               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.1.2018
            COM(2018) 31 final
            2018/0011(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego pierwszego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r., zmienionej protokołem z 1972 r., oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas 61 posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1.Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r. oraz Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               Celem Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. („konwencja o środkach odurzających”)
                  1
                jest zwalczanie nadużywania środków odurzających poprzez skoordynowane działania międzynarodowe. Przewiduje ona dwie uzupełniające się formy interwencji i kontroli: po pierwsze – ograniczenie posiadania, używania, dystrybucji, przywozu, wywozu, wytwarzania i produkcji środków odurzających oraz handlu nimi wyłącznie do celów leczniczych i naukowych; po drugie – zwalczanie handlu narkotykami poprzez międzynarodową współpracę w celu odstraszania i zniechęcania do handlu nimi.

               Konwencją ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. („konwencja o substancjach psychotropowych”)
                  2
                ustanowiono międzynarodowy system kontroli substancji psychotropowych. Stanowiła ona reakcję na dywersyfikację i rozszerzenie asortymentu nielegalnych narkotyków i wprowadziła środki kontroli szeregu leków syntetycznych w zależności od ich potencjału w zakresie nadużywania z jednej strony i ich wartości terapeutycznej z drugiej.

               Wszystkie państwa członkowskie UE są stronami konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych. Unia nie jest stroną tych konwencji.

               2.2.Komisja ds. Środków Odurzających

               Komisja ds. Środków Odurzających działa przy Radzie Gospodarczo-Społecznej (ECOSOC) Organizacji Narodów Zjednoczonych, a jej funkcje i uprawnienia określono m.in. w konwencji o środkach odurzających i w konwencji o substancjach psychotropowych. Członkami tej komisji są 53 państwa członkowskie ONZ wybierane przez ECOSOC. W skład komisji wchodzi obecnie z prawem głosu 12 państw członkowskich UE
                  3
               . Unia ma w tej komisji status obserwatora.

               2.3.Planowany akt Komisji ds. Środków Odurzających

               Komisja ds. Środków Odurzających regularnie uaktualnia – na podstawie zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), której doradza Komitet Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO – wykaz substancji załączony do konwencji o środkach odurzających i konwencji o substancjach psychotropowych.

               W dniu 8 grudnia 2017 r. WHO zaleciła Sekretarzowi Generalnemu ONZ
                  4
                dodanie 12 nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji.

               Podczas sześćdziesiątej pierwszej sesji mającej odbyć się w Wiedniu w dniach 12–16 marca 2018 r. Komisja ds. Środków Odurzających przyjmie decyzje dotyczące umieszczenia tych 12 substancji w wykazach na mocy – odpowiednio – konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych.

               3.STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

               Zmiany w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających i konwencji o substancjach psychotropowych mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w zakresie polityki antynarkotykowej we wszystkich państwach członkowskich. Art. 1 decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami
                  5
                stanowi, że do celów tej decyzji „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających albo konwencji o substancjach psychotropowych. Decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW ma zatem zastosowanie do substancji wymienionych w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz do konwencji o substancjach psychotropowych. W związku z tym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do tych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy unijne i zmieniają zakres ich stosowania w rozumieniu art. 3 ust. 2 TFUE. Ma to miejsce niezależnie od tego, czy dana substancja została już objęta kontrolą na szczeblu unijnym na podstawie decyzji Rady 2005/387/WSiSW.

               Spośród 12 substancji, które WHO zaleciła umieścić w wykazach, tylko dwie – akrylofentanyl
                  6
                i furanylfentanyl
                  7
                – są już objęte środkami kontroli na szczeblu UE. Na podstawie sprawozdania z oceny ryzyka dokonanej przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, 3 i 4 decyzji Rady 2005/387/WSiSW w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych
                  8
                w dniu 15 grudnia 2017 r. Komisja przedłożyła wnioski dotyczące objęcia siedmiu dodatkowych nowych substancji psychoaktywnych – karfentanylu, 4-fluoroisobutyrylofentanylu (4-FIBF, pFIBF), tetrahydrofuranylfentanylu (THF-F), AB-CHMINACA, ADB-CHMINACA, CUMYL-4CN-BINACA i 5F-MDMB-PINACA (5F-ADB) – ogólnounijnymi środkami kontroli
                  9
               ; pięć z powyższych substancji (których nazwy podkreślono) proponuje się również do włączenia do międzynarodowych wykazów. W przypadku pozostałych pięciu substancji nie rozważano dotąd objęcia ich ogólnounijnymi środkami kontroli.

               Konieczne jest, aby państwa członkowskie przygotowały się, przez ustalenie wspólnego stanowiska w Radzie, do posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających, podczas którego komisja ta zdecyduje o umieszczeniu substancji w wykazach. Ze względu na ograniczenia związane ze statusem obserwatora, jaki posiada Unia, wspólne stanowisko powinno zostać przedstawione przez państwa członkowskie będące aktualnie członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie w interesie Unii w obrębie tej komisji. Jako że Unia nie jest stroną konwencji o środkach odurzających ani konwencji o substancjach psychotropowych nie ma ona prawa głosu w Komisji ds. Środków Odurzających.

               W związku z powyższym Komisja proponuje wspólne stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego pierwszego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych. Jest to drugi taki projekt wniosku dotyczącego wspólnego stanowiska w imieniu UE; poprzedni przyjęto na potrzeby posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających w marcu 2017 r.
                  10
               . To wspólne stanowisko zostało przyjęte przez Radę
                  11
               , dzięki czemu na posiedzeniu Komisji ds. Środków Odurzających w marcu 2017 r. w sprawie włączenia substancji do międzynarodowych wykazów państwa członkowskie UE będące członkami Komisji zgodnie głosowały za ich włączeniem, zgodnie ze wspólnym stanowiskiem.

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem odnośnego organu lub stroną danego porozumienia. Komisja ds. Środków Odurzających jest „organem utworzonym przez umowę” w rozumieniu wspomnianego artykułu, ponieważ jest to organ, któremu powierzono konkretne zadania na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono również instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  12
               .

               Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających o umieszczeniu substancji w wykazie są „aktami mającymi skutki prawne” w rozumieniu art. 218 ust. 9 TFUE. Zgodnie z konwencją o środkach odurzających oraz konwencją o substancjach psychotropowych decyzje Komisji ds. Środków Odurzających stają się wiążące automatycznie, chyba że jedna ze stron przedłoży daną decyzję do rewizji przez ECOSOC w obowiązującym terminie
                  13
               . Decyzje ECOSOC w tej sprawie są ostateczne. Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają również skutki prawne dla porządku prawnego UE na mocy prawa Unii, mianowicie na mocy decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW. Zmiany w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania tego unijnego instrumentu prawnego.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               Główny cel i treść planowanego aktu dotyczą nielegalnego handlu narkotykami.

               Z tego powodu materialną podstawą prawną decyzji będącej przedmiotem wniosku jest art. 83 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w którym stwierdza się, że nielegalny handel narkotykami stanowi jedną z dziedzin szczególnie poważnej przestępczości o wymiarze transgranicznym, i upoważnia się Parlament Europejski i Radę do ustanowienia norm minimalnych odnoszących się do określania przestępstw oraz kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami.

               4.3.Zmienna geometria

               Zgodnie z art. 10 ust. 4 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych załączonego do Traktatów, Zjednoczone Królestwo notyfikowało, że nie uznaje pełnych uprawnień Komisji i Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do aktów prawnych w dziedzinie współpracy policyjnej i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony. W związku z tym decyzja ramowa 2004/757/WSiSW i decyzja Rady 2005/387/WSiSW przestały mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa z dniem 1 grudnia 2014 r.
                  14
               .

               Ponieważ decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie nie mają wpływu na wspólne przepisy w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami, którymi to przepisami Zjednoczone Królestwo jest związane, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu decyzji Rady określającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii przy przyjmowaniu decyzji dotyczących umieszczenia substancji w wykazie.

               4.4.Podsumowanie

               Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 83 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               2018/0011 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego pierwszego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r., zmienionej protokołem z 1972 r., oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r.
                  15
                (zwana dalej „konwencją o środkach odurzających”) weszła w życie w dniu 8 sierpnia 1975 r.

               (2)Na podstawie art. 3 konwencji o środkach odurzających Komisja ds. Środków Odurzających może podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji. Może ona dokonać zmian w wykazach jedynie zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), ale może także zdecydować o odstąpieniu od dokonania zmian zalecanych przez WHO.

               (3)Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. (zwana dalej „konwencją o substancjach psychotropowych”)
                  16
                weszła w życie w dniu 16 sierpnia 1976 r.

               (4)Zgodnie z art. 2 Konwencji o substancjach psychotropowych Komisja ds. Środków Odurzających może, na podstawie zaleceń WHO, podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji lub o ich usunięciu. Ma ona dużą swobodę decyzyjną, jeśli chodzi o uwzględnianie czynników gospodarczych, społecznych, prawnych, administracyjnych i innych, ale nie może postępować w sposób arbitralny.

               (5)Zmiany w wykazach załączonych do obu konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej. Do substancji wymienionych w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz do konwencji o substancjach psychotropowych ma zastosowanie decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW
                  17
               . W związku z tym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do tych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy unijne i zmieniają zakres ich stosowania w rozumieniu art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               (6)Podczas swej sześćdziesiątej pierwszej sesji w dniach 12–16 marca 2018 r. w Wiedniu Komisja ds. Środków Odurzających ma podjąć decyzję o dodaniu 12 nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji.

               (7)Unia nie jest stroną wspomnianych konwencji ONZ. Ma ona status obserwatora w Komisji ds. Środków Odurzających, w której uczestniczy obecnie z prawem głosu dwanaście państw członkowskich. W związku z tym konieczne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do wyrażenia stanowiska Unii w sprawie umieszczenia substancji w wykazach na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych, ponieważ decyzje dotyczące dodania nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

               (8)W dniu 8 grudnia 2017 r. WHO zaleciła Sekretarzowi Generalnemu ONZ dodanie jednej nowej substancji do wykazów I i IV załączonych do konwencji o środkach odurzających, pięciu nowych substancji do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających oraz sześciu nowych substancji do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych
                  18
               .

               (9)Zgodnie z oceną Komitetu Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających (zwanego dalej „komitetem ekspertów”), karfentanyl (1-(2-fenyloetylo)-4-[fenylo(propanoilo)amino]piperydyno-4-karboksylan metylu) jest syntetycznym opioidem i jest uznawany za jeden z najsilniejszych opioidowych leków przeciwbólowych. Karfentanyl jest w 16 państwach członkowskich związkiem kontrolowanym i jest stosowany głównie jako środek uspokajający u dużych zwierząt. Nie jest on przeznaczony do stosowania w celach terapeutycznych u ludzi. Nie stwierdzono terapeutycznego zastosowania karfentanylu; znane są przypadki zgonu w wyniku jego stosowania. Istnieją wystarczające dowody na to, że jest on lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie karfentanylu w wykazach I i IV załączonych do konwencji o środkach odurzających.

               (10)Karfentanyl jest monitorowany przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji Rady 2005/387/WSiSW
                  19
               . Siedem państw członkowskich UE zgłosiło przypadki konfiskaty karfentanylu. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku, jak również w mieszaninach z heroiną lub innymi opioidami. Wiąże się ją z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi; m. in. stwierdzono jej użycie w co najmniej 60 przypadkach zgonów w Unii Europejskiej. Karfentanyl był przedmiotem oceny ryzyka dokonanej przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii. W dniu 15 grudnia 2017 r. Komisja przedstawiła wniosek, aby objąć karfentanyl środkami kontroli na mocy decyzji Rady 2005/387/WSiSW
                  20
               .

               (11)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem karfentanylu do wykazów I i IV załączonych do konwencji o środkach odurzających.

               (12)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów okfentanyl (N-(2-fluorofenylo)-2-metoksy-N-[1-(2-fenyloetylo) piperydyn-4-ylo]acetamid) jest związkiem chemicznym strukturalnie podobnym do fentanylu – opioidowego leku przeciwbólowego. Okfentanyl nie jest w żadnym państwie zatwierdzony do celów medycznych. Istnieją wystarczające dowody na to, że jest on lub może być nadużywany i może w związku z tym stać się problemem w zakresie zdrowia publicznego i problemem społecznym, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie okfentanylu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (13)Okfentanyl jest monitorowany przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji 2005/387/WSiSW. Okfentanyl wykryto w dwunastu państwach członkowskich. Jest on sprzedawany na otwartym rynku, a także w porcjach sprzedawanych jako heroina. Wiąże się go z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi, w tym ze zgonami, i stanowi on przedmiot dwóch wpisów związanych ze zdrowiem publicznym do unijnego systemu wczesnego ostrzegania.

