               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.5.2020
            COM(2020) 194 final
            2020/0078(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do powiadomienia o dobrowolnym udziale w mechanizmie kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) od dnia 1 stycznia 2021 r. oraz o wariancie wybranym do obliczania wymagań wobec przewoźników lotniczych w zakresie kompensacji w latach 2021–2023

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) w odniesieniu do dobrowolnego udziału w mechanizmie kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) od dnia 1 stycznia 2021 r. oraz wariantu wybranego do obliczania wymagań wobec przewoźników lotniczych w zakresie kompensacji w latach 2021–2023.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja chicagowska i porozumienie paryskie

               Celem konwencji chicagowskiej („konwencja”) jest regulacja międzynarodowego transportu lotniczego. Konwencja weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r. i na jej mocy ustanowiono Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego.

               Podczas konferencji stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu przyjęto w grudniu 2015 r. porozumienie paryskie, którego celem jest ograniczenie globalnego wzrostu temperatury na poziomie znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomów sprzed epoki przemysłowej i kontynuacja starań zmierzających do ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 °C. Wszystkie sektory gospodarki, w tym lotnictwo międzynarodowe, powinny przyczyniać się do realizacji tego zmniejszenia emisji.

               Wszystkie państwa członkowskie UE są stronami obu porozumień. UE i jej państwa członkowskie są stronami porozumienia paryskiego i wspólnie zobowiązały się zredukować emisję gazów cieplarnianych.

               2.2.Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

               Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego to wyspecjalizowana agencja Organizacji Narodów Zjednoczonych. Celem Organizacji jest opracowywanie zasad i technik międzynarodowej żeglugi powietrznej oraz wspieranie planowania i rozwoju międzynarodowego transportu lotniczego. UE jest doraźnym obserwatorem w wielu organach ICAO (w Zgromadzeniu i innych organach technicznych).

               2.3.Mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA)

               W dniu 27 czerwca 2018 r. na swojej 214. sesji Rada Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego przyjęła międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) jako tom IV załącznika 16 do konwencji chicagowskiej.

               Wymogi w zakresie monitorowania, raportowania i weryfikacji dotyczące emisji CO2 pochodzących z lotów międzynarodowych określone w tomie IV załącznika 16 obowiązują od 1 stycznia 2019 r. Wymagania w zakresie kompensacji CO2 określone tomie IV załącznika 16 będą obowiązywały od 1 stycznia 2021 r.

               W rozdziale 3 pkt 3.1.3 i 3.2.1 oraz dodatku 1 („Procedury administracyjne”) do tomu IV załącznika 16 zobowiązuje się państwa do powiadomienia ICAO do dnia 30 czerwca 2020 r. o:

               •
                     decyzji o dobrowolnym udziale lub o rezygnacji z dobrowolnego udziału od 1 stycznia 2021 r.
                  1
               ;

               •
                     wariancie wybranym do obliczania wymagań wobec przewoźników lotniczych w zakresie kompensacji w latach 2021–2023.

               2.4.Unijny system handlu uprawnieniami do emisji

               Sektor lotnictwa jest uwzględniony w unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) od 2012 r.
                  2
                Unijny system handlu uprawnieniami do emisji obejmował emisje pochodzące z lotów z miejscem lądowania i odlotu na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), w tym do i z państw trzecich. Aby jednak nadać tempo działaniom Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego i ułatwić postępy w realizacji globalnego podejścia do problemu emisji pochodzących z lotnictwa międzynarodowego, Unia – w oczekiwaniu na rozwój sytuacji międzynarodowej – przyjęła tymczasowe odstępstwa w celu ograniczenia zakresu geograficznego do lotów w obrębie EOG, wykluczając tym samym loty poza EOG
                  3
               .

               W ramach ostatniej zmiany dyrektywy 2003/87/WE z 2017 r. w jej art. 28b odzwierciedlono ustalenie, że mechanizm CORSIA zostanie uwzględniony w drodze zmiany systemu regulującego unijny system handlu uprawnieniami do emisji, z zastrzeżeniem oceny głównych elementów CORSIA, w tym pod względem udziału oraz że należy to osiągnąć w sposób zgodny z celem UE w dziedzinie klimatu na 2030 r. (zgodnie z zasadą nierezygnowania z kontynuowania postępów określoną w porozumieniu paryskim
                  4
               ).

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               3.1. Przebieg procedury

               Unia jest zdecydowanym zwolennikiem globalnego środka rynkowego ICAO dotyczącego emisji z lotnictwa międzynarodowego – mechanizmu CORSIA – który przyczynia się do przeciwdziałania zmianie klimatu. Przejawem wsparcia Unii było m.in. to, że Parlament Europejski i Rada trzy razy zmieniały unijny systemu handlu uprawnieniami do emisji, aby ułatwić postępy w ICAO.

               Chociaż początkowy cel mechanizmu CORSIA ogranicza się do kompensowania wzrostu emisji od 2020 r., istotne jest, aby wspierać początkowe postępy i brać odpowiedni udział w dążeniu do osiągnięcia tego celu.

               W decyzja Rady (UE) 2016/915
                  5
                określono stanowisko Unii w odniesieniu do międzynarodowego instrumentu, który ma zostać opracowany w ramach organów ICAO i który ma doprowadzić do wdrożenia od 2020 r. jednolitego globalnego środka rynkowego dotyczącego emisji z lotnictwa międzynarodowego.

               Celem rozporządzenia (UE) 2017/2392
                  6
                jest w szczególności „przygotowanie wdrożenia globalnego środka rynkowego po 2021 r.”. Jak wskazano w rozporządzeniu, „ostateczne [...] uruchomienie [tego środka] będzie wymagało podjęcia działań przez strony ICAO na szczeblu krajowym”.

               Art. 28b dyrektywy 2003/87/WE (dyrektywa EU ETS)
                  7
                stanowi, że „[w] terminie 12 miesięcy od przyjęcia przez ICAO odpowiednich instrumentów i zanim globalny środek rynkowy zostanie uruchomiony, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym rozpatrzy sposoby wdrożenia tych instrumentów do prawa unijnego w drodze przeglądu niniejszej dyrektywy. W sprawozdaniu tym Komisja przeanalizuje też, w stosownym przypadku, przepisy mające zastosowanie w odniesieniu do lotów w obrębie EOG. Komisja zbada także założenia i ogólną integralność środowiskową globalnego środka rynkowego, w tym jego ogólny poziom założeń w odniesieniu do celów wynikających z porozumienia paryskiego, poziom uczestnictwa, wykonalność, przejrzystość, kary za nieprzestrzeganie wymogów, procedury umożliwiające udział społeczeństwa, jakość jednostek kompensacji, monitorowanie, raportowanie i weryfikację w zakresie emisji, rejestry, rozliczalność, a także zasady dotyczące wykorzystania biopaliw”.

               W decyzji Rady (UE) 2018/2027
                  8
                określono stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach ICAO w odniesieniu do pierwszego wydania międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania dotyczących mechanizmu CORSIA w zakresie różnic, które należy zgłosić. Zgodnie z tą decyzją państwa członkowskie zgłosiły różnice ICAO, podkreślając rozbieżności między unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji a mechanizmem CORSIA (które opierają się odpowiednio na trasach lotu i państwach) oraz że wdrożenie mechanizmu CORSIA przez UE odbędzie się poprzez dokonanie przeglądu unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji, jak uzgodniono w jego ostatnim przeglądzie z 2017 r.
                  9
                Celem była ochrona dorobku prawnego UE i przyszłej przestrzeni politycznej, a także poziomu ambicji UE w dziedzinie klimatu.

               W dniu 4 marca 2020 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący Europejskiego prawa o klimacie
                  10
               , na podstawie którego Unia byłaby zobowiązana do zrealizowania celu polegającego na osiągnięciu neutralności klimatycznej do 2050 r., w dążeniu do osiągnięcia długoterminowego celu dotyczącego temperatury określonego w art. 2 porozumienia paryskiego. Podstawą wniosku jest ustalenie, że należy podjąć dodatkowe działania, w które swój wkład będą musiały wnieść wszystkie sektory, ponieważ oczekuje się, że aktualna polityka pomoże ograniczyć emisje gazów cieplarnianych jedynie o 60 % do 2050 r., co oznacza, że w celu osiągnięcia neutralności klimatycznej pozostanie jeszcze wiele do zrobienia.

