               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 3.7.2017
            COM(2017) 357 final
            2017/0148(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca Luksemburg i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Celem Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją z 1980 r.”), ratyfikowanej dotychczas przez 97 krajów, w tym przez wszystkie państwa członkowskie UE, jest przywrócenie status quo poprzez uzyskanie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci dzięki systemowi współpracy między organami centralnymi wyznaczonymi przez umawiające się strony.

                  Zapobieganie uprowadzaniu dzieci stanowi zasadniczą część unijnej polityki propagującej prawa dziecka, stąd też Unia Europejska podejmuje na szczeblu międzynarodowym działania zmierzające do poprawy stosowania postanowień konwencji z 1980 r. i zachęca państwa trzecie do przystąpienia do niej.

                  Gruzja złożyła dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 24 lipca 1997 r. Konwencja weszła w życie w Gruzji w dniu 1 października 1997 r.

                  Konwencja z 1980 r. weszła już w życie między Gruzją i 25 państwami członkowskimi UE. Jedynie Luksemburg, Dania i Rumunia nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Gruzji do tej konwencji.

                  Republika Południowej Afryki złożyła dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 8 lipca 1997 r. Konwencja weszła w życie w Republice Południowej Afryki w dniu 1 października 1997 r.

                  Konwencja z 1980 r. weszła już w życie między Republiką Południowej Afryki i 26 państwami członkowskimi UE. Jedynie Luksemburg i Rumunia nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Republiki Południowej Afryki do tej konwencji.

                  Artykuł 38 ust. 4 konwencji z 1980 r. przewiduje, że konwencja ma zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożą oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                  Wyłączna kompetencja UE w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji z 1980 r. została potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którym skonsultowano się z inicjatywy Komisji.

                  W opinii 1/13 z dnia 14 października 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.

                  Trybunał podkreślił konieczność jednolitości na szczeblu UE, aby uniknąć „zmiennej geometrii” wśród państw członkowskich.

                  Z uwagi na fakt, że kwestia uprowadzenia dziecka za granicę jest objęta wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii Europejskiej, decyzję o ewentualnym wyrażeniu zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki należy podjąć na poziomie UE w drodze decyzji Rady. Dlatego Luksemburg i Rumunia powinny złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki w interesie Unii Europejskiej.

                  Wyrażenie zgody przez Luksemburg i Rumunię sprawiłoby, że konwencja z 1980 r. miałaby zastosowanie między Gruzją a wszystkimi państwami członkowskimi UE z wyjątkiem Danii. W przypadku Republiki Południowej Afryki konwencja z 1980 r. będzie mieć zastosowanie do wszystkich państw członkowskich UE.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W odniesieniu do kwestii uprowadzenia dziecka przez jednego z rodziców konwencja z 1980 r. jest międzynarodowym odpowiednikiem rozporządzenia Rady nr 2201/2003 (tzw. rozporządzenia Bruksela II bis), które stanowi podstawę unijnej współpracy sądowej w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej
                     1
                  .

                  Jednym z głównych celów rozporządzenia jest zapobieganie uprowadzaniu dziecka z jednego państwa członkowskiego do innego dzięki ustanowieniu procedur gwarantujących szybki powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu. W tym celu w art. 11 rozporządzenia Bruksela II bis wprowadzono procedurę ustanowioną w konwencji haskiej z 1980 r. i uzupełniono ją poprzez wyjaśnienie pewnych aspektów, w szczególności wysłuchania dziecka, terminu na wydanie orzeczenia od wniesienia wniosku o powrót dziecka oraz podstawy odmowy powrotu dziecka. Ponadto w rozporządzeniu wprowadza się przepisy regulujące sprzeczne orzeczenia zarządzające powrót dziecka i orzeczenia odmawiające zarządzenia powrotu dziecka wydane w różnych państwach członkowskich.

                  Aby państwa członkowskie mogły polegać na wspólnych przepisach w przypadku uprowadzenia dziecka, Unia Europejska na szczeblu międzynarodowym popiera przystępowanie państw trzecich do konwencji z 1980 r.

                  W okresie od czerwca 2015 r. do grudnia 2016 r. przyjęto już dziesięć decyzji Rady w celu wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej uprowadzenia dziecka 10 państw trzecich (Maroko, Singapur, Federacja Rosyjska, Albania, Andora, Seszele, Armenia, Kazachstan, Republika Korei i Peru)
                     2
                  .

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Niniejszy wniosek jest w oczywisty sposób powiązany z ogólnym celem zapisanym w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącym ochrony praw dziecka. System ustanowiony konwencją haską z 1980 r. ma na celu ochronę dziecka przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia dziecka przez rodzica i zapewnienie dziecku możliwości utrzymywania kontaktu z obojgiem rodziców, na przykład dzięki zapewnieniu skutecznego wykonywania praw do kontaktu z dzieckiem.

                  Warto również wspomnieć o powiązaniu z promowaniem korzystania z mediacji przy rozstrzyganiu transgranicznych sporów rodzinnych. Dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych
                     3
                   ma zastosowanie między innymi do prawa rodzinnego w ramach wspólnej europejskiej przestrzeni sądowej. Konwencja haska z 1980 r. również zachęca do polubownego rozwiązywania sporów rodzinnych. Jeden z przewodników dotyczących dobrych praktyk w ramach konwencji haskiej z 1980 r., opublikowany przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, poświęcony jest korzystaniu z mediacji przy rozwiązywaniu międzynarodowych konfliktów rodzinnych dotyczących opieki nad dzieckiem, które wchodzą w zakres konwencji. Z inicjatywy Komisji przewodnik ten został przetłumaczony na wszystkie języki UE inne niż angielski i francuski oraz na język arabski, aby wspierać dialog z krajami, które nie ratyfikowały jeszcze konwencji, oraz udzielić wsparcia w poszukiwaniu konkretnych sposobów rozwiązywania problemów z krajami, które nie ratyfikowały konwencji, w przypadku uprowadzenia dziecka za granicę
                     4
                  .

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Ze względu na fakt, że decyzja dotyczy umowy międzynarodowej, stosowną podstawą prawną jest art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wraz z art. 81 ust. 3. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

                  Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek został sporządzony na wzór przyjętych już decyzji Rady w tej samej sprawie i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest spójność działań UE w sprawach uprowadzenia dziecka za granicę, przez zagwarantowanie, że Luksemburg i Rumunia zaakceptują przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do konwencji haskiej z 1980 r. w wyznaczonym czasie.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Luksemburg i Rumunia, po konsultacjach z Komisją w sprawie ich gotowości do wyrażenia zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do konwencji z 1980 r., wydały pozytywną opinię.

