               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.9.2020
            COM(2020) 585 final
            2020/0272(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na 66. posiedzeniu Komitetu Systemu Zharmonizowanego Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do planowanego przyjęcia opinii klasyfikacyjnych, decyzji dotyczących klasyfikacji, zmian not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS) lub innych wskazówek dotyczących interpretacji Systemu Zharmonizowanego, a także zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji Systemu Zharmonizowanego w ramach konwencji w sprawie Systemu Zharmonizowanego

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek uzupełnia projekt decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na 66. posiedzeniu Komitetu Systemu Zharmonizowanego (HSC) Światowej Organizacji Celnej we wrześniu 2020 r., który przedstawiono Radzie w dniu 21 sierpnia 2020 r. (COM(2020) 427).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu określania i kodowania towarów

               Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu określania i kodowania towarów ma na celu ułatwianie handlu międzynarodowego oraz gromadzenia, porównywania i analizy danych statystycznych, w szczególności tych dotyczących handlu międzynarodowego. Zawiera ona jako załącznik nomenklaturę HS, stanowiącą międzynarodowy zharmonizowany system, który umożliwia uczestniczącym państwom klasyfikowanie towarów będących przedmiotem handlu do celów celnych na wspólnej podstawie. W szczególności nomenklatura HS obejmuje opis towarów pojawiających się w pozycjach i podpozycjach oraz związane z nimi kody numeryczne oparte na systemie 6-cyfrowym. Nomenklatura HS jest poddawana przeglądowi co pięć lat
                  1
               . Jest ona stosowana przez ponad 190 administracji na całym świecie; w związku z tym ponad 98 % wszystkich towarów będących przedmiotem obrotu na świecie jest klasyfikowanych według tej nomenklatury.

               Umowa weszła w życie dnia 1 stycznia 1988 r.

               Unia Europejska i wszystkie państwa członkowskie są stronami tej umowy
                  2
               .

               2.2.Światowa Organizacja Celna (WCO)

               Światowa Organizacja Celna (WCO), utworzona w 1952 r. jako Rada Współpracy Celnej, jest niezależnym organem międzyrządowym, którego zadaniem jest zwiększanie skuteczności i efektywności administracji celnych. WCO reprezentuje 183 administracji celnych z całego świata. Jej organem zarządzającym jest Rada WCO. Unia wykonuje tymczasowo swoje prawa i obowiązki identyczne z prawami i obowiązkami członka WCO w oczekiwaniu na wejście w życie zmiany Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej

               Organem zarządzającym WCO jest Rada WCO, która przy realizacji swojej misji opiera się na kompetencjach i umiejętnościach sekretariatu oraz szeregu komitetów technicznych i doradczych.

               Komitet Systemu Zharmonizowanego („Komitet”, „HSC”) jest komitetem technicznym odpowiedzialnym za prace przygotowawcze związane z konwencją HS. Główne zadania Komitetu Systemu Zharmonizowanego są następujące:

               ·przygotowywanie not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji Systemu Zharmonizowanego, a także wykonywanie innych funkcji dotyczących Systemu Zharmonizowanego, które Rada WCO lub umawiające się strony uznają za niezbędne;

               ·przygotowywanie zaleceń w celu zapewnienia jednolitej interpretacji i jednolitego stosowania tekstów prawnych Systemu Zharmonizowanego, w tym poprzez rozstrzyganie sporów dotyczących klasyfikacji między umawiającymi się stronami, a tym samym ułatwianie handlu;

               ·proponowanie zmian i aktualizacji Systemu Zharmonizowanego w celu odzwierciedlenia rozwoju technologii i zmian w strukturze handlu, jak również innych potrzeb użytkowników Systemu Zharmonizowanego;

               ·promowanie szerokiego stosowania Systemu Zharmonizowanego oraz analizowanie kwestii ogólnych i zagadnień politycznych z nim związanych.

               Unia i jej państwa członkowskie mają w Komitecie wspólnie tylko jeden głos. Komitet podejmuje decyzje w sprawach objętych niniejszą decyzją ramową zwykłą większością głosów.

               Zgodnie z art. 8 ust. 2 konwencji HS noty wyjaśniające, opinie klasyfikacyjne oraz inne informacje mające charakter doradczy dotyczące interpretacji Systemu Zharmonizowanego oraz zalecenia mające zabezpieczać jednolitość interpretacji i stosowania Systemu Zharmonizowanego, przygotowywane podczas posiedzenia Komitetu Systemu Zharmonizowanego, uważane są za zatwierdzone przez Radę WCO, jeżeli nie później niż do końca drugiego miesiąca następującego po tym miesiącu, w którym zamknięte zostało posiedzenie, na którym zostały one przyjęte, żadna z umawiających się stron konwencji HS nie powiadomiła Sekretarza Generalnego WCO, że występuje o to, by taka sprawa została odesłana do Rady WCO.

               2.3.Planowane akty

               Zgodnie z art. 6 ust. 2 konwencji HS Komitet w warunkach normalnych zbiera się przynajmniej dwa razy w roku. W praktyce posiedzenia Komitetu odbywają się w marcu i we wrześniu.

               Proponowana decyzja dotyczy następujących aktów, których przyjęcie rozważa się i które zostały tymczasowo przyjęte przez Komitet, pod warunkiem zatwierdzenia przez Radę WCO w drodze „procedury milczącej zgody”:

               a)noty wyjaśniające, które wyjaśniają interpretację not, pozycji i podpozycji nomenklatury HS;

               b)opinie klasyfikacyjne, które odzwierciedlają decyzje podjęte przez Komitet w odniesieniu do klasyfikacji określonych produktów;

               c)inne informacje mające charakter doradczy oraz zalecenia dotyczące klasyfikacji towarów w nomenklaturze HS, takie jak decyzje dotyczące klasyfikacji lub inne wytyczne przyjęte przez Komitet.

               Zgodnie z art. 34 ust. 7 lit. a) ppkt (iii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny
                  3
                organy celne państw członkowskich cofają swoje decyzje dotyczące wiążącej informacji taryfowej (decyzje WIT), gdy decyzje te przestają być zgodne z interpretacją nomenklatury HS wynikającą z decyzji klasyfikacyjnych, opinii klasyfikacyjnych lub zmian not wyjaśniających do nomenklatury HS, ze skutkiem od daty opublikowania komunikatu Komisji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               3.1.Praktyczne ograniczenia w przygotowywaniu i przyjmowaniu stanowisk UE

               Na każdej ze swoich dwóch dorocznych sesji Komitet Systemu Zharmonizowanego WCO przyjmuje opinie klasyfikacyjne, decyzje dotyczące klasyfikacji, zmiany not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS) lub inne wskazówki dotyczące interpretacji Systemu Zharmonizowanego oraz zalecenia mające zabezpieczać jednolitość interpretacji Systemu Zharmonizowanego w ramach konwencji w sprawie Systemu Zharmonizowanego.

               Ze względów praktycznych nie ma zazwyczaj wystarczającej ilości czasu, by Unia mogła formalnie przyjąć stanowisko na mocy art. 218 ust. 9 TFUE przed każdym posiedzeniem Komitetu. W związku z tym Komisja przedłożyła wniosek dotyczący ramowej decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Światowej Organizacji Celnej w kwestiach dotyczących Systemu Zharmonizowanego
                  4
               , i wniosek ten jest obecnie rozpatrywany w Radzie.

               Jednak ze względu na pandemię COVID-19 Sekretariat WCO poinformował, że posiedzenie przewidziane we wrześniu 2020 r. odbędzie się za pośrednictwem pisemnych dyskusji online.