               Ponadto Unia wielokrotnie wyrażała polityczne zobowiązanie do wdrożenia mechanizmu CORSIA od początku jego etapu pilotażowego. Ostatnio oświadczenie złożone w imieniu UE i jej państw członkowskich na 40. sesji Zgromadzenia ICAO w 2019 r. miało na celu z jednej strony wskazanie, że Unia utrzyma swoje ambicje w zakresie przestrzeni politycznej i klimatu w odniesieniu do wdrażania mechanizmu CORSIA za pośrednictwem unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji, a z drugiej strony wyrażenie, że Unia i jej państwa członkowskie nadal „zdecydowanie popierają mechanizm CORSIA” i są „w pełni zaangażowane w jego wdrażanie od początku etapu pilotażowego”. Unia konsekwentnie przypominała o potrzebie zachowania odpowiednich przepisów UE oraz poziomu ambicji w dziedzinie klimatu, zgodnie z ostatnią zmianą unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji, oraz podkreśliła ją w ramach zgłoszonej różnicy w 2018 r., a także w oświadczeniu UE złożonym na 40. sesji Zgromadzenia ICAO. Od tego czasu Parlament Europejski wezwał Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania autonomii prawodawczej UE we wdrażaniu dyrektywy EU ETS
                  11
               .

               3.2. Proponowane stanowisko

               Konieczne jest przyjęcie, przed upływem terminu wyznaczonego w międzynarodowych normach i zalecanych metodach postępowania dotyczących mechanizmu CORSIA na dzień 30 czerwca 2020 r., stanowiska w imieniu Unii, aby umożliwić państwom członkowskim dokonanie niezbędnych powiadomień.

               W odniesieniu do pierwszej kwestii – tj. powiadomienia o każdej decyzji o dobrowolnym udziale lub rezygnacji z dobrowolnego udziału od dnia 1 stycznia 2021 r. – biorąc pod uwagę zobowiązanie polityczne wielokrotnie składane przez Unię i uznane już przez ICAO, spodziewane korzyści dla środowiska i transportu międzynarodowego związane z mechanizmem CORSIA oraz brak jakiejkolwiek realnej alternatywy na szczeblu światowym, proponuje się powiadomienie o dobrowolnym udziale państw członkowskich od początku etapu pilotażowego w dniu 1 stycznia 2021 r. Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/2027 powiadomienie podlegałoby różnicom zgłoszonym w 2018 r. oraz wszelkim przyszłym różnicom, a także pozostawałoby bez uszczerbku dla przeglądu unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji uzgodnionego w 2017 r. oraz dla ambicji UE w dziedzinie klimatu, a także nie naruszałoby przepisów dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii
                  12
               .

               W odniesieniu do drugiej kwestii – tj. powiadomienia o wariancie wybranym do obliczania wymagań wobec przewoźników lotniczych w zakresie kompensacji w latach 2021–2023 – proponuje się, aby dla każdego roku etapu pilotażowego wybrać odpowiednio warianty emisji w latach 2021, 2022 i 2023, a nie wariant emisji w 2020 r. dla każdego odpowiedniego roku. Podejście to uwzględnia oczekiwane korzyści dla środowiska i transportu międzynarodowego, potrzebę zapewnienia zachęt dla przewoźników do ograniczania ich wpływu na środowisko oraz znaczenie wczesnego działania, przy jednoczesnym uwzględnieniu wielkości potencjalnych kosztów kompensacji dla przewoźników europejskich i ewentualnego wpływu na ich międzynarodową konkurencyjność. W porównaniu z wyborem roku 2020 jako odniesienia, odniesienie odpowiednio do lat 2021, 2022 i 2023 powinno prowadzić do zwiększenia efektywności środowiskowej. Wynika to z tego, że oczekuje się, iż emisje pochodzące z lotnictwa międzynarodowego będą wyższe w latach 2021, 2022 i 2023 niż w 2020 r. w szczególności ze względu na znaczny wpływ pandemii COVID-19 na ruch lotniczy i emisje.

               W tym kontekście konieczne jest zapewnienie, aby obecne i potencjalne przyszłe różnice między prawem Unii a mechanizmem CORSIA zostały należycie uwzględnione. Powyższe powiadomienie powinno zatem zawierać odniesienie do różnicy zgłoszonej na podstawie decyzji Rady (UE) 2018/2027. Ponieważ różnica ta, chociaż jest istotna, dotyczy jedynie podziału kompetencji państw względem poszczególnych przewoźników, zważywszy na pewne różnice w konstrukcji między mechanizmem CORSIA a unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji, w ramach powyższego powiadomienia należy również zastrzec możliwość zgłoszenia dodatkowych różnic.

               4.Spójność z innymi politykami Unii

               Decyzja, której dotyczy wniosek, jest spójna z innymi politykami Unii, zwłaszcza dotyczącymi energii, środowiska i transportu, a także je uzupełnia. Przypomina ona o związku między udziałem w mechanizmie CORSIA a zmianą dyrektywy EU ETS przez Parlament Europejski i Radę, jak określono w rozporządzeniu 2017/2392. Komisja nie przedstawiła jednak jeszcze sprawozdania przewidzianego w art. 28b dyrektywy EU ETS, a bardziej ogólnie przyszła decyzja prawodawcy w tej kwestii nie jest jeszcze znana. Dlatego niniejsze powiadomienie należy uznać za etap pośredni, mając na uwadze rozdział 3 pkt 3.1.3 i 3.2.1 oraz dodatek 1 do tomu IV załącznika 16 do konwencji chicagowskiej.

               W celu zapewnienia, aby ten etap pośredni pozostawał bez uszczerbku dla przyszłych decyzji politycznych współprawodawców, powiadomienie musi zawierać odniesienie do różnicy zgłoszonej już zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/2027 oraz dopuszczać możliwość zgłoszenia innych dodatkowych różnic, o których mowa powyżej.

               5.Podstawa prawna

               5.1.Proceduralna podstawa prawna

               5.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określono tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu, czy też stroną danej umowy
                  13
               .

               5.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Zgodnie z rozdziałem 3 pkt 3.1.3 i dodatkiem 1 („Procedury administracyjne”) do tomu IV załącznika 16 do konwencji państwa są zobowiązane do powiadomienia ICAO do dnia 30 czerwca 2020 r. o podjętej przez siebie decyzji o dobrowolnym udziale lub o rezygnacji z dobrowolnego udziału od dnia 1 stycznia 2021 r., a także o wybranym przez siebie zgodnie z pkt 3.2.1 tomu IV załącznika 16 wariancie obliczania wymagań wobec przewoźników lotniczych w zakresie kompensacji na lata 2021–2023.

               Z powyższych postanowień wynika, że niektóre skutki prawne związane ze stosowaniem mechanizmu CORSIA wprowadzonego na mocy decyzji Rady Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego – będącej organem ustanowionym na mocy umowy – są uzależnione od przekazania ICAO stosownych powiadomień oraz od warunków tych powiadomień. Dlatego też zajęcie stanowiska w imieniu Unii w odniesieniu do takich powiadomień wchodzi w zakres art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.2.Materialna podstawa prawna

               Zgodnie z art. 192 ust. 1 i art. 191 TFUE Unia Europejska przyczynia się do osiągania m.in. następujących celów: zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska, promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska, w szczególności walki ze zmianą klimatu.

               5.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               5.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do polityki klimatycznej w kontekście lotnictwa międzynarodowego.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1 TFUE.

               5.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0078 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do powiadomienia o dobrowolnym udziale w mechanizmie kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) od dnia 1 stycznia 2021 r. oraz o wariancie wybranym do obliczania wymagań wobec przewoźników lotniczych w zakresie kompensacji w latach 2021–2023

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               1)Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym („konwencja”), która ma na celu uregulowanie międzynarodowego transportu lotniczego, weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r. Na jej mocy ustanowiono Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

               2)Wszystkie państwa członkowskie Unii są umawiającymi się państwami konwencji oraz członkami ICAO, natomiast Unia ma status obserwatora w niektórych organach ICAO.

               3)Podczas 21. konferencji stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu przyjęto w grudniu 2015 r. porozumienie paryskie, którego celem jest ograniczenie globalnego wzrostu temperatury na poziomie znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomów sprzed epoki przemysłowej i kontynuacja starań zmierzających do ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 °C. Wszystkie sektory gospodarki, w tym lotnictwo międzynarodowe, powinny przyczyniać się do realizacji tego zmniejszenia emisji.