                  Z dyskusji przeprowadzonych na posiedzeniu ekspertów w dniu 24 kwietnia 2017 r. wynika, że na obecnym etapie państwa członkowskie nie mają zastrzeżeń odnośnie do wyrażenia przez Luksemburg i Rumunię zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do konwencji z 1980 roku.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Biorąc pod uwagę, że konwencja weszła już w życie między 25 państwami członkowskimi a Gruzją, a także z 26 państwami członkowskimi a Republiką Południowej Afryki, Komisja i eksperci z państw członkowskich są zdania, że w takim przypadku nie ma potrzeby dokonywania szczegółowej oceny sytuacji w państwie trzecim.

                  Eksperci z państw członkowskich nie zgłosili żadnych problemów ze stosowaniem konwencji z 1980 roku w odniesieniu do Gruzji i Republiki Południowej Afryki.

               •Ocena skutków

                  Podobnie jak w przypadku dziesięciu decyzji Rady przyjętych w latach 2015 - 2016 dotyczących zgody na przystąpienie niektórych państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r., nie ma konieczności przeprowadzenia oceny skutków, zważywszy na charakter tego aktu ustawodawczego. W każdym razie przeprowadzenie szczegółowej oceny sytuacji w odniesieniu do Gruzji i Republiki Południowej Afryki zostało uznane za zbędne, biorąc pod uwagę zarówno to, że konwencja weszła już w życie odpowiednio z 25 lub 26 państwami członkowskimi UE, oraz fakt, że Luksemburg i Rumunia są gotowe wyrazić zgodę na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki.

                  4.
                        WPŁYW NA BUDŻET

                  Decyzja będąca przedmiotem wniosku nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Jako że wniosek dotyczy jedynie upoważnienia Luksemburga i Rumunii do wyrażenia zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do konwencji z 1980 r., monitorowanie jego realizacji ograniczono do przestrzegania przez Luksemburg i Rumunię treści deklaracji oraz terminu jej złożenia i poinformowania o tym fakcie Komisji zgodnie z decyzją Rady.

               2017/0148 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca Luksemburg i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, w związku z art. 218,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  5
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               1.
                     Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               2.
                     Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003
                  6
                (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               3.
                     Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

               4.
                     Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               5.
                     Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               6.
                     Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               7.
                     Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               8.
                     Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               9.
                     Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               10.
                     Gruzja złożyła dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 24 lipca 1997 r. Konwencja weszła w życie w Gruzji w dniu 1 października 1997 r.

               11.
                     Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Danii, Luksemburga i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Gruzji do konwencji haskiej z 1980 r. Gruzja zaakceptowała Bułgarię, Estonię, Litwę, Łotwę i Maltę. Z oceny sytuacji w Gruzji wynika, że Luksemburg i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Gruzji zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               12.
                     Republika Południowej Afryki złożyła dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 8 lipca 1997 r. Konwencja weszła w życie w Republice Południowej Afryki w dniu 1 października 1997 r.

               13.
                     Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Luksemburga i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Republiki Południowej Afryki do konwencji haskiej z 1980 r. Republika Południowej Afryki zaakceptowała Bułgarię, Estonię, Litwę, Łotwę i Maltę. Z oceny sytuacji w Republice Południowej Afryki wynika, że Luksemburg i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Republiki Południowej Afryki zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               14.
                     Luksemburg i Rumunia powinny zatem zostać upoważnione do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki w interesie Unii zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii wyraziły już zgodę na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do konwencji haskiej z 1980 r. i nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               15.
                     Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               16.
                     Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Luksemburg i Rumunia zostają niniejszym upoważnione do wyrażenia zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki w interesie Unii do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”).

               2.
                     Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, składają, najpóźniej do dnia... [dwanaście miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji], oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do konwencji haskiej z 1980 r. w interesie Unii, w brzmieniu:

               „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/...*.”.

                  73.
                     Oba państwa członkowskie informują Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki i przekazują Komisji tekst oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.

               Artykuł 2

               Państwa członkowskie, które przed datą przyjęcia niniejszej decyzji złożyły oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do konwencji haskiej z 1980 r., nie składają nowych oświadczeń.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Luksemburga i Rumunii.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Rady

                  Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s.31.

                     (2)
                  Przyjęto dziesięć decyzji Rady w sprawie upoważnienia państw członkowskich do wyrażenia zgody na przystąpienie Andory do konwencji z 1980 r. (decyzja Rady 2015/1023 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Seszeli (decyzja Rady 2015/2354 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Rosji (decyzja Rady 2015/2355 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Albanii (decyzja Rady 2015/2356 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Singapuru (decyzja Rady 2015/1024 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Maroka (decyzja Rady 2015/2357 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Armenii (decyzja Rady 2015/2358 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Republiki Korei (Decyzja Rady 2016/2313 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r. ), Kazachstanu (Decyzja Rady 2016/2311 przyjęta w dniu 8.12.2016 r. ) oraz Peru (Decyzja Rady 2016/2312 przyjęta w dniu 8.12.2016 r.).

                     (3)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24 maja 2008, s. 3);

                     (4)

                     https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (5)
                  Dz.U. C , , s. .

                     (6)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L. 338 z 23.12.2003, s. 1).

                     (7)
                  Dz.U.: proszę wstawić numer niniejszej decyzji.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Strasburg, dnia 15.12.2015
            COM(2015) 677 final
            2015/0314(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Szwecji zgodnie z art. 9 decyzji Rady (UE) 2015/1523 oraz art. 9 decyzji Rady (UE) 2015/1601 ustanawiającymi środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               1.1. Art. 78 ust. 3 Traktatu i obecne mechanizmy relokacji w sytuacjach nadzwyczajnych

                  W art. 78 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano szczególną podstawę prawną w ramach wspólnej polityki azylowej, pozwalającą na reagowanie w sytuacjach nadzwyczajnych. Na podstawie wniosku Komisji Europejskiej Rada, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, może przyjąć środki tymczasowe na korzyść państwa członkowskiego lub państw członkowskich znajdujących się w sytuacji nadzwyczajnej charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich do co najmniej jednego państwa członkowskiego. Środki tymczasowe przewidziane w art. 78 ust. 3 TFUE mają charakter wyjątkowy. Mogą one zostać uruchomione tylko wówczas, gdy osiągnięty zostanie określony próg pilności i wagi problemów powstałych w systemach azylowych państw członkowskich z powodu nagłego napływu obywateli państw trzecich.