               (14)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem okfentanylu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (15)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów furanylfentanyl (Fu-F; N-[1-(2-fenyloetylo)-4-piperydynylo]-N-fenylofurano-2-karboksyamid) jest syntetycznym opioidem, o strukturze zbliżonej do substancji kontrolowanej o nazwie fentanyl, szeroko stosowanej w medycynie przy znieczuleniu ogólnym podczas zabiegów i w terapiach przeciwbólowych. Jest on pochodną fentanylu wykazującą dwie charakterystyczne cechy: a) ma wyższą rozpuszczalność w tłuszczach, co umożliwia szybką absorpcję w krwiobiegu; b) wiąże się z receptorami μ-opioidowymi ze znacznie wyższym powinowactwem niż morfina. Cechy te oznaczają, że furanylfentanyl ma profil farmakologiczny o bardzo wysokim ryzyku. W ciągu ostatnich kilku lat odnotowano wzrost liczby zgonów w wyniku stosowania tej substancji. Nie stwierdzono terapeutycznego zastosowania furanylfentanylu. Istnieją wystarczające dowody na to, że jest on lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie furanylfentanylu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (16)Furanylfentanyl jest już objęty środkami kontroli na szczeblu Unii na mocy decyzji Rady 2005/387/WSiSW
                  21
               .

               (17)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem furanylfentanylu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (18)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów akrylofentanyl (N-(1-fenetylopiperydyn-4-ylo)-N-fenyloakrylamid) jest syntetycznym opioidem, strukturalnie podobnym do substancji kontrolowanej o nazwie fentanyl, szeroko stosowanej w medycynie przy znieczuleniu ogólnym podczas zabiegów i w terapiach przeciwbólowych. Akrylofentanylu używa i nadużywa się do celów pozamedycznych w ten sam sposób i dla uzyskania tych samych rezultatów jak inne opioidy. Nie stwierdzono terapeutycznego zastosowania akrylofentanylu; znane są przypadki zgonu w wyniku jego stosowania. Istnieją wystarczające dowody na to, że jest on lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie akrylofentanylu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (19)Akrylofentanyl jest już objęty środkami kontroli na szczeblu Unii na mocy decyzji Rady 2005/387/WSiSW
                  22
               .

               (20)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem akrylofentanylu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (21)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów 4-fluoroisobutyrylofentanyl (4F-iBF, 4-FIBF, pFIBF; N-(4-fluorofenylo)-2-metylo-N-[1-(2-fenyloetylo)piperydyno-4-ylo]propanamid jest syntetycznym opioidem. 4-fluoroisobutyrylofentanyl to jedna z najnowszych pochodnych fentanylu, sprzedawana i używana w sposób podobny do innych legalnych i nielegalnych opioidów. Istnieją obecnie dowody, że 4-fluoroisobutyrfentanyl stwarza podobne zagrożenia dla zdrowia publicznego jak inne dotychczasowe pochodne fentanylu. Nie stwierdzono terapeutycznego zastosowania 4-fluoroisobutyrfentanylu; znane są przypadki zgonu w wyniku jego stosowania. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja ta jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie jej międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie 4-fluoroisobutyrfentanylu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (22)4-fluoroisobutyrfentanyl jest monitorowany przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji 2005/387/WSiSW. 4-fluoroisobutyrfentanyl był konfiskowany w czterech państwach członkowskich. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Wiąże się ją z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi; m. in. stwierdzono jej użycie w co najmniej 16 przypadkach zgonów. 4-fluoroisobutyrfentanyl był przedmiotem oceny ryzyka dokonanej przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii. W dniu 15 grudnia 2017 r. Komisja przedstawiła wniosek, aby objąć 4-fluoroisobutyrfentanyl środkami kontroli na mocy decyzji Rady 2005/387/WSiSW
                  23
               .

               (23)W związku z powyższym państwa członkowskie Unii powinny opowiedzieć się za dodaniem 4-fluoroisobutyrfentanylu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (24)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów tetrahydrofuranylfentanyl (THF-F; N-fenylo-N-[1-(2-fenyloetylo)piperydyn-4-ylo]oksolano-2-karboksyamid jest syntetycznym opioidem. Dane zebrane do tej pory z badań in vitro i toksykologicznych, a także schematy stosowania wskazują, że tetrahydrofuranylfentanyl jest prawdopodobnie opioidowym środkiem odurzającym o działaniu przeciwbólowym u ludzi i charakteryzuje się ryzykiem nadużywania i potencjałem uzależniającym podobnymi jak fentanyl i inne nielegalne opioidy. Nie stwierdzono terapeutycznego zastosowania tetrahydrofuranylfentanylu; znane są przypadki zgonów w wyniku jego stosowania. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja ta jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie jej międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie tetrahydrofuranylfentanylu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (25)Tetrahydrofuranylfentanyl jest monitorowany przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji 2005/387/WSiSW. Tetrahydrofuranylfentanyl był konfiskowany w jednym państwie członkowskim. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Wiąże się ją z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi; m. in. stwierdzono jej użycie w co najmniej 14 przypadkach zgonów. Tetrahydrofuranylfentanyl był przedmiotem oceny ryzyka dokonanej przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii. W dniu 15 grudnia 2017 r. Komisja przedstawiła wniosek, aby objąć tetrahydrofuranylfentanyl środkami kontroli na mocy decyzji Rady 2005/387/WSiSW
                  24
               .

