               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.4.2020
            COM(2020) 154 final
            2020/0061(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 13. posiedzeniu Komisji Ekspertów Technicznych Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w celu przyjęcia zmian ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy, ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących wagonów towarowych i ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących oznaczeń na pojazdach oraz przyjęcia całościowego przeglądu zasad certyfikacji i audytu podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie oraz specyfikacji dotyczących rejestrów pojazdów

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               W dniach 16–17 czerwca 2020 r. odbędzie się w Bernie 13. posiedzenie Komisji Ekspertów Technicznych (CTE) Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF). Porządek obrad obejmuje:

               –wniosek w sprawie zmiany UTP dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy;

               –wniosek w sprawie zmiany UTP dotyczących wagonów towarowych;

               –wniosek w sprawie zmiany UTP dotyczących oznaczeń na pojazdach;

               –wniosek w sprawie całościowego przeglądu zasad certyfikacji i audytu podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie (rozporządzenie w sprawie systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie); oraz

               –wniosek w sprawie całościowego przeglądu specyfikacji dotyczących rejestrów pojazdów.

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w odniesieniu do wyżej wymienionych decyzji, które mają zostać przyjęte przez CTE, ma być określone decyzją Rady na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF)

               Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmieniona protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. („COTIF”), jest umową międzynarodową, której umawiającymi się stronami są zarówno Unia, jak i 25 państw członkowskich (z wyjątkiem Cypru i Malty).

               Unia Europejska przystąpiła do COTIF na mocy decyzji Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r.
                  1
                Załącznik III do wspomnianej decyzji zawiera ustalenia wewnętrzne dla Rady, państw członkowskich i Komisji dotyczące procedur w ramach OTIF. Jak stanowi pkt 3.1 załącznika III, w przypadku gdy dany punkt porządku obrad dotyczy spraw podlegających wyłącznym kompetencjom Unii, Komisja będzie głosować w imieniu Unii.

               Zgodnie z art. 2 § 1 COTIF celem OTIF jest wszechstronne promowanie, usprawnianie i ułatwianie międzynarodowej komunikacji kolejowej, w szczególności poprzez ustanowienie jednolitych systemów prawnych w różnych dziedzinach prawa dotyczących międzynarodowej komunikacji kolejowej. Konwencja COTIF reguluje również funkcjonowanie organizacji OTIF oraz określa jej cele, zadania, stosunki z umawiającymi się stronami i ogólnie jej działania.

               W związku z tym konwencja COTIF dotyczy szeregu różnorodnych kwestii prawnych i technicznych związanych z koleją i dzieli się na dwie części: samą konwencję regulującą funkcjonowanie OTIF oraz osiem załączników (w tym nowy załącznik H, który zostanie przyjęty podczas zbliżającego się 13. Zgromadzenia Ogólnego OTIF), które tworzą jednolite prawo kolejowe.

               –Załącznik A – Umowa międzynarodowego przewozu osób kolejami (CIV);

               –Załącznik B – Umowa międzynarodowego przewozu towarów kolejami (CIM);

               –Załącznik C – Międzynarodowy przewóz kolejami towarów niebezpiecznych (RID);

               –Załącznik D – Umowy użytkowania pojazdów w międzynarodowej komunikacji kolejowej (CUV);

               –Załącznik E – Umowa użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej (CUI);

               –Załącznik F – Przepisy ujednolicone o zatwierdzaniu norm technicznych oraz przyjmowaniu ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu (APTU UR);

               –Załącznik G – Przepisy ujednolicone o dopuszczeniu technicznym urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu (ATMF UR);

               –Załącznik H – Przepisy ujednolicone dotyczące bezpiecznej eksploatacji pociągów w ruchu międzynarodowym (EST UR).

               Na podstawie załączników F i G do konwencji COTIF opracowano 12 zestawów ujednoliconych przepisów technicznych (UTP) w zakresie interoperacyjności technicznej. UTP opracowane w ramach COTIF mają ten sam cel co unijne techniczne specyfikacje interoperacyjności (TSI) do celów dopuszczenia do ruchu międzynarodowego.

               42 państwa spośród 47 państw będących stronami COTIF, w tym wspomniane już 25 państw członkowskich UE, stosują załączniki F i G.

               2.2.Komisja Ekspertów Technicznych OTIF

               Komisja Ekspertów Technicznych (CTE) jest organem ustanowionym na mocy art. 13 § 1 lit. f) COTIF. W jej skład wchodzą przedstawiciele państw członkowskich OTIF, które stosują załączniki F i G (APTU, ATMF) do konwencji COTIF.

               CTE posiada kompetencje w kwestiach dotyczących interoperacyjności i harmonizacji technicznej w dziedzinie kolei oraz procedur zatwierdzania technicznego. CTE opracowuje załączniki APTU i ATMF oraz przepisy ujednolicone, które mają zastosowanie do urządzeń kolejowych przeznaczonych do stosowania w ruchu międzynarodowym. Dotyczą one w szczególności:

               ·przyjmowania przepisów technicznych dotyczących pojazdów i infrastruktury kolejowej oraz zatwierdzania norm;

               ·procedur oceny zgodności pojazdów kolejowych;

               ·przepisów dotyczących utrzymania pojazdów kolejowych;

               ·obowiązków w zakresie składu pociągu i bezpiecznego użytkowania pojazdów kolejowych;

               ·przepisów dotyczących oceny ryzyka;

               ·specyfikacji dotyczących rejestrów.

               CTE posiada obecnie stałą grupę roboczą (WG TECH), która jest odpowiedzialna za przygotowanie decyzji podejmowanych przez CTE.

               Na mocy art. 20 § 1 lit. b) COTIF i zgodnie z art. 6 załącznika F (APTU) CTE podejmuje decyzje o przyjęciu lub zmianie UTP. Zgodnie z art. 13 § 1, 4 i 5 załącznika G (ATMF) CTE jest również uprawniona do podejmowania decyzji w sprawie utworzenia, zmiany, połączenia lub wycofania krajowych rejestrów pojazdów kolejowych (NVR). Ponadto zgodnie z art. 15 § 2 ATMF CTE jest uprawniona do przyjmowania i zmiany zasad certyfikacji i audytu podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie.

               2.3.Przyjmowanie aktów przez CTE

               Zgodnie z art. 6 APTU CTE postanawia o przyjęciu UTP lub przepisu zmieniającego UTP zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, 20 i art. 33 § 6 konwencji. Zwyczajowa procedura przyjmowania UTP może trwać około półtora roku.

               2.4.Planowane akty, które mają zostać przyjęte podczas posiedzenia CTE w dniach 16–17 czerwca 2020 r.

               2.4.1.Zmiana UTP dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy, wagonów towarowych i oznaczeń na pojazdach

               Ujednolicone przepisy techniczne OTIF (UTP) stanowią zbiór specyfikacji technicznych wynikających z zasad, celów i procedur COTIF dotyczących budowy i eksploatacji urządzeń kolejowych, zaś ich nadrzędnym celem jest osiągnięcie maksymalnej interoperacyjności. W ten sposób UTP w OTIF mają ten sam cel co techniczne specyfikacje interoperacyjności UE (TSI).

               Aby zapewnić równoważność zezwoleń udzielanych w odniesieniu do pojazdów na mocy prawa Unii i dopuszczeń pojazdów do ruchu międzynarodowego zgodnie z art. 3a ATMF, należy zagwarantować, aby TSI przyjmowane przez Unię Europejską i UTP opracowywane w ramach COTIF pozostały wzajemnie dostosowane.

               Zmiany zaproponowane do przyjęcia przez CTE zapewnią dalszą pełną równoważność – w rozumieniu ATMF – przepisów prawa Unii i postanowień COTIF.

               ·UTP dotyczące hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy

               W UTP dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy określono podstawowe i dodatkowe wymogi w zakresie emisji hałasu przez tabor kolejowy. Są one obecnie równoważne z TSI dotyczącymi hałasu określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1304/2014.
                  2
                Celem zaproponowanych zmian UTP jest zapewnienie stronom możliwości ograniczenia stosowania starych wagonów, które nie spełniają współczesnych wymogów dotyczących hałasu przejazdu, na określonych liniach kolejowych, gdzie hałas stanowi problem.

               W dniu 16 maja 2019 r. Komisja przyjęła akt zmieniający
                  3
                rozporządzenie Komisji (UE) nr 1304/2014, rozszerzając zakres przewidzianych w nim TSI dotyczących hałasu i wprowadzając podejście oparte na „cichszych trasach” w odniesieniu do infrastruktury, które ma być stosowane od 2024 r. w całej UE. W przyszłych UTP dotyczących hałasu nie przewidziano definicji cichej trasy, a określenie cichych tras pozostawia się w gestii umawiających się państw spoza UE. Tego rodzaju rozbieżność względem unijnych TSI nie jest jednak uznawana za szkodliwą dla UE, o ile datę rozpoczęcia określania cichych tras dostosuje się do ustaleń UE, ponieważ nie ma to wpływu na ruch do UE ani z UE.

               Celem decyzji CTE w sprawie zmiany UTP dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy jest utrzymanie ich równoważności – w rozumieniu ATMF – z TSI dotyczącymi hałasu zawartymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1304/2014 w wersji zmienionej w 2019 r.

               Wniosek: Unia Europejska może zagłosować za zmianą UTP dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy zaproponowaną przez OTIF.