                  Na podstawie art. 78 ust. 3 TFUE Rada przyjęła dwie decyzje ustanawiające środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji. Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1523
                     1
                   40 000 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową ma zostać relokowanych z Włoch i Grecji do innych państw członkowskich. Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1601
                     2
                   120 000 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową ma zostać relokowanych z Włoch i Grecji oraz z innych państw członkowskich, jeżeli znajdą się one w sytuacji nadzwyczajnej.

                  1 369 osób, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1523, oraz 4 358 osób, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1601, które zostaną relokowane z Włoch i Grecji, przydzielono Szwecji.

                  Zgodnie z art. 4 ust. 3 akapit drugi decyzji 2015/1601 państwo członkowskie może – podając należyte uzasadnienie – powiadomić Komisję i Radę, że znalazło się w sytuacji nadzwyczajnej charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich, spowodowanej gwałtowną zmianą przepływów migracyjnych, Komisja dokonuje oceny podanego uzasadnienia i w stosownych przypadkach przedkłada Radzie wnioski.

                  Zgodnie z art. 9 decyzji Rady (UE) 2015/1523 i art. 9 decyzji Rady (UE) 2015/1601 w przypadku wystąpienia w państwie członkowskim sytuacji nadzwyczajnej charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich Rada, na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, może przyjąć środki tymczasowe na korzyść zainteresowanego państwa członkowskiego, zgodnie z art. 78 ust. 3 TFUE. Środki takie mogą, w stosownych przypadkach, obejmować zawieszenie przewidzianego w przedmiotowych decyzjach udziału tego państwa członkowskiego w relokacji, a także ewentualne środki wyrównawcze dla Włoch i Grecji.

                  Pismem z dnia 5 listopada 2015 r. Szwecja powiadomiła Komisję i Radę, że znajduje się w sytuacji, o której mowa w art. 4 ust. 3 decyzji Rady (UE) 2015/1601 z dnia 22 września 2015 r. ustanawiającej środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji, podając należyte uzasadnienie i wnioskując o dostosowanie mechanizmu relokacji na korzyść Szwecji. Pismem z dnia 8 grudnia 2015 r. Szwecja oficjalnie zwróciła się z wnioskiem o zawieszenie jej obowiązków wynikających z decyzji Rady (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601.

               1.2. Przyczyny rozpoczęcia stosowania art. 9 decyzji Rady (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601 w odniesieniu do Szwecji

                  Szwecja stoi w obliczu sytuacji nadzwyczajnej charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich na jej terytorium.

                  Znaczny wzrost liczby przypadków nielegalnego przekraczania granic do UE i zwiększenie wtórnych przepływów w Europie doprowadziły do gwałtownego wzrostu liczby osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w Szwecji.

                  Dane Eurostatu potwierdzają gwałtowny wzrost liczby osób ubiegających się o azyl w Szwecji. Liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową wzrosła o ponad 60 % z 68 245 wnioskodawców w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 października 2014 r. do 112 040 wnioskodawców w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 października 2015 r.

                  Ponadto liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w skali miesiąca osiągnęła niedawno jeszcze wyższy poziom: liczba wnioskodawców wzrosła dwukrotnie między sierpniem (11 735) i wrześniem (24 261), a w październiku 2015 r. wyniosła 39 055 (61 % wzrost od września).

                  W 2015 r. Szwecja ma zdecydowanie największy w UE odsetek osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w przeliczeniu na mieszkańca (11 503 wnioski na milion mieszkańców).

                  Szwecja znajduje się także w trudnej sytuacji ze względu na niedawny znaczny wzrost liczby osób małoletnich bez opieki – co czwarty wnioskodawca deklaruje, że jest małoletnim bez opieki.

                  Opisana powyżej sytuacja bardzo wyraźnie obciążyła szwedzki system azylowy, co ma poważne konsekwencje praktyczne w terenie w odniesieniu do warunków przyjmowania i zdolności systemu azylowego do rozpatrywania wniosków.

                  Obecna sytuacja migracyjna w Szwecji jest zatem wyjątkowa w skali UE, a obciążenie zdolności tego państwa w zakresie przetwarzania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz zapewnienia odpowiednich warunków przyjmowania osobom wyraźnie potrzebującym ochrony międzynarodowej wymaga tymczasowego zawieszenia obowiązków Szwecji w ramach mechanizmu relokacji i zapewnienia temu państwu, w stosownych przypadkach, wsparcia operacyjnego.

               2. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               2.1. Krótki opis proponowanych działań

                  Aby pomóc Szwecji w skuteczniejszym rozwiązaniu nadzwyczajnej sytuacji charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich na jej terytorium, w proponowanej decyzji zawiesza się obowiązki Szwecji jako państwa członkowskiego będącego celem relokacji na mocy decyzji Rady (UE) 2015/1523 i decyzji Rady (UE) 2015/1601 na okres jednego roku.

                  Przewiduje się w niej także przyznanie Szwecji wsparcia operacyjnego, w stosownych przypadkach, w postaci odpowiednich działań koordynowanych przez EASO oraz, w razie konieczności, przez inne właściwe agencje.

                  Po wygaśnięciu proponowanej decyzji Szwecja jest nadal zobowiązana do relokowania z Włoch i Grecji na jej terytorium 1 369 osób na mocy decyzji Rady (UE) 2015/1523 i 4 358 osób na mocy decyzji Rady (UE) 2015/1601. Szwecja powinna przedstawić Radzie i Komisji plan działania określający konkretne kroki, jakie podejmie w celu zapewnienia skuteczności jej systemu azylowego i systemu migracyjnego i wznowienia relokacji, jak tylko zawieszenie przestanie obowiązywać.

                  Proponowana decyzja nie wpływa na sytuację obywateli państw trzecich, którzy już zostali relokowani do Szwecji na mocy decyzji Rady (UE) 2015/1523 i decyzji Rady (UE) 2015/1601.

               2.2. Podstawa prawna

                  Podstawą prawną proponowanej decyzji Rady jest art. 78 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               2.3. Pomocniczość

                  W tytule V TFUE dotyczącym przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powierzono Unii Europejskiej określone kompetencje w tym zakresie. Kompetencje te należy wykonywać zgodnie z art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, tzn. tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele proponowanych działań nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skalę lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii Europejskiej.

                  W tej dziedzinie Unia Europejska wykonała powierzone jej kompetencje, przyjmując decyzje Rady (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601. Przedmiotowe działanie polega na zawieszeniu obowiązków państwa członkowskiego na mocy tych decyzji ze względu na nadzwyczajne okoliczności oraz dodatkowe wsparcie operacyjne koordynowane przez agencje UE i w związku z tym może zostać podjęte wyłącznie przez Unię Europejską.

