               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.2.2019
            COM(2019) 39 final
            2019/0018(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG[rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych (UE) nr 575/2013 (CRR) oraz dyrektywa 2013/36/UE (CRD IV)]
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) ma na celu zmianę załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG w celu uwzględnienia rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych (UE) nr 575/2013 oraz dyrektywy 2013/36/UE
                     1
                   w Porozumieniu EOG.

                  Dostosowania zawarte w załączonym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG wykraczają poza to, co można uznać za zwykłe dostosowania techniczne w rozumieniu rozporządzenia Rady nr 2894/94. Rada powinna zatem określić stanowisko Unii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG rozszerza zakres obowiązującej polityki UE na państwa EOG–EFTA (Norwegia, Islandia i Liechtenstein).

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Rozszerzenie dorobku prawnego UE na państwa EOG–EFTA poprzez jego uwzględnienie w Porozumieniu EOG jest przeprowadzane zgodnie z celami i zasadami tego Porozumienia w celu stworzenia dynamicznego i jednorodnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opartego na wspólnych przepisach i równych warunkach konkurencji.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Przepisy, które mają zostać uwzględnione w Porozumieniu EOG, opierają się na art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

                  Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, określa Rada na wniosek Komisji.

                  ESDZ we współpracy ze służbami Komisji przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. ESDZ ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić ten projekt Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

                  Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

                  Proces uwzględnienia dorobku prawnego UE w Porozumieniu EOG jest przeprowadzany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym potwierdza się przyjęte podejście.

               •Proporcjonalność

                  Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu.

               •Wybór instrumentu

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

                  Nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Nie przewiduje się, by uwzględnienie wyżej wspomnianego rozporządzenia w Porozumieniu EOG miało wpływ na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Ocena ostrożnościowa potencjalnych nabywców niebędących rezydentami (wspólna deklaracja do decyzji Wspólnego Komitetu) w odniesieniu do dyrektywy 2013/36/UE

               Porozumienie EOG nie ma zasadniczo na celu regulowania stosunków Umawiających się Stron z państwami trzecimi (zob. w szczególności motyw 16 preambuły do Porozumienia EOG). W Porozumieniu EOG nie przewidziano liberalizacji przepływów kapitałowych ani nie nadano praw dotyczących swobody przedsiębiorczości lub udziału w kapitale przedsiębiorstw w odniesieniu do nierezydentów (zob. art. 31 i 34, 40 i 124 Porozumienia EOG).

               W związku z tym we wspólnej deklaracji do decyzji Wspólnego Komitetu stwierdza się, że Umawiające się Strony podzielają pogląd, że włączenie do Porozumienia EOG przepisów dyrektywy 2013/36/UE pozostaje bez uszczerbku dla krajowych przepisów o zasięgu ogólnym dotyczących monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych w zakresie bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

               Zwolnienie niektórych islandzkich publicznych instytucji kredytowych (dostosowanie e) w odniesieniu do dyrektywy 2013/36/UE)

               Art. 2 ust. 5 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych (CRD IV) zwalnia niektóre instytucje publiczne z zakresu stosowania dyrektywy. Trzy instytucje islandzkie podlegają zwolnieniu z zakresu stosowania CRD IV na mocy tego przepisu.

               Byggðastofnun (Islandzki Instytut Rozwoju Regionalnego) jest niezależną instytucją będącą własnością państwa islandzkiego. Jego głównym zadaniem jest przyczynianie się do rozwoju regionalnego poprzez realizację rządowych strategii regionalnych. Jego działania mają na celu wzmocnienie osiedli na obszarach wiejskich poprzez wspieranie rentownych, długoterminowych projektów o różnych podstawach ekonomicznych. Instytut wspiera i wzmacnia lokalny rozwój poprzez udzielanie kredytów i innych form wsparcia finansowego w celu poprawy warunków gospodarczych i życia, szczególnie w regionach zagrożonych wyludnieniem. Instytut zapewnia dodatkowe wsparcie finansowe poprzez pożyczki warunkowe udzielane przedsiębiorstwom, osobom fizycznym i gminom, umożliwiające udział w ogólnym rozwoju gospodarczym i stymulujące innowacje. Zobowiązania instytutu są poręczane przez państwo islandzkie.Íbúðalánasjóður jest następcą Byggingarsjóðir ríkisins, który został zwolniony z zakresu stosowania dyrektywy 2006/48/WE, zgodnie z pkt 14 lit. a) załącznika IX do Porozumienia EOG.

               Lánasjóður sveitarfélaga ohf. jest instytucją kredytową specjalnego przeznaczenia. Zgodnie z prawem tylko gminy mogą być właścicielem tej instytucji (obecnie prawo współwłasności ma 75 gmin). Cel instytucji jest ograniczony przez prawo do udzielania kredytów gminom i instytucjom, będącym w całości własnością gmin, oraz wyłącznie do inwestycji o szerokim znaczeniu gospodarczym. Instytucja ta jest analogiczna do KommuneKredit w Danii, która jest zwolniona z CRD IV na podstawie art. 2 ust. 5 pkt 5.

               Traktowanie narodowe oddziałów z państw trzecich i współpraca z organami państw trzecich (dostosowania g) i h) w odniesieniu do dyrektywy 2013/36/UE)

               Na podstawie art. 47 ust. 3 CRD IV Unia ma kompetencje do zawierania z państwami trzecimi umów, które przyznają oddziałom ich instytucji kredytowych równe traktowanie na terytorium Unii.

               W kontekście EOG Umawiające się Strony uzgadniają, że co do zasady Porozumienie EOG nie ma na celu regulowania ich stosunków z państwami trzecimi (zob. w szczególności 16 motyw preambuły do Porozumienia EOG). Poprzez włączenie CRD IV do Porozumienia EOG państwa EFTA nie przekazują Unii żadnych kompetencji w zakresie negocjowania dostępu do rynku dla oddziałów z państw trzecich. W związku z tym dostosowanie g) wyłącza stosowanie art. 47 ust. 3 w odniesieniu do państw EFTA oraz określa, że państwa EFTA mogą zawierać z państwami trzecimi umowy dwustronne dotyczące dostępu do rynku dla oddziałów.

               W celu wspierania konwergencji w polityce państw trzecich między Unią a państwami EFTA, dostosowanie g) stanowi jednak, że Umawiające się Strony Porozumienia EOG informują się wzajemnie i konsultują się w sprawie negocjacji umów z państwami trzecimi w ramach Wspólnego Komitetu EOG.

               Dostosowanie g) jest wzorowane na rozwiązaniach uzgodnionych przez Unię i państwa EFTA w ramach systemów Wypłacalność II i MiFID (zob. pkt 1 lit. d) i e) oraz pkt 31ba lit. b) załącznika IX do Porozumienia EOG).

               Art. 48 CRD IV zawiera przepisy dotyczące zawierania porozumień nadzorczych w zakresie skonsolidowanego nadzoru między Unią a państwami trzecimi. Umowy te muszą zapewniać możliwość uzyskiwania przez organy nadzoru z państw trzecich informacji od właściwych lub sektorowych organów krajowych (ang. national competent or sectoral authorities, „NCAs”) z UE, a także możliwość gromadzenia przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) informacji otrzymywanych przez NCAs w UE od organów nadzoru z państw trzecich. Ponieważ Unia Europejska nie może zawierać umów zobowiązujących NCAs w państwach EFTA do przekazywania informacji organom nadzoru w państwach trzecich, dostosowanie h) wyłącza stosowanie art. 48 CRD IV (podobnie do uzgodnionego rozwiązania w odniesieniu do art. 75 ust. 2 i 3 EMIR, zob. pkt 31bc lit. zc) załącznika IX Porozumienia EOG).

               Aby umożliwić przekazywanie EUNB informacji otrzymanych przez NCAs w państwach EFTA od organów nadzoru z państw trzecich, gdy jest to konieczne do wykonywania zadań technicznych EUNB w odniesieniu do państw EFTA, w dostosowaniu h) przewidziano również, że państwa EFTA dołożą wszelkich starań, aby włączyć do umów nadzorczych klauzule umożliwiające ich NCAs przekazywanie odpowiednich informacji EUNB.

               Zastrzeżenie dotyczące przyszłego prawodawstwa Unii (dostosowania k) i o) w odniesieniu do dyrektywy 2013/36/UE)

               Zgodnie z art. 7 Porozumienia EOG jedynie akty, które zostały uwzględnione w Porozumieniu EOG, są wiążące dla państw EOG-EFTA. W związku z tym dostosowanie k) dostosowuje brzmienie art. 89 ust. 5 CRD IV w celu odzwierciedlenia tego, że w kontekście EOG art. 89 przestaje mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy nowe przepisy Unii dotyczące obowiązków w zakresie ujawniania informacji zaczną obowiązywać w EOG.

