               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.8.2020
            COM(2020) 432 final
            2020/0204(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE w odniesieniu do zmiany decyzji nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE [2020/2]

               UZASADNIENIE

               1. Przedmiot wniosku

               Niniejsza decyzja Komisji zawiera wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE w odniesieniu do zmiany jego decyzji nr 3/2019 w sprawie przyjęcia środków przejściowych („decyzja w sprawie środków przejściowych”)
                  1
               , zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie między UE a grupą państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP)
                  2
               , podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. („umowa o partnerstwie z Kotonu”). Komisja proponuje przedłużenie stosowania całości postanowień umowy o partnerstwie z Kotonu do dnia 30 czerwca 2021 r. lub do czasu wejścia w życie nowej umowy o partnerstwie między Unią a państwami AKP, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1.Umowa o partnerstwie z Kotonu

               Od 2000 r. umowa o partnerstwie z Kotonu stanowi ramy stosunków UE z 79 państwami AKP. Umowa została zawarta na okres 20 lat, od dnia 1 marca 2000 r. do dnia 29 lutego 2020 r. Została ona następnie zmieniona w latach 2005 i 2010.

               W dniu 17 grudnia 2019 r. stosowanie postanowień umowy o partnerstwie z Kotonu zostało przedłużone na mocy decyzji w sprawie środków przejściowych do dnia 31 grudnia 2020 r. lub do dnia wejścia w życie nowej umowy lub do momentu rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy między Unią a państwami AKP, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

               We wrześniu 2018 r. rozpoczęły się negocjacje w sprawie nowej umowy o partnerstwie AKP–UE, które są w toku. Jednak ze względu na opóźnienia spowodowane pandemią COVID-19 stało się jasne, że negocjacje nie doprowadzą do nowego porozumienia, które będzie gotowe do stosowania przed upływem powyższego terminu 31 grudnia 2020 r. Sytuacja taka spowodowałaby powstanie próżni w stosunkach UE–AKP, którą należy wypełnić.

               2.2.Rada Ministrów AKP–UE

                  Rada Ministrów AKP–UE to organ na szczeblu ministerialnym, ustanowiony na mocy umowy (art. 15 umowy o partnerstwie z Kotonu). W jej skład wchodzą, z jednej strony, członkowie Rady Unii Europejskiej i członkowie Komisji Europejskiej oraz, z drugiej strony, członek rządu każdego z państw AKP. Do obowiązków Rady Ministrów należy między innymi podejmowanie decyzji niezbędnych do wdrożenia i wykonania postanowień umowy o partnerstwie z Kotonu. Rada Ministrów podejmuje decyzje w oparciu o porozumienie stron. Aby decyzje były ważne, wymagana jest obecność (i) połowy członków Rady Unii Europejskiej (tj. 14 ministrów z państw członkowskich UE), (ii) jednego członka Komisji oraz (iii) dwóch trzecich członków reprezentujących rządy państw AKP (tj. członków rządów z 55 różnych państw AKP).

               2.3.Środki przejściowe

               Art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy o partnerstwie z Kotonu brzmi następująco: „Do momentu wejścia w życie nowej Umowy Rada Ministrów stosuje wszelkie, niezbędne środki przejściowe”. Zgodnie z art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy o partnerstwie z Kotonu środki przejściowe mogą zostać zastosowane w celu przedłużenia stosowania umowy z Kotonu lub niektórych jej części do dnia rozpoczęcia stosowania nowej umowy (tymczasowe stosowanie lub wejście w życie). W celu utrzymania ciągłości prawnej, politycznej i instytucjonalnej w stosunkach z państwami AKP, ze względu na fakt, że nowa umowa nie będzie gotowa do stosowania w dniu wygaśnięcia dotychczasowych ram prawnych, konieczne jest przedłużenie przyjętych środków przejściowych w celu dalszego stosowania obecnej umowy.

               2.4.Zmiana środków przejściowych przez Komitet Ambasadorów AKP–UE

                  Zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie z Kotonu decyzja w sprawie środków przejściowych podejmowana jest przez Radę Ministrów AKP–UE. Zgodnie z art. 15 ust. 4 umowy o partnerstwie z Kotonu Rada Ministrów może jednak przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów. W tym celu w dniu 23 maja 2019 r. Rada Ministrów przekazała Komitetowi Ambasadorów
                     3
                   uprawnienia do przyjęcia decyzji w sprawie środków przejściowych. Zgodnie z art. 16 ust. 2 umowy o partnerstwie z Kotonu Komitet Ambasadorów może przyjmować lub zmieniać decyzje wiążące strony w ramach mandatu udzielonego mu przez Radę Ministrów.

                  Zgodnie z art. 1 regulaminu wewnętrznego Komitetu Ambasadorów
                     4
                   zbiera się on regularnie, w szczególności w celu przygotowywania posiedzeń Rady Ministrów oraz w każdym przypadku, gdy okaże się to konieczne, na wniosek jednej ze stron. Ze względu na tę elastyczność Komitet Ambasadorów może zapewnić terminową zmianę decyzji w sprawie środków przejściowych i nie później niż w październiku 2020 r.

                  W związku z tym na jednym ze swoich posiedzeń Komitet Ambasadorów AKP–UE ma przyjąć zmianę do decyzji w sprawie środków przejściowych („planowany akt”). Celem planowanego aktu jest dalsze przedłużenie stosowania umowy o partnerstwie z Kotonu w całości do dnia 30 czerwca 2021 r. lub do czasu wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy o partnerstwie między Unią a państwami AKP, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

                  Komisja proponuje zmianę obowiązującej decyzji w sprawie środków przejściowych w umowie o partnerstwie z Kotonu w celu przedłużenia jej stosowania do dnia 30 czerwca 2021 r., chyba że nowa umowa wejdzie w życie lub będzie tymczasowo stosowana przed tą datą.

                  W związku z powyższym proponowane stanowisko Unii ma zostać przyjęte na sesji Komitetu Ambasadorów AKP–UE.

               4.Podstawa prawna

               4.4.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywołują skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  5
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Zgodnie z art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy o partnerstwie AKP–UE podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. środki przejściowe mogą zostać zastosowane w celu przedłużenia stosowania umowy o partnerstwie z Kotonu lub niektórych jej części do dnia rozpoczęcia stosowania nowej umowy (tymczasowe stosowanie lub wejście w życie po ratyfikacji przez wszystkie strony). W szczególności „Do momentu wejścia w życie nowej umowy Rada Ministrów stosuje wszelkie, niezbędne środki przejściowe”.

               Oczywiste jest zatem, że akt, który ma zostać przyjęty przez Komitet Ambasadorów AKP–UE, stanowi akt mający skutki prawne. Zgodnie z art. 15 i art. 16 umowy planowana decyzja Komitetu Ambasadorów będzie wiążąca na mocy prawa międzynarodowego.

               Komitet Ambasadorów jest organem ustanowionym na mocy art. 16 umowy o partnerstwie z Kotonu.

               Unia Europejska – i jej państwa członkowskie – jest stroną umowy o partnerstwie z Kotonu i w związku z tym decyzja Komitetu Ambasadorów będzie dla niej wiążąca.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.
                     Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.
                     Zastosowanie w niniejszej sprawie

                     6
                  Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do całościowego funkcjonowania umowy o partnerstwie z Kotonu, w szczególności do przedłużenia jej stosowania po przewidywanym terminie wygaśnięcia. Zatem materialna podstawa prawna decyzji Rady musi zostać określona w świetle umowy o partnerstwie z Kotonu jako całości.