               Porządek obrad tego posiedzenia nie był jeszcze dostępny, nie były również znane organizacja i format tych dyskusji, oczekiwano jednak, że punkty porządku obrad poprzedniego posiedzenia (HSC/65 – marzec 2020 r.), które zostało odwołane przez WCO ze względu na pandemię, zostaną najprawdopodobniej włączone do porządku obrad wrześniowego posiedzenia. W tym celu przygotowano pierwszy projekt decyzji Rady i przesłano go do Rady (COM(2020) 427).

               WCO zmieniła daty i porządek obrad posiedzenia Komitetu: odbędzie się ono wirtualnie w dniach od 28 września do 30 października i będzie dotyczyć głównie prac wirtualnego Podkomitetu WCO ds. Przeglądu zakończonych 21 sierpnia oraz niektórych punktów, które włączono już do pierwszego projektu decyzji przesłanego Radzie, natomiast wszystkie pozostałe punkty porządku obrad zawarte w tym pierwszym projekcie decyzji przesunięto na kolejne posiedzenie Komitetu. Biorąc pod uwagę liczbę punktów porządku obrad, w odniesieniu do których Komitet zostanie poproszony o podjęcie decyzji na tym posiedzeniu, a także ich wiążące skutki prawne dla prawa Unii, uznaje się, że niezbędne jest przyjęcie drugiej decyzji Rady na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE, która uzupełni pierwszą decyzję i w której zostanie określone stanowisko Unii w odniesieniu do punktów, w przypadku których Komitet będzie musiał podjąć decyzję (tj. w odniesieniu do not wyjaśniających oraz wytycznych lub innych wskazówek dotyczących interpretacji Systemu Zharmonizowanego).

               3.2.Cel i treść wniosku

               Przedmiotowe decyzje przygotowane przez Komitet mogą wywrzeć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, a także na załączoną do niego Nomenklaturę scaloną (CN). Decyzje klasyfikacyjne, opinie klasyfikacyjne lub zmiany not wyjaśniających do nomenklatury HS są stosowane na poparcie klasyfikacji przewidzianej w rozporządzeniach wykonawczych Komisji dotyczących klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej, w notach wyjaśniających do CN oraz w decyzjach klasyfikacyjnych wydanych przez organy celne państw członkowskich. Organy celne państw członkowskich zobowiązane są uchylić swoje decyzje klasyfikacyjne, w przypadku gdy nie są one zgodne z interpretacją nomenklatury HS wynikającą ze wspomnianych decyzji klasyfikacyjnych, opinii klasyfikacyjnych lub zmian not wyjaśniających do nomenklatury HS.

               W związku stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach WCO powinno zostać określone w decyzji Rady przyjętej na mocy art. 218 ust. 9 TFUE na podstawie wniosku Komisji.

               Podstawą ustanowienia takich stanowisk są ogólne kryteria określone w konwencji HS (ogólne reguły interpretacji HS) oraz obiektywne cechy i właściwości towarów.

               Proponowane stanowisko ma na celu wyrażenie stanowiska Unii w odniesieniu do klasyfikacji towarów w nomenklaturze HS. Ma również na celu wyrażenie stanowiska w odniesieniu do opinii klasyfikacyjnych i not wyjaśniających do nomenklatury HS przygotowanych przez Komitet.

               Konsultacje ekspertów technicznych z państw członkowskich przeprowadzono w ramach grupy ekspertów celnych w dniach 2-7 września 2020 r. Wnioski tej grupy ekspertów są zgodne z proponowanymi stanowiskami, które można znaleźć w załączniku do projektu wniosku dotyczącego decyzji Rady.

               Proponowane stanowisko UE jest również zgodne z utrwaloną polityką celną i orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którymi klasyfikowanie towarów przy przywozie odbywa się zgodnie z ich obiektywnymi cechami i właściwościami.

               Proponowane stanowisko jest konieczne, aby UE mogła zająć stanowisko podczas najbliższego posiedzenia Komitetu.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  5
               .

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach WCO w odniesieniu do przyjęcia not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji Systemu Zharmonizowanego w ramach konwencji HS, jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Systemu Zharmonizowanego i Rada WCO są organami ustanowionymi na mocy umowy, a mianowicie Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu określania i kodowania towarów.

               Akty, które mają zostać przygotowane przez Komitet, to akty mające skutki prawne. Planowane akty, po ich zatwierdzeniu przez Radę WCO, mogą wywrzeć decydujący wpływ na treść przepisów unijnych, a mianowicie na załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Art. 34 ust. 7 lit. a) ppkt (iii) unijnego kodeksu celnego
                  6
                stanowi, że „[o]rgany celne cofają decyzję WIT
                  7
                [...], gdy przestaje być zgodna z interpretacją [...] wynikającą z [...] decyzji klasyfikacyjnych, opinii klasyfikacyjnych lub zmian not wyjaśniających do Nomenklatury Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, przyjętej przez [Komitet ds. HS]”. Ponadto takie decyzje przygotowywane przez Komitet (decyzje klasyfikacyjne, opinie klasyfikacyjne lub zmiany not wyjaśniających do nomenklatury HS) są stosowane na poparcie klasyfikacji przewidzianej w rozporządzeniach wykonawczych Komisji dotyczących klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej (CN), w notach wyjaśniających do CN oraz w decyzjach klasyfikacyjnych wydanych przez organy celne państw członkowskich. Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Umowy.

               W związku z powyższym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.3.Materialna podstawa prawna

               4.3.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.3.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Ponieważ główny cel i przedmiot planowanego aktu dotyczą wspólnej taryfy celnej, materialną podstawą prawną proponowanej decyzji są art. 31, art. 43 ust. 2 i art. 207 ust. 4 TFUE.

               4.4.Wniosek

               Podstawę prawną proponowanej decyzji powinny zatem stanowić art. 31, art. 43 ust. 2 i art. 207 ust. 4 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Wpływ na budżet

               Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii.

               6.Publikacja planowanego aktu

               Brak.

               2020/0272 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na 66. posiedzeniu Komitetu Systemu Zharmonizowanego Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do planowanego przyjęcia opinii klasyfikacyjnych, decyzji dotyczących klasyfikacji, zmian not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS) lub innych wskazówek dotyczących interpretacji Systemu Zharmonizowanego, a także zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji Systemu Zharmonizowanego w ramach konwencji w sprawie Systemu Zharmonizowanego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31, art. 43 ust. 2 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją Rady 87/369/EWG
                  8
                Unia zatwierdziła Międzynarodową konwencję w sprawie zharmonizowanego systemu określania i kodowania towarów („konwencja HS”) oraz protokół zmian do tej konwencji
                  9
               , na mocy której ustanowiono Komitet Systemu Zharmonizowanego („Komitet”).

               (2)Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) konwencji HS Komitet odpowiada między innymi za przygotowywanie not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych oraz innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji Systemu Zharmonizowanego, a także zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji i stosowania Systemu Zharmonizowanego.

               (3)Na swojej wrześniowej sesji Komitet Systemu Zharmonizowanego ma podjąć decyzje w sprawie opinii klasyfikacyjnych, decyzji dotyczących klasyfikacji, zmian not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego lub innych wskazówek dotyczących interpretacji Systemu Zharmonizowanego, a także zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji Systemu Zharmonizowanego w ramach konwencji w sprawie Systemu Zharmonizowanego.

               (4)Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w interesie pewności prawa i ułatwienia weryfikacji, decydującym kryterium przy klasyfikacji towarów do celów celnych są zasadniczo obiektywne cechy i właściwości towarów, określone w treści odpowiedniej pozycji w nomenklaturze celnej oraz w uwagach do sekcji i działów.