               Podobnie dostosowanie o) dostosowuje brzmienie art. 151 ust. 1 w celu odzwierciedlenia faktu, że środki przejściowe zawarte w rozdziale 1 tytułu XI CRD IV mają zastosowanie wyłącznie do czasu wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG uwzględniającej akt delegowany przyjęty na podstawie art. 460 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

               Kompetencje w zakresie zatwierdzania buforów ryzyka systemowego (dostosowanie n) w odniesieniu do dyrektywy 2013/36/UE)

               Na mocy art. 133 ust. 14 CRD IV NCAs w UE w niektórych przypadkach muszą czekać na wydanie opinii przez Komisję przed wprowadzeniem środków ustalających lub modyfikujących bufor ryzyka systemowego. Gdy opinia jest negatywna, NCAs muszą albo zastosować się do opinii, albo wyjaśnić powody niezastosowania się do niej.

               Na podstawie art. 133 ust. 15 CRD IV Komisja, w przypadku stwierdzenia, że bufor ryzyka systemowego nie pociąga za sobą nieproporcjonalnych niekorzystnych skutków dla systemu finansowego innych państw członkowskich lub Unii oraz w oparciu o opinię ERRS, przyjmuje akt wykonawczy upoważniający NCAs do przyjęcia bufora ryzyka systemowego. EUNB może również przedłożyć Komisji opinię.

               W ramach systemu ustanowionego na mocy pkt 31f i 31g załącznika IX Porozumienia EOG, ERRS i EUNB mogą wydawać zalecenia dotyczące sytuacji w państwach EFTA, a EUNB może również prowadzić niewiążącą mediację na podstawie art. 19 rozporządzenia w sprawie EUNB w przypadku sporów dotyczących państwa EFTA. Kompetencje do przyjmowania decyzji wiążących w ramach filaru EFTA na podstawie art. 19 EUNB nadano Urzędowi Nadzoru EFTA.

               Funkcje Komisji w kontekście procedur weryfikacji lub zatwierdzania zgodności działań podejmowanych przez państwa EFTA z zasadami zawartymi w Porozumieniu EOG mają być jednak wykonywane przez podmiot w filarze EFTA, zgodnie z ust. 4 lit. d) protokołu 1 do Porozumienia EOG. W świetle znaczenia i złożoności decyzji dotyczących buforów ryzyka systemowego, kompetencję tę, w odniesieniu do państw EFTA, nadaje się Stałemu Komitetowi Państw EFTA.

               Dostosowanie n) ustanawia w związku z tym kompetencje Stałego Komitetu Państw EFTA w zakresie wydawania opinii lub zaleceń dla zapewnienia jasności (ponieważ uprawnienia te nie zostały wyraźnie przydzielone w ust. 4 lit. d) protokołu 1 Porozumienia EOG), przy jednoczesnym zapewnieniu, że ERRS i EUNB powinny przekazywać swoje oceny na podstawie art. 133 ust. 14 i 15 CRD IV, w stosownych przypadkach, Stałemu Komitetowi.

               Definicja „nieruchomości mieszkalnej” w Norwegii (dostosowanie e) w odniesieniu do rozporządzenia (UE) nr 575/2013)

               Mieszkania spółdzielcze są powszechną formą zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w Norwegii. Udziałowcy nabywają udziały w spółdzielni posiadającej lub kontrolującej budynki i nieruchomości, w których udziałowcy zamieszkują. Każdy udziałowiec jest uprawniony do zajmowania określonego lokalu mieszkalnego.

               Ochronę kredytodawcy w odniesieniu do mieszkania spółdzielczego w Norwegii zasadniczo rozumie się jako równoznaczną z bezpośrednim udziałem kapitałowym. Ze względu na pewność prawa należy jednak wyjaśnić, że prawo do zamieszkania w lokalu mieszkalnym należącym do spółdzielni mieszkaniowych w Norwegii jest objęte definicją „nieruchomości mieszkalnej” zawartą w rozporządzeniu w sprawie wymogów kapitałowych (CRR). W związku z tym dostosowanie e) dostosowuje brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 75, który dotyczy Szwecji, aby uwzględnić sytuację w Norwegii.

               Kompetencje Komisji do przyjmowania limitów dotyczących dużych ekspozycji oraz kompetencje Rady do zatwierdzenia bardziej rygorystycznych środków krajowych w przypadku ryzyka makroostrożnościowego lub systemowego (dostosowania i) oraz j) w odniesieniu do rozporządzenia (UE) nr 575/2013)

               Na podstawie art. 395 CRR NCAs w UE muszą, w określonych przypadkach, uzyskać zgodę Komisji przed wprowadzeniem środków strukturalnych zobowiązujących instytucje kredytowe posiadające zezwolenie w tym państwie członkowskim do zmniejszenia swoich ekspozycji wobec różnych podmiotów prawnych. Na podstawie opinii EUNB Komisja może odrzucić środek krajowy wyłącznie w przypadku, gdy pociąga on za sobą nieproporcjonalnie niekorzystne skutki dla systemu finansowego innych państw członkowskich lub Unii.

               Na podstawie art. 458 CRR państwa członkowskie muszą, w niektórych przypadkach, być upoważnione przez Radę przed wprowadzeniem pewnych bardziej rygorystycznych środków krajowych mających na celu przeciwdziałanie ryzyku makroostrożnościowemu i systemowemu związanemu z konsekwencjami dla krajowego systemu finansowego i gospodarki realnej. Komisja ma za zadanie przedstawić Radzie projekt środka w celu zatwierdzenia lub odrzucenia danego środka krajowego. Rada może odrzucić środki krajowe tylko w ograniczonej liczbie sytuacji, uwzględniając opinie ERRS i EUNB. Inne państwa członkowskie mogą uznać środki krajowe wprowadzone na podstawie art. 458 CRR i stosować je w odniesieniu do oddziałów zlokalizowanych na terytorium upoważnionego państwa członkowskiego.

               W ramach systemu ustanowionego na mocy pkt 31f i 31 g załącznika IX Porozumienia EOG, ERRS i EUNB mogą wydawać opinie dotyczące sytuacji w państwach EFTA.

               Funkcje Komisji w kontekście procedur weryfikacji lub zatwierdzania zgodności działań podejmowanych przez państwa EFTA z zasadami zawartymi w Porozumieniu EOG mają być jednak wykonywane przez podmiot w filarze EFTA, zgodnie z ust. 4 lit. d) protokołu 1 do Porozumienia EOG. W świetle znaczenia i złożoności decyzji dotyczących środków strukturalnych ograniczających duże ekspozycje na podstawie art. 395, kompetencję tę, w odniesieniu do państw EFTA, nadaje się Stałemu Komitetowi Państw EFTA.

               Podobnie funkcje powierzone Radzie na podstawie art. 458 CRR są wykonywane, w odniesieniu do państw EFTA, przez Stały Komitet Państw EFTA. Decyzja ta powinna jednak opierać się na wniosku Urzędu Nadzoru EFTA, odzwierciedlającym ramy mające zastosowanie w UE.

               W celu zapewnienia jasności, dostosowania i) ppkt (ii) oraz j) ppkt (ii) określają kompetencje Stałego Komitetu Państw EFTA do podejmowania takich decyzji (ponieważ uprawnienia te nie są wyraźnie przydzielone, w ramach filaru EFTA, w ust. 4 lit. d) protokołu 1 EOG), przy jednoczesnym zapewnieniu, aby EUNB oraz, w stosownych przypadkach ERRS, przekazywały swoje oceny na podstawie art. 395 ust. 8) lub 458 ust. 4) CRR Stałemu Komitetowi Państw EFTA (dostosowania i) ppkt (iii) oraz j) ppkt (iii)).

               Stosowanie przepisów przejściowych dotyczących dolnej granicy określonej w regulacjach Bazylea I (motyw 6 preambuły w odniesieniu do rozporządzenia (UE) nr 575/2013)

               Art. 500 CRR wdraża tzw. „dolną granicę określoną w regulacjach Bazylea I”, która została ustanowiona w części 2-1-C (pkt 45 – 47) umowy Bazylea II. Artykuł ten wygasł z końcem 2017 r. Art. 152 dyrektywy 2006/48/WE, którego przepisy są utrzymane w art. 500 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, ograniczył możliwości nieuzasadnionych obniżek funduszy własnych z tytułu korzystania z modeli wewnętrznych. Mimo wygaśnięcia przepisów art. 500 właściwy organ musi nadal uwzględniać ryzyko związane z modelem.

