               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.9.2020
            COM(2020) 586 final
            2020/0271(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            zmieniająca decyzję Rady (UE) 2020/721 z dnia 19 maja 2020 r. w celu uwzględnienia stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 75. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 102. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w odniesieniu do zatwierdzenia okólnika MSC-MEPC.5 w sprawie wzoru umowy dotyczącej upoważniania uznanych organizacji działających w imieniu administracji

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy zmiany decyzji Rady (UE) 2020/721 z dnia 19 maja 2020 r.
                  1
                odnośnie do stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 102. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 102) Międzynarodowej Organizacji Morskiej, które odbędzie się w Londynie w dniach 4–11 listopada 2020 r., oraz na 75. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC 75) Międzynarodowej Organizacji Morskiej, które odbędzie się w Londynie w dniach 16–20 listopada 2020 r. Posiedzenia te mają związek z planowanym przyjęciem okólnika MSC-MEPC.5 w sprawie wzoru umowy dotyczącej upoważniania uznanych organizacji działających w imieniu administracji.

               Kontekst wniosku

               1.1.Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Morskiej

               Konwencją o Międzynarodowej Organizacji Morskiej ustanowiono Międzynarodową Organizację Morską (IMO). Celem IMO jest stworzenie forum współpracy w zakresie regulacji i praktyk dotyczących wszelkich kwestii technicznych, które mają wpływ na żeglugę w handlu międzynarodowym. Ponadto zadaniem IMO jest propagowanie powszechnego przyjmowania najwyższych możliwych standardów w kwestiach bezpieczeństwa morskiego, efektywności żeglugi oraz zapobiegania zanieczyszczaniu środowiska morskiego przez statki i jego kontroli, przy jednoczesnym wspieraniu równych warunków działania. Organizacja ta zajmuje się także sprawami administracyjnymi i prawnymi.

               Konwencja weszła w życie w dniu 17 marca 1958 r.

               Wszystkie państwa członkowskie są stronami tej konwencji.

               Wszystkie państwa członkowskie są stronami Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu („konwencja SOLAS”) z 1974 r., która weszła w życie w dniu 25 maja 1980 r. Unia nie jest stroną konwencji SOLAS.

               Wszystkie państwa członkowskie są stronami Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki („konwencja MARPOL”) z 1973 r., która weszła w życie w dniu 2 października 1983 r., oraz stronami załącznika VI, który wszedł w życie dnia 18 maja 2005 r. Unia nie jest stroną konwencji MARPOL.

               1.2.Międzynarodowa Organizacja Morska

               Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) to specjalistyczna agencja Organizacji Narodów Zjednoczonych odpowiedzialna za bezpieczeństwo i ochronę żeglugi oraz za zapobieganie zanieczyszczaniu morza przez statki. Jest to ogólnoświatowa instytucja zajmująca się wyznaczaniem norm w zakresie bezpieczeństwa, ochrony i ekologiczności żeglugi międzynarodowej. Jej główna rola polega na tworzeniu ram regulacyjnych dla sektora żeglugi, które będą sprawiedliwe i skuteczne oraz zostaną powszechnie przyjęte i wdrożone.

               Do IMO może przystąpić każde państwo i wszystkie państwa członkowskie UE należą do tej organizacji. Od 1974 r. Komisja Europejska posiada status obserwatora w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej. Podstawą tego statusu jest porozumienie o współpracy pomiędzy Międzyrządową Morską Organizacją Doradczą (IMCO) a Komisją Wspólnot Europejskich w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania stron.

               W skład Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO wchodzą także wszyscy członkowie IMO, a jego posiedzenia odbywają się przynajmniej raz w roku. Rozpatruje on wszelkie sprawy wchodzące w zakres działań organizacji dotyczące pomocy nawigacyjnych, budowy i wyposażenia statków, obsady z punktu widzenia bezpieczeństwa, przepisów w zakresie zapobiegania zderzeniom, obchodzenia się z ładunkami niebezpiecznymi, procedur i wymogów bezpieczeństwa morskiego, informacji hydrograficznych, dzienników i zapisów nawigacyjnych, badania wypadków morskich, ratowania i ratownictwa, a także wszelkich innych kwestii mających bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo morskie.

               Komitet Bezpieczeństwa na Morzu IMO zapewnia środki do celów wykonywania wszelkich obowiązków powierzonych mu zgodnie z konwencją o IMO przez Zgromadzenie Międzynarodowej Organizacji Morskiej lub Radę Międzynarodowej Organizacji Morskiej bądź wszelkich obowiązków w powyższym zakresie, które mogą zostać powierzone mu w jakimkolwiek innym instrumencie międzynarodowym lub na jego podstawie i zaakceptowane przez IMO. Decyzje Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu i jego organów pomocniczych są podejmowane większością głosów jego członków.

               W skład Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO wchodzą wszyscy członkowie IMO, a jego posiedzenia odbywają się przynajmniej raz w roku. Komitet ten zajmuje się kwestiami środowiskowymi wchodzącymi w zakres działań organizacji i dotyczącymi zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzącym ze statków, objętym konwencją MARPOL, oraz kontroli takich zanieczyszczeń, w tym ropą naftową, chemikaliami przewożonymi luzem, odpadami i emisjami ze statków do atmosfery, w tym emisjami zanieczyszczeń i gazów cieplarnianych. Inne kwestie, którymi zajmuje się Komitet, to gospodarka wodami balastowymi, systemy przeciwporostowe, recykling statków, gotowość i reagowanie na zanieczyszczenia oraz identyfikacja obszarów specjalnych i szczególnie wrażliwych obszarów morskich.

               Komitet Ochrony Środowiska Morskiego IMO zapewnia środki do celów wykonywania wszelkich obowiązków powierzonych mu zgodnie z konwencją o IMO przez Zgromadzenie Międzynarodowej Organizacji Morskiej lub Radę Międzynarodowej Organizacji Morskiej bądź wszelkich obowiązków w powyższym zakresie, które mogą zostać powierzone mu w jakimkolwiek innym instrumencie międzynarodowym lub na jego podstawie i zaakceptowane przez IMO. Decyzje Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i jego organów pomocniczych są podejmowane większością głosów jego członków.

               1.3.Planowany akt Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO

               W dniach 4–11 listopada 2020 r. podczas 102. posiedzenia (MSC 102) Komitet Bezpieczeństwa na Morzu ma zatwierdzić okólnik MSC-MEPC.5, w którym zostanie określony wzór umowy, z którego rządy będą mogły korzystać w celu upoważniania uznanych organizacji działających w ich imieniu. Okólnik ma zostać zatwierdzony wspólnie przez Komitet Bezpieczeństwa na Morzu i Komitet Ochrony Środowiska Morskiego.

               W 2016 r. Komitet Bezpieczeństwa na Morzu zatwierdził nowy program prac w celu dokonania przeglądu i zmiany wzoru umowy dotyczącej upoważniania uznanych organizacji działających w imieniu administracji, aby dostosować ten wzór do wymogów Kodeksu uznanych organizacji (kodeks RO). Projekt wzoru umowy był omawiany na kilku posiedzeniach Podkomitetu IMO ds. Wdrażania Instrumentów IMO i został obecnie przedłożony komitetowi do zatwierdzenia.

               1.4.Proponowany akt Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO

               W dniach 16–20 listopada 2020 r. podczas 75. posiedzenia (MEPC 75) Komitet Ochrony Środowiska Morskiego ma zatwierdzić ten sam okólnik MSC-MEPC.5 w sprawie ustanowienia wzoru umowy, z którego rządy będą mogły korzystać w celu upoważniania uznanych organizacji działających w ich imieniu.

               2.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               2.1.Zatwierdzenie okólnika MSC-MEPC.5

               Podczas 97. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 97), które odbyło się w Londynie w dniach 21–25 listopada 2016 r., zatwierdzono nowe zadanie dotyczące przeprowadzenia przeglądu i zmiany wzoru umowy dotyczącej upoważniania uznanych organizacji działających w imieniu administracji (MSC.1 710–MEPC.1 307) w celu dostosowania go do wymogów kodeksu RO. Nowe zadanie zostało uwzględnione w dwuletnim programie prac Podkomitetu ds. Wdrażania Instrumentów IMO na lata 2016–2017 oraz we wstępnym porządku obrad 4. posiedzenia Podkomitetu ds. Wdrażania Instrumentów IMO (III 4), z docelowym rokiem zakończenia w 2018 r.