               Umowa o partnerstwie z Kotonu została zawarta jako umowa stowarzyszeniowa i w związku z tym opierała się na art. 310 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, który jest odpowiednikiem art. 217 TFUE. W związku z tym materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 217 TFUE.

               4.3. Wniosek

                     7
                  Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 217 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE, który stanowi podstawę prawną decyzji Rady (UE) 2019/1932 z dnia 18 listopada 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE w odniesieniu do przyjęcia decyzji w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE.

               2020/0204 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE w odniesieniu do zmiany decyzji nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE [2020/2]

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP), z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP–UE”)
                  8
                podpisano w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. Umowa o partnerstwie AKP–UE weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2003 r. i ma być stosowana do dnia 31 grudnia 2020 r. zgodnie z decyzją nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych na mocy art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE [2020/2] („decyzja w sprawie środków przejściowych”)
                  9
               .

               (2)Zgodnie z art. 95 ust. 4 akapit pierwszy umowy o partnerstwie AKP–UE we wrześniu 2018 r. rozpoczęto negocjacje w sprawie nowej umowy o partnerstwie AKP–UE. Nowa umowa nie będzie gotowa do stosowania przed datą wygaśnięcia obecnej umowy o partnerstwie AKP–UE ze względu na opóźnienia spowodowane pandemią COVID-19. W związku z tym uznaje się za konieczne zmienić decyzję w sprawie środków przejściowych w celu przedłużenia stosowania postanowień obecnej umowy o partnerstwie AKP–UE.

               (3)Art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy o partnerstwie AKP–UE stanowi, że Rada Ministrów przyjmuje środki przejściowe, które mogą być niezbędne do momentu wejścia w życie nowej umowy.

               (4)Zgodnie z art. 15 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE w dniu 23 maja 2019 r. Rada Ministrów AKP–UE przekazała uprawnienia do przyjęcia wszelkich środków przejściowych, które mogą być niezbędne do momentu wejścia w życie nowej umowy Komitetowi Ambasadorów AKP–UE
                  10
               . Komitet Ambasadorów AKP–UE ma zorganizować regularne spotkanie, podczas którego podejmie decyzję o zmianie środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE, ponieważ planowany akt jest wiążący dla Unii.

               (6)Postanowienia Umowy o partnerstwie AKP–UE będą nadal stosowane w celu utrzymania ciągłości w stosunkach między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwami AKP z drugiej. W związku z tym zmieniane środki przejściowe nie mają na celu wprowadzenia zmian do umowy o partnerstwie AKP–UE, jak przewidziano w jej art. 95 ust. 3,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE, zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE, jest poparcie zmiany decyzji nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych na mocy art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE [2020/2] mającej na celu przedłużenie stosowania umowy o partnerstwie AKP–UE do dnia 30 czerwca 2021 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy między Unią a państwami AKP, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE [2020/2].

                     (2)

                        Decyzja Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotycząca zawarcia Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. L 65 z 8.3.2003, s. 27).

                     (3)

                        Decyzja nr 1/2019 Rady Ministrów AKP–UE z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie przekazania Komitetowi Ambasadorów AKP–UE uprawnień w zakresie decyzji o przyjęciu środków tymczasowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE [2019/920] (Dz.U. L 146 z 5.6.2019, s. 114).

                     (4)

                        Decyzja nr 3/2005 Rady Ministrów AKP–UE z dnia 8 marca 2005 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu Ambasadorów AKP–WE (Dz.U. L 95 z 14.4.2005, s. 51).

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI-EU-C-2014-2258, pkt 61–64.

                     (6)

                        Zob. w szczególności wyrok w sprawie C-244/17 Komisja przeciwko Radzie („Kazachstan”) [ECLI:EU:C:2018:662], pkt 40 oraz przywołane tam orzecznictwo.

                     (7)

                        Dz.U. L 300 z 21.11.2019, s. 1–4.

                     (8)

                        Umowa (Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3) zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) i umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

                     (9)

                        Decyzja nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE [2020/2].

                     (10)

                        Decyzja nr 1/2019 Rady Ministrów AKP–UE z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie przekazania Komitetowi Ambasadorów AKP–UE uprawnień w zakresie decyzji o przyjęciu środków tymczasowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE [2019/920] (Dz.U. L 146 z 5.6.2019, s. 114).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.9.2020
            COM(2020) 488 final
            2020/0243(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji, oraz w sprawie uchylenia decyzji Rady (UE) 2019/510

               UZASADNIENIE

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku („konwencja NEAFC”) w związku z przystąpieniem – na podstawie własnego uprawnienia w trakcie okresu przejściowego – Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) do tej konwencji.

               1.Kontekst wniosku

               Dnia 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo powiadomiło Radę Europejską o zamiarze wystąpienia z Unii na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej.

               Unia i Zjednoczone Królestwo wynegocjowały umowę o wystąpieniu na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej. Umowa o wystąpieniu
                  1
                weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r., po jej uzgodnieniu w dniu 17 października 2019 r., wraz z deklaracją polityczną określającą ramy przyszłego partnerstwa między UE a Zjednoczonym Królestwem.

               W art. 127 ust. 1 umowy o wystąpieniu przewidziano okres przejściowy, w którym prawo Unii nadal będzie miało zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie („okres przejściowy”). Okres przejściowy kończy się w dniu 31 grudnia 2020 r. Art. 129 ust. 1 umowy o wystąpieniu stanowi, że w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo jest związane zobowiązaniami wynikającymi z umów międzynarodowych zawartych przez Unię, przez państwa członkowskie działające w jej imieniu lub przez Unię i jej państwa członkowskie działające wspólnie. Art. 129 ust. 3 umowy o wystąpieniu stanowi, że zgodnie z zasadą lojalnej współpracy w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo musi powstrzymać się od wszelkich działań lub inicjatyw, które mogłyby zaszkodzić interesom Unii, szczególnie w ramach wszelkich organizacji międzynarodowych, agencji, konferencji lub forów, których Zjednoczone Królestwo jest stroną na podstawie własnego uprawnienia.

               Unia powiadomiła swoich partnerów międzynarodowych o szczegółowych zasadach przewidzianych w umowie o wystąpieniu, na mocy których w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo będzie traktowane jako państwo członkowskie na potrzeby umów międzynarodowych zawartych przez Unię.

               Główny cel konwencji NEAFC polega na tym, by „przyczynić się do ochrony i optymalnego wykorzystania zasobów rybnych obszaru północno-wschodniego Atlantyku w ramach odpowiadających statusowi rozszerzonej jurysdykcji państwa nadbrzeżnego w zakresie rybołówstwa oraz popierać w tym celu międzynarodową współpracę i konsultację w odniesieniu do tych zasobów”. Konwencja NEAFC weszła w życie dnia 17 marca 1982 r. Zjednoczone Królestwo jest depozytariuszem konwencji NEAFC.

