				|

		52011PC0599

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wprowadzenia w życie dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów do Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Centralną, z drugiej strony /* KOM/2011/0599 wersja ostateczna - 2011/0263 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Niniejszy wniosek dotyczy włączenia
do prawa unijnego klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego
przewidzianych w Umowie o stowarzyszeniu z Ameryką Centralną.
Kontekst ogólny
W dniu 23 kwietnia 2007 r. Rada
upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi
państwami Ameryki Centralnej, których wynikiem jest Umowa o stowarzyszeniu
z Ameryką Centralną. Umowa została parafowana w dniu 22 marca 2011
r.
Zawiera ona dwustronną klauzulę ochronną,
która przewiduje możliwość przywrócenia stosowania stawki
państwa najbardziej uprzywilejowanego, jeżeli w wyniku liberalizacji
handlu wielkość przywozu wzrośnie w takim stopniu i w takich
warunkach, że może to wyrządzić poważną
szkodę lub grozić wyrządzeniem takiej szkody dla przemysłu
unijnego wytwarzającego produkt podobny lub bezpośrednio
konkurencyjny.
Umowa zawiera ponadto mechanizm stabilizacyjny
dotyczący bananów, zgodnie z którym do dnia 1 stycznia 2020 r. stosowanie
ceł preferencyjnych może być zawieszone, gdy
osiągnięty zostanie pewien roczny pułap przywozu.
Aby zapewnić funkcjonowanie tych
środków, należy włączyć do prawa unijnego
klauzulę ochronną i mechanizm stabilizacyjny oraz określić
proceduralne aspekty ich stosowania oraz prawa zainteresowanych stron.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Niniejszy wniosek dotyczący
rozporządzenia wykonawczego pochodzi bezpośrednio z tekstu Umowy
wynegocjowanej z Ameryką Centralną. Co za tym idzie, oddzielne
konsultacje z zainteresowanymi stronami ani ocena skutków nie były
konieczne. Wniosek jest w dużej mierze oparty na istniejących
rozporządzeniach wykonawczych.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Krótki opis proponowanych działań
Załączony wniosek dotyczący
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady stanowi instrument prawny
umożliwiający stosowanie klauzuli ochronnej i mechanizmu
stabilizacyjnego zawartych w Umowie o stowarzyszeniu między UE a
Ameryką Centralną.
Podstawa prawna
Art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej.
2011/0263 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie wprowadzenia w życie
dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego
bananów do Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią
Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a
Ameryką Centralną, z drugiej strony
PARLAMENT
EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207
ust. 2,
uwzględniając
wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu
projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
stanowiąc
zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą[1],
a także
mając na uwadze, co następuje:
(1)
W dniu 23 kwietnia 2007 r. Rada
upoważniła Komisję do rozpoczęcia w imieniu Unii i jej
państw członkowskich negocjacji z niektórymi państwami Ameryki
Centralnej (dalej zwanymi „Ameryką Centralną") w celu zawarcia
Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską
i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Centralną,
z drugiej strony (dalej zwanej „Umową”).
(2)
Negocjacje te zostały zakończone i Umowa
została parafowana w dniu 22 marca 2011 r. i, zgodnie z decyzją Rady
nr …/2011/UE z dnia […] r.[2] Umowa została
podpisana w imieniu Unii Europejskiej w dniu […] r., z zastrzeżeniem jej
zawarcia w późniejszym terminie. W dniu […] r. Parlament Europejski
wydał zgodę na zawarcie Umowy. Następnie Rada przyjęła
decyzję Rady nr …/2011 z dnia […] r.[3] w sprawie
zawarcia Umowy.
(3)
Konieczne jest ustalenie procedury stosowania niektórych
przepisów Umowy, dotyczących dwustronnej klauzuli ochronnej, oraz
procedury stosowania mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów,
uzgodnionego z Ameryką Centralną.
(4)
Należy zdefiniować pojęcia
„poważna szkoda”, „groźba poważnej szkody” i „okres
przejściowy”, o których mowa w art. 104 i 105 Umowy.
(5)
Zgodnie z postanowieniami art. 104 Umowy
zastosowanie środków ochronnych może być rozważane jedynie
w przypadku, gdy dany produkt jest przedmiotem przywozu do Unii w tak
dużych ilościach, w wartościach bezwzględnych lub w
odniesieniu do produkcji unijnej, i w takich warunkach, że może to
wyrządzić poważną szkodę lub grozić
wyrządzeniem takiej szkody dla producentów unijnych wytwarzających
produkt podobny lub bezpośrednio konkurencyjny.
(6)
Środki ochronne powinny przyjąć
jedną z form, o których mowa w art. 104 ust. 2 Umowy.
(7)
Działania związane z prowadzeniem
dochodzeń, a także ewentualne przyjęcie niezbędnych
środków ochronnych, powinny odbywać się w jak najbardziej
przejrzysty sposób.
(8)
Należy określić szczegółowe
przepisy dotyczące wszczęcia postępowania. Państwa
członkowskie powinny przekazywać Komisji informacje, w tym
dostępne dowody, na temat wszelkich tendencji w przywozie, które
mogłyby wymagać zastosowania środków ochronnych.
(9)
Zgodnie z postanowieniami art. 111 ust. 3 Umowy,
jeżeli istnieją wystarczające dowody prima facie
uzasadniające wszczęcie postępowania, Komisja powinna
opublikować zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(10)
Zgodnie z postanowieniami art. 111 ust. 3 Umowy
należy określić szczegółowe przepisy w sprawie wszczynania
dochodzeń, dostępu zainteresowanych stron do zebranych informacji i
kontroli tych informacji przez zainteresowane strony, przesłuchiwania
stron oraz zapewnienia im możliwości przedstawienia swoich opinii.
(11)
Zgodnie z postanowieniami art. 116 Umowy Komisja
powinna powiadomić Amerykę Centralną pisemnie o wszczęciu
dochodzenia i przekazać Komitetowi Stowarzyszenia jego wyniki.
(12)
Na mocy art. 112 Umowy niezbędne jest
także określenie terminów wszczęcia dochodzeń oraz ustalenia,
czy środki są odpowiednie, tak aby takie ustalenia zostały
dokonane jak najszybciej, w celu zwiększenia pewności prawa
zainteresowanych podmiotów gospodarczych.
(13)
Zastosowanie jakiegokolwiek środka ochronnego
powinno być poprzedzone dochodzeniem, pod warunkiem że w krytycznych
okolicznościach Komisja może zastosować środki tymczasowe,
o których mowa w art. 106 Umowy.
(14)
Środki ochronne powinny być stosowane
wyłącznie w zakresie i okresie niezbędnym dla zapobieżenia
poważnej szkodzie lub dla ułatwienia dostosowania. Zgodnie art. 105
Umowy należy określić maksymalny okres obowiązywania
środków ochronnych oraz szczegółowe przepisy dotyczące
przedłużania obowiązywania takich środków oraz ich
przeglądu.
(15)
Wprowadzenie w życie dwustronnej klauzuli
ochronnej zawartej w Umowie wymaga jednolitych warunków przyjmowania
tymczasowych i ostatecznych środków ochronnych, wprowadzania
wcześniejszych środków nadzoru, zamykania dochodzenia bez
wprowadzania środków oraz tymczasowego wstrzymywania ceł preferencyjnych
ustanowionych na podstawie mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów
uzgodnionego z Ameryką Centralną. Środki te powinny być
przyjmowane przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.
ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli
przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych
przez Komisję[4].
(16)
Do przyjmowania środków nadzoru i środków
tymczasowych właściwe jest zastosowanie procedury doradczej,
mając na uwadze skutki tych środków i ich sekwencyjną
logikę w odniesieniu do przyjęcia ostatecznych środków
ochronnych. Jeżeli opóźnienie we wprowadzaniu środków
spowodowałoby szkodę, która byłaby trudna do naprawienia, należy
zezwolić Komisji na przyjęcie środków tymczasowych stosowanych w
trybie natychmiastowym.
(17)
Niniejsze rozporządzenie powinno mieć
zastosowanie wyłącznie do produktów pochodzących z Unii lub z
Ameryki Centralnej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział I – Przepisy ochronne
Artykuł
1
Definicje
Do celów niniejszego
rozporządzenia:
(a)
„produkty” oznaczają towary pochodzące z
Unii lub z państwa Ameryki Centralnej. Produkt stanowiący przedmiot
dochodzenia może obejmować jedną lub kilka pozycji taryfowych
lub ich podsegment w zależności od konkretnej sytuacji rynkowej lub
jakąkolwiek segmentację produktów powszechnie stosowaną w
przemyśle unijnym;
(b)
„zainteresowane strony” oznaczają strony,
których dotyczy przywóz danego produktu;
(c)
„przemysł unijny” oznacza wszystkich unijnych
producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych,
prowadzących działalność na terytorium Unii, lub tych
producentów unijnych, których łączna produkcja produktów podobnych
lub bezpośrednio konkurencyjnych stanowi większą część
całkowitej unijnej produkcji tych produktów. W przypadku gdy produkt
podobny lub bezpośrednio konkurencyjny jest tylko jednym z szeregu
produktów wytwarzanych przez producentów wchodzących w skład
przemysłu unijnego, przemysł ten definiuje się jako konkretne
działania służące produkcji produktu podobnego lub bezpośrednio
konkurencyjnego;
(d)
„poważna szkoda” oznacza istotne ogólne
osłabienie pozycji producentów unijnych;
(e)
„groźba poważnej szkody” oznacza
poważną szkodę, której wystąpienie jest zdecydowanie
nieuchronne. Ustalenie istnienia groźby poważnej szkody jest oparte
na sprawdzalnych faktach, a nie jedynie na przypuszczeniach, domysłach lub
odległej możliwości. Aby określić istnienie
groźby poważnej szkody, pod uwagę należy wziąć
między innymi sporządzone w oparciu o czynniki, o których mowa w art.
4 ust. 5, prognozy, szacunki i analizy;
(f)
„okres przejściowy” oznacza 10 lat od daty
rozpoczęcia stosowania Umowy w odniesieniu do każdego produktu, dla
którego w Harmonogramie znoszenia ceł przewidziano okres znoszenia
ceł krótszy niż 10 lat. W przypadku produktów, dla których w
Harmonogramie znoszenia ceł przewidziano okres znoszenia ceł
wynoszący 10 lat lub więcej, „okres przejściowy” oznacza okres
znoszenia ceł dla produktu określony w tym Harmonogramie plus 3 lata.
(g)
Państwo Ameryki Centralnej oznacza
Kostarykę, Salwador, Gwatemalę, Honduras, Nikaraguę lub
Panamę.
Artykuł
2
Zasady ogólne
1.
Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem
środek ochronny można zastosować w przypadku, gdy w wyniku
obniżenia lub zniesienia należności celnych produkt
pochodzący z Ameryki Centralnej jest przedmiotem przywozu do Unii w tak
dużych ilościach, w ujęciu bezwzględnym lub względem
produkcji unijnej, oraz w takich warunkach, że może to
wyrządzić poważną szkodę lub grozić wyrządzeniem
takiej szkody dla przemysłu unijnego wytwarzającego produkt podobny
lub bezpośrednio konkurencyjny.
2.
Środki ochronne mogą przyjąć
jedną z następujących form:
(a)
wstrzymanie dalszego obniżania stawki
należności celnej nałożonej na dany produkt, przewidzianego
w Harmonogramie znoszenia ceł Unii Europejskiej zawartym w załączniku
I do Umowy (Znoszenie ceł),
(b)
podwyższenie stawki należności
celnej nałożonej na dany produkt do poziomu, który nie przekracza
niższego z dwóch następujących poziomów:
–
stawka należności celnej
nałożonej na dany produkt, stosowana wobec państwa najbardziej
uprzywilejowanego, obowiązująca w momencie wprowadzania środka;
lub
–
stawka należności celnej
nałożonej na dany produkt, stosowana wobec państwa najbardziej
uprzywilejowanego, obowiązująca w dniu bezpośrednio
poprzedzającym dzień wejścia w życie Umowy
3.
Żaden z wyżej wymienionych środków
nie jest stosowany w ramach limitów preferencyjnych bezcłowych
kontyngentów taryfowych przyznanych na podstawie niniejszej Umowy.
Artykuł
3
Wszczęcie postępowania
1.
Dochodzenie wszczyna się na wniosek
państwa członkowskiego, dowolnej osoby prawnej lub stowarzyszenia
niemającego osobowości prawnej, działających w imieniu
przemysłu unijnego, lub z własnej inicjatywy Komisji, jeżeli
jest dla niej oczywiste, na podstawie czynników, o których mowa w art. 4 ust.
