               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.12.2016
            COM(2016) 779 final
            2016/0385(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska Unii w ramach grupy roboczej uczestników Porozumienia OECD w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych w odniesieniu do zasad ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Przyczyny i cele wniosku

               Porozumienie OECD w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych („Porozumienie”) jest „dżentelmeńską umową” między Australią, Kanadą, Unią Europejską, Japonią, Republiką Korei, Nową Zelandią, Norwegią, Szwajcarią i Stanami Zjednoczonymi. Brazylia, jakkolwiek nie jest członkiem OECD, jest uczestnikiem uzgodnienia sektorowego w sprawie kredytów eksportowych dotyczących cywilnych statków powietrznych, które jest częścią Porozumienia.

               Głównym celem Porozumienia jest stworzenie ram dla prawidłowego korzystania z oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych. W praktyce oznacza to zapewnienie równych warunków działania, zgodnie z którymi konkurencja opiera się na cenie i jakości wywożonych towarów, a nie na oferowanych warunkach finansowych. Ponadto ma ono na celu wyeliminowanie subsydiów i zakłóceń w handlu związanych z oficjalnie wspieranymi kredytami eksportowymi.

               Porozumienie zawarto w 1978 r. na podstawie „konsensusu” dotyczącego kredytów eksportowych uzgodnionego między kilkoma państwami OECD w 1976 r. W poprzednich latach brak przepisów doprowadził do konkurencji między rządami, które dążyły do oferowania najbardziej atrakcyjnych warunków finansowych wspierających eksporterów konkurujących o umowy handlowe, i spowodował powstanie subsydiów finansowych oraz potencjalnych zakłóceń handlu. Porozumienie nakłada ograniczenia dotyczące warunków oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych i udzielania pomocy wiązanej. Porozumienie jest regularnie aktualizowane, z uwzględnieniem między innymi, zmian politycznych i zmieniających się globalnych rynków finansowych.

               Wytyczne w sprawie ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia służą do ustalania stawek w ramach transakcji z udziałem dłużników w krajach kategorii 0, krajach OECD o wysokim dochodzie i krajach strefy euro o wysokim dochodzie. Obecne wytyczne w sprawie ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia zawarte w Porozumieniu zostały wprowadzone jako część pakietu Malzkuhn-Drysdale, który wszedł w życie we wrześniu 2011 r. Chociaż obecne wytyczne zapewniają przepisy dotyczące niezaniżania cen rynku prywatnego, możliwości interpretacji oraz powstanie różnych praktyk wśród uczestników Porozumienia nadal stanowią istotny problem. Wniosek przedstawiony przez Sekretariat OECD, zmieniony wniosek przewodniczącego w sprawie zasad ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia, zapewni jasne wytyczne i tym samym poprawi warunki działania w ramach OECD.

               Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Jeżeli wniosek zostanie zatwierdzony, zastąpi on obecne wytyczne w sprawie ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia zawarte w Porozumieniu, przy zachowaniu jego obecnej struktury.

               Decyzja o zatwierdzeniu zostanie podjęta przez grupę roboczą uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych. Stanowisko Unii Europejskiej zostanie przedstawione przez Komisję.

               Uczestnicy Porozumienia będący członkami OECD wyrażą zgodę na zmieniony wniosek przewodniczącego w sprawie zasad ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia prawdopodobnie na posiedzeniu zwyczajnym w połowie listopada 2016 r. lub w drodze procedury pisemnej w ścisłym powiązaniu z posiedzeniem oraz przyjmą niezbędne zmiany do Porozumienia OECD w celu wdrożenia nowych zasad do dnia 1 lutego 2017 r. Ponieważ negocjacje zostały pomyślnie zakończone i zmieniony wniosek przewodniczącego w sprawie zasad ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia został zgłoszony do podjęcia decyzji, kluczowe znaczenie ma możliwość sformalizowania zgody Unii Europejskiej dotyczącej przedmiotowego wniosku w sprawie ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia i zmian do Porozumienia OECD.

               Nowa wersja Porozumienia zostanie włączona do dorobku prawnego UE w drodze aktu delegowanego. Porozumienie OECD łącznie z jego załącznikami i zmianami jest prawnie wiążące w Unii na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 1233/2011. Artykuł 2 rozporządzenia (UE) nr 1233/2011 stanowi, że „Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 3 w celu zmiany załącznika II w wyniku poprawek do wytycznych, uzgodnionych przez uczestników Porozumienia”.

               Spójność z innymi politykami Unii

               Nie dotyczy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               Podstawa prawna

               Porozumienie OECD stanowi „dżentelmeńską umowę” między UE i 8 pozostałymi uczestnikami (Stanami Zjednoczonymi, Kanadą, Japonią, Koreą, Norwegią, Szwajcarią, Nową Zelandią i Australią). Porozumienie wraz z załącznikami i kolejnymi zmianami włączone jest do prawodawstwa UE na mocy art. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylającego decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE. Porozumienie wraz z załącznikami i ze zmianami ma zatem skutki prawne do celów stosowania art. 218 ust. 9 TFUE (zob. orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 - Niemcy przeciwko Radzie (OIV), pkt 63). Jak to określono w pkt 1 Porozumienia, ma ono zasadniczo na celu stworzenie ram dla uporządkowanego korzystania z oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych i zapewnienie równych warunków działania oraz uczciwej konkurencji pomiędzy eksporterami na całym świecie, a tym samym ułatwianie handlu międzynarodowego i jego regulowanie, w szczególności w odniesieniu do polityki eksportowej, w rozumieniu art. 207 TFUE. Z tych powodów wymagana jest decyzja Rady oparta na art. 207 i art. 218 ust. 9 TFUE, do ustalania stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum uczestników OECD w ramach Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych.

               Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Porozumienie OECD stanowi część polityki handlowej państw członkowskich, która należy do wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej.

               Proporcjonalność

               Nie dotyczy.

               Wybór instrumentu

               Nie dotyczy.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Ocena ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Odnośnie do niniejszego wniosku nie przeprowadzono oceny skutków, ponieważ proponowane zmiany są kontynuacją długofalowej polityki UE w zakresie kredytów eksportowych, która po wprowadzeniu corocznych zmian do Porozumienia wdrażana jest do prawa UE w drodze aktów delegowanych. Treść wniosku została zatwierdzona przez grupę roboczą Rady ds. kredytów eksportowych na posiedzeniu w dniu 31.5.2016 r.

               Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Nie dotyczy.

               Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Nie dotyczy.

               Ocena skutków

               Nie dotyczy.

               Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Nie dotyczy.

               Prawa podstawowe

               Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Wpływ na budżet ograniczony jest do kosztów administracyjnych.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Nie dotyczy.

               Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

               Nie dotyczy.

               Szczegółowe wyjaśnienie szczególnych przepisów zawartych we wniosku – Zestawienie proponowanych zmian dotyczących Porozumienia OECD i zalecane stanowisko Unii Europejskiej

               Wniosek

               Wniosek jest załączony do decyzji Rady.

               Zalecane stanowisko:

               Poparcie dla wniosku.

               2016/0385 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska Unii w ramach grupy roboczej uczestników Porozumienia OECD w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych w odniesieniu do zasad ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Międzynarodowe ramy dla prawidłowego stosowania kredytów eksportowych mają zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania równych warunków działania na szczeblu światowym i dla ułatwiania handlu międzynarodowego. Ramy te muszą być regularnie aktualizowane, np. w ramach proponowanej aktualizacji zasad ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia omawianej przez uczestników Porozumienia OECD w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych („Porozumienie OECD”).

               (2)Szerokie dyskusje na temat zasad ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia są prowadzone w ramach grupy roboczej OECD ds. kredytów eksportowych i gwarancji kredytowych.

               (3)Zmiany do Porozumienia OECD w odniesieniu do zasad ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia mają zostać przyjęte w dniu 1 lutego 2017 r.

               (5)Porozumienie OECD łącznie z jego załącznikami i zmianami jest prawnie wiążące w Unii na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 1233/2011
                  1
               . Artykuł 2 rozporządzenia (UE) nr 1233/2011 stanowi, że „Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 3 w celu zmiany załącznika II w wyniku poprawek do wytycznych, uzgodnionych przez uczestników Porozumienia”.

               (6)Dlatego, zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE, konieczne jest określenie stanowiska Unii w sprawie zmiany Porozumienia OECD na forum komitetów OECD ds. kredytów eksportowych.

               (7)Zmiany Porozumienia OECD w oparciu o główne kierunki działań zawarte w poprawionym wniosku przewodniczącego w sprawie zasad ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia, który jest załączony do niniejszej decyzji, powinny być uzgadniane przez przedstawicieli Unii na forum komitetów OECD ds. kredytów eksportowych. Może to obejmować zgodę na modyfikacje dotyczące szczególnych punktów, które nie zmieniają głównych kierunków działań i nie wymagają kolejnej decyzji Rady.

               (8)W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszej decyzji powinna ona wejść w życie w trybie natychmiastowym,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska na forum grupy roboczej ds. kredytów eksportowych i gwarancji kredytowych skupiającej uczestników Porozumienia OECD w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych, polega na poparciu i przyjęciu głównych kierunków działań zawartych w zmienionym wniosku przewodniczącego w sprawie zasad ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia, załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przedstawiciele Unii w komitetach OECD ds. kredytów eksportowych mogą bez przyjmowania kolejnej decyzji Rady uzgodnić modyfikacje dotyczące szczególnych punktów, które nie zmieniają głównych kierunków działań zawartych w załączonym wniosku.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylające decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE (Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 45).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.12.2016
            COM(2016) 779 final
            ZAŁĄCZNIK

            Wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie stanowiska Unii w ramach grupy roboczej uczestników Porozumienia OECD w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych w odniesieniu do zasad ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia

               ZAŁĄCZNIK

               WNIOSEK

               24.MINIMALNE STAWKI UBEZPIECZENIA DLA RYZYKA KREDYTOWEGO

               Uczestnicy naliczają stawki nie niższe niż odnośna minimalna stawka ubezpieczenia (MPR) dla ryzyka kredytowego.

               a)Odnośna stawka MPR ustalana jest w oparciu o następujące czynniki:

               –właściwa klasyfikacja ryzyka kraju,

               –czas ryzyka (tzn. horyzont ryzyka lub HOR),

               –wybrana kategoria ryzyka nabywcy w odniesieniu do dłużnika,

               –procent pokrycia ryzyka politycznego i handlowego oraz jakość produktu oficjalnego kredytu eksportowego,

               –wszelkie zastosowane techniki ograniczania ryzyka kraju, oraz

               –wszelkie zastosowane wsparcie jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy.

               b)Stawki MPR wyrażane są jako procent wartości kapitału kredytu, tak jakby pełną składkę pobierano w dniu pierwszego ciągnienia kredytu. Wyjaśnienie sposobu obliczania stawek MPR, wraz z wzorem matematycznym, przedstawiono w załączniku IX.

               c)Bez względu na kraj przeznaczenia, stawki ubezpieczenia naliczane przez uczestników w odniesieniu do transakcji z rynkowym poziomem odniesienia, tj. z udziałem dłużników/gwarantów (tj. podmiotów ryzyka kredytowego) w krajach kategorii 0, krajach OECD o wysokim dochodzie i krajach strefy euro o wysokim dochodzie
                  1
                są ustalane indywidualnie dla każdego przypadku. W celu zapewnienia, aby stawki ubezpieczenia w odniesieniu do transakcji z udziałem dłużników i – w stosownych przypadkach – gwarantów w takich krajach nie były naliczane według stawek zaniżających ceny rynku prywatnego, uczestnicy stosują następujące procedury, przy wykorzystaniu uzgodnionych konwencji w celu przeliczenia odpowiednich cen odniesienia na stawki:

               1.Jeśli uczestnik udziela oficjalnego wsparcia w ramach pakietu pożyczki konsorcjalnej, który ma formę transakcji zabezpieczonej aktywami
                  2
                lub transakcji project finance
                  3
               , wtedy całościowe koszty oficjalnie wspieranej części nie mogą być mniejsze niż całościowe koszty naliczane przez podmioty z rynku komercyjnego uczestniczące w pakiecie pożyczki konsorcjalnej, a naliczona stawka nie może być niższa od stawki naliczanej przez uczestników z rynku komercyjnego. Aby kwalifikować się jako pakiet pożyczki konsorcjalnej, spełnione muszą być następujące warunki:

               –Co najmniej 25 %
                  4
                pożyczki konsorcjalnej stanowią gwarancje/pożyczki na rynku komercyjnym, bez jakiegokolwiek dwustronnego lub wielostronnego wsparcia (np. ze strony agencji kredytów eksportowych, BIZ, MIF lub wielostronnego banku rozwoju)
                  5
               , w ramach których wszystkie strony uczestniczące w finansowaniu mają równorzędny status w zakresie wszystkich warunków finansowych, włącznie z pakietem zabezpieczeń; oraz

               –Warunki finansowe transakcji są w pełni zgodne z Porozumieniem, z uwzględnieniem zmian wprowadzonych postanowieniami dotyczącymi ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia w transakcjach dotyczących kredytów konsorcjalnych.

               2.W przypadku wszystkich pozostałych transakcji z rynkowym poziomem odniesienia, stosuje się następujące procedury:

               –uwzględniając dostępność informacji rynkowych i specyfikę danej transakcji, uczestnicy ustalają właściwą stawkę ubezpieczenia, dokonując analizy porównawczej z jednym lub większą liczbą rynkowych poziomów odniesienia określonych w załączniku X, wybierając poziom lub poziomy odniesienia najbardziej właściwe dla danej transakcji.

               –Przy ustalaniu stawki ubezpieczenia, uczestnik ustala rating ryzyka w odniesieniu do dłużnika, w tym, czy dłużnik podlega ocenie ratingowej akredytowanej agencji ratingowej
                  6
               . Uczestnik może ustalić rating o jeden stopień wyższy (w skali akredytowanej agencji ratingowej) niż ten przewidziany przez akredytowaną agencję ratingową
                  7
               . W przypadku braku ratingu akredytowanej agencji ratingowej klasyfikacja ryzyka nie może przekraczać (być korzystniejsza) o więcej niż dwa stopnie ratingu przyznanego przez agencję ratingową państwu będącemu miejscem siedziby dłużnika/gwaranta. W przypadku gdy uczestnik klasyfikuje dłużnika/gwaranta lepiej niż najlepszy rating akredytowanej agencji ratingowej, albo – jeżeli nie istnieje rating akredytowanej agencji ratingowej – gdy uczestnik klasyfikuje transakcję jako przynajmniej CC2, albo za pomocą kategorii ratingu kredytowego równoważnej ocenie od AAA do A-, albo jako co najmniej równą najlepszemu ratingowi przyznanemu przez akredytowaną agencję ratingową państwu będącemu miejscem siedziby dłużnika/gwaranta, uczestnik wystosowuje powiadomienie z wyprzedzeniem zgodnie z art. 48.

               –Niezależnie od postanowień poprzednich punktów, uczestnicy naliczają stawki ubezpieczenia, które nie mogą być niższe od odpowiedniej stawki określonej przez model TCMB (Through the Cycle Market Benchmark) na podstawie klasyfikacji ryzyka i okresu zapadalności transakcji, chyba że rynkowy poziom odniesienia wynika z (i) obligacji konkretnego podmiotu lub podmiotu powiązanego na rynku wtórnym lub (ii) swapu ryzyka kredytowego (Credit Default Swap – CDS) związanego z konkretnym podmiotem lub podmiotem powiązanym. Uczestnik naliczający stawki ubezpieczenia niższe od odpowiadających stawek ustalonych zgodnie z modelem TCMB na podstawie ratingu akredytowanej agencji ratingowej dotyczącego rynkowego poziomu odniesienia dla konkretnego podmiotu
                  8
                wystosowuje powiadomienie z wyprzedzeniem zgodnie z art. 48.

               d)Z zasady krajom „największego ryzyka” z kategorii 7 nalicza się stawki ubezpieczenia według stawek wyższych od stawek MPR ustalonych dla danej kategorii; takie stawki ubezpieczenia ustalane są przez uczestnika udzielającego oficjalnego wsparcia.

               e)Przy obliczaniu stawki MPR dla danej transakcji właściwą klasyfikacją ryzyka kraju jest klasyfikacja właściwa dla kraju dłużnika, a właściwą klasyfikacją ryzyka nabywcy jest klasyfikacja dłużnika
                  9
               , chyba że:

               –strona trzecia posiadająca zdolność kredytową odpowiednią do wielkości zadłużenia objętego gwarancją udzieli zabezpieczenia w postaci nieodwołalnej, bezwarunkowej, płatnej na pierwsze żądanie, prawnie wiążącej i wykonalnej gwarancji zobowiązania spłaty całości kredytu na cały okres kredytu, W przypadku gwarancji udzielonej przez stronę trzecią uczestnik może zdecydować się na zastosowanie klasyfikacji ryzyka kraju, w którym mieści się siedziba gwaranta, oraz kategorii ryzyka nabywcy w odniesieniu do gwaranta
                  10
               ; lub

               –instytucja wielostronna lub regionalna, określona w art. 28, występuje jako kredytobiorca lub gwarant transakcji – w takim przypadku za właściwą klasyfikację ryzyka kraju i kategorię ryzyka nabywcy uznać można klasyfikację danej instytucji wielostronnej lub regionalnej.

               f)Kryteria i warunki dotyczące zastosowania gwarancji udzielonej przez stronę trzecią odpowiednio do sytuacji opisanych w lit. e) tiret pierwsze i drugie określone są w załączniku XI.

               g)Konwencjonalny horyzont ryzyka stosowany w obliczaniu stawek MPR jest równy połowie okresu wypłacania kredytu razem z całym okresem spłaty i przyjmuje standardowy schemat spłaty kredytu eksportowego, tzn. spłaty kapitału plus narosłych odsetek w równych półrocznych ratach, zaczynając na sześć miesięcy od daty uruchomienia kredytu. W odniesieniu do kredytów eksportowych o niestandardowych profilach spłaty równoważny okres spłaty (wyrażony w równych półrocznych ratach) oblicza się przy użyciu następującego wzoru: równoważny okres spłaty = (średni ważony czas trwania okresu spłaty -0,25) / 0,5.

               h)Uczestnik decydujący się zastosować stawkę MPR związaną z gwarantem będącym stroną trzecią i posiadającym siedzibę w innym kraju niż kraj, w którym ma siedzibę dłużnik, wystosowuje powiadomienie z wyprzedzeniem zgodnie z art. 47. Uczestnik decydujący się zastosować stawkę MPR związaną z instytucją wielostronną lub regionalną działającą jako gwarant wystosowuje powiadomienie z wyprzedzeniem zgodnie z art. 48.

               25.KLASYFIKACJA RYZYKA KRAJU

               Z wyjątkiem krajów OECD o wysokim dochodzie i krajów strefy euro o wysokim dochodzie kraje klasyfikuje się według prawdopodobieństwa obsłużenia przez nie ich zadłużenia zewnętrznego (tj. ryzyka kredytowego kraju).

               a)Na ryzyko kredytowe kraju składa się pięć elementów:

               –wydanie dekretu o generalnym moratorium płatniczym przez rząd dłużnika/gwaranta lub przez agencję państwową, poprzez którą dokonywana jest spłata,

               –wydarzenia polityczne lub trudności gospodarcze powstałe poza krajem powiadamiającego uczestnika lub środki prawne lub administracyjne podjęte poza krajem powiadamiającego uczestnika uniemożliwiające lub opóźniające przekazanie środków płatnych zgodnie z warunkami kredytu;

               –przepisy prawne przyjęte w kraju dłużnika/gwaranta uznające płatności dokonane w walucie lokalnej za prawomocną spłatę kredytu, niezależnie od tego, że w wyniku wahań kursów wymiany spłaty takie, po przeliczeniu na walutę kredytu, nie pokrywają kwoty zadłużenia na dzień transferu środków,

               –jakiekolwiek inne środki lub decyzje rządu obcego kraju uniemożliwiające dokonywanie płatności zgodnie z warunkami kredytu, oraz

               –przypadki siły wyższej mające miejsce poza granicami kraju powiadamiającego uczestnika, np. wojna (w tym wojna domowa), wywłaszczenie, rewolucja, zamieszki, niepokoje społeczne, cyklony, powodzie, trzęsienia ziemi, wybuchy wulkanów, fale pływowe oraz wypadki jądrowe.

               b)Kraje klasyfikuje się jako należące do jednej z ośmiu kategorii ryzyka kraju (0–7). Stawki MPR ustala się dla kategorii 1–7, ale nie dla kategorii 0, ponieważ poziom ryzyka krajów należących do tej kategorii uważa się za nieistotny. Ryzyko kredytowe związane z transakcjami w krajach kategorii 0 dotyczy głównie ryzyka dłużnika/gwaranta.

               c)Klasyfikacja krajów
                  11
                jest przeprowadzana za pomocą metodologii klasyfikacji ryzyka kraju, obejmującej:

               –Model oceny ryzyka kraju (model), pozwalający na ilościową ocenę ryzyka kredytowego kraju, dla każdego kraju opartą na trzech grupach wskaźników ryzyka: doświadczeniach płatniczych uczestników, sytuacji finansowej i sytuacji ekonomicznej. Metodologia modelu obejmuje różne kroki, w tym ocenę trzech grup wskaźników ryzyka oraz łączenie i elastyczne ważenie grup wskaźników ryzyka,

               –Ocenę jakościową wyników zastosowania modelu, dokonywaną osobno dla każdego kraju, w sposób uwzględniający ryzyko polityczne lub inne czynniki ryzyka nieuwzględnione w całości lub w części przy zastosowaniu modelu. W razie potrzeby może to prowadzić do korekty oceny ilościowej modelu, odzwierciedlającej ostateczną ocenę ryzyka kredytowego kraju.

               d)Klasyfikacja ryzyka kraju jest stale monitorowana i co najmniej raz w roku poddawana przeglądowi, a zmiany wynikające z zastosowania metodologii klasyfikacji ryzyka kraju są natychmiast ogłaszane przez Sekretariat. Jeżeli klasyfikacja kraju zostaje zmieniona w sposób sytuujący go w niższej lub wyższej kategorii ryzyka kraju, uczestnicy naliczają stawki ubezpieczenia według stawek równych lub wyższych od stawki MPR powiązanej z nową kategorią ryzyka kraju, zaczynając nie później niż pięć dni roboczych po ogłoszeniu przez Sekretariat takiej zmiany klasyfikacji.

               e)Klasyfikacje ryzyka kraju są ogłaszane publicznie przez Sekretariat.

               26.OCENA RYZYKA PAŃSTWA

               a)W odniesieniu do wszystkich krajów sklasyfikowanych za pomocą metodologii klasyfikacji ryzyka kraju zgodnie z art. 25 lit. d) ocenia się ryzyko państwa w celu wskazania, w drodze wyjątku, tych państw:

               –które nie są dłużnikiem o najniższym ryzyku w kraju, oraz

               –których ryzyko kredytowe jest znacznie wyższe niż ryzyko kraju.

               b)Wskazanie państw spełniających kryteria wymienione w powyższej lit. a) odbywa się zgodnie z metodologią oceny ryzyka państwa opracowaną i uzgodnioną przez uczestników.

               c)Wykaz państw wskazanych jako spełniające kryteria wymienione w powyższej lit. a) jest stale monitorowany i co najmniej raz w roku poddawany przeglądowi, a zmiany wynikające z zastosowania metodyki klasyfikacji ryzyka państwa są natychmiast ogłaszane przez Sekretariat.

               d)Wykaz państw wskazanych zgodnie z powyższą lit. b) jest ogłaszany publicznie przez Sekretariat.

               27.KLASYFIKACJA RYZYKA NABYWCY

               Dłużników i – w stosownych przypadkach – gwarantów w krajach sklasyfikowanych jako należące do kategorii ryzyka kraju 1–7 zalicza się do jednej z kategorii ryzyka nabywcy, które ustanowiono w odniesieniu do kraju dłużnika/gwaranta
                  12
               . Matrycę kategorii ryzyka nabywcy, do których klasyfikuje się dłużników i gwarantów, zawiera załącznik IX. Opisy jakościowe kategorii ryzyka nabywcy zawiera załącznik XII.

               a)Klasyfikacje ryzyka nabywcy opierają się na ratingu kredytowym uprzywilejowanych niezabezpieczonych instrumentów dłużnika/gwaranta ustalonym przez uczestnika.

               b)Niezależnie od postanowień powyższej lit. a) transakcje wspierane zgodnie z warunkami określonymi w załączniku VII oraz transakcje o wartości kredytu wynoszącej maksymalnie 5 mln SDR można klasyfikować oddzielnie, tj. po zastosowaniu jakiegokolwiek wsparcia jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy; transakcje takie, niezależnie od tego jak są sklasyfikowane, nie kwalifikują się jednak do żadnych rabatów z tytułu zastosowania wsparcia jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy.

               c)Dłużników i gwarantów będących państwami klasyfikuje się do kategorii ryzyka nabywcy SOV/CC0.

               d)W drodze wyjątku dłużników i gwarantów niebędących państwami można sklasyfikować do kategorii ryzyka nabywcy „lepszy niż państwo” (SOV+)
                  13
               , jeżeli:

               –dłużnik/gwarant posiada rating zobowiązań w walucie obcej przyznany przez akredytowaną agencję ratingową, który jest lepszy niż rating zobowiązań w walucie obcej (przyznany przez tę samą agencję ratingową) państwa tego dłużnika/gwaranta lub

               –dłużnik/gwarant posiada siedzibę w kraju, w którym ryzyko państwa zidentyfikowano jako znacznie wyższe niż ryzyko kraju.

               e)Uczestnicy wystosowują powiadomienie z wyprzedzeniem zgodnie z art. 48 w przypadku transakcji:

               –z dłużnikiem/gwarantem niebędącym państwem, w których naliczona stawka jest niższa od stawki ustalonej w ramach kategorii ryzyka nabywcy CC1, tj. CC0 lub SOV+,

               –z dłużnikiem/gwarantem niebędącym państwem o wartości kredytu powyżej 5 mln SDR, w przypadku której uczestnik ocenia rating ryzyka nabywcy dla dłużnika/gwaranta niebędącego państwem, który podlega ocenie ratingowej akredytowanej agencji ratingowej, zaś oceniony rating ryzyka nabywcy jest lepszy niż rating akredytowanej agencji ratingowej
                  14
               .

               e)W przypadku konkurencji dotyczącej określonej transakcji, w związku z którą dłużnik/gwarant został sklasyfikowany przez konkurujących uczestników do różnych kategorii ryzyka nabywcy, konkurujący uczestnicy starają się wypracować wspólną klasyfikację ryzyka nabywcy. Jeżeli porozumienie w sprawie wspólnej klasyfikacji nie zostanie osiągnięte, uczestnik lub uczestnicy, którzy zaklasyfikowali dłużnika/gwaranta do wyższej kategorii w klasyfikacji ryzyka nabywcy, mogą zastosować niższą kategorię w klasyfikacji ryzyka nabywcy.

               28.KLASYFIKACJA INSTYTUCJI WIELOSTRONNYCH I REGIONALNYCH

               Instytucje wielostronne i regionalne zalicza się do jednej z ośmiu kategorii ryzyka kraju (0–7)
                  15
                i w stosownych przypadkach poddaje się przeglądowi; takie właściwe klasyfikacje upublicznia Sekretariat.

               29.PROCENT I JAKOŚĆ OFICJALNEGO ZABEZPIECZENIA KREDYTU EKSPORTOWEGO

               Stawki MPR są zróżnicowane w sposób uwzględniający różną jakość produktów kredytów eksportowych i procent zabezpieczenia zapewniany przez uczestników zgodnie z załącznikiem IX. Zróżnicowanie to opiera się na perspektywie eksportera (tzn. ma na celu neutralizowanie skutków konkurencji, wynikających ze zróżnicowanej jakości produktów dostarczonych eksporterowi/instytucji finansowej).

               a)Jakość produktu kredytu eksportowego jest funkcją tego, czy produkt jest ubezpieczeniem, gwarancją lub bezpośrednim kredytem/finansowaniem, a w przypadku produktów ubezpieczeniowych – tego, czy pokrycie odsetek w okresie karencji dla roszczeń (tzn. w okresie między terminem wymagalności płatności dłużnika a terminem, w którym ubezpieczyciel jest zobowiązany do wypłaty ubezpieczenia na rzecz eksportera/instytucji finansowej) zapewniane jest bez dopłaty.

               b)Wszystkie istniejące produkty kredytu eksportowego oferowane przez uczestników są sklasyfikowane jako należące do jednej z trzech następujących kategorii produktów:

               –produkt poniżej standardu, tzn. ubezpieczenie bez pokrycia odsetek w okresie powstania szkody oraz ubezpieczenie z pokryciem odsetek w okresie powstania szkody z odpowiednią dopłatą do składki ubezpieczeniowej,

               –produkt standardowy, tzn. ubezpieczenie z pokryciem odsetek w okresie karencji dla roszczeń bez odpowiedniej dopłaty do składki ubezpieczeniowej i bezpośredni kredyt/bezpośrednie finansowanie, oraz

               –produkt powyżej standardu, tj. gwarancje.

               30.TECHNIKI OGRANICZANIA RYZYKA KRAJU

               a)Uczestnicy mogą stosować następujące techniki ograniczania ryzyka kraju, których szczególne zastosowanie przedstawiono w załączniku XIII:

               –Struktura przyszłych przepływów zagranicznych w połączeniu z zagranicznym rachunkiem powierniczym

               –Finansowanie walutą lokalną

               b)Uczestnik stosujący stawkę MPR odzwierciedlającą stosowanie technik ograniczania ryzyka kraju wystosowuje powiadomienie z wyprzedzeniem zgodnie z art. 47.

               31.WSPARCIE JAKOŚCI KREDYTOWEJ W ODNIESIENIU DO RYZYKA NABYWCY

               a)Uczestnicy mogą stosować następujące wsparcie jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy (buyer risk credit enhancements - BRCE), które pozwala na zastosowanie współczynnika wsparcia jakości kredytowej (Credit Enhancement Factor - CEF) wyższego niż 0:

               –Przeniesienie wpływów lub należności wynikających z umowy

               –Zabezpieczenie majątkowe

               –Zabezpieczenie na środkach trwałych

               –Rachunek powierniczy

               b)Definicje wsparcia jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy i maksymalne wartości współczynnika wsparcia jakości kredytowej są określone w załączniku XIII.

               c)Wsparcie jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy można stosować samodzielnie lub łącznie, z następującymi zastrzeżeniami:

               –maksymalna wartość współczynnika wsparcia jakości kredytowej, którą można osiągnąć poprzez zastosowanie wsparcia jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy, wynosi 0,35,

               –„zabezpieczenie majątkowe” i „zabezpieczenie oparte na środkach trwałych” nie mogą być stosowane w tej samej transakcji,

               –w przypadku gdy właściwa klasyfikacja ryzyka kraju została poprawiona dzięki zastosowaniu „struktury przyszłych przepływów zagranicznych w połączeniu z zagranicznym rachunkiem powierniczym”, nie można zastosować żadnego wsparcia jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy.

               d)w odniesieniu do transakcji z udziałem dłużników podlegających rynkowemu poziomowi odniesienia, następujące rabaty mogą być stosowane do premii za ryzyko wynikającej z uprzywilejowanego niezabezpieczonego swapu ryzyka kredytowego związanego z konkretnym podmiotem i rynkowych poziomów odniesienia odnoszących się do obligacji związanych z konkretnym podmiotem lub z modelu TCMB:

               –W przypadku zabezpieczenia majątkowego: maksymalna stopa rabatu w wysokości 15 %,

               –W przypadku zabezpieczenia na środkach trwałych: maksymalna stopa rabatu w wysokości 10 %,

               –W przypadku rachunku powierniczego (rachunek rezerwy do obsługi długu): maksymalna stopa rabatu w wysokości 10 %, oraz

               –W przypadku połączenia współczynnika wsparcia jakości kredytowej, ogółem: maksymalna stopa rabatu w wysokości 25 %,

               e)Uczestnicy wystosowują powiadomienie z wyprzedzeniem zgodnie z art. 48 w odniesieniu do transakcji z udziałem dłużnika/gwaranta niebędącego państwem o wartości kredytu przekraczającej 5 mln SDR, w przypadku których wsparcie jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy skutkuje zastosowaniem współczynnika wsparcia jakości kredytowej wyższego niż 0 lub gdy w transakcji z rynkowym poziomem odniesienia stosowane jest wsparcie jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy, które skutkuje ustaleniem ceny poniżej odpowiedniej stawki MPR na podstawie TCMB.

               32.PRZEGLĄD WAŻNOŚCI MINIMALNYCH STAWEK UBEZPIECZENIA
                  DLA RYZYKA KREDYTOWEGO

               a)W celu oceny adekwatności stawek MPR i, w razie potrzeby, umożliwienia korekt w górę lub w dół, równolegle do regularnego monitorowania i przeglądów stawek MPR wykorzystuje się narzędzia oceny stawek (PFT).

               b)Za pomocą narzędzi PFT ocenia się adekwatność stawek MPR pod względem rzeczywistego doświadczenia instytucji udzielających oficjalnych kredytów eksportowych, jak również informacji o wycenie ryzyka kredytowego na rynku prywatnym.

               c)Kompleksowy przegląd wszystkich aspektów zasad dotyczących stawek ubezpieczenia przewidzianych w Porozumieniu, ze szczególnym naciskiem na zasady ustalania cen na podstawie rynkowego poziomu odniesienia, odbędzie się najpóźniej do dnia 31 grudnia 2018 r.

               48.POWIADOMIENIE Z WYPRZEDZENIEM

               a)Zgodnie z załącznikiem VIII uczestnik powiadamia wszystkich pozostałych uczestników co najmniej dziesięć dni kalendarzowych przed podjęciem jakiegokolwiek zobowiązania, jeżeli zamierza:

               1)udzielić wsparcia zgodnie z art. 10 lit. d) pkt 3,

               2)udzielić krajowi kategorii I wsparcia w odniesieniu do okresu spłaty powyżej pięciu lat,

               3)udzielić wsparcia zgodnie z art. 13 lit. a),

               4)udzielić wsparcia zgodnie z art. 14 lit. d),

               5)stosować stawkę ubezpieczenia zgodnie z postanowieniami art. 24 lit. c) pkt 1, podczas uczestnictwa w pakiecie kredytów konsorcjalnych,

               6)w transakcji z rynkowym poziomem odniesienia, klasyfikować dłużnika/gwaranta lepiej niż najlepszy rating akredytowanej agencji ratingowej, albo – jeżeli nie istnieje rating akredytowanej agencji ratingowej – klasyfikować transakcję jako przynajmniej CC2, albo za pomocą kategorii ratingu kredytowego równoważnej ocenie od AAA do A-, albo jako co najmniej równą najlepszemu ratingowi przyznanemu przez akredytowaną agencję ratingową państwu będącemu miejscem siedziby dłużnika/gwaranta,

               7)stosować stawkę ubezpieczenia niższą niż odpowiednia stawka ustalona na podstawie modelu TCMB, zgodnie z art. 24 lit. c) pkt 2 tiret trzecie,

               8)stosować stawkę ubezpieczenia zgodnie z art. 24 lit. e) tiret drugie, jeżeli właściwa klasyfikacja ryzyka kraju i kategoria ryzyka nabywcy wykorzystane do obliczenia stawki MPR zostały określone na podstawie zaangażowania sklasyfikowanej instytucji wielostronnej lub regionalnej w charakterze dłużnika lub gwaranta,

               9)stosować stawkę ubezpieczenia zgodnie z art. 27 lit. e), jeżeli wybrana kategoria ryzyka nabywcy stosowana do obliczenia stawki MPR w odniesieniu do transakcji:

               –z dłużnikiem/gwarantem niebędącym państwem jest niższa niż CC1 (tj. CC0 lub SOV+),

               –z dłużnikiem/gwarantem niebędącym państwem o wartości kredytu powyżej 5 mln SDR jest lepsza niż rating akredytowanej agencji ratingowej,

               10)stosować stawkę ubezpieczenia zgodnie z art. 31 lit. a), jeżeli stosowanie wsparcia jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy skutkuje zastosowaniem współczynnika wsparcia jakości kredytowej wyższego niż 0 lub gdy w transakcji z rynkowym poziomem odniesienia stosowane jest wsparcie jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy, które skutkuje ustaleniem ceny poniżej odpowiedniej MPR na podstawie TCMB,

               11)udzielić wsparcia zgodnie z art. 8 lit. a) załącznika II,

               12)udzielić wsparcia zgodnie z art. 10 lit. a) pkt 1 załącznika IV,

               13)udzielić wsparcia zgodnie z art. 5 lit. b) załącznika V,

               14)udzielić wsparcia zgodnie z art. 4 lit. a) załącznika VI,

               b)Jeżeli uczestnik inicjujący łagodzi warunki lub wycofuje się z zamiaru udzielenia wsparcia dla takich transakcji, niezwłocznie informuje o tym wszystkich pozostałych uczestników.

               ZAŁĄCZNIK VIII: INFORMACJE ZAWARTE W POWIADOMIENIACH

               Informacje określone w części I poniżej zamieszcza się we wszystkich powiadomieniach przekazywanych na mocy Porozumienia (włącznie z jego załącznikami). Ponadto w przypadku poszczególnych typów powiadomień zamieszcza się odpowiednie informacje określone w części II.

               I.INFORMACJE ZAWARTE WE WSZYSTKICH POWIADOMIENIACH

               a)Informacje podstawowe

               1.Kraj powiadamiający

               2.Data powiadomienia

               3.Nazwa powiadamiającego urzędu/agencji

               4.Numer referencyjny

               5.Powiadomienie pierwotne lub zmiana poprzedniego powiadomienia (w razie potrzeby numer zmiany)

               6.Numer transzy (w razie potrzeby)

               7.Numer referencyjny linii kredytowej (w razie potrzeby)

               8.Artykuł lub artykuły Porozumienia, na podstawie których wystosowuje się powiadomienie

               9.Numer referencyjny dopasowanego powiadomienia (w razie potrzeby)

               10.Opis dopasowanego wsparcia (w razie potrzeby)

               11.Kraj przeznaczenia

               b)Informacje o nabywcy/kredytobiorcy/gwarancie

               12.Kraj nabywcy

               13.Nazwa nabywcy

               14.Lokalizacja nabywcy

               15.Status nabywcy

               16.Kraj kredytobiorcy (jeśli jest inny niż kraj nabywcy)

               17.Nazwa kredytobiorcy (jeśli jest inna niż nazwa nabywcy)

               18.Lokalizacja kredytobiorcy (jeśli jest inna niż lokalizacja nabywcy)

               19.Status kredytobiorcy (jeśli jest inny niż status nabywcy)

               20.Kraj gwaranta (w razie potrzeby)

               21.Nazwa gwaranta (w razie potrzeby)

               22.Lokalizacja gwaranta (w razie potrzeby)

               23.Status gwaranta (w razie potrzeby)

               c)Informacja o wywożonych towarach i/lub usługach oraz o projekcie

               24.Opis wywożonych towarów i/lub usług

               25.Opis projektu (w razie potrzeby)

               26.Lokalizacja projektu (w razie potrzeby)

               27.Data zamknięcia przetargu (w razie potrzeby)

               28.Data wygaśnięcia linii kredytowej (w razie potrzeby)

               29.Wartość umowy objętej wsparciem – wartość rzeczywista (dla wszystkich linii kredytowych oraz transakcji project finance lub dla poszczególnych transakcji, na zasadzie dobrowolności) lub według następującej skali w milionach SDR:

                        Kategoria

                        Od

                        Do

                        I:

                        0

                        1

                        II:

                        1

                        2

                        III:

                        2

                        3

                        IV:

                        3

                        5

                        V:

                        5

                        7

                        VI:

                        7

                        10

                        VII:

                        10

                        20

                        VIII:

                        20

                        40

                        IX:

                        40

                        80

                        X:

                        80

                        120

                        XI:

                        120

                        160

                        XII:

                        160

                        200

                        XIII:

                        200

                        240

                        XIV:

                        240

                        280

                        XV:

                        280

                        *

               *Określić wielokrotność kwoty 40 mln SDR przekraczającą sumę 280 mln SDR, np. 410 mln SDR zgłasza się jako kategorię XV+3.

               30.Waluta umowy(-ów)

               d)Warunki finansowe oficjalnego wsparcia kredytów eksportowych

               31.Wartość kredytu; wartość rzeczywista dla wszystkich powiadomień dotyczących linii kredytowych oraz transakcji project finance lub dla poszczególnych transakcji na zasadzie dobrowolności, bądź według skali w SDR

               32.Waluta kredytu

               33.Zaliczka (procent całkowitej wartości umowy objętej wsparciem)

               34.Koszty lokalne (procent całkowitej wartości umowy objętej wsparciem)

               35.Data uruchomienia kredytu i odniesienie do właściwego ustępu art. 10

               36.Długość okresu spłaty

               37.Baza stopy procentowej

               38.Stopa procentowa lub marża

               II.ODPOWIEDNIE INFORMACJE DODATKOWE ZAMIESZCZANE W POWIADOMIENIACH WYSTOSOWYWANYCH NA MOCY POSZCZEGÓLNYCH POSTANOWIEŃ

               a)Porozumienie, art. 14 lit. d) pkt 5

               1.Profil spłaty

               2.Częstotliwość spłaty

               3.Odstęp czasowy między datą uruchomienia kredytu a pierwszą ratą spłaty kapitału

               4.Kwota odsetek skapitalizowanych przed datą uruchomienia kredytu

               5.Średni ważony czas trwania okresu spłaty

               6.Wyjaśnienie powodów, dla których nie udzielono wsparcia zgodnie z art. 14 lit. a)–c)

               b)Porozumienie, art. 24, 27, 30 i 31

               1.Klasyfikacja ryzyka kraju dłużnika

               2.Wybrana kategoria ryzyka nabywcy w odniesieniu do dłużnika

               3.Długość okresu wypłacania kredytu

               4.Procent pokrycia ryzyka politycznego (kraju)

               5.Procent pokrycia ryzyka handlowego (nabywcy)

               6.Jakość pokrycia (tj. poniżej standardowego, standardowe, powyżej standardowego)

               7.Minimalna stawka ubezpieczenia oparta o klasyfikację ryzyka kraju dłużnika przy braku jakiejkolwiek gwarancji strony trzeciej, zaangażowania instytucji wielostronnej/regionalnej, ograniczania ryzyka lub wsparcia jakości kredytowej w odniesieniu do ryzyka nabywcy

               8.Właściwa minimalna stawka ubezpieczenia

               9.Rzeczywista naliczona stawka ubezpieczenia (wyrażona w formacie minimalnej stawki ubezpieczenia jako procent kapitału)

               c)Porozumienie, art. 24 lit. c)

               1.Rating lub ratingi dłużnika w walucie obcej przygotowane przez akredytowaną agencją ratingową.

               2.Rating lub ratingi zobowiązań państwa w walucie obcej przygotowane przez akredytowaną agencję ratingową.

               3.Odpowiednia MPR na podstawie TCMB dla transakcji w oparciu o najlepszy dostępny rating zobowiązań dłużnika w walucie obcej wydany przez akredytowaną agencję ratingową.

               4.W przypadku ustalania cen dla kredytów konsorcjalnych, szczegółowy opis metodyki zastosowanej do uzyskania stawki na podstawie łącznej wyceny,

               5.W przypadku wyceny obligacji konkretnego podmiotu lub swapu ryzyka kredytowego związanego z konkretnym podmiotem – szczegółowy opis metody wykorzystanej przy ustalaniu cen, szczegółowe informacje uzasadniające, dlaczego wycena jest odpowiednia, włącznie z tym, czy wycena dotyczy rzeczywistego dłużnika czy też podmiotu powiązanego, a jeżeli tego ostatniego – wskazanie, w jaki sposób kryteria dotyczące podmiotu powiązanego zostały spełnione.

               ZAŁĄCZNIK X: RYNKOWE POZIOMY ODNIESIENIA DLA TRANSAKCJI W KRAJACH NALEŻĄCYCH DO KATEGORII ZERO

               Niezabezpieczona część kredytów eksportowych lub część kredytu konsorcjalnego niepokryta przez agencję kredytów eksportowych

               Cena wskazana przez banki/instytucje prywatne w odniesieniu do niezabezpieczonej części danego kredytu eksportowego (lub czasami części kredytu konsorcjalnego niepokrytej przez agencję kredytów eksportowych) może być najlepiej dopasowana do zabezpieczenia oferowanego przez agencję kredytów eksportowych. Wycenę takich niezabezpieczonych lub niepokrytych części należy stosować tylko wówczas, gdy została ona przeprowadzona na warunkach handlowych (np. wyłączone byłyby części finansowane z MIF).

               Obligacje korporacyjne konkretnego podmiotu

               Obligacje korporacyjne odzwierciedlają ryzyko kredytowe związane z konkretnym podmiotem. Należy zachować ostrożność przy dopasowywaniu pod względem cech charakterystycznych umów agencji kredytów eksportowych, takich jak okres zapadalności, waluta oraz ewentualne wsparcie jakości kredytowej. Jeżeli stosowane są obligacje korporacyjne na rynku pierwotnym (tj. całkowita rentowność w momencie emisji) lub obligacje korporacyjne na rynku wtórnym (tj. spread będący wynikiem wykorzystania opcji według odpowiedniej krzywej, którą zazwyczaj jest krzywa odpowiedniego swapu walutowego), w pierwszej kolejności należy zastosować obligacje dla dłużnika, a jeżeli są one niedostępne, można zastosować obligacje korporacyjne na rynku pierwotnym lub na rynku wtórnym dla podmiotów powiązanych.

               Swapy ryzyka kredytowego związanego z konkretnym podmiotem

               Swapy ryzyka kredytowego (CDS) stanowią formę ochrony przed niewykonaniem zobowiązania. Spread swapu ryzyka kredytowego jest to kwota uiszczana okresowo przez nabywcę CDS jako procent nominalnej kwoty głównej i jest zazwyczaj wyrażony w punktach bazowych. Nabywca CDS faktycznie nabywa zabezpieczenie przed niewykonaniem zobowiązania, uiszczając płatności na rzecz sprzedawcy CDS przez okres obowiązywania swapu lub do czasu wystąpienia wydarzenia kredytowego. W pierwszej kolejności należy zastosować krzywą CDS dla dłużnika; a jeżeli jest ona niedostępna, można zastosować krzywą CDS dla podmiotów powiązanych.

               Poziomy odniesienia dla pożyczek

               Poziomy odniesienia dla pożyczek na rynku pierwotnym (tj. wycena w momencie emisji) lub poziomy odniesienia dla pożyczek na rynku wtórnym (tj. bieżąca rentowność pożyczki oczekiwana przez instytucję finansową nabywającą pożyczkę od innej instytucji finansowej). Wszystkie opłaty dotyczące poziomów odniesienia dla pożyczek na rynku pierwotnym muszą być znane, aby można było obliczyć całkowitą rentowność. Jeżeli stosowane są poziomy odniesienia dla pożyczek, w pierwszej kolejności należy zastosować poziomy dla dłużnika; a jeżeli są one niedostępne, można zastosować te dla podmiotów powiązanych.

               Referencyjne krzywe rynku

               Referencyjne krzywe rynku odzwierciedlają ryzyko kredytowe całego sektora lub klasy nabywców. Tego rodzaju informacje rynkowe mogą być istotne, jeżeli nie są dostępne informacje dotyczące konkretnych podmiotów. Zasadniczo jakość informacji wiążąca się z takimi rynkami zależy od płynności tych rynków. W każdym przypadku należy szukać instrumentów rynkowych, które są najlepiej dopasowane pod względem cech charakterystycznych umów agencji kredytów eksportowych, takich jak data, rating kredytowy, okres zapadalności czy waluta.

               ZAŁĄCZNIK XV: LISTA DEFINICJI

               Do celów niniejszego Porozumienia:

               a)Zobowiązanie: każda deklaracja, złożona w dowolnej formie, zgodnie z którą gotowość lub zamiar udzielenia oficjalnego wsparcia zostaje zakomunikowany krajowi odbiorcy, nabywcy, kredytobiorcy, eksporterowi lub instytucji finansowej.

               b)Uzgodnione warunki: porozumienie zawarte między uczestnikami w celu ustalenia szczególnych warunków finansowych oficjalnego wsparcia w odniesieniu do danej transakcji lub w szczególnych okolicznościach. Zasady określone w uzgodnionych warunkach zastępują zasady niniejszego Porozumienia jedynie w odniesieniu do transakcji lub okoliczności określonych w uzgodnionych warunkach.

               c)Poziom koncesjonowania pomocy wiązanej: w przypadku dotacji poziom koncesjonowania wynosi 100 %. W przypadku pożyczek poziom koncesjonowania stanowi różnica między wartością nominalną pożyczki a zdyskontowaną aktualną wartością przyszłych płatności z tytułu obsługi zadłużenia, które mają być dokonane przez kredytobiorcę. Wspomniana różnica jest wyrażona jako procent wartości nominalnej pożyczki.

               d)Likwidacja zamknięcie lub demontaż elektrowni jądrowej.

               e)Wartość umowy eksportowej: całkowita kwota, jaka ma zostać zapłacona przez nabywcę lub w imieniu nabywcy za wywożony towar i/lub usługi, tzn. z wyłączeniem kosztów lokalnych zdefiniowanych poniżej. W przypadku leasingu, z wartości umowy zostaje wyłączona część płatności leasingowych odpowiadająca odsetkom.

               f)Ostateczne zobowiązanie: w przypadku transakcji kredytu eksportowego (mającej formę pojedynczej transakcji lub linii kredytowej), zobowiązanie ostateczne zachodzi, gdy uczestnik przyjmuje precyzyjne i pełne warunki finansowe w drodze umowy wzajemnej lub aktu jednostronnego.

               g)Początkowy ładunek paliwa: początkowy ładunek paliwa zawiera co najwyżej pierwotnie zainstalowany rdzeń jądrowy plus dwa kolejne załadunki, stanowiące łącznie do dwóch trzecich rdzenia jądrowego.

               h)Subsydiowanie stopy procentowej: porozumienie między rządem a bankami lub innymi instytucjami finansowymi, pozwalające na finansowanie wywozu według stałej stopy procentowej równej lub wyższej od stopy CIRR.

               i)Linia kredytowa: przyjmujące dowolną formę ramy dla kredytów eksportowych, obejmujące szereg transakcji, które mogą, ale nie muszą być związane z określonym projektem.

               j)Koszty lokalne: wydatki na towary i usługi w kraju nabywcy, niezbędne do wykonania zamówienia eksportera lub do realizacji projektu, którego część stanowi zamówienie eksportera. Koszty lokalne nie obejmują prowizji płatnych przedstawicielowi eksportera w kraju nabywcy.

               k)Obligacje lub swapy ryzyka kredytowego związane z konkretnym podmiotem: Obligacje konkretnego podmiotu lub swapy ryzyka kredytowego związanego z konkretnym podmiotem są ograniczone do tych instrumentów stanowiących rynkowy poziom odniesienia, które należą do dokładnie tego samego dłużnika jak w przypadku transakcji objętej wsparciem.

               l)Czysta ochrona ubezpieczeniowa: oficjalne wsparcie udzielone przez rząd lub w imieniu rządu, wyłącznie w drodze gwarancji lub ubezpieczenia kredytu eksportowego, tzn. nieobejmujące korzyści z oficjalnego wsparcia finansowego.

               m)Powiązany podmiot: Poziomy odniesienia dotyczące podmiotu powiązanego stanowią instrumenty odniesienia powiązanego kredytobiorcy, a nie dla dokładnie tego samego kredytobiorcy jak w przypadku transakcji objętych wsparciem. W przypadku gdy dłużnik nie posiada notowanych obligacji lub swapów ryzyka kredytowego, a w strukturze organizacyjnej dłużnika istnieje jednostka dominująca, jednostka zależna lub spółka siostrzana, której obligacje konkretnego podmiotu lub swapy ryzyka kredytowego związanego z konkretnym podmiotem pozostają w obiegu na rynku, wtedy w odniesieniu do art. 24 lit. c), te obligacje konkretnego podmiotu lub swapy ryzyka kredytowego związanego z konkretnym podmiotem mogą być stosowane tak, jak gdyby zostały wyemitowane przez samego dłużnika, jeżeli:

               1)jednostka dominująca, jednostka zależna lub spółka siostrzana ma taki sam rating emitenta wystawiony przez agencję ratingową jak dłużnik, lub

               2)spełnione są wszystkie następujące kryteria:

               a.wewnętrzny rating uczestnika dotyczący dłużnika/gwaranta odpowiada ratingowi agencji ratingowej dla danego podmiotu powiązanego,

               b.dłużnik/gwarant jest głównym przedsiębiorstwem operacyjnym jednostki dominującej/holdingu, stanowiącym kluczową i integralną część grupy,

               c.rating wystawiony przez agencję ratingową opiera się na podstawowej działalności grupy,

               d.dłużnik/gwarant generuje znaczącą część dochodów grupy poprzez oferowanie niektórych podstawowych produktów/usług grupy głównym klientom albo dłużnik/gwarant posiada i eksploatuje znaczącą część aktywów jednostki dominującej,

               e.bardzo trudno jest wyobrazić sobie sprzedaż dłużnika/gwaranta, a jego brak znacząco zmieniłby ogólny kształt grupy,

               f.niewykonanie zobowiązania przez dłużnika/gwaranta stanowiłoby ogromne ryzyko utraty reputacji grupy, naruszyłoby jej sieć franchisingową oraz mogłoby zagrozić jej rentowności,

               g.wysoki poziom integracji zarządczej i operacyjnej występuje wówczas, gdy kapitał i finansowanie są zwykle dostarczane przez jednostkę dominującą lub jednostkę zależną zajmującą się finansowaniem, poprzez pożyczki między jednostkami oraz gdy wsparcie ze strony jednostki dominującej nie budzi wątpliwości.

               n)Okres spłaty: okres rozpoczynający się z datą uruchomienia kredytu, zgodnie z definicją podaną w niniejszym załączniku, a kończący się w umownej dacie ostatecznej spłaty kapitału.

               o)Data uruchomienia kredytu:

               1)Części i składniki (półwyroby), w tym powiązane usługi: w przypadku części i składników data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż rzeczywista data przyjęcia towarów lub średnia ważona data przyjęcia towarów (w tym usług, jeśli ma to zastosowanie) przez nabywcę bądź, w odniesieniu do usług, data przedstawienia faktur klientowi lub przyjęcia usług przez klienta.

               2)Dobra quasi-kapitałowe, w tym usługi powiązane – maszyny lub urządzenia, zasadniczo o względnie niskiej wartości jednostkowej, przeznaczone do wykorzystania w procesie przemysłowym lub do celów produkcyjnych bądź komercyjnych: w przypadku dóbr quasi-kapitałowych data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż rzeczywista data przyjęcia dóbr lub średnia ważona data przyjęcia dóbr przez nabywcę; jeżeli eksporter jest odpowiedzialny za oddanie do eksploatacji, data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż data oddania do eksploatacji, a w odniesieniu do usług, data przedstawienia faktur klientowi lub przyjęcia usług przez klienta. W przypadku umowy dotyczącej usług, na mocy której dostawca odpowiedzialny jest za oddanie do eksploatacji, data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż data oddania do eksploatacji.

               3)Dobra kapitałowe i usługi projektowe – maszyny lub urządzenia o wysokiej wartości, przeznaczone do wykorzystania w procesie przemysłowym lub do celów produkcyjnych bądź komercyjnych:

               –W przypadku umowy dotyczącej sprzedaży dóbr kapitałowych, które stanowią gotowe wyroby do indywidualnego wykorzystania, ostateczna data uruchomienia kredytu jest rzeczywistą datą fizycznego odbioru towarów przez nabywcę lub średnią ważoną datą fizycznego odbioru towarów przez nabywcę.

               –W przypadku umowy dotyczącej sprzedaży wyposażenia kapitałowego dla kompletnych zakładów lub fabryk, na mocy której dostawca nie jest odpowiedzialny za oddanie do eksploatacji, data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż data, z którą nabywca ma fizycznie odebrać całość wyposażenia (z wyłączeniem części zamiennych) dostarczonego na mocy umowy.

               –Jeżeli eksporter jest odpowiedzialny za oddanie do eksploatacji, data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż data oddania do eksploatacji.

               –W przypadku usług data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż data przedstawienia faktur klientowi lub przyjęcia usług przez klienta. W przypadku umowy dotyczącej usług, na mocy której dostawca odpowiedzialny jest za oddanie do eksploatacji, data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż data oddania do eksploatacji.

               4)Kompletne zakłady lub fabryki – kompletne obiekty produkcyjne o wysokiej wartości, wymagające wykorzystania dóbr kapitałowych:

               –W przypadku umowy dotyczącej sprzedaży wyposażenia kapitałowego dla kompletnych zakładów lub fabryk, na mocy której dostawca nie jest odpowiedzialny za oddanie do eksploatacji, data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż data, z którą nabywca fizycznie odbiera całość wyposażenia (z wyłączeniem części zamiennych) dostarczonego na mocy umowy.

               –W przypadku umów o usługę budowlaną, na mocy których wykonawca nie jest odpowiedzialny za oddanie do eksploatacji, ostateczną datą uruchomienia kredytu jest data zakończenia budowy.

               –W przypadku wszelkiej umowy, na mocy której na dostawcy lub wykonawcy spoczywa umowna odpowiedzialność za oddanie do eksploatacji, data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż data zakończenia przez niego instalacji lub budowy oraz wstępnych badań stwierdzających gotowość do eksploatacji. Ma to zastosowanie niezależnie od tego, czy obiekt został przekazany nabywcy w takim terminie zgodnie z warunkami umowy i niezależnie od jakichkolwiek potencjalnych dalszych zobowiązań dostawcy lub wykonawcy, związanych np. z gwarancją efektywnego funkcjonowania obiektu lub szkoleniem lokalnego personelu.

               –Gdy umowa przewiduje odrębne terminy wykonania poszczególnych części projektu, data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż data uruchomienia kredytu dla każdej części projektu oddzielnie lub średnia ważona data uruchomień kredytu, bądź też, jeżeli na mocy umowy dostawca wykonuje nie całość projektu, lecz jego istotną część, datą uruchomienia kredytu może być data uruchomienia kredytu właściwa dla projektu jako całości.

               –W przypadku usług data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż data przedstawienia faktur klientowi lub przyjęcia usług przez klienta. W przypadku umowy dotyczącej usług, na mocy której dostawca odpowiedzialny jest za oddanie do eksploatacji, data uruchomienia kredytu nie może być późniejsza niż data oddania do eksploatacji.

               p)Pomoc wiązana: pomoc faktycznie (według prawa lub w praktyce) powiązana z zamówieniami na towary lub usługi z kraju ofiarodawcy lub z ograniczonej liczby krajów, obejmuje pożyczki, dotacje lub pakiety finansowania towarzyszącego z poziomem koncesjonowania wyższym od 0 %.

               Powyższa definicja ma zastosowanie bez względu na to, czy »wiązanie« wynika z formalnej umowy, czy z nieformalnego porozumienia w dowolnej formie między krajem odbiorcą a krajem ofiarodawcą, czy pakiet zawiera składniki ujęte w formularzach określonych w art. 34 Porozumienia, które nie są swobodnie i w pełni dostępne w celu finansowania zamówień z kraju odbiorcy, zasadniczo wszystkich innych krajów rozwijających się oraz uczestników oraz czy wiąże się z praktykami uznanymi przez DAC lub uczestników za równoważne takiemu »wiązaniu«.

               q)Pomoc niewiązana: pomoc obejmująca pożyczki lub dotacje, z których wpływy pieniężne są w pełni i swobodnie dostępne do finansowania zamówień z dowolnego kraju.

               r)Średni ważony czas trwania okresu spłaty: czas potrzebny do spłaty połowy kapitału. Obliczany jest jako suma czasu (w latach) od daty uruchomienia kredytu do każdej spłaty kapitału, ważona częścią kapitału spłaconą w każdym z terminów spłaty.

                     (1)
                  Status kraju pod względem: (1) przynależności do grupy krajów o wysokim dochodzie (zgodnie z definicją Banku Światowego według wskaźnika DNB na 1 mieszkańca); (2) członkostwa w OECD; oraz (3) przynależności do strefy euro – jest objęty corocznym przeglądem. Oznaczenie kraju zgodnie z art. 25 lit. c) jako kraju OECD o wysokim dochodzie lub kraju strefy euro o wysokim dochodzie, a także zniesienie takiego oznaczenia staje się skuteczne dopiero wtedy gdy klasyfikacja pod względem dochodów danego kraju (kraj o wysokim dochodzie lub inna klasyfikacja) nie zmieniała się przez dwa kolejne lata. Zmiana oznaczenia kraju jako kraju OECD o wysokim dochodzie lub kraju strefy euro o wysokim dochodzie, a także zniesienie takiego oznaczenia związane ze zmianą członkostwa w OECD lub w strefie euro staje się skuteczne natychmiast po corocznym przeglądzie statusu kraju.

                     (2)
                  Aby kwalifikować się jako transakcja zabezpieczona aktywami, musi istnieć zabezpieczenie z pierwszeństwem zaspokojenia na finansowanych aktywach; a w przypadku struktury leasingowej – przeniesienie lub zabezpieczenie z pierwszeństwem zaspokojenia w związku z opłatami leasingowymi;

                     (3)
                  Aby kwalifikować się jako transakcja project finance, transakcja musi spełniać kryteria podstawowe określone w dodatku 1 do załącznika VI do Porozumienia.

                     (4)
                  niezależnie od tego progu, w przypadku transakcji w krajach stosujących rynkowy poziom odniesienia, korzystających z warunków przewidzianych w załączniku V (kolej) lub załączniku VI (finansowanie typu project finance), zastosowanie mają odpowiednie zasady minimalnego udziału w pożyczce komercyjnej określone w tych załącznikach.

                     (5)
                  Ta część kryterium dotyczącego 25 % może zostać spełniona, jeżeli bezgotówkowa część płatności w ramach transakcji z udziałem jednego banku otrzymującego pokrycie agencji kredytów eksportowych obejmuje niezabezpieczoną część wynoszącą przynajmniej 25 %. Transakcje te muszą spełniać wszystkie inne kryteria określone w pkt 1, w tym zasady dotyczące równorzędności określone w niniejszym tiret.

                     (6)
                  Sekretariat sporządza i prowadzi wykaz takich akredytowanych agencji ratingowych.

                     (7)
                  Jeżeli dłużnik/gwarant podlega ocenie ratingowej przez więcej niż jedną akredytowaną agencję ratingową, za rating agencji ratingowej uznaje się najlepszy dostępny rating zobowiązań dłużnika (lub gwaranta) w walucie obcej z tytułu uprzywilejowanych niezabezpieczonych instrumentów.

                     (8)
                  W przypadku gdy odpowiedni podmiot, dla którego ustalane są ceny rynkowe odpowiadające konkretnemu podmiotowi, nie jest objęty ratingiem akredytowanej agencji ratingowej, wtedy za obowiązującą cenę rynkową uznaje się cenę niższą od odpowiedniej stawki TCMB i podlega ona powiadomieniu z wyprzedzeniem zgodnie z art. 48.

                     (9)
                  Stawki ubezpieczenia w odniesieniu do transakcji z gwarancją udzieloną przez stronę trzecią, którą to gwarancję przedstawia dłużnik w kraju OECD o wysokim dochodzie lub kraju strefy euro o wysokim dochodzie, podlegają wymogom określonym w art. 24 lit. c),

                     (10)
                  W przypadku gwarancji udzielanej przez stronę trzecią mająca zastosowanie klasyfikacja ryzyka kraju i kategoria ryzyka nabywcy muszą odnosić się do tego samego podmiotu, tj. dłużnika albo gwaranta.

                     (11)
                  Do celów administracyjnych niektóre kraje, które kwalifikują się do klasyfikacji w ramach jednej z ośmiu kategorii ryzyka kraju, nie mogą zostać sklasyfikowane, jeżeli zasadniczo nie otrzymują oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych. W przypadku takich krajów niesklasyfikowanych uczestnicy mają swobodę przypisania im klasyfikacji ryzyka kraju według własnego uznania.

                     (12)
                  Zasady dotyczące klasyfikacji nabywców należy rozumieć jako określające najkorzystniejszą możliwą do zastosowania klasyfikację, np. nabywca będący państwem może być sklasyfikowany według mniej korzystnej klasyfikacji ryzyka nabywcy.

                     (13)
                  Stawki MPR związane z kategorią ryzyka nabywcy „lepszy niż państwo” (SOV+) są o 10 % niższe niż stawki MPR związane z kategorią ryzyka nabywcy „państwo” (CC0).

                     (14)
                  W przypadku gdy kredytobiorca niebędący państwem podlega ocenie ratingowej przez więcej niż jedną akredytowaną agencję ratingową, powiadomienie jest wymagane jedynie wówczas, gdy rating ryzyka nabywcy jest korzystniejszy niż najkorzystniejszy z ratingów agencji ratingowej.

                     (15)
                  W odniesieniu do ryzyka nabywcy sklasyfikowane instytucje wielostronne i regionalne zalicza się do kategorii ryzyka nabywcy SOV/CC0.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.8.2017
            COM(2017) 408 final
            2017/0182(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR z dnia 14 listopada 1975 r. została zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2112/78
                  1
               . Konwencja weszła w życie w Unii Europejskiej w dniu 20 czerwca 1983 r.

