               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 403 final
            2017/0180(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
                  1
                (dalej zwanym „zmianą kodeksu granicznego Schengen”) zmieniono konwencję wykonawczą do układu z Schengen
                  2
               , rozporządzenie (WE) nr 562/2006
                  3
                (kodeks graniczny Schengen) oraz rozporządzenie (WE) nr 810/2009
                  4
               , a oprócz tego zmieniono między innymi definicję pojęcia „pobytu krótkoterminowego” obywateli państw trzecich w strefie Schengen. Począwszy od dnia 18 października 2013 r. w odniesieniu do obywateli państw trzecich planujących podróż do strefy Schengen na pobyt krótkoterminowy – bez względu na to, czy podlegają oni obowiązkowi wizowemu czy są z niego zwolnieni – maksymalny czas dozwolonego pobytu definiuje się jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”. W odróżnieniu od definicji, która obowiązywała do dnia 18 października 2013 r. (trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu), nowe pojęcie jest bardziej precyzyjne, ponieważ określa czas pobytu w dniach, a nie w miesiącach. Oprócz tego termin „po dacie pierwszego wjazdu”, który budził wiele wątpliwości i pytań, został z tej definicji usunięty.

               W drodze zmiany kodeksu granicznego Schengen wprowadzono wszystkie niezbędne zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic, czyli w konwencji wykonawczej do układu z Schengen, kodeksie granicznym Schengen, kodeksie wizowym oraz rozporządzeniu (WE) nr 539/2001
                  5
               . Pojęcie pobytu krótkoterminowego pojawia się też jednak w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską. W umowach w sprawie zniesienia wiz zawartych z Antiguą i Barbudą
                  6
               , Bahamami
                  7
               , Barbadosem
                  8
               , Brazylią
                  9
               , Mauritiusem
                  10
               , Saint Kitts i Nevis
                  11
                oraz Seszelami
                  12
                wciąż znajdują się odniesienia do poprzedniej definicji czasu pobytu niewymagającego wizy („trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu”
                  13
               ).

               Dnia 16 lipca 2014 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące decyzji Rady w sprawie upoważnienia do podjęcia rokowań w celu zmiany umowy w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych między Unią Europejską a wymienionymi wyżej państwami
                  14
               ; Rada przyjęła tę decyzję w dniu 9 października 2014 r.
                  15
               . Celem zmiany było wdrożenie w przypadku tych siedmiu państw nowej definicji pobytu krótkoterminowego, określonej w zmianie kodeksu granicznego Schengen. Co więcej, zdefiniowanie „pobytu krótkoterminowego” w umowach w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych w dniach, a nie w miesiącach jest łatwiejsze do zweryfikowania i obliczenia za pomocą środków elektronicznych lub informatycznych, a zatem jest lepiej dostosowane do wymogów scentralizowanych systemów zarządzania granicami, takich jak proponowany system wjazdu/wyjazdu
                  16
               .

               Po uzyskaniu upoważnienia Rady Komisja rozpoczęła rokowania w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz z siedmioma państwami (Antiguą i Barbudą, Bahamami, Barbadosem, Brazylią, Mauritiusem, Saint Kitts i Nevis oraz Seszelami).

               Rokowania z Barbadosem zakończyły się parafowaniem umowy zmieniającej w dniu 8 lutego 2017 r. Strony uzgodniły, że zastosują nową definicję „pobytu krótkoterminowego” w całym tekście umowy w sprawie zniesienia wiz między UE a Barbadosem. Nowa umowa wiąże się ponadto ze zmianą kilku szczegółów technicznych (zob. niżej), ale wszystkie takie zmiany są nieistotne z punktu widzenia podróżnych.

                  Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule umowy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Umowa wymaga zatwierdzenia przez obie umawiające się strony zgodnie z ich odnośnymi procedurami. Po stronie Unii wymaga to przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i zawarcia umowy.

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu uzyskania jej upoważnienia do podpisania umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               Umowa zapewnia spójność prawną, a także harmonizację między państwami członkowskimi dzięki stosowaniu w niej nowej definicji pobytu krótkoterminowego przewidzianej w zmianie kodeksu granicznego Schengen, w której przedstawiono jasną wykładnię terminu „pobyt krótkoterminowy”.

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Unia nie posiada uprawnień do takiej zmiany umów w sprawie zniesienia wiz, aby były one wiążące dla czterech państw stowarzyszonych w ramach stosowania dorobku Schengen, w tym wspólnej polityki wizowej. W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia i wdrożenia postanowień dotyczących czasu dozwolonego pobytu w strefie Schengen do umowy dołączono wspólną deklarację, zgodnie z którą byłoby pożądane, aby Barbados z jednej strony oraz Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria z drugiej strony odpowiednio zmieniły wiążące je umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Jeśli jedną z umawiających się stron umowy międzynarodowej jest Unia Europejska, to jakakolwiek zmiana takiej umowy zgodnie z prawem nie może zostać samodzielnie wdrożona przez państwa członkowskie. Umowa w sprawie zniesienia wiz z Barbadosem została zawarta przez Unię Europejską. Niezbędne jest w związku z tym działanie na poziomie Unii.

