				|

		52011PC0395

			Wniosek DECYZJA RADY dotycząca zawarcia umowy między Unią Europejską z jednej strony a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną z drugiej strony o współpracy naukowo-technicznej /* KOM/2011/0395 wersja ostateczna - 2011/0175 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Dnia 22 kwietnia 2002 r. podpisano układ
eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie (zwany dalej
„układem o stowarzyszeniu”) między Wspólnotą Europejską i
jej państwami członkowskimi z jednej strony oraz Algierską
Republiką Ludowo-Demokratyczną (zwaną dalej „Algierią”) z
drugiej strony. W art. 50 lit. d) wspomnianego układu mówi się o
współpracy w dziedzinie nauki i techniki, jako dziedzinie mającej
szczególne znaczenie oraz potencjał, natomiast w art. 51 lit. a) przewidziano
w szczególności ustanowienie stałych więzi między
środowiskami naukowymi obu stron.
Europejska polityka sąsiedztwa, która nie
dotyczy Algierii, ale która określa stosunki między Unią
Europejską a jej sąsiadami, stanowi nowe ramy realizacji umowy o
stowarzyszeniu. W komunikacie Komisji COM(2004) 373 wersja ostateczna z dnia 12
maja 2004 r. współpracę naukowo-techniczną, badania naukowe i
rozwój uznano za jedną z osi priorytetowych w stosunkach Unii z krajami
regionu Morza Śródziemnego. W ramach wspomnianej europejskiej polityki
sąsiedztwa w dokumencie strategicznym (2007-2013) badania naukowe uznano
za niezbędny element przyczyniający się do rozwoju
społeczeństwa wiedzy oraz do zmniejszenia bezrobocia w kontekście
otwarcia gospodarki.
Pismem z dnia 30 maja 2006 r. władze
Algierii wyraziły zainteresowanie rozpoczęciem negocjacji w celu
zawarcia umowy o współpracy naukowo-technicznej między WE a
Algierią. W piśmie z dnia 8 stycznia 2007 r. Komisja Europejska zgodziła
się na przeprowadzenie wstępnej wizyty i oceny w Algierii w celu
rozpoczęcia negocjacji umowy o współpracy. Wstępne rozmowy
odbyły się w 2008 r. Na wniosek Komisji, Rada w dniu 16 listopada
2009 r. upoważniła ją do prowadzenia w imieniu Unii negocjacji w
sprawie umowy o współpracy naukowo-technicznej z Algierską
Republiką Ludowo-Demokratyczną i wydała odpowiednie wytyczne
negocjacyjne. W wyniku
negocjacji sporządzono załączony poniżej projekt tekstu
umowy, który został parafowany w dniu 14 października 2010 r.
Zawarcie umowy w dziedzinie nauki i techniki
leży we wspólnym interesie Unii i Algierii, ponieważ
umożliwiłaby ona prowadzenie i zacieśnienie współpracy w
tej dziedzinie. Współpraca przyczyni się do rozwoju i
zwiększenia konkurencyjności Algierii i całego regionu, a
także zacieśni stosunki między stronami, co leży w
interesie UE. Umowa o współpracy naukowo-technicznej stanowi najbardziej
odpowiedni sposób zacieśnienia współpracy oraz zwiększenia
udziału Algierii w programie ramowym, a także ożywienia dialogu
w dziedzinie nauki i techniki.
W związku z powyższym Komisja zwraca
się do Rady o:
–
zatwierdzenie zawarcia umowy między Unią
Europejską z jednej strony a Algierską Republiką
Ludowo-Demokratyczną z drugiej strony o współpracy
naukowo-technicznej;
–
powiadomienie władz Algierii o zakończeniu
przez Unię Europejską procedur niezbędnych do wejścia w
życie wspomnianej umowy.
2.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Artykuł 186 w związku z art. 218
ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
2011/0175 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
dotycząca zawarcia umowy między
Unią Europejską z jednej strony a Algierską Republiką
Ludowo-Demokratyczną z drugiej strony o współpracy
naukowo-technicznej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w
związku z art. 218 ust. 6 i 7,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
uwzględniając zgodę Parlamentu
Europejskiego[1],
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
Dnia 16 listopada 2009 r. Rada upoważniła
Komisję do rozpoczęcia w imieniu Unii negocjacji w sprawie umowy o
współpracy naukowo-technicznej z Algierską Republiką
Ludowo-Demokratyczną. Efektem negocjacji było parafowanie umowy w
dniu 14 października 2010 r.
(2)
Wspomniana umowa została podpisana przez
przedstawicieli stron dnia […] r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w
późniejszym terminie, i jest tymczasowo stosowana od dnia podpisania
zgodnie z art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
(3)
Umowę należy zawrzeć w imieniu Unii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.           W imieniu Unii zawiera
się umowę między Unią Europejską z jednej strony a
Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną z drugiej strony o
współpracy naukowo-technicznej.
2.           Tekst umowy stanowi
załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu
Unii powiadomienia przewidzianego w art. 7 ust. 2 wspomnianej umowy.
Artykuł 3
Komisja reprezentuje stanowisko, które ma
zostać przyjęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie utworzonym na
podstawie art. 4 ust. 2 umowy w odniesieniu do poprawek technicznych, o których
mowa w art. 4 ust. 2 lit. a) umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem
jej przyjęcia. Jest ona publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.
Sporządzono w […] dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
UMOWA
między
Unią Europejską a Algierską Republiką
Ludowo-Demokratyczną
o
współpracy naukowo-technicznej
Unia Europejska
            (zwana dalej „Unią”)
            z jednej strony
ORAZ
Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna
            (zwana dalej „Algierią”)
            z drugiej strony,
zwane dalej „Stronami”,
ZWAŻYWSZY na znaczenie nauki i techniki
dla rozwoju gospodarczo-społecznego Stron oraz na stosowne odniesienia
zawarte w art. 51 układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego
stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami
członkowskimi z jednej strony a Algierską Republiką
Ludowo-Demokratyczną z drugiej strony, który wszedł w życie dnia
1 września 2005 r.;
ZWAŻYWSZY na europejską
politykę sąsiedztwa oraz strategię UE na rzecz zacieśnienia
stosunków z krajami sąsiadującymi;
MAJĄC NA UWADZE, że Unia i Algieria
podjęły prace w zakresie wspólnych badań, rozwoju technicznego i
demonstracji w różnych dziedzinach będących przedmiotem
wspólnego zainteresowania, oraz że ich udział w działalności
badawczo-rozwojowej na zasadzie wzajemności byłby korzystny dla obu
stron;
PRAGNĄC ustanowić formalne ramy
współpracy w zakresie badań naukowo-technicznych,
umożliwiające rozszerzenie i zacieśnienie wspólnych
działań w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego
zainteresowania, oraz pragnąc zachęcić do korzystania z wyników
tej współpracy, z uwzględnieniem wzajemnych interesów
gospodarczo-społecznych Stron;
PRAGNĄC otworzyć europejską
przestrzeń badawczą dla krajów, które nie są członkami Unii
Europejskiej, w szczególności dla krajów partnerskich z obszaru śródziemnomorskiego;
uzgodniły, co następuje:
Artykuł
1
Zakres
i zasady
1.         Strony wspierają,
rozwijają i ułatwiają działania na rzecz współpracy
między Unią a Algierią w dziedzinach będących
przedmiotem wspólnego zainteresowania, w których prowadzą działania w
zakresie nauki i rozwoju technicznego.