               Celem decyzji, której dotyczy wniosek, jest przyjęcie przez Unię Europejską najnowszych zmian do konwencji TIR uzgodnionych przez grupę roboczą Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ) ds. zagadnień celnych dotyczących transportu, a następnie przyjętych przez Komitet Administracyjny Konwencji TIR.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               W obszarze, którego dotyczy wniosek, nie ma żadnych innych obowiązujących przepisów oprócz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2112/78 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, które łączy procedurę TIR z pojęciem tranzytu wewnętrznego i zewnętrznego.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Decyzja, której dotyczy wniosek, jest zgodna ze wspólną polityką handlową i transportową. System TIR, wprowadzając ułatwienia dla transportu drogowego, umożliwia przewóz towarów przez terytorium ponad 50 umawiających się stron przy minimalnej interwencji ze strony organów celnych, a poprzez międzynarodowy łańcuch gwarancyjny zapewnia stosunkowo łatwy dostęp do wymaganych gwarancji. Uproszenia wprowadzone dzięki konwencji TIR są zgodne ze strategią „Europa 2020”, gdyż skuteczne procedury przekraczania granic mają kluczowe znaczenie dla gospodarki i mogą wspierać tworzenie miejsc pracy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Art. 207 i art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Przeprowadzono konsultacje z państwami członkowskimi w ramach posiedzeń grupy ekspertów ds. celnych – TIR i innych konwencji EKG ONZ. Ponadto przeprowadzono dalsze konsultacje ze wszystkimi umawiającymi się stronami konwencji TIR podczas posiedzeń grupy roboczej EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu i Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR. Zainteresowane strony, z którymi się konsultowano, poparły planowane zmiany.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Wniosek w sprawie zmiany art. 11 ust. 3 konwencji TIR został przekazany przez Federację Rosyjską. Komitet Administracyjny Konwencji TIR zwrócił się do organizacji międzynarodowej, o której mowa w art. 6 konwencji TIR, upoważnionej do ponoszenia odpowiedzialności za skuteczne zorganizowanie i funkcjonowanie międzynarodowego systemu gwarancyjnego (Międzynarodowej Unii Transportu Drogowego, IRU), o przestawienie danych statystycznych w celu przeprowadzenia oceny terminu, w jakim administracje celne przesyłają stowarzyszeniom wnioski o zapłatę kwot, o których mowa w art. 8 ust. 1 konwencji TIR. Komitet był zdania, że łańcuch gwarancyjny jest w stanie efektywnie działać z terminem wcześniejszym, jak zaproponowała Federacja Rosyjska.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Proponowana zmiana art. 1 lit. q) konwencji TIR dotyczącej definicji określenia „stowarzyszenie poręczające” opiera się na wniosku Federacji Rosyjskiej w sprawie skreślenia słów „organy celne”. Jak wyjaśniła Federacja Rosyjska, ze względu na specyfikę uprawnień i struktur na szczeblu rządowym istnieje możliwość, że organ właściwy do zatwierdzenia stowarzyszenia poręczającego niekoniecznie będzie należał do administracji celnej. Proponowana zmiana rozszerzyłaby zatem zakres tego postanowienia, aby zapewnić elastyczność niezbędną z uwagi na różne rozwiązania administracyjne istniejące w różnych umawiających się stronach. Kilka umawiających się stron, w tym Unia Europejska, wyraziło swoje obawy, że ze względu na wymogi prawa krajowego lub międzynarodowego zachowanie terminu „organy celne” może być konieczne. Jako kompromis, aby dostosować się do wymogów prawnych innych umawiających się stron, Komitet Administracyjny Konwencji TIR postanowił nie skreślać słów „organy celne”, ale dodać termin „lub inne właściwe organy”.

               Federacja Rosyjska zaproponowała Komitetowi Administracyjnemu Konwencji TIR doprecyzowanie, o jakiej granicy (celnej czy państwowej) jest mowa w art. 2 konwencji TIR. Zdaniem Federacji Rosyjskiej tekst w obecnym brzmieniu stanowi podstawę różnych interpretacji i różnych praktyk w zakresie określania różnych możliwości transportu towarów na terytorium dwóch lub większej liczby państw należących do unii celnej. Wynikiem proponowanej zmiany art. 2 konwencji TIR byłoby doprecyzowanie, że słowo „granica” odnosi się do granicy celnej. Unia Europejska uznaje swój obszar celny za jedno terytorium do celów zasad korzystania z procedury TIR. Fakt, iż Unia Europejska stanowi jednolity rynek bez granic wewnętrznych, wyklucza możliwość stosowania karnetów TIR do transportu wewnętrznego. Proponowana zmiana art. 2 konwencji TIR nie zmieniłaby stosowania procedury TIR w Unii, gdyż dla Unii Europejskiej termin „granica celna” oznacza zewnętrzną granicę Unii.

               Proponowane zmiany art. 3 lit. b), art. 6 ust. 2, załącznika 9 część II konwencji TIR, polegające na zastąpieniu słowa „uznane” słowem „upoważnione” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej, oraz proponowana zmiana załącznika 9 część I pkt 7 konwencji TIR, polegająca na zastąpieniu słów „Umawiające się Strony” słowami „poszczególne Umawiające się Strony”, stanowią poprawki redakcyjne mające na celu uspójnienie terminologii w konwencji TIR.

               Proponowana zmiana art. 11 ust. 3 konwencji TIR skróciłaby okres, jaki muszą odczekać organy celne przed wystosowaniem do stowarzyszenia poręczającego żądania uiszczenia kwot, o których mowa w art. 8 ust. 1 konwencji TIR. Proponowane skrócenie tego okresu z trzech miesięcy do jednego miesiąca nie uniemożliwiałoby administracji celnej wystosowania takiego żądania w późniejszym terminie, zazwyczaj w pierwszej kolejności dąży ona bowiem do uzyskania płatności od podatnika. Jednocześnie proponowana zmiana wciąż pozwalałaby stowarzyszeniu poręczającemu na podjęcie skutecznych działań po otrzymaniu powiadomienia, że operacja TIR nie została zwolniona zgodnie z art. 11 ust. 1 konwencji TIR.

               Proponowana zmiana art. 38 konwencji TIR rozszerzyłaby prawo umawiających się stron do pozbawienia posiadaczy karnetów TIR prawa do korzystania z postanowień konwencji w przypadku powtarzającego się naruszania ustawowych lub wykonawczych przepisów celnych, mających zastosowanie do międzynarodowych przewozów towarów. Proponowana zmiana pozwoliłaby też umawiającym się stronom na ocenę, czy dane przestępstwo celne jest wystarczająco poważne, by uzasadnić pozbawienie posiadacza karnetu TIR prawa do korzystania z postanowień konwencji. Druga poprawka nie zmienia istoty przedmiotowego artykułu, gdyż taka kompetencja już istnieje, ale zapewniłaby usunięcie niejasności interpretacyjnej w odniesieniu do mandatu w krajowym procesie stanowienia prawa niektórych umawiających się stron, w szczególności w Federacji Rosyjskiej, która poprawkę zaproponowała, oraz ujednoznaczniłaby aktualną treść artykułu.

               Zgodnie z wymogami art. 8 ust. 3 konwencji TIR każda umawiająca się strona określa maksymalną wysokość kwot od jednego karnetu TIR, których można żądać od stowarzyszenia poręczającego. W nocie wyjaśniającej do tego artykułu podano, że umawiającym się stronom zaleca się ograniczenie tej kwoty do 50 000 USD. Od 2003 r. maksymalna kwota, którą stowarzyszenia poręczające w Unii Europejskiej są zobowiązane zapłacić, gdy ponoszą odpowiedzialność, jest wyrażona w euro i ustalona na 60 000 EUR za karnet TIR. W związku z ogłoszeniem przez IRU, że jej ubezpieczyciel globalny zwiększył w stosunku do wszystkich umawiających się stron konwencji TIR kwotę objętą gwarancją do 100 000 EUR za karnet TIR, Komitet Administracyjny Konwencji TIR zaproponował odpowiednie dostosowanie treści konwencji TIR. W związku z tym należy zmienić notę wyjaśniającą do art. 8 ust. 3 konwencji TIR.

               Propozycja dodania do załącznika 8 art. 1 bis konwencji TIR nowych ustępów 4–6 i dodania do załącznika 9 część III pkt 2 konwencji TIR nowych lit. o), p) i q) ma na celu zwiększenie przejrzystości kwestii finansowych związanych z funkcjonowaniem organizacji międzynarodowej, o której mowa w art. 6 konwencji TIR, upoważnionej do ponoszenia odpowiedzialności za skuteczne zorganizowanie i funkcjonowanie międzynarodowego systemu gwarancyjnego (Międzynarodowej Unii Transportu Drogowego, IRU). Zmiana załącznika 9 do konwencji TIR wprowadziłaby nowe zasady w sprawie wymogów dotyczących audytu oraz warunki i wymogi dla upoważnionej organizacji międzynarodowej mające na celu zagwarantowanie przejrzystości i dobrego zarządzania odpowiednią ewidencją i dokumentacją finansową dotyczącą tej organizacji i funkcjonowania międzynarodowego systemu gwarancyjnego oraz druku i dystrybucji karnetów TIR. Nowe ustępy w załączniku 8 art. 1 bis konwencji TIR wprowadziłyby wymóg, by Komitet Administracyjny Konwencji TIR badał i w razie potrzeby dokładniej weryfikował roczne sprawozdania finansowe i sprawozdania z badania przedkładane przez organizację międzynarodową zgodnie z obowiązkami ciążącymi na niej na mocy załącznika 9 część III do konwencji TIR. W przypadkach uzasadnionych oceną ryzyka Komitet Administracyjny miałby też prawo do zażądania przeprowadzenia dodatkowych kontroli. Proponowana nowa nota wyjaśniająca do załącznika 8, art. 1 bis ust. 6 konwencji TIR określałaby dokładniej, w jaki sposób należy przeprowadzać dodatkowe kontrole. Podczas dyskusji w grupie roboczej ds. zagadnień celnych dotyczących transportu propozycje zmian do części III załącznika 9 do konwencji TIR omówiono z IRU, która oświadczyła, że nie sprzeciwia się pomysłowi włączenia do konwencji TIR wymogów w zakresie większej przejrzystości i że jest gotowa dostosować się do nowych wymogów. Sekretariat TIR, upoważniony przez Radę Wykonawczą TIR, skonsultował się ze służbami Biura Nadzoru Wewnętrznego ONZ (OIOS) w sprawie proponowanych lit. o), p) i q) w załączniku 9 część III pkt 2 konwencji TIR. OIOS poinformował, że nie będzie mógł sprawować regularnej kontroli nad IRU w jej roli upoważnionej organizacji międzynarodowej, ale że podejmuje decyzje w sprawie przeprowadzenia kontroli na podstawie analizy ryzyka.

               Proponowana zmiana podtytułu części I załącznika 9 i pkt 1 części I załącznika 9 do konwencji TIR, polegająca na dodaniu wyrazu „minimalne”, pozwoliłaby osiągnąć spójność językową w stosowaniu wyrażeń „warunki i wymogi” oraz „minimalne warunki i wymogi”, które pojawiają się głównie w art. 6 i w załączniku 9 do konwencji TIR, bez istotnych zmian w treści konwencji TIR.

               2017/0182 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR („konwencja TIR”) z dnia 14 listopada 1975 r. została zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2112/78
                  2
                i weszła w życie we Wspólnocie w dniu 20 czerwca 1983 r.
                  3
               .

               (2)Skonsolidowaną wersję konwencji TIR opublikowano jako załącznik do decyzji Rady 2009/477/WE
                  4
               , na podstawie której Komisja ma opublikować przyszłe zmiany do konwencji TIR w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem ich daty wejścia w życie.

               (3)Należy rozszerzyć zakres postanowienia art. 1 lit. q) konwencji TIR, aby umożliwić organom innym niż organy celne upoważnianie stowarzyszeń do występowania w charakterze poręczyciela osób, które stosują procedurę TIR. Taka elastyczność jest niezbędna z uwagi na różne rozwiązania administracyjne istniejące w różnych umawiających się stronach.

               (4)Słowo „granica” występujące obecnie w art. 2 konwencji TIR może stanowić podstawę różnych interpretacji. Brzmienie art. 2 należy zmienić, aby doprecyzować, że słowo „granica” odnosi się do granicy celnej.

               (5)W celu uspójnienia terminologii stosowanej w konwencji TIR termin „uznane” należy zastąpić terminem „upoważnione”, a słowa „Umawiające się Strony” słowami „poszczególne Umawiające się Strony”.