5, że istnieją wystarczające dowody prima facie
uzasadniające wszczęcie dochodzenia.
2.
Wniosek o wszczęcie dochodzenia zawiera dowody
świadczące o spełnieniu warunków odnoszących się do
możliwości zastosowania środka ochronnego określonego w
art. 2 ust. 1. Wniosek zasadniczo zawiera następujące informacje:
tempo i skalę wzrostu przywozu danego produktu w ujęciu
bezwzględnym i względnym, udział w rynku krajowym przejęty
przez zwiększony przywóz, oraz zmiany w poziomie sprzedaży,
produkcji, wydajności, wykorzystania mocy produkcyjnych, zysków i strat
oraz zatrudnienia.
3.
Dochodzenie można również
wszcząć w przypadku gwałtownego wzrostu przywozu
skoncentrowanego w jednym lub kilku państwach członkowskich, pod
warunkiem że istnieją wystarczające dowody prima facie na to, iż
warunki wszczęcia dochodzenia są spełnione, w oparciu o
czynniki, o których mowa w art. 4 ust. 5.
4.
Jeżeli tendencje w przywozie z państwa
Ameryki Centralnej zdają się wymagać wprowadzenia środków
ochronnych, państwo członkowskie informuje o tym fakcie Komisję.
Informacja ta obejmuje dostępne dowody, ustalone w oparciu o czynniki, o
których mowa w art. 4 ust. 5. Komisja przekazuje tę informację
wszystkim państwom członkowskim.
5.
Jeżeli oczywiste jest, że istnieją
wystarczające dowody prima facie – ustalone w oparciu o czynniki, o
których mowa w art. 4 ust. 5 – uzasadniające wszczęcie
postępowania, Komisja publikuje zawiadomienie w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej. Wszczęcie dochodzenia następuje
w ciągu jednego miesiąca od chwili otrzymania wniosku lub informacji
zgodnie z ust. 1.
6.
Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 5:
(c)
przedstawia streszczenie otrzymanych informacji
oraz wzywa do przekazywania Komisji wszelkich istotnych informacji;
(d)
określa termin, w którym zainteresowane strony
mogą przedstawiać swoje opinie na piśmie oraz przekazywać
informacje, jeśli te opinie oraz informacje mają być
uwzględnione w dochodzeniu;
(e)
określa termin składania przez
zainteresowane strony wniosków o wysłuchanie przez Komisję zgodnie z
art. 4 ust. 9.
Artykuł
4
Dochodzenie
1.
Po wszczęciu postępowania Komisja
rozpoczyna dochodzenie. Okres wyznaczony w ust. 3 rozpoczyna się z dniem
opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej decyzji w
sprawie wszczęcia dochodzenia.
2.
Komisja może zażądać od
państw członkowskich dostarczenia informacji, a państwa
członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu
spełnienia takiego żądania. Jeżeli informacje te są w
interesie ogółu i nie są poufne w rozumieniu art. 11, są
dodawane do dokumentów niepoufnych, zgodnie z ust. 8.
3.
W miarę możliwości, dochodzenie
zostaje zakończone w terminie sześciu miesięcy od jego
wszczęcia. Termin ten może zostać przedłużony o
kolejne trzy miesiące w przypadku zaistnienia wyjątkowych
okoliczności, takich jak udział nadzwyczaj dużej liczby stron
lub złożona sytuacja rynkowa. Komisja informuje wszystkie
zainteresowane strony o każdym takim przedłużeniu terminu,
wyjaśniając przyczyny tego przedłużenia.
4.
Komisja dąży do uzyskania wszystkich
informacji, które uważa za niezbędne do dokonania ustaleń w
odniesieniu do warunków ustanowionych w art. 2 ust. 1, i jeśli uzna za
właściwe, dokłada starań w celu sprawdzenia tych
informacji.
5.
W trakcie dochodzenia Komisja ocenia wszystkie
istotne obiektywne i wymierne czynniki wywierające wpływ na
sytuację przemysłu unijnego, w szczególności tempo i
wielkość wzrostu przywozu produktu objętego postępowaniem w
ujęciu bezwzględnym i względnym, udział w rynku krajowym
przejęty przez zwiększony przywóz i zmiany w poziomie sprzedaży,
produkcji, wydajności, wykorzystania mocy produkcyjnych, zysków i strat
oraz zatrudnienia. Lista ta nie jest wyczerpująca i w celu stwierdzenia
występowania poważnej szkody lub groźby poważnej szkody
Komisja może wziąć pod uwagę również inne istotne
czynniki, takie jak zapasy, ceny, zwrot zainwestowanego kapitału,
przepływy pieniężne i inne czynniki, które powodują lub
mogą powodować poważną szkodę albo grożą
spowodowaniem poważnej szkody dla przemysłu unijnego.
6.
Zainteresowane strony, które zgłosiły
się w sposób określony w art. 3 ust. 6 lit. b), oraz przedstawiciele
danego państwa Ameryki Centralnej mogą, na pisemny wniosek,
uzyskać wgląd we wszystkie informacje udostępniane Komisji w
związku z dochodzeniem inne niż informacje zawarte w dokumentach
wewnętrznych przygotowanych przez organy Unii lub państw
członkowskich, pod warunkiem że informacje te są istotne dla
sprawy i nie są poufne w rozumieniu art. 11 oraz że są one wykorzystywane
przez Komisję w ramach dochodzenia. Zgłosiwszy się,
zainteresowane strony mogą przedstawić Komisji swoje stanowisko w
sprawie informacji. Stanowisko to zostaje uwzględnione, jeżeli jest
poparte wystarczającymi dowodami prima facie.
7.
Komisja zapewnia, aby wszystkie informacje i dane
statystyczne wykorzystywane do dochodzenia były dostępne,
zrozumiałe, przejrzyste i możliwe do zweryfikowania.
8.
Jak tylko zostaną stworzone niezbędne
warunki techniczne, Komisja zapewni chroniony hasłem dostęp online do
informacji niepoufnych za pomocą platformy internetowej („platforma
internetowa”), którą będzie zarządzać i poprzez którą
będą rozpowszechniane wszystkie istotne informacje, które nie są
poufne w rozumieniu art. 11. Dostęp do tej platformy internetowej otrzymają
zainteresowane strony w ramach danego dochodzenia oraz państwa
członkowskie i Parlament Europejski.
9.
Komisja wysłuchuje zainteresowanych stron w
szczególności w przypadku, gdy złożyły one pisemny wniosek
w terminie określonym w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej, wykazując, że wynik dochodzenia
może rzeczywiście wpłynąć na ich sytuację oraz
że istnieją szczególne powody dla ich wysłuchania.
Jeżeli istnieją ku temu szczególne
powody, Komisja wysłuchuje takich stron ponownie przy następnych
okazjach.
10.
W przypadku niedostarczenia informacji w terminie
wskazanym przez Komisję lub jeśli dochodzenie jest znacznie
utrudnione, ustalenia mogą zostać dokonane na podstawie
dostępnych faktów. Jeżeli Komisja stwierdzi, że któraś z
zainteresowanych stron lub osób trzecich dostarczyła nieprawdziwe lub
wprowadzające w błąd informacje, nie uwzględnia ona takich
informacji i opiera się na dostępnych faktach.
11.
Komisja powiadamia na piśmie dane państwo
Ameryki Centralnej o wszczęciu dochodzenia.
Artykuł
5
Wcześniejsze środki nadzoru
1.
Jeżeli tendencje przywozowe dla produktu
pochodzącego z państwa Ameryki Centralnej mają taki charakter,
że mogłyby spowodować jedną z sytuacji, o których mowa w
art. 2 i 3, przywóz tego produktu może podlegać wcześniejszym
środkom nadzoru.
2.
Wcześniejsze środki nadzoru są
przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą doradczą, o której
mowa w art. 12 ust. 2.
3.
Wcześniejsze środki nadzoru przyjmuje
się na czas określony. O ile nie przewidziano inaczej, okres stosowania
tych środków upływa wraz z końcem drugiego
sześciomiesięcznego okresu, następującego po pierwszym
sześciomiesięcznym okresie liczonym od dnia wprowadzenia
środków.
Artykuł
6
Wprowadzenie tymczasowych środków ochronnych
1.
Tymczasowe środki ochronne są stosowane w
krytycznych okolicznościach, w których opóźnienie spowodowałoby
szkody trudne do naprawienia, w wyniku wstępnych ustaleń na podstawie
czynników, o których mowa w art. 4 ust. 5, zgodnie z którymi istnieją
wystarczające dowody prima facie na to, że w wyniku obniżenia
lub zniesienia cła zgodnie z Harmonogramem znoszenia ceł Unii
Europejskiej zawartym w załączniku I (Znoszenie ceł) do Umowy,
przywóz produktu pochodzącego z państwa Ameryki Centralnej
zwiększył się i że może to wyrządzić
poważną szkodę lub może grozić wyrządzeniem
takiej szkody dla przemysłu unijnego.
Środki tymczasowe są przyjmowane przez
Komisję zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 12
ust. 2. W przypadku niezmiernie pilnego charakteru sprawy, łącznie z
przypadkiem, o którym mowa w ust. 2, Komisja przyjmuje stosowane w trybie
natychmiastowym tymczasowe środki ochronne zgodnie z procedurą, o
której mowa w art. 12 ust. 4.
2.
W przypadku wystąpienia przez państwo
członkowskie z wnioskiem o niezwłoczną interwencję Komisji
i spełnienia warunków określonych w ust. 1 Komisja podejmuje
decyzję w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku.
3.
Okres stosowania środków tymczasowych nie
może przekroczyć 200 dni.
4.
Jeżeli tymczasowe środki ochronne
zostaną zniesione ze względu na fakt, że dochodzenie
wykazało, iż nie zostały spełnione warunki określone w
art. 2 ust. 1, wszelkie należności celne pobrane w wyniku
wprowadzenia tych środków tymczasowych zostają automatycznie
zwrócone.
5.
Środki, o których mowa w niniejszym artykule,
stosują się do każdego produktu, który znalazł się w
swobodnym obrocie po ich wejściu w życie. Takie środki nie
zapobiegają jednak wprowadzeniu do swobodnego obrotu produktów
będących już w drodze do Unii, pod warunkiem że punkt
docelowy przywozu takich produktów nie może zostać zmieniony.
Artykuł
7
Zakończenie dochodzenia i postępowania bez wprowadzenia środków
1.
Jeżeli z ostatecznych ustaleń wynika,
że warunki ustanowione w art. 2 ust. 1 nie są spełnione, Komisja
przyjmuje decyzję kończącą dochodzenie oraz
postępowanie zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 12 ust. 3.
2.
Zwracając należytą uwagę na
ochronę informacji poufnych w rozumieniu art. 11, Komisja podaje do
wiadomości publicznej sprawozdanie, przedstawiając swoje ustalenia i
uzasadnione konkluzje we wszystkich odnośnych kwestiach merytorycznych i
prawnych.
Artykuł
8
Wprowadzenie środków ostatecznych
1.
Gdy ustalone ostatecznie fakty wskazują,
że spełnione zostały warunki określone w art. 2 ust. 1,
Komisja przekazuje sprawę Komitetowi Stowarzyszenia zgodnie z art. 116
Umowy. Jeśli w ciągu 30 dni od przekazania mu sprawy Komitet
Stowarzyszenia nie wyda rekomendacji, ani nie zostanie uzgodnione
satysfakcjonujące rozwiązanie, Komisja może podjąć
decyzję o wprowadzeniu ostatecznych środków ochronnych zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 12 ust. 3.
2.
Zwracając należytą uwagę na
ochronę informacji poufnych w rozumieniu art. 11, Komisja podaje do
wiadomości publicznej sprawozdanie zawierające podsumowanie stanu
faktycznego i wniosków istotnych dla ustaleń.
Artykuł
9
Okres obowiązywania i przegląd środków ochronnych
1.
Środek ochronny pozostaje w mocy jedynie przez
taki okres, jaki może być niezbędny dla uniknięcia
poważnej szkody czy też jej naprawienia lub ułatwienia
dostosowania. Okres ten nie przekracza dwóch lat, chyba że zostanie
przedłużony na mocy ust. 3.
2.
Środek ochronny pozostaje w mocy przez
każdy przedłużony okres w oczekiwaniu na wynik przeglądu na
mocy art. 3.
3.