2.         Współpraca będzie
prowadzona zgodnie z następującymi zasadami:
a)         propagowanie
społeczeństwa wiedzy sprzyjające rozwojowi
społeczno-gospodarczemu obu Stron;
b)         wzajemny pożytek
wynikający z ogólnego bilansu korzyści;
c)         wzajemny dostęp do
działań w ramach programów i projektów w dziedzinie badań
naukowych i rozwoju technicznego realizowanych przez obie Strony;
d)         terminowa wymiana informacji
mogących ułatwiać wspólne działania;
e)         odpowiednia wymiana i ochrona praw
własności intelektualnej;
f)          udział i finansowanie zgodne
z odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi Stron.
Artykuł
2
Warunki
współpracy
1.         Podmioty prawne posiadające
siedzibę w Algierii, jak określono w załączniku I, w tym
osoby fizyczne lub osoby prawne prywatne lub publiczne, uczestniczą w
pośredniej współpracy w ramach programu ramowego Unii Europejskiej w
dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (dalej zwanego
„programem ramowym”) zgodnie z warunkami ustalonymi bądź przywołanymi
w załącznikach I i II.
Podmioty prawne posiadające siedzibę
w państwach członkowskich Unii Europejskiej, zgodnie z
załącznikiem I, uczestniczą w algierskich programach i
projektach badawczych o tematyce odpowiadającej zakresowi programu
ramowego zgodnie z warunkami ustalonymi bądź przywołanymi w
załącznikach I i II.
2.         Współpraca może
obejmować również następujące formy i środki:
a)         regularne dyskusje na temat
kierunków i priorytetów polityki w dziedzinie badań oraz planowania
badań w Algierii i w Unii;
b)         dyskusje na temat współpracy,
rozwoju i perspektyw;
c)         terminowe dostarczanie informacji
dotyczących realizacji programów i projektów badawczych w Algierii i w
Unii oraz informacji o wynikach prac podjętych w ramach niniejszej umowy;
d)         wspólne spotkania;
e)         wizyty i wymiany pracowników
naukowych, inżynierów i techników, w tym dla potrzeb szkoleń;
f)          wymiany i wspólne korzystanie ze
sprzętu, materiałów i testów;
g)         kontakty między kierownikami
programów lub projektów w Algierii i w Unii;
h)         udział ekspertów w
seminariach, sympozjach i warsztatach;
i)          wymianę informacji
dotyczących praktyk, przepisów ustawowych i wykonawczych oraz programów
mających znaczenie dla współpracy w ramach niniejszej umowy;
j)          szkolenia w zakresie badań i
rozwoju technicznego;
k)         wzajemny dostęp do informacji
naukowych i technicznych w zakresie objętym współpracą w ramach
niniejszej umowy;
l)          wszelkie inne formy
współpracy przyjęte przez Wspólny Komitet Unii Europejskiej i
Algierii ds. Współpracy Naukowo-Technicznej, o którym mowa w art. 4, oraz
uznane za zgodne z polityką i procedurami stosowanymi przez obie Strony;
m)        wspieranie wyceny wyników badań
oraz rozwoju innowacyjnych przedsiębiorstw w celu upowszechniania nowej
wiedzy i innowacji;
n)         pomoc w zarządzaniu badaniami
naukowymi oraz wspieranie ustanowienia systemu informacji dotyczących
badań;
o)         analizę możliwości
współpracy w dziedzinie zakładania szkółek, wylęgarni i
nowych przedsiębiorstw oraz tworzenia ośrodków badań,
zwłaszcza w ramach programów unijnych poza programem ramowym;
p)         wspieranie współpracy poprzez
projekty badawcze i rozwojowe;
q)         dostęp do infrastruktury
badawczej;
r)          możliwość
współfinansowanie i koordynacji działań badawczych.
Artykuł
3
Rozwój
współpracy
Strony dołożą wszelkich
starań w ramach własnego prawodawstwa, aby ułatwiać
swobodny przepływ i pobyt pracowników naukowych uczestniczących w
działaniach objętych niniejszą umową oraz transgraniczny
przepływ towarów przeznaczonych do wykorzystania w tych działaniach.
Artykuł
4
Zarządzanie
umową
Wspólny
Komitet Unii Europejskiej i Algierii ds. Współpracy Naukowo-Technicznej
1.         Koordynację i ułatwianie
działań objętych niniejszą umową zapewni z ramienia
Algierii Ministerstwo ds. Szkolnictwa Wyższego i Badań Naukowych,
natomiast z ramienia Unii – służby Komisji Europejskiej,
działające w charakterze pełnomocników wykonawczych Stron (dalej
zwane „pełnomocnikami wykonawczymi”).
2.         Pełnomocnicy wykonawczy
ustanawiają wspólny komitet zwany „Wspólnym Komitetem Unii Europejskiej i
Algierii ds. Współpracy Naukowo-Technicznej” (dalej zwany „wspólnym
komitetem”), którego funkcje obejmują:
a)         zapewnienie, ocenę i
przegląd realizacji niniejszej umowy, jak również modyfikowanie
załączników do niej i przyjmowanie nowych załączników
odzwierciedlających zmiany w polityce naukowej Stron, z zastrzeżeniem
dopełnienia przez każdą ze Stron wewnętrznych procedur w
tym zakresie;
b)         określanie, co roku,
potencjalnych sektorów, w których należałoby rozwinąć lub
poprawić współpracę, oraz analizę wszelkich środków
temu służących;
c)         regularne omawianie przyszłych
kierunków i priorytetów polityki naukowej, planowania badań w Algierii i w
Unii oraz perspektyw przyszłej współpracy w ramach niniejszej umowy;
d)         przedstawianie Stronom zaleceń
w odniesieniu do realizacji niniejszej umowy, w tym określanie i
proponowanie dodatkowych działań, o których mowa w art. 2 ust. 2,
oraz konkretnych środków na rzecz poprawy wzajemnego dostępu, o
którym mowa w art. 1 ust. 2;
e)         wprowadzanie, w razie potrzeby,
poprawek technicznych do niniejszej umowy, pod warunkiem ich zatwierdzenia
zgodnie z wewnętrznymi procedurami każdej ze Stron;
3.         Wspólny komitet, złożony
z przedstawicieli pełnomocników wykonawczych, przyjmuje regulamin
wewnętrzny.
4.         Wspólny komitet spotyka się
raz w roku, na przemian w Unii i w Algierii. Spotkania nadzwyczajne
zwołuje się w niezbędnych przypadkach i po uzgodnieniu tego
między Stronami. Wnioski i zalecenia wspólnego komitetu są
przesyłane do wiadomości Komitetu ds. Stowarzyszenia w ramach układu
eurośródziemnomorskiego między Unią Europejską a
Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną.
Artykuł
5
Finansowanie
Nakłady na działalność
badawczą w ramach niniejszej umowy ustala się zgodnie z warunkami
określonymi w załączniku I; podlegają one przepisom
ustawowym i wykonawczym, polityce i warunkom realizacji programów
obowiązującym na terytorium każdej ze Stron.
W przypadku gdy jedna ze Stron zapewnia
wsparcie finansowe uczestnikom reprezentującym drugą Stronę w
związku z pośrednimi wspólnymi działaniami, wszelkie tego
rodzaju dotacje, wsparcie finansowe lub inne formy pomocy przyznane przez
Stronę finansującą uczestnikom reprezentującym drugą
Stronę na tego rodzaju działania objęte są zwolnieniem
podatkowym i celnym zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi
obowiązującymi na terytorium każdej ze stron w chwili, gdy
udzielane są tego rodzaju dotacje, wsparcie finansowe lub inne formy
pomocy.
Artykuł
6
Upowszechnianie
oraz wykorzystywanie wyników i informacji
Upowszechnianie i wykorzystywanie uzyskanych
lub otrzymanych w ramach wymiany wyników i informacji, jak również
zarządzanie prawami własności intelektualnej wynikającymi z
działalności badawczej prowadzonej na mocy niniejszej umowy oraz
przyznawanie i wykonywanie tych praw podlegają warunkom określonym w
załączniku II.