               Oprócz tego zawieranie umów w sprawie zniesienia wiz przez państwa członkowskie wpłynęłoby negatywnie na dorobek prawny UE w dziedzinie wiz (art. 3 ust. 2 TFUE).

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia założonego celu, a mianowicie zmiany obowiązującej umowy w sprawie zniesienia wiz między Unią a Barbadosem.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               4. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne, w których upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Barbadosem w celu zmiany umowy pomiędzy stronami w sprawie zniesienia wiz. O postępach w przebiegu rokowań informowano państwa członkowskie w trakcie posiedzeń Grupy Roboczej ds. Wiz.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Wynik rokowań

                  Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy może zostać przyjęty przez Unię.

                  Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

                  a. Czas pobytu

                  Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej oraz obywatele Barbadosu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu (zamiast maksymalnie trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu). Nowa definicja ma zastosowanie w całym tekście Umowy między Unią Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

                  b. Przepisy końcowe – zawieszenie umowy (art. 8 ust. 4)

               W art. 8 ust. 4 umowy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie: „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”. Przez dodanie do dotychczasowego tekstu słów: „i przywraca stosowanie niniejszej Umowy” w zmienionej umowie sprecyzowano, że zawieszenie zniesienia wiz zostanie zakończone, jeśli ustaną powody takiego zawieszenia. W tej kwestii powyższa zmiana zapewnia dostosowanie brzmienia umowy w sprawie zniesienia wiz z Barbadosem do wszystkich pozostałych umów w tej sprawie podpisanych przez Unię w latach 2015–2016. W dniu 14 czerwca 2016 r. zasięgnięto opinii Grupy Roboczej ds. Wiz w sprawie tej zmiany i żadne państwo członkowskie nie zgłosiło zastrzeżeń.

                  c. Zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny”

                  Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. jedynie Unia Europejska posiada osobowość prawną. Termin „Wspólnota Europejska” wciąż jednak widnieje w umowach międzynarodowych, które weszły w życie przed Traktatem z Lizbony – jest tak m.in. w przypadku Umowy między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa zmieniająca przewiduje zatem zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny” w całym tekście umowy.

                  d. Wspólne deklaracje

                  Do umowy dołączono dwie wspólne deklaracje:

                  – w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu oraz

                  – dotyczącą Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Liechtensteinu.

                  e. Wejście w życie

                  Umowa wejdzie w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z umawiających się stron zawiadomi drugą stronę o zakończeniu procedur ratyfikacyjnych. Aby zagwarantować pewność prawa i umożliwić podróżnym jego zrozumienie i przestrzeganie, niezbędny jest wystarczająco długi okres przejściowy. Okres sześciu miesięcy po zakończeniu ratyfikacji umowy umożliwi podróżnym zakończenie pobytów krótkoterminowych obliczanych w całości zgodnie z poprzednią definicją, zanim wejdzie w życie nowa definicja pobytu krótkoterminowego, a wraz z nią – liczony wstecz okres referencyjny wynoszący 180 dni.

                  Umowa zmieniająca nie ma wpływu na pozostałe postanowienia dotychczasowej Umowy między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, w tym na jej terytorialny zakres stosowania.

               6.PODSUMOWANIE

               W świetle wyżej przedstawionych wyników Komisja proponuje, aby Rada przyjęła decyzję o podpisaniu umowy w imieniu Unii i aby upoważniła przewodniczącego Rady do wyznaczenia w tym celu należycie umocowanej osoby (lub osób).

               2017/0180 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa stanowi, że obywatele Unii Europejskiej oraz Barbadosu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony „maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy”.

               (2)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013
                  17
                wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)W umowie między Unią a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zawarcia umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (5)Rokowania w sprawie umowy z Barbadosem zakończono jej parafowaniem w dniu 8 lutego 2017 r. w drodze wymiany listów między głównymi negocjatorami po stronie Unii oraz Barbadosu.

               (6)Należy, w imieniu Unii, podpisać Umowę oraz zatwierdzić dołączone do niej deklaracje.

               (7)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  18
               . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (8)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  19
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

                     (3)
                  Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (5)
                  Dz.U. L 081 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 3.

                     (7)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 24.

                     (8)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 10.

                     (9)
                  Z Brazylią Unia zawarła dwie umowy. Jedną dotyczącą posiadaczy paszportów zwykłych (Dz.U. L 255 z 21.9.2012, s. 4) i drugą dotyczącą posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych i urzędowych (Dz.U. L 66 z 12.3.2011, s. 2).

                     (10)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 17.

                     (11)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 38.

                     (12)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 31.

                     (13)
                  Zob. artykuły tych umów zatytułowane „Cel” i „Czas pobytu”.

                     (14)
                  COM(2014) 468 final.

                     (15)
                  Decyzja Rady w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zawartych pomiędzy Unią/Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą, Wspólnotą Bahamów, Barbadosem, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Mauritiusu, Federacją Saint Kitts i Nevis oraz Republiką Seszeli, przyjęta przez Radę w dniu 9 października 2014 r.

                     (16)
                  COM(2016)194 final.