               (26)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem tetrahydrofuranylfentanylu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (27)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów 4-fluoroamfetamina (4-FA; 1-(4-fluorofenylo)propano-2-amina) jest fenyloetyloaminą. Została poddana krytycznemu przeglądowi już w listopadzie 2015 r. na 37. posiedzeniu Komitetu Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających. Komitet zalecił wówczas, aby nie obejmować 4-fluoroamfetaminy kontrolą międzynarodową ze względu na niewystarczające dane dotyczące uzależnienia, nadużywania i zagrożeń dla zdrowia publicznego, ale aby objąć ją nadzorem. Większość nowo zgromadzonych danych pochodzi z Europy i wskazuje na coraz częstsze stosowanie i rosnącą popularność tej substancji, a także coraz liczniejsze powiadomienia o poważnych skutkach niepożądanych jej stosowania, w tym poważnej toksyczności dla układu krążenia. Istnieją wystarczające dowody na to, że jest ona lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie 4-fluoroamfetaminy w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (28)4-fluoroamfetamina jest monitorowana przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji 2005/387/WSiSW. Wykryto ją w 21 państwach członkowskich Unii. Jest ona sprzedawana na otwartym rynku, często jako amfetamina bądź w mieszankach z amfetaminą. Wiąże się ją z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi, w tym ze zgonami.

               (29)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem 4-fluoroamfetaminy (4-FA) do wykazu II załączonego do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych.

               (30)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów stopień ryzyka dla zdrowia publicznego i społeczeństwa związany z nadużywaniem substancji AB-PINACA (N-[(2S)-1-amino-3-metylo-1-oksobutan-2-ylo]-1-pentylo-1H-indazolo-3-karboksyamid) jest znaczny. AB-PINACA jest syntetycznym agonistą receptorów kannabinoidowych. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja ta jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie jej międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie AB-PINACA w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (31)AB-PINACA jest monitorowana przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji 2005/387/WSiSW. AB-PINACA wykryto w 12 państwach członkowskich. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku.

               (32)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem AB-PINACA do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (33)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów stopień ryzyka dla zdrowia publicznego i społeczeństwa związany z nadużywaniem substancji AB-CHMINACA (N-(1-amino-3-metylo-1-oksobutan-2-ylo)-1-(cykloheksylmetylo)-1H-indazolo-3-karboksyamid) jest znaczny. AB-CHMINACA jest syntetycznym agonistą receptorów kannabinoidowych o strukturze aminoalkiloindazolu, stosowanym jako aktywny składnik produktów sprzedawanych jako substytut marihuany. Nie stwierdzono zastosowania terapeutycznego ani medycznego AB-CHMINACA. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja ta jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie jej międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie AB-CHMINACA w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (34)AB-CHMINACA jest monitorowana przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji 2005/387/WSiSW. AB-CHMINACA wykryto w 24 państwach członkowskich. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Wiąże się ją z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi; m. in. stwierdzono jej użycie w co najmniej 31 przypadkach zgonów. AB-CHMINACA była przedmiotem oceny ryzyka dokonanej przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii. W dniu 18 grudnia 2017 r. Komisja przedstawiła wniosek, aby objąć AB-CHMINACA środkami kontroli na mocy decyzji Rady 2005/387/WSiSW
                  25
               .

               (35)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem AB-CHMINACA do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (36)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów stopień ryzyka dla zdrowia publicznego i społeczeństwa związany z nadużywaniem substancji 5F-PB-22 (chinolin-8-ylo-1-(5-fluoropentylo)-1H-indolo-3-karboksylan) jest znaczny. 5F-PB-22 jest syntetycznym agonistą receptorów kannabinoidowych. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja ta jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie jej międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie 5F-PB-22 w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (37)5F-PB-22 jest monitorowana przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji 2005/387/WSiSW. Została wykryta w 4 państwach członkowskich. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku.

               (38)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem 5F-PB-22 do wykazu II załączonego do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych.

               (39)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów stopień ryzyka dla zdrowia publicznego i społeczeństwa związany z nadużywaniem substancji UR-144 ((1-pentylo)-1H-indol-3-ilo)(2,2,3,3-tetrametylocyklopropylo)metanonu jest znaczny. UR-144 to syntetyczny agonista receptorów kannabinoidowych, który został poddany krytycznemu przeglądowi na 36. posiedzeniu Komitetu Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających w 2014 r. Komitet zalecił wówczas, aby substancję UR-144 objąć nadzorem z uwagi na brak danych naukowych na temat przypadków zatruć ze skutkiem śmiertelnym i bez skutku śmiertelnego, wynikających wyłącznie z zastosowania UR-144. Obecnie istnieją wystarczające dowody na to, że substancja ta jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie jej międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie UR-144 w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (40)UR-144 jest monitorowana przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji 2005/387/WSiSW. UR-144 wykryto w 16 państwach członkowskich Unii. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Wiąże się ją z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi i stanowi ona przedmiot wpisu związanego ze zdrowiem publicznym do unijnego systemu wczesnego ostrzegania.

               (41)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem UR-144 do wykazu II załączonego do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych.

               (42)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów stopień ryzyka dla zdrowia publicznego i społeczeństwa związany z nadużywaniem substancji 5F-ADB (5F-MDMB-PINACA; 2-{[1-(5-fluoropentylo)-1H-indazolo-3-karbonylo]amino}-3,3-dimetylobutanian metylu) jest znaczny. 5F-ADB jest syntetycznym agonistą receptorów kannabinoidowych o strukturze aminoalkiloindazolu, stosowanym jako aktywny składnik produktów sprzedawanych jako substytut marihuany. Nie stwierdzono zastosowania terapeutycznego ani medycznego substancji 5F-ADB. Istnieją wystarczające dowody na to, że jest ona lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie 5F-ADB w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (43)5F-ADB jest monitorowana przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji 2005/387/WSiSW. 5F-ADB wykryto w 25 państwach członkowskich Unii. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Wiąże się ją z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi; m. in. stwierdzono jej użycie w co najmniej 28 przypadkach zgonów. Była ona przedmiotem oceny ryzyka dokonanej przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii. W dniu 15 grudnia 2017 r. Komisja przedstawiła wniosek, aby objąć 5F-ADB środkami kontroli na mocy decyzji Rady 2005/387/WSiSW
                  26
               .

               (44)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem 5F-ADB do wykazu II załączonego do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych.

               (45)Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji ds. Środków Odurzających, ponieważ decyzje o dodaniu 12 nowych substancji do wykazów załączonych do odpowiednich konwencji ONZ mogą mieć decydujący wpływ na treść przepisów prawa Unii, mianowicie decyzji ramowej 2004/757/WSiSW i decyzji 2005/387/WSiSW.

