               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.10.2018
            COM(2018) 669 final
            2018/0340(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym trzeciej raty za 2018 r.

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Niniejszy wniosek dotyczy projektu decyzji Rady dotyczącej trzeciej raty wkładów finansowych na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), wnoszonych przez państwa członkowskie w roku 2018.

                  11. EFR oraz inne fundusze EFR, które nie zostały jeszcze zamknięte (tj. 8., 9. i 10. EFR), są zarządzane według zasad określonych w następujących dokumentach:

                  – obowiązująca Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP-UE”), z późniejszymi zmianami
                     1
                  ;

                  – Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020, zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE, oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
                     2
                   („umowa wewnętrzna” dotycząca 11. EFR);

                  – rozporządzenie Rady (UE) 2015/323 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju
                     3
                   („rozporządzenie finansowe dotyczące 11. EFR”).

                  Wymienione wyżej dokumenty zawierają wieloletnie zobowiązania państw członkowskich do zapewnienia wsparcia finansowego na rzecz EFR. Rozporządzenie finansowe dotyczące 11. EFR przewiduje regularne wnoszenie wkładów przez państwa członkowskie do EFR na podstawie wcześniej ustalonych zobowiązań finansowych. Regularne wkłady są następstwem technicznych decyzji Rady odzwierciedlających realizację podjętych wcześniej zobowiązań finansowych.

                  Niektóre pozycje w uzasadnieniu nie mają zatem zastosowania do wezwań do wnoszenia regularnych wkładów, takich jak niniejsze wezwanie.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Zob. pkt 1. Przyczyny i cele wniosku

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Zob. pkt 1. Przyczyny i cele wniosku

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Zgodnie z art. 7 umowy wewnętrznej
                     4
                   wkłady państw członkowskich na poczet 11. EFR są zatwierdzane decyzją Rady przyjmowaną kwalifikowaną większością głosów.

                  Zgodnie z art. 21 ust. 7 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR w przypadku każdej z kwot określa się kwotę, którą zarządza Komisja, i kwotę, którą zarządza Europejski Bank Inwestycyjny (EBI).

                  Zgodnie z art. 52 rozporządzenia finansowego w sprawie 11. EFR Europejski Bank Inwestycyjny przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.

                  Zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują dostępne kwoty z tytułu poprzednich EFR, jednego po drugim. W przypadku Komisji wszystkie kwoty z tytułu poprzednich EFR zostały wykorzystane, dlatego też wezwania do wniesienia wkładów, o których mowa w niniejszym wniosku, dotyczą kwot w ramach 11. EFR.

                  Zgodnie z art. 21 ust. 5 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR Rada podejmuje decyzję w sprawie niniejszego wniosku nie później niż w terminie 21 dni kalendarzowych od jego przedstawienia przez Komisję.

                  Art. 23 ust. 1 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR stanowi, że w przypadku nieprzekazania raty wkładu w terminie dane państwo członkowskie zobowiązane jest zapłacić odsetki od niewpłaconej kwoty, zgodnie z zasadami określonymi w tym artykule.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Zob. pkt 1. Przyczyny i cele wniosku

               •Proporcjonalność

                  Zob. pkt 1. Przyczyny i cele wniosku

               •Wybór instrumentu

                  Zob. pkt 1. Przyczyny i cele wniosku

               2018/0340 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym trzeciej raty za 2018 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
                  5
                („umowa wewnętrzna”), w szczególności jej art. 7 ust. 2,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym dotyczącym 11. EFR”)
                  6
               , w szczególności jego art. 21 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 5 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR Komisja do dnia 10 października 2018 r. przedstawia wniosek określający a) kwotę trzeciej raty wkładu na 2018 r. oraz b) skorygowaną roczną kwotę wkładu na rok 2018, jeżeli kwota ta odbiega od rzeczywistych potrzeb.

               (2)Zgodnie z art. 52 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR Europejski Bank Inwestycyjny przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.

