Ważna informacja prawna

|

52009PC0522

Wniosek decyzja Rady upoważniająca Królestwo Szwecji i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 167 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej  /* COM/2009/0522 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 13.10.2009KOM(2009) 522 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYupoważniająca Królestwo Szwecji i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 167 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanejUZASADNIENIE1. Kontekst wnioskuZgodnie z art. 395 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”), Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów tej dyrektywy w celu uproszczenia poboru podatku od wartości dodanej (VAT) lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.Decyzją Rady 2007/133/WE z dnia 30 stycznia 2007 r. (Dz.U. L 57 z 24.2.2007, s. 12) Królestwo Szwecji (zwane dalej „Szwecją”) i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (zwane dalej „Zjednoczonym Królestwem”) zostały upoważnione do wprowadzenia do dnia 31 grudnia 2009 r. specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 167 dyrektywy VAT.Upoważnienie to pozwala tym krajom zawiesić prawo do odliczenia podatku VAT do czasu zapłacenia go dostawcy towarów lub usługodawcy, w odniesieniu do podatników o rocznych obrotach nieprzekraczających 3 000 000 SEK w przypadku Szwecji i 1 350 000 GBP w przypadku Zjednoczonego Królestwa, umożliwiając im korzystanie z fakultatywnej metody (zwanej metodą kasową), przy zastosowaniu której, zgodnie z art. 66 lit. b) dyrektywy VAT, podatek VAT od realizowanych przez nich transakcji sprzedaży staje się wymagalny w momencie otrzymania zapłaty.Pismem, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 3 marca 2009 r., Szwecja zwróciła się o upoważnienie umożliwiające przedłużenie stosowania tego środka. Pismem, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 15 stycznia 2009 r., Zjednoczone Królestwo zwróciło się o upoważnienie umożliwiające przedłużenie stosowania tego środka oraz o podwyższenie pułapu rocznych obrotów w ramach systemu do 1 500 000 GBP. Zjednoczone Królestwo wskazało, że takie podwyższenie pułapu pozwoli zachować powiązanie z progiem wynoszącym 2 000 000 EUR dla mikroprzedsiębiorstw, uwzględniając aktualny kurs wymiany funta szterlinga w stosunku do euro, i spowodowałoby otwarcie systemu na 6 800 dodatkowych przedsiębiorstw.Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy VAT, pismem z dnia 9 lipca 2009 r. Komisja przekazała pozostałym państwom członkowskim wniosek Szwecji i Zjednoczonego Królestwa, i pismem z dnia 13 lipca 2009 r. powiadomiła Szwecję i Zjednoczone Królestwo, że znajduje się w posiadaniu wszystkich informacji, które uznaje za niezbędne do rozpatrzenia wniosku.Metoda zwana metodą kasową jest metodą uproszczonego opodatkowania małych przedsiębiorstw, które nie są zwolnione z podatku. Umożliwia ona stosowanie przez tych podatników prostej zasady, która przyjmuje za podstawę datę dokonywanych przez nich płatności i realizowanych transakcji sprzedaży w celu ustalenia, kiedy mogą oni korzystać odpowiednio z prawa do odliczenia i kiedy mają zapłacić podatek. Stanowi ona zatem uproszczenie, w szczególności dla przedsiębiorstw mających trudności z ustaleniem na normalnych zasadach terminu płatności w realizowanych przez nie transakcjach sprzedaży oraz dla przedsiębiorstw nie prowadzących księgowości memoriałowej. Oprócz tego metoda ta przynosi korzyści finansowe w szczególności przedsiębiorstwom ponoszącym głównie wydatki nie obciążone podatkiem VAT, takie jak wydatki na wynagrodzenia, lub przedsiębiorstwom akceptującym dalekie terminy znacznych płatności ze strony klientów bez możliwości wyznaczenia takich terminów swoim dostawcom.Należy przypomnieć, że w swoim wniosku z dnia 28 stycznia 2009 r. dotyczącym dyrektywy zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących fakturowania (COM(2009) 21 wersja ostateczna) Komisja zawarła przepisy pozwalające wszystkim państwom członkowskim na zawieszenie prawa do odliczenia podatku VAT do czasu jego zapłacenia dostawcy towarów lub usługodawcy, w odniesieniu do podatników o rocznych obrotach nie przekraczających określonego pułapu, który państwa członkowskie mogą ustalić na poziomie do 2 000 000 EUR (lub progu dla mikroprzedsiębiorstw zgodnie z zaleceniem Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r., Dz. U. L 124 z 20.5.2003, s. 36) i którzy w związku z tym mogą korzystać z fakultatywnej metody, przy zastosowaniu której VAT obciążający realizowane przez nich transakcje sprzedaży staje się wymagalny dopiero po otrzymaniu zapłaty.Uwzględniając przepisy art. 395 dyrektywy VAT oraz argumenty przedstawione przez Szwecję i Zjednoczone Królestwo, Komisja uważa, że wnioskowane odstępstwo spełnia warunki określone w tym artykule, w szczególności stanowiąc część fakultatywnej metody kasowej, która pozwala na uproszczenie poboru podatku w odniesieniu do małych przedsiębiorstw. W związku z tym oraz uwzględniając opisane powyżej okoliczności, Komisja nie zgłasza zastrzeżeń do przedmiotowej prośby i uważa za konieczne przedstawienie Radzie odpowiedniego wniosku. W szczególności progi rocznych obrotów przy korzystaniu z tej metody są, po zastosowaniu zasad dotyczących wymiany zawartych w art. 399 i 400 dyrektywy VAT, niższe od progów zaproponowanych przez Komisję.Komisja uważa jednak, że należy ograniczyć czas stosowania przedmiotowego odstępstwa, tak by na podstawie odpowiednich, dostarczonych przez te państwa członkowskie informacji móc okresowo oceniać, czy jego stosowanie jest nadal uzasadnione. Komisja uważa też, że przedmiotowe odstępstwo powinno przestać obowiązywać z chwilą wejścia w życie ujednoliconych przepisów zaproponowanych przez nią w odniesieniu do tej szczególnej metody.2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutkówWniosek dotyczący decyzji pozwala na utrzymanie fakultatywnej metody zwanej metodą kasową, która ma na celu uproszczenie stosowania przez mikroprzedsiębiorstwa przepisów dotyczących podatku VAT przy jednoczesnej poprawie ich płynności finansowej. Będzie ona mieć zatem pozytywny wpływ na te przedsiębiorstwa. Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych, przeprowadzenia konsultacji z zainteresowanymi stronami ani oceny skutków decyzji. W każdym przypadku skutki będą bowiem ograniczone ze względu na wąski zakres odstępstwa i ograniczony czas jego stosowania.3. Aspekty prawne wnioskuCelem zaproponowanej decyzji jest udzielenie Szwecji i Zjednoczonemu Królestwu pozwolenia na dalsze korzystanie z odstępstwa od art. 167 dyrektywy VAT, a zatem na zawieszenie prawa do odliczenia VAT do czasu zapłacenia go dostawcy towarów lub usługodawcy, w odniesieniu do podatników o rocznych obrotach nieprzekraczających 3 000 000 SEK w przypadku Szwecji i 1 500 000 GBP w przypadku Zjednoczonego Królestwa, i którzy mogą zatem korzystać z fakultatywnej metody zwanej metodą kasową, przy zastosowaniu której, zgodnie z art. 66 lit. b) dyrektywy VAT, podatek VAT od realizowanych przez nich transakcji sprzedaży staje się wymagalny dopiero w momencie otrzymania zapłaty.Podstawę prawną niniejszej decyzji stanowią przepisy art. 395 dyrektywy VAT, ustanowione z kolei na mocy art. 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Zgodnie z tymi przepisami państwo członkowskie pragnące wprowadzić środek stanowiący odstępstwo od wymienionej dyrektywy musi otrzymać stosowane upoważnienie Rady w postaci decyzji Rady. Przedmiotowy środek jest środkiem wykonawczym związanym z ujednoliceniem prawodawstw w odniesieniu do podatków obrotowych; jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, a zatem nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu uproszczenia, gdyż odnosi się tylko do ograniczonej liczby podatników, którzy będą jedynie dobrowolnie stosować zasady przedmiotowego systemu. W związku z tym, wniosek stanowi jedynie ograniczone i uzasadnione odstępstwo od zasad dyrektywy VAT.4. Wpływ na budżetWniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.5. Informacje dodatkoweWniosek przewiduje, że okres stosowania decyzji wygaśnie automatycznie w dniu wejścia w życie przepisów określających jednakowe zasady pozwalające wszystkim państwom członkowskim na stosowanie szczególnego wnioskowanego środka stanowiącego odstępstwo.WniosekDECYZJA RADYupoważniająca Królestwo Szwecji i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 167 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[1], w szczególności jej art. 395 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Na zasadzie odstępstwa od art. 167 dyrektywy 2006/112/WE decyzją Rady 2007/133/WE[3] Królestwo Szwecji (zwane dalej „Szwecją”) i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (zwane dalej „Zjednoczonym Królestwem”) zostały upoważnione do zawieszenia prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) do czasu jego zapłacenia dostawcy towarów lub usługodawcy w odniesieniu do podatników korzystających z fakultatywnej metody zwanej metodą kasową, przy zastosowaniu której, zgodnie z art. 66 lit. b) tej dyrektywy, podatek VAT od realizowanych przez nich dostaw towarów i świadczonych przez nich usług staje się wymagalny w momencie otrzymania zapłaty. Aby móc korzystać z tego systemu roczne obroty podatników nie mogą przekraczać 3 000 000 SEK w przypadku Szwecji i 1 350 000 GPB w przypadku Zjednoczonego Królestwa.(2) Pismami zarejestrowanymi przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 3 marca 2009 r. w odniesieniu do Szwecji i w dniu 15 stycznia 2009 r. w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa, Szwecja i Zjednoczone Królestwo zwróciły się o upoważnienie do przedłużenia stosowania szczególnego środka stanowiącego odstępstwo. Zjednoczone Królestwo wystąpiło także o podwyższenie pułapu rocznych obrotów w ramach tego systemu do 1 500 000 GBP.(3) Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE pismami z dnia 9 lipca 2009 r. Komisja przekazała wnioski Szwecji i Zjednoczonego Królestwa pozostałym państwom członkowskim i pismami z dnia 13 lipca 2009 r. powiadomiła Szwecję i Zjednoczone Królestwo, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.(4) Metoda zwana metodą kasową jest uproszczoną i fakultatywną metodą przeznaczoną dla małych przedsiębiorstw, które nie korzystają ze zwolnienia z podatku. Pozwala ona tym podatnikom na stosowanie prostej zasady, która przyjmuję za podstawę datę dokonywanych przez nich płatności i realizowanych transakcji sprzedaży w celu ustalenia, kiedy mogą oni korzystać odpowiednio z prawa do odliczenia i kiedy mają zapłacić podatek. Metoda ta jest zatem dla podatników metodą upraszczającą, która może poza tym przynosić im korzyści finansowe.(5) W dniu 28 stycznia 2009 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy (COM(2009) 21 wersja ostateczna) zmieniającej dyrektywę w odniesieniu do przepisów dotyczących fakturowania i pozwalającej również państwom członkowskim na zawieszenie powstania prawa do odliczenia podatku VAT do czasu jego zapłacenia dostawcy towarów lub usługodawcy w odniesieniu do podatników o rocznych obrotach nie przekraczających określonego pułapu, który państwa członkowskie mogą ustalić na poziomie do 2 000 000 EUR i którzy w związku z tym są upoważnieni do korzystania z fakultatywnej metody, przy zastosowaniu której VAT obciążający realizowane przez nich transakcje sprzedaży staje się wymagalny dopiero po otrzymaniu zapłaty.(6) Wnioskowany środek nie ma wpływu na wysokość dochodów z podatku VAT uzyskiwanych przez Szwecję i Zjednoczone Królestwo na etapie konsumpcji końcowej i nie ma wpływu na zasoby własne Wspólnoty Europejskiej pochodzące z podatku VAT.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Na zasadzie odstępstwa od art. 167 dyrektywy Rady 2006/112/WE, upoważnia się Szwecję i Zjednoczone Królestwo do zawieszenia prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej przez podatników, o których mowa w akapicie drugim, do czasu zapłacenia go dostawcy towarów lub usługodawcy.Zainteresowani podatnicy musieli zdecydować się na korzystanie z metody, przy zastosowaniu której podatek od wartości dodanej od realizowanych przez nich dostaw towarów i świadczonych przez nich usług staje się wymagalny w momencie otrzymania zapłaty. Przy stosowaniu tej metody ich roczne obroty nie mogą przekraczać 3 000 000 SEK w przypadku Szwecji i 1 500 000 GPB w przypadku Zjednoczonego Królestwa.Artykuł 2Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia wejścia w życie przepisów dyrektywy upoważniającej państwa członkowskie do zawieszenia prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej do czasu jego zapłacenia dostawcy towarów lub usługodawcy w odniesieniu do podatników o rocznych obrotach nie przekraczających określonego pułapu i którzy w związku z tym korzystają z fakultatywnej metody, przy zastosowaniu której podatek od realizowanych przez nich dostaw i świadczonych przez nich usług staje się wymagalny w momencie otrzymania zapłaty. W każdym przypadku niniejszą decyzję stosuje się najpóźniej do dnia 31 grudnia 2012 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.[2] Dz.U. C z , s. .[3] Dz.U. L 57 z 24.02.2007, s. 12.


