               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.10.2017
            COM(2017) 607 final
            2017/0266(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu dodatkowego uzupełniającego Konwencję Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 217)

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Protokół dodatkowy do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi („Protokół dodatkowy”) został przyjęty przez Komitet Ministrów w dniu 19 maja 2015 r. Unia Europejska podpisała Protokół dodatkowy w dniu 22 października 2015 r.
                  1
               . Niniejszy wniosek dotyczy decyzji o zawarciu Protokołu dodatkowego w imieniu Unii.

               Protokół dodatkowy (konwencja nr 217) uzupełnia Konwencję Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (konwencja nr 196). Aby móc zawrzeć Protokół dodatkowy, Unia Europejska musiała zawrzeć lub musi jednocześnie zawrzeć konwencję nr 196
                  2
               . Niniejszemu wnioskowi towarzyszy zatem wniosek dotyczący decyzji w sprawie zawarcia w imieniu Unii konwencji nr 196 w i niniejszy wniosek należy także interpretować wraz z tym wnioskiem.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               Celem Protokołu dodatkowego jest uzupełnienie konwencji nr 196 szeregiem postanowień mających na celu wdrożenie aspektów rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2178 (2014) w sprawie „zagrożeń dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego spowodowanych przez akty terrorystyczne” dotyczących prawa karnego. W rezolucji Rada Bezpieczeństwa wezwała państwa członkowskie ONZ do podjęcia szeregu środków mających na celu zapobieganie przepływowi zagranicznych bojowników terrorystycznych na obszary objęte konfliktami i powstrzymanie tego zjawiska.

               Protokół dodatkowy stanowi odpowiedź na to wezwanie poprzez promowanie wspólnego rozumienia przestępstw mających związek z zagranicznymi bojownikami terrorystycznymi i reagowania na te przestępstwa, co posłuży jako punkt odniesienia dla wymiany informacji i ułatwi prowadzenie transgranicznych dochodzeń dotyczących aktów przygotowawczych, które mogą prowadzić do popełniania przestępstw terrorystycznych, oraz ściganie takich aktów.

               Protokół dodatkowy przewiduje zatem kryminalizację następujących aktów: uczestniczenie w zrzeszeniu lub grupie w celach terrorystycznych (art. 2), odbywanie szkolenia na rzecz terroryzmu (art. 3), podróżowanie lub usiłowanie podróżowania w celach terrorystycznych (art. 4), zapewnianie lub gromadzenie środków na takie podróże (art. 5) oraz organizowanie lub wspieranie takich podróży (art. 6). Wreszcie art. 7 ma na celu poprawę wymiany informacji poprzez zobowiązanie Stron do wyznaczenia punktu kontaktowego w celu terminowego przekazywania dostępnych informacji lub rozpatrywania wniosków o udzielenie takich informacji.

               Art. 2 uznaje się za ważny instrument w zakresie skutecznego prowadzenia dochodzeń i ścigania osób, których działalność przyczynia się do popełniania przestępstw o charakterze terrorystycznym przez grupy terrorystyczne.

               W art. 3 przewiduje się kryminalizację aktów przygotowawczych, tj. odbywania szkoleń na rzecz terroryzmu, co jest uzupełnieniem obowiązującego postanowienia uznającego za przestępstwo prowadzenie takich szkoleń zgodnie z definicją zawartą w art. 7 konwencji nr 196. Jednocześnie postanowienie zawarte w art. 3 zwiększa pewność prawną i skuteczność artykułów 4–6 Protokołu dodatkowego, ponieważ zawiera definicję odbywania szkolenia na rzecz terroryzmu, które zostało wymienione jako jeden z celów podróży.

               Art. 4–6 mają na celu transpozycję pkt. 6 lit. a)–c) rezolucji RB ONZ nr 2178 (2014). Rozszerzają one zakres kryminalizacji na inne akty przygotowawcze wykraczające poza te objęte już konwencją nr 196 (tj. publiczne nawoływanie, szkolenie i rekrutację na rzecz terroryzmu).

               Postanowienie o ulepszonej wymianie informacji/punktach kontaktowych w art. 7 Protokołu dodatkowego stanowi odpowiedź na wezwanie zawarte w pkt. 3 rezolucji RB ONZ 2178 (2014) do ściślejszej współpracy międzynarodowej, a w szczególności do sprawniejszego zapobiegania wyjazdom do państw trzecich w celu popełnienia przestępstw o charakterze terrorystycznym lub uczestniczenia w szkoleniach terrorystów oraz sprawniejszego prowadzenia dochodzeń w tych sprawach.

               Protokół dodatkowy wszedł w życie w dniu 1 lipca 2017 r. Na dzień 11 lipca 2017 r. trzy państwa członkowskie UE ratyfikowały Protokół dodatkowy, a dwadzieścia cztery państwa członkowskie UE go podpisały
                  3
               . Unia Europejska podpisała Protokół dodatkowy w dniu 22 października 2015 r.

               3.POWODY PRZEDSTAWIENIA WNIOSKU

               Zagrożenie terrorystyczne w ostatnich latach narasta i szybko się zmienia. Osoby określane mianem „zagranicznych bojowników terrorystycznych” podróżują za granicę w celach terrorystycznych. Powracający zagraniczni bojownicy terrorystyczni stanowią zwiększone zagrożenie dla bezpieczeństwa wszystkich państw członkowskich. Zagranicznych bojowników terrorystycznych powiązano z przeprowadzonymi niedawno i przygotowywanymi atakami w kilku państwach członkowskich. Ponadto Unia i jej państwa członkowskie stają w obliczu zwiększonych zagrożeń ze strony osób fizycznych, które są inspirowane lub instruowane przez grupy terrorystyczne działające za granicą. Należy intensyfikować działania przeciwko terroryzmowi nie tylko na szczeblu krajowym, ale również na poziomie ogólnoeuropejskim, jak i poza granicami Europy.

               Terroryzm ma charakter globalny i stanowi coraz większe zagrożenie dla praw podstawowych, demokracji i praworządności w Europie i na całym świecie. Ataki terrorystyczne dotyczą wszystkich. Ofiary terroryzmu mogą pochodzić z dowolnego miejsca na świecie.

               Ataki terrorystyczne przeprowadzone w ostatnich latach w Unii Europejskiej i w pozostałych częściach świata stanowiły niedopuszczalne naruszenie zasad, które leżą u podstaw demokratycznych społeczeństw. W obliczu takiego trwałego zagrożenia Unia Europejska jest bardziej niż kiedykolwiek zobowiązana do wspólnego działania w celu promowania i wspierania zasad, które są jej racją bytu.

               Transgraniczny charakter terroryzmu wymaga ścisłej współpracy międzynarodowej. Podzielane przez wszystkie strony rozumienie tego, czym są przestępstwa związane z zagranicznymi bojownikami terrorystycznymi oraz przestępstwa przygotowawcze, które mogą prowadzić do popełniania aktów terrorystycznych, przyczynia się do dalszego zwiększenia skuteczności instrumentów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych oraz współpracy na szczeblu unijnym i międzynarodowym. Fakt, że normy prawne w tej dziedzinie – w tym te mające zastosowanie w UE – wynikają często z instrumentów międzynarodowych, takich jak Protokół dodatkowy, jeszcze bardziej podkreśla konieczność tego, by Unia Europejska mówiła na arenie międzynarodowej jednym głosem.

               Ponadto Unia Europejska przyjęła kompleksowy zestaw instrumentów prawnych w celu zwalczania terroryzmu, jak to opisano poniżej. Przepisy zawarte w tych aktach pokrywają się prawie całkowicie z postanowieniami Protokołu dodatkowego. Protokół dodatkowy może mieć wpływ na te wspólne zasady lub może zmienić ich zakres stosowania.

               Wraz z przyjęciem dyrektywy (UE) 2017/514 w sprawie zwalczania terroryzmu Unia Europejska jest gotowa wypełnić swoje zobowiązanie, by stać się stroną Protokołu dodatkowego poprzez zawarcie tego instrumentu.

               4.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               4.1Kompetencja Unii do zawarcia Protokołu dodatkowego

               Art. 3 ust. 2 TFUE stanowi, że Unia ma wyłączną kompetencję „do zawierania umów międzynarodowych (...) w zakresie, w jakim ich zawarcie może wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres”. Umowa międzynarodowa może wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres, jeśli obszar objęty umową pokrywa się z prawodawstwem unijnym lub jest w znacznej mierze objęty prawem Unii
                  4
               .

               Unia przyjęła już środki w zakresie objętym Protokołem dodatkowym, w tym przepisy prawa karnego materialnego, jak również przepis dotyczący usprawnienia wymiany informacji. Ramy prawne UE dotyczące przestępstw związanych z terroryzmem są określone w dyrektywie (UE) 2017/541 w sprawie zwalczania terroryzmu
                  5
               , która zastąpiła decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW w sprawie zwalczania terroryzmu w odniesieniu do państw członkowskich związanych dyrektywą. Motyw 5 tej dyrektywy odnosi się w szczególności do rezolucji RB ONZ nr 2178(2014) oraz Protokołu dodatkowego. Dyrektywa ustanawia ramy prawne dla wszystkich przestępstw karnych określonych w Protokole dodatkowym i zawiera towarzyszące przepisy dotyczące sankcji, jurysdykcji i odpowiedzialności osób prawnych.

               Postanowienia Protokołu dodatkowego w odniesieniu do wymiany informacji są objęte decyzją Rady 2005/671/WSiSW w sprawie wymiany informacji i współpracy dotyczącej przestępstw terrorystycznych
                  6
               , którą dyrektywa (UE) 2017/541 również zmienia.

               Innymi stosownymi instrumentami unijnymi w tej dziedzinie są w szczególności decyzja ramowa Rady 2006/960/WSiSW z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie uproszczenia wymiany informacji i danych wywiadowczych między organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej
                  7
                oraz decyzja Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (decyzja w sprawie konwencji z Prüm)
                  8
               . Instrumenty te regulują z jednej strony wymianę informacji do celów dochodzeń w sprawach związanych z terroryzmem, a z drugiej strony ustanowienie punktów kontaktowych do wymiany informacji. W szczególności Europol
                  9
                wspiera współpracę policyjną między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi w celu odpowiedniego reagowania na zjawisko zagranicznych bojowników terrorystycznych.