               (46)Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie.

               (47)Dania jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW i decyzją 2005/387/WSiSW; w związku z tym uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (48)Irlandia jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW i decyzją 2005/387/WSiSW; w związku z tym uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (49)Zjednoczone Królestwo nie jest związane decyzją ramową 2004/757/WSiSW i decyzją 2005/387/WSiSW; w związku z tym nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas sześćdziesiątego pierwszego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających w dniach 12 do 16 marca 2018 r., gdy organ ten ma przyjąć decyzję w sprawie dodania substancji do wykazów załączonych do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. i do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r., jest określone w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 978, nr 14152.

                     (2)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 1019, nr 14956.

                     (3)

                        Austria, Belgia, Chorwacja, Republika Czeska, Francja, Hiszpania, Niderlandy, Niemcy, Słowacja, Węgry, Włochy i Zjednoczone Królestwo.

                     (4)

                        Oświadczenie ustne na ponownie zwołanej 60. sesji Komisji ds. Środków Odurzających z dnia 8 grudnia 2017; zob. również wyciąg ze sprawozdania 39. Komitetu Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających (http://www.who.int/mason/entity/medicines/news/2017/letter-DG-39thECDDrecommendations.pdf)

                     (5)

                        Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 8.

                     (6)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2017/1774 z dnia 25 września 2017 r. w sprawie poddania N-(1-fenetylopiperydyn-4-ylo)-N-fenyloakrylamidu (akrylofentanylu) środkom kontroli, Dz.U. L 251 z 29.9.2017, s. 21.

                     (7)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2017/2170 z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie poddania nowej substancji psychoaktywnej N-[1-(2-fenyloetylo)-4-piperydynylo]-N-fenylofurano-2-karboksyamidu (furanylfentanylu) środkom kontroli, Dz.U. L 306 z 22.11.2017, s. 19.

                     (8)

                        Dz.U. L 127 z 20.5.2005, s. 32.

                     (9)

                        COM(2017) 756, COM(2017) 757, COM(2017) 758, COM(2017) 759, COM(2017) 764, COM(2017) 765, COM(2017) 766.

                     (10)

                        COM(2017) 72 final

                     (11)

                        Przyjęte w dniu 7 marca 2017 r. przez Radę do Spraw Ogólnych

                     (12)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., sprawa C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (13)

                        Art. 3 ust. 7 konwencji o środkach odurzających; art. 2 ust. 7 konwencji o substancjach psychotropowych.

                     (14)

                        Decyzja Komisji 2014/858/UE z dnia 1 grudnia 2014 r. w sprawie powiadomienia przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o chęci uczestniczenia w aktach Unii w dziedzinie współpracy policyjnej i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, przyjętych przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego i niebędących częścią dorobku Schengen (Dz.U. L 345 z 1.12.2014, s. 6). Pkt 29 i 33 w wykazie aktów unijnych w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony, które z dniem 1 grudnia 2014 r. przestają mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art. 10 ust. 4 zdanie drugie Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych (Dz.U. C 430 z 1.12.2014, s. 17).

                     (15)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 978, nr 14152.

                     (16)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 1019, nr 14956.

                     (17)

                        Decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiająca minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami (Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 8).

                     (18)

                        Oświadczenie ustne na ponownie zwołanej 60. sesji Komisji ds. Środków Odurzających z dnia 8 grudnia 2017; zob. również wyciąg ze sprawozdania 39. Komitetu Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających (http://www.who.int/mason/entity/medicines/news/2017/letter-DG-39thECDDrecommendations.pdf)

                     (19)

                        Decyzja Rady 2005/387/WSiSW w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych (Dz.U. L 127 z 20.5.2005, s. 32).

                     (20)

                        Wniosek dotyczący decyzji wykonawczej Rady w sprawie poddania nowej substancji psychoaktywnej 1-(2-fenyloetylo)-4-[fenylo(propanoilo)amino]piperydyno-4-karboksylan metylu (karfentanyl) środkom kontroli (COM(2017) 765).

                     (21)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2017/2170 z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie poddania nowej substancji psychoaktywnej N-[1-(2-fenyloetylo)-4-piperydynylo]-N-fenylofurano-2-karboksyamidu (furanylfentanylu) środkom kontroli, Dz.U. L 306 z 22.11.2017, s. 19.

                     (22)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2017/1774 z dnia 25 września 2017 r. w sprawie poddania N-(1-fenetylopiperydyn-4-ylo)-N-fenyloakrylamidu (akrylofentanylu) środkom kontroli (Dz.U. L 251 z 29.9.2017, s. 21).

                     (23)

                        Wniosek dotyczący decyzji wykonawczej Rady w sprawie poddania nowej substancji psychoaktywnej N-(4-fluorofenylo)-2-metylo-N-[1-(2-fenyloetylo)piperydyno-4-ylo]propanamid (4-fluoroisobutyrylofentanyl) środkom kontroli (COM(2017) 756).

                     (24)

                        Wniosek dotyczący decyzji wykonawczej Rady w sprawie poddania nowej substancji psychoaktywnej N-fenylo-N-[1-(2-fenyloetylo)piperydyn-4-ylo]oksolano-2-karboksamid (tetrahydrofuranylfentanyl; THF-F) środkom kontroli (COM(2017) 759).

                     (25)

                        Wniosek dotyczący decyzji wykonawczej Rady w sprawie poddania nowej substancji psychoaktywnej N-(1-amino-3-metylo-1-oksobutan-2-ylo)-1-(cykloheksylmetylo)-1H-indazolo-3-karboksamid (AB-CHMINACA) środkom kontroli (COM(2017) 758).

                     (26)

                        Wniosek dotyczący decyzji wykonawczej Rady w sprawie poddania nowej substancji psychoaktywnej 2-{[1-(5-fluoropentylo)-1H-indazolo-3-karbonylo]amino}-3,3-dimetylobutanian metylu (5F-MDMB-PINACA) środkom kontroli (COM(2017) 766).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia12.1.2018
            COM(2018) 31 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego pierwszego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r., zmienionej protokołem z 1972 r., oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               ZAŁĄCZNIK

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte przez państwa członkowskie, które są członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie w interesie Unii, podczas sześćdziesiątej pierwszej sesji Komisji ds. Środków Odurzających w dniach 12–16 marca 2018 r., w odniesieniu do zmian w zakresie kontroli substancji:

               1)Karfentanyl powinien zostać włączony do wykazów I i IV załączonych do konwencji o środkach odurzających.

