               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.3.2021
            COM(2021) 114 final
            2021/0059(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do planowanej decyzji uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej przez Komisję w kontekście Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych („Porozumienie”) w odniesieniu do planowanej decyzji w sprawie zmiany postanowień Porozumienia dotyczących kosztów lokalnych. Określają one maksymalny odsetek wartości wspieranej umowy eksportowej, który może obejmować produkty i usługi pozyskiwane lokalnie, tj. w kraju przeznaczenia, w przeciwieństwie do państwa wywozu lub państwa trzeciego. Planowana decyzja zwiększyłaby ten maksymalny odsetek, zapewniając większą elastyczność zgodnie z realiami rynkowymi.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               Porozumienie jest „dżentelmeńską umową” między UE, USA, Kanadą, Japonią, Koreą, Norwegią, Szwajcarią, Australią, Nową Zelandią i Turcją, która ma na celu stworzenie ram dla uporządkowanego korzystania z oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych. W praktyce oznacza to ustanowienie równych warunków działania (w ramach których konkurencja opiera się na cenie i jakości wywożonych towarów i usług, a nie na oferowanych warunkach finansowych), przy jednoczesnym działaniu na rzecz eliminacji subsydiów i zakłóceń w handlu związanych z oficjalnie wspieranymi kredytami eksportowymi. Porozumienie weszło w życie w kwietniu 1978 r. na czas nieokreślony i chociaż otrzymuje wsparcie administracyjne Sekretariatu OECD, nie jest aktem prawnym OECD
                  1
               .

               Porozumienie jest regularnie aktualizowane, aby uwzględnić zmiany na rynku finansowym i w ramach polityki, mające wpływ na udzielanie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011
                  2
                stanowi, że wytyczne zawarte w Porozumieniu mają zastosowanie w Unii, a zatem stały się prawnie wiążące w UE
                  3
               . Zmiany warunków Porozumienia są włączane do prawa UE w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 2 wymienionego rozporządzenia.

               2.2.Uczestnicy Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               Komisja Europejska reprezentuje Unię na posiedzeniach uczestników („uczestnicy”) Porozumienia, jak również w pisemnych procedurach podejmowania decyzji przez uczestników Porozumienia. Decyzje w sprawie wszystkich zmian Porozumienia podejmowane są w drodze konsensusu. Stanowisko Unii jest przyjmowane przez Radę i omawiane przez państwa członkowskie na forum grupy roboczej Rady ds. kredytów eksportowych
                  4
               .

               Art. 62 Porozumienia stanowi, że „Uczestnicy regularnie dokonują przeglądu funkcjonowania Porozumienia. W ramach przeglądu uczestnicy badają, między innymi, procedury powiadamiania, wdrażanie i funkcjonowanie systemu zróżnicowanej stopy dyskonta (DDR), zasady i procedury dotyczące pomocy wiązanej, zagadnienia dopasowania, wcześniejsze zobowiązania i możliwości uczestnictwa w Porozumieniu większej liczby krajów”.

               2.3.Planowany akt uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               Na 141. posiedzeniu uczestników Porozumienia, które odbyło się w czerwcu 2019 r., uczestnicy omówili projekt wniosku UE w sprawie zwiększenia oficjalnego wsparcia dla kosztów lokalnych. Projekt wniosku spotkał się z pozytywnymi reakcjami ze strony innych uczestników, jedna z delegacji zastrzegła jednak swoje stanowisko i zwróciła się do UE o przedstawienie dodatkowych informacji i wyjaśnień.

               Na kolejnym posiedzeniu uczestników Porozumienia w listopadzie 2019 r. powrócono do kwestii zwiększenia oficjalnego wsparcia dla kosztów lokalnych. Dyskusja dotyczyła ewentualnych poprawek do projektu wniosku, między innymi ograniczenia pokrycia kosztów lokalnych do konkretnych sektorów lub krajów. Uczestnicy nie osiągnęli jednak wspólnego stanowiska, a dyskusje zostały przełożone na kolejne posiedzenia. Na 144. posiedzeniu uczestników Porozumienia w czerwcu 2020 r. delegacja, która nie poparła projektu wniosku UE, przedstawiła kontrpropozycję dotyczącą wsparcia kosztów lokalnych. Propozycja ta nie uzyskała poparcia ze strony innych uczestników, ale zaproponowano i omówiono rozwiązania kompromisowe i poprawki mające na celu rozwiązanie nierozstrzygniętych kwestii.

               UE dokonała przeglądu projektu wniosku, odnotowując opinie wyrażone na poprzednich posiedzeniach uczestników Porozumienia i przedłożyła projekt wniosku kompromisowego na 145. posiedzeniu uczestników, które odbyło się w dniu 17 listopada 2020 r. Niektórzy uczestnicy zasugerowali niewielkie poprawki do projektu wniosku kompromisowego. Po wymianie poglądów wszyscy uczestnicy wyrazili poparcie dla projektu wniosku kompromisowego w połączeniu z proponowanymi poprawkami. Uczestnicy Porozumienia mają przyjąć decyzję w sprawie projektu wniosku kompromisowego Unii w drodze procedury pisemnej.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Główne zasady oficjalnego wsparcia dla kosztów lokalnych określono w art. 10 Porozumienia. Stanowi on, że oficjalne wsparcie dla kosztów lokalnych nie może przekraczać 30 % wartości umowy eksportowej (treść krajowa i dostawy z państw trzecich). Postanowienia te wprowadzono w 2006 r., kiedy to zwiększono maksymalny poziom oficjalnego wsparcia z 15 % do 30 % wartości umowy eksportowej. W ostatnich dziesięcioleciach nastąpiły znaczne zmiany w strukturze światowego handlu i modelach produkcji. Pojawienie się globalnych łańcuchów wartości zmieniło sposób, w jaki eksporterzy pozyskują dostawy: przedsiębiorstwa, których główna produkcja mieściła się kiedyś przede wszystkim w jednym kraju, obecnie optymalizują swoje zaopatrzenie na podstawie oszczędności kosztowej i dostępności geograficznej, a pojedynczy produkt końcowy jest często wynikiem użycia linii produkcyjnych i montażowych w wielu krajach. Unijny przemysł eksportowy od dawna domaga się większej elastyczności kosztów lokalnych. Obecne ograniczenie wsparcia kosztów lokalnych sprawia, że warunki konkurencji dla eksporterów z UE są niekorzystne w porównaniu z eksporterami w krajach niezwiązanych Porozumieniem.

               Planowana decyzja w sprawie zwiększenia oficjalnego wsparcia dla kosztów lokalnych oznaczałaby podniesienie maksymalnego poziomu kosztów lokalnych do 40 % wartości umowy eksportowej w krajach o wysokim dochodzie
                  5
                (kraje kategorii I w Porozumieniu) oraz do 50 % w krajach o średnim i niskim dochodzie (kraje kategorii II w Porozumieniu). Postanowienia dotyczące kosztów lokalnych zawarte w uzgodnieniu sektorowym w sprawie kredytów eksportowych w zakresie energii odnawialnej, łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej oraz inżynierii wodnej zostałyby dostosowane do postanowień dotyczących kosztów lokalnych w głównej części Porozumienia. Ponadto do Porozumienia dodano by klauzulę przeglądową przewidującą dokonanie przeglądu po upływie trzech lat od wejścia w życie nowych postanowień dotyczących kosztów lokalnych.

               W związku z tym zaleca się, aby stanowisko Unii polegało na zatwierdzeniu planowanej decyzji uczestników Porozumienia w drodze procedury pisemnej w celu zwiększenia oficjalnego wsparcia dla kosztów lokalnych.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  6
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów UE, a mianowicie na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylające decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE. Wynika to z faktu, iż art. 2 przedmiotowego rozporządzenia stanowi, że „Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 3 w celu zmiany załącznika II w wyniku poprawek do wytycznych, uzgodnionych przez uczestników Porozumienia”.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest w związku z tym art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Planowana decyzja uczestników zmieni Porozumienie, należy ją zatem opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jej przyjęciu.

               2021/0059 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do planowanej decyzji uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych („Porozumienie”) jest prawnie wiążące w UE zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylającym decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE
                  7
               .

               (2)Na 145. posiedzeniu w dniu 17 listopada 2020 r. uczestnicy („uczestnicy”) Porozumienia uzgodnili przyjęcie w drodze procedury pisemnej decyzji w sprawie zmiany Porozumienia w celu zwiększenia oficjalnego wsparcia dla kredytów eksportowych w postaci kosztów lokalnych.

               (3)Należy ustalić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w sprawie decyzji, która ma zostać przyjęta przez uczestników Porozumienia w drodze procedury pisemnej, ponieważ, zgodnie z art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1233/2011, planowana decyzja może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawa Unii.

               (4)Planowana decyzja o zwiększeniu oficjalnego wsparcia dla kosztów lokalnych powinna dostosować zawarte w Porozumieniu postanowienia dotyczące wsparcia kosztów lokalnych do obecnych struktur handlu i modeli produkcji. Globalne łańcuchy wartości zmieniły decyzje eksporterów w zakresie zaopatrzenia, a większość eksporterów obecnie pozyskuje dostawy z wielu krajów i, coraz częściej, z miejsc, w których znajdują się nabywcy. Aby zapewnić unijnym eksporterom większą elastyczność i umożliwić stosowanie optymalnych strategii zaopatrzeniowych, należy zwiększyć pułap oficjalnego wsparcia dla kosztów lokalnych z 30 do 40 % wartości umowy eksportowej w krajach o wysokim dochodzie oraz z 30 do 50 % wartości umowy eksportowej w krajach o średnim i niskim dochodzie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach procedury pisemnej na posiedzeniu uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych w odniesieniu do planowanej decyzji o zwiększeniu oficjalnego wsparcia dla kosztów lokalnych, określono w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        W rozumieniu art. 5 Konwencji o OECD.