               Konwencja NEAFC z 1982 r. zastąpiła pierwszą konwencję o rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku z 1959 r., ponieważ państwa członkowskie Unii Europejskiej wystąpiły jako poszczególni członkowie z organizacji NEAFC z 1963 r., a w 1977 r. granice łowisk podlegających jurysdykcji państw nadbrzeżnych rozszerzono do 200 mil morskich. Z kolei konwencja NEAFC z 1959 r. zastąpiła Konwencję w sprawie regulowania oczek sieci rybackich i wymiarów ryb z 1946 r.

               Konwencję NEAFC z 1982 r. zmieniono w 2004 r. (dodanie procedur rozstrzygania sporów) i w 2006 r. (dostosowanie konwencji NEAFC do zmian w prawie międzynarodowym i instrumentach międzynarodowych). Poprawki z 2004 r. i 2006 r. nie zostały w pełni ratyfikowane przez wszystkie umawiające się strony. W tzw. deklaracji londyńskiej z 2006 r. strony uzgodniły, że do zakończenia ratyfikacji będą stosować poprawki na zasadzie dobrowolności.

               Na potrzeby konwencji NEAFC umawiające się strony ustanowiły Komisję ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku („NEAFC”). NEAFC posiada osobowość prawną i w stosunkach z innymi organizacjami międzynarodowymi oraz na terytoriach umawiających się stron korzysta z takiej zdolności prawnej, jaka może być konieczna do wykonywania jej funkcji i realizacji jej celów.

               Do konwencji przystąpiło pięć umawiających się stron; wszystkie z nich to państwa nadbrzeżne położone na obszarze konwencji NEAFC: Unia Europejska (UE), Dania (w odniesieniu do Wysp Owczych i Grenlandii), Islandia, Norwegia i Federacja Rosyjska. Państwa bandery, które są zainteresowane połowami na północno-wschodnim Atlantyku, mogą uzyskać status kraju współpracującego niebędącego umawiającą się stroną, który umożliwia im upoważnienie statków pływających pod ich banderą do prowadzenia działalności na obszarze konwencji NEAFC, oraz oznacza zgodę na egzekwowanie środków NEAFC. Obecnie taki status posiada sześć państw: Bahamy, Kanada, Curaçao, Liberia, Panama i Nowa Zelandia.

               Unia Europejska jest stroną konwencji NEAFC
                  2
               , ponieważ jej przedmiot wchodzi w zakres wspólnej polityki rybołówstwa, w odniesieniu do której Unia ma wyłączne kompetencje. Państwa członkowskie są objęte konwencją NEAFC na podstawie prawa Unii.

               NEAFC jest organizacją właściwą do przyjmowania zaleceń w sprawie środków zarządzania dotyczących działalności połowowej prowadzonej poza obszarami, które znajdują się pod jurysdykcją w zakresie rybołówstwa umawiających się stron („obszar podlegający regulacji”), oraz w sprawie działalności połowowej na obszarach znajdujących się pod jurysdykcją w zakresie rybołówstwa umawiających się stron, jeżeli dana umawiająca się strona o to wystąpi. Przyjęte zalecenia stają się wiążące dla umawiających się stron, chyba że jedna z nich w odpowiednim terminie zgłosi zastrzeżenie wobec zalecenia.

               Zgodnie z konwencją NEAFC każde państwo (z wyjątkiem państwa członkowskiego Unii Europejskiej) może przystąpić do konwencji w dowolnym momencie, pod warunkiem że wniosek w sprawie przystąpienia tego państwa zostanie zatwierdzony przez trzy czwarte wszystkich umawiających się stron. Wniosek zostaje przyjęty, jeżeli w ciągu 90 dni od daty zawiadomienia trzy czwarte umawiających się stron zgłasza depozytariuszowi swoją zgodę na wniosek
                  3
               . Depozytariusz informuje o wyniku rozpatrzenia wniosku państwo, które wystąpiło z wnioskiem w sprawie przystąpienia, i wszystkie umawiające się strony. Przystąpienie następuje przez złożenie depozytariuszowi dokumentu przystąpienia i nabiera mocy obowiązującej w dniu otrzymania przez depozytariusza tego dokumentu.

               W dniu 8 stycznia 2019 r. Zjednoczone Królestwo złożyło wniosek w sprawie przystąpienia do konwencji NEAFC jako umawiająca się strona. W tym samym dniu depozytariusz zawiadomił o tym Komisję Europejską.

               Decyzją Rady (UE) 2019/510
                  4
                określono stanowisko Unii polegające na poparciu wniosku w sprawie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC oraz upoważniono Komisję do powiadomienia depozytariusza konwencji NEAFC o stanowisku Unii wyłącznie wtedy, gdyby wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii nastąpiło bez zawarcia umowy o wystąpieniu przed upływem terminu notyfikacji, o którym mowa w art. 20 ust. 4 konwencji NEAFC.

               Wniosek o przystąpienie Zjednoczonego Królestwa nie został zatwierdzony przez wymagane trzy czwarte wszystkich umawiających się stron: nie osiągnięto kworum trzech czwartych umawiających się stron, które muszą powiadomić depozytariusza o poparciu wniosku.

               Zgodnie z art. 129 ust. 4 umowy o wystąpieniu w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo może negocjować, podpisywać i ratyfikować umowy międzynarodowe w imieniu własnym w obszarach należących do wyłącznej kompetencji Unii, pod warunkiem że takie umowy nie wejdą w życie ani nie będą stosowane w okresie przejściowym, chyba że Unia wyrazi na to zgodę. Decyzją Rady 2020/135
                  5
                określono warunki i procedury udzielania takiej zgody.

               Pismem z dnia 3 kwietnia 2020 r. Zjednoczone Królestwo powiadomiło Komisję Europejską o swoim zamiarze związania się, w imieniu własnym, konwencją NEAFC w okresie przejściowym. Decyzja wykonawcza Rady XXX
                  6
                upoważnia Zjednoczone Królestwo do związania się, w imieniu własnym, konwencją NEAFC, jako że warunki określone w art. 3 ust. 2 decyzji Rady 2020/135 są spełnione.

               2.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Niniejsza decyzja Rady powinna umożliwić Komisji poparcie, w imieniu Unii, przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC przed upływem terminu notyfikacji, o którym mowa w art. 20 ust. 4 konwencji NEAFC.

               Głównym celem wspólnej polityki rybołówstwa, określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  7
               , jest zapewnienie, aby działalność połowowa była zrównoważona pod względem środowiskowym, gospodarczym i społecznym oraz by była zarządzana w sposób spójny z celami, które dotyczą osiągnięcia korzyści gospodarczych, społecznych i w zakresie zatrudnienia oraz przywrócenia i utrzymania stad ryb powyżej poziomów, które mogą zapewnić maksymalny podtrzymywalny połów, a także aby przyczyniała się do bezpieczeństwa zaopatrzenia w żywność.

               W interesie Unii leży, aby Zjednoczone Królestwo współpracowało w zakresie zarządzania stadami będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania i w pełni przestrzegało postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r.
                  8
                („konwencja UNCLOS”) oraz Porozumienia Narodów Zjednoczonych w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących oraz zarządzania nimi z dnia 4 sierpnia 1995 r.
                  9
                („porozumienie UNFSA”), lub wszelkich innych umów międzynarodowych lub norm prawa międzynarodowego.