               (5)W odniesieniu do opinii klasyfikacyjnych, decyzji dotyczących klasyfikacji, zmian not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego lub innych wskazówek dotyczących interpretacji Systemu Zharmonizowanego, a także zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji Systemu Zharmonizowanego w ramach konwencji w sprawie Systemu Zharmonizowanego, należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, ponieważ, po ich przyjęciu, opinie klasyfikacyjne, niektóre decyzje dotyczące klasyfikacji oraz zmiany not wyjaśniających do HS zostaną opublikowane w komunikacie Komisji na mocy art. 34 ust. 7 lit. a) ppkt (iii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. i będą miały zastosowanie do wszystkich państw członkowskich. Ustalone stanowisko zostanie wyrażone w Komitecie Systemu Zharmonizowanego,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na 66. posiedzeniu Komitetu Systemu Zharmonizowanego Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do przyjęcia not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych wskazówek dotyczących interpretacji Systemu Zharmonizowanego, a także zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji Systemu Zharmonizowanego w ramach konwencji w sprawie Systemu Zharmonizowanego, jest określone w załączniku.

               Artykuł 2

               Drobne zmiany techniczne stanowiska określonego w art. 1 mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii bez konieczności przyjęcia kolejnej decyzji przez Radę.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Od chwili jej wprowadzenia w 1988 r. nomenklatura HS była zmieniana sześciokrotnie. Zmiany te weszły w życie w latach 1996, 2002, 2007, 2012 i 2017. Szósta nowelizacja tej nomenklatury wejdzie w życie w 2022 r.

                     (2)

                        Decyzja Rady 87/369 z dnia 7 kwietnia 1987 r. dotycząca zawarcia Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Protokołu zmian do tej Konwencji (Dz.U. L 198 z 20.7.1987, s. 1).

                     (3)

                        Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.

                     (4)

                        COM(2020)196

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, sprawa C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (6)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny, Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.

                     (7)

                        Wiążąca informacja taryfowa: decyzje dotyczące klasyfikacji wydane z wyprzedzeniem przez administracje celne podmiotom gospodarczym w celu zapewnienia pewności prawa w odniesieniu do klasyfikacji i traktowania taryfowego towarów podlegających przywozowi lub wywozowi.

                     (8)

                        Decyzja Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. dotycząca zawarcia Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Protokołu zmian do tej Konwencji (

                     Dz.U. L 198 z 20.7.1987, s. 1

                  ).

                     (9)

                        Dz.U. L 198 z 20.7.1987, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.9.2020
            COM(2020) 585 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na 66. posiedzeniu Komitetu Systemu Zharmonizowanego Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do planowanego przyjęcia opinii klasyfikacyjnych, decyzji dotyczących klasyfikacji, zmian not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS) lub innych wskazówek dotyczących interpretacji Systemu Zharmonizowanego, a także zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji Systemu Zharmonizowanego w ramach konwencji w sprawie Systemu Zharmonizowanego

               ZAŁĄCZNIK

               Niniejszy załącznik uzupełnia załącznik do decyzji Rady...

               II.2 Opracowanie tabel korelacji między wersjami systemu zharmonizowanego z lat 2017 i 2022 (dok. NC2704, NC2749 i NC2753).

               W sprawie tabeli korelacji do podpozycji 4407.13 i 4407.14 (mieszaniny świerku, sosny i jodły oraz choiny zachodniej i jodły) Unia powinna poprzeć korelacje zaproponowane przez Sekretariat WCO w ust. 20 dokumentu NC2753.

               W sprawie tabeli korelacji do podpozycji 4418.83 (belki dwuteowe) Unia powinna poprzeć korelacje zaproponowane przez Japonię w ust. 14 dokumentu NC2753.

               W sprawie tabeli korelacji do podpozycji 7019.71 (woale/cienkie arkusze włókien szklanych) Unia zauważa, że z HS2017 będzie przenoszona jedynie podpozycja 7019.32.

               W sprawie tabeli korelacji do podpozycji 8462.62 i 8462.63 (maszyny kuźnicze) Unia powinna poprzeć utrzymanie wszystkich podpozycji zaproponowanych do przeniesienia, o których mowa w HS2017, w tym podpozycji w nawiasach kwadratowych.

               W sprawie tabeli korelacji do podpozycji 8519.81 (telefoniczne aparaty zgłoszeniowo-informacyjne) Unia powinna poprzeć propozycję Sekretariatu WCO zawartą w ust. 26 dokumentu NC2704.

               W sprawie tabeli korelacji do podpozycji 8539.51 (LED) Unia powinna poprzeć wnioski Sekretariatu WCO zawarte w ust. 24 tegoż dokumentu.

               W sprawie tabeli korelacji do nowej podpozycji 8541.51 (przetworniki półprzewodnikowe) Unia zauważa, że brak jest dowodów, aby części były sklasyfikowane osobno w wersji HS2017. Nie ma zatem potrzeby dodatkowych przeniesień.

               W sprawie tabeli korelacji do podpozycji 88.06 (bezzałogowe statki powietrzne) Unia powinna poprzeć opcję (i), o której mowa w ust. 25 dokumentu NC2704.

               Ponadto Unia powinna poprzeć korektę pewnych błędów redakcyjnych w projekcie Tabeli korelacji I i II, które to błędy wskazano w załączniku do dokumentu NC2753.

               III.4
                     Klasyfikacja w HS 2022 niektórych numizmatycznych kolekcji i przedmiotów kolekcjonerskich (wniosek Sekretariatu) (dok. NC2711, NC2754).

               Unia jest za klasyfikowaniem tych trzech produktów do nowej podpozycji 9705.31 w HS 2022. Unia zauważa, że zarówno Kanada, jak i Sekretariat WCO popierają propozycję Unii dotyczącą wykreślenia słów „coins generally known in the trade as ‘ancients’ or ‘ancient coins’” („monety generalnie znane w branży jako ‘stare monety’ lub ‘monety antyczne’”) w Notach wyjaśniających do HS do pozycji 97.05, nowa część A, pkt 4 akapit drugi.

               III.5
                     Klasyfikacja w HS 2022 wkładów do drukarek 3D (wniosek Sekretariatu) (dok. NC2712, NC2755).

               Unia powinna poprzeć propozycję dotyczącą zmiany Not wyjaśniających do HS, zgodnie z którą wkłady do drukarek 3D zawierające komponenty elektroniczne lub mechaniczne należy klasyfikować jako części drukarek 3D.

               Unia będzie klasyfikować produkty przedstawione w obu dokumentach, NC2712 i NC2755, do pozycji 84.85 w HS2022 jako części drukarek 3D ze względu na obecność komponentów elektronicznych służących do podłączenia do drukarki 3D.

               III.7
                     Sprawozdanie z 57. sesji Podkomitetu ds. Przeglądu Systemu Zharmonizowanego (dok. nr 1434)

               III.8
                     Sprawy wymagające decyzji (dok. NC2709).

               a)Załączniki C/4 i D/8 – Zmiany Not wyjaśniających (HS-2022) (sekcja VI).

               b)Załączniki C/5, D/9 i D/22 – Zmiany Not wyjaśniających (HS-2022) (sekcja VII).

               c)Załączniki C/8 i D/12 – Zmiany Not wyjaśniających wynikające z art. 16 zalecenia z dnia 28 czerwca 2019 r. (sekcja XIII).

               d)Załączniki C/13 i D/17 – Zmiany Not wyjaśniających wynikające z art. 16 zalecenia z dnia 28 czerwca 2019 r. (sekcja XX).

               e)Załączniki C/14 i D/18 – Ewentualne zmiany Not wyjaśniających w odniesieniu do niektórych urządzeń w parkach rozrywki (propozycja Stanów Zjednoczonych).

