				|

		52013PC0615

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie funduszy rynku pieniężnego /* COM/2013/0615 final - 2013/0306 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Fundusze rynku pieniężnego (FRP)
są ważnym źródłem finansowania krótkoterminowego dla
instytucji finansowych, przedsiębiorstw i rządów. W Europie w
portfelach tych funduszy znajduje się około 22 % krótkoterminowych
dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez rządy lub
sektor przedsiębiorstw. FRP posiadają 38 % krótkoterminowych
dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez sektor
bankowy.
Po stronie popytu FRP funkcjonują jako
narzędzie krótkoterminowego zarządzania środkami
pieniężnymi, które zapewnia wysoki poziom płynności,
dywersyfikację, stabilną wartość przy zyskach
odzwierciedlających warunki rynkowe. Z funduszy tych korzystają
głównie przedsiębiorstwa, które szukają możliwości
krótkoterminowego zainwestowania nadmiaru gotówki, na przykład na okres,
zanim środki te nie będą potrzebne na pokrycie znacznych
wydatków np. z tytułu płac.
FRP stanowią zatem kluczowe ogniwo
pomiędzy popytem a podażą na aktywa krótkoterminowe.
Zarządzając aktywami wartości rzędu 1 000 mld EUR, FRP
stanowią kategorię funduszy odmienną od wszystkich innych
funduszy inwestycyjnych. Większość FRP, czyli około
80 % aktywów i 60 % funduszy, prowadzi działalność na
podstawie przepisów dyrektywy 2009/65/WE w sprawie przedsiębiorstw zbiorowego
inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS). Począwszy od
lipca 2013 r. pozostałe FRP powinny prowadzić
działalność na podstawie przepisów dyrektywy 2011/61/UE w
sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi
(ZAFI). Przeciętny FRP znacznie przewyższa wielkością
przeciętny fundusz UCITS. Pojedynczy FRP może na przykład
zgromadzić aktywa warte nawet 50 mld EUR. FRP mają siedziby w kilku
państwach członkowskich, przy czym fundusze we Francji, Irlandii i
Luksemburgu reprezentują ponad 95 % rynku. Rynek ten jest jednak
ściśle powiązany z innymi krajami ze względu na wysoki
odsetek inwestycji i inwestorów transgranicznych, a także ze względu
na możliwość wystąpienia transgranicznego efektu domina
między FRP a jego jednostką sponsorującą, która w
znakomitej większości przypadków ma siedzibę w innym
państwie niż to, w którym mieści się siedziba FRP.
Ze względu na systemowy charakter
powiązań FRP z sektorem bankowym z jednej strony, oraz z
przedsiębiorstwami i finansami publicznymi z drugiej strony,
działalność FRP pozostaje w centrum prac prowadzonych na
szczeblu międzynarodowym w zakresie równoległego systemu bankowego.
Rada Stabilności Finansowej i inne instytucje, takie jak
Międzynarodowa Organizacja Komisji Papierów Wartościowych (IOSCO)
oraz Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego (ERRS), przeanalizowały sektor
finansowy oraz uznały, że niektóre działania i podmioty
mają znaczenie systemowe, lecz organy regulacyjne nie zajęły
się nimi w wystarczającym stopniu. W sektorze zarządzania aktywami
FRP zostały uznane za podmioty o znaczeniu systemowym. W listopadzie 2012
r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie
równoległego systemu bankowego, w którym wezwał Komisję do
przedstawienia wniosku ze szczególnym uwzględnieniem kwestii FRP[1].
ERRS przeprowadziła
dogłębną analizę różnych rodzajów ryzyka systemowego
związanego z funkcjonowaniem FRP. Zalecenia ERRS dotyczyły w
szczególności stabilności i płynności FRP oraz obejmowały
również dodatkowe zasady w zakresie przejrzystości i sprawozdawczości.
Zalecenia te zostały w znacznej mierze odzwierciedlone we wniosku Komisji
przy jednoczesnym uwzględnieniu ich ewentualnego negatywnego wpływu
na finansowanie gospodarki europejskiej.
FRP stanowią dogodne narzędzie dla
inwestorów, ponieważ oferują funkcjonalność
analogiczną do depozytów bankowych: natychmiastowy dostęp do
płynności oraz stosunkowo stabilną wartość.
Dzięki tym cechom inwestorzy postrzegają FRP jako bezpieczną i
bardziej zróżnicowaną alternatywę dla depozytów bankowych. W
rzeczywistości fundusze te są klasycznymi funduszami inwestycyjnymi
obarczonymi nieodłącznym ryzykiem rynkowym wiążącym
się z inwestowaniem w fundusze. Dlatego też gdy ceny aktywów, w które
inwestują FRP, zaczynają spadać, zwłaszcza w skrajnych
warunkach rynkowych, fundusze te nie zawsze są w stanie dotrzymać
zobowiązania do bezzwłocznego umorzenia jednostek lub udziałów
przypisanych inwestorom oraz utrzymać wartość tych jednostek lub
udziałów na stałym poziomie. Niektóre jednostki sponsorujące
funduszy (głównie banki) mogą zwiększyć wartość
jednostek lub udziałów poprzez udzielanie wsparcia ze strony jednostki
sponsorującej, podczas gdy inne (głównie zarządzający
aktywami) mogą nie dysponować odpowiednim kapitałem, by to
zrobić. Ze względu na niedopasowanie terminów zapadalności
pomiędzy dzienną płynnością, jaką fundusz oferuje
inwestorom a płynnością aktywów, jakie posiada w portfelu,
natychmiastowe umorzenie nie zawsze może być możliwe. Obietnicę
stabilnej ceny umorzenia jednostek lub udziałów często podkreśla
rating na poziomie AAA. Wadą takiej konstrukcji FRP jest to, że
inwestorzy – gdy tylko spostrzegą ryzyko, że fundusze mogą nie
dotrzymać zobowiązania i nie być w stanie zapewnić
łatwego dostępu do płynności i umorzenia jednostek po
stabilnej cenie w dowolnym czasie – będą składać zlecenia
umorzenia jednostek, potencjalnie doprowadzając do paniki wśród
inwestorów.
Panika wśród inwestorów charakteryzuje
się masowymi i nagłymi zleceniami umorzenia jednostek składanymi
przez liczną grupę inwestorów, którzy chcą uniknąć
strat i być w stanie umorzyć swoje jednostki po najwyższej
możliwej cenie. Zjawiska paniki wśród inwestorów mają znaczenie
systemowe, ponieważ zmuszają FRP do szybkiej sprzedaży swoich
aktywów, aby zrealizować zlecenia umorzenia. Spirala transakcji umorzenia
sama w sobie powoduje przyśpieszony spadek wartości aktywów netto
(NAV) funduszu i tylko pogłębia spadki NAV oraz obawy o brak
stabilności całego rynku pieniężnego. Ponieważ FRP
odgrywają zasadniczą rolę w krótkoterminowym finansowaniu
podmiotów takich jak banki, przedsiębiorstwa czy rządy, panika
wśród inwestorów tych funduszy może wywołać szersze
konsekwencje makroekonomiczne. Największy, bo aż 85-procentowy
udział w instrumentach finansowych o wartości 1 000 mld EUR
powierzonych FRP mają banki, natomiast udział rządów wynosi
około 10 %, a przedsiębiorstw mniej więcej 5 %. Rządy i
bardzo duże przedsiębiorstwa wykorzystują rynek
pieniężny – obok bankowych linii kredytowych – do pozyskania krótkoterminowego
finansowania.
Problemy związane z paniką wśród
inwestorów mają charakter systemowy ze względu na: 1) bliskie
powiązania FRP z gospodarką realną (rola, jaką
odgrywają one w zaspokajaniu potrzeb podmiotów korzystających z rynku
pieniężnego jako narzędzia finansowania krótkoterminowego), 2)
powiązania funduszy z ich jednostkami sponsorującymi. Ponadto panika
wśród inwestorów dotykająca FRP rzutuje także na ochronę
inwestorów, ponieważ osoby, które zlecają umorzenie jednostek w
późniejszym czasie (zwykle inwestorzy prywatni), są naturalnie w
mniej korzystnej sytuacji niż ci, którzy dokonali tego wcześniej.
Problemy te są podejmowane w
rozporządzeniu, którego dotyczy niniejszy wniosek. Wprowadza ono wspólne
standardy mające na celu zwiększenie płynności FRP, jak
również zapewnienie stabilności ich struktury. Wprowadzone
zostaną jednolite przepisy, dzięki którym zapewniony zostanie
minimalny poziom aktywów o jednodniowym i tygodniowym terminie
zapadalności. Ujednolicona polityka, która zostanie ustanowiona,
umożliwi zarządzającemu funduszem lepsze zrozumienie jego bazy
inwestorów. W rozporządzeniu wprowadza się również wspólne
przepisy w celu zagwarantowania, że FRP inwestują w aktywa wysokiej
jakości, odpowiednio zróżnicowane i o dobrej jakości kredytowej.
Środki te zapewnią, aby płynność funduszu była
wystarczająca do realizacji zleceń umorzenia składanych przez
inwestorów.
Stabilność FRP zostanie zapewniona
dzięki ustanowieniu jasnych i ujednoliconych zasad wyceny aktywów, w które
fundusze te inwestują. Zasady te będą oznaczać powrót do
faktu, że FRP są zwykłymi funduszami inwestycyjnymi, których
aktywa inwestycyjne podlegają wahaniom cen.
Niektóre FRP będą miały
możliwość dalszego stosowania metody księgowania
umożliwiającej utrzymanie stabilnej ceny subskrypcji i umorzenia pod
warunkiem ustanowienia odpowiednich rezerw gotówkowych. Tak zwany „bufor NAV”
będzie służył do absorpcji zmian rynkowych
nieodłącznie związanych z rynkami kapitałowymi. Powinno to
również zagwarantować, że jednostki sponsorujące
będą przygotowane na wypadek, gdyby ich FRP wymagał wsparcia
zewnętrznego. Bufor wyniesie 3 % aktywów zarządzanych przez FRP.
W oparciu o zaobserwowane przypadki wsparcia udzielanego przez jednostki
sponsorujące w czasie kryzysu (123 przypadki dotyczące FRP w USA)
można stwierdzić, że tylko w trzech z nich wsparcie było
wyższe niż 3 % wartości aktywów. Reserve Primary Fund nie
był w stanie wykonać swoich zobowiązań w 2008 r., po tym
gdy stracił 3 % wartości aktywów w wyniku swojego 1,5-procentowego
zaangażowania w aktywa banku Lehman. Chociaż bufor ten nie da posiadaczom
udziałów o stałej NAV pełnej gwarancji, to jego
wielkość pozwala osiągnąć równowagę między
potrzebą posiadania solidnego i bezpiecznego modelu funduszu o stałej
NAV a zdolnością pozyskiwania finansowania przez
zarządzających. Koszty, które ma ponieść FRP,
będą zależały od kosztów finansowania każdego
zarządzającego. Koszty te mogą wynosić 3-10 % rocznie. Przy
zastosowaniu do buforu wynoszącego 3 %, oznaczałoby to wzrost
opłat za zarządzanie na poziomie 0,09– 0,30 % rocznie. Oczekuje
się, że część tego wzrostu kosztów zostanie poniesiona
przez zarządzającego, podczas gdy reszta zostanie przeniesiona na
inwestorów. Wzrost opłat przełoży się na zyski, jakie
inwestorzy mogą uzyskać, jeśli zainwestują w FRP, z drugiej
strony jednak produkt będący przedmiotem ich inwestycji będzie
wyposażony w dodatkowe zabezpieczenie przed zmianami rynkowymi
dotyczącymi aktywów bazowych.
Oprócz powyższych przepisów wspólna
zasada dotycząca ratingów zagwarantuje, że zarówno
zarządzający funduszem, jak i inwestorzy przestaną polegać
na zewnętrznych ratingach kredytowych, które mogą być szkodliwe
dla funkcjonowania rynku pieniężnego w przypadku obniżenia tych
ratingów. Środkom tym będą towarzyszyć zaostrzone wymogi
dotyczące przejrzystości w celu zagwarantowania, że inwestor
właściwie rozumie profil ryzyka i zysku swoich inwestycji.
Proponowane rozporządzenie będzie
opierać się na istniejących procedurach wydawania zezwoleń
stosowanych w przypadku UCITS, które zostały ujednolicone dyrektywą w
sprawie UCITS. W rozporządzeniu wprowadzona zostanie również
zharmonizowana procedura wydawania zezwoleń AFI na prowadzenie
działalności w charakterze FRP, ponieważ dyrektywa w sprawie
ZAFI pozostawia kwestię wydawania zezwoleń AFI w gestii państw
członkowskich. Zharmonizowana procedura dotycząca AFI
działających w charakterze FRP będzie odpowiadać
zharmonizowanej procedurze wydawania zezwoleń przewidzianej w odniesieniu
do UCITS. Podstawą regulacji zarządzających będzie nadal
dyrektywa w sprawie UCITS albo dyrektywa w sprawie ZAFI, ale fundusze i
zarządzający objęci zakresem niniejszego rozporządzenia
będą musieli przestrzegać dodatkowych, szczegółowych
przepisów dotyczących produktów FRP.
Celem tych ujednoliconych przepisów jest
ochrona integralności rynku wewnętrznego oraz zwiększenie jego
odporności, tak aby zminimalizować skutki nowego kryzysu. Inwestorzy
uzyskają wiedzę na temat ryzyka związanego z tymi produktami
regulowanymi i pewność co do jednolitej oferty inwestycyjnej
związanej z FRP w Unii. Zarządzający skorzystają z
harmonizacji przepisów dotyczących produktów FRP w całej Europie.
Emitenci instrumentów rynku pieniężnego będą czerpać
korzyści z bardziej stabilnych warunków, które pozwolą utrzymać
rolę FRP jako narzędzia finansowania.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
2.1.        Konsultacje z
zainteresowanymi stronami
Od początku 2012 r. Komisja
prowadziła szeroko zakrojone konsultacje z przedstawicielami szeregu
organizacji. Obejmowały one spotkania dwustronne i wielostronne,
konsultację społeczną w sprawie równoległego systemu
bankowego, konsultację społeczną w sprawie kwestii
zarządzania aktywami, w tym FRP, a także publiczną
konferencję w sprawie równoległego systemu bankowego. W ramach
konsultacji Komisja otrzymała wiele informacji na temat funkcjonowania
rynku FRP i jego poszczególnych segmentów, jak również poglądy na
temat problemów, które należy rozwiązać, jak i sposobów, aby im
zaradzić.