Artykuł
7
Postanowienia
końcowe
1.         Załączniki I i II
stanowią integralną część niniejszej umowy. Wszystkie
wątpliwości i spory związane z wykładnią lub
realizacją niniejszej umowy będą rozstrzygane za porozumieniem
Stron.
2.         Niniejsza umowa wejdzie w
życie w momencie, gdy Strony powiadomią siebie wzajemnie o
zakończeniu procedur wewnętrznych koniecznych do jej zawarcia. Do
chwili zakończenia wspomnianych procedur Strony będą
stosować umowę tymczasowo, od momentu jej podpisania. Jeżeli
jedna ze Stron powiadomi drugą o tym, że nie zawrze umowy, niniejszym
uzgadnia się, iż projekty i działania rozpoczęte podczas
tymczasowego stosowania umowy i będące w trakcie realizacji w chwili
dokonywania takiego powiadomienia, będą kontynuowane do czasu ich
ukończenia na warunkach określonych w niniejszej umowie.
3.         Każda ze Stron może
rozwiązać niniejszą umowę w dowolnym czasie z
sześciomiesięcznym terminem wypowiedzenia. Projekty i działania
będące w trakcie realizacji w momencie rozwiązania umowy będą
kontynuowane do ich ukończenia na warunkach określonych w niniejszej
umowie.
4.         Niniejsza umowa pozostaje w mocy do
czasu przekazania przez jedną ze Stron drugiej Stronie pisemnego
powiadomienia o zamiarze wypowiedzenia niniejszej umowy. W takim przypadku
umowa traci moc po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania
takiego powiadomienia.
5.         W przypadku gdy jedna ze Stron
postanowi wprowadzić zmiany w swoich programach i projektach badawczych, o
których mowa w art. 1 ust. 1, pełnomocnik wykonawczy tej Strony powiadamia
pełnomocnika wykonawczego drugiej Strony o dokładnej treści tych
zmian. Na zasadzie odstępstwa od postanowień zawartych w ust. 3
dopuszcza się rozwiązanie niniejszej umowy na wspólnie uzgodnionych
warunkach, jeżeli jedna Strona powiadomi drugą o zamiarze
rozwiązania umowy w ciągu jednego miesiąca od daty
przyjęcia zmian, o których mowa w niniejszym ustępie.
6.         Niniejszą umowę stosuje
się, z jednej strony, w odniesieniu do terytoriów, na których
stosuje się Traktaty o Unii Europejskiej oraz o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, i zgodnie z warunkami określonymi w tych
Traktatach, a z drugiej strony – do terytorium Algierskiej Republiki
Ludowo-Demokratycznej. Nie wyklucza to prowadzenia współpracy na morzu
pełnym, w przestrzeni kosmicznej lub na terytorium państw trzecich,
zgodnie z prawem międzynarodowym.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani,
należycie umocowani w tym celu przez – odpowiednio – Unię
Europejską i Algierską Republikę Ludowo-Demokratyczną,
złożyli swoje podpisy pod niniejszą umową.
SPORZĄDZONO w dwóch egzemplarzach w …..,
dnia ….. r. w językach: angielskim, arabskim, bułgarskim, czeskim,
duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim,
hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim,
niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim,
słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym
każdy z tych tekstów jest równie autentyczny.
 W IMIENIU UNII EUROPEJSKIEJ:     ||   || W IMIENIU ALGIERSKIEJ REPUBLIKI LUDOWO-DEMOKRATYCZNEJ
ZAŁĄCZNIK
I
Warunki
uczestnictwa podmiotów prawnych posiadających siedzibę w
państwach członkowskich Unii Europejskiej i w Algierii
Na potrzeby niniejszej umowy „podmiot prawny”
oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną utworzoną
zgodnie z prawem miejsca siedziby lub prawem Unii lub prawem
międzynarodowym, mającą osobowość prawną oraz
uprawnioną do posiadania wszelkich praw i obowiązków we własnym
imieniu.
I. Warunki uczestnictwa podmiotów
prawnych posiadających siedzibę w Algierii w pośrednich
działaniach programu ramowego
1.         Uczestnictwo podmiotów prawnych
posiadających siedzibę w Algierii w pośrednich działaniach
programu ramowego podlega warunkom ustanowionym przez Parlament Europejski i
Radę zgodnie z art. 183 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
2.         Unia może przyznawać
środki finansowe podmiotom prawnym posiadającym siedzibę w
Algierii uczestniczącym w działaniach pośrednich, o których mowa
w pkt. 1, na warunkach określonych w decyzji lub decyzjach Parlamentu
Europejskiego i Rady zgodnie z art. 183 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, zgodnie z rozporządzeniem finansowym Unii oraz wszelkim
innym stosownym prawodawstwem Unii.
3.         W umowie o dotacje albo w umowie
zawartej przez Unię z podmiotem prawnym posiadającym siedzibę w
Algierii celem wykonania działania pośredniego albo w decyzji o
przyznaniu wsparcia przyjętej przez Unię przewiduje się kontrole
i audyty przeprowadzane przez Komisję Europejską lub Europejski
Trybunał Obrachunkowy lub z ich upoważnienia.
            W duchu współpracy i
wzajemnej korzyści właściwe organy Algierii zapewnią
należytą i realną pomoc, jaka może się okazać
niezbędna lub przydatna w danych okolicznościach do przeprowadzenia
wspomnianych kontroli, audytów i działań windykacyjnych.
II. Warunki uczestnictwa
w algierskich programach i projektach badawczych osób prawnych
posiadających siedzibę w państwach członkowskich Unii
Europejskiej
1.         W algierskich projektach lub
programach w dziedzinie badań i rozwoju mogą wspólnie z algierskimi
podmiotami prawnymi brać udział wszelkie podmioty prawne
posiadające siedzibę w Unii, utworzone zgodnie z prawem krajowym
danego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub z prawem Unii.
2.         Prawa i obowiązki podmiotów
prawnych posiadających siedzibę w Unii i uczestniczących w
algierskich projektach badawczych w ramach programów badawczo-rozwojowych,
warunki mające zastosowanie do przedkładania i oceny wniosków oraz
przyznawania i zawierania umów na takie projekty podlegają algierskim
przepisom ustawowym i wykonawczym oraz wytycznym, które regulują
prowadzenie programów badawczo-rozwojowych oraz mają zastosowanie do
podmiotów prawnych w Algierii i zapewniają równe traktowanie, przy
uwzględnieniu charakteru współpracy w tej dziedzinie między
Algierią a Unią.
            Przyznawanie środków
finansowych podmiotom prawnym posiadającym siedzibę w Unii i
uczestniczącym w algierskich projektach naukowych w ramach programów
badawczo-rozwojowych odbywa się zgodnie z algierskimi przepisami
ustawowymi i wykonawczymi oraz z wytycznymi, które regulują prowadzenie
programów badawczo-rozwojowych oraz mają zastosowanie do podmiotów
prawnych spoza Algierii.
III. Informowanie o możliwości
uczestnictwa
Algieria i Komisja Europejska będą
regularnie informowały o aktualnych programach i możliwościach
uczestniczenia w nich podmiotów prawnych posiadających siedzibę na
terytorium Stron.
ZAŁĄCZNIK
II
Zasady
przyznawania praw własności intelektualnej
I.          Zgłoszenie
Na potrzeby niniejszej umowy
„własność intelektualna” ma znaczenie określone w art. 2
Konwencji ustanawiającej Światową Organizację
Własności Intelektualnej, sporządzonej w Sztokholmie w dniu 14
lipca 1967 r.
