               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.8.2020
            COM(2020) 369 final
            2020/0172(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (Linia budżetowa 33.02.03.01 – Prawo spółek)
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               W celu zapewnienia wymaganej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie uwzględnić w Porozumieniu EOG całe istotne prawodawstwo UE jak najszybciej po jego przyjęciu, a także umożliwić państwom EFTA należącym do EOG udział w działaniach i programach UE mających znaczenie dla EOG.

                  Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) ma na celu zmianę protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie „współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami”. Jest to konieczne, aby umożliwić państwom EFTA należącym do EOG uczestnictwo w unijnych programach i działaniach, które są finansowane z linii budżetowych budżetu ogólnego Unii Europejskiej. W omawianym przypadku celem tej zmiany jest umożliwienie państwom EFTA należącym do EOG (Norwegii, Islandii i Liechtensteinowi) uczestnictwa w działaniach Unii związanych z linią budżetową 33 02 03 01: „Prawo spółek”, włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu jest w pełni zgodny z celem Porozumienia EOG polegającym na promowaniu stałego i zrównoważonego wzmacniania więzi handlowych i gospodarczych między umawiającymi się stronami na równych warunkach konkurencji oraz przestrzegania tych samych zasad, by stworzyć jednolity Europejski Obszar Gospodarczy.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Decyzja Wspólnego Komitetu jest również spójna z innymi politykami Unii, zwłaszcza z uwagi na cel ochrony jednorodności rynku wewnętrznego UE.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawą wniosku jest art. 114 TFUE w związku z jego art. 218 ust. 9. Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  1
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

                  Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

                  Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu – zapewnienia jednorodności rynku wewnętrznego.

               •Wybór instrumentu

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Państwa EFTA należące do EOG wnoszą wkład finansowy do budżetu Unii, linii budżetowej 33 02 03 01: „Prawo spółek”. Dokładna kwota zostanie ustalona zgodnie z postanowieniami Porozumienia EOG po przyjęciu niniejszego projektu decyzji Rady.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

                  Zgodnie z unijną polityką budżetową jakiekolwiek uczestnictwo w działaniach UE może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy wpłacony zostanie odpowiedni wkład finansowy. Jednakże zgodnie z protokołem 32 do Porozumienia EOG roczne wkłady finansowe państw EFTA należących do EOG wpływają co roku do dnia 31 sierpnia, w następstwie wezwania UE o przekazanie środków sporządzonego przez Komisję Europejską i przedkładanego państwom członkowskim EFTA należącym do EOG do dnia 15 sierpnia.

                  W związku z tym, w celu uzupełnienia luki w finansowaniu w okresie od stycznia do sierpnia, projekt decyzji Wspólnego Komitetu stosuje się z mocą wsteczną od stycznia. W ten sposób zapewnia się ciągłość współpracy w trakcie całego roku kalendarzowego, zgodnie z tym, co przewidziano w Porozumieniu EOG.

                  Stosowanie z mocą wsteczną nie ma wpływu na prawa i obowiązki zainteresowanych podmiotów i nie narusza zasady uzasadnionych oczekiwań.

               2020/0172 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

                  (Linia budżetowa 33.02.03.01 – Prawo spółek)

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  2
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

               (3)Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)Należy kontynuować współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczących prawa spółek.

               (5)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2020 r.

               (6)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (3)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.8.2020
            COM(2020) 369 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami(Linia budżetowa 33.02.03.01 – Prawo spółek)

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

               nr […]

               z dnia [...] r.

               zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG
               w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Należy kontynuować współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii dotyczących prawa spółek.

               (2)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2020 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 7 ust. 13 protokołu 31 do Porozumienia EOG słowa „i 2019” zastępuje się słowami „, 2019 i 2020”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2020 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodnicząca

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.8.2020
            COM(2020) 370 final
            2020/0173(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (Linia budżetowa 02 04 77 03 – Działanie przygotowawcze – Badania nad obronnością)
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Projekt decyzji Wspólnego Komitetu Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) – załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady – ma na celu zmianę protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie „współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami”. Jest to konieczne, aby umożliwić państwom EOG–EFTA dalsze uczestnictwo w działaniu przygotowawczym Unii w zakresie badań nad obronnością (dalej „działanie przygotowawcze”) w roku budżetowym 2020.

                  Z uwagi na fakt, że Liechtenstein i Islandia nie wyraziły zainteresowania uczestnictwem w tym działaniu przygotowawczym, projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG dotyczy jedynie Norwegii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Art. 78 Porozumienia EOG stanowi, że umawiające się strony wzmacniają i poszerzają współpracę w ramach działań UE w dziedzinie badań i rozwoju technologii. Komisja finansuje obecnie za pośrednictwem programu „Horyzont 2020” wyłącznie badania i rozwój z sektora cywilnego i towarów podwójnego zastosowania i jest zdania, że działanie przygotowawcze jest ważnym narzędziem sprawdzenia wartości dodanej badań w dziedzinie obronności finansowanych z budżetu UE.

                  Norwegia brała już udział w działaniu przygotowawczym w roku 2019. Ponadto Norwegia już w 2014 r. (i) zawarła umowę o współpracy z Europejską Agencją Obrony, a (ii) powiązana dyrektywa w sprawie zamówień w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa (2009/81/WE) została uwzględniona w Porozumieniu EOG.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Wspólne badania naukowe w dziedzinie obrony służące opracowaniu nowatorskich technologii, produktów i usług mają kluczowe znaczenie dla utrzymania długoterminowej konkurencyjności sektora obrony, a w rezultacie zachowania strategicznej autonomii Europy. Współpraca z Norwegią umożliwiłaby zwiększenie wysiłków UE w tej dziedzinie.

                  Komisja uznaje, że działanie przygotowawcze jest częścią jej strategii politycznych w zakresie rynku wewnętrznego, przemysłu i badań naukowych. Dalsze zacieśnianie współpracy w tej dziedzinie jest zatem zgodne z celami Porozumienia EOG.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawą prawną jest art. 58 ust. 2 lit. b), art. 110 ust. 1 i art. 181 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014, (UE) nr 283/2014 i decyzję nr 541/2014/UE oraz uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012
                  1
               , w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  2
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG, przewidującym, że stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

                  Cel niniejszego wniosku, a mianowicie kontynuowanie współpracy z państwami EOG–EFTA w dziedzinie badań nad obronnością przez ich udział w działaniu przygotowawczym finansowanym z budżetu UE, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, w związku z czym, z uwagi na skutki proponowanych działań, może być lepiej zrealizowany na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

                  Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu – wzmacnia i poszerza współpracę w ramach działań UE w dziedzinie badań i rozwoju technologii.