               Obszar objęty Protokołem dodatkowym pokrywa się z prawodawstwem unijnym i jest w każdym razie w znacznej mierze objęty prawem Unii. Zawarcie protokołu może zatem „wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres” w rozumieniu art. 3 ust. 2 TFUE. W związku z tym Unia posiada wyłączną kompetencję do zawarcia Protokołu dodatkowego.

               4.2Podstawa prawna decyzji, której dotyczy wniosek

               Wyboru podstawy prawnej dla środka UE należy dokonywać w oparciu o obiektywne czynniki podlegające kontroli sądowej; należą do nich cel i treść środka
                  10
               . Jeżeli analiza środka unijnego wykaże, że służy on realizacji dwóch celów lub że składa się z dwóch elementów, i jeżeli jeden z tych celów/elementów zostanie uznany za główny lub przeważający cel lub element, podczas gdy drugi jedynie za pomocniczy, taki środek należy ustanowić w oparciu o jedną podstawę prawną, tj. w oparciu o podstawę właściwą dla głównego lub przeważającego celu lub elementu.

               Głównym celem Protokołu dodatkowego jest wprowadzenie przestępstw związanych z terroryzmem, do czego Unia ma kompetencję na podstawie art. 83 ust. 1 TFUE. Materialną podstawą prawną podpisania Protokołu dodatkowego jest zatem art. 83 ust. 1 TFUE. Art. 7 dotyczący ulepszonej wymiany informacji poprzez wyznaczenie punktów kontaktowych ułatwia wykrywanie i ściganie osób podróżujących lub usiłujących podróżować w celach terrorystycznych oraz zapobieganie takim podróżom, a tym samym ułatwia praktyczne zastosowanie art. 4 Protokołu dodatkowego. Ma on zatem charakter uzupełniający.

               Dyrektywa w sprawie zwalczania terroryzmu, której głównym celem jest ustanowienie minimalnych zasad dotyczących definicji terroryzmu i przestępstw terrorystycznych oraz związanych z nimi sankcji, została również przyjęta na podstawie art. 83 ust. 1 TFUE. Obejmuje ona także przepisy mające na celu poprawę wymiany informacji oraz wspierania ofiar terroryzmu i ich ochrony.

               Art. 218 ust. 6 TFUE stanowi, że Rada, na wniosek negocjatora, przyjmuje decyzję w sprawie zawarcia umowy. Art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE stanowi, że w przypadku gdy umowa dotyczy dziedzin, do których stosuje się zwykłą procedurę ustawodawczą, Rada przyjmuje decyzję w sprawie zawarcia umowy po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

               Protokół dodatkowy dotyczy dziedzin, do których stosuje się zwykłą procedurę prawodawczą, a mianowicie ustanawiania minimalnych zasad dotyczących definicji przestępstw w dziedzinie terroryzmu (art. 83 ust. 1 TFUE), w przypadku których wymagana jest zgoda Parlamentu Europejskiego. W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE.

               4.3Punkty kontaktowe do celów wymiany informacji

               Zgodnie z art. 7 protokołu strony wyznaczą punkty kontaktowe do celów wymiany informacji dotyczących zagranicznych bojowników terrorystycznych, funkcjonujące całodobowo przez 7 dni w tygodniu. Proponuje się wyznaczenie Europolu jako takiego punktu kontaktowego, na warunkach określonych w rozporządzeniu (UE) 2016/794 w sprawie stosunków z partnerami oraz przekazywania i wymiany danych osobowych.

               4.4Terytorialny zakres stosowania

               Zgodnie z Protokołem 22 do Traktatu o Unii Europejskiej protokół dodatkowy podpisany i ostatecznie zawarty przez Unię Europejską jest wiążący i ma zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich UE z wyjątkiem Danii. Zgodnie z Protokołem 21 do Traktatu o Unii Europejskiej protokół dodatkowy podpisany i ostatecznie zawarty przez Unię Europejską jest wiążący i ma zastosowanie w Zjednoczonym Królestwie tylko w takim zakresie, w jakim to państwo członkowskie powiadomi Radę o swoim zamiarze wzięcia udziału w przyjęciu i stosowaniu tego instrumentu. Irlandia jest związana decyzją ramową 2002/475/WSiSW, zatem będzie uczestniczyć w przyjęciu niniejszej decyzji.

               2017/0266 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu dodatkowego uzupełniającego Konwencję Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 217)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1914 z dnia 18 września 2015 r.
                  11
                Protokół dodatkowy do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196) („Protokół dodatkowy”) został podpisany w dniu 22 października 2015 r., z zastrzeżeniem jego zawarcia.

               (2)Art. 10 Protokołu dodatkowego stanowi, że Protokół dodatkowy jest otwarty do zatwierdzenia przez Unię Europejską.

               (3)Unia przyjęła już środki w różnych obszarach objętych Protokołem dodatkowym.

               (4)Protokół dodatkowy zobowiązuje strony do wyznaczenia punktu kontaktowego do celów wymiany informacji na temat osób podróżujących w celach terrorystycznych.

               (5)Irlandia jest związana decyzją ramową Rady 2002/475/WSiSW
                  12
               , zatem uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.

               (6)[Zgodnie z art. 3 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo powiadomiło o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
                  LUB
                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani nie jest przedmiotem jej stosowania.]

               (7)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, który jest dołączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               (8)W związku z tym Protokół dodatkowy powinien zostać zatwierdzony w imieniu Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Protokół dodatkowy do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196).

               Tekst Protokołu dodatkowego dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794
                  13
                jako punkt kontaktowy przewidziany w art. 7 Protokołu dodatkowego zostaje wyznaczona Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol).

               Artykuł 3

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do złożenia, w imieniu Unii Europejskiej, aktu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 10 Protokołu dodatkowego, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na związanie się Protokołem dodatkowym.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia
                  14
               .

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady (UE) 2015/1913 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196, Dz.U. L 280 z 24.10.2015, s. 22) oraz decyzja Rady (UE) 2015/1914 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu dodatkowego do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196, Dz.U. L 280 z 24.10.2015 r., s. 24).

                     (2)
                  Zob. art. 10 Protokołu dodatkowego.

                     (3)
                  Biuro Traktatów Rady Europy,
                  Tabela podpisów i ratyfikacji traktatu nr 217
                  , stan na dzień 29 sierpnia 2017 r.

                     (4)
                  Sprawa 22/70 Komisja przeciwko Radzie [1971] ECR 263 oraz opinia 3/15 z dnia 14 lutego 2017 r. (Traktat z Marrakeszu).

                     (5)
                  Dyrektywa (UE) 2017/541 w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępująca decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniająca decyzję Rady 2005/671/WSiSW (Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6).

                     (6)
                  Dz.U. L 253 z 29.9.2005, s. 22.

                     (7)
                  Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 89.

                     (8)
                  Dz.U. L 210 z 6.6.2008, s. 1.

                     (9)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. L 135 z 24.5.2016, s. 53).

                     (10)
                  Sprawa C-377/12, Komisja przeciwko Radzie, pkt 34.

                     (11)
                  Decyzja Rady (UE) 2015/1914 z dnia 18 września 2015 r. (Dz.U. L 280 z 24.10.2015, s. 22).

                     (12)
                  Decyzja ramowa Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 164 z 22.6.2002, s. 3).

                     (13)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. L 135 z 24.5.2016, s. 53).

                     (14)
                  Data wejścia w życie Protokołu dodatkowego w odniesieniu do Unii Europejskiej zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.10.2017
            COM(2017) 607 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia, w imieniu unii Europejskiej, protokołu dodatkowego uzupełniającego Konwencję Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 217)

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego decyzji Rady

               w sprawie zawarcia, w imieniu unii Europejskiej, protokołu dodatkowego uzupełniającego Konwencję Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 217)

               28. posiedzenie plenarne

               Strasburg (Francja), 8-10 kwietnia 2015 r.

               Państwa członkowskie Rady Europy oraz inne Strony Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (seria traktatów Rady Europy nr 196), sygnatariusze niniejszego Protokołu,

               zważywszy, że celem Rady Europy jest osiągnięcie większej jedności między jej członkami,

               pragnąc wzmocnić wysiłki na rzecz zapobiegania terroryzmowi i zwalczania go we wszystkich jego postaciach, zarówno w Europie, jak i na całym świecie, przy jednoczesnym poszanowaniu praw człowieka i praworządności;

               przypominając prawa podstawowe i prawa człowieka, zagwarantowane w szczególności w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (seria traktatów Rady Europy nr 5) i jej protokołach, jak również w Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych;

               wyrażając głębokie zaniepokojenie zagrożeniem, jakie stanowią osoby podróżujące za granicę w celu popełniania przestępstw terrorystycznych, uczestniczenia w nich lub przyczyniania się do ich popełnienia, lub w celu przeprowadzania lub odbywania szkolenia na potrzeby terroryzmu na terytorium innego państwa;

               uwzględniając w związku z tym rezolucję nr 2178 (2014) przyjętą przez Radę Bezpieczeństwa ONZ na 7272. posiedzeniu w dniu 24 września 2014 r., a w szczególności jej punkty 4–6;

               uznając za pożądane uzupełnienie w niektórych aspektach Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi,

               uzgodniły, co następuje:

               Artykuł 1 – Cel

               Celem niniejszego Protokołu jest uzupełnienie postanowień Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi, otwartej do podpisu w Warszawie w dniu 16 maja 2005 r. (zwanej dalej „Konwencją”) w zakresie kryminalizacji czynów opisanych w art. 2–6 niniejszego Protokołu, a tym samym zwiększenie wysiłków Stron w zapobieganiu terroryzmowi i jego negatywnemu wpływowi na pełne korzystanie z praw człowieka, w szczególności z prawa do życia, zarówno poprzez środki, które należy podjąć na szczeblu krajowym, jak i poprzez współpracę międzynarodową, z należytym uwzględnieniem obecnie obowiązujących wielostronnych lub dwustronnych traktatów lub porozumień między Stronami.

               Artykuł 2 – Uczestnictwo w zrzeszeniu lub grupie w celach terrorystycznych

               1.Do celów niniejszego Protokołu „uczestnictwo w zrzeszeniu lub grupie w celach terrorystycznych” oznacza uczestnictwo w działaniach danego zrzeszenia lub grupy w celu popełniania lub przyczynienia się do popełnienia jednego lub większej liczby przestępstw o charakterze terrorystycznym przez to zrzeszenie lub grupę.

               2.Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania „uczestniczenia w zrzeszeniu lub grupie w celach terrorystycznych”, zgodnie z definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełnione w sposób bezprawny i umyślny.