               2.4. Proporcjonalność

                  Zważywszy na pilny charakter i powagę sytuacji spowodowanej przedstawionym wyżej napływem obywateli państw trzecich, zawieszenie obecnie realizowanego działania UE w odniesieniu do Szwecji oraz dodatkowe wsparcie operacyjne nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest skuteczne rozwiązanie tej sytuacji. Zawieszenie dotyczy jedynie Szwecji, ma charakter tymczasowy i nie wpływa na prawa osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, które już zostały relokowane do Szwecji.

               2.5. Wpływ na prawa podstawowe

                  Przewidziane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej („karta”) prawa podstawowe osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, objętych zakresem decyzji Rady (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601, nie zostają naruszone. Zawieszenie obowiązków Szwecji jako państwa członkowskiego będącego celem relokacji odnosi się wyłącznie do Szwecji, ma charakter tymczasowy i nie wpływa na wnioskodawców już relokowanych do Szwecji.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

                  Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               2015/0314 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Szwecji zgodnie z art. 9 decyzji Rady (UE) 2015/1523 oraz art. 9 decyzji Rady (UE) 2015/1601 ustanawiającymi środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 78 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  3
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art 78 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w przypadku gdy co najmniej jedno państwo członkowskie znajdzie się w nadzwyczajnej sytuacji charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich, Rada, na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, może przyjąć środki tymczasowe na rzecz zainteresowanego państwa członkowskiego lub państw członkowskich.

               (2)Zgodnie z art. 80 TFUE polityki Unii dotyczące kontroli granicznej, azylu i imigracji oraz ich wprowadzanie w życie podlegają zasadzie solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności między państwami członkowskimi, a akty Unii przyjęte w tym obszarze zawierają odpowiednie środki w celu zastosowania tej zasady.

               (3)W oparciu o art. 78 ust. 3 TFUE Rada przyjęła dwie decyzje ustanawiające środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji. Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1523
                  4
                40 000 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową ma zostać relokowanych z Włoch i Grecji do innych państw członkowskich. Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1601
                  5
                120 000 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową ma zostać relokowanych z Włoch i Grecji do innych państw członkowskich.

               (4)W art. 9 decyzji Rady (UE) 2015/1523 i art. 9 decyzji Rady (UE) 2015/1601 postanowiono, że w przypadku wystąpienia w państwie członkowskim sytuacji nadzwyczajnej charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich Rada, na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, może przyjąć środki tymczasowe na rzecz zainteresowanego państwa członkowskiego, zgodnie z art. 78 ust. 3 TFUE. Środki takie mogą obejmować, w stosownych przypadkach, zawieszenie przewidzianego w przedmiotowych decyzjach udziału tego państwa członkowskiego w relokacji, a także ewentualne środki wyrównawcze dla Włoch i Grecji.

               (5)Szwecja stoi w obliczu sytuacji nadzwyczajnej charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich na jej terytorium, spowodowanej gwałtowną zmianą przepływów migracyjnych. W dniu 8 grudnia 2015 r. Szwecja zwróciła się z formalnym wnioskiem o zawieszenie jej obowiązków wynikających z decyzji Rady (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601.

               (6)Znaczny wzrost liczby przypadków nielegalnego wjazdu do UE i wtórnych przepływów w Europie spowodowały gwałtowny wzrost liczby osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w Szwecji, które dotarły na teren UE głównie przez Włochy i Grecję.

               (7)Dane Eurostatu potwierdzają gwałtowny wzrost liczby osób ubiegających się o azyl, znajdujących się w Szwecji. Liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową wzrosła o ponad 60 % z 68 245 wnioskodawców w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 października 2014 r. do 112 040 wnioskodawców w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 października 2015 r.

               (8)Ponadto liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w skali miesiąca osiągnęła niedawno jeszcze wyższy poziom: liczba ta wzrosła dwukrotnie między sierpniem (11 735) i wrześniem (24 261), a w październiku 2015 r. wyniosła 39 055 (61 % wzrost od września).

               (9)W 2015 r. Szwecja miała zdecydowanie największy w UE odsetek osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w przeliczeniu na mieszkańca (11 503 wnioski na milion mieszkańców).

               (10)Szwecja znajduje się także w trudnej sytuacji ze względu na niedawny znaczny wzrost liczby osób małoletnich bez opieki – jeden na czterech wnioskodawców deklaruje, że jest małoletnim bez opieki.

               (11)Opisana powyżej sytuacja bardzo wyraźnie obciążyła szwedzki system azylowy, co ma poważne konsekwencje praktyczne w terenie w odniesieniu do warunków przyjmowania i zdolności systemu azylowego do rozpatrywania wniosków. Aby zmniejszyć znaczną presję, w obliczu której stoi Szwecja, należy zawiesić na okres jednego roku obowiązki Szwecji jako państwa członkowskiego będącego celem relokacji na mocy decyzji Rady (UE) 2015/1523 i 2015/1601.

               (12)Zawieszeniu powinny towarzyszyć, w stosownych przypadkach, dodatkowe środki wsparcia, koordynowane przez EASO i, w razie potrzeby, inne właściwe agencje.

               (13)Szwecja powinna przedstawić Radzie i Komisji plan działania określający kroki, jakie podejmie w celu zapewnienia skuteczności jej systemu azylowego i systemu migracyjnego oraz wznowienia wypełniania swoich obowiązków na mocy decyzji (UE) nr 2015/1523 i (UE) nr 2015/1601.

               (14)Ponieważ cele niniejszej decyzji nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na skalę i skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

               (15)Niniejsza decyzja nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

               (16)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i do TFUE, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (17)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i do TFUE, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (18)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (19)Zważywszy na pilny charakter sytuacji niniejsza decyzja powinna wejść w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1
               Przedmiot

               Niniejsza decyzja ustanawia środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Szwecji w celu wsparcia tego państwa członkowskiego, aby mogło skuteczniej rozwiązać sytuację nadzwyczajną charakteryzującą się nagłym napływem obywateli państw trzecich na jego terytorium.

               Artykuł 2
               Zawieszenie obowiązków wynikających z decyzji Rady (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601

               Obowiązki Szwecji jako państwa członkowskiego będącego celem relokacji na mocy decyzji Rady (UE) 2015/1523 i decyzji Rady (UE) 2015/1601 zawiesza się do dnia ... [jeden rok od daty przyjęcia niniejszej decyzji Rady].