Pierwotny okres obowiązywania środka
ochronnego można wyjątkowo przedłużyć o okres nie
dłuższy niż dwa lata, o ile zostanie ustalone, że
środek ochronny nadal jest niezbędny dla uniknięcia
poważnej szkody czy też jej naprawienia, oraz że przemysł
unijny jest w trakcie dostosowywania.
4.
Jakiekolwiek przedłużenie na podstawie
ust. 3 jest poprzedzone dochodzeniem wszczynanym na wniosek państwa
członkowskiego, dowolnej osoby prawnej lub stowarzyszenia niemającego
osobowości prawnej, działających w imieniu przemysłu
unijnego, lub z własnej inicjatywy Komisji, jeżeli istnieją
wystarczające dowody prima facie — ustalone w oparciu o czynniki, o
których mowa w art. 4 ust. 5 — potwierdzające spełnienie warunków
określonych w ust. 3.
5.
Zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia
publikuje się zgodnie z art. 3 ust. 5 i 6. Dochodzenie i wszelkie decyzje
dotyczące przedłużenia na podstawie ust. 3 odbywają
się zgodnie z przepisami art. 4, 7 i 8.
6.
Łączny okres obowiązywania
środka ochronnego, wraz ze wszelkimi środkami tymczasowymi, nie
może przekroczyć czterech lat.
7.
O ile dane państwo Ameryki Centralnej nie
wyraziło na to zgody, środek ochronny nie jest stosowany po
zakończeniu okresu przejściowego.
8.
Nie stosuje się żadnych środków
ochronnych w przywozie produktu, który podlegał wcześniej takiemu
środkowi, o ile nie upłynął czas równy połowie
bezpośrednio poprzedzającego okresu, podczas którego środek
ochronny był zastosowany.
Artykuł 10
Najbardziej
oddalone regiony Unii Europejskiej
1.
W przypadku gdy jakikolwiek produkt pochodzący
z państwa Ameryki Centralnej jest przedmiotem przywozu w tak dużych
ilościach oraz na takich warunkach, że może to znacząco
pogorszyć lub może grozić znaczącym pogorszeniem sytuacji
gospodarczej co najmniej jednego z najbardziej oddalonych regionów Unii, o
których mowa w art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, można
wprowadzić środek ochronny zgodnie z przepisami określonymi w
niniejszym rozdziale.
Artykuł 11
Poufność
1.
Informacje uzyskane na podstawie niniejszego
rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do celów, dla
których o nie wnioskowano.
2.
Żadne informacje poufne lub przekazane z
zastrzeżeniem poufności na mocy niniejszego rozporządzenia nie
są ujawniane bez wyraźnej zgody osoby udzielającej tych
informacji.
3.
Każdy wniosek o zachowanie poufności
określa powody, dla których informacje te są poufne. Jeżeli
jednak osoba udzielająca informacji nie wyraża zgody na ich podanie
do wiadomości publicznej ani nie zezwala na ich ujawnienie w zarysie lub
formie streszczenia oraz jeżeli okaże się, że wniosek o
zachowanie poufności jest nieuzasadniony, informacji tych można nie
uwzględniać.
4.
Informacje są uważane za poufne w
każdym przypadku, jeżeli ich ujawnienie może mieć
znacząco niekorzystne skutki dla osoby udzielającej tych informacji
lub źródła tych informacji.
5.
Przepisy ust. 1-4 nie wyłączają
możliwości powołania się przez organy unijne na informacje
ogólne oraz w szczególności na powody, na których oparto decyzje
podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia. Organy te
uwzględniają jednak uzasadniony interes danych osób fizycznych i
prawnych, aby nie ujawniać ich tajemnic handlowych.
Artykuł
12
Procedura komitetowa
1.
Komisję wspiera komitet ustanowiony w art. 4
ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 260/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w
sprawie wspólnych reguł przywozu[5]. Komitet ten jest
komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
4.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w
związku z jego art. 4.
Rozdział II – Mechanizm stabilizacyjny dotyczący
bananów
Artykuł
13
Mechanizm
stabilizacyjny dotyczący bananów
1.
W odniesieniu do bananów pochodzących z
Ameryki Centralnej objętych pozycją 0803.00.19 Nomenklatury scalonej
(świeże banany, wyłączając plantany), i którym w
Harmonogramie znoszenia ceł Unii Europejskiej zawartym w
załączniku I do Umowy (Znoszenie ceł) przypisano kategorię
„ST”, do dnia 1 stycznia 2020 r. stosowany jest mechanizm stabilizacyjny.
2.
W odniesieniu do przywozu z państw Ameryki
Centralnej produktów wspomnianych w ust. 1 została ustalona oddzielna
roczna wielkość progowa przywozu, którą podano w tabeli w
załączniku do niniejszego rozporządzenia. Przywóz produktów
wymienionych w ust. 1 z preferencyjną stawką cła, wymaga
okazania, oprócz świadectwa pochodzenia, zgodnie z załącznikiem
III do Umowy z Ameryką Centralną (Definicja pojęcia „produkty
pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej), świadectwa
wywozu wydanego przez właściwe organy państwa Ameryki
Centralnej, z którego dane produkty są wywożone. Gdy
wartość progowa zostanie osiągnięta w danym roku
kalendarzowym, Komisja może, zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 12 ust. 3, tymczasowo
zawiesić cło preferencyjne w tym samym roku na okres
nieprzekraczający trzech miesięcy i nie trwający
dłużej niż do końca roku kalendarzowego.
3.
W przypadku gdy Komisja zdecyduje o wstrzymaniu
stosowanego cła preferencyjnego, Komisja stosuje niższą z dwóch
stawek obowiązujących w czasie podjęcia takiego działania:
stawkę podstawową cła lub stawkę cła państwa
najbardziej uprzywilejowanego.
4.
Jeżeli Komisja podejmie działania, o
których mowa w ust. 2 i 3, przeprowadza ona niezwłocznie konsultacje z
państwem, którego one dotyczą, w celu analizy i oceny sytuacji na
podstawie dostępnych danych faktycznych.
5.
Środki, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą
być stosowane wyłącznie w okresie kończącym się w
dniu 31 grudnia 2019 r.
Rozdział III – Postanowienia końcowe
Artykuł
14
Wejście w życie
Niniejsze
rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze
rozporządzenie stosuje się od daty rozpoczęcia stosowania Umowy
zgodnie z jej art. 353. W Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zostaje
opublikowane zawiadomienie określające datę rozpoczęcia
stosowania Umowy.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli,
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
Załącznik
Tabela
wielkości progowych przywozu, których przekroczenie powoduje
rozpoczęcie stosowania mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego
bananów przewidzianego w załączniku 3, dodatku I do Umowy.
 Rok || Wielkość progowa przywozu (w tonach)
 Kostaryka || Panama || Honduras || Gwatemala || Nikaragua || Salwador
 Do 31 grudnia 2010 r. || 1 025 000 || 375 000 || 50 000 || 50 000 || 10 000 || 2 000
 1.1-31.12.2011 || 1 076 250 || 393 750 || 52 500 || 52 500 || 10 500 || 2 100
 1.1-31.12.2012 || 1 127 500 || 412 500 || 55 000 || 55 000 || 11 000 || 2 200
 1.1-31.12.2013 || 1 178 750 || 431 250 || 57 500 || 57 500 || 11 500 || 2 300
 1.1-31.12.2014 || 1 230 000 || 450 000 || 60 000 || 60 000 || 12 000 || 2 400
 1.1-31.12.2015 || 1 281 250 || 468 750 || 62 500 || 62 500 || 12 500 || 2 500
 1.1-31.12.2016 || 1 332 500 || 487 500 || 65 000 || 65 000 || 13 000 || 2 600
 1.1-31.12.2017 || 1 383 750 || 506 250 || 67 500 || 67 500 || 13 500 || 2 700
 1.1-31.12.2018 || 1 435 000 || 525 000 || 70 000 || 70 000 || 14 000 || 2 800
 1.1-31.12.2019 || 1 486 250 || 543 750 || 72 500 || 72 500 || 14 500 || 2 900
 1.1.2020 i później || Nie dotyczy || Nie dotyczy || Nie dotyczy || Nie dotyczy || Nie dotyczy || Nie dotyczy
[1]               Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 17 lutego
2011 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady
z dnia […] r.
[2]
[3]
[4]               Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
[5]               Dz.U. L 84
z 31.3.2009, s. 1.


Ważna informacja prawna

|

52005PC0399

Wniosek rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (wersja znowelizowana)  /* COM/2005/0399 końcowy - COD 2005/0166 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 31.08.2005COM(2005) 399 końcowy2005/0166 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii(wersja znowelizowana)(przedstawion a przez Komisję)UZASADNIENIE1.  KONTEKST WNIOSKU110-  Podstawa i cele wnioskuRozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii zostało trzykrotnie zmienione. Konieczne jest wprowadzenie nowych zmian, w szczególności aby poszerzyć zakres uprawnień Centrum w celu włączenia do jego zadań badania nowych tendencji w zażywaniu narkotyków, obejmujących połączenie legalnych i nielegalnych substancji psychoaktywnych, oraz aby dostosować funkcjonowanie zarządu Centrum w celu uwzględnienia rozszerzenia. W związku z powyższym, w celu zachowania przejrzystości właściwe wydaje się ponowne opracowanie rozporządzenia.-  Kontekst ogólnyPod koniec roku 2003 Komisja przedstawiła wniosek w sprawie ponownego opracowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 302/93 (COM(2003)808). Wybraną podstawę prawną stanowił art. 308, na który powołano się również w rozporządzeniu ustanawiającym ECMNiN.Skonsultowano się z Parlamentem Europejskim, który w kwietniu 2004 r. wydał opinię.Po kilkumiesięcznej dyskusji w odpowiedniej grupie roboczej Rady (grupie horyzontalnej ds. narkotyków) podjęto decyzję o zmianie podstawy prawnej i powołaniu się na art. 152, który wiąże się z wymogiem procedury współdecyzji.Aby umożliwić odpowiednie konsultacje z Parlamentem Europejskim, Komisja postanowiła przedstawić nowy wniosek w sprawie ponownego opracowania rozporządzenia.Niniejszy wniosek uchyla i zastępuje poprzedni wniosek Komisji.-  Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekRozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 oraz trzy zmieniające je rozporządzenia, które są niniejszym poddane ponownemu opracowaniu.-  Spójność z innymi politykami i celami UniiNiniejsze rozporządzenie jest zgodne z innymi politykami i celami Unii.2.  KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU3.  Konsultacje z zainteresowanymi stronamiNie dotyczy-  Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej229Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.230-  Ocena wpływuNie przeprowadzono oceny wpływu.Niniejszy wniosek stanowi ponowne opracowanie obowiązującego rozporządzenia.4.  ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU305-  Krótki opis proponowanych działańProponowane zmiany można podzielić na następujące kategorie:- zmiany mające na celu poszerzenie zakresu uprawnień Centrum, w szczególności aby uwzględnić nowe tendencje w zażywania narkotyków, oraz mające na celu umożliwienie Centrum opracowania narzędzi i instrumentów, aby ułatwić Państwom Członkowskim i Wspólnocie monitorowanie i ocenę ich polityk i strategii dotyczących narkotyków.- zmiany mające na celu dostosowanie funkcjonowania organów ECMNiN w celu uwzględnienia rozszerzenia. Rozporządzenie ustanawia komitet wykonawczy, którego zadaniem jest wspieranie zarządu.- zmiany mające na celu dostosowanie rozporządzenia w sprawie ECMNiN do projektu Komisji dotyczącego porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie utworzenia ram prawnych dla europejskich agencji regulacyjnych (COM(2005)59).- zmiany kodyfikujące trzy zmiany do rozporządzenia podstawowego, już przyjęte przez Radę. Pierwsza zmiana została wprowadzona rozporządzeniem Rady (WE) nr 3294/94 z dnia 22 grudnia 1994 r., zaś ostatnia rozporządzeniem Rady (WE) nr 1651/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. odnoszącym się do harmonizacji przepisów finansowych mających zastosowanie do zdecentralizowanych organów wspólnotowych. Druga zmiana, wprowadzona rozporządzeniem Rady (WE) nr 2220/2000 z dnia 28 września 2000 r., poszerzyła kompetencje ECMNiN, tak aby na wniosek Komisji Wspólnot Europejskich Centrum mogło zapewniać pomoc techniczną państwom kandydującym.