2.1.1.     Zielona księga w sprawie
równoległego systemu bankowego
Odpowiedzi na pytania zawarte w zielonej księdze
pozwoliły uzyskać ogólny obraz równoległego systemu bankowego w
Europie. Pozwoliło to do opracować bardziej ukierunkowane pytania
dotyczące działalności FRP w konsultacjach społecznych na
temat zarządzania aktywami rozpoczętych w lipcu 2012 r. W kwietniu
2012 r. w publicznej konferencji, której część była
poświęcona FRP, uczestniczyły zainteresowane strony z UE i USA.
Przedstawiciele organów regulacyjnych i sektora wchodzący w skład
panelu ds. FRP przedstawili swoje opinie na temat potrzeby zreformowania
unijnego rynku tych funduszy.
2.1.2.     Konsultacje w sprawie
zarządzania aktywami
W opublikowanych w dniu 26 lipca 2012 r. (i
zakończonych w dniu 18 października 2012 r.) szerszych konsultacjach
społecznych poświęconych różnym aspektom zarządzania
aktywami zawarto rozdział dotyczący FRP. Służby Komisji
otrzymały 56 odpowiedzi na kwestie zawarte w rozdziale
poświęconym tym funduszom.
2.2.        Ocena skutków
Zgodnie ze swoją polityką w zakresie
lepszego stanowienia prawa Komisja przeprowadziła ocenę skutków różnych
wariantów polityki. W celu zapewnienia płynności i stabilności
FRP przeanalizowano łącznie 16 wariantów. Wszystkie te warianty
zostały przeanalizowane pod kątem celów ogólnych, mianowicie
zwiększenia stabilności finansowej na jednolitym rynku i ochrony
inwestorów FRP, ale również pod kątem bardziej szczegółowych
celów niniejszej inicjatywy: (i) zapobiegania ryzyku przeniesienia się
efektu domina na gospodarkę realną, (ii) zapobiegania ryzyku
przeniesienia się efektu domina na jednostki sponsorujące oraz (iii)
ograniczenia niekorzystnych skutków dla inwestorów decydujących się
na umorzenie jednostek w późniejszym czasie, szczególnie w przypadku
umorzeń dokonywanych w skrajnych warunkach rynkowych.
Analizie poddano skutki, w tym koszty i
korzyści dla poszczególnych zainteresowanych stron, inwestorów,
zarządzających aktywami, emitentów krótkoterminowych
dłużnych papierów wartościowych oraz jednostek
sponsorujących. Wnioski z tej analizy przemawiają na
korzyść stworzenia solidniejszych ram prawnych dotyczących FRP,
które zapewnią zwiększenie poziomu płynności i
stabilności struktury funduszy. Skutki preferowanych wariantów — jak
się oczekuje — będą korzystne dla FRP oraz rynku
pieniężnego ogółem dzięki zwiększeniu ich
odporności na skrajne warunki rynkowe. To z kolei zwiększy
stabilność warunków na rynku pieniężnym w Europie, co
przyniesie korzyści inwestorom, emitentom krótkoterminowych
dłużnych papierów wartościowych i bankom będącym
jednostkami sponsorującymi FRP.
Służby Dyrekcji Generalnej ds. Rynku
Wewnętrznego i Usług (DG MARKT) spotkały się z Radą
ds. Oceny Skutków w dniu 16 stycznia 2013 r. Rada przeanalizowała
ocenę skutków i w dniu 18 stycznia 2013 r. wydała pozytywną
opinię. Podczas tego spotkania członkowie Rady przekazali
służbom DG MARKT uwagi mające na celu ulepszenie oceny skutków,
które doprowadziły do pewnych modyfikacji projektu końcowego.
Poprawiono opis problematyki, tak aby przekazać bardziej szczegółowe
informacje na temat rynków FRP, wzbogacono go również przykładami z
Unii ilustrującymi w szczególności transgraniczny wymiar problematyki
funduszy. Wprowadzono ściślejsze powiązania pomiędzy celami
i wariantami a stwierdzonymi problemami, określono również
więcej wymiernych celów operacyjnych. Bardziej szczegółowo
przedstawiono wpływ proponowanych przepisów na inwestorów, a także
koszty ich przestrzegania. Udoskonalono również opis wpływu
proponowanych przepisów na państwa członkowskie i na
spójność regulacji na arenie międzynarodowej. Wreszcie, w szczególności
w sekcjach poświęconych analizie i porównaniu wariantów,
systematycznie uwzględniano opinie zainteresowanych stron.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
3.1.        Podstawa prawna i wybór formy
prawnej
Podstawę prawną rozporządzenia
stanowi art. 114 ust. 1 TFUE, ustanawiający jednolite przepisy zapewniające
funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Przepisy ostrożnościowe
dotyczące produktów FRP ustanawiają limity ryzyka związanego z
FRP. Zasadniczo przepisy te nie regulują dostępu do
działalności w zakresie zarządzania aktywami, regulują
natomiast sposób prowadzenia takiej działalności, tak aby
zapewnić ochronę inwestorów oraz stabilność finansową.
Stanowią one podstawę prawidłowego i bezpiecznego funkcjonowania
rynku wewnętrznego.
W ramach dążenia do zapewnienia
integralności rynku wewnętrznego proponowany środek legislacyjny
stworzy ramy prawne dla FRP w celu objęcia inwestujących w jednostki
FRP lepszą ochroną, jak również zwiększenia
stabilności finansowej poprzez zapobieganie efektowi domina. Proponowane
przepisy mają w szczególności na celu zapewnienie, aby
płynność funduszu była wystarczająca do realizacji
składanych przez inwestorów zleceń umorzenia oraz aby struktura FRP
była wystarczająco odporna, aby przetrwał on w niekorzystnych
warunkach rynkowych. Uznaje się, że rozporządzenie stanowi
najbardziej odpowiedni instrument prawny do celów wprowadzenia jednolitych
wymogów, które będą dotyczyć m.in. zakresu aktywów
kwalifikowalnych, dywersyfikacji, ekspozycji na ryzyko kredytowe, ryzyko stopy
procentowej i ryzyko płynności, a także wydawania zezwoleń
funduszom zamierzających inwestować na rynku pieniężnym.
Są to zasadniczo przepisy ostrożnościowe dotyczące
produktów FRP, których celem jest zwiększenie bezpieczeństwa i
efektywności europejskich FRP, łagodząc w ten sposób
związane z nimi obawy dotyczące ryzyka systemowego.
Podejmowanie działalności w
charakterze zarządzającego funduszem jest regulowane przepisami
dyrektywy w sprawie UCITS lub dyrektywy w sprawie ZAFI.
Działalność zarządzających będzie nadal
podlegała przepisom dyrektywy w sprawie ZAFI i dyrektywy w sprawie UCITS,
ale przepisy dotyczące produktów FRP zawarte w ramach prawnych UCITS
zostaną uzupełnione przepisami niniejszego rozporządzenia
dotyczącymi produktów FRP.
3.2.        Pomocniczość i
proporcjonalność
Krajowe rozwiązania regulacyjne są z
natury ograniczone do rynku danego państwa członkowskiego.
Uregulowanie profilu FRP pod kątem produktów i płynności
wyłącznie na poziomie krajowym pociąga za sobą ryzyko tego,
że jako FRP będą sprzedawane różne produkty. Sytuacja ta
wprowadzałaby tylko zamieszanie wśród inwestorów oraz utrudniała
stworzenie w Unii równych warunków działania dla podmiotów
oferujących FRP inwestorom profesjonalnym czy też inwestorom
indywidualnym. Podobnie, różne rozwiązania krajowe regulujące
istotne cechy FRP zwiększałyby tylko ryzyko transgranicznego efektu
domina, szczególnie w przypadku gdy emitenci i FRP znajdują się w
różnych państwach członkowskich. Z uwagi na to, że fundusze
te inwestują w szeroką gamę instrumentów finansowych w
całej UE, ogłoszenie upadłości przez jeden FRP (ze
względu na niedostateczną regulację na szczeblu krajowym)
miałoby negatywne skutki dla finansowania sektora instytucji
rządowych i samorządowych oraz przedsiębiorstw w całej UE.
Ponadto ze względu na to, że wiele
podmiotów oferujących FRP w Europie ma siedzibę w państwach
członkowskich innych niż te, w których fundusze te są
wprowadzane do obrotu, stworzenie solidnych ram prawnych jest konieczne w celu
zapobieżenia transgranicznemu efektowi domina. Należy również
unikać przypadków, gdy trudna sytuacja FRP rodzi poważne konsekwencje
dla jego jednostki sponsorującej, która często ma siedzibę w
innym państwie członkowskim. Dotyczy to w szczególności
przypadku, gdy jednostka sponsorująca ma siedzibę w państwie
członkowskim, które może nie mieć środków budżetowych
na ratowanie jednostki sponsorującej zagrożonej
niewypłacalnością.
Jeżeli chodzi o zasadę
proporcjonalności, wniosek zapewnia odpowiednią równowagę
między interesem publicznym a opłacalnością proponowanego
środka. Wymogi nakładane na różne strony zostały starannie
zróżnicowane. Wymogom tym nadano – w miarę możliwości –
charakter standardów minimalnych (dotyczących np. jednodniowej lub
tygodniowej płynności czy limitów koncentracji zaangażowań
w stosunku do emitenta), a wymogi regulacyjne zostały dostosowane tak, aby
nie zakłócać niepotrzebnie istniejących modeli
działalności (np. poprzez ustanowienie odpowiednich okresów
przejściowych zanim NAV danego FRP musi zostać uwolniona lub
pozostawienie podmiotom wyboru pomiędzy rygorystycznymi wymogami kapitałowymi
a uwolnieniem NAV ich funduszy). Podczas opracowywania tych wymogów
uwzględniono w szczególności potrzebę zapewnienia równowagi
między ochroną inwestorów, unikaniem transgranicznego efektu domina,
efektywnością rynków, finansowaniem europejskiego przemysłu i
kosztami, jakie ma ponieść sektor.
3.3.        Wpływ na kwestie
związane z prawami podstawowymi
Wniosek ma wpływ na dwa prawa podstawowe
określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a mianowicie
wolność prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16 i
22) i ochronę konsumentów (art. 38).
Celem niniejszego wniosku leżącym w
interesie ogólnym, uzasadniającym wprowadzenie pewnych ograniczeń
wyżej wymienionych praw podstawowych, jest zapewnienie integralności
i stabilności rynku. Na wolność prowadzenia
działalności gospodarczej może mieć wpływ
konieczność realizacji określonych celów, jakimi są
zapewnienie wystarczającej płynności, zapobieganie ryzyku
wystąpienia efektu domina i zwiększenie ochrony interesów inwestorów.
Wniosek sformułowano jednak z pełnym poszanowaniem istoty tej
podstawowej wolności. Dzięki zaproponowanym nowym przepisom
wzmocniona zostanie ochrona konsumentów (art. 38), przy jednoczesnym
poszanowaniu praw podstawowych i przestrzeganiu zasad uznanych w Karcie praw
podstawowych Unii Europejskiej zapisanej w Traktacie o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej.
3.4.        Szczegółowe
wyjaśnienie wniosku
Wniosek dotyczący rozporządzenia w
sprawie funduszy rynku pieniężnego (FRP) składa się z
dziewięciu rozdziałów.
3.4.1.     Rozdział I – Przepisy ogólne
(art. 1-6)
Rozdział I zawiera ogólne przepisy, takie
jak przedmiot i zakres proponowanych przepisów, definicje, procedurę
udzielania FRP zezwoleń i powiązania proponowanego
rozporządzenia z istniejącymi przepisami dyrektywy 2009/65/WE (dyrektywy
w sprawie UCITS) i dyrektywy 2011/61/UE (dyrektywy w sprawie ZAFI).
Artykuł 1 określa przedmiot i zakres
stosowania proponowanego rozporządzenia jako mającego zastosowanie do
wszystkich FRP mających siedzibę, zarządzanych lub wprowadzanych
do obrotu w Unii. W artykule tym stwierdza się również, że
wymogi zawarte w rozporządzeniu mają być wyczerpujące, co
oznacza, że zostały opracowane w taki sposób, aby nie
pozostawiać możliwości ustanawiania bardziej rygorystycznych
wymogów na szczeblu krajowym. FRP to UCITS lub AFI, które inwestują w
krótkoterminowe instrumenty finansowe i mają określone cele.
Artykuł 2 zawiera podstawowe definicje niezbędne do jednolitego
stosowania proponowanego rozporządzenia. Artykuł 3 wymaga, aby przedsiębiorstwa
zbiorowego inwestowania uzyskały wyraźne zezwolenie na prowadzenia
działalności w charakterze FRP w drodze zharmonizowanej procedury
wydawania zezwoleń UCITS lub w drodze nowej zharmonizowanej procedury
ustanowionej w art. 4 w odniesieniu do AFI. W artykule 5 zastrzega się
nazwę „FRP” wyłącznie w odniesieniu do funduszy, które
przestrzegają przepisów niniejszego rozporządzenia. W art. 6 opisane
są powiązania między obowiązującymi przepisami
dyrektywy w sprawie UCITS i dyrektywy w sprawie ZAFI a nowym
rozporządzeniem w sprawie funduszy rynku pieniężnego (FRP); jego
głównym przesłaniem jest to, że zapewnianie przestrzegania
przepisów rozporządzenia jest obowiązkiem zarządzającego
FRP.
3.4.2.     Rozdział II –
Obowiązki FRP dotyczące polityki inwestycyjnej (art. 7-20)
Rozdział II zawiera przepisy
dotyczące dopuszczalnego kursu polityki inwestycyjnej, jaką mają
prowadzić FRP, w tym aktywów kwalifikowalnych, dywersyfikacji,
koncentracji i jakości kredytowej aktywów inwestycyjnych.