               Unia powinna wyrazić zgodę na wszystkie proponowane zmiany w dokumentach.

               f)Załączniki C/1 i D/5 – Ewentualne zmiany Not wyjaśniających do pozycji 15.09 w odniesieniu do pozostałych oliw z oliwek z pierwszego tłoczenia i do pozycji 15.15 w odniesieniu do przykładów tłuszczy i olejów mikrobiologicznych

               W sprawie Not wyjaśniających do HS do pozycji 15.09 Unia powinna poprzeć propozycję UE (opcję 2) i nową propozycję Kanady (opcję 3). W odniesieniu do pkt D.2 Unia powinna poprzeć użycie spójnika „or” („albo”) (opcja 2) zamiast „and/or” („lub”).

               W sprawie Not wyjaśniających do HS do pozycji 15.15 Unia powinna poprzeć użycie wyrażenia „single cell organism” („organizm jednokomórkowy”) (opcję 1) i użycie spójnika „or” („albo”) (opcję 2) zamiast „and/or” („lub”). W przykładach a) i b) Unia powinna poprzeć użycie wyrażenia „obtained from” („otrzymywany z”) (opcję 2).

               g)Załączniki C/3 i D/7 – Ewentualne zmiany Not wyjaśniających w odniesieniu do „substancji obojętnych (placebo)” i „zestawów do podwójnie ślepych prób klinicznych” w pozycji 30.06 (wniosek Australii)

               W sprawie zdania „The placebos of this heading also include [control vaccines] [controlled vaccines] [vaccines which are used as control substances and] that have been licensed for use in recognized clinical trials.” („Substancje obojętne (placebo) objęte niniejszą pozycją obejmują również [szczepionki kontrolne] [szczepionki kontrolowane] [szczepionki, które są stosowane jako substancje kontrolne i] które uzyskały licencję na stosowanie w uznanych próbach klinicznych”) Unia nie powinna poprzeć dodania tego zdania do tekstu pkt 12 Not wyjaśniających do HS do pozycji 30.06, ponieważ nie jest jasne, jaki rodzaj substancji ono opisuje. Jeżeli pozostałe Umawiające się Strony zdecydują się dodać to zdanie, Unia powinna poprzeć „vaccines which are used as control substances” („szczepionki, które są stosowane jako substancje kontrolne”) (opcję 3) albo, gdy potrzebna będzie elastyczność, „control vaccines” („szczepionki kontrolne”) (opcję 1).

               W sprawie zdania „[Active ingredients to be trialled can include herbal medicinal products [for therapeutic or prophylactic uses].]” („[Składniki czynne do testowania mogą obejmować ziołowe produkty lecznicze [do celów terapeutycznych lub profilaktycznych].]”) Unia powinna zachować elastyczność co do dodania go do tekstu, ale nie powinna poprzeć otwartego wykazu przykładów sugerowanego przez delegację Stanów Zjednoczonych.

               h)Załączniki C/6 i D/10 – Zmiany Not wyjaśniających wynikające z art. 16 zalecenia z dnia 28 czerwca 2019 r. (sekcja IX).

               Unia powinna poprzeć propozycję dodania Not wyjaśniających do podpozycji 4412.41, 4412.42 i 4412.49. Unia powinna zwrócić się o dodatkową analizę proponowanego tekstu i poprawienie go w celu dostosowania do obecnych praktyk klasyfikacyjnych w Unii (dotyczy to np. orientacji fornirów).

               i)Załączniki C/7 i D/11 – Zmiany Not wyjaśniających wynikające z art. 16 zalecenia z dnia 28 czerwca 2019 r. (sekcje XI i XII).

               Unia powinna poprzeć dodanie „paraseismic wall covering” („parasejsmiczne pokrycia ścienne”) i „geotextiles” („geotekstylia”) do wykazu przykładów tekstyliów elektronicznych. W tekście dotyczącym „geotextiles” („geotekstyliów”) Unia powinna poprzeć sformułowanie „a sensor made of fibres or at least being fully integrated in the fibres” („sensor wykonany z włókien lub przynajmniej w pełni zintegrowany z włóknami”) (opcję 2), zgodnie z wcześniejszą sugestią Unii.

               Unia powinna poprzeć tymczasowe przyjęcie tekstów zatwierdzonych przez Podkomitet ds. Przeglądu Systemu Zharmonizowanego.

               j)Załączniki C/12 i D/16 – Zmiany not wyjaśniających wynikające z art. 16 zalecenia z dnia 28 czerwca 2019 r. (sekcja XVII).

               Unia powinna poprzeć dodanie odniesienia do wbudowanych na stałe kamer w ust. 3 Not wyjaśniających do HS do pozycji 88.06, pod warunkiem że opinia klasyfikacyjna klasyfikująca bezzałogowy statek powietrzny z wbudowaną kamerą do pozycji 85.25 zostanie poddana przeglądowi i dostosowana do HS2022 i Not wyjaśniających do HS.

               W odniesieniu do ust. 4 Not wyjaśniających do HS do pozycji 88.06 Unia powinna poprzeć propozycję Chin z dodatkowymi kryteriami technicznymi wprowadzonymi przez Unię (opcja druga).

               k)Załączniki C/15 i D/19 – Ewentualna zmiana not wyjaśniających do działu 97 w odniesieniu do niektórych produktów kultury (propozycja Stanów Zjednoczonych).

               Unia nie popiera wykazu punktów podanych jako przykłady, ponieważ są one bardzo specyficzne i ograniczają się do wyjaśnienia zakresu artykułów, które należy klasyfikować do podpozycji 9705.10.

               Unia zauważa ponadto, że podane definicje i przykłady nie zapewniałyby jasności co do tego, jak klasyfikować np. „tradycyjne stroje narodowe” czy „stare samochody”.

               l)Załączniki C/16 i D/20 – Zmiana Not wyjaśniających do Ogólnych reguł (HS 2022).

               Unia powinna poprzeć pierwotną propozycję Sekretariatu WCO (opcję 1, użycie słowa „merely” („jedynie”), ale przy zachowaniu elastyczności w kwestii wyrażenia „not further worked than” („nieobrobione więcej niż”) i powinna zwrócić się o wzajemne dopasowanie tekstów w języku angielskim i francuskim.

               III.9
                     Ewentualna zmiana Noty wyjaśniającej do pozycji 71.04 w odniesieniu do diamentów syntetycznych (propozycja Kimberley Process) (dok. NC2757).

               Unia powinna wyrazić zgodę na proponowane zmiany nowego akapitu trzeciego w pozycji 71.04 i na utworzenie nowego pkt 3 w Notach wyjaśniających do podpozycji 7104.91.

               III.10
                     Klasyfikacja elementu systemów mikroelektromechanicznych (MEMS) w HS 2022 (propozycja Sekretariatu)

               Unia jest za klasyfikowaniem tego produktu do pozycji 85.41.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.9.2020
            COM(2020) 576 final
            2020/0263(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, oraz tymczasowego stosowania Umowy zmieniającej Umowę przejściową o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Niezależnego Państwa Samoa i Wysp Salomona oraz przyszłych przystąpień innych wyspiarskich państw Pacyfiku

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               1.1.Przyczyny i cele wniosku

               Załączony wniosek dotyczący decyzji Rady stanowi instrument prawny umożliwiający podpisanie i tymczasowe stosowanie umowy zmieniającej Umowę przejściową o partnerstwie między Unią Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej, zgodnie z art. 218 ust. 5 TFUE.