               2)Okfentanyl powinien zostać włączony do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               3)Furanylfentanyl (Fu-F) powinien zostać włączony do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               4)Akrylofentanyl powinien zostać włączony do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               5)4-fluoroisobutyrfentanyl (4-FIBF, pFIBF) powinien zostać włączony do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               6)Tetrahydrofuranylfentanyl (THF-F) powinien zostać włączony do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               7)4-fluoroamfetamina (4-FA) powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               8)AB-PINACA powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               9)AB-CHMINACA powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               10)5F-PB-22 powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               11)UR-144 powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               12)5F-ADB powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.1.2018
            COM(2018) 19 final
            2018/0004(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) w związku z planowanym przyjęciem aktów mających skutki prawne w dziedzinie lotnictwa cywilnego.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja chicagowska

               Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego („ICAO”) została ustanowiona na mocy podpisanej w Chicago w 1944 r. Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym („konwencji chicagowskiej”), która weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r. Wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej są umawiającymi się stronami tej konwencji, a tym samym członkami ICAO. Unia nie jest umawiającą się stroną konwencji chicagowskiej, ale ma status obserwatora w ICAO.

               2.2.Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

               ICAO przyjmuje normy międzynarodowe w dziedzinie lotnictwa cywilnego, a w szczególności w zakresie bezpieczeństwa lotniczego, żeglugi powietrznej i zarządzania ruchem lotniczym, ochrony środowiska, ochrony lotnictwa, rozwoju gospodarczego w sektorze transportu lotniczego, praw pasażerów i ułatwień. Tematy te są objęte zakresem przepisów traktatu lizbońskiego i w dużym stopniu podlegają kompetencjom Unii Europejskiej. W miarę możliwości UE dąży do zapewnienia spójności z normami międzynarodowymi w dziedzinie lotnictwa cywilnego.

               2.3.Planowane akty mające skutki prawne w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

               Ogólne kierunki działania ICAO w każdej z wyżej wymienionych dziedzin przyjmowane są przez Zgromadzenie ICAO na okres trzech lat do następnego Zgromadzenia ICAO.

               Proponuje się, aby stanowisko UE na posiedzeniu ICAO zostało ustalone w drodze podejścia dwutorowego. Decyzją Rady określa się podstawowe zasady i kierunki działania w ramach stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej w odniesieniu do każdego okresu trzyletniego ICAO. Stanowisko to podlega następnie dostosowaniu na potrzeby każdej sesji Rady ICAO za pomocą nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach odpowiednich organów Rady UE. Podejście to jest obecnie realizowane w przypadku innych organizacji międzynarodowych, zwłaszcza w ramach Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu
                  1
               .

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Celem niniejszego wniosku jest ustalenie stanowiska Unii na forum ICAO w odniesieniu do bieżącego okresu trzyletniego, który obejmuje realizację programu prac Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) na lata 2016–2019, zgodnie z zaleceniami oraz konkluzjami z 39. sesji Zgromadzenia ICAO.

               Komisja proponuje podejście dwutorowe, o którym mowa powyżej, ze względu na charakter procesu decyzyjnego w ramach ICAO. Rada ICAO jest organem zarządzającym odpowiedzialnym za przyjmowanie aktów mających skutki prawne w ICAO. Zgodnie z wewnętrznymi przepisami ICAO ostateczny termin składania dokumentów przez członków Rady ICAO, przewodniczącego Rady ICAO i sekretarza generalnego ICAO wynosi od dziesięciu dni do 24 godzin przed sesją Rady ICAO (w zależności od rodzaju dokumentów). Dopiero w tym momencie wszelkie przedłożone dokumenty są dostępne i Komisja może przeanalizować je w kontekście przygotowaniu stanowiska Unii w kwestiach wchodzących w zakres kompetencji UE, które mają być omawiane na danym posiedzeniu Rady ICAO. Przedział czasowy obejmujący okres od udostępnienia dokumentów do rozpoczęcia sesji Rady ICAO nie pozwala na przygotowanie i przyjęcie decyzji Rady na podstawie art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”).

               Proponuje się zatem przyjęcie – na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE – decyzji Rady określającej stanowisko UE w odniesieniu do bieżącego okresu trzyletniego oraz uzupełnianie tego stanowiska dokumentami nieoficjalnymi Komisji na potrzeby poszczególnych sesji Rady ICAO.

               Niniejszy wniosek jest zgodny z polityką UE w dziedzinie lotnictwa cywilnego, a w szczególności w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, żeglugi powietrznej i zarządzania ruchem lotniczym, ochrony środowiska, ochrony lotnictwa, rozwoju gospodarczego w sektorze transportu lotniczego, praw pasażerów i ułatwień.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 TFUE określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem odnośnego organu czy też stroną danego porozumienia
                  2
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               ICAO jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie konwencję chicagowską.

               Akty, które mają zostać przyjęte przez ICAO, to akty mające skutki prawne. Planowane akty mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów UE w dziedzinie lotnictwa cywilnego. Wynika to z faktu, że normy przyjęte przez ICAO stosuje się na mocy konwencji chicagowskiej, chyba że umawiające się państwo poda do wiadomości ICAO daną różnicę (art. 38 konwencji chicagowskiej). W miarę możliwości Unia Europejska dąży ponadto do zapewnienia spójności z normami międzynarodowymi w dziedzinie lotnictwa cywilnego.

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy w pierwszej kolejności od celu i treści planowanego aktu w odniesieniu do tego, jakie stanowisko zostaje zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozłącznie ze sobą związane, a żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowane akty służą realizacji celów i dotyczą elementów z dziedziny wspólnej polityki transportowej oraz polityki Unii w dziedzinie ochrony środowiska. Wspomniane aspekty planowanych aktów są związane ze sobą w sposób nierozłączny, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych.

               Materialna podstawa prawna proponowanej decyzji obejmuje w związku z tym następujące przepisy: art. 100 ust. 2 i art. 191 TFUE.