               ·UTP dotyczące wagonów towarowych

               W UTP dotyczących wagonów towarowych określono wymogi w zakresie pojazdów przeznaczonych do przewozu pojazdów ciężarowych. Są one obecnie równoważne z TSI dotyczącymi wagonów określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 321/2013
                  4
               .

               W dniu 16 maja 2019 r. Komisja przyjęła akt zmieniający
                  5
                rozporządzenie Komisji (UE) nr 321/2013.

               Celem decyzji CTE w sprawie zmiany UTP dotyczących wagonów towarowych jest utrzymanie ich równoważności z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 321/2013 w wersji ostatnio zmienionej.

               Wniosek: Unia Europejska może zagłosować za zmianą UTP dotyczących wagonów towarowych zaproponowaną przez OTIF.

               ·UTP dotyczące oznaczeń na pojazdach

               W UTP dotyczących oznaczeń na pojazdach określono wymogi w zakresie oznaczeń wagonów. Nie ma odrębnych TSI Unii Europejskiej, które byłyby równoważne z tymi UTP.

               Pkt 1–6 przedmiotowych UTP odpowiadają obecnie załącznikowi P do TSI OPE (załącznik I do decyzji 2007/756/WE ostatnio zmienionej decyzją 2012/757/UE
                  6
               ), a pkt 7–18 – dodatkowi 6 do unijnej specyfikacji NVR (decyzja Komisji 2007/756/WE
                  7
               ).

               Komisja przyjęła nowe TSI OPE w dniu 16 maja 2019 r. w drodze rozporządzenia Komisji (UE) 2019/773
                  8
                i nowy europejski rejestr pojazdów w dniu 25 października 2018 r. w drodze decyzji Komisji (UE) 2018/1614
                  9
               .

               Celem decyzji w sprawie zmiany UTP dotyczących oznaczeń jest utrzymanie ich równoważności z:

               –pkt 1–6 dodatku H do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/773 (TSI OPE), w wersji ostatnio zmienionej,

               –częściami 7–18 dodatku 6 do decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1614 (EVR).

               Wniosek: Unia Europejska może zagłosować za zmianą UTP dotyczących oznaczeń na wagonach zaproponowaną przez OTIF.

               2.4.2.Całościowy przegląd specyfikacji dotyczących podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie

               W systemie certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie określono wymogi i kryteria oceny mające zastosowanie do certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe. Są one obecnie równoważne z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 445/2011
                  10
               .

               W dniu 16 maja 2019 r. Komisja przyjęła nowe rozporządzenie Komisji (UE) 2019/779
                  11
               , które uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Komisji (UE) nr 445/2011 i na mocy którego rozszerzono certyfikację podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie na wszystkie typy pojazdów począwszy od dnia 16 czerwca 2020 r.

               Celem decyzji CTE w sprawie zmiany załącznika A ATMF „Zasady certyfikacji i audytu podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie” jest utrzymanie ich równoważności – w rozumieniu art. 3a § 5 ATMF – z rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/779 z dnia 16 maja 2019 r.

               Aby zapewnić stałą równoważność – w rozumieniu art. 3a § 5 ATMF – przepisów prawa Unii i postanowień COTIF, należy zmienić postanowienia COTIF. Należy pamiętać, że równoważność zapewnia się wyłącznie w zakresie wagonów towarowych.

               W porównaniu z obowiązującą treścią zasad COTIF tekst zaproponowany przez CTE nie wpływa istotnie na obowiązki lub wymogi, które muszą spełnić podmioty odpowiedzialne za utrzymanie w zakresie certyfikacji. Głównym celem nowego tekstu jest rozszerzenie dotychczasowego zakresu certyfikacji, który ograniczał się do certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe, na wszystkie typy pojazdów.

               Podsumowując:

               –certyfikacja podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie pozostaje obowiązkowa dla wszystkich podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe; oraz

               –certyfikację podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie rozszerza się o certyfikację podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w zakresie wszystkich innych typów pojazdów. Co do zasady certyfikacja podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie byłaby zatem obowiązkowa z następującym wyjątkiem:

               –zwolnione z obowiązkowej certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie byłyby przedsiębiorstwa kolejowe, które utrzymują i samodzielnie obsługują pojazdy inne niż wagony towarowe. W takich przypadkach właściwy organ danego państwa musi zapewnić, by zachowano zgodność z ogólnymi wymogami i kryteriami określonymi w załączniku II do wniosku.

               W rezultacie – oraz bez względu na to, czy certyfikacja jest obowiązkowa dla danego podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie – każdy podmiot odpowiedzialny za utrzymanie, w tym podmioty niecertyfikowane przez zewnętrzne organy certyfikujące, musi spełniać ogólne wymogi i kryteria zapewniające minimalny poziom utrzymania zgodnie z załącznikiem II do wniosku.

               Wniosek: Unia Europejska może zagłosować za całościowym przeglądem specyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie zaproponowanym przez OTIF, o ile zmiany określone w załączniku do niniejszego dokumentu znajdą się w tekście COTIF.

               2.4.3.Całościowy przegląd specyfikacji dotyczących krajowych rejestrów pojazdów (NVR)

               Aktualne specyfikacje NVR mające zastosowanie w przepisach OTIF są równoważne ze specyfikacjami określonymi w decyzji Komisji 2007/756/WE.

               W ramach czwartego pakietu kolejowego Komisja przyjęła decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2018/1614, która przewiduje aktualizację specyfikacji krajowych rejestrów pojazdów w UE i specyfikacji europejskiego rejestru pojazdów (EVR) mających zastąpić od 2021 r. krajowe rejestry pojazdów w UE oraz która uchyla decyzję Komisji 2007/756/WE.

               CTE przyjęła decyzję w sprawie zmiany specyfikacji NVR w następstwie przyjęcia decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1614.

               Do 2021 r. państwa członkowskie UE połączą siły i będą zarządzać zezwoleniami dla pojazdów i informacjami na ich temat w ramach wspólnego przyszłego rejestru – EVR – który zastąpi dotychczasowe 25 NVR państw członkowskich UE. W kontekście OTIF EVR stanie się zatem NVR dla obszaru UE. EVR może zostać udostępniony dla pojazdów z innych państw, szczególnie tych objętych europejską polityką sąsiedztwa, które zobowiązały się wdrażać przepisy prawa Unii w drodze umów dwustronnych zawartych z UE (np. Norwegia, Szwajcaria, państwa Bałkanów Zachodnich itd.). Pozostali członkowie OTIF będą mogli składać wnioski o rejestrację w EVR pojazdów podlegających dopuszczeniu do ruchu międzynarodowego.

               Wniosek: Unia Europejska może zagłosować za całościowym przeglądem specyfikacji krajowych rejestrów pojazdów (NVR) zaproponowanym przez OTIF, o ile zmiany określone w załączniku do niniejszego dokumentu znajdą się w tekście OTIF.

               2.5.Kompetencje i prawa głosu Unii

               Zgodnie z art. 6 Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do COTIF, zatwierdzonej decyzją Rady z dnia 16 czerwca 2011 r.:

               „1. W przypadku decyzji dotyczących obszarów, w których Unia ma wyłączne kompetencje, Unia wykonuje prawo głosu swoich państw członkowskich w ramach konwencji.

               2. W przypadku decyzji dotyczących obszarów, w których Unia dzieli kompetencje z państwami członkowskimi, głosuje Unia lub jej państwa członkowskie.

               3. Z zastrzeżeniem art. 26 § 7 konwencji Unia dysponuje liczbą głosów równą liczbie głosów jej państw członkowskich będących również Stronami konwencji. Jeżeli Unia głosuje, jej państwa członkowskie nie głosują”.

               Na mocy prawa Unii Unia posiada wyłączne kompetencje w kwestiach związanych z transportem kolejowym w przypadku, gdy konwencja COTIF lub instrumenty prawne przyjęte na jej podstawie mogłyby mieć wpływ na obowiązujące przepisy unijne lub zmieniać zakres tych przepisów.

               Przyjęcie zmian będzie miało wyraźny wpływ na prawo Unii, ponieważ celem środka jest dostosowanie UTP dotyczących hałasu, wagonów i oznaczeń oraz rozporządzenia w sprawie systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie i specyfikacji w zakresie NVR do – odpowiednio – rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/776, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/774, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/773, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/779 i decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1614 w wersjach ostatnio zmienionych.

               Ponieważ Unia posiada wyłączną kompetencję w kwestiach objętych pięcioma wspomnianymi decyzjami CTE, Unia – reprezentowana przez Komisję – wykonuje prawo głosu w odniesieniu do przyjęcia tych pięciu decyzji.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Ze wszystkich wymienionych wyżej powodów Unia powinna głosować za proponowanymi zmianami.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określono tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy
                  12
               .

               Termin „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywołują skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje on ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  13
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Akty, które mają zostać przyjęte przez CTE, to akty mające skutki prawne. Planowane akty mają skutki prawne, ponieważ zmieniają ramy prawne OTIF poprzez dostosowanie UTP COTIF do unijnych TSI oraz rozporządzenia w sprawie systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie i specyfikacji dotyczących krajowych rejestrów pojazdów do odpowiednich rozporządzeń wykonawczych UE oraz są wiążące dla Unii.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w odniesieniu do którego zajmowane jest stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do transportu kolejowego.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 91 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 91 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0061 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 13. posiedzeniu Komisji Ekspertów Technicznych Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w celu przyjęcia zmian ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy, ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących wagonów towarowych i ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących oznaczeń na pojazdach oraz przyjęcia całościowego przeglądu zasad certyfikacji i audytu podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie oraz specyfikacji dotyczących rejestrów pojazdów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia przystąpiła do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. („COTIF”), zgodnie z decyzją Rady 2013/103/UE
                  14
               .