               W dniu 12 czerwca 2002 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji w sprawie umów o partnerstwie gospodarczym z członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP).

               W dniu 30 lipca 2009 r. Unia podpisała Umowę przejściową o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej
                  1
                („umowa przejściowa o partnerstwie”), która ustanawia ramy umowy o partnerstwie gospodarczym.

               Umowa ta ma na celu:

               a)umożliwienie państwom Pacyfiku korzystania z ulepszonego dostępu do rynku oferowanego przez UE;

               b)wspieranie zrównoważonego rozwoju i stopniowej integracji państw Pacyfiku z gospodarką światową;

               c)ustanowienie strefy wolnego handlu między stronami, w oparciu o wspólny interes, poprzez stopniową liberalizację handlu w sposób zgodny z obowiązującymi zasadami WTO oraz zasadą asymetrii, z uwzględnieniem szczególnych potrzeb i ograniczeń zdolności państw Pacyfiku pod względem poziomu i terminu realizacji zobowiązań;

               d)ustanowienie odpowiednich procedur rozstrzygania sporów; oraz

               e)dokonanie odpowiednich ustaleń instytucjonalnych.

               Umowa przejściowa o partnerstwie jest tymczasowo stosowana między Unią a Papuą-Nową Gwineą od dnia 20 grudnia 2009 r. oraz między Unią a Republiką Fidżi od dnia 28 lipca 2014 r.

               W art. 80 umowy przejściowej o partnerstwie przewidziano możliwość przystąpienia innych wyspiarskich państw Pacyfiku do umowy na podstawie oferty dostępu do rynku złożonej zgodnie z art. XXIV GATT 1994. W związku z tym Niezależne Państwo Samoa i Wyspy Salomona przystąpiły do umowy przejściowej o partnerstwie w dniach, odpowiednio, 21 grudnia 2018 r.
                  2
                i 7 maja 2020 r.
                  3
                i tymczasowo ją stosowały odpowiednio od dnia 31 grudnia 2018 r. i 17 maja 2020 r. Strony rozpoczęły również procedury dotyczące przystąpienia do umowy Królestwa Tonga, które wyraziło zainteresowanie przystąpieniem do umowy przejściowej o partnerstwie.

               Po przystąpieniu Samoa i Wysp Salomona konieczna jest zmiana umowy przejściowej o partnerstwie w celu uwzględnienia tych państw jako stron umowy przejściowej o partnerstwie. Wprowadzenie podobnych zmian technicznych do umowy przejściowej o partnerstwie będzie niezbędne za każdym razem, gdy przystąpi do niej kolejne wyspiarskie państwo Pacyfiku.

               1.2Komitet UPG ds. Handlu

               W art. 68 umowy przejściowej o partnerstwie ustanowiono Komitet ds. Handlu składający się z przedstawicieli stron (UE i państw Pacyfiku).

               Komitet ds. Handlu zajmuje się wszystkimi kwestiami niezbędnymi do wykonania umowy przejściowej o partnerstwie. Wykonując swoje funkcje, Komitet ds. Handlu może:

               a)ustanawiać i nadzorować wszelkiego rodzaju komitety lub organy specjalne niezbędne do wykonania umowy;

               b)zbierać się w dowolnym terminie uzgodnionym przez strony;

               c)rozważać wszelkie kwestie w ramach umowy i podejmować właściwe działania celem wypełnienia swoich funkcji; oraz

               d)podejmować decyzje oraz przedstawiać zalecenia w przypadkach określonych w umowie.

                  Art. 78 (klauzula przeglądowa) stanowi, że Komitet ds. Handlu może poddać przeglądowi umowę przejściową o partnerstwie, jej wykonanie, stosowanie oraz skuteczność oraz może przedstawić stronom odpowiednie zalecenia w celu jej zmiany.

               Wyniki prac szóstego i siódmego posiedzenia Komitetu ds. Handlu

               W dniu 24 października 2018 r. strony umowy przejściowej o partnerstwie (UE, Papua-Nowa Gwinea, Fidżi) oraz, w charakterze obserwatorów, Niezależne Państwo Samoa, Wyspy Salomona i Tonga, wymieniły poglądy na temat zakresu i procedury wprowadzania zmian technicznych do umowy, które są konieczne w następstwie przystąpienia nowego państwa.

               Strony ustaliły, że zakres zmian ograniczy się do umieszczenia w wykazie przystępującego państwa Pacyfiku jako strony umowy przejściowej o partnerstwie oraz dodania jego oferty dostępu do rynku do załącznika II umowy (cła na produkty pochodzące ze strony UE). Jeżeli chodzi o procedurę, strony zauważyły, że obecnie Komitet ds. Handlu nie ma uprawnień do wprowadzania takich zmian (podstawa prawna przewidziana w umowie przejściowej o partnerstwie jest niewystarczająca). Strony wymieniły poglądy na temat następujących trzech wariantów proceduralnych.

               Wariant 1 – uznanie, że zmiany te zostały w sposób domyślny wprowadzone do umowy przejściowej o partnerstwie w związku z przystąpieniem nowego państwa (art. 80); w tej sytuacji nie byłoby potrzeby osobnego wprowadzenia tych zmian w drodze szczególnej procedury.

               Wariant 2 – Komitet ds. Handlu mógłby wydać oświadczenie o tym, jak należy odczytywać umowę przejściową o partnerstwie po przystąpieniu nowego państwa, w odniesieniu do niezbędnych zmian technicznych. Art. 68 ust. 4 lit. c) umowy stanowi podstawę prawną takiego oświadczenia.

               Wariant 3 – strony mogłyby zmienić art. 80 umowy przejściowej o partnerstwie w celu przyznania Komitetowi ds. Handlu uprawnień do przyjmowania niezbędnych decyzji w związku z przystąpieniem nowego państwa.

               Komitet ds. Handlu zdecydował, że wariant 3 zapewni pewność prawa, i zobowiązał się zalecić stronom wprowadzenie odpowiednich zmian w art. 80. W następstwie swojego siódmego posiedzenia, które miało miejsce w dniach 3–4 października 2019 r., Komitet ds. Handlu przyjął w tym celu zalecenie, zgodne ze stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii (decyzja Rady (UE) 2019/1707 z dnia 17 czerwca 2019 r., Dz.U. L 260 z 11.10.2019, s. 45).

               1.3.Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Niniejszy wniosek wykonuje postanowienia Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP), z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP–UE” lub „umowa z Kotonu”)
                  4
               , która stanowi podstawę prawną umowy przejściowej o partnerstwie.

               Przystąpienie innych państw Pacyfiku do umowy przejściowej o partnerstwie wzmacnia ramy prawne stosunków handlowych UE z krajami partnerskimi, ułatwia wzajemną wymianę handlową, a także integrację z globalną gospodarką. Włącza ono również te państwa do systemu wspólnych zasad i instytucji ustanowionych na mocy tej umowy.

               1.4.Spójność z innymi politykami Unii

               Umowa przejściowa o partnerstwie jest umową handlową, która przyczynia się do osiągnięcia harmonijnego rozwoju światowego handlu, rozszerza na nowo przystępujące państwa asymetryczny dostęp do rynku i umożliwia im ochronę wrażliwych sektorów przed liberalizacją, a jednocześnie zapewnia szereg gwarancji i klauzulę ochrony nowych gałęzi przemysłu. Zawiera również postanowienia dotyczące reguł pochodzenia ułatwiające wywóz z tych państw do UE. Umowa zawiera ponadto postanowienia dotyczące zrównoważonego rozwoju (art. 3), zgodnie z którymi strony potwierdzają, że cel zrównoważonego rozwoju stanowi integralną część tej umowy, spójnie z nadrzędnymi celami i zasadami określonymi w umowie z Kotonu, w szczególności z ogólnym zobowiązaniem do ograniczenia i ostatecznego wyeliminowania ubóstwa w sposób zgodny z celami zrównoważonego rozwoju. Postanowienia te przyczyniają się do osiągnięcia celu spójności polityki na rzecz rozwoju oraz są zgodne z art. 208 ust. 2 TFUE.