               4)W 2016 r. podczas 39. sesji Zgromadzenia ICAO postanowiono, w drodze rezolucji A39-3, utworzyć globalny mechanizm rynkowy służący ograniczeniu emisji gazów cieplarnianych z lotnictwa międzynarodowego, tak aby utrzymać je na poziomach z 2020 r. Stanowisko Unii w kwestii opracowania i przyjęcia mechanizmu i różnych jego elementów określono za pośrednictwem decyzji Rady (UE) 2016/915
                  14
               .

               5)W dniu 27 czerwca 2018 r. na dziesiątym posiedzeniu swojej 214. sesji Rada Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego przyjęła pierwsze wydanie tomu IV załącznika 16 do konwencji: Międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego („CORSIA”).

               6)W 2017 r. rozporządzeniem (UE) 2017/2392
                  15
                Parlament Europejski i Rada dokonały przeglądu dyrektywy 2003/87/WE
                  16
                w szczególności, aby przygotować się do wdrażania globalnego środka rynkowego od 2021 r., ustanowić wymogi prawa Unii w zakresie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji do celów mechanizmu CORSIA oraz aby określić przepisy w zakresie sprawozdań i przeglądów dotyczących mechanizmu CORSIA.

               7)Zasady zawarte w mechanizmie CORSIA mogą stać się wiążące zgodnie z konwencją oraz w ramach w niej określonych. Mogą one również stać się wiążące dla Unii i jej państw członkowskich w ramach istniejących międzynarodowych umów o transporcie lotniczym.

               8)Aby ICAO mogła w pełni uwzględnić obecną sytuację prawną na poziomie Unii, państwa członkowskie powiadomiły o różnicach zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/2027
                  17
               . Zgodnie z tymi powiadomieniami dyrektywę 2003/87/WE w obecnej formie stosuje się niezależnie od przynależności państwowej przewoźnika lotniczego i zasadniczo obejmuje ona loty rozpoczynające się lub kończące na lotnisku znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego, do którego zastosowanie ma Traktat. Dyrektywę 2003/87/WE stosuje się bez rozróżnienia na loty w obrębie poszczególnych państw członkowskich lub państw EOG i między nimi. Zasady te dotyczą zarówno wymagań dotyczących monitorowania, raportowania i weryfikacji, jak i wymagań w zakresie kompensacji.

               9)Z zastrzeżeniem tych różnic obowiązujące do dnia 1 stycznia 2019 r. wymagania dotyczące monitorowania, raportowania i weryfikacji określone w ramach mechanizmu CORSIA włączono do przepisów Unii
                  18
               . Na podstawie tych przepisów dane dotyczące emisji podczas etapu pilotażowego będą gromadzone i przekazywane Sekretariatowi Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego.

               10)Zgodnie z rozdziałem 3 pkt 3.1.3 i dodatkiem 1 („Procedury administracyjne”) do tomu IV załącznika 16 do konwencji państwa są zobowiązane do powiadomienia ICAO do dnia 30 czerwca 2020 r. o podjętej przez siebie decyzji o dobrowolnym udziale lub o rezygnacji z dobrowolnego udziału od dnia 1 stycznia 2021 r., a także o wybranym przez siebie zgodnie z pkt 3.2.1 tomu IV załącznika 16 wariancie obliczania wymagań wobec przewoźników lotniczych w zakresie kompensacji na lata 2021–2023.

               11)Z powyższych postanowień wynika, że niektóre skutki prawne związane ze stosowaniem mechanizmu CORSIA wprowadzonego na mocy decyzji Rady Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego – będącej organem ustanowionym na mocy umowy – są uzależnione od przekazania ICAO stosownych powiadomień oraz od warunków tych powiadomień. Dlatego też zajęcie stanowiska w imieniu Unii w odniesieniu do takich powiadomień wchodzi w zakres art. 218 ust. 9 TFUE.

               12)W tym względzie zasadne jest określenie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii, biorąc pod uwagę wspomniany powyżej wymóg powiadomienia, w szczególności z uwagi na fakt, że dobrowolny udział w mechanizmie CORSIA i wybór wariantu zgodnie z pkt 3.2.1 tomu IV załącznika 16 do konwencji może mieć decydujący wpływ na prawa i obowiązki w obszarze podlegającym prawu Unii, zwłaszcza przepisom dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych
                  19
               .

               13)Unia i jej państwa członkowskie wielokrotnie deklarowały
                  20
               , że są gotowe do uczestnictwa w mechanizmie CORSIA od dnia 1 stycznia 2021 r.

               14)Dobrowolny udział w mechanizmie CORSIA wiąże się również z koniecznością wyboru wariantu związanego z metodą obliczania wymagań wobec przewoźników lotniczych w zakresie kompensacji na lata 2021–2023 zgodnie z pkt 3.2.1 tomu IV załącznika 16 do konwencji. W tym względzie zasadne jest oparcie obliczeń na poziomach emisji z – odpowiednio – 2021, 2022 i 2023 r. Wariant ten będzie prawdopodobnie wiązał się z większymi korzyściami środowiskowymi i większymi korzyściami dla transportu międzynarodowego niż drugi dostępny wariant zakładający oparcie obliczeń na poziomie emisji z 2020 r., ponieważ oczekuje się, że poziom emisji generowanych przez lotnictwo międzynarodowe będzie wyższy w latach 2021, 2022 i 2023 niż w 2020 r., co przełoży się na wyższe wymagania w zakresie kompensacji. Zastosowanie tego wariantu zapewniłoby również większą ciągłość z uwagi na fakt, że zgodnie z pkt 3.2.2 tomu IV załącznika 16 począwszy od 2024 r. obliczenia mają być przeprowadzane w oparciu o poziom emisji w danym roku.

               15)Wybór emisji z – odpowiednio – 2021, 2022 i 2023 r. jako podstawy do obliczania wymagań w zakresie kompensacji miałby zastosowanie w latach 2021–2023 do wszystkich przewoźników lotniczych przypisanych do danego państwa członkowskiego.

               16)Jak wspomniano powyżej, system przewidziany w dyrektywie 2003/87/WE różni się obecnie pod pewnymi względami od mechanizmu CORSIA. W art. 28b dyrektywy 2003/87/WE Komisję zobowiązano do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania dotyczącego sposobów wdrożenia mechanizmu CORSIA w Unii poprzez dokonanie przeglądu dyrektywy zgodnie z unijnym zobowiązaniem do redukcji emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce do 2030 r. oraz z myślą o zachowaniu integralności środowiskowej i skuteczności działań Unii w dziedzinie klimatu. W tym celu w terminie roku od daty przyjęcia przez ICAO odpowiednich instrumentów prawnych i zanim instrumenty te zostaną uruchomione Komisja jest zobowiązana przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym oceni m.in. poziom ambicji i integralność środowiskową instrumentu ICAO. Sprawozdaniu powinien w stosownych przypadkach towarzyszyć wniosek ustawodawczy. Komisja nie przedstawiła jeszcze wspomnianego sprawozdania.

               17)W tym kontekście konieczne jest zapewnienie, aby obecne i potencjalne przyszłe różnice między prawem Unii a mechanizmem CORSIA zostały należycie uwzględnione, by – w razie potrzeby – zachować system unijny, pozostawiając prawodawcy swobodę uznania w kwestii podjęcia decyzji dotyczącej mechanizmu unijnego, jaki ma być stosowany w przedmiotowej dziedzinie w przyszłości. W tym względzie Parlament Europejski wezwał Komisję i państwa członkowskie
                  21
                do zagwarantowania autonomii prawodawczej UE we wdrażaniu dyrektywy 2003/87/WE.

               18)Powyższe powiadomienie powinno zatem zawierać odniesienie do różnicy zgłoszonej na podstawie decyzji Rady (UE) 2018/2027, która dotyczy kwestii związanych z dobrowolnym udziałem. Ponieważ różnica ta, chociaż jest istotna, dotyczy jedynie podziału kompetencji państw względem poszczególnych przewoźników, w ramach powyższego powiadomienia należy również zastrzec możliwość zgłoszenia dodatkowych różnic.