               •Wybór instrumentu

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Norwegia wnosi wkład finansowy do linii budżetowej 02 04 77 03: „Działanie przygotowawcze – Badania nad obronnością”. Dokładna kwota zostanie określona po przyjęciu niniejszej decyzji Rady.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Zgodnie z unijną polityką budżetową jakiekolwiek uczestnictwo w działaniach UE może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy wpłacony zostanie odpowiedni wkład finansowy. Płatność może jednak nastąpić dopiero po przyjęciu niniejszego projektu decyzji Rady oraz przedstawieniu państwom EOG–EFTA wezwania UE do wniesienia środków, ustanowionego przez Komisję Europejską.

               W związku z tym, w celu uzupełnienia luki w finansowaniu w okresie od stycznia 2020 r. do otrzymania odpowiedniej płatności, projekt decyzji Wspólnego Komitetu stosuje się z mocą wsteczną od stycznia 2020 r.

                  Stosowanie z mocą wsteczną nie ma wpływu na prawa i obowiązki zainteresowanych podmiotów i nie narusza zasady uzasadnionych oczekiwań.

               2020/0173 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

                  (Linia budżetowa 02 04 77 03 – Działanie przygotowawcze – Badania nad obronnością)

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) 1296/2013, (UE) 1301/2013, (UE) 1303/2013, (UE) 1304/2013, (UE) 1309/2013, (UE) 1316/2013 (UE) 223/2014 i (UE) 283/2014 oraz decyzję 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012
                  4
               , w szczególności jego art. 58 ust. 2 lit. b), art. 110 ust. 1 oraz art. 181,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  5
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

               (3)Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)Państwa EFTA w dalszym ciągu będą uczestniczyły w działaniach Unii związanych z linią budżetową 02 04 77 03 (Działanie przygotowawcze – Badania nad obronnością), włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020.

               (5)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić kontynuowanie rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2020 r.

               (6)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zaproponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (3)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (4)

                        Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1.

                     (5)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.8.2020
            COM(2020) 370 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami(Linia budżetowa 02 04 77 03 – Działanie przygotowawcze – Badania nad obronnością)

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

               nr […]

               z dnia [...] r.

               zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Należy kontynuować współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii dotyczących działań przygotowawczych Unii w zakresie badań nad obronnością.

               (2)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2020 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 1 ust. 13 lit. a) protokołu 31 do Porozumienia EOG słowa „i 2019” zastępuje się słowami „, 2019 i 2020”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji na podstawie art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG
                  1*.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2020 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodnicząca

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG

                     (1)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.]


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.8.2020
            COM(2020) 366 final
            2020/0169(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (Linia budżetowa 04 03 01 03 – Zabezpieczenie społeczne)
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  W celu zapewnienia wymaganej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie uwzględnić w Porozumieniu EOG całe istotne prawodawstwo UE jak najszybciej po jego przyjęciu, a także umożliwić państwom EFTA należącym do EOG udział w działaniach i programach UE mających znaczenie dla EOG.

                  Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) ma na celu zmianę protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie „współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami”. Jest to konieczne, aby umożliwić państwom EFTA należącym do EOG uczestnictwo w unijnych programach i działaniach, które są finansowane z linii budżetowych budżetu ogólnego Unii Europejskiej. W omawianym przypadku celem zmiany jest umożliwienie państwom EFTA należącym do EOG (Norwegii, Islandii i Liechtensteinowi) uczestnictwa w działaniach Unii w zakresie swobodnego przepływu pracowników, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich, które związane są z linią budżetową 04 03 01 03 i zostały ujęte w budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu jest w pełni zgodny z celem Porozumienia EOG polegającym na promowaniu stałego i zrównoważonego wzmacniania więzi handlowych i gospodarczych między umawiającymi się stronami na równych warunkach konkurencji oraz przestrzegania tych samych zasad, by stworzyć jednolity Europejski Obszar Gospodarczy.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Decyzja Wspólnego Komitetu jest również spójna z innymi politykami Unii, zwłaszcza z uwagi na cel ochrony jednorodności rynku wewnętrznego UE.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Podstawą wniosku są art. 46 i 48 w związku z art. 218 ust. 9. Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                     1
                   w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

                  Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

                  Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu.

               •Wybór instrumentu

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Państwa EFTA należące do EOG powinny wnosić wkład finansowy do linii budżetowej 04 03 01 03 „Swobodny przepływ pracowników, koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich”. Dokładna kwota zostanie ustalona zgodnie z postanowieniami Porozumienia EOG po przyjęciu niniejszego projektu decyzji Rady.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Zgodnie z unijną polityką budżetową jakiekolwiek uczestnictwo w działaniach UE może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy wpłacony zostanie odpowiedni wkład finansowy. Jednakże zgodnie z protokołem 32 do Porozumienia EOG roczne wkłady finansowe państw EFTA należących do EOG wpływają co roku do dnia 31 sierpnia, w następstwie wezwania UE o przekazanie środków sporządzonego przez Komisję Europejską i przedkładanego państwom członkowskim EFTA należącym do EOG do dnia 15 sierpnia.

               W związku z tym, w celu uzupełnienia luki w finansowaniu w okresie od stycznia do sierpnia, projekt decyzji Wspólnego Komitetu stosuje się z mocą wsteczną od stycznia. W ten sposób zapewnia się ciągłość współpracy w trakcie całego roku kalendarzowego, zgodnie z tym, co przewidziano w Porozumieniu EOG.

                  Stosowanie z mocą wsteczną nie ma wpływu na prawa i obowiązki zainteresowanych podmiotów i nie narusza zasady uzasadnionych oczekiwań.

               2020/0169 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

                  (Linia budżetowa 04 03 01 03 – Zabezpieczenie społeczne)

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 46 i 48 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  2
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

               (3)Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia szczegółowe dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)Należy kontynuować współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii w zakresie swobodnego przepływu pracowników, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich.

               (5)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić kontynuowanie rozszerzonej współpracy po dniu 31 grudnia 2019 r.

               (6)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (3)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.8.2020
            COM(2020) 366 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami(Linia budżetowa 04 03 01 03 – Zabezpieczenie społeczne)

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

               nr […]

               z dnia [...] r.

               zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG
               w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Należy kontynuować współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii w zakresie swobodnego przepływu pracowników, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich.