               Podczas posiedzenia III 4, które odbyło się w Londynie w dniach 25–29 września 2017 r., postanowiono zmienić wzór umowy, wykorzystując jako podstawę dokument Międzynarodowego Stowarzyszenia Towarzystwa Klasyfikacyjnych (IACS), i utworzono grupę korespondencyjną w celu opracowania tekstu. Podczas posiedzenia III 5, które odbyło się w Londynie w dniach 24–28 września 2018 r., sfinalizowano projekt wzoru umowy i przekazano go do zatwierdzenia na 74. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC 74) oraz na 101. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 101).

               Na posiedzeniu MEPC 74 przełożono rozpatrzenie projektu okólnika na posiedzenie MEPC 75 ze względu na ograniczenia czasowe. Na posiedzeniu MSC 101 omówiono projekt tekstu, ale ze względu na silny sprzeciw ze strony IACS dotyczący nieuwzględnienia ich zmian merytorycznych, na MSC 101 odesłano projekt ze zmianami IACS do ponownego rozpatrzenia podczas 6. posiedzenia Podkomitetu ds. Wdrażania Instrumentów IMO (III 6). Na posiedzeniu III 6, które odbyło się w Londynie w dniach 1–5 lipca 2019 r., dokonano przeglądu projektu wzoru umowy i wniosków IACS. Przyjęto ich propozycje redakcyjne, ale odrzucono propozycje merytoryczne. Następnie na posiedzeniu III 6 przekazano projekt okólnika do zatwierdzenia w trakcie MEPC 75 oraz MSC 102.

               Unia powinna poprzeć zmiany wzoru umowy IMO uzgodnione podczas posiedzenia III 6. Nowy okólnik zastąpi okólniki MSC 710 i MEPC 307, zaktualizuje wzór umowy i dostosuje go do kodeksu RO (rezolucje MSC.349(92) i MEPC.237(65)). Przyczyni się to do zwiększenia precyzji, przejrzystości i odpowiedzialności zarówno administracji państwa bandery, jak i uznanych organizacji na szczeblu globalnym.

               2.2.Odnośne przepisy i kompetencje UE

               Wzór umowy określony obecnie w okólniku MSC 710 i okólniku MEPC 307 wdrożono w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich. Art. 5 dyrektywy 2009/15/WE stanowi:

               „1.
                     Państwa członkowskie, które podejmują decyzję, jak opisano w art. 3 ust. 2, określają stosunki robocze między ich właściwą administracją a organizacjami działającymi w ich imieniu.

               2.
                     Stosunki robocze regulowane są sformalizowaną i sporządzoną na piśmie niedyskryminacyjną umową [...] obejmujące przynajmniej: a) przepisy określone w dodatku II do rezolucji IMO A.739(18) w sprawie wytycznych do upoważniania organizacji działających w imieniu administracji, czerpiąc inspirację z załącznika, dodatków i uzupełnień do okólnika 710 IMO MSC i okólnika 307 MEPC w sprawie wzoru umowy dotyczącej upoważniania uznanych organizacji działających w imieniu administracji; […]”.

               Kompetencja UE

               Zastąpienie okólnika MSC 710 i okólnika MEPC 307 projektem okólnika MSC-MEPC.5 będzie miało wpływ na prawo Unii poprzez stosowanie przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich.

               W związku z tym Unia ma wyłączną kompetencję na mocy art. 3 ust. 2 akapit ostatni TFUE i należy określić stanowisko Unii w sprawie aktów dotyczących przyjęcia wyżej wymienionych poprawek.

               3.Podstawa prawna

               3.1.Proceduralna podstawa prawna

               3.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu, czy też stroną danej umowy
                  2
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               3.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Ochrony Środowiska Morskiego IMO i Komitet Bezpieczeństwa na Morzu są organami utworzonymi na podstawie umowy, a mianowicie Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Morskiej.

               Akty, do przyjęcia których wzywa się Komitet Ochrony Środowiska Morskiego IMO i Komitet Bezpieczeństwa na Morzu IMO, stanowią akty mające skutki prawne. Planowane akty mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść następujących aktów prawnych Unii:

               –dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich.

               Wynika to z faktu, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich wymaga, aby administracje państw członkowskich uregulowały swoje stosunki robocze z uznanymi organizacjami w drodze sformalizowanej pisemnej i niedyskryminacyjnej umowy, która musi się opierać na wzorze umowy zawartym w okólniku MSC. 710 oraz okólniku MEPC 307.

               Dlatego też nowy okólnik zastępujący okólnik MSC 710 i okólnik MEPC 307 będzie miał wpływ na prawo Unii poprzez stosowanie przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Porozumienia.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               3.2.Materialna podstawa prawna

               3.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               3.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do transportu morskiego. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2 TFUE.

               3.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0271 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               zmieniająca decyzję Rady (UE) 2020/721 z dnia 19 maja 2020 r. w celu uwzględnienia stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 75. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 102. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w odniesieniu do zatwierdzenia okólnika MSC-MEPC.5 w sprawie wzoru umowy dotyczącej upoważniania uznanych organizacji działających w imieniu administracji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Działanie Unii w sektorze transportu morskiego powinno mieć na celu ochronę środowiska morskiego i zdrowia ludzi oraz poprawę bezpieczeństwa morskiego.

               (2)Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) weszła w życie w dniu 17 marca 1958 r.

               (3)IMO to organizacja wyspecjalizowana Organizacji Narodów Zjednoczonych odpowiedzialna za bezpieczeństwo i ochronę żeglugi oraz zapobieganie zanieczyszczeniom mórz i powietrza powodowanym przez statki. Wszystkie państwa członkowskie Unii są członkami IMO.

               (4)Na podstawie art. 28 lit. b) konwencji o IMO Komitet Bezpieczeństwa na Morzu zapewnia środki do celów wykonywania wszelkich obowiązków powierzonych mu zgodnie z tą konwencją przez Zgromadzenie IMO lub przez Radę IMO bądź wszelkich obowiązków w zakresie wspomnianego artykułu, które mogą zostać powierzone Komitetowi Bezpieczeństwa na Morzu na podstawie jakiegokolwiek innego instrumentu międzynarodowego i zaakceptowane przez IMO.

               (5)Na podstawie art. 38 lit. a) konwencji o IMO Komitet Ochrony Środowiska Morskiego pełni funkcje, które zostały powierzone lub mogą zostać powierzone IMO na mocy międzynarodowych konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu środowiska morskiego przez statki i jego kontroli, w szczególności w odniesieniu do przyjmowania i wprowadzania poprawek do prawideł lub innych przepisów.

               (6)Międzynarodowa konwencja o bezpieczeństwie życia na morzu („konwencja SOLAS”) weszła w życie w dniu 25 maja 1980 r.

               (7)Na podstawie art. VIII lit. b) pkt (iii) konwencji SOLAS Komitet Bezpieczeństwa na Morzu IMO może przyjmować poprawki do konwencji SOLAS.

               (8)Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki („konwencja MARPOL”) weszła w życie w dniu 2 października 1983 r.

               (9)Zgodnie z art. 16 ust. 2 lit. c) konwencji MARPOL poprawki do tej konwencji mogą być przyjmowane przez odpowiedni organ, w tym przypadku Komitet Ochrony Środowiska Morskiego.

               (10)Komitet Bezpieczeństwa na Morzu na swoim 102. posiedzeniu w dniach 4–11 listopada 2020 r. („MSC 102”) ma zatwierdzić wspólnie z Komitetem Ochrony Środowiska Morskiego okólnik MSC-MEPC.5 w sprawie wzoru umowy dotyczącej upoważniania uznanych organizacji działających w imieniu administracji.

               (11)Komitet Ochrony Środowiska Morskiego na swoim 75. posiedzeniu w dniach 16–20 listopada 2020 r. („MEPC 75”) ma zatwierdzić wspólnie z MSC 102 okólnik MSC-MEPC.5 w sprawie wzoru umowy dotyczącej upoważniania uznanych organizacji działających w imieniu administracji.

               (12)Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu MSC 102, ponieważ zatwierdzenie okólnika MSC-MEPC.5 będzie mogło w sposób decydujący wpłynąć na treść przepisów prawa Unii, mianowicie na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE
                  4
               .

               (13)Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu MEPC 75, ponieważ zatwierdzenie okólnika MSC-MEPC.5 będzie mogło w sposób decydujący wpłynąć na treść przepisów prawa Unii, mianowicie na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE.