               4.3.Konkluzja

               Podstawę prawną proponowanej decyzji powinny zatem stanowić art. 100 ust. 2 i art. 191 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2018/0004 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 i art. 191 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 47 Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym („konwencja chicagowska”) Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego („ICAO”) może przyjmować międzynarodowe normy w dziedzinie lotnictwa, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, żeglugi powietrznej, zarządzania ruchem lotniczym, ochrony środowiska, ochrony lotnictwa, rozwoju gospodarczego w sektorze transportu lotniczego, praw pasażerów i ułatwień.

               (2)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum ICAO, ponieważ organizacja ta przyjmuje akty, które mogą mieć decydujący wpływ na treść przepisów prawa Unii w dziedzinie lotnictwa cywilnego.

               (3)Ze względu na to, że wewnętrzne przepisy ICAO, a w szczególności regulamin Rady ICAO, uniemożliwiają ustalenie w przewidzianym terminie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, skutecznym rozwiązaniem w tej sytuacji jest ustalenie takiego stanowiska w perspektywie wieloletniej, określając zasady przewodnie i kierunki działania, wraz z ramami na potrzeby jego corocznego doprecyzowania. Jednocześnie większość z tematów omawianych na forum ICAO dotyczy kwestii objętych programem prac ICAO ustanowionym przez Zgromadzenie zwoływane co trzy lata. W szczególnych ramach ICAO możliwe jest zatem ustalenie ogólnego stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum ICAO.

               (4)Stanowisko Unii powinno zostać określone zgodnie z celami realizowanymi przez nią w ramach jej wspólnej polityki transportowej i polityki w dziedzinie ochrony środowiska, ustalonymi zgodnie z art. 100 ust. 2 i art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w celu propagowania bezpiecznego, pewnego, efektywnego, wydajnego, otwartego, opłacalnego ekonomicznie i przyjaznego dla środowiska systemu transportu lotniczego.

               (5)Decyzją Rady (UE) 2016/915
                  4
                określono stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w odniesieniu do międzynarodowego instrumentu, który ma zostać opracowany w ramach organów ICAO i który ma doprowadzić do wdrożenia od 2020 r. jednolitego globalnego środka rynkowego dotyczącego emisji z lotnictwa międzynarodowego, przy czym elementy tego instrumentu są nadal przedmiotem dyskusji na forum ICAO. Stanowisko Unii dotyczące tej kwestii powinno wynikać wyłącznie z decyzji (UE) 2016/915, która jest w tym względzie bardziej szczegółowa niż niniejsza decyzja.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego („ICAO”), w przypadku gdy organ ten ma przyjąć decyzje mające skutki prawne, zostaje określone w załączniku I.

               Stanowisko to podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, rewizji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, szczególnie w celu odzwierciedlenia wyniku dyskusji na 40. sesji Zgromadzenia ICAO.

               Artykuł 2

               Szczegółowego doprecyzowania stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na sesjach Rady ICAO, dokonuje się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, jest wyrażane przez państwa członkowskie działające wspólnie, w interesie Unii, w ramach organów ICAO, oraz jest wspierane przez Komisję, zgodnie ze statusem Unii jako obserwatora.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja nie narusza przepisów decyzji (UE) 2016/915.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/381 z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu; Dz.U. L 72 z 17.3.2016, s. 53–56.

                     (2)

                        Wyrok w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (3)

                        Wyrok w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/915 z dnia 30 maja 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do międzynarodowego instrumentu, który ma zostać opracowany w ramach organów ICAO i który ma doprowadzić do wdrożenia od 2020 r. jednolitego globalnego środka rynkowego dotyczącego emisji z lotnictwa międzynarodowego; Dz.U. L 153 z 10.6.2016, s. 32–34.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.1.2018
            COM(2018) 19 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

               ZAŁĄCZNIK I

                  STANOWISKO, JAKIE NALEŻY ZAJĄĆ W IMIENIU UNII NA FORUM ORGANIZACJI MIĘDZYNARODOWEGO LOTNICTWA CYWILNEGO

               Zasady przewodnie

               W ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego („ICAO”), państwa członkowskie, działając wspólnie w interesie Unii:

               a)działają zgodnie z celami realizowanymi przez Unię w ramach polityki w dziedzinie lotnictwa, w szczególności w zakresie propagowania bezpiecznego, pewnego, efektywnego, wydajnego, otwartego, opłacalnego ekonomicznie i przyjaznego dla środowiska systemu transportu lotniczego;

               b)propagują rozwój współpracy regionalnej i regionalnych systemów lotniczych oraz wspierają ich uznawanie przez ICAO i jej umawiające się państwa, jak również ich integrację w ramach ICAO;

               c)promują opracowywanie przepisów i polityk gwarantujących bezpieczeństwo operacji w transporcie lotniczym oraz zasad prowadzenia właściwego nadzoru w kwestiach bezpieczeństwa;

               d)promują opracowywanie i wdrażanie efektywnych, wydajnych i interoperacyjnych systemów żeglugi powietrznej, zgodnie z Globalnym Planem Żeglugi Powietrznej i Kompleksowymi Aktualizacjami Systemu Lotniczego (ASBU);

               e)propagują rozwój bezpiecznego systemu transportu lotniczego, chronionego przed aktami bezprawnej ingerencji;

               f)propagują rozwój transportu lotniczego, przy jednoczesnym zapewnieniu ograniczenia lub zmniejszenia jego wpływu na klimat i środowisko;

               g)propagują przepisy w dziedzinie klimatu i środowiska oraz wspierają wzmożone działania w ramach unijnych zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego;

               h)propagują tworzenie środowiska sprzyjającego rozwojowi międzynarodowego transportu lotniczego w ramach otwartego i zliberalizowanego rynku globalnego, jak również jego dalszemu wzrostowi bez negatywnego wpływu na kwestie bezpieczeństwa, ochrony i środowiska, przy jednoczesnym zapewnieniu wprowadzenia odpowiednich zabezpieczeń;

               i)propagują globalne ramy ICAO w zakresie ułatwień oraz wspierają ich wdrażanie;

               j)nieprzerwanie wspierają, w tym – w stosownych przypadkach – poprzez pomoc techniczną i budowanie zdolności, rozwój bezpiecznego, pewnego, efektywnego, wydajnego, otwartego, opłacalnego ekonomicznie i przyjaznego dla środowiska globalnego systemu transportu we wszystkich umawiających się państwach ICAO.