               W motywie 6 preambuły przypomina się, że w ramach prawnych istnieje kilka przepisów, które umożliwiają właściwym organom zajęcie się tą kwestią, w tym możliwość wprowadzenia środków mających na celu zrównoważenie nieuzasadnionych zmniejszeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz wprowadzenie rozsądnego marginesu ostrożności przy kalibracji modeli wewnętrznych.

               2019/0018 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

                  [rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych (UE) nr 575/2013 (CRR) oraz dyrektywa 2013/36/UE (CRD IV)]

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  2
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika IX do Porozumienia EOG, w którym zawarto postanowienia dotyczące usług finansowych.

               (3)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013
                  4
                oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE
                  5
               .

               (4)W związku z tym należy odpowiednio zmienić załącznik IX do Porozumienia EOG.

               (5)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 2.8.2013, s. 68 i Dz.U. L 321 z 30.11.2013, s. 6.Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE i 2006/49/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 2.8.2013, s. 73.

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (3)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 2.8.2013, s. 68, Dz.U. L 321 z 30.11.2013, s. 6 i Dz.U. L 20 z 25.1.2017, s. 2.

                     (5)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE i 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 2.8.2013, s. 73 i Dz.U. L 20 z 25.1.2017, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.2.2019
            COM(2019) 39 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG[rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych (UE) nr 575/2013 (CRR) oraz dyrektywa 2013/36/UE (CRD IV)]

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
                  nr

               z dnia [...] r.

               zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012
                  1
               , z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 2.8.2013, s. 68, Dz.U. L 321 z 30.11.2013, s. 6 i Dz.U. L 20 z 25.1.2017, s. 2.

               (2)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2395 z dnia 12 grudnia 2017 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do rozwiązań przejściowych dotyczących złagodzenia wpływu wprowadzenia MSSF 9 na fundusze własne oraz dotyczących traktowania jako duże ekspozycje niektórych ekspozycji wobec podmiotów sektora publicznego denominowanych w walucie krajowej dowolnego państwa członkowskiego
                  2
               .

               (3)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE i 2006/49/WE
                  3
               , z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 2.8.2013, s. 73 i Dz.U. L 20 z 25.1.2017, s. 1.

               (4)Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 i dyrektywa 2013/36/UE odnoszą się do „unijnych instytucji dominujących”, „unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych” i „unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej”, które w kontekście Porozumienia EOG są rozumiane jako odnoszące się do podmiotów spełniających odpowiednie definicje określone w rozporządzeniu, które to podmioty mają siedzibę na terytorium Umawiającej się Strony Porozumienia EOG i które nie są jednostkami zależnymi żadnej innej instytucji ustanowionej na terytorium jakiejkolwiek innej Umawiającej się Strony Porozumienia EOG.

               (5)Dyrektywa 2013/36/UE uchyla dyrektywy 2006/48/WE
                  4
                i 2006/49/WE
                  5
                Parlamentu Europejskiego i Rady, które są uwzględnione w Porozumieniu EOG i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

               (6)Prawdopodobieństwo nieuzasadnionych obniżek funduszy własnych z tytułu korzystania z modeli wewnętrznych zostało ograniczone, między innymi, przepisami krajowymi wdrażającymi art. 152 dyrektywy 2006/48/WE, który z końcem 2017 r. zastąpiono art. 500 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Nadal istnieje jednak kilka innych przepisów w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i dyrektywie 2013/36/UE, które umożliwiają właściwym organom zajęcie się tą samą kwestią, włączając możliwość wprowadzenia środków mających na celu zrównoważenie nieuzasadnionych zmniejszeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, zob. na przykład art. 104 dyrektywy 2013/36/UE, oraz wprowadzenie rozsądnego marginesu ostrożności przy kalibracji modeli wewnętrznych, zob. na przykład art. 144 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i art. 101 dyrektywy 2013/36/UE.

               (7)W związku z tym należy odpowiednio zmienić załącznik IX do Porozumienia EOG.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W załączniku IX do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

               1.tekst pkt 14 (dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) zastępuje się tekstem:

               „32013 L 0036: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE i 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 2.8.2013, s. 73 i Dz.U. L 20 z 25.1.2017, s. 1.

               Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               a)nie naruszając postanowień Protokołu 1 do niniejszego Porozumienia i o ile niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, pojęcia »państwo członkowskie (państwa członkowskie)« i »właściwe organy« należy rozumieć jako obejmujące, poza znaczeniem nadanym im w dyrektywie, odpowiednio państwa EFTA oraz ich właściwe organy;

               b)odniesienia do »banków centralnych wchodzących w skład ESBC« lub »banków centralnych« należy rozumieć jako obejmujące, poza znaczeniem nadanym im w dyrektywie, krajowe banki centralne państw EFTA;

               c)zawarte w tej dyrektywie odesłania do innych aktów mają zastosowanie w takim zakresie i w takiej formie, w jakich akty te zostały włączone do niniejszego Porozumienia;

               d)odniesienia do uprawnień EUNB na mocy art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 w dyrektywie są rozumiane jako odniesienia, w przypadkach przewidzianych w pkt 31g niniejszego załącznika i zgodnie z tym punktem, do uprawnień Urzędu Nadzoru EFTA odnośnie do państw EFTA;

               e)w art. 2 ust. 5 wprowadza się punkt w brzmieniu:

               „11aW Islandii, »Byggðastofnun«, »Íbúðalánasjóður« oraz »Lánasjóður sveitarfélaga ohf.«”;

               f)w art. 6 lit. a) dodaje się następujący akapit:

               „Właściwe organy państw EFTA współpracują w duchu zaufania i pełnego wzajemnego szacunku, w szczególności przy zapewnianiu przepływu odpowiednich i wiarygodnych informacji między nimi a stronami ESNF oraz z Urzędem Nadzoru EFTA. Właściwe organy państw członkowskich UE współpracują z właściwymi organami państw EFTA w taki sam sposób.”;

               g)art. 47 ust. 3 nie stosuje się do państw EFTA. Państwo EFTA może zgodzić się, na podstawie umów zawartych z co najmniej jednym państwem trzecim, na stosowanie przepisów, które zapewniają oddziałom instytucji kredytowej mającej siedzibę zarządu w państwie trzecim identyczne traktowanie na całym terytorium tego państwa EFTA.

               Umawiające się Strony informują się wzajemnie i konsultują się przed zawarciem umów z państwami trzecimi na podstawie art. 47 ust. 3 lub akapitu pierwszego niniejszej litery, w zależności od przypadku.

               W każdym przypadku, gdy Unia Europejska prowadzi z co najmniej jednym państwem trzecim negocjacje w sprawie zawarcia umowy na podstawie art. 47 ust. 3 oraz gdy taka umowa dotyczy uzyskania traktowania narodowego lub faktycznego dostępu do rynku w danych państwach trzecich dla oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę główną w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Unia Europejska stara się uzyskać równe traktowanie dla oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę zarządu w państwie EFTA;

               h)art. 48 nie stosuje się. W przypadku gdy państwo EFTA zawiera umowę z co najmniej jednym państwem trzecim w sprawie środków sprawowania nadzoru skonsolidowanego nad instytucjami, których jednostki dominujące mają siedzibę zarządu w państwie trzecim, oraz instytucjami znajdującymi się w państwach trzecich, których jednostki dominujące, bez względu na to, czy są to instytucje, finansowe spółki holdingowe lub finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, posiadają siedziby zarządu w tym państwie EFTA, umowa ta ma na celu zapewnienie, aby EUNB był w stanie uzyskać od właściwego organu tego państwa EFTA informacje otrzymane od organów krajowych państw trzecich zgodnie z art. 35 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010;

               i)w art. 53 ust. 2 przed wyrazami »zgodnie z niniejszą dyrektywą« wprowadza się wyrazy »lub, odpowiednio, Urzędowi Nadzoru EFTA«;

               j)w art. 58 ust. 1 lit. d) po wyrazie »EUNGiPW« wprowadza się wyrazy »lub, odpowiednio, Urzędowi Nadzoru EFTA«;

               k)w art. 89 ust. 5 wyrazy „przyszłe unijne akty ustawodawcze wprowadzą obowiązki w zakresie ujawniania informacji” zastępuje się wyrazami „przyszłe akty ustawodawcze mające zastosowanie na podstawie Porozumienia EOG przewidują obowiązki w zakresie ujawniania informacji”;

               l)W art. 114 ust. 1, w odniesieniu do Liechtensteinu, wyrazy „bank centralny wchodzący w skład ESBC” zastępuje się wyrazami „właściwy organ”;

               m)w art. 117 ust. 1 akapit drugi po wyrazie »EUNB« wprowadza się wyrazy »lub, odpowiednio, Urzędem Nadzoru EFTA«;

               n)W art. 133 ust. 14 i 15 po wyrazie »Komisja« wprowadza się wyrazy »lub w odniesieniu do państw EFTA - Stały Komitet Państw EFTA«;

               o)w art. 151 ust. 1, w odniesieniu do państw EFTA, po wyrazach »zgodnie z« wprowadza się wyrazy »decyzją Wspólnego Komitetu EOG zawierającą«;

               2.po pkt 14 (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE) wprowadza się, co następuje:

               „14a.32013 R 0575: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 2.8.2013, s. 68, Dz.U. L 321 z 30.11.2013, s. 6 i Dz.U. L 20 z 25.1.2017, s. 2, zmienione:

               -32017 L 2395: rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2395 z dnia 12 grudnia 2017 r. (Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 27).

               Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               a)nie naruszając postanowień Protokołu 1 do niniejszego Porozumienia i o ile niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, pojęcia »państwo członkowskie (państwa członkowskie)« i »właściwe organy« należy rozumieć jako obejmujące, poza znaczeniem nadanym im w rozporządzeniu, odpowiednio państwa EFTA oraz ich właściwe organy;

               b)odniesienia do »banków centralnych wchodzących w skład ESBC« lub »banków centralnych« należy rozumieć jako obejmujące, poza znaczeniem nadanym im w rozporządzeniu, krajowe banki centralne państw EFTA;

               c)zawarte w tym rozporządzeniu odesłania do innych aktów mają zastosowanie w takim zakresie i w takiej formie, w jakich akty te zostały włączone do niniejszego Porozumienia;

               d)odniesienia do uprawnień EUNB na mocy art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 w rozporządzeniu są rozumiane jako odniesienia, w przypadkach przewidzianych w i zgodnie z pkt 31g niniejszego załącznika, do uprawnień Urzędu Nadzoru EFTA odnośnie do państw EFTA;

               e)w art. 4 ust. 1 pkt 75 przed wyrazem „Szwecji” wprowadza się wyraz „Norwegii i”;

               f)w art. 31 ust. 1 lit. b), w odniesieniu do państw EFTA, wyraz »Komisja« odczytuje się jako »Urząd Nadzoru EFTA«;

               g)w art. 80 ust. 1 i 2 po wyrazie »Komisja« wprowadza się wyrazy »lub, w przypadku państwa EFTA - Urząd Nadzoru EFTA«;

               h)w art. 329 ust. 4, art. 344 ust. 2, art. 352 ust. 6, art. 358 ust. 4 i art. 416 ust. 5, w odniesieniu do państw EFTA, po wyrazach »wejściem w życie standardów technicznych« wprowadza się wyrazy »decyzji Wspólnego Komitetu EOG zawierających standardy techniczne«;

               i)w art. 395:

               (i)w ust. 7 i 8, w odniesieniu do państw EFTA, wyraz »Rada« nie ma zastosowania;

               (ii)w odniesieniu do państw EFTA, ust. 8 akapit pierwszy odczytuje się jako:

               „Uprawnienia do przyjęcia decyzji w celu przyjęcia lub odrzucenia proponowanego środka krajowego, o którym mowa w ust. 7, przyznaje się Stałemu Komitetowi Państw EFTA.”;

               (iii)ust. 8 akapit drugi zdanie pierwsze odczytuje się jako:

               „W ciągu jednego miesiąca od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 7, EUNB przedstawia Radzie, Komisji i zainteresowanemu państwu członkowskiemu swoją opinię na temat punktów, o których mowa w tym ustępie, lub, jeżeli opinia ta dotyczy środków krajowych zaproponowanych przez państwo EFTA - Stałemu Komitetowi Państw EFTA oraz zainteresowanemu państwu EFTA.”;

               j)w art. 458:

               (i)w odniesieniu do państw EFTA, ust. 2 akapit pierwszy odczytuje się jako:

               „Jeżeli organ określony zgodnie z ust. 1 stwierdzi zmiany w natężeniu ryzyka makroostrożnościowego lub systemowego w systemie finansowym, które może mieć poważne negatywne skutki dla systemu finansowego i gospodarki realnej w danym państwie EFTA i któremu to ryzyku zdaniem tego organu można by lepiej zaradzić przy pomocy bardziej rygorystycznych środków krajowych, organ ten powiadamia o tym fakcie Stały Komitet Państw EFTA, Urząd Nadzoru EFTA, ERRS i EUNB oraz przedkłada stosowne dowody ilościowe lub jakościowe wszystkich poniższych elementów:”;

               (ii)w odniesieniu do państw EFTA, ust. 4 akapit pierwszy odczytuje się jako:

               „Uprawnienia do przyjęcia aktu wykonawczego w celu odrzucenia projektów środków krajowych, o których mowa w ust. 2 lit. d), przyznaje się Stałemu Komitetowi Państw EFTA, stanowiącemu na wniosek Urzędu Nadzoru EFTA.”;

               (iii)w ust. 4 akapit drugi dodaje się, co następuje:

               „Jeżeli ich opinie dotyczą projektów środków krajowych państwa EFTA, ERRS i EUNB przedstawiają swoje opinie Stałemu Komitetowi Państw EFTA, Urzędowi Nadzoru EFTA oraz zainteresowanemu państwu EFTA.”;

               (iv)w odniesieniu do państw EFTA, ust. 4 akapity czwarty do ósmy odczytuje się jako:

               „Uwzględniając w najwyższym stopniu opinie, o których mowa w akapicie drugim, jeżeli istnieją solidne, mocne i szczegółowe dowody na to, że dany środek będzie mieć negatywny wpływ na rynek wewnętrzny, a wpływ ten przeważy nad korzyściami w zakresie stabilności finansowej płynącymi ze zmniejszenia stwierdzonego ryzyka makroostrożnościowego lub systemowego, Urząd Nadzowy EFTA może, w terminie jednego miesiąca, złożyć wniosek do Stałego Komitetu Państw EFTA o odrzucenie projektu środków krajowych.

               Jeżeli Urząd Nadzowy EFTA nie przedłoży wniosku we wspomnianym terminie jednego miesiąca, dane państwo EFTA może natychmiast przyjąć projekt środków krajowych na okres nieprzekraczający dwóch lat lub do czasu, gdy dane ryzyko makroostrożnościowe lub systemowe przestanie występować, o ile stanie się to wcześniej.

               Stały Komitet Państw EFTA podejmuje decyzję w sprawie wniosku Urzędu Nadzoru EFTA w terminie jednego miesiąca od otrzymania wniosku i podaje powody odrzucenia lub braku odrzucenia projektu środków krajowych.

               Stały Komitet Państw EFTA odrzuca projekt środków krajowych jedynie wówczas, gdy uzna, że nie spełniono co najmniej jednego z poniższych warunków:

               a)zmiany w natężeniu ryzyka makroostrożnościowego lub systemowego mają taki charakter, że mogłyby stanowić ryzyko dla stabilności finansowej na szczeblu krajowym;

               b)art. 124 i 164 niniejszego rozporządzenia oraz art. 101, 103, 104, 105, 133 oraz 136 dyrektywy 2013/36/UE nie mogą adekwatnie zaradzić stwierdzonemu ryzyku makroostrożnościowemu lub systemowemu, z uwzględnieniem względnej skuteczności tych środków;

               c)projekt środków krajowych jest właściwszy do zaradzenia stwierdzonemu ryzyku makroostrożnościowemu lub systemowemu i nie pociąga za sobą nieproporcjonalnych niekorzystnych skutków dla całości lub części systemu finansowego w innych Umawiających się Stronach lub w EOG jako całości, tym samym stanowiąc lub stwarzając przeszkodę dla funkcjonowania rynku wewnętrznego;

               d)problem ten dotyczy tylko jednego państwa EFTA; oraz

               e)na ryzyka te nie zareagowano już przy pomocy innych środków określonych w niniejszym rozporządzeniu lub dyrektywie 2013/36/UE.

               Ocena Stałego Komitetu Państw EFTA uwzględnia opinie ERRS i EUNB oraz opiera się na dowodach przedstawionych zgodnie z ust. 2 przez organ określony zgodnie z ust. 1.