               (14)Zatwierdzenie okólnika MSC-MEPC.5, który zastępuje okólniki MSC 710 i MEPC 307, zaktualizuje wzór umowy i dostosuje ją do Kodeksu uznanych organizacji (kodeks RO) (rezolucje MSC.349(92) i MEPC.237(65)). Przyczyni się to do zwiększenia precyzji, przejrzystości i odpowiedzialności zarówno administracji państwa bandery, jak i uznanych organizacji na szczeblu globalnym.

               (15)Należy zmienić decyzję Rady (UE) 2020/721 z dnia 19 maja 2020 r.
                  5
                w celu uwzględnienia odniesienia do zatwierdzenia okólnika MSC-MEPC.5.

               (16)Stanowisko Unii powinno zostać wyrażone przez działające wspólnie państwa członkowskie Unii, które są członkami Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO i Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W decyzji Rady (UE) 2020/721/WE wprowadza się następujące zmiany:

               „Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej na jego 75. posiedzeniu, polega na poparciu przyjęcia zmian do prawideł 2, 14 i 18 oraz uzupełnień I i VI do załącznika VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, określonych w załączniku do dokumentu IMO MEPC 75/3, oraz na zatwierdzeniu okólnika MSC-MEPC.5 określonego w załączniku 8 do dokumentu IMO III 6/15.

               Artykuł 2

               1. Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej jego 102. posiedzeniu, polega na poparciu przyjęcia zmian do:

               a) rozdziału II-1 części A-1, B, B-1, B-2–B-4 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, określonych w załączniku 1 do dokumentu IMO MSC 102/3;

               b) części A-1 i B-1 Międzynarodowego kodeksu bezpieczeństwa dla statków używających jako paliwo gazów lub innych paliw o niskiej temperaturze zapłonu, określonych w załączniku 2 do dokumentu IMO MSC 102/3;

               c) rezolucji A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych;

               oraz zatwierdzeniu okólnika MSC-MEPC.5 w sprawie wzoru umowy dotyczącej upoważniania uznanych organizacji działających w imieniu administracji.”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/721 z dnia 19 maja 2020 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej na jego 75. posiedzeniu oraz w ramach Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej na jego 102. Posiedzeniu, w odniesieniu do przyjęcia zmian do prawideł 2, 14 i 18 oraz uzupełnień I i VI do załącznika VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, rozdziału II-1 części A-1, B, B-1, B-2–B-4 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, części A-1 i B-1 Międzynarodowego kodeksu bezpieczeństwa dla statków używających jako paliwo gazów lub innych paliw o niskiej temperaturze zapłonu oraz rezolucji A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych (Dz.U. L 171 z 2.6.2020, s. 1).

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-399/12, Niemcy/Rada (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-399/12, Niemcy/Rada (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 47).

                     (5)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/721 z dnia 19 maja 2020 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej na jego 75. posiedzeniu oraz w ramach Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej na jego 102. Posiedzeniu, w odniesieniu do przyjęcia zmian do prawideł 2, 14 i 18 oraz uzupełnień I i VI do załącznika VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, rozdziału II-1 części A-1, B, B-1, B-2–B-4 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, części A-1 i B-1 Międzynarodowego kodeksu bezpieczeństwa dla statków używających jako paliwo gazów lub innych paliw o niskiej temperaturze zapłonu oraz rezolucji A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych (Dz.U. L 171 z 2.6.2020, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.9.2020
            COM(2020) 626 final
            2020/0282(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji, oraz w sprawie uchylenia decyzji (UE) 2019/937

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum organu ustanowionego Konwencją w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim
                  1
                („konwencja NASCO”) w związku z przystąpieniem – na podstawie własnego uprawnienia w trakcie okresu przejściowego – Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) do tej konwencji.

               2.Kontekst wniosku

               Dnia 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo powiadomiło Radę Europejską o zamiarze wystąpienia z Unii na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej.

               Unia i Zjednoczone Królestwo wynegocjowały umowę o wystąpieniu na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej. Umowa o wystąpieniu
                  2
                weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r., po jej uzgodnieniu w dniu 17 października 2019 r., wraz z deklaracją polityczną określającą ramy przyszłego partnerstwa między UE a Zjednoczonym Królestwem.

               W art. 127 ust. 1 umowy o wystąpieniu przewidziano okres przejściowy, w którym prawo Unii nadal będzie miało zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i na jego terytorium („okres przejściowy”). Okres przejściowy kończy się w dniu 31 grudnia 2020 r. Art. 129 ust. 1 umowy o wystąpieniu stanowi, że w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo jest związane zobowiązaniami wynikającymi z umów międzynarodowych zawartych przez Unię, przez państwa członkowskie działające w jej imieniu lub przez Unię i państwa członkowskie działające wspólnie. Art. 129 ust. 3 umowy o wystąpieniu stanowi, że zgodnie z zasadą lojalnej współpracy w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo powstrzymuje się od wszelkich działań lub inicjatyw, które mogłyby zaszkodzić interesom Unii, szczególnie w ramach wszelkich organizacji międzynarodowych, agencji, konferencji lub forów, których Zjednoczone Królestwo jest stroną na podstawie własnego uprawnienia.

               Unia poinformowała swoich partnerów międzynarodowych o szczegółowych ustaleniach przewidzianych w umowie o wystąpieniu. Umowa stanowi, że w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo będzie traktowane jak państwo członkowskie do celów umów międzynarodowych zawartych przez Unię.

               Konwencja NASCO ma obecnie zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa, ponieważ Unia jest jedną z umawiających się stron tej konwencji. Stan ten ulegnie zmianie w dniu, od którego Zjednoczone Królestwo nie będzie już objęte konwencją NASCO jako państwo członkowskie Unii.

               Głównym celem konwencji NASCO jest przyczynianie się, poprzez konsultacje i współpracę, do ochrony, odbudowy, zwiększania zasobów łososia podlegających tej konwencji i do racjonalnego zarządzania nimi, z uwzględnieniem najlepszych dowodów naukowych jej dostępnych. Konwencja NASCO weszła w życie dnia 1 października 1983 r. Rada Unii Europejskiej jest depozytariuszem konwencji NASCO.

               W swoim piśmie z dnia 28 lutego 2019 r. Zjednoczone Królestwo przedłożyło przewodniczącemu rady NASCO wniosek o zatwierdzenie swego przystąpienia do konwencji NASCO. W dniu 11 marca 2019 r. sekretariat NASCO powiadomił zatem o tym wszystkie strony konwencji, w tym Komisję Europejską. Zgodnie z art. 17 konwencji NASCO, aby przystąpienie Zjednoczonego Królestwa uznano za ważne, konieczne jest uprzednie zatwierdzenie przez radę NASCO.

               Zjednoczone Królestwo wyjaśniło, że złożyło ten wniosek w ramach planowania ewentualnościowego na wypadek niezawarcia umowy o wystąpieniu. W swoim wniosku Zjednoczone Królestwo sprecyzowało, że „[w] przypadku gdyby umowa o wystąpieniu została podpisana, ratyfikowana i zatwierdzona [...], Zjednoczone Królestwo wstrzyma złożenie swojego instrumentu przystąpienia na rzecz członkostwa w NASCO na podstawie własnego uprawnienia, ze skutkiem od momentu swego wystąpienia z Unii Europejskiej”.

               W dniu 27 maja 2019 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2019/937
                  3
                w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji NASCO w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji. Decyzją tą poparto przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NASCO, ale zatwierdzenie miało nastąpić od momentu, w którym prawo Unii przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa.

               Zgodnie z art. 129 ust. 4 umowy o wystąpieniu w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo może negocjować, podpisywać i ratyfikować umowy międzynarodowe w imieniu własnym w obszarach należących do wyłącznej kompetencji Unii, pod warunkiem że takie umowy nie wejdą w życie ani nie będą stosowane w okresie przejściowym, chyba że Unia wyrazi na to zgodę. W decyzji Rady 2020/135
                  4
                określono warunki i procedury udzielania takiej zgody.

               Pismem z dnia 3 kwietnia 2020 r. Zjednoczone Królestwo powiadomiło Komisję Europejską o swoim zamiarze związania się, w imieniu własnym, konwencją NASCO.

               W dniu 9 lipca 2020 r. sekretariat otrzymał e-mail od Rady Unii Europejskiej (depozytariusza konwencji NASCO), zawierający wniosek Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do konwencji NASCO oraz pismo do przewodniczącego NASCO. Informacja ta została rozesłana w dniu 24 lipca 2020 r. W piśmie skierowanym do przewodniczącego stwierdzono, że „Zjednoczone Królestwo zamierza przystąpić do konwencji w sposób zgodny ze swoimi zobowiązaniami wynikającymi z umowy o wystąpieniu [...]”.