               19)Stanowisko Unii powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami ICAO,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w związku z pkt 3.1.3 i 3.2.1 rozdziału 3 oraz dodatkiem 1 do tomu IV załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym oraz w związku ze skierowanym do Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego powiadomieniem dotyczącym

               – dobrowolnego udziału państw członkowskich w mechanizmie kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego od stycznia 2021 r. oraz

               – wariantu wybranego do obliczania wymagań wobec przewoźników lotniczych w zakresie kompensacji w latach 2021–2023,

               zostało przedstawione w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, wyrażają działające wspólnie państwa członkowskie Unii będące członkami Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Rady

                  Przewodniczący

                     (1)

                        Pkt 3.1.3 odnosi się do „uwzględnienia państwa w dokumencie ICAO zatytułowanym „CORSIA States for Chapter 3 State Pairs” (Państwa objęte mechanizmem CORSIA na potrzeby par państw określonych w rozdziale 3)”. Punkt ten zawiera uwagę, w której określono, że w przedmiotowym dokumencie rejestruje się „państwa, które dobrowolnie zgłosiły udział w okresach dostosowania się do wymagań od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2026 r.”. Należy również zauważyć, że w dodatku 1 zobowiązano państwa do powiadamiania ICAO o każdej decyzji o zakończeniu dobrowolnego udziału do dnia 30 czerwca każdego roku poprzedzającego rok, w którym dobrowolny udział miałby się zakończyć.

                     (2)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, Dz.U. L 8 z 13.1.2009, s. 3).

                     (3)

                        Jeżeli Parlament Europejski i Rada do grudnia 2023 r. nie przyjmą żadnych zmian do dyrektywy EU ETS, po tym terminie zakres unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji dla lotnictwa automatycznie powróci do swojego pierwotnego wymiaru, a mianowicie będzie obejmował wszystkie loty z miejscem odlotu w portach lotniczych w państwach członkowskich UE i we wszystkich państwach EFTA oraz z miejscem lądowania w innych portach lotniczych w UE/EFTA lub w państwach trzecich, a także – jeżeli nie zostaną one wyłączone na podstawie przepisów delegowanych – przyloty do portów lotniczych w UE/EFTA z państw trzecich.

                     (4)

                        Art. 3 porozumienia paryskiego.

                     (5)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/915 z dnia 30 maja 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do międzynarodowego instrumentu, który ma zostać opracowany w ramach organów ICAO i który ma doprowadzić do wdrożenia od 2020 r. jednolitego globalnego środka rynkowego dotyczącego emisji z lotnictwa międzynarodowego, Dz.U. L 153 z 10.6.2016, s. 32.

                     (6)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniające dyrektywę 2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania w odniesieniu do działań lotniczych i w celu przygotowania wdrożenia globalnego środka rynkowego po 2021 r., Dz.U. L 350 z 29.12.2017, s. 7.

                     (7)

                        Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

                     (8)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/2027 z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do pierwszego wydania międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA), Dz.U. L 325 z 20.12.2018, s. 25.

                     (9)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniające dyrektywę 2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania w odniesieniu do działań lotniczych i w celu przygotowania wdrożenia globalnego środka rynkowego po 2021 r., Dz.U. L 350 z 29.12.2017, s. 7.

                     (10)

                        Wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ramy na potrzeby osiągnięcia neutralności klimatycznej i zmieniającego rozporządzenie (UE) 2018/1999 (Europejskie prawo o klimacie) z dnia 4 marca 2020 r., COM(2020) 80.

                     (11)

                        Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie konferencji ONZ w sprawie zmiany klimatu 2019 (COP25) w Madrycie (Hiszpania), P9_TA(2019)0079.

                     (12)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 82.

                     (13)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (14)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/915 z maja 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do międzynarodowego instrumentu, który ma zostać opracowany w ramach organów ICAO i który ma doprowadzić do wdrożenia od 2020 r. jednolitego globalnego środka rynkowego dotyczącego emisji z lotnictwa międzynarodowego (Dz.U. L 153 z 10.6.2016, s. 32).

                     (15)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniające dyrektywę 2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania w odniesieniu do działań lotniczych i w celu przygotowania wdrożenia globalnego środka rynkowego po 2021 r., Dz.U. L 350 z 29.12.2017, s. 7.

                     (16)

                        Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32).

                     (17)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/2027 z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do pierwszego wydania międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) (Dz.U. L 325 z 20.12.2018, s. 25).

                     (18)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2066 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012 (Dz.U. L 334 z 31.12.2018, s. 1), rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie weryfikacji danych oraz akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 334 z 31.12.2018, s. 94) oraz rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/1603 z dnia 18 lipca 2019 r. uzupełniające dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do środków przyjętych przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji lotniczych w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego (Dz.U. L 250 z 30.9.2019, s. 10).

                     (19)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 82.

                     (20)

                        Na przykład „Deklaracja z Bratysławy” (zatwierdzona przez Coreper, ST 12029/16 (załącznik I)), dokument ICAO A39-WP/414 (zatwierdzony przez Coreper, ST 12029/16 (załącznik II)), dokument ICAO A40-WP/102 (zatwierdzony przez Radę, ST 10227/1/19 (załącznik H)).

                     (21)

                        Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie konferencji ONZ w sprawie zmiany klimatu 2019 (COP25) w Madrycie (Hiszpania), P9_TA(2019)0079.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.5.2020
            COM(2020) 194 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do powiadomienia o dobrowolnym udziale w mechanizmie kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) od dnia 1 stycznia 2021 r. oraz o wariancie wybranym do obliczania wymagań wobec przewoźników lotniczych w zakresie kompensacji w latach 2021–2023

               ZAŁĄCZNIK

               Najpóźniej w dniu 30 czerwca 2020 r. każde państwo członkowskie zgłasza, co następuje:

               –Zgodnie z pkt 3.1.3 rozdziału 2 oraz dodatkiem 1 do rozdziału 3 tomu IV załącznika 16 do konwencji chicagowskiej [państwo członkowskie] deklaruje swój dobrowolny udział w mechanizmie kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) od dnia 1 stycznia 2021 r.

               –Do celów obliczenia wymagań wobec przewoźnika lotniczego w zakresie kompensacji w latach 2021–2023, zgodnie z pkt 3.2.1 i dodatkiem 1 do rozdziału 3 tomu IV załącznika 16 do konwencji, wybranym wariantem jest OE = emisje CO2 danego przewoźnika lotniczego objęte pkt 3.1 w danym roku y.

               –Powiadomienia te pozostają bez uszczerbku dla różnic, które zostały zgłoszone przez [państwo członkowskie] [*], a także dodatkowych różnic, które mogą zostać zgłoszone w późniejszym terminie.

               * Zob. powiadomienie dokonane zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/2027.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 15.5.2020
            COM(2020) 196 final
            2020/0080(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Światowej Organizacji Celnej (WCO) w odniesieniu do przyjęcia not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji systemu zharmonizowanego oraz zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji i stosowania systemu zharmonizowanego w ramach konwencji w sprawie systemu zharmonizowanego

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ramowej określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Światowej Organizacji Celnej (WCO) dotyczących przygotowania i przyjęcia not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych, innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji systemu zharmonizowanego oraz zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji i stosowania systemu zharmonizowanego w ramach konwencji w sprawie systemu zharmonizowanego („konwencja HS”).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu określania i kodowania towarów

               Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu określania i kodowania towarów („konwencja HS”) ma na celu ułatwianie handlu międzynarodowego oraz gromadzenia, porównywania i analizy danych statystycznych, w szczególności tych dotyczących handlu międzynarodowego. Zawiera ona jako załącznik nomenklaturę HS, stanowiącą międzynarodowy zharmonizowany system, który umożliwia uczestniczącym państwom klasyfikowanie towarów będących przedmiotem handlu do celów celnych na wspólnej podstawie. W szczególności nomenklatura HS obejmuje opis towarów pojawiających się w pozycjach i podpozycjach oraz związane z nimi kody numeryczne oparte na systemie 6-cyfrowym. Nomenklatura HS jest poddawana przeglądowi co pięć lat
                  1
               . Jest ona stosowana przez ponad 190 administracji na całym świecie; w związku z tym ponad 98 % wszystkich towarów będących przedmiotem obrotu na świecie jest klasyfikowanych według tej nomenklatury.

               Konwencja HS weszła w życie w dniu 1 stycznia 1988 r.

               Unia Europejska i wszystkie państwa członkowskie są stronami tej umowy
                  2
               .