               (2)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2020 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 5 ust. 5 i 13 protokołu 31 do Porozumienia EOG słowa „i 2019” zastępuje się słowami „, 2019 i 2020”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2020 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodnicząca

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.8.2020
            COM(2020) 374 final
            2020/0175(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik oraz regulaminów wewnętrznych komitetów specjalnych

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komitecie ds. Handlu utworzonym na mocy Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu i regulaminów wewnętrznych komitetów specjalnych.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa przejściowa o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej

               W dniu 30 lipca 2009 r. UE podpisała umowę przejściową o partnerstwie
                  1
               , która ustanawia ramy umowy o partnerstwie gospodarczym (zwanej dalej „umową”) między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej strony.

               Umowa była tymczasowo stosowana przez Papuę-Nową Gwineę od dnia 20 grudnia 2009 r., przez Fidżi od dnia 28 lipca 2014 r., przez Samoa od dnia 31 grudnia 2018 r. oraz przez Wyspy Salomona od dnia 17 maja 2020 r.

               Umowa ta ma na celu:

               a)umożliwienie państwom Pacyfiku korzystania z ulepszonego dostępu do rynku oferowanego przez UE;

               b)wspieranie zrównoważonego rozwoju i stopniowej integracji państw Pacyfiku z gospodarką światową;

               c)ustanowienie strefy wolnego handlu między stronami, w oparciu o wspólny interes, poprzez stopniową liberalizację handlu w sposób zgodny z obowiązującymi zasadami WTO oraz zasadą asymetrii, z uwzględnieniem szczególnych potrzeb i ograniczeń zdolności państw Pacyfiku pod względem poziomu i terminu realizacji zobowiązań;

               d)ustanowienie odpowiednich procedur rozstrzygania sporów oraz

               e)dokonanie odpowiednich ustaleń instytucjonalnych.

               2.2.Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik

               Komitet ds. Handlu, w skład którego wchodzą przedstawiciele UE i państw Pacyfiku (Fidżi, Papui-Nowej Gwinei, Samoa i Wysp Salomona), ustanawia swój regulamin wewnętrzny; Komitetowi współprzewodniczą przedstawiciel strony UE oraz przedstawiciel państw Pacyfiku. Obaj współprzewodniczący na przemian przewodniczą posiedzeniom. Osobę, która przewodniczy danemu posiedzeniu, uznaje się za „współprzewodniczącego sprawującego przewodnictwo” do celów określonych w umowie do czasu rozpoczęcia następnego posiedzenia, kiedy to funkcję współprzewodniczącego sprawującego przewodnictwo przejmuje druga strona.

               Komitet ds. Handlu zajmuje się wszystkimi kwestiami niezbędnymi do wykonania umowy. Wykonując swoje funkcje, Komitet ds. Handlu może: a) ustanawiać i nadzorować wszelkie specjalne komitety lub organy niezbędne do wykonania umowy; b) zbierać się w dowolnym terminie uzgodnionym przez strony; c) rozpatrywać wszelkie kwestie dotyczące umowy i podejmować odpowiednie działania w ramach wykonywania swoich funkcji oraz d) podejmować decyzje lub wydawać zalecenia w przypadkach przewidzianych w umowie.

               Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik deleguje uprawnienia w zakresie podejmowania szczególnych decyzji wykonawczych komitetom specjalnym, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami umowy, zwłaszcza Komitetowi Specjalnemu ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia.

               2.3.Planowany akt Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik

               W ostatnim kwartale 2020 r., na swoim ósmym posiedzeniu, Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik ma przyjąć decyzję ustanawiającą regulamin wewnętrzny Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik oraz komitetów specjalnych („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest określenie wiążących dla stron zasad regulujących organizację i funkcjonowanie Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik oraz związanych z nim podstruktur, jak określono w postanowieniach umowy (art. 68).

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Art. 68 stanowi, że Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

               Proponowana decyzja Rady określa stanowisko Unii, jakie należy zająć w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik oraz komitetów specjalnych, a tym samym wypełnienia zobowiązań UE wynikających z postanowień umowy przejściowej.

               Stanowisko takie opiera się na projekcie decyzji Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik załączonym do projektu decyzji Rady. W załączniku do decyzji Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik określono wymogi dotyczące roli i nazwy Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik, jego składu i przewodniczącego, sekretariatu, posiedzeń, delegacji, dokumentów, korespondencji, porządku obrad, zapraszania ekspertów, protokołów, decyzji i zaleceń, przejrzystości, języków, wydatków, specjalnych komitetów lub organów oraz zmian w regulaminie wewnętrznym.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.
                     Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określono tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywierają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.

               4.1.2.
                     Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet ds. Handlu jest organem ustanowionym na mocy umowy o partnerstwie gospodarczym.

               Akt, który Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 68 umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.
                     Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.
                     Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Materialną podstawą prawną decyzji UE z dnia 15 lutego 2011 r. o zawarciu umowy jest art. 207 TFUE. Główny cel i treść planowanego aktu odnosi się ponadto do wspólnej polityki handlowej. Przedmiot planowanego aktu dotyczy dziedziny, w której Unia posiada wyłączne kompetencje zewnętrzne na mocy art. 3 ust. 2 TFUE.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Akt Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik wdroży umowę o partnerstwie gospodarczym, po przyjęciu należy go zatem opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0175 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik oraz regulaminów wewnętrznych komitetów specjalnych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 30 lipca 2009 r. UE podpisała umowę przejściową o partnerstwie, która ustanawia ramy umowy o partnerstwie gospodarczym (zwanej dalej „umową”) między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej strony
                  2
               . Umowa była tymczasowo stosowana przez Papuę-Nową Gwineę od dnia 20 grudnia 2009 r., przez Fidżi od dnia 28 lipca 2014 r., przez Samoa od dnia 31 grudnia 2018 r. oraz przez Wyspy Salomona od dnia 17 maja 2020 r.

               (2)W art. 68 umowy ustanowiono Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik, który zajmuje się wszystkimi kwestiami niezbędnymi do wykonania umowy.

               (3)Art. 68 stanowi, że Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik ustanawia swój regulamin wewnętrzny i przekaże szczególne uprawnienia wykonawcze komitetom specjalnym, jak przewidziano w odpowiednich postanowieniach umowy.

               (4)Na ósmym posiedzeniu Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik przyjmie swój regulamin wewnętrzny i regulaminy wewnętrzne komitetów specjalnych.