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylające decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE (Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 45).

                     (3)

                        W przeszłości wcześniejsze wersje Porozumienia były już transponowane do prawa UE w drodze decyzji Rady.

                     (4)

                        Decyzja Rady w sprawie ustanowienia Grupy ds. Koordynacji Polityki w zakresie Ubezpieczeń Kredytów, Poręczeń i Kredytów Finansowych (Dz.U. 66 z 27.10.1960, s. 1339).

                     (5)

                        Kraje określane co roku przez Bank Światowy według wskaźnika DNB na mieszkańca.

                     (6)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12 Niemcy/Rada, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (7)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylające decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE (Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 45) („rozporządzenie (UE) nr 1233/2011”).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.3.2021
            COM(2021) 114 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do planowanej decyzji uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               ZAŁĄCZNIK

               WNIOSEK

               ROZDZIAŁ II: WARUNKI FINANSOWE KREDYTÓW EKSPORTOWYCH

               11.ZALICZKA, MAKSYMALNE OFICJALNE WSPARCIE I KOSZTY LOKALNE

               d)Uczestnicy mogą udzielać oficjalnego wsparcia dla kosztów lokalnych pod następującymi warunkami:

               1)maksymalna kwota oficjalnego wsparcia dla kosztów lokalnych nie przekracza:

               –w przypadku krajów kategorii I – 40 % wartości umowy eksportowej;

               –w przypadku krajów kategorii II – 50 % wartości umowy eksportowej;

               2)oficjalne wsparcie dla kosztów lokalnych nie może być udzielane na warunkach bardziej korzystnych lub mniej restrykcyjnych niż warunki uzgodnione dla wywozu pokrewnego;

               3)w przypadku gdy oficjalne wsparcie dla kosztów lokalnych przekracza 15 % wartości umowy eksportowej, wymaga ono powiadomienia z wyprzedzeniem, zgodnie z art. 48, z określeniem charakteru kosztów lokalnych będących przedmiotem wsparcia.

               65.PRZEGLĄD OFICJALNEGO WSPARCIA DLA KOSZTÓW LOKALNYCH

               Uczestnicy dokonują przeglądu postanowień dotyczących wsparcia dla kosztów lokalnych nie później niż trzy lata od ich formalnego zatwierdzenia.

               ZAŁĄCZNIK IV Porozumienia

               UZGODNIENIE SEKTOROWE W SPRAWIE KREDYTÓW EKSPORTOWYCH W ZAKRESIE ENERGII ODNAWIALNEJ, ŁAGODZENIA ZMIANY KLIMATU I PRZYSTOSOWANIA SIĘ DO NIEJ ORAZ INŻYNIERII WODNEJ

               7. KOSZTY LOKALNE

               a)W przypadku oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych związanych z umowami o wartości co najmniej 10 mln SDR oficjalne wsparcie udzielone w odniesieniu do kosztów lokalnych nie przekracza 30 % wartości umowy eksportowej.

               b)W przypadku oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych związanych z umowami o wartości mniejszej niż 10 mln SDR:

               1)w przypadku sektorów wymienionych w dodatku I do niniejszego uzgodnienia sektorowego, oficjalne wsparcie udzielone w odniesieniu do kosztów lokalnych nie przekracza 45 % wartości umowy eksportowej;

               2)w przypadku sektorów wymienionych w dodatku II oraz inżynierii wodnej określonej w art. 4 niniejszego uzgodnienia sektorowego oficjalne wsparcie udzielone w odniesieniu do kosztów lokalnych nie przekracza 30 % wartości umowy eksportowej.

               c)W przypadku gdy oficjalne wsparcie w odniesieniu do kosztów lokalnych przekracza 15 % wartości umowy eksportowej, takie oficjalne wsparcie podlega powiadomieniu z wyprzedzeniem zgodnie z art. 8 niniejszego uzgodnienia sektorowego, w którym określa się charakter kosztów lokalnych objętych wsparciem.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.3.2021
            COM(2021) 127 final
            2021/0066(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 103. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu i 76. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego w związku z przyjęciem zmian do Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, Międzynarodowego kodeksu rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych, Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego oraz Międzynarodowej konwencji o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 103. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 103) Międzynarodowej Organizacji Morskiej, które odbędzie się wirtualnie w dniach 5–14 maja 2021 r., oraz na 76. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC 76) Międzynarodowej Organizacji Morskiej, które odbędzie się wirtualnie w dniach 7–17 czerwca 2021 r. Na MSC 103 przewiduje się przyjęcie zmian do:

               –Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht („konwencja STCW”),

               –Międzynarodowego kodeksu rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych („kodeks ESP”),

               –Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego („kodeks FSS”).

               Na MEPC 76 przewiduje się przyjęcie zmian do:

               –Międzynarodowej konwencji o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach („konwencja AFS”).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Morskiej

               Konwencją o Międzynarodowej Organizacji Morskiej ustanowiono Międzynarodową Organizację Morską (IMO). Celem IMO jest stworzenie forum współpracy w zakresie regulacji i praktyk dotyczących wszelkich kwestii technicznych, które mają wpływ na żeglugę w handlu międzynarodowym. Ponadto zadaniem IMO jest propagowanie powszechnego przyjmowania najwyższych możliwych standardów w kwestiach bezpieczeństwa morskiego, efektywności żeglugi oraz zapobiegania zanieczyszczaniu środowiska morskiego przez statki i jego kontroli, przy jednoczesnym wspieraniu równych warunków działania. Organizacja ta zajmuje się także sprawami administracyjnymi i prawnymi.

               Konwencja weszła w życie w dniu 17 marca 1958 r.

               Wszystkie państwa członkowskie są stronami tej konwencji.

               Wszystkie państwa członkowskie są stronami Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki („konwencja MARPOL”) z 1973 r., która weszła w życie w dniu 2 października 1983 r., oraz stronami załącznika VI, który wszedł w życie dnia 18 maja 2005 r. Unia nie jest stroną konwencji MARPOL.

               Wszystkie państwa członkowskie są stronami Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu („konwencja SOLAS”) z 1974 r., która weszła w życie w dniu 25 maja 1980 r. Unia nie jest stroną konwencji SOLAS.

               Międzynarodowy kodeks bezpieczeństwa dla statków używających jako paliwo gazów lub innych paliw o niskiej temperaturze zapłonu („Kodeks IGF”) stał się obowiązkowy na mocy konwencji SOLAS. Jego celem jest zapewnienie międzynarodowej normy dla statków używających jako paliwo gazów lub innych paliw o niskiej temperaturze zapłonu. W kodeksie odniesiono się do wszystkich dziedzin, które wymagają szczególnego traktowania w związku z używaniem jako paliwo gazów lub innych paliw o niskiej temperaturze zapłonu. Określono w nim kryteria dotyczące układu i instalacji urządzeń napędowych i do celów pomocniczych z wykorzystaniem jako paliwo gazu ziemnego, tak aby poziom integralności tych urządzeń pod względem bezpieczeństwa, wiarygodności i niezawodności był równoważny poziomowi, jaki można osiągnąć dzięki nowym i porównywalnym konwencjonalnym urządzeniom głównym i do celów pomocniczych napędzanym paliwem olejowym.

               2.2.Międzynarodowa Organizacja Morska

               Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) to specjalistyczna agencja Organizacji Narodów Zjednoczonych odpowiedzialna za bezpieczeństwo i ochronę żeglugi oraz za zapobieganie zanieczyszczaniu morza przez statki. Jest to ogólnoświatowa instytucja zajmująca się wyznaczaniem norm w zakresie bezpieczeństwa, ochrony i ekologiczności żeglugi międzynarodowej. Jej główna rola polega na tworzeniu ram regulacyjnych dla sektora żeglugi, które będą sprawiedliwe i skuteczne oraz zostaną powszechnie przyjęte i wdrożone.

               Do IMO może przystąpić każde państwo i wszystkie państwa członkowskie UE należą do tej organizacji. Stosunki UE z IMO opierają się w szczególności na porozumieniu o współpracy pomiędzy Międzyrządową Morską Organizacją Doradczą (IMCO) a Komisją Wspólnot Europejskich w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania stron, zawartym w 1974 r.

               W skład Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO wchodzą wszyscy członkowie IMO, a jego posiedzenia odbywają się co najmniej raz w roku. Rozpatruje on wszelkie sprawy wchodzące w zakres działań organizacji dotyczące pomocy nawigacyjnych, budowy i wyposażenia statków, obsady z punktu widzenia bezpieczeństwa, przepisów w zakresie zapobiegania zderzeniom, obchodzenia się z ładunkami niebezpiecznymi, procedur i wymogów bezpieczeństwa morskiego, informacji hydrograficznych, dzienników i zapisów nawigacyjnych, badania wypadków morskich, ratowania i ratownictwa, a także wszelkich innych kwestii mających bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo morskie.

               W skład Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO także wchodzą wszyscy członkowie IMO, a jego posiedzenia odbywają się co najmniej raz w roku. Komitet ten zajmuje się kwestiami środowiskowymi wchodzącymi w zakres działań organizacji i dotyczącymi zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzącym ze statków, objętym konwencją MARPOL, oraz kontroli takich zanieczyszczeń, w tym ropą naftową, chemikaliami przewożonymi luzem, odpadami i emisjami ze statków do atmosfery, w tym emisjami zanieczyszczeń i gazów cieplarnianych. Inne kwestie, którymi zajmuje się Komitet, to gospodarka wodami balastowymi, systemy przeciwporostowe, recykling statków, gotowość i reagowanie na zanieczyszczenia oraz identyfikacja obszarów specjalnych i szczególnie wrażliwych obszarów morskich.