               2.2.Światowa Organizacja Celna (WCO)

               Światowa Organizacja Celna (WCO), utworzona w 1952 r. jako Rada Współpracy Celnej, jest niezależnym organem międzyrządowym, którego zadaniem jest zwiększanie skuteczności i efektywności administracji celnych. WCO reprezentuje 183 administracji celnych z całego świata. Jej organem zarządzającym jest Rada WCO. Każdy członek Rady dysponuje jednym głosem. Rada podejmuje decyzje większością dwóch trzecich głosów członków obecnych i uprawnionych do głosowania. Unia wykonuje tymczasowo swoje prawa i obowiązki identyczne z prawami i obowiązkami członka WCO w oczekiwaniu na wejście w życie zmiany Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej

               Komitet Systemu Zharmonizowanego („Komitet”, „HSC”) jest komitetem technicznym odpowiedzialnym za prace przygotowawcze związane z konwencją HS. Główne zadania Komitetu Systemu Zharmonizowanego są następujące:

               ·przygotowanie not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji systemu zharmonizowanego, a także wykonywanie innych uprawnień i funkcji dotyczących systemu zharmonizowanego, które Rada lub umawiające się strony uznają za niezbędne. Komitet może tworzyć organy przygotowawcze takie jak podkomitety lub grupy robocze;

               ·przygotowanie zaleceń w celu zapewnienia jednolitej interpretacji i jednolitego stosowania tekstów prawnych systemu zharmonizowanego, w tym poprzez rozstrzyganie sporów dotyczących klasyfikacji między umawiającymi się stronami, a tym samym ułatwianie handlu;

               ·proponowanie zmian i aktualizacji systemu zharmonizowanego w celu odzwierciedlenia rozwoju technologii i zmian w strukturze handlu, jak również innych potrzeb użytkowników systemu zharmonizowanego;

               ·promowanie szerokiego stosowania systemu zharmonizowanego oraz analizowanie kwestii ogólnych i zagadnień politycznych z nim związanych.

               Unia i jej państwa członkowskie mają w Komitecie wspólnie tylko jeden głos. Komitet podejmuje decyzje w sprawach objętych niniejszą decyzją ramową zwykłą większością głosów.

               Zgodnie z art. 8 ust. 2 konwencji HS noty wyjaśniające, opinie klasyfikacyjne oraz inne informacje mające charakter doradczy dotyczące interpretacji systemu zharmonizowanego oraz zalecenia mające zabezpieczać jednolitość interpretacji i stosowania systemu zharmonizowanego, przygotowywane podczas sesji Komitetu Systemu Zharmonizowanego, uważane są za zatwierdzone przez Radę WCO, jeżeli nie później niż do końca drugiego miesiąca następującego po tym miesiącu, w którym sesja została zamknięta, żadna z umawiających się stron konwencji HS nie powiadomiła Sekretarza Generalnego WCO, że występuje o to, by taka sprawa została odesłana do Rady WCO.

               Zgodnie z art. 8 ust. 3 konwencji HS, w przypadku gdy sprawa zostaje odesłana do Rady WCO, zgodnie z postanowieniami ust. 2 tego artykułu, Rada zatwierdza takie noty wyjaśniające, opinie klasyfikacyjne oraz inne informacje mające charakter doradczy albo zalecenia, chyba że któryś z członków Rady będący umawiającą się stroną konwencji poprosi o odesłanie całości lub części do Komitetu w celu ponownego zbadania.

               2.3.Planowane akty

               Zgodnie z art. 6 ust. 2 konwencji HS Komitet w warunkach normalnych zbiera się przynajmniej dwa razy w roku. W praktyce posiedzenia Komitetu odbywają się w marcu i we wrześniu.

               Proponowana decyzja ramowa dotyczy następujących aktów, których przyjęcie rozważa się i które zostały tymczasowo przyjęte przez Komitet, pod warunkiem zatwierdzenia przez Radę WCO w drodze „procedury milczącej zgody”:

               a)noty wyjaśniające, które wyjaśniają interpretację not, pozycji i podpozycji nomenklatury HS;

               b)opinie klasyfikacyjne, które odzwierciedlają decyzje podjęte przez Komitet w odniesieniu do klasyfikacji określonych produktów;

               c)inne informacje mające charakter doradczy oraz zalecenia dotyczące klasyfikacji towarów w nomenklaturze HS, takie jak decyzje dotyczące klasyfikacji lub inne wytyczne przyjęte przez Komitet.

               Zgodnie z art. 34 ust. 7 lit. a) ppkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 952/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny
                  3
                organy celne państw członkowskich cofają swoje decyzje WIT, gdy przestaje być zgodna z interpretacją nomenklatury HS wynikającą z decyzji klasyfikacyjnych, opinii klasyfikacyjnych lub zmian not wyjaśniających do nomenklatury HS, ze skutkiem od daty opublikowania komunikatu Komisji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               3.1. Praktyczne ograniczenia w przygotowywaniu i przyjmowaniu stanowisk UE

               Podczas każdego z dwóch corocznych posiedzeń Komitet Systemu Zharmonizowanego zajmuje się wieloma zagadnieniami o wysoce technicznym charakterze. W tabeli 1 przedstawiono, w odniesieniu do ostatnich trzech lat, liczbę decyzji podjętych przez Komitet w podziale na rodzaj decyzji.

               Tabela 1 – Decyzje Komitetu Systemu Zharmonizowanego według rodzaju

                        Posiedzenie

                        HSC/59

                        HSC/60

                        HSC/61

                        HSC/62

                        HSC/63
                           4

                        HSC/64

                        Data
                           5

                        13-24/3/2017

                        25/9-6/10/2017

                        1-16/3/2018

                        13-28/9/2018

                        14-29/3/2019

                        16-27/9/2019

                        Zmiany w nomenklaturze HS
                           6

                        13

                        9

                        9

                        29

                        44

                        2

                        Noty wyjaśniające

                        10

                        21

                        7

                        14

                        16

                        8

                        Opinie klasyfikacyjne

                        22

                        19

                        26

                        13

                        21

                        7

                        Decyzje klasyfikacyjne

                        48

                        35

                        38

                        37

                        29

                        39

                        Suma cząstkowa

                        80

                        75

                        71

                        64

                        66

                        54

                        Ogółem

                        93

                        84

                        80

                        93

                        110

                        56

               Unia jest jednym z głównych podmiotów zaangażowanych w prace Komitetu, ponieważ przedkłada dużą liczbę wniosków i kwestii (pytania dotyczące klasyfikacji lub spory dotyczące klasyfikacji z państwami trzecimi, propozycje zmian w notach wyjaśniających do HS), które są regularnie włączane do porządku obrad Komitetu.

               W celu zagwarantowania optymalnego przygotowania, prezentacji i skutecznej obrony stanowisk Unii na forum WCO zastosowano elastyczne i pragmatyczne podejście. Po pierwsze, eksperci Komisji ds. klasyfikacji systematycznie analizują te zagadnienia, dokonują przeglądu praktyki państw członkowskich w zakresie klasyfikacji oraz przygotowują projekty stanowisk. Projekty te są następnie omawiane z ekspertami z państw członkowskich w ramach grupy ekspertów celnych i w razie potrzeby dostosowywane w celu ustalenia skoordynowanego stanowiska (przed posiedzeniem przedsesyjnej grupy roboczej ds. systemu zharmonizowanego). Proces ten jest w razie potrzeby uzupełniany w ramach konsultacji zewnętrznych (z europejskimi stowarzyszeniami handlowymi lub innymi zainteresowanymi stronami) lub koordynacji na miejscu.

               Skuteczne uczestnictwo Unii w pracach Komitetu wymaga intensywnej i efektywnej współpracy między instytucjami. Jest to szczególnie istotne ze względu na dużą ilość oraz wysoce techniczny charakter zagadnień, którymi zajmuje się Komitet. Odstęp czasu między udostępnieniem dokumentów a dyskusją na posiedzeniach Komitetu jest ponadto bardzo ograniczony.

