               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.3.2019
            COM(2019) 108 final
            2019/0058(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na dorocznej konferencji stron Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa, i uchylająca decyzję 9782/17

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach dorocznej konferencji stron Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa w latach 2019–2023 w związku z przewidywanym przyjęciem środków ochrony i zarządzania.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa

               Konwencja o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa („konwencja w sprawie Morza Beringa”) ma na celu, poprzez ustanowienie dorocznej konferencji stron konwencji, zapewnienie długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystywania zasobów mintaja w obszarze objętym konwencją. Konwencja weszła w życie dnia 8 grudnia 1995 r.

               Rzeczpospolita Polska jest umawiającą się stroną konwencji w sprawie Morza Beringa. Unia nie jest stroną konwencji. Zgodnie z art. 6 ust. 9 Aktu przystąpienia
                  1
                umowami w sprawie połowów, które państwa członkowskie zawarły z państwami niebędącymi członkami UE, ma zarządzać Unia, która wdraża wszelkie decyzje przyjęte na mocy wspomnianych umów.

               Decyzją Rady 7277/16 z dnia 11 kwietnia 2016 r. upoważniono Polskę do wynegocjowania, w interesie Unii, zmiany do konwencji w sprawie Morza Beringa, aby Unia mogła stać się umawiającą się stroną. Mandat ten jest obecnie realizowany. Zakłada się, że po zaakceptowaniu Unii jako pełnoprawnej umawiającej się strony Polska zrezygnuje z członkostwa.

               2.2.Doroczna konferencja stron

               Doroczna konferencja stron jest organem ustanowionym przez konwencję w sprawie Morza Beringa, którego obowiązkiem jest zarządzanie zasobami mintaja i ich ochrona w obszarze objętym konwencją. Przyjmuje on środki ochrony i zarządzania mające na celu zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów rybnych objętych jego kompetencją.

               Jako członek dorocznej konferencji stron Polska ma prawo uczestnictwa i prawo głosu. Jako że UE nie jest stroną konwencji, Polska reprezentuje UE na dorocznej konferencji stron. Podczas dorocznej konferencji stron decyzje podejmowane są na ogół w drodze konsensusu.

               2.3.Decyzje dorocznej konferencji stron

               Doroczna konferencja stron posiada upoważnienie do przyjmowania środków w odniesieniu do połowów objętych jej kompetencją, a środki te są wiążące dla umawiających się stron.

               Środki uzgodnione przez umawiające się strony wchodzą w życie niezwłocznie po powiadomieniu o nich umawiających się stron.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznych posiedzeniach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), ustala się obecnie na dwóch etapach. Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej; podlega ono następnie dostosowaniu na potrzeby każdego corocznego posiedzenia w drodze nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               W przypadku dorocznej konferencji stron podejście to jest wdrożone decyzją Rady 9782/17 z dnia 30 maja 2017 r., która określa stanowisko Unii na forum konwencji w sprawie Morza Beringa na lata 2017–2021. Decyzja zawiera ogólne zasady i kierunki działań, ale uwzględnia również w możliwie największym stopniu specyfikę konwencji w sprawie Morza Beringa. Ponadto na wniosek państw członkowskich decyzja ustanawia standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii.

               W decyzji 9782/17 nie przewidziano przeglądu stanowiska Unii na dorocznej konferencji stron przed corocznym posiedzeniem w 2022 r. Ogromna większość decyzji Rady określających stanowiska Unii na forum różnych RFMO, których Unia jest umawiającą się stroną, wymaga jednak modyfikacji przed corocznymi posiedzeniami tych RFMO w 2019 r. W związku z tym, aby zapewnić spójne stanowiska Unii we wszystkich RFMO i zsynchronizować procedury modyfikacji, należy przyspieszyć zmianę stanowiska Unii na dorocznej konferencji stron na lata 2019–2023, a tym samym zastąpić decyzję 9782/17.

               W decyzji 9782/17 uwzględniono zasady i kierunki działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  2
               , jak również cele określone w komunikacie Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  3
               . Ponadto stanowisko Unii zostało w niej dostosowane do traktatu lizbońskiego.

               Obecna modyfikacja uwzględnia, w kontekście skutków rybołówstwa, komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  4
                oraz wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zatytułowany „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  5
                i konkluzje Rady w sprawie tego wspólnego komunikatu
                  6
               .

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty mające skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego regulujących dany organ oraz instrumenty, które nie mają mocy wiążącej na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  7
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Doroczna konferencja stron jest organem utworzonym na mocy porozumienia, a mianowicie konwencji w sprawie Morza Beringa.