               Zarówno Komitet Bezpieczeństwa na Morzu, jak i Komitet Ochrony Środowiska Morskiego IMO zapewniają środki do celów wykonywania wszelkich obowiązków powierzonych im zgodnie z Konwencją o Międzynarodowej Organizacji Morskiej przez Zgromadzenie Międzynarodowej Organizacji Morskiej lub Radę Międzynarodowej Organizacji Morskiej bądź wszelkich obowiązków w powyższym zakresie, które mogą zostać im powierzone w jakimkolwiek innym instrumencie międzynarodowym lub na jego podstawie i zaakceptowane przez IMO. Decyzje Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu oraz Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i ich organów pomocniczych są podejmowane większością głosów jego członków.

               2.3.Planowane akty Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO

               W dniach 5–14 maja 2021 r. na MSC 103 ma nastąpić przyjęcie zmian do konwencji i kodu STCW, kodeksu ESP, kodeksu FSS, rozdziału III konwencji SOLAS oraz kodeksu LSA.

               Celem planowanych zmian w prawidle 1/1 konwencji STCW jest włączenie definicji „wysokiego napięcia”, a w sekcji A-1/1 kodu STCW zmiana definicji „poziomu operacyjnego” w celu włączenia stopnia „oficer elektroautomatyk”.

               Celem planowanych zmian do załącznika 2 części A załącznika B do kodeksu ESP z 2011 r. jest ograniczenie pomiaru grubości zbiornikowców podwójnokadłubowych przy pierwszym badaniu w celu odnowienia świadectwa tylko do podejrzanych obszarów.

               Celem planowanych zmian w rozdziale 9 Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego (FSS) jest wyjaśnienie dopuszczalności mniej złożonego i kosztownego wyodrębnienia awarii identyfikowalnych w obrębie sekcji w odniesieniu do systemów zdalnie identyfikowalnych czujek pożarowych zainstalowanych na statkach towarowych i balkonach kabin statków pasażerskich.

               2.4.Proponowany akt Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO

               W dniach 10–17 czerwca 2021 r. na MEPC 76 ma nastąpić przyjęcie zmian do konwencji AFS. Celem planowanych zmian jest włączenie cybutryny do wykazu zakazanych substancji przeciwporostowych. Jest to efekt inicjatywy UE.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               3.1.Zmiany do Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht

               Na 6. posiedzeniu Podkomitetu ds. Czynnika Ludzkiego, Szkolenia i Obowiązków Wachtowych (HTW 6), które odbyło się w Londynie w dniach od 29 kwietnia do 3 maja 2019 r., podkomitet przyjął wniosek Międzynarodowego Forum Transportu dotyczący propozycji doprecyzowania poziomu operacyjnego funkcji „oficera elektroautomatyka” w definicji „poziomu operacyjnego” w sekcji A-I/1 kodu STCW (Definicje i wyjaśnienia) oraz włączenie do tej sekcji nowej definicji terminu „wysokie napięcie”.

               Podkomitet uzgodnił następnie projekt definicji „wysokiego napięcia”, która ma zostać włączona do prawidła I/1 STCW, zgodnie z załącznikiem 7 HTW 6/13, w celu przedłożenia go MSC 102 do zatwierdzenia z zamiarem przyjęcia. Podkomitet zaakceptował również projekt zmiany w sekcji A-I/1 kodu STCW dotyczącej włączenia stopnia „oficera elektroautomatyka” do definicji „poziomu operacyjnego”, jako zmiany wynikającej z wprowadzenia tego stopnia w ramach zmian z Manili z 2010 r., zgodnie z załącznikiem 8 HTW 6/13, w celu przedłożenia MSC 102 do zatwierdzenia z zamiarem przyjęcia.

               Na MSC 102 zatwierdzono zmiany, a w pkt 13.9 i 13.10 sprawozdania z MSC 102 (MSC 102/24) stwierdzono, że przewiduje się przyjęcie wspomnianych zmian na MSC 103.

               Unia powinna poprzeć te zmiany, ponieważ służą one doprecyzowaniu poziomu operacyjnego funkcji „oficera elektroautomatyka” oraz wprowadzeniu wspólnej definicji terminu „wysokie napięcie”.

               3.2.Zmiany do Międzynarodowego kodeksu rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych („kodeks ESP”)

               Na 7. posiedzeniu podkomitetu ds. projektowania i budowy statków rozpatrzono poparty badaniami wniosek Międzynarodowego Stowarzyszenia Towarzystw Klasyfikacyjnych, aby zmienić załącznik 2 części A załącznika B do kodeksu ESP z 2011 r., zmienionego rezolucją MSC.461(101), zgodnie z którym wystarczające byłoby uwzględnienie tylko podejrzanych obszarów do pomiarów grubości przy pierwszym badaniu w celu odnowienia świadectwa zbiornikowców podwójnokadłubowych. Po krótkiej dyskusji podkomitet zaakceptował projekt zmian do kodeksu ESP z 2011 r., zgodnie z załącznikiem 7, w celu przedłożenia MSC 102 do zatwierdzenia, a następnie przyjęcia.

               Na MSC 102 zatwierdzono zmiany, a w pkt 17.24 sprawozdania z MSC (MSC 102/24) stwierdzono, że przewiduje się przyjęcie wspomnianych zmian na MSC 103. Kwestię tę uwzględniono już w dokumencie roboczym UE na MSC 102.

               Unia powinna poprzeć te zmiany, ponieważ umożliwiają one Międzynarodowemu Stowarzyszeniu Towarzystw Klasyfikacyjnych skupienie się na podejrzanych obszarach podczas pomiarów grubości zbiornikowców podwójnokadłubowych.

               3.3.Zmiany do Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego („kodeks FSS”)

               Na MSC 98 włączono nową inicjatywę „Amendments to chapter 9 of the FSS Code for fault isolation requirements for cargo ships and passenger ship cabin balconies fitted with individually identifiable fire detector systems” [„Zmiany do rozdziału 9 kodeksu FSS dotyczące wymagań w zakresie wyodrębnienia awarii w odniesieniu do balkonów kabin statków towarowych i pasażerskich wyposażonych w systemy zdalnie identyfikowalnych czujek pożarowych”] do dwuletniego programu prac podkomitetu w latach 2018–2019 i do tymczasowego porządku obrad dla SSE 6, z docelowym terminem zakończenia przypadającym na rok 2020 (pkt 20.34 MSC 98/23).

               Na 7 posiedzeniu podkomitetu ds. systemów okrętowych i wyposażenia statków (SSE) zaakceptowano projekt zmian do rozdziału 9 Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego („kodeks FSS”) oraz związany z nim projekt rezolucji MSC, zawarty w załączniku 3 do sprawozdania SSE 7/21, w celu zatwierdzenia na MSC 102.

               Na MSC 102 zatwierdzono projekt zmian do rozdziału 9 kodeksu FSS, a w pkt 19.8 sprawozdania z MSC (MSC 102/24) stwierdzono, że przewiduje się przyjęcie wspomnianych zmian na MSC 103.

               Unia powinna poprzeć te zmiany, ponieważ uwzględniono w nich systemy łączące zwiększone bezpieczeństwo identyfikacji poszczególnych czujek pożarowych, których wymaga się na statkach pasażerskich, z mniej złożonym i kosztownym wyodrębnianiem awarii identyfikowalnych w obrębie sekcji, co jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku statków towarowych oraz balkonów kabin statków pasażerskich.

               3.4.Zmiany do Międzynarodowej konwencji o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach

               Na MEPC 71 zaakceptowano wniosek UE dotyczący propozycji nowej inicjatywy w celu zmiany załącznika 1 do Międzynarodowej konwencji o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach (AFS) z 2001 r. w celu włączenia kontroli cybutryny i przekazano go do rozpatrzenia na 5. posiedzeniu podkomitetu ds. zapobiegania zanieczyszczeniom i reagowania na nie (PPR 5).

               Na MEPC 73 zauważono, że PPR 5, po wstępnym uzgodnieniu, że pierwotny wniosek dotyczący zmiany załącznika 1 do konwencji AFS w celu włączenia kontroli cybutryny przedstawiony w imieniu Unii w dokumencie PPR 5/19 wraz z informacjami zawartymi w dokumencie PPR 5/INF.9, spełnia wymogi załącznika 2 do konwencji AFS, zgodził się, że uzasadniony jest bardziej szczegółowy przegląd cybutryny.

               W wyniku dyskusji na PPR 7 podkomitet zaakceptował 1) projekt zmiany do załącznika 1 (Kontrola systemów przeciwporostowych) do konwencji AFS w celu włączenia kontroli cybutryny, zgodnie z załącznikiem 1 do załącznika 6, do rozpatrzenia na MEPC 75 w celu rozwiązania kwestii dat wejścia w życie podanych obecnie w nawiasach kwadratowych i późniejszego zatwierdzenia; oraz 2) projekt zmian do załącznika 4 (Badania i wymogi w zakresie certyfikacji systemów przeciwporostowych) do konwencji AFS, w tym projekt zmian we wzorze formularza międzynarodowego certyfikatu użycia systemu antyporostowego, do rozpatrzenia na MEPC 75 w celu zatwierdzenia.

               Na MEPC 75 zakończono prace nad tekstem zmian do konwencji AFS, a w pkt 10.17 sprawozdania z MEPC (MEPC 75/18) wskazano, że przewiduje się przyjęcie wspomnianych zmian na MEPC 76. Stanowisko popierające powyższe zmiany zawarto w dokumencie roboczym UE na MEPC 75.

               Unia zainicjowała wezwanie do wprowadzenia globalnego zakazu w odniesieniu do wspominanej substancji przeciwporostowej, której sprzedaż jest obecnie zakazana na terenie UE. Unia powinna zatem poprzeć te zmiany, gdyż wprowadza się w nich globalny zakaz w odniesieniu do tej substancji, realizując tym samym cel UE.