               Regulamin wewnętrzny Komitetu (reguła 10) stanowi, że dokumenty przedłożone przez członków muszą wpłynąć do sekretariatu co najmniej osiem tygodni przed otwarciem sesji. W przeciwnym razie są one umieszczane na dodatkowej liście i wówczas do Komitetu należy decyzja, czy włączyć je do porządku obrad, czy też nie. Zasada ta jest przestrzegana. Jednak w odniesieniu do dostępności dokumentów roboczych opracowywanych przez Sekretariat WCO w tym samym regulaminie wewnętrznym stwierdzono, że zasadniczo wszystkie podstawowe dokumenty robocze powinny być przekazywane członkom Komitetu co najmniej 30 dni przed otwarciem sesji. Dotychczasowa praktyka pokazuje, że bardzo często zasada ta nie jest przestrzegana, pomimo wezwań ze strony Sekretariatu WCO. Ponadto, nawet jeżeli dokumenty podstawowe zostaną udostępnione we wspomnianym wyżej terminie, dokumenty uzupełniające mogą zostać udostępnione w terminie późniejszym. Takie nowe dokumenty mogą stanowić ważną dodatkową informację techniczną, interpretację prawną lub stanowisko przedstawione przez umawiające się strony lub inne zainteresowane strony, takie jak organizacje międzynarodowe, z własnej inicjatywy lub na zaproszenie Sekretariatu WCO.

               W tabeli 2 przedstawiono obecną sytuację w zakresie dostępności dokumentów roboczych dla Komitetu w ciągu ostatnich trzech lat.

               Tabela 2 – Dostępność dokumentów roboczych

               Komitet Systemu Zharmonizowanego (2 posiedzenia rocznie)

                        Posiedzenie

                        Data
                           7

                        Kwestie do decyzji

                        Dostępność dokumentów

                        > 30 dni przed posiedzeniem

                        15–30 dni przed posiedzeniem

                        < 15 dni przed posiedzeniem

                        Ilość

                        %

                        Ilość

                        %

                        Ilość

                        %

                        HSC/59

                        13-24/3/2017

                        74

                        22

                        30

                        46

                        62

                        6

                        8

                        HSC/60

                        25/9-6/10/2017

                        78

                        63

                        81

                        14

                        18

                        1

                        1

                        HSC/61

                        1-16/3/2018

                        69

                        3

                        4

                        61

                        89

                        5

                        7

                        HSC/62

                        13-28/9/2018

                        70

                        50

                        71

                        16

                        23

                        4

                        6

                        HSC/63

                        14-29/3/2019

                        64

                        34

                        53

                        28

                        44

                        2

                        3

                        HSC/64

                        16-27/9/2019

                        56

                        49

                        87

                        5

                        9

                        2

                        4

                        Ogółem

                        411

                        221

                        54

                        170

                        41

                        20

                        5

               Posiedzenia Komitetu odbywają się zawsze bezpośrednio po posiedzeniu przedsesyjnej grupy roboczej (które trwa 2–3 dni). Dokumenty na posiedzenia Komitetu są zazwyczaj dostępne 30–15 dni przed posiedzeniem.

               3.2. Cel i treść wniosku

               Przedmiotowe decyzje przygotowane przez Komitet mogą wywrzeć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, a także na załączoną do niego Nomenklaturę scaloną (CN). Decyzje klasyfikacyjne, opinie klasyfikacyjne lub zmiany not wyjaśniających do nomenklatury HS są stosowane na poparcie klasyfikacji przewidzianej w rozporządzeniach wykonawczych Komisji dotyczących klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej, w notach wyjaśniających do CN oraz w decyzjach klasyfikacyjnych wydanych przez organy celne państw członkowskich. Organy celne państw członkowskich zobowiązane są uchylić swoje decyzje klasyfikacyjne, w przypadku gdy nie są one zgodne z interpretacją nomenklatury HS wynikającą ze wspomnianych decyzji klasyfikacyjnych, opinii klasyfikacyjnych lub zmian not wyjaśniających do nomenklatury HS.

               Z uwagi na liczbę pozycji, w odniesieniu do których Komitet proszony jest o podjęcie decyzji na każdym z posiedzeń, ich wysoce techniczny charakter oraz ograniczony czas na przygotowanie stanowiska Unii, ze względu na późny termin udostępniania dokumentów roboczych, uznaje się, że niezbędna jest decyzja ramowa Rady na mocy art. 218 ust. 9 TFUE, w której określa się stanowisko Unii w oparciu o wytyczne i kryteria dotyczące zdecydowanej większości pozycji, w odniesieniu do których Komitet ma podjąć decyzję (tj. not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych i decyzji klasyfikacyjnych, wytycznych lub innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji systemu zharmonizowanego), jako że przyjmowanie indywidualnych decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE nie umożliwiłoby skutecznego i terminowego funkcjonowania w tej dziedzinie polityki.

               W związku z tym właściwe jest, aby stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach WCO na podstawie wytycznych i kryteriów, a także kroki niezbędne do określenia stanowiska Unii w odniesieniu do każdego posiedzenia, zostały określone w decyzji Rady przyjętej na mocy art. 218 ust. 9 TFUE na podstawie wniosku Komisji.

               W tym celu niniejszy wniosek ustanawia ramy zawierające zasady i kryteria, zgodnie z którymi ustanawia się stanowisko Unii. Te zasady i kryteria są zgodne z ustaloną polityką celną i orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którymi klasyfikowanie towarów przy przywozie odbywa się zgodnie z ich obiektywnymi cechami i właściwościami.

               Stanowiska, które mają zostać zajęte w imieniu Unii, powinny być zgodne z zasadami uproszczenia i ułatwienia klasyfikacji celnej oraz spójności z ogólnymi regułami interpretacji HS, tak aby zagwarantować pewność prawa oraz propagowanie najlepszych praktyk opracowanych w tym zakresie przez Unię.

               Podstawą ustanowienia takich stanowisk powinny być ogólne kryteria określone w konwencji HS (ogólne reguły interpretacji HS) oraz obiektywne cechy i właściwości towarów. W stosownych przypadkach należy również wziąć pod uwagę konkretne kryteria wynikające z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w odniesieniu do klasyfikacji towarów, jak również z wszelkich wytycznych dotyczących klasyfikacji celnej opracowanych przez WCO (nomenklatura HS oraz jej interpretacja zawarta w notach wyjaśniających do HS, opinie klasyfikacyjne i decyzje klasyfikacyjne przyjęte przez Komitet) lub przez Unię (Nomenklatura scalona i jej wykładnia przewidziana w Notach wyjaśniających do CN, rozporządzeniach klasyfikacyjnych lub decyzjach klasyfikacyjnych przyjętych przez Radę lub Komisję albo wnioski, do których doszedł Komitet Kodeksu Celnego – Sekcja Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej).

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji ramowej przewiduje ponadto następujące elementy:

               – Komisja informuje Radę (lub jej organy przygotowawcze) z odpowiednim wyprzedzeniem o każdym posiedzeniu właściwego organu WCO, na którym może zostać podjęta decyzja objęta zakresem decyzji ramowej.

               – Rada, w ciągu 5 dni roboczych od dnia, w którym Komisja poinformowała ją lub jej organy przygotowawcze, może wyrazić sprzeciw wobec stanowiska zaproponowanego w odniesieniu do jednej lub większej liczby indywidualnych decyzji dotyczących nomenklatury HS, które mają zostać podjęte.

               – Aby chronić prawa Unii oraz uniknąć podjęcia w WCO decyzji w sprawie, co do której Rada nie jest w stanie wypracować stanowiska przed upływem terminu przewidzianego w art. 8 ust. 2 konwencji HS, Komisja może zwrócić się w imieniu Unii o przekazanie sprawy Radzie WCO, a następnie przekazanie jej Komitetowi do ponownego rozpatrzenia.

               – W przypadku gdy stanowisko Unii w danej sprawie znacznie różni się od stanowiska przyjętego przez Komitet, Komisja przedstawia Radzie swoją ocenę tego, czy dana decyzja Komitetu jest do zaakceptowania lub czy dana sprawa powinna zostać przekazana Radzie WCO, a następnie przekazana Komitetowi do ponownego rozpatrzenia przed upływem terminu przewidzianego w art. 8 ust. 2 konwencji HS. Rada może wyrazić sprzeciw wobec stanowiska zaproponowanego w odniesieniu do jednej lub większej liczby indywidualnych decyzji dotyczących nomenklatury HS.

               Zgodnie z art. 218 ust. 10 TFUE Parlament Europejski otrzyma niezwłocznie pełną informację.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  8
               .

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach WCO w odniesieniu do przyjęcia not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji systemu zharmonizowanego w ramach konwencji HS, jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Systemu Zharmonizowanego i Rada są organami ustanowionymi na mocy umowy, a mianowicie Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu określania i kodowania towarów.