               Jeżeli Stały Komitet Państw EFTA nie podejmie decyzji o odrzuceniu projektu środków krajowych w terminie jednego miesiąca od otrzymania wniosku Urzędu Nadzoru EFTA, państwo EFTA może przyjąć środki i zastosować je na okres nieprzekraczający dwóch lat lub do czasu, gdy ryzyko makroostrożnościowe lub ryzyko systemowe przestaną występować, jeżeli nastąpi to wcześniej.”;

               (v)w odniesieniu do państw EFTA ust. 6 odczytuje się jako:

               „Jeżeli państwo EFTA uzna środki określone zgodnie z niniejszym artykułem, państwo EFTA powiadamia Stały Komitet Państw EFTA, Urząd Nadzoru EFTA, EUNB, ERRS oraz Umawiającą się Stronę Porozumienia EOG upoważnioną do stosowania tych środków.”;

               k)w art. 467 ust. 2, w odniesieniu do państw EFTA, wyrazy „przyjęcia przez Komisję rozporządzenia” odczytuje się jako „wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG zawierającej rozporządzenie przyjęte”;

               l)w art. 497 w odniesieniu do państw EFTA:

               (i)w ust. 1 i 2 po wyrazach „wejścia w życie najnowszego z” wprowadza się wyrazy „decyzji Wspólnego Komitetu EOG zawierających”;

               (ii)w ust. 1 wyraz „przyjęciem” odczytuje się jako „stosowaniem w EOG”;

               3.w pkt 31bc (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012):

               a)dodaje się tiret w brzmieniu:

               „-32013 R 0575: rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s.1), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 2.8.2013, s. 68, Dz.U. L 321 z 30.11.2013, s. 6 i Dz.U. L 20 z 25.1.2017, s. 2.”;

               b)w dostosowaniu (zh) dodaje się, co następuje:

               „v)w ust. 5a, w odniesieniu do państw EFTA, po wyrazach »wejścia w życie najnowszego z« wprowadza się wyrazy »decyzji Wspólnego Komitetu EOG zawierających«.”;

               4.w pkt 31ea (dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w brzmieniu:

               „-32013 L 0036: dyrektywą 2013/36/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 2.8.2013, s. 73 i Dz.U. L 20 z 25.1.2017, s. 1.”;

               5.tekst pkt 31 (dyrektywa 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) skreśla się.

               Artykuł 2

               Teksty rozporządzeń (UE) nr 575/2013, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 2.8.2013, s. 68, Dz.U. L 321 z 30.11.2013, s. 6 oraz Dz.U. L 20 z 25.1.2017, s. 2, i (UE) 2017/2395 oraz dyrektywy 2013/36/UE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 2.8.2013, s. 73 i Dz.U. L 20 z 25.1.2017, s. 1, w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG*.

                  6Artykuł 4

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […]

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

               Wspólna deklaracja Umawiających się Stron

               dotycząca decyzji nr [...] włączającej dyrektywę 2013/36/UE do porozumienia EOG

               [do przyjęcia wraz z decyzją i opublikowania w Dz.U.]

               Umawiające się Strony podzielają pogląd, że włączenie do Porozumienia EOG dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE i 2006/49/WE pozostaje bez uszczerbku dla krajowych przepisów o zasięgu ogólnym dotyczących monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych w zakresie bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

                     (1)

                        Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 27.

                     (3)

                        Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338.

                     (4)

                        Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 1.

                     (5)

                        Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 201.

                     (6)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.5.2019
            COM(2019) 242 final
            2019/0116(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Ministrów AKP-UE odnośnie do przekazania uprawnień Komitetowi Ambasadorów AKP-UE w zakresie decyzji o przyjęciu środków przejściowych w celu przedłużenia stosowania umowy o partnerstwie AKP-UE

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Umowa o partnerstwie między UE a grupą państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP)
                  1
               , podpisana w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., wygasa w dniu 29 lutego 2020 r. Niniejszy wniosek Komisji dotyczy decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Ministrów AKP-UE odnośnie do przewidywanego przyjęcia decyzji dotyczącej przekazania uprawnień Komitetowi Ambasadorów AKP-UE w zakresie ewentualnego zastosowania środków przejściowych w celu przedłużenia stosowania umowy o partnerstwie AKP-UE.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o partnerstwie z Kotonu

               Od 2000 r. umowa o partnerstwie z Kotonu (zwana dalej „umową”) stanowi ramy stosunków UE z 79 państwami AKP. Umowa została zawarta na okres 20 lat, od dnia 1 marca 2000 r. do dnia 29 lutego 2020 r. Została ona następnie zmieniona w latach 2005 i 2010.

               2.2.Rada Ministrów AKP-UE

               Rada Ministrów AKP-UE to organ na szczeblu ministerialnym, ustanowiony na mocy umowy (art. 15 umowy). W jej skład wchodzą, z jednej strony, członkowie Rady Unii Europejskiej i członkowie Komisji Europejskiej oraz, z drugiej strony, członek rządu każdego z państw AKP.

               Urząd Przewodniczącego Rady Ministrów jest sprawowany przemiennie przez członka Rady Unii Europejskiej i członka rządu państwa AKP. Zgodnie z regulaminem Rada Ministrów zbiera się raz w roku z inicjatywy przewodniczącego oraz zawsze wtedy, gdy jest to konieczne, w formie i składzie właściwych dla omawianych zagadnień.

               Do obowiązków Rady Ministrów należy między innymi
                  2
                podejmowanie decyzji niezbędnych do wdrożenia i wykonania postanowień umowy.

               Rada Ministrów podejmuje decyzje w oparciu o porozumienie Stron. Decyzje są wiążące jedynie wtedy, gdy obecna jest

               –połowa członków Rady Unii Europejskiej (tj. 14 ministrów z państw członkowskich UE),

               –jeden członek Komisji oraz

               –dwie trzecie członków reprezentujących rządy państw AKP (tj. członków rządu z 55 różnych państw AKP).

               Każdy nieobecny członek Rady Ministrów może powołać swojego przedstawiciela. Przedstawiciel ma wszystkie prawa reprezentowanego członka (art. 15 ust. 3 umowy).

               Zgodnie z art. 15 ust. 4 umowy Rada Ministrów może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów. Rada Ministrów może przekazać uprawnienia do podejmowania decyzji wiążących Strony. Przekazanie uprawnień odbywa się w drodze decyzji Rady Ministrów.

               2.3.Komitet Ambasadorów AKP-UE

               Komitet Ambasadorów został ustanowiony na mocy art. 16 umowy. W skład komitetu wchodzą stali przedstawiciele każdego państwa członkowskiego UE oraz przedstawiciel Komisji, z jednej strony, oraz szefowie placówek dyplomatycznych każdego państwa AKP w UE, z drugiej strony. Urząd przewodniczącego Komitetu Ambasadorów jest sprawowany przemiennie przez Stałego Przedstawiciela państwa członkowskiego wyznaczonego przez Unię oraz szefa placówki dyplomatycznej reprezentującego państwo AKP, wyznaczonego przez państwa AKP.

               Komitet wspiera Radę Ministrów w wykonywaniu jej zadań oraz sprawuje każdy mandat powierzony mu przez Radę (art. 16 ust. 2 umowy). W tym kontekście może on przyjmować decyzje wiążące Strony w ramach mandatu udzielonego mu przez Radę Ministrów.

               Komitet Ambasadorów kontroluje także wykonanie umowy oraz postęp w zakresie osiągania celów w niej określonych. Komitet Ambasadorów zbiera się regularnie, w szczególności w celu przygotowania sesji Rady oraz zawsze wtedy, gdy jest to niezbędne.

               2.4.Środki przejściowe

               Umowa o partnerstwie z Kotonu wygasa w dniu 29 lutego 2020 r. Zgodnie z art. 95 ust. 4 akapit pierwszy umowy, we wrześniu 2018 r. rozpoczęto negocjacje w sprawie nowej umowy o partnerstwie AKP-UE. Na wypadek gdyby nowa umowa nie mogła być stosowana przed wyżej wymienioną datą wygaśnięcia, należy wprowadzić środki w celu uniknięcia próżni prawnej w stosunkach UE-AKP.

               Art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy brzmi następująco: „Do momentu wejścia w życie nowej Umowy Rada Ministrów stosuje wszelkie, niezbędne środki przejściowe”. Zgodnie z art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy środki przejściowe mogą zostać zastosowane w celu przedłużenia stosowania umowy lub niektórych jej części do dnia rozpoczęcia stosowania nowej umowy (tymczasowe stosowanie lub wejście w życie po ratyfikacji przez wszystkie Strony).

               W celu utrzymania ciągłości prawnej w stosunkach z państwami AKP, na wypadek gdyby nowa umowa nie mogła być stosowana przed upływem okresu obowiązywania obecnych ram prawnych, konieczne jest przyjęcie środków przejściowych w celu przedłużenia stosowania obecnej umowy.

               Decyzja w sprawie środków przejściowych (tj. które części umowy mogą być stosowane przejściowo i do którego momentu) może zostać przyjęta przez samą Radę Ministrów, albo może ona przekazać uprawnienia do przyjęcia takiej decyzji Komitetowi Ambasadorów.