               Decyzja wykonawcza Rady XXX
                  5
                upoważnia Zjednoczone Królestwo do związania się, w imieniu własnym, konwencją NASCO, jako że warunki określone w art. 3 ust. 1 decyzji (UE) 2020/135 są spełnione.

               2.1.Organizacja do Spraw Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego

               Organizacja do Spraw Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego jest organizacją międzynarodową ustanowioną na mocy konwencji NASCO. Została ustanowiona z uwzględnieniem przepisów szczegółowych dotyczących gatunków ryb anadromicznych określonych w art. 66 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 roku („UNCLOS”)
                  6
               .

               Konwencja ma zastosowanie do stad dzikiego łososia migrującego poza obszary podlegające jurysdykcji państw nadbrzeżnych północnej części Oceanu Atlantyckiego w zakresie rybołówstwa, leżące na północ od 36°N szerokości geograficznej północnej, na obszarze będącym w zasięgu jego migracji.

               NASCO jest zatem odpowiedzialna za regulowanie połowów dzikiego łososia w wodach północnego Atlantyku. Zajmuje się również kwestiami dotyczącymi ochrony stad dzikiego łososia. W szerszym kontekście NASCO określa również dodatkowe środki w odniesieniu do wód podlegających jurysdykcji umawiających się stron w celu zapewnienia przetrwania dzikiego łososia atlantyckiego.

               NASCO posiada osobowość prawną i w stosunkach z innymi organizacjami międzynarodowymi oraz na terytoriach umawiających się stron korzysta z takiej zdolności prawnej, jaka jest konieczna do wykonywania jej funkcji i realizacji jej celów.

               2.2.NASCO

               NASCO składa się z rady, trzech komisji regionalnych (Komisji Północnoamerykańskiej, Komisji Północno-Wschodniego Atlantyku i Komisji Zachodniej Grenlandii) oraz sekretariatu. W skład rady wchodzą przedstawiciele wszystkich umawiających się stron konwencji: Kanady, Danii (w odniesieniu do Wysp Owczych i Grenlandii), Unii Europejskiej, Norwegii, Federacji Rosyjskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki. Francja (w odniesieniu do St. Pierre i Miquelon) uczestniczy w posiedzeniach NASCO w charakterze obserwatora.

               Unia Europejska jest stroną konwencji NASCO, ponieważ jej przedmiot wchodzi w zakres wspólnej polityki rybołówstwa, w odniesieniu do której Unia ma wyłączne kompetencje. Państwa członkowskie są objęte konwencją NASCO na podstawie prawa Unii.

               Unia Europejska jest pełnoprawnym członkiem zarówno Komisji Północno-Wschodniego Atlantyku, jak i Komisji Zachodniej Grenlandii. W ramach Komisji Północnoamerykańskiej Unia Europejska ma prawo przedkładać wnioski w sprawie środków regulacyjnych dotyczących stad dzikiego łososia pochodzących z terytoriów Unii oraz głosować w ich sprawie. Z tego względu Unię uznaje się za członka tej komisji w zakresie, w jakim chodzi o rozpatrywanie takich wniosków.

               2.3.Planowany akt NASCO

               Każde państwo, które sprawuje jurysdykcję w zakresie rybołówstwa na północnym Oceanie Atlantyckim lub z którego pochodzą stada łososia, może przystąpić do konwencji NASCO, pod warunkiem zatwierdzenia przez radę NASCO.

               W swoim piśmie z dnia 28 lutego 2019 r. Zjednoczone Królestwo przedłożyło przewodniczącemu rady NASCO wniosek o zatwierdzenie swego przystąpienia do konwencji NASCO. W dniu 11 marca 2019 r. sekretariat NASCO powiadomił o tym wniosku wszystkie strony konwencji, w tym Komisję Europejską. Zgodnie z art. 17 konwencji NASCO, aby przystąpienie Zjednoczonego Królestwa uznano za ważne, konieczne jest uprzednie zatwierdzenie przez radę NASCO.

               Decyzje rady NASCO podejmowane są większością trzech czwartych głosów obecnych i oddających głos za lub przeciw. Głosowanie może zostać przeprowadzone tylko wtedy, gdy obecne są dwie trzecie członków rady.

               Instrumenty zatwierdzenia lub przystąpienia mają być złożone u depozytariusza. W odniesieniu do każdej strony przystępującej do konwencji NASCO, po złożeniu wymaganych instrumentów ratyfikacji, zatwierdzenia lub przystąpienia, konwencja wchodzi w życie z dniem złożenia instrumentu przystąpienia.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Niniejsza decyzja Rady ma na celu umożliwienie Komisji wyrażenie zgody, w imieniu Unii, na przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NASCO.

               Głównym celem wspólnej polityki rybołówstwa, określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  7
               , jest zapewnienie, aby działalność połowowa była zrównoważona pod względem środowiskowym, gospodarczym i społecznym oraz by była zarządzana w sposób spójny z celami, które dotyczą osiągnięcia korzyści gospodarczych, społecznych i w zakresie zatrudnienia oraz przywrócenia i utrzymania stad ryb powyżej poziomów, które mogą zapewnić maksymalny podtrzymywalny połów, a także aby przyczyniała się do bezpieczeństwa zaopatrzenia w żywność.

               W interesie Unii leży, aby Zjednoczone Królestwo współpracowało w zakresie zarządzania stadami łososia i w pełni przestrzegało postanowień konwencji UNCLOS, Porozumienia Narodów Zjednoczonych w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących oraz zarządzania nimi z dnia 4 sierpnia 1995 r.
                  8
                („porozumienie UNFSA”), oraz wszelkich innych umów międzynarodowych lub norm prawa międzynarodowego.

               Na podstawie art. 66 UNCLOS państwa, z których rzek pochodzą stada anadromiczne, mają podstawowy interes związany z tymi stadami i ponoszą za nie odpowiedzialność. Państwo, z którego pochodzą stada anadromiczne, musi zapewnić ich ochronę poprzez wprowadzenie odpowiednich środków regulacyjnych w odniesieniu do połowów we wszystkich wodach wewnętrznych w obrębie zewnętrznych granic swojej wyłącznej strefy ekonomicznej. W przypadku gdy stada anadromiczne migrują do wód wewnętrznych lub przez wody wewnętrzne w obrębie zewnętrznych granic wyłącznej strefy ekonomicznej danego państwa innego niż państwo pochodzenia, państwo takie musi współpracować z państwem pochodzenia w celu ochrony tych stad i zarządzania nimi.

               Państwo pochodzenia stad anadromicznych i inne państwa poławiające te stada muszą dokonać ustaleń na potrzeby wdrożenia art. 66 UNCLOS. Taką współpracę można nawiązać w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem.

               Zjednoczone Królestwo, jako państwo pochodzenia i państwo sprawujące jurysdykcję w zakresie rybołówstwa, ma uzasadnione interesy w obszarze konwencji NASCO, jako że wody znajdujące się w wyłącznej strefie ekonomicznej Zjednoczonego Królestwa i sąsiadujące z nimi pełne morze należą do obszaru konwencji NASCO.

               Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NASCO umożliwi temu państwu współpracę w zakresie środków zarządzania łososiem i jego ochrony, z należytym uwzględnieniem praw, interesów i obowiązków innych państw oraz Unii Europejskiej, oraz zapewni, by działalność połowowa nie powodowała niezrównoważonej eksploatacji stada lub stad.

               Biorąc pod uwagę uzasadnione interesy połowowe Zjednoczonego Królestwa na obszarze konwencji NASCO, spoczywający na tym państwie obowiązek współpracy w zakresie zarządzania rybołówstwem oraz konieczność zapewnienia wiążącego charakteru decyzji NASCO po przystąpieniu Zjednoczonego Królestwa do konwencji, Komisja zaleca wyrażenie zgody na wniosek Zjednoczonego Królestwa.

               Proponuje się, aby Komisja została upoważniona do poinformowania przewodniczącego rady NASCO o stanowisku Unii popierającym przystąpienie Zjednoczonego Królestwa, od momentu gdy prawo Unii przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa, i do głosowania zgodnie z tym stanowiskiem w ramach rady NASCO podczas głosowania w sprawie członkostwa Zjednoczonego Królestwa.