                     (17)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009, Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (18)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (19)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 403 final
            ZAŁĄCZNIK

            wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               wniosek dotyczący decyzji Rady

               w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               między Unią Europejską a Barbadosem zmieniająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA,

               z jednej strony, oraz

               BARBADOS,

               z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwaną dalej „Umową”), która weszła w życie w dniu 1 marca 2010 r.,

               POTWIERDZAJĄC znaczenie, jakie ma ułatwianie kontaktów międzyludzkich,

               ODNOTOWUJĄC, że Umowa funkcjonuje w sposób satysfakcjonujący dla obywateli Umawiających się Stron,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że przewidziana w Umowie definicja pobytu krótkoterminowego (do trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu) nie jest wystarczająco dokładna, a wątpliwości i pytania może budzić w szczególności pojęcie „daty pierwszego wjazdu”,

               MAJĄC NA UWADZE, że rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. wprowadzono przekrojowe zmiany w unijnym wewnętrznym dorobku prawnym dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”;

               BIORĄC POD UWAGĘ, że system wjazdu/wyjazdu, który ma zostać ustanowiony przez Unię Europejską, wymaga zastosowania jednolitej i jasno określonej definicji pobytu krótkoterminowego w odniesieniu do wszystkich obywateli państw trzecich,

               PRAGNĄC zapewnić płynny przepływ podróżnych na przejściach granicznych Umawiających się Stron,

               POTWIERDZAJĄC, że Umowa obejmuje obywateli wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu:

               1)W tytule oraz w art. 3 ust. 5, art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 7 słowa „Wspólnota” lub „wspólnotowy” zastępuje się słowami „Unia” lub „unijny” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

               2)W art. 1 wyrażenie „trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy” zastępuje się wyrażeniem „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               3)Art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Unii Europejskiej mogą przebywać na terytorium Barbadosu przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.”.

               4)Art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Barbadosu mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Barbadosu mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.”.

               5)W art. 4 ust. 3 wyrażenie „trzy miesiące” zastępuje się wyrażeniem „90 dni”, a słowo „wspólnotowym” zastępuje się słowem „unijnym”.

               6)W art. 8 ust. 4 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

               „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”.

               Artykuł 2

               Umawiające się Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami; niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia ze Stron zawiadamia drugą Stronę o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.

               Sporządzono w […] dnia […] roku dwa tysiące siedemnastego w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Barbadosu

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII ORAZ LIECHTENSTEINU

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Barbadosu, z drugiej strony, zmieniły niezwłocznie obowiązujące umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zgodnie z warunkami niniejszej Umowy.

               Wspólna deklaracja w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               ________


title: Proposal for a Council Decision authorising the Kingdom of Spain to apply a measure derogating from Article 11(A)(1) and Article 28e of the Sixth Council Directive (77/388/EEC) on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes

text:
                     KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

                                                     Bruksela, dnia 23.12.2005
                                                     KOM(2005) 697 wersja ostateczna

                                           Wniosek

                                      DECYZJA RADY

      upoważniająca Królestwo Hiszpanii do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo
     od art. 11 sekcja A pkt 1 oraz art. 28e szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) w sprawie
         harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków
                                             obrotowych

                                 (przedstawiony przez Komisję)

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                      UZASADNIENIE

     1) KONTEKST WNIOSKU

       •   Podstawa i cele wniosku

       Zgodnie z art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
       sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do
       podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona
       podstawa wymiaru podatku, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może
       upoważnić każde z Państw Członkowskich do stosowania specjalnych środków
       stanowiących odstępstwo od zastosowania przepisów powyższej dyrektywy w celu
       uproszczenia procedury poboru podatków lub zapobieżenia niektórym rodzajom
       uchylania się od płacenia podatków lub unikania zobowiązań podatkowych.

       Królestwo Hiszpanii, w piśmie zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji,
       zwróciło się z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia środków stanowiących
       odstępstwo od art. 11 sekcja A pkt 1 dyrektywy 77/388/EWG, następnie przedkładając
       Komisji potwierdzenie, że podanie zawierało również wniosek o odstępstwo od art.
       28e tej samej dyrektywy. Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG Komisja
       poinformowała inne Państwa Członkowskie o wniosku Hiszpanii dnia 7 października
       2005 r. W piśmie z dnia 10 października 2004 r. Komisja zawiadomiła Hiszpanię, że
       otrzymała wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia
       wniosku.

       •   Kontekst ogólny

       Artykuł 11 sekcja A pkt 1 dyrektywy 77/388/EWG określa podstawę opodatkowania w
       odniesieniu do dostaw towarów lub usług jako „wszystko, co stanowi wartość
       otrzymanego wzajemnego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługi
       otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego...”. Przepis, o którym mowa, jest
       zwykle wystarczający w przypadkach, gdy dostawa towarów lub usług ma jedynie cel
       handlowy oraz gdy brak jakiegokolwiek związku między dostawcą i nabywcą, który
       mógłby wpłynąć na wartość świadczenia. Jednakże w przypadku, gdy strony transakcji
       są ze sobą powiązane, istnieją dowody, że niektóre dostawy towarów lub usług
       podlegają mniejszemu opodatkowaniu w wyniku manipulacji ich wartością. W
       przypadku gdy powiązany odbiorca nie ma prawa do odliczenia podatku, zaniżenie
       normalnej wartości rynkowej zmniejsza obciążenie podatkiem niepodlegającym
       zwrotowi.