- zmiany mające na celu wyjaśnienie pewnych wątpliwości, jakie pojawiły się podczas stosowania pierwotnej wersji rozporządzenia. Dotyczy to w szczególności odniesienia do punktów ogniskowych Reitox zamiast do wyspecjalizowanych ośrodków.-  Podstawa prawnaWybraną podstawę prawną stanowi art. 152, zgodnie z którym Wspólnota uzupełnia działanie Państw Członkowskich w celu zmniejszenia szkodliwych dla zdrowia skutków narkomanii, włącznie z informacją i profilaktyką.-  Zasada pomocniczościZasada pomocniczości ma zastosowanie, o ile wniosek nie podlega wyłącznym kompetencjom Wspólnoty.Cele wniosku nie mogą być osiągnięte w stopniu wystarczającym przez Państwa Członkowskie z następujących powodów:Celem Centrum jest dostarczanie Wspólnocie i Państwom Członkowskim obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych informacji na poziomie europejskim, dotyczących narkotyków i narkomanii oraz ich skutków.Łatwiej jest uzyskać porównywalne dane na poziomie europejskim poprzez organ o europejskim zasięgu.Działanie wspólnotowe pozwoli lepiej osiągnąć cele wniosku z następujących względów:Utworzenie Centrum pozwala na sprawniejsze gromadzenie i rozpowszechnianie porównywalnych danych na poziomie europejskim.Centrum zostało utworzone ponad dziesięć lat temu; prace przeprowadzone przez Centrum w tej dziedzinie jasno pokazują, że konieczne jest działanie na poziomie UE.Centrum posiada do swej dyspozycji Europejską Sieć Informacji o Narkotykach i Narkomanii (Reitox), która składa się z punktów ogniskowych – po jednym w każdym Państwie Członkowskim. Państwa te ponoszą wyłączną odpowiedzialność za wyznaczanie krajowych punktów ogniskowych. Centrum podejmuje działania głównie w oparciu o dane dostarczone przez krajowe punkty ogniskowe.Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.-  Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do realizacji stawianego celu.Obciążenie finansowe i administracyjne jest proporcjonalne do celu wniosku.-  Wybór instrumentówProponowane instrumenty: rozporządzenie.Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów:Niniejszy wniosek polega na ponownym opracowaniu rozporządzenia ustanawiającego ECMNiN.5.  WPłYW NA BUDżET409Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.6.  INFORMACJE DODATKOWE510-  Uproszczenie511Wniosek przewiduje uproszczenie prawodawstwa.Jest on wynikiem ponownego opracowania rozporządzenia 302/93 i rozporządzeń je zmieniających.-  Uchylenie obowiązującego prawodawstwaPrzyjęcie niniejszego wniosku będzie skutkować uchyleniem istniejącego prawodawstwa.-  Ponowne opracowanieWniosek obejmuje ponowne opracowanie.-  Szczegółowe wyjaśnienie wnioskuRozporządzenie Rady zawiera 25 artykułów. Niektóre z nich są nowe, inne zostały zmienione lub pozostawione bez zmian. Motywy zostały zmienione tam, gdzie to konieczne, stosownie do zmian wprowadzonych w treści rozporządzenia w celu zwięzłego uzasadnienia głównych przepisów materialno-prawnych aktu prawnego.Najistotniejsze zmiany dotyczą następujących artykułów:Artykuł 2 zawiera wykaz zadań ECMNiN. Został on zmieniony: przewiduje on teraz, że wykonywane przez ECMNiN prace gromadzenia, zapisywania i analizowania muszą również obejmować dane dotyczące pojawiających się tendencji w zażywaniu różnego rodzaju narkotyków jednocześnie, w tym połączonego zażywania legalnych i nielegalnych substancji psychoaktywnych. Ponadto, w odniesieniu do usprawniania metod porównywania danych, artykuł ten zawiera wymóg opracowania przez ECMNiN narzędzi i instrumentów, aby ułatwić Państwom Członkowskim i Komisji monitorowanie i ocenę właściwych im polityk i strategii dotyczących narkotyków. Wreszcie zakres zapewnianej przez Centrum pomocy technicznej zostaje poszerzony na wszystkie państwa, na których uczestnictwo w programach i agencjach wspólnotowych wyraziła zgodę Rada Europejska.Artykuł 3 dotyczy priorytetowych obszarów działalności ECMNiN. Załącznik odnoszący się do tego artykułu został zmieniony i wyszczególnia obecnie następujące priorytetowe obszary działalności ECMNiN: monitorowanie stanu problemów związanych z narkotykami i pojawiających się tendencji, monitorowanie rozwiązań zastosowanych w odniesieniu do problemów związanych z narkotykami, ocena ryzyka wiążącego się z nowymi substancjami psychoaktywnymi i utrzymywanie systemu szybkiej wymiany informacji oraz rozwój narzędzi i instrumentów, aby ułatwić Państwom Członkowskim i Komisji monitorowanie i ocenę właściwych im polityk dotyczących narkotyków.Artykuł 5 dotyczy Europejskiej Sieci Informacji o Narkotykach i Narkomanii (Reitox). Został on zmieniony w celu podania statusu prawnego krajowych punktów ogniskowych Reitox oraz w celu określenia ich funkcji.Artykuł 8 dotyczy statusu prawnego Centrum. Został on zmieniony w celu uwzględnienia faktu posiadania przez Centrum siedziby.Artykuł 9 dotyczy składu i roli zarządu. Został on zmieniony: utworzono stanowisko wiceprzewodniczącego; określono brak prawa głosu w przypadku członków zarządu będących przedstawicielami państw, które zawarły umowy zgodnie z art. 21.Artykuł 10 to nowy artykuł; ustanawia on komitet wykonawczy, którego głównym zadaniem jest przygotowywanie decyzji zarządu.Artykuł 11 określa rolę i obowiązki dyrektora. Został on zmieniony w celu uwzględnienia ostatnich wytycznych Komisji dotyczących wyznaczenia dyrektorów agencji wspólnotowych i przedłużenia ich mandatów. Określa on również, że przy wyznaczaniu na sprawowanie mandatu kandydat na stanowisko dyrektora zostanie wezwany do złożenia oświadczenia przed Parlamentem Europejskim. Określa on, że dyrektor jest odpowiedzialny za ocenę prac Centrum.Artykuł 12 jest nowy. Przewiduje on wysłuchanie dyrektora przed Parlamentem Europejskim w związku z dowolnym tematem dotyczącym działalności Centrum.Artykuł 13 dotyczy komitetu naukowego ECMNiN. Został on zmieniony w celu uwzględnienia roli przyznanej komitetowi decyzją Rady z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych.Artykuł 16 dotyczący zwalczania nadużyć finansowych jest nowy. Określa on, że w odniesieniu do zwalczania nadużyć finansowych stosuje się do ECMNiN przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez OLAF.Artykuł 23 dotyczący sprawozdań z oceny prac ECMNiN został zmieniony. Stawia on obecnie wymóg przeprowadzania co sześć lat zewnętrznej oceny prac Centrum, w tym systemu Reitox. W oparciu o tę ocenę Komisja może, jeśli uzna to za stosowne, przedstawić wnioski w celu zmiany rozporządzenia w sprawie ECMNiN.Artykuł 24 to nowy artykuł, który uchyla podstawowe rozporządzenie w sprawie ECMNiN z 1993 r. z dniem wejścia w życie jego ponownego opracowania.2005/0166 (COD)Wniosekê 302/93 (dostosowany)ð nowyROZPORZĄDZENIE (WE) NR […] PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYz dnia [...]w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i NarkomaniiPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235 ð 152 ï,uwzględniając wniosek Komisji[1],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],uwzględniając opinię Komitetu Regionów[3],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[4],a także mając na uwadze, co następuje:ê7.  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii[5] zostało kilkukrotnie zmienione w istotny sposób[6]. Ze względu na konieczność dalszych zmian, celem zachowania przejrzystości, rozporządzenie to powinno zostać ponownie opracowane.ê 302/93na spotkaniu w Dublinie 25 i 26 czerwca 1990 r. Rada Europejska:-  ratyfikowała „Wytyczne Europejskiego Planu Walki z Narkotykami” przedstawione jej przez Europejski Komitet do Walki z Narkotykami (Celad), w szczególności zalecenie, zgodnie z którym „eksperci powinni przeprowadzić badania na temat istniejących źródeł informacji, ich wiarygodności i użyteczności oraz na temat konieczności ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii i jego możliwych zadań jak również na temat finansowych następstw jego ustanowienia przy założeniu, że działalność Centrum objęłaby nie tylko aspekty społeczne i zdrowotne, ale także inne aspekty związane z narkotykami, w tym handel i jego karanie”,-  podkreśliła, że rolą każdego Państwa Członkowskiego jest opracowanie właściwego programu ograniczenia popytu na narkotyki i stwierdziła, że skuteczne działanie każdego Państwa Członkowskiego, wspierane wspólnym działaniem Dwunastki oraz Wspólnoty powinno być głównym priorytetem na następne lata;ê 302/93 motyw 1 (dostosowany)ustalenia analizy możliwości wykonania w sprawie Centrum oraz Europejskiego Planu Walki z Narkotykami, przedstawione Radzie Europejskiej w Rzymie 13 i 14 grudnia 1990 r. powinny być brane pod uwagę;ê 302/93 motyw 2 (dostosowany)8.  Na spotkaniu w Luksemburgu 28 i 29 czerwca 1991 r. Rada Europejska „zatwierdziła ustanowienie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii; √Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMNiN) zostało ustanowione rozporządzeniem (EWG) nr 302/93 Õ uznając, że praktyczne uzgodnienia dotyczące jego wykonania, takie jak wielkość, struktura instytucjonalna i systemy komputerowe należy jeszcze przedyskutować i polecić Celad, aby kontynuował prace w tym celu oraz aby zostały one szybko zakończone we współpracy z Komisją i innymi odpowiednimi organami politycznymi”;ê 302/93 motyw 3 (dostosowany)na spotkaniu w Maastricht 9 i 10 grudnia 1991 r. Rada Europejska „zaprosiła instytucje Wspólnoty do wykorzystania wszelkich środków w celu zapewnienia, by akt ustanawiający Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii mógł zostać przyjęty do 30 czerwca 1992 r.”;ê 302/93 motyw 4 (dostosowany)Wspólnota, na podstawie decyzji 90/611/EWG[7], przystąpiła do Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, zwanej dalej „Konwencją Wiedeńską”, i złożyła deklarację kompetencji dotyczącą jej art. 27[8];ê 302/93 motyw 5 (dostosowany)Rada przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 3677/90[9] dla wykonania przez Wspólnotę systemu przewidzianego w art. 12 Konwencji Wiedeńskiej w sprawie monitoringu handlu pewnymi substancjami;ê 302/93 motyw 6 (dostosowany)Rada przyjęła dyrektywę 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy[10], której celem jest w szczególności walka z handlem narkotykami;ê 302/93 motyw 79.  Obiektywne, wiarygodne i porównywalne informacje dotyczące narkotyków i narkomanii oraz ich konsekwencji są konieczne na poziomie wspólnotowym do pomocy Wspólnocie i Państwom Członkowskim w uzyskaniu ogólnego obrazu problemu, a tym samym zapewnieniu im dodatkowej wartości w momencie, gdy w obszarach swoich kompetencji podejmują one środki lub decydują w sprawie działań w celu walki z narkotykami.ê 302/93 motyw 810.  Problem narkotyków obejmuje wiele złożonych i blisko powiązanych aspektów, które niełatwo oddzielić. Dlatego należy powierzyć Centrum zadanie dostarczenia ogólnych informacji, które pomogą Wspólnocie i Państwom Członkowskim uzyskać ogólny obraz problemu narkotyków i narkomanii. Zadanie to nie powinno przesądzać o podziale kompetencji między Wspólnotę a jej Państwa Członkowskie w odniesieniu do przepisów ustawodawczych dotyczących podaży i popytu na narkotyki.ò nowy11.  Decyzją nr 2367/2002/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły wspólnotowy program statystyczny na lata 2003-2007, który obejmuje działania Wspólnoty dotyczące statystyki w dziedzinie zdrowia i bezpieczeństwa.12.  