|

52010PC0118

Wniosek DECYZJA RADY w sprawie zawarcia dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Konga dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 30.3.2010KOM(2010)118 wersja ostateczna2010/0062 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie zawarcia dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Konga dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii EuropejskiejUZASADNIENIEW planie działania w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (Forest Law Enforcement, Governance and Trade – FLEGT)[1], przyjętym przez Radę w 2003 r.[2], zaproponowano podjęcie zestawu środków, obejmujących wsparcie krajów produkujących drewno, wielostronną współpracę w zwalczaniu handlu drewnem pozyskiwanym nielegalnie, wparcie inicjatyw podejmowanych przez sektor prywatny, a także środków mających zapobiec inwestycjom w działalność skłaniającą do nielegalnego pozyskiwania drewna. Podstawowym działaniem przewidzianym w planie jest ustanowienie partnerstw FLEGT pomiędzy Unią a krajami produkującymi drewno, zmierzających do powstrzymania nielegalnego pozyskiwania drewna. W 2005 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2173/2005[3] ustanawiające system zezwoleń na przywóz drewna i mechanizm weryfikacji legalności przywozów drewna do Unii.W grudniu 2005 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania umów o partnerstwie z krajami produkującymi drewno w ten sposób, by wprowadzić w życie plan działania w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa, a w szczególności by pobudzić handel zweryfikowanym legalnym drewnem i jego przywóz do Unii z takich krajów partnerskich[4]. Umowa z Kongiem jest drugą – po umowie z Ghaną – umową o partnerstwie wynegocjowaną między krajem będącym producentem a Unią.Komisja rozpoczęła negocjacje z Kongiem w czerwcu 2008 r. Trwały one ponad 10 miesięcy i obejmowały cztery sesje bezpośrednie oraz czternaście sesji w formie wideokonferencji. W prowadzeniu negocjacji Komisję wspierało kilka państw członkowskich. Komisja informowała na bieżąco Radę o postępach w negocjacjach przez cały okres ich trwania za pomocą regularnych sprawozdań składanych Grupie Roboczej ds. Leśnictwa oraz szefom misji i przedstawicielom UE w Kongu. Po każdej sesji negocjacyjnej strony przeprowadzały publiczne spotkanie informacyjne w celu zakomunikowania zainteresowanym podmiotom postępów osiągniętych w rozmowach. Ponadto Kongo przyjęło podejście polegające na angażowaniu społeczeństwa obywatelskiego i sektora prywatnego w prace nad umową.Umowa obejmuje wszystkie elementy zawarte w wytycznych negocjacyjnych Rady. W szczególności umowa ustanawia strukturę, instytucje i systemy składające się na system zezwoleń FLEGT. W umowie przedstawiono zarysy kontroli łańcucha dostaw, ram zgodności z prawem oraz wymagań niezależnego audytu systemu. Zagadnienia te określono w załącznikach do umowy, gdzie podano szczegółowy opis struktur, które będą stanowić podstawę zapewnienia legalności oferowanego przez wydanie zezwolenia FLEGT. Kongo opracowało swoją definicję właściwych przepisów za pomocą szerokich konsultacji z zainteresowanymi stronami. Definicja ta obejmuje przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące przyznawania praw do pozyskiwania drewna, rejestracji przedsiębiorstw, gospodarki leśnej, przepisów w zakresie prawa pracy i ochrony środowiska, wymagań podatkowych, obowiązków społecznych takich jak uczestnictwo społeczności lokalnych, ludności autochtonicznej oraz społeczeństwa obywatelskiego, innych obowiązków wynikających z przepisów dotyczących transportu i obrotu handlowego drewnem, a także wymagań wywozowych.Umowa wykracza poza ograniczony zakres produktów zaproponowany w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2173/2005 w sprawie systemu FLEGT i obejmuje swoim zakresem stosowania handel wszystkimi produktami z drewna. Tym samym Kongo zobowiązuje się do zbudowania systemu, który da Unii pewność, że wszystkie produkty leśne z Konga zostały wyprodukowane legalnie, a także przyczyni się walnie i dodatnio do wzrostu Konga.Umowa zawiera postanowienia dotyczące kontroli przywozu na granicach Unii, ustanowionej rozporządzeniem (WE) nr 2173/2005 w sprawie systemu FLEGT i jego rozporządzeniem wykonawczym (WE) nr 1024/2008. W umowie znajduje się także opis zezwolenia FLEGT wydawanego przez Kongo, w którym przyjęto format określony we wspomnianym rozporządzeniu wykonawczym.Umowa ustanawia mechanizm dialogu i współpracy z Unią w zakresie FLEGT, znany jako wspólny komitet odpowiedzialny za wdrażanie umowy. Ustanawia także zasady dotyczące udziału zainteresowanych stron, zabezpieczeń społecznych oraz przejrzystości, monitorowania skutków wdrażania umowy oraz opracowywania sprawozdań z jej wdrażania.W umowie określono ramy czasowe i procedury wejścia umowy w życie oraz wdrożenia systemu zezwoleń. W związku z tym, że Kongo będzie aktualizować i przekształcać swój system regulacyjny oraz system zarządzania informacjami, wprowadzi bardziej kompleksowe kontrole łańcucha dostaw oraz ustanowi niezależną weryfikację zgodności z prawem, potrzeba będzie dwóch-trzech lat na rozwój nowego systemu, przeprowadzenie jego testów, a także na zbudowanie potencjału niezbędnego do wykonywania przewidzianych zadań w administracji rządowej, społeczeństwie obywatelskim i sektorze prywatnym. System zezwoleń FLEGT ma osiągnąć pełną funkcjonalność do połowy 2011 r. Zanim UE zacznie honorować zezwolenia FLEGT, system zezwoleń zostanie poddany ocenie w świetle kryteriów zdefiniowanych w umowie.2010/0062 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie zawarcia dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Konga dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii EuropejskiejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 akapit pierwszy oraz ust. 4 akapit pierwszy, w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a),uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego[5],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W maju 2003 r. Komisja Europejska opublikowała plan działania w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (Forest Law Enforcement, Governance and Trade – FLEGT)[6], w którym wezwała do podjęcia środków mających na celu rozwiązanie problemu nielegalnego pozyskiwania drewna poprzez opracowanie dobrowolnych umów o partnerstwie z krajami produkującymi drewno. Rada przyjęła konkluzje dotyczące planu działania w październiku 2003 r.[7], a Parlament przyjął rezolucję w lipcu 2005 r.[8].(2) Zgodnie z decyzją Rady 2010/XXX z dnia […][9], dobrowolna umowa o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Konga dotycząca egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT) została podpisana przez Komisję dnia […], z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w terminie późniejszym.(3) Umowa powinna zostać zawarta,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym zostaje zawarta umowa pomiędzy Unią Europejską i Republiką Konga dotycząca egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT).Treść umowy znajduje się w załączniku do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do złożenia w imieniu Unii Europejskiej notyfikacji, przewidzianej w art. 28 umowy, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na to, aby umowa stała się dla niej wiążąca.Artykuł 3We wspólnym komitecie odpowiedzialnym za wdrażanie umowy, ustanowionym zgodnie z art. 19 umowy, Unię Europejską reprezentują przedstawiciele Komisji.Państwa członkowskie mogą uczestniczyć jako członkowie oddelegowani przez Unię Europejską w posiedzeniach wspólnego komitetu odpowiedzialnego za wdrażanie umowy.Artykuł 4Do celów zmiany załączników do umowy na podstawie art. 26 umowy upoważnia się Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2173/2005, do zatwierdzenia takich zmian w imieniu Unii Europejskiej.Artykuł 5Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Data wejścia umowy w życie zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w BrukseliW imieniu RadyPrzewodniczący [1] COM(2003) 251.[2] Dz.U. C 268 z 7.11.2003.[3] Dz.U. L 347 z 30.12.2005.[4] Zastrzeżony dokument Rady 15102/05.[5] Dz.U. C […] z […], s. […].[6] COM(2003) 251.[7] Dz.U. C 268 z 7.11.2003.[8] Dz.U. C 157E z 6.7.2006, str. 482.[9] Dz.U. L […], […], s. […]