Na potrzeby niniejszej umowy „wiedza” oznacza
wyniki, w tym informacje, nawet te, których nie można chronić, oraz
prawa autorskie i prawa związane z takimi informacjami, wynikające z
dokonania zgłoszeń lub rejestracji praw patentowych, wzorów, odmian
roślin, uzupełniających świadectw ochronnych i podobnych
form ochrony.
II.        Prawa własności
intelektualnej podmiotów prawnych Stron uczestniczących w pośrednich
wspólnych działaniach
1.         Każda ze Stron zapewnia, aby
prawa własności intelektualnej osób prawnych mających
siedzibę na terytorium drugiej Strony, uczestniczących w
pośrednich wspólnych działaniach prowadzonych na mocy niniejszej
umowy, i ich obowiązki związane z taką własnością
intelektualną oraz pokrewne prawa i obowiązki wynikające z
takiego uczestnictwa były przez nią traktowane w sposób zgodny z
odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz konwencjami
międzynarodowymi, w tym z Porozumieniem w sprawie handlowych aspektów praw
własności intelektualnej, załącznikiem 1C do Porozumienia z
Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu, a
także z Aktem paryskim z dnia 24 lipca 1971 r. Konwencji
berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych oraz Aktem
sztokholmskim z dnia 14 lipca 1967 r. Konwencji paryskiej o ochronie
własności przemysłowej.
2.         Każda ze Stron zapewnia, aby
reprezentujący drugą Stronę uczestnicy pośrednich wspólnych
działań byli traktowani pod względem własności
intelektualnej tak samo, jak uczestnicy reprezentujący daną
Stronę, w ramach stosownych zasad uczestnictwa w danym programie lub
projekcie badawczym oraz odpowiednich przepisów ustawowych i wykonawczych tej
Strony.
III. Prawa własności
intelektualnej Stron
1.         O ile Strony nie postanowią
inaczej, do wiedzy uzyskanej przez Strony w trakcie działań
podejmowanych w ramach art. 2 niniejszej umowy stosuje się
następujące zasady:
a)         Strona uzyskująca taką
wiedzę jest jej właścicielem. Gdy nie jest możliwe
ustalenie odnośnego wkładu pracy Stron, wiedza taka jest wspólną
własnością Stron.
b)         Strona będąca
właścicielem wiedzy przyzna prawa dostępu do tej wiedzy drugiej
Stronie w celu prowadzenia działań, o których mowa art. 2 niniejszej
umowy. Prawa dostępu przyznawane są nieodpłatnie.
2.         O ile Strony nie uzgodnią
inaczej, do literatury naukowej Stron stosuje się następujące
zasady:
a)         Jeżeli jedna Strona publikuje
dane, informacje i wyniki techniczne lub naukowe, uzyskane z działań
podjętych w ramach niniejszej umowy, w magazynach, artykułach,
sprawozdaniach i książkach, łącznie z pracami audiowizualnymi
i oprogramowaniem, drugiej Stronie zostaje przyznana ogólnoświatowa,
niewyłączna, nieodwołalna i wolna od opłat licencja na
tłumaczenie, opracowywanie, przekazywanie i publiczne upowszechnianie tych
prac.
b)         We wszystkich kopiach danych i
informacji, chronionych prawami autorskimi, które to dane i informacje
mają być rozpowszechniane publicznie i przygotowywane zgodnie z
niniejszym ustępem, wymienia się nazwiska autora(-ów) dzieła,
chyba że autor wyraźnie odmówi ujawnienia swojego nazwiska.
Każda kopia zawiera również wyraźne potwierdzenie wsparcia
udzielanego przez Strony w ramach współpracy.
3.         Jeżeli Strony nie
postanowią inaczej, do niejawnych informacji Stron stosuje się
następujące zasady:
a)         przy przekazywaniu drugiej Stronie
informacji dotyczących działań prowadzonych na podstawie
niniejszej umowy każda ze Stron oznaczy informacje, które pragnie
zachować jako niejawne, za pomocą poufnych oznaczeń;
b)         Strona otrzymująca niejawne
informacje może, w ramach własnej odpowiedzialności,
przekazać je organom i osobom jej podlegającym dla określonych
potrzeb wdrażania niniejszej umowy;
c)         Strona otrzymująca niejawne
informacje może, za uprzednią pisemną zgodą Strony
udostępniającej takie informacje, rozpowszechniać je szerzej,
niż jest to dozwolone postanowieniami zawartymi w lit. b). Strony
będą współpracować w celu wypracowania procedur ubiegania
się o taką uprzednią pisemną zgodę i otrzymywania
zgody na takie szersze rozpowszechnianie informacji, i każda ze Stron musi
udzielić takiej zgody w zakresie dozwolonym jej polityką wewnętrzną
oraz przepisami ustawowymi i wykonawczymi;
d)         nieudokumentowane informacje
niejawne lub inne informacje poufne przedstawione w trakcie seminariów i innych
spotkań organizowanych w ramach niniejszej umowy między
przedstawicielami Stron, lub informacje będące rezultatem
zatrudniania pracowników, korzystania z obiektów, lub wynikające z
pośrednich działań wspólnych, pozostaną poufne, jeżeli
otrzymujący takie informacje niejawne lub inne informacje poufne czy
uprzywilejowane został powiadomiony o poufnym charakterze przekazywanych
mu informacji w chwili ich przekazywania, zgodnie z lit. a);
e)         Strony dołożą
wszelkich starań w celu zagwarantowania, by informacje niejawne otrzymane
przez nie na mocy lit. a) i d) pozostały pod kontrolą
przewidzianą w niniejszej umowie. Jeżeli jedna ze Stron stwierdzi,
iż nie będzie mogła, lub że na podstawie rozsądnych
przesłanek można oczekiwać, iż nie będzie mogła
spełnić postanowień dotyczących nieupowszechniania
informacji zawartych w lit. a) i d) powyżej, natychmiast poinformuje o tym
drugą Stronę. Strony będą odtąd konsultować
się w celu określenia odpowiednich metod postępowania.
[1]               Dz.U. C […] z […], s. […].


				|

		52013PC0441

			Wniosek DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY wprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Chorwację i Cypr niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na tym terytorium nieprzekraczający 90 dni w dowolnym okresie 180 dni oraz uchylająca decyzję nr 895/2006/WE i decyzję nr 582/2008/WE Parlamentu Europejskiego i Rady /* COM/2013/0441 final - 2013/0210 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Dnia 1 lipca 2013 r. Chorwacja przystąpi
do Unii Europejskiej. W przypadku Chorwacji, podobnie jak w przypadku
rozszerzenia Unii w 2004 r. i 2007 r., zastosowano tzw. „dwufazowy proces
wprowadzenia w życie dorobku Schengen” w odniesieniu do dorobku Schengen
(art. 4 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji
oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii
Europejskiej (zwanego dalej Aktem przystąpienia z 2012 r.)). Oznacza to,
że Chorwacja, podobnie jak poprzednie kraje przystępujące, od
dnia przystąpienia ma obowiązek stosowania przepisów
rozporządzenia (WE) 539/2001[1]
i co za tym idzie stosowania obowiązku wizowego do obywateli państw
trzecich wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia.