Decyzja Rady 2005/387/WSiSW z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych[11] określa rolę ECMNiN i jego komitetu naukowego w systemie szybkiej wymiany informacji oraz w ocenie ryzyka związanego z nowymi substancjami.13.  Należy uwzględnić nowe sposoby zażywania, w szczególności zażywanie różnego rodzaju narkotyków łącznie, w przypadku którego nielegalne narkotyki zażywane są w połączeniu z legalnymi narkotykami lub lekami.14.  W swojej rezolucji z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie wdrożenia pięciu podstawowych wskaźników epidemiologicznych dotyczących narkotyków[12] Rada zachęca Państwa Członkowskie do udostępnienia za pośrednictwem krajowych punktów ogniskowych porównywalnych informacji dotyczących pięciu podstawowych wskaźników epidemiologicznych.15.  Wskazane jest, aby Komisja mogła bezpośrednio powierzyć ECMNiN wprowadzenie w życie wspólnotowych projektów pomocy strukturalnej odnoszących się do systemów informacji o narkotykach w państwach trzecich takich jak państwa kandydujące czy państwa Bałkanów Zachodnich, na których uczestnictwo w programach i agencjach wspólnotowych wyraziła zgodę Rada Europejska.ê 302/93 motyw 9 (dostosowany)organizacja i metody pracy Centrum muszą być zgodne z obiektywnym charakterem oczekiwanych wyników, to jest porównywalnością i zgodnością źródeł i metod w związku z informacjami o narkotykach;ê 302/93 motyw 1016.  Informacje gromadzone przez Centrum dotyczyć będą obszarów priorytetowych, których treść, zakres i sposoby realizacji powinny zostać określone.ê 302/93 motyw 11 (dostosowany)w ciągu pierwszego trzyletniego okresu szczególną uwagę przywiązywać będzie się do popytu i ograniczania popytu na narkotyki;ê 302/93 motyw 12 (dostosowany)w uchwale z dnia 16 maja 1989 r. dotyczącej europejskiej sieci danych zdrowotnych o nadużywaniu narkotyków[13], Rada wraz z Ministrami Zdrowia Państw Członkowskich zebranymi w Radzie wezwała Komisję do podjęcia możliwych działań w tej dziedzinie;ê 302/93 motyw 13 (dostosowany)należy ustanowić europejską sieć informacji o narkotykach i narkomanii, koordynowaną i zarządzaną na poziomie wspólnotowym przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii;ê 302/93 motyw 14 (dostosowany)należy uwzględnić Konwencję 108 Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych (1981 r.);ê302/93 motyw 1517.  Istnieją już krajowe, europejskie i międzynarodowe organizacje i instytucje dostarczające informacji tego rodzaju i konieczne jest, by Centrum mogło realizować swoje zadania w bliskiej współpracy z nimi.ò nowy18.  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych[14] ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez Centrum.19.  Zasady ogólne i ograniczenia regulujące prawo dostępu do dokumentów przewidziane w art. 255 Traktatu zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji[15] i należy je stosować również w agencjach wspólnotowych.ê 302/93 motyw 16(14) Centrum musi posiadać osobowość prawną.ê 302/93 motyw 17 (dostosowany)konieczne jest zapewnienie, aby Centrum realizowało powierzoną mu funkcję informacyjną i w tym celu należy przyznać jurysdykcję Trybunałowi Sprawiedliwości;ê 302/93 motyw 18 (dostosowany)pożądane jest uznanie możliwości otwarcia Centrum na państwa trzecie, które podzielają zainteresowanie Wspólnoty i Państw Członkowskich w kwestii osiągnięcia celów Centrum, w ramach porozumień zawartych między nimi a Wspólnotą;ê 302/93 motyw 19 (dostosowany)po upływie trzyletniego okresu niniejsze rozporządzenie może, w razie potrzeby, zostać dostosowane, celem podjęcia decyzji w sprawie ewentualnego rozszerzenia zadań Centrum, w szczególności biorąc pod uwagę ewolucję kompetencji wspólnotowych;dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia Traktat nie przewiduje kompetencji do działania innych niż te ustanowione w art. 235,ò nowy(15) Z uwagi na jego wielkość, zarząd Centrum powinien być wspomagany przez komitet wykonawczy.(16) Aby Parlament Europejski był dobrze poinformowany o stanie narkotyków w Unii Europejskiej, należy mu umożliwić wysłuchanie dyrektora Centrum.(17) Prace Centrum muszą być prowadzone w sposób przejrzysty, a zarządzanie nim musi przebiegać zgodnie ze wszystkimi obowiązującymi zasadami dobrego zarządzania i zwalczania nadużyć finansowych, w szczególności z rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)[16] oraz porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym wewnętrznych dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)[17], do którego przystąpiło Centrum i do realizacji którego przyjęło niezbędne przepisy wykonawcze.(18) Należy regularnie przeprowadzać ocenę zewnętrzną prac ECMNiN oraz w razie potrzeby wprowadzić stosowne zmiany do niniejszego rozporządzenia.(19) Zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu cele Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii nie mogą być osiągnięte w stopniu wystarczającym przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ustanowioną w tym samym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów.(20) Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.ê 302/93 (dostosowany)PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1Cel1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMN)√ (ECMNiN) Õ , zwane dalej „Centrum”.ê 302/93 (dostosowany)ð nowy2. Celem Centrum jest dostarczanie Wspólnocie i Państwom Członkowskim, w obszarach określonych w art. 4 Ö 3 Õ , obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych informacji na poziomie europejskim, dotyczących narkotyków i narkomanii oraz ich skutków.3. Statystyczne, dokumentacyjne oraz techniczne informacje, wytworzone lub przetworzone mają przyczyniać się do dostarczania Wspólnocie i Państwom Członkowskim ogólnego obrazu problemu narkotyków i narkomanii ilekroć, w obszarach swoich kompetencji, podejmują one środki lub decydują o działaniach. ðElement statystyczny tych informacji opracowywany jest we współpracy z odpowiednimi organami statystycznymi, w miarę potrzeby przy wykorzystaniu wspólnotowego programu statystycznego w celu zapewnienia synergii i uniknięcia powtarzania informacji. ïê 2220/2000 art. 1 ust. 1 (dostosowany)4. Bez uszczerbku dla art. 2(D)142 lit. d) ppkt (iv), Centrum nie może podejmować żadnych środków, które w jakikolwiek sposób wykraczają poza sferę informacji i ich przetwarzania.ê 302/935. Centrum nie gromadzi danych umożliwiających identyfikację osób lub małych grup osób. Powstrzymuje się od przekazywania informacji dotyczących szczegółowo określonych przypadków.Artykuł 2ZadaniaDla osiągnięcia celu określonego w art. 1 Centrum realizuje następujące zadania w zakresie swej działalności:A. a) Gromadzenie i analiza istniejących danychê 302/93 (dostosowany)ð nowyObejmuje:1. (i) gromadzenie, zapisywanie i analizę √ owanie Õ informacji, w tym danych będących wynikiem badań, przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz pochodzących od Wspólnoty, krajowych organizacji pozarządowych i właściwych organizacji międzynarodowych; ðprace gromadzenia, zapisywania i analizowania obejmują również dane dotyczące pojawiających się tendencji w zażywaniu różnego rodzaju narkotyków jednocześnie, w tym połączonego zażywania legalnych i nielegalnych substancji psychoaktywnych; ï2. (ii) przeprowadzanie badań statystycznych, studiów przygotowawczych i analiz możliwości wykonania oraz programów pilotażowych niezbędnych do osiągnięcia jego celów; organizacja √ organizowanie Õ spotkań z ekspertami, a w razie potrzeby ustanawianie w tym celu grup roboczych ad hoc ; ustanawianie i udostępnianie dokumentacji naukowych i wspomaganie działalności informacyjnej;3. (iii) stworzenie systemu organizacyjno-technicznego umożliwiającego uzyskiwanie informacji o podobnych lub uzupełniających programach lub działaniach prowadzonych przez Państwa Członkowskie;4. (iv) w porozumieniu i współpracy z właściwymi organami i organizacjami w Państwach Członkowskich ustanawianie i koordynację √ koordynowanie Õ systemu określonego w art. 5;5. (v) ułatwianie wymiany informacji między podejmującymi decyzje, naukowcami, specjalistami i wszystkimi działającymi na rzecz walki z narkotykami w organizacjach rządowych i pozarządowych;ê 302/93B. b) Poprawa metod porównywania danychê 302/93ð nowy6. (i) zapewnienie lepszej porównywalności, obiektywności i wiarygodności danych na poziomie europejskim poprzez ustalanie wskaźników i wspólnych, niewiążących kryteriów, z którymi zgodność może być zalecana przez Centrum w celu większej jednolitości metod pomiarowych stosowanych przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę; ðCentrum opracowuje w szczególności narzędzia i instrumenty, aby ułatwić Państwom Członkowskim monitorowanie i ocenę ich polityk krajowych, a Komisji Europejskiej monitorowanie i ocenę polityk Unii; ï7. (ii) ułatwianie i strukturyzację wymiany informacji jakościowych i ilościowych (bazy danych);ê 302/93C. c) Rozpowszechnianie danychê 302/93 (dostosowany)ð nowy8. (i) udostępnianie wytwarzanych przez siebie informacji Wspólnocie, Państwom Członkowskim i właściwym organizacjom;9. (ii) zapewnienie √ zapewnianie Õ szerokiego upowszechniania prac realizowanych w każdym Państwie Członkowskim i samej Wspólnocie, a w odpowiednim przypadku w państwach trzecich lub organizacjach międzynarodowych;10. (iii) zapewnienie √ zapewnianie ∏ szerokiego upowszechnienia wiarygodnych jawnych danych, coroczna publikacja √ przez Centrum ∏ sprawozdania o problemach narkotykowych na podstawie gromadzonych danych; √ , ∏ ?w tym danych dotyczących pojawiających się tendencji; ⎪ê 302/93D. d) Współpraca z organami i organizacjami europejskimi i międzynarodowymi oraz państwami trzecimiê 302/93 (dostosowany)11. (i) przyczynianie się do poprawy koordynacji między działaniami krajowymi i wspólnotowymi w tej dziedzinie;12. (ii) bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich wynikających z przesyłania informacji w ramach postanowień konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie narkotyków, wspieranie włączania danych o narkotykach i narkomanii, zebranych w Państwach Członkowskich lub pochodzących ze Wspólnoty do międzynarodowych programów monitorowania i kontroli narkotyków, szczególnie tych ustanowionych przez Organizację Narodów Zjednoczonych i jej wyspecjalizowane agendy;13. (iii) aktywna współpraca z organami określonymi w art. 12 √ 16 Õ ;ê 2220/2000 art. 1 ust. 2 dostosowany sprostowaniem w Dz.U. L 121 z 1.5.2001, str. 48 (dostosowany)ð nowy14. (iv) Może przenosić √ przenoszenie Õ do państw kandydujących spełniających wymogi programu PHARE, na wniosek Komisji Wspólnot Europejskich ð oraz za zgodą zarządu ï, √ swojego Õ know-how ð do pewnych państw trzecich takich jak państwa kandydujące do przystąpienia do UE i państwa Bałkanów Zachodnich ï oraz pomagać √ pomaganie Õ w tworzeniu i wzmacnianiu powiązań strukturalnych z siecią Reitox, a także w ustanawianiu i konsolidacji krajowych punktów ogniskowych.ê 302/93Artykuł 43Priorytetowe obszary działalnościCele i zadania Centrum określone w art. 1 i 2 realizowane są według porządku priorytetów wskazanego w Zzałączniku I.Artykuł 34ê302/93Sposób pracyê302/931. Centrum stopniowo realizuje swoje zdania w świetle celów przyjętych w trzyletnim i rocznym programie pracy z należytym uwzględnieniem dostępnych środków.2. Wykonując swoje działania, w celu uniknięcia ich powtarzania, Centrum zwraca uwagę na działania prowadzone przez inne istniejące lub przyszłe instytucje lub agencje, zwłaszcza Europejski Urząd Policji (Europol) i zapewnia wkład w wartość tych działań.