               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.10.2020
            COM(2020) 960 final
            2020/0299(BUD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Chorwacji i Polsce w związku z klęskami żywiołowymi oraz zapewnienia wypłaty zaliczek na rzecz Chorwacji, Niemiec, Grecji, Węgier, Irlandii, Portugalii i Hiszpanii w związku z wystąpieniem poważnego stanu zagrożenia zdrowia publicznego

               UZASADNIENIE

               1.Kontekst wniosku

               Niniejsza decyzja obejmuje uruchomienie Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (zwanego dalej „FSUE”) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2012/2002
                  1
                (zwanym dalej „rozporządzeniem”) na kwotę 823 548 633 EUR w celu udzielenia pomocy Chorwacji i Polsce w następstwie klęsk żywiołowych, które miały miejsce w tych państwach w 2020 r., a także w celu wypłaty zaliczek siedmiu państwom członkowskim (wśród których znajdują się: Chorwacja, Niemcy, Grecja, Węgry, Irlandia, Portugalia, Hiszpania) w odpowiedzi na poważny stan zagrożenia zdrowia publicznego wywołany pandemią COVID-19 na początku 2020 r. Uruchomieniu tych środków towarzyszy projekt budżetu korygującego (PBK) nr 9/2020
                  2
               , w którym wnosi się o zapisanie potrzebnych środków w budżecie ogólnym na 2020 r. zarówno w zobowiązaniach, jak i płatnościach.

               2.Informacje i warunki

               2.1Chorwacja – trzęsienie ziemi, które dotknęło miasto Zagrzeb oraz żupanię zagrzebską i żupanię krapińsko-zagorską w marcu 2020 r.

               1)W dniu 10 czerwca 2020 r. Republika Chorwacji (zwana dalej „Chorwacją”) złożyła wniosek o wkład z FSUE w celu sfinansowania działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie w następstwie trzęsienia ziemi, które miało miejsce dnia 22 marca 2020 r. i które spowodowało szkody w mieście Zagrzeb oraz w żupaniach zagrzebskiej i krapińsko-zagorskiej.

               2)Wniosek został złożony w terminie dwunastu tygodni od dnia wystąpienia pierwszej szkody spowodowanej klęską żywiołową i zawiera wszystkie informacje wymagane zgodnie z art. 4 rozporządzenia.

               3)Trzęsienie ziemi jest klęską żywiołową, w związku z czym jest objęte zakresem zastosowania funduszu.

               4)Władze chorwackie oszacowały łączną wartość szkód bezpośrednich na kwotę 11 572 586 387 EUR. Kwota ta stanowi 22,9 % dochodu narodowego brutto (DNB) Chorwacji i przekracza próg „poważnej klęski żywiołowej” wymagany do uruchomienia FSUE wynoszący 303,3 mln EUR (0,6 % DNB Chorwacji w 2020 r.). Ta klęska żywiołowa kwalifikuje się zatem do kategorii „poważnej klęski żywiołowej” i wchodzi w zakres stosowania rozporządzenia.

               5)Podstawę obliczenia kwoty wkładu finansowego z FSUE stanowi łączna wartość szkód bezpośrednich. Wkład finansowy można wykorzystać jedynie do przeprowadzenia niezbędnych działań nadzwyczajnych zgodnie z definicją zawartą w art. 3 rozporządzenia.

               6)Służby Komisji przeprowadziły dokładną analizę przedmiotowego wniosku zgodnie z rozporządzeniem, w szczególności z jego art. 2, 3 i 4. W dniu 17 lipca 2020 r. Komisja zwróciła się do Chorwacji o uzupełnienie informacji dotyczących metodyki wykorzystanej na potrzeby oszacowania kosztów naprawy budynków mieszkalnych i obiektów edukacyjnych. Chorwacja w należyty sposób udostępniła te informacje w dniach 28 i 31 lipca 2020 r., co pozwoliło Komisji na sfinalizowanie oceny.

               7)W swoim wniosku władze chorwackie szczegółowo opisują zdarzenie i zakres szkód. Najbardziej dotkniętym obszarem jest miasto Zagrzeb oraz żupanie zagrzebska i krapińsko-zagorska, które liczą 1,23 mln mieszkańców, z czego 1,18 mln mieszka w gminach i miastach, w których ogłoszono stan klęski żywiołowej. Trzęsienie ziemi o sile 5,5 w skali Richtera było w Zagrzebiu najsilniejsze od 1880 r. Rannych zostało 27 osób, jedna z nich zmarła z powodu odniesionych obrażeń.

               8)Trzęsienie ziemi spowodowało znaczne szkody strukturalne budynków, w szczególności budynków mieszkalnych i budynków użyteczności publicznej (tj. obiektach edukacyjnych, szpitalach, budynkach, w których siedzibę mają instytucje). Władze Chorwacji oszacowały, że zniszczeniu uległo 26 000 budynków (około 5 % to straty poważne, 20 % – umiarkowanie i 74 % – lekkie). Szacuje się, że przesiedlono 30 000 osób; osobom tym rząd Chorwacji zapewnił dotacje na wynajem miejsc tymczasowego zakwaterowania.

               9)Trzęsienie ziemi spowodowało ogromne szkody w większości budynków należących do historycznego kompleksu miejskiego miasta Zagrzeb, a ponadto zniszczyło nieruchomości będące dobrami kultury, głównie kościoły, położone na bardziej oddalonych obszarach miasta oraz w sąsiadujących żupaniach. Runęła jedna z dwóch iglic katedry w Zagrzebiu, najbardziej symbolicznego obiektu kultury. Trzęsienie ziemi bezpośrednio odbiło się na ponad 80 % budynków szpitalnych, a 17 % uznano za nienadające się do użytku – tymczasowo lub trwale. Trzęsienie ziemi spowodowało szkody w wielu obiektach edukacyjnych. Zgodnie z pierwotną oceną zniszczeniu uległo 106 budynków przedszkolnych, 214 budynków szkolnych i ośrodków edukacyjnych oraz 12 internatów. Ponadto 36 jednostek wchodzących w skład Uniwersytetu w Zagrzebiu zgłosiło szkody w 142 budynkach. Ucierpiały również budynki, w których znajduje się 29 instytutów naukowych. Szczegółowe informacje dotyczące ogólnych szkód, powiązanych kosztów oraz społeczno-gospodarczych skutków klęski są dostępne w sprawozdaniu „Trzęsienie ziemi w Chorwacji. Wstępna ocena szkód i potrzeb w 2020 r.”, przygotowana przez rząd Chorwacji przy wsparciu Banku Światowego.

               10)Niezależna ocena przeprowadzona przez służby Komisji potwierdziła zgłoszony we wniosku obszar dotknięty zniszczeniami, a także ogólną liczbę ludności, która ucierpiała w wyniku trzęsienia. Specjalna analiza szkód poniesionych przez zasoby publiczne i budynki mieszkalne potwierdziła terytorialne rozmieszczenie szkód i konkretne liczby dotyczące szkód w obiektach edukacyjnych. Informacje uzupełniające dostarczone przez Chorwację na wniosek służb Komisji pozwoliły lepiej zrozumieć źródło ogólnych kosztów przedstawionych we wniosku. Po przyjęciu tych kosztów w wykonanej przez Komisję metodyce szacowania kosztów, którą opracowało Wspólne Centrum Badawcze, łączna wartość szkód bezpośrednich mieści się w granicach szacowanych przez władze chorwackie.

               11)Chorwacja oszacowała koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 2 270,1 mln EUR i przedstawiła je w podziale na rodzaje operacji. Największa część dotyczy kosztów przywrócenia funkcjonowania infrastruktury, w szczególności placówek edukacyjnych i obiektów opieki zdrowotnej, a także obiektów tymczasowego zakwaterowania.

               12)Władze Chorwacji potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               13)W swoim wniosku z dnia 10 czerwca 2020 r. Chorwacja zwróciła się o wypłatę zaliczki, o której mowa w art. 4a rozporządzenia. W dniu 10 sierpnia 2020 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą C(2020) 5575 przyznającą zaliczkę z FSUE w wysokości 88 951 877 EUR, która została następnie wypłacona Chorwacji.

               14)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku związanemu z klęskami żywiołowymi i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               15)Art. 47a nowelizacji chorwackiej ustawy o budownictwie, która weszła w życie w dniu 28 grudnia 2019 r., nakłada obowiązek przyjęcia długoterminowej strategii renowacji krajowego funduszu budynków, w tym opracowanie polityki i środków zwiększających ochronę przed zagrożeniami związanymi z trzęsieniami ziemi, które mają wpływ na trwałość budynków.

               2.2Polska – powódź w województwie podkarpackim w czerwcu 2020 r.

               1)W dniu 24 sierpnia 2020 r. Rzeczpospolita Polska (zwana dalej „Polską”) złożyła wniosek o wkład z FSUE w następstwie powodzi, jaka miała miejsce w województwie podkarpackim w czerwcu 2020 r.

               2)Wniosek został złożony w terminie dwunastu tygodni od dnia wystąpienia pierwszej szkody spowodowanej klęską żywiołową i zawiera wszystkie informacje wymagane zgodnie z art. 4 rozporządzenia.

               3)Powódź opadowa jest klęską żywiołową, w związku z czym jest objęta zakresem zastosowania funduszu.

               4)We wniosku zdarzenie zostało przedstawione jako „regionalna klęska żywiołowa”, określona w art. 2 ust. 3 rozporządzenia, którą definiuje się jako każdą klęskę żywiołową skutkującą, w regionie na poziomie NUTS 2 kwalifikującego się państwa, bezpośrednią szkodą przekraczającą 1,5 % produktu krajowego brutto (PKB) tego regionu. Władze polskie oszacowały łączną wartość szkód bezpośrednich na kwotę 282 851 202 EUR. Spowodowane przez powódź szkody stanowią 1,56 % PKB przedmiotowego regionu na poziomie NUTS 2 – województwa podkarpackiego, a tym samym przekraczają próg 270 961 950 EUR (1,5 % regionalnego PKB). Wniosek władz polskich kwalifikuje się zatem do objęcia pomocą z FSUE.

               5)Podstawę obliczenia kwoty wkładu finansowego z FSUE stanowi łączna wartość szkód bezpośrednich. Wkład finansowy można wykorzystać jedynie do przeprowadzenia niezbędnych działań nadzwyczajnych zgodnie z definicją zawartą w art. 3 rozporządzenia.

               6)Polska nie wystąpiła o wypłatę zaliczki.

               7)Służby Komisji przeprowadziły dokładną analizę przedmiotowego wniosku zgodnie z rozporządzeniem, w szczególności z jego art. 2, 3 i 4. W dniu 3 września 2020 r. Komisja zwróciła się do Polski o dodatkowe informacje dotyczące bardziej szczegółowego podziału na rodzaj szkód (podpozycje), wykazanych jako szkody dla przedsiębiorstw, rolnictwa i leśnictwa. Polska w należyty sposób przekazała te informacje w dniu 7 września 2020 r., co umożliwiło Komisji sfinalizowanie oceny.

               8)We wniosku szczegółowo opisano zdarzenie i zakres szkód. W okresie od 7 czerwca 2020 r. do 29 czerwca 2020 r. na terenie całego województwa podkarpackiego wystąpiła sekwencja zdarzeń meteorologicznych w postaci gwałtownych frontów burzowych połączonych z porywami wiatru i silnymi opadami deszczu. Powstałe w ten sposób gwałtowne powodzie opadowe dotknęły przede wszystkim południową, południowo-zachodnią, południowo-wschodnią i centralną część województwa. Z powodu intensywnych opadów deszczu bardzo szybko wzbierały małe strumienie i dopływy głównych rzek, występując z brzegów i prowadząc do gwałtownego zalania ponad 2 000 budynków mieszkalnych, rolnych i użyteczności publicznej. W tym okresie służby Państwowej Straży Pożarnej i Ochotniczej Straży Pożarnej podjęły interwencje w przypadku 4 569 zdarzeń, które wymagały umacniania i podnoszenia wałów przeciwpowodziowych rzecznych, ewakuowania mieszkańców (ewakuowano ponad 400 osób) i ich mienia, wypompowywania wody z budynków, oczyszczania studzienek oraz usuwania przewalonych drzew i oberwanych gałęzi. Około 4 300 osób było tymczasowo pozbawionych dostępu do energii elektrycznej.

               9)W wyniku powodzi zniszczeniu uległo około 251 km uregulowanych i nieuregulowanych dróg wodnych. Powodzie spowodowały szkody w infrastrukturze sieciowej, a także przyniosły szkody przedsiębiorstwom prowadzącym działalność na tym obszarze; wiele zakładów produkcji, magazynów, maszyn i sprzętu uległo uszkodzeniu; niektóre elementy zostały porwane przez nurt wody. Znaczące szkody poniosło ponad 2 000 rolników, a powierzchnia upraw dotkniętych powodzią wyniosła około 9 000 ha. Zniszczeniu uległo wiele budynków i maszyn rolniczych.

               10)Polska oszacowała koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 216 180 849 EUR i przedstawiła je w podziale na rodzaje operacji. Największa część dotyczy kosztów przywrócenia funkcjonowania infrastruktury transportu, zabezpieczenia infrastruktury prewencyjnej i natychmiastowego przywrócenia poprzedniego stanu obszarów naturalnych celem zapobieżenia bezpośrednim skutkom erozji gleby.

               11)Władze polskie potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               12)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku związanemu z klęskami żywiołowymi i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               2.3Chorwacja, Niemcy, Grecja, Węgry, Irlandia, Portugalia i Hiszpania – poważne zagrożenie zdrowia publicznego spowodowane pandemią COVID-19 na początku 2020 r.

               W grudniu 2019 r. miasto Wuhan w Chinach zgłosiło organizacji WHO epidemię zapalenia płuc o nieznanym pochodzeniu. Później uznano, że powoduje ją nowy szczep koronawirusa, który wcześniej nie był znany u ludzi: choroba koronawirusowa z 2019 r. (COVID-19) - choroba zakaźna wywoływana przez koronawirusa zespołu ostrej niewydolności oddechowej 2 (SARS-CoV-2). Społeczeństwo nie posiada jeszcze odporności w przypadku tego nowego wirusa. Wirus przenosi się między ludźmi drogą kropelkową i powoduje dużą liczbę przypadków, w których stosunkowo szybko występują pierwotne objawy w układzie oddechowym. W związku z nową epidemią koronawirusa dnia 30 stycznia 2020 r. WHO ogłosiła nadzwyczajną sytuację epidemiczną na skalę międzynarodową.

               W 2020 r. w ramach inicjatywy inwestycyjnej w odpowiedzi na koronawirusa dokonano zmiany rozporządzenia, aby umożliwić kompleksowe działania Unii w reakcji na poważne zagrożenia zdrowia publicznego poprzez włączenie poważnych zagrożeń zdrowia publicznego do zakresu obowiązywania unijnej zasady solidarności
                  3
               .

               Następnie do dnia 24 czerwca 2020 r. Komisja otrzymała 22 wnioski o wkład finansowy z funduszu w związku z poważnym stanem zagrożenia zdrowia publicznego spowodowanym pandemią COVID-19 na początku 2020 r.

               1)Ogółem z wnioskiem o pomoc zwróciło się 19 państw członkowskich UE (Austria, Belgia, Chorwacja, Czechy, Estonia, Francja, Niemcy, Grecja, Węgry, Irlandia, Włochy, Łotwa, Litwa, Luksemburg, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowenia i Hiszpania) oraz trzy kraje przystępujące (Albania, Czarnogóra i Serbia).

               2)Siedem państw członkowskich UE zwróciło się w swoich wnioskach o wypłatę zaliczki na poczet przewidywanego wkładu z FSUE (Chorwacja, Niemcy, Grecja, Węgry, Irlandia, Portugalia i Hiszpania). Rozporządzenie przewiduje możliwość ubiegania się o zaliczki w ramach FSUE wyłącznie przez państwa członkowskie.

               3)Pandemia Covid-19 to poważny stan zagrożenia zdrowia publicznego, w związku z czym jest objęta zakresem funduszu.

               4)Służby Komisji dokonały wstępnej oceny wniosków otrzymanych od siedmiu wyżej wymienionych państw członkowskich i stwierdziły, że wszystkie siedem wniosków spełnia warunki wypłaty zaliczki z FSUE.

               5)Art. 4a ust. 4 rozporządzenia stanowi, że wypłacona zaliczka nie może przekraczać 25 % kwoty przewidywanego wkładu finansowego oraz że w żadnym przypadku nie może przekraczać kwoty 100 mln EUR. Ponieważ środki na zaliczki z FSUE dostępne początkowo w budżecie na 2020 r. zostały już w pełni wykorzystane, Komisja proponuje uruchomienie niezbędnych dodatkowych zasobów w ramach rocznego pułapu określonego dla FSUE.

               6)Na podstawie wstępnej oceny służby Komisji ustaliły łączną kwotę wydatków, które tymczasowo zatwierdzono w odniesieniu do Chorwacji, Niemiec, Grecji, Węgier, Irlandii, Portugalii i Hiszpanii, wyłącznie do celów określenia zaliczki. W przypadkach, w których niektóre wydatki uznano za niekwalifikowalne, odpowiednie kwoty odliczono od kwoty całkowitej. Wypłata zaliczki nie przesądza o wynikach pełnej oceny, która zostanie przeprowadzona przez służby Komisji.

               7)Wspomnianą zaliczkę należy uwzględnić przed wpłaceniem pozostałej części wkładu państwu będącemu beneficjentem.

               8)Nienależnie wypłacone zaliczki Komisja powinna odzyskać.

               9)Państwo będące beneficjentem jest odpowiedzialne za wybór poszczególnych operacji i realizację zaliczki na poczet wkładu z FSUE zgodnie z art. 3, art. 5 ust. 3 i art. 6 rozporządzenia.

               Podsumowując, warunki wypłaty zaliczki na rzecz Chorwacji, Niemiec, Grecji, Węgier, Irlandii, Portugalii i Hiszpanii są spełnione w odniesieniu do wszystkich siedmiu wniosków o wkład finansowy z FSUE w związku z poważnym stanem zagrożenia zdrowia publicznego spowodowanym pandemią COVID-19 na początku 2020 r.

               2.4Wniosek

               Z przedstawionych powyżej powodów klęski żywiołowe, o których mowa we wnioskach złożonych przez Chorwację i Polskę, a także siedem wniosków dotyczących pandemii COVID-19 spełniają warunki określone w rozporządzeniu.

               3.Finansowanie ze środków FSUE przydzielonych na 2020 r.

               Rozporządzenie Rady (UE, EURATOM) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  4
                (dalej „rozporządzenie w sprawie WRF”), w szczególności jego art. 10, dopuszcza możliwość uruchomienia środków z FSUE w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.). W pkt 11 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  5
                przedstawiono warunki uruchomienia FSUE.

               Ponieważ głównym uzasadnieniem utworzenia FSUE była zasada solidarności, Komisja jest zdania, że przedmiotowa pomoc powinna być udzielana progresywnie. Oznacza to, że zgodnie z uprzednio stosowaną praktyką część szkód powyżej progu uruchomienia FSUE w przypadku „poważnej klęski żywiołowej” (tj. 0,6 % DNB lub 3 mld EUR w cenach z 2011 r., w zależności od tego, która z tych kwot jest niższa) powinna być objęta pomocą o większej intensywności niż szkody poniżej tej wartości progowej. Współczynnik stosowany w przeszłości do ustalania przydziałów środków w związku z poważnymi klęskami wynosi 2,5 % całkowitej wartości szkód bezpośrednich poniżej progu uruchomienia środków z funduszu oraz 6 % w przypadku części szkód powyżej progu. W przypadku regionalnych klęsk żywiołowych oraz klęsk uwzględnionych na podstawie przepisu dotyczącego „państwa ościennego” współczynnik wynosi 2,5 %.

               Wkład nie może przekraczać szacowanych łącznych kosztów działań kwalifikowalnych. Metoda obliczania pomocy została określona w sprawozdaniu rocznym na temat FSUE (2002–2003) i zaakceptowana przez Radę i Parlament Europejski.

               Na podstawie wniosków złożonych przez Chorwację i Polskę dokonano obliczeń wkładu finansowego z FSUE w oparciu o szacowaną łączną wartość szkód bezpośrednich. Obliczenia przedstawiają się następująco:

                        Państwa członkowskie

                        Kategoria klęski żywiołowej

                        Łączna wartość szkód bezpośrednich

                        (w mln EUR)

                        Próg interwencji w przypadku regionalnych klęsk żywiołowych
                        [1,5 % PKB/
                        1 % PKB dla regionów najbardziej oddalonych]

                        (w mln EUR)

                        Próg w przypadku poważnych klęsk żywiołowych

                        (w mln EUR)

                        2,5 % szkód bezpośrednich w ramach progu

                        (w EUR)

                        6 % szkód bezpośrednich powyżej progu

                        (w EUR)

                        Kwota proponowanej pomocy ogółem

                        (w EUR)

                        Wypłacone zaliczki

                        (w EUR)

                        CHORWACJA

                        Poważna

                        (art. 2 ust. 2)

                        11 572,586

                        -

                        303 276

                        7 581 900

                        676 158 623

                        683 740 523

                        88 951 877

                        POLSKA

                        Regionalna

                        (art. 2 ust. 3)

                        282 851

                        270 962

                        -

                        7 071 280

                        -

                        7 071 280

                        OGÓŁEM

                        690 811 803

               W przypadku poważnych zagrożeń zdrowia publicznego Komisja będzie stosować tę samą metodę określania kwot pomocy jak w przypadku klęsk żywiołowych. W związku z tym dane państwo otrzymuje 2,5 % całkowitej kwoty kwalifikowalnych wydatków na działania publiczne do wysokości progu krajowego na wypadek wystąpienia poważnego stanu zagrożenia zdrowia, powiększone o 6 % części wydatków publicznych przekraczającej ten próg. Jeżeli w wyniku tych obliczeń całkowita kwota dla wszystkich państw przekroczy dostępne środki budżetowe, kwoty dla poszczególnych państw zostaną proporcjonalnie zmniejszone.

               Na podstawie wstępnej oceny wniosków siedmiu państw, które wystąpiły z wnioskiem o zaliczkę, Komisja ustaliła kwotę łącznych wydatków wstępnie zatwierdzonych dla Chorwacji, Niemiec, Grecji, Węgier, Irlandii, Portugalii i Hiszpanii w związku z poważnym stanem zagrożenia zdrowia, wywołanym pandemią COVID-19, wyłącznie w celu ustalenia zaliczki w następujący sposób:

                        Państwo wnioskujące

                        Łączna kwota wnioskowanych wydatków bezpośrednich
                        (w EUR)

                        Łączna kwota wydatków wstępnie zatwierdzonych przez KE

                        (w EUR)

                        Próg na wypadek wystąpienia poważnego stanu zagrożenia zdrowia publicznego

                        (w mln EUR)

                        2,5 % łącznej wartości szkód bezpośrednich do wysokości progu na wypadek wystąpienia poważnego stanu zagrożenia zdrowia publicznego
                        (w EUR)

                        6 % łącznej wartości szkód bezpośrednich powyżej progu na wypadek wystąpienia poważnego stanu zagrożenia zdrowia publicznego
                        (w EUR)

                        Możliwa kwota pomocy

                        (w EUR)

                        25 % płatności zaliczkowej

                        (w EUR)

                        Chorwacja

                        658 771 839

                        652 607 470

                        151,638

                        3 790 950

                        30 058 168

                        33 849 118

                        8 462 280

                        Niemcy

                        2 079 000 000

                        2 079 000 000

                        1 792,639

                        44 815 975

                        17 181 660

                        61 997 635

                        15 499 409

                        Grecja

                        623 925 000

                        623 925 000

                        551,220

                        13 780 500

                        4 362 300

                        18 142 800

                        4 535 700

                        Węgry

                        1 997 208 000

                        1 997 208 000

                        385,263

                        9 631 575

                        93 944 140

                        106 348 275

                        26 587 069

                        Irlandia

                        1 997 000 000

                        1 997 000 000

                        762,921

                        19 073 025

                        74 044 740

                        93 117 765

                        23 279 441

                        Portugalia

                        3 470 870 000

                        2 850 870 000

                        598,233

                        14 955 825

                        103 198 020

                        150 114 045

                        37 528 511

                        Hiszpania

                        15 750 543 061

                        2 168 667 388

                        1 792,639

                        44 815 975

                        22 561 703

                        67 377 678

                        16 844 420

                        OGÓŁEM

                        132 736 830

               Roczny przydział środków dostępnych na potrzeby FSUE w 2020 r. wynosi 597 546 284 EUR (tj. 500 mln EUR według cen z 2011 r.). Ponadto z przydziału na 2019 r. nie wykorzystano kwoty 552 977 761 EUR, którą przeniesiono na 2020 r.

               Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie WRF
                  6
                25 % pierwotnego przydziału na 2020 r. (149 386 571 EUR) należy utrzymać do dnia 1 października 2020 r., ale kwota ta będzie dostępna po tej dacie. W związku z tym maksymalna kwota dostępna w ramach Funduszu Solidarności na cały rok 2020 wynosi 1 150 524 045 EUR.

               W następstwie wcześniejszej decyzji w sprawie uruchomienia FSUE fundusz uruchomiono już
                  7
                w 2020 r. w odniesieniu do następujących czterech wniosków, zmniejszając ogólną dostępność środków na pozostałą część roku:

                        Klęska żywiołowa

                        Kwota proponowanej pomocy ogółem
                        (w EUR)

                        PORTUGALIA – huragan Lorenzo 2019 r. (klęska o zasięgu regionalnym)

                        8 212 697

                        HISZPANIA – ekstremalne warunki pogodowe DANA 2019 r. (klęska o zasięgu regionalnym)

                        56 743 358

                        WŁOCHY – trudne warunki pogodowe 2019 r. (poważna klęska żywiołowa)

                        211 707 982

                        AUSTRIA – trudne warunki pogodowe 2019 r. (klęska żywiołowa na sąsiadującym obszarze)

                        2 329 777

                        OGÓŁEM

                        278 993 814

               W związku z tym maksymalna kwota dostępna w ramach FSUE w 2020 r. w tej chwili wynosi 871 530 231 EUR, co wystarcza na pokrycie potrzeb wynikających z niniejszej decyzji w sprawie uruchomienia środków z funduszu, jak wskazano powyżej (823 548 633 EUR, z czego kwota 683 740 523 EUR związana jest z trzęsieniem ziemi w Chorwacji, kwota 7 071 280 EUR – z powodzią w Polsce i kwota 132 736 830 EUR – przeznaczona na płatności zaliczkowe w następstwie wniosków związanych z COVID-19)
                  8
               .

                        Kwota obecnie dostępna w ramach Funduszu Solidarności:

                        Roczny przydział na 2020 r.

                          597 546 284 EUR

                        Plus niewydana kwota przydziału na 2019 r. przeniesiona na 2020 r.

                        + 552 977 761 EUR

                        [25 % przydziału na 2020 r. zostanie zatrzymane do dnia 1 października 2020 r.]

                        [149 386 571 EUR ]

                        Z pomniejszeniem o całkowitą kwotę proponowanej pomocy dla PT (huragan Lorenzo), ES (ekstremalne warunki pogodowe DANA 2019 r.), IT (trudne warunki pogodowe 2019 r.) oraz AT (trudne warunki pogodowe 2019 r.)

                        -278 993 814 EUR

                        Kwota dostępna od stycznia do września 2020 r.

                        722 143 660 EUR

                        Maksymalna kwota dostępna obecnie

                        871 530 231 EUR

                        Łączna kwota, proponowana do uruchomienia w formie zaliczek na rzecz Chorwacji, Polski i zaliczek związanych z COVID-19

                        - 823 548 633 EUR

                        Pozostałe środki dostępne do dnia 31.12.2020 r.

                        47 981 598 EUR

               2020/0299 (BUD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Chorwacji i Polsce w związku z klęskami żywiołowymi oraz zapewnienia wypłaty zaliczek na rzecz Chorwacji, Niemiec, Grecji, Węgier, Irlandii, Portugalii i Hiszpanii w związku z wystąpieniem poważnego stanu zagrożenia zdrowia publicznego

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej
                  9
               , w szczególności jego art. 4 ust. 3,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  10
               , w szczególności jego pkt 11,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               1)Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte poważną lub regionalną klęską żywiołową lub poważnym stanem zagrożenia zdrowia publicznego.

               2)Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 środki Funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.)
                  11
               .

               3)W dniu 10 czerwca 2020 r. Chorwacja złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w następstwie trzęsienia ziemi, które w marcu 2020 r. dotknęło miasto Zagrzeb oraz żupanie zagrzebską i krapińsko-zagorską.

               4)W dniu 24 sierpnia 2020 r. Polska złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w następstwie powodzi, która w czerwcu 2020 r. miała miejsce w województwie podkarpackim.

               5)Do dnia 24 czerwca 2020 r. Chorwacja, Niemcy, Grecja, Węgry, Irlandia, Portugalia i Hiszpania złożyły wnioski o uruchomienie funduszu w związku z poważnym stanem zagrożenia zdrowia publicznego spowodowanym pandemią COVID-19 na początku 2020 r. W swoich wnioskach wszystkie siedem państw członkowskich zwróciło się o wypłatę zaliczki na poczet przewidywanego wkładu z funduszu.

               6)Wnioski złożone przez Chorwację i Polskę w związku z klęska żywiołową spełniają warunki przyznania wkładu finansowego z funduszu, ustanowione w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2012/2002.

               7)W związku z tym należy uruchomić środki z funduszu, aby zapewnić wkład finansowy dla Chorwacji i Polski.

               8)Aby zapewnić dostępność wystarczających zasobów budżetowych w budżecie ogólnym Unii na 2020 r., należy uruchomić fundusz celem wypłaty zaliczek na rzecz Chorwacji, Niemiec, Grecji, Węgier, Irlandii, Portugalii i Hiszpanii w związku z poważnym stanem zagrożenia zdrowia publicznego.

               9)W celu ograniczenia do minimum czasu potrzebnego do uruchomienia funduszu niniejszą decyzję należy stosować od dnia jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W ramach budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2020 uruchamia się środki z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, w formie środków na zobowiązania i środków na płatności w związku z klęskami żywiołowymi, w następujących kwotach:

               a) dla Chorwacji przeznacza się kwotę 683 740 523 EUR;

               b) dla Polski przeznacza się kwotę 7 071 280 EUR.

               Artykuł 2

               W ramach budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2020 uruchamia się środki z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, w formie środków na zobowiązania i środków na płatności celem wypłacenia zaliczek w związku z wystąpieniem poważnego stanu zagrożenia zdrowia publicznego, w następujących kwotach:

               a) dla Chorwacji przeznacza się kwotę 8 462 280 EUR;

               b) dla Niemiec przeznacza się kwotę 15 499 409 EUR;

               c) dla Grecji przeznacza się kwotę 4 535 700 EUR;

               d) dla Węgier przeznacza się kwotę 26 587 069 EUR;

               e) dla Irlandii przeznacza się kwotę 23 279 441 EUR;

               f) dla Portugalii przeznacza się kwotę 37 528 511EUR;

               g) dla Hiszpanii przeznacza się kwotę 16 844 420 EUR.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Stosuje się ją od dnia … [data przyjęcia]
                  12***.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                     (1)

                        Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

                     (2)

                        COM(2020) 961 z 9.10.2020.

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/461 z dnia 30 marca 2020 r.

                     (4)

                        Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (5)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (6)

                        Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020.

                     (7)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1076 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Portugalii, Hiszpanii, Włochom i Austrii, której ostateczne konsekwencje zostały uwzględnione w budżecie korygującym 4/2020 przyjętym tego samego dnia.

                     (8)

                        Pozostała kwota w wysokości 47 981 598 EUR nie zostanie wykorzystana w 2020 r., a powiązane środki na zobowiązania zostaną przeniesione na 2021 r.

                     (9)

                        Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

                     (10)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (11)

                        Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

                     (12)
                  ** Datę wprowadza Parlament przed opublikowaniem w Dz.U.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.10.2020
            COM(2020) 656 final
            2020/0295(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na Światowym Forum Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów w odniesieniu do wniosków dotyczących modyfikacji regulaminów ONZ nr 0, 13, 16, 17, 44, 55, 83, 93, 94, 95, 100, 115, 137, 144, 151, 152 i 153, w odniesieniu do wniosków dotyczących modyfikacji ogólnych przepisów technicznych nr 7, 15 i 18, w odniesieniu do wniosku dotyczącego poprawek do ujednoliconej rezolucji M.R.3 oraz w odniesieniu do wniosków dotyczących dwóch nowych regulaminów ONZ w sprawie systemu wspomagania cofania oraz systemu informowania przy ruszaniu, a także w odniesieniu do wniosku dotyczącego nowych ogólnych przepisów technicznych w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na Światowym Forum Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów (WP.29) w odniesieniu do przyjęcia nowych regulaminów ONZ i modyfikacji obowiązujących regulaminów ONZ, nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ i modyfikacji obowiązujących ogólnych przepisów technicznych ONZ oraz jednej rezolucji.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1.Porozumienie z 1958 r. i Porozumienie z 1998 r.

               Celem Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych („EKG ONZ”) dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.”) oraz Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („Porozumienie Równoległe”) jest opracowanie zharmonizowanych wymogów mających na celu usunięcie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi pomiędzy umawiającymi się stronami EKG ONZ oraz zagwarantowanie, by pojazdy takie zapewniały wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Porozumienia te weszły w życie w UE odpowiednio w dniu 24 marca 1998 r. i w dniu 15 lutego 2000 r. Są one administrowane przez Światowe Forum EKG ONZ na rzecz Harmonizacji Przepisów Dotyczących Pojazdów (Grupa Robocza 29 lub WP.29).

               2.2. Światowe Forum na rzecz Harmonizacji Przepisów Dotyczących Pojazdów w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ) – grupa robocza 29 lub WP.29

               WP.29 oferuje jedyne w swoim rodzaju ramy zharmonizowanych na poziomie światowym przepisów dotyczących pojazdów. WP.29 stanowi stałą grupę roboczą w instytucjonalnych ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych i ma szczególny mandat i regulamin. Stanowi ona światowe forum umożliwiające otwarte dyskusje na temat regulacji dotyczących pojazdów silnikowych, w ramach którego omawiane jest wdrażanie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. i Porozumienia Równoległego. Każde państwo członkowskie ONZ oraz każda regionalna organizacja integracji gospodarczej utworzona przez państwa członkowskie ONZ może w pełni uczestniczyć w działaniach WP.29 i może zostać umawiającą się stroną administrowanych przez WP.29 porozumień w sprawie pojazdów. Unia Europejska jest stroną tych Porozumień
                  1
               .

               Posiedzenia EKG ONZ WP.29 odbywają się trzy razy w roku, tj. w marcu, czerwcu i listopadzie. Na każdym posiedzeniu przyjmowane mogą być nowe regulaminy ONZ, nowe ogólne przepisy techniczne ONZ, modyfikacje obowiązujących regulaminów i rezolucji ONZ przyjętych na podstawie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. oraz modyfikacje obowiązujących ogólnych przepisów technicznych i rezolucji ONZ (przyjętych na podstawie Porozumienia Równoległego) w celu uwzględnienia postępu technicznego. Przed każdym posiedzeniem WP.29 modyfikacje te są najpierw omawiane na szczeblu technicznym w specjalnych organach pomocniczych WP.29.

               Następnie głosowanie odbywa się na poziomie WP.29 (większością kwalifikowaną obecnych umawiających się stron głosujących w sprawie wniosków na podstawie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. oraz w drodze jednomyślnego głosowania obecnych umawiających się stron głosujących w sprawie wniosków na podstawie Porozumienia Równoległego).

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w sprawie nowych regulaminów i ogólnych przepisów technicznych, poprawek, suplementów i sprostowań do nich oraz rezolucji, określa się przed każdym posiedzeniem WP.29 decyzją Rady na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE.

               2.3. Planowany akt WP.29

               W dniu 10 listopada 2020 r. na swoim 182. posiedzeniu WP.29 może przyjąć wnioski dotyczące modyfikacji regulaminów ONZ nr 0, 13, 16, 17, 35, 44, 55, 83, 93, 94, 95, 100, 115, 137, 144, 151, 152 i 153, wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ w sprawie całkowitych emisji w rzeczywistych warunkach jazdy, wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ w sprawie homologacji urządzeń wspomagających cofanie i pojazdów silnikowych w odniesieniu do świadomości kierowcy na temat obecności niechronionych użytkowników drogi za pojazdem, wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ w sprawie homologacji pojazdów silnikowych w odniesieniu do systemu informowania przy ruszaniu o obecności pieszych i rowerzystów, wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ w sprawie rejestratorów danych na temat zdarzeń, wnioski dotyczące modyfikacji ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 7, 15 i 18, wniosek dotyczący nowych ogólnych przepisów technicznych w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym oraz wniosek dotyczący poprawek do wzajemnej rezolucji M.R.3 dotyczącej jakości powietrza wewnątrz pojazdu (VIAQ).

               3. STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

               System WP.29 wzmacnia międzynarodową harmonizację norm dotyczących pojazdów. Porozumienie z 1958 r. odgrywa kluczową rolę w realizacji tego celu, ponieważ producenci unijni mogą posługiwać się wspólnym zbiorem regulaminów dotyczących homologacji typu, wiedząc, że ich produkty będą uznawane przez umawiające się strony za zgodne z danym prawodawstwem krajowym. System ten umożliwił na przykład uchylenie – rozporządzeniem (WE) nr 661/2009 dotyczącym bezpieczeństwa ogólnego pojazdów silnikowych – ponad 50 unijnych dyrektyw i zastąpienie ich odpowiednimi regulaminami opracowanymi na podstawie porozumienia z 1958 r.

               Podobne podejście zastosowano w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858
                  2
                ustanawiającym przepisy administracyjne i wymogi techniczne dotyczące homologacji typu i wprowadzania do obrotu wszystkich nowych pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych. Rozporządzeniem tym włączono regulaminy przyjęte na podstawie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. (zwane dalej „regulaminami ONZ”) do unijnego systemu homologacji typu, jako wymagania dotyczące homologacji typu albo jako przepisy alternatywne wobec przepisów Unii.

               Po przyjęciu przez WP.29 propozycji modyfikacji regulaminów ONZ lub wprowadzenia nowych regulaminów ONZ oraz po powiadomieniu umawiających się stron o tych aktach przez Sekretarza Wykonawczego EKG ONZ, po sześciu miesiącach, przy braku sprzeciwu umawiających się stron stanowiących mniejszość blokującą, akty te mogą ostatecznie wejść w życie i zostać przetransponowane do obowiązujących przepisów krajowych każdej z umawiających się stron. W UE pełna transpozycja kończy się wraz z publikacją tych aktów w Dzienniku Urzędowym UE.

               W związku z tym konieczne jest określenie stanowiska Unii w odniesieniu do następujących aktów:

               –wniosków dotyczących modyfikacji regulaminów ONZ nr 0, 13, 16, 17, 44, 55, 83, 93, 94, 95, 100, 115, 137, 144, 151, 152 i 153, które odnoszą się do aktualizacji przepisów dotyczących międzynarodowej homologacji typu całego pojazdu, hamowania pojazdów o dużej masie, pasów bezpieczeństwa, wytrzymałości siedzeń, urządzeń przytrzymujących dla dzieci, sprzęgów mechanicznych montowanych w pojazdach silnikowych, emisji z pojazdów kategorii M1 i N1, urządzeń zabezpieczających przed wjechaniem pod przód pojazdu, ochrony w przypadku zderzenia czołowego i bocznego, pojazdów z elektrycznym układem napędowym, dodatkowych układów zasilania LPG i CNG, czołowego uderzenia z naciskiem na urządzenia przytrzymujące, systemu wzywania pomocy w razie wypadku, systemu informującego o martwym polu, zaawansowanych systemów hamowania awaryjnego do pojazdów kategorii M1 i N1, a także integralności układu paliwowego oraz bezpieczeństwa elektrycznego układu napędowego w przypadku zderzenia tylnego;

               –wniosku dotyczącego nowego regulaminu ONZ w sprawie homologacji urządzeń wspomagających cofanie i pojazdów silnikowych w odniesieniu do świadomości kierowcy na temat obecności niechronionych użytkowników drogi za pojazdem;

               –wniosku dotyczącego nowego regulaminu ONZ w sprawie homologacji pojazdów silnikowych w odniesieniu do systemu informowania przy ruszaniu o obecności pieszych i rowerzystów;

               –wniosków dotyczących modyfikacji ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 7, 15 i 18 dotyczących zagłówków, światowej zharmonizowanej procedury badania pojazdów lekkich (WLTP) oraz pokładowych systemów diagnostycznych (OBD) dla pojazdów kategorii L;

               –wniosku dotyczącego nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym;

               –wniosku dotyczącego poprawek do wzajemnej rezolucji M.R.3 dotyczącej jakości powietrza wewnątrz pojazdu (VIAQ);

               poddanych pod głosowanie na listopadowym posiedzeniu WP.29 w roku 2020, które odbędzie się w dniu 10 listopada 2020 r. Należy ponadto określić stanowisko Unii w odniesieniu do:

               –wniosków dotyczących upoważnień do opracowania poprawek do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 8 dotyczących układów elektronicznej kontroli stateczności oraz do opracowania nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ dotyczących trwałości akumulatora zainstalowanego w pojeździe;

               –wniosków dotyczących dokumentów interpretacyjnych w sprawie regulaminów ONZ nr 155 i 156, a także wniosku dotyczącego wytycznych w sprawie korzystania z bazy danych na potrzeby wymiany informacji dotyczących homologacji typu (DETA) zgodnie z regulaminem ONZ nr 155.

               Unia powinna poprzeć powyższe akty, ponieważ są one w pełni zgodne z unijną polityką rynku wewnętrznego w odniesieniu do przemysłu motoryzacyjnego i są spójne z polityką transportową, klimatyczną i energetyczną Unii. Akty te mają bardzo pozytywny wpływ na konkurencyjność unijnego przemysłu motoryzacyjnego i na handel międzynarodowy. Głosowanie za tymi aktami przyczyni się do postępu technologicznego, przyniesie korzyści skali, zapobiegnie rozdrobnieniu rynku wewnętrznego i zapewni jednakowe stosowanie norm w dziedzinie motoryzacji w całej Unii.

               Jednakże, biorąc pod uwagę, że Unia nie stosuje jednolitych przepisów regulaminu ONZ nr 35, nie jest konieczne ustalenie stanowiska Unii w odniesieniu do wniosku dotyczącego poprawek do regulaminu ONZ nr 35 rozpatrywanego przez WP.29 EKG ONZ.

               Wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ w sprawie całkowitych emisji w rzeczywistych warunkach jazdy oraz wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ w sprawie rejestratorów danych na temat zdarzeń nie są gotowe do głosowania na posiedzeniu WP.29 w listopadzie 2020 r. i muszą zostać poddane dalszej dyskusji.

               Wiedza fachowa zewnętrznych ekspertów nie jest istotna dla niniejszego wniosku. Zostanie on jednak zweryfikowany przez Komitet Techniczny ds. Pojazdów Silnikowych.

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1.
                     Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.
                     Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.
                     Zastosowanie w niniejszej sprawie

               WP.29 jest organem, w ramach którego umawiające się strony EKG ONZ omawiają wdrażanie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. i Porozumienia Równoległego.

               Akty, które mają zostać przyjęte przez WP.29, to akty mające skutki prawne.

               Regulaminy ONZ określone w planowanym akcie będą wiążące dla Unii, a wraz z ogólnymi przepisami technicznymi ONZ i rezolucjami mogą mieć decydujący wpływ na treść przepisów UE w dziedzinie homologacji typu pojazdów.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Porozumienia.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.
                     Materialna podstawa prawna

               4.2.1.
                     Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2. Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do zbliżenia przepisów. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 114 TFUE.

               4.3.
                     Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 114 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0295 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na Światowym Forum Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów w odniesieniu do wniosków dotyczących modyfikacji regulaminów ONZ nr 0, 13, 16, 17, 44, 55, 83, 93, 94, 95, 100, 115, 137, 144, 151, 152 i 153, w odniesieniu do wniosków dotyczących modyfikacji ogólnych przepisów technicznych nr 7, 15 i 18, w odniesieniu do wniosku dotyczącego poprawek do ujednoliconej rezolucji M.R.3 oraz w odniesieniu do wniosków dotyczących dwóch nowych regulaminów ONZ w sprawie systemu wspomagania cofania oraz systemu informowania przy ruszaniu, a także w odniesieniu do wniosku dotyczącego nowych ogólnych przepisów technicznych w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady 97/836/WE
                  4
                Unia przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych („EKG ONZ”) dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań (zwanego dalej „Zrewidowanym Porozumieniem z 1958 r.”). Zrewidowane Porozumienie z 1958 r. weszło w życie w dniu 24 marca 1998 r.

               (2)Decyzją Rady 2000/125/WE
                  5
                Unia przystąpiła do Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych (zwanego dalej „Porozumieniem Równoległym”). Porozumienie Równoległe weszło w życie w dniu 15 lutego 2000 r.

               (3)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858
                  6
                ustanowiono przepisy administracyjne i wymogi techniczne dotyczące homologacji typu i wprowadzania do obrotu wszystkich nowych pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych. Rozporządzeniem tym włączono regulaminy przyjęte na podstawie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. (zwane dalej „regulaminami ONZ”) do unijnego systemu homologacji typu, jako wymagania dotyczące homologacji typu albo jako przepisy alternatywne wobec przepisów Unii.

               (4)Zgodnie z art. 1 zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. i art. 6 Porozumienia Równoległego Światowe Forum EKG ONZ na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów (zwane dalej „WP.29 EKG ONZ”) może przyjmować wnioski dotyczące modyfikacji regulaminów ONZ, ogólnych przepisów technicznych ONZ i rezolucji ONZ, a także wnioski dotyczące nowych regulaminów ONZ, ogólnych przepisów technicznych ONZ i rezolucji ONZ w sprawie homologacji pojazdów. Zgodnie z tymi przepisami WP.29 EKG ONZ może również przyjmować wnioski dotyczące upoważnień do opracowania poprawek do ogólnych przepisów technicznych ONZ lub do opracowania nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ, a także może przyjmować wnioski dotyczące przedłużenia mandatów dotyczących ogólnych przepisów technicznych ONZ.

               (5)Na 182. posiedzeniu Światowego Forum WP.29 EKG ONZ, które odbędzie się w dniu 10 listopada 2020 r., mogą zostać przyjęte wnioski dotyczące modyfikacji regulaminów ONZ nr 0, 13, 16, 17, 44, 55, 83, 93, 94, 95, 100, 115, 137, 144, 151, 152 i 153, wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ w sprawie homologacji urządzeń wspomagających cofanie i pojazdów silnikowych w odniesieniu do świadomości kierowcy na temat obecności niechronionych użytkowników drogi za pojazdem, wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ w sprawie homologacji pojazdów silnikowych w odniesieniu do systemu informowania przy ruszaniu o obecności pieszych i rowerzystów, wnioski dotyczące modyfikacji ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 7, 15 i 18, wniosek dotyczący nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym oraz wniosek dotyczący poprawek do wzajemnej rezolucji M.R.3 dotyczącej jakości powietrza wewnątrz pojazdu (VIAQ). WP.29 EKG ONZ ma ponadto przyjąć wniosek dotyczący upoważnień do opracowania poprawek do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 8 oraz do opracowania nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ dotyczących trwałości akumulatora zainstalowanego w pojeździe.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach WP.29 EKG ONZ w odniesieniu do przyjęcia tych wniosków, ponieważ te regulaminy ONZ będą wiążące dla Unii, a wraz z ogólnymi przepisami technicznymi ONZ i wzajemną rezolucją mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii w dziedzinie homologacji typu pojazdów.

               (7)W świetle zdobytego doświadczenia i rozwoju technicznego wymagania odnoszące się do niektórych elementów lub cech objętych regulaminami ONZ nr 0, 13, 16, 17, 44, 55, 83, 93, 94, 95, 100, 115, 137, 144, 151, 152 i 153, a także wzajemną rezolucją M.R.3 muszą zostać zmienione lub uzupełnione.

               (8)Ponadto należy zmienić niektóre przepisy ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 7, 15 i 18.

               (9)W celu uwzględnienia postępu technicznego oraz poprawy bezpieczeństwa pojazdów i badania emisji należy przyjąć dwa nowe regulaminy ONZ w sprawie homologacji urządzeń wspomagających cofanie i pojazdów silnikowych w odniesieniu do świadomości kierowcy na temat obecności niechronionych użytkowników drogi za pojazdem oraz w sprawie homologacji pojazdów silnikowych w odniesieniu do systemu informowania przy ruszaniu o obecności pieszych i rowerzystów. Równolegle należy przyjąć wniosek dotyczący nowych ogólnych przepisów technicznych w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym.

               (10)W celu umożliwienia dalszego opracowywania wymogów technicznych wnioski dotyczące upoważnienia do opracowania poprawki do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 8 oraz nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ dotyczących trwałości akumulatora zainstalowanego w pojeździe należy przyjąć na wniosek umawiających się stron EKG ONZ sprawujących pieczę nad pracami dotyczącymi ogólnych przepisów technicznych ONZ lub na wniosek specjalnych organów pomocniczych WP.29 EKG ONZ.

               (11)Aby zapewnić spójność interpretacji regulaminów ONZ nr 155 i 156, należy przyjąć wnioski dotyczące dokumentów interpretacyjnych w sprawie tych dwóch regulaminów, a także wniosek dotyczący wytycznych w sprawie korzystania z bazy danych na potrzeby wymiany informacji dotyczących homologacji typu (DETA) zgodnie z regulaminem ONZ nr 155.

               (12)W dniu 16 czerwca 2020 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2020/848
                  7
                w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w sprawie ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 7, a także wniosków dotyczących upoważnienia do opracowania poprawki do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 8 oraz nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ dotyczących trwałości akumulatora zainstalowanego w pojeździe na 181. posiedzeniu EKG ONZ WP.29, które odbyło się w dniu 24 czerwca 2020 r. WP.29 nie było jednak w stanie głosować na tym posiedzeniu i postanowiło ponownie przedłożyć te wnioski pod głosowanie na sesji listopadowej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowiskiem, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 182. posiedzeniu Światowego Forum EKG ONZ na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów, które odbędzie się w dniu 10 listopada 2020 r., jest głosowanie za wnioskami wymienionymi w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     Przewodniczący

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.”) (Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 78).Decyzja Rady 2000/125/WE z dnia 31 stycznia 2000 r. dotycząca zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („Porozumienie Równoległe”) (Dz.U. L 35 z 10.2.2000, s. 12).

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylające dyrektywę 2007/46/WE (Dz.U. L 151 z 14.6.2018, s. 1).

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Decyzja Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.”) (Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 78).

                     (5)

                        Decyzja Rady 2000/125/WE z dnia 31 stycznia 2000 r. dotycząca zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („Porozumienie Równoległe”) (Dz.U. L 35 z 10.2.2000, s. 12).

                     (6)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylające dyrektywę 2007/46/WE (Dz.U. L 151 z 14.6.2018, s. 1).

                     (7)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/848 z dnia 16 czerwca 2020 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na Światowym Forum Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów w odniesieniu do wniosków dotyczących modyfikacji regulaminów ONZ nr 13, 14, 16, 22, 30, 41, 78, 79, 83, 94, 95, 101, 108, 109, 117, 129, 137, 138, 140 i 152, w odniesieniu do wniosków dotyczących modyfikacji ogólnych przepisów technicznych nr 3, 6, 7, 16 i 19, w odniesieniu do wniosku dotyczącego poprawek do ujednoliconej rezolucji R.E.3 oraz w odniesieniu do wniosków dotyczących pięciu nowych regulaminów ONZ w sprawie bezpieczeństwa, emisji i automatyzacji w dziedzinie pojazdów silnikowych.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.10.2020
            COM(2020) 656 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na Światowym Forum Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów w odniesieniu do wniosków dotyczących modyfikacji regulaminów ONZ nr 0, 13, 16, 17, 44, 55, 83, 93, 94, 95, 100, 115, 137, 144, 151, 152 i 153, w odniesieniu do wniosków dotyczących modyfikacji ogólnych przepisów technicznych nr 7, 15 i 18, w odniesieniu do wniosku dotyczącego poprawek do ujednoliconej rezolucji M.R.3 oraz w odniesieniu do wniosków dotyczących dwóch nowych regulaminów ONZ w sprawie systemu wspomagania cofania oraz systemu informowania przy ruszaniu, a także w odniesieniu do wniosku dotyczącego nowych ogólnych przepisów technicznych w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym

               ZAŁĄCZNIK

                        Nr regulaminu

                        Tytuł punktu porządku obrad

                        Numer referencyjny dokumentu
                           1

                        0

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 03 do regulaminu ONZ nr 0 (IWVTA) (ECE/TRANS/WP.29/1153, pkt 32, na podstawie WP.29-181-03)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/101

                        13

                        Wniosek dotyczący suplementu 17 do serii poprawek 11 do regulaminu ONZ nr 13 (hamowanie pojazdów o dużej masie) (ECE/TRANS/WP.29/GRVA/5, pkt 67, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRVA/2020/13

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/119

                        16

                        Wniosek dotyczący suplementu 6 do serii poprawek 07 do regulaminu ONZ nr 16 (pasy bezpieczeństwa, ISOFIX oraz i-Size) (ECE/TRANS/WP.29/GRSP/67, pkt 9 i załącznik III, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSP/2020/2 zmienionego przez GRSP-67-35).

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/112

                        16

                        Wniosek dotyczący suplementu 2 do serii poprawek 08 do regulaminu ONZ nr 16 (pasy bezpieczeństwa, ISOFIX oraz i-Size) (ECE/TRANS/WP.29/GRSP/67, pkt 9 i załącznik III, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSP/2020/2 zmienionego przez GRSP-67-35).

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/113

                        17

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 10 do regulaminu ONZ nr 17 (wytrzymałość siedzeń, ich mocowań i zagłówków) (ECE/TRANS/WP.29/GRSP/67, pkt 12 i załącznik IV, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSP/2020/8)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/106

                        44

                        Wniosek dotyczący suplementu 18 do serii poprawek 04 do regulaminu ONZ nr 44 (urządzenia przytrzymujące dla dzieci) (ECE/TRANS/WP.29/GRSP/67, pkt 33 i załącznik V, na podstawie GRSP-67-14 i GRSP-6731)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/111

                        55

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 02 do regulaminu ONZ nr 55 (sprzęgi mechaniczne) (ECE/TRANS/WP.29/GRSP/97, pkt XX, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSP/2020/8 zmienionego przez GRSG-118-35)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/103

                        55

                        Wniosek dotyczący suplementu 9 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 55 (sprzęgi mechaniczne)

                        (ECE/TRANS/WP.29/GRSG/97 na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSG/2020/8)

                           ECE/TRANS/WP.29/2020/132

                        83

                        Wniosek dotyczący suplementu 13 do serii poprawek 05 do regulaminu ONZ nr 83 (emisje z pojazdów kategorii M1 i N1) (ECE/TRANS/WP.29/GRPE/81, pkt 8, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRPE/2020/10 i GRPE-81-21 zmienionych przez załącznik IV)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/115

                        83

                        Wniosek dotyczący suplementu 15 do serii poprawek 06 do regulaminu ONZ nr 83 (emisje z pojazdów kategorii M1 i N1) (ECE/TRANS/WP.29/GRPE/81, pkt 8, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRPE/2020/10 i GRPE-81-21 zmienionych przez załącznik IV)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/116

                        83

                        Wniosek dotyczący suplementu 12 do serii poprawek 07 do regulaminu ONZ nr 83 (emisje z pojazdów kategorii M1 i N1) (ECE/TRANS/WP.29/GRPE/81, pkt 8, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRPE/2020/10 i GRPE-81-21 zmienionych przez załącznik IV)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/117

                        93

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do regulaminu ONZ nr 93 (urządzenia zabezpieczające przed wjechaniem pod przód pojazdu) (ECE/TRANS/WP.29/GRSG/97, pkt XX)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/83

                        94

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 04 do regulaminu ONZ nr 94 (ochrona w przypadku zderzenia czołowego)(ECE/TRANS/WP.29/GRSP/67, pkt 17 i załącznik VI, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSP/2020/4 zmienionego przez GRSP-67-20-Rev.1).

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/107

                        95

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 05 do regulaminu ONZ nr 95 (ochrona w przypadku zderzenia bocznego)(ECE/TRANS/WP.29/GRSP/67, pkt 18, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSP/2020/5 zmienionego przez GRSP-67-21-Rev.1).

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/108

                        100

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 03 do regulaminu ONZ nr 100 (pojazdy o napędzie elektrycznym z zasilaniem akumulatorowym) (ECE/TRANS/WP.29/GRSP/67, pkt 19, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSP/2020/6 zmienionego przez GRSP-67-22-Rev.1)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/109

                        115

                        Wniosek dotyczący suplementu 9 do regulaminu ONZ nr 115 (dodatkowe układy zasilania LPG i CNG) (ECE/TRANS/WP.29/GRPE/81, pkt 28, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRPE/2020/11 i GRPE-81-37 zmienionych przez załącznik VI)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/118

                        137

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 02 do regulaminu ONZ nr 137 (czołowe uderzenie z naciskiem na urządzenia przytrzymujące) (ECE/TRANS/WP.29/GRSP/67, pkt 25 i załącznik IX, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSP/2020/7 zmienionego przez GRSP-67-18-Rev.1)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/110

                        144

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 144 (system wzywania pomocy w razie wypadku) (ECE/TRANS/WP.29/GRSG/97, pkt XX, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSG/2020/13)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/104

                        151

                        Wniosek dotyczący suplementu 2 do regulaminu ONZ nr 151 (system informujący o martwym polu (BSIS)) (ECE/TRANS/WP.29/GRSG/97, pkt XX, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSG/2020/7 zmienionego przez GRSG-118-09)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/105

                        152

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 01 do regulaminu nr 152 (zaawansowane systemy hamowania awaryjnego do pojazdów kategorii M1 i N1)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/131

                        153

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do regulaminu ONZ nr [153] (integralność układu paliwowego oraz bezpieczeństwo elektrycznego układu napędowego w przypadku zderzenia tylnego) (ECE/TRANS/WP.29/GRSP/67, pkt 35 i załącznik X, na podstawie GRSP-67-19-Rev.1)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/114

                        Nowy regulamin

                        Wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ w sprawie homologacji urządzeń wspomagających cofanie i pojazdów silnikowych w odniesieniu do świadomości kierowcy na temat obecności niechronionych użytkowników drogi za pojazdem (cofanie) (ECE/TRANS/WP.29/GRSG/97, pkt XX, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSG/2020/4, zmienionego przez GRSG-118-05)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/121

                        Nowy regulamin

                        Wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ w sprawie homologacji pojazdów silnikowych w odniesieniu do systemu informowania przy ruszaniu o obecności pieszych i rowerzystów (system informowania przy ruszaniu) (ECE/TRANS/WP.29/GRSG/97, pkt XX, na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRSG/2020/5, zmienionego przez GRSG-118-06)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/122

                        Nr ogólnych przepisów technicznych

                        Tytuł punktu porządku obrad

                        Numer referencyjny dokumentu

                        7

                        Wniosek dotyczący poprawki 1 do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 7 (zagłówki)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/85

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/86

                        ECE/TRANS/WP.29/AC.3/25/Rev.1

                        15

                        Wniosek dotyczący poprawki 6 do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 15 (WLTP)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/127

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/128

                        ECE/TRANS/WP.29/AC.3/57

                        18

                        Wniosek dotyczący poprawki 1 do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 18 (pokładowe układy diagnostyczne (OBD) dla pojazdów kategorii L)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/129

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/130

                        ECE/TRANS/WP.29/AC.3/58

                        Nowe ogólne przepisy techniczne

                        Wniosek dotyczący nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym (DEVP)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/125

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/126

                        ECE/TRANS/WP.29/AC.3/56

                        Nr rezolucji

                        Tytuł punktu porządku obrad

                        Numer referencyjny dokumentu

                        M.R.3

                        Wniosek dotyczący poprawki 1 do wzajemnej rezolucji nr 3 dotyczącej jakości powietrza wewnątrz pojazdu (VIAQ) (ECE/TRANS/WP.29/GRPE/80, pkt [59], na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRPE/2020/16)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/124

                        Różne

                        Tytuł punktu porządku obrad

                        Numer referencyjny dokumentu

                        Upoważnienie do opracowania poprawek do ogólnych przepisów technicznych

                        Wniosek o upoważnienie do opracowania poprawek do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 8 (ESC)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/99

                        Upoważnienie do opracowania ogólnych przepisów technicznych

                        Wniosek o upoważnienie do opracowania nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ dotyczących trwałości akumulatora zainstalowanego w pojeździe (ECE/TRANS/WP.29/GRPE/80, pkt 59, na podstawie GRPE-80-41 zmienionego załącznikiem X)

                        ECE/TRANS/WP.29/2020/96

                        Dokument interpretacyjny

                        Wniosek dotyczący dokumentu interpretacyjnego w sprawie regulaminu ONZ nr 155 (cyberbezpieczeństwo i system zarządzania cyberbezpieczeństwem) na podstawie GRVA-07-04-Rev.1

                        WP.29-182-05

                        Dokument interpretacyjny

                        Wniosek dotyczący dokumentu interpretacyjnego w sprawie regulaminu ONZ nr 156 (aktualizacje oprogramowania i system zarządzania aktualizacjami oprogramowania) na podstawie ECE/TRANS/WP.29/GRVA/2020/29 zmienionego przez GRVA-07-50

                        WP.29-182-06

                        Wytyczne

                        Wniosek dotyczący wytycznych w sprawie korzystania z bazy danych DETA zgodnie z regulaminem ONZ nr 155 (CS i CSMS) na podstawie GRVA-07-25

                        WP.29-182-07

                     (1)

                        Wszystkie dokumenty, o których mowa w tabeli, są dostępne pod adresem:
                  http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/gen2020.html


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.10.2020
            COM(2020) 654 final
            2020/0293(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na czterdziestym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (konwencji berneńskiej)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na czterdziestym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, które odbędzie się w Strasburgu we Francji w dniach 1–4 grudnia 2020 r., w związku z przewidywanym przyjęciem przez Stały Komitet dwóch decyzji dotyczących poprawki do konwencji i ustanowienia rozszerzonego porozumienia częściowego.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (konwencja berneńska)

               Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk („konwencja”) ma na celu ochronę europejskich gatunków dzikiej flory i fauny oraz ich siedlisk przyrodniczych, zwłaszcza tych, których ochrona wymaga współpracy kilku państw. Jest to traktat międzyrządowy zawarty pod egidą Rady Europy. Konwencja weszła w życie dnia 1 czerwca 1982 r.

               Unia Europejska jest umawiającą się stroną konwencji od dnia 1 września 1982 r.
                  1
               . Obecnie konwencja ma 51 umawiających się stron, w tym wszystkie państwa członkowskie UE.

               2.2.Stały Komitet

               Stały Komitet jest organem decyzyjnym konwencji. Jest on odpowiedzialny za przestrzeganie postanowień konwencji. Jego funkcje są wyliczone w art. 13–15 konwencji. Komitet zbiera się przynajmniej co dwa lata, a także ilekroć zażąda tego większość umawiających się stron. Zwyczajowo Stały Komitet zbiera się co roku.

               Zgodnie z art. 16 konwencji poprawka do art. 13–24 konwencji jest przyjmowana większością trzech czwartych głosów stron w Stałym Komitecie, po czym zostaje przedłożona Komitetowi Ministrów do zatwierdzenia.

               Zgodnie z art. 14 konwencji Stały Komitet może przedstawiać propozycje dotyczące poprawy skuteczności konwencji. W związku z tym Stały Komitet może podjąć decyzję o zaproponowaniu Komitetowi Ministrów przyjęcia rozszerzonego porozumienia częściowego w celu poprawy przestrzegania postanowień konwencji. Zgodnie z art. 8b regulaminu wewnętrznego taką decyzję Stały Komitet podejmuje większością dwóch trzecich oddanych głosów.

               2.3.Planowany akt Stałego Komitetu

               Oczekuje się, że w dniach 1–4 grudnia 2020 r. w Strasburgu (Francja) podczas swojego czterdziestego posiedzenia Stały Komitet przyjmie decyzje dotyczące:

               ·poprawki do konwencji w celu wprowadzenia klauzul finansowych („pierwszy planowany akt”) oraz

               ·ustanowienia rozszerzonego porozumienia częściowego w sprawie funduszu na rzecz wdrożenia Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk („drugi planowany akt”).

               Celem pierwszego planowanego aktu jest poprawka do konwencji, polegająca na wprowadzeniu mechanizmu finansowego, w ramach którego Stały Komitet określiłby klucz do ustalenia obowiązkowych wkładów finansowych stron, mających uzupełnić zwykły przydział środków budżetowych z Rady Europy.

               Zgodnie z art. 16 konwencji pierwszy planowany akt wchodzi w życie w odniesieniu do wszystkich stron po jego zatwierdzeniu przez Komitet Ministrów, a następnie w trzydziestym dniu po poinformowaniu przez wszystkie umawiające się strony o jego przyjęciu.

               Celem drugiego planowanego aktu jest zacieśnienie współpracy międzyrządowej na rzecz wdrożenia konwencji berneńskiej, w tym poprzez ustanowienie obowiązkowego wkładu finansowego w odniesieniu do stron rozszerzonego porozumienia częściowego.

               Zgodnie z art. 20 lit. d) Statutu Rady Europy i art. 2 przewodnika Komitetu Ministrów Rady Europy w sprawie procedur i metod pracy, po podjęciu decyzji przez Stały Komitet, drugi planowany akt wchodzi w życie w odniesieniu do wszystkich stron rozszerzonego porozumienia częściowego po przyjęciu przez Komitet Ministrów większością dwóch trzecich głosów oddanych przez przedstawicieli oddających głos i większością przedstawicieli uprawnionych do zasiadania w Komitecie Ministrów, a następnie po osiągnięciu wymaganego progu sygnatariuszy. O ile Komitet Ministrów nie postanowi inaczej, minimalny próg członkostwa ustala się na jedną trzecią państw członkowskich Rady Europy, która obecnie liczy 16 państw.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Zgodnie z rezolucją nr 9 (2019) z trzydziestego dziewiątego posiedzenia Stałego Komitetu, przyjętą w dniu 6 grudnia 2019 r., dotyczącą finansowania konwencji berneńskiej i utworzenia nowego systemu obowiązkowych wkładów finansowych stron, powołano międzysesyjną grupę roboczą ekspertów, mającą wspomóc Sekretariat w przedstawianiu wniosków dotyczących włączenia klauzul finansowych w drodze poprawek do artykułów konwencji berneńskiej oraz dotyczących ustanowienia rozszerzonego porozumienia częściowego, które mają zostać rozważone na czterdziestym posiedzeniu Stałego Komitetu.

               Zwykły przydział środków Rady Europy na rzecz konwencji berneńskiej stopniowo zmniejszał się na przestrzeni lat do tego stopnia, że nie można zagwarantować wypełniania funkcji konwencji berneńskiej bez znacznych dobrowolnych wkładów stron, a te również ulegają zmniejszeniu. Konieczne jest zatem ustanowienie wiarygodnego źródła finansowania konwencji.

               Propozycja poprawki do konwencji celem włączenia mechanizmu ustanawiającego obowiązkowy wkład jest zgodna z postanowieniami większości wielostronnych umów środowiskowych, dlatego zasadniczo należy ją poprzeć. Jednak w przypadku innych wielostronnych umów środowiskowych zwykle istnieje rozróżnienie między budżetem podstawowym a budżetem programowym, przy czym jedynie budżet podstawowy podlega obowiązkowym wkładom. W proponowanej poprawce do konwencji nie wyjaśniono, czy byłoby podobnie w przypadku mechanizmu, który ma zostać ustanowiony. W proponowanej poprawce nie określono również klucza do ustalenia wkładów, który ma być zastosowany. Unia nie powinna zatem poprzeć zmiany w jej obecnej formie, lecz opowiadać się za odroczeniem głosowania nad tą kwestią, aby zapewnić okres negocjacji w celu doprecyzowania tekstu proponowanej poprawki dla zapewnienia jasności w tych kwestiach.

               Biorąc pod uwagę czas potrzebny do wynegocjowania proponowanej poprawki i jej wejścia w życie, konieczne jest również znalezienie doraźnego rozwiązania. Unia powinna zatem poprzeć wniosek w sprawie ustanowienia rozszerzonego porozumienia częściowego, aby umożliwić tym stronom i państwom niebędącym członkami, które sobie tego życzą, przystąpienie do przedmiotowego porozumienia i w ten sposób wesprzeć działania związane z wdrażaniem konwencji.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Stały Komitet jest organem ustanowionym na mocy konwencji.

               Akty, który Stały Komitet ma przyjąć, stanowią akty mające skutki prawne. Planowane akty będą wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 6 konwencji.

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych konwencji.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do środowiska.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 192 ust. 1 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ planowane akty Stałego Komitetu wymagają dalszego zatwierdzenia przez Komitet Ministrów, po ich przyjęciu nie należy publikować ich w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0293 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na czterdziestym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (konwencji berneńskiej)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk („konwencja”) została zawarta przez Unię decyzją Rady 82/72/EWG
                  3
                i weszła w życie w dniu 1 września 1982 r.

               (2)Zgodnie z art. 16 konwencji Stały Komitet może przyjąć poprawki do konwencji w celu przedłożenia ich Komitetowi Ministrów do zatwierdzenia.

               (3)Zgodnie z art. 14 konwencji, zgodnie z którym Stały Komitet umawiających się stron konwencji berneńskiej jest odpowiedzialny za sprawdzanie przestrzegania postanowień konwencji, a w szczególności może przedstawiać wszelkie propozycje dotyczące poprawy skuteczności konwencji, Stały Komitet może zaproponować Komitetowi Ministrów ustanowienie rozszerzonego porozumienia częściowego w celu poprawy przestrzegania postanowień konwencji.

               (4)Podczas swojego czterdziestego posiedzenia w dniach 1–4 grudnia 2020 r. Stały Komitet ma przyjąć decyzje dotyczące poprawki do konwencji w celu wprowadzenia klauzul finansowych oraz ustanowienia rozszerzonego porozumienia częściowego w sprawie funduszu na rzecz wdrożenia Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniu Stałego Komitetu, gdyż jego decyzje będą wiążące dla Unii.

               (6)Sekretariat przedstawił wniosek dotyczący aktu w sprawie poprawki do konwencji celem wprowadzenia mechanizmu finansowego, w ramach którego Stały Komitet określiłby klucz do ustalenia obowiązkowych wkładów finansowych stron, mających uzupełnić zwykły przydział środków budżetowych z Rady Europy.

               (7)Zgodnie z art. 16 konwencji ta poprawka wchodzi w życie w odniesieniu do wszystkich stron po jej zatwierdzeniu przez Komitet Ministrów, a następnie w trzydziestym dniu po poinformowaniu przez wszystkie umawiające się strony o jej przyjęciu.

               (8)Sekretariat przedstawił również wniosek w sprawie zacieśnienia współpracy międzyrządowej na rzecz wdrożenia konwencji berneńskiej poprzez ustanowienie rozszerzonego porozumienia częściowego, które obejmowałoby ustanowienie obowiązkowego wkładu finansowego dla stron rozszerzonego porozumienia częściowego.

               (9)Zgodnie z art. 20 lit. d) Statutu Rady Europy i art. 2 przewodnika Komitetu Ministrów Rady Europy w sprawie procedur i metod pracy, po podjęciu decyzji przez Stały Komitet, wnioskowane rozszerzone porozumienie częściowe wchodzi w życie w odniesieniu do wszystkich stron rozszerzonego porozumienia częściowego po przyjęciu przez Komitet Ministrów większością dwóch trzecich głosów oddanych przez przedstawicieli oddających głos i większością przedstawicieli uprawnionych do zasiadania w Komitecie Ministrów, a następnie po osiągnięciu wymaganego progu sygnatariuszy.

               (10)Istnieje pilna potrzeba stworzenia bezpiecznego i wiarygodnego źródła finansowania aby zapewnić funkcjonowanie konwencji berneńskiej, biorąc pod uwagę zmniejszenie środków finansowych pochodzących ze zwykłego wkładu Rady Europy, a także zmniejszenie dobrowolnych wkładów wnoszonych przez strony.

               (11)Poprawka do konwencji mająca na celu wprowadzenie mechanizmu finansowego jest dostosowana do sposobu finansowania innych wielostronnych umów środowiskowych i zapewniłaby sprawiedliwy wkład wszystkich stron konwencji. Proponowany tekst poprawki do konwencji pozostawia jednak niepewność co do mechanizmu finansowego, który ma zostać ustanowiony, w szczególności w odniesieniu do rozróżnienia między budżetem podstawowym a budżetem programowym oraz w odniesieniu do wymaganego poziomu wkładów.

               (12)Poparcie poprawki do konwencji w celu wprowadzenia mechanizmu finansowego musi być zgodne z procedurą określoną w art. 218 ust. 2–4 Traktatu.

               (13)Czas potrzebny na wynegocjowanie i wejście w życie poprawki do konwencji wskazuje na potrzebę znalezienia doraźnego rozwiązania, co można osiągnąć dzięki proponowanemu rozszerzonemu porozumieniu częściowemu.

               (14)Rozszerzone porozumienia częściowe nie są traktatami międzynarodowymi same w sobie, lecz formą współpracy w ramach Rady Europy.

               (15)W świetle zobowiązań traktatowych dotyczących lojalnej współpracy państwa członkowskie, które stają się stronami rozszerzonego porozumienia częściowego byłyby zobowiązane do zapewnienia, aby stosowanie tego porozumienia było zgodne z interesami Unii w kontekście konwencji berneńskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na czterdziestym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, jest następujące:

               ·zaproponowanie przesunięcia głosowania nad wnioskiem dotyczącym poprawki do konwencji na czterdzieste pierwsze posiedzenie Stałego Komitetu;

               ·poparcie wniosku w sprawie ustanowienia rozszerzonego porozumienia częściowego.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodnicząca

                     (1)

                        Decyzja Rady 82/72/EWG z dnia 3 grudnia 1981 r. dotycząca zawarcia Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (Dz.U. L 38 z 10.2.1982, s. 1).

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (3)

                        Dz.U. L 38 z 10.2.1982, s. 1.