               Artykuł 3
               Wsparcie operacyjne na rzecz Szwecji

               Aby wesprzeć Szwecję w skuteczniejszym rozwiązaniu sytuacji wyjątkowej presji na jej system azylowy i system migracyjny, udziela się Szwecji konkretnego wsparcia, w stosownych przypadkach, w postaci odpowiednich działań koordynowanych przez EASO oraz, w razie konieczności, przez inne właściwe agencje.

               Artykuł 4
               Środki uzupełniające, jakie ma podjąć Szwecja

               Do dnia ... [jeden miesiąc od daty wejścia w życie niniejszej decyzji] Szwecja przedstawi Radzie i Komisji plan działania określający kroki, jakie podejmie w celu zapewnienia skuteczności jej systemu azylowego i systemu migracyjnego oraz wznowienia wypełniania swoich obowiązków na mocy decyzji (UE) nr 2015/1523 i (UE) nr 2015/1601.

               Artykuł 5
               Wejście w życie

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Strasburgu dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady (UE) 2015/1523 z dnia 14 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji, Dz.U. L 239 z 15.9.2015, s. 146.

                     (2)
                  Decyzja Rady (UE) 2015/1601 z dnia 22 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji, Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 80.

                     (3)
                  Dz.U. C  z , s. .

                     (4)
                  Decyzja Rady (UE) 2015/1523 z dnia 14 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji, Dz.U. L 239 z 15.9.2015, s. 146.

                     (5)

                        Decyzja Rady (UE) 2015/1601 z dnia 22 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji, Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 80.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.6.2016
            COM(2016) 413 final
            2016/0192(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninie Skagerrak dla statków pływających pod banderą Danii, Norwegii i Szwecji

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Umowa w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninach Skagerrak i Kattegat między Danią, Norwegią i Szwecją została podpisana w dniu 19 grudnia 1966 r. i weszła w życie w dniu 7 sierpnia 1967 r. Umowa ta, obok dwustronnej umowy w sprawie rybołówstwa między Unią Europejską i Norwegią z 1980 r., umożliwiła wzajemny dostęp między tymi trzema państwami do połowów na obszarze do 4 mil morskich od ich linii podstawowych w cieśninach Skagerrak i Kattegat znajdujących się między Morzem Północnym a Morzem Bałtyckim. Ponadto w umowie określono, że do celów tego rodzaju połowów, przedmiotowy obszar uznaje się za morze pełne. W związku z tym umowa regulowała stosunki między państwami bandery z jednej strony, a odpowiednimi państwami nadbrzeżnymi z drugiej strony.

               Umowa z 1966 r. była prostą umową, w której wzięto pod uwagę szczególne położenie geograficzne cieśnin Skagerrak i Kattegat pod względem rybołówstwa i uznano, że istnieją praktyczne powody, by zezwolić na zastosowanie prostego systemu dostępu na zasadniczo bardzo małej powierzchni morza. Z tego powodu umowa z 1966 r. liczyła jedynie trzy artykuły, z których pierwszy zawierał definicję obszaru będącego przedmiotem umowy, a drugi – określenie praw dostępu i deklarację dążenia do harmonizacji przepisów technicznych.

               Wraz z przystąpieniem Danii i Szwecji do Unii Europejskiej, odpowiednio w 1973 r. i 1995 r., Komisja stała się odpowiedzialna za zarządzanie tą umową w imieniu tych dwóch państw członkowskich. Konsultacje dotyczące ustaleń wynikających z tej umowy odbywały się równolegle z konsultacjami prowadzonymi w ramach dwustronnej umowy w sprawie rybołówstwa z 1980 r.

               Umowa z 1966 r. pozostawała w mocy przez pierwotny okres 35 lat do 2002 r., a następnie była przedłużana na dwa pięcioletnie okresy do roku 2012. Wypowiedzenie umowy możliwe było z zachowaniem trzyletniego terminu wypowiedzenia przez jedną lub drugą stronę przed upływem każdego takiego pięcioletniego okresu.

               Biorąc pod uwagę ostatnie zmiany międzynarodowego prawa w zakresie rybołówstwa, a w szczególności wejście w życie Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r. oraz porozumienia Narodów Zjednoczonych o zasobach rybnych z 1995 r., Norwegia uznała, że istniejąca umowa nie jest zgodna z obecnymi przepisami prawa morza. Norwegia wyraziła szczególne zaniepokojenie odnośnie do przepisów w zakresie kontroli. Ponadto Norwegia uznała, że umowa ta nie jest zgodna z zasadami normalnej jurysdykcji państwa nadbrzeżnego określonymi w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza i nie odpowiada nowoczesnym zasadom ochrony i zarządzania.

               W dniu 29 lipca 2009 r. Ministerstwo Spraw Zagranicznych Norwegii oficjalnie poinformowało rząd Danii, będący depozytariuszem umowy, o zamiarze wypowiedzenia przez Norwegię umowy w drodze formalnego wypowiedzenia zgodnie z art. 3 ust. 3 umowy. W związku z tym umowa z 1966 r. wygasła w dniu 7 sierpnia 2012 r.

               Następnie Norwegia rozpoczęła formalne rokowania z Komisją, w imieniu Unii Europejskiej, mające na celu zawarcie zastępczej umowy w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninach Skagerrak i Kattegat. Nowa umowa została parafowana w dniu 24 października 2013 r. i podpisana w dniu 15 stycznia 2015 r. Pozostaje ona w zgodzie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza oraz z powiązanymi postanowieniami w innych umowach.

               Nowa umowa zachowuje wyłączny dostęp przyznany statkom z Danii, Norwegii i Szwecji do wód każdej ze stron poza obszarem 4 mil morskich od linii podstawowych. Zapewnia ona ciągły wzajemny dostęp dla dwóch państw członkowskich i Norwegii do odpowiednich wód pozostałych stron w cieśninie Skagerrak, jednocześnie zapewniając należyte środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych na tym obszarze. Ponadto pozwala ona na zastosowanie środków kontroli zgodnie z zasadami normalnej jurysdykcji państwa nadbrzeżnego, jak to ma już miejsce w przypadku łowisk na Morzu Północnym.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               W celu zagwarantowania ciągłości dostępu statków UE do prowadzenia działalności połowowej do czasu wejścia w życie umowy stosuje się ją tymczasowo przez okres do dwóch lat od dnia jej podpisania.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Proponowane środki opracowano zgodnie z celami i przepisami wspólnej polityki rybołówstwa i są one spójne z polityką Unii w zakresie zrównoważonego rozwoju.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Artykuł 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 218 ust. 6 lit. a).