               (2)Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Cypru i Malty, są stronami COTIF.

               (3)Na mocy art. 13 § 1 lit. f) COTIF ustanowiono Komisję Ekspertów Technicznych („CTE”) Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF).

               (4)Na mocy art. 20 § 1 lit. b) COTIF i zgodnie z art. 6 załącznika F (APTU) CTE podejmuje decyzje o przyjęciu lub zmianie m.in. ujednoliconych przepisów technicznych (UTP) dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy, ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących wagonów towarowych oraz ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących oznaczeń na pojazdach. Zgodnie z art. 13 § 1, 4 i 5 załącznika G (ATMF) CTE jest również uprawniona do podejmowania decyzji w sprawie utworzenia, zmiany, połączenia lub wycofania krajowych rejestrów pojazdów kolejowych (NVR). Ponadto zgodnie z art. 15 § 2 ATMF CTE jest uprawniona do przyjmowania i zmiany zasad certyfikacji i audytu podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie.

               (5)W porządku obrad 13. posiedzenia, które ma się odbyć w dniach 16–17 czerwca 2020 r., CTE uwzględniła wniosek o przyjęcie decyzji w sprawie zmiany UTP dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy, UTP dotyczących wagonów towarowych i UTP dotyczących oznaczeń na pojazdach oraz decyzji w sprawie całościowego przeglądu zasad certyfikacji i audytu podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie oraz całościowego przeglądu specyfikacji dotyczących krajowych rejestrów pojazdów (NVR).

               (6)Należy określić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniu CTE, gdyż wnioskowane zmiany będą wiążące dla Unii.

               (7)Celem tych zmian jest dostosowanie UTP dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy, UTP dotyczących wagonów towarowych, UTP dotyczących oznaczeń na pojazdach oraz zasad certyfikacji i audytu podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie odpowiednio do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/774
                  15
               , rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/776
                  16
               , rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/773
                  17
                oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/779
                  18
               ; specyfikacje dotyczące rejestrów pojazdów zaktualizowano w świetle decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1614
                  19
               .

               (8)Proponowane zmiany są zgodne z prawem i celami strategicznymi Unii i jednocześnie przyczyniają się do dostosowania przepisów OTIF do odpowiadających im przepisów prawa Unii i w związku z tym powinny zostać poparte przez Unię,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 13. posiedzeniu Komisji Ekspertów Technicznych Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w odniesieniu do zmian w UTP dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy, UTP dotyczących wagonów towarowych i UTP dotyczących oznaczeń na pojazdach oraz w odniesieniu do całościowego przeglądu zasad certyfikacji i audytu pojazdów odpowiedzialnych za utrzymanie (rozporządzenie w sprawie systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie) oraz specyfikacji dotyczących rejestrów pojazdów, jest następujące:

               1)głosowanie za wprowadzeniem proponowanych przez CTE zmian w UTP dotyczących wagonów towarowych, podobnie jak stwierdzono w dokumencie roboczym CTE – załącznik TECH-20005-CTE13-6.2-e-UTP WAG i wniosek TECH-20005-CTE13-6.2-e-UTP WAG;

               2)głosowanie za wprowadzeniem proponowanych przez CTE zmian w UTP dotyczących oznaczeń na pojazdach, podobnie jak stwierdzono w dokumencie roboczym CTE – załącznik TECH-20006-CTE13-6.3-e-UTP MARKING i wniosek TECH-20006-CTE13-6.3-e-UTP MARKING;

               3)głosowanie za wprowadzeniem proponowanych przez CTE zmian w UTP dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy, podobnie jak stwierdzono w dokumencie roboczym CTE – załącznik TECH-20004-CTE13-6.1-e-UTP NOI i wniosek TECH-20004-CTE13-6.1-e-UTP NOI;

               4)głosowanie za całościowym przeglądem zasad certyfikacji i audytu podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie (rozporządzenie w sprawie systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie), o ile tekst określony w dokumencie roboczym CTE – załącznik TECH-20007-CTE13-6.4-e-ECM i wniosek TECH-20007-CTE13-6.4-e-ECM – zostanie zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji;

               5)głosowanie za całościowym przeglądem specyfikacji dotyczących krajowych rejestrów pojazdów (NVR), o ile tekst określony w dokumencie roboczym CTE – załącznik TECH-20008-CTE13-6.5-e-vehicle register i wniosek TECH-20008-CTE13-6.5-e-vehicle register – zostanie zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Po ich przyjęciu decyzje Komisji Ekspertów Technicznych zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem daty ich wejścia w życie.

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1).

                     (2)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1304/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie technicznych specyfikacji interoperacyjności podsystemu „Tabor kolejowy – hałas”, zmieniające decyzję 2008/232/WE i uchylające decyzję 2011/229/UE (Dz.U. L 356 z 12.12.2014, s. 421).

                     (3)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/774 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1304/2014 w zakresie stosowania technicznych specyfikacji interoperacyjności podsystemu „Tabor kolejowy – hałas” w odniesieniu do istniejących wagonów towarowych (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 89).

                     (4)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 321/2013 z dnia 13 marca 2013 r. dotyczące technicznej specyfikacji interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu „Tabor – wagony towarowe” systemu kolei w Unii Europejskiej i uchylające decyzję 2006/861/WE (Dz.U. L 104 z 12.4.2013, s. 1).

                     (5)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/776 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenia Komisji (UE) nr 321/2013, (UE) nr 1299/2014, (UE) nr 1301/2014, (UE) nr 1302/2014, (UE) nr 1303/2014 i (UE) 2016/919 oraz decyzję wykonawczą Komisji 2011/665/UE w odniesieniu do dostosowania do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797 oraz realizacji celów szczegółowych określonych w decyzji delegowanej Komisji (UE) 2017/1474 (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 108).

                     (6)

                        Decyzja Komisji 2012/757/UE z dnia 14 listopada 2012 r. w sprawie technicznej specyfikacji interoperacyjności w zakresie podsystemu „Ruch kolejowy” systemu kolei w Unii Europejskiej i zmieniająca decyzję 2007/756/WE (Dz.U. L 345 z 15.12.2012, s. 1).

                     (7)

                        Decyzja Komisji 2007/756/WE z dnia 9 listopada 2007 r. przyjmująca wspólną specyfikację dotyczącą krajowego rejestru pojazdów kolejowych określonego w art. 14 ust. 4 i 5 dyrektyw 96/48/WE i 2001/16/WE (Dz.U. L 305 z 23.11.2007, s. 30).

                     (8)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/773 z dnia 16 maja 2019 r. w sprawie technicznej specyfikacji interoperacyjności w zakresie podsystemu „Ruch kolejowy” systemu kolei w Unii Europejskiej i uchylające decyzję 2012/757/UE (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 5).

                     (9)

                        Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/1614 z dnia 25 października 2018 r. ustanawiająca specyfikacje dotyczące rejestrów pojazdów, o których mowa w art. 47 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797 oraz zmieniająca i uchylająca decyzję Komisji 2007/756/WE (Dz.U. L 268 z 26.10.2018, s. 53).

                     (10)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 445/2011 z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 653/2007 (Dz.U. L 122 z 11.5.2011, s. 22).

                     (11)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/779 z dnia 16 maja 2019 r. ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie pojazdów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (UE) nr 445/2011 (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 360).

                     (12)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (13)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (14)

                        Decyzja Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1).

                     (15)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/774 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1304/2014 w zakresie stosowania technicznych specyfikacji interoperacyjności podsystemu „Tabor kolejowy – hałas” w odniesieniu do istniejących wagonów towarowych (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 89).

                     (16)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/776 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenia Komisji (UE) nr 321/2013, (UE) nr 1299/2014, (UE) nr 1301/2014, (UE) nr 1302/2014, (UE) nr 1303/2014 i (UE) 2016/919 oraz decyzję wykonawczą Komisji 2011/665/UE w odniesieniu do dostosowania do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797 oraz realizacji celów szczegółowych określonych w decyzji delegowanej Komisji (UE) 2017/1474 (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 108).

                     (17)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/773 z dnia 16 maja 2019 r. w sprawie technicznej specyfikacji interoperacyjności w zakresie podsystemu „Ruch kolejowy” systemu kolei w Unii Europejskiej i uchylające decyzję 2012/757/UE (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 5).

                     (18)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/779 z dnia 16 maja 2019 r. ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie pojazdów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (UE) nr 445/2011 (C/2019/3582 – Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 360).