Ważna informacja prawna

|

52006PC0555

Wniosek decyzja Rady upoważniająca Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych  /* COM/2006/0555 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 28.9.2006KOM(2006) 555 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYupoważniająca Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Zgodnie z art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z państw członkowskich do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od stosowania przepisów powyższej dyrektywy, w celu uproszczenia procedury poboru podatków lub zapobieżenia niektórym formom uchylania się od płacenia podatków. W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 10 lutego 2006 r., Zjednoczone Królestwo wystąpiło z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG. Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, w dniu 18 lipca 2006 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. Pismem z dnia 19 lipca 2006 r. Komisja zawiadomiła Zjednoczone Królestwo, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku. |120 | Kontekst ogólny Jako ogólną zasadę art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, w wersji określonej w art. 28g tej dyrektywy, przewiduje, że w systemie wewnętrznym do zapłacenia podatku od wartości dodanej (VAT) zobowiązany jest podatnik dokonujący dostawy towarów. Zjednoczone Królestwo chciałoby zastosować procedurę samonaliczania podatku, w ramach której podatnik, któremu dostarczono towary, zobowiązany jest do zapłaty podatku VAT w przypadku dostaw następujących towarów: Telefonów komórkowych Komputerowych układów scalonych/mikroprocesorów/jednostek centralnych Elektronicznych nośników informacji stosowanych w komputerach, telefonach komórkowych bądź specjalnych urządzeniach elektronicznych Elektronicznych urządzeń wykorzystywanych do przechowywania, przetwarzania lub zapisywania informacji elektronicznych, takich jak: Podręczne cyfrowe aparaty fotograficzne i kamery wideo; Kieszonkowe cyfrowe odtwarzacze dźwięku, takie jak odtwarzacze MP3; Kieszonkowe cyfrowe odtwarzacze wideo oraz przenośne odtwarzacze DVD; Bezprzewodowe urządzenia umożliwiające dostęp do poczty elektronicznej, telefonu, wiadomości tekstowych, Internetu oraz inne formy bezprzewodowego dostępu do danych; Komputery przenośne; Podręczne lub przenośne urządzenia służące do określania położenia wykorzystujące systemy nawigacji satelitarnej; Konsole do gier z monitorem, albo używane z telewizorem bądź komputerem. Zastosowanie tego środka prowadziłoby do tego, że płacona dostawcy przez klienta cena za te towary nie zawierałaby kwoty VAT. Zamiast tego klient wykazywałby VAT za tę dostawę w swojej własnej deklaracji VAT i zgodnie z normalnymi zasadami dokonywałby jednoczesnego odliczenia tej kwoty VAT w tej samej deklaracji podatkowej. W związku z tym w przypadku tego rodzaju dostaw realizowanych między podatnikami podlegającymi pełnemu obowiązkowi podatkowemu nie byłby płacony podatek; dopiero podmiot prowadzący sprzedaż detaliczną, ostatnie ogniwo w łańcuchu dostaw, płaciłby całą kwotę VAT do urzędu skarbowego. W ten sposób Zjednoczone Królestwo chciałoby uczynić odstępstwo od jednej z podstawowych zasad systemu VAT, a mianowicie mechanizmu cząstkowej zapłaty podatku, zgodnie z którym każdy podatnik w łańcuchu dostaw płaci część łącznego VAT nakładanego na dostawę. Problem oszustw podatkowych w Zjednoczonym Królestwie W przypadku dostaw wymienionych wyżej produktów w Zjednoczonym Królestwie istnieje poważny problem związany z uchylaniem się od płacenia podatków. Najpowszechniejsza forma oszustwa polega na tym, że dostawca zarejestrowany do celów VAT wystawia faktury za dostawy, następnie zaś znika nie zapłaciwszy podatku. Jego klient otrzymuje jednak ważną fakturę VAT, na podstawie której może dokonać odliczenia podatku naliczonego. W rezultacie, chociaż fiskus nie otrzymuje VAT nałożonego na dostawę, to jednak musi następnemu podmiotowi uznać w rozliczeniu podatek naliczony, tak jakby został zapłacony. Ta forma oszustwa, tak zwane „wewnątrzwspólnotowe oszustwo podatkowe polegające na bezpodstawnym zwrocie naliczonego VAT” (Missing Trader Intra-Community Fraud, dalej zwane „oszustwem MTIC”), przyjęło postać wyrafinowanego i dobrze zorganizowanego ataku na system VAT, za którym często stoją struktury przestępczości zorganizowanej. Wykorzystywana jest przy tym możliwość stwarzana przez przejściowe regulacje w zakresie VAT, zgodnie z którymi dostawy dostawcy mającego siedzibę w jednym państwie członkowskim do klienta w innym państwie członkowskim nie podlegają VAT w państwie wysyłki. Zamiast tego klient w państwie przeznaczenia dokonuje zapłaty podatku (samonaliczanie w rodzaju opisanym powyżej, ale ograniczone do pojedynczej dostawy). Jeśli klient staje się nieuchwytny dla organów skarbowych nie zapłaciwszy VAT od dostawy towarów o wysokiej wartości (takich jak towary będące przedmiotem omawianego wniosku), zmniejszenie wpływów podatkowych może być znaczne. Ponadto osoby stojące za tego rodzaju oszustwami często organizują serię dostaw, w której te same towary krążą wielokrotnie pomiędzy różnymi państwami członkowskimi (tak zwane „oszustwo karuzelowe”). W ten sposób kwota podatku tracona przez fiskusa może być wielokrotnie wyższa od kwoty podatku należnej przy jednorazowej dostawie towarów. Szacuje się, że od roku 2001 oszustwa tego rodzaju spowodowały w Zjednoczonym Królestwie straty pomiędzy 6 750 a 11 000 mln GBP. W ostatnich latach w Zjednoczonym Królestwie można było zaobserwować znaczny wzrost stopnia wyrafinowania oraz złożoności dokonywanych oszustw, co stanowi reakcję na różnego rodzaju interwencje ze strony państwa. Według ostatnich opublikowanych szacunków rozmiar oszustw MTIC osiągnął w okresie 2004/05 między 1 120 a 1 900 mln GBP. Szereg specjalnych wskaźników wskazuje jednak w ostatnim czasie na dalsze nasilenie oszustw dokonywanych w Zjednoczonym Królestwie, mimo zwiększonych wysiłków w zakresie zwalczania tej formy oszustwa, w tym wykorzystywania instrumentów stojących do dyspozycji wszystkich państw członkowskich w ramach prawodawstwa wspólnotowego. Celem zwalczenia tej formy przestępczości rząd Zjednoczonego Królestwa chciałby zastosować procedurę samonaliczania podatku. Jego zdaniem procedura ta wyeliminowałaby opisane wyżej oszustwa poprzez likwidację możliwości osiągania zysków. Jeśli nie jest naliczany VAT, dla podmiotu gospodarczego bez znaczenia jest opcja zniknięcia bez zapłacenia urzędowi podatkowemu VAT przypadającego na cenę płaconą mu przez klienta. Procedura byłaby ograniczona do grupy towarów zidentyfikowanych jako będące przedmiotem większości przypadków oszustw MTIC i pozwoliłaby zapobiec dalszej znaczącej utracie wpływów podatkowych. Poprzez ograniczenie do wąskiej grupy towarów proponowany system nie miałby charakteru ogólnego mechanizmu samonaliczania podatku, nie taki jest również jego cel. System nie stanowiłby zatem zasadniczej zmiany istniejącego systemu VAT, opartego na cząstkowej zapłacie podatku. Jednocześnie Zjednoczone Królestwo wprowadziłoby obowiązki w zakresie kontroli i sprawozdawczości, mające na celu zapewnienie organów skarbowych o skuteczności zastosowanego środka. Obowiązki te mogłyby być zbliżone do tych, które obowiązują obecnie w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Dla uproszczenia Zjednoczone Królestwo chciałoby wprowadzić próg w wysokości 1 000 GBP (około 1 480 EUR), poniżej którego towary nie podlegałyby procedurze samonaliczania