               2.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               2.1.Podstawa prawna

               Podstawę prawną niniejszej decyzji Rady stanowi Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 5.

               2.2.Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Zgodnie z art. 3 TFUE wspólna polityka handlowa jest wyłączną kompetencją Unii.

               2.3.Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek jest niezbędny w celu wykonania międzynarodowych zobowiązań Unii określonych w umowie o partnerstwie AKP–UE, w szczególności w celu zawarcia nowych porozumień handlowych zgodnych z zasadami WTO, które stopniowo usuwają bariery w handlu między stronami oraz zacieśniają współpracę z państwami Pacyfiku we wszystkich obszarach istotnych dla handlu.

               2.4.Wybór instrumentu

               Nie istnieje żaden inny instrument prawny, który mógłby posłużyć do osiągnięcia celu wyrażonego w niniejszym wniosku.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               3.1.Ocena skutków

               W latach 2003–2007 przeprowadzono ocenę wpływu na zrównoważony rozwój (SIA) dotyczącą umów o partnerstwie gospodarczym AKP–UE. Specyfikacja istotnych warunków zamówienia w odniesieniu do tego projektu została opublikowana przez Komisję Europejską w 2002 r. w ramach zaproszenia do składania ofert. W wyniku tego zaproszenia do składania ofert pięcioletnią umowę ramową przyznano w sierpniu 2002 r. przedsiębiorstwu PwC France. Wstępną wersję ostatecznego sprawozdania z oceny SIA przedstawiono zainteresowanym stronom w Europie w ramach unijnego dialogu na temat społeczeństwa obywatelskiego zorganizowanego przez Komisję Europejską w dniu 23 marca 2007 r. w Brukseli.

               3.2.Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Zatwierdzenie zmiany umowy przejściowej o partnerstwie nie jest przedmiotem procedur programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT), nie wiąże się z żadnymi kosztami dla unijnych MŚP ani nie prowadzi do powstania kwestii związanych z otoczeniem cyfrowym.

               3.3.Prawa podstawowe

                  Wniosek nie ma skutków dla ochrony praw podstawowych w Unii.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Decyzja będąca przedmiotem wniosku nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               5.1.Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               W art. 1 wniosku zatwierdzono podpisanie w imieniu Unii umowy zmieniającej umowę przejściową o partnerstwie.

               Art. 2 upoważnia Sekretariat Generalny Rady do ustanowienia instrumentu pełnomocnictwa do podpisania umowy zmieniającej umowę przejściową o partnerstwie.

               Art. 3 stanowi, że umowę zmieniającą umowę przejściową o partnerstwie stosuje się tymczasowo.

               W art. 4 określono datę wejścia w życie decyzji.

               2020/0263 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, oraz tymczasowego stosowania Umowy zmieniającej Umowę przejściową o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Niezależnego Państwa Samoa i Wysp Salomona oraz przyszłych przystąpień innych wyspiarskich państw Pacyfiku

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 12 czerwca 2002 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie umów o partnerstwie gospodarczym z grupą państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP)
                  5
               .

               (2)Umowa przejściowa o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej
                  6
                (zwana dalej „umową przejściową o partnerstwie”), ustanawiająca ramy umowy o partnerstwie gospodarczym, w wersji podpisanej w Londynie w dniu 30 lipca 2009 r. Umowa przejściowa o partnerstwie jest tymczasowo stosowana między Unią a Papuą-Nową Gwineą od dnia 20 grudnia 2009 r. oraz między Unią a Fidżi od dnia 28 lipca 2014 r.

               (3)Art. 80 umowy przejściowej o partnerstwie przewiduje możliwość przystąpienia do umowy innych państw wyspiarskich Pacyfiku. Decyzją (UE) 2018/1908
                  7
                i decyzją (UE) 2020/409
                  8
                Rada zatwierdziła przystąpienie, odpowiednio, Samoa i Wysp Salomona do umowy przejściowej o partnerstwie. Samoa przystąpiła do umowy przejściowej o partnerstwie w dniu 21 grudnia 2018 r. i tymczasowo stosowało ją od dnia 31 grudnia 2018 r., a Wyspy Salomona przystąpiły do umowy przejściowej o partnerstwie w dniu 7 maja 2020 r. i tymczasowo ją stosowały od dnia 17 maja 2020 r.

               (4)Ze względu na pewność prawa, w następstwie przystąpień do umowy Samoa i Wysp Salomona, konieczna jest zmiana umowy przejściowej o partnerstwie w celu uwzględnienia tych krajów jako stron tej umowy. Konieczne będzie dokonanie podobnych zmian w umowie przejściowej o partnerstwie za każdym razem, gdy do umowy przystąpi kolejne państwo wyspiarskie Pacyfiku.

               (5)W art. 68 umowy przejściowej o partnerstwie ustanowiono Komitet ds. Handlu, który zajmuje się wszystkimi kwestiami niezbędnymi do wykonania umowy. Stosowne jest upoważnienie Komitetu ds. Handlu do podejmowania decyzji w sprawie wszelkich zmian do umowy przejściowej o partnerstwie, które mogą okazać się konieczne w związku z przystąpieniem innych wyspiarskich państw Pacyfiku.

               (6)Decyzją (UE) 2019/1707
                  9
                Rada określiła stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Handlu w odniesieniu do tych zmian, uzgodnionych na siódmym posiedzeniu Komitetu ds. Handlu, które odbyło się w dniu 4 października 2019 r.

               (7)W związku z tym umowa zmieniająca umowę przejściową o partnerstwie powinna zostać podpisana w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (8)Jako że art. 76 ust. 2 umowy przejściowej o partnerstwie przewiduje jej tymczasowe stosowanie do czasu jej wejścia w życie, umowa zmieniająca umowę przejściową o partnerstwie powinna być stosowana tymczasowo,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy zmieniającej Umowę przejściową o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Niezależnego Państwa Samoa i Wysp Salomona oraz przyszłych przystąpień innych wyspiarskich państw Pacyfiku, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               2.Tekst umowy, która ma zostać podpisana, stanowi załącznik do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument pełnomocnictwa do podpisania umowy, z zastrzeżeniem jej zawarcia, dla osoby wskazanej (osób wskazanych) przez negocjatora umowy.

               Artykuł 3

               Umowę stosuje się tymczasowo, zgodnie z art. 76 ust. 2 umowy przejściowej o partnerstwie, począwszy od dnia jej podpisania, w oczekiwaniu na jej wejście w życie.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej (Dz.U. L 272 z 16.10.2009, s. 1).

                     (2)

                        Dz.U. L 333 z 28.12.2018, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. L 85 z 20.3.2020, s. 1.

                     (4)

                        Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3. Umowa zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) oraz umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

                     (5)

                        Dyrektywy Rady dotyczące negocjacji umów o partnerstwie gospodarczym z państwami i regionami AKP (9930/02 (DG E II) HH/sg).

                     (6)

                        Dz.U. L 272 z 16.10.2009, s. 2.

                     (7)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/1908 z dnia 6 grudnia 2018 r. w sprawie przystąpienia Samoa do Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej strony (Dz.U. L 333 z 28.12.2018, s. 1).