                     (19)

                        Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/1614 z dnia 25 października 2018 r. ustanawiająca specyfikacje dotyczące rejestrów pojazdów, o których mowa w art. 47 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797 oraz zmieniająca i uchylająca decyzję Komisji 2007/756/WE (Dz.U. L 268 z 26.10.2018, s. 53).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.4.2020
            COM(2020) 154 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 13. posiedzeniu Komisji Ekspertów Technicznych Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w celu przyjęcia zmian ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących hałasu wywoływanego przez tabor kolejowy, ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących wagonów towarowych i ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących oznaczeń na pojazdach oraz przyjęcia całościowego przeglądu zasad certyfikacji i audytu podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie oraz specyfikacji dotyczących rejestrów pojazdów

               Zmiany, które ma zaproponować UE w celu przyjęcia przez Komisję Ekspertów Technicznych OTIF, dotyczące zasad certyfikacji i audytu podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie oraz specyfikacji dotyczących rejestrów pojazdów

               1.Tekst całościowej rewizji specyfikacji dotyczących krajowych rejestrów pojazdów (NVR) określony w dokumencie roboczym CTE – załącznik TECH-20008-CTE13-6.5-e-vehicle register – należy zmienić w następujący sposób:

               ·należy dodać nowy art. 13 w brzmieniu: „Artykuł 13. Szczególne przepisy wykonawcze

               § 1 Pojazdy dopuszczone do ruchu międzynarodowego, które wjeżdżają na obszar sieci kolejowej Unii Europejskiej, należy zarejestrować w EVR”.

               2.Tekst całościowego przeglądu specyfikacji dotyczących podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie określony w dokumencie roboczym CTE – wniosek TECH-20007-CTE13-6.4-e-ECM – należy zmienić w następujący sposób:

               ·na końcu § 4 należy dodać tekst w brzmieniu: „Zakres stosowania art. 3a § 5 ATMF dotyczącego równoważności przepisów UE i postanowień COTIF ogranicza się obecnie do wagonów towarowych. Aby zagwarantować pewność prawa w zakresie innych kategorii pojazdów, w ramach kolejnego przeglądu ATMF należy rozważyć wprowadzenie w art. 3a § 5 certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie również w odniesieniu do innych kategorii pojazdów”.

               3.Tekst całościowego przeglądu specyfikacji dotyczących podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie określony w dokumencie roboczym CTE – załącznik TECH-20007-CTE13-6.4-e-ECM – należy zmienić w następujący sposób:

               ·na końcu art. 3 § 5 należy dodać tekst w brzmieniu: „Umawiające się państwa mogą określić krajowy lub regionalny (unijny) proces – równie niezawodny jak certyfikacja podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie – który mogą stosować zamiast certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie. Należy zapewnić przejrzystość tych procesów krajowych, aby utrzymać wzajemne zaufanie między umawiającymi się państwami”.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.5.2020
            COM(2020) 193 final
            2020/0077(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG, ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej („Unia”) w ramach Komitetu UPG, ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”)
                  1
               , w odniesieniu do planowanego przyjęcia listy osób chcących i mogących pełnić rolę arbitra.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Wstępna umowa o partnerstwie gospodarczym między UE a Wybrzeżem Kości Słoniowej

                  Celem umowy jest określenie wstępnych ram umowy o partnerstwie gospodarczym zgodnie z umową z Kotonu. Jest ona stosowana tymczasowo od dnia 3 września 2016 r.

               2.2.Komitet UPG

                  Komitet UPG jest wspólnym organem instytucjonalnym umowy. W art. 73 umowy przewidziano, że Komitet UPG jest odpowiedzialny za zarządzanie wszystkimi dziedzinami objętymi tą umową i za realizację wszystkich zadań, o których w niej mowa. Komitet UPG podejmuje decyzje w drodze konsensusu. Funkcjonowanie Komitetu UPG jest opisane w regulaminie wewnętrznym
                     2
                  .

               2.3.Akt planowany przez Komitet UPG

                  Na piątym posiedzeniu w dniu [data] r. Komitet UPG ma przyjąć decyzję dotyczącą przyjęcia listy arbitrów („planowany akt”) zgodnie z art. 64 umowy.

                  Art. 64 ust. 1 umowy przewiduje, że „Komitet UPG sporządzi listę 15 osób chcących i mogących pełnić rolę arbitra”.

                  Celem planowanego aktu jest ustanowienie listy piętnastu osób, które mogą pełnić rolę arbitrów w ramach procedury rozstrzygania sporów zgodnie z tytułem V umowy. Przyjęcie tej listy jest zasadniczym elementem nadającym charakter operacyjny postanowieniom umowy dotyczącym zapobiegania sporom i ich rozstrzygania.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

                  W niniejszym wniosku dotyczącym decyzji Rady określono stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do ustanowienia listy osób chcących i mogących pełnić rolę arbitra na mocy art. 64 umowy.

                  Strony umowy uzgodniły niniejszy projekt decyzji, parafowały go na czwartym posiedzeniu Komitetu UPG w dniach 27 i 28 listopada 2019 r. i, z zastrzeżeniem procedur decyzyjnych w Unii Europejskiej, powinny go przyjąć na następnym posiedzeniu Komitetu UPG, które ma odbyć się pod koniec 2020 r.

                  Niniejsza decyzja jest konieczna do nadania skuteczności postanowieniom umowy zawartym w tytule V dotyczącym zapobiegania sporom i ich rozstrzygania, a tym samym do zapewnienia prawidłowego stosowania umowy.

               4.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.
                     Zasady

                  Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

                  Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                     3
                  .

               4.1.2.
                     Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Komitet UPG jest organem utworzonym na mocy umowy, mianowicie Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony.

               Akt, który Komitet UPG ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 64 umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.
                     Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na mocy art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.
                     Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Ponieważ postępowanie arbitrażowe jest zasadniczo stosowane w odniesieniu do sektora handlu, cel i treść planowanego aktu odnoszą się w szczególności do wspólnej polityki handlowej. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.PUBLIKACJA PLANOWANEGO AKTU

               Ponieważ decyzja Komitetu UPG zmieni umowę, po przyjęciu tej decyzji konieczne jest jej opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0077 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG, ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając Wstępną umowę o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”)
                  4
               ,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa została zawarta w imieniu Unii Europejskiej („Unia”) decyzją 2009/156/WE
                  5
                i jest tymczasowo stosowana od dnia 3 września 2016 r.

               (2)Zgodnie z art. 64 ust. 1 umowy Komitet UPG sporządzi listę osób chcących i mogących pełnić rolę arbitra.

               (3)Zgodnie z art. 64 ust. 1 umowy Komitet UPG na dorocznym posiedzeniu w dniu [data] r. ma przyjąć decyzję ustanawiającą listę osób chcących i mogących pełnić rolę arbitra.

               (4)Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu UPG, ponieważ planowana decyzja będzie wiążąca dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu UPG, opiera się na projekcie decyzji Komitetu UPG dotyczącej listy osób chcących i mogących pełnić rolę arbitrów, który załączony jest do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja jest skierowana do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 59 z 3.3.2009, s. 2.

                     (2)

                        Dz.U. L 194 z 31.7.2018, s. 158.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Dz.U. L 59 z 3.3.2009, s. 3.

                     (5)

                        Dz.U. L 59 z 3.3.2009, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.5.2020
            COM(2020) 193 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG, ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów

               PROJEKT

               DECYZJA NR .../2020 KOMITETU UPG
                  ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym
                  między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony,
                  a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony,

               z dnia [...] r.

               dotycząca przyjęcia listy arbitrów

               KOMITET UPG,

               uwzględniając Wstępną umowę o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”), podpisaną w Brukseli w dniu 3 marca 2009 r. i tymczasowo stosowaną od września 2016 r., w szczególności jej art. 64 ust.1,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               Umowa przewiduje, że Komitet UPG jest zobowiązany do sporządzenia listy piętnastu osób chcących i mogących pełnić rolę arbitrów do celów rozstrzygania sporów między stronami,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Zgodnie z art. 64 ust. 1 umowy przyjmuje się listę piętnastu osób chcących i mogących pełnić rolę arbitrów, zamieszczoną w załączniku do niniejszej decyzji.

               2.Listę arbitrów, o której mowa w ust. 1, przyjmuje się z zastrzeżeniem postanowień szczególnych zawartych w umowie oraz postanowień szczególnych, które mogą zostać przyjęte przez Komitet UPG.

               Artykuł 2

               Lista arbitrów, o której mowa w art. 1, może zostać zmieniona w drodze decyzji Komitetu UPG przyjętej zgodnie z art. 67 umowy.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej podpisania.

               Sporządzono w […] dnia [...] r.

               W imieniu Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej
                     W imieniu Unii Europejskiej

               ...
                     …

               ZAŁĄCZNIK

               Lista arbitrów (art. 64 ust. 1 umowy)

               Arbitrzy wybrani przez Wybrzeże Kości Słoniowej:

               Abbe YAO – Wybrzeże Kości Słoniowej

               Abdouramane OUATTARA – Wybrzeże Kości Słoniowej

               Joachim BILA AKA – Wybrzeże Kości Słoniowej

               Narcisse AKA – Wybrzeże Kości Słoniowej

               Karim FADIKA – Wybrzeże Kości Słoniowej

               Arbitrzy wybrani przez Unię Europejską:

               Claus Dieter EHLERMANN – Niemcy

               Giorgio SACERDOTI – Włochy

               Jacques BOURGEOIS – Belgia

               Pieter Jan KUIJPER – Niderlandy

               Hélène RUIZ FABRI – Francja

               Arbitrzy wybrani wspólnie przez obie Strony:

               Martial AKAKPO – Togo

               Anna KOUYATE – Mali

               Thomas COTTIER – Szwajcaria

               Merit E. JANOW – Stany Zjednoczone

               Helge SELAND – Norwegia


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.5.2020
            COM(2020) 192 final
            2020/0076(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do ustanowienia procedur rozstrzygania sporów i kodeksu postępowania arbitrów

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej („Unia”) w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”)
                  1
               , w odniesieniu do planowanego przyjęcia procedur rozstrzygania sporów i kodeksu postępowania arbitrów.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Wstępna umowa o partnerstwie gospodarczym między UE a Wybrzeżem Kości Słoniowej

                  Celem umowy jest określenie wstępnych ram umowy o partnerstwie gospodarczym zgodnie z umową z Kotonu. Jest ona stosowana tymczasowo od dnia 3 września 2016 r.