Podobnie jak państwa, które
przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. i 2007 r., Chorwacja ma
ten obowiązek, nawet jeżeli osoby te posiadają wizę
jednolitą, wizę długoterminową lub zezwolenie na pobyt wydane
przez państwo członkowskie należące do strefy Schengen,
ponieważ od dnia przystąpienia Chorwacji do Unii nie będą
miały do niej zastosowania inne przepisy dorobku Schengen, takie jak:
- przewidziane w dorobku Schengen zasady
wzajemnego uznawania określone w art. 18 i 21 konwencji z Schengen[2] oraz w art. 5 ust. 4 lit. a)
rozporządzenia (WE) nr 562/2006 (kodeks graniczny Schengen)[3], zgodnie z którymi cudzoziemcy
posiadający ważne zezwolenia na pobyt lub wizy długoterminowe
wydane przez jedno z państw członkowskich strefy Schengen mogą
swobodnie wjeżdżać na terytorium innych państw
członkowskich na krótkotrwały pobyt,
- przepisy dotyczące wydawanych wiz
jednolitych określone w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 810/2009
(kodeks wizowy)[4],
zgodnie z którymi wizy jednolite są ważne na całym terytorium
państw członkowskich strefy Schengen.
Ponadto wizy krajowe wydawane przez inne
państwa członkowskie UE, które nie są jeszcze państwami
członkowskimi strefy Schengen (Cypr), także nie są ważne na
terytorium Chorwacji.
Aby uniknąć nakładania
niepotrzebnego obciążenia administracyjnego na państwa, które
przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. i 2007 r., na zasadzie
odstępstwa od rozporządzenia 539/2001 w decyzjach nr 895/2006/WE[5] i nr 582/2008/WE[6] upoważnia się do nieobowiązkowego
jednostronnego uznawania przez nowe państwa członkowskie, które
jeszcze nie w pełni wprowadzają w życie dorobek Schengen, wiz
jednolitych, wiz długoterminowych i zezwoleń na pobyt wydawanych
przez państwa członkowskie strefy Schengen oraz krajowych wiz
krótkoterminowych, wiz długoterminowych i zezwoleń na pobyt wydawanych
przez inne państwa członkowskie, które jeszcze nie w pełni
wprowadzają w życie dorobek Schengen, do celów przejazdu tranzytem
nieprzekraczającego pięciu dni. Ponadto decyzją nr 896/2006/WE[7] upoważniono nowe
państwa członkowskie do uznawania zezwoleń na pobyt wydawanych
przez Szwajcarię i Liechtenstein, które nie są jeszcze
częścią strefy Schengen bez granic wewnętrznych, do celów przejazdu
tranzytem nieprzekraczającego pięciu dni.
Osoby posiadające takie dokumenty
zostały już poddane ścisłej kontroli przez wydające
państwo należące do strefy Schengen i nie stanowią
zagrożenia dla porządku publicznego lub ryzyka nielegalnej imigracji.
Taki system jednostronnego uznawania nie wpływa na zobowiązanie krajów
przystępujących do odmówienia wjazdu osobie, wobec której dokonano
wpisu do celów odmowy wjazdu w jego krajowej bazie danych, zgodnie z art. 5
ust. 1 kodeksu granicznego Schengen.
Podobnie, na zasadzie odstępstwa od
rozporządzenia 539/2001, niniejszy wniosek ma na celu wprowadzenie
nieobowiązkowego systemu opartego na wspólnych przepisach upoważniających
Chorwację na zasadzie przejściowej, do czasu pełnego stosowania
dorobku Schengen, do jednostronnego uznawania wiz jednolitych, wiz
długoterminowych i zezwoleń na pobyt wydawanych przez państwa
członkowskie strefy Schengen, jak również podobnych dokumentów
wydawanych przez państwa członkowskie, które jeszcze nie w pełni
wprowadzają w życie dorobek Schengen (Cypr), za równorzędne z
własnymi wizami krajowymi Upoważnienie to nie jest jednak ograniczone
do celów przejazdu tranzytem nieprzekraczającego pięciu dni, tak jak
w decyzjach 895/2006 i 582/2008, ale jest ważne w odniesieniu zarówno do przejazdu
tranzytem przez terytorium kraju lub planowanego pobytu na tym terytorium
nieprzekraczającego 90 dni w dowolnym okresie 180 dni. W czasie
przyjmowania wspomnianych decyzji w mających wówczas zastosowanie
Wspólnych instrukcjach konsularnych dla misji dyplomatycznych i urzędów
konsularnych dotyczących wiz nadal przewidywano rozróżnienie na „wizy
tranzytowe” i wizy „krótkoterminowe”. Rozróżnienie to zniesiono
rozporządzeniem (WE) nr 810/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13
lipca 2009 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy),
tak więc wspomniane ograniczenie nie jest już odpowiednie.
Wspomniane powyżej wcześniejsze
decyzje w sprawie tranzytu, przyjęte przy okazji dwóch ostatnich
rozszerzeń UE, dotyczyły jedynie jednolitych wiz Schengen, tj. wiz
zezwalających na przemieszczanie się w obrębie strefy Schengen. Wizy
o ograniczonej ważności terytorialnej wyłączono z zakresu
zastosowania tych wcześniejszych decyzji. Obecnie należy jednak rozwiązać
kwestię Kosowa* (w rozumieniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr
1244 z dnia 10 czerwca 1999 r.), które nie jest uznawane przez wszystkie
państwa strefy Schengen.
Istnieje zasadnicza różnica między
wizami o ograniczonej ważności terytorialnej, które z zasady są
ważne jedynie na terytorium wydającego państwa
członkowskiego, a takimi wizami wydawanymi obywatelom Kosowa (zgodnie z
art. 25 ust. 3 zdanie pierwsze kodeksu wizowego), które pozwalają na
przemieszczanie się po wszystkich państwach członkowskich strefy
Schengen poza tymi kilkoma państwami członkowskimi, które nie
uznają Kosowa. Ta szczególna właściwość uzasadnia włączenie
przedmiotowych wiz o ograniczonej ważności terytorialnej do zakresu
stosowania systemu jednostronnego uznawania, także ponieważ w tym
przypadku nie ma realnego zagrożenia nielegalną migracją ani zagrożeń
dla bezpieczeństwa strefy Schengen.
Rozszerzenie systemu jednostronnego uznawania za
pomocą aktu prawnego Unii nie spowodowałoby nałożenia na
Chorwację żadnych nowych zobowiązań w stosunku do tych wymienionych
w Akcie przystąpienia z 2012 r. Nie stanowiłoby to zatem odstępstwa
od traktatu o przystąpieniu. Proponowany system wdrożono by na
zasadzie dobrowolności: Chorwacja miałaby możliwość
wdrożenia proponowanego systemu albo kontynuacji wydawania wiz krajowych
zgodnie z wymogami traktatu o przystąpieniu. W przypadku opowiedzenia
się za wdrożeniem wspólnego systemu Chorwacja musiałaby
akceptować dokumenty wydane przez każde państwo
członkowskie strefy Schengen, bez względu na to, przez jakie
państwo członkowskie dokumenty te zostały wydane.
W tym kontekście należy
przypomnieć, że do dnia przystąpienia na podstawie swoich
przepisów krajowych Chorwacja akceptuje ważne wizy Schengen, wizy
długoterminowe i zezwolenia na pobyt wydawane przez państwa strefy
Schengen na wjazd i pobyt lub na przejazd tranzytem przez jej terytorium.
Niniejszym wnioskiem uchyla się decyzje
nr 895/2006/WE i nr 582/2008/WE. W odniesieniu do tych państw
członkowskich, do których skierowano te decyzje, a które w
międzyczasie stały się państwami członkowskimi strefy
Schengen, decyzje te stały się nieaktualne (wszystkie państwa
poza Cyprem)[8].