               Należy uchylić decyzję (UE) 2019/937, aby Unia mogła wyrazić zgodę na przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji przed zakończeniem okresu przejściowego.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  9
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Każde państwo, które sprawuje jurysdykcję w zakresie rybołówstwa na północnym Oceanie Atlantyckim lub z którego pochodzą stada łososia, może przystąpić do konwencji NASCO, pod warunkiem zatwierdzenia przez radę NASCO.

               Decyzje rady NASCO podejmowane są większością trzech czwartych głosów obecnych i oddających głos za lub przeciw. Głosowanie może zostać przeprowadzone tylko wtedy, gdy obecne są dwie trzecie członków rady NASCO.

               Przystąpienie następuje przez złożenie depozytariuszowi dokumentu przystąpienia i staje się skuteczne w dniu otrzymania przez depozytariusza tego dokumentu.

               Depozytariusz informuje wszystkich sygnatariuszy konwencji i wszystkie strony, które do niej przystąpiły, o złożeniu dokumentów zatwierdzenia lub przystąpienia i zawiadamia ich zarówno o dacie wejścia w życie konwencji, jak i o stronach, w stosunku do których wchodzi ona w życie.

               Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa po wejściu w życie będzie wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 17 ust. 3 konwencji NASCO i będzie mogło w decydujący sposób wpłynąć na treść przepisów UE.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych konwencji NASCO. W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli akt ma kilka celów lub kilka elementów składowych, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś pozostałe mają jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki rybołówstwa.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, powinien być art. 43 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0282 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji, oraz w sprawie uchylenia decyzji (UE) 2019/937

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim
                  10
                („konwencja NASCO”) została zatwierdzona decyzją Rady 82/886/EWG
                  11
                i weszła w życie w dniu 1 października 1983 r.

               (2)Konwencja NASCO ma obecnie zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa, ponieważ Unia jest jedną z umawiających się stron tej konwencji.

               (3)Na podstawie art. 17 ust. 3 konwencji NASCO każde państwo, które sprawuje jurysdykcję w zakresie rybołówstwa na północnym Oceanie Atlantyckim lub z którego pochodzą stada łososia, może przystąpić do tej konwencji, pod warunkiem zatwierdzenia przez radę Organizacji do Spraw Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego, ustanowioną na mocy konwencji NASCO.

               (4)W dniu 27 maja 2019 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2019/937
                  12
                w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach konwencji NASCO w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji. Decyzją tą poparto przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NASCO, ale zatwierdzenie miało nastąpić od momentu, w którym prawo Unii przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa.

               (5)Zgodnie z art. 129 ust. 4 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo może negocjować, podpisywać i ratyfikować umowy międzynarodowe w imieniu własnym w obszarach należących do wyłącznej kompetencji Unii, pod warunkiem że takie umowy nie wejdą w życie ani nie będą stosowane w okresie przejściowym, chyba że Unia wyrazi na to zgodę. W decyzji Rady (UE) 2020/135
                  13
                określono warunki i procedury udzielania takiej zgody.

               (6)Pismem z dnia 3 kwietnia 2020 r. Zjednoczone Królestwo powiadomiło Komisję Europejską o swoim zamiarze związania się, w imieniu własnym, konwencją NASCO w okresie przejściowym.

               (7)Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2020/XXX
                  14
                upoważnia Zjednoczone Królestwo do związania się, w imieniu własnym, konwencją NASCO, jako że warunki określone w art. 3 ust. 1 decyzji (UE) 2020/135 są spełnione.

               (8)Na podstawie art. 66 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza („UNCLOS”)
                  15
                państwa, z których rzek pochodzą stada anadromiczne, mają podstawowy interes związany z takimi stadami i ponoszą za nie odpowiedzialność. Państwo, z którego pochodzą stada anadromiczne, musi zapewnić ich ochronę poprzez wprowadzenie odpowiednich środków regulacyjnych w odniesieniu do połowów we wszystkich wodach wewnętrznych w obrębie zewnętrznych granic swojej wyłącznej strefy ekonomicznej. W przypadku gdy stada anadromiczne migrują do wód wewnętrznych lub przez wody wewnętrzne w obrębie zewnętrznych granic wyłącznej strefy ekonomicznej danego państwa innego niż państwo pochodzenia, państwo takie musi współpracować z państwem pochodzenia w celu ochrony tych stad i zarządzania nimi.

               (9)Aby zapobiegać połowom o niezrównoważonym charakterze, w interesie Unii leży, aby Zjednoczone Królestwo współpracowało w zakresie zarządzania stadami łososia i w pełni przestrzegało postanowień konwencji UNCLOS, Porozumienia Narodów Zjednoczonych w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących oraz zarządzania nimi z dnia 4 sierpnia 1995 r.
                  16
                („porozumienie UNFSA”), oraz wszelkich innych umów międzynarodowych lub norm prawa międzynarodowego.

               (10)Zgodnie z art. 66 UNCLOS państwo pochodzenia stad anadromicznych i inne państwa poławiające te stada muszą dokonać ustaleń na potrzeby wdrożenia wspomnianego artykułu. Taką współpracę można nawiązać w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem.

               (11)Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NASCO umożliwi temu państwu współpracę w zakresie niezbędnych środków zarządzania rybołówstwem i ochrony, z należytym uwzględnieniem praw, interesów i obowiązków innych państw oraz Unii, i pozwoli zapewnić, by działalność połowowa była prowadzona w sposób gwarantujący zrównoważoną eksploatację odnośnych stad łososia.

               (12)Przystąpienie do konwencji NASCO przed upływem okresu przejściowego umożliwi Zjednoczonemu Królestwu pełną realizację zobowiązań wynikających z UNCLOS w odniesieniu do środków ochrony i zarządzania, które wejdą w życie z chwilą zakończenia okresu przejściowego, gdy prawo Unii przestanie mieć do zastosowanie do tego państwa. W interesie Unii leży zatem poparcie wniosku Zjednoczonego Królestwa w sprawie przystąpienia do konwencji NASCO.

               (13)W celu zachowania jasności i pewności prawa należy uchylić decyzję (UE) 2019/937,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Organizacji do Spraw Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego („rada NASCO”) ustanowionej Konwencją w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim („konwencja NASCO”), polega na poparciu wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji.

               2.Komisja jest upoważniona do głosowania w radzie NASCO w sprawie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji NASCO oraz w sprawie członkostwa Zjednoczonego Królestwa w Komisji Zachodniej Grenlandii i Komisji Północno-Wschodniego Atlantyku.

               Artykuł 2

               Decyzja (UE) 2019/937 traci moc.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 24.

                     (2)

                        Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. C 384I z 12.11.2019, s. 1).

                     (3)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/937 z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji (Dz.U. L 149 z 7.6.2019, s. 61).

                     (4)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 1).

                     (5)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2020/XXX z dnia [data] r. w sprawie wyrażenia zgody na związanie się przez Zjednoczone Królestwo, w imieniu własnym, określonymi umowami międzynarodowymi w obszarze wspólnej polityki rybołówstwa Unii, które mają wejść w życie lub być stosowane w okresie przejściowym (Dz.U. L xxx z xxx, s. xxx).

                     (6)

                        Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza (Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 3).

                     (7)

                        Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22.

                     (8)

                        Porozumienie w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 roku, odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi – deklaracja kompetencji Wspólnoty Europejskiej – oświadczenie wyjaśniające (Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 17).

                     (9)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (10)

                        Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 25.

                     (11)

                        Decyzja Rady 82/886/EWG z dnia 13 grudnia 1982 r. dotycząca zawarcia Konwencji w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim (Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 24).

                     (12)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/937 z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji (Dz.U. L 149 z 7.6.2019, s. 61).

                     (13)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 1).

                     (14)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2020/XXX z dnia [data] r. w sprawie wyrażenia zgody na związanie się przez Zjednoczone Królestwo, w imieniu własnym, określonymi umowami międzynarodowymi w obszarze wspólnej polityki rybołówstwa Unii, które mają wejść w życie lub być stosowane w okresie przejściowym (Dz.U. L xxx z xxx, s. xxx).

                     (15)

                        Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 3.

                     (16)

                        Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 14.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.12.2020
            COM(2020) 852 final
            2020/0378(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca decyzję Rady 2008/971/WE w odniesieniu do równoważności leśnego materiału rozmnożeniowego produkowanego w Zjednoczonym Królestwie z takim materiałem produkowanym w Unii
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Decyzja 2008/971/WE Rady ustanawia przepisy dotyczące równoważności leśnego materiału rozmnożeniowego produkowanego w państwach trzecich.