       W celu zapobieżenia stratom w zakresie podatku w wyniku takich zmian wartości,
       Hiszpania zwróciła się z wnioskiem o pozwolenie jej na zmianę podstawy
       opodatkowania w opisanych przypadkach, jeżeli podstawa opodatkowania znacznie
       różni się od wartości rynkowej i dostawa odbywa się między dwoma powiązanymi
       osobami. Dla celów stosowania ponownego ustalenia podstawy opodatkowania pojęcie
       osób powiązanych zostało obiektywnie określone w prawie hiszpańskim.

       Niniejszy wniosek pozwala również hiszpańskim władzom podatkowym na stosowanie
       wartości rynkowej (zdefiniowanej w art. 11 sekcja A pkt 1) w odniesieniu do dostaw w
       celu obliczenia podatku od wartości dodanej, zamiast faktycznie uiszczonej wartości

PL                                          2                                                 PL
 ---pagebreak---        otrzymanego wzajemnego świadczenia.

       Zasady wyceny wewnątrzwspólnotowego nabycia znajdują się w art. 28e dyrektywy
       77/388/EWG, który rozszerza zasady zawarte w art. 11 sekcja A na reguły nabycia
       wewnątrzwspólnotowego. W celu zapewnienia równego traktowania dostaw
       krajowych i nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz zagwarantowania, że nie można
       łatwo uniknąć środków zaradczych przez wykorzystanie powiązanych osób w innych
       Państwach Członkowskich, Hiszpania chciałaby włączyć wewnątrzwspólnotowe
       nabycie w zakres środka specjalnego.

       Niniejszy wniosek pozwala na stosowanie upoważnienia dotyczącego środka
       specjalnego do dnia 31 grudnia 2009 r. Stosowanie środka jest ograniczone w czasie,
       tak aby możliwy był jego przegląd na podstawie doświadczeń oraz ocena konieczności
       dalszego stosowania. Jednakże dnia 16 marca 2005 r. Komisja przedstawiła Radzie
       dokument COM(2005)89. Jest to wniosek dotyczący dyrektywy zmieniającej
       dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do niektórych środków w celu uproszczenia
       procedury obciążania podatkiem od wartości dodanej i pomocy w przeciwdziałaniu
       uchylaniu się od płacenia podatków lub unikaniu zobowiązań podatkowych i
       uchylającej niektóre decyzje przyznające odstępstwa. Tak zwany „wniosek dotyczący
       racjonalizacji art. 27” zawiera między innymi przepisy obejmujące taki sam zakres jak
       środek, o który wystąpiono. Z tego względu środek, którego dotyczy wniosek, straci
       ważność od dnia wejścia w życie środków w tym zakresie zawartych w dyrektywie,
       która będzie wynikiem powyższego wniosku racjonalizującego.

       •   Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

       Podobne odstępstwa dotyczące art. 11 sekcja A pkt 1 oraz art. 28e dyrektywy
       77/388/EWG zostały przyznane innym Państwom Członkowskim.

       •   Spójność z innymi politykami i celami Unii

       Nie dotyczy.

     2) KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPŁYWU

       •   Konsultacje z zainteresowanymi stronami

       Nie dotyczy.

       •   Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

       Ekspertyzy zewnętrzne nie były potrzebne.

       •   Ocena wpływu

       Niniejszy wniosek ma na celu zapobieżenie unikaniu zobowiązań podatkowych i
       uchylaniu się od płacenia podatków w zakresie podatku od wartości dodanej i z tego
       względu ma potencjalnie pozytywny wpływ, przynajmniej w związku ze skutkiem
       lepszego przestrzegania prawa.

       Obrany sposób jest taki sam, jaki przyjęły inne Państwa Członkowskie i został

PL                                          3                                                  PL
 ---pagebreak---        określony przez Hiszpanię jako stosowny środek mający na celu zapobieżenie stratom
       z wpływów podatkowych. Środek, którego dotyczy wniosek, jest również zgodny z
       wnioskiem Komisji COM(2005) 89 w sprawie racjonalizacji liczby przyznanych
       odstępstw od art. 27.

     3) ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

       •   Krótki opis proponowanych działań

       Upoważnienie Hiszpanii do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 11
       sekcja A pkt 1 oraz art. 28e szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w celu umożliwienia
       ponownego obliczenia podstawy opodatkowania dostawy towarów i usług, jak również
       wewnątrzwspólnotowego nabycia w określonych przypadkach, jeżeli wartość jest
       znacznie niższa od wartości rynkowej, strony transakcji są ze sobą powiązane, a
       odbiorca ma ograniczone prawo do odliczenia podatku. Za wartość można przyjąć
       wartość rynkową dostawy, określoną w art. 11 sekcja A pkt 1 lit d) szóstej dyrektywy.