               (5)Unia Europejska powinna określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w odniesieniu do przyjęcia takiego regulaminu wewnętrznego,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na ósmym posiedzeniu Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik w odniesieniu do regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik i komitetów specjalnych, opiera się na projekcie decyzji Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Po przyjęciu decyzja Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej (Dz.U. L 272 z 16.10.2009, s. 1).

                     (2)

                        Dz.U. L 272 z 16.10.2009, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.8.2020
            COM(2020) 374 final
            ZAŁĄCZNIK
            do dokumentu
            Wniosek DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik oraz regulaminów wewnętrznych komitetów specjalnych

               PROJEKT

               DECYZJA NR XX/2020 KOMITETU DS. HANDLU USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY PRZEJŚCIOWEJ O PARTNERSTWIE MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ, Z JEDNEJ STRONY, A PAŃSTWAMI PACYFIKU, Z DRUGIEJ

               z dnia...

               w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik oraz specjalnych komitetów

               KOMITET DS. HANDLU UE–PACYFIK,

               uwzględniając Umowę przejściową o partnerstwie, która ustanawia ramy umowy o partnerstwie gospodarczym (zwaną dalej „umową”) między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej strony
                  1
               , podpisaną w Londynie w dniu 30 lipca 2009 r., w szczególności jej art. 68,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 68 Umowy ustanawia Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik i przewiduje, że Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik ustanawia swój regulamin wewnętrzny.

               (2)Art. 68 stanowi również, że Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik przekaże szczególne uprawnienia wykonawcze specjalnym komitetom, jak przewidziano w odpowiednich postanowieniach umowy.

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Ustanawia się regulamin wewnętrzny Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik, jak określono w załączniku.

               Sporządzono w ….

                           W imieniu Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik

                        W imieniu Unii

                        W imieniu państw Pacyfiku

               Załącznik

               REGULAMIN WEWNĘTRZNY KOMITETU DS. HANDLU UE–PACYFIK

               ustanowionego na podstawie art.. 68 Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej strony

               Artykuł 1

               Rola i nazwa Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik

               1.Komitet ustanowiony na podstawie art. 68 Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej strony (zwanej dalej „umową”), jest odpowiedzialny za wszystkie sprawy, o których mowa w art. 68 umowy.

               2.Komitet, o którym mowa powyżej, jest określany w dokumentach Komitetu, w tym w decyzjach i zaleceniach, jako „Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik”.

               Artykuł 2

               Skład i przewodnictwo

               1.Zgodnie z art. 68 ust. 1 umowy Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik składa się z przedstawicieli Unii Europejskiej i państw Pacyfiku.

               2.Przedstawicielami Stron są zazwyczaj osoby na szczeblu wyższych urzędników lub w wyjątkowych sytuacjach na szczeblu ministerialnym, gdy Strony uzgodnią, że okoliczności tego wymagają.

               3.Komitetowi ds. Handlu UE–Pacyfik na szczeblu ministerialnym współprzewodniczą członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za handel oraz przedstawiciel jednego z państw Pacyfiku na szczeblu ministerialnym. Państwa Pacyfiku wykonują tę funkcję na zasadzie rotacji, zgodnie z kolejnością alfabetyczną co 12 miesięcy. Pierwsze sprawowanie funkcji rozpoczyna się w dniu przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik i kończy w dniu 31 grudnia następnego roku.

               4.Komitetowi ds.. Handlu UE–Pacyfik na szczeblu wyższych urzędników współprzewodniczą wyższy urzędnik Komisji Europejskiej reprezentujący Unię Europejską oraz wyższy urzędnik jednego z państw Pacyfiku reprezentujący państwa Pacyfiku. Państwa Pacyfiku wykonują tę funkcję na zasadzie rotacji, zgodnie z kolejnością alfabetyczną co 12 miesięcy. Pierwsze sprawowanie funkcji rozpoczyna się w dniu przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik i kończy w dniu 31 grudnia następnego roku.

               5.Współprzewodniczący każdej ze Stron mają niezbędne uprawnienia do reprezentowania odpowiednio Unii Europejskiej lub państw Pacyfiku.

               6.Każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o nazwisku, stanowisku i danych kontaktowych urzędnika wyższego szczebla odpowiedzialnego za współprzewodnictwo Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik w imieniu tej Strony. Uznaje się, że ten urzędnik wyższego szczebla posiada upoważnienie do reprezentowania danej Strony do dnia, w którym Strona ta powiadomi drugą Stronę o nowym współprzewodniczącym.

               Artykuł 3

               Sekretariat

               1.Urzędnik Komisji Europejskiej i urzędnik państw Pacyfiku pełnią wspólnie funkcję sekretarza Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik. Państwa Pacyfiku wykonują tę funkcję na zasadzie rotacji, zgodnie z kolejnością alfabetyczną co 12 miesięcy. Pierwsze sprawowanie funkcji rozpoczyna się w dniu przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik i kończy w dniu 31 grudnia następnego roku.

               2.Każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o nazwisku, stanowisku i danych kontaktowych urzędnika pełniącego w imieniu tej Strony funkcję sekretarza Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik. Uznaje się, że ten urzędnik jest sekretarzem jako przedstawiciel danej Strony do dnia, w którym Strona ta powiadomi drugą Stronę o nowym członku.

               Artykuł 4

               Spotkania

               1.Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik zbiera się raz w roku, chyba że współprzewodniczący postanowią inaczej lub, w pilnych przypadkach, na wniosek jednej ze Stron.

               2.Posiedzenia odbywają się w uzgodnionym terminie, na przemian w Brukseli i w jednej ze stolic państw Pacyfiku, chyba że współprzewodniczący uzgodnili inaczej.

               3.Posiedzenia zwołuje sprawujący przewodnictwo współprzewodniczący reprezentujący Stronę, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.

               4.Spotkanie może odbyć się osobiście lub za pośrednictwem wideokonferencji albo telekonferencji.

               5.Państwa, które oficjalnie wyraziły zamiar przystąpienia do umowy, mogą uczestniczyć w posiedzeniach w charakterze obserwatorów, jeżeli Strony wyrażą na to zgodę.

               Artykuł 5

               Delegacje

               30 dni przed posiedzeniem sekretarz Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik dla każdej ze Stron informuje sekretarza drugiej Strony o planowanym składzie delegacji, odpowiednio, delegacji Unii Europejskiej oraz delegacji państw Pacyfiku. Na liście figuruje nazwisko i stanowisko każdego członka delegacji.