W art. 7 opisane są powiązania
przepisów dyrektywy w sprawie UCITS dotyczących polityki inwestycyjnej z
proponowanymi przepisami dotyczącymi polityki inwestycyjnej FRP, z
uwzględnieniem tego, że przepisy dotyczące FRP stanowią
przepisy szczegółowe (lex specialis) w odniesieniu do przepisów
dyrektywy UCITS wymienionych w art. 7. W art. 8 określono cztery kategorie
aktywów finansowych, w które może inwestować FRP: instrumenty rynku
pieniężnego, depozyty w instytucjach kredytowych, pochodne
instrumenty finansowe i umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu. Z drugiej strony
FRP nie mogą: inwestować w żadne inne aktywa, dokonywać
transakcji krótkiej sprzedaży instrumentów rynku pieniężnego,
utrzymywać zaangażowania w akcje lub towary, zawierać umów
udzielenia pożyczki papierów wartościowych ani umów
zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych, zawierać
umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, bądź zaciągać i
udzielać pożyczek lub kredytów środków pieniężnych,
ponieważ te klasy aktywów i praktyki mogłyby niekorzystnie
wpłynąć na profil płynności FRP. W art. 9-13 doprecyzowano
warunki kwalifikowalności w odniesieniu do czterech kategorii aktywów, w
które FRP mogą inwestować. Artykuł 13 zawiera w
szczególności przepisy służące zapewnieniu, aby
płynność zabezpieczenia otrzymanego w zamian za umowę z
otrzymanym przyrzeczeniem odkupu była wystarczająco wysoka, aby
zapewnić, w razie potrzeby, jego szybką sprzedaż.
Artykuł 14 zawiera szczegółowe
przepisy dotyczące dywersyfikacji kwalifikowalnych aktywów inwestycyjnych,
których każdy FRP musi przestrzegać, takie jak maksymalny odsetek,
jaki stanowić mogą instrumenty wyemitowane przez jednego emitenta
(wyrażony jako procent ogółu aktywów zarządzanych przez FRP)
oraz przepisy dotyczące maksymalnej ekspozycji na ryzyko, którą FRP
może mieć wobec danego kontrahenta. Z drugiej strony art. 15 odnosi
się do maksymalnej liczby instrumentów wyemitowanych łącznie
przez jednego emitenta, w jakie FRP może zainwestować (limity
koncentracji). W celu ograniczenia mechanicznego polegania na ratingach
zewnętrznych art. 16-19 zawierają szczegółowe przepisy
dotyczące wewnętrznej oceny jakości kredytowej instrumentów
inwestycyjnych FRP. Artykuł 20 zawiera wymogi dotyczące
zarządzania procesem wystawiania wewnętrznych ratingów kredytowych, a
w szczególności określa rolę osób zarządzających
wyższego szczebla.
3.4.3.     Rozdział III –
Obowiązki FRP dotyczące zarządzania ryzykiem (art. 21-25)
Rozdział III dotyczy kwestii
związanych z zarządzaniem ryzykiem, takich jak terminy
zapadalności i profil płynności aktywów FRP, zlecanie ratingów
oraz tzw. polityka „znaj swojego klienta” i testy warunków skrajnych, które FRP
są zobowiązane do wprowadzenia.
Nowe zasady dotyczące średniego
ważonego terminu zapadalności (WAM) oraz średniego ważonego
okresu trwania (WAL) w połączeniu z wymogami dotyczącymi
posiadanych aktywów o jednodniowym i tygodniowym terminie zapadalności
mają zasadnicze znaczenie dla zwiększania profilu płynności
FRP i tym samym zdolności funduszy do zrealizowania zleceń umorzenia
jednostek składanych przez inwestorów. Artykuł 21 zawiera ważne
przepisy dotyczące profilu zapadalności, jaki muszą
utrzymywać krótkoterminowe FRP. Artykuł 22 zawiera odpowiednie
przepisy dotyczące standardowych FRP inwestujących w instrumenty,
które mają dłuższy termin zapadalności niż
krótkoterminowe FRP. Standardowe FRP podlegają innym ograniczeniom
dotyczącym terminów zapadalności, takim jak WAL i WAM, oraz mogą
stosować niższy limit dywersyfikacji w zakresie inwestycji w
instrumenty rynku pieniężnego wyemitowane przez ten sam podmiot.
Cechy te odpowiadają celowi standardowych FRP, jakim jest zapewnianie
zysków nieco wyższych od stóp rynku pieniężnego. Cechy tej
kategorii FRP odpowiadają również wymogowi, zgodnie z którym
standardowe FRP nie mogą być zarządzane w charakterze FRP o stałej
NAV (art. 22 ust. 5); dzięki temu są one mniej narażone na
masowe składanie zleceń umorzenia.
Artykuł 23 zawiera zakaz zamawiania lub
finansowania przez FRP zewnętrznych ratingów kredytowych, a tym samym
uzupełnia przepisy art. 16-19 dotyczące wewnętrznych ratingów.
Artykuł 24 wprowadza wymogi dotyczące polityki „znaj swojego
klienta”. Celem jest umożliwienie FRP lepszego przewidywania cykli
składania zleceń umorzenia. Artykuł 25 zawiera przepisy
dotyczące przeprowadzania testów warunków skrajnych.
3.4.4.     Rozdział IV – Zasady
wyceny (art. 26-28)
Rozdział IV dotyczy wyceny aktywów
inwestycyjnych FRP oraz obliczania wartości aktywów netto FRP
przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub udział.
Artykuły 26-28 zawierają przepisy
dotyczące sposobu wyceny przez FRP poszczególnych aktywów inwestycyjnych
oraz obliczania wartości aktywów netto (NAV) przypadającej na
jednostkę uczestnictwa lub udział FRP, a także
częstotliwości tych wycen. Mimo iż istnieje ogólna zasada
preferowania wyceny według wartości rynkowej, FRP mogą
również stosować wycenę według modelu, w przypadku gdy nie
jest możliwe dokonanie wyceny według wartości rynkowej lub
jakość danych rynkowych nie jest wystarczająca. Jedynie FRP o
stałej NAV mogą również wyceniać aktywa według kosztu
zamortyzowanego. Metoda stosowana do obliczania NAV jest szczególnie ważna
przy emisji i umarzaniu udziałów lub jednostek uczestnictwa FRP (art. 26).

3.4.5.     Rozdział V –
Szczegółowe wymogi dotyczące FRP o stałej NAV (art. 29-34)
Rozdział V zawiera szczegółowe
wymogi dotyczące FRP, które wyceniają aktywa według kosztu
zamortyzowanego lub powołują się w reklamach na stałą
NAV przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub udział
bądź zaokrąglają stałą NAV przypadającą
na jednostkę uczestnictwa lub udział do najbliższego punktu
procentowego, czyli tzw. FRP o stałej NAV.
Artykuł 29 zawiera szczegółowe
wymogi dotyczące wydawania zezwoleń, które mają zastosowanie
wyłącznie do FRP, które wyceniają swoje aktywa według
kosztu zamortyzowanego lub powołują się w reklamach na
stałą NAV przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub
udział bądź zaokrąglają stałą NAV
przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub udział do
najbliższego punktu procentowego. FRP o stałej NAV muszą
ustanowić i utrzymywać przez cały czas bufor w wysokości co
najmniej 3 % łącznej wartości swoich aktywów. Artykuł
30 opisuje ustanowienie bufora („bufor NAV”), a art. 31 jego funkcjonowanie. Co
najważniejsze, art. 31 zawiera przepis stanowiący, że bufor NAV
może być wykorzystywany jedynie do wyrównania różnicy
między stałą NAV przypadającą na jednostkę
uczestnictwa lub udział a faktyczną NAV przypadającą na
jednostkę uczestnictwa lub udział. Ponadto art. 31 zawiera przepisy
dotyczące sytuacji pobierania środków z bufora NAV oraz jego
uzupełniania. Artykuły 32-34 zawierają obowiązek
uzupełnienia buforu NAV i skutki jego nieuzupełnienia.
3.4.6.     Rozdział VI – Wsparcie
zewnętrzne (art. 35-36)
Rozdział VI zawiera przepisy
dotyczące wsparcia zewnętrznego. W rozdziale tym znajduje się
przepis stanowiący, że FRP o stałej NAV mogą otrzymać
wsparcie zewnętrzne jedynie za pośrednictwem bufora NAV, podczas gdy
inne FRP mają zasadniczo zakaz otrzymywania wsparcia zewnętrznego.
Artykuł 35 określa, co należy
rozumieć przez wsparcie zewnętrzne, i zawiera niewyczerpujący
wykaz sposobów udzielania wsparcia zewnętrznego. Cel tego artykułu
jest dwojaki: zapewnienie, aby każde wsparcie jednostki sponsorującej
było udzielane FRP o stałej NAV za pośrednictwem przejrzystego
mechanizmu przewidzianego w art. 31, poprzez skorzystanie z ustanowionego wcześniej
bufora NAV lub, jeżeli jednostka sponsorująca udziela wsparcia innemu
FRP, aby właściwe organy zezwoliły na udzielenie takiego
wsparcia wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach
związanych z utrzymaniem stabilności finansowej uzasadniających
udzielenie doraźnego wsparcia przez jednostkę sponsorującą
(art. 36).
3.4.7.     Rozdział VII – Wymogi
dotyczące przejrzystości (art. 37-38)
Rozdział VII zawiera przepisy
dotyczące przejrzystości w przypadku, gdy FRP są reklamowane
inwestorom, oraz wymogi dotycząca przekładania sprawozdań
właściwym organom.
Artykuł 37 zawiera szczególne wymogi
dotyczące przejrzystości. Artykuł 38 ustanawia
obowiązujące wszystkie FRP wymogi dotyczące
sprawozdawczości, mające zastosowanie w uzupełnieniu do wymogów
określonych w dyrektywie 2009/65/WE i dyrektywie 2011/61/UE.
3.4.8.     Rozdział VIII – Nadzór
(art. 39-42)
Rozdział VIII zawiera
obowiązujące przepisy dotyczące nadzoru nad FRP: w art. 39
wyjaśniono rolę organów właściwych dla FRP i organów
właściwych dla zarządzającego FRP. Artykuł 40 stanowi,
że uprawnienia właściwych organów na podstawie dyrektywy w
sprawie UCITS i dyrektywy w sprawie ZAFI powinny być wykonywane
również w odniesieniu do proponowanego rozporządzenia. Artykuł
41 odnosi się do uprawnień ESMA, a art. 42 przewiduje współpracę
między organami.
3.4.9.     Rozdział IX – Przepisy
końcowe (art. 43-46)
Rozdział IX zawiera przepisy
dotyczące traktowania istniejących UCITS i AFI działających
w charakterze FRP w celu zapewnienia przestrzegania przez nie nowych przepisów
dotyczących FRP oraz klauzulę przeglądową dotyczącą
stosowania buforów NAV do niektórych FRP o stałej NAV. Konkretnie w art.
43 określono, w jaki sposób istniejące UCITS i AFI, które
spełniają kryteria definicji FRP o stałej NAV, powinny stopniowo
budować bufor NAV. Art. 45 stanowi, że stosowanie buforów NAV do FRP
o stałej NAV, które budują swoje portfele głównie w oparciu o
instrumenty dłużne emitowane lub gwarantowane przez państwa
członkowskie, powinno zostać poddane przeglądowi przed
upływem trzech lat od daty wejścia w życie niniejszego
rozporządzenia.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Prace nad reformą FRP były
ściśle skoordynowane z Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i
Papierów Wartościowych (ESMA). Eksperci Komisji w dziedzinie
zarządzania funduszami regularnie kontaktowali się z pracownikami
ESMA o tej samej specjalizacji; zarówno w ramach operacyjnej grupy roboczej ds.
FRP, jak i w ramach stałego komitetu ds. usług w zakresie
zarządzania portfelem ustanowionego w ESMA.
ESMA zawiesił prowadzenie prac nad FRP ze
względu na to, że Komisja ogłosiła zamiar przedstawienia
wniosku legislacyjnego w tej dziedzinie, zapisując w prawie pierwotnym
między innymi niektóre zasady istniejących wytycznych CESR i ESMA
dotyczących FRP. Zawieszenie to nastąpiło po tym, jak ESMA
rozpoczął już prowadzenie prac nad „alternatywnymi metodami
wystawiania ratingów”. Prace te zostały rozpoczęte w celu
zastąpienia ratingów kredytowych wystawianych w odniesieniu do
instrumentów rynku pieniężnego przez agencje ratingowe. ESMA
zawiesił prace, aby poczekać do formalnego mandatu, które prace te
uzyskałyby wraz z przedstawieniem wniosku ustawodawczego. Ponadto w ramach
działań na rzecz uspójnienia prac w zakresie FRP, ESMA jest już
zaangażowany w tworzenie bazy danych na temat praktyk nadzorczych oraz
przestrzegania opracowanych przez niego wytycznych.
ESMA jest już zatem dobrze przygotowany
do wypełnienia mandatu zawartego w proponowanym rozporządzeniu; w
rzeczywistości wszystkie te działania zostały już
rozpoczęte przed opracowaniem przez Komisję wniosku w sprawie FRP.
Z tego względu Komisja nie
stwierdziła wpływu na budżet UE. W związku z powyższym
ESMA nie będzie potrzebował żadnych dodatkowych środków ani
dodatkowych stanowisk do wykonywania zadań, które zostaną mu
powierzone na mocy proponowanego wniosku ustawodawczego: opracowania alternatywnych
metod wystawiania ratingów oraz stworzenia bazy danych zatwierdzonych FRP. Jak
wyjaśniono powyżej, zadania te są już realizowane w ramach
prac podejmowanych przez ESMA.
Prace nad definiowaniem przepisów operacyjnych
dotyczących FRP wchodzą już w zakres dotychczasowych
obowiązków ESMA: w ramach ogólnego zadania, jakim jest sprawowanie nadzoru
i zapewnienie spójności przepisów w zakresie funduszy UCITS, ESMA
dysponuje już personelem zajmującym się opracowywaniem polityki
i instrumentów nadzoru w odniesieniu do FRP, specjalnej kategorii funduszy
podlegających przepisom regulującym UCITS lub AFI.
W ramach tych działań CESR,
poprzednik ESMA, w maju 2010 r. wydał kompleksowe wytyczne dotyczące
FRP (CESR 10/049).
W 2012 r. ESMA przeprowadził
wymagającą znacznych zasobów wzajemną weryfikację, aby
stwierdzić, w jaki sposób państwa członkowskie stosowały
wytyczne w praktyce (12 państw członkowskich stosowało wytyczne,
podczas gdy osiem nie dokonało ich transpozycji do swojej praktyki
regulacyjnej).
W 2013 r. wytyczne dotyczące FRP
zostały uzupełnione o szczegółowe pytania i odpowiedzi.
2013/0306 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie funduszy rynku
pieniężnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Fundusze rynku
pieniężnego (FRP) zapewniają finansowanie krótkoterminowe
instytucjom finansowym, przedsiębiorstwom oraz rządom. Zapewniając
tym podmiotom środki finansowe, FRP przyczyniają się do
finansowania gospodarki europejskiej.