               Artykuł 3 – Szkolenie na rzecz terroryzmu

               1.Do celów niniejszego Protokołu „odbywanie szkolenia na rzecz terroryzmu” oznacza otrzymywanie od innej osoby wskazówek, w tym uzyskiwanie wiedzy lub umiejętności praktycznych, dotyczących wytwarzania lub wykorzystywania materiałów wybuchowych, broni palnej lub innej broni albo trujących lub niebezpiecznych substancji, bądź też innych szczególnych metod lub technik, w celu popełnienia lub przyczynienia się do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym.

               2.Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania „odbywania szkolenia na rzecz terroryzmu”, zgodnie z definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełnione w sposób bezprawny i umyślny.

               Artykuł 4 – Podróż za granicę w celach terrorystycznych

               1.Do celów niniejszego Protokołu „podróż za granicę w celach terrorystycznych” oznacza podróż do państwa, które nie jest państwem obywatelstwa lub miejsca zamieszkania podróżnego, w celu popełnienia lub przyczynienia się do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym lub w celu przeprowadzenia lub odbycia szkolenia na rzecz terroryzmu.

               2.Każda ze Stron przyjmuje środki konieczne do uznania „podroży za granicę w celach terrorystycznych”, o której mowa w ust. 1, z jej terytorium lub przez jej obywateli, za przestępstwo karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełnione w sposób bezprawny i umyślny. W tym celu każda ze Stron może ustanowić warunki wymagane na mocy krajowych zasad konstytucyjnych i zgodne z tymi zasadami.

               3.Każda Strona przyjmie również takie środki, jakie będą konieczne do uznania za przestępstwo karne, w myśl i zgodnie z jej prawem krajowym, usiłowania popełnienia przestępstwa, o którym mowa w niniejszym artykule.

               Artykuł 5 – Finansowanie podroży za granicę w celach terrorystycznych

               1.Do celów niniejszego Protokołu „finansowanie podróży za granicę w celach terrorystycznych” oznacza zapewnianie lub gromadzenie, w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, funduszy całkowicie lub częściowo umożliwiających innej osobie podróż za granicę w celach terrorystycznych, o której mowa w art. 4 ust. 1 niniejszego Protokołu, ze świadomością, że fundusze te są całkowicie lub częściowo przeznaczone do tego celu.

               2.Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania „finansowania podróży za granicę w celach terrorystycznych”, zgodnie z definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełnione w sposób bezprawny i umyślny.

               Artykuł 6 – Organizowanie lub wspieranie w inny sposób podroży za granicę w celach terrorystycznych

               1.Do celów niniejszego Protokołu „organizowanie lub wspieranie w inny sposób podróży za granicę w celach terrorystycznych” oznacza każde działanie w zakresie organizowania lub wspierania, które oznacza pomoc innej osobie w odbyciu podróży za granicę w celach terrorystycznych, o której mowa w art. 4 ust. 1 niniejszego Protokołu, ze świadomością, że udzielona w ten sposób pomoc jest przeznaczona na cele terrorystyczne.

               2.Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania „organizowania lub wspierania w inny sposób podróży za granicę w celach terrorystycznych”, zgodnie z definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełnione w sposób bezprawny i umyślny.

               Artykuł 7 – Wymiana informacji

               1.Bez uszczerbku dla art. 3 ust. 2a Konwencji i zgodnie z własnym prawem krajowym i istniejącymi zobowiązaniami międzynarodowymi, każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do zapewnienia szybkiej wymiany między Stronami wszelkich dostępnych istotnych informacji dotyczących osób podróżujących za granicę w celach terrorystycznych zgodnie z definicją zawartą w art. 4. W tym celu każda ze Stron wyznacza punkt kontaktowy dostępny 24 godziny na dobę i siedem dni w tygodniu.

               2.Strona może wyznaczyć już istniejący punkt kontaktowy, o którym mowa w ust. 1.

               3.Punkt kontaktowy Strony posiada potencjał umożliwiający mu komunikowanie się w trybie przyspieszonym z punktem kontaktowym innej Strony.

               Artykuł 8 – Warunki i zabezpieczenia

               1.Każda ze Stron zapewnia, że wdrożenie niniejszego Protokołu, w tym ustanowienie, wdrożenie oraz stosowanie zasad kryminalizacji czynów na mocy art. 2–6, będzie odbywać się z poszanowaniem zobowiązań w zakresie praw człowieka, w szczególności prawa do swobody przemieszczania się, wolności wypowiedzi, wolności zrzeszania się oraz wolności religii, jak określono w mających zastosowanie do danej Strony postanowieniach zawartych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych i innych zobowiązaniach wynikających z prawa międzynarodowego.

               2.Ustanowienie, wdrożenie oraz stosowanie kryminalizacji czynów zgodnie z artykułami 2−6 niniejszego Protokołu powinno ponadto podlegać zasadzie proporcjonalności, przy poszanowaniu uzasadnionych, zamierzonych celów oraz niezbędności tych celów w społeczeństwie demokratycznym i powinno wykluczać jakiekolwiek formy arbitralnego albo dyskryminującego lub rasistowskiego traktowania.

               Artykuł 9 – Stosunek między niniejszym Protokołem a Konwencją

               Wyrazy i wyrażenia stosowane w niniejszym Protokole interpretuje się w rozumieniu Konwencji. W stosunkach między Stronami stosuje się odpowiednio wszystkie postanowienia Konwencji, z wyjątkiem art. 9.

               Artykuł 10 – Podpisanie i wejście w życie

               1.Niniejszy Protokół jest otwarty do podpisu przez sygnatariuszy Konwencji. Podlega on ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu. Sygnatariusz nie może ratyfikować, przyjąć lub zatwierdzić niniejszego Protokołu, o ile wcześniej nie ratyfikował, przyjął lub zatwierdził Konwencji, chyba że uczyni to jednocześnie. Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia będą składane Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

               2.Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od złożenia szóstego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, w tym przez co najmniej cztery państwa członkowskie Rady Europy.

               3.W odniesieniu do sygnatariusza, który później złoży swój dokument ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.

               Artykuł 11 – Przystąpienie do Konwencji

               1.Po wejściu w życie niniejszego Protokołu każde państwo, które przystąpiło do Konwencji, może również przystąpić do niniejszego Protokołu lub uczynić to jednocześnie.

               2.W stosunku do każdego państwa, które przystąpi do Protokołu zgodnie z ustępem 1, Protokół wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzymiesięcznego okresu po dniu złożenia dokumentu przystąpienia Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

               Artykuł 12 – Terytorialny zakres zastosowania

               1.Każde państwo albo Unia Europejska mogą, w momencie podpisania lub złożenia dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, określić terytorium lub terytoria, do których Protokół będzie mieć zastosowanie.

               2.Każda Strona może, w każdym późniejszym czasie, w drodze oświadczenia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, rozszerzyć zastosowanie niniejszego Protokołu na każde terytorium określone w oświadczeniu. W odniesieniu do tego terytorium Protokół wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzymiesięcznego okresu po dniu otrzymania oświadczenia przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.

               3.Każde oświadczenie złożone zgodnie z dwoma poprzedzającymi ustępami może, w odniesieniu do każdego terytorium określonego w takim oświadczeniu, zostać wycofane poprzez zawiadomienie skierowane do Sekretarza Generalnego Rady Europy. Wycofanie będzie skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie okresu trzymiesięcznego po dniu otrzymania zawiadomienia przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.

               Artykuł 13 – Wypowiedzenie

               1.Każda ze Stron może w każdym czasie wypowiedzieć niniejszy Protokół w drodze notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy.

               2.Wypowiedzenie takie stanie się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.

               3.Wypowiedzenie Konwencji automatycznie pociąga za sobą wypowiedzenie niniejszego Protokołu.

               Artykuł 14 – Notyfikacja

               Sekretarz Generalny Rady Europy notyfikuje państwom członkowskim Rady Europy, Wspólnocie Europejskiej, państwom nie będącym członkami, które uczestniczyły w opracowaniu niniejszej Konwencji, jak również każdemu państwu, które przystąpiło do niej lub które zostało zaproszone do przystąpienia do niej:

               a)
                     każde podpisanie;

               b)
                     złożenie każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia;

               c)
                     każdą datę wejścia w życie niniejszego Protokołu zgodnie z artykułem 10 i 11;

               d)
                     każdy inny akt, oświadczenie, notyfikację lub komunikat odnoszący się do niniejszego Protokołu.

               Na dowód czego niżej podpisani, będąc do tego należycie upoważnieni, podpisali niniejszy Protokół.

               Sporządzono w …, dnia … 2015 r., w językach angielskim i francuskim, które to oba teksty są jednakowo autentyczne, w jednym egzemplarzu, który zostanie złożony w archiwach Rady Europy. Sekretarz Generalny Rady Europy przekaże poświadczone kopie każdemu państwu członkowskiemu Rady Europy, Unii Europejskiej, państwom nieczłonkowskim, które uczestniczyły w opracowaniu niniejszego Protokołu, oraz jakiemukolwiek państwu zaproszonemu do przystąpienia do niego.