               Artykuł 6

               Dokumenty

               Jeśli obrady Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik opierają się na dokumentach pisemnych, dokumenty takie są numerowane i przekazywane jako dokumenty Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik przez sekretarza.

               Artykuł 7

               Korespondencja

               1.Wszelka korespondencja adresowana do Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik jest kierowana do sekretarza.

               2.Korespondencja od Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik przekazywana jest Stronom przez sekretarza.

               Artykuł 8

               Porządek obrad

               1.W rozsądnym terminie przed posiedzeniem, ale nie krótszym niż sześćdziesiąt dni, sekretarz Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik sporządza wstępny porządek obrad na podstawie wniosku złożonego przez Stronę będącą gospodarzem posiedzenia z terminem co najmniej czternastu dni kalendarzowych na przedstawienie przez każdą ze Stron swoich uwag.

               2.Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Punkty, które nie znalazły się we wstępnym porządku obrad, mogą zostać umieszczone w porządku obrad w drodze konsensusu.

               Artykuł 9

               Zaproszenie ekspertów

               Współprzewodniczący Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik mogą, za obopólną zgodą, zaprosić ekspertów (tj. urzędników pozarządowych) do udziału w posiedzeniach Komitetu w celu przedstawienia informacji na konkretne tematy i tylko na te części posiedzenia, na których omawiane są te konkretne tematy.

               Artykuł 10

               Protokół

               1.Projekt protokołu z każdego posiedzenia jest sporządzany przez sekretarza Strony, która pełni rolę gospodarza posiedzenia, w terminie 30 dni kalendarzowych od zakończenia posiedzenia, chyba że współprzewodniczący podejmą inną decyzję. Projekt protokołu jest przekazywany w celu przedstawienia uwag sekretarzowi drugiej Strony.

               2.W przypadku gdy niniejsze zasady mają zastosowanie do posiedzeń podkomitetów, protokoły z posiedzenia podkomitetu są udostępniane na wszelkie kolejne posiedzenia Komitetu.

               3.Co do zasady w protokole podsumowuje się każdy punkt porządku obrad, w stosownych przypadkach z wyszczególnieniem:

               (a)
                     wszystkich dokumentów przedłożonych Komitetowi ds. Handlu UE–Pacyfik;

               (b)
                     wszelkich oświadczeń, o wpisanie których do protokołu poprosił członek delegacji uczestniczących w posiedzeniu Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik oraz

               (c)
                     podjętych decyzji, wydanych zaleceń, uzgodnionych oświadczeń oraz wniosków przyjętych w odniesieniu do określonych punktów porządku obrad.

               4.Protokół zawiera wykaz wszystkich decyzji Komitetu UPG podjętych w drodze procedury pisemnej na podstawie art. 11 ust. 2 od ostatniego posiedzenia Komitetu.

               5.Załącznik do protokołu zawiera również listę uczestników posiedzenia Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik.

               6.Sekretarz dostosowuje projekt protokołu na podstawie otrzymanych uwag, a projekt protokołu ze zmianami jest zatwierdzany przez Strony w terminie 60 dni od daty posiedzenia lub w dowolnym innym terminie uzgodnionym przez współprzewodniczących. Po zatwierdzeniu, sekretarz podpisuje dwa oryginały protokołów, a Unia Europejska i państwa Pacyfiku otrzymują po jednym oryginale protokołu.

               7.Sekretarz Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik przygotowuje również wspólne wnioski i komunikaty do zatwierdzenia przez Strony na koniec posiedzenia.

               Artykuł 11

               Decyzje i zalecenia

               1.Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik może przyjmować decyzje i zalecenia w odniesieniu do wszystkich kwestii, co do których umowa tak stanowi. Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik przyjmuje decyzje i zalecenia na zasadzie konsensusu.

               2.W okresie między posiedzeniami Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej, jeżeli Strony tak zdecydują. W tym celu jeden ze współprzewodniczących przedstawia na piśmie tekst proponowanej decyzji lub zalecenia drugiemu współprzewodniczącemu. Drugi współprzewodniczący dwa miesiące lub jakikolwiek dłuższy okres określony przez współprzewodniczącego zgłaszającego wniosek na wyrażenie zgody na projekt decyzji lub zalecenia. Jeżeli druga Strona nie wyrazi swojej zgody, proponowana decyzja lub zalecenie są omawiane i mogą zostać przyjęte na następnym posiedzeniu Komitetu. Projekt decyzji lub zaleceń uznaje się za przyjęty, gdy druga Strona wyrazi zgodę, i zostaje on zapisany w protokole kolejnego posiedzenia Komitetu, zgodnie z art. 10 ust. 4.

               3.W przypadku gdy Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik jest upoważniony na mocy Umowy do przyjmowania decyzji lub zaleceń, akty takie noszą odpowiednio nazwy „decyzja” lub „zalecenie”. Sekretariat Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik nadaje każdej decyzji lub zaleceniu kolejną sygnaturę, podaje datę ich przyjęcia oraz opis ich przedmiotu. Każda decyzja i każde zalecenie zawierają datę ich wejścia w życie.

               4.Decyzje i zalecenia przyjęte przez Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik są uwierzytelniane przez współprzewodniczących.

               5.Unia Europejska i państwa Pacyfiku otrzymują oryginalne i autentyczne wersje każdej decyzji i zalecenia.

               Artykuł 12

               Przejrzystość

               1.Strony mogą uzgodnić zwołanie posiedzenia publicznego.

               2.Każda ze Stron może podjąć decyzję o opublikowaniu decyzji i zaleceń Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik w swojej odpowiedniej publikacji urzędowej.

               3.Wszystkie dokumenty przedłożone przez Stronę należy traktować jako poufne, chyba że Strona postanowi inaczej.

               4.Wstępne porządki obrad posiedzeń są podawane do publicznej wiadomości przed posiedzeniem Komitetu. Protokoły posiedzeń i komunikaty, zgodnie z art. 10, podaje się do wiadomości publicznej po ich zatwierdzeniu.

               5.Publikowanie dokumentów, o których mowa w ust. 2 – 4, odbywa się zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami każdej ze Stron w zakresie ochrony danych.

               Artykuł 13

               Języki

               1.Językiem roboczym Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik jest język angielski.

               2.Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik przyjmuje decyzje lub zalecenia dotyczące zmiany lub interpretacji umowy w językach, w których tekst umowy jest autentyczny. Wszystkie pozostałe decyzje lub zalecenia Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik, w tym ta, na podstawie której przyjęty zostaje niniejszy regulamin, są przyjmowane w języku roboczym, o którym mowa w ust. 1.