                     (8)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/409 z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie przystąpienia Wysp Salomona do Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej (Dz.U. L 85 z 20.3.2020, s. 1).

                     (9)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/1707 z dnia 17 czerwca 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej, w odniesieniu do zalecenia dotyczącego niektórych zmian do umowy w celu uwzględnienia przystąpienia Samoa oraz przyszłych przystąpień innych wyspiarskich państw Pacyfiku (Dz.U. L 260 z 11.10.2019, s. 45).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.9.2020
            COM(2020) 576 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku w sprawie decycji Rady
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, oraz tymczasowego stosowania Umowy zmieniającej Umowę przejściową o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Niezależnego Państwa Samoa i Wysp Salomona oraz przyszłych przystąpień innych wyspiarskich państw Pacyfiku

               UMOWA

               zmieniająca Umowę przejściową o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Niezależnego Państwa Samoa i Wysp Salomona oraz przyszłych przystąpień innych wyspiarskich państw Pacyfiku

               UNIA EUROPEJSKA

               z jednej strony, oraz

               REPUBLIKA FIDŻI (zwana dalej „Fidżi”)

               NIEZALEŻNE PAŃSTWO PAPUI-NOWEJ GWINEI (zwane dalej „Papuą-Nową Gwineą”),

               NIEZALEŻNE PAŃSTWO SAMOA (zwane dalej „Samoa”), oraz

               WYSPY SALOMONA (zwane dalej „Wyspami Salomona”),

               zwane dalej również „państwami Pacyfiku”,

               z drugiej strony,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę przejściową o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej strony
                  1
               („umowa przejściowa o partnerstwie”), która ustanawia ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym, podpisanej w Londynie w dniu 30 lipca 2009 r. i tymczasowo stosowanej między Unią Europejską a Papuą-Nową Gwineą od dnia 20 grudnia 2009 r. oraz między Unią Europejską a Fidżi od dnia 28 lipca 2014 r.,

               UWZGLĘDNIAJĄC fakt, że w art. 80 umowy przejściowej o partnerstwie przewidziano możliwość przystąpienia innych wyspiarskich państw Pacyfiku do umowy na podstawie oferty dostępu do rynku złożonej zgodnie z art. XXIV GATT 1994,

               UWZGLĘDNIAJĄC fakt, że, składając swoje akty przystąpienia, Samoa i Wyspy Salomona przystąpiły do umowy przejściowej o partnerstwie w dniach, odpowiednio, 21 grudnia 2018 r. i 7 maja 2020 r. i tym samym stały się umawiającymi się stronami umowy;

               UWZGLĘDNIAJĄC fakt, że umowa przejściowa o partnerstwie obowiązuje tymczasowo między Unią Europejską a Samoa od dnia 31 grudnia 2018 r., oraz między Unią Europejską a Wyspami Salomona od dnia 17 maja 2020 r.,

               UWZGLĘDNIAJĄC zalecenie Komitetu ds. Handlu, ustanowionego na mocy umowy przejściowej o partnerstwie, z dnia 4 października 2019 r. w sprawie zmian, które należy wprowadzić do tej umowy w celu uwzględnienia przystąpienia państw wyspiarskich Pacyfiku do umowy przejściowej o partnerstwie,

               POTWIERDZAJĄC swoje zaangażowanie we wdrażanie umowy przejściowej o partnerstwie oraz pragnąc współpracować na rzecz osiągnięcia jej celów,

               PRAGNĄC ułatwić przystąpienie innych państw wyspiarskich Pacyfiku do umowy przejściowej o partnerstwie i rozszerzyć na nie korzyści wynikające z tej umowy,

               POSTANOWIŁY ZAWRZEĆ NINIEJSZĄ UMOWĘ:

               Artykuł 1

               Zmiana umowy przejściowej o partnerstwie

               W Umowie przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej, wprowadza się następujące zmiany:

               1.art. 70 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     Do celów niniejszej Umowy »Umawiającymi się Stronami« są Wspólnota Europejska, określana jako »Strona WE«, z jednej strony, oraz Papua-Nowa Gwinea, Republika Fidżi, Niezależne Państwo Samoa i Wyspy Salomona, określane jako »państwa Pacyfiku«, z drugiej strony.”;

               2.w art. 80 dodaje się następujący ust. 3:

               „3.
                     Komitet ds. Handlu może podejmować decyzje w sprawie wszelkich zmian do Umowy, które mogą być konieczne w związku z przystąpieniem do Umowy kolejnego wyspiarskiego państwa Pacyfiku.”.

               Artykuł 2

               Wejście w życie

               1.Niniejsza Umowa wchodzi w życie na tych samych warunkach, o których mowa w art. 76 ust. 1 umowy przejściowej o partnerstwie.

               2.Niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo na tych samych warunkach, o których mowa w art. 76 ust. 2 umowy przejściowej o partnerstwie.

               Artykuł 3

               Teksty autentyczne

               Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

               W DOWÓD CZEGO, niżej podpisani Pełnomocnicy, należycie w tym celu umocowani, podpisali niniejszą Umowę.

               Sporządzono w [miasto] dnia [data] r.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Republiki Fidżi

               W imieniu Niezależnego Państwa Papui-Nowej Gwinei

               W imieniu Niezależnego Państwa Samoa

               W imieniu Wysp Salomona

                     (1)

                        Dz.U. L 272 z 16.10.2009, s. 2.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 24.9.2020
            COM(2020) 584 final
            2020/0270(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komitetu Partnerstwa ustanowionego na mocy Kompleksowej i wzmocnionej Umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony w odniesieniu do zmiany listy osób, które mają pełnić funkcję arbitrów rozstrzygających spory

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komitetu Partnerstwa ustanowionego na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony („umowa”) w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji zmieniającej listę osób, które mają pełnić funkcję arbitrów rozstrzygających spory.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa

               Celem umowy jest rozszerzenie istniejącego szerokiego zakresu współpracy dwustronnej w dziedzinie gospodarki, handlu i polityki oraz polityk sektorowych, dzięki czemu stanowi ona długoterminową podstawę dla dalszego rozwoju stosunków między UE a Armenią. Poprzez intensyfikację dialogu politycznego i poprawę współpracy w wielu dziedzinach umowa tworzy podstawę skuteczniejszych stosunków dwustronnych z Armenią.

               Decyzją Rady (UE) 2018/104 z dnia 20 listopada 2017 r. zatwierdzono podpisanie i tymczasowe stosowanie umowy zgodnie z art. 385 umowy. Umowę stosuje się tymczasowo od dnia 1 czerwca 2018 r.

               2.2.Komitet Partnerstwa

               Komitet Partnerstwa, obradujący w szczególnym składzie w celu rozstrzygania wszelkich kwestii dotyczących tytułu VI (Handel i zagadnienia związane z handlem), określono w art. 363 ust. 7 umowy. Zgodnie z art. 363 ust. 1 i ust. 6 umowy Komitet Partnerstwa wspiera Radę Partnerstwa w wykonywaniu jej obowiązków i funkcji. Jest on uprawniony do przyjmowania decyzji w dziedzinach, w których Rada Partnerstwa przekazała mu uprawnienia oraz w przypadkach przewidzianych w umowie. Decyzje te są wiążące dla stron umowy, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia.