               2.2.Komitet UPG

                  Komitet UPG jest wspólnym organem instytucjonalnym umowy. W art. 73 umowy przewidziano, że Komitet UPG jest odpowiedzialny za zarządzanie wszystkimi dziedzinami objętymi tą umową i realizację wszystkich zadań, o których w niej mowa. Komitet UPG podejmuje decyzje w drodze konsensusu. Funkcjonowanie Komitetu UPG jest opisane w jego regulaminie wewnętrznym
                     2
                  .

               2.3.Akt planowany przez Komitet UPG

                  Na piątym posiedzeniu w dniu [data] r. Komitet UPG ma przyjąć decyzję dotyczącą procedur rozstrzygania sporów („planowany akt”).

                  Art. 59 ust. 1 umowy przewiduje, że przewidziane procedury rozstrzygania sporów regulowane są przez regulamin, który zostaje przyjęty przez Komitet UPG.

                  Celem planowanego aktu jest ustanowienie zasad i procedur realizacji działań przewidzianych w tytule V umowy w celu rozstrzygania sporów, które mogą powstać między stronami. Przyjęcie tych zasad jest zasadniczym elementem nadającym charakter operacyjny postanowieniom umowy dotyczącym rozstrzygania sporów.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

                  W niniejszym wniosku dotyczącym decyzji Rady określono stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do ustanowienia procedur rozstrzygania sporów i kodeksu postępowania arbitrów.

                  Strony umowy uzgodniły niniejszy projekt decyzji, parafowały go na czwartym posiedzeniu Komitetu UPG w dniach 27 i 28 listopada 2019 r. i, z zastrzeżeniem procedur decyzyjnych w Unii Europejskiej, powinny go przyjąć na następnym posiedzeniu Komitetu UPG, które ma odbyć się pod koniec 2020 r.

                  Niniejsza decyzja jest konieczna do nadania skuteczności postanowieniom umowy zawartym w tytule V dotyczącym unikania i rozstrzygania sporów, a tym samym do zapewnienia prawidłowego stosowania umowy.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

                  Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

                  Pojęcie aktów mających skutki prawne obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale które mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                     3
                  .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

                  Komitet UPG jest organem utworzonym na mocy umowy, mianowicie Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony.

                  Akt, który Komitet UPG ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 59 i 67 umowy.

                  Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

                  W związku z tym proceduralną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

                  Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na mocy art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

                  Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się w szczególności do wspólnej polityki handlowej. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.PUBLIKACJA PLANOWANEGO AKTU

               Ponieważ decyzja Komitetu UPG zmieni umowę, po przyjęciu tej decyzji konieczne jest jej opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0076 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do ustanowienia procedur rozstrzygania sporów i kodeksu postępowania arbitrów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Wstępna umowa o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwana dalej „umową”)
                  4
               , została podpisana w imieniu Unii na mocy decyzji Rady 2009/156/WE
                  5
               . Umowa ta jest stosowana tymczasowo od dnia 3 września 2016 r.

               (2)Zgodnie z art. 59 ust. 1 umowy Komitet UPG ma przyjąć regulamin i kodeks postępowania regulujące procedury rozstrzygania sporów.

               (3)Komitet UPG na swoim najbliższym dorocznym posiedzeniu ma przyjąć decyzję ustanawiającą procedury rozstrzygania sporów oraz kodeks postępowania arbitrów.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu UPG w odniesieniu do przyjęcia planowanej decyzji, jako że będzie ona wiążąca dla Unii.

               (5)Stanowisko Unii w ramach Komitetu UPG powinno zatem być oparte na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, opiera się na projekcie decyzji Komitetu UPG w sprawie przyjęcia procedur rozstrzygania sporów i kodeksu postępowania arbitrów, załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 59 z 3.3.2009, s. 3.

                     (2)

                        Dz.U. L 194 z 31.7.2018, s. 158.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Dz.U. L 59 z 3.3.2009, s. 3.

                     (5)

                        Decyzja Rady 2009/156/WE z dnia 21 listopada 2008 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 59 z 3.3.2009, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.5.2020
            COM(2020) 192 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            dotyczącej stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do ustanowienia procedur rozstrzygania sporów i kodeksu postępowania arbitrów

               PROJEKT

               DECYZJA NR 1/2020 KOMITETU UPG
               ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony

               z dnia [...] r.

               w sprawie przyjęcia procedur rozstrzygania sporów i kodeksu postępowania arbitrów

               KOMITET UPG,

               uwzględniając Wstępną umowę o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwaną dalej „umową”), podpisaną w Brukseli w dniu 26 listopada 2008 r. i tymczasowo stosowaną od dnia 3 września 2016 r., w szczególności jej art. 59 ust. 1 i art. 73,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 59 ust. 1 umowy stanowi, że procedury przewidziane w rozdziale 3 (Procedury i rozstrzyganie sporów) tytułu V (Unikanie i rozstrzyganie sporów) umowy określone są przez regulamin rozstrzygania sporów, który zostanie przyjęty przez Komitet UPG.

               (2)Zgodnie z art. 73 umowy, do celów jej wykonania Komitet UPG jest odpowiedzialny za zarządzanie wszystkimi dziedzinami objętymi tą umową i za realizację wszystkich zadań, o których w niej mowa,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Ustanawia się procedury rozstrzygania sporów i kodeks postępowania arbitrów przedstawione w załączniku.

               2.Procedury te i kodeks postępowania ustanawia się, nie naruszając postanowień szczególnych zawartych w umowie ani postanowień szczególnych, które mogą zostać przyjęte przez Komitet UPG.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej podpisania.

               Sporządzono w [miejscowość] dnia [data] r.

               W imieniu Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej
                     W imieniu Unii Europejskiej

               ZAŁĄCZNIK

               PROCEDURA ROZSTRZYGANIA SPORÓW

               Artykuł 1

               Definicje

               Do celów stosowania niniejszego regulaminu:

               „doradca”: oznacza osobę fizyczną wyznaczoną przez Stronę w celu doradzania lub pomocy tej Stronie w związku z procedurą arbitrażową;

               „zespół arbitrażowy”: oznacza organ powołany na mocy art. 50 umowy;

               „arbiter”: oznacza członka zespołu arbitrażowego powołanego na mocy art. 50 umowy;

               „asystent”: oznacza osobę fizyczną, która zgodnie z zasadami powołania arbitra prowadzi badania dla tego arbitra lub pomaga temu arbitrowi;

               „dzień”: oznacza dzień kalendarzowy;

               „dzień wolny od pracy”: oznacza sobotę, niedzielę i jakikolwiek inny dzień wyznaczony przez jedną ze Stron jako dzień wolny od pracy do celów stosowania niniejszego regulaminu;

               „przedstawiciel Strony”: oznacza pracownika lub inną osobę fizyczną powołaną przez departament rządowy lub agencję rządową lub jakikolwiek inny podmiot publiczny Strony, która to osoba reprezentuje Stronę podczas sporu związanego z niniejszą umową;

               „strona skarżona”: oznacza Stronę, w stosunku do której istnieje domniemanie, że dopuściła się naruszenia postanowień, o których mowa w art. 46 umowy;

               „strona skarżąca”: oznacza Stronę, która domaga się powołania zespołu arbitrażowego na podstawie art. 49 umowy.

               Artykuł 2

               Zakres stosowania

               1.Postanowienia niniejszego załącznika uzupełniają i uszczegóławiają postanowienia Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwanej dalej „umową”), mianowicie jej art. 49 i kolejne artykuły dotyczące arbitrażu.

               2.Niniejszy regulamin ma umożliwić Stronom rozstrzyganie sporów, jakie mogą powstać między nimi, za pomocą wspólnie uzgodnionego rozwiązania przyjętego w drodze mechanizmu arbitrażu.

               3.Strony mogą skorzystać z arbitrażu przy wykonywaniu Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Wybrzeżem Kości Słoniowej, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w celu rozstrzygnięcia sporów, jakie mogą powstać między nimi.

               Artykuł 3

               Wszczęcie procedury arbitrażowej i powiadomienia

               1.Procedurę arbitrażową uznaje się za wszczętą w dniu, w którym strona skarżona i Komitet UPG otrzymały wniosek o powołanie zespołu arbitrażowego, zgodnie z art. 49 ust. 2 umowy.

               2.Przez „powiadomienie” w rozumieniu niniejszego regulaminu rozumie się wnioski, zawiadomienia, oświadczenia pisemne i inne dokumenty związane z procedurą arbitrażową, przy czym:

               a)powiadomienia pochodzące od zespołu arbitrażowego – przekazuje się równocześnie obu Stronom;

               b)powiadomienia pochodzące od jednej ze Stron i skierowane do zespołu arbitrażowego – przesyła się równocześnie do wiadomości drugiej Strony;

               c)powiadomienia pochodzące od jednej ze Stron i skierowane do drugiej Strony – przesyła się, w stosownych przypadkach, równocześnie do wiadomości zespołu arbitrażowego.