               3.Każda ze Stron jest odpowiedzialna za tłumaczenie decyzji, zaleceń i innych dokumentów na swoje własne języki urzędowe, jeżeli jest to wymagane na podstawie niniejszego artykułu, i ponosi wydatki związane z takimi tłumaczeniami.

               Artykuł 14

               Koszty

               1.Każda ze Stron pokrywa wszelkie wydatki poniesione przez siebie, wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach Komitetu UPG, zarówno jeśli chodzi o koszty personelu, koszty podróży i diety, jak i koszty wideo- i telekonferencji oraz opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.

               2.Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.

               3.Koszty związane z tłumaczeniem ustnym z języków roboczych oraz na języki robocze Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik podczas posiedzeń ponosi Strona pełniąca rolę gospodarza posiedzenia.

               Artykuł 15

               Specjalne komitety lub organy

               1.Zgodnie z art. 68 ust. 4 lit. a) umowy ustanawia się i poddaje nadzorowi specjalne komitety lub organy w celu rozpatrywania wszystkich kwestii przekazywanych im przez Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik.

               2.Komitet ds. Handlu UE–Pacyfik informowany jest na piśmie o punktach kontaktowych wyznaczonych przez specjalne komitety i inne organy ustanowione na mocy umowy. Wszelka istotna korespondencja, komunikacja i odnośne dokumenty przesyłane przez punkty kontaktowe każdego specjalnego komitetu dotyczące wykonania umowy przekazuje się jednocześnie sekretariatowi Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik.

               3.Specjalne komitety i organy składają Komitetowi ds. Handlu UE–Pacyfik sprawozdanie na temat wyników, decyzji lub zaleceń oraz wnioski z każdego ze swoich posiedzeń.

               4.Niniejszy regulamin wewnętrzny stosuje się odpowiednio do specjalnych komitetów i innych organów ustanowionych na mocy umowy, chyba że każdy specjalny komitet lub organ postanowi inaczej zgodnie z postanowieniami umowy.

               Artykuł 16

               Zmiany w Regulaminie

               Zgodnie z art. 11 niniejszy Regulamin może zostać zmieniony jedynie na piśmie decyzją Komitetu ds. Handlu UE–Pacyfik.

                     (1)

                        Decyzja Rady 2009/729/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej (Dz.U. L 272 z 16.10.2009, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.7.2021
            COM(2021) 567 final
            2021/0204(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w odniesieniu do powiadamiania o kompensacji w ramach globalnego środka rynkowego dla operatorów statków powietrznych z siedzibą w Unii

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Niniejszy wniosek wprowadza zmianę do przepisów dotyczących lotnictwa w unijnym systemie handlu emisjami (EU ETS) w celu wdrożenia powiadamiania przez państwa członkowskie linii lotniczych z siedzibą w UE o kompensacji za rok 2021 w ramach mechanizmu kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

               Celem jest wdrożenie tego powiadamiania w sposób ograniczający do minimum obciążenia administracyjne dla organów krajowych i operatorów linii lotniczych oraz zapewniający pewność prawa w odniesieniu do kompensacji CORSIA przez linie lotnicze z siedzibą w państwach członkowskich.

               Mechanizm CORSIA ICAO to mechanizm kompensacji, w ramach którego państwa powinny dopilnować, aby linie lotnicze z siedzibą w tych państwach kompensowały emisje CO2 przekraczające odpowiedni poziom bazowy, wykorzystując międzynarodowe jednostki emisji. W wyniku pandemii COVID-19 Rada ICAO zdecydowała w czerwcu 2020 r., że w okresie 2021–2023 jako poziom bazowy zamiast średniej emisji z lat 2019–2020 należy wykorzystywać emisje z 2019 r
                  1
               . W 2022 r. przegląd CORSIA pozwoli przeanalizować różne aspekty skutków COVID-19 dla CORSIA.

               UE zamierza wdrożyć mechanizm CORSIA, z zastrzeżeniem różnic zgłoszonych w 2018 r.
                  2
                i sposobu w jaki Parlament Europejski i Rada zmienią unijne przepisy. W związku z tym aby spełnić wymogi kompensacji CORSIA, linie lotnicze z siedzibą w UE powinny w stosownych przypadkach zwrócić jednostki emisji w odniesieniu do swoich emisji z 2021 r. Jak przewidziano w normach i zalecanych praktykach CORSIA, państwa członkowskie UE powinny do dnia 30 listopada 2022 r. obliczyć i poinformować linie lotnicze o ich kompensacji w odniesieniu do emisji z 2021 r., a następnie do dnia 31 stycznia 2025 r. te linie lotnicze powinny anulować odpowiednią liczbę jednostek emisji.

               Z powodu pandemii COVID-19 w 2020 r. emisje ETS CO2 z lotnictwa spadły o 64 % w porównaniu do 2019 r.
                  3
               . W listopadzie 2020 r. Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) opublikowała swoją prognozę odbudowy europejskiego sektora lotnictwa na lata 2020–2024
                  4
               . Opisano w niej wpływ pandemii COVID-19 na ruch lotniczy. Zgodnie z prognozą nawet w najbardziej optymistycznym scenariuszu poziomy emisji z 2019 r. nie zostaną osiągnięte przed 2024 r., a w najgorszym scenariuszu przewiduje się takie ożywienie dopiero w 2029 r.

               Chociaż szacunki nie przewidują żadnych realnych wymogów dotyczących kompensacji emisji w ramach CORSIA w okresie 2021–2023, niemniej prawo Unii powinno określać zobowiązanie prawne dla państw członkowskich do notyfikowania liniom lotniczym z siedzibą w UE danych dotyczących kompensacji emisji do dnia 30 listopada 2022 r. w odniesieniu do emisji w 2021 r. W świetle powyższych faktów na temat 2020 r. i pierwszej połowy 2021 r., prawdopodobieństwo aktywowania jakichkolwiek realnych wymogów dotyczących kompensacji CORSIA w odniesieniu do 2021 r. jest minimalne, a w odniesieniu do 2022 r. bardzo małe. W związku z tym niniejszy wniosek przewiduje, że kiedy stanie się jasne, ile wynosi dodatkowa kwota kompensacji w odniesieniu do 2021 r. (najprawdopodobniej zero), w ciągu 2022 r. państwa członkowskie poinformują o tym linie lotnicze. Niniejszy wniosek powinien zostać przyjęty przez Parlament Europejski i Radę, w momencie gdy będą już znane dane dotyczące emisji za 2021 r., tj. po 1 stycznia 2022 r.