               2.3.Planowany akt Komitetu Partnerstwa

               Postępowanie arbitrażowe, które uregulowano w rozdziale 13 tytułu VI umowy, przewiduje, że w przypadku gdy stronom nie udało się rozstrzygnąć sporu w drodze konsultacji, strona, która wniosła o konsultacje, może złożyć wniosek o powołanie organu arbitrażowego. Art. 339 ust. 1 umowy zobowiązuje Komitet Partnerstwa do ustanowienia, na podstawie propozycji przedstawionych przez strony, listy co najmniej 15 osób wyrażających chęć pełnienia funkcji arbitra i zdolnych do pełnienia takiej funkcji. Lista składa się z trzech części: po jednej części dla każdej ze stron oraz jednej części dla osób niebędących obywatelami żadnej ze stron, które mogą przewodniczyć organowi arbitrażowemu. Każda część listy zawiera nazwiska co najmniej pięciu osób. Komitet Partnerstwa zapewnia również, aby na liście znajdowała się zawsze taka liczba nazwisk.

               Arbitrzy i przewodniczący zaproponowani przez Unię i Republikę Armenii muszą posiadać wiedzę specjalistyczną z zakresu prawa, handlu międzynarodowego i innych kwestii dotyczących postanowień tytułu VI umowy oraz muszą spełnić wymóg niezależności określony w art. 339 ust. 2 umowy.

               Na tej podstawie lista arbitrów została ustalona w drodze decyzji przyjętej w dniu 17 października 2019 r. przez Komitet Partnerstwa w składzie rozstrzygającym kwestie handlowe. Jeden z pięciu kandydatów na arbitrów z Republiki Armenii nie spełnia już jednak wymogu niezależności określonego w art. 339 ust. 2 umowy.

               Republika Armenii zaproponowała nowego kandydata na arbitra, który ma wiedzę specjalistyczną z zakresu prawa, handlu międzynarodowego i innych kwestii dotyczących postanowień tytułu VI umowy oraz musi spełnić wymóg niezależności określony w art. 339 ust. 2 umowy.

               Celem planowanego aktu jest zatem określenie stanowiska Unii związanego z przyjęciem przez Komitet Partnerstwa decyzji zmieniającej listę osób chętnych i zdolnych do pełnienia roli arbitrów w postępowaniach w sprawie rozstrzygnięcia sporu, poprzez zastąpienie jednej osoby spośród pięciu kandydatów na arbitrów z Republiki Armenii, która to osoba nie spełnia już warunków określonych w art. 339 ust. 2 umowy, nowym kandydatem zaproponowanym przez Republikę Armenii.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, dotyczy zmiany listy osób, które wyrażają chęć pełnienia funkcji arbitra rozstrzygającego spory i są zdolne do pełnienia takiej funkcji.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Komitet Partnerstwa jest organem ustanowionym na mocy umowy. Zgodnie z art. 363 ust. 6 umowy decyzja przyjęta przez Komitet Partnerstwa będzie na mocy prawa międzynarodowego wiążąca. Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy. W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Główny cel i treść przewidywanego aktu odnoszą się do zapewnienia wdrożenia wspólnej polityki handlowej Unii.

               W związku z tym materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 3 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0270 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komitetu Partnerstwa ustanowionego na mocy Kompleksowej i wzmocnionej Umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony w odniesieniu do zmiany listy osób, które mają pełnić funkcję arbitrów rozstrzygających spory

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Kompleksowa i wzmocniona umowa o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony
                  1
                (zwana dalej „umową”) została podpisana w imieniu Unii zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/104
                  2
                i jest tymczasowo stosowana od dnia 1 czerwca 2018 r.

               (2)Zgodnie z art. 339 ust. 1 umowy, na posiedzeniu w dniu 17 października 2019 r. Komitet Partnerstwa ustanowił listę 15 osób, które wyrażają chęć i są zdolne pełnić rolę arbitrów („lista arbitrów”).

               (3)Armenia poinformowała Unię, że jeden z zaproponowanych przez nią arbitrów nie spełnia już warunków określonych w art. 339 ust. 2 umowy i w związku z tym powinien zostać zastąpiony.

               (4)W celu zapewnienia funkcjonowania tymczasowo stosowanych postanowień umowy Komitet Partnerstwa ma przyjąć decyzję w sprawie zmiany listy arbitrów.

               (5)Należy ustalić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Partnerstwa, gdyż projekt decyzji będzie wiążący dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Komitetu Partnerstwa w ramach Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w odniesieniu do zmiany wykazu osób, które wyrażają chęć i są zdolne pełnić rolę arbitrów, zgodnie z art. 339 ust. 1 i 2 umowy, opiera się na projekcie decyzji Komitetu Partnerstwa załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 23 z 26.1.2018, s. 4.

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/104 z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony (Dz.U. L 23 z 26.1.2018, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 24.9.2020
            COM(2020) 584 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komitetu Partnerstwa ustanowionego na mocy Kompleksowej i wzmocnionej Umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony w odniesieniu do zmiany listy osób, które mają pełnić funkcję arbitrów rozstrzygających spory

               PROJEKT

               DECYZJA nr …/… KOMITETU PARTNERSTWA UE – REPUBLIKA ARMENII

               z dnia […] r.

               w sprawie zmiany listy arbitrów, o której mowa w art. 339 Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony

               KOMITET PARTNERSTWA,

               uwzględniając Kompleksową i wzmocnioną umowę o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony (zwaną dalej „umową”), w szczególności jej art. 339 ust. 1,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Na posiedzeniu w dniu 17 października 2019 r. Komitet Partnerstwa ustanowił listę 15 osób chcących i mogących pełnić rolę arbitrów („lista arbitrów”).

               (2)Zgodnie z art. 339 ust. 2 umowy osoby znajdujące się na liście powinny być niezależne, działać w imieniu własnym, nie powinny przyjmować instrukcji od żadnej organizacji ani rządu oraz być powiązane z rządem żadnej ze Stron, a ich postępowanie powinno być zgodne z kodeksem postępowania.

               (3)Armenia poinformowała Unię, że jeden z zaproponowanych przez nią arbitrów nie spełnia już warunków określonych w art. 339 ust. 2 umowy i w związku z tym zaproponowała inną osobę.

               (4)W celu zapewnienia funkcjonowania tymczasowo stosowanych postanowień umowy, lista arbitrów powinna zostać zmieniona przez Komitet Partnerstwa.

               (5)Unia Europejska akceptuje fakt, że proponowana osoba spełnia warunki określone w art. 339 ust. 2 umowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Lista osób wyrażających chęć pełnienia funkcji arbitra i zdolnych do pełnienia takiej funkcji, sporządzona na podstawie art. 339 ust. 1 umowy, zostaje niniejszym zastąpiona listą zawartą w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku angielskim. Każda ze stron może zapewnić tłumaczenia pisemne na swoje języki urzędowe.

               Sporządzono w ….

                        Komitet Partnerstwa

                        Przewodniczący

                        Sekretarze

               ZAŁĄCZNIK

               LISTA ARBITRÓW, O KTÓREJ MOWA W ART. 339 UMOWY

               Arbitrzy zaproponowani przez Unię Europejską

               1.Claus-Dieter EHLERMANN

               2.Giorgio SACERDOTI

               3.Jacques BOURGEOIS

               4.Pieter Jan KUIJPER

               5.Ramon TORRENT

               Arbitrzy zaproponowani przez Republikę Armenii

               1.Nora SARGSYAN

               2.Arman SARGSYAN

               3.Arsen TAVADYAN

               4.Levon GEVORGYAN

               5.Mushegh MANUKYAN

               Przewodniczący

               1.William DAVEY (USA)

               2.Helge SELAND (Norwegia)

               3.Maryse ROBERT (Kanada)

               4.Christian HÄBERLI (Szwajcaria)

               5.Merit JANOW (USA)