       •   Podstawa prawna

       Zgodnie z art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (z
       wprowadzonymi zmianami) w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw
       Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od
       wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.

       •   Zasada pomocniczości

       Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada
       pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

       •   Zasada proporcjonalności

       Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:

       Decyzja dotyczy upoważnienia przyznanego Państwu Członkowskiemu w odpowiedzi
       na jego własny wniosek i nie stanowi jakiegokolwiek zobowiązania.

       Biorąc pod uwagę ograniczony zakres            odstępstwa,   środek   specjalny   jest
       proporcjonalny do wyznaczonego celu.

       •   Wybór instrumentów

       Proponowane instrumenty: inne.

       Inne instrumenty byłyby nieodpowiednie z następujących względów:

       Zgodnie z art. 27 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji
       ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
       odstępstwo od wspólnych zasad dotyczących podatku od wartości dodanej jest
       możliwe jedynie po uzyskaniu upoważnienia Rady, stanowiącej jednogłośnie na
       wniosek Komisji. Decyzja Rady jest jedynym właściwym instrumentem, ponieważ
       może być skierowana do jednego Państwa Członkowskiego.

PL                                          4                                                   PL
 ---pagebreak---      4) WPŁYW NA BUDŻET

       Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.

     5) INFORMACJE DODATKOWE

       •   Klauzula przeglądu/weryfikacji/wygaśnięcia

       Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia.

PL                                         5                    PL
 ---pagebreak---                                                   Wniosek

                                            DECYZJA RADY

      upoważniająca Królestwo Hiszpanii do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo
     od art. 11 sekcja A pkt 1 oraz art. 28e szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) w sprawie
         harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków
                                             obrotowych

                      (Wyłącznie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

     uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

     uwzględniając szóstą dyrektywę Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
     harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
     – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku1, w
     szczególności jej art. 27,

     uwzględniając wniosek Komisji2,

     a także, mając na uwadze, co następuje:

     (1)    Zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG Rada, stanowiąc jednogłośnie na
            wniosek Komisji, może upoważnić każde z Państw Członkowskich do stosowania
            specjalnych środków stanowiących odstępstwo od zastosowania przepisów powyższej
            dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia
            niektórym rodzajom uchylania się od płacenia podatków lub unikania zobowiązań
            podatkowych.

     (2)    W piśmie z dnia 21 czerwca 2005 r. otrzymanym przez Sekretariat Generalny Komisji
            dnia 22 lipca 2005 r. Królestwo Hiszpanii ubiega się o uzyskanie upoważnienia na
            wprowadzenie środka stanowiącego odstępstwo od przepisów dyrektywy
            77/388/EWG decydujących o podstawie opodatkowania w celu naliczania podatku od
            wartości dodanej.

     (3)    Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG Komisja poinformowała inne
            Państwa Członkowskie o wniosku złożonym przez Królestwo Hiszpanii pismem z
            dnia 7 października 2005 r. W piśmie z dnia 10 października 2005 r. Komisja
            zawiadomiła Królestwo Hiszpanii, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za
            niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.

     1
            Dz.U. L 145 z 13.6.1977,            str.   1.   ostatnio   zmieniona   dyrektywą   2004/66/WE
            (Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 35)
     2
            Dz.U. C […] z [...], str. […].

PL                                                     6                                                    PL
 ---pagebreak---      (4)    Artykuł 11 sekcja A pkt 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG określa podstawę
            opodatkowania podatkiem od wartości dodanej w odniesieniu do dostaw towarów lub
            usług jako wszystko, co stanowi wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia.
            Artykuł 28e ust. 1 tej samej dyrektywy dotyczy podstawy opodatkowania odnośnie do
            wewnątrzwspólnotowego nabycia, poprzez odesłanie do art. 11 sekcja A.

     (5)    Wymagający odstępstwa środek ma na celu przeciwdziałanie stratom z wpływów
            podatkowych powstałym w wyniku manipulacji podstawą opodatkowania dostaw
            towarów, usług, i wewnątrzwspólnotowego nabycia, które podlegają opodatkowaniu
            podatkiem od wartości dodanej, w przypadku gdy sprzedawca pobiera obniżoną cenę
            od powiązanego z nim nabywcy, który nie ma pełnego prawa do obniżenia podatku.

     (6)    Środek należy wprowadzić w taki sposób, aby stosowano go jedynie w przypadkach
            unikania zobowiązań podatkowych lub uchylania się od płacenia podatków w zakresie
            podatku od wartości dodanej oraz tylko w przypadku, gdy zostaną spełnione określone
            warunki. Środek jest zatem proporcjonalny do wyznaczonego celu.

     (7)    Podobne odstępstwa zostały przyznane innym Państwom Członkowskim w celu
            przeciwdziałania unikaniu zobowiązań podatkowych lub uchylaniu się od płacenia
            podatków.

     (8)    Odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG przeciwdziałające unikaniu
            opodatkowania VAT w związku z podstawą opodatkowania w przypadku dostaw
            pomiędzy powiązanymi stronami zostały włączone do wniosku Komisji z dnia 16
            marca 2005 r. dotyczącego dyrektywy racjonalizującej niektóre z odstępstw na mocy
            tego artykułu3. Konieczne jest zatem ograniczenie okresu stosowania niniejszego
            odstępstwa do czasu, kiedy wymieniona dyrektywa wejdzie w życie.