               3.Powiadomień dokonuje się pocztą elektroniczną lub, w stosownych przypadkach, za pomocą dowolnych innych środków łączności, które zapewniają rejestrację wysłania. Powiadomienie uznaje się za doręczone w dniu jego wysłania, chyba że zostanie udowodnione, że było inaczej.

               4.Powiadomienia kieruje się, odpowiednio, do Dyrekcji Generalnej ds. Handlu Komisji Europejskiej Unii Europejskiej oraz do koordynatora wyznaczonego przez Wybrzeże Kości Słoniowej.

               5.Związane z procedurą arbitrażową drobne błędy pisarskie w powiadomieniach można poprawiać, wysyłając nowe powiadomienie, w którym wyraźnie wskazuje się wprowadzone zmiany.

               6.Jeżeli ostatni dzień dostarczenia powiadomienia przypada na dzień wolny od pracy w Wybrzeżu Kości Słoniowej lub w Unii Europejskiej, powiadomienie to można dostarczyć w następnym dniu roboczym. Nie można uznać, że powiadomienie lub wniosek, niezależnie od jego charakteru, zostało otrzymane w dniu wolnym od pracy.

               7.W zależności od charakteru kwestii będących przedmiotem sporu, kopie wszystkich wniosków i powiadomień skierowanych do Komitetu UPG zgodnie z niniejszym regulaminem przesyła się także innym stosownym organom instytucjonalnym.

               Artykuł 4

               Wyznaczanie arbitrów

               1.Jeżeli, zgodnie z art. 50 umowy, arbiter jest wybierany w drodze losowania, przewodniczący Komitetu UPG bezzwłocznie informuje obie Strony o dacie, godzinie i miejscu losowania.

               2.Strony mogą być obecne podczas losowania i losowanie przeprowadza się z udziałem obecnych Stron.

               3.Przewodniczący Komitetu UPG informuje na piśmie każdą wybraną osobę o jej wyznaczeniu jako arbitra. Każda z tych osób informuje obie Strony w terminie pięciu dni od dnia powiadomienia o wyznaczeniu, czy będzie mogła pełnić obowiązki arbitra.

               4.Arbitrów wybiera się w drodze losowania spośród osób oficjalnie zaproponowanych przez jedną ze Stron lub obie Strony, jeżeli nie sporządzono listy arbitrów, o której mowa w art. 64 umowy, lub jeżeli nie zawiera ona wystarczającej liczby nazwisk w chwili złożenia wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 umowy.

               Artykuł 5

               Konsultacje między Stronami i zespół arbitrażowy

               1.O ile Strony nie postanowią inaczej, spotykają się one z zespołem arbitrażowym w ciągu siedmiu dni od dnia jego powołania w celu ustalenia kwestii, które Strony lub zespół arbitrażowy uznają za stosowne, w tym:

               a)wynagrodzenie i zwroty wydatków wypłacane arbitrom, które są zgodne ze standardami WTO;

               b)wynagrodzenie asystentów arbitra, którego łączna kwota nie przekracza 50 % całkowitego wynagrodzenia tego arbitra;

               c)harmonogram procedury arbitrażowej.

               2.Arbitrzy i przedstawiciele Stron mogą brać udział w tym spotkaniu za pośrednictwem telefonu lub wideokonferencji.

               3.O ile Strony nie postanowią inaczej w ciągu pięciu dni od dnia powołania zespołu arbitrażowego, zakres zadań zespołu arbitrażowego obejmuje:

               „zbadanie, w świetle odpowiednich postanowień umowy, kwestii, o której mowa we wniosku o powołanie zespołu arbitrażowego, wydanie decyzji w sprawie zgodności danego środka z postanowieniami, o których mowa w art. 46 umowy, oraz wydanie decyzji zgodnie z art. 52, 62 i 63 umowy”.

               4.Strony przekazują zespołowi arbitrażowemu uzgodniony zakres zadań w ciągu trzech dni roboczych od uzgodnienia przez nie zakresu zadań.

               Artykuł 6

               Oświadczenia pisemne

               Strona skarżąca składa wstępne oświadczenie pisemne nie później niż dwadzieścia dni od dnia powołania zespołu arbitrażowego. Strona skarżona dostarcza pisemne oświadczenie przeciwne nie później niż dwadzieścia dni od daty dostarczenia początkowego oświadczenia pisemnego.

               Artykuł 7

               Działanie zespołów arbitrażowych

               1.Wszystkie posiedzenia zespołu arbitrażowego prowadzi jego przewodniczący. Zespół arbitrażowy może nadać swojemu przewodniczącemu uprawnienie do podejmowania decyzji o charakterze administracyjnym i proceduralnym w danej dziedzinie.

               2.Zgodnie z art. 9 niniejszego regulaminu w rozprawach uczestniczą arbitrzy i wezwane osoby. O ile w umowie lub niniejszym regulaminie nie ustalono inaczej i nie naruszając postanowień art. 9 ust. 5 niniejszego regulaminu, zespół arbitrażowy może prowadzić swoje działania za pomocą telefonu, faksu lub wszelkich innych środków, w tym informatycznych.

               3.W obradach zespołu arbitrażowego mogą brać udział wyłącznie arbitrzy, jednak zespół arbitrażowy może zezwolić na obecność asystentów podczas obrad.

               4.Za przygotowanie decyzji odpowiada wyłącznie zespół arbitrażowy; przygotowania decyzji nie można delegować.

               5.wnioski, ustalenia i zalecenia zespołu arbitrażowego, o których mowa w art. 51 i 52 umowy, powinny, w miarę możliwości, być wydawane w drodze konsensusu; jeżeli konsensus nie jest możliwy, są one wydawane większością głosów członków zespołu. Arbitrzy nie mogą wydawać indywidualnych opinii w kwestiach, co do których członkowie zespołu nie są jednomyślni.

               6.W przypadku pojawienia się kwestii proceduralnych, których nie regulują postanowienia tytułu V umowy (Unikanie i rozstrzyganie sporów), zespół arbitrażowy po konsultacji ze Stronami może przyjąć odpowiednią procedurę, która jest zgodna z przedmiotowymi postanowieniami i która zapewnia równe traktowanie Stron.

               7.Jeżeli zespół arbitrażowy uzna za stosowne zmienić jeden z terminów procedury inny niż terminy ustalone w tytule V umowy (Unikanie i rozstrzyganie sporów) lub wprowadzić jakiekolwiek inne dostosowanie o charakterze proceduralnym lub administracyjnym, informuje Strony na piśmie o przyczynach takiej zmiany lub dostosowania oraz o terminie, który należy zmienić, lub niezbędnym dostosowaniu. Zespół arbitrażowy może przyjąć takie zmiany lub dostosowania po konsultacji ze Stronami.

               8.Wszelkie terminy ustalone w niniejszym regulaminie mogą zostać zmienione za obopólną zgodą Stron. Na wniosek jednej ze Stron zespół arbitrażowy może zmienić terminy mające zastosowanie do procedury.

               9.Na wspólny wniosek Stron zespół arbitrażowy może zawiesić procedurę w dowolnym momencie na okres uzgodniony przez Strony, ale nie dłuższy niż dwanaście kolejnych miesięcy.

               10.W przypadku zawieszenia procedury stosowne terminy przedłuża się o okres odpowiadający okresowi zawieszenia procedury prowadzonej przed zespołem arbitrażowym. Zespół arbitrażowy może wznowić procedurę w dowolnym momencie na wspólny wniosek Stron lub po upływie uzgodnionego okresu zawieszenia na pisemny wniosek jednej ze Stron. O złożeniu takiego wniosku powiadamia się przewodniczącego zespołu arbitrażowego oraz, w stosownych przypadkach, drugą Stronę. Jeżeli procedura przed zespołem arbitrażowym została zawieszona na okres dłuższy niż dwanaście następujących po sobie miesięcy, uprawnienia zespołu arbitrażowego wygasają i procedura prowadzona przed zespołem arbitrażowym zostaje zakończona. Strony mogą w każdej chwili postanowić o zakończeniu procedury prowadzonej przed zespołem arbitrażowym. Strony wspólnie powiadamiają przewodniczącego zespołu arbitrażowego o takiej decyzji.

               11.Zakończenie działalności zespołu arbitrażowego odbywa się bez uszczerbku dla praw Stron w innych procedurach dotyczących tej samej kwestii w ramach tytułu V umowy (Unikanie i rozstrzyganie sporów).

               Artykuł 8

               Zastąpienie

               1.Jeżeli arbiter nie może uczestniczyć w procedurze, wycofuje się z udziału lub musi zostać zastąpiony, wybiera się jego zastępcę zgodnie z art. 50 umowy.

               2.Jeżeli Strona uzna, że arbiter nie spełnia wymogów kodeksu postępowania arbitrów i w związku z tym powinien zostać zastąpiony, Strona ta powiadamia drugą Stronę w ciągu piętnastu dni od dnia dowiedzenia się o okolicznościach domniemanego niespełniania wymogów kodeksu postępowania przez tego arbitra.