               (3)Art. 22 ust. 1 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR. Należy zatem wezwać do wniesienia wkładów w ramach 11. EFR w odniesieniu do środków zarządzanych przez Komisję Europejską.

               (4)Decyzją (UE) 2018/965, w dniu 9 lipca 2018 r., na wniosek Komisji Europejskiej, Rada przyjęła decyzję ustalającą roczną kwotę wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2018 r. w wysokości 4 250 000 000 EUR dla Komisji Europejskiej oraz 250 000 000 EUR dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego
                  7
               ,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Poszczególne wkłady na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, które państwa członkowskie przekazują Komisji Europejskiej i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu w ramach trzeciej raty za 2018 r., określono w tabeli w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

                     (2)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17–38.

                     (4)

                        Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

                     (5)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

                     (6)

                        Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17–38.

                     (7)

                        Dz.U. L 172 z 9.7.2018, s. 4–5.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.10.2018
            COM(2018) 669 final
            ZAŁĄCZNIK
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym trzeciej raty za 2018 r.

               ZAŁĄCZNIK

                        PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

                        Klucz dot. 10. EFR w %

                        Klucz dot. 11. EFR w %

                        3. rata za 2018 r. (w EUR)

                        Ogółem

                        Komisja

                        EBI

                        11. EFR

                        10. EFR

                        BELGIA

                        3,53

                        3,24927

                        29 243 430,00

                        0,00

                        29 243 430,00

                        BUŁGARIA

                        0,14

                        0,21853

                        1 966 770,00

                        0,00

                        1 966 770,00

                        REPUBLIKA CZESKA

                        0,51

                        0,79745

                        7 177 050,00

                        0,00

                        7 177 050,00

                        DANIA

                        2,00

                        1,98045

                        17 824 050,00

                        0,00

                        17 824 050,00

                        NIEMCY

                        20,50

                        20,57980

                        185 218 200,00

                        0,00

                        185 218 200,00

                        ESTONIA

                        0,05

                        0,08635

                        777 150,00

                        0,00

                        777 150,00

                        IRLANDIA

                        0,91

                        0,94006

                        8 460 540,00

                        0,00

                        8 460 540,00

                        GRECJA

                        1,47

                        1,50735

                        13 566 150,00

                        0,00

                        13 566 150,00

                        HISZPANIA

                        7,85

                        7,93248

                        71 392 320,00

                        0,00

                        71 392 320,00

                        FRANCJA

                        19,55

                        17,81269

                        160 314 210,00

                        0,00

                        160 314 210,00

                        CHORWACJA

                        0,00

                        0,22518

                        2 026 620,00

                        0,00

                        2 026 620,00

                        WŁOCHY

                        12,86

                        12,53009

                        112 770 810,00

                        0,00

                        112 770 810,00

                        CYPR

                        0,09

                        0,11162

                        1 004 580,00

                        0,00

                        1 004 580,00

                        ŁOTWA

                        0,07

                        0,11612

                        1 045 080,00

                        0,00

                        1 045 080,00

                        LITWA

                        0,12

                        0,18077

                        1 626 930,00

                        0,00

                        1 626 930,00

                        LUKSEMBURG

                        0,27

                        0,25509

                        2 295 810,00

                        0,00

                        2 295 810,00

                        WĘGRY

                        0,55

                        0,61456

                        5 531 040,00

                        0,00

                        5 531 040,00

                        MALTA

                        0,03

                        0,03801

                        342 090,00

                        0,00

                        342 090,00

                        NIDERLANDY

                        4,85

                        4,77678

                        42 991 020,00

                        0,00

                        42 991 020,00

                        AUSTRIA

                        2,41

                        2,39757

                        21 578 130,00

                        0,00

                        21 578 130,00

                        POLSKA

                        1,30

                        2,00734

                        18 066 060,00

                        0,00

                        18 066 060,00

                        PORTUGALIA

                        1,15

                        1,19679

                        10 771 110,00

                        0,00

                        10 771 110,00

                        RUMUNIA

                        0,37

                        0,71815

                        6 463 350,00

                        0,00

                        6 463 350,00

                        SŁOWENIA