     (9)    Niniejsze odstępstwo zagwarantuje wysokość kwoty podatku od wartości dodanej
            należnej na ostatnim etapie konsumpcji i nie będzie miało negatywnego wpływu na
            dochody własne Wspólnoty Europejskiej pochodzące z podatku od wartości dodanej,

     PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                                   Artykuł 1

     Niniejszym upoważnia się Królestwo Hiszpanii, w drodze odstępstwa od art. 11 sekcja A pkt
     1 lit. a) oraz art. 28e dyrektywy 77/388/EWG, do stosowania wartości rynkowej, określonej w
     art. 11 sekcja A pkt 1 lit. d) przedmiotowej dyrektywy, jako podstawy opodatkowania
     dostawy towarów lub usług lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w przypadku gdy
     wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia jest znacznie niższa od wartości rynkowej i
     odbiorca dostawy lub, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego, nabywca nie ma
     pełnego prawa do odliczenia podatku na mocy art. 17 dyrektywy 77/388/EWG.

     Ten środek można zastosować wyłącznie celem zapobiegania unikaniu zobowiązań
     podatkowych i uchylaniu się od płacenia podatków, gdy na wartość otrzymanego
     wzajemnego świadczenia, na podstawie której w innych okolicznościach oparta byłaby
     podstawa opodatkowania, miały wpływ powiązania rodzinne, zarządcze, własnościowe,

     3
            Dz.U. C 125 z 24.5.2005, str. 12, COM(2005) 89.

PL                                                      7                                          PL
 ---pagebreak---      finansowe lub prawne określone w prawodawstwie krajowym. Dla powyższych celów
     powiązania prawne obejmują związki formalne pomiędzy pracodawcą a zatrudnionym.

                                              Artykuł 2

     Upoważnienie udzielone na mocy art. 1 wygasa z dniem wejścia w życie dyrektywy
     racjonalizującej odstępstwa przyznane na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, która
     przeciwdziała unikaniu zobowiązań podatkowych i uchylaniu się od płacenia podatków w
     odniesieniu do podatku od wartości dodanej poprzez wycenę dostaw między powiązanymi
     osobami, lub dnia 31 grudnia 2009 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie
     wcześniejsza.

                                              Artykuł 3

     Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.

     Sporządzono w Brukseli,

                                                W imieniu Rady
                                                Przewodniczący

PL                                                8                                         PL


Ważna informacja prawna

|

52004PC0856

Wniosek dotyczący decyzji Rady upoważniającej Danię do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 14 ust. 1 lit. d) szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych  /* COM/2004/0856 końcowy */