               Wskutek wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii w dniu 1 lutego 2020 r. oraz w związku z zakończeniem w dniu 31 grudnia 2020 r. okresu przejściowego przewidzianego w Umowie o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”) Zjednoczone Królestwo przedłożyło Komisji wniosek o uznanie równoważności w odniesieniu do leśnego materiału rozmnożeniowego produkowanego w tym państwie, spełniającego wymogi dyrektywy Rady 1999/105/WE.

               Od czasu przyjęcia dyrektywy 1999/105/WE Zjednoczone Królestwo transponowało i skutecznie wdrożyło jej przepisy.

               Poinformowało ono Komisję, że jego odpowiednie przepisy, które transponowały tę dyrektywę, nie ulegną zmianie i będą nadal stosowane od dnia 1 stycznia 2021 r. Komisja przeanalizowała ustawodawstwo Zjednoczonego Królestwa i stwierdziła, że leśny materiał rozmnożeniowy produkowany w Zjednoczonym Królestwie jest równoważny z leśnym materiałem rozmnożeniowym produkowanym w Unii i spełnia wymogi dyrektywy 1999/105/WE, ponieważ ten pierwszy daje takie same gwarancje jak ten drugi w odniesieniu do zatwierdzania jego materiału podstawowego i środków wprowadzonych z zamiarem jego produkcji w celu wprowadzenia do obrotu.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Niniejszy wniosek jest technicznym wdrożeniem istniejących wymogów, a zatem jest zgodny z obowiązującymi przepisami dotyczącymi polityki w dziedzinie obrotu materiałem siewnym.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Niniejszy wniosek jest zgodny z celami unijnej polityki handlowej i rolnej, ponieważ pobudzi handel leśnym materiałem rozmnożeniowym zgodnym z przepisami UE.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Podstawą prawną niniejszego aktu jest art. 43 ust. 2 TFUE, który upoważnia Parlament Europejski i Radę do ustanowienia przepisów niezbędnych do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Wymogi dotyczące leśnego materiału rozmnożeniowego są regulowane na poziomie Unii. Aby zagwarantować swobodny przepływ materiału przywożonego ze Zjednoczonego Królestwa na rynku wewnętrznym, konieczne jest podjęcie działań na szczeblu Unii.

               •Proporcjonalność

                  Jest to jedyna możliwa forma działania Unii na rzecz osiągnięcia zamierzonego celu.

               •Wybór instrumentu

                  Decyzja jest właściwym instrumentem służącym do technicznego wdrożenia istniejących wymogów.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Odrębne konsultacje nie były konieczne, ponieważ inicjatywa dotyczy wyłącznie technicznego wdrożenia istniejących przepisów i w przeszłości nie przeprowadzano odrębnych konsultacji w ramach podobnych inicjatyw.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Komisja przeprowadziła analizę legislacyjną w kontakcie ze Zjednoczonym Królestwem. Zjednoczone Królestwo transponowało i wdrożyło dyrektywę 1999/105/WE i akty wykonawcze do niej oraz spełniło ich wymogi przed wystąpieniem z Unii. Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję, że przepisy te nie ulegną zmianie i będą nadal stosowane od dnia 1 stycznia 2021 r.

               •Ocena skutków

                  Niniejszy akt jest decyzją o charakterze czysto technicznym, wdrażającą obowiązujące przepisy, w związku z czym ocena skutków nie jest wymagana.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Niniejszy wniosek nie jest związany z REFIT. Wniosek podtrzyma handel leśnym materiałem rozmnożeniowym między Zjednoczonym Królestwem a Unią. Równoważność przyczyniłaby się zatem do utrzymania stałej podaży wysokiej jakości materiału siewnego w Unii. Wniosek nie ma wpływu na koszty przestrzegania przepisów ponoszone przez operatorów. „Kontrola cyfrowa” nie ma zastosowania do niniejszego wniosku.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Brak

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Nie dotyczy

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Decyzja Rady 2008/971/WE określa warunki przywozu do Unii leśnego materiału rozmnożeniowego kategorii „o ustalonym źródle pochodzenia”, „wyselekcjonowany” i „kwalifikowany”, wyprodukowanego w państwach trzecich wymienionych w załączniku I do tej decyzji. Wspomniana decyzja ma zastosowanie, o ile spełnione są warunki określone załączniku II do tej decyzji oraz w dyrektywach Rady 2000/29/WE i 2001/18/WE. Systemy zatwierdzania i rejestracji materiału podstawowego oraz dalszej produkcji materiału rozmnożeniowego z tego materiału podstawowego pod kontrolą organów państw trzecich określonych w załączniku I do tej decyzji lub pod urzędowym nadzorem tych organów, stosowane w państwach trzecich wymienionych w tym załączniku, uznaje się za równoważne z systemami prowadzonymi w państwach członkowskich zgodnie z dyrektywą 1999/105/WE.

                  Jedyny przepis materialny we wniosku dodaje Zjednoczone Królestwo do wykazu państw, w odniesieniu do których Unia uznaje równoważność leśnego materiału rozmnożeniowego, a w szczególności kategorii „o ustalonym źródle pochodzenia”, „wyselekcjonowany” i „kwalifikowany”, z odpowiednim materiałem produkowanym w Unii. Opiera się to na analizie mającego zastosowanie ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa i wniosku, zgodnie z którym system i jego wymogi są równoważne z systemem i wymogami unijnymi, a w szczególności z dyrektywą Rady 1999/105/WE i decyzją Rady 2008/971/WE, oraz dają taką samą pewność co system unijny.

                  Po dodaniu Zjednoczonego Królestwa do wykazu państw w załączniku I do decyzji 2008/971 zezwala się na przywóz leśnego materiału rozmnożeniowego ze Zjednoczonego Królestwa do Unii.

               2020/0378 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca decyzję Rady 2008/971/WE w odniesieniu do równoważności leśnego materiału rozmnożeniowego produkowanego w Zjednoczonym Królestwie z takim materiałem produkowanym w Unii

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzja Rady 2008/971/WE
                  1
                ustanawia przepisy dotyczące równoważności leśnego materiału rozmnożeniowego produkowanego w państwach trzecich.

               (2)Dyrektywa Rady 1999/105/WE
                  2
                ma zastosowanie do obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym w Unii. Dotyczy ona materiału rozmnożeniowego tych gatunków drzew i ich sztucznych mieszańców, które mają duże znaczenie dla leśnictwa w całej Unii lub w jej części.

               (3)Zjednoczone Królestwo transponowało i skutecznie wdrożyło dyrektywę Rady 1999/105/WE oraz akty wykonawcze do niej.

               (4)Prawo Unii, w tym dyrektywa 1999/105/WE i decyzja 2008/971/WE, ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w okresie przejściowym, który kończy się w dniu 31 grudnia 2020 r., zgodnie z Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”), w szczególności jej art. 126 i art. 127 ust. 1.

               (5)W związku z zakończeniem okresu przejściowego przewidzianego w umowie o wystąpieniu Zjednoczone Królestwo przedłożyło Komisji wniosek o uznanie, od dnia 1 stycznia 2021 r., równoważności leśnego materiału rozmnożeniowego wyprodukowanego w tym państwie z takim materiałem produkowanym w Unii zgodnie z odpowiednim prawem Unii.

               (6)Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję, że jego przepisy, które transponowały dyrektywę 1999/105/WE, nie ulegną zmianie i będą nadal stosowane od dnia 1 stycznia 2021 r.

               (7)Komisja przeanalizowała odpowiednie ustawodawstwo Zjednoczonego Królestwa. Stwierdziła, że leśny materiał rozmnożeniowy, a w szczególności kategorie „o ustalonym źródle pochodzenia”, „wyselekcjonowany” i „kwalifikowany”, produkowany w Zjednoczonym Królestwie jest równoważny z leśnym materiałem rozmnożeniowym produkowanym w Unii i spełnia wymogi dyrektywy 1999/105/WE oraz warunki załącznika II do decyzji 2008/971/WE, ponieważ ten pierwszy daje takie same gwarancje jak ten drugi w odniesieniu do zatwierdzania jego materiału podstawowego i środków wprowadzonych z zamiarem jego produkcji w celu wprowadzenia do obrotu.

               (8)Dlatego też należy uznać równoważność leśnego materiału rozmnożeniowego produkowanego w Zjednoczonym Królestwie z takim materiałem produkowanym w Unii.

               (9)Należy zatem włączyć Zjednoczone Królestwo do załącznika I do decyzji 2008/971/WE, bez uszczerbku dla stosowania prawa Unii do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej zgodnie z art. 5 ust. 4 Protokołu w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu w związku z załącznikiem 2 do tego protokołu.