                        0,18

                        0,22452

                        2 020 680,00

                        0,00

                        2 020 680,00

                        SŁOWACJA

                        0,21

                        0,37616

                        3 385 440,00

                        0,00

                        3 385 440,00

                        FINLANDIA

                        1,47

                        1,50909

                        13 581 810,00

                        0,00

                        13 581 810,00

                        SZWECJA

                        2,74

                        2,93911

                        26 451 990,00

                        0,00

                        26 451 990,00

                        ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

                        14,82

                        14,67862

                        132 107 580,00

                        0,00

                        132 107 580,00

                        OGÓŁEM UE-28

                        100,00

                        100,00

                        900 000 000,00

                        0,00

                        900 000 000,00


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.10.2018
            COM(2018) 682 final
            2018/0351(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG(Omnibus II)
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady) ma na celu zmianę załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG w celu uwzględnienia dyrektywy 2014/51/UE w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych)
                  1
               .

               Dostosowania zawarte w projekcie załączonej decyzji Wspólnego Komitetu EOG wykraczają poza to, co można uznać za zwykłe dostosowania techniczne w rozumieniu rozporządzenia Rady nr 2894/94. Rada określi zatem stanowisko Unii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG rozszerza zakres obowiązującej polityki UE na państwa EOG–EFTA (Norwegia, Islandia i Liechtenstein).

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Rozszerzenie dorobku prawnego UE na państwa EOG–EFTA poprzez jego uwzględnienie w Porozumieniu EOG jest przeprowadzane zgodnie z celami i zasadami tego Porozumienia w celu stworzenia dynamicznego i jednorodnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opartego na wspólnych przepisach i równych warunkach konkurencji.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Przepisy, które mają zostać uwzględnione w Porozumieniu EOG, opierają się na art. 50, 53, 62 i 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  2
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               ESDZ we współpracy ze służbami Komisją przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. ESDZ ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić stanowisko Unii Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

               Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

                  Proces uwzględnienia dorobku prawnego UE w Porozumieniu EOG jest przeprowadzany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym potwierdza się przyjęte podejście.

               •Proporcjonalność

                  Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Nie przewiduje się, by uwzględnienie wyżej wspomnianego aktu prawnego w Porozumieniu EOG miało wpływ na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Nie dotyczy.

               2018/0351 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej
                  we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany
                  załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

                  (Omnibus II)

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 50, art. 53 ust. 62 oraz art. 114, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  4
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika IX do Porozumienia EOG, w którym zawarto postanowienia dotyczące usług finansowych.

               (3)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/51/UE
                  5
               .

               (4)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IX do Porozumienia EOG.

               (5)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG załączonej do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/51/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającą dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), Dz.U. L 153 z 22.5.2014, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6-8.

                     (3)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (4)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (5)

                        dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/51/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającą dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), Dz.U. L 153 z 22.5.2014, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.10.2018
            COM(2018) 682 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku dotyczącego
            DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG, dotyczącego zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG(OMNIBUS II)

               ZAŁĄCZNIK

                  DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
                  nr

               z dnia 0.0.0 r.

               zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/51/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającą dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych)
                  1
               .

               (2)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IX do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W załączniku IX do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

               1.W pkt 1 (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE) wprowadza się następujące zmiany:

               (i)dodaje się tiret w brzmieniu:

               „-32014 L 0051: dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/51/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 153 z 22.5.2014, s. 1).”;

               (ii)dodaje się następujące dostosowania:

               „k)Odniesienia do uprawnień EIOPA na mocy art. 18 i 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 w dyrektywie są rozumiane jako odniesienia, w przypadkach przewidzianych w i zgodnie z pkt 31h niniejszego załącznika, do uprawnień Urzędu Nadzoru EFTA odnośnie do państw EFTA.

               l)W art. 52 ust. 3 i 77a ust. 1 po słowie »Rady« dodaje się słowa »Urzędu Nadzoru EFTA, Stałego Komitetu Państw EFTA«.