				|

		52014PC0161

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, które zostanie przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas 103. sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy w odniesieniu do poprawek do kodeksu Konwencji o pracy na morzu /* COM/2014/0161 final - 2014/0088 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Niniejszy wniosek ma na celu określenie
stanowiska Unii w sprawie poprawek do kodeksu Konwencji o pracy na morzu z 2006
r. dotyczących odpowiedzialności finansowej armatorów w odniesieniu
do a) roszczeń o odszkodowanie z tytułu śmierci i szkody na
osobie; oraz b) pozostawienia marynarza.
Poprawki do kodeksu Konwencji o pracy na morzu
z 2006 r. (konwencji MLC z 2006 r.) Międzynarodowej Organizacji Pracy
(MOP), zwanej dalej „Konwencją o pracy na morzu”, „konwencją” lub „konwencją
MLC”, zostaną omówione na pierwszym posiedzeniu „Specjalnego Komitetu
Trójstronnego” zwanego dalej „komitetem”.
Konwencja MLC ustanawia minimalne normy
dotyczące warunków pracy i życia wszystkich marynarzy
pracujących na statkach podnoszących banderę państw ratyfikujących[1]. Poprawki, które
mają zostać rozpatrzone przez komitet, dotyczą kodeksu konwencji
MLC odnoszącego się do sposobu wdrażania artykułów i prawideł
konwencji MLC i zawierającego zarówno normy, jak i wytyczne[2].
1.1.        Rozpatrzenie i ewentualne
przyjęcie poprawek do kodeksu Konwencji o pracy na morzu na pierwszym
posiedzeniu Specjalnego Komitetu Trójstronnego w dniach 7–11 kwietnia 2014 r.
Komitetowi powierzono rozpatrzenie propozycji
poprawek do kodeksu konwencji MLC zgodnie z art. XV konwencji MLC. Rada
Administracyjna MOP ustanowiła komitet podczas swojej 318. sesji
zorganizowanej w czerwcu 2013 r. Na 319. sesji zorganizowanej w
październiku 2013 r. Rada Administracyjna podjęła również
decyzję o zwołaniu pierwszego posiedzenia komitetu w Genewie w dniach
7–11 kwietnia 2014 r. i przyjęła porządek obrad, który obejmuje
„rozpatrzenie propozycji poprawek do kodeksu Konwencji o pracy na morzu z 2006
r. (konwencja MLC z 2006 r.)”.
Dwie kwestie dotyczące przyszłych poprawek
do kodeksu zostały określone podczas wspólnego posiedzenia grupy
roboczej ekspertów ad hoc MOP/IMO[3]
ds. odpowiedzialności finansowej i odszkodowań, które zorganizowano w
2009 r.[4]
w ramach działania następczego w związku z rezolucją
przyjętą na 94. (morskiej) sesji Międzynarodowej Konferencji
Pracy, w trakcie której przyjęto konwencję MLC[5], określono dwie
kwestie dotyczące przyszłych poprawek do kodeksu:
odpowiedzialność finansową armatorów w odniesieniu do
roszczeń o odszkodowanie z tytułu śmierci i szkody na osobie oraz
pozostawienia marynarzy. Komitet przygotowawczy ustanowiony w 2010 r. przez
Radę Administracyjną MOP dodatkowo uznał te dwie kwestie za kwestie
wymagające pilnego rozpatrzenia na pierwszym posiedzeniu komitetu.
Na posiedzeniu komitetu w październiku 2013
r. grupa armatorów i grupa marynarzy wspólnie przedłożyły dwa zestawy
propozycji poprawek do kodeksu konwencji MLC w tym zakresie, zgodnie z art. XV
ust. 2 konwencji[6].
W ramach uproszczonej procedury wprowadzania poprawek
do kodeksu konwencji MLC, przewidzianej w art. XV ust. 3 konwencji MLC,
Dyrektor Generalny MOP przekazał propozycję poprawek wszystkim
państwom członkowskim MOP wraz z zaproszeniem do podzielenia się
swoimi obserwacjami i sugestiami w październiku 2013 r.[7]. Propozycje poprawek udostępniono następnie Unii
Europejskiej w grudniu 2013 r.[8].
Na posiedzeniu komitetu, które odbędzie
się w kwietniu 2014 r., rozpatrzone zostaną wspomniane dwa zestawy
propozycji poprawek. Aby komitet przyjął te poprawki, na posiedzeniu
muszą być obecni przedstawiciele połowy członków, którzy
ratyfikowali konwencję MLC, a poprawki musi poprzeć większość
dwóch trzecich członków komitetu, reprezentująca jednocześnie połowę
głosów każdej z trzech grup – rządów, armatorów i marynarzy.
1.2.        Możliwe zatwierdzenie
poprawek do kodeksu Konwencji o pracy na morzu podczas 103. sesji
Międzynarodowej Konferencji Pracy, która odbędzie się w dniach
28 maja–12 czerwca 2014 r., i wejście w życie tych poprawek
Po przyjęciu przez komitet poprawki do kodeksu
konwencji MLC muszą zostać zatwierdzone przez
Międzynarodową Konferencję Pracy większością
dwóch trzecich głosów oddanych przez obecnych delegatów i przekazane do
rozpatrzenia członkom MOP, którzy ratyfikowali konwencję MLC. Oczekuje się, że zadanie to zostanie powierzone uczestnikom Międzynarodowej
Konferencji Pracy podczas jej 103. sesji, która odbędzie się w dniach
28 maja–12 czerwca 2014 r.
Poprawki zatwierdzone w ramach tej procedury zazwyczaj
wchodzą w życie w okresie dwóch lat, chyba że znaczna
część członków ratyfikujących[9] formalnie wyrazi swój
brak zgody na te poprawki.
1.3.        Treść proponowanych
poprawek do kodeksu Konwencji o pracy na morzu, przewidzianych do rozpatrzenia
podczas posiedzeń Międzynarodowej Organizacji Pracy, które
odbędą się w 2014 r.
Dwa zestawy propozycji poprawek do kodeksu konwencji
MLC do rozpatrzenia podczas posiedzeń MOP, które odbędą się
w 2014 r., dotyczą norm (część A) i wytycznych
(część B) kodeksu konwencji MLC odnoszących się do prawidła
2.5 „Repatriacja” w tytule 2 „Warunki zatrudnienia” i do prawidła 4.2 „Odpowiedzialność
finansowa armatorów” w tytule 4 „Ochrona zdrowia, opieka medyczna, opieka
społeczna i zabezpieczenie społeczne”[10].
Propozycja w ramach prawidła 2.5
„Repatriacja” (zob. załącznik) dotyczy pozostawienia marynarzy. Pozostawienie
ma miejsce, gdy armator nie pokrywa kosztów repatriacji marynarza lub nie
zapewnił marynarzowi pokrycia niezbędnych kosztów utrzymania i
wsparcia lub w inny sposób jednostronnie zerwał więzi
łączące go z marynarzem, m.in. nie wypłacając
wynagrodzeń umownych za okres co najmniej dwóch miesięcy. Zaproponowane
poprawki ustanawiają wymogi w zakresie szybkiego i skutecznego systemu
zabezpieczeń finansowych w celu wsparcia marynarzy zatrudnionych,
zaangażowanych lub pracujących w jakimkolwiek charakterze na statku podnoszącym
banderę danego członka w przypadku pozostawienia. System ten ma
zapewniać pokrycie zaległego wynagrodzenia i innych
należności za okres do czterech miesięcy, kosztów repatriacji,
niezbędnych kosztów utrzymania, w tym kosztów odpowiedniego
wyżywienia, odzieży, zakwaterowania i niezbędnej opieki
medycznej oraz innych uzasadnionych kosztów lub opłat wynikające z
pozostawienia. Zgodnie z propozycją każdy członek musi ponadto wymagać,
aby statki podnoszące jego banderę przedstawiały
dokumentację dowodową zabezpieczenia finansowego udzielonego przez
dostawcę zabezpieczenia finansowego. Zaproponowane
wytyczne regulują kwestię natychmiastowej pomocy w przypadku, gdy
potrzebny jest czas na sprawdzenie zasadności pewnych aspektów dotyczących
wniosku marynarza, oraz szczegółowe kwestie w zakresie dowodów
zabezpieczenia finansowego.
Propozycja w ramach prawidła 4.2
„Odpowiedzialność finansowa armatorów” (zob. załącznik)
dotyczy odszkodowania w przypadku śmierci lub długotrwałej
niepełnosprawności wynikłej z uszkodzenia ciała w
związku z pełnieniem służby, choroby lub zagrożenia
życia. Propozycja ta ustanawia minimalne wymogi w zakresie systemu
zabezpieczeń finansowych, zapewniając takie odszkodowanie w
odniesieniu do roszczeń umownych określanych jako roszczenia z
tytułu choroby, uszkodzenia ciała lub śmierci, jeżeli
zdarzenia te nastąpią podczas pełnienia lub w związku z
pełnieniem przez marynarzy służby wynikającej z umowy o
pracę. Poprawka wprowadza wymóg istnienia skutecznych rozwiązań umożliwiających
otrzymywanie, rozpatrywanie i bezstronne rozstrzyganie roszczeń umownych
dotyczących odszkodowań w ramach szybkich i sprawiedliwych procedur. Przewiduje
się zakaz opóźniania płatności, zakaz wywierania presji w
kierunku akceptacji płatności niższej od kwoty umownej, a
także przewiduje się płatności zaliczkowe w przypadku, gdy
ostateczne odszkodowanie jest trudne do oszacowania. Ponadto inne uprawnienia
pozostają bez uszczerbku; świadczenia potrąca się jednak z
odszkodowania. Zgodnie z propozycją każdy członek musi
również wymagać, aby statki podnoszące jego banderę
przedstawiały dokumentację dowodową zabezpieczenia finansowego
lub aby armator powiadamiał państwo bandery i marynarzy o ewentualnym
anulowaniu zabezpieczenia. Zaproponowane wytyczne regulują
szczegółowe kwestie w zakresie dowodów zabezpieczenia finansowego i
zawierają wzory formularzy potwierdzania i realizowania
płatności z tytułu roszczeń umownych.
1.4.        Prawo Unii w obszarach,
których dotyczą poprawki do kodeksu Konwencji o pracy na morzu,
przewidziane do rozpatrzenia podczas posiedzeń Międzynarodowej
Organizacji Pracy, które odbędą się w 2014 r.
Zaproponowane poprawki do kodeksu konwencji MLC są
w dużej mierze objęte kompetencjami przyznanymi Unii przez Traktaty. Ponadto
wiele części poprawek dotyczy obszarów prawa Unii, które są
już w znacznym stopniu uregulowane na szczeblu UE. Co więcej, w
decyzji Rady 2007/431/WE z dnia 7 czerwca 2007 r. upoważniono państwa
członkowskie do ratyfikowania konwencji MLC w interesie Unii.
Zaproponowane poprawki do konwencji MLC dotyczą
głównie kwestii uregulowanych w dyrektywie 2009/13/WE w sprawie
wdrożenia Umowy zawartej między Stowarzyszeniem Armatorów Wspólnoty
Europejskiej (ECSA) a Europejską Federacją Pracowników Transportu
(ETF) w sprawie Konwencji o pracy na morzu z 2006 r. oraz w sprawie zmiany
dyrektywy 1999/63/WE. W ramach tej dyrektywy odpowiednie przepisy konwencji MLC
włączono do prawa UE poprzez ustanowienie minimalnych wymogów w poszczególnych
dziedzinach na podstawie umowy zawartej między europejskimi partnerami społecznymi
odnośnego sektora zgodnie z postanowieniami Traktatu dotyczącymi obszaru
polityki społecznej[11].
Chociaż kwestii tej nie uregulowano w ramach
dyrektywy 2009/13/WE „pozostawienie” marynarzy wchodzi w zakres określonej
w niej normy A2.5, która stanowi, że „Każde państwo
członkowskie zobowiązane jest zapewnić, by marynarze na statkach
pływających pod jego banderą mieli prawo do repatriacji [...] w
przypadku, gdy marynarze nie są zdolni dalej wywiązywać się
z obowiązków wynikających z umowy o zatrudnienie lub nie można
oczekiwać, że będą wywiązywali się z tych
obowiązków w szczególnych okolicznościach”. Podobnie w odniesieniu do
odpowiedzialności finansowej armatorów norma A4.2 stanowi, że „Każde
państwo członkowskie przyjmuje przepisy ustawowe i wykonawcze
zobowiązujące armatorów statków pływających pod jego
banderą do ochrony zdrowia wszystkich marynarzy pracujących na
statkach i zapewnienia im opieki medycznej zgodnie z następującymi
minimalnymi standardami: […] armatorzy zobowiązani są zapewnić
zabezpieczenie finansowe na odszkodowanie należne z tytułu
śmierci lub długoterminowej niepełnosprawności marynarza w
wyniku obrażeń, choroby lub ryzyka związanych z wykonywaną
pracą, zgodnie z przepisami prawa krajowego, postanowieniami umowy o