(2)       Po stronie popytu, FRP
są narzędziami zarządzania krótkoterminowymi środkami
pieniężnymi, które zapewniają wysoki stopień
płynności, dywersyfikacji, stabilności wartości
zainwestowanego kapitału oraz zyski na poziomie rynkowym. FRP są
stosowane głównie przez przedsiębiorstwa, które chcą
zainwestować nadwyżkę środków pieniężnych na krótki
okres czasu. FRP stanowią zatem kluczowe ogniwo pomiędzy popytem a
podażą na finansowanie krótkoterminowe.
(3)       Wydarzenia, które miały
miejsce w trakcie kryzysu finansowego, pozwoliły uzyskać wgląd w
szereg cech tych funduszy, które sprawiają, że są one podatne na
zagrożenia, gdy na rynkach finansowych występują zawirowania, a
zatem mogą one rozprzestrzeniać lub zwiększać ryzyko w
obrębie systemu finansowego. Gdy ceny aktywów, w które inwestują FRP,
zaczynają spadać, zwłaszcza w skrajnych warunkach rynkowych,
fundusze te nie zawsze są w stanie dotrzymać zobowiązania do bezzwłocznego
umorzenia jednostek uczestnictwa lub udziałów wyemitowanych na rzecz
inwestorów oraz utrzymać wartość tych jednostek lub
udziałów na stałym poziomie. Sytuacja ta może spowodować
masowe i nagłe zlecenia umorzenia składane przez inwestorów, potencjalnie
powodując skutki makroekonomiczne na szerszą skalę.
(4)       Zlecenia umorzenia znacznych
pakietów jednostek uczestnictwa lub udziałów zmuszają FRP do
sprzedaży niektórych aktywów inwestycyjnych na rynku schyłkowym,
nasilając w ten sposób kryzys płynnościowy. W tych
okolicznościach emitenci instrumentów rynku pieniężnego
emitentów mogą mieć poważne trudności z uzyskaniem
finansowania, jeśli rynek papierów komercyjnych i innych instrumentów
rynku pieniężnego znacząco się skurczy. Przeniesienie
się efektu domina na rynek finansowania krótkoterminowego mogłoby
oznaczać również bezpośrednie i poważne trudności z
finansowaniem instytucji finansowych, przedsiębiorstw i rządów, a
więc gospodarki.
(5)       Zarządzający
aktywami, wspomagani przez jednostki sponsorujące, mogą
postanowić o udzieleniu uznaniowego wsparcia w celu utrzymania
płynności i stabilności ich FRP. W przypadku utraty
wartości jednostki sponsorujące są często zmuszane do
udzielenia wsparcia FRP, które sponsorują, ze względu na ryzyko
utraty reputacji i obawy, że panika może przenieść się
na inne rodzaje działalności tej jednostki. W zależności od
wielkości funduszu i skali presji umorzeniowej wsparcie ze strony
jednostki sponsorującej może sięgnąć rozmiarów, które
wykraczają poza stan rezerw, które ma bezpośrednio do dyspozycji.
Ważne jest zatem, aby zapewnić ramy jednolitych przepisów w celu
zapobieżenia ogłoszeniu upadłości przez jednostkę
sponsorującą i wystąpieniu efektu domina w odniesieniu do innych
jednostek sponsorujących FRP.
(6)       W celu utrzymania
integralności i stabilności rynku wewnętrznego poprzez
zwiększanie odporności FRP oraz ograniczenia kanałów
przenoszenia się efektu domina konieczne jest ustanowienie przepisów
dotyczących funkcjonowania tych funduszy, a w szczególności
dotyczących struktury ich portfela. Jednolite przepisy w całej Unii
są niezbędne, aby zagwarantować, że FRP są w stanie
bezzwłocznie realizować zlecenia umorzenia składane przez
inwestorów, zwłaszcza w skrajnych warunkach rynkowych. Jednolite przepisy
dotyczące portfela FRP są również niezbędne do
zagwarantowania, aby FRP były w stanie sprostać masowym i nagłym
zleceniom umorzenia składanym przez znaczną liczbę inwestorów.
(7)       Jednolite przepisy
dotyczące FRP są również konieczne w celu zapewnienia sprawnego
funkcjonowania rynku finansowania krótkoterminowego instytucji finansowych,
korporacyjnych emitentów krótkoterminowych dłużnych papierów
wartościowych oraz rządów. Przepisy te są również
niezbędne do zapewnienia równego traktowania inwestorów FRP i
uniknięcia sytuacji, w których inwestorzy decydujący się na
umorzenie jednostek w późniejszym czasie są narażeni na
dodatkowe niedogodności, w przypadku gdy umorzenia są tymczasowo
zawieszone lub gdy FRP podlega likwidacji.
(8)       Konieczne jest zapewnienie
harmonizacji wymogów ostrożnościowych dotyczących FRP poprzez
ustanowienie jasnych przepisów nakładających na FRP i ich
zarządzających w całej Unii bezpośrednie obowiązki.
Zwiększyłoby to stabilność tych funduszy jako
źródła krótkoterminowego finansowania sektora instytucji
rządowych i samorządowych oraz sektora przedsiębiorstw w
całej Unii. Zagwarantowałoby to również, że FRP
pozostaną wiarygodnym narzędziem zarządzania potrzebami unijnego
przemysłu w zakresie środków pieniężnych.
(9)       Wytyczne dotyczące FRP
przyjęte przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów
Wartościowych (CESR) w celu stworzenia minimalnych, równych warunków
działania FRP w Unii zostały wdrożone w terminie jednego roku od
ich wejścia w życie jedynie przez 12 państw członkowskich,
co świadczy o dalszym obowiązywaniu rozbieżnych przepisów
krajowych. Rozbieżne rozwiązania krajowe nie są w stanie – co
uwidocznił kryzys finansowy – wyeliminować słabych punktów
unijnych rynków pieniężnych, ani złagodzić ryzyka
wystąpienia efektu domina, co zagraża funkcjonowaniu i
stabilności rynku wewnętrznego. Wspólne przepisy dotyczące FRP
powinny zatem zapewnić wysoki poziom ochrony inwestorów i zapobiegać
wystąpieniu efektu domina na skutek ewentualnej paniki wśród
inwestorów FRP bądź łagodzić jego skutki.
(10)     W przypadku braku
rozporządzenia ustanawiającego przepisy dotyczące FRP
możliwe byłoby dalsze przyjmowanie rozbieżnych środków na
poziomie krajowym, co nadal powodowałyby znaczne zakłócenia
konkurencji wynikające z istotnych różnic w podstawowych standardach
ochrony inwestycji. Zróżnicowane wymogi dotyczące struktury portfela,
aktywów kwalifikowalnych, terminów ich zapadalności, płynności i
dywersyfikacji, jak również jakości kredytowej emitentów instrumentów
rynku pieniężnego prowadzą do powstania rozbieżnych
poziomów ochrony inwestorów z powodu różnych poziomów ryzyka
związanego z ofertą inwestycyjną FRP. Nieprzyjęcie
wspólnych, rygorystycznych przepisów dotyczących FRP na rynku
wewnętrznym uniemożliwia zapewnienie jednolitego poziomu ochrony
inwestorów, prowadząc do powstania różnych bodźców dla
inwestorów do umorzenia ich jednostek, a tym samym do paniki. Ważne jest
zatem, aby uniknąć przeniesienia się efektu domina na rynek
finansowania krótkoterminowego i na jednostki sponsorujące fundusze, co mogłyby
w znacznym stopniu zagrozić stabilności rynku finansowego Unii,
poprzez przyjęcie jednolitego zbioru przepisów.
(11)     Nowe przepisy dotyczące
FRP są ściśle związane z dyrektywą 2009/65/WE[3] i dyrektywą 2011/61/UE[4], ponieważ stanowią
one ramy prawne regulujące ustanawianie, zarządzanie i wprowadzanie
do obrotu FRP w Unii.
(12)     Przedsiębiorstwa
zbiorowego inwestowania mogą działać w Unii jako
przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery
wartościowe (UCITS) zarządzane przez zarządzających UCITS
lub spółki inwestycyjne posiadające zezwolenie na mocy dyrektywy
2009/65/WE bądź jako alternatywne fundusze inwestycyjne (AFI)
zarządzane przez zarządzających alternatywnymi funduszami
inwestycyjnymi (ZAFI), posiadające zezwolenie lub zarejestrowane zgodnie z
dyrektywą 2011/61/UE. Nowe przepisy dotyczące FRP
uzupełniają przepisy zawarte w tych dyrektywach. W związku z
powyższym nowe jednolite przepisy dotyczące FRP powinny mieć
zastosowanie w uzupełnieniu do wymogów ustanowionych w dyrektywie
2009/65/WE i dyrektywie 2011/61/UE. Jednocześnie szereg przepisów
rozdziału VII dyrektywy 2009/65/WE dotyczących polityki inwestycyjnej
UCITS nie powinno mieć zastosowania, a w nowych jednolitych przepisach
dotyczących FRP należy ustanowić szczegółowe zasady dotyczące
produktów tych funduszy.
(13)     Zharmonizowane przepisy
powinny mieć zastosowanie do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania,
których cechy odpowiadają cechom FRP. UCITS i AFI, które inwestują w
aktywa krótkoterminowe, takie jak instrumenty rynku pieniężnego lub
depozyty, bądź zawierają umowy z otrzymanym przyrzeczeniem
odkupu lub niektóre kontrakty na instrumenty pochodne, służące
wyłącznie zabezpieczeniu ryzyka związanego z pozostałymi
inwestycjami funduszu, oraz których celem jest zapewnienie zysków odpowiadających
stopie rynku pieniężnego lub utrzymanie wartości inwestycji,
muszą przestrzegać nowych przepisów dotyczących FRP.
(14)     Specyfika FRP wynika z
połączenia aktywów, w które inwestują, oraz założonych
przez nie celów. Cel, jakim jest zapewnienie zysków w zależności od
stopy rynku pieniężnego, oraz cel, jakim jest utrzymanie
wartości inwestycji, nie wykluczają się wzajemnie. FRP może
wyznaczyć sobie jeden z tych celów lub obydwa.
(15)     Cel, jakim jest zapewnienie
zysków odpowiadających stopie rynku pieniężnego, należy
rozumieć w znaczeniu ogólnym. Oczekiwane zyski nie muszą być
idealnie dostosowane do stopy EONIA, Libor, Euribor lub każdej innej
stosownej stopy procentowej rynku pieniężnego. Cel uzyskania zysków
nieznacznie przekraczających stopę rynku pieniężnego nie
powinien być podstawą do nieobjęcia UCITS lub AFI zakresem
nowych jednolitych przepisów.
(16)     Cel utrzymania wartości
inwestycji nie powinien być interpretowany jako gwarancja zachowania
kapitału udzielona przez fundusz. Należy go rozumieć jako cel,
który UCITS lub AFI zamierza osiągnąć. Spadek wartości
inwestycji nie powinien oznaczać, że przedsiębiorstwo zbiorowego
inwestowania zmieniło cel, jakim jest utrzymanie wartości inwestycji.
(17)     Ważne jest, aby UCITS i
AFI o cechach FRP były identyfikowane jako te fundusze, a ich
zdolność do stałego przestrzegania nowych jednolitych przepisów
dotyczących FRP podlegała wyraźnej weryfikacji. W tym celu
właściwe organy powinny udzielać FRP zezwoleń. W przypadku
UCITS zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze FRP
powinno być częścią zezwolenia na prowadzenie
działalności jako UCITS zgodnie ze zharmonizowanymi procedurami
przewidzianymi w dyrektywie 2009/65/WE. W przypadku AFI, z uwagi na to, że
nie podlegają one zharmonizowanym procedurom udzielania zezwoleń i
nadzoru na mocy dyrektywy 2011/61/UE, konieczne jest zapewnienie wspólnych
podstawowych przepisów dotyczących udzielania zezwoleń, które
odzwierciedlają obowiązujące zharmonizowane przepisy dotyczące
UCITS. Procedury takie powinny zapewniać, aby AFI posiadający
zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze FRP był
zarządzany przez zarządzającego alternatywnym funduszem
inwestycyjnym (ZAFI), który uzyskał zezwolenie zgodnie z dyrektywą
2011/61/UE.
(18)     W celu upewnienia się,
że wszystkie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania
charakteryzujące się cechami FRP podlegają nowym wspólnym
przepisom dotyczącym tych funduszy konieczne jest wprowadzenie zakazu
używania nazwy „FRP” lub innych określeń sugerujących,
że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania ma cechy takiego
funduszu, chyba że przestrzegane są przepisy niniejszego
rozporządzenia. W celu uniknięcia obchodzenia przepisów
dotyczących FRP właściwe organy powinny monitorować
praktyki rynkowe przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających
siedzibę lub wprowadzanych do obrotu na ich terytorium w celu sprawdzenia,
czy nie nadużywają one nazwy „FRP” ani nie sugerują, że
są takimi funduszami, nie stosując się do nowych ram prawnych.
(19)     Nowe przepisy mające
zastosowanie do FRP powinny bazować na istniejących ramach prawnych
ustanowionych na mocy dyrektywy 2009/65/WE i dyrektywy 2011/61/UE oraz
wykonawczych aktów prawnych do tych dyrektyw. W związku z powyższym
przepisy dotyczące produktów FRP powinny mieć zastosowanie jako uzupełnienie
obowiązujących przepisów unijnych, chyba że wyraźnie
zostanie określone, że te ostatnie nie mają zastosowania.
Ponadto przepisy dotyczące zarządzania i wprowadzania do obrotu
ustanowione w istniejących ramach prawnych powinny mieć zastosowanie
do FRP, z uwzględnieniem tego, czy są one UCITS lub AFI. Podobnie,
przepisy dotyczące transgranicznego świadczenia usług i swobody
przedsiębiorczości ustanowione w dyrektywie 2009/65/WE i dyrektywie
2011/61/UE powinny mieć zastosowanie odpowiednio do działalności
transgranicznej FRP.
(20)     Biorąc pod uwagę
fakt, że UCITS i AFI mogą przybierać rozmaite formy prawne,
które niekoniecznie nadają im osobowość prawną, przepisy
zobowiązujące FRP do podjęcia działań należy rozumieć
jako odniesienia do zarządzającego FRP w przypadkach, gdy dany FRP
został założony jako UCITS lub AFI, który nie jest w stanie
działać samodzielnie, ponieważ nie posiada osobowości
prawnej we własnym zakresie.