               Kierunki działania

               Państwa członkowskie, działając wspólnie w interesie Unii, starają się wspierać następujące działania podejmowane przez ICAO:

               1.
                     w celu zapewnienia opracowania przepisów i polityk gwarantujących bezpieczeństwo operacji w transporcie lotniczym oraz zasad prowadzenia właściwego nadzoru w kwestiach bezpieczeństwa:

               a)wspieranie opracowywania i wdrażania Globalnego planu bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym (GASP);

               b)wspieranie potrzeby ciągłej poprawy bezpieczeństwa lotniczego poprzez zmniejszanie liczby wypadków i związanych z nimi ofiar śmiertelnych w transporcie lotniczym we wszystkich częściach świata;

               c)wspieranie opracowywania i wdrażania przepisów, polityk i działań tam, gdzie są one niezbędne do ochrony pasażerów i zapewnienia bezpieczeństwa lotów;

               d)wspieranie opracowywania i wdrażania regionalnych systemów bezpieczeństwa lotniczego i innych ram współpracy regionalnej w zakresie bezpieczeństwa między państwami, a także potrzeby lepszego ich zintegrowania w kontekście ICAO;

               2.
                     w celu zapewnienia opracowania i wdrożenia efektywnych, wydajnych i interoperacyjnych systemów żeglugi powietrznej:

               a)wspieranie opracowywania i wdrażania Globalnego planu żeglugi powietrznej (GANP) i procesu jego monitorowania za pomocą odpowiednich mierników efektywności;

               b)wspieranie potrzeby większej harmonizacji norm, globalnej interoperacyjności nowych technologii i systemów oraz ściślejszej koordynacji odnośnych działań w dziedzinie zarządzania ruchem lotniczym (ATM);

               c)wspieranie opracowywania i wdrażania przepisów, polityk i działań w dziedzinie zarządzania ruchem lotniczym i służb żeglugi powietrznej (ATM/ANS);

               3.
                     w celu zapewnienia rozwoju bezpiecznego systemu transportu lotniczego, chronionego przed aktami bezprawnej ingerencji:

               a)wspieranie opracowywania i wdrażania Globalnego planu bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym (GASP);

               b)wspieranie działań i współpracy, które są niezbędne do zapobiegania aktom bezprawnej ingerencji, w tym aktom terrorystycznym;

               c)wspieranie działań i współpracy, które są niezbędne do przeciwdziałania zagrożeniom cybernetycznym w lotnictwie cywilnym;

               4.
                     w celu zapewnienia przyjaznego dla środowiska systemu transportu lotniczego:

               a)działanie na rzecz ograniczenia lub zmniejszenia:

               - liczby osób narażonych na znaczny hałas powodowany przez statki powietrzne;

               - wpływu emisji pochodzących z lotnictwa na jakość powietrza w skali lokalnej; oraz

               - wpływu gazów cieplarnianych pochodzących z lotnictwa na klimat na świecie, zgodnie z celami porozumienia paryskiego;

               5.
                     w celu zapewnienia rozwoju gospodarczego w sektorze transportu lotniczego:

               a)zachęcanie do liberalizacji dostępu do rynku w tempie i w sposób odpowiedni do potrzeb i okoliczności;

               b)wspieranie wysiłków na rzecz ułatwienia liberalizacji w kwestiach własności i kontroli dotyczących przewoźników lotniczych, w sposób, który jest zgodny z przepisami Unii;

               c)wspieranie opracowywania i wdrażania przepisów, polityk i działań mających na celu zapewnienie ochrony konsumentów;

               d)wspieranie opracowywania i wdrażania przepisów, polityk i działań mających na celu przeciwdziałanie dyskryminacji i propagowanie uczciwej konkurencji między przewoźnikami lotniczymi;

               e)wspieranie opracowywania i wdrażania przepisów dotyczących ułatwień w celu ułatwienia realizacji odprawy statków powietrznych, pasażerów i ich bagażu, ładunku i poczty, przy jednoczesnym zachowaniu bezpieczeństwa i efektywności operacji w transporcie lotniczym;

               6.
                     w celu dalszego propagowania globalnych ram ICAO w zakresie ułatwień we wszystkich umawiających się państwach ICAO – wspieranie elementów strategii ICAO dotyczącej Programu identyfikacji pasażera (ICAO TRIP) poprzez:

               a)wdrażanie i propagowanie standardów w zakresie dokumentu podróży odczytywanego maszynowo (MRTD); specyfikacje i najlepsze praktyki, a także zapewnienie wydawania i kontroli bezpiecznych dokumentów podróży;

               b)wdrażanie i propagowanie solidnych procesów potwierdzania tożsamości, w tym technologii wymiany informacji;

               7.
                     w celu dalszego wspierania rozwoju bezpiecznego, pewnego, efektywnego, opłacalnego ekonomicznie i przyjaznego dla środowiska globalnego systemu transportu we wszystkich umawiających się państwach ICAO:

               a)wspieranie inicjatywy „No Country Left Behind” („żadne państwo nie pozostaje w tyle”);

               b)wspieranie wkładu sektora lotnictwa w realizację Agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030;

               c)wspieranie, w stosownych przypadkach, kontynuacji działań w zakresie pomocy technicznej i budowania zdolności.

               ZAŁĄCZNIK II

                  COROCZNE DOPRECYZOWANIE STANOWISKA, JAKIE NALEŻY ZAJĄĆ W IMIENIU UNII EUROPEJSKIEJ NA FORUM ORGANIZACJI MIĘDZYNARODOWEGO LOTNICTWA CYWILNEGO

               Przed rozpoczęciem każdej sesji Rady Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego czyni się niezbędne kroki, aby zgodnie z zasadami przewodnimi i kierunkami działania określonymi w załączniku I uwzględnić w ramach stanowiska, jakie ma zostać wyrażone w imieniu Unii, wszystkie istotne informacje, jak również wszelkie dokumenty do omówienia, które wchodzą w zakres kompetencji Unii. W tym celu i w oparciu o te informacje służby Komisji przekazują Radzie, bądź jej organom przygotowawczym, do rozpatrzenia i zatwierdzenia dokument przygotowawczy określający szczegółowo konkretne elementy planowanego stanowiska Unii.