               (6)Zmiana art. 11 ust. 3 konwencji TIR skróci okres, jaki muszą odczekać organy celne przed wystosowaniem do stowarzyszenia poręczającego żądania uiszczenia kwot, o których mowa w art. 8 ust. 1 konwencji TIR. Komitet Administracyjny Konwencji TIR skonsultował się z Międzynarodową Unią Transportu Drogowego (IRU), czyli organizacją międzynarodową, o której mowa w art. 6 konwencji TIR, upoważnioną do ponoszenia odpowiedzialności za skuteczne zorganizowanie i funkcjonowanie międzynarodowego systemu gwarancyjnego. IRU potwierdziła, że skrócenie tego okresu prawdopodobnie nie będzie miało wpływu operacyjnego na funkcjonowanie łańcucha gwarancji TIR. Proponowane skrócenie przedmiotowego okresu z trzech miesięcy do jednego miesiąca prawdopodobnie usprawni procedurę, nie uniemożliwiając jednocześnie administracji celnej wystosowania żądania uiszczenia stosownych kwot w późniejszym terminie.

               (7)Oprócz poważnego naruszenia ustawowych lub wykonawczych przepisów celnych mających zastosowanie do międzynarodowych przewozów towarów, również powtarzające się naruszenia tych przepisów ustawowych lub wykonawczych mogą być powodem czasowego lub trwałego wykluczenia posiadacza karnetu TIR z systemu TIR zgodnie z art. 38 ust. 1 konwencji TIR. Artykuł ten powinien jasno precyzować, że to umawiające się strony podejmują decyzję w sprawie kryteriów określenia, jak poważne jest dane naruszenie. Celem tej zmiany jest wyeliminowanie niejasności co do tego, czy umawiającym się stronom przysługuje w tym zakresie swoboda uznania.

               (8)Aby dostosować tekst konwencji TIR do wzrostu maksymalnej kwoty na karnet TIR w łańcuchu gwarancyjnym, załącznik 6 do konwencji TIR należy zmienić, tak aby była w nim mowa o 100 000 EUR zamiast o 50 000 USD.

               (9)Zmiany w załączniku 6, załączniku 8 art. 1 bis oraz załączniku 9 część III pkt 2 konwencji TIR mają na celu zwiększenie przejrzystości kwestii finansowych związanych z funkcjonowaniem IRU – organizacji międzynarodowej upoważnionej do ponoszenia odpowiedzialności za skuteczne zorganizowanie i funkcjonowanie międzynarodowego systemu gwarancyjnego. Zmiana załącznika 9 do konwencji TIR określi nowe zasady w sprawie wymogów dotyczących audytu oraz warunki i wymogi dla upoważnionej organizacji międzynarodowej mające na celu zagwarantowanie przejrzystości i dobrego zarządzania odpowiednią ewidencją i dokumentacją finansową dotyczącą tej organizacji oraz druku i dystrybucji karnetów TIR. Zmiany w załączniku 8 art. 1 bis konwencji TIR wprowadzą wymóg, by Komitet Administracyjny badał i w razie potrzeby dokładniej weryfikował roczne sprawozdania finansowe i sprawozdania z badania przedkładane przez upoważnioną organizację międzynarodową zgodnie z obowiązkami ciążącymi na niej na mocy załącznika 9 część III do konwencji TIR. W przypadkach uzasadnionych oceną ryzyka Komitet Administracyjny ma też uzyskać prawo do zażądania przeprowadzenia dodatkowych kontroli. Zmiana w załączniku 6 do konwencji TIR ma określić, w jaki sposób dodatkowe kontrole są przeprowadzane.

               (10)Zmiana podtytułu części I załącznika 9 i pkt 1 części I załącznika 9 do konwencji TIR, polegająca na dodaniu wyrazu „minimalne”, ma na celu wyeliminowanie niespójnego stosowania wyrażeń „warunki i wymogi” oraz „minimalne warunki i wymogi” w art. 6 i w załączniku 9 do konwencji TIR.

               (11)Wszystkie państwa członkowskie Unii wyraziły pozytywną opinię na temat proponowanych zmian w ramach grupy ekspertów ds. celnych – TIR i innych konwencji EKG ONZ.

               (12)Następne posiedzenie Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR, podczas którego proponowane zmiany zostaną przedłożone do przyjęcia, zostało zaplanowane na październik 2017 r.

               (13)Stanowisko, jakie ma zająć Unia w ramach Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR powinno się zatem opierać na projekcie zmian załączonym do niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR, opiera się na projekcie zmian załączonym do niniejszej decyzji.

               Drobne zmiany w projekcie zmian mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii w ramach Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji.

               Artykuł 2

               Po przyjęciu zmiany są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem daty wejścia w życie.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 252 z 14.9.1978, s. 2.

                     (2)
                  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2112/78 z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczące zawarcia Konwencji Celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) zawartej w Genewie dnia 14 listopada 1975 r. (Dz.U. L 252 z 14.9.1978, s. 1).

                     (3)
                  Dz.U. L 31 z 2.2.1983, s. 13.

                     (4)
                  Decyzja Rady 2009/477/WE z dnia 28 maja 2009 r. w sprawie opublikowania w skonsolidowanej formie tekstu Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r. ze zmianami wprowadzonymi do konwencji od tej daty (Dz.U. L 165 z 26.6.2009, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.8.2017
            COM(2017) 408 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            dotyczącej stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR

               ZAŁĄCZNIK

               Poprawki do Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.)

               Poprawki do części artykułowej konwencji TIR, z zastrzeżeniem procedury zmiany konwencji określonej w art. 59

               Art. 1 lit. q)

               Po wyrazach „organy celne” dodaje się wyrazy „lub inne właściwe organy”.

               Art. 2

               Po wyrazie „granic” dodaje się wyraz „celnych”.

               Art. 3 lit. b)

               Wyraz „uznanych” otrzymuje brzmienie „upoważnionych”.

               Art. 6 ust. 2

               Wyraz „uznane” otrzymuje brzmienie „upoważnione”.

               Art. 11 ust. 3

               Wyrazy „trzy miesiące” otrzymują brzmienie „miesiąc”.

               Art. 38

               Artykuł ten otrzymuje brzmienie:

               „Każda z Umawiających się Stron ma prawo pozbawić czasowo lub na stałe prawa korzystania z postanowień niniejszej konwencji każdą osobę winną poważnego lub powtarzającego się naruszenia ustawowych lub wykonawczych przepisów celnych, mających zastosowanie do międzynarodowych przewozów towarów. Warunki, na jakich naruszenie ustawowych lub wykonawczych przepisów celnych uznaje się za poważne, określa Umawiająca się Strona.”.

               Poprawki do załączników do konwencji TIR, z zastrzeżeniem procedury zmiany konwencji określonej w art. 60

               Załącznik 6, nota wyjaśniająca 0.8.3

               Wyrazy „50 000 USD” otrzymują brzmienie „100 000 EUR”.

               Załącznik 6, nota wyjaśniająca 8.1 bis.6

               Dodaje się nową notę wyjaśniającą 8.1 bis.6 w brzmieniu:

               „Komitet może zwrócić się do właściwych służb Organizacji Narodów Zjednoczonych o przeprowadzenie dodatkowych kontroli. Alternatywnie Komitet może postanowić zaangażować niezależnego audytora zewnętrznego i upoważnić Radę Wykonawczą TIR do przygotowania zakresu zadań audytu w oparciu o przedmiot i cele audytu ustalone przez Komitet. Zakres zadań zatwierdza Komitet. Wynikiem dodatkowej kontroli prowadzonej przez niezależnego audytora zewnętrznego jest sprawozdanie i pismo do kierownictwa, przedkładane Komitetowi. W takim przypadku koszty finansowe zaangażowania niezależnego audytora zewnętrznego, w tym odpowiedniej procedury udzielenia zamówienia, ponosi budżet Rady Wykonawczej TIR.”.

               Załącznik 8, art. 1 bis

               Dodaje się nowe ust. 4, 5 i 6 w brzmieniu:

               „4.
                     Komitet otrzymuje i kontroluje zbadane roczne sprawozdania finansowe i sprawozdanie(-a) z audytu przedkładane przez organizację międzynarodową zgodnie z obowiązkami ciążącymi na niej na mocy załącznika 9 część III. Podczas i w ramach kontroli Komitet może zażądać przedłożenia przez organizację międzynarodową lub niezależnego audytora zewnętrznego dodatkowych informacji, wyjaśnień lub dokumentów.

               5.
                     Bez uszczerbku dla kontroli, o której mowa w ust. 4, Komitet na podstawie oceny ryzyka ma prawo zażądać przeprowadzenia dodatkowych kontroli. Komitet upoważnia Radę Wykonawczą TIR do przeprowadzenia oceny ryzyka albo zwraca się o to do właściwych służb Organizacji Narodów Zjednoczonych.

               Zakres dodatkowych kontroli określany jest przez Komitet z uwzględnieniu oceny ryzyka Rady Wykonawczej TIR lub właściwych służb Organizacji Narodów Zjednoczonych.

               Wyniki wszelkich kontroli, o których mowa w niniejszym artykule, są przechowywane przez Radę Wykonawczą TIR oraz przedkładane wszystkim Umawiającym się Stronom do rozpatrzenia.

               6.
                     Procedurę przeprowadzenia dodatkowych kontroli zatwierdza Komitet.”.

               Załącznik 9, część I, podtytuł

               Przed wyrazami „warunki i wymogi” dodaje się wyraz „Minimalne”.

               Załącznik 9, część I, pkt 1 (wiersz pierwszy)

               Na początku wiersza dodaje się wyraz „Minimalne”.

               Załącznik 9, część I, pkt 7

               Wyrazy „Umawiające się Strony” otrzymują brzmienie „poszczególne Umawiające się Strony”.

               Załącznik 9, część II, Procedura, Wzór wykazu pozwoleń, pkt 1

               Wyraz „uznane” otrzymuje brzmienie „upoważnione”.

               Załącznik 9, część III, pkt 2

               Po lit. n) dodaje się nowe lit. o), p) oraz q) w brzmieniu:

               „o)
                     prowadzi oddzielną ewidencję i dokumentację finansową zawierającą informacje i dokumentację dotyczące organizacji i funkcjonowania międzynarodowego systemu gwarancyjnego oraz druku i dystrybucji karnetów TIR;

               p)
                     zapewnia swoją pełną i terminową współpracę, która obejmuje między innymi udostępnienie powyższej ewidencji i dokumentacji finansowej właściwym służbom Organizacji Narodów Zjednoczonych lub wszelkim innym należycie upoważnionym odpowiednim podmiotom oraz stałe ułatwianie dodatkowych inspekcji i audytów prowadzonych przez powyższe służby i podmioty w imieniu Umawiających się Stron zgodnie z załącznikiem 8 art. 1 bis, ust. 5 i 6;

               q)
                     angażuje niezależnego audytora zewnętrznego do przeprowadzania rocznego badania ewidencji i dokumentacji finansowej, o których mowa w lit. o). Audyt zewnętrzy przeprowadzany jest zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rewizji Finansowej (MSRF), a jego wynikiem jest roczne sprawozdanie z audytu i pismo do kierownictwa, przedkładane Komitetowi Administracyjnemu.”.