               3.5.Odnośne przepisy i kompetencje UE

               3.5.1.Zmiany do Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht

               W dyrektywie 2008/106/WE
                  1
                nałożono na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia wyszkolenia marynarzy na minimalnym poziomie zgodnie z wymogami konwencji STCW oraz stosowania obowiązkowej części A kodu STCW. Art. 1 pkt 6 i 7 dyrektywy, w którym wskazano odpowiedzialność określonych oficerów statków za kwestie elektryczne, oraz załącznik I rozdział I prawidło III/5, odnoszące się do szczególnej funkcji elektrotechniki, elektroniki i automatyki, do której przypisane są umiejętności określone w standardach kompetencji, są szczególnie istotne w omawianym przypadku. Zmiany, które mają zostać przyjęte na MSC 103, wprowadzające modyfikacje w części A kodu STCW, będą miały wpływ na wymogi tej dyrektywy.

               3.5.2.Zmiany do Międzynarodowego kodeksu rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych

               W art. 5 i 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012
                  2
                wprowadzono obowiązek stosowania planu oceny stanu technicznego (CAS) IMO w stosunku do zbiornikowców pojedynczokadłubowych mających ponad 15 lat. W rozszerzonym programie inspekcji podczas kontroli masowców i zbiornikowców olejowych, zwanym inaczej rozszerzonym programem inspekcji (ESP), określono sposób przeprowadzania takiej zintensyfikowanej oceny. Z uwagi na fakt, że w planie oceny stanu technicznego do osiągnięcia celu stosuje się rozszerzony program inspekcji, wszelkie zmiany inspekcji w ramach rozszerzonego programu inspekcji, takie jak obecne modyfikacje dotyczące skoncentrowania badań wyłącznie na podejrzanych obszarach w odniesieniu do pomiarów grubości przy pierwszym badaniu w celu odnowienia świadectwa zbiornikowców podwójnokadłubowych, będą automatycznie miały zastosowanie na mocy rozporządzenia (UE) nr 530/2012.

               3.5.3.Zmiany do Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego („kodeks FSS”)

               Zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2009/45/WE w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich w przypadku statków pasażerskich klasy A
                  3
                stosuje się konwencję SOLAS ze zmianami. Przestrzeganie kodeksu FSS jest obowiązkowe w przypadku statków pasażerskich w ramach konwencji SOLAS.

               W związku z tym zmiany do kodeksu FSS, które mają zostać przyjęte na MSC 103, miałyby wpływ na wymogi obowiązujące w związku z dyrektywą 2009/45/WE.

               3.5.4.Zmiany do Międzynarodowej konwencji o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach

               W rozporządzeniu (UE) nr 528/2012 w sprawie produktów biobójczych
                  4
                uregulowano udostępnianie na rynku i stosowanie m.in. produktów przeciwporostowych. Na podstawie wyników kilku badań naukowych i wzajemnej oceny przeprowadzonej na poziomie UE Komisja przyjęła decyzję wykonawczą (UE) 2016/107 z dnia 27 stycznia 2016 r.
                  5
               , w której zasadniczo zakazano udostępniania na rynku, a także stosowania farb przeciwporostowych zawierających cybutrynę we wszystkich państwach członkowskich UE i państwach EOG. W związku z tym zmiany do Międzynarodowej konwencji o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach będą miały wpływ na rozporządzenie (UE) nr 528/2012.

               3.5.5.Kompetencja UE

               Zmiany w części A kodu STCW miałyby wpływ na prawo Unii w związku ze stosowaniem dyrektywy 2008/106/WE.

               Zmiany do kodeksu ESP miałyby wpływ na prawo Unii w związku ze stosowaniem rozporządzenia (UE) nr 530/2012.

               Zmiany do Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego („kodeks FSS”) miałyby wpływ na prawo Unii w związku ze stosowaniem art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2009/45/WE.

               Zmiany do Międzynarodowej konwencji o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach miałyby wpływ na prawo Unii w związku ze stosowaniem rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

               W związku z tym Unia ma wyłączną kompetencję na mocy art. 3 ust. 2 akapit ostatni TFUE i należy określić stanowisko Unii w sprawie aktów dotyczących przyjęcia wyżej wymienionych zmian.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu lub stroną umowy
                  6
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  7
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Bezpieczeństwa na Morzu i Komitet Ochrony Środowiska Morskiego IMO są organami utworzonymi na podstawie umowy, a mianowicie Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Morskiej.

               Akty, do przyjęcia których wzywa się powyższe dwa Komitety IMO, stanowią akty mające skutki prawne. Planowane akty mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść następujących aktów prawnych Unii:

               –Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy. Wynika to z faktu, że w dyrektywie stosuje się część A kodu STCW.

               –Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego w odniesieniu do zbiornikowców pojedynczokadłubowych. Wynika to z faktu, że w przedmiotowym rozporządzeniu wprowadzono obowiązek stosowania planu oceny stanu technicznego (CAS) IMO wobec zbiornikowców pojedynczokadłubowych mających ponad 15 lat. W rozszerzonym programie inspekcji podczas kontroli masowców i zbiornikowców olejowych, zwanym inaczej rozszerzonym programem inspekcji (ESP), określono sposób przeprowadzania takiej zintensyfikowanej oceny. Z uwagi na fakt, że w planie oceny stanu technicznego do osiągnięcia celu stosuje się rozszerzony program inspekcji, wszelkie zmiany inspekcji w ramach rozszerzonego programu inspekcji będą automatycznie miały zastosowanie na mocy rozporządzenia (UE) nr 530/2012.

               –Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich. Wynika to z faktu, że dyrektywa 2009/45 stanowi, iż statki pasażerskie klasy A mają być w pełni zgodne z wymogami konwencji SOLAS, ze zmianami. Przestrzeganie kodeksu FSS jest obowiązkowe w ramach konwencji SOLAS.

               –Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych. Wynika to z faktu, że w rozporządzeniu zasadniczo zakazano udostępniania na rynku, a także stosowania farb przeciwporostowych zawierających cybutrynę we wszystkich państwach członkowskich UE i państwach EOG.

               Z tego względu zmiany do:

               –Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht,

               –Międzynarodowego kodeksu rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych,

               –Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego („kodeks FSS”),

               –Międzynarodowej konwencji o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach,

               miałyby wpływ na prawo Unii poprzez stosowanie odpowiednio dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy; rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego w odniesieniu do zbiornikowców pojedynczokadłubowych; dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich; oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych.

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu dotyczą transportu morskiego. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0066 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 103. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu i 76. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego w związku z przyjęciem zmian do Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, Międzynarodowego kodeksu rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych, Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego oraz Międzynarodowej konwencji o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) weszła w życie w dniu 17 marca 1958 r.

               (2)IMO to organizacja wyspecjalizowana Organizacji Narodów Zjednoczonych odpowiedzialna za bezpieczeństwo i ochronę żeglugi oraz zapobieganie zanieczyszczeniom mórz i powietrza powodowanym przez statki. Wszystkie państwa członkowskie Unii są członkami IMO. Unia nie jest członkiem IMO.

               (3)Zgodnie z art. 28 lit. b) konwencji o IMO Komitet Bezpieczeństwa Morzu może przyjąć zmiany do Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht („konwencja STCW”)
                  8
                oraz do Międzynarodowej konwencja o bezpieczeństwie życia na morzu („konwencja SOLAS”)
                  9
               .

               (4)Zgodnie z art. 38 lit. a) konwencji o IMO Komitet Ochrony Środowiska Morskiego może przyjąć zmiany do Międzynarodowej konwencji o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach („konwencja AFS”)
                  10
               .

               (5)Na 103. posiedzeniu w dniach 5–14 maja 2021 r. Komitet Bezpieczeństwa na Morzu ma przyjąć zmiany do konwencji STCW, Międzynarodowego kodeksu rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych („kodeks ESP”) oraz Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego („kodeks FSS”).

               (6)Na 76. posiedzeniu w dniach 10–17 czerwca 2021 r. Komitet Ochrony Środowiska Morskiego ma przyjąć zmiany do konwencji AFS.

               (7)Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 103. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu, ponieważ zmiany do STCW, kodeksu ESP i kodeksu FSS będą mogły w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów prawa Unii, mianowicie odpowiednio na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE
                  11
               , rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012
                  12
                oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE
                  13
               .

               (8)Zmiany do części A kodu STCW konwencji STCW służyłyby doprecyzowaniu poziomu operacyjnego funkcji „oficera elektroautomatyka” oraz wprowadzeniu wspólnej definicji terminu „wysokie napięcie”. Unia powinna zatem poprzeć te zmiany, ponieważ służą one doprecyzowaniu funkcji osób pracujących na statku, zapewniając tym samym większą jasność w zakresie poszczególnych obowiązków i zadań.

               (9)Zmiany do załącznika 2 części A załącznika B do kodeksu ESP umożliwiłyby inspektorom skupienie się na podejrzanych obszarach podczas pomiarów grubości zbiornikowców podwójnokadłubowych. Unia powinna zatem poprzeć te zmiany, ponieważ zwiększą one bezpieczeństwo na morzu i zmniejszą ryzyko wycieków w razie wypadku.

               (10)W zmianach do rozdziału 9 kodeksu FSS uwzględniono by systemy łączące zwiększone bezpieczeństwo identyfikacji poszczególnych czujek pożarowych, których wymaga się na statkach pasażerskich, z mniej złożonym i kosztownym wyodrębnianiem awarii identyfikowalnych w obrębie sekcji, co jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku statków towarowych oraz balkonów kabin statków pasażerskich. Unia powinna zatem poprzeć te zmiany, ponieważ doprowadzą one do lepszej ochrony osób znajdujących się na statku w razie pożarów.

               (11)Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 76. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego, ponieważ zmiany do załączników 1 i 4 do konwencji AFS będą mogły w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów prawa Unii, mianowicie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych.

               (12)Zmiany do załączników 1 i 4 do konwencji AFS zapewniłyby globalny zakaz w odniesieniu do substancji przeciwporostowej – cybutryny, której sprzedaż jest już zakazana w Unii.