               W przypadku gdy odpowiednie wnioski „Gotowi na 55” nie zostaną jeszcze przyjęte, to samo podejście będzie stosowane w odniesieniu do kolejnych lat.

               Obowiązki linii lotniczych z siedzibą w UE w zakresie ETS pozostają w mocy zgodnie z prawem Unii na podstawie dyrektywy 2003/87/WE. Obejmują one obowiązek monitorowania i raportowania ich emisji, w tym związanych z lotami między EOG a państwami trzecimi.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Przegląd przepisów dotyczących lotnictwa w ramach ETS stanowi nieodłączną część pakietu „Gotowi na 55”. Przegląd obejmuje wdrożenie mechanizmu CORSIA za pośrednictwem dyrektywy w sprawie EU ETS.

                  Niniejszy wniosek jest jedyną zmianą związaną z CORSIA, która powinna zostać wprowadzona do dnia 30 listopada 2022 r., tak by do tego czasu można było powiadomić o zerowej dodatkowej kompensacji.

                  Inne zmiany związane z wdrożeniem mechanizmu CORSIA obejmują: przepisy dotyczące wykorzystywania międzynarodowych jednostek emisji w odniesieniu do lotów poza EOG; obowiązek zwrotu w odniesieniu do lotów poza EOG; traktowanie linii lotniczych z siedzibą poza UE w odniesieniu do lotów pozaeuropejskich; traktowanie linii lotniczych z siedzibą w UE na trasach, na których mechanizm CORSIA nie jest stosowany w ten sam sposób; oraz objęcie zakresem dyrektywy lotów unijnych linii lotniczych między dwoma państwami trzecimi. Te pozostałe zmiany dotyczące wdrożenia mechanizmu CORSIA ujęto w szerszym wniosku w sprawie dyrektywy zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w odniesieniu do wkładu lotnictwa w unijny cel redukcji emisji w całej gospodarce i właściwego wdrożenia globalnego środka rynkowego.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Ten konkretny wniosek nie budzi żadnych zastrzeżeń pod względem jego spójności z innymi politykami Unii.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 192 TFUE. Zgodnie z art. 191 i art. 192 ust. 1 TFUE Unia Europejska przyczynia się do osiągnięcia m.in. następujących celów: zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska, promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska, w szczególności walki ze zmianą klimatu.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Zmiana klimatu jest problemem transgranicznym i działania UE mogą skutecznie uzupełniać i wzmacniać działania lokalne, regionalne i krajowe. Koordynacja działań w dziedzinie klimatu powinna mieć miejsce na szczeblu europejskim i kiedy to możliwe, należy ułatwiać skuteczne działania w skali globalnej. Działanie UE jest uzasadnione zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Od 1992 r. UE dążyła do opracowania wspólnych rozwiązań i przyspieszenia światowych działań na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu. Dokładniej rzecz ujmując, działania na poziomie UE doprowadzą do efektywnego pod względem kosztów zrealizowania celów redukcji emisji do 2030 r. i celów długoterminowych w tym zakresie przy jednoczesnym zapewnieniu sprawiedliwości i integralności środowiskowej. W art. 191–193 TFUE potwierdza się i precyzuje kompetencje UE w dziedzinie zmiany klimatu.

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, gdyż nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia unijnego celu ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w efektywny pod względem kosztów sposób przy jednoczesnym zapewnieniu sprawiedliwości i integralności środowiskowej.

               •Wybór instrumentu

                  Uznaje się, że decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady w ramach zwykłej procedury ustawodawczej
                     5
                   jest właściwym instrumentem prawnym zmiany dyrektywy w sprawie ETS, gdyż to państwa członkowskie mają podjąć wymagane działania. Wybór ten jest zgodny z poprzednimi trzema decyzjami w sprawie ETS (decyzją w sprawie opóźnienia sprzedaży
                     6
                  , decyzją w sprawie rezerwy stabilności rynkowej
                     7
                   i pierwszą decyzją o tymczasowym odstępstwie od ETS
                     8
                  ).

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

               Nie dokonano żadnej oceny ex post ani kontroli sprawności związanej z tymi wnioskami ze względu na wczesny etap wdrażania istniejącego prawodawstwa i wynikającej z tego ograniczonej dostępności danych.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Przeprowadzono odpowiednie konsultacje z zainteresowanymi stronami w odniesieniu do wariantów strategicznych wdrażania CORSIA za pośrednictwem EU ETS. Wstępną ocenę skutków zaktualizowanych przepisów dotyczących ETS w lotnictwie opublikowano w dniu 3 lipca 2020 r. z okresem na zgłaszanie uwag do dnia 28 sierpnia 2020 r., a otwarte konsultacje publiczne przeprowadzono za pomocą kwestionariusza internetowego między 1 października 2020 r. a 14 stycznia 2021 r. Wyniki konsultacji z zainteresowanymi stronami podsumowano w załączniku do oceny skutków towarzyszącej wnioskowi w sprawie dyrektywy zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w odniesieniu do wkładu lotnictwa w unijny cel redukcji emisji w całej gospodarce i właściwego wdrożenia globalnego środka rynkowego
                     9
                  .

               •Ocena skutków

                  Przedmiotem niniejszego wniosku jest powiadamianie przez państwa członkowskie o kompensacji i nie ma on skutków dla środowiska ani gospodarki w porównaniu do obecnej sytuacji.

                  Warianty strategiczne dotyczące wdrożenia mechanizmu CORSIA i zwiększenia sprzedaży aukcyjnej w lotnictwie oceniono w ocenie skutków towarzyszącej wnioskowi w sprawie dyrektywy zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w odniesieniu do wkładu lotnictwa w unijny cel redukcji emisji w całej gospodarce i właściwego wdrożenia globalnego środka rynkowego
                     10
                  .

               •Prawa podstawowe

               Wniosek został przygotowany z poszanowaniem praw podstawowych i zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności przyczynia się on do osiągnięcia celu dotyczącego wysokiego poziomu ochrony środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
                  11
               .

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Niniejszy wniosek nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Organy krajowe i operatorzy statków powietrznych mogą korzystać z istniejącej infrastruktury monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji operatorów statków powietrznych. Ponieważ nie przewiduje się żadnych transakcji, wymogi dotyczące rejestru nie mają zastosowania.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Do art. 12 dyrektywy 2003/87/WE dodaje się nowy ustęp, który nakłada na organy krajowe państw członkowskich obowiązek powiadamiania o dodatkowej kompensacji (najprawdopodobniej zerowej) operatorów statków powietrznych z siedzibą w UE w odniesieniu do ich emisji z 2021 r.