               3.Strony przeprowadzają konsultacje w ciągu piętnastu dni od dnia powiadomienia, o którym mowa w ust. 2. Strony powiadamiają arbitra o domniemanym niespełnianiu przez niego wymogów i mogą zwrócić się do niego o podjęcie kroków niezbędnych do zaradzenia tej sytuacji. Mogą one również, za obopólną zgodą, odwołać takiego arbitra i wybrać nowego arbitra zgodnie z procedurą określoną w art. 50 ust. 2 umowy i, w stosownych przypadkach, art. 50 ust. 3 umowy.

               4.Jeżeli Strony nie dojdą do porozumienia co do potrzeby zastąpienia arbitra innego niż przewodniczący, każda ze Stron może wnioskować o przekazanie tej sprawy przewodniczącemu zespołu arbitrażowego, od którego decyzji nie przysługuje odwołanie.

               5.Jeżeli, w wyniku złożenia takiego wniosku, przewodniczący uzna, że arbiter nie spełnia wymogów kodeksu postępowania arbitrów, wybiera się nowego arbitra zgodnie z art. 50 ust. 3 umowy.

               6.Jeżeli jedna ze Stron uzna, że przewodniczący zespołu arbitrażowego nie spełnia wymogów kodeksu postępowania arbitrów, Strony konsultują się wzajemnie i mogą postanowić o odwołaniu przewodniczącego oraz wybrać nowego przewodniczącego zgodnie z procedurą określoną w art. 50 umowy.

               7.Jeżeli Strony nie dojdą do porozumienia co do potrzeby zastąpienia przewodniczącego, każda ze Stron może wystąpić z wnioskiem o przekazanie tej sprawy jednej z osób znajdujących się na liście osób wybranych do pełnienia roli przewodniczącego zespołu arbitrażowego, sporządzonej zgodnie z art. 64 umowy. Osoba ta wybierana jest w drodze losowania przez przewodniczącego Komitetu UPG. Wybrana w ten sposób osoba decyduje, czy przewodniczący spełnia wymogi kodeksu postępowania arbitrów. Od jej decyzji nie przysługuje odwołanie.

               8.Jeżeli uzna ona, że przewodniczący nie spełnia wymogów kodeksu postępowania arbitrów, dokonuje się wyboru nowego przewodniczącego zgodnie z art. 50 ust. 3 umowy.

               Artykuł 9

               Rozprawy

               1.Na podstawie harmonogramu ustalonego zgodnie z art. 5 ust. 1 oraz po konsultacji ze Stronami i pozostałymi arbitrami przewodniczący zespołu arbitrażowego powiadamia Strony o dacie, godzinie i miejscu rozprawy. Informacje te podawane są do wiadomości publicznej przez Stronę odpowiedzialną za organizację logistyczną procedury, z zastrzeżeniem art. 11.

               2.O ile Strony nie postanowią inaczej, rozprawa odbywa się w Brukseli, gdy stroną skarżącą jest Wybrzeże Kości Słoniowej, i w Abidżanie, gdy stroną skarżącą jest Unia Europejska.

               3.Zespół arbitrażowy może zwoływać dodatkowe rozprawy, jeżeli Strony wyrażą na to zgodę.

               4.Wszyscy arbitrzy są obecni przez cały czas trwania rozprawy.

               5.W rozprawie mogą brać udział następujące osoby, niezależnie od tego, czy procedura ma charakter publiczny, czy nie:

               a)przedstawiciele Stron;

               b)doradcy Stron;

               c)personel administracyjny, tłumacze ustni i pisemni, sprawozdawcy sądowi;

               d)asystenci arbitrów;

               e)eksperci wybrani przez zespół arbitrażowy zgodnie z art. 60 umowy.

               6.Najpóźniej pięć dni przed rozprawą każda ze Stron doręcza zespołowi arbitrażowemu i drugiej Stronie listę imion i nazwisk osób fizycznych, które w imieniu danej Strony przedstawią na rozprawie argumenty ustne lub oświadczenia, oraz innych przedstawicieli lub doradców, którzy wezmą udział w rozprawie.

               7.Zespół arbitrażowy kieruje rozprawą w następujący sposób, dopilnowując, by strona skarżąca i strona skarżona dysponowały takim samym czasem:

               Argumenty

               a)argument strony skarżącej;

               b)argument strony skarżonej;

               Kontrargumenty

               a)odpowiedź strony skarżącej;

               b)odpowiedź strony skarżonej.

               8.Zespół arbitrażowy może kierować pytania do każdej ze Stron w dowolnym momencie rozprawy.

               9.Zespół arbitrażowy zapewnia przygotowanie protokołu rozprawy i jego przekazanie Stronom w terminie piętnastu dni od daty rozprawy. Strony mogą zgłaszać uwagi dotyczące protokołu, a zespół arbitrażowy może te uwagi uwzględnić, w ciągu pięciu dni od przekazania protokołu.

               10.W terminie dziesięciu dni od rozprawy każda ze Stron może przedstawić arbitrom i drugiej Stronie dodatkowe oświadczenie pisemne dotyczące wszelkich kwestii, które pojawiły się w trakcie rozprawy.

               Artykuł 10

               Pytania pisemne

               1.Zespół arbitrażowy może w każdym momencie procedury zwracać się z pytaniami pisemnymi do jednej lub obu Stron. Każda ze Stron otrzymuje kopię wszystkich pytań, z jakimi zwrócił się zespół arbitrażowy.

               2.Strona dostarcza również drugiej Stronie kopię swoich pisemnych odpowiedzi na pytania zespołu arbitrażowego. Stronie umożliwia się przedstawienie pisemnych uwag do odpowiedzi drugiej Strony w ciągu pięciu dni roboczych od dnia otrzymania przedmiotowej odpowiedzi.

               Artykuł 11

               Przejrzystość i poufność

               1.Strona i zespół arbitrażowy zapewniają poufność wszelkich informacji przedstawionych zespołowi arbitrażowemu przez drugą Stronę, które zostały uznane przez tę Stronę za poufne. Jeżeli oświadczenie Strony złożone zespołowi arbitrażowemu zawiera informacje poufne, Strona ta przekazuje także, w terminie piętnastu dni od dnia przedstawienia takiego oświadczenia, wersję oświadczenia nieopatrzoną klauzulą poufności, która może zostać publicznie udostępniona.

               2.Żadne z postanowień niniejszego regulaminu nie wyklucza możliwości publicznego ujawnienia przez Stronę jej własnych stanowisk o ile, odnosząc się do informacji przedstawionych przez drugą Stronę, Strona nie ujawnia żadnych informacji, które druga Strona uznała za poufne.

               3.Zespół arbitrażowy zbiera się przy drzwiach zamkniętych, gdy oświadczenia i argumenty Stron zawierają poufne informacje handlowe. Strony zapewniają poufność rozpraw zespołu arbitrażowego, jeżeli odbywają się one przy drzwiach zamkniętych.

               Artykuł 12

               Kontakty ex parte

               1.Zespół arbitrażowy nie spotyka się ani nie kontaktuje z żadną ze Stron pod nieobecność drugiej Strony.

               2.Arbitrzy nie mogą omawiać jakichkolwiek aspektów sprawy będącej przedmiotem procedury ze Stroną lub Stronami pod nieobecność pozostałych arbitrów.

               Artykuł 13

               Oświadczenia amicus curiae

               1.Podmioty pozarządowe mające siedzibę na terytorium jednej ze Stron mogą przekazywać zespołowi arbitrażowemu pisma amicus curiae zgodnie z ust. 2–5.

               2.Jeżeli Strony nie postanowią inaczej w ciągu pięciu dni od dnia utworzenia zespołu arbitrażowego, zespół ten może przyjmować oświadczenia pisemne, o które nie występował, pod warunkiem że zostały one złożone w ciągu dziesięciu dni od dnia utworzenia zespołu arbitrażowego, mają bezpośredni związek ze sprawą rozpatrywaną przez zespół arbitrażowy i w żadnym razie nie są dłuższe, wraz z załącznikami, niż piętnaście stron maszynopisu.

               3.Każde oświadczenie zawiera informacje dotyczące osoby je składającej, niezależnie od tego, czy jest nią osoba fizyczna lub prawna, w tym informacje dotyczące charakteru jej działalności i źródła finansowania, oraz określa, jaki interes ma dana osoba w danej procedurze arbitrażowej. Oświadczenie sporządza się w językach wybranych przez Strony zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 niniejszego regulaminu.

               4.Oświadczenia takie doręcza się Stronom, które mogą przedstawić swoje uwagi. Strony mogą przedstawić zespołowi arbitrażowemu swoje uwagi w terminie dziesięciu dni od dnia przekazania oświadczenia.

               5.Zespół arbitrażowy wymienia w swojej decyzji wszystkie otrzymane oświadczenia, które są zgodne z niniejszym regulaminem. Zespół arbitrażowy nie jest zobowiązany do odnoszenia się w swojej decyzji do argumentów przedstawionych w takich oświadczeniach. Zespół arbitrażowy przekazuje Stronom wszystkie otrzymane oświadczenia, aby przedstawiły swoje uwagi.

               Artykuł 14

               Nagłe przypadki

               W nagłych przypadkach, o których mowa w art. 52 ust. 2 umowy, zespół arbitrażowy, po konsultacji ze Stronami, dostosowuje według swojego uznania terminy, o których mowa w niniejszym regulaminie, i powiadamia Strony o tych dostosowaniach.