               m)W art. 65a po słowie »EIOPA« dodaje się słowa »lub, odpowiednio, Urząd Nadzoru EFTA«.

               n)W art. 70 odniesienia do „banków centralnych Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC)” i „banków centralnych ESBC” należy rozumieć jako obejmujące, poza znaczeniem nadanym im w dyrektywie, krajowe banki centralne państw EFTA.

               o)W art. 138 ust. 4, w odniesieniu do państw EFTA, słowo »EIOPA« otrzymuje brzmienie »Urząd Nadzoru EFTA«, a słowa »ogłoszonej przez EIOPA« otrzymują brzmienie »zgodnie z oświadczeniem Urzędu Nadzoru EFTA na podstawie projektów przygotowanych przez EIOPA«;

               p)Informacje pochodzące z państw EFTA nie są wymieniane przez EIOPA w ramach porozumień o współpracy zawartych z państwem trzecim lub jego władzami na mocy art. 172 ust. 4 lit. e) lub art. 260 ust. 5 lit. e) bez wyraźnej zgody organów, które je ujawniły oraz, w stosownych przypadkach, wyłącznie do celów, na które organy te wyraziły zgodę.

               q)W art. 308b ust. 15 w odniesieniu do państw EFTA słowa »23 maja 2014 r.« otrzymują brzmienie »daty wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr.../... z dnia...[niniejszej decyzji]«.”.

               2.W pkt 29b (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/71/WE), 31eb (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009) i 31i (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010) dodaje się następujące tiret:

               „-32014 L 0051: dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/51/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 153 z 22.5.2014, s. 1).”.

               3.W pkt 31h (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010) dodaje się, co następuje:

               „, zmienione:

               -32014 L 0051: dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/51/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 153 z 22.5.2014, s. 1).”.

               Artykuł 2

               Teksty dyrektywy 2014/51/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG*.

                  2Artykuł 4

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

                     (1)

                        Dz.U. L 153 z 22.5.2014, s. 1.

                     (2)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.10.2018
            COM(2018) 731 final
            2018/0379(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na trzydziestym ósmym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, w odniesieniu do poprawek do załączników II i III do konwencji

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na trzydziestym ósmym dorocznym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, które odbędzie się w Strasburgu we Francji w dniach 27–30 listopada 2018 r., w związku z przewidywanym przyjęciem przez Stały Komitet decyzji dotyczącej dwóch poprawek do załącznika II i załącznika III do konwencji.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt

               Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk z 1979 r. (konwencja berneńska) (zwana dalej „umową”) ma na celu ochronę europejskich gatunków dzikiej flory i fauny oraz ich siedlisk przyrodniczych, zwłaszcza tych, których ochrona wymaga współpracy kilku państw. Jest to traktat międzyrządowy zawarty pod egidą Rady Europy. Umowa ta weszła w życie z dniem 1 czerwca 1982 r. Wspólnota Europejska jest umawiającą się stroną umowy od dnia 1 września 1982 r.
                  1
                Obecnie umowa ma 51 umawiających się stron, w tym wszystkie państwa członkowskie UE.

               2.2.Stały Komitet

               Stały Komitet jest organem decyzyjnym konwencji, który ma uprawnienia do oceny stanu ochrony gatunków i w konsekwencji do dokonywania przeglądu wykazów gatunków wymienionych w załącznikach do konwencji. Jego funkcje są wyliczone w art. 13–15 umowy. Komitet zbiera się przynajmniej co dwa lata, a także ilekroć zażąda tego większość umawiających się stron. Zwyczajowo Stały Komitet zbiera się co roku.

               Stanowisko Unii w sprawie poprawek do załączników zostaje określone w drodze decyzji Rady na wniosek Komisji.

               2.3.Planowany akt Stałego Komitetu

               W dniach 27–30 listopada 2018 r., podczas trzydziestego ósmego dorocznego posiedzenia Stałego Komitetu umowy w Strasburgu we Francji, ma zostać przyjęta decyzja w sprawie dwóch poprawek do załącznika II i załącznika III do umowy („planowany akt”).