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest przedmiotem wyłącznej kompetencji Unii, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) Traktatu. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

               •Proporcjonalność

                  Działanie Unii jest konieczne w celu zarządzania zasobami międzystrefowymi poławianymi przez statki unijne i norweskie.

               •Wybór instrumentu

                  Decyzja Rady.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex-post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Podczas konsultacji z Norwegią zasięgnięto opinii zainteresowanych państw członkowskich.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

                  Nie dotyczy.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Nie dotyczy.

               2016/0192 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninie Skagerrak dla statków pływających pod banderą Danii, Norwegii i Szwecji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia wynegocjowała z Królestwem Norwegii Umowę w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninach Skagerrak i Kattegat.

               (2)Umowę między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninach Skagerrak i Kattegat podpisano w dniu 15 stycznia 2015 r. zgodnie z decyzją Rady 2014/505/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninie Skagerrak dla statków pływających pod banderą Danii, Norwegii i Szwecji
                  1
               .

               (3)Umowę należy zatwierdzić w imieniu Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zawiera się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninie Skagerrak dla statków pływających pod banderą Danii, Norwegii i Szwecji.

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji jako załącznik 1.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę(-y) uprawnioną(-e) do przekazania w imieniu Unii notyfikacji, o których mowa w art. 7 Umowy
                  2
               , w celu wyrażenia zgody Unii na to, aby Umowa stała się dla niej wiążąca.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 224 z 30.7.2014, s. 1.

                     (2)
                  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.6.2016
            COM(2016) 413 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninie Skagerrak dla statków pływających pod banderą Danii, Norwegii i Szwecji

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego decyzji Rady

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninie Skagerrak dla statków pływających pod banderą Danii, Norwegii i Szwecji

               Umowa

               między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninie Skagerrak dla statków pływających pod banderą Danii, Norwegii i Szwecji

               Unia Europejska i Królestwo Norwegii, zwane dalej „Stronami”,

               POWOŁUJĄC SIĘ na postanowienia Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., zwanej dalej „Konwencją”,

               PRZYWOŁUJĄC Umowę w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii z dnia 27 lutego 1980 r., zwaną dalej „Umową z 1980 r.”;

               UWZGLĘDNIAJĄC wygaśnięcie w dniu 7 sierpnia 2012 r. Umowy pomiędzy Danią, Norwegią i Szwecją w sprawie wzajemnego dostępu do zasobów rybołówstwa w cieśninach Skagerrak i Kattegat z dnia 19 grudnia 1966 r.;

               ŚWIADOME istnienia tradycyjnych duńskich, norweskich i szwedzkich łowisk w cieśninie Skagerrak;

               DĄŻĄC do utrzymania wzajemnego dostępu dla statków pływających pod banderami Danii, Norwegii i Szwecji do prowadzenia połowów w cieśninie Skagerrak, w obszarach poza strefą czterech mil morskich od linii podstawowych pozostałych wspomnianych państw, na ich morzu terytorialnym i w przyległych obszarach podlegających ich jurysdykcji w zakresie rybołówstwa;

               BIORĄC POD UWAGĘ znaczenie przestrzegania przez statki rybackie przepisów ustawowych i wykonawczych oraz środków kontroli i egzekwowania przyjętych przez odpowiednie państwa przybrzeżne, zgodnie z postanowieniami Konwencji, z Umową z 1980 r. i z niniejszą Umową, w celu zapewnienia ochrony i zrównoważonego wykorzystywania żywych zasobów w cieśninie Skagerrak,

               UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Niniejsza Umowa dotyczy obszaru w cieśninie Skagerrak wyznaczonego od zachodu linią prostą biegnącą przez latarnię morską Hantsholm i latarnię morską Lindesnes, a od południa — linią prostą biegnącą przez latarnię morską Skagen i latarnię morską Tistlarna, w obrębie tych części morza terytorialnego i przyległych obszarów podlegających, w zakresie rybołówstwa, jurysdykcji Danii, Norwegii i Szwecji, które rozciągają się poza strefą czterech mil morskich (1 mila morska = 1 852 m) od linii podstawowych, od których mierzy się szerokość morza terytorialnego.

               Artykuł 2

               W obrębie obszaru określonego w art. 1 każda ze Stron zobowiązuje się, na podstawie swojej jurysdykcji w zakresie rybołówstwa, zgodnie z Konwencją oraz na mocy właściwych przepisów ustawowych, do zezwolenia statkom pływającym pod banderami Danii, Norwegii i Szwecji na prowadzenie połowów, z zastrzeżeniem stosownych postanowień Umowy z 1980 r. oraz zgodnie z przydziałami uzgodnionymi przez Strony.

               Artykuł 3

               Strony współpracują w celu ustanowienia, w miarę możliwości, zharmonizowanych przepisów i regulacji w odniesieniu do połowów na obszarze, o którym mowa w art. 1.

               Artykuł 4

               Strony zgadzają się zasięgać nawzajem swojej opinii w kwestiach odnoszących się do stosowania i sprawnego wykonywania niniejszej Umowy lub w przypadku sporu dotyczącego jej interpretacji.

               Artykuł 5

               Niniejsza Umowa pozostaje bez uszczerbku dla innych obowiązujących umów dotyczących połowów przez statki jednej Strony na obszarach podlegających w zakresie rybołówstwa jurysdykcji drugiej Strony.

               Artykuł 6

               Nie naruszając przepisów art. 1, niniejsza Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, do terytoriów, na których obowiązuje Traktat o Unii Europejskiej oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i zgodnie z warunkami określonymi w tych traktatach, a z drugiej strony – do terytorium Królestwa Norwegii.

               Artykuł 7

               Niniejsza Umowa wchodzi w życie w dniu otrzymania ostatniej notyfikacji o przeprowadzeniu przez Strony wszystkich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.

               Artykuł 8

               Niniejsza Umowa pozostaje w mocy do dnia 1 stycznia 2022 r. W przypadku gdy niniejsza Umowa nie zostanie wypowiedziana przez żadną ze Stron w drodze pisemnego wypowiedzenia co najmniej na rok przed upływem tego terminu, pozostaje ona w mocy przez dodatkowe okresy sześciu lat, pod warunkiem że nie zostanie wypowiedziana w drodze pisemnego wypowiedzenia, co najmniej na rok przed upływem każdego takiego sześcioletniego okresu.

               Artykuł 9

               Niniejszą Umowę, do czasu jej wejścia w życie, stosuje się tymczasowo przez okres do dwóch lat od dnia jej podpisania.

               Artykuł 10

               Niniejszą Umowę sporządza się w dwóch egzemplarzach w językach bułgarskim, hiszpańskim, czeskim, duńskim, niemieckim, estońskim, greckim, angielskim, francuskim, chorwackim, włoskim, łotewskim, litewskim, węgierskim, maltańskim, niderlandzkim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, fińskim, szwedzkim oraz norweskim, przy czym każdy z tych tekstów jest autentyczny. W przypadku sprzeczności lub sporu pierwszeństwo ma wersja angielska.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.10.2015
            COM(2015) 537 final
            2015/0253(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we właściwych komitetach Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do regulaminów ONZ nr 12, 16, 26, 39, 44, 46, 58, 61, 74, 83, 85, 94, 95, 97, 98, 99, 100, 101, 106, 107, 110, 116 i 127, wniosku dotyczącego nowego regulaminu ONZ w sprawie czołowego uderzenia, wniosków dotyczących poprawek do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3) oraz wniosku dotyczącego nowej wzajemnej rezolucji nr 2 (M.R.2) w sprawie definicji mechanizmów napędowych pojazdów

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Europejska Komisja Gospodarcza Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) opracowuje na szczeblu międzynarodowym zharmonizowane wymagania, które mają na celu usunięcie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi pomiędzy umawiającymi się stronami Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r., a także zagwarantowanie, że pojazdy takie zapewniają wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska.

               Zgodnie z decyzją Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. Unia przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych („EKG ONZ”) dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.”), a zgodnie z decyzją Rady 2000/125/WE z dnia 31 stycznia 2000 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („Porozumienie Równoległe”) Unia przystąpiła do Porozumienia Równoległego.

               Posiedzenia EKG ONZ WP29, Światowego Forum na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów, mają miejsce trzy razy w każdym roku kalendarzowym: w marcu, czerwcu i listopadzie. Na każdym posiedzeniu przyjmuje się nowe poprawki do obowiązujących regulaminów ONZ lub ogólnych przepisów technicznych ONZ w celu uwzględnienia postępu technicznego. Przed każdym posiedzeniem WP29 poprawki te są przyjmowane przez jedną z sześciu grup roboczych działających w ramach WP29.

               Następnie podczas posiedzeń WP29 ma miejsce ostateczne głosowanie w sprawie przyjęcia poprawek, suplementów i sprostowań, pod warunkiem że osiągnięto kworum, a wśród umawiających się stron uzyskana została większość kwalifikowana. UE jest umawiającą się stroną dwóch porozumień (z 1958 r. i z 1998 r.) w ramach WP29. Każdorazowo przygotowywana jest decyzja Rady (zwana „megadecyzją”), zawierająca wykaz rozporządzeń, poprawek, suplementów oraz sprostowań i upoważniająca Komisję do głosowania w imieniu Unii Europejskiej na poszczególnych posiedzeniach WP29.

               Niniejsza decyzja Rady określa stanowisko Unii w głosowaniu nad rozporządzeniami, poprawkami, suplementami i sprostowaniami, które mają zostać poddane pod głosowanie na posiedzeniu WP29, które odbędzie się w dniach 9–13 listopada 2015 r.

               2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               Przeprowadzono konsultacje z Komitetem Technicznym ds. Pojazdów Silnikowych oraz uwzględniono uwagi ekspertów z państw członkowskich.

               3.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Krótki opis proponowanych działań

               Wniosek określa stanowisko Unii w głosowaniu nad poprawkami do regulaminów ONZ nr 12, 16, 26, 39, 44, 46, 58, 61, 74, 83, 85, 94, 95, 97, 98, 99, 100, 101, 106, 107, 110, 116 i 127, w sprawie nowego regulaminu ONZ w sprawie czołowego uderzenia, w sprawie poprawek do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3) oraz w sprawie nowej wzajemnej rezolucji nr 2 (M.R.2) w sprawie definicji mechanizmów napędowych pojazdów.

               Podstawa prawna

               Podstawę prawną wniosku stanowi art. 114 w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               Zasada pomocniczości

               Głosowanie za instrumentami międzynarodowymi takimi jak wnioski dotyczące regulaminów ONZ oraz poprawek do regulaminów ONZ i projektów ogólnych przepisów technicznych oraz ich włączenie do unijnego systemu homologacji typu pojazdów silnikowych może być dokonane wyłącznie przez Unię. Takie rozwiązanie nie tylko zapobiega rozdrobnieniu rynku wewnętrznego, lecz także zapewnia jednolite normy w zakresie ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa w całej Unii. Daje ono również korzyści skali: produkty mogą być wytwarzane z przeznaczeniem na cały rynek unijny czy nawet międzynarodowy, a nie muszą być dostosowywane w celu uzyskania krajowej homologacji typu w każdym państwie członkowskim oddzielnie.

               Niniejszy wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.

               Zasada proporcjonalności

               Zgodnie z art. 5 ust. 1 decyzji Rady 97/836/WE niniejsza decyzja jest instrumentem proporcjonalnym do celów określenia jednolitego stanowiska UE w EKG ONZ w odniesieniu do głosowania nad dokumentami roboczymi zaproponowanymi w porządku obrad posiedzenia WP29. Niniejszy wniosek jest zatem zgodny z zasadą proporcjonalności, gdyż nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa publicznego i ochrony.

               Wybór instrumentów

               Zastosowanie decyzji Rady jest wymagane art. 218 ust. 9 TFUE w celu ustalenia stanowisk, które mają być zajęte w imieniu Unii w organie utworzonym umową międzynarodową.

               2015/0253 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we właściwych komitetach Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do regulaminów ONZ nr 12, 16, 26, 39, 44, 46, 58, 61, 74, 83, 85, 94, 95, 97, 98, 99, 100, 101, 106, 107, 110, 116 i 127, wniosku dotyczącego nowego regulaminu ONZ w sprawie czołowego uderzenia, wniosków dotyczących poprawek do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3) oraz wniosku dotyczącego nowej wzajemnej rezolucji nr 2 (M.R.2) w sprawie definicji mechanizmów napędowych pojazdów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady 97/836/WE
                  1
                Unia przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych („EKG ONZ”) dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.”).

               (2)Zgodnie z decyzją Rady 2000/125/WE
                  2
                Unia przystąpiła do porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub stosowane w pojazdach kołowych („Porozumienie Równoległe”).

               (3)Dyrektywą 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  3
                zastąpiono systemy homologacji państw członkowskich unijną procedurą homologacji oraz ustanowiono zharmonizowane ramy obejmujące przepisy administracyjne i ogólne wymagania techniczne odnoszące się do wszystkich nowych pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych. Dyrektywą tą włączono regulaminy ONZ do unijnego systemu homologacji typu, bądź jako wymagania dotyczące homologacji typu, bądź jako przepisy alternatywne wobec przepisów Unii. Od czasu przyjęcia tej dyrektywy regulaminy ONZ w coraz większym stopniu są włączane do przepisów Unii w ramach unijnego systemu homologacji typu.