               Artykuł 15

               Koszty

               1.Każda Strona ponosi koszty swojego uczestnictwa w procedurze arbitrażowej.

               2.Strona skarżona odpowiada za organizację logistyczną procedury arbitrażowej, w szczególności za organizację rozpraw, oraz ponosi wszelkie koszty wynikające z organizacji logistycznej rozprawy. Strony ponoszą natomiast w równym stopniu inne wydatki administracyjne związane z procedurą arbitrażową, a także wypłacają wynagrodzenia i dokonują zwrotu wydatków arbitrów i ich asystentów.

               Artykuł 16

               Język roboczy procedury, tłumaczenia pisemne i ustne

               1.Podczas konsultacji, o których mowa w art. 50 ust. 2 umowy, a najpóźniej w trakcie spotkania, o którym mowa w art. 5 ust. 1 niniejszego regulaminu, Strony dokładają wszelkich starań, by uzgodnić wspólny język roboczy procedury prowadzonej przed zespołem arbitrażowym.

               2.Jeżeli Strony nie są w stanie uzgodnić wspólnego języka roboczego, każda Strona zapewnia tłumaczenie swoich oświadczeń pisemnych na język, który wybrała druga Strona, chyba że oświadczenia te zostały sporządzone w jednym z języków roboczych WTO. Strona skarżąca organizuje tłumaczenie ustne oświadczeń ustnych na języki wybrane przez Strony.

               3.Sprawozdania i decyzje zespołu arbitrażowego sporządza się w języku lub językach wybranych przez Strony. Jeżeli Strony nie uzgodniły wspólnego języka roboczego, sprawozdanie okresowe i końcowe zespołu arbitrażowego publikuje się w jednym z języków roboczych WTO.

               4.Strony ponoszą w równym stopniu wszelkie koszty związane z tłumaczeniem pisemnym decyzji zespołu arbitrażowego na język lub języki wybrane przez Strony.

               5.Strony mogą przedstawić uwagi dotyczące poprawności dowolnej przetłumaczonej wersji dokumentu przygotowanej zgodnie z niniejszym regulaminem.

               6.Każda ze Stron ponosi koszty tłumaczenia swoich oświadczeń pisemnych. Strony ponoszą w równym stopniu wszelkie koszty tłumaczenia decyzji zespołu arbitrażowego.

               Artykuł 17

               Obliczanie terminów

               Wszystkie terminy określone w tytule V (Unikanie i rozstrzyganie sporów) umowy i w niniejszym regulaminie, łącznie z terminami dotyczącymi doręczania decyzji przez zespół arbitrażowy, mogą zostać zmienione za porozumieniem Stron i są liczone w dniach kalendarzowych od dnia następującego po wykonaniu czynności lub wystąpieniu zdarzenia, do którego się odnoszą, chyba że postanowiono inaczej.

               Artykuł 18

               Pozostałe procedury

               Terminy określone w niniejszym regulaminie dostosowuje się do terminów szczególnych przewidzianych przy wydawaniu decyzji przez zespół arbitrażowy w ramach procedur na podstawie art. 54–57 umowy.

               Załącznik do regulaminu rozstrzygania sporów

               KODEKS POSTĘPOWANIA ARBITRÓW

               Artykuł 1

               Definicje

               Do celów stosowania niniejszego regulaminu:

               –„arbiter”: oznacza członka zespołu arbitrażowego powołanego na mocy art. 50 umowy;

               –„asystent”: oznacza osobę fizyczną, która zgodnie z zasadami powołania arbitra prowadzi badania dla tego arbitra lub pomaga temu arbitrowi;

               –„kandydat”: oznacza osobę, której imię i nazwisko znajduje się na liście arbitrów, o której mowa w art. 64 umowy i którą bierze się pod uwagę przy wyborze arbitrów na podstawie art. 50 umowy;

               –„mediator”: oznacza osobę fizyczną, która prowadzi mediacje zgodnie z art. 48 umowy;

               –„personel”: w stosunku do arbitra oznacza osoby fizyczne, którymi kieruje i nad którymi sprawuje nadzór arbiter, inne niż asystenci.

               Artykuł 2

               Podstawowe zasady

               1.W celu zachowania prawości i niezależności mechanizmu rozstrzygania sporów każdy kandydat i arbiter:

               a)zapoznaje się z niniejszym kodeksem postępowania;

               b)jest niezależny i bezstronny;

               c)unika bezpośrednich lub pośrednich konfliktów interesów;

               d)unika naruszeń etyki zawodowej i działań mogących wskazywać na naruszenie etyki zawodowej lub obowiązku zachowania bezstronności;

               e)przestrzega wysokich standardów postępowania; oraz

               f)nie ulega wpływom własnych interesów, naciskom zewnętrznym, wpływom politycznym, żądaniom społecznym, lojalności wobec Strony ani obawom przed krytyką.

               2.Arbiter nie może, w sposób bezpośredni lub pośredni, zaciągać żadnych zobowiązań ani przyjmować korzyści mogących zakłócić właściwe wykonywanie jego zadań lub tworzyć wrażenie zakłócenia w jakikolwiek sposób ich właściwego wykonywania.

               3.Arbiter nie wykorzystuje swojego stanowiska w zespole arbitrażowym do realizacji interesów osobistych lub prywatnych. Arbiter unika podejmowania działań, które mogą wskazywać, że inne osoby mają możliwość wywierania na niego wpływu.

               4.Arbiter nie dopuszcza do tego, aby obecne lub przeszłe powiązania lub zobowiązania finansowe, handlowe, zawodowe, osobiste lub społeczne miały wpływ na jego postępowanie lub osąd.

               5.Arbiter unika nawiązywania kontaktów lub uzyskiwania korzyści finansowych, które mogą mieć wpływ na jego bezstronność lub mogą racjonalnie wskazywać na naruszenie etyki zawodowej lub obowiązku zachowania bezstronności.

               Artykuł 3

               Obowiązek ujawnienia informacji

               1.Kandydat, przed potwierdzeniem swojego wyboru na arbitra na podstawie art. 50 umowy, składa oświadczenie dotyczące wszelkich interesów, stosunków lub spraw, które mogą mieć wpływ na jego niezależność lub bezstronność lub które mogą racjonalnie wskazywać na naruszenie etyki zawodowej lub obowiązku zachowania bezstronności w ramach procedury.

               2.W tym celu kandydat podejmuje starania, aby, w możliwym zakresie, rozpoznać takie interesy, stosunki i sprawy, w tym interesy finansowe, zawodowe lub interesy pracownicze lub rodzinne.

               3.Obowiązek złożenia oświadczenia przewidziany w ust. 1 ma charakter ciągły, co oznacza, że arbiter musi składać oświadczenia dotyczące tego rodzaju interesów, stosunków lub spraw, które mogą ujawnić się na dowolnym etapie procedury.

               4.Kandydat lub arbiter informuje Komitet UPG o wszelkich kwestiach dotyczących rzeczywistego lub ewentualnego naruszenia niniejszego kodeksu postępowania bezzwłocznie po otrzymaniu informacji o nich; kwestie te są następnie rozpatrywane przez Strony.

               Artykuł 4

               Obowiązki arbitrów

               1.Po wyrażeniu zgody na wyznaczenie arbiter może rozpocząć wykonywanie swoich obowiązków i dokonuje tego w sposób sumienny i sprawny w trakcie całej procedury, przestrzegając przy tym zasad uczciwości i staranności.

               2.Arbiter rozważa jedynie kwestie poruszane w trakcie procedury i konieczne do wydania decyzji i nie zleca wykonania tego obowiązku żadnej innej osobie.

               3.Arbiter podejmuje wszelkie niezbędne kroki, aby dopilnować, by jego asystenci i personel znali art. 2, 3, 4 i 6 niniejszego kodeksu postępowania oraz przestrzegali tych przepisów.

               Artykuł 5

               Obowiązki byłych arbitrów

               Byli arbitrzy są zobowiązani unikać działań mogących wskazywać, że wykonując swoje zadania, byli stronniczy lub odnosili jakiekolwiek korzyści z decyzji zespołu arbitrażowego.

               Artykuł 6

               Poufność

               1.Arbitrzy ani byli arbitrzy nie ujawniają ani nie wykorzystują w żadnym momencie jakichkolwiek niedostępnych publicznie informacji dotyczących procedury lub uzyskanych w trakcie procedury, z wyjątkiem ich ujawnienia lub wykorzystania do celów tej procedury, i w żadnym przypadku nie ujawniają ani nie wykorzystują takich informacji do uzyskania osobistych korzyści lub korzyści na rzecz innej osoby lub w celu zaszkodzenia interesom innych osób.

               2.Arbiter nie ujawnia decyzji zespołu arbitrażowego ani jej części przed jej opublikowaniem zgodnie z art. 63 umowy.

               3.Arbiter ani były arbiter w żadnym momencie nie ujawnia treści obrad zespołu arbitrażowego ani poglądów innego członka zespołu.

               Artykuł 7

               Koszty

               Każdy arbiter rejestruje czas, jaki on i jego asystenci poświęcili procedurze, oraz poniesione przez siebie i swoich asystentów wydatki i przedstawia Stronom końcowe rozliczenie w tym zakresie.

               Artykuł 8

               Mediatorzy

               Niniejszy kodeks postępowania stosuje się mutatis mutandis do mediatorów.