               Akty, które doroczna konferencja stron ma przyjąć, to akty mające skutki prawne. Akty te będą wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z konwencją w sprawie Morza Beringa i mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów unijnych, w tym na:

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania
                  8
               ;

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  9
               ; oraz

               ·rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi
                  10
               .

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych konwencji w sprawie Morza Beringa.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli akt ten ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. tę podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 ust. 2 TFUE. Niniejsza decyzja ma zastąpić decyzję 9782/17.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0058 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na dorocznej konferencji stron Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa, i uchylająca decyzję 9782/17

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Rzeczpospolita Polska jest umawiającą się stroną Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa („konwencja w sprawie Morza Beringa”). Unia nie jest stroną konwencji. Zgodnie z art. 6 ust. 9 Aktu przystąpienia
                  11
                umowami w sprawie połowów zawartymi przez państwa członkowskie z państwami trzecimi zarządza Unia, która powinna wdrażać wszelkie decyzje przyjęte na mocy konwencji w sprawie Morza Beringa.

               (2)Decyzją Rady 7277/16 z dnia 11 kwietnia 2016 r. upoważniono Rzeczpospolitą Polską do wynegocjowania, w interesie Unii, zmiany do konwencji w sprawie Morza Beringa, aby Unia mogła stać się umawiającą się stroną tej konwencji. Mandat ten jest obecnie realizowany. Zakłada się, że po zaakceptowaniu Unii jako pełnoprawnej umawiającej się strony konwencji w sprawie Morza Beringa Rzeczpospolita Polska zrezygnuje z członkostwa w konwencji.

               (3)Doroczna konferencja stron konwencji w sprawie Morza Beringa (doroczna konferencja stron) jest odpowiedzialna za zarządzanie zasobami mintaja i ich ochronę w obszarze objętym konwencją. Takie środki ochrony i zarządzania mogą stać się wiążące dla Unii.

               (4)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  12
                stanowi, że Unia musi zapewnić, by działalność w zakresie połowów i akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie stanowi również, że Unia ma stosować podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem i dążyć do zapewnienia, by eksploatacja żywych zasobów morza umożliwiała odbudowę populacji poławianych gatunków i utrzymywanie ich powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi także, że Unia ma stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa.

               (5)Zgodnie ze wspólnym komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  13
                oraz konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  14
                propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

               (6)Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  15
                odnosi się do konkretnych środków mających na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

               (7)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na dorocznej konferencji stron na lata 2019–2023, ponieważ środki ochrony i egzekwowania przyjęte przez doroczną konferencję stron będą wiążące dla Unii i mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008
                  16
               ; rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009
                  17
               ; i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403
                  18
               .

               (8)W decyzji Rady 9782/17
                  19
                nie przewidziano przeglądu stanowiska Unii na forum dorocznej konferencji stron przed corocznym posiedzeniem w 2022 r. Ogromna większość decyzji Rady określających stanowisko Unii na forum różnych RFMO, których Unia jest umawiającą się stroną, wymaga jednak modyfikacji przed corocznymi posiedzeniami tych RFMO w 2019 r. W związku z tym, aby zapewnić bardziej spójne stanowiska Unii we wszystkich RFMO oraz usprawnić proces modyfikacji, należy przyspieszyć przegląd decyzji Rady 9782/17 i uchylić ją, zastępując nową decyzją na lata 2019–2023.

               (9)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze konwencji w sprawie Morza Beringa oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska unijnego, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje naukowe i inne istotne informacje przedstawione przed posiedzeniami dorocznej konferencji stron lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2019–2023.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach dorocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa, jest określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach dorocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i w stosownych przypadkach modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia dorocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa w 2024 r.

               Artykuł 4

               Decyzja 9782/17 z dnia 30 maja 2017 r. traci moc.

               Artykuł 5

               1.
                     Niniejsza decyzja skierowana jest do Rzeczpospolitej Polskiej.

               2.
                     W przypadku przystąpienia Unii do konwencji w sprawie Morza Beringa niniejsza decyzja będzie skierowana do Komisji, która będzie reprezentować Unię na posiedzeniach dorocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa.

               3.
                     Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowacji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236 z 23.9.2003, s. 33).

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (3)

                        COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (4)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (5)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (6)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (8)

                        Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

                     (9)

                        Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

                     (10)

                        Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81.

                     (11)

                        Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowacji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, Dz.U. L 236 z 23.9.2003, s. 33.

                     (12)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (13)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (14)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (15)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (16)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).

                     (17)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

                     (18)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1006/2008 (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81).

                     (19)

                        Decyzja Rady z dnia 30 maja 2017 r. określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na dorocznej konferencji stron Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa oraz uchylająca decyzję Rady z dnia 10 lipca 2012 r. określającą stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.3.2019
            COM(2019) 108 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            dotyczącej stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na dorocznej konferencji stron Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa, i uchylającej decyzję 9782/17

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na dorocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa

               1.ZASADY

               W ramach konwencji w sprawie Morza Beringa Unia:

               a) działa zgodnie z celami i zasadami Unii realizowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz dzięki celom dotyczącym maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonym w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b) zapewnia zgodność środków przyjętych na dorocznej konferencji stron z konwencją w sprawie Morza Beringa;

               c) gwarantuje zgodność środków przyjętych na dorocznej konferencji stron z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morza, porozumienia ONZ z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz porozumienia z 1993 r. o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

               d) propaguje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) w tym samym obszarze;

               e) dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z innymi politykami, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, zatrudnienia, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

               f)zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g) działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  1
               ;

               h) dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze obowiązywania konwencji w sprawie Morza Beringa, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

               i) działa zgodnie z komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  2
                oraz z konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  3
               , propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności dorocznej konferencji stron oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jej zarządzania i wyników (w szczególności w dziedzinie nauki, zgodności z przepisami, przejrzystości i podejmowania decyzji) jako wkład w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego aspektach;

               j) wspiera koordynację między regionalnymi organizacjami ds. zarządzania rybołówstwem a regionalnymi konwencjami morskimi oraz współpracę z organizacjami światowymi, stosownie do przypadku, w ramach ich mandatów;

               k)wspiera mechanizmy współpracy między regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa, które nie zajmują się połowami tuńczyka, które to mechanizmy są podobne do tzw. procesu z Kobe dotyczącego RFMO zajmujących się połowami tuńczyka.

               2.KIERUNKI DZIAŁANIA

               W stosownych przypadkach Unia stara się wspierać podejmowanie przez konferencję stron działań takich jak:

               a) środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych w obszarze objętym porozumieniem w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, w tym środki dotyczące dopuszczalnej wielkości połowów (AHL) i indywidualnych kwot krajowych lub nakładu połowowego dla żywych zasobów morza objętych regulacjami dorocznej konferencji stron, w tym zmianą załącznika do konwencji w sprawie Morza Beringa, co pozwoliłoby osiągnąć produkcję na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu w sposób progresywny i stopniowy. W razie konieczności, do tych środków ochrony i zarządzania włącza się środki szczególne dotyczące stad, które cierpią z powodu przełowienia, tak, aby nakład połowowy utrzymany był na poziomie zgodnym z dostępnymi uprawnieniami do połowów;

               b) środki mające na celu zapobieganie, powstrzymywanie i eliminowanie nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów w obszarze obowiązywania konwencji w sprawie Morza Beringa, w tym umieszczenie w wykazie statków NNN;

               c) środki monitorowania, kontroli i nadzoru w obszarze obowiązywania konwencji w celu zapewnienia skuteczności kontroli i zgodności ze środkami przyjętymi na dorocznej konferencji stron;

               d) środki mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na różnorodność biologiczną mórz oraz ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym: środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się na obszarze obowiązywania konwencji w sprawie Morza Beringa i zgodne z międzynarodowymi wytycznymi FAO dotyczącymi zarządzania połowami głębinowymi na morzu pełnym, oraz środki, których celem jest zapobieżenie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczenie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               e)środki służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

               f) środki mające na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

               g) zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

               h)wspólne strategie z innymi RFMO, w stosownych przypadkach, w szczególności z tymi, które są zaangażowane w zarządzanie rybołówstwem w tym samym regionie;

               i) dodatkowe środki techniczne w oparciu o opinie organów pomocniczych i grup roboczych dorocznej konferencji stron.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć

               na dorocznej konferencji stron

               Przed każdym posiedzeniem dorocznej konferencji stron, kiedy organ ten ma podjąć decyzje mające skutki prawne dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji Europejskiej, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja Europejska przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym posiedzeniem dorocznej konferencji stron pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.

               Jeżeli podczas posiedzenia dorocznej konferencji stron, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.

                     (1)

                        7087/12REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (2)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (3)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.