pracę zawartej z marynarzem lub stosownie do układu zbiorowego pracy”.
W obu przypadkach poprawki do konwencji MLC pozwoliłyby wprowadzić
określone wymogi w zakresie systemów zabezpieczenia finansowego i przedstawiania
dokumentacji dowodowej w tych dziedzinach.
Należy również mieć na uwadze,
że postanowienia końcowe umowy zawartej między Stowarzyszeniem
Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) a Europejską Federacją
Pracowników Transportu (ETF) w sprawie Konwencji o pracy na morzu,
wdrożonej dyrektywą 2009/13/WE, stanowią, że zastosowanie
przedmiotowej umowy podlega weryfikacji na wniosek którejkolwiek z jej stron oraz
w wyniku zmian jakichkolwiek postanowień Konwencji MLC.
Egzekwowanie zaproponowanych poprawek do konwencji
MLC wiąże się z dziedziną transportu[12], a mianowicie z dyrektywą
2009/16/WE w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, która w
wyniku jej zmiany dyrektywą 2013/38/UE z dnia 12 sierpnia 2013 r. obejmuje
konwencję MLC wśród konwencji takich jak: konwencja SOLAS[13], konwencja MARPOL[14] i konwencja STCW[15], jak również z dyrektywą
2013/54/UE dotyczącą państwa bandery z dnia 20 listopada 2013 r.
zapewniającą stosowanie załącznika do dyrektywy 2009/13/WE.
Dyrektywa 2009/16/WE ma zastosowanie do wszystkich statków zawijających do
portów UE, niezależnie od obywatelstwa marynarzy, zaś dyrektywa
2013/54/UE ma na celu zapewnienie wywiązywania się przez państwa
członkowskie UE z ich obowiązków jako państw bandery w
odniesieniu do dyrektywy 2009/13/WE i załącznika do niej oraz ma
zastosowanie do wszystkich marynarzy na statkach podnoszących banderę
UE.
Dostarczanie dokumentacji dowodowej, o którym mowa w
propozycjach poprawek, uwzględniono w szczególności w zmienionej dyrektywie
2009/16/WE.
Zaproponowane poprawki obejmują również kwestie
polityki społecznej[16],
w odniesieniu do których obowiązują w szczególności minimalne
wymogi dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, ustanowione w
dyrektywie 89/391/EWG w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy
bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy.
Ponadto przewidywane poprawki dotyczą
koordynacji zabezpieczenia społecznego, uregulowanej w rozporządzeniu
(WE) nr 883/2004 i rozporządzeniu wykonawczym (WE) nr 987/2009 w
odniesieniu do obywateli Unii oraz w rozporządzeniu (UE) nr 1231/2010[17] w odniesieniu do obywateli
państw trzecich przebywających legalnie na terytorium UE, członków
ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci (w
sytuacji transgranicznej). Rozporządzenia te przyjęto w obszarach swobodnego
przepływu pracowników i imigracji[18].
Zaproponowane poprawki mogą wiązać
się z przepisami UE w obszarach współpracy sądowej w sprawach
cywilnych, w szczególności z rozporządzeniem (UE) nr 1215/2012 w
sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich
wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych[19].
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Nie dotyczy.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Zadanie zatwierdzenia wspomnianych propozycji
poprawek do kodeksu Konwencji o pracy na morzu zostanie prawdopodobnie powierzone
uczestnikom 103. sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy. Zgodnie z art. XV
konwencji MLC poprawki te wchodzą w życie w odniesieniu do wszystkich
stron, które w okresie dwóch lat[20]
formalnie nie zgłoszą braku zgody, sześć miesięcy po
zakończeniu wspomnianego okresu, chyba że więcej niż 40 % stron,
które jednocześnie reprezentują nie mniej niż 40 % pojemności
brutto statków stron, wyrazi brak zgody na poprawki zatwierdzone przez
Międzynarodową Konferencję Pracy.
Wynika z tego, że przewidywane poprawki
do kodeksu Konwencji o pracy na morzu będą stanowiły akt organu
ustanowionego na mocy umowy międzynarodowej, który będzie rodzić
skutki prawne.
Jedynie państwa są członkami
MOP i mogą głosować w sprawie zatwierdzenia poprawek do kodeksu konwencji
MLC podczas Międzynarodowej Konferencji Pracy, na którą Unia jest
zaproszona jako obserwator.
W związku z powyższym, zgodnie z
art. 218 ust. 9 TFUE konieczne jest, aby Rada przyjęła decyzję
ustalającą stanowisko, które ma być przyjęte w imieniu
Unii, upoważniając jednocześnie państwa członkowskie
do wspólnego działania w interesie Unii.
Proponuje się, aby poprzeć
zatwierdzenie przewidzianych poprawek do kodeksu konwencji MLC.
Na tym etapie, na podstawie propozycji
przedłożonej wspólnie przez grupę armatorów i grupę
marynarzy podczas posiedzenia komitetu, wydaje się bowiem, że ogólne
zasady, którym służą proponowane poprawki, nie są sprzeczne
z prawem Unii oraz że proponowane poprawki są zgodne z dorobkiem
prawnym UE. W
szczególności nie ma niespójności w podejściu między
proponowanymi poprawkami do kodeksu konwencji MLC a minimalnymi wymogami określonymi
w dorobku prawnym UE w kwestiach społecznych. Oznacza to, że
środki stosowane przez Unię mogą być bardziej rygorystyczne
niż normy MOP i odwrotnie[21],
jak wynika z art. 19 ust. 8 Konstytucji MOP, który stanowi, że konwencje
MOP, takie jak konwencja MLC, zawierają normy minimalne. Nie ma
również niezgodności między proponowanymi poprawkami do kodeksu konwencji
MLC a dorobkiem prawnym UE w zakresie koordynacji zabezpieczenia
społecznego lub przepisami należącymi do dorobku prawnego UE w
dziedzinie transportu.
W oparciu o dotychczasowe doświadczenie
można się spodziewać, że w tekście przewidywanych
poprawek do kodeksu konwencji MLC nie nastąpią istotne zmiany, tj. wersja
zatwierdzona przez Międzynarodową Konferencję Pracy nie
będzie się znacznie różnić od propozycji uzgodnionych przez
grupę armatorów i grupę marynarzy. Aby jednak państwa
członkowskie mogły w sposób skuteczny i efektywny działać
wspólnie w ramach organów MOP w interesie Unii, konieczne jest zapewnienie państwom
członkowskim możliwości wyrażenia zgody na treść poprawek
do kodeksu ze zmianami niemającymi zasadniczego znaczenia w stosunku do treści
uzgodnionej przez grupę armatorów i grupę marynarzy.
2014/0088 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, które zostanie
przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas 103. sesji
Międzynarodowej Konferencji Pracy w odniesieniu do poprawek do kodeksu
Konwencji o pracy na morzu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 153 i art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Konwencja o pracy na morzu z
2006 r. Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) zwana dalej „konwencją”
ustanawia minimalne normy dotyczące warunków pracy i życia wszystkich
marynarzy pracujących na statkach podnoszących banderę
państw ratyfikujących.
(2)       W porządku obrad
pierwszego posiedzenia „Specjalnego Komitetu Trójstronnego” ustanowionego na mocy
konwencji, zwanego dalej „komitetem”, które odbędzie się w dniach
7–11 kwietnia 2014 r., przewiduje się rozpatrzenie i ewentualne
przyjęcie poprawek do kodeksu konwencji. Przyjęte poprawki
zostaną przedłożone do zatwierdzenia podczas 103. sesji
Międzynarodowej Konferencji Pracy, która odbędzie się w dniach
28 maja–12 czerwca 2014 r.
(3)       Propozycje poprawek
dotyczą odpowiedzialności finansowej armatorów w odniesieniu do
roszczeń o odszkodowanie z tytułu śmierci, szkody na osobie i
pozostawienia marynarzy. Propozycje te (zwane dalej „propozycjami poprawek”)
zostały przedstawione wspólnie przez grupę armatorów i grupę
marynarzy na posiedzeniu komitetu w październiku 2013 r. zgodnie z art. XV
ust. 2 konwencji.
(4)       Przepisy wynikające z konwencji
i proponowane poprawki są w dużej mierze przedmiotem kompetencji przyznanych
Unii przez Traktaty. Ponadto propozycje poprawek wpłyną na
istniejący dorobek prawny w obszarach polityki społecznej[22], transportu i
koordynacji zabezpieczenia społecznego[23].
W szczególności większość przepisów konwencji stanowi
przedmiot dyrektywy 2009/13/WE w sprawie wdrożenia Umowy zawartej
między Stowarzyszeniem Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) a
Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) w sprawie Konwencji
o pracy na morzu z 2006 r. oraz w sprawie zmiany dyrektywy 1999/63/WE. Wykonanie
konwencji w Unii dodatkowo zapewnia dyrektywa 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia
2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, zmieniona
dyrektywą 2013/38/UE z dnia 12 sierpnia 2013 r., oraz dyrektywa 2013/54/UE
z dnia 20 listopada 2013 r. dotycząca państwa bandery, zapewniająca
wykonanie załącznika do dyrektywy 2009/13/WE z dnia 16 lutego 2009 r.
(5)       Zgodnie z art. XV konwencji poprawki
do kodeksu zatwierdzone przez Międzynarodową Konferencję Pracy
wejdą w życie w odniesieniu do wszystkich stron, które w okresie
dwóch lat formalnie nie zgłoszą braku zgody, sześć
miesięcy po zakończeniu wspomnianego okresu, chyba że
więcej niż 40 % stron, które jednocześnie reprezentują nie
mniej niż 40 % pojemności brutto statków stron, wyrazi brak zgody na
te poprawki. Wynika z tego, że przewidywane poprawki do kodeksu Konwencji
o pracy na morzu będą stanowiły akt organu ustanowionego na mocy
umowy międzynarodowej, który będzie rodzić skutki prawne.
(6)       W związku z
powyższym, zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE, konieczne jest, aby Rada
przyjęła decyzję ustalającą stanowisko, które ma
być przyjęte w imieniu Unii, upoważniając jednocześnie
państwa członkowskie do wspólnego działania w interesie Unii,
która nie jest członkiem MOP[24].
(7)       Zważywszy że propozycje
poprawek nie otrzymały jeszcze na tym etapie zgody wszystkich
zainteresowanych stron oraz że nadal mogą one zostać zmienione
przed zatwierdzeniem przez Międzynarodową Konferencję Pracy,
konieczne jest zapewnienie państwom członkowskim działającym
wspólnie w interesie Unii możliwości zatwierdzenia treści poprawek
ze zmianami niemającymi zasadniczego znaczenia w stosunku do treści uzgodnionej
przez grupę armatorów i grupę marynarzy,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.           Stanowisko, które ma
zostać zajęte przez Unię podczas 103. sesji Międzynarodowej
Konferencji Pracy, polega na poparciu zatwierdzenia przewidzianych poprawek do
kodeksu konwencji w brzmieniu przedłożonym wspólnie przez grupę
armatorów i grupę marynarzy na posiedzeniu komitetu (zwane dalej
„propozycjami poprawek”). Treść propozycji poprawek dołączono
do niniejszej decyzji w formie załącznika.
2.           Stanowisko Unii
określone w ust. 1 jest zajmowane przez państwa członkowskie
działające wspólnie w interesie Unii podczas zatwierdzania poprawek
do kodeksu konwencji w trakcie 103. sesji Międzynarodowej Konferencji
Pracy.
3.           Państwa
członkowskie, działając wspólnie w interesie Unii, mogą
zgodzić się na wprowadzenie zmian odbiegających nieznacznie od
powyższego stanowiska w ramach organów MOP bez kolejnej decyzji Rady.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/lang--en/index.htm