               (4)W świetle doświadczenia i rozwoju technicznego należy dostosować do postępu technicznego wymagania odnoszące się do niektórych elementów lub cech objętych regulaminami ONZ nr 12, 16, 26, 39, 44, 46, 58, 61, 74, 83, 85, 94, 95, 97, 98, 99, 100, 101, 106, 107, 110, 116 i 127 oraz ujednoliconą rezolucją w sprawie budowy pojazdów (R.E.3).

               (5)W celu poprawy odpowiednich przepisów bezpieczeństwa pojazdów silnikowych należy przyjąć nowy regulamin ONZ w sprawie czołowego uderzenia; a w celu zharmonizowania definicji mechanizmów napędowych pojazdów należy również przyjąć nową wzajemną rezolucję nr 2 (M.R.2) w sprawie definicji mechanizmów napędowych pojazdów.

               (6)Należy zatem określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Administracyjnego Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. oraz Komitetu Wykonawczego Porozumienia Równoległego w odniesieniu do przyjęcia tych aktów ONZ,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowiskiem, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Administracyjnego Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. oraz Komitetu Wykonawczego Porozumienia Równoległego w okresie od 9 do 13 listopada 2015 r., jest głosowanie za wnioskami wymienionymi w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań (Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.) (Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 78).

                     (2)
                  Decyzja Rady 2000/125/WE z dnia 31 stycznia 2000 r. dotycząca zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („Porozumienie Równoległe”) (Dz.U. L 35 z 10.2.2000, s. 12).

                     (3)
                  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.10.2015
            COM(2015) 537 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we właściwych komitetach Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do regulaminów ONZ nr 12, 16, 26, 39, 44, 46, 58, 61, 74, 83, 85, 94, 95, 97, 98, 99, 100, 101, 106, 107, 110, 116 i 127, wniosku dotyczącego nowego regulaminu ONZ w sprawie czołowego uderzenia, wniosków dotyczących poprawek do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3) oraz wniosku dotyczącego nowej wzajemnej rezolucji nr 2 (M.R.2) w sprawie definicji mechanizmów napędowych pojazdów

               ZAŁĄCZNIK

                        Wniosek dotyczący suplementu 4 do serii poprawek 04 do regulaminu nr 12 (układ kierowniczy).

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/92

                        Wniosek dotyczący suplementu 6 do serii poprawek 06 do regulaminu nr 16 (pasy bezpieczeństwa)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/93

                        Wniosek dotyczący suplementu 3 do serii poprawek 03 do regulaminu nr 26 (wystające elementy zewnętrzne)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/82

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 01 do regulaminu nr 39 (prędkościomierz i licznik przebiegu)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/83

                        Wniosek dotyczący suplementu 10 do serii poprawek 04 do regulaminu nr 44 (urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/94

                        Wniosek dotyczący suplementu 2 do serii poprawek 04 do regulaminu nr 46 (urządzenia widzenia pośredniego)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/84

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 03 do regulaminu nr 58 (tylne zabezpieczenia przed wjechaniem pod pojazd)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/85

                        Wniosek dotyczący suplementu 3 do regulaminu nr 61 (wystające elementy zewnętrzne pojazdów użytkowych)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/86

                        Wniosek dotyczący sprostowania 1 do suplementu 8 do serii poprawek 01 do regulaminu nr 74 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej (motorowery))

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/79

                        Wniosek dotyczący suplementu 11 do serii poprawek 05 do regulaminu nr 83 (emisje z pojazdów kategorii M1 i N1)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/100

                        Wniosek dotyczący suplementu 6 do serii poprawek 06 do regulaminu nr 83 (emisje z pojazdów kategorii M1 i N1)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/101

                        Wniosek dotyczący suplementu 7 do pierwotnej wersji regulaminu nr 85 (pomiar mocy netto)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/102

                        Wniosek dotyczący suplementu 6 do serii poprawek 02 do regulaminu nr 94 (zderzenie czołowe)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/95

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 03 do regulaminu nr 94 (zderzenie czołowe)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/96

                        Wniosek dotyczący suplementu 5 do serii poprawek 03 do regulaminu nr 95 (zderzenie boczne)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/97

                        Wniosek dotyczący suplementu 8 do serii poprawek 01 do regulaminu nr 97 (systemy alarmowe pojazdów)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/87

                        Wniosek dotyczący suplementu 7 do serii poprawek 01 do regulaminu nr 98 (reflektory wyposażone w gazowo-wyładowcze źródła światła)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/80

                        Wniosek dotyczący suplementu 11 do regulaminu nr 99 (gazowo-wyładowcze źródła światła)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/81

                        Wniosek dotyczący suplementu 3 do serii poprawek 02 do regulaminu nr 100 (pojazdy o napędzie elektrycznym z zasilaniem akumulatorowym)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/98

                        Wniosek dotyczący suplementu 6 do serii poprawek 01 do regulaminu nr 101 (emisja dwutlenku węgla/zużycie paliwa)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/103

                        Wniosek dotyczący suplementu 13 do regulaminu nr 106 (opony do pojazdów rolniczych)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/109

                        Wniosek dotyczący suplementu 4 do serii poprawek 06 do regulaminu nr 107 (ogólna budowa autobusów i autokarów)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/88

                        Wniosek dotyczący suplementu 4 do serii poprawek 05 do regulaminu nr 107 (ogólna budowa autobusów i autokarów)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/104

                        Wniosek dotyczący suplementu 4 do serii poprawek 01 do regulaminu nr 110 (specjalne elementy składowe do CNG/LNG)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/89

                        Wniosek dotyczący suplementu 5 do regulaminu nr 116 (systemy alarmowe pojazdów)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/91

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 02 do regulaminu nr 127 (bezpieczeństwo pieszych)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/99

                        Wniosek dotyczący nowego regulaminu w sprawie czołowego uderzenia z naciskiem na systemy ograniczania ruchu

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/105

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 01 do nowego regulaminu w sprawie czołowego uderzenia z naciskiem na systemy ograniczania ruchu

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/106

                        Wniosek dotyczący poprawek do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3)

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/111

                        Wniosek dotyczący nowej wzajemnej rezolucji nr 2 (M.R.2) w sprawie definicji mechanizmów napędowych pojazdów

                        ECE/TRANS/WP.29/2015/110