               Zgodnie z art. 17 umowy poprawkę do załączników przyjmuje się większością dwóch trzecich głosów umawiających się stron. Wchodzi ona w życie w stosunku do wszystkich stron trzy miesiące po przyjęciu przez Stały Komitet, chyba że jedna trzecia umawiających się stron zgłosiła zastrzeżenia. Poprawka staje się obowiązująca dla tych umawiających się stron, które nie zgłosiły zastrzeżeń.

               Celem planowanego aktu prawnego jest wprowadzenie poprawek do załącznika II i załącznika III do umowy, jak przewidziano w art. 17 umowy.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Zaproponowano dwie następujące poprawki do załączników do Konwencji.

               1) Szwajcaria zaproponowała obniżenie poziomu ochrony wilka (Canis lupus), przenosząc ten gatunek z załącznika II (ściśle chronione gatunki fauny) do załącznika III (chronione gatunki fauny, w przypadku których możliwa jest regulacja).

               Szwajcaria uzasadnia wniosek, argumentując, że liczba wilków w Europie znacznie się zwiększyła od czasu wejścia konwencji w życie i w związku z tym gatunek ten nie wymaga już ścisłego poziomu ochrony. Poprawka umożliwi zarządzanie populacją wilków i jej kontrolę (również przez odstrzał) bez konieczności wydawania odstępstw na mocy art. 9 konwencji. Poziom ochrony byłby zatem niższy w odniesieniu do wszystkich populacji wilków na całym terytorium należącym do umawiających się stron konwencji, bez względu na stan zachowania gatunku i tendencje zachodzące w ich populacji. Wniosek Szwajcarii w istocie prowadziłby do tego najniższego wspólnego mianownika w odniesieniu do zachowania populacji wilków w całej Europie i nie jest on zgodny z obecnym stanem ochrony prawnej wilków określonym w dyrektywie siedliskowej.

               W świetle niedawno przeprowadzonego badania
                  2
                na dziewięć głównie transgranicznych populacji wilków zamieszkujących w Unii i sąsiadujących z nią krajach tylko trzy kwalifikują się do kategorii „najniższego stopnia zagrożenia”, podczas gdy sześć populacji jest „narażonych” lub „bliskich zagrożenia”. Populacja zamieszkująca w zachodnio-środkowych Alpach należących do Szwajcarii kwalifikuje się do kategorii „gatunek narażony” według Czerwonej listy gatunków zagrożonych IUCN.

               O ile znane są problemy związane ze współistnieniem ludzi i wilków wynikające ze zwiększającej się liczby osobników i zasięgu ich występowania, o tyle wniosek Szwajcarii dotyczący obniżenia poziomu ochrony wilków w całej Europie nie jest uzasadniony z punktu widzenia nauki i zachowania gatunku.

               Każdy wniosek w sprawie zmiany stanu ochrony prawnej wilków w Europie powinien opierać się na pełnej ocenie jego skutków dla stanu zachowania tego gatunku w całej Europie. Z dostępnych informacji wynika, że w większości państw członkowskich UE, w szczególności w tych, w których wilki podlegają ścisłej ochronie, stan zachowania tego gatunku jest nadal niezadowalający.

               Ponadto w 2019 r. państwa członkowskie UE przedstawią aktualne sprawozdania na temat stanu zachowania wilka, zgodnie z wymogiem określonym w art. 17 dyrektywy siedliskowej. Unia powinna zatem odroczyć przedstawienie stanowiska w sprawie proponowanej poprawki do czasu, kiedy takie informacje staną się dostępne.

               2) Norwegia przedłożyła wniosek o przeniesienie gatunku gęsi bernikli białolicej (Branta leucopsis) z załącznika II (ściśle chronione gatunki fauny) do załącznika III (chronione gatunki fauny, w przypadku których możliwa jest regulacja). We wniosku uzasadnia się, że całkowita wielkość populacji bernikli białolicej zwiększyła się wielokrotnie w latach 1980–2010 (z110 000 do 1 319 000) między innymi z powodu intensyfikacji rolnictwa, wskutek czego dostępne stały się większe ilości pożywienia. W związku z tym gatunek ten nie wymaga już ścisłej ochrony na całym obszarze występowania.