               (13)Stanowisko Unii powinno zostać wyrażone przez działające wspólnie państwa członkowskie Unii, które są członkami Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu oraz Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 103. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej („IMO”), polegają na wyrażeniu zgody na:

               a)przyjęcie zmian do Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, określonych w załącznikach 7 i 8 do dokumentu IMO MSC 102/24;

               b)przyjęcie zmian do Międzynarodowego kodeksu rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych, określonych w załączniku 15 do dokumentu IMO MSC 102/24; oraz

               c)przyjęcie zmian do Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego, określonych w załączniku 20 do dokumentu IMO MSC 102/24.

               Artykuł 2

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 76. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO, polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie zmian do Międzynarodowej konwencji o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach, określonych w załączniku 7 do dokumentu IMO MEPC 75/18.

               Artykuł 3

               1.Stanowisko, o którym mowa w art. 1, wyrażają działające wspólnie państwa członkowskie Unii, które są członkami Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO.

               2.Stanowisko, o którym mowa w art. 2, wyrażają działające wspólnie państwa członkowskie Unii, które są członkami Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 323 z 3.12.2008, s. 33.

                     (2)

                        Dz.U. L 172 z 30.6.2012, s. 3.

                     (3)

                        Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1.

                     (4)

                        Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1.

                     (5)

                        Dz.U. L 21 z 28.1.2016, s. 81.

                     (6)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-399/12, Niemcy/Rada (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-399/12, Niemcy/Rada (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (8)

                        Konwencja STCW weszła w życie w dniu 28 kwietnia 1984 r.

                     (9)

                        Konwencja SOLAS weszła w życie w dniu 25 maja 1980 r.

                     (10)

                        Konwencja AFS weszła w życie w dniu 17 września 2008 r.

                     (11)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (Dz.U. L 323 z 3.12.2008, s. 33).

                     (12)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego w odniesieniu do zbiornikowców pojedynczokadłubowych (Dz.U. L 172 z 30.6.2012, s. 3).

                     (13)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.6.2021
            COM(2021) 314 final
            2021/0147(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Handlu utworzonego na mocy umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Handlu ustanowionego na mocy umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu („umowa”), w związku z przewidywanym przyjęciem regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o wolnym handlu między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu

               W umowie ustanowiono strefę wolnego handlu między Unią a Socjalistyczną Republiką Wietnamu. Jej celem jest liberalizacja i ułatwienie handlu i inwestycji między Stronami. Cele te są częścią szerszej determinacji Stron do wzmocnienia ich stosunków gospodarczych, handlowych i inwestycyjnych, zgodnie z celem zrównoważonego rozwoju, oraz do wspierania handlu i inwestycji w ramach umowy w sposób uwzględniający wysoki poziom ochrony środowiska i pracy oraz odpowiednie międzynarodowe normy i umowy. Umowa weszła w życie z dniem 1 sierpnia 2020 r.

               2.2.Komitet ds. Handlu

               W art. 17.1 umowy ustanowiono Komitet ds. Handlu. W art. 17.2 umowy ustanowiono pięć komitetów specjalnych: Komitet ds. Handlu Towarami, Komitet ds. Ceł, Komitet ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych, Komitet ds. Inwestycji, Handlu Usługami, Handlu Elektronicznego i Zamówień Publicznych oraz Komitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju. W art. 17.3 ustanowiono również dwie grupy robocze: grupę roboczą ds. praw własności intelektualnej, w tym ds. oznaczeń geograficznych oraz grupę roboczą ds. pojazdów silnikowych oraz części do nich.

                  Komitet ds. Handlu składa się z przedstawicieli Stron i zbiera się raz w roku, chyba że Komitet postanowi inaczej lub, w pilnych przypadkach, na wniosek Strony. Komitetowi ds. Handlu przewodniczą wspólnie minister przemysłu i handlu Wietnamu oraz członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za handel.

                  Komitet ds. Handlu, komitety specjalne i grupy robocze są odpowiedzialne za wykonanie i stosowanie umowy w ich odpowiednich dziedzinach.

               2.3.Planowany akt Komitetu ds. Handlu

               Komitet ds. Handlu może przyjąć swój regulamin wewnętrzny („planowany akt”), zgodnie z art. 17.1 ust. 4 lit. f) umowy.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, powinno mieć na celu przyjęcie regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu, jak przewidziano w umowie.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet ds. Handlu jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu.

               Decyzja, którą Komitet ds. Handlu ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne.

               Planowany akt jest wiążący i nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do wspólnej polityki handlowej i do kwestii transportu międzynarodowego.

                  Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1, art. 100 ust. 2 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy.

               4.3.Podsumowanie

                  Podstawą prawną proponowanej decyzji powinny być art. 91 ust. 1, art. 100 ust. 2 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Przewiduje się opublikowanie decyzji Komitetu ds. Handlu po jej przyjęciu.

               2021/0147 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Handlu utworzonego na mocy umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1, art. 100 ust. 2 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o wolnym handlu między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu („umowa”) została zawarta przez Unię na podstawie decyzji Rady (UE) 2020/753
                  2
                i weszła w życie w dniu 1 sierpnia 2020 r.

               (2)Zgodnie z art. 17.1 ust. 4 lit. f) umowy Komitet ds. Handlu może przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               (3)Na swoim pierwszym posiedzeniu, Komitet ds. Handlu ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny, jak przewidziano w umowie.

               (4)Należy zatem określić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Handlu na podstawie dołączonego projektu decyzji Komitetu ds. Handlu w sprawie swojego regulaminu wewnętrznego, aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas pierwszego posiedzenia Komitetu ds. Handlu utworzonego na mocy umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w odniesieniu do regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu, opiera się na projekcie decyzji Komitetu ds. Handlu dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Decyzja Komitetu ds. Handlu, po jej przyjęciu, zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Dz.U. L 186 z 12.6.2020, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.6.2021
            COM(2021) 314 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            dotyczącej stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Handlu utworzonego na mocy umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA Nr […/2021]
               KOMITETU DS. HANDLU

               z dnia ...

               w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               KOMITET DS. HANDLU,

               uwzględniając umowę o wolnym handlu między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, w szczególności jej art. 17.1 ust. 4 lit. f),

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)zgodnie z art. 17.1 ust. 4 lit. f) umowy Komitet ds. Handlu może przyjąć swój regulamin wewnętrzny,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1.Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Komitetu ds. Handlu zawarty w załączniku.

               2.Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu [termin nieustalony].

               Sporządzono w … dnia …

                        W imieniu Komitetu ds. Handlu

                        Współprzewodniczący

               ZAŁĄCZNIK

               REGULAMIN WEWNĘTRZNY KOMITETU DS. HANDLU

               ustanowionego na podstawie art. 17.1 umowy o wolnym handlu między Unią Europejską, z jednej strony, a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z drugiej strony

               ARTYKUŁ 1

               Rola i nazwa Komitetu ds. Handlu

               1.
                     Komitet ustanowiony na podstawie art. 17.1 umowy o wolnym handlu między Unią Europejską, z jednej strony, a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z drugiej strony (zwanej dalej „umową”), jest odpowiedzialny za wszystkie sprawy, o których mowa w art. 17.1 umowy.

               2.
                     Komitet, o którym mowa powyżej, jest określany w dokumentach Komitetu, w tym w decyzjach i zaleceniach, jako „Komitet ds. Handlu”.

               ARTYKUŁ 2

               Skład i przewodnictwo

               1.
                     Zgodnie z art. 17.1 ust. 1 umowy Komitet ds. Handlu składa się z przedstawicieli Unii Europejskiej i Socjalistycznej Republiki Wietnamu.

               2.
                     Komitetowi ds. Handlu przewodniczą wspólnie członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za handel oraz minister przemysłu i handlu Wietnamu lub ich odpowiedni oddelegowani przedstawiciele.

               3.
                     W przypadku, gdy Komitetowi ds. Handlu przewodniczą wspólnie odpowiedni oddelegowani przedstawiciele, każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o nazwisku, stanowisku i danych kontaktowych oddelegowanego urzędnika odpowiedzialnego za współprzewodnictwo Komitetu ds. Handlu w imieniu tej Strony. Uznaje się, że ten oddelegowany urzędnik wyższego szczebla posiada upoważnienie do reprezentowania danej Strony do dnia, w którym Strona ta powiadomi drugą Stronę o nowym współprzewodniczącym.

               ARTYKUŁ 3

               Sekretariat

               1.
                     Urzędnicy służb odpowiedzialnych za handel każdej ze Stron działają wspólnie jako Sekretariat Komitetu ds. Handlu.

               2.
                     Sekretariat będzie pełnił rolę punktu kontaktowego i pośrednika w organizacji Komitetu ds. Handlu, jak określono w niniejszym regulaminie wewnętrznym.

               3.
                     Każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o nazwisku, stanowisku i danych kontaktowych urzędnika pełniącego w imieniu tej Strony funkcję członka Sekretariatu Komitetu ds. Handlu. Uznaje się, że ten urzędnik jest członkiem Sekretariatu jako przedstawiciel danej Strony do dnia, w którym Strona ta powiadomi drugą Stronę o nowym członku.

               ARTYKUŁ 4

               Posiedzenia

               1.
                     Komitet ds. Handlu zbiera się zgodnie z art. 17.1 ust. 2 umowy. W szczególności Komitet ds. Handlu zbiera się raz w roku, chyba że Komitet ds. Handlu postanowi inaczej lub, w pilnych przypadkach, na wniosek Strony.

               2.
                     Posiedzenia zwołuje współprzewodniczący reprezentujący Stronę, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.