               Akty, które mają zostać przygotowane przez Komitet, to akty mające skutki prawne. Planowane akty, po ich zatwierdzeniu przez Radę, mogą wywrzeć decydujący wpływ na treść przepisów unijnych, a mianowicie na załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Art. 34 ust. 7 lit. a) ppkt (iii) unijnego kodeksu celnego
                  9
                stanowi, że „[o]rgany celne cofają decyzję WIT
                  10
                [...], gdy przestaje być zgodna z interpretacją [...] wynikającą z [...] decyzji klasyfikacyjnych, opinii klasyfikacyjnych lub zmian not wyjaśniających do Nomenklatury Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, przyjętej przez [Komitet ds. HS]”. Takie decyzje przygotowywane przez Komitet (decyzje klasyfikacyjne, opinie klasyfikacyjne lub zmiany not wyjaśniających do nomenklatury HS) są ponadto stosowane na poparcie klasyfikacji przewidzianej w rozporządzeniach wykonawczych Komisji dotyczących klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej, w notach wyjaśniających do CN oraz w decyzjach klasyfikacyjnych wydanych przez organy celne państw członkowskich. Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z powyższym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.3.Materialna podstawa prawna

               4.3.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.3.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Ponieważ głównym celem i treścią planowanego aktu jest interpretacja taryf celnych i zawarcie umowy międzynarodowej w ramach wspólnej polityki handlowej, a także wdrożenie nomenklatury HS oraz Nomenklatury scalonej UE, materialną podstawą prawną proponowanej decyzji są art. 31, art. 43 ust. 2 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.4. Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 31, art. 43 ust. 2 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Wpływ na budżet

               Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii.

               6.Publikacja planowanego aktu

               Tak

               2020/0080 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Światowej Organizacji Celnej (WCO) w odniesieniu do przyjęcia not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji systemu zharmonizowanego oraz zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji i stosowania systemu zharmonizowanego w ramach konwencji w sprawie systemu zharmonizowanego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31, art. 43 ust. 2 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją Rady 87/369/EWG
                  11
                Unia zatwierdziła Międzynarodową konwencję w sprawie zharmonizowanego systemu określania i kodowania towarów („konwencja HS”) oraz protokół zmian do tej konwencji
                  12
               , na mocy której ustanowiono Komitet Systemu Zharmonizowanego („Komitet”).

               (2)Zgodnie z art. 7 ust. 1 konwencji HS Komitet odpowiada między innymi za przygotowanie not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych oraz innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji systemu zharmonizowanego, a także zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji i stosowania systemu zharmonizowanego.

               (3)Zgodnie z art. 8 ust. 2 konwencji HS noty wyjaśniające, opinie klasyfikacyjne oraz inne informacje mające charakter doradczy dotyczące interpretacji systemu zharmonizowanego oraz zalecenia mające zabezpieczać jednolitość interpretacji i stosowania systemu zharmonizowanego, przygotowywane podczas sesji Komitetu Systemu Zharmonizowanego (dalej zwane „decyzjami Komitetu”) uważane są za zatwierdzone przez Radę WCO, jeżeli nie później niż do końca drugiego miesiąca następującego po tym miesiącu, w którym sesja została zamknięta, żadna z umawiających się stron konwencji HS nie powiadomiła Sekretarza Generalnego WCO, że występuje o to, by taka sprawa została odesłana do Rady WCO.

               (4)Zgodnie z art. 8 ust. 3 konwencji HS, w przypadku gdy sprawa zostaje odesłana do Rady WCO, zgodnie z postanowieniami ust. 2 tego artykułu, Rada zatwierdza takie noty wyjaśniające, opinie klasyfikacyjne oraz inne informacje mające charakter doradczy albo zalecenia, chyba że któryś z członków Rady będący umawiającą się stroną konwencji poprosi o odesłanie całości lub części do Komitetu w celu ponownego zbadania.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum WCO w odniesieniu do przyjęcia not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji systemu zharmonizowanego, a także zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji i stosowania systemu zharmonizowanego w ramach konwencji HS, ponieważ przedmiotowe decyzje przygotowane przez Komitet będą mogły wywrzeć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87.

               (6)W interesie Unii leży, by stanowiska wyrażane przez Unię w Komitecie były ustalane zgodnie z zasadami, kryteriami i wytycznymi dotyczącymi klasyfikacji taryfowej towarów. W interesie Unii leży również, aby takie stanowiska zostały ustanowione w możliwie najszybszy sposób, tak aby umożliwić Unii wykonywanie swoich praw w ramach Komitetu.

               (7)Aby chronić prawa Unii, Komisja powinna mieć również możliwość zwrócenia się w imieniu Unii o przekazanie sprawy Radzie WCO, a następnie przekazanie jej Komitetowi do ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 8 ust. 3 konwencji HS w celu uniknięcia podejmowania decyzji w sprawie, co do której Rada albo nie jest w stanie wypracować stanowiska przed upływem terminu przewidzianego w art. 8 ust. 2 konwencji HS, albo osiągnęła stanowisko, które znacznie różni się od stanowiska przyjętego przez Komitet.

               (8)Ze względu na zmienny i wysoce techniczny charakter klasyfikacji towarów w ramach konwencji HS, wysoką liczbę zagadnień omawianych na każdym z posiedzeń Komitetu, które mają miejsce dwa razy w roku, oraz ograniczony czas na zapoznanie się z dokumentami przedłożonymi przez Sekretariat WCO lub umawiające się strony w ramach przygotowań do posiedzeń Komitetu, a także wynikającą z tego konieczność uwzględnienia w stanowisku Unii ostatnich zmian, w tym nowych informacji technicznych i innych istotnych informacji przedstawionych przed posiedzeniami Komitetu lub w ich trakcie, należy ustalić, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zapisaną w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, niezbędne kroki w celu określenia stanowiska Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do przyjęcia not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji systemu zharmonizowanego oraz zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji i stosowania systemu zharmonizowanego w ramach konwencji w sprawie systemu zharmonizowanego, a także w odniesieniu do przygotowania takich aktów na forum Światowej Organizacji Celnej, określono w załączniku I.

               Artykuł 2

               Doprecyzowanie stanowiska Unii, które ma zostać przyjęte zgodnie z art. 1, następuje zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Od chwili jej wprowadzenia w 1988 r. nomenklatura HS była zmieniana pięciokrotnie. Zmiany te weszły w życie w latach 1996, 2002, 2007, 2012 i 2017. Szósta nowelizacja tej nomenklatury wejdzie w życie w 2022 r.

                     (2)

                        Decyzja Rady 87/369 z dnia 7 kwietnia 1987 r. dotycząca zawarcia Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Protokołu zmian do tej Konwencji (Dz.U. L 198 z 20.7.1987, s. 1).

                     (3)

                        Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.

                     (4)

                        Tymczasowe przyjęcie zalecenia w sprawie HS 2022

                     (5)

                        W tym przedsesyjna grupa robocza ds. systemu zharmonizowanego

                     (6)

                        Zmiany w nomenklaturze HS opierają się na odrębnej procedurze decyzyjnej i nie są objęte niniejszym wnioskiem.

                     (7)

                        W tym przedsesyjna grupa robocza ds. systemu zharmonizowanego

                     (8)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, sprawa C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (9)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).

                     (10)

                        Wiążąca informacja taryfowa: decyzje dotyczące klasyfikacji wydane z wyprzedzeniem przez administracje celne podmiotom gospodarczym w celu zapewnienia pewności prawnej w odniesieniu do klasyfikacji i traktowania taryfowego towarów podlegających przywozowi lub wywozowi.

                     (11)

                        Decyzja Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. dotycząca zawarcia Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Protokołu zmian do tej Konwencji (

                     Dz.U. L 198 z 20.7.1987, s. 1

                  ).