ê302/93 (nowy)ð nowyArtykuł 5Europejska Sieć Informacji o Narkotykach i Narkomanii (Reitox)1. Centrum posiada do swej dyspozycji Europejską Sieć Informacji o Narkotykach i Narkomanii (Reitox), komputerową sieć stanowiącą infrastrukturę dla gromadzenia i wymiany informacji i dokumentacji; sieć ta wykorzystuje między innymi autonomiczny system komputerowy łączący krajowe sieci informacji o narkotykach, wyspecjalizowane centra w Państwach Członkowskich i systemy informacyjne organizacji i organów europejskich i międzynarodowych współpracujących z Centrum. ðSieć ta składa się z punktów ogniskowych – po jednym w każdym Państwie Członkowskim i każdym państwie, które zawarło umowę zgodnie z art. 21 niniejszego rozporządzenia, oraz z punktu ogniskowego Komisji Europejskiej. Państwa te ponoszą wyłączną odpowiedzialność za wyznaczanie krajowych punktów ogniskowych ï2. W celu umożliwienia jak najszybszego i najskuteczniejszego utworzenia sieci, w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie powiadamiają Centrum o głównych elementach ich krajowych sieci informacji, w tym, w odpowiednim przypadku, o krajowych centrach monitoringu działających w obszarach działalności wymienionych w art. 4, a także wskazują specjalistyczne ośrodki, które zgodnie z ich oceną mogłyby w sposób użyteczny przyczynić się do prac Centrum.3. Wyspecjalizowane centra wyznacza się za zgodą Państwa Członkowskiego, na terytorium którego są położone, na podstawie jednomyślnej decyzji Członków zarządu, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit drugi, na okres nieprzekraczający czasu trwania każdego wieloletniego programu pracy, zgodnie z art. 8 ust. 3. Istnieje możliwość ponownego wyznaczenia.4. Centrum może nawiązywać stosunki umowne, za zgodą Państwa Członkowskiego, na którego terytorium położone jest takie centrum, w szczególności zawierając umowy o wykonanie z rządowymi lub pozarządowymi ośrodkami specjalistycznymi określonymi w ust. 3, w celu realizacji zadań, jakie mogą zostać mu powierzone. Za zgodą właściwych Państw Członkowskich Centrum może także zawierać z organami niebędącymi częścią Reitox umowy na zasadzie ad hoc i o wykonanie zadań specjalnych.5. Rozdzielenie szczególnych zadań ośrodkom wyspecjalizowanym znajduje się w wieloletnim programie Centrum określonym w art. 8 ust. 3.ò nowy2. a) Krajowe punkty ogniskowe są łącznikiem w kontaktach między państwami uczestniczącymi a Centrum. Przyczyniają się do ustalenia podstawowych wskaźników i danych, łącznie z ustanowieniem wytycznych do celów ich wdrażania, aby uzyskać wiarygodne i porównywalne informacje na poziomie Unii Europejskiej. Gromadzą i analizują na poziomie krajowym wszelkie istotne informacje dotyczące narkotyków i narkomanii, jak również polityk i zastosowanych rozwiązań. Dostarczają w szczególności danych odnoszących się do pięciu wskaźników epidemiologicznych określonych przez Centrum.b) Każde Państwo Członkowskie zapewnia przekazywanie przez jego przedstawicieli w sieci Reitox informacji określonych w art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych.c) Krajowe punkty ogniskowe mogą również dostarczać Centrum informacji dotyczących nowych tendencji w zażywaniu istniejących substancji psychoaktywnych i/lub nowych połączeń substancji psychoaktywnych, które stwarzają potencjalne ryzyko dla zdrowia publicznego, jak również informacje dotyczące możliwych środków odnoszących się do zdrowia publicznego.3. Organy krajowe zapewniają gromadzenie i analizowanie przez swoje punkty ogniskowe danych na poziomie krajowym na podstawie wytycznych przyjętych w porozumieniu z Centrum.4. Szczególne zadania powierzone krajowym punktom ogniskowym są zamieszczane w trzyletnim programie Centrum określonym w art. 9 ust. 4.5. W pełni przestrzegając nadrzędnego charakteru krajowych punktów ogniskowych oraz w ścisłej współpracy z nimi, Centrum może korzystać z dodatkowych źródeł informacji i wiedzy specjalistycznej w dziedzinie narkotyków i narkomanii.ê 302/93Artykuł 6Ochrona i poufność danych1. Jeżeli na podstawie niniejszego rozporządzenia dane osobowe, które nie pozwalają na identyfikację osób fizycznych zostają przekazane Centrum zgodnie z prawem krajowym, dane takie mogą być wykorzystane jedynie w określonym celu i zgodnie z warunkami określonymi przez organ przekazujący. Przepis niniejszy stosuje się mutatis mutandis , jeżeli dane osobowe komunikowane są przez Centrum właściwym organom Państw Członkowskich lub organizacjom międzynarodowym i innym instytucjom europejskim.2. Dane o narkotykach i narkomanii przekazywane przez lub za pośrednictwem Centrum mogą być publikowane, z zastrzeżeniem zgodności ze wspólnotowymi i krajowymi przepisami o upowszechnianiu i poufności informacji. Dane osobowe nie mogą być publikowane ani udostępniane opinii publicznej.3. Państwa Członkowskie oraz krajowe organy współpracujące z Centrum nie mają obowiązku dostarczania informacji klasyfikowanych jako poufne zgodnie z ich prawem krajowym.ò nowyRozporządzenie (WE) nr 45/2001[18] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych ma zastosowanie do Centrum.ê 1651/2003 art. 1 ust. 1 (dostosowany)Artykuł 6a 7Dostęp do dokumentów1. Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji[19] ma zastosowanie do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Centrum.2. Zarząd przyjmuje uzgodnienia dotyczące wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1651/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 302/93 w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii[20].ê 1651/2003 art. 1 ust.13. Decyzje podjęte przez Centrum na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą być przedmiotem skargi wnoszonej do Rzecznika Praw Obywatelskich lub mogą stanowić przedmiot powództwa przed Trybunałem Sprawiedliwości, na warunkach ustanowionych odpowiednio w art. 195 i 230 Traktatu.ê 302/93 (dostosowany)ð nowyArtykuł 7 8Status prawny ð i siedziba ï1. Centrum posiada osobowość prawną. W każdym z Państw Członkowskich korzysta ze statusu prawnego w najszerszym zakresie przyznanym przez ustawodawstwa krajowe osobom prawnym; może ono zwłaszcza nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz wszczynać postępowanie sądowe.ò nowy2. Siedziba Centrum znajduje się w Lizbonie.ê 302/93 (dostosowany)Artykuł 8 9Zarządê 302/93 (dostosowany)ð nowy1. Centrum posiada zarząd, w skład którego wchodzi po jednym przedstawicielu z każdego Państwa Członkowskiego, dwóch przedstawicieli Komisji oraz√ , Õ dwóch ð niezależnych ekspertów ï naukowców posiadających szczególną wiedzę w dziedzinie narkotyków, wyznaczanych przez Parlament Europejski na podstawie ich szczególnych kwalifikacji w tej dziedzinie. ð, jak również po jednym przedstawicielu z każdego państwa, które zawarło umowę zgodnie z art. 21 niniejszego rozporządzenia. ï√Każdy członek zarządu ma jeden głos, Õ ð z wyjątkiem przedstawicieli państw, które zawarły umowy zgodnie z art. 21 niniejszego rozporządzenia, którzy nie mają prawa głosu. ï√Decyzje zarządu podejmowane są większością dwóch trzecich członków z prawem głosu Õ ð , z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 6 niniejszego artykułu oraz w art. 20.ïKażdy członek zarządu może być wspierany lub zastępowany przez zastępcę. W przypadku nieobecności członka √ , który ma prawo głosu, Õ prawo √ to Õ głosu może wykorzystać jego zastępca.ê 302/93Zarząd może zapraszać na posiedzenia przedstawicieli organizacji międzynarodowych, z którymi Centrum współpracuje na podstawie art. 12 20 w charakterze obserwatorów nieposiadających prawa głosu.ê 302/93 (dostosowany)ð nowy2. Zarząd wybiera spośród ð i przez ï swych członków przewodniczącego ð i wiceprzewodniczącego ï na okres trzech lat: √ ich Õ mandat √ mandaty Õ przewodniczącego jest odnawialny √ są odnawialne Õ jeden raz. Przewodniczący ð i wiceprzewodniczący ï bierze √ biorą Õ udział w głosowaniu. Każdy członek zarządu ma jeden głos.Decyzje zarządu podejmowane są większością dwóch trzecich głosów, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 5 ust. 3, w których wymagana jest jednomyślność zarządu, oraz w ust. 3 niniejszego artykułu.Zarząd ustanawia własny regulamin.ð 3. Przewodniczący zwołuje posiedzenia zarządu.ï Zarząd odbywa posiedzenia √ zwyczajne Õ co najmniej raz do roku. ðDyrektor uczestniczy w posiedzeniach zarządu, bez prawa głosu, oraz zapewnia obsługę sekretariatu. ï34. Zarząd przyjmuje trzyletni program działania na podstawie projektu przedstawionego przez dyrektora Centrum, po konsultacji z komitetem naukowym i po uzyskaniu opinii Komisji i Rady ð , oraz przekazuje go Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji ï. Pierwszy trzyletni program zostaje zatwierdzony jednomyślnie w ciągu dziewięciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Zarząd, stanowiąc większością trzech czwartych głosów, decyduje o tym, czy kolejne programy trzyletnie mają być zatwierdzane większością określoną w akapicie drugim ust. 2 niniejszego artykułu czy jednomyślnie.4.5 W ramach trzyletniego programu zarząd każdego roku przyjmuje roczny program pracy Centrum na podstawie projektu przedstawionego przez dyrektora, po konsultacji z komitetem naukowym i po zasięgnięciu opinii Komisji. ðProgram pracy zostaje przekazany Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji ï W ciągu roku program może √ on Õ zostać dostosowany w tym samym trybie.ò nowy6. W przypadku gdy Komisja wyrazi dezaprobatę w stosunku do trzyletniego lub rocznego programu pracy, zarząd przyjmuje te programy większością czterech piątych głosów.ê 1651/2003 art. 1 ust. 25.7 Zarząd przyjmuje roczne sprawozdanie dotyczące działalności Centrum i przesyła je najpóźniej do dnia 15 czerwca Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Państwom Członkowskim6.8 Centrum przesyła corocznie organowi budżetowemu wszelkie informacje mające znaczenie dla wyników procedur oceny.ò nowyArtykuł 10Komitet wykonawczy1. Zarząd jest wspomagany przez komitet wykonawczy. W skład komitetu wykonawczego wchodzą przewodniczący i wiceprzewodniczący zarządu oraz dwóch przedstawicieli Komisji. Dyrektor bierze udział w posiedzeniach komitetu, bez prawa głosu.2. Komitet wykonawczy odbywa posiedzenia co najmniej dwa razy do roku oraz w przypadku wystąpienia konieczności przygotowania decyzji zarządu oraz pomagania i doradzania dyrektorowi. Komitet podejmuje w imieniu zarządu decyzje w sprawach, które są przewidziane rozporządzeniem finansowym ECMNiN i które nie są zarezerwowane dla zarządu na mocy niniejszego rozporządzenia. Komitet przyjmuje decyzje zwykłą większością głosów.ê 302/93 (dostosowany)ð nowyArtykuł 9 11Dyrektor1. Na czele Centrum stoi dyrektor mianowany przez zarząd na wniosek Komisji na okres pięciu lat ð , który na wniosek Komisji oraz po poddaniu ocenie może zostać przedłużony jednorazowo o nie więcej niż pięć lat ï z możliwością ponownego wyboru.ò nowyKomisja ocenia w szczególności:- Wyniki uzyskane w okresie sprawowania pierwszego mandatu oraz sposób ich osiągnięcia;- Obowiązki i wymogi Centrum na nadchodzące lata.2. Przy wyznaczaniu na sprawowanie pierwszego z maksymalnie dwóch mandatów, kandydat mianowany przez zarząd na stanowisko dyrektora może zostać wezwany do bezzwłocznego złożenia oświadczenia przed Parlamentem Europejskim oraz do odpowiedzi na pytania zadane przez członków tej instytucji.