               3.
                     Posiedzenie może odbyć się osobiście lub za pośrednictwem wideokonferencji albo w inny sposób.

               ARTYKUŁ 5

               Delegacje

               Przynajmniej 14 dni przed posiedzeniem, o ile to możliwe, członek Sekretariatu Komitetu ds. Handlu dla każdej ze Stron informuje członka Sekretariatu reprezentującego drugą Stronę o planowanym składzie delegacji odpowiednio Unii Europejskiej i Wietnamu. Na liście wskazuje się nazwisko i stanowisko każdego członka delegacji.

               ARTYKUŁ 6

               Porządek obrad

               1.
                     Sekretariat Komitetu ds. Handlu sporządza wstępny porządek danego posiedzenia na podstawie wniosku złożonego przez członka Sekretariatu reprezentującego Stronę, która pełni rolę gospodarza posiedzenia, wyznaczając termin na przedstawienie uwag przez drugą Stronę. O ile to możliwe, wstępny porządek obrad sporządzany jest 30 dni przed posiedzeniem, lecz nie później niż 14 dni przed posiedzeniem.

               2.
                     Komitet ds. Handlu przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Punkty, które nie znalazły się we wstępnym porządku obrad, mogą zostać umieszczone w porządku obrad w drodze konsensusu.

               ARTYKUŁ 7

               Protokół

               1.
                     Projekt protokołu z każdego posiedzenia jest sporządzany przez członka sekretariatu Strony, która pełni rolę gospodarza posiedzenia, w terminie 15 dni od zakończenia posiedzenia, chyba że współprzewodniczący podejmą inną decyzję. Projekt protokołu jest przekazywany w celu przedstawienia uwag członkowi Sekretariatu drugiej Strony.

               2.
                     Co do zasady w protokole podsumowuje się każdy punkt porządku obrad, w stosownych przypadkach z wyszczególnieniem:

               a)
                     wszystkich dokumentów przedłożonych Komitetowi ds. Handlu,

               b)
                     wszelkich oświadczeń, o których włączenie do protokołu z posiedzenia wystąpił jeden ze współprzewodniczących Komitetu ds. Handlu oraz

               c)
                     podjętych decyzji, wydanych zaleceń, uzgodnionych oświadczeń oraz wniosków przyjętych w odniesieniu do określonych punktów porządku obrad.

               3.
                     Protokół zawiera wykaz wszystkich decyzji Komitetu ds. Handlu podjętych w drodze procedury pisemnej na podstawie art. 8 ust. 2 od ostatniego posiedzenia Komitetu.

               4.
                     Załącznik do protokołu zawiera również listę nazwisk, stanowisk i funkcji wszystkich osób uczestniczących w posiedzeniu Komitetu ds. Handlu.

               5.
                     Członek Sekretariatu reprezentujący Stronę, która pełni rolę gospodarza posiedzenia, dostosowuje projekt protokołu na podstawie otrzymanych uwag, a projekt protokołu ze zmianami jest zatwierdzany przez Strony w terminie 30 dni od daty posiedzenia lub w dowolnym innym terminie uzgodnionym przez współprzewodniczących. Po zatwierdzeniu, Sekretariat sporządza dwa oryginały protokołów, a każda ze Stron otrzymuje jeden oryginał protokołu.

               6.
                     W przypadku gdy niniejsze zasady mają zastosowanie do posiedzeń specjalnych komitetów, protokoły z posiedzenia specjalnego komitetu są udostępniane na wszelkie kolejne posiedzenia Komitetu ds. Handlu.

               ARTYKUŁ 8

               Decyzje i zalecenia

               1.
                     Komitet ds. Handlu może podejmować decyzje i przyjmować zalecenia w odniesieniu do wszystkich kwestii, co do których umowa tak stanowi. Komitet ds. Handlu podejmuje decyzje i przyjmuje zalecenia w drodze konsensusu, jak przewidziano w art. 17.4 umowy.

               2.
                     W okresie między posiedzeniami Komitet ds. Handlu może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej.

               3.
                     Współprzewodniczący przedstawia drugiemu współprzewodniczącemu na piśmie tekst projektu decyzji lub zalecenia w języku roboczym Komitetu ds. Handlu. Druga Strona ma jeden miesiąc lub jakikolwiek dłuższy okres określony przez Stronę zgłaszającą wniosek na wyrażenie zgody na projekt decyzji lub zalecenia. Jeżeli druga Strona nie wyrazi swojej zgody, proponowana decyzja lub zalecenie jest omawiane i może zostać przyjęte na następnym posiedzeniu Komitetu ds. Handlu. Projekt decyzji lub zaleceń uznaje się za przyjęty, gdy druga Strona wyrazi zgodę, a przyjęcie zostaje odnotowane w protokole posiedzenia Komitetu, zgodnie z art. 7 ust. 2.

               4.
                     W przypadku gdy Komitet ds. Handlu jest upoważniony na mocy umowy do przyjmowania decyzji lub zaleceń, akty takie noszą odpowiednio nazwy „decyzja” lub „zalecenie”. Sekretariat Komitetu ds. Handlu nadaje takim decyzjom lub zaleceniom kolejną sygnaturę, podaje datę ich przyjęcia oraz opis ich przedmiotu. Każda decyzja i każde zalecenie zawierają datę ich wejścia w życie.

               5.
                     Decyzje i zalecenia przyjęte przez Komitet ds. Handlu są sporządzane w dwóch egzemplarzach poświadczonych przez współprzewodniczących i przekazywane po jednym każdej ze Stron.

               ARTYKUŁ 9

               Przejrzystość

               1.
                     Strony mogą uzgodnić w drodze konsensusu zwołanie posiedzenia publicznego.

               2.
                     Każda ze Stron może podjąć decyzję o publikacji decyzji i zaleceń Komitetu ds. Handlu we własnym dzienniku urzędowym lub w internecie.

               3.
                     Wszystkie dokumenty przedłożone przez Stronę należy traktować jako poufne, chyba że Strona postanowi inaczej.

               4.
                     Wstępne porządki obrad posiedzeń są podawane do publicznej wiadomości przed posiedzeniem Komitetu ds. Handlu. Protokoły posiedzeń zatwierdzone zgodnie z art. 7 podaje się do wiadomości publicznej.

               5.
                     Publikowanie i ujawnianie dokumentów, o których mowa w ust. 2–4, odbywa się zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami każdej ze Stron w zakresie ochrony danych i zgodnie z art. 17.15 umowy.

               ARTYKUŁ 10

               Języki

               1.
                     Językiem roboczym Komitetu ds. Handlu jest język angielski.

               2.
                     Komitet ds. Handlu przyjmuje decyzje dotyczące zmiany lub interpretacji umowy w językach, w których tekst umowy jest autentyczny. Wszystkie pozostałe decyzje Komitetu ds. Handlu, w tym ta, na podstawie której przyjęty zostaje niniejszy regulamin, są przyjmowane w języku roboczym, o którym mowa w ust. 1.

               3.
                     Każda ze Stron jest odpowiedzialna za tłumaczenie decyzji i innych dokumentów na swoje własne języki urzędowe, jeżeli jest to wymagane na podstawie niniejszego artykułu, i ponosi wydatki związane z takimi tłumaczeniami.

               ARTYKUŁ 11

               Wydatki

               1.
                     Każda ze Stron pokrywa wszelkie wydatki poniesione przez siebie, wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach Komitetu ds. Handlu, w szczególności jeśli chodzi o koszty personelu, koszty podróży i diety, a także koszty wideo- i telekonferencji oraz opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.

               2.
                     Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.

               3.
                     Koszty związane z tłumaczeniem ustnym z języków roboczych oraz na języki robocze Komitetu ds. Handlu podczas posiedzeń ponosi Strona pełniąca rolę gospodarza posiedzenia.

               ARTYKUŁ 12

               Specjalne komitety i grupy robocze

               1.
                     Komitet ds. Handlu zostaje poinformowany na piśmie o punktach kontaktowych wyznaczonych przez specjalne komitety i inne grupy robocze ustanowione na mocy umowy. Wszelka istotna korespondencja, komunikacja i odnośne dokumenty przesyłane przez punkty kontaktowe każdego specjalnego komitetu i grupy roboczej dotyczące wykonania umowy przekazuje się jednocześnie Sekretariatowi Komitetu ds. Handlu.

               2.
                     Zgodnie z art. 17.2 ust. 6 umowy specjalny komitet przedkłada Komitetowi ds. Handlu sprawozdania dotyczące wyników posiedzeń i wniosków z posiedzeń

               ARTYKUŁ 13

               Zmiany w regulaminie wewnętrznym

               Niniejszy regulamin może zostać zmieniony jedynie na piśmie decyzją Komitetu ds. Handlu zgodnie z art. 8.

               ARTYKUŁ 14

               Informacja dla Wspólnego Komitetu

               Zgodnie z art. 17.1 ust. 5 umowy Komitet ds. Handlu informuje Wspólny Komitet utworzony na mocy umowy o partnerstwie i współpracy w ramach wspólnych ram instytucjonalnych o swojej działalności oraz, w stosownych przypadkach, o działalności swoich specjalnych komitetów na regularnych posiedzeniach Wspólnego Komitetu.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.9.2021
            COM(2021) 612 final
            2021/0311(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie częściowego zawieszenia stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Białorusi o ułatwieniach w wydawaniu wiz

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               W dniu 1 lipca 2020 r. weszła w życie Umowa między UE a Republiką Białorusi o ułatwieniach w wydawaniu wiz (dalej „umowa o ułatwieniach wizowych”)
                  1
               , równolegle do umowy o readmisji
                  2
               . Celem umowy o ułatwieniach wizowych jest wprowadzenie, na zasadzie wzajemności, ułatwień w wydawaniu wiz obywatelom Unii i Białorusi planującym pobyt nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Umowa o ułatwieniach wizowych przyczynia się do zacieśnienia kontaktów międzyludzkich oraz propagowania wartości, w tym praw człowieka i wartości demokratycznych UE. W preambule umowy o ułatwieniach wizowych podkreślono znaczenie podstawowych zasad regulujących współpracę między UE a Białorusią, jak również obowiązków i zakresu odpowiedzialności – w tym poszanowania praw człowieka i zasad demokracji – wynikających z odpowiednich instrumentów międzynarodowych, którymi strony są związane.