               (10)Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2008/971/WE.

               (11)Ponieważ okres przejściowy przewidziany w umowie o wystąpieniu kończy się w dniu 31 grudnia 2020 r., niniejszą decyzję należy stosować od dnia 1 stycznia 2021 r.,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Zmiany w decyzji 2008/971/WE

               W załączniku I do decyzji 2008/971/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Wejście w życie i stosowanie

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.

               Artykuł 3

               Adresaci

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2008/971/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie równoważności leśnego materiału rozmnożeniowego produkowanego w krajach trzecich (Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 83).

                     (2)

                        Dyrektywa Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym (Dz.U. L 11 z 15.1.2000, s. 17).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.12.2020
            COM(2020) 852 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku dotyczącego
            DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniającej decyzję Rady 2008/971/WE w odniesieniu do równoważności leśnego materiału rozmnożeniowego produkowanego w Zjednoczonym Królestwie z takim materiałem produkowanym w Unii

               ZAŁĄCZNIK

               W załączniku I do decyzji 2008/971/WE w tabeli wprowadza się następujące zmiany:

               1)pomiędzy pozycją dotyczącą „CH” a pozycją dotyczącą „NO” dodaje się pozycję w brzmieniu:

                        „GB**

                        Department for Environment, Food and Rural Affairs (DEFFRA)

                        Varieties and Seeds Policy

                        Eastbrook, Shaftesbury Road

                        Cambridge CB2 8DR

               ___________________________

               (**) Zgodnie z Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, w szczególności z art. 5 ust. 4 Protokołu w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej w związku z załącznikiem 2 do tego protokołu, do celów niniejszego załącznika odniesienia do Zjednoczonego Królestwa nie obejmują Irlandii Północnej.”;

               2)przypis (*) otrzymuje brzmienie:

               „(*) CA – Kanada, CH – Szwajcaria, GB – Zjednoczone Królestwo, NO – Norwegia, RS – Serbia, TR – Turcja, US – Stany Zjednoczone.”.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.12.2020
            COM(2020) 853 final
            2020/0379(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca decyzje Rady 2003/17/WE i 2005/834/WE w odniesieniu do równoważności inspekcji polowych i równoważności kontroli praktyk dotyczących zachowania odmian gatunków roślin rolniczych przeprowadzanych w Zjednoczonym Królestwie
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Decyzją Rady 2003/17/WE
                  1
                uznano równoważność niektórych państw trzecich w odniesieniu do inspekcji polowych i produkcji materiału siewnego niektórych gatunków, prowadzonych zgodnie z dyrektywami Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE. Krajowe przepisy dotyczące materiału siewnego zebranego i skontrolowanego w tych państwach dają takie same gwarancje w odniesieniu do charakterystyki materiału siewnego, organizacji jego badań, zapewniania identyfikacji materiału siewnego oraz jego znakowania i kontroli jak przepisy mające zastosowanie do materiału siewnego zebranego i skontrolowanego w Unii.

               Zjednoczone Królestwo przedłożyło Komisji wniosek o uznanie jego materiału siewnego roślin pastewnych, materiału siewnego roślin zbożowych, materiału siewnego buraka oraz materiału siewnego roślin oleistych i włóknistych za równoważny zgodnie z decyzją 2003/17/WE.

               Komisja przeprowadziła analizę mającego zastosowanie ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa. Stwierdzono, że system i jego wymogi są równoważne z systemem i wymogami unijnymi oraz dają taką samą pewność jak system unijny.

               W związku z tym należy uznać materiał siewny Zjednoczonego Królestwa za równoważny z odpowiednim materiałem siewnym zebranym, wyprodukowanym i kontrolowanym w Unii.

               Zjednoczone Królestwo przedłożyło również Komisji wniosek o uznanie, zgodnie z dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE, równoważności w zakresie kontroli praktyk dotyczących zachowania odmian przeprowadzanych w Zjednoczonym Królestwie.

               Komisja zbadała odpowiednie ustawodawstwo Zjednoczonego Królestwa i jego równoważność z przepisami dotyczącymi zachowania odmian zgodnie z dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/53/WE, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE. Stwierdziła, że przeprowadzane w Zjednoczonym Królestwie kontrole praktyk dotyczących zachowania odmian są tak samo pewne jak kontrole przeprowadzane przez państwa członkowskie.

               W związku z tym należy uznać równoważność w odniesieniu do urzędowych kontroli praktyk dotyczących zachowania odmian, regulowanych tymi dyrektywami, w Zjednoczonym Królestwie.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Niniejszy wniosek jest technicznym wdrożeniem istniejących wymogów, a zatem jest zgodny z obowiązującymi przepisami dotyczącymi polityki w dziedzinie obrotu materiałem siewnym.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Niniejszy wniosek jest zgodny z celami unijnej polityki handlowej i rolnej, ponieważ pobudzi handel materiałem siewnym zgodnym z przepisami UE.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Podstawą prawną niniejszego aktu jest art. 43 ust. 2 TFUE, który upoważnia Parlament Europejski i Radę do ustanowienia przepisów niezbędnych do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Wymogi dotyczące materiału siewnego są regulowane na poziomie Unii. Aby zagwarantować swobodny przepływ materiału siewnego przywożonego ze Zjednoczonego Królestwa na rynku wewnętrznym, konieczne jest podjęcie działań na szczeblu Unii.

               •Proporcjonalność

                  Jest to jedyna możliwa forma działania Unii na rzecz osiągnięcia zamierzonego celu.

               •Wybór instrumentu

                  Decyzja jest właściwym instrumentem służącym do technicznego wdrożenia istniejących wymogów.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Państwa członkowskie otrzymały informacje za pośrednictwem Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, w którym przeprowadzono odpowiednie konsultacje. Nie przeprowadzono odrębnych konsultacji, ponieważ inicjatywa dotyczy wyłącznie technicznego wdrożenia istniejących przepisów i w przeszłości nie przeprowadzano odrębnych konsultacji w ramach podobnych inicjatyw.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Komisja przeprowadziła analizę legislacyjną w kontakcie ze Zjednoczonym Królestwem. Zjednoczone Królestwo transponowało i wdrożyło te dyrektywy oraz spełniło ich wymogi przed wystąpieniem z Unii. Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję, że przepisy te nie ulegną zmianie i będą nadal stosowane od dnia 1 stycznia 2021 r.

               •Ocena skutków

                  Niniejszy akt jest decyzją o charakterze czysto technicznym, wdrażającą obowiązujące przepisy, w związku z czym ocena skutków nie jest wymagana.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Niniejszy wniosek nie jest związany z REFIT. Wniosek podtrzyma handel materiałem siewnym roślin rolniczych między Zjednoczonym Królestwem a Unią. Równoważność przyczyniłaby się zatem do utrzymania stałej podaży wysokiej jakości materiału siewnego w Unii. Wniosek nie ma wpływu na koszty przestrzegania przepisów ponoszone przez operatorów. „Kontrola cyfrowa” nie ma zastosowania do niniejszego wniosku.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Brak

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Nie dotyczy

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Jedyny przepis materialny we wniosku dodaje Zjednoczone Królestwo do wykazu państw, w odniesieniu do których uznano równoważność inspekcji polowych i zachowania odmian upraw nasiennych roślin zbożowych oraz równoważność produkowanego materiału siewnego. Opiera się to na analizie mającego zastosowanie ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa oraz wniosku, zgodnie z którym system i jego wymogi są równoważne z systemem i wymogami unijnymi. Po dodaniu Zjednoczonego Królestwa do tego wykazu dopuszcza się przywóz materiału siewnego ze Zjednoczonego Królestwa do Unii, jak również zachowanie odpowiednich odmian w tym państwie.

               2020/0379 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca decyzje Rady 2003/17/WE i 2005/834/WE w odniesieniu do równoważności inspekcji polowych i równoważności kontroli praktyk dotyczących zachowania odmian gatunków roślin rolniczych przeprowadzanych w Zjednoczonym Królestwie

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  2
               ,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzja Rady 2003/17/WE
                  3
                przewiduje, że pod pewnymi warunkami inspekcje polowe przeprowadzane w odniesieniu do określonych upraw nasiennych roślin uprawnych w państwach trzecich wymienionych w wykazie uznaje się za równoważne z inspekcjami polowymi przeprowadzanymi zgodnie z prawem Unii, oraz że pod pewnymi warunkami materiał siewny niektórych gatunków produkowany w tych państwach uznaje się za równoważny z materiałem siewnym produkowanym zgodnie z prawem Unii.