               2.5.Planowany akt Rady Ministrów

               Zgodnie z regulaminem Rada Ministrów spotyka się raz do roku. 44. sesja Rady Ministrów ma odbyć się w Brukseli w dniach 23 – 24 maja 2019 r. Ponieważ treść i okres obowiązywania środków przejściowych nie zostały omówione ze stroną AKP, Rada Ministrów nie jest w stanie przyjąć środków przejściowych.

               Ponieważ przed wygaśnięciem umowy nie odbędą się żadne inne posiedzenia Rady Ministrów, konieczne jest przekazanie Komitetowi Ambasadorów AKP-UE uprawnień w zakresie decyzji o przyjęciu środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy. Komitet Ambasadorów może zapewnić terminowe przyjęcie decyzji w sprawie środków przejściowych.

               W związku z tym podczas 44. sesji Rada Ministrów AKP-UE ma przyjąć decyzję o przekazaniu Komitetowi Ambasadorów AKP-UE uprawnień do przyjęcia środków przejściowych („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest przekazanie uprawnień Komitetowi Ambasadorów AKP-UE w zakresie decyzji o zastosowaniu środków przejściowych, zgodnie z art. 15 ust. 4 umowy, który stanowi: „Rada Ministrów może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów”. Planowany akt stanie się wiążący dla Stron.

               Kiedy treść i okres obowiązywania środków przejściowych zostaną określone przez Strony, Komitet Ambasadorów skorzysta z przekazanych mu uprawnień i przyjmie decyzję w sprawie środków przejściowych, jak przewidziano w art. 95 ust. 4 umowy. W celu przygotowania tej decyzji przez Komitet Ambasadorów wymagana jest inna decyzja Rady na mocy art. 218 ust. 9 TFUE w celu określenia stanowiska Unii.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               W związku z powyższym proponuje się, by na 44. sesji Rady Ministrów AKP-UE Unia przyjęła planowany akt, a tym samym powierzyła Komitetowi Ambasadorów AKP-UE przyjęcie decyzji w sprawie środków przejściowych na mocy art. 95 ust. 4 umowy.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada Ministrów AKP-UE jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie art. 15 ust. 1 umowy o partnerstwie AKP-UE podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Radę Ministrów AKP-UE, stanowi akt mający skutki prawne. Zgodnie z art. 15 ust. 3 umowy planowany akt będzie na mocy prawa międzynarodowego wiążący.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii zajmuje się stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się zasadniczo do funkcjonowania międzynarodowych organów ustanowionych na podstawie umowy oraz funkcjonowania umowy jako całości (potencjalnie przedłużając okres jej stosowania poza przewidywany termin wygaśnięcia). Materialna podstawa prawna decyzji Rady musi zostać określona w świetle umowy o partnerstwie z Kotonu jako całości
                  4
               .

               Umowa została zawarta jako umowa stowarzyszeniowa i w związku z tym opierała się na art. 310 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, który jest odpowiednikiem art. 217 TFUE. W związku z tym materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 217 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 217 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0116 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Ministrów AKP-UE odnośnie do przekazania uprawnień Komitetowi Ambasadorów AKP-UE w zakresie decyzji o przyjęciu środków przejściowych w celu przedłużenia stosowania umowy o partnerstwie AKP-UE

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP), z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP-UE”)
                  5
                podpisano w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. Umowa o partnerstwie AKP-UE weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2003 r. i ma być stosowana do dnia 29 lutego 2020 r.

               (2)Zgodnie z art. 95 ust. 4 akapit pierwszy umowy o partnerstwie AKP-UE, we wrześniu 2018 r. rozpoczęto negocjacje w sprawie nowej umowy o partnerstwie AKP-UE. Na wypadek gdyby nowa umowa nie mogła być stosowana przed upływem okresu obowiązywania obecnych ram prawnych, konieczne jest przyjęcie środków przejściowych w celu przedłużenia stosowania obecnej umowy.

               (3)Art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że Rada Ministrów przyjmuje środki przejściowe w celu przedłużenia stosowania umowy o partnerstwie AKP-UE lub niektórych jej części do czasu rozpoczęcia tymczasowego stosowania lub wejścia w życie nowej umowy.

               (4)Zgodnie z art. 15 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE Rada Ministrów AKP–UE może przyjąć decyzję o przekazaniu uprawnień Komitetowi Ambasadorów AKP-UE, w tym uprawnień do przyjęcia decyzji w sprawie środków przejściowych.

               (5)Rada Ministrów AKP-UE ma odbyć coroczne posiedzenie zwyczajne w dniach 23-24 maja 2019 r. w Brukseli. Środki przejściowe nie zostały uzgodnione i w związku z tym nie mogą zostać przyjęte przez Radę Ministrów AKP-UE podczas posiedzenia zwyczajnego. Ponieważ przed wygaśnięciem umowy o partnerstwie AKP-UE nie odbędą się żadne inne posiedzenia Rady Ministrów AKP-UE, aby zapewnić terminowe przyjęcie decyzji w sprawie środków przejściowych, konieczne jest przekazanie Komitetowi Ambasadorów AKP-UE uprawnień w zakresie decyzji o przyjęciu środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE.

               (6)Podczas 44. sesji Rada Ministrów AKP-UE ma przyjąć decyzję o przekazaniu Komitetowi Ambasadorów AKP-UE uprawnień do przyjęcia środków przejściowych („planowany akt”).

               (7)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Ministrów AKP-UE, ponieważ planowany akt jest wiążący dla Unii.

               (8)Stanowisko Unii w sprawie zatwierdzenia planowanego aktu w ramach Rady Ministrów AKP-UE powinno zostać określone w niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na 44. sesji Rady Ministrów AKP-UE, polega na zatwierdzeniu przekazania Komitetowi Ambasadorów AKP-UE, zgodnie z art. 15 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE, uprawnień w zakresie decyzji o przyjęciu, zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE, wszelkich środków przejściowych, jakie mogą być niezbędne do czasu wejścia w życie nowej umowy.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotycząca zawarcia Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. L 65 z 8.3.2003, s. 27).

                     (2)

                        Zgodnie z art. 15 ust. 2 umowy Rada Ministrów AKP-UE odpowiada za: „a) prowadzenie dialogu politycznego; b) przyjmowanie wytycznych w zakresie polityki oraz podejmowanie decyzji niezbędnych do wdrożenia postanowień niniejszej Umowy, w szczególności w zakresie strategii rozwoju w dziedzinach przewidzianych w niniejszej Umowie lub w każdej innej, istotnej dziedzinie oraz w odniesieniu do procedur; c) badanie i rozstrzyganie wszelkich kwestii utrudniających rzeczywiste i skuteczne wykonanie niniejszej Umowy lub stanowiących przeszkodę w osiąganiu jego celów; d) zagwarantowanie sprawnego funkcjonowania mechanizmów konsultacyjnych”.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Zob. w szczególności wyrok w sprawie C-244/17 Komisja przeciwko Radzie („Kazachstan”) [ECLI:EU:C:2018:662], s. 40 oraz przywołane tam orzecznictwo.

                     (5)

                        Umowa (Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3) zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) i umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 5.7.2019
            COM(2019) 321 final
            2019/0148(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zgłoszenia propozycji poprawek do załączników do Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt w związku z 13. sesją Konferencji Stron

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt w związku z przedłożeniem propozycji dotyczących decyzji podczas 13. sesji Konferencji Stron w celu wprowadzenia poprawek w załącznikach do konwencji.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt

               Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt („konwencja”) ma na celu ochronę lądowych, morskich i ptasich gatunków wędrownych na całym obszarze ich występowania. Jest ona traktatem międzyrządowym zawartym pod egidą Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska, dotyczącym ochrony dzikiej fauny i siedlisk w skali globalnej. Gatunki wędrowne objęte ochroną wymieniono w załączniku I (gatunki zagrożone) oraz załączniku II (gatunki objęte porozumieniami) do konwencji. Konwencja weszła w życie dnia 1 listopada 1983 r.

               Unia Europejska jest stroną tej konwencji
                  1
               .

               2.2.Konferencja Stron

               Konferencja Stron jest organem decyzyjnym konwencji uprawnionym do przeprowadzania oceny stanu ochrony gatunków wędrownych i w konsekwencji do wprowadzania poprawek w załącznikach I i II do konwencji. Zgodnie z art. XI konwencji propozycje poprawek mogą być zgłaszane przez każdą ze stron i przyjmowane są większością dwóch trzecich głosów obecnych i głosujących stron.