               W dniu 12 października 2020 r. Rada przyjęła konkluzje w sprawie reakcji UE na wydarzenia na Białorusi
                  3
               . W swoich konkluzjach Rada ponownie podkreśliła, że wybory prezydenckie z dnia 9 sierpnia 2020 r. nie były ani wolne ani uczciwe oraz że reżim białoruski nie ma legitymacji demokratycznej. Rada ponownie wyraziła swoje pełne poparcie dla suwerenności i niezależności Białorusi oraz zwróciła uwagę na demokratyczne prawo narodu białoruskiego do wyboru prezydenta w wolnych i uczciwych wyborach, bez ingerencji z zewnątrz. Ponadto w konkluzjach przypomniano o środkach ograniczających, obejmujących zakaz podróżowania i zamrożenie aktywów, nałożonych na 40 osób odpowiedzialnych za sfałszowanie wyborów prezydenckich oraz brutalne stłumienie pokojowych protestów, jak również wyrażono gotowość UE do wprowadzenia dalszych środków ograniczających wobec podmiotów i urzędników wysokiego szczebla, w tym Aleksandra Łukaszenki
                  4
               .

               UE ograniczyła dwustronną współpracę z władzami białoruskimi na poziomie centralnym, zwiększyła wsparcie dla białoruskiego narodu i społeczeństwa obywatelskiego oraz dokonała stosownych zmian w dwustronnej pomocy finansowej. Zgodnie z tymi środkami UE niezwłocznie udostępniła dodatkowe środki finansowe ofiarom przemocy, organizacjom społeczeństwa obywatelskiego i niezależnym mediom.

               Kontynuowane są represje wobec działaczy opozycyjnych, organizacji społeczeństwa obywatelskiego, obrońców praw człowieka i niezależnych mediów. Zgodnie ze stanem na połowę września 2021 r. na Białorusi przetrzymywano ponad 670 więźniów politycznych, a z każdym tygodniem ich liczba rośnie. Toczą się przeciwko nim procesy sądowe o podłożu politycznym, często prowadzone za zamkniętymi drzwiami i w sposób pospieszny, a ich rezultatem są karygodne wyroki skazujące na wieloletnie więzienie.

               Umowa o ułatwieniach wizowych nadal jest stosowana, natomiast proces ustanawiania Wspólnego komitetu ds. ułatwień wizowych, który ma monitorować wykonanie umowy, został zawieszony.

               W odpowiedzi na trwające brutalne represje wobec wszystkich grup społeczeństwa białoruskiego, a w szczególności w odpowiedzi na porwanie samolotu pasażerskiego w dniu 23 maja 2021 r., UE wprowadziła wobec przewoźników białoruskich zakaz lotów w przestrzeni powietrznej UE oraz dostępu do lotnisk UE
                  5
               , przyjęła czwarty pakiet sankcji wymieniających konkretne osoby i podmioty
                  6
                oraz ukierunkowane sankcje gospodarcze
                  7
               .

               Po wprowadzeniu tych środków władze Białorusi, w ramach działań odwetowych, ogłosiły w dniu 28 czerwca 2021 r. zawieszenie uczestnictwa w Partnerstwie Wschodnim oraz zawieszenie stosowania umowy z UE o readmisji. Ponadto Białoruś wezwała na konsultacje swojego ambasadora przy UE, zasugerowała wyjazd ambasadora UE na Białorusi na konsultacje do Brukseli oraz zapowiedziała, że wobec przedstawicieli instytucji europejskich i osób z UE, które przyczyniły się do przygotowania sankcji, zostanie wydany zakaz wjazdu na terytorium Białorusi. Władze białoruskie zażądały, aby zawieszono działalność instytutów kultury prowadzonych przez państwa członkowskie. Białoruś ogłosiła również, że rozważy dalsze możliwe środki odwetowe. Ponadto w dniu 8 września 2021 r. w parlamencie białoruskim przedłożono projekt ustawy w sprawie zawieszenia stosowania umowy z UE o readmisji.

               Mimo, że sytuacja na granicy zewnętrznej UE z Białorusią ustabilizowała się pod względem liczby osób przybywających – w tym w wyniku zawieszenia bezpośrednich lotów z Bagdadu do Mińska – nadal pozostaje napięta, presja migracyjna utrzymuje się, a liczba udaremnionych prób nielegalnego przekroczenia granicy wciąż jest wysoka. Do dnia 19 września 2021 r. granicę litewsko-białoruską nielegalnie przekroczyło 4145 osób; to 56 razy więcej niż w 2020 r. Ponad połowa obywateli państw trzecich, którzy przekroczyli granicę litewską z Białorusią, przybyła z Iraku (2805), kolejną grupą byli obywatele Kongo (Brazzaville) i Kamerunu, a niewielki odsetek stanowili obywatele Syrii, Iranu i Afganistanu. W odniesieniu do Polski w tym samym okresie granicę z Białorusią przekroczyło 1 493 obywateli państw trzecich. To 23 razy więcej osób w porównaniu z 2020 r. W tym przypadku główną narodowością są również Irakijczycy, jednak odsetek obywateli Afganistanu jest większy. W ujęciu względnym Łotwa doświadczyła jednak największego wzrostu liczby przypadków niedozwolonego przekroczenia granicy, odnotowując 377 takich przypadków w 2021 r. w porównaniu z 3 w 2020 r. Podobną tendencję zaobserwowano w odniesieniu do wniosków o udzielenie azylu. W porównaniu z tym samym okresem ubiegłego roku, do tej pory w 2021 r. Litwa zarejestrowała 14 razy więcej wniosków azylowych (2 399), głównie od obywateli Iraku (50 %). Polska zarejestrowała 131 % więcej wniosków (4109), przy czym wnioski składali najczęściej obywatele Afganistanu (33 %), Białorusi (29 %) i Rosji (18 %). Łotwa również otrzymała 465 wniosków o udzielenie azylu, tj. prawie 6 razy więcej niż w 2020 r.

               Ten nagły wzrost sugeruje, że z pobudek politycznych reżim zachęca do migracji nieuregulowanej, w szczególności w ramach działań odwetowych wobec Litwy, Polski i Łotwy za ich stanowisko w sprawie Białorusi. Działania Białorusi przeciwko państwom członkowskim UE wymagają jednolitej reakcji.

               2.PROPONOWANE ŚRODKI

               Umowę o ułatwieniach wizowych zawarto przy założeniu, że jedną z podstawowych zasad regulujących współpracę między Unią a Białorusią, jak również ich obowiązki i zakres odpowiedzialności, jest poszanowanie praw człowieka i zasad demokracji
                  8
               . Zarówno Unia, jak i Białoruś uznały, że umowa o ułatwieniach wizowych nie powinna prowadzić do migracji nieuregulowanej, i zwróciły szczególną uwagę na kwestie bezpieczeństwa i readmisji
                  9
               .

               W obliczu powyższego Białoruś narusza te zasady. Nie tylko naraża ona wzajemne stosunki z Unią i jej państwami członkowskimi, lecz również dopuszcza się naruszeń praw człowieka, co jest niezgodne z jej zobowiązaniami międzynarodowymi
                  10
               .

               W związku z tym odpowiednim środkiem jest zawieszenie stosowania niektórych artykułów umowy o ułatwieniach wizowych, które przewidują ułatwienia dla pewnych konkretnych kategorii wnioskodawców, a mianowicie:

               (i) w przypadku członków oficjalnych delegacji Białorusi, w tym stałych członków takich delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie skierowane do Białorusi powinni uczestniczyć w oficjalnych spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w wydarzeniach organizowanych na terytorium jednego z państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

               (ii) w przypadku rządów i parlamentów krajowych i regionalnych Białorusi, trybunału konstytucyjnego i sądu najwyższego Białorusi w zakresie pełnionych przez nich obowiązków służbowych.

               Należy zatem zawiesić stosowanie następujących artykułów umowy o ułatwieniach wizowych: art. 4 ust. 1 lit. a) „Dokumenty potwierdzające cel podróży”, art. 5 ust. 1 lit. a) i b), art. 5 ust. 2 lit. a) „Wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu” i art. 6 ust. 3 lit. a) i b) „Opłaty za rozpatrzenie wniosku wizowego”.

               Z chwilą wejścia w życie decyzji Rady stosowanie zasad ustanowionych w tych postanowieniach zostanie zawieszone. Zamiast tego zastosowanie będą miały przepisy kodeksu wizowego
                  11
               .

               Stosowanie pozostałych postanowień umowy o ułatwieniach wizowych nie zostaje zawieszone, a ułatwienia przewidziane w tych postanowieniach nadal będą stosowane w odniesieniu do zwykłych obywateli Białorusi. Pozwoli to na utrzymanie kontaktów międzyludzkich. Postanowienia umowy o ułatwieniach wizowych, które nie zostały zawieszone, nie powinny być jednak wykorzystywane do obejścia celu decyzji Rady w sprawie częściowego zawieszenia umowy o ułatwieniach wizowych. Państwa członkowskie powinny zgłaszać Komisji wszelkie próby obejścia lub domniemanego obejścia częściowego zawieszenia umowy o ułatwieniach wizowych.