                     (12)

                        Dz.U. L 198 z 20.7.1987, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 15.5.2020
            COM(2020) 196 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Światowej Organizacji Celnej (WCO) w odniesieniu do przyjęcia not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji systemu zharmonizowanego oraz zaleceń mających zabezpieczać jednolitość interpretacji i stosowania systemu zharmonizowanego w ramach konwencji w sprawie systemu zharmonizowanego

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Światowej Organizacji Celnej

               1. ZASADY

               W ramach WCO Unia:

               a)
                     propaguje i ułatwia klasyfikację celną towarów, jednolitą interpretację i stosowanie nomenklatury HS oraz stopniowe eliminowanie przypadków i sporów związanych z rozbieżnymi interpretacjami tej nomenklatury, a także przyczynia się do osiągnięcia tych celów;

               b)
                     dąży do odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania decyzji Komitetu Systemu Zharmonizowanego („Komitet”) oraz zapewnia zgodność środków przyjmowanych w ramach Komitetu z konwencją HS;

               c)
                     zapewnia zgodność środków przyjętych w WCO z ogólnymi regułami interpretacji HS;

               d)
                     propaguje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami opracowanymi przez Unię w przedmiotowym obszarze;

               e)
                     propaguje uproszczenie i modernizację nomenklatury HS w zależności od rozwoju potrzeb użytkowników oraz rozwoju nowych technologii;

               f)
                     zapewnia spójność ze swoimi pozostałymi politykami oraz zobowiązaniami międzynarodowymi.

               2. KRYTERIA

               Stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach WCO, ustala się zgodnie z następującymi kryteriami:

               a)Kryteria ogólne:

               –zasada, zgodnie z którą w interesie pewności prawa i ułatwienia weryfikacji, decydującym kryterium przy klasyfikacji towarów do celów celnych są zasadniczo obiektywne cechy i właściwości towarów, określone w treści odpowiednich pozycji w nomenklaturze HS oraz w uwagach do sekcji lub działów,

               –ogólne zasady interpretacji HS określone w załączniku do konwencji HS
                  1
               .

               W stosownych przypadkach stanowiska te uwzględniają:

               b)Kryteria szczegółowe:

               –
                     orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dziedzinie klasyfikacji celnej towarów,

               –
                     nomenklaturę HS i noty wyjaśniające do HS, opinie klasyfikacyjne i decyzje klasyfikacyjne przyjęte przez Komitet,

               –
                     podpozycje Nomenklatury scalonej (CN)
                  2
                i noty wyjaśniające do CN,

               –
                     rozporządzenia i decyzje klasyfikacyjne przyjęte przez Radę lub Komisję,

               –
                     wnioski Komitetu Kodeksu Celnego – Sekcja Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej,

               –
                     a także wszelkie inne wytyczne dotyczące klasyfikacji celnej towarów opracowane przez instytucje w formie aktów prawnych lub wytycznych.

               3. KIERUNKI DZIAŁANIA

               W stosownych przypadkach Unia stara się wspierać przyjmowanie w WCO następujących decyzji, zgodnie z wyżej wymienionymi zasadami i kryteriami:

               a)
                     przygotowanie not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych informacji mających charakter doradczy dotyczących interpretacji systemu zharmonizowanego;

               b)
                     przygotowanie zaleceń mających na celu zapewnienie jednolitości interpretacji i stosowania systemu zharmonizowanego.

               ZAŁĄCZNIK II

               Doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na forum Światowej Organizacji Celnej

               Przed każdym posiedzeniem Komitetu Systemu Zharmonizowanego („Komitet”), kiedy organ ten ma podjąć decyzje mające skutki prawne dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje techniczne i inne istotne informacje przekazane Komisji, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym posiedzeniem Komitetu, o którym mowa w powyższym akapicie, pisemny dokument zawierający szczegóły stanowiska Unii. W ciągu 5 dni roboczych od dnia, w którym Komisja poinformowała Radę lub jej organy przygotowawcze, Rada może wyrazić sprzeciw wobec stanowiska zaproponowanego w odniesieniu do jednej lub większej liczby przedmiotowych indywidualnych decyzji Komitetu dotyczących nomenklatury HS.

               Aby chronić prawa Unii oraz uniknąć podjęcia w WCO decyzji w sprawie, co do której Rada nie jest w stanie wypracować stanowiska przed upływem terminu przewidzianego w art. 8 ust. 2 konwencji HS, Komisja może zwrócić się w imieniu Unii o przekazanie sprawy Radzie WCO, a następnie przekazanie jej Komitetowi do ponownego rozpatrzenia, zgodnie z art. 8 ust. 3 konwencji HS.

               W przypadku gdy stanowisko Unii znacznie różni się od decyzji przyjętej przez Komitet, Komisja, w odpowiednim czasie przed upływem terminu przewidzianego w art. 8 ust. 2 konwencji HS, przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym pisemny dokument określający, czy dana decyzja może zostać zaakceptowana lub czy dana sprawa powinna zostać przekazana Radzie WCO, a następnie przekazana Komitetowi do ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 8 ust. 3 konwencji HS. W ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym Komisja poinformowała Radę lub jej organy przygotowawcze, Rada może wyrazić sprzeciw wobec stanowiska zaproponowanego w odniesieniu do jednej lub większej liczby przedmiotowych indywidualnych decyzji Komitetu, które mają zostać przyjęte w WCO.

                     (1)

                        Decyzja Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. dotycząca zawarcia Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Protokołu zmian do tej Konwencji (Dz.U. L 198 z 20.7.1987, s. 1).

                     (2)

                        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 15.7.2019
            COM(2019) 337 final
            2019/0153(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami[RescUE]
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) ma na celu zmianę protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami w celu rozszerzenia współpracy Umawiających się Stron w zakresie ochrony ludności. W niniejszym przypadku zmiana ta ma na celu włączenie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/420 z dnia 13 marca 2019 r. zmieniającej decyzję nr 1313/2013/UE w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności
                     1
                  , aby umożliwić państwom EFTA należącym do EOG uczestnictwo w unijnych działaniach, o których mowa w tej decyzji UE, od dnia 21 marca 2019 r.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG rozszerza zakres obowiązującej polityki UE na państwa EFTA należące do EOG (Norwegię, Islandię i Liechtenstein) w dziedzinie ochrony ludności w celu poprawy reagowania Unii na klęski żywiołowe i katastrofy spowodowane przez człowieka.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Rozszerzenie dorobku prawnego UE na państwa EOG–EFTA poprzez jego uwzględnienie w Porozumieniu EOG jest przeprowadzane zgodnie z celami i zasadami tego Porozumienia w celu stworzenia dynamicznego i jednorodnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opartego na wspólnych przepisach i równych warunkach konkurencji.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Przepisy, które mają zostać uwzględnione w Porozumieniu EOG, opierają się na art. 196 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z jego art. 218 ust. 9.

                  Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                     2
                   w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z poniżej podanego względu.

               Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

                  Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu.

               •Wybór instrumentu

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Państwa EFTA należące do EOG wnoszą od dnia 21 marca 2019 r. wkład finansowy do Mechanizmu zgodnie z jego zmienionymi przepisami.

               2019/0153 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

                  [RescUE]

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 196 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  4
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do niego.

               (3)Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia szczegółowe dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG, w celu włączenia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/420 z dnia 13 marca 2019 r. zmieniającej decyzję nr 1313/2013/UE w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności
                  5
               .

               (5)Należy zatem odpowiednio zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie rozszerzonej współpracy od dnia 21 marca 2019 r.

               (6)Stanowisko Unii na forum Wspólnego Komitetu EOG powinno opierać się na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 77I z 20.3.2019, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6–8.

                     (3)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (4)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (5)

                        Dz.U. L 77I z 20.3.2019, s. 1

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 15.7.2019
            COM(2019) 337 final
            ZAŁĄCZNIK
            EMPTY
            Wniosek DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami[RescUE]

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

               nr […]

               z dnia […]

               zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami w celu włączenia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/420/ z dnia 13 marca 2019 r. zmieniającej decyzję nr 1313/2013/UE w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności
                  1
               .

               (2)Należy zatem odpowiednio zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie rozszerzonej współpracy od dnia 21 marca 2019 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 10 ust. 8 lit. d) w tiret (decyzja nr 1313/2013/UE Parlamentu Europejskiego i Rady) w Protokole 31 do Porozumienia EOG dodaje się, co następuje:

               „zmienione:

               -32019 D 0420: decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/420 z dnia 13 marca 2019 r. zmieniającą decyzję nr 1313/2013/UE w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności (Dz.U. L 77 I z 20.3.2019 s. 1).”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia
                  2*.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 21 marca 2019 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  […]

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG

                  […]

                     (1)

                        Dz.U. L 77I z 20.3.2019, s. 1.

                     (2)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]