               Trzynasta sesja Konferencji Stron odbędzie się w Gandhinagar (Indie) w dniach od 15 do 22 lutego 2020 r. Termin składania propozycji poprawek, który ustalił Sekretariat konwencji, zgodnie z art. XI ust. 3 upływa dnia 19 września 2019 r. Rada powinna zatem podjąć decyzję w celu ustalenia stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na trzynastej sesji Konferencji Stron w odniesieniu do złożenia propozycji poprawek.

               Przed trzynastą sesją Konferencji Stron Sekretariat konwencji może przedstawić zgłoszone przez inne strony propozycje poprawek do załączników I i II do konwencji, które również mogą wymagać podjęcia decyzji dotyczącej ustalenia stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii w odniesieniu do takich propozycji poprawek.

               2.3.Planowany akt Konferencji Stron

               W związku z trzynastą sesją Konferencji Stron proponuje się, by Unia zgłosiła propozycje poprawek do załącznika I do konwencji w celu zwiększenia ochrony jednego gatunku ptaków (Tetrax tetrax) oraz do załącznika II do konwencji w celu zwiększenia ochrony tego samego gatunku ptaków (Tetrax tetrax) oraz dwóch gatunków rekina (Galeorhinus galeus i Sphyrna zygaena) na całym obszarze ich występowania, w tym poza Unią.

               Planowany akt, jeśli zostanie przyjęty, stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. XI konwencji, który stanowi, że poprawka wprowadzona do załączników wchodzi w życie wobec wszystkich stron po upływie dziewięćdziesięciu dni od sesji Konferencji Stron, na której została przyjęta, z wyjątkiem tych stron, które zgłaszały zastrzeżenia.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Propozycje Unii dotyczące poprawek do załączników opierają się na następujących przesłankach: 1) włączenie tych gatunków jest naukowo uzasadnione; 2) wspomniane włączenie jest spójne z prawodawstwem UE; oraz 3) Unia jest zobowiązana do współpracy międzynarodowej na rzecz ochrony różnorodności biologicznej.

               Wniosek jest spójny z założeniami siódmego unijnego programu działań w zakresie środowiska
                  2
                i europejskiej strategii ochrony różnorodności biologicznej do 2020 r.
                  3
               , w szczególności z celem nr 6: Pomoc na rzecz zapobiegania utracie światowej różnorodności biologicznej. Wniosek ten nie wymagałby żadnych zmian w prawie Unii, ponieważ dotyczy on gatunków objętych już odpowiednią ochroną na mocy prawa Unii, w szczególności dyrektywy ptasiej
                  4
                i wspólnej unijnej polityki rybołówstwa
                  5
               .

               Wniosek nie skutkuje żadnymi nowymi wymogami w zakresie monitorowania lub sprawozdawczości. Plany wdrożenia i monitorowanie wchodziłyby w zakres regularnej działalności w zakresie planowania i sprawozdawczości na podstawie konwencji. Ponadto wniosek nie ma wpływu na budżet.

               Odbyła się nieformalna wymiana wstępnych poglądów z państwami członkowskimi, w drodze pisemnych konsultacji z państwami członkowskimi należącymi do grupy koordynacyjnej ds. różnorodności biologicznej i przyrody (CGBN) oraz z grupą ekspertów ds. dyrektyw ptasiej i siedliskowej (NADEG).

               W związku z powyższym stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, powinno mieć na celu upoważnienie Komisji do przedłożenia wyżej wspomnianych propozycji Sekretariatowi konwencji.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  6
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Konferencja Stron jest organem utworzonym na mocy porozumienia, a mianowicie Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Konferencję Stron, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. XI Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych konwencji.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do środowiska.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 192 ust. 1 TFUE w związku z jego art. 218 ust. 9.

               2019/0148 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zgłoszenia propozycji poprawek do załączników do Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt w związku z 13. sesją Konferencji Stron

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt („konwencja”) została zawarta przez Unię decyzją Rady 82/461/EWG
                  7
                i weszła w życie w dniu 1 listopada 1983 r.

               (2)Zgodnie z art. XI konwencji Konferencja Stron może przyjąć poprawki do załączników I i II do konwencji.

               (3)Konferencja Stron może przyjąć takie poprawki podczas trzynastej sesji w dniach 15–22 lutego 2020 r. Sekretariat konwencji poinformował strony konwencji, że wszelkie propozycje poprawek należy zgłaszać do dnia 19 września 2019 r. zgodnie z XI ust. 3 konwencji. Unia jako strona konwencji może przedłożyć takie propozycje.

               (4)Należy określić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w odniesieniu do zgłaszania propozycji poprawek do załączników do konwencji, gdyż takie zmiany będą wiążące dla Unii.

               (5)Włączenie gatunku Tetrax tetrax do załącznika I do konwencji oraz gatunków Tetrax tetrax, Galeorhinus galeus i Sphyrna zygaena do załącznika II jest naukowo uzasadnione, zgodne z prawodawstwem Unii oraz jej zobowiązaniem do współpracy międzynarodowej na rzecz ochrony różnorodności biologicznej. Należy zatem upoważnić Komisję do zaproponowania poprawek w tym zakresie.

               (6)Komisja powinna zgłosić wspomniane propozycje Sekretariatowi konwencji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     W związku z trzynastą sesją Konferencji Stron Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt („konwencja”) niniejszym upoważnia się Komisję do zgłoszenia, w imieniu Unii, propozycji następujących poprawek:

               a)
                     poprawka w załączniku I do konwencji w celu włączenia gatunku Tetrax tetrax;

               b)
                     poprawki w załączniku II do konwencji w celu włączenia gatunków Tetrax tetrax, Galeorhinus galeus i Sphyrna zygaena.

               2.
                     Komisja przekazuje propozycje, o których mowa w ust. 1, Sekretariatowi konwencji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 82/461/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r. w sprawie zawarcia Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt, Dz.U. L 210 z 19.7.1982, s. 10.

                     (2)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1386/2013/UE z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie ogólnego unijnego programu działań w zakresie środowiska do 2020 r. „Dobra jakość życia z uwzględnieniem ograniczeń naszej planety”, Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 171.

                     (3)

                        COM(2011) 244 final „Nasze ubezpieczenie na życie i nasz kapitał naturalny – unijna strategia ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r.”.

                     (4)

                        Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Dz.U. L 103 z 25.4.1979, s. 1.

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22.

                     (6)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (7)

                        Decyzja Rady 82/461/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r. w sprawie zawarcia Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt (Dz.U. L 210 z 19.7.1982, s. 10).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 10.7.2019
            COM(2019) 284 final
            2019/0138(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach członków Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku (WECAFC) w latach 2019–2023, w sprawie przyjęcia niewiążących rezolucji i zaleceń dotyczących zarządzania żywymi zasobami morza.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Rezolucja FAO ustanawiająca Komisję ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku

               Komisja ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku (WECAFC) została ustanowiona w 1973 r. rezolucją 4/61 Rady Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) na mocy art. VI ust. 1 umowy założycielskiej FAO. Celem WECAFC jest promowanie skutecznej ochrony żywych zasobów morza, zarządzania nimi i ich rozwoju na obszarze, który jej podlega, zgodnie z Kodeksem odpowiedzialnego rybołówstwa FAO, oraz rozwiązywanie wspólnych problemów związanych z zarządzaniem rybołówstwem i jego rozwojem, w obliczu których stoją jej członkowie.

               Unia Europejska jest członkiem WECAFC
                  1
               , podobnie jak Francja, Hiszpania, Niderlandy i Zjednoczone Królestwo.

               2.2.Komisja ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku

               WECAFC jest technicznym organem doradczym i regionalnym organem ds. rybołówstwa ustanowionym na mocy art. VI ust. 1 umowy założycielskiej FAO. Sekretariat WECAFC jest zarządzany i finansowany przez FAO. Do jej głównych zadań należą promowanie, koordynowanie i ułatwianie zarządzania oraz działań związanych z ochroną żywych zasobów morza i zarządzaniem tymi zasobami na podlegającym jej obszarze. WECAFC może również udzielać swoim członkom i właściwym organizacjom ds. rybołówstwa porad w zakresie zarządzania rybołówstwem, jego monitorowania, kontrolowania i nadzoru nad nim. Może ona również wspomagać swoich członków, w stosownych przypadkach, we wdrażaniu odpowiednich międzynarodowych instrumentów w dziedzinie rybołówstwa oraz, na żądanie, w zakresie ochrony stad wspólnie eksploatowanych i międzystrefowych zasobów rybnych, zarządzania nimi i ich rozwoju w ramach ich odpowiednich krajowych jurysdykcji
                  2
               .

               Unii jako członkowi przysługuje prawo uczestnictwa i prawo głosu. WECAFC stara się podejmować decyzje w drodze konsensusu. W pozostałych przypadkach decyzje są podejmowane większością oddanych głosów, chyba że regulamin wewnętrzny stanowi inaczej.

               2.3.Decyzje przyjmowane przez Komisję ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku

               Zgodnie z art. 6 lit. h) swojego zmienionego statutu WECAFC udziela porad w zakresie środków zarządzania („zalecenia” i „rezolucje”) rządom państw członkowskich i właściwym organizacjom regionalnym. Ze względu na status doradczy WECAFC jej decyzje nie są wiążące dla jej członków.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Zgodnie z procedurami mającymi zastosowanie do regionalnych organizacji ds. rybołówstwa stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznych posiedzeniach regionalnych organów ds. rybołówstwa, takich jak WECAFC, jest ustalane w oparciu o podejście dwustopniowe. Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej; podlega ono następnie dostosowaniu przed każdym corocznym posiedzeniem w drodze nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji:

               zawiera ogólne zasady i kierunki działań, ale w miarę możliwości uwzględnia również specyfikę WECAFC;

               ·na wniosek państw członkowskich ustanawia standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii;

               ·uwzględnia zasady i kierunki działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  3
               , jak również cele określone w komunikacie Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  4
               ;

               ·uwzględnia wspólny komunikat Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji, zatytułowany „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  5
                i konkluzje Rady w sprawie tego wspólnego komunikatu
                  6
               ; oraz

               ·uwzględnia komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  7
               .

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Traktat) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  8
               .

               4.1.2.Zastosowanie w sprawie

               WECAFC jest technicznym i regionalnym organem ds. rybołówstwa ustanowionym rezolucją FAO 4/61 z 1973 r. na mocy art. VI ust. 1 umowy założycielskiej FAO. Chociaż decyzje WECAFC („zalecenia” i „rezolucje”) nie są wiążące dla jej członków, akty, które ma przyjąć WECAFC, stanowią akty, które mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii.

               Planowany akt nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawę prawną decyzji, której dotyczy wniosek, stanowi art. 218 ust. 9 Traktatu.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 Traktatu zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 Traktatu musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 ust. 2 Traktatu.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien zatem być art. 43 ust. 2 Traktatu w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu.

               2019/0138 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktat”), w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska jest członkiem Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku (WECAFC) – regionalnej komisji ds. rybołówstwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) – ustanowionej na mocy art. VI ust. 1 umowy założycielskiej FAO.

               (2)Unia Europejska jest członkiem FAO
                  9
               .

               (3)Zgodnie z art. 6 lit. h) swojego zmienionego statutu WECAFC może przyjmować zalecenia i rezolucje. Ze względu na status doradczy WECAFC jej decyzje nie są wiążące dla jej członków.

               (4)Na posiedzeniach WECAFC komisja ta ma przyjmować zalecenia i rezolucje w sprawie ochrony żywych zasobów morza i zarządzania nimi.

               (5)Należy określić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach WECAFC na lata 2019–2023, ponieważ WECAFC ma przyjąć niewiążące akty prawne, które mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę UE. Większość decyzji Rady określających stanowisko Unii na forum regionalnych organizacji ds. rybołówstwa, których Unia jest stroną, musi zostać poddane przeglądowi przed corocznym posiedzeniem tych regionalnych organizacji ds. rybołówstwa w 2024 r. W związku z tym, aby zwiększyć spójność stanowisk Unii we wszystkich regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa i regionalnych organach ds. rybołówstwa oraz usprawnić proces przeglądu, niniejsza decyzja Rady powinna zostać zmieniona najpóźniej przed corocznym posiedzeniem WECAFC w 2024 r.

               (6)Jak określono we wspólnym komunikacie Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  10
               , oraz w konkluzjach Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  11
                propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. rybołówstwa i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi oraz wzmocnienie współpracy na kluczowych obszarach oceanów celem wyeliminowania regionalnych braków w zarządzaniu jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

               (7)Jak określono w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, zatytułowanym „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  12
               , należy podjąć konkretne środki mające na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

               (8)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze WECAFC i z koniecznością uwzględnienia w stanowisku Unii tych zmian, w tym nowych informacji naukowych i innych istotnych informacji przedstawionych przed posiedzeniami WECAFC lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2019–2023,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku (WECAFC), zostało określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach WECAFC, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej przed dowolnym posiedzeniem WECAFC w 2024 r.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady z dnia 25 listopada 1991 r. w sprawie przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej do Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO).

                     (2)

                        Rezolucja FAO 1/131 z 2006 r. w sprawie zmiany statutu WECAFC i przeglądu rezolucji FAO 4/61 z 1973 r. i 3/74 z 1978 r.

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (4)

                        COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (5)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (6)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (7)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (8)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61-64.

                     (9)

                        Decyzja Rady z dnia 25 listopada 1991 r. w sprawie przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej do Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO).

                     (10)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (11)

                        Dok. 7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (12)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 10.7.2019
            COM(2019) 284 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do wniosku dotyczącego
            DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku (WECAFC)

               1.ZASADY

               W ramach WECAFC Unia:

               a) działa zgodnie z celami i zasadami realizowanymi przez Unię w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez wdrażanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz celów dotyczących maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków, określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b) pracuje na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania rezolucji i zaleceń WECAFC przyjmowanych w ramach WECAFC zgodnie z jej zmienionym statutem;

               c) zapewnia, by rezolucje i zalecenia przyjmowane przez WECAFC były zgodne z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morza, porozumienia ONZ z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi, porozumienia z 1993 r. o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, Kodeksem odpowiedzialnego rybołówstwa z 1995 r., a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

               d)promuje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. rybołówstwa i regionalnych organów ds. rybołówstwa na tym samym obszarze, a także wspiera koordynację między regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa a odpowiednimi organizacjami, takimi jak podregionalne organizacje ds. rybołówstwa i regionalne konwencje morskie, oraz współpracę z odpowiednimi organizacjami globalnymi, w ramach ich mandatów, stosownie do przypadku, w tym mechanizmy współpracy regionalnych organizacji ds. rybołówstwa niezajmujących się połowami tuńczyka podobne do tzw. procesu z Kobe, w którym uczestniczą regionalne organizacje ds. rybołówstwa zajmujące się połowami tuńczyka;

               e) dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz zapewnia spójność z polityką w innych dziedzinach, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, zatrudnienia, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

               f)zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g) działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru WPRyb
                  1
               ;

               h) dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze podlegającym WECAFC, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

               i) działa zgodnie ze wspólnym komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  2
                oraz z konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  3
               , a także propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności WECAFC oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jego zarządzania i wyników, w szczególności poprzez wspieranie reformy WECAFC, aby stał się on w pełni ukształtowaną regionalną organizacją ds. rybołówstwa, jako wkład w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego aspektach.

               2.KIERUNKI DZIAŁANIA

               W stosownych przypadkach Unia stara się wspierać podejmowanie przez WECAFC działań, takich jak:

               a) rezolucje i zalecenia na rzecz ochrony żywych zasobów morza i zarządzania nimi na obszarze podlegającym WECAFC opierające się na najlepszych dostępnych opiniach naukowych;

               b) rezolucje i zalecenia dotyczące monitorowania, kontroli i nadzoru na obszarze podlegającym WECAFC, w tym środki mające na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom (połowom NNN) oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie;

               c) rezolucje i zalecenia mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej i akwakultury na różnorodność biologiczną mórz oraz na ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i na ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się na obszarze podlegającym WECAFC zgodne z międzynarodowymi wytycznymi FAO dotyczącymi zarządzania połowami głębinowymi na morzu pełnym oraz środki, których celem jest zapobieganie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczanie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               d)rezolucje i zalecenia służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

               e)rezolucje i zalecenia mające na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

               f)wspólne strategie z innymi regionalnymi organami ds. rybołówstwa i regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa, w stosownych przypadkach, w szczególności z tymi, które są zaangażowane w zarządzanie rybołówstwem na tym samym obszarze;

               g)zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

               h) dodatkowe rezolucje i zalecenia techniczne w oparciu o opinie organów pomocniczych i grup roboczych WECAFC.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć
               na posiedzeniach Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku

               Przed każdym posiedzeniem WECAFC, kiedy organ ten ma podjąć decyzje, które mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę UE, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym posiedzeniem WECAFC pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.

               Jeżeli podczas posiedzenia WECAFC, w tym na miejscu, niemożliwe jest osiągnięcie porozumienia, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.

                     (1)

                        Dok. 7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (2)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (3)

                        Dok. 7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.