podatku. Pozwoliłoby to ograniczyć ewentualne trudności, które to rozwiązanie może spowodować dla podmiotów handlu detalicznego i małych przedsiębiorstw. Próg powinien być jednocześnie na tyle niski, by uniknąć dzielenia dostaw celem uniknięcia samonaliczania podatku. Opinia Komisji na temat wniosku Otrzymując wniosek na podstawie art. 27 Komisja ocenia, czy spełnione są podstawowe warunki udzielenia upoważnienia, a mianowicie czy proponowany środek specjalny upraszcza procedury poboru podatków dla podatników lub dla administracji podatkowej, lub czy pozwala zapobiec niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub unikania opodatkowania. Komisja podchodzi do tej oceny z ostrożnością, tak by odstępstwa nie podważały funkcjonowania ogólnego systemu VAT. W tym kontekście w 2005 r. Komisja przedłożyła wniosek[1] dotyczący zmiany dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do niektórych środków w celu uproszczenia procedury obciążania podatkiem od wartości dodanej i pomocy w zapobieganiu uchylaniu się od płacenia podatków i unikaniu zobowiązań podatkowych i uchylającej niektóre decyzje przyznające odstępstwa; zmieniona dyrektywa pozwala wszystkim państwom członkowskim na stosowanie odstępstw, które okazały się użyteczne i skuteczne. Komisja z reguły niechętnie proponuje zatwierdzenie wniosku o stosowanie procedury samonaliczania podatku, ponieważ w ten sposób eliminowana jest zasadnicza cecha systemu VAT, a mianowicie cząstkowa płatność podatku. Jako trwale ustanowioną procedurę samonaliczania podatku można wprawdzie uznać specjalny program dla złota inwestycyjnego, ustanowiony w art. 26b szóstej dyrektywy w sprawie VAT, jednak przepisy te mają zastosowanie dla pojedynczego, ściśle ograniczonego przypadku. Wniosek Wniosek Zjednoczonego Królestwa posługuje się art. 27 celem wprowadzenia zasadniczej zmiany do systemu VAT, polegającej na ogólnej procedurze samonaliczania podatku, nawet jeśli ma ona ograniczać się do określonej grupy towarów. Oznaczałoby to, że podatnicy w zainteresowanych sektorach mieliby w praktyce do czynienia z trzema różnymi uregulowaniami w zakresie VAT: „klasycznym” systemem VAT; systemem samonaliczania podatku dla dostaw między przedsiębiorstwami w przypadku, gdy dostawy te spełniają określone kryteria; systemem wewnątrzwspólnotowym. Spowodowałoby to dalszą komplikację obowiązków w zakresie rachunkowości nałożonych na przedsiębiorstwa. Ponadto wszystkie przedsiębiorstwa w zainteresowanych sektorach, w tym również handlowcy rzetelnie rozliczający się z podatków, musiałyby ponosić dodatkowe obciążenia związane z przestrzeganiem przepisów (kontrola rodzaju klienta, zapisywanie dokonywanych transakcji). Stosowanie procedury samonaliczania podatku otworzyłoby poza tym nowe możliwości oszustw podatkowych, w szczególności na szczeblu użytkownika końcowego, co wymagałoby wprowadzenia odpowiednich środków kontroli służących zagwarantowaniu, by klient końcowy nie mógł uniknąć opodatkowania ze względu na brak właściwie funkcjonującego systemu płatności cząstkowych. Komisja uważa jednak, że – niezależnie od wszystkich tych wad – wniosek spełnia wymogi art. 27 dyrektywy. Zastosowanie środka pozwoli prawdopodobnie wyeliminować występujące obecnie oszustwa MTIC, a więc jest ono skoncentrowane na zwalczaniu określonego rodzaju oszustw podatkowych. Wyłania się jednak pytanie, na ile – uwzględniając z jednej strony rozmiary oszustwa, a z drugiej strony rozmiary działalności gospodarczej prowadzonej zgodnie z przepisami w tym sektorze– środek ten jest proporcjonalny. Zakres zastosowania środka jest względnie szeroki i obejmuje dużą część produktów przemysłu elektronicznego, ale według informacji przedstawionych przez Zjednoczone Królestwo liczba objętych nim podatników oraz gospodarcze znaczenie prowadzonej przez nich działalności są ograniczone (około 22 500 podatników z łącznej liczby 1 900 000 przedsiębiorstw zarejestrowanych do celów VAT). W obliczu znacznych kwot wpływów podatkowych, których dotyczy wniosek, a także względnie ograniczonych dodatkowych obciążeń działalności handlowej prowadzonej zgodnie z przepisami, szeroki zakres zastosowania wydaje się odpowiadać celowi określonemu w art. 27. Jednocześnie należy jednak uwzględnić, że również pozostałe państwa członkowskie narażone są na podobne mechanizmy oszustw podatkowych (w przypadku tych samych, a także innych kategorii towarów) i mogą dążyć do wprowadzenia podobnych odstępstw od art. 21 szóstej dyrektywy w sprawie VAT. Mogłoby to doprowadzić do powstania bardzo różnych zobowiązań dla podatników w różnych państwach członkowskich, co stałoby w sprzeczności z wymogami właściwie funkcjonującego rynku wewnętrznego. W związku z powyższym w decyzji upoważniającej do wprowadzenia odstępstwa należy również zdefiniować zasadnicze elementy stosowania procedury samonaliczania podatku oraz ograniczyć okres stosowania odstępstwa tak, aby możliwa była ocena jego skuteczności (zarówno w odniesieniu do stwierdzonego oszustwa MTIC, jak i do zapobiegania nieopodatkowania towarów sprzedawanych użytkownikom końcowym) oraz jego wpływu na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Niniejszy wniosek upoważnia do stosowania procedury samonaliczania podatku do dnia 31 grudnia 2009 r. |139 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Brak obowiązujących przepisów w dziedzinie, której dotyczy wniosek. |141 | Zgodność z innymi politykami i celami Unii Wniosek jest zgodny z ogólnym celem, jakim jest pomoc państwom członkowskim w zwalczaniu oszustw podatkowych. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |219 | Nie dotyczy. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Ekspertyzy zewnętrzne nie były potrzebne. |230 | Ocena wpływu Proponowana decyzja służy zwalczaniu unikania zapłaty VAT; powinna mieć ona pozytywny wpływ na przychody państwa z tytułu tego podatku. Proponowany środek będzie miał jednak negatywny wpływ na przedsiębiorstwa, ponieważ wprowadzone przepisy będą inne od przepisów stosowanych w przypadku normalnej dostawy towarów. Skomplikuje to rachunkowość przedsiębiorstw, które nie prowadzą wyłącznie sprzedaży towarów objętych odstępstwem. Planowane mechanizmy kontroli oznaczają również nałożenie dodatkowych obowiązków na sektor gospodarki, którego dotyczy wniosek. Jest więc jasne, że odstępstwo to nie stanowi uproszczenia w rozumieniu art. 27, lecz służy wyłącznie zapobieżeniu określonemu rodzajowi uchylania się od płacenia podatków. Nie ma oczywiście gwarancji, że rozważany przez Zjednoczone Królestwo środek zlikwiduje te określoną formę oszustwa podatkowego, w związku z czym Komisja proponuje krótki okres obowiązywania odstępstwa. Rezultaty zastosowania środka będą w każdym razie ograniczone w związku z ograniczonym zakresem jego zastosowania; jego skuteczność zostanie oceniona przez Zjednoczone Królestwo, a wyniki tej oceny zostaną przedstawione Komisji. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Streszczenie proponowanych działań Upoważnienie Zjednoczonego Królestwa do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w postaci procedury samonaliczania podatku w odniesieniu do krajowych dostaw telefonów komórkowych, komputerowych układów scalonych/mikroprocesorów, elektronicznych nośników informacji oraz podręcznych urządzeń elektronicznych wykorzystywanych do przechowywania, przetwarzania lub zapisywania informacji elektronicznych. |310 | Podstawa prawna Artykuł 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku |329 | Zasada pomocniczości Wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów. |331 | Niniejsza decyzja dotyczy upoważnienia przyznanego państwu członkowskiemu w odpowiedzi na jego własny wniosek i nie stanowi jakiegokolwiek zobowiązania. |332 | Biorąc pod uwagę ograniczony zakres zastosowania odstępstwa oraz wielkość traconych wpływów podatkowych, środek specjalny wydaje się być proporcjonalny do osiągnięcia zamierzonego celu. |Wybór instrumentów |341 | Proponowane instrumenty: inne. |342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów. Zgodnie z art. 27 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, odstępstwo od wspólnych zasad dotyczących podatku od wartości dodanej jest możliwe jedynie po uzyskaniu upoważnienia Rady, stanowiącej jednogłośnie na wniosek Komisji. Decyzja Rady jest jedynym właściwym instrumentem, ponieważ może być skierowana do jednego państwa członkowskiego. |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma negatywnego wpływu na budżet Wspólnoty. |INFORMACJE DODATKOWE |Klauzula przeglądu/weryfikacji/wygaśnięcia |533 | Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia. |1.  WniosekDECYZJA RADYupoważniająca Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[2], w szczególności jej art. 27 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji[3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 10 lutego 2006 r., Zjednoczone Królestwo wystąpiło z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, w odniesieniu do podatnika zobowiązanego do zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT).(2) Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, w dniu 18 lipca 2006 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. Pismem z dnia 19 lipca 2006 r. Komisja zawiadomiła Zjednoczone Królestwo, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.(3) Zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, w wersji określonej w art. 28g tej dyrektywy, osobą zobowiązaną do zapłacenia podatku od wartości dodanej (VAT) jest podatnik dokonujący dostawy towarów. Celem odstępstwa, które pragnie wprowadzić Zjednoczone Królestwo, jest przeniesienie tego obowiązku na podatnika, któremu dostarczono towary, jednakże wyłącznie pod pewnymi warunkami i jedynie w przypadku telefonów komórkowych, komputerowych układów scalonych/mikroprocesorów, elektronicznych nośników informacji oraz podręcznych urządzeń elektronicznych wykorzystywanych do przechowywania, przetwarzania lub zapisywania informacji elektronicznych.(4) W sektorze tym znaczna liczba podmiotów gospodarczych dokonuje oszustw podatkowych w postaci nieodprowadzania VAT do urzędów skarbowych po dokonaniu sprzedaży towarów. Jednak ich klienci, którzy otrzymują ważną fakturę, są uprawnieni do odliczenia podatku. W najbardziej wyrafinowanej formie tego oszustwa, tzw. „oszustwie karuzelowym”, te same towary są dostarczane wielokrotnie bez zapłaty VAT urzędom skarbowym. W drodze odstępstwa obowiązek zapłaty VAT spoczywałby na osobie, której dostarczono towary, co zlikwidowałoby możliwość unikania płacenia podatków w ten sposób. Kwota należnego VAT nie uległaby natomiast zmianie.(5) Celem zagwarantowania skuteczności odstępstwa oraz zapobieżenia popełnianiu tego rodzaju oszustwa podatkowego w odniesieniu do innych towarów lub na poziomie handlu detalicznego, Zjednoczone Królestwo powinno wprowadzić właściwe obowiązki w zakresie kontroli i sprawozdawczości. Komisja powinna zostać poinformowana o zastosowanych środkach specjalnych, oraz o monitorowaniu i ogólnej ocenie funkcjonowania odstępstwa.(6) Środek jest proporcjonalny w stosunku do zamierzonego celu, ponieważ nie ma być stosowany powszechnie, lecz jedynie w stosunku do określonego, obarczonego szczególnym ryzykiem sektora gospodarki i w odniesieniu do określonych, starannie zdefiniowanych towarów, w przypadku których skala uchylania się od zobowiązań podatkowych prowadzi do znacznego zmniejszenia wpływów z podatków. Ponieważ odstępstwo dotyczy niewielkiego sektora gospodarki, nie można go traktować jako równoważnego ze środkiem ogólnym.(7) Upoważnienie powinno obowiązywać jedynie przez krótki okres, ponieważ nie można być pewnym , że cele środka zostaną osiągnięte, ani też z góry ocenić wpływu środka na funkcjonowanie systemu VAT w Zjednoczonym Królestwie i w pozostałych państwach członkowskich; ponadto konieczne będzie przeprowadzenie właściwej oceny wpływu środka oraz jego zastosowania na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.(8) Odstępstwo nie ma żadnego negatywnego wpływu na środki własne Wspólnoty z tytułu VAT,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Na zasadzie odstępstwa od art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 77/388/EWG, w wersji określonej w art. 28g tej dyrektywy, niniejszym upoważnia się Zjednoczone Królestwo do wyznaczenia podatnika, któremu dostarczane są niżej wymienione towary, jako osoby odpowiedzialnej za zapłacenie podatku od wartości dodanej (VAT):(1) telefony komórkowe, tj. urządzenia wyprodukowane lub przystosowane do użytku w połączeniu z licencjonowaną siecią i na określonych częstotliwościach, niezależnie od tego, czy mogą one być wykorzystywane do innych zastosowań;(2) układy scalone, takie jak mikroprocesory i jednostki centralne niezainstalowane w produktach przeznaczonych dla użytkownika końcowego;(3) elektroniczne nośniki informacji i karty PC, takie jak karty pamięci, CD-Romy i karty SD, przeznaczone do użytku w komputerach lub urządzeniach wymienionych w pkt. 1 i 4.(4) elektroniczne urządzenia wykorzystywane do przechowywania, przetwarzania lub zapisywania informacji elektronicznych, takie jak:(a) kieszonkowe urządzenia służące do zapisywania lub odtwarzania dźwięku i/lub obrazu;(b) kieszonkowe cyfrowe odtwarzacze dźwięku, takie jak odtwarzacze MP3;(c) kieszonkowe cyfrowe odtwarzacze wideo oraz przenośne odtwarzacze DVD;(d) bezprzewodowe urządzenia umożliwiające dostęp do poczty elektronicznej, telefonu, wiadomości tekstowych, Internetu oraz inne formy bezprzewodowego dostępu do danych, a także komputery przenośne;(e) podręczne lub przenośne urządzenia służące do określania położenia wykorzystujące systemy nawigacji satelitarnej;(f) konsole do gier z monitorem, albo używane z telewizorem bądź komputerem.Odstępstwo ma zastosowanie w odniesieniu do dostaw towarów o wartości podlegającej opodatkowaniu wynoszącej co najmniej 1 000 GBP.Artykuł 2Odstępstwo przewidziane w art. 1 obowiązuje pod warunkiem nałożenia przez Zjednoczone Królestwo właściwych i skutecznych zobowiązań w zakresie kontroli i sprawozdawczości na podatników dostarczających towary, do których zgodnie z niniejszą decyzją zastosowanie ma procedura samonaliczania podatku.Artykuł 3Zjednoczone Królestwo informuje Komisję o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 1 i 2, oraz do dnia 31 grudnia 2008 r. przedstawia Komisji sprawozdanie o ogólnej ocenie funkcjonowania zastosowanych środków, w szczególności w zakresie ich skuteczności oraz ewentualnych oznak przeniesienia praktyki unikania płacenia podatków na inne towary lub na poziom handlu detalicznego.Artykuł 4Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2009 r.Artykuł 5Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.Sporządzono w Brukseli,W imieniu RadyPrzewodniczący [1] COM(2005) 89 z 16.3.2005; przyjęty jako dyrektywa 2006/69/WE (Dz.U. L 221 z 12.8.2006, str. 9).[2] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/69/WE (Dz.U. L 221 z 12.8.2006, str. 9).[3] Dz.U. C […] z […], str. […].


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.10.2016
            COM(2016) 693 final
            2016/0342(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania umowy zmieniającej Umowę między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               1.1.Przebieg procedury

               Umowa między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
                  1
                (zwana dalej „umową”) weszła w życie dnia 1 maja 2011 r. w następstwie decyzji Rady w sprawie jej zawarcia
                  2
               . Umowa została wynegocjowana na podstawie decyzji Rady z dnia 9 marca 2004 r. upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji.

               Celem umowy jest, między innymi, zapewnienie kontynuacji wysokiego poziomu współpracy i harmonizacji między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską w dziedzinach objętych zakresem umowy.

               Obecny zakres umowy, który został odzwierciedlony w jej art. 2.B, obejmuje:

               zatwierdzanie zdatności do lotu oraz monitorowanie wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym;

               badania środowiskowe i zatwierdzanie wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym; oraz

               zatwierdzanie i monitorowanie obiektów obsługi technicznej.

               W trakcie realizacji umowy, zwłaszcza podczas dyskusji na forum Dwustronnej Rady ds. Nadzoru (tj. „Wspólnego Komitetu”) ustanowionej na mocy umowy, Federalna Administracja Lotnictwa Cywilnego Stanów Zjednoczonych (zwana dalej „FAA”) i Komisja uznały, że istnieje wspólne pragnienie zwiększenia możliwości dalszej współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa lotniczego wykraczającej poza obecne postanowienia umowy.

               Obie strony zauważyły, że szersza współpraca powinna być rozwijana jako kwestia priorytetowa w dziedzinie licencjonowania i szkolenia pilotów, oraz zleciły ekspertom przeanalizowanie wariantów i opracowanie propozycji technicznych. Prace zrealizowane przez ekspertów potwierdziły ponadto wykonalność i potrzebę rozszerzenia umowy na dodatkowe obszary współpracy i uznawania.

               Na podstawie doświadczeń i korzyści uzyskanych w ciągu 3 lat od wejścia umowy w życie oraz z należytym uwzględnieniem obrad Dwustronnej Rady ds. Nadzoru poświęconych możliwości dalszej współpracy w oparciu o rozszerzony zakres umowy, Komisja przedstawiła w dniu 3 września 2014 r. zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję do wynegocjowania zmiany do umowy. Na podstawie odpowiedniej decyzji Rady przyjętej w dniu 25 września 2014 r., rozpoczęto formalne negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi. Poniżej przedstawiono wyniki negocjacji, które zostały uwzględnione w projekcie zmiany 1 do umowy dołączonej do niniejszego wniosku.

               1.2.Zakres stosowania

               Zgodnie z wynegocjowanym tekstem, art. 2.B zostanie zastąpiony w taki sposób, aby objąć poniższe obszary, w których współpraca może zostać skonkretyzowana na podstawie odpowiednich załączników do umowy:

               1)zatwierdzanie zdatności do lotu oraz monitorowanie wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym;

               2)badania środowiskowe i zatwierdzanie wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym;

               3)zatwierdzanie i monitorowanie obiektów obsługi technicznej;

               4)licencjonowanie i szkolenia personelu;

               5)eksploatacja statków powietrznych;

               6)lotniska; oraz

               7)służby ruchu lotniczego i zarządzanie ruchem lotniczym.

               Należy zauważyć, że – z technicznego punktu widzenia – nowy tekst art. 2.B w proponowanym brzmieniu prowadzi w konsekwencji do zmiany art. 5. Przeredagowanie art. 2.B oznacza, że dotychczasowe rozróżnienie pomiędzy obszarami objętymi obecnie art. 5.A i art. 5.B przestaje obowiązywać. W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania art. 5 z nową wersją art. 2.B proponuje się zachowanie jedynie zasadniczej treści art. 5.B z pewnymi dostosowaniami, aby uczynić z niego zasadę ogólną. Rezultatem będzie dalsze uproszczenie obecnych postanowień, w szczególności dzięki umożliwieniu konsolidacji ustępów A i B w tym artykule. Nie będzie to mieć oczywiście wpływu na dotychczasowe załączniki konkretyzujące zakres współpracy. Z kolei art. 5.C nie będzie już potrzebny.

               1.3.Harmonogram finalizacji zmiany

               Harmonogram finalizacji tej zmiany ma zasadnicze znaczenie w kontekście prac przygotowawczych, które zostały zrealizowane na potrzeby przyjęcia i dodania do umowy nowego załącznika („Licencjonowanie pilotów”).

               Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 216/2008
                  3
                pilot, który jest rezydentem Unii Europejskiej, musi uzyskać licencję pilota wydaną przez państwo członkowskie. W rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1178/2011
                  4
                przewidziano rozwiązanie dotyczące posiadaczy licencji wydanej przez państwo trzecie, zgodnie z którym pilot może uzyskać zatwierdzenie zagranicznej licencji na okres jednego roku albo jej trwałą konwersję. Jednakże podczas negocjacji dotyczących rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 okazało się, że krajowe przepisy – pomimo pewnego stopnia ich ujednolicenia – są zupełnie odmienne, jeśli chodzi o traktowanie licencji wydanych w państwach trzecich. Mogłoby to potencjalnie skutkować dużą liczbą posiadaczy licencji pilota turystycznego (ponad 10 000) posługujących się zagranicznymi licencjami, które nie byłyby dopasowane do systemu europejskiego. Należy zauważyć, że potencjalnie narażeni są głównie rezydenci europejscy będący posiadaczami licencji pilota turystycznego (PPL) wydanych przez Stany Zjednoczone. Konwersja tych licencji zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1178/2011 może prowadzić do znacznych dodatkowych kosztów finansowych i organizacyjnych dla posiadaczy licencji PPL.

               W związku z tym – w porozumieniu z państwami członkowskimi, Parlamentem Europejskim i przedstawicielami sektora – w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1178/2011 wprowadzono okres przejściowy, aby zapewnić czas na wynegocjowanie załącznika do BASA, którego celem będzie ułatwienie konwersji licencji pilota turystycznego wydanych przez Stany Zjednoczone.

               Przy należytym uwzględnieniu odpowiednich przepisów i terminów zawartych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1178/2011 (8 kwietnia 2017 r.) dodanie do umowy nowego załącznika dotyczącego licencjonowania pilotów uznaje się za pilne. W rezultacie umowa wymaga dokonania pilnej zmiany, a do czasu jej wejścia w życie zmiana 1 do umowy powinna być tymczasowo stosowana.

               2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               Zmiana 1 do umowy została wynegocjowana pomiędzy Komisją a FAA w kontekście art. 2.C i art. 19.B umowy.

               Zasadniczo sektor lotnictwa konsekwentnie postuluje ściślejszą współpracę, uznawanie i harmonizację między dwoma największymi rynkami (tj. Stanami Zjednoczonymi i UE), aby zmniejszyć zbędne koszty transakcyjne, które w niewielkim stopniu generują wartość związaną z bezpieczeństwem bądź nie generują żadnej tego rodzaju wartości, natomiast zmniejszają ogólną konkurencyjność sektora. Tego rodzaju korzyści mają szczególne znaczenie w czasie, w którym w innych częściach świata pojawiają się nowe podmioty wchodzące na rynek.

               Z porównania ram regulacyjnych UE i Stanów Zjednoczonych wynika, że wskazane byłoby dalsze uproszczenie wymogów i procedur regulacyjnych po obu stronach Atlantyku we wszystkich obszarach, o których mowa w pkt 1.2 powyżej. Zbliżenie tych dwóch systemów przyniesie znaczne oszczędności pod względem struktur organizacyjnych, zasobów, programów szkoleniowych, procedur wewnętrznych, a także programów nadzoru.

               Dodatkowe załączniki do umowy, które są niezbędne w celu umożliwienia skutecznego stosowania zasady wzajemnego uznawania w danym obszarze, zostaną opracowane i przyjęte w oparciu o specjalne procedury przewidziane w umowie i w decyzji 2011/719/UE. Będą one przedmiotem odrębnych i dodatkowych wniosków Komisji w sprawie decyzji Rady.

               3.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Krótki opis proponowanych działań

               Proponowana zmiana 1 do umowy stworzy możliwości współpracy w dodatkowych obszarach, które obie Strony uznają za obopólnie pożądane, pod warunkiem przyjęcia odpowiednich załączników przez Dwustronną Radę ds. Nadzoru w odniesieniu do każdego nowego obszaru, zgodnie ze zmienionym art. 5 w proponowanym brzmieniu i art. 19B umowy.

               Podstawa prawna

               Artykuł 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               W tym kontekście należy również wspomnieć art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego. Przewiduje on możliwość zawierania umów o wzajemnym uznawaniu między Unią Europejską a państwami trzecimi, zgodnie z którymi organy państwa członkowskiego mogą wydawać certyfikaty na podstawie certyfikatów wydanych przez nadzory lotnicze państwa trzeciego.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Brak wpływu na budżet UE.

               2016/0342 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania umowy zmieniającej Umowę między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 25 września 2014 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w celu zmiany Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, która weszła w życie dnia 1 maja 2011 r. Negocjacje zostały pomyślnie zakończone wraz z wymianą wiadomości e-mail między głównymi negocjatorami wyrażającymi odpowiednio zgodę na wynegocjowany tekst.

               (2)Wynegocjowana zmiana do umowy rozszerza zakres współpracy w przypadkach, w których można stosować zasadę wzajemnego uznawania zatwierdzeń i ustaleń kontroli zgodności, tak aby umożliwić optymalne wykorzystanie zasobów i proporcjonalne oszczędności kosztów, przy jednoczesnym zachowaniu wysokiego stopnia bezpieczeństwa w transporcie lotniczym.

               (3)W związku z tym należy podpisać w imieniu Unii Europejskiej zmianę 1 do umowy, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (4)W celu umożliwienia przyjęcia nowego załącznika dotyczącego licencjonowania pilotów zgodnie z rozszerzonym zakresem umowy, którego znaczenie należy rozważyć w kontekście odpowiednich przepisów dotyczących konwersji licencji pilotów wydanych przez państwa trzecie wynikających z rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym, zmiana 1 do umowy powinna być tymczasowo stosowana.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się – w imieniu Unii – podpisanie zmiany 1 do Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, z zastrzeżeniem zawarcia zmiany 1.

               Tekst zmiany 1 do umowy, która zostanie podpisana, dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania zmiany 1 do umowy osobie wskazanej lub osobom wskazanym przez negocjatora.

               Artykuł 3

               Zmianę 1 do umowy stosuje się tymczasowo, zgodnie z art. 2 zmiany 1 do umowy, od dnia jej podpisania do czasu jej wejścia w życie.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 291 z 9.11.2011, s. 1.

                     (2)
                  Decyzja 2011/719/UE, Dz.U. L 291 z 9.11.2011, s. 1.

                     (3)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (Dz.U. L 79 z 19.3.2008, s. 1).

                     (4)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 311 z 25.11.2011, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.10.2016
            COM(2016) 693 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania umowy zmieniającej Umowę między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego decyzji Rady

               w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania umowy zmieniającej Umowę między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego

               ZMIANA 1

               DO

               UMOWY O WSPÓŁPRACY W ZAKRESIE UREGULOWAŃ PRAWNYCH

               DOTYCZĄCYCH BEZPIECZEŃSTWA LOTNICTWA CYWILNEGO

               MIĘDZY

               STANAMI ZJEDNOCZONYMI AMERYKI

               A

               WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ

               ARTYKUŁ 1 – POSTANOWIENIA OGÓLNE

               Zgodnie z zasadami art. 19.B umowy o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego („umowa”) między Stanami Zjednoczonymi Ameryki („Stany Zjednoczone”) i Wspólnotą Europejską (określanymi łącznie jako „Strony” oraz indywidualnie jako „Strona”), Strony uzgodniły następujące zmiany w umowie:

               a)Skreśla się cały artykuł 2.B i zastępuje go następującym tekstem:

               „Zakres współpracy na mocy niniejszej umowy obejmuje następujące obszary:

               1)zatwierdzanie zdatności do lotu oraz monitorowanie wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym;

               2)badania środowiskowe i zatwierdzanie wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym;

               3)zatwierdzanie i monitorowanie obiektów obsługi technicznej;

               4)licencjonowanie i szkolenia personelu;

               5)eksploatacja statków powietrznych;

               6)lotniska; oraz

               7)służby ruchu lotniczego i zarządzanie ruchem lotniczym.”

               b)Skreśla się cały artykuł 5 i zastępuje się go artykułem w brzmieniu:

               „ARTYKUŁ 5

               Załączniki

               .W odniesieniu do kwestii objętych zakresem niniejszej umowy Strony lub ich przedstawiciele w Radzie opracowują załączniki opisujące warunki wzajemnego uznawania ustaleń kontroli zgodności i zatwierdzeń, w przypadku gdy uznają, że normy, przepisy, praktyki i procedury lotnictwa cywilnego każdej ze Stron są wystarczająco kompatybilne, aby umożliwić akceptację zatwierdzeń i ustaleń kontroli zgodności z uzgodnionymi normami dokonywanych przez jedną stronę w imieniu drugiej. Strony zgadzają się również, że różnice techniczne między ich systemami lotnictwa cywilnego są uwzględniane w załącznikach.”

               ARTYKUŁ 2 – TYMCZASOWE STOSOWANIE

               Do czasu wejścia w życie niniejszej zmiany Strony zgadzają się stosować ją tymczasowo od dnia jej podpisania.

               ARTYKUŁ 3 – WEJŚCIE W ŻYCIE

               Niniejsza zmiana wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie ostatniej noty przekazanej w ramach wymiany not dyplomatycznych między Stronami, potwierdzającej zakończenie wszystkich procedur koniecznych do wejścia w życie niniejszej umowy.

               NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą umowę.

               STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI
                     UNIA EUROPEJSKA

               PRZEZ:
                     _____________________________
                     PRZEZ:
                     ___________________________

               STANOWISKO:
                     Administrator,

                     STANOWISKO:

               Federalna Administracja Lotnictwa

               DATA: _____________________________
                     DATA:  __________________________