[2]               Konwencja MLC dzieli się na trzy główne
części: pierwszą część stanowią
artykuły, które określają ogólne zasady i zobowiązania. Po
artykułach zawarto prawidła i kodeks, które odnoszą się do
zagadnień warunków pracy i życia marynarzy uregulowanych w konwencji
oraz do kontroli i zgodności. Kodeks, zawierający więcej szczegółowych
informacji, uzupełnia prawidła sformułowane w sposób bardzo
ogólny. Kodeks składa się z dwóch części:
część A zawiera normy, zaś część B wytyczne.
Państwa ratyfikujące konwencję MLC muszą przyjąć
przepisy krajowe lub podjąć inne środki w celu zapewnienia
wdrożenia zasad i praw określonych w prawidłach w sposób
ustanowiony normami w części A kodeksu (lub w sposób zasadniczo
równoważny). Podejmując decyzje w sprawie szczegółów
dotyczących przepisów lub innych środków wykonawczych, państwa
ratyfikujące muszą zwrócić należytą uwagę na
przestrzeganie wytycznych określonych w części B kodeksu.
[3]               Międzynarodowa Organizacja Morska.
[4]               ILO–IMO–WGPS/9/2009/10, Sprawozdanie końcowe,
wspólna grupa robocza ekspertów ad hoc IMO/MOP ds.
odpowiedzialności finansowej i roszczeń o odszkodowanie z tytułu
śmierci, szkody na osobie i pozostawienia marynarzy, 9. sesja.
[5]               Rezolucja dotycząca wspólnej grupy roboczej
ekspertów ad hoc IMO/MOP ds. odpowiedzialności finansowej i
roszczeń o odszkodowanie z tytułu śmierci, szkody na osobie i
pozostawienia marynarzy, Międzynarodowa Konferencja Pracy, Protokół
tymczasowy nr 3–1 (Rev.), 94. sesja (morska), Genewa, 2006 r., s. 3–1/16.
Zob.: http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_088130/lang--en/index.htm
[6]               http://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/---ed_norm/---normes/documents/genericdocument/wcms_229695.pdf,
zob. załącznik do decyzji będącej przedmiotem wniosku
[7]               http://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/---ed_norm/---normes/documents/genericdocument/wcms_229694.pdf

[8]               Zaproszenie do udziału w posiedzeniu komitetu
zawierało odesłanie do strony internetowej http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_228789/lang--en/index.htm,
którą zaktualizowano w listopadzie 2013 r.
[9]               40 % członków, którzy ratyfikowali konwencję
MLC, reprezentujących jednocześnie 40 % pojemności brutto statków członków, którzy ratyfikowali konwencję MLC.
[10]             http://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/---ed_norm/---normes/documents/genericdocument/wcms_229695.pdf
[11]             Artykuł 153 i 155 TFUE.
[12]             Artykuł 100 TFUE.
[13]             Międzynarodowa konwencja o bezpieczeństwie
życia na morzu.
[14]             Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu
zanieczyszczaniu morza przez statki.
[15]             Międzynarodowa konwencja o wymaganiach w zakresie
wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht.
[16]             Artykuł 153 i 155 TFUE.
[17]             Lub w rozporządzeniu (WE) nr 859/2003 w przypadku
Danii lub Zjednoczonego Królestwa.
[18]             Artykuł 48 i art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE.
[19]             Artykuł 67 ust. 4 i art. 81 ust. 2 lit. a), c) i e)
TFUE.
[20]             Lub w innym okresie ustanowionym podczas konferencji, po
powiadomieniu przez dyrektora generalnego MOP członków, którzy
ratyfikowali konwencję.
[21]             Opinia 2/91 Europejskiego Trybunału
Sprawiedliwości, pkt 18.
[22]               Włącznie z dyrektywą ramową Rady 89/391/EWG
w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i
zdrowia pracowników w miejscu pracy.
[23]               Włącznie z rozporządzeniem (WE) nr
883/2004 i rozporządzeniem wykonawczym (WE) nr 987/2009 w odniesieniu do
obywateli Unii, rozporządzeniem (UE) nr 1231/2010 lub rozporządzeniem
(WE) nr 859/2003 w odniesieniu do obywateli państw trzecich
przebywających legalnie w UE oraz członków ich rodzin i osób
pozostałych przy życiu po ich śmierci (w sytuacji transgranicznej).
[24]               Opinia 2/91 Trybunału Sprawiedliwości Unii
Europejskiej z dnia 19 marca 1993 r., Rec. 1993-I, s. 1061, pkt 26.
ZAŁĄCZNIK
I – Pierwszy zestaw wspólnych propozycji:
Propozycja poprawek do kodeksu dotyczących prawidła 2.5 Konwencji o
pracy na morzu z 2006 r.

Niniejsza propozycja odzwierciedla zasady
przyjęte podczas 9. sesji (zorganizowanej w dniach 2–6 marca 2009 r.)
wspólnej grupy roboczej ekspertów ad hoc IMO/MOP ds.
odpowiedzialności finansowej i roszczeń o odszkodowanie z tytułu
śmierci, szkody na osobie i pozostawienia marynarzy[1]. Przypisy
zawarte w niniejszej propozycji służą wyłącznie do
celów informacyjnych i nie stanowią części niniejszej propozycji
dotyczącej treści poprawek.

A. Propozycje dotyczące normy A2.5
1. W obecnym śródtytule
„Norma A2.5 – Repatriacja” „A2.5” należy zamienić na „A2.5.1”.
2. Po ust. 9
obecnej normy A2.5 należy dodać następujący śródtytuł
i treść:
Norma A2.5.2 – Zabezpieczenie finansowe[2]
1. Poprzez wdrożenie prawidła 2.5 ust. 2
w ramach niniejszej normy ustanawia się wymogi mające na celu
zapewnienie ustanowienia szybkiego i skutecznego systemu zabezpieczeń
finansowych, służącego pomocą marynarzom w przypadku ich
pozostawienia.
2. Do celów przedmiotowej normy marynarza uznaje
się za pozostawionego, jeżeli, naruszając wymogi niniejszej konwencji
lub warunki określone w umowie o pracę marynarza, armator:
a) nie pokrywa kosztów repatriacji marynarza; lub
b) nie zapewnił marynarzowi pokrycia
niezbędnych kosztów utrzymania i wsparcia; lub
c) w inny sposób jednostronnie zerwał
więzi łączące go z marynarzem, m.in. nie
wypłacając wynagrodzeń umownych za okres co najmniej dwóch
miesięcy.
3. Każdy członek zapewnia istnienie systemu
zabezpieczeń finansowych, spełniającego wymogi niniejszej normy,
dla statków podnoszących jego banderę. System zabezpieczeń
finansowych może mieć postać systemu zabezpieczenia
społecznego, ubezpieczenia, funduszu krajowego lub innych podobnych mechanizmów.
Postać tę określa członek po konsultacjach z odpowiednimi organizacjami
armatorów i marynarzy.
4. Przedmiotowy system zabezpieczeń
finansowych zapewnia bezpośredni dostęp, wystarczające pokrycie
kosztów i przyspieszoną pomoc finansową zgodnie z przedmiotową
normą każdemu pozostawionemu marynarzowi, który był zatrudniony,
zaangażowany lub pracował w jakimkolwiek charakterze na statku
podnoszącym banderę danego członka.
5. Do celów niniejszej normy niezbędne koszty
utrzymania i wsparcia marynarzy obejmują: koszty odpowiedniego
wyżywienia, odzieży, zakwaterowania, niezbędnej opieki medycznej
oraz inne uzasadnione koszty lub opłaty wynikające z pozostawienia.
6. Każdy członek wymaga, aby statki
podnoszące jego banderę, do których zastosowanie ma prawidło
5.1.3 ust. 1 lub 2, przedstawiały dokumentację dowodową
zabezpieczenia finansowego wydanego przez dostawcę zabezpieczenia
finansowego[3].
Dokumentację dowodową umieszcza się w widocznym miejscu, w
którym zamieszkują marynarze. W przypadku gdy zabezpieczenie zapewnia więcej
niż jeden dostawca zabezpieczenia finansowego, na pokładzie musi
znajdować się dokument od każdego dostawcy.
7. Dokumentacja dowodowa zabezpieczenia
finansowego zawiera informacje wymagane w załączniku A2-I. Dokument musi
być sporządzony w języku angielskim lub dołącza
się do niego tłumaczenie na język angielski.
8. Pomocy zapewnianej w ramach przedmiotowego systemu
zabezpieczeń finansowych udziela się niezwłocznie na wniosek
danego marynarza lub w jego imieniu, poparty niezbędnym uzasadnieniem należności
zgodnie z powyższym ust. 2.
9. Uwzględniając prawidła 2.2 i
2.5, pomoc zapewniana w ramach systemu zabezpieczeń finansowych powinna
być wystarczająca do pokrycia następujących
należności:
a) zaległego wynagrodzenia i innych świadczeń
należnych marynarzowi ze strony armatora w ramach zawartej umowy o
pracę, odnośnego układu zbiorowego pracy lub prawa krajowego
państwa bandery, obejmujących okres maksymalnie czterech
miesięcy zaległości w wypłacie wynagrodzeń i czterech
miesięcy zaległości w wypłacie innych świadczeń;
b) wszystkich uzasadnionych kosztów poniesionych
przez marynarza, w tym kosztów repatriacji, o których mowa w ust. 10; oraz
c) niezbędnych kosztów utrzymania i wsparcia od
momentu działania lub zaniechania, które stanowi pozostawienie, do momentu
powrotu marynarza do domu.
10. Koszty repatriacji obejmują koszty podróży
za pomocą odpowiednich i szybkich środków, zwykle transportem lotniczym,
oraz koszty zapewnienia wyżywienia i zakwaterowania marynarzom od momentu
opuszczenia statku do przyjazdu do domu marynarza, niezbędnej opieki
medycznej, przewozu i transportu rzeczy osobistych oraz wszelkie inne
uzasadnione koszty lub opłaty wynikające z pozostawienia.
11. Jeżeli dostawca ubezpieczenia lub innego
zabezpieczenia finansowego dokonał płatności na rzecz marynarza
zgodnie z niniejszą normą, dostawca ten nabywa w drodze subrogacji,
przeniesienia lub innym sposobem, prawa przysługujące marynarzowi do
wysokości kwoty, którą zapłacił,.
12. Niniejsza norma w żaden sposób nie narusza
prawa regresu ubezpieczyciela lub dostawcy zabezpieczenia finansowego wobec stron
trzecich.
13. Celem postanowień zawartych w niniejszej normie
nie jest zapewnienie wyłączności ani naruszenie jakichkolwiek innych
praw, roszczeń lub środków zaradczych, które mogą być
również dostępne w celu wypłacenia odszkodowania pozostawionym
marynarzom. Krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze mogą stanowić,
że wszelkie kwoty należne z tytułu niniejszej normy mogą
zostać potrącone z kwot otrzymanych z innych źródeł,
wynikających z wszelkich praw, roszczeń lub środków zaradczych,
które mogą stanowić przedmiot odszkodowania w ramach obecnej normy.

B. Propozycja dotycząca wytycznej
B2.5
Na końcu obecnej wytycznej B2.5
należy dodać następujący śródtytuł i
treść:

Wytyczna B2.5.3 – Zabezpieczenie finansowe
1. Przy wdrażaniu normy A2.5.2 ust. 8, fakt, iż potrzebny jest czas na sprawdzenie zasadności pewnych
aspektów wniosku marynarza, nie powinien uniemożliwić marynarzowi lub
jego przedstawicielowi natychmiastowego otrzymania takiej części
wnioskowanej pomocy, jaką uznaje się za uzasadnioną.

C. Propozycja dotycząca nowego załącznika
Przed załącznikiem A5-I należy
dodać następujący załącznik:

ZAŁĄCZNIK A2-I
Dowody zabezpieczenia finansowego w ramach
prawidła 2.5 ust. 2
Certyfikat lub[4]
inny dokument dowodowy, o którym mowa w normie A2.5.2 ust. 7, obejmuje
następujące informacje:
a) nazwę statku;
b) port macierzysty statku;
c) sygnał wywoławczy statku;
d) numer IMO statku;
e) nazwę i adres dostawcy zabezpieczenia
finansowego;
f) dane kontaktowe osób lub podmiotu
odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosków marynarzy o zabezpieczenie;
g) nazwę armatora;
h) okres ważności zabezpieczenia
finansowego; oraz
i) poświadczenie, że zabezpieczenie
finansowe spełnia wymogi normy A2.5.2.

D. Propozycje dotyczące
załączników A5-I, A5-II i A5-III[5]
1. Na końcu
załącznika A5-I należy dodać następujący punkt:

Zabezpieczenie finansowe na rzecz repatriacji.

2. W
załączniku A5-II, po punkcie 14 pod śródtytułem Deklaracja
Zgodności – Część I należy dodać
następujący punkt:

15. Zabezpieczenie finansowe na rzecz repatriacji
(prawidło 2.5).

3. W
załączniku A5-II, po punkcie 14 pod śródtytułem Deklaracja
Zgodności – Część II należy dodać
następujący punkt:

15. Zabezpieczenie finansowe na rzecz repatriacji
(prawidło 2.5).

4. Na końcu
załącznika A5-III należy dodać następującą
pozycję:

Zabezpieczenie finansowe na rzecz repatriacji.

II - Drugi zestaw wspólnych propozycji:
Propozycja poprawek do kodeksu dotyczących prawidła 4.2 Konwencji MLC
z 2006 r.
Niniejsza propozycja odzwierciedla zasady
przyjęte podczas 9. sesji (zorganizowanej w dniach 2–6 marca 2009 r.)
wspólnej grupy roboczej ekspertów ad hoc IMO/MOP ds.
odpowiedzialności finansowej i roszczeń o odszkodowanie z tytułu
śmierci, szkody na osobie i pozostawienia marynarzy[6]. Przypisy
zawarte w niniejszej propozycji służą wyłącznie do
celów informacyjnych i nie stanowią części niniejszej propozycji
dotyczącej treści poprawek.

A. Propozycje dotyczące normy A4.2
1. W obecnym
nagłówku „Norma A4.2 – Odpowiedzialność finansowa armatorów”
„A4.2” należy zamienić na „A4.2.1”.
2. Po ust. 7
obecnej normy A4.2 należy dodać następującą
treść:

8. Krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze stanowią,
że system zabezpieczeń finansowych służący do
zagwarantowania odszkodowania przewidzianego w ust. 1 lit. b) niniejszej normy w
odniesieniu do roszczeń umownych zdefiniowanych w normie A4.2.2
spełnia następujące minimalne wymogi:
a) odszkodowanie umowne, jeżeli jest określone
w umowie o pracę marynarza i pozostaje bez uszczerbku dla poniższej
lit. c), wypłaca się w całości i niezwłocznie;
b) nie wywiera się nacisku na akceptację
płatności niższej niż kwota umowna;
c) jeżeli charakter długotrwałej
niepełnosprawności marynarza utrudnia oszacowanie pełnego
odszkodowania, które może mu przysługiwać, marynarzowi wypłaca
się zaliczkę lub zaliczki w celu uniknięcia nadmiernych
trudności;
d) zgodnie z prawidłem 4.2 ust. 2 marynarz
otrzymuje płatność bez uszczerbku dla innych uprawnień,
przy czym armator może odliczyć tego rodzaju płatność
od kwot odszkodowań z tytułu wszelkich innych roszczeń marynarza
wobec armatora wynikających z tego samego zdarzenia;
e) roszczenie o odszkodowanie umowne może
wnieść bezpośrednio marynarz, którego sprawa dotyczy, lub jego
najbliższy krewny, przedstawiciel lub wyznaczony beneficjent[7].
9. Przepisy ustawowe i wykonawcze każdego
członka zapewniają, aby marynarze byli uprzednio powiadamiani o planowanym
unieważnieniu zabezpieczenia finansowego armatora oraz niezwłocznie
powiadamiani w przypadku planowanego braku odnowienia zabezpieczenia.
10. Przepisy ustawowe i wykonawcze każdego członka
zapewniają, aby dostawca ubezpieczenia powiadamiał państwo
bandery o planowanym unieważnieniu zabezpieczenia finansowego armatora, w
momencie jego unieważnienia i w momencie jego nieodnowienia.
11. Każdy członek wymaga, aby statki
podnoszące jego banderę przedstawiały dokumentację
dowodową zabezpieczenia finansowego wydanego przez dostawcę
zabezpieczenia finansowego. Dokumentację dowodową umieszcza się
w widocznym miejscu, w którym zamieszkują marynarze. W przypadku gdy
więcej niż jeden dostawca zabezpieczenia finansowego zapewnia zabezpieczenie,
na pokładzie musi znajdować się dokument od każdego
dostawcy.
12. Zabezpieczenie finansowe gwarantuje spłatę
wszystkich roszczeń umownych, które są nim objęte i które
powstały w okresie ważności tego dokumentu.
13. Dokumentacja dowodowa zabezpieczenia
finansowego zawiera informacje wymagane w załączniku A4-I. Dokument musi
być sporządzony w języku angielskim lub dołącza
się do niego tłumaczenie na język angielski.
Po obecnej normie A4.2 należy dodać
następujący śródtytuł i treść:

Norma A4.2.2 – Postępowanie w sprawie
roszczeń umownych[8]
1. Do celów normy A4.2.1 i niniejszej normy termin
„roszczenie umowne” oznacza dowolne roszczenie z tytułu choroby,
uszkodzenia ciała lub śmierci, jeżeli zdarzenia te
nastąpią podczas pełnienia lub w związku z pełnieniem
przez marynarza służby wynikającej z umowy o pracę.
2. Przepisy ustawowe i wykonawcze każdego członka
zapewniają wprowadzenie skutecznych rozwiązań w zakresie
otrzymywania, rozpatrywania i bezstronnego rozstrzygania roszczeń umownych
o odszkodowania, o których mowa w normie A4.2.1, w ramach szybkich i
sprawiedliwych procedur.