	Bruksela, dnia 06.01.2005COM(2004) 856 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYupoważniającej Danię do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 14 ust. 1 lit. d) szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEPismem zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 17 maja 2004 r. władze Danii zwróciły się z prośbą o pozwolenie, zgodnie z art. 27 dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[1] (zwanej dalej szóstą dyrektywą), na wprowadzenie szczególnych środków określających odstępstwo od art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy w celu zapobieżenia pewnym rodzajom oszustw podatkowych lub omijania opodatkowania.Zgodnie z art. 27 ust. 2 szóstej dyrektywy Komisja poinformowała pozostałe Państwa Członkowskie pismem z dnia 15.10.2004 r. o wniosku wystosowanym przez rząd duński, a pismem z dnia 19.10.2004 r. powiadomiła Danię, że posiada wszystkie informacje niezbędne do oceny tego wniosku.Artykuł 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG stanowi, że Państwa Członkowskie zwalniają z podatku ostateczny przywóz towarów kwalifikujących się do zwolnienia z ceł innych niż określone we Wspólnej Taryfie Celnej. Artykuł 14 ust. 1 lit. d) został wdrożony dyrektywą 83/181/EWG[2], w szczególności jej art. 22, stanowiącym, że towary o wartości łącznej nieprzekraczającej 10 euro zostają zwolnione przy przywozie. Państwa Członkowskie mogą przyznać zwolnienie na przywożone towary o wartości łącznej powyżej 10 euro, ale nieprzekraczającej 22 euro. Państwa Członkowskie mogą jednak także wykluczyć z tego zwolnienia towary przywożone na zamówienie pocztą.Dania zwalnia obecnie z VAT-u przywozy spoza UE małych przesyłek o charakterze handlowym. Duński limit stosowany przy zwolnieniach z VAT to 80 DKK (10 euro). Jednakże duńskie władze zauważyły, że firmy wydawnicze przekierowują dystrybucję niektórych czasopism przez terytoria nieobjęte szóstą dyrektywą o VAT. Według dochodzenia przeprowadzonego przez władze duńskie w ciągu pierwszych dziewięciu miesięcy 2003 r. tylko z wysp Åland przywieziono 3,5 miliona tygodników i magazynów, co oznaczało straty dochodów państwa szacowane na ok. 47 milionów DKK (ok. 6,2 milionów euro). Istnieje ryzyko, że straty dochodów z VAT będą rosły, chyba że zasady płacenia VAT zostaną zmienione tak, aby zapobiegać omijaniu opodatkowania. Straty dochodu z VAT ponoszone przez Danię mają negatywny wpływ również na zasoby własne Wspólnoty.Od wprowadzenia dyrektywy 83/181/EWG Państwa Członkowskie nie mają już możliwości nieprzyznania zwolnienia na te przywozy na podstawie pierwszego akapitu art. 14 ust. 1 lit. d) szóstej dyrektywy, a duński rząd nie może ustalić, czy przywozy te mają poważny wpływ na warunki konkurencji. Wniosek o odstępstwo dotyczy jedynie przesyłek i sytuacji podlegających programowi omijania i nie ma na celu wyłączenia wszystkich przesyłek przywożonych na zamówienie pocztą na podstawie art. 22 dyrektywy 83/181/EWG.Wydaje się zatem, że przewidywane odstępstwo od art. 14 ust. 1 lit. d) jest rzeczywiście najwłaściwszym rozwiązaniem w szczególnych okolicznościach oraz dla konkretnego wspomnianego przypadku omijania podatku. Odstępstwo zapobiega utracie podatku VAT.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYupoważniającej Danię do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 14 ust. 1 lit. d) szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1), w szczególności jej art. 27 ust.1,uwzględniając wniosek Komisji[3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Pismem zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 17 maja 2004 r. władze Danii zwróciły się z prośbą o pozwolenie na wprowadzenie szczególnych środków określających odstępstwo od art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy w celu zapobieżenia pewnym rodzajom oszustw podatkowych lub omijania opodatkowania. Pozostałe Państwa Członkowskie poinformowano o wniosku w dniu 15.10.2004 r.(2) Środek stanowiący odstępstwo ma na celu wyłączenie niektórych czasopism przywożonych do Danii z korzystania ze zwonienia na podstawie art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy i nałożenie na nie podatku VAT. Artykuł 14 ust. 1 lit. d) został wdrożony dyrektywą 83/181/EWG[4], w szczególności jej art. 22, stanowiącym, że towary o wartości łącznej nieprzekraczającej 10 euro zostają zwolnione przy przywozie. Państwa Członkowskie mogą przyznać zwolnienie na przywożone towary o wartości łącznej powyżej 10 euro, ale nieprzekraczającej 22 euro. Dania zwalnia obecnie z VAT-u przywozy spoza UE wszystkich małych przesyłek o charakterze handlowym. Duński limit stosowany przy zwolnieniach z VAT to 80 DKK (10 euro).(3) Duńskie władze odkryły, że niektóre firmy wydawnicze przekierowują dystrybucję swoich publikacji do prenumeratorów w Danii przez terytoria nieobjęte szóstą dyrektywą o VAT, ze stratą dochodu Danii, a w konsekwencji negatywnym wpływem na zasoby własne Wspólnoty. Istnieje ryzyko, że straty dochodów będą rosły, chyba że Danię upoważni się do zapobieżenia temu rodzajowi omijania opodatkowania.(4) Od wprowadzenia dyrektywy 83/181/EWG Państwa Członkowskie nie mają już możliwości nieprzyznania zwolnienia na te przywozy na podstawie pierwszego akapitu art. 14 ust. 1 lit. d) szóstej dyrektywy. Duński rząd nie może ustalić, czy przywozy te mają poważny wpływ na warunki konkurencji. Ponadto wniosek o odstępstwo dotyczy jedynie przesyłek i sytuacji podlegających programowi unikania i nie ma na celu wyłączenia wszystkich przesyłek przywożonych na zamówienie pocztą ze zwolnienia na podstawie art. 22 dyrektywy 83/181/EWG. Wydaje się zatem, że przewidywane odstępstwo od art. 14 ust. 1 lit. d) jest rzeczywiście najwłaściwszym rozwiązaniem w tych szczególnych okolicznościach.(5) Odstępstwo to zapobiega utracie podatku VAT, nie wpłynie zatem negatywnie na zasoby własne Wspólnoty pochodzące z VAT,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W drodze odstępstwa od art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Danię do nakładania podatku VAT na przywóz do Danii magazynów, czasopism itp. drukowanych w UE i wysyłanych do osób prywatnych w Danii.Artykuł 2Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2010 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Danii.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/7/WE (Dz.U. L 27 z 30.1.2004, str. 44).[2] Dz. U. C […] z […], str. .[3] Dz. U. C […] z […], str. .[4] Dz. U. C […] z […], str. .


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.1.2017
            COM(2017) 45 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia środków z Funduszu Solidarności UE w celu udzielenia pomocy Zjednoczonemu Królestwu, Cyprowi i Portugalii

               UZASADNIENIE

               Rozporządzenie Rady (UE, EURATOM) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  1
               , w szczególności jego art. 10, dopuszcza możliwość uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), powyżej limitów odpowiednich działów ram finansowych.

               Warunki kwalifikujące do uzyskania pomocy z funduszu są wyszczególnione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2012/2002, zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 661/2014 z dnia 15 maja 2014 r., ustanawiającym Fundusz Solidarności Unii Europejskiej.