               Zgodnie z art. 56, 63 i 116 konwencji UNCLOS Zjednoczone Królestwo ma uzasadnione interesy połowowe na obszarze konwencji NEAFC (na morzu pełnym) oraz jako państwo nadbrzeżne na wodach wyłącznej strefy ekonomicznej Zjednoczonego Królestwa, które stanowią część obszaru konwencji NEAFC.

               Art. 63 ust. 2 konwencji UNCLOS i art. 8 porozumienia UNFSA stanowią, że gdy te same stada gatunków powiązanych występują zarówno w wyłącznej strefie ekonomicznej, jak i poza nią na obszarze przyległym do niej, państwo nadbrzeżne i państwa prowadzące połowy tych stad na obszarze przyległym muszą współpracować ze sobą w celu uzgodnienia środków niezbędnych do ochrony tych stad na obszarze przyległym. Współpracę tę można nawiązać w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem lub – jeżeli organizacje te nie mają kompetencji w odniesieniu do danego stada – w drodze ustaleń ad hoc między państwami zainteresowanymi danymi połowami.

               Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC umożliwi temu państwu współpracę w zakresie niezbędnych środków zarządzania rybołówstwem, z należytym uwzględnieniem praw, interesów i obowiązków innych państw oraz Unii Europejskiej, oraz pozwoli zapewnić, by działalność połowowa nie powodowała niezrównoważonej eksploatacji stada lub stad.

               Biorąc pod uwagę uzasadnione interesy połowowe Zjednoczonego Królestwa na obszarze konwencji NEAFC, spoczywający na tym państwie obowiązek współpracy w zakresie niezbędnych środków zarządzania rybołówstwem oraz konieczność zapewnienia wiążącego charakteru zaleceń NEAFC po przystąpieniu Zjednoczonego Królestwa do konwencji, Komisja zaleca, aby wniosek Zjednoczonego Królestwa został przyjęty.

               Proponuje się, aby Komisja została upoważniona do poinformowania depozytariusza konwencji NEAFC o stanowisku Unii popierającym przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC.

               3.Podstawa prawna

               3.1.Proceduralna podstawa prawna

               3.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  10
               .

               3.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Każde państwo może w dowolnej chwili przystąpić do konwencji NEAFC. Wniosek zostaje przyjęty, jeżeli w ciągu 90 dni od daty zawiadomienia przez depozytariusza o otrzymaniu wniosku trzy czwarte wszystkich umawiających się stron notyfikuje depozytariuszowi o swej zgodzie na wniosek. Depozytariusz informuje o wyniku rozpatrzenia wniosku państwo, które wystąpiło z wnioskiem w sprawie przystąpienia, i wszystkie umawiające się strony.

               Przystąpienie następuje przez złożenie depozytariuszowi dokumentu przystąpienia i nabiera mocy obowiązującej w dniu otrzymania przez depozytariusza tego dokumentu. Depozytariusz informuje wszystkich sygnatariuszy konwencji i wszystkie strony, które do niej przystąpiły, o złożeniu wszelkich dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, i zawiadamia sygnatariuszy zarówno o dacie wejścia w życie konwencji, jak i o stronach, w stosunku do których wchodzi ona w życie.

               Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa, po wejściu w życie, będzie wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 24 konwencji NEAFC i będzie mogło w decydujący sposób wpłynąć na treść przepisów UE.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych konwencji NEAFC. W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               3.2.Materialna podstawa prawna

               3.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli przewidywany akt ma kilka celów lub kilka elementów składowych, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś pozostałe mają jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               3.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnosi się do wspólnej polityki rybołówstwa.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 TFUE.

               3.3.Wniosek

               Podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, powinien być art. 43 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0243 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji, oraz w sprawie uchylenia decyzji Rady (UE) 2019/510

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku
                  11
                („konwencja NEAFC”) została zatwierdzona decyzją Rady 81/608/EWG
                  12
                i weszła w życie w dniu 17 marca 1982 r.

               (2)Konwencja NEAFC ma obecnie zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa w związku z tym, że Unia jest jedną z umawiających się stron tej konwencji, a art. 20 ust. 4 konwencji NEAFC uniemożliwia przystąpienie do niej państw członkowskich Unii.

               (3)Zgodnie z art. 20 ust. 4 konwencji NEAFC każde państwo może przystąpić do konwencji NEAFC, pod warunkiem że wniosek w sprawie przystąpienia tego państwa zostanie zatwierdzony przez trzy czwarte wszystkich umawiających się stron konwencji w terminie 90 dni od daty zawiadomienia przez depozytariusza o otrzymaniu wniosku.

               (4)W dniu 8 stycznia 2019 r. Zjednoczone Królestwo złożyło wniosek w sprawie przystąpienia do konwencji NEAFC jako umawiająca się strona. W tym samym dniu depozytariusz zawiadomił o tym Komisję Europejską.

               (5)W dniu 25 marca 2019 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2019/510
                  13
                w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji. Decyzją tą poparto przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC i została ona przyjęta na wypadek sytuacji, w której Zjednoczone Królestwo wystąpiłoby z Unii bez umowy o wystąpieniu. W związku z tym decyzja 2019/510 upoważniła Komisję do powiadomienia o stanowisku Unii wyłącznie w przypadku niezawarcia umowy o wystąpieniu.

               (6)Ponadto wniosek Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie nie został zatwierdzony przez trzy czwarte wszystkich umawiających się stron: nie osiągnięto kworum trzech czwartych umawiających się stron, które muszą powiadomić depozytariusza o poparciu wniosku.

               (7)Zgodnie z art. 129 ust. 4 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo może negocjować, podpisywać i ratyfikować umowy międzynarodowe w imieniu własnym w obszarach należących do wyłącznej kompetencji Unii, pod warunkiem że takie umowy nie wejdą w życie ani nie będą stosowane w okresie przejściowym, chyba że Unia wyrazi na to zgodę. Decyzją Rady 2020/135
                  14
                określono warunki i procedury udzielania takiej zgody.

               (8)Pismem z dnia 3 kwietnia 2020 r. Zjednoczone Królestwo powiadomiło Komisję Europejską o swoim zamiarze związania się, w imieniu własnym, konwencją NEAFC w okresie przejściowym.

               (9)Decyzja wykonawcza Rady (UE) XXX
                  15
                upoważnia Zjednoczone Królestwo do związania się, w imieniu własnym, konwencją NEAFC, jako że warunki określone w art. 3 ust. 1 decyzji (UE) 2020/135 są spełnione.

               (10)Zgodnie z art. 56, 63 i 116 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza („konwencja UNCLOS”)
                  16
                Zjednoczone Królestwo ma uzasadnione interesy połowowe na obszarze konwencji NEAFC (na morzu pełnym) jako państwo nadbrzeżne na wodach wyłącznej strefy ekonomicznej Zjednoczonego Królestwa, które stanowią część obszaru konwencji NEAFC.

               (11)Aby zapobiegać połowom o niezrównoważonym charakterze, w interesie Unii leży, aby Zjednoczone Królestwo współpracowało w zakresie zarządzania stadami będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania i w pełni przestrzegało postanowień konwencji UNCLOS oraz Porozumienia Narodów Zjednoczonych w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących oraz zarządzania nimi z dnia 4 sierpnia 1995 r. (zwanego dalej „porozumieniem UNFSA”)
                  17
               , lub wszelkich innych umów międzynarodowych lub norm prawa międzynarodowego.

               (12)Art. 63 ust. 2 konwencji UNCLOS i art. 8 porozumienia UNFSA stanowią, że gdy te same stada gatunków powiązanych występują zarówno w wyłącznej strefie ekonomicznej, jak i poza nią na obszarze przyległym do niej, państwo nadbrzeżne i państwa prowadzące połowy tych stad na obszarze przyległym muszą współpracować ze sobą w celu uzgodnienia środków niezbędnych do ochrony tych stad na obszarze przyległym. Taką współpracę można nawiązać w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem. Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC umożliwi temu państwu współpracę w zakresie niezbędnych środków zarządzania rybołówstwem, co pozwoli zapewnić, by działalność połowowa nie powodowała niezrównoważonej eksploatacji odnośnego stada lub stad.

               (13)Przystąpienie jeszcze przed upływem okresu przejściowego umożliwi Zjednoczonemu Królestwu pełną realizację zobowiązań wynikających z UNCLOS w odniesieniu do środków ochrony i zarządzania, które wejdą w życie z chwilą zakończenia okresu przejściowego, gdy prawo Unii przestanie mieć do zastosowanie do tego państwa. Zatem w interesie Unii leży, by poprzeć wniosek Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do konwencji NEAFC przed upływem terminu notyfikacji, o którym mowa w art. 20 ust. 4 konwencji NEAFC,

               (14)W celu zachowania jasności i pewności prawa należy uchylić decyzję (UE) 2019/510,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku („konwencja NEAFC”), polega na poparciu wniosku w sprawie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC.

               2.Komisja jest upoważniona do powiadomienia depozytariusza konwencji NEAFC o stanowisku Unii przed upływem terminu notyfikacji, o którym mowa w art. 20 ust. 4 konwencji NEAFC.

               Artykuł 2

               Decyzja (UE) 2019/510 traci moc.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. C 384 I z 12.11.2019, s. 1).

                     (2)

                        Dz.U. L 227 z 12.8.1981, s. 21.

                     (3)

                        W przypadku wniosku Zjednoczonego Królestwa złożonego w dniu 8 stycznia 2019 r. okres 90 dni upłynie w dniu 8 kwietnia 2019 r.

                     (4)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/510 z dnia 25 marca 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji (Dz.U. L 85 z 27.3.2019, s. 22).

                     (5)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 1).

                     (6)

                        (Dz.U. L xxx z xxx, s. xxx).

                     (7)

                        Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22.

                     (8)

                        Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza (Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 3).

                     (9)

                        Porozumienie w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi – Deklaracja dotycząca kompetencji Wspólnoty Europejskiej – Deklaracje interpretacyjne, Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 17.

                     (10)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (11)

                        Dz.U. L 227 z 12.8.1981, s. 22.

                     (12)

                        Decyzja Rady 81/608/EWG z dnia 13 lipca 1981 r. dotycząca zawarcia Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku (Dz.U. L 227 z 12.8.1981, s. 21).

                     (13)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/510 z dnia 25 marca 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji (Dz.U. L 85 z 27.3.2019, s. 22).

                     (14)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 1).

                     (15)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2020/XXX z dnia [data] r. w sprawie wyrażenia zgody na związanie się przez Zjednoczone Królestwo, w imieniu własnym, określonymi umowami międzynarodowymi w obszarze wspólnej polityki rybołówstwa Unii, które mają wejść w życie lub być stosowane w okresie przejściowym (Dz.U. L xxx z xxx, s. xxx).

                     (16)

                        Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 3.

                     (17)

                        Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 14.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.9.2020
            COM(2020) 484 final
            2020/0232(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca zaciągania zobowiązań ze środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP z operacji w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju, sald pozostałych z 10. EFR lub z poprzednich EFR oraz środków umorzonych z projektów realizowanych w ramach 10. EFR lub z poprzednich EFR

               UZASADNIENIE

               UE (i jej państwa członkowskie) są światowymi liderami w dziedzinie międzynarodowej współpracy na rzecz rozwoju. Tradycyjnie przewodzą one międzynarodowym działaniom jako darczyńcy, a także ze względu na swoją innowacyjną rolę w finansowaniu rozwoju.

               Mimo możliwej do zaobserwowania ogólnoświatowej poprawy warunków życia osób znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji nadal istnieją poważne wyzwania. Globalne wyzwania stały się bardziej złożone, wielowymiarowe i szybko się zmieniają. Aby skutecznie im zaradzić, Unia Europejska musi zintensyfikować swoje działania zewnętrzne, prowadzić elastyczną i skuteczną politykę oraz posiadać elastyczne i skuteczne instrumenty finansowe.

               Ponieważ skala wyzwań przekracza dostępne obecnie środki, UE poszukuje nowych, innowacyjnych i skutecznych sposobów na stworzenie ram finansowania rozwoju. Wykorzystywanie inwestycji dokonywanych przez instytucje finansowe i partnerów z sektora prywatnego jest skutecznym sposobem na maksymalne wykorzystanie budżetu UE.

               Instrumenty finansowe stanowią jednak nadal bardzo małą część budżetu UE na działania zewnętrzne. Większość budżetu przeznaczonego na rozwój (około 90 % w trakcie wieloletnich ram finansowych (WRF) na lata 2014–2020) przeznacza się na tradycyjne dotacje na rozwój, wsparcie budżetowe i inne rozwiązania w zakresie bezpośredniego i pośredniego finansowania krajów partnerskich.

               ****

               Pionierskim instrumentem finansowym był instrument inwestycyjny AKP. Utworzono go w 2003 r. na mocy umowy wewnętrznej między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowana i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do umowy o partnerstwie z Kotonu (umowa o partnerstwie z Kotonu)
                  1
                w celu wspierania wzrostu w sektorze prywatnym – i pomocy w mobilizowaniu w tym celu kapitału krajowego i zagranicznego – w 78 krajach położonych w Afryce Subsaharyjskiej, na Karaibach i na Pacyfiku.

               Instrument ten, dotychczas zarządzany przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), korzysta ze środków 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju, a także z zasobów własnych EBI.

               Ramy prawne instrumentu inwestycyjnego AKP
                  2
                stanowią, co następuje (w odniesieniu do środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR)):

               ·„wpływy i dochody” (środki powracające
                  3
               ) z operacji w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP wykorzystywane są do dalszych operacji (na podstawie art. 5 ust. 3 umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR) i funkcjonują jako fundusz odnawialny;

               ·z chwilą wygaśnięcia protokołu finansowego do umowy o partnerstwie z Kotonu (oraz wobec braku konkretnej decyzji Rady skumulowane środki powracające netto są przenoszone do następnego protokołu (art. 3 ust. 2 załącznika II do umowy o partnerstwie z Kotonu);

               ·zobowiązania dotyczące całkowitych zasobów 11. EFR oraz środków powracających nie będą zaciągane po dniu 31 grudnia 2020 r., chyba że Rada zdecyduje inaczej, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji (pkt 5 załącznika Ic do umowy o partnerstwie z Kotonu i art. 1 ust. 5 umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR);

               ·równocześnie art. 1 ust. 5 umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR w związku z art. 47 ust. 2 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR przewiduje, że środki wniesione przez państwa członkowskie na podstawie 9., 10. i 11. EFR na sfinansowanie instrumentu inwestycyjnego AKP pozostają dostępne do wykorzystania po dniu 31 grudnia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2030 r.;

               ·w art. 14 ust. 3 umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR dodano, że umowa ta pozostaje w mocy tak długo, jak będzie to konieczne do całkowitego wykonania wszelkich operacji finansowanych na podstawie umowy o partnerstwie z Kotonu i WRF na lata 2014–2020 (do czasu spłaty i zamknięcia operacji).

               Niniejszy wniosek jest potrzebny, aby umożliwić dysponowanie środkami powracającymi po dniu 31 grudnia 2020 r. W przypadku braku decyzji Rady środki powracające muszą zostać zwrócone państwom członkowskim proporcjonalnie, zgodnie z tabelą zawartą w umowie wewnętrznej w sprawie 11. EFR (art. 1 ust. 2 lit. a)).

               Zgodnie z obecnymi szacunkami EBI środki powracające wynoszą około 3,2 mld EUR (3,6 mld EUR całkowitych środków – z UE-28 – pomniejszone o opłaty i koszty związane z zarządzaniem).

               ****

               Niniejszy wniosek dotyczący wykorzystywania środków powracających instrumentu inwestycyjnego AKP na nowe operacje pojawia się w kluczowym momencie, kiedy UE kształtuje swoją przyszłą politykę rozwoju.

               1)W kolejnych WRF UE na lata 2021–2027 Komisja zaproponowała zwiększenie budżetu na działania zewnętrzne, w tym środków z Instrumentu Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy
                  4
               , oraz uproszczenie jego struktury, aby uczynić go bardziej elastycznym i skutecznym w obliczu globalnych wyzwań.

               2)Komisja zaproponowała również jeden główny instrument działań zewnętrznych: Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej (ISWMR), który obejmuje innowacyjną i uproszczoną architekturę finansową dla inwestycji poza UE. Jego podstawę stanowi Europejski Fundusz na rzecz Zrównoważonego Rozwoju Plus (EFZR+) wspierany w ramach nowej gwarancji na działania zewnętrzne
                  5
               . Wniosek dotyczący ISWMR jest obecnie przedmiotem negocjacji między współprawodawcami.

               Wniosek Komisji opiera się na wszystkich tych trwających dyskusjach i sprawozdaniach.

               Uwzględniono w nim również ustalenia i zalecenia wynikające z przeglądu końcowego instrumentu inwestycyjnego AKP
                  6
               , który opublikowano w 2019 r. W wyniku przeglądu stwierdzono, że chociaż instrument inwestycyjny AKP przyczynił się do osiągnięcia celów umowy z Kotonu dotyczących zmniejszenia ubóstwa, włączenia państw AKP do gospodarki światowej i wspierania ich zrównoważonego rozwoju, nie zmaksymalizował on swojego wkładu w tym zakresie.

               W latach 2003–2017 w ramach funduszu odnawialnego na projekty przeznaczono 5,2 mld EUR, z czego ponad 4 mld EUR sfinansowano za pośrednictwem EFR.

               Finansowa „dodatkowość” (wykorzystywanie funduszy UE w celu przyciągnięcia dodatkowych inwestycji prywatnych, które w przeciwnym razie nie miałyby miejsca) była zadowalająca, ale nie została w pełni wykorzystana. Przejawia się to stosunkowo ograniczonym wykorzystaniem w krajach o niskim dochodzie i krajach niestabilnych, w których dodatkowe inwestycje miałyby największy wpływ. Ponad połowa operacji instrumentu inwestycyjnego w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP miała miejsce w krajach o niskim i średnim dochodzie, a 30 % w niewielkiej liczbie krajów o niskim dochodzie.

               Z ustaleń przeglądu wynika, że większy nacisk położono na stabilność finansowania niż na cele w zakresie rozwoju.

               W ramach oceny wydano również kilka zaleceń. Obejmują one potrzebę znalezienia lepszej równowagi między celami w zakresie rozwoju a stabilnością finansowania, większe skoncentrowanie się na krajach o niskim dochodzie i krajach niestabilnych, zwiększenie wykorzystania innowacyjnych narzędzi finansowych, takich jak gwarancje, poprawę monitorowania i oceny wyników w zakresie rozwoju oraz przegląd modelu operacyjnego.

               W poprzednich ocenach, takich jak przeprowadzona w 2010 r. ocena śródokresowa gwarancji w ramach upoważnienia EBI do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich
                  7
                oraz przeprowadzona w 2016 r. ocena łączenia różnych form finansowania
                  8
               , stwierdzono również, że nowo ustanowione mechanizmy finansowe UE (łączenie różnych form finansowania i gwarancje) działają, ale ich wpływ na rozwój jest ściśle związany z ukierunkowaniem polityki.

               ****

               W tym kontekście Komisja proponuje Radzie przeniesienie środków powracających z instrumentu inwestycyjnego AKP do EFZR+ w ramach przyszłego ISWMR. Komisja zamierza zainwestować je w państwach AKP za pośrednictwem EBI.

               Jak określono w dokumencie roboczym Komisji Europejskiej i EBI z 2019 r. sporządzonym w kontekście negocjacji w sprawie ISWMR w odniesieniu do „byłego instrumentu inwestycyjnego AKP”, EBI wspiera w szczególności: dalsze wykorzystywanie przez kilka lat środków powracających; bez żadnych kosztów dla budżetu UE i w ramach szczególnych uregulowań (dotyczących geografii, kwalifikowalności i profilu ryzyka), które zostaną określone.

               Komisja proponuje również, po konsultacjach z EBI, aby wykorzystanie środków powracających za pośrednictwem EBI było ukierunkowane przede wszystkim na instrumenty na rzecz rozwoju charakteryzujące się wysokim ryzykiem finansowym, w szczególności na finansowanie zaangażowane społecznie, fundusze kapitałowe i operacje w krajach najsłabiej rozwiniętych.

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi wkładami ze strony państw członkowskich.

               ****

               Aby UE mogła przyczynić się do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju określonych w Agendzie 2030, oprócz tradycyjnego finansowania rozwoju kluczowe znaczenie ma zmaksymalizowanie potencjału mobilizacji kapitału prywatnego przy wykorzystaniu innowacyjnych instrumentów finansowych.

               Ponieważ wyzwania te są znacznie większe niż dostępne zasoby, konieczne jest ustalenie priorytetów.

               W związku z tym kluczowe znaczenie ma włączenie do tych samych ram zarządzania wielu instrumentów dostępnych w ramach działań zewnętrznych. Dzięki temu w ramach funduszy przestrzegano by zasady „strategia przede wszystkim”, co z kolei zapewni spójność i komplementarność oraz zmaksymalizuje wpływ na rozwój.

               Celem niniejszego wniosku jest zapewnienie bardziej zdecydowanego ukierunkowania polityki i zwiększenie wpływu środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP na rozwój. Będzie on wspierał inwestycje w państwach AKP w bardziej strategiczny i skuteczny sposób. Inwestycje będą opierały się na potrzebach krajów partnerskich i celach działań zewnętrznych UE oraz będą realizowane z wykorzystaniem najlepszego połączenia dostępnego finansowania, w tym w ramach EFZR+.

               ****

               EFZR+ jest częścią ISWMR, który jest ambitną propozycją charakteryzującą się globalnym zasięgiem, zwiększonymi środkami finansowymi i bardziej zdecydowanym ukierunkowaniem polityki, której motywem przewodnim jest zasada „strategia przede wszystkim”.

               ISWMR zapewni optymalne ramy polityczne i finansowe, ponieważ zapewni finansowanie mieszane (łączenie) i gwarancje jako źródła finansowania w ramach jednego i uproszczonego systemu zarządzania, które będą zarządzane wraz z innymi narzędziami wdrażania (dotacjami, pomocą techniczną, wsparciem budżetowym itp.).

               EFZR+ będzie w pełni podlegać priorytetom, celom i indykatywnym alokacjom ustalonym w ramach procesu programowania, a jego ostatecznym celem będzie wspieranie inwestycji poza UE w sposób strategiczny i spójny, z korzyścią dla zrównoważonego rozwoju.

               Oznacza to, że wszystkie działania inwestycyjne będą planowane w taki sposób, aby osiągnąć jak największy wpływ na rozwój i maksymalnie zwiększyć spójność działań zewnętrznych UE. Programowanie operacji musi być procesem integracyjnym, obejmującym konsultacje z sektorem publicznym i prywatnym, państwami członkowskimi, instytucjami finansowymi, społeczeństwem obywatelskim i innymi zaangażowanymi stronami.

               EFZR+ opiera się na udanych doświadczeniach swojego poprzednika, Europejskiego Funduszu Zrównoważonego Rozwoju (EFZR), który jest podstawą obecnego Planu inwestycji zewnętrznych oraz ramieniem finansowym Sojuszu Afryka–Europa.

               W ramach niedawnej niezależnej oceny
                  9
                stwierdzono, że EFZR ma duże znaczenie dla zaspokajania potrzeb inwestycyjnych objętych nim regionów (Afryki Subsaharyjskiej i krajów objętych europejską polityką sąsiedztwa), jak również dla unijnych priorytetów i zobowiązań.

               Jeżeli chodzi o instrumenty łączone (łączące fundusze publiczne i prywatne), w latach 2017–2019 przydzielono 3,1 mld EUR na sfinansowanie 154 projektów na całym kontynencie afrykańskim i w krajach objętych europejską polityką sąsiedztwa. Ten wkład UE przyciągnął dodatkowe finansowanie, które ma pokryć inwestycje o łącznej wartości około 30 mld EUR, głównie w sektorach energetycznym i transportowym, ale również wspierać rozwój sektora prywatnego i rolnictwa.

               W Afryce Subsaharyjskiej EFZR, dzięki wkładowi UE w wysokości 1,8 mld EUR, zmobilizował łącznie 13,5 mld EUR, finansując 78 operacji. W krajach objętych europejską polityką sąsiedztwa wkład UE w wysokości 1,3 mld EUR odblokował inwestycje opiewające łącznie na kwotę 16,2 mld EUR, finansując 76 operacji.

               Ponadto na potrzeby 22 proponowanych programów gwarancyjnych przydzielono wkład UE w wysokości 1,55 mld EUR. Oczekuje się, że odblokują one inwestycje o łącznej wartości 17,5 mld EUR.

               ****

               Pod względem spójności niniejszy wniosek opiera się również na wspólnym oświadczeniu z 2017 r. dotyczącym nowego Europejskiego konsensusu w sprawie rozwoju
                  10
               , które stanowiło część odpowiedzi UE na Agendę ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i cele zrównoważonego rozwoju
                  11
               . W Europejskim konsensusie w sprawie rozwoju określono już konieczność łączenia pomocy z innymi zasobami, budowania lepiej dopasowanych partnerstw z szerszym gronem zainteresowanych stron oraz potwierdzono zaangażowanie na rzecz

                  spójności polityki na rzecz rozwoju

               .

               Ponadto niniejszy wniosek gwarantuje, że UE będzie stosować się do zasad i kryteriów określonych w komunikacie Komisji w sprawie roli sektora prywatnego w osiąganiu trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu
                  12
               .

               ****

               Komisja poinformowała EBI o treści niniejszego wniosku.

               2020/0232 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca zaciągania zobowiązań ze środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP z operacji w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju, sald pozostałych z 10. EFR lub z poprzednich EFR oraz środków umorzonych z projektów realizowanych w ramach 10. EFR lub z poprzednich EFR

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
                  13
                („umowa wewnętrzna w sprawie 11. EFR”), w szczególności jej art. 1 ust. 3, 4 i 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zobowiązania dotyczące środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP z operacji w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju („EFR”) nie mogą być zaciągane po dniu 31 grudnia 2020 r., chyba że Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, zdecyduje inaczej.

               (2)Istnieją dowody wyraźnie potwierdzające, że chociaż instrument inwestycyjny AKP przyczynił się do osiągnięcia celów związanych z ograniczeniem ubóstwa, integracją z gospodarką światową i zrównoważonym rozwojem państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE, nie zmaksymalizował swojego wkładu w tym zakresie. Dalsze wykorzystywanie środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP w nowych ramach zarządzania mogłoby doprowadzić do osiągnięcia lepszych wyników w zakresie rozwoju.

               (3)[W dniu 14 czerwca 2018 r. Komisja przyjęła wniosek w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej („ISWMR”)
                  14
               , które przewiduje ustanowienie Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju Plus (EFZR+) wspieranego w ramach gwarancji na działania zewnętrzne, do którego państwa członkowskie mogłyby wnosić wkład, który mogłyby przeznaczyć na rozpoczęcie działań w konkretnych regionach, państwach, sektorach lub istniejących oknach inwestycyjnych].

               (4)Stwierdzono, że Europejski Fundusz na rzecz Zrównoważonego Rozwoju
                  15
                („EFZR”) ma duże znaczenie dla zaspokajania potrzeb inwestycyjnych objętych nim regionów (Afryki Subsaharyjskiej i krajów objętych europejską polityką sąsiedztwa), jak również dla unijnych priorytetów i zobowiązań.

               (5)We wspólnym komunikacie „W kierunku kompleksowej strategii współpracy z Afryką”
                  16
                Komisja i Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa wezwali Unię do wspierania zrównoważonego wzrostu i zatrudnienia na całym kontynencie afrykańskim. Unia chce między innymi współpracować z Afryką w zakresie promowania inwestycji poprzez zwiększenie wykorzystania innowacyjnych mechanizmów finansowania.

               (6)We wspomnianym wspólnym komunikacie Komisja i Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa stwierdzili, że instrumenty finansowe mają zachęcać do inwestycji o dużym wpływie na rozwój, głównie w celu wsparcia sektora prywatnego, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w komunikacie Komisji „Większa rola sektora prywatnego w osiąganiu trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu w krajach rozwijających się”
                  17
               , tj. mierzalnym wpływem na rozwój, dodatkowością, neutralnością, wspólnym interesem i współfinansowaniem, efektem demonstracyjnym i przestrzeganiem norm społecznych, środowiskowych i fiskalnych.

               (7)W związku z tym należy zezwolić, aby środki powracające i kwoty zasobów finansowych, o których mowa w niniejszej decyzji, stanowiły wkłady do Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju Plus (EFZR+) i do gwarancji na działania zewnętrzne („zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel”). Po dniu 31 grudnia 2027 r. ISWMR nie będzie otrzymywać tych środków powracających i kwot zasobów finansowych jako zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel. Po tym terminie środki te, aż do ich wyczerpania, będą otrzymywane przez kolejne mechanizmy finansowania.

               (8)Środki powracające w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP powinny być przekazywane corocznie jako alokacje uzupełniające geograficzne linie budżetowe ISWMR, które mają być inwestowane za pośrednictwem EFZR+ zgodnie z dokumentami programowymi.

               (9)Komisja będzie dokonywać inwestycji za pośrednictwem Europejskiego Banku Inwestycyjnego, aby zmaksymalizować ich wpływ na rozwój i ich dodatkowość, a także uwzględnić kwestie długookresowej zdolności do obsługi długu.

               (10)[Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXXX [ustanawiającym Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej] środki powinny być ukierunkowane przede wszystkim na instrumenty na rzecz rozwoju charakteryzujące się wysokim ryzykiem finansowym, w szczególności na finansowanie zaangażowane społecznie, fundusze kapitałowe i działania w krajach najsłabiej rozwiniętych. Celem operacji powinna być maksymalizacja wpływu na rozwój].

               (11)Zgodnie z art. 152 ust. 4 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
                  18
                Zjednoczonemu Królestwu zwraca się jego udział w instrumencie inwestycyjnym AKP w EFR, zgromadzony w ramach kolejnych okresów EFR, w terminie zapadalności inwestycji. O ile nie uzgodniono inaczej, udział kapitałowy Zjednoczonego Królestwa nie powinien być ponownie rozdysponowany po zakończeniu okresu rozliczeniowego 11. EFR ani przeniesiony na kolejne okresy.

               (12)Wejście w życie i stosowanie niniejszej decyzji powinno być uzależnione od wejścia w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXXX/XXXX [ustanawiającego Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej]. W związku z tym daty wejścia w życie i rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXXX/XXXX [ustanawiającego Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej] powinny się pokrywać,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1)Środki powracające w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP na operacje w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju, salda pozostałe z 10. EFR lub z poprzednich EFR oraz środki umorzone z projektów realizowanych w ramach 10. EFR lub poprzednich EFR w dniu … [data wejścia w życie niniejszej decyzji] stanowią wkłady [do Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju Plus (EFZR+) i gwarancji na działania zewnętrzne zgodnie z art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX [ustanawiającego Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej] w celu zapewnienia finansowania za pośrednictwem gwarancji budżetowych na mocy art. 23 ust. 1 lit. f) oraz łączenia różnych form finansowania zgodnie z art. 23 ust. 1 lit. g) tego rozporządzenia].

               2)Do celów niniejszej decyzji „środki powracające” oznaczają wszelkie dochody, w tym dywidendy, zyski kapitałowe, opłaty gwarancyjne oraz odsetki od pożyczek, od kwot złożonych na wszelkich rachunkach otwartych w celu rejestrowania środków pieniężnych przechowywanych na rachunku instrumentu inwestycyjnego AKP oraz wynagrodzeń z inwestycji finansowych, a także spłaty, w tym spłaty kapitału, gwarancje zwolnione i spłatę kwoty głównej pożyczek wynikających z operacji w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP. Za środki powracające uznaje się również środki pochodzące z umorzenia środków powracających.

               3)Środki powracające podlegają obowiązującym zasadom i procedurom EFZR+ określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXXX/XXXX [ustanawiającym Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej].

               Artykuł 2

               Wkłady te przeznacza się dla państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem wejścia w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXXX/XXXX [ustanawiającego Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej]. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowana i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy Protokołu finansowego do Umowy o Partnerstwie między członkami Grupy Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi podpisanej w Cotonou (Benin) dnia 23 czerwca 2000 roku oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355).

                     (2)

                        Art. 76 ust. 1 lit. d) umowy o partnerstwie z Kotonu, zmienionej po raz drugi w 2010 r., oraz załącznik Ic i załącznik II do umowy o partnerstwie z Kotonu (Dz.U. L 317 z 15.12.2000; Dz.U. L 287 z 28.10.2005; Dz.U. L 287 z 4.11.2010). Ramy prawne obejmują również art. 1 ust. 5, art. 2 lit. d), art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 1, art. 9 i art. 11 ust. 2 umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE(Dz.U. L 210 z 6.8.2013) i art. 45–52 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR (rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju i uchylającego rozporządzenie (UE) 2015/323, Dz.U. L 307 z 3.12.2018).

                     (3)

                        Przez środki powracające rozumie się wszelkie dochody (np. płatności z tytułu odsetek, dywidendy, wpłaty na poczet kapitału, wynagrodzenia z inwestycji skarbowych, gwarancje, inne opłaty i prowizje oraz wpływy z umorzenia lub sprzedaży udziału w kapitale własnym instrumentu inwestycyjnego AKP), spłaty (np. zwolnienie finansowanych gwarancji instrumentu inwestycyjnego AKP, spłaty kapitału, spłaty kwoty głównej pożyczek) lub kwoty zasobów finansowych na dzień 1 stycznia 2021 r., wynikające z operacji w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP. Aby uniknąć wątpliwości, środki pochodzące z umorzenia środków powracających uznaje się również za środki powracające.

                     (4)

                        Wniosek w sprawie rozporządzenia Rady ustanawiającego Instrument Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy w celu wsparcia odbudowy w następstwie pandemii COVID-19, COM(2020) 441 final z 28.5.2020.

                     (5)

                        Europejski Fundusz na rzecz Zrównoważonego Rozwoju Plus (EFZR+), utworzony na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej, zgodnie z wnioskiem Komisji dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej, COM(2018) 460 final.

                     (6)

                        Przegląd końcowy instrumentu inwestycyjnego AKP, sprawozdanie końcowe, Aide à la Décision Economique (ADE), marzec 2020 r.

                     (7)

                        Upoważnienie Europejskiego Banku Inwestycyjnego do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich na lata 2007–2013 – Przegląd śródokresowy i zalecenia komitetu sterującego ekspertów, luty 2010 r., znany również jako sprawozdanie Camdessusa.

                     (8)

                        Ocena łączenia różnych form finansowania, sprawozdanie końcowe, grudzień 2016 r.

                     (9)

                        Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady na temat wdrażania Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju, COM(2020) 224 final, czerwiec 2020 r.

                     (10)

                        Nowy europejski konsensus w sprawie rozwoju „Nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość” – Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlamentu Europejskiego i Komisji, 2017 r. (Dz.U. C 210 z 30.6.2017).

                     (11)

                        Rezolucja ONZ: Przekształcamy nasz świat: Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, 2015 r.

                     (12)

                        COM(2014) 263 final.

                     (13)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

                     (14)

                        COM(2018) 460 final.

                     (15)

                        Rozporządzenie (UE) 2017/1601 z dnia 26 września 2017 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (EFZR), gwarancji EFZR i funduszu gwarancyjnego EFZR (Dz.U. L 249 z 27.9.2017, s. 1).

                     (16)

                        JOIN(2020) 4 final.

                     (17)

                        COM(2014) 263 final.

                     (18)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.