               Wniosek ten nie jest zgodny z obecnym stanem ochrony prawnej bernikli białolicej na mocy dyrektywy ptasiej, jako że gatunek ten nie jest wymieniony w jej załączniku II (gatunki, na które można polować). Gatunek ten jest wymieniony w załączniku I do dyrektywy ptasiej (tzn. gatunki wymagające wyznaczenia specjalnych obszarów ochrony).

               Pod auspicjami afrykańsko-eurazjatyckiego porozumienia w sprawie ptactwa wodnego (AEWA) przygotowywany jest projekt planu zarządzania pojedynczym gatunkiem bernikli białolicej w celu wyeliminowania bardzo szybkiego wzrostu tej populacji, a w szczególności wynikających z tego problemów spowodowanych przez osobniki tego gatunku (szkody w rolnictwie i zagrożenia dla bezpieczeństwa lotniczego). Plan powinien dostarczyć ramy wspierające proces decyzyjny w państwach zasięgu w odniesieniu do stosowania odstępstw, w tym systematyczną ocenę skumulowanych skutków odstępstw, monitorowanie stanu populacji, jak również zmiany sytuacji, jeśli chodzi o szkody w rolnictwie lub zagrożenia dla bezpieczeństwa lotniczego. Ułatwiłby również dzielenie się informacjami i ewentualne koordynowanie środków stanowiących odstępstwo między państwami zasięgu, zwiększając ich skuteczność i pozwalając uniknąć niepożądanych skutków na poziomie lotów. Plan ten ma być przyjęty na siódmym spotkaniu stron umowy w grudniu 2018 r.

               Unia powinna poprzeć proponowaną przez Norwegię poprawkę w celu jak najszybszego zapobieżenia wzrostowi populacji tego gatunku, w szczególności problemom spowodowanym przez osobniki tego gatunku (szkody w rolnictwie i zagrożenia dla bezpieczeństwa lotniczego), tak aby państwa niebędące członkami UE mogły wdrożyć środki zarządzania populacją, włącznie z odstrzałem osobników tego gatunku, jeśli będzie to konieczne. Jednakże, ponieważ zmiana załączników do dyrektywy ptasiej nie jest aktualnie planowana ani też możliwa w krótkim terminie określonym w Konwencji (90 dni), Unia będzie musiała na razie stosować bardziej rygorystyczne środki ochrony, zgodnie z art. 12 Konwencji.

               Rada powinna zatem podjąć decyzję w celu ustalenia stanowisk, które mają zostać przyjęte w imieniu Unii na trzydziestym ósmym posiedzeniu Stałego Komitetu w odniesieniu do wymienionych powyżej propozycji poprawek.

               Przedmiot wniosku dotyczącego planowanej decyzji Stałego Komitetu dotyczy dziedziny będącej w wyłącznej kompetencji zewnętrznej UE zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE, jako że wchodzi w zakres dziedziny w znacznym stopniu objętej już wspólnymi przepisami wewnętrznymi (tj. dyrektywą siedliskową i ptasią).

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Stały Komitet jest organem ustanowionym na mocy umowy.

               Akt, który Stały Komitet ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 6 umowy. Planowany akt nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do środowiska.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1.

               4.3.Konkluzja

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Stałego Komitetu wprowadzi poprawki w załącznikach II i III do umowy, należy opublikować go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu.

               2018/0379 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na trzydziestym ósmym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, w odniesieniu do poprawek do załączników II i III do konwencji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (konwencja berneńska) (zwana dalej „umową”) została zawarta przez Unię decyzją Rady 82/72/EWG
                  4
                i weszła w życie w dniu 1 września 1982 r.

               (2)Zgodnie z art. 17 umowy Stały Komitet może przyjąć decyzję o zmianie załączników do umowy.

               (3)Podczas trzydziestego ósmego posiedzenia w dniach 27–30 listopada 2018 r. Stały Komitet ma przyjąć decyzję w sprawie poprawek do załącznika II i III do umowy.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniu Stałego Komitetu, gdyż decyzja będzie wiążąca dla Unii.

               (5)Norwegia przedłożyła wniosek o przeniesienie gatunku gęsi bernikli białolicej (Branta leucopsis) z załącznika II (ściśle chronione gatunki fauny) do załącznika III (chronione gatunki fauny) do umowy.

               (6)Najnowsze dostępne informacje naukowe na temat wielkości, rozmieszczenia i zagrożeń populacji bernikli białolicej pokazują, że cała populacja tego gatunku zwiększyła się ponad dziesięciokrotnie w latach 1980–2010 i osiągnęła obecnie bezpieczny stan zachowania gatunku.

               (7)Unia powinna poprzeć ten wniosek, aby zapobiec bardzo szybkiemu wzrostowi populacji tego gatunku na całym obszarze występowania. Wniosek ten nie jest jednak zgodny z obecnym stanem ochrony przyznanym bernikli białolicej na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa. Ponieważ zmiana załączników do tej dyrektywy nie jest aktualnie planowana ani też możliwa w krótkim terminie określonym w Konwencji (90 dni), Unia będzie na razie stosować bardziej rygorystyczne środki ochrony, zgodnie z art. 12 umowy.

               (8)Szwajcaria przedłożyła wniosek o przeniesienie wilka (Canis lupus) z załącznika II „Ściśle chronione gatunki fauny” do załącznika III „Chronione gatunki fauny” do umowy.

               (9)Obniżenie poziomu ochrony populacji wilków do najniższego wspólnego mianownika nie jest uzasadnione z punktu widzenia nauki i zachowania gatunku. Najnowsze dostępne informacje naukowe na temat wielkości, rozmieszczenia i zagrożeń populacji wilka europejskiego pokazują, że na dziewięć głównie transgranicznych populacji wilków zamieszkujących w Unii i sąsiadujących z nią krajach tylko trzy kwalifikują się do kategorii „najniższego stopnia zagrożenia”, podczas gdy sześć populacji jest „narażonych” lub „bliskich zagrożenia”. Populacja zamieszkująca w zachodnio-środkowych Alpach należących do Szwajcarii kwalifikuje się do kategorii „gatunek narażony” według Czerwonej listy gatunków zagrożonych IUCN.

               (10)Zaktualizowane informacje na temat stanu ochrony wilka w Unii będą dostępne w 2019 r. w ramach sprawozdań wymaganych na podstawie art. 17 dyrektywy siedliskowej. Unia pragnie zatem odroczyć głosowanie Stałego Komitetu w sprawie wniosku Szwajcarii do czasu, aż informacje te będą dostępne.

               (11)

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na trzydziestym ósmym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, jest następujące:

               ·należy poprzeć wniosek o przeniesienie gatunku gęsi bernikli białolicej (Branta leucopsis) z załącznika II (ściśle chronione gatunki fauny) do załącznika III (chronione gatunki fauny) do umowy. Unia będzie na razie stosować bardziej rygorystyczne środki ochrony, zgodnie z art. 12 umowy;

               ·należy dążyć do uzyskania poparcia innych umawiających się stron Konwencji w celu odroczenia głosowania nad wnioskiem dotyczącym przeniesienia wilka (Canis lupus) z załącznika II „Ściśle chronione gatunki fauny” do załącznika III „Chronione gatunki fauny” do czasu, aż dostępne będą zaktualizowane informacje na temat stanu zachowania wilków w Unii.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 82/72/EWG z dnia 3 grudnia 1981 r. dotycząca zawarcia Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (Dz.U. L 38 z 10.2.1982, s. 1).

                     (2)

                        http://www.europarl.europa.eu/cmsdata/152040/AGRI%20NEWS%20Issue10_2018_29%20August.pdf

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Dz.U. L 38 z 10.2.1982, s. 1.