               Na podstawie wniosków Zjednoczonego Królestwa, Cypru i Portugalii obliczenia pomocy z funduszu, dokonane według szacowanej całkowitej szkody, przedstawiają się następująco:

                        Klęska żywiołowa

                        Łączna wartość szkód bezpośrednich

                        (w mln EUR)

                        Próg interwencji w przypadku regionalnych klęsk żywiołowych

                        (w mln EUR)

                        Próg interwencji w przypadku poważnych klęsk żywiołowych

                        (w mln EUR)

                        2,5 % łącznej wartości szkód bezpośrednich do progu dla poważnych klęsk

                        (w EUR)

                        6 % łącznej wartości szkód bezpośrednich powyżej progu dla poważnych klęsk

                        (w EUR)

                        Kwota proponowanej pomocy ogółem

                        (w EUR)

                        Zjednoczone Królestwo – powodzie w 2016 r. (klęska regionalna)

                        2 412,042

                        626,764

                        nie dotyczy

                        60 301 050

                        -

                        60 301 050

                        Cypr – susza i pożary w 2016 r. (poważna klęska żywiołowa)

                        180,803

                        nie dotyczy

                        101,412

                        2 535 300

                        4 763 460

                        7 298 760

                        Portugalia – pożary na Maderze w 2016 r. (klęska regionalna)

                        157,000

                        40,850

                        nie dotyczy

                        3 925 000

                        -

                        3 925 000

                        OGÓŁEM

                        71 524 810

               Po zapoznaniu się ze wspomnianymi wyżej wnioskami
                  2
                i mając na uwadze maksymalną dopuszczalną wysokość wkładu z funduszu, jak również zakres możliwości dokonania przesunięć środków, Komisja wnosi o uruchomienie Funduszu Solidarności Unii Europejskiej i przydział kwoty 71 524 810 EUR.

               Komisja przedstawi projekt budżetu korygującego (PBK) w celu zapisania w budżecie na 2017 r. określonych środków na zobowiązania i płatności.

               W razie braku zgody uruchomiona zostanie procedura rozmów trójstronnych zgodnie z pkt 11 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  3
               .

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia środków z Funduszu Solidarności UE w celu udzielenia pomocy Zjednoczonemu Królestwu, Cyprowi i Portugalii

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej
                  4
               , w szczególności jego art. 4 ust. 3,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  5
               , w szczególności jego pkt 11,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami żywiołowymi.

               (2)Środki funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  6
               .

               (3)W dniu 26 lutego 2016 r. Zjednoczone Królestwo przedłożyło wniosek o uruchomienie funduszu w następstwie powodzi, które objęły 11 regionów
                  7
                w okresie od grudnia 2015 r. do stycznia 2016 r. W swoim wniosku władze Zjednoczonego Królestwa podkreśliły, że ocena szkody była niepełna i że właściwe dane były tylko tymczasowe. Ostateczny wniosek został uzupełniony w dniu 22 września 2016 r.

               (4)W dniu 5 września 2016 r. Cypr złożył wniosek o uruchomienie funduszu w związku z konsekwencjami dotkliwej suszy, narastającymi od października 2015 r., i pożarów pochodzenia naturalnego w dniach 18 i 19 czerwca 2016 r.

               (5)W dniu 21 września 2016 r. Portugalia złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w związku z pożarami pochodzenia naturalnego na wyspie Maderze w dniach od 8 do 13 sierpnia 2016 r.

               (6)Wnioski Zjednoczonego Królestwa, Cypru i Portugalii spełniają warunki przyznania wkładu finansowego z funduszu ustanowione w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2012/2002.

               (7)W związku z tym należy uruchomić środki z funduszu, aby zapewnić wkład finansowy dla Zjednoczonego Królestwa, Cypru i Portugalii.

               (8)Aby skrócić do minimum czas potrzebny na uruchomienie funduszu, niniejsza decyzja powinna wejść w życie z dniem jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 uruchamia się Fundusz Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia następujących kwot w postaci środków na zobowiązania i środków na płatności:

               a) 60 301 050 EUR dla Zjednoczonego Królestwa;

               b) 7 298 760 EUR dla Cypru;

               c) 3 925 000 EUR dla Portugalii.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Stosuje się ją od dnia ... [data przyjęcia]**.

                  8Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (2)
                  Komunikaty do Komisji C(2017) 124 z 13.1.2017 r. dla Zjednoczonego Królestwa i C(2017) 358 z 24.1.2017 r. dla Cypru i Portugalii.

                     (3)
                  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

                     (5)
                  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (6)
                  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

                     (7)
                  UKC2-Northumberland, UKD1-Cumbria, UKD3-Great Manchester, UKD4-Lancashire, UKE2-North Yorkshire, UKE4-West Yorkshire, UKL1-West Wales and the Valleys, UKM2-Eastern Scotland, UKM3-South Western Scotland, UKM5-North Eastern Scotland oraz UKN0-Northern Ireland.

                     (8)
                  Data do wstawienia przez Parlament przed publikacją w Dz.U.