W odniesieniu do Cypru, który w pełni wprowadza w życie wspólny
system ustanowiony decyzją nr 895/2006/WE od dnia 10 lipca 2006 r. oraz system
ustanowiony decyzją nr 582/2008/WE od dnia 18 lipca 2008 r., w niniejszym wniosku
przewiduje się, że przedmiotowy system zostaje zastąpiony
systemem, który upoważnia Cypr, podobnie jak Chorwację, do jednostronnego
uznawania wiz krótkoterminowych, wiz długoterminowych i zezwoleń na
pobyt wydawanych przez państwa członkowskie strefy Schengen oraz
krajowych wiz krótkoterminowych, wiz długoterminowych i zezwoleń na
pobyt wydawanych przez państwa członkowskie, które jeszcze nie w
pełni wprowadzają w życie dorobek Schengen (Chorwacja), na przejazd
tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na tym terytorium nieprzekraczający
90 dni w dowolnym okresie 180 dni[9].
W niniejszym wniosku przewiduje się, że Cypr, podobnie jak Chorwacja,
jest upoważniony do uznawania wiz i zezwoleń na pobyt wydawanych
przez państwa włączone we wprowadzanie w życie, stosowanie
i rozwój dorobku Schengen.
System ten będzie miał zastosowanie
do końca okresu przejściowego i pełnego włączenia
odnośnych państw członkowskich do obszaru bez granic
wewnętrznych, tj. do dnia, kiedy wzajemne uznawanie takich dokumentów
stanie się obowiązkowe na podstawie art. 18 i 21 konwencji z
Schengen, art. 5 ust. 2 kodeksu granicznego Schengen i kodeksu wizowego.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Streszczenie
Główne elementy niniejszego wniosku
można podsumować następująco:
-          wspólne przepisy upoważniające Chorwację i
Cypr na zasadzie przejściowej do jednostronnego uznawania wiz jednolitych,
wiz długoterminowych, wiz o ograniczonej ważności terytorialnej
wydawanych obywatelom Kosowa zgodnie z art. 25 ust. 3 zdanie pierwsze kodeksu
wizowego oraz zezwoleń na pobyt wydawanych przez państwa
członkowskie strefy Schengen oraz podobnych dokumentów wydawanych przez Chorwację
i Cypr za równorzędne z ich własnymi wizami krajowymi na przejazd tranzytem
przez ich terytorium lub planowany pobyt na tym terytorium
nieprzekraczający 90 dni w dowolnym okresie 180 dni;
-          system jednostronnego uznawania wprowadzony niniejszym wnioskiem
musi być ograniczony do dokumentów, których ważność
obejmuje cały okres trwania krótkoterminowego pobytu w Chorwacji i na
Cyprze. W tym kontekście oraz uwzględniając problemy napotkane w
przeszłości (decyzje 895/2006 i 582/2008) przez obywateli państw
trzecich posiadających wizę jednolitą na jeden wjazd podczas
powrotu do strefy Schengen z nieważną już wizą, w niniejszym
wniosku należy ograniczyć system jednostronnego uznawania do wiz
jednolitych upoważniających do dwukrotnego lub wielokrotnego wjazdu
do strefy Schengen;
-          państwa członkowskie, do których skierowana jest niniejsza
decyzja, mają obowiązek poinformowania Komisji o swojej decyzji
dotyczącej stosowania upoważnienia. Komisja opublikuje tę
informację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i zapewni w
ten sposób przejrzystość całego systemu;
-          uchylenie decyzji nr 895/2006/WE oraz decyzji nr
582/2008/WE.
* Użycie tej
nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z
rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/1999 oraz z opinią
Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji
niepodległości Kosowa.
Podstawa prawna
Decyzja, której dotyczy niniejszy wniosek, opiera
się na art. 77 ust. 2 lit. a) i b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, ponieważ stanowi środek dotyczący wspólnej
polityki w zakresie wiz i innych dokumentów uprawniających do krótkiego
pobytu oraz kontroli, którym podlegają osoby przekraczające granice
zewnętrzne. Przedmiotowy akt prawny zostanie przyjęty w drodze zwykłej
procedury ustawodawczej.
W zakresie, w jakim decyzja, której dotyczy
wniosek, powinna być skierowana do Chorwacji, niniejszy wniosek jest
uzależniony od wejścia w życie traktatu między państwami
członkowskimi Unii Europejskiej a Republiką Chorwacji
dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej[10].
Zasada pomocniczości
Artykuł 5 ust. 3 Traktatu o Unii
Europejskiej stanowi, że w dziedzinach, które nie należą do jej
wyłącznej kompetencji, Unia podejmuje działania tylko wówczas i
tylko w takim zakresie, w jakim cele zamierzonego działania nie mogą
zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa
członkowskie, i jeśli ze względu na rozmiary lub skutki
proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie
na poziomie Unii. Ponieważ cel określony w niniejszym wniosku wymaga
odstępstwa od istniejącego prawa Unii, można go
osiągnąć jedynie poprzez działanie na poziomie Unii.
Zasada proporcjonalności
Artykuł 5 ust. 4 Traktatu o Unii
Europejskiej stanowi, że zakres i forma działania Unii nie może
wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów
Traktatów. Forma wybrana dla tego działania musi zatem umożliwić
osiągnięcie celów wniosku jego wprowadzenie w życie w jak najskuteczniejszy
sposób. Jeżeli chodzi o treść, w ramach niniejszej inicjatywy
tymczasowo upoważnia się zainteresowane państwa
członkowskie do odstąpienia od zobowiązań
ciążących na nich na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr
539/2001 przez jednostronne uznawanie wiz i zezwoleń na pobyt wydawanych
przez państwa w pełni wprowadzające w życie dorobek
Schengen na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na tym
terytorium nieprzekraczający 90 dni w dowolnym okresie 180 dni w okresie
ważności wspomnianych dokumentów. Wjazd i pobyt na terytorium danych
państw członkowskich osób posiadających wizy lub zezwolenia na
pobyt wydane przez państwa w pełni wprowadzające w życie
dorobek Schengen lub Chorwację lub Cypr nie stanowią żadnego
zagrożenia, ponieważ osoby te zostały poddane stosownym
kontrolom przez państwo, które wydało wizę lub zezwolenie na
pobyt. Proponowane jednostronne odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr
539/2001 jest zatem uzasadnione, aby uniknąć nakładania
niepotrzebnego obciążenia administracyjnego na dane państwa
członkowskie. Co więcej, ma ono zastosowanie jedynie w okresie
przejściowym do czasu pełnego włączenia odnośnych
państw członkowskich do wspólnego obszaru bez granic
wewnętrznych, tj. do dnia, kiedy system wzajemnego uznawania stanie
się obowiązkowy. Ponadto odstępstwo jest nieobowiązkowe,
nie powoduje zatem nałożenia na dane państwa członkowskie
żadnych zobowiązań dodatkowych w stosunku do tych
określonych w mającym zastosowanie Aktach przystąpienia. Niniejszy
wniosek jest więc zgodny z zasadą proporcjonalności. Ma on
formę decyzji, podobnie jak podobne akty prawne przyjęte w
odniesieniu do państw członkowskich przystępujących do UE w
2004 r. i 2007 r.
5.           KONSEKWENCJE WYNIKAJĄCE Z
RÓŻNYCH PROTOKOŁÓW STANOWIĄCYCH ZAŁĄCZNIKI DO
TRAKTATÓW ORAZ Z UKŁADÓW O STOWARZYSZENIU Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Podstawa prawna niniejszego wniosku znajduje
się w tytule V części trzeciej Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, co skutkuje tym, że ma zastosowanie system „zmiennej
geometrii” przewidziany w protokole w sprawie stanowiska Danii, protokole w
sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do
przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz
protokole w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej,
załączonych do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W związku z tym Dania, Zjednoczone
Królestwo i Irlandia nie uczestniczą w jego przyjęciu, nie są
nim związane ani go nie stosują. Wynika to również z faktu,
że decyzja, której dotyczy wniosek, jest skierowana wyłącznie do
państw członkowskich, które są związane dorobkiem Schengen,
ale jeszcze go nie stosują.