B. Propozycje dotyczące wytycznej
B4.2
1. W obecnym śródtytule
„Wytyczna B4.2 – Odpowiedzialność finansowa armatorów” „B4.2”
należy zamienić na „B4.2.1”.
2. W ust. 1
obecnej wytycznej B4.2 wyrazy „Normą A4.2” należy zamienić na „Normą
A4.2.1”.

3. Po ust. 3
obecnej wytycznej B4.2 należy dodać następujący śródtytuł
i treść:

Wytyczna B4.2.2 – Postępowanie w sprawie
roszczeń umownych
1. Krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze powinny
stanowić, że strony płatności z tytułu roszczenia
umownego mogą korzystać ze wzorów formularzy potwierdzania i
realizowania płatności określonych w załączniku B4-I.

C. Propozycje dotyczące nowych
załączników
1. Po
załączniku A2-I należy dodać następujący
załącznik:

ZAŁĄCZNIK A4-I
Dowody zabezpieczenia finansowego w ramach
prawidła 2.5 ust. 2
Dokumentacja dowodowa zabezpieczenia finansowego
wymagana na mocy normy A4.2.1 ust. 13 zawiera następujące informacje:
a) nazwę statku;
b) port macierzysty statku;
c) sygnał wywoławczy statku;
d) numer IMO statku;
e) nazwę i dane kontaktowe dostawcy lub dostawców
zabezpieczenia finansowego;
f) miejsce prowadzenia działalności
dostawcy lub dostawców zabezpieczenia finansowego;
g) nazwę armatora;
h) okres ważności zabezpieczenia
finansowego;
i) poświadczenie wydane przez
właściwy organ, że zabezpieczenie finansowe spełnia wymogi niniejszej
normy.

2. Po
załączniku A4-I należy dodać następujący
załącznik:

ZAŁĄCZNIK B4-I
Wzór formularza potwierdzania i realizowania
płatności, o którym mowa w wytycznej
B4.2.2
Statek: ………………………………………………………………………………………….
Zdarzenie: ……………………….…………………………………………………………………
Marynarz/spadkobierca ustawowy lub osoba na
utrzymaniu:           ………………………….……………….………….....................................................
Armator: ………………………………………………………………………………………….
Ja, [marynarz] [ustawowy spadkobierca marynarza
lub osoba na jego utrzymaniu]* niniejszym potwierdzam otrzymanie sumy [waluta i
kwota] na poczet zobowiązania armatora do wypłaty odszkodowania
umownego z tytułu szkody na osobie lub śmierci zgodnie z warunkami
mojego zatrudnienia/zatrudnienia marynarza i niniejszym zwalniam armatora z jego
zobowiązań wynikających ze wspomnianych warunków.
Płatność dokonywana jest bez
uznania odpowiedzialności finansowej w odniesieniu do jakichkolwiek
roszczeń i zostaje przyjęta bez uszczerbku dla mojego prawa/prawa
spadkobiercy ustawowego marynarza lub osoby na utrzymaniu do prawnego
dochodzenia roszczenia z powodu zaniedbania lub przewinienia bądź
dochodzenia innego dostępnego i wynikającego z powyższego
zdarzenia zadośćuczynienia prawnego.
Data: ………………………………………………………………………………………….
Marynarz/spadkobierca ustawowy lub osoba na
utrzymaniu:           ………………………………………………………………………………………….
Podpis: …………………..……………………….………………………………………..........
Do potwierdzenia:
Marynarz/przedstawiciel marynarza:
Podpis: ……………………….…………………………………………………………............
Ubezpieczyciel/przedstawiciel ubezpieczyciela:
Podpis: ……………………….…………………………………………………………............___________________

* Niepotrzebne skreślić.

D. Propozycje dotyczące
załączników A5-I, A5-II i A5-III[9]

1. Na końcu
załącznika A5-I należy dodać następujący punkt:

Zabezpieczenie finansowe dotyczące
odpowiedzialności finansowej armatorów.

2. W
załączniku A5-II, po punkcie 15 w ramach pozycji Deklaracja
Zgodności – Część I należy dodać
następujący punkt:

16. Zabezpieczenie finansowe dotyczące
odpowiedzialności finansowej armatorów (prawidło 4.2).

3. W
załączniku A5-II, po punkcie 15 w ramach pozycji Deklaracja
Zgodności – Część II należy dodać
następujący punkt:

16. Zabezpieczenie finansowe dotyczące
odpowiedzialności finansowej armatorów (prawidło 4.2).

4. Na końcu
załącznika A5-III należy dodać następującą
pozycję:

Zabezpieczenie finansowe dotyczące
odpowiedzialności finansowej armatorów
[1]               ILO–IMO–WGPS/9/2009/10, Sprawozdanie końcowe, Wspólna
grupa robocza ekspertów ad hoc IMO/MOP ds. odpowiedzialności
finansowej i roszczeń o odszkodowanie z tytułu śmierci, szkody
na osobie i pozostawienia marynarzy, 9. sesja. Zob.:
http://www.ilo.org/sector/activities/sectoral-meetings/WCMS_161446/lang--en/index.htm.
Znaczenie wspomnianej grupy roboczej w ramach działań
następczych w związku z przyjęciem Konwencji o pracy na morzu z 2006
r. uznano również w rezolucji przyjętej podczas 94. sesji
Międzynarodowej Konferencji Pracy, gdy przyjmowała ona Konwencję
o pracy na morzu z 2006 r. Zob.: rezolucja dotycząca wspólnej grupy
roboczej ekspertów ad hoc IMO/MOP ds. odpowiedzialności finansowej
i roszczeń o odszkodowanie z tytułu śmierci, szkody na osobie i
pozostawienia marynarzy, Międzynarodowa Konferencja Pracy, Protokół
tymczasowy nr 3–1 (Rev.), 94. sesja (morska), Genewa, 2006 r., s. 3–1/16. Zob.:
http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_088130/lang--en/index.htm

[2]               Zaproponowany tytuł ustanawia związek
między zapewnianiem zabezpieczenia finansowego na rzecz repatriacji w
prawidle 2.5 ust. 2 a pojęciem pozostawienia zdefiniowanym w
zaproponowanej nowej normie A2.5.2 ust. 2 (dawniej ust. 5 „zasad” grupy
roboczej ekspertów ad hoc IMO/MOP).
[3]               Wspólna grupa robocza ekspertów ad hoc IMO/MOP
uzgodniła w 2009 r., że pozycję tę należy dodać
do wykazu obszarów podlegających kontroli przeprowadzanej przez
państwo portu i w związku z tym stanowiłaby ona przedmiot
certyfikacji w odniesieniu do statków, które muszą zostać
skontrolowane i otrzymać certyfikat. Zob. pkt 106 sprawozdania
końcowego, o którym mowa w przypisie 1 powyżej. Termin „dokumentacja
dowodowa” zastosowano w celu uwzględnienia różnicy w poglądach
co do dokładnego formatu tej dokumentacji służącej do
dostarczania dowodów w zakresie zabezpieczenia finansowego. Sformułowanie
to jest również zgodne z podejściem przyjętym w Wytycznych
MOP dotyczących kontroli państwa bandery, które opracowano w 2008
r. podczas międzynarodowego trójstronnego posiedzenia ekspertów.
[4]               Jak zauważono powyżej, w ramach wspólnej grupy
roboczej ekspertów ad hoc IMO/MOP wystąpiły różnice
zdań na temat formatu dowodów tego zabezpieczenia.
Sformułowanie „lub” zaproponowano w celu zapewnienia
elastyczności.
[5]               Jak wskazano w przypisie 3 powyżej, wspólna grupa
robocza ekspertów ad hoc IMO/MOP uzgodniła, że te wymogi
zostaną włączone do systemu certyfikacji statku.
[6]               ILO–IMO–WGPS/9/2009/10, Sprawozdanie końcowe,
Wspólna grupa robocza ekspertów ad hoc IMO/MOP ds.
odpowiedzialności finansowej i roszczeń o odszkodowanie z tytułu
śmierci, szkody na osobie i pozostawienia marynarzy, 9. sesja.  Znaczenie przedmiotowej grupy roboczej w ramach
działań następczych w związku z przyjęciem Konwencji o
pracy na morzu z 2006 r., uznano również w rezolucji przyjętej
podczas 94. sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy, gdy przyjmowała
ona Konwencję o pracy na morzu z 2006 r. Zob.:
rezolucja dotycząca wspólnej grupy roboczej ekspertów ad hoc
IMO/MOP ds. odpowiedzialności finansowej i roszczeń o odszkodowanie z
tytułu śmierci, szkody na osobie i pozostawienia marynarzy, Międzynarodowa
Konferencja Pracy, Protokół tymczasowy nr 3–1 (Rev.), 94. sesja
(morska), Genewa, 2006 r., s. 3–1/16. Zob.: http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_088130/lang--en/index.htm
[7]               Sformułowanie zawarte w zasadach zaproponowanych
przez wspólną grupę roboczą ekspertów ad hoc IMO/MOP
(zob. pkt 149–152 sprawozdania końcowego, o którym mowa w przypisie 6 powyżej,
i załącznik II – „zasady” w pkt 4) zostało dostosowane ze
względów związanych ze sposobem sporządzania aktów prawnych. Mimo że wydaje się, iż sformułowanie
zostało uzgodnione (zob. pkt 152), rzecznik grupy marynarzy domagał
się tego umieszczenia ustępu w nawiasach kwadratowych (zob. pkt 151). Należy zauważyć, że niniejsza
propozycja nie zawiera nawiasów kwadratowych.
[8]               Zasady zaproponowane przez wspólną grupę
roboczą ekspertów ad hoc IMO/MOP obejmowały dwie kwestie. Zob. pkt 133–134 sprawozdania końcowego, o
którym mowa w przypisie 6 powyżej.
[9]               Grupa robocza ekspertów ad hoc IMO/MOP
uzgodniła w 2009 r., że pozycję tę należy dodać
do wykazu obszarów podlegających kontroli przeprowadzanej przez
państwo portu i w związku z tym stanowiłaby ona przedmiot
certyfikacji w odniesieniu do statków, które muszą zostać
skontrolowane i otrzymać certyfikat. Zob.
pkt 126 sprawozdania końcowego, o którym mowa w przypisie 1 powyżej. Sformułowanie
to jest również zgodne z podejściem przyjętym w Wytycznych
MOP dotyczących kontroli państwa bandery, które opracowano w 2008
r. podczas międzynarodowego trójstronnego posiedzenia ekspertów. Zob.: http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_101788/lang--en/
index.htm