                  Operatorzy statków powietrznych, których należy powiadomić, to operatorzy statków powietrznych, o których mowa w art. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji 2019/1603, wdrażający CORSIA w stosownych przypadkach w odniesieniu do monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji.

               2021/0204 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w odniesieniu do powiadamiania o kompensacji w ramach globalnego środka rynkowego dla operatorów statków powietrznych z siedzibą w Unii

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  12
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  13
               ,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) funkcjonuje od 2019 r. w odniesieniu do monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji i planuje się jego wykorzystanie na całym świecie jako instrumentu rynkowego do kompensowania od dnia 1 stycznia 2021 r. emisji dwutlenku węgla w lotnictwie przekraczających określony poziom przy pomocy konkretnych jednostek kompensacji emisji.

               (2)UE zamierza wdrożyć mechanizm CORSIA, z zastrzeżeniem różnic zgłoszonych ICAO w następstwie decyzji Rady (UE) 2018/2027
                  14
                i sposobu w jaki Parlament Europejski i Rada zmienią unijne przepisy.

               (3)Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/1603
                  15
                przyjęto w celu odpowiedniego wdrożenia przepisów CORSIA w odniesieniu do monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji lotniczych. Kompensację w rozumieniu międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania dla CORSIA
                  16
                oblicza się na podstawie emisji CO2 zweryfikowanych zgodnie z tym rozporządzeniem.

               (4)Z powodu dużego spadku emisji lotniczych w 2020 r. w wyniku pandemii COVID-19, w czerwcu 2020 r. na swoim 220. posiedzeniu Rada ICAO zdecydowała, że w okresie 2021–2023 jako poziom bazowy należy wykorzystywać emisje z 2019 r.

               (5)Jest bardzo prawdopodobne, że w 2021 r. emisje lotnicze nie przekroczą zbiorowych poziomów z 2019 r. W związku z tym oczekuje się, że za rok 2021 dodatkowa kompensacja ze strony operatorów statków lotniczych wyniesie zero.

               (6)Państwa członkowskie powinny wdrożyć mechanizm CORSIA, powiadamiając do dnia 30 listopada 2022 r. operatorów statków powietrznych z siedzibą w tych państwach członkowskich o ich kompensacji w odniesieniu do roku 2021.

               (7)Ponieważ cele niniejszej decyzji nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

               (8)Aby zagwarantować pewność co do poziomu kompensacji w odniesieniu do roku 2021, decyzję tę należy przyjąć po dniu 1 stycznia 2022 r., kiedy znany będzie całkowity poziom emisji za 2021 r.

               (9)Ważne jest zapewnienie organom krajowym i operatorom statków powietrznych pewności prawa w odniesieniu do kompensacji CORSIA za 2021 r., najszybciej jak to możliwe w 2022 r. W związku z tym niniejsza decyzja powinna wejść w życie niezwłocznie.

               (10)Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2003/87/WE,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 12 dyrektywy 2003/87/WE dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

               „6. Do dnia 30 listopada 2022 r. państwa członkowskie powiadamiają operatorów statków powietrznych, że w odniesieniu do roku 2021 ich kompensacja wynosi [zero] w rozumieniu międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania ICAO dotyczących mechanizmu kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego. Państwa członkowskie powiadamiają operatorów statków powietrznych spełniających poniższe warunki:

               a) operator statku powietrznego posiada certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez państwo członkowskie lub jest zarejestrowany w państwie członkowskim, w tym w regionach najbardziej oddalonych, terytoriach zależnych i terytoriach należących do tego państwa członkowskiego;

               b) wytwarzają rocznie emisje CO2 przekraczające 10 000 ton przy użytkowaniu samolotów o maksymalnej certyfikowanej masie startowej większej niż 5 700 kg w trakcie lotów objętych zakresem załącznika I, innych niż te, które rozpoczynają się i kończą w tym samym państwie członkowskim (w tym w regionach najbardziej oddalonych tego samego państwa członkowskiego), od dnia 1 stycznia 2019 r.

               Do celów akapitu pierwszego lit. b) nie uwzględnia się emisji CO2 z następujących rodzajów lotów:

                  (i) loty państwowe;

                  (ii) loty z pomocą humanitarną;

               (iii) loty medyczne;

               (iv) loty wojskowe;

               (v) loty przeciwpożarowe.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                  https://www.icao.int/environmental-protection/CORSIA/Pages/CORSIA-and-Covid-19.aspx

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/2027 z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do pierwszego wydania międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) (Dz.U. L 325 z 20.12.2018, s. 25).

                     (3)

                  https://ec.europa.eu/clima/news/emissions-trading-greenhouse-gas-emissions-reduced-2020_en

                     (4)

                  https://www.eurocontrol.int/publication/eurocontrol-five-year-forecast-2020-2024

                     (5)

                        W odróżnieniu od aktów dotyczących wyłącznie stanowisk w organach międzynarodowych na mocy art. 218 ust. 9 Traktatu, które angażowały tylko Radę, np. decyzji Rady powiadamiającej ICAO o różnicach.

                     (6)

                        Decyzja nr 1359/2013/UE zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu wyjaśnienia przepisów dotyczących harmonogramu aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. L 343 z 19.12.2013, s. 1).

                     (7)

                        Decyzja (UE) 2015/1814 w sprawie ustanowienia i funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej dla unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych i zmiany dyrektywy 2003/87/WE (Dz.U. L 264 z 9.10.2015, s. 1).

                     (8)

                        Decyzja 377/2013/UE wprowadzająca tymczasowe odstępstwo od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz.U. L 113 z 25.4.2013, s. 1).

                     (9)

                        SWD [dodać odesłanie]

                     (10)

                        SWD [dodać odesłanie]

                     (11)

                        Dz.U. C 326 z 26.10.2012, s. 391.

                     (12)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (13)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (14)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/2027 z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do pierwszego wydania międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) (Dz.U. L 325 z 20.12.2018, s. 25).

                     (15)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/1603 z dnia 18 lipca 2019 r. uzupełniające dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do środków przyjętych przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji lotniczych w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego (Dz.U. L 250 z 30.9.2019, s. 10).

                     (16)

                        Pierwsze wydanie międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) (tom IV załącznika 16 do konwencji chicagowskiej).