Ponieważ decyzja, której dotyczy wniosek,
jest skierowana wyłącznie do państw członkowskich, które
są związane dorobkiem Schengen, ale jeszcze go nie stosują,
niniejszy wniosek nie stanowi rozwinięcia przepisów dorobku Schengen w
rozumieniu odpowiednich układów o stowarzyszeniu z Norwegią,
Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem. W związku z tym nie jest
ona wiążąca dla wymienionych powyżej państw. Jednakże
w celu zagwarantowania spójności oraz prawidłowego funkcjonowania
systemu Schengen, przedmiotowa decyzja obejmuje również wizy i zezwolenia
na pobyt wydawane przez państwa włączone we wprowadzanie w
życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen.
2013/0210 (COD)
Wniosek
DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
wprowadzająca uproszczony system
kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu
przez Chorwację i Cypr niektórych dokumentów za równorzędne z ich
wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt
na tym terytorium nieprzekraczający 90 dni w dowolnym okresie 180 dni
 oraz
uchylająca decyzję nr 895/2006/WE i decyzję nr 582/2008/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit.
a) i b),
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zgodnie z art. 4 ust. 1 Aktu
przystąpienia z 2012 r. Chorwacja, która przystąpiła do Unii w
dniu 1 lipca 2013 r., jest od tego dnia zobowiązana do nałożenia
obowiązku wizowego na obywateli państw trzecich wymienionych w
załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15
marca 2001 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele
muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych,
oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu[11].
(2)       Zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu
przystąpienia z 2012 r. przepisy dorobku Schengen dotyczące warunków
i kryteriów wydawania jednolitych wiz oraz przepisy dotyczące wzajemnego
uznawania wiz i równorzędnego statusu zezwoleń na pobyt/wiz
długoterminowych i wiz krótkoterminowych stosowane są w Chorwacji dopiero
po przyjęciu stanowiącej o tym decyzji Rady. Przepisy te są
jednak wiążące dla przedmiotowego państwa
członkowskiego od dnia przystąpienia.
(3)       W związku z tym
Chorwacja jest zobowiązana do wydawania wiz krajowych na wjazd lub
przejazd tranzytem przez jej terytorium obywatelom państw trzecich
posiadającym wizę jednolitą, wizę długoterminową
lub zezwolenie na pobyt wydane przez państwo członkowskie w
pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, a także podobne
dokumenty wydane przez Cypr.
(4)       Posiadacze dokumentów
wydawanych przez przedmiotowe państwa członkowskie oraz dokumentów
wydawanych przez Cypr nie stanowią żadnego ryzyka dla Chorwacji z
uwagi na wszystkie niezbędne kontrole, jakim zostali poddani przez
wspomniane państwa. Aby nie nakładać nieuzasadnionego,
dodatkowego obciążenia administracyjnego na Chorwację, powinny
zostać przyjęte wspólne przepisy upoważniające
Chorwację do jednostronnego uznawania niektórych dokumentów wydawanych
przez przedmiotowe państwa członkowskie za równorzędne z jej
wizami krajowymi oraz do ustanowienia uproszczonego systemu kontroli osób na
granicach zewnętrznych opartego na jednostronnym uznawaniu
równorzędnego statusu dokumentów.
(5)       Wspólne przepisy wprowadzone
decyzją nr 895/2006/WE oraz decyzją nr 582/2008/WE powinny
zostać uchylone. Jeżeli chodzi o Cypr, który wdraża wspólny
system ustanowiony decyzją nr 895/2006/WE od dnia 10 lipca 2006 r. oraz system
ustanowiony decyzją nr 582/2008/WE od dnia 18 lipca 2008 r., powinny
zostać przyjęte wspólne przepisy upoważniające Cypr,
podobnie jak Chorwację, do jednostronnego uznawania za równorzędne z
jego wizami krajowymi niektórych dokumentów wydawanych przez państwa
członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen
oraz niektórych dokumentów wydawanych przez Chorwację, oraz do
ustanowienia uproszczonego systemu kontroli osób na granicach
zewnętrznych, opartego na jednostronnym uznawaniu równorzędnego
statusu dokumentów.
(6)       Uproszczony system
ustanowiony w niniejszej decyzji powinien mieć zastosowanie w okresie
przejściowym do dnia określonego w decyzji Rady zgodnie z art. 3 ust.
2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2003 r. w odniesieniu do Cypru oraz
art. 4 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2012 r. w odniesieniu
do Chorwacji.
(7)       Uczestnictwo w uproszczonym
systemie nie powinno być obowiązkowe ani nie powinno
nakładać na państwa członkowskie obowiązków
dodatkowych w stosunku do tych określonych w Akcie przystąpienia z
2003 r. i Akcie przystąpienia z 2012 r.
(8)       Wspólne przepisy powinny
być stosowane do jednolitych wiz krótkoterminowych, wiz
długoterminowych i zezwoleń na pobyt wydawanych przez państwa
członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek
Schengen, wiz o ograniczonej ważności terytorialnej wydawanych
zgodnie z art. 25 ust. 3 zdanie pierwsze kodeksu wizowego oraz przez
państwa włączone we wprowadzanie w życie, stosowanie i
rozwój dorobku Schengen, a także do wiz krótkoterminowych, wiz
długoterminowych i zezwoleń na pobyt wydawanych przez Chorwację
i Cypr. Uznawanie dokumentów powinno ograniczać się do okresu
ważności danego dokumentu.
(9)       Warunki dotyczące wjazdu
określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy
kodeks zasad regulujący przepływ osób przez granice (kodeks graniczny
Schengen)[12]
muszą być spełnione, z wyjątkiem warunku określonego w
art. 5 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, w zakresie, w jakim niniejsza
decyzja ustanawia system jednostronnego uznawania przez Chorwację i Cypr
niektórych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie w
pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen oraz podobnych
dokumentów wydawanych przez Chorwację i Cypr na przejazd tranzytem przez
ich terytorium lub planowany pobyt na tym terytorium nieprzekraczający 90
dni w dowolnym okresie 180 dni.
(10)     Ponieważ cel niniejszej
decyzji, jakim jest wprowadzenie systemu jednostronnego uznawania przez Chorwację
i Cypr niektórych dokumentów wydawanych przez inne państwa, nie może
zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty na poziomie
państw członkowskich, natomiast może być lepiej
osiągnięty na poziomie Unii, Unia może podjąć
działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w
art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z ustanowioną w tym artykule
zasadą proporcjonalności niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co
jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(11)     W odniesieniu do Islandii i
Norwegii niniejsza decyzja nie stanowi rozwinięcia dorobku Schengen w
rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę
Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych
państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[13], gdyż skierowana jest ona
wyłącznie do Chorwacji oraz Cypru, które jeszcze nie w pełni
wprowadzają dorobek Schengen w życie.
(12)     W odniesieniu do Szwajcarii
niniejsza decyzja nie stanowi rozwinięcia dorobku Schengen w rozumieniu
Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i
Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji
Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku
Schengen[14],
gdyż skierowana jest ona wyłącznie do Chorwacji oraz Cypru,
które jeszcze nie w pełni wprowadzają dorobek Schengen w życie.
(13)     W odniesieniu do
Liechtensteinu niniejsza decyzja nie stanowi rozwinięcia dorobku Schengen
w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską,
Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i
Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu
do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską
i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia
Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój
dorobku Schengen[15],
gdyż skierowana jest ona wyłącznie do Chorwacji oraz Cypru,
które jeszcze nie w pełni wprowadzają dorobek Schengen w życie.