ê 302/933. Zadaniami dyrektora są:-  a) przygotowywanie i wykonywanie decyzji i programów zatwierdzanych przez zarząd Centrum,-  b) prowadzenie spraw zwykłego zarządu,-  c) przygotowywanie programów pracy Centrum,ê 1651/2003 art. 1.3-  d) przygotowanie wstępnego preliminarza dochodów i wydatków Centrum i wykonania budżetu,ê 302/93ð nowy-  e) przygotowywanie i publikacja sprawozdań określonych w niniejszym rozporządzeniu,-  (f) ð zarządzanie ï wszelkimi sprawami kadrowymi, ð w szczególności zaś wykonywanie uprawnień nadanych organowi mianującemu ïò nowy-  g) określenie struktury organizacyjnej agencji i przedstawienie jej zarządowi do zatwierdzenia;ê 302/93-  h) wykonywanie zadań określonych w art. 1 i 2.,ò nowy-  i) regularna ocena pracy Centrum.ê 302/93 (dostosowany)2. 4. Dyrektor jest odpowiedzialny przed zarządem Centrum, w którego posiedzeniach uczestniczy.ê 302/933. 5. Dyrektor jest przedstawicielem prawnym Centrum.ò nowyArtykuł 12Wysłuchanie dyrektora przez Parlament EuropejskiCo roku dyrektor przedkłada Parlamentowi Europejskiemu ogólne sprawozdanie z działalności Centrum. Parlament Europejski może również wystąpić o wysłuchanie dyrektora w związku z dowolnym tematem dotyczącym działalności Centrum.ê 302/93 (dostosowany)Artykuł 10 13Komitet naukowy1. Komitet naukowy pomaga w pracach zarządu i dyrektora, dostarcza opinię w przypadkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu i w sprawach naukowych dotyczących działalności Centrum, które zarząd lub kierownik mogą mu przedłożyć.Opinie komitetu naukowego podlegają publikacji.2. W skład komitetu naukowego wchodzi po jednym przedstawicielu z każdego Państwa Członkowskiego. Zarząd może wyznaczyć do 6 innych Członków uwzględniając ich szczególne kwalifikacje.ò nowy2. W skład komitetu naukowego wchodzi po jednym członku na każde Państwo Członkowskie, mianowanym przez zarząd w oparciu o propozycje Państw Członkowskich dotyczące poszczególnych osób wybranych na podstawie doświadczenia i jakości pracy naukowej oraz przy uwzględnieniu faktu, że Centrum musi mieć charakter multidyscyplinarny i zajmować się wszystkimi dziedzinami naukowymi powiązanymi z problemami narkotyków i narkomanii. Dziedziny te obejmują, jednak nie wyłącznie: badania biomedyczne, neurobiologię, kryminologię, pedagogikę, epidemiologię, ekonomię, medycynę sądową, prawo, ocenę i analizę polityki, nauki polityczne, ocenę i badania w zakresie profilaktyki, psychiatrię zajmującą się uzależnieniami, psychologię, psychofarmakologię, zdrowie publiczne, badania jakościowe, pracę społeczną, statystykę, socjologię, badania ankietowe, toksykologię oraz ocenę i badania w zakresie metod leczenia.Członkowie komitetu naukowego są mianowani jako osoby prywatne i wyrażają swoje opinie, zachowując całkowitą niezależność od Państw Członkowskich i instytucji europejskich.Zarząd zatwierdza wybrany spośród kandydatów zaproponowanych przez Państwa Członkowskie panel ekspertów, z których nie więcej niż pięciu może wyłonić co jakiś czas dyrektor, działając zgodnie z opinią przewodniczącego komitetu naukowego, aby zasiadali oni w komitecie naukowym o poszerzonym składzie, zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych.ê 302/9334. Członkowie zasiadają w komitecie przez okres trzech lat, ich mandat jest odnawialny.ê 302/93 (dostosowany)4.5 Komitet naukowy wybiera przewodniczącego na trzyletnią kadencję. 5. Przewodniczący zwołuje posiedzenia komitetu co najmniej raz w roku.ê 1651/2003 art. 1 ust. 4 (dostosowany)Artykuł 11 14Przygotowanie budżetu1. W odniesieniu do każdego roku budżetowego, który pokrywa się z rokiem kalendarzowym, przygotowuje się preliminarz wszystkich dochodów i wydatków Centrum oraz wykazuje się je w budżecie Centrum.2. Dochody i wydatki wykazane w budżecie równoważą się.3. Dochody Centrum, bez uszczerbku dla innych źródeł, składają się z subwencji wspólnotowej przewidzianej w budżecie ogólnym Unii Europejskiej (Dział Komisji), płatności za świadczone usługi oraz wszelkich wkładów finansowych organizacji i organów oraz państw trzecich wspomnianych odpowiednio w art. 12 i 13 20 i 21.4. Wydatki Centrum obejmują:a) wynagrodzenie personelu, wydatki administracyjne i infrastrukturalne, koszty operacyjne;ê 1651/2003 art. 1 ust. 4 (dostosowany)ð nowyb) wydatki na wspieranie krajowych sieci informacyjnych będących częścią sieci ð punktów ogniskowych ï Reitox oraz wydatki dotyczące umów zawieranych z wyspecjalizowanymi centrami.ê 1651/2003 art. 1 ust. 45. Każdego roku zarząd na podstawie projektu sporządzonego przez dyrektora opracowuje preliminarz dochodów i wydatków Centrum na następny rok budżetowy. Preliminarz, który obejmuje projekt wykazu etatów, przekazywany jest przez zarząd Komisji najpóźniej do dnia 31 marca, wraz z programem pracy Centrum. 6. Preliminarz przekazywany jest przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (zwanymi dalej '„organami budżetowymi”') wraz z wstępnym projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej.76. Na podstawie preliminarza Komisja wprowadza do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej oszacowania, które uznaje za niezbędne w odniesieniu do wykazu etatów oraz kwoty subwencji pokrywanych z budżetu ogólnego, które przedkłada organowi budżetowemu zgodnie z art. 272 Traktatu.ê 1651/2003 art. 1 ust. 4 (dostosowany)87. Organ budżetowy zatwierdza środki na subwencje dla Centrum. √oraz Õ Organ budżetowy przyjmuje wykaz etatów Centrum.ê 1651/2003 art. 1 ust. 498. Zarząd przyjmuje budżet Centrum. Staje się on ostateczny po ostatecznym przyjęciu ogólnego budżetu Unii Europejskiej. W stosownych przypadkach jest on odpowiednio dostosowywany.109. Zarząd jak najszybciej powiadamia organ budżetowy o swoim zamiarze realizacji jakiegokolwiek projektu, który może mieć istotne następstwa finansowe dla finansowania budżetu, w szczególności wszelkich projektów odnoszących się do nieruchomości, takich jak najem lub nabycie budynków. Powiadamia o tym Komisję.W przypadku gdy jeden z oddziałów organu budżetowego powiadomił o swoim zamiarze wydania opinii, przesyła swoją opinię zarządowi w okresie sześciu tygodni od daty powiadomienia o projekcie.ê 1651/2003 art. 1 ust. 5 (dostosowany)Artykuł 11a 15Wykonanie budżetu1. Budżet Centrum wykonuje dyrektor.2. Najpóźniej do dnia 1 marca następującego po każdym roku budżetowym księgowy Centrum przekazuje księgowemu Komisji tymczasowe sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniem w sprawie zarządzania budżetowego i finansowego w odniesieniu do tego roku budżetowego. Księgowy Komisji konsoliduje tymczasowe sprawozdania instytucji i organów zdecentralizowanych zgodnie z art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.3. Najpóźniej do dnia 31 marca następującego po każdym roku budżetowym księgowy Komisji przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu tymczasowe sprawozdanie finansowe Centrum, wraz ze sprawozdaniem w sprawie zarządzania budżetowego i finansowego w odniesieniu do tego roku budżetowego. Sprawozdanie w sprawie zarządzania budżetowego i finansowego w odniesieniu do tego roku budżetowego jest również przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.4. Dyrektor, po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego w sprawie tymczasowego sprawozdania finansowego Centrum, na mocy art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego sporządza na własną odpowiedzialność ostateczne sprawozdanie finansowe Centrum i przesyła je zarządowi w celu uzyskania jego opinii.5. Zarząd wydaje opinię w sprawie ostatecznego sprawozdania finansowego Centrum.6. Najpóźniej do dnia 1 lipca po zakończeniu każdego roku budżetowego dyrektor przesyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu ostateczne sprawozdanie finansowe wraz z opinią zarządu.7. Ostateczne sprawozdanie finansowe zostaje opublikowane.8.7. Najpóźniej do dnia 30 września dyrektor przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi. Swoją odpowiedź przesyła również zarządowi.9.8. Dyrektor przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, wszelkie informacje wymagane dla właściwego zastosowania procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy, jak ustanowiono w art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.10.9. Parlament Europejski, zgodnie z zaleceniem Rady stanowiącej kwalifikowaną większością głosów, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2 udziela absolutorium dyrektorowi w odniesieniu do wykonania budżetu na rok N.11.10. Zarząd przyjmuje zasady finansowe mające zastosowanie do Centrum po przeprowadzeniu konsultacji z Komisją. Nie mogą one odbiegać od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich[21], chyba że są szczególnie wymagane w odniesieniu do działania Centrum oraz po uzyskaniu wcześniejszej zgody Komisji.ò nowyArtykuł 16Zwalczanie nadużyć finansowychW celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innych bezprawnych działań, w odniesieniu do Centrum stosuje się bez ograniczeń przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF).Decyzje dotyczące finansowania oraz umów wykonawczych i wynikających z nich instrumentów wyraźnie zastrzegają, że Trybunał Obrachunkowy i OLAF mogą przeprowadzić, jeśli jest to konieczne, kontrole na miejscu u odbiorców funduszy Centrum.ê 302/93Artykuł 14 17Przywileje i immunitetyProtokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich stosuje się do Centrum.ê 302/93 (dostosowany)ð nowyArtykuł 15 18Regulamin pracowniczyPersonel Centrum podlega rozporządzeniom i zasadom stosowanym do urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich. ðRegulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Wspólnoty Europejskiej odnośnie stosowania tego regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia znajdują zastosowanie do pracowników agencji.ï∫ nowyZatrudnienie pracowników z państw trzecich w następstwie zawarcia umów, o których mowa w art. 21, musi w każdym przypadku być zgodne z regulaminem pracowniczym urzędników Wspólnoty Europejskiej i warunkami zatrudnienia innych pracowników Wspólnoty Europejskiej.ê 302/93ð nowyCentrum wykonuje w odniesieniu do swego personelu kompetencje nadane organowi mianującemu.Zarząd, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze ð z uwzględnieniem postanowień art. 110 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich i warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich.ïò nowyZarząd może przyjąć postanowienia umożliwiające zatrudnianie przez agencję oddelegowanych ekspertów krajowych z innych Państw Członkowskich.ê 302/93Artykuł 16 19Odpowiedzialność1. Odpowiedzialność umowną Centrum określa prawo mające zastosowanie do danej umowy. Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania na mocy klauzuli arbitrażowej znajdującej się w umowie zawartej przez Centrum.2. W przypadku odpowiedzialności pozaumownej, Centrum, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla ustawodawstw Państw Członkowskich, naprawia każdą szkodę wyrządzoną przez Centrum lub jego funkcjonariuszy w trakcie pełnienia ich obowiązków. Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy w sprawach odszkodowań za wszelkie takie szkody.3. Osobistą odpowiedzialność funkcjonariuszy względem Centrum regulują odpowiednie przepisy mające zastosowanie do pracowników Centrum.ê 302/93 (dostosowany)Artykuł 12 20Współpraca z innymi √ krajowymi i międzynarodowymi Õ organizacjami i organamiBez uszczerbku dla stosunków, jakie Komisja może utrzymywać na podstawie art. 229 √ 302 Õ Traktatu Centrum aktywnie poszukuje współpracy z organizacjami międzynarodowymi i innymi, szczególnie europejskimi oraz z rządowymi i pozarządowymi organami właściwymi w sprawach narkotyków.