               (2)Decyzja Rady 2005/834/WE
                  4
                ustanawia przepisy w sprawie równoważności kontroli praktyk dotyczących zachowania odmian przeprowadzanych w niektórych państwach trzecich, Stanowi ona, że urzędowe kontrole praktyk dotyczących zachowania odmian, przeprowadzane w państwach trzecich i przez organy wymienione w załączniku do tej decyzji, w odniesieniu do gatunków objętych dyrektywami dotyczącymi każdego z tych państw, zapewniają takie same gwarancje co kontrole przeprowadzane przez państwa członkowskie.

               (3)Zjednoczone Królestwo transponowało i skutecznie wdrożyło dyrektywy Rady 66/401/EWG
                  5
               , 66/402/EWG
                  6
               , 2002/53/WE
                  7
               , 2002/54/WE
                  8
               , 2002/55/WE
                  9
                i 2002/57/WE
                  10
                oraz akty wykonawcze do nich. Akty te określają zasady, na których podstawie te dyrektywy Rady uznają odpowiednią równoważność.

               (4)Prawo Unii, w tym decyzje 2003/17/WE i 2005/834/WE, ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w okresie przejściowym, który kończy się w dniu 31 grudnia 2020 r., zgodnie z Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”), w szczególności jej art. 126 i art. 127 ust. 1.

               (5)W związku z zakończeniem okresu przejściowego przewidzianego w umowie o wystąpieniu Zjednoczone Królestwo przedłożyło Komisji wniosek o uznanie, od dnia 1 stycznia 2021 r., równoważności materiału siewnego roślin pastewnych, materiału siewnego roślin zbożowych, materiału siewnego buraka oraz materiału siewnego roślin włóknistych i oleistych wyprodukowanego w Zjednoczonym Królestwie z materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin zbożowych, materiałem siewnym buraka oraz materiałem siewnym roślin włóknistych i oleistych produkowanym w Unii oraz spełniającym wymogi dyrektyw 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE.

               (6)Zjednoczone Królestwo wystąpiło również o uznanie równoważności w odniesieniu do kontroli praktyk dotyczących zachowania odmian przeprowadzanych w Zjednoczonym Królestwie zgodnie z tymi dyrektywami, a także z dyrektywą 2002/53/WE.

               (7)Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję, że jego przepisy, które transponowały te dyrektywy, nie ulegną zmianie i będą nadal stosowane od dnia 1 stycznia 2021 r.

               (8)Komisja zbadała odpowiednie ustawodawstwo Zjednoczonego Królestwa i jego równoważność z wymogami Unii i stwierdziła, że inspekcje polowe upraw nasiennych roślin uprawnych są przeprowadzane w odpowiedni sposób i spełniają warunki załącznika II do decyzji 2003/17/WE oraz odpowiednie wymogi dyrektyw 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE i 2002/57/WE.

               (9)W związku z tym należy uznać równoważność inspekcji polowych przeprowadzanych w odniesieniu do tego materiału siewnego produkowanego w Zjednoczonym Królestwie i urzędowo certyfikowanych przez jego organy oraz w celu uniknięcia niepotrzebnych zakłóceń w handlu po zakończeniu okresu przejściowego.

               (10)Komisja zbadała odpowiednie ustawodawstwo Zjednoczonego Królestwa i jego równoważność z przepisami w sprawie praktyk dotyczących zachowania odmian zgodnie z dyrektywami 2002/53/WE i 2002/55/WE. Komisja stwierdziła, że przeprowadzone w Zjednoczonym Królestwie kontrole praktyk dotyczących zachowania odmian są tak samo pewne jak kontrole przeprowadzone przez państwa członkowskie.

               (11)Należy zatem uznać równoważność urzędowych kontroli praktyk dotyczących zachowania odmian, regulowanych dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/53/WE, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE w Zjednoczonym Królestwie.

               (12)Należy zatem włączyć Zjednoczone Królestwo do załącznika I do decyzji 2003/17/WE oraz do załącznika do decyzji 2005/834/WE, bez uszczerbku dla stosowania prawa Unii do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej zgodnie z art. 5 ust. 4 Protokołu w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do umowy o wystąpieniu w związku z załącznikiem 2 do tego protokołu.

               (13)W związku z tym należy odpowiednio zmienić decyzje 2003/17/WE oraz 2005/834/WE.

               (14)Ponieważ okres przejściowy przewidziany w umowie o wystąpieniu kończy się w dniu 31 grudnia 2020 r., niniejszą decyzję należy stosować od dnia 1 stycznia 2021 r.,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Zmiany w decyzjach 2003/17/WE oraz 2005/834/WE

               1.W załączniku I do decyzji 2003/17/WE wprowadza się zmiany zgodnie z punktem 1 załącznika do niniejszej decyzji.

               2.W załączniku do decyzji 2005/834/WE wprowadza się zmiany zgodnie z punktem 2 załącznika do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Wejście w życie i data rozpoczęcia stosowania

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.

               Artykuł 3

               Adresaci

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2003/17/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich (Dz.U. L 8 z 14.1.2003, s. 10).

                     (2)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (3)

                        Decyzja Rady 2003/17/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich (Dz.U. L 8 z 14.1.2003, s. 10).

                     (4)

                        Decyzja Rady 2005/834/WE z dnia 8 listopada 2005 r. w sprawie równoważności kontroli praktyk dotyczących zachowania odmian przeprowadzanych w niektórych państwach trzecich i zmieniająca decyzję 2003/17/WE (Dz.U. L 312 z 29.11.2005, s. 51).

                     (5)

                        Dyrektywa Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych (Dz.U. L 125 z 11.7.1966, s. 2298).

                     (6)

                        Dyrektywa Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych (Dz.U. L 125 z 11.7.1966, s. 2309).

                     (7)

                        Dyrektywa Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin
                           rolniczych (Dz.U. L 193 z 20.7.2002, s. 1).

                     (8)

                        Dyrektywa Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka (Dz.U. L 193 z 20.7.2002, s. 12).

                     (9)

                        Dyrektywa Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw (Dz.U. L 193 z 20.7.2002, s. 33).

                     (10)

                        Dyrektywa Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych (Dz.U. L 193 z 20.7.2002, s. 74).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.12.2020
            COM(2020) 853 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku dotyczącego
            DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniającej decyzje Rady 2003/17/WE i 2005/834/WE w odniesieniu do równoważności inspekcji polowych i równoważności kontroli praktyk dotyczących zachowania odmian gatunków roślin rolniczych przeprowadzanych w Zjednoczonym Królestwie

               ZAŁĄCZNIK

               1.W załączniku I do decyzji 2003/17/WE w tabeli wprowadza się następujące zmiany:

               1)pomiędzy pozycjami dotyczącymi „CL” i „IL” dodaje się pozycję w brzmieniu:

                        „GB**

                        Department for Environment, Food & Rural Affairs

                        Sand Hutton, York YO41 1LZ

                        66/401/EWG 66/402/EWG 2002/54/WE

                        2002/57/WE

               _____________________

               (**)Zgodnie z Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, w szczególności z art. 5 ust. 4 Protokołu w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej w związku z załącznikiem 2 do tego protokołu, do celów niniejszego załącznika odniesienia do Zjednoczonego Królestwa nie obejmują Irlandii Północnej.”;

               2)w przypisie (*) pomiędzy pozycjami „CL – Chile” i „IL – Izrael” dodaje się następujące wyrazy:

               „GB – Zjednoczone Królestwo”.

               2.W załączniku do decyzji 2005/834/WE w tabeli wprowadza się następujące zmiany:

               1)pomiędzy pozycjami dotyczącymi „CS” i „IL” dodaje się pozycję w brzmieniu:

                        „GB**

                        Department for Environment, Food & Rural Affairs

                        Sand Hutton, York YO41 1LZ

                        66/401/EWG 66/402/EWG 2002/54/WE

                        2002/55/WE

                        2002/57/WE

               _____________________

               (**)Zgodnie z Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, w szczególności z art. 5 ust. 4 Protokołu w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej w związku z załącznikiem 2 do tego protokołu, do celów niniejszego załącznika odniesienia do Zjednoczonego Królestwa nie obejmują Irlandii Północnej.”;

               2)w przypisie (*) pomiędzy pozycjami „CS – Serbia i Czarnogóra” i „IL – Izrael” dodaje się następujące wyrazy:

                  „GB – Zjednoczone Królestwo”.