(14)     Jednakże w celu
zagwarantowania spójności oraz prawidłowego funkcjonowania systemu
Schengen niniejsza decyzja obejmuje również wizy i zezwolenia na pobyt
wydawane przez państwa trzecie włączone we wprowadzanie w
życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen i w pełni
wprowadzające w życie dorobek Schengen, takie jak Islandia,
Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria.
(15)     Zgodnie z art. 1 i 2
Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do
Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.
(16)     Niniejsza decyzja stanowi
rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania
do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29
maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej
Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych
przepisów dorobku Schengen[16];
Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej
przyjęciu.
(17)     Niniejsza decyzja stanowi
rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania
do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r.
dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych
przepisów dorobku Schengen[17];
Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ
DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzją wprowadza się
uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych polegający
na tym, że Chorwacja i Cypr mogą jednostronnie uznawać
dokumenty, o których mowa w art. 2 ust. 1, jak również w art. 3, wydawane
przez państwa członkowskie i państwa włączone we
wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen oraz w
pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, a także Cypr
i Chorwację obywatelom państw trzecich podlegającym
obowiązkowi wizowemu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 539/2001, za
równorzędne ze swoimi wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich
terytorium lub planowany pobyt na tym terytorium nieprzekraczający 90 dni
w dowolnym okresie 180 dni.
Wykonanie niniejszej decyzji nie ma
wpływu na kontrole, którym poddawane są osoby na granicach
zewnętrznych zgodnie z art. 5–13 i art. 18–19 rozporządzenia (WE) nr
562/2006.
Artykuł 2
1. Następujące dokumenty wydawane
przez państwa członkowskie i państwa włączone w
pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen mogą być
uznawane przez Chorwację i Cypr za równorzędne z ich wizami krajowymi
na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na tym
terytorium nieprzekraczający 90 dni w dowolnym okresie 180 dni, bez
względu na narodowość posiadacza tych dokumentów:
(i) „wiza jednolita” w rozumieniu art. 2 ust.
3 rozporządzenia (WE) nr 810/2009, upoważniająca do dwukrotnego
lub wielokrotnego wjazdu;
(ii) „wiza długoterminowa”, o której mowa
w art. 18 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen;
(iii) „zezwolenie na pobyt” w rozumieniu art.
2 ust. 15 rozporządzenia (WE) 562/2006.
2. Chorwacja i Cypr mogą również
uznawać wizy o ograniczonej ważności terytorialnej wydawane
zgodnie z art. 25 ust. 3 zdanie pierwsze kodeksu wizowego za równorzędne z
ich krajowymi wizami na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany
pobyt na tym terytorium nieprzekraczający 90 dni w dowolnym okresie 180
dni.
3. W przypadku podjęcia decyzji o
stosowaniu niniejszej decyzji Chorwacja lub Cypr uzna wszystkie dokumenty, o
których mowa w ust. 1 i 2, niezależnie od tego, które państwo
wydało dany dokument.
Artykuł 3
1.         W przypadku podjęcia decyzji o stosowaniu art. 2
Chorwacja lub Cypr może dodatkowo uznać za równorzędne ze swoimi
wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt
na tym terytorium nieprzekraczający 90 dni w dowolnym okresie 180 dni:
(i) krajowe wizy
krótkoterminowe i krajowe wizy długoterminowe wydawane przez Cypr lub
Chorwację na jednolitym formularzu ustanowionym w rozporządzeniu Rady
(WE) nr 1683/95[18];
(ii) zezwolenia na
pobyt wydawane przez Cypr lub Chorwację zgodnie z jednolitym wzorem ustanowionym
w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002[19].
2.         Dokumenty wydawane przez Chorwację, które mogą
zostać uznane, są wymienione w załączniku I.
Dokumenty wydawane
przez Cypr, które mogą zostać uznane, są wymienione w
załączniku II.
Artykuł 4
Okres ważności dokumentów, o których
mowa w art. 2 i 3 obejmuje czas przejazdu tranzytem lub pobytu.
Artykuł 5
Chorwacja i Cypr powiadamiają
Komisję, czy zdecydowały się stosować niniejszą
decyzję, w terminie 10 dni roboczych od dnia wejścia w życie
niniejszej decyzji. Komisja publikuje informacje przekazane przez te
państwa członkowskie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Decyzja nr 895/2006/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady oraz decyzja nr 582/2008/WE Parlamentu Europejskiego i
Rady tracą moc.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja wchodzi w życie
dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.
Niniejszą decyzję stosuje się
do dnia określonego przez Radę w decyzji przyjętej na mocy art.
3 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2003 r. w odniesieniu do
Cypru oraz art. 4 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2012 r. w
odniesieniu do Chorwacji, zgodnie z którymi wszystkie przepisy dorobku Schengen
w zakresie wspólnej polityki wizowej i przemieszczania się obywateli
państw trzecich zamieszkujących legalnie na terytorium państw
członkowskich mają zastosowanie do danego państwa
członkowskiego.
Artykuł 8
Niniejsza
decyzja jest skierowana do Chorwacji i Cypru.
Sporządzono w Brukseli dnia … r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
Wykaz dokumentów wydawanych przez CHORWACJĘ
Wizy
–
Kratkotrajna viza (C) – wiza krótkoterminowa (C)
Zezwolenia na pobyt
–
Odobrenje boravka – zatwierdzenie pobytu
–
Osobna iskaznica za stranca – dowód tożsamości
dla cudzoziemców
ZAŁĄCZNIK II
Wykaz dokumentów wydawanych przez CYPR
Θ
ε ω ρ ή σ ε ι ς (Wizy)
— Θεώρηση
διέλευσης —
Κατηγορία Β (wiza tranzytowa
– kategoria B)
— Θεώρηση
για παραμονή
βραχείας
διάρκειας —
Κατηγορία Γ (wiza
krótkoterminowa – kategoria C)
— Ομαδική
θεώρηση —
Κατηγορίες Β
και Γ (wiza grupowa – kategoria B i C)
Ά
δ ε ι ε ς π α ρ α μ ο
ν ή ς (Zezwolenia na pobyt)
—
Προσωρινή
άδεια
παραμονής
(απασχόληση,
επισκέπτης,
φοιτητής) zezwolenie na pobyt czasowy (praca,
odwiedziny, studia)
— Άδεια εισόδου
(απασχόληση,
φοιτητής) zezwolenie na wjazd (praca,
studia)
— Άδεια
μετανάστευσης
(μόνιμη άδεια)
zezwolenie imigracyjne (zezwolenie na pobyt stały)
[1]               Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.
[2]               Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.
[3]               Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.
[4]               Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.
[5]               Dz.U. L 167 z 20.6.2006, s. 1.
[6]               Dz.U. L 161 z 20.6.2008, s. 30.
[7]               Dz.U. L 167 z 20.6.2006, s. 8.
[8]               Przedstawiając niniejszy wniosek, Komisja zaczyna
od ustalenia, że do dnia 1 lipca 2013 r. Bułgaria i Rumunia
będą w pełni stosowały dorobek Schengen.
[9]               Decyzja nr 896/2006/WE, zgodnie z jej art. 5,
przestała mieć zastosowanie od dnia przystąpienia Szwajcarii i
Liechtensteinu do strefy Schengen.
[10]             Dz.U. L 112 z 24.4.2012, s. 10.
[11]             Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.
[12]             Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.
[13]             Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.
[14]             Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1.
[15]             Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 5.
[16]             Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.
[17]             Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.
[18]             Dz.U. L 164 z 14.7.1995, s. 1.
[19]             Dz.U. L 157 z 15.6.2002, s. 1.