∫ nowyTego rodzaju współpraca powinna opierać się na uzgodnieniach roboczych zawartych z wyżej wymienionymi organami i organizacjami. Porozumienia te przyjmuje zarząd w oparciu o projekt przedłożony przez dyrektora i po uzyskaniu opinii Komisji. W przypadku gdy Komisja wyrazi dezaprobatę w stosunku do tych porozumień, zarząd przyjmuje je większością czterech piątych głosów.ê 302/93 (nowy)ð nowyArtykuł 13 21Państwa trzecie1. Centrum jest otwarte na udział państw trzecich, które podzielają zainteresowanie Wspólnoty i jej Państw Członkowskich celami i pracą Centrum, na postawie umów zawieranych między nimi a Wspólnotą, na podstawie art. 235 ð 300 ï Traktatu.2. Zarząd może podjąć decyzję o udziale ekspertów zaproponowanych przez państwa trzecie w grupach roboczych ad hoc przewidzianych w art. 2 ust. 2, z zastrzeżeniem zobowiązania się zainteresowanych stron do spełnienia warunków określonych w art. 6.Artykuł 17 22Właściwość Trybunału SprawiedliwościTrybunał Sprawiedliwości jest właściwy w sprawach wniesionych przeciwko Centrum, na warunkach określonych w art. 173 √ 230 Õ Traktatu.Artykuł 18 23Sprawozdanie ð z oceny ïðCo sześć lat Komisja zapoczątkowuje zewnętrzną ocenę Centrum, tak aby jej przeprowadzenie zbiegło się z ukończeniem dwóch trzyletnich programów pracy Centrum. Ocena ta powinna również obejmować system Reitox. ï W ciągu trzeciego roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przekazuje ð sprawozdanie z oceny ï Parlamentowi Europejskiemu ð , Radzie i zarządowi ïi Radzie sprawozdanie z działalności Centrum wraz z ewentualnymi propozycjami modyfikacji lub rozszerzenia jego zadań, z uwzględnieniem w szczególności ewolucji kompetencji wspólnotowych.ò nowyW związku z tym Komisja przedstawia, jeśli uzna to za stosowne, wniosek w sprawie przeglądu przepisów niniejszego rozporządzenia w świetle zmian odnoszących się do agencji regulacyjnych, zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu. Parlament Europejski i Rada badają ten wniosek, w szczególności zaś rozważają, czy konieczna jest zmiana składu zarządu zgodnie z ogólnymi ramami prawnymi, jakie mają zostać przyjęte w odniesieniu do europejskich agencji regulacyjnych.êArtykuł 24UchylenieRozporządzenie (EWG) nr 302/93 niniejszym traci moc.Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktowane są tak jak odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku III.ê 302/93 (dostosowany)Artykuł 1925Wejście w życieNiniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po decyzji właściwych organów w sprawie siedziby Centrum √ z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Õ.ê 302/93Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach CzłonkowskichSporządzono w …, dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczącyê 302/93 (dostosowany)ð nowyZAŁĄCZNIK IA. Działania Centrum prowadzone są zgodnie z odpowiednimi kompetencjami Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w dziedzinie narkotyków, zgodnie z ich określeniem w Traktacie. ðObejmują one rożne aspekty narkotyków i zjawiska narkomanii oraz zastosowane rozwiązania. Podejmując tego rodzaju działania, Centrum postępuje zgodnie ze strategiami w zakresie narkotyków i planami działań przyjętymi przez Unię Europejską. ïInformacje gromadzone przez Centrum dotyczą ð Działania ECMNiN skupiają się na ï następujących obszarów √ obszarach Õ priorytetowych:∫ nowy1) monitorowanie stanu problemów związanych z narkotykami, w szczególności przy wykorzystaniu wskaźników epidemiologicznych i innych, oraz monitorowanie pojawiających się tendencji, w szczególności wiążących się z zażywaniem różnego rodzaju narkotyków jednocześnie;2) monitorowanie rozwiązań zastosowanych w odniesieniu do problemów związanych z narkotykami;3) ocena ryzyka wiążącego się z nowymi substancjami psychoaktywnymi oraz utrzymywanie systemu szybkiej wymiany informacji dotyczących ich zażywania, a także odnoszących się do nowych sposobów zażywania istniejących substancji psychoaktywnych;4) opracowywanie narzędzi i instrumentów, aby ułatwić Państwom Członkowskim monitorowanie i ocenę ich polityk krajowych, a Komisji Europejskiej monitorowanie i ocenę polityk Unii.ê 302/931. popyt i ograniczenie popytu na narkotyki;2. krajowe i wspólnotowe strategie i polityki (w szczególności: polityki, plany działań, normy, działania i umowy międzynarodowe, dwustronne i wspólnotowe);3. międzynarodowa współpraca i geopolityka podaży (w szczególności: programy współpracy, informacje o państwach produkcji i przerzutu);4. kontrola handlu środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami, zgodnie z postanowieniami odpowiednich obecnych lub przyszłych konwencji międzynarodowych i aktów wspólnotowych[22];5. kwestie dotyczące zjawiska narkotyków dla państw producentów, konsumentów i punktów przerzutu narkotyków, w obszarach objętych Traktatem, w tym w szczególności pranie pieniędzy, zgodnie z obecnymi lub przyszłymi aktami wspólnotowymi[23].ê 302/93B. Komisja udostępnia Centrum, w celu upowszechnienia, informacje i dane statystyczne, jakie posiada zgodnie z jej kompetencjami.ê 302/93C. W ciągu pierwszego trzyletniego okresu szczególną uwagę przywiązuje się do popytu i ograniczaniu popytu na narkotyki.⎡ZAŁĄCZNIK IIUchylone rozporządzenie i kolejne zmianyRozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 | Dz.U. L 36 z 12.2.1993, str. 1. |Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3294/94 | Dz.U. L 341 z 30.12.1994, str. 7. |Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2220/2000 | Dz.U. L 253 z 7.10.2000, str. 1. |Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1651/2003 | Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 30. |ZAŁĄCZNIK IIITabela korelacjiRozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 | Niniejsze rozporządzenie |Artykuł 1 | Artykuł 1 |- | Artykuł 1 ust. 3 zdanie drugie |Artykuł 2 lit. A) wyrazy wprowadzające | Artykuł 2 lit. a) wyrazy wprowadzające |Artykuł 2 lit. A) pkt 1 | Artykuł 2 lit. a) ppkt (i) zdanie pierwsze |- | Artykuł 2 lit. a) ppkt (i) zdanie drugie |Artykuł 2 lit. A) pkt 2-5 | Artykuł 2 lit. a) ppkt (ii)-(v) |Artykuł 2 lit. B) wyrazy wprowadzające | Artykuł 2 lit. b) wyrazy wprowadzające |Artykuł 2 lit. B) pkt 6 zdanie pierwsze | Artykuł 2 lit. b) ppkt (i) zdanie pierwsze |- | Artykuł 2 lit. b) ppkt (i) zdanie drugie |Artykuł 2 lit. B) pkt 7 | Artykuł 2 lit. b) pkt (ii) |Artykuł 2 lit. C) wyrazy wprowadzające | Artykuł 2 lit. c) wyrazy wprowadzające |Artykuł 2 lit. C) pkt 8-10 | Artykuł 2 lit. c) ppkt (i)-(iii) |- | Artykuł 2 lit. c) ppkt (iii) zdanie drugie |Artykuł 2 lit. D) wyrazy wprowadzające | Artykuł 2 lit. d) wyrazy wprowadzające |Artykuł 2 lit. D) pkt 11-14 | Artykuł 2 lit. d) ppkt (i)-(iv) |- | Artykuł 2 lit. d) ppkt (iv) zdanie pierwsze |Artykuł 3 | Artykuł 4 |Artykuł 4 | Artykuł 3 |Artykuł 5 | Artykuł 5 |Artykuł 5 ust. 1 | Artykuł 5 ust. 1 zdanie drugie |- | Artykuł 5 ust. 2 lit. a)-c) |- | Artykuł 5 ust. 3-5 |Artykuł 6 | Artykuł 6 |- | Art. 6 zdanie pierwsze |Artykuł 6a | Artykuł 7 |Artykuł 7 | Artykuł 8 |- | Artykuł 8 tytuł |- | Artykuł 8 ust. 2 |Artykuł 8 | Artykuł 9 |Artykuł 8 ust. 1 | Artykuł 9 ust. 1 zdanie pierwsze |Artykuł 8 ust. 1 | Artykuł 9 ust. 1 zdanie drugie |Artykuł 8 ust. 2 | Artykuł 9 ust. 2 zdanie pierwsze |- | Artykuł 9 ust. 3 |Artykuł 8 ust. 3 | Artykuł 9 ust. 4 |Artykuł 8 ust. 3 | Artykuł 9 ust. 4 zdanie pierwsze |Artykuł 8 ust. 4 | Artykuł 9 ust. 5 |- | Artykuł 9 ust. 5 zdanie drugie |- | Artykuł 9 ust. 6 |Artykuł 8 ust. 5 i 6 | Artykuł 9 ust. 7 i 8 |- | Artykuł 10 |Artykuł 9 | Artykuł 11 |Artykuł 9 ust. 1 akapit pierwszy | Artykuł 11 ust. 1 akapit pierwszy |- | Artykuł 11 ust. 1 akapit drugi |- | Artykuł 11 ust. 2 |Artykuł 9 ust. 1 akapit drugi | Artykuł 11 ust. 3 |Artykuł 9 ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze-szóste | Artykuł 11 ust. 3 lit. a)-f) |- | Artykuł 11 ust. 3 lit. f) zdanie drugie |- | Artykuł 11 ust. 3 lit. g) |Artykuł 9 ust. 1 tiret siódme | Artykuł 11 ust. 3 lit. h) |- | Artykuł 11 ust. 3 lit. i) |Artykuł 9 ust. 2 i 3 | Artykuł 11 ust. 4 i 5 |- | Artykuł 12 |Artykuł 10 | Artykuł 13 |Artykuł 10 ust. 2 | Artykuł 13 ust. 2 akapit pierwszy, drugi i trzeci |Artykuł 10 ust. 3, 4 i 5 | Artykuł 13 ust. 4 i 5 |Artykuł 11 ust. 1-4 | Artykuł 14 ust. 1-4 |Artykuł 11 ust. 4 lit. b) | Artykuł 14 ust. 4 lit. b) zdanie pierwsze |Artykuł 11 ust. 5 | Artykuł 14 ust. 5 akapit pierwszy |Artykuł 11 ust. 6 | Artykuł 14 ust. 5 akapit drugi |Artykuł 11 ust. 7-10 | Artykuł 14 ust. 6-9 |Artykuł 11a ust. 1-5 | Artykuł 15a ust. 1-5 |Artykuł 11a ust. 6 | Artykuł 15 ust. 6 akapit pierwszy |Artykuł 11a ust. 7 | Artykuł 15 ust. 6 akapit drugi |Artykuł 11a ust. 8-10 | Artykuł 15 ust. 7-10 |- | Artykuł 16 |Artykuł 12 | Artykuł 20 |- | Artykuł 20 akapit drugi |Artykuł 13 ust. 1 | Artykuł 21 |Artykuł 13 ust. 2 | - |Artykuł 14 | Artykuł 17 |Artykuł 15 | Artykuł 18 |- | Artykuł 18 akapit drugi |Artykuł 15 akapit trzeci | Artykuł 18 akapit czwarty zdanie ostatnie |- | Artykuł 18 akapit piąty |Artykuł 16 | Artykuł 19 |Artykuł 17 | Artykuł 22 |Artykuł 18 | Artykuł 23 |- | Artykuł 23 zdanie pierwsze |Artykuł 23 akapit drugi |- | Artykuł 24 |Artykuł 19 | Artykuł 25 |Załącznik lit. A) ust. 1 | Załącznik I lit. A) ust. 1 |- | Załącznik I lit. A) ust. 2 |Załącznik I lit. A) pkt 1-4 |Załącznik lit. A) pkt 1-4 | - |Załącznik lit. B) | Załącznik I lit. B) |Załącznik lit. C) | - |- | Załącznik II |- | Załącznik III |[1] Dz.U. C […] z […], str. […].[2] Dz.U. C […] z […], str. […].[3] Dz.U. C […] z […], str. […].[4] Dz.U. C […] z […], str. […].[5] Dz.U. L 36 z 12.2.1993, str. 1; ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1651/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 30).[6] Patrz załącznik II.[7] Dz.U. L 326 z 24. 11. 1990, str. 56.[8] Dz.U. L 326 z 24. 11. 1990, str. 57.[9] Dz.U. L 357 z 20. 12. 1990, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 900/92 (Dz.U. L 96 z 10. 4. 1992, str. 1.[10] Dz.U. L 166 z 28. 6. 1991, str. 77.[11] Dz.U. L 127 z 20.5.2005, str. 32.[12] CORDROGUE 67 z dnia 15 listopada 2001 r.[13] Dz.U. C 185 z 22. 7. 1989, str. 1.[14] Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1.[15] Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.[16] Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.[17] Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 15.[18] Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1.[19] Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.[20] Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 30.[21] Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72, z korigendą w Dz.U. L 2 z 7.1.2003, str. 39.[22] Odpowiednie umowy międzynarodowe obecnie obowiązujące obejmują w szczególności konwencje Narodów Zjednoczonych w zakresie, w jakim Wspólnota jest lub mogłaby być ich stroną.- Akty prawa wspólnotowego obecnie obowiązujące obejmują w szczególności rozporządzenie Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 12 grudnia 1990 r. ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych.Dotyczy to tylko informacji, jakie Państwa Członkowie są zobowiązane dostarczyć Komisji na podstawie obecnego albo przyszłego ustawodawstwa wspólnotowego.[23] Jeśli chodzi o odpowiednie obowiązujące akty prawa wspólnotowego, aktem dotyczącym prania pieniędzy jest dyrektywa Rady z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy.Chodzi jedynie o informacje, które Państwa Członkowie mają obowiązek dostarczać Komisji na podstawie obecnego albo przyszłego ustawodawstwa wspólnotowego.