               3.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Proceduralną podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Materialną podstawą prawną jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               Ponadto art. 14 ust. 5 umowy o ułatwieniach wizowych stanowi, że [k]ażda ze Stron może zawiesić wykonywanie niektórych lub wszystkich postanowień niniejszej umowy. O decyzji w sprawie zawieszenia należy powiadomić drugą Stronę nie później niż 48 godzin przed jej wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej umowy, bezzwłocznie powiadamia o tym drugą Stronę.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  nie dotyczy

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, a mianowicie zawieszenia pewnych obowiązujących ułatwień dla urzędników białoruskich przy jednoczesnym dalszym wspieraniu zwykłych obywateli Białorusi za pomocą ułatwienia procedur wizowych.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               2021/0311 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie częściowego zawieszenia stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Białorusi o ułatwieniach w wydawaniu wiz

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) oraz art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 1 lipca 2020 r. weszła w życie Umowa między Unią Europejską a Republiką Białorusi o ułatwieniach w wydawaniu wiz
                  12
                („umowa”), równolegle do Umowy między Unią Europejską a Republiką Białorusi o readmisji osób przebywających nielegalnie
                  13
                („umowa o readmisji”).

               (2)Celem umowy jest wprowadzenie, na zasadzie wzajemności, ułatwień w wydawaniu wiz obywatelom Unii i Białorusi planującym pobyt nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu. Umowa przyczynia się do zacieśnienia kontaktów międzyludzkich oraz propagowania wartości, w tym praw człowieka i wartości demokratycznych.

               (3)Zgodnie z art. 14 ust. 5 umowy każda ze stron może zawiesić wykonywanie niektórych lub wszystkich postanowień tej umowy. Drugą stronę należy zawiadomić o decyzji w sprawie zawieszenia nie później niż 48 godzin przed jej wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia strona, która zawiesiła stosowanie umowy, bezzwłocznie zawiadamia o tym drugą stronę.

               (4)W odpowiedzi na trwające brutalne represje wobec wszystkich grup społeczeństwa na Białorusi, a w szczególności w odpowiedzi na porwanie samolotu pasażerskiego w dniu 23 maja 2021 r., rozporządzeniem (WE) nr 765/2006
                  14
                i decyzją 2012/642/WPZiB
                  15
                Unia wprowadziła wobec przewoźników białoruskich zakaz lotów nad terytorium Unii i zakaz dostępu do lotnisk w Unii oraz ustanowiła czwarty pakiet sankcji wymieniających konkretne osoby i podmioty oraz ukierunkowane sankcje gospodarcze.

               (5)Po wprowadzeniu tych środków Białoruś, w ramach działań odwetowych, ogłosiła w dniu 28 czerwca 2021 r. zawieszenie uczestnictwa w Partnerstwie Wschodnim oraz zawieszenie stosowania umowy o readmisji. W dniu 8 września 2021 r. w parlamencie białoruskim przedłożono projekt ustawy w sprawie zawieszenia stosowania umowy z Unią Europejską o readmisji.

               (6)Jednocześnie Litwa, a ostatnio również Polska i Łotwa odnotowują niespotykany wzrost nieuregulowanych przepływów migracyjnych z Białorusi. Ten nagły wzrost sugeruje, że z pobudek politycznych reżim zachęca do migracji nieuregulowanej, w szczególności w ramach działań odwetowych wobec Litwy, Polski i Łotwy za ich stanowisko w sprawie Białorusi.

               (7)Powyższe działania prowadzone przez Białoruś stanowią naruszenie zasad stanowiących podstawę zawarcia umowy i są sprzeczne z interesem Unii i jej państw członkowskich. W szczególności działania Białorusi są niezgodne z prawami człowieka i zasadami demokracji oraz sprzyjają migracji nieuregulowanej z terytorium Białorusi do Unii.

               (8)W związku z tym należy zawiesić stosowanie niektórych postanowień umowy przewidujących ułatwienia dla niektórych kategorii osób ubiegających się o wizę krótkoterminową, a mianowicie członków oficjalnych delegacji Białorusi, członków rządów i parlamentów krajowych i regionalnych Białorusi, trybunału konstytucyjnego i sądu najwyższego Białorusi w zakresie pełnionych przez nich obowiązków służbowych,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Zawiesza się stosowanie następujących postanowień umowy:

               a)art. 4 ust. 1 lit. a) w odniesieniu do każdej osoby ubiegającej się o wizę, będącej członkiem oficjalnej delegacji Białorusi, w tym stałym członkiem takiej delegacji, który na oficjalne zaproszenie skierowane do Białorusi ma uczestniczyć w oficjalnych spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w wydarzeniach organizowanych na terytorium jednego z państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

               b)art. 5 ust. 1 lit. a) i b) w odniesieniu do każdej osoby ubiegającej się o wizę, będącej członkiem rządu lub parlamentu krajowego lub regionalnego Białorusi, trybunału konstytucyjnego lub sądu najwyższego Białorusi w zakresie pełnionych przez nich obowiązków służbowych, jak również każdej osoby ubiegającej się o wizę, będącej stałym członkiem oficjalnej delegacji Białorusi, który na oficjalne zaproszenie skierowane do Białorusi ma regularnie uczestniczyć w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w wydarzeniach organizowanych na terytorium jednego z państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

               c)art. 5 ust. 2 lit. a) w odniesieniu do każdej osoby ubiegającej się o wizę, będącej członkiem oficjalnej delegacji Białorusi, który na oficjalne zaproszenie skierowane do Białorusi ma regularnie uczestniczyć w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w wydarzeniach organizowanych na terytorium jednego z państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

               d)art. 6 ust. 3 lit. a) i b) w odniesieniu do każdej osoby ubiegającej się o wizę, będącej członkiem rządu lub parlamentu krajowego lub regionalnego Białorusi, trybunału konstytucyjnego lub sądu najwyższego Białorusi, jak również każdej osoby ubiegającej się o wizę, będącej członkiem oficjalnej delegacji Białorusi, który na oficjalne zaproszenie skierowane do Białorusi ma uczestniczyć w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w wydarzeniach organizowanych na terytorium jednego z państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie drugiego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Umowa między Unią Europejską a Republiką Białorusi o ułatwieniach w wydawaniu wiz (Dz.U. L 180 z 9.6.2020).

                     (2)

                        Umowa między Unią Europejską a Republiką Białorusi o readmisji osób przebywających nielegalnie (Dz.U. L 181 z 9.6.2020).

                     (3)

                        Konkluzje Rady w sprawie Białorusi z dnia 12 października 2020 r., 11661/20.

                     (4)

                        Drugi pakiet sankcji przyjęto w dniu 6 listopada 2020 r. (rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2020/1648 z dnia 6 listopada 2020 r. wykonujące art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi; decyzja wykonawcza Rady (WPZiB) 2020/1650 z dnia 6 listopada 2020 r. wykonująca decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 370I)). Trzeci pakiet sankcji przyjęto w dniu 17 grudnia 2020 r. (rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2020/2129 z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi; decyzja wykonawcza Rady (WPZiB) 2020/2130 z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 426I)). Środki ograniczające w obu pakietach obejmują zakaz podróżowania oraz zamrożenie aktywów i dotyczą osób fizycznych i podmiotów wymienionych w powyższych aktach.

                     (5)

                        Rozporządzenie Rady (UE) 2021/907 z dnia 4 czerwca 2021 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi i decyzja Rady (WPZiB) 2021/908 z dnia 4 czerwca 2021 r. w sprawie zmiany decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. L 197I).

                     (6)

                        Rozporządzenie Rady (UE) 2021/996 z dnia 21 czerwca 2021 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających wobec Białorusi; rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi; rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/999 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi; decyzja Rady (WPZiB) 2021/1001 z dnia 21 czerwca 2021 r. zmieniająca decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi; decyzja wykonawcza Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. L 219I). Osoby fizyczne i podmioty wymienione w powyższych aktach są objęte zamrożeniem aktywów, a obywatele i przedsiębiorstwa UE mają zakaz udostępniania środków pieniężnych tym osobom i podmiotom. Środki ograniczające obejmują również zakaz podróżowania osób wymienionych w tych aktach.

                     (7)

                        Rozporządzenie Rady (UE) 2021/1030 z dnia 24 czerwca 2021 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających wobec Białorusi; decyzja Rady (WPZiB) 2021/1031 z dnia 24 czerwca 2021 r. zmieniająca decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. L 224I).

                     (8)

                        Motyw 3 preambuły umowy o ułatwieniach wizowych.

                     (9)

                        Motyw 2 preambuły umowy o ułatwieniach wizowych.

                     (10)

                        Jak przedstawiono w sprawozdaniu specjalnego sprawozdawcy ds. sytuacji w zakresie praw człowieka na Białorusi, Anaïs Marin, A/HRC/47/49, 4 maja 2021 r.

                     (11)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy, Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (12)

                        Umowa między Unią Europejską a Republiką Białorusi o ułatwieniach w wydawaniu wiz (Dz.U. L 180 z 9.6.2020).

                     (13)

                        Umowa między Unią Europejską a Republiką Białorusi o readmisji osób przebywających nielegalnie (Dz.U. L 181 z 9.6.2020).

                     (14)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 134 z 20.5.2006, s. 1), zmienione rozporządzeniem Rady (UE) 2021/907 (Dz.U. L 197I z 4.6.2021), rozporządzeniem Rady (UE) 2021/996 (Dz.U. L 219I z 21.6.2021, s. 1), rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2021/997 (Dz.U. L 219I z 21.6.2021, s. 3), rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2021/999 (Dz.U. L 219I z 21.6.2021, s. 55) i rozporządzeniem Rady (UE) 2021/1030 (Dz.U. L 224I z 24.6.2021, s. 1).

                     (15)

                        Decyzja Rady (WE) nr 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 285 z 17.10.2012, s. 1), zmieniona decyzją Rady (WPZiB) 2021/908 (Dz.U. L 197I z 4.6.2021, s. 3), decyzją Rady (WPZiB) 2021/1001 (Dz.U. L 219I z 21.6.2021, s. 67), decyzją wykonawczą Rady (WPZiB) 2021/1002 (Dz.U. L 219I z 21.6.2021, s. 70) i decyzją Rady (WPZiB) 2021/1031 (Dz.U. L 224I z 24.6.2021).