(21)     W przepisach dotyczących
portfelu FRP należałoby jednoznacznie określić kategorie
aktywów, które powinny być uznawane do celów inwestycji tych funduszy,
oraz warunki ich kwalifikowalności. W celu zapewnienia integralności
FRP pożądane jest również zakazanie tym funduszom zawierania
określonych transakcji finansowych, które mogłyby zagrażać
ich strategii inwestycyjnej i celom.
(22)     Instrumenty rynku
pieniężnego są zbywalnymi instrumentami znajdującymi
się zwykle w obrocie na rynku pieniężnym, takimi jak bony
skarbowe czy bony komunalne, certyfikaty depozytowe, papiery komercyjne, akcepty
bankowe lub średnio- i krótkoterminowe obligacje. Powinny one być
uznawane do celów inwestycji FRP wyłącznie w takim zakresie, w jakim
są one zgodne z ograniczeniami dotyczącymi terminów
zapadalności, a fundusze te uznają, że są one wysokiej
jakości kredytowej.
(23)     Papiery dłużne
przedsiębiorstw zabezpieczone aktywami należy uznać za
kwalifikowalne instrumenty rynku pieniężnego, jeżeli
spełniają one dodatkowe wymogi. Z uwagi na to, że podczas
kryzysu niektóre sekurytyzacje były szczególnie niestabilne, konieczne
jest więc ustanowienie ograniczeń dotyczących terminów
zapadalności oraz kryteriów jakości dotyczących aktywów
bazowych. Nie wszystkie kategorie aktywów bazowych powinny być
kwalifkowalne, gdyż niektóre z nich charakteryzowały się
większą niestabilnością niż inne. W związku z
powyższym aktywami bazowymi powinny być wyłącznie
krótkoterminowe instrumenty dłużne emitowane przez
przedsiębiorstwa w ramach prowadzonej przez nie działalności,
takie jak należności handlowe. Instrumenty takie jak: kredyty na
zakup samochodu, wierzytelności z tytułu umów leasingu samochodów,
wierzytelności z tytułu umów leasingu ruchomych środków
trwałych, kredyty konsumenckie, hipoteczne kredyty mieszkaniowe,
wierzytelności związane z zadłużeniem na kartach
kredytowych lub jakiekolwiek inne instrumenty związane z nabyciem lub
finansowaniem usług lub towarów przez konsumentów nie powinny być
uznawane za kwalifikowalne. Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i
Papierów Wartościowych (ESMA) należy powierzyć zadanie
opracowania regulacyjnych standardów technicznych, które należy
przedłożyć do zatwierdzenia przez Komisję, w odniesieniu do
warunków i okoliczności, w których uznaje się, że ekspozycja
bazowa lub pula ekspozycji składa się wyłącznie z papierów
dłużnych przedsiębiorstw, oraz w odniesieniu do warunków i
progów liczbowych określających, kiedy papiery dłużne
przedsiębiorstw charakteryzują się wysoką
jakością kredytową i płynnością.
(24)     FRP powinien mieć
możliwość inwestowania w depozyty, pod warunkiem że jest on
w stanie wycofać środki pieniężne w dowolnym momencie.
Możliwości skutecznego wycofania środków są ograniczone,
jeśli kary związane z ich wcześniejszym wycofaniem są na
tyle wysokie, że przekraczają odsetki naliczone przed wycofaniem
środków. W związku z tym FRP powinien również
dołożyć wszelkich starań, by nie składać
depozytów w instytucji kredytowej, która wymaga kar wyższych niż
przeciętne, ani nie składać depozytów o zbyt długim
terminie zapadalności, jeżeli mogłoby to skutkować zbyt
wysokimi karami.
(25)     Pochodne instrumenty finansowe
uznawane do celów inwestycji FRP powinny służyć
wyłącznie zabezpieczeniu ryzyka stopy procentowej i ryzyka
walutowego, a ich instrumentem bazowym powinny być jedynie stopy
procentowe, waluty lub indeksy reprezentujące te kategorie. Należy
zakazać wykorzystywania instrumentów pochodnych do innych celów lub
posiadających inne aktywa bazowe. Instrumenty pochodne powinny być
wykorzystywane jedynie jako uzupełnienie strategii funduszu, ale nie jako
główne narzędzie służące osiągnięciu celów
funduszu. Jeżeli FRP inwestuje w aktywa oznakowane w innej walucie
niż waluta funduszu, oczekuje się, że zarządzający FRP
zabezpieczy całą ekspozycję na ryzyko walutowe, w tym za
pośrednictwem instrumentów pochodnych.
(26)     Umowy z otrzymanym przyrzeczeniem
odkupu mogą być wykorzystane przez FRP jako środek
krótkoterminowego inwestowania nadwyżki środków
pieniężnych, pod warunkiem że pozycja jest w pełni
zabezpieczona. W celu ochrony interesów inwestorów konieczne jest zapewnienie,
aby zabezpieczenie udzielone w ramach umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu
było wysokiej jakości. FRP nie powinny stosować żadnych
innych efektywnych technik zarządzania portfelem, w tym transakcji
udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych,
ponieważ ich zastosowanie może uniemożliwić
osiągnięcie celów inwestycyjnych tych funduszy.
(27)     W celu ograniczenia
podejmowania ryzyka przez FRP niezbędne jest ograniczenie ryzyka
kontrahenta przez zapewnienie, aby portfel FRP podlegał jasnym wymogom w
zakresie dywersyfikacji. W tym celu konieczne jest zagwarantowanie, aby umowy z
otrzymanym przyrzeczeniem odkupu były w pełni zabezpieczone oraz aby,
w celu ograniczenia ryzyka operacyjnego, umowa z otrzymanym przyrzeczeniem
odkupu z jednym kontrahentem nie przekraczała 20 % ogółu aktywów
FRP. Wszystkie instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza
rynkiem regulowanym (OTC) powinny podlegać przepisom rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012[5].
(28)     Ze względów
ostrożności i w celu uniknięcia wywierania znaczącego
wpływu na organy zarządzające emitenta przez FRP, niezbędne
jest zapobieganie nadmiernej koncentracji inwestycji funduszu w instrumenty
wyemitowane przez tego samego emitenta.
(29)     FRP powinien być
zobowiązany do inwestowania w wysokiej jakości aktywa kwalifikowalne.
W związku z tym FRP powinien dysponować ostrożną i
rygorystyczną procedurą oceny wewnętrznej na potrzeby
określania jakości kredytowej instrumentów rynku pieniężnego,
w które zamierza ono zainwestować. Zgodnie z przepisami unijnymi
ograniczającymi nadmierne poleganie na ratingach kredytowych, ważne
jest, aby przy ocenie jakości aktywów kwalifikowalnych FRP unikały
mechanicznego polegania na ratingach wydawanych przez agencje ratingowe. W tym
celu FRP powinien ustanowić system ratingu wewnętrznego w oparciu o
zharmonizowaną skalę ratingową oraz wewnętrzną
procedurę oceny.
(30)     W celu uniknięcia
stosowania przez zarządzających FRP różnych kryteriów oceny
ryzyka kredytowego instrumentów rynku pieniężnego, a co za tym idzie,
sporządzania przez nich rozbieżnych charakterystyk ryzyka tego samego
instrumentu, konieczne jest, aby zarządzający opierali się na
tych samych kryteriach. W związku z tym kryteria ratingowe powinny
być precyzyjnie określone i ujednolicone. Do kryteriów ratingów
wewnętrznych należą na przykład: środki ilościowe
dotyczące emitenta instrumentu, takie jak wskaźniki finansowe,
dynamika bilansu, wytyczne dotyczące rentowności, które są
oceniane i porównywane z kryteriami stosowanymi przez porównywalne
przedsiębiorstwa i grupy z sektora; środki jakościowe
dotyczące emitenta instrumentu, takie jak skuteczność
zarządzania, strategia przedsiębiorstwa, które są analizowane w
celu ustalenia, czy ogólna strategia emitenta nie będzie miała
niekorzystnych skutków dla jego jakości kredytowej w
przyszłości. Najwyższe ratingi wewnętrzne powinny
odzwierciedlać fakt, że wiarygodność kredytowa emitenta
instrumentów jest stale utrzymywana na możliwie najwyższym poziomie.
(31)     W celu stworzenia
przejrzystego i spójnego systemu ratingu wewnętrznego
zarządzający powinien dokumentować procedury stosowane do oceny
wewnętrznej. Powinno to zagwarantować, że przebieg procedury
następuje według jasnych zasad, które można monitorować, a
zainteresowane strony są na wniosek informowane o stosowanych metodach.
(32)     W celu zmniejszenia ryzyka
portfela FRP ważne jest wyznaczenie dopuszczalnych terminów
zapadalności, określając maksymalny dopuszczalny ważony
termin zapadalności (WAM) oraz średni ważony okres trwania
(WAL).
(33)     WAM wykorzystuje się do
pomiaru wrażliwości FRP na zmiany stóp procentowych rynku
pieniężnego. Przy określaniu WAM zarządzający powinni
uwzględniać wpływ pochodnych instrumentów finansowych, depozytów
oraz umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu i wpływ na ryzyko stopy
procentowej FRP. W przypadku gdy FRP zawiera transakcję swapu, aby
uzyskać ekspozycję na instrument o stałej a nie o zmiennej
stopie procentowej, powinno to zostać uwzględnione podczas
określenia WAM.
(34)     WAL stosowany jest do pomiaru
ryzyka kredytowego, gdyż jest ono tym większe, im dłuższy
jest termin zwrotu kapitału. WAL używany jest także do
ograniczania ryzyka płynnościowego. W odróżnieniu od obliczania
WAM, przy obliczaniu WAL papierów wartościowych o zmiennej stopnie
procentowej i instrumentów finansowych będących wynikiem
sekurytyzacji nie jest dopuszczalne wykorzystanie dat aktualizacji stóp
procentowych, uwzględnia się natomiast tylko przewidziany ostateczny
termin zapadalności instrumentu finansowego. Terminem zapadalności
stosowanym do obliczania WAL jest rezydualny termin zapadalności
pozostały do prawnego umorzenia, ponieważ jest to jedyny termin, w
którym spółka zarządzająca może się upewnić,
że instrument ten zostanie wykupiony. Cechy instrumentu, takie jak
możliwość umorzenia w określonych terminach, tzw. opcje
sprzedaży, nie mogą być brane pod uwagę przy obliczaniu
WAL.
(35)     W celu zwiększenia
zdolności FRP do realizacji zleceń umorzenia i uniknięcia
sprzedaży jego aktywów po bardzo zaniżonych cenach, fundusze te
powinny stale posiadać minimalną kwotę płynnych aktywów o
jednodniowym lub tygodniowym terminie zapadalności. Do obliczenia
proporcji aktywów o jednodniowym i tygodniowym terminie zapadalności
należy stosować prawny termin zapadalności danego składnika
aktywów. Można wziąć pod uwagę możliwość
rozwiązania przez zarządzającego umowy z krótkim wyprzedzeniem.
Przykładowo, jeżeli umowa z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu
może zostać rozwiązana za jednodniowym wypowiedzeniem,
należy ją uznać za składnik aktywów o jednodniowym terminie
zapadalności. Jeśli zarządzający ma
możliwość wypłacenia środków pieniężnych z
rachunku depozytowego, z jednodniowym wyprzedzeniem, depozyt ten może
zostać uznany za składnik aktywów o jednodniowym terminie
zapadalności.
(36)     Z uwagi na to, że FRP
mogą inwestować w aktywa o różnych terminach zapadalności,
inwestorzy powinni być w stanie rozróżnić poszczególne kategorie
FRP. W związku z tym FRP powinny być klasyfikowane jako
krótkoterminowe FRP albo standardowe FRP. Celem krótkoterminowych FRP jest
uzyskanie zysków odpowiadających stopom rynku pieniężnego, przy
jednoczesnym zapewnieniu inwestorom jak najwyższego poziomu
bezpieczeństwa. Dzięki krótkim WAM i WAL ryzyko związane z
czasem trwania i ryzyko kredytowe krótkoterminowych FRP są utrzymywane na
niskim poziomie.
(37)     Celem standardowych FRP jest
zapewnianie zysków nieco wyższych od zysków odpowiadających stopom
rynku pieniężnego, w związku z czym inwestują one w aktywa
o wydłużonym terminie zapadalności. Ponadto, aby osiągnąć
wyższe zyski, ta kategoria FRP powinna mieć możliwość
stosowania zwiększonych limitów dotyczących ryzyka portfela, takich
jak średni ważony termin zapadalności i średni ważony
okres trwania.
(38)     Zgodnie z przepisami art. 84
dyrektywy 2009/65/WE zarządzający UCITS działających w
charakterze FRP mają możliwość tymczasowego zawieszenia
umorzeń w wyjątkowych przypadkach, gdy wymagają tego
okoliczności. Zgodnie z przepisami art. 16 dyrektywy 2011/61/UE i art. 47
rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 231/2013[6], zarządzający AFI
działających w charakterze FRP mogą stosować specjalne
mechanizmy postępowania w przypadku wystąpienia braku
płynności aktywów funduszy.
(39)     Ważne jest, aby
zarządzanie ryzykiem przez FRP nie było zakłócane przez
ewentualne krótkoterminowe decyzje podejmowane pod wpływem ewentualnego
ratingu FRP. W związku z tym konieczne jest wprowadzenie zakazu zlecania
przez FRP lub jego zarządzającego wystawienia ratingu przez
agencję ratingową, aby zapobiec wykorzystaniu tego zewnętrznego
ratingu do celów marketingowych. FRP lub jego zarządzający powinni
również powstrzymywać się od korzystania z alternatywnych
sposobów uzyskiwania ratingu funduszu. Jeżeli FRP wystawiony zostanie
rating zewnętrzny, z własnej inicjatywy agencji ratingowej lub na wniosek
osoby trzeciej, która jest niezależna od FRP lub jego
zarządzającego oraz nie podejmuje działań w imieniu
żadnego z nich, zarządzający FRP powinien powstrzymać
się od polegania na kryteriach związanych z tym ratingiem
zewnętrznym. Dla zapewnienia odpowiedniego zarządzania
płynnością konieczne jest, aby FRP ustanowiły
należytą politykę i procedury umożliwiające poznanie
swoich inwestorów. Polityka, którą zarządzający ma
wprowadzić, powinna pomóc w zrozumieniu bazy inwestorów FRP, tak aby można
było przewidzieć zlecenia umorzenia znacznych pakietów jednostek lub
udziałów. W celu uniknięcia sytuacji, w której FRP muszą
zrealizować nagłe, masowe zlecenia umorzenia, szczególną
uwagę należy poświęcić dużym inwestorom
reprezentującym znaczny odsetek aktywów funduszu, jak również jednemu
inwestorowi reprezentującemu znaczny odsetek aktywów o jednodniowym
terminie zapadalności. W takim przypadku FRP powinien zwiększyć
odsetek aktywów o jednodniowym terminie zapadalności proporcjonalnie do
odsetku reprezentowanego przez tego inwestora. Zarządzający powinien
w miarę możliwości określić tożsamość
inwestorów, nawet jeśli są oni reprezentowani przez rachunki
powiernicze, portale lub innych pośrednich nabywców.
(40)     W ramach ostrożnego
zarządzania ryzykiem FRP powinny okresowo przeprowadzać testy
warunków skrajnych. Od zarządzających FRP oczekuje się
działania prowadzącego do wzmocnienia odporności funduszu,
jeśli wyniki testów warunków skrajnych wykazują jego słabe
punkty.
(41)     W celu odzwierciedlenia
rzeczywistej wartości aktywów stosowanie wyceny według wartości
rynkowej powinno być preferowaną metodą wyceny aktywów FRP.
Zarządzającemu nie należy zezwalać na stosowanie metody
wyceny według modelu, jeśli wycena według wartości rynkowej
pozwala uzyskać wiarygodną wartość składnika aktywów,
ponieważ metoda wyceny według modelu może prowadzić do
uzyskania mniej dokładnej wyceny. Oczekuje się, że wycena
według wartości rynkowej aktywów, takich jak bony skarbowe i
komunalne, średnio- i krótkoterminowe obligacje, jest na ogół
wiarygodna. Przy wycenie papierów komercyjnych lub certyfikatów depozytowych
zarządzający powinien sprawdzić, czy na rynku wtórnym można
uzyskać ich wiarygodną wycenę. Cenę wykupu oferowaną
przez emitenta należy również uznać za stanowiącą
właściwe oszacowanie wartości papieru komercyjnego. We wszystkich
pozostałych przypadkach zarządzający powinien oszacować
wartość aktywów np. na podstawie danych rynkowych, takich jak zyski z
porównywalnych instrumentów i porównywalnych emitentów.
(42)     Celem FRP utrzymującego
stałą wartość aktywów netto (FRP o stałej NAV) jest
zachowanie kapitału inwestycji, zapewniając jednocześnie wysoki
stopień płynności. Wartość aktywów netto (NAV)
przypadająca na jednostkę uczestnictwa lub udział większości
FRP o stałej NAV wynosi na przykład 1 EUR, 1 USD lub 1 GBP w
momencie podziału zysków wśród inwestorów. Inne fundusze tego typu
kumulują dochód w NAV funduszu, utrzymując jednocześnie
rzeczywistą wartość składnika na stałym poziomie.
(43)     W celu uwzględnienia
specyfiki FRP o stałej NAV konieczne jest, aby funduszom tym zezwolono na
stosowanie również metody księgowania według kosztu
zamortyzowanego w celu określenia stałej wartości aktywów netto
przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub udział.
Niezależnie od powyższego, w celu zapewnienia ciągłego
monitorowania różnicy między stałą NAV
przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub udział a NAV
przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub udział, FRP o
stałej NAV powinien również obliczać wartość swoich
aktywów na podstawie metody wyceny według wartości rynkowej lub
metody wyceny według modelu.
(44)     Z uwagi na to, że FRP
powinny publikować NAV, która odzwierciedla wszystkie zmiany wartości
jego aktywów, opublikowaną NAV należy zaokrąglić
maksymalnie do pełnego punktu bazowego lub jego odpowiednika. W związku
z tym, jeżeli NAV jest publikowana w określonej walucie, na
przykład 1 EUR, stopniowych zmian wartości należy dokonywać
co 0,0001 EUR. W przypadku NAV wynoszącej 100 EUR stopniowych zmian
wartości należy dokonywać co 0,01 EUR. Wyłącznie
FRP o stałej NAV może opublikować cenę, która nie wynika w
całości ze zmian wartości jego aktywów. W tym przypadku NAV
może zostać zaokrąglona do najbliższego centa dla NAV
wynoszącego 1 EUR (zmieniana co 0,01 EUR).
(45)     Aby wyrównać codzienne
wahania wartości aktywów FRP o stałej NAV oraz umożliwić
temu funduszowi oferowanie stałej NAV przypadającej na jednostkę
uczestnictwa lub udział, FRP o stałej NAV powinien stale
utrzymywać bufor NAV wynoszący co najmniej 3 % jego aktywów.
Bufor NAV powinien służyć jako mechanizm wyrównujący,
pozwalający na utrzymanie stałej NAV. Wszelkie różnice
między stałą NAV przypadającą na jednostkę
uczestnictwa lub udział a NAV przypadającą na jednostkę
uczestnictwa lub udział należy zniwelować poprzez skorzystanie z
buforu NAV. W skrajnych warunkach rynkowych, gdy różnice mogą
się szybko zwiększać, należy zastosować procedurę
zapewniającą zaangażowanie wszystkich szczebli struktur
zarządczych. Powyższa procedura eskalacji powinna pozwolić osobom
zarządzającym wyższego szczebla na podjęcie szybkich
działań naprawczych.
(46)     W związku z tym, że
FRP o stałej NAV, który nie utrzymuje bufora NAV na wymaganym poziomie,
nie jest zdolny do utrzymania NAV przypadającej na jednostkę
uczestnictwa lub udział na stałym poziomie, fundusz ten powinien być
zobowiązany do uwolnienia NAV i utraty statusu FRP o stałej NAV. W
związku z powyższym, w przypadku gdy mimo zastosowania procedury
eskalacji kwota buforu NAV pozostaje przez okres jednego miesiąca
poniżej wymaganego poziomu 3 % o 10 punktów bazowych, FRP o
stałej NAV powinien automatycznie przekształcić się w FRP,
który nie może stosować metody księgowania według kosztu
zamortyzowanego ani zaokrąglać do pełnego punktu procentowego.
Jeżeli przed upływem jednego miesiąca, w którym można
dokonać uzupełnienia buforu, właściwy organ ma uzasadnione
powody do uznania, że FRP o stałej NAV nie jest w stanie
uzupełnić buforu, organ ten powinien być uprawniony do
przekształcenia FRP o stałej NAV w fundusz inny niż FRP o
stałej NAV. Bufor NAV jest jedynym narzędziem, za pomocą którego
można udzielić wsparcia zewnętrznego na rzecz FRP o stałej
NAV.
(47)     Udzielenie wsparcia
zewnętrznego FRP innemu niż FRP o stałej NAV z zamiarem
zapewnienia płynności lub stabilności tego funduszu lub wsparcia
mającego de facto takie skutki zwiększa ryzyko przeniesienia
się efektu domina z sektora FRP na resztę sektora finansowego.
Udzielenie wsparcia przez osoby trzecie leży w ich interesie,
ponieważ posiadają udział gospodarczy w przedsiębiorstwie
zarządzającym zajmującym się zarządzaniem FRP lub
ponieważ chcą uniknąć utraty reputacji, jeśli ich
nazwa byłaby kojarzona z ogłoszeniem niewypłacalności przez
FRP. Z uwagi na to, że wspomniane osoby trzecie nie zobowiązują
się wyraźnie do zapewnienia lub zagwarantowania takiego wsparcia, nie
ma pewności, czy tego rodzaju wsparcie zostanie udzielone FRP, w momencie
gdy zajdzie taka potrzeba. W takich okolicznościach uznaniowy charakter
wsparcia jednostki sponsorującej przyczynia się do niepewności
wśród uczestników rynku dotyczącej tego, kto poniesie ewentualne
straty FRP. Niepewność ta sprawia, że FRP są jeszcze
bardziej podatne na panikę wśród inwestorów w okresach destabilizacji
finansowej, gdy ryzyko finansowe na szerszą skalę jest najbardziej
odczuwalne i kiedy pojawiają się obawy co do kondycji finansowej
jednostek sponsorujących i ich zdolności do zapewnienia wsparcia
związanym z nimi funduszom. Z tych względów FRP nie powinny
polegać na wsparciu zewnętrznym w celu utrzymania płynności
i stabilności NAV przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub
udział, chyba że właściwy organ wyraźnie zezwolił
na jego udzielenie w celu utrzymania stabilności rynków finansowych.
(48)     Inwestorzy powinni zostać
wyraźnie poinformowani, że dany fundusz ma charakter krótkoterminowy
lub standardowy, bądź jest FRP o stałej NAV, zanim w niego
zainwestują. W celu uniknięcia nieuzasadnionych oczekiwań
inwestorów we wszelkich materiałach związanych z wprowadzeniem do
obrotu należy również wyraźnie wskazać, że FRP nie
są gwarantowanym instrumentem inwestycyjnym. FRP o stałej NAV powinny
również jasno wyjaśnić inwestorom mechanizm buforu, który
stosują do utrzymania stałej NAV przypadającej na jednostkę
uczestnictwa lub udział.
(49)     W celu zapewnienia, aby
właściwe organy były w stanie wykryć i monitorować
zagrożenia na rynku FRP oraz reagować na nie, FRP powinny
przekazywać właściwym organom, oprócz informacji wymaganych
już na podstawie dyrektywy 2009/65/WE lub dyrektywy 2011/61/UE,
szczegółowy wykaz informacji. Właściwe organy powinny
gromadzić te dane w sposób spójny w całej Unii w celu uzyskania
merytorycznej wiedzy na temat głównych kierunków ewolucji rynku FRP. Aby
ułatwić zbiorczą analizę potencjalnego wpływu rynku
FRP w Unii, dane takie powinny być przekazywane Europejskiemu
Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, który powinien
stworzyć centralną bazę danych dotyczącą tych
funduszy.
(50)     Organ właściwy dla
FRP powinien sprawdzić, czy FRP jest w stanie stale przestrzegać
przepisów niniejszego rozporządzenia. Z uwagi na to, że
właściwe organy dysponują już szerokimi uprawnieniami na mocy
dyrektyw 2009/65/WE i 2011/61/UE należy rozszerzyć te uprawnienia,
tak aby mogły być wykonywane przez odniesienie do nowych wspólnych
przepisów dotyczących FRP. Organy właściwe dla UCITS lub AFI
powinny również sprawdzić, czy wszystkie przedsiębiorstwa
zbiorowego inwestowania istniejące w momencie wejścia w życie
niniejszego rozporządzenia i wykazujące cechy FRP przestrzegają
nowych przepisów.
(51)     Komisja powinna
przyjąć, na podstawie art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, akty delegowane dotyczące procedury oceny wewnętrznej.
Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja
prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów.
(52)     Komisję należy
również upoważnić do przyjęcia – w drodze aktów
wykonawczych na podstawie art. 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
i zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010[7] – wykonawczych standardów
technicznych. ESMA należy powierzyć zadanie opracowania wykonawczych
standardów technicznych w odniesieniu do formatu przekazywanych
właściwym organom sprawozdań zawierających informacje o FRP
celem przedłożenia ich Komisji.
(53)     ESMA powinien mieć
możliwość korzystania ze wszystkich uprawnień przyznanych
mu na mocy dyrektywy 2009/65/WE i dyrektywy 2011/61/UE w odniesieniu do
niniejszego rozporządzenia. ESMA powierza się również
opracowanie projektów regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych.
(54)                 Podstawowe
znaczenie ma, by dokonać przeglądu niniejszego rozporządzenia w
celu przeprowadzenia oceny tego, czy właściwe jest zwolnienie
niektórych FRP o stałej NAV, które budują swoje portfele inwestycyjne
głównie w oparciu o instrumenty dłużne emitowane przez
państwa członkowskie, z wymogu ustanowienia buforu kapitałowego
wynoszącego co najmniej 3 % całkowitej wartości aktywów danego
FRP o stałej NAV. W ciągu trzech lat od daty wejścia w
życie niniejszego rozporządzenia Komisja powinna zatem
przeanalizować doświadczenie nabyte podczas stosowania niniejszego
rozporządzenia i jego wpływ na różne gospodarcze aspekty
związane z FRP. Instrumenty dłużne emitowane lub gwarantowane
przez państwa członkowskie stanowią odrębną
kategorię inwestycji charakteryzującą się określonymi
właściwościami kredytowymi i w zakresie płynności.
Ponadto dług państwowy odgrywa kluczową rolę w finansowaniu
państw członkowskich. Komisja powinna przeprowadzić ocenę
rozwoju sytuacji na rynku w odniesieniu do instrumentów długu
państwowego emitowanych lub gwarantowanych przez państwa
członkowskie, a także w odniesieniu do możliwości
ustanowienia specjalnych ram dla FRP, które koncentrują swoją
politykę inwestycyjną na tego typu instrumentach dłużnych.
(55)     Nowe jednolite przepisy
dotyczące FRP powinny być zgodne z przepisami dyrektywy 95/46/WE[8] i rozporządzenia (WE) nr
45/2001 [9].
(56)     Ponieważ cele niniejszego
rozporządzenia, tj. zapewnienie jednolitych wymogów
ostrożnościowych stosowanych w odniesieniu do FRP w całej Unii,
przy jednoczesnym uwzględnieniu w pełni potrzeby zachowania równowagi
między bezpieczeństwem i wiarygodnością tych funduszy a
skutecznym funkcjonowaniem rynków pieniężnych i kosztami ponoszonymi
przez różne zainteresowane strony działające na tym rynku, nie
mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez
państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary i
skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii,
może ona podjąć działania zgodnie z zasadą
pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym
artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne
do osiągnięcia tych celów.
(57)     Nowe jednolite przepisy
dotyczące FRP są zgodne z podstawowymi prawami i zasadami uznanymi w
szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a w
szczególności z ochroną konsumentów, wolnością prowadzenia
działalności gospodarczej i ochroną danych osobowych. Nowe
jednolite przepisy dotyczące FRP powinny być stosowane zgodnie z tymi
prawami i zasadami,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1.           Niniejsze rozporządzenie
ustanawia przepisy dotyczące instrumentów finansowych uznawanych do celów inwestycji
funduszu rynku pieniężnego (FRP), jego portfela i wyceny, oraz wymogi
sprawozdawcze w odniesieniu do FRP mających siedzibę,
zarządzanych lub wprowadzanych do obrotu w Unii.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do
przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, które wymagają zezwolenia na
prowadzenie działalności jako UCITS na podstawie dyrektywy 2009/65/WE
lub jako AFI na podstawie dyrektywy 2011/61/UE, inwestują w aktywa
krótkoterminowe, a ich odrębnym lub łącznym celem jest
zapewnianie zysków odpowiadających stopom rynku pieniężnego lub
utrzymanie wartości inwestycji.
2.           Państwa
członkowskie nie wprowadzają żadnych dodatkowych wymogów w
dziedzinie objętej niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia
stosuje się następujące definicje:
1)           „aktywa krótkoterminowe”
oznaczają aktywa finansowe, których rezydualny termin zapadalności
nie przekracza dwóch lat;
2)           „instrumenty rynku
pieniężnego” oznaczają instrumenty rynku pieniężnego
zdefiniowane w art. 2 ust. 1 lit. o) dyrektywy 2009/65/WE;
3)           „zbywalne papiery wartościowe”
oznaczają zbywalne papiery wartościowe zdefiniowane w art. 2 ust. 1
lit. n) dyrektywy 2009/65/WE;
4)           „umowa z udzielonym przyrzeczeniem
odkupu” oznacza umowę, na mocy której jedna ze stron przenosi papiery
wartościowe lub uprawnienia związane z takimi prawami
majątkowymi na kontrahenta, a warunkiem transakcji jest zobowiązanie
do odkupu tych papierów po określonej cenie w przyszłym terminie,
który został ustalony lub zostanie ustalony;
5)           „umowa z otrzymanym przyrzeczeniem
odkupu” oznacza umowę, na mocy której jedna ze stron otrzymuje papiery
wartościowe lub uprawnienia związane z prawem majątkowym lub
papierem wartościowym od kontrahenta, a warunkiem transakcji jest zobowiązanie
do ich odsprzedania po określonej cenie w przyszłym terminie, który
został ustalony lub zostanie ustalony;
6)           „udzielenie pożyczki papierów
wartościowych” i „zaciągnięcie pożyczki papierów
wartościowych” oznaczają transakcję, w wyniku której instytucja
lub jej kontrahent przenosi na pożyczkobiorcę papiery
wartościowe, a warunkiem transakcji jest zobowiązanie
pożyczkobiorcy do zwrotu papierów odpowiadających otrzymanym papierom
w danym terminie przyszłym lub na żądanie strony przenoszącej
te papiery; dla instytucji przenoszącej papiery wartościowe
transakcja ta stanowi transakcję udzielenia pożyczki papierów
wartościowych, natomiast dla instytucji otrzymującej papiery stanowi
ona transakcję zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych;
7)           „sekurytyzacja” oznacza
sekurytyzację zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 61
rozporządzenia 575/2013[10];

8)           „papiery dłużne
przedsiębiorstw” oznaczają instrumenty dłużne emitowane
przez przedsiębiorstwa, które faktycznie zajmują się
produkcją wyrobów lub obrotem towarami lub świadczeniem usług niefinansowych;
9)           „wycena według wartości
rynkowej” oznacza wycenę pozycji dokonywaną według łatwo
dostępnych cen rozliczenia pochodzących z niezależnych
źródeł, takich jak kursy giełdowe, notowania elektroniczne lub
kwotowania pochodzące od kilku niezależnych, renomowanych maklerów;
10)         „wycena według modelu” oznacza
jakąkolwiek wycenę, która wymaga porównań, ekstrapolacji lub
obliczenia w inny sposób na podstawie danych z pojedynczego rynku lub
większej liczby rynków;
11)         „metoda kosztu zamortyzowanego” oznacza
metodę wyceny, zgodnie z którą koszt nabycia składnika aktywów
jest korygowany o amortyzację premii (lub dyskonta) do terminu
zapadalności;
12)         „fundusz rynku pieniężnego
utrzymujący stałą wartość aktywów netto” (FRP o
stałej NAV) oznacza fundusz rynku pieniężnego, który utrzymuje
stałą wartość aktywów netto (NAV) przypadającą na
jednostkę uczestnictwa lub udział; w przypadku którego dochody
są naliczane codziennie lub mogą być wypłacane inwestorowi,
a aktywa są zasadniczo wyceniane według metody kosztu zamortyzowanego
lub NAV jest zaokrąglana do pełnego punktu procentowego lub jego
odpowiednika w walucie;
13)         „krótkoterminowy FRP” oznacza fundusz
rynku pieniężnego, który inwestuje w kwalifikowalne instrumenty rynku
pieniężnego wskazane w art. 9 ust. 1;
14)         „standardowy FRP” oznacza fundusz
rynku pieniężnego, który inwestuje w kwalifikowalne instrumenty rynku
pieniężnego wskazane w art. 9 ust. 1 i 2;
15)         „instytucja kredytowa” oznacza
instytucję kredytową zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1
pkt 1) rozporządzenia nr 575/2013;
16)         „organ właściwy dla FRP”
oznacza:
a)      w przypadku UCITS – właściwy
organ macierzystego państwa członkowskiego UCITS wyznaczony zgodnie z
art. 97 dyrektywy 2009/65/WE;
b)      w przypadku AFI z UE – właściwy
organ rodzimego państwa członkowskiego AFI, jak określono w art.
4 ust. 1 lit. p) dyrektywy 2011/61/UE;
c)      w przypadku AFI spoza UE:
(i)      właściwy organ państwa
członkowskiego, w którym AFI spoza UE nieposiadający paszportu jest
wprowadzany do obrotu w Unii;
(ii)      właściwy organ ZAFI z UE
zarządzającego AFI spoza UE, jeżeli AFI spoza UE
posiadający paszport jest wprowadzany do obrotu w Unii lub nie jest
wprowadzany do obrotu w Unii;
(iii)     właściwy organ państwa
członkowskiego odniesienia, jeżeli AFI spoza UE posiadający
paszport nie jest zarządzany przez ZAFI z UE i jest wprowadzany do obrotu
w Unii;
17)         „macierzyste państwo
członkowskie FRP” oznacza państwo członkowskie, w którym FRP
otrzymał zezwolenie na prowadzenie działalności;
18)         „średni ważony termin
zapadalności (WAM)” oznacza średni okres pozostały do prawnego
terminu zapadalności lub, jeżeli okres ten jest krótszy, do
następnej aktualizacji stóp procentowych według stopy rynku
pieniężnego w odniesieniu do wszystkich aktywów bazowych funduszu,
odzwierciedlający względne proporcje poszczególnych posiadanych
aktywów;
19)         „średni ważony okres
trwania (WAL)” oznacza średni okres pozostały do prawnego terminu
zapadalności wszystkich aktywów bazowych funduszu odzwierciedlający
względne proporcje poszczególnych posiadanych aktywów;
20)         „prawny termin zapadalności”
oznacza datę spłaty w całości kwoty głównej papieru
wartościowego, która nie dopuszcza żadnej dowolności;
21)         „rezydualny termin zapadalności”
oznacza okres pozostały do prawnego terminu zapadalności;
22)         „krótka sprzedaż” oznacza
niepokrytą sprzedaż instrumentów rynku pieniężnego.
Artykuł 3
Udzielanie zezwolenia FRP
1.           Przedsiębiorstwa
zbiorowego inwestowania mają siedzibę, są wprowadzane do obrotu
lub zarządzane w charakterze FRP w Unii, pod warunkiem że
uzyskały zezwolenie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Zezwolenie takie jest ważne we wszystkich
państwach członkowskich.
2.           Przedsiębiorstwo
zbiorowego inwestowania, które wymaga zezwolenia jako UCITS na podstawie
dyrektywy 2009/65/WE, uzyskuje zezwolenie na prowadzenie działalności
w charakterze FRP w ramach procedury udzielania zezwolenia zgodnie z
dyrektywą 2009/65/WE.
3.           Przedsiębiorstwo
zbiorowego inwestowania będące AFI uzyskuje zezwolenie na prowadzenie
działalności w charakterze FRP zgodnie z procedurą udzielania
zezwoleń określoną w art. 4.
4.           Przedsiębiorstwo
zbiorowego inwestowania nie uzyskuje zezwolenia na prowadzenie
działalności w charakterze FRP, jeżeli organ właściwy
dla FRP uzna, że FRP nie będzie w stanie spełniać
wszystkich wymogów niniejszego rozporządzenia.
5.           Do celów uzyskania zezwolenia
FRP przedkłada właściwemu organowi następujące
dokumenty:
a)      regulamin funduszu lub dokumenty
założycielskie;
b)      określenie zarządzającego;
c)      określenie depozytariusza;
d)      opis FRP lub informacje na temat FRP dostępne
inwestorom;
e)      opis zasad i procedur koniecznych do
spełnienia wymogów, o których mowa w rozdziałach II–VII, lub
informacje na ich temat;
f)       wszelkie inne informacje lub dokumenty
wymagane przez organ właściwy dla FRP do stwierdzenia zgodności
z wymogami niniejszego rozporządzenia.
6.           Co kwartał
właściwe organy informują ESMA o zezwoleniach udzielonych lub
cofniętych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
7.           ESMA prowadzi centralny
rejestr publiczny określający każdy FRP, który uzyskał
zezwolenie na podstawie niniejszego rozporządzenia, jego rodzaj,
zarządzającego oraz organ właściwy dla tego FRP. Rejestr
jest dostępny w formie elektronicznej.
Artykuł 4
Procedura udzielania zezwolenia AFI na prowadzenie działalności w
charakterze FRP
1.           AFI uzyskuje zezwolenie na
prowadzenie działalności w charakterze FRP jedynie wówczas, gdy jego
właściwy organ zatwierdzi wniosek ZAFI, który uzyskał na mocy
dyrektywy 2011/61/UE zezwolenie na zarządzanie AFI, regulamin funduszu i
wybranego depozytariusza.
2.           Przy składaniu wniosku o
zarządzanie AFI, ZAFI posiadający zezwolenie dostarcza organowi
właściwemu dla FRP:
a)      pisemną umowę z
depozytariuszem;
b)      informacje na temat uzgodnień
dotyczących przekazania zadań w zakresie zarządzania portfelem i
ryzykiem oraz administrowania AFI;
c)      informacje na temat strategii
inwestycyjnych, profilu ryzyka i innych cech AFI, do których zarządzania
uprawniony jest ZAFI.
Organ właściwy dla FRP może
zwrócić się do organu właściwego dla ZAFI o
wyjaśnienia i informacje dotyczące dokumentów, o których mowa w
poprzednim akapicie, lub o poświadczenie, że FRP są objęte
zakresem zezwolenia ZAFI na zarządzanie. Organ właściwy dla ZAFI
udziela odpowiedzi w ciągu 10 dni roboczych od złożenia wniosku
przez organ właściwy dla FRP.
3.           ZAFI bezzwłocznie
powiadamia organ właściwy dla FRP o wszelkich późniejszych
zmianach dokumentów, o których mowa w ust. 2.
4.           Organ właściwy dla
FRP może odrzucić wniosek ZAFI wyłącznie wtedy, gdy:
a)      ZAFI nie przestrzega przepisów
niniejszego rozporządzenia;
b)      ZAFI nie przestrzega przepisów dyrektywy
2011/61/UE;
c)      ZAFI nie posiada zezwolenia organu
właściwego dla tego ZAFI na zarządzanie FRP;
d)      ZAFI nie dostarczył dokumentacji, o
której mowa w ust. 2.
Przed odrzuceniem wniosku organ właściwy
dla FRP konsultuje się z organem właściwym dla ZAFI.
5.           Udzielenie AFI zezwolenia na
prowadzenie działalności w charakterze FRP nie może być
uzależnione od wymogu zarządzania AFI przez ZAFI, który uzyskał
zezwolenie w rodzimym państwie członkowskim AFI, ani od wymogu
realizacji lub przekazania zadań przez ZAFI w rodzimym państwie
członkowskim AFI.
6.           ZAFI jest informowany w
terminie dwóch miesięcy od złożenia kompletnego wniosku o tym,
czy zezwolenie na prowadzenie przez AFI działalności w charakterze
FRP zostało udzielone.
7.           Organ właściwy dla
FRP nie udziela zezwolenia, jeżeli AFI jest pozbawiony z przyczyn prawnych
możliwości wprowadzania do obrotu swoich jednostek uczestnictwa lub
udziałów w swoim macierzystym państwie członkowskim.
Artykuł 5
Stosowanie nazwy FRP
1.           UCITS lub AFI
posługują się nazwą „fundusz rynku pieniężnego”
lub „FRP” w odniesieniu do nich samych, jednostek uczestnictwa lub
udziałów, które emitują, wyłącznie w przypadku, gdy UCITS
lub AFI uzyskały zezwolenie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
UCITS lub AFI posługują się
nazwą kojarzącą się z funduszem rynku pieniężnego
lub stosują sformułowania takie jak „gotówka”, „płynne”,
„środki pieniężne”, „aktywa krótkoterminowe”, „o charakterze
depozytu” lub inne podobne określenia wyłącznie w przypadku, gdy
uzyskały zezwolenie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.           Posługiwanie się
nazwą „fundusz rynku pieniężnego”, „FRP” lub nazwą, która
kojarzy się z FRP, bądź sformułowaniami, o których mowa w
ust. 1, obejmuje ich stosowanie we wszelkich zewnętrznych lub wewnętrznych
dokumentach, sprawozdaniach, oświadczeniach, reklamach, informacjach,
pismach lub wszelkich innych materiałach przesyłanych potencjalnym
inwestorom, posiadaczom jednostek uczestnictwa, udziałowcom lub
właściwym organom bądź przeznaczonych do dystrybucji
wśród tych podmiotów w formie pisemnej, ustnej, elektronicznej lub w
dowolnej innej formie.
Artykuł 6
Obowiązujące przepisy
1.           FRP stale przestrzega
przepisów niniejszego rozporządzenia.
2.           FRP będący UCITS
oraz jego zarządzający stale spełniają wymogi dyrektywy
2009/65/WE, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.
3.           FRP będący AFI oraz
jego zarządzający stale spełniają wymogi dyrektywy
2011/61/UE, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.
4.           Zarządzający FRP
jest odpowiedzialny za zapewnienie przestrzegania przepisów niniejszego
rozporządzenia. Zarządzający ponosi odpowiedzialność
za wszelkie straty lub szkody wynikające z nieprzestrzegania przepisów
niniejszego rozporządzenia.
5.           Niniejsze rozporządzenie
nie uniemożliwia FRP stosowania limitów inwestycyjnych, które są
surowsze niż te wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia.
Rozdział II
Obowiązki dotyczące polityki inwestycyjnej FRP
Sekcja I
Przepisy ogólne i aktywa kwalifikowalne
Artykuł 7
Przepisy ogólne
1.           W przypadku gdy FRP
składa się z więcej niż jednego subfunduszu, każdy
subfundusz jest uznawany za odrębny FRP do celów rozdziałów II–VII.
2.           FRP posiadający
zezwolenie na prowadzenie działalności jako UCITS nie podlegają
obowiązkom dotyczącym polityki inwestycyjnej UCITS określonym w
art. 49, 50, 50a, 51 ust. 2 i art. 52–57 dyrektywy 2009/65/WE, o ile
wyraźnie nie określono inaczej w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 8
Aktywa kwalifikowalne
1.           FRP inwestują
wyłącznie w jedną lub kilka z następujących kategorii
aktywów finansowych i wyłącznie na warunkach określonych w
niniejszym rozporządzeniu:
a)      instrumenty rynku pieniężnego;
b)      depozyty w instytucjach kredytowych;
c)      pochodne instrumenty finansowe;
d)      umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu;
2.           FRP nie podejmują
żadnych z następujących działań:
a)      inwestowanie w aktywa inne niż te, o
których mowa w ust. 1;
b)      sprzedaż krótka instrumentów rynku
pieniężnego;
c)      bezpośrednie lub pośrednie
zaangażowanie w akcje lub towary, w tym za pośrednictwem instrumentów
pochodnych, certyfikatów je reprezentujących, indeksów opartych na nich
bądź w jakikolwiek inny sposób lub za pośrednictwem
jakiegokolwiek innego instrumentu, który mógłby powodować
zaangażowanie w nie;
d)      zawieranie umów udzielenia pożyczki
papierów wartościowych lub umów zaciągnięcia pożyczki
papierów wartościowych, umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu,
bądź jakiejkolwiek innej umowy, która obciążyłaby
aktywa FRP;
e)      zaciąganie i udzielanie
pożyczek i kredytów gotówkowych.
Artykuł 9
Kwalifikowalne instrumenty rynku pieniężnego
1.           Instrument rynku
pieniężnego jest uznawany do celów inwestycji FRP, pod warunkiem
że spełnia wszystkie następujące wymogi:
a)      należy do jednej z kategorii
instrumentów rynku pieniężnego, o których mowa w art. 50 ust. 1 lit.
a), b), c) lub h) dyrektywy 2009/65/WE;
b)      posiada jedną z
następujących alternatywnych właściwości:
(i)      jego prawny termin zapadalności w
momencie emisji nie przekracza 397 dni; albo
(ii)      jego rezydualny termin
zapadalności nie przekracza 397 dni;.
c)      emitentowi instrumentu rynku
pieniężnego przyznano jedną z dwóch najwyższych klas
ratingu wewnętrznego zgodnie z zasadami określonymi w art. 16-19
niniejszego rozporządzenia.
d)      Jeżeli instrument przyjmuje
ekspozycję na sekurytyzację, podlega dodatkowym wymogom ustanowionym
w art. 10.
2.           Standardowe FRP mogą
inwestować w instrument rynku pieniężnego, który co najmniej raz
na 397 dni lub z większą częstotliwością podlega
regularnej korekcie rentowności zgodnie z sytuacją na rynku pieniężnym,
a jego rezydualny termin zapadalności nie przekracza dwóch lat.
3.           Ust. 1 lit. c) nie ma
zastosowania do instrumentów rynku pieniężnego emitowanych lub
gwarantowanych przez instytucję administracji centralnej lub bank
centralny państwa członkowskiego, Europejski Bank Centralny,
Unię, Europejski Mechanizm Stabilności lub Europejski Bank
Inwestycyjny.
Artykuł 10
Kwalifikowalne sekurytyzacje
1.           Sekurytyzację uznaje
się za kwalifikowaną, pod warunkiem że spełnione są
wszystkie następujące warunki:
a)      ekspozycja bazowa lub pula ekspozycji
składa się wyłącznie z papierów dłużnych
przedsiębiorstw;
b)      bazowe papiery dłużne
przedsiębiorstw charakteryzują się wysoką
jakością kredytową i płynnością;
c)      prawny termin zapadalności bazowych
papierów dłużnych przedsiębiorstw w momencie emisji nie przekracza
397 dni; lub ich rezydualny termin zapadalności nie przekracza 397 dni.
2.           Do celów jednolitego
stosowania ust. 1 ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów
technicznych określających:
a)      warunki i okoliczności, w których
uznaje się, że ekspozycja bazowa lub pula ekspozycji składa
się wyłącznie z papierów dłużnych
przedsiębiorstw;
b)      warunki i progi liczbowe
określające kiedy papiery dłużne przedsiębiorstw
charakteryzują się wysoką jakością kredytową i
płynnością.
ESMA przedkłada Komisji projekty
regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, do
dnia […].
Komisja jest uprawniona do przyjmowania
regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym,
zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.
Artykuł 11
Kwalifikowalne depozyty w instytucjach kredytowych
Depozyt w instytucji kredytowej jest uznawany
do celów inwestycji FRP, pod warunkiem że spełnione są wszystkie
następujące warunki:
a)           depozyt podlega zwrotowi na
żądanie lub można go w dowolnej chwili wycofać;
b)           termin zapadalności depozytu
nie przekracza 12 miesięcy;
c)           instytucja kredytowa ma swoją
siedzibę statutową w państwie członkowskim lub, jeśli
instytucja kredytowa ma swoją siedzibę statutową w państwie
trzecim, podlega zasadom ostrożnościowym uznawanym za równoważne
zasadom ustanowionym w prawie unijnym zgodnie z procedurą ustanowioną
w art. 107 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
Artykuł 12
Kwalifikowalne pochodne instrumenty finansowe
Pochodny instrument finansowy jest uznawany do
celów inwestycji FRP, jeśli jest on w obrocie na rynku regulowanym, o
którym mowa w art. 50 ust. 1 lit. a), b) lub c) dyrektywy 2009/65/WE, lub w
obrocie poza rynkiem regulowanym (OTC), pod warunkiem że w każdym
przypadku spełnione są wszystkie następujące warunki:
a)           instrumentami bazowymi instrumentów
pochodnych są stopy procentowe, kursy walutowe, waluty lub indeksy
reprezentujące jedną z tych kategorii;
b)           instrument pochodny służy
jedynie do celów zabezpieczenia ryzyka związanego z czasem trwania i
ryzyka walutowego związanych z pozostałymi inwestycjami FRP;
c)           kontrahentami transakcji pochodnych
OTC są instytucje podlegające regulacji ostrożnościowej i
nadzorowi ostrożnościowemu oraz należą do kategorii
zatwierdzonych przez właściwe organy macierzystego państwa
członkowskiego FRP; oraz
d)           instrumenty pochodne OTC
podlegają codziennej rzetelnej i podlegającej sprawdzeniu
wycenie i mogą być z inicjatywy FRP sprzedawane,
likwidowane lub zamykane za pomocą transakcji symetrycznych w dowolnym
momencie z uwzględnieniem ich wartości godziwej.
Artykuł 13
Kwalifkowalne umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu
1.           Umowa z otrzymanym
przyrzeczeniem odkupu może zostać zawarta przez FRP, pod warunkiem
że spełnione są wszystkie następujące warunki:
a)      FRP ma prawo rozwiązać
umowę w dowolnym czasie za wypowiedzeniem wynoszącym maksymalnie dwa
dni robocze;
b)      wartość rynkowa aktywów
otrzymanych w ramach umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu jest stale
przynajmniej równa wartości wydatkowanych środków pieniężnych.
2.           Aktywami otrzymanymi przez
FRP w ramach umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu są instrumenty rynku
pieniężnego zgodne z art. 9.
3.           Sekurytyzacja określona
w art. 10 nie może być otrzymywana przez FRP w ramach umowy z
otrzymanym przyrzeczeniem odkupu. Aktywa otrzymane przez FRP w ramach umowy z
otrzymanym przyrzeczeniem odkupu nie mogą być sprzedawane,
reinwestowane, zastawiane ani w jakikolwiek inny sposób przenoszone.
4.           Aktywa otrzymane przez FRP w
ramach umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu są uwzględniane do
celów obliczania limitów w zakresie dywersyfikacji i koncentracji
określonych w niniejszym rozporządzeniu.
5.           Na zasadzie odstępstwa
od ust. 2 FRP może otrzymać w ramach umowy z otrzymanym
przyrzeczeniem odkupu płynne zbywalne papiery wartościowe lub
instrumenty rynku pieniężnego inne niż te zgodne z art. 9, pod
warunkiem że aktywa te spełniają jeden z następujących
warunków:
a)      są to aktywa o wysokiej jakości
kredytowej i zostały wyemitowane lub są gwarantowane przez
instytucję administracji centralnej lub bank centralny państwa
członkowskiego, Europejski Bank Centralny, Unię, Europejski Mechanizm
Stabilności, Europejski Bank Inwestycyjny;
b)      zostały wyemitowane lub są
gwarantowane przez instytucję administracji centralnej lub bank centralny
państwa trzeciego, pod warunkiem że emitentowi składnika aktywów
z państwa trzeciego przyznano jedną z dwóch najwyższych klas
ratingu wewnętrznego zgodnie z zasadami określonymi w art. 16-19.
O aktywach otrzymanych w ramach umowy z otrzymanym
przyrzeczeniem odkupu zgodnie z akapitem pierwszym powiadamiani są
inwestorzy FRP.
Aktywa otrzymane w ramach umowy z otrzymanym
przyrzeczeniem odkupu zgodnie z akapitem pierwszym podlegają przepisom
określonym w art. 14 ust. 6.
6.           Komisja jest uprawniona do przyjęcia
aktów delegowanych zgodnie z art. 44 określających ilościowe i
jakościowe wymogi dotyczące płynności mające
zastosowanie do aktywów, o których mowa w ust. 5, oraz ilościowe i
jakościowe wymogi dotyczące jakości kredytowej mające
zastosowanie do aktywów, o których mowa w ust. 5 lit. a).
W tym celu Komisja uwzględnia sprawozdanie, o
którym mowa w art. [509 ust. 3] rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
Komisja przyjmuje akt delegowany, o którym mowa w
akapicie pierwszym, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2014 r.
Sekcja II
Przepisy dotyczące polityki inwestycyjnej
Artykuł 14
Dywersyfikacja
1.           FRP inwestuje maksymalnie
5 % swoich aktywów w którekolwiek z poniższych:
a)      instrumenty rynku pieniężnego
wyemitowane przez ten sam podmiot;
b)      depozyty złożone w tej samej
instytucji kredytowej;
2.           Łączna ekspozycja
na sekurytyzacje nie może przekroczyć 10 % aktywów FRP.
3.           Łączna ekspozycja
na ryzyko wobec tego samego kontrahenta FRP wynikająca z transakcji
pochodnych OTC nie może przekraczać 5 % jego aktywów.
4.           Łączna kwota
środków pieniężnych przekazanych temu samemu kontrahentowi FRP w
ramach umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu nie przekracza 20 % jego
aktywów.
5.           Niezależnie od
indywidualnych limitów ustanowionych w ust. 1 i 3, FRP nie
łączy poniższych inwestycji, jeśli w ich wyniku ponad 10 %
jego aktywów zostałoby zainwestowanych w jednym podmiocie:
a)      inwestycje w instrumenty rynku
pieniężnego emitowane przez ten podmiot;
b)      depozyty złożone w tym
podmiocie;
c)      pochodne instrumenty finansowe OTC
powodujące ekspozycję na ryzyko kontrahenta w odniesieniu do tego
podmiotu.
6.           Na zasadzie odstępstwa
od ust. 1 lit. a) właściwy organ może zezwolić FRP na
inwestowanie zgodnie z zasadą dywersyfikacji ryzyka do 100 % jego
aktywów w różne instrumenty rynku pieniężnego emitowane lub
gwarantowane przez organ centralny, regionalny lub lokalny bądź bank
centralny państwa członkowskiego, Europejski Bank Centralny,
Unię, Europejski Mechanizm Stabilności lub Europejski Bank
Inwestycyjny, instytucję administracji centralnej lub bank centralny
państwa trzeciego lub międzynarodową instytucję o
charakterze publicznym, której członkiem jest jedno lub więcej
państw członkowskich.
Akapit pierwszy ma zastosowanie jedynie wówczas,
gdy spełnione są wszystkie następujące wymogi:
a)      FRP posiada instrumenty rynku
pieniężnego z przynajmniej sześciu różnych emisji danego
emitenta;
b)      FRP ogranicza inwestycje w instrumenty
rynku pieniężnego z tej samej emisji do maksymalnie 30 % swoich
aktywów;
c)      FRP wyraźnie wskazuje w regulaminie
funduszu lub dokumentach założycielskich centralny, regionalny lub
lokalny organ bądź bank centralny państwa członkowskiego,
Europejski Bank Centralny, Unię, Europejski Mechanizm Stabilności lub
Europejski Bank Inwestycyjny, instytucję administracji centralnej lub bank
centralny państwa trzeciego lub międzynarodową instytucję o
charakterze publicznym, której członkiem jest jedno lub więcej
państw członkowskich, który lub która emituje lub gwarantuje
instrumenty rynku pieniężnego, w które zamierza on zainwestować
więcej niż 5 % swoich aktywów;
d)      FRP zawiera w swoim prospekcie oraz
informacjach związanych z wprowadzeniem do obrotu wyraźne
oświadczenie podkreślające korzystanie z tego odstępstwa,
wraz ze wskazaniem centralnego, regionalnego lub lokalnego organu lub banku centralnego
państwa członkowskiego, Europejskiego Banku Centralnego, Unii,
Europejskiego Mechanizmu Stabilności, Europejskiego Banku Inwestycyjnego,
instytucji administracji centralnej lub banku centralnego państwa
trzeciego lub międzynarodowej instytucji o charakterze publicznym, której
członkiem jest jedno lub więcej państw członkowskich, który
lub która emituje lub gwarantuje instrumenty rynku pieniężnego, w
które zamierza on zainwestować więcej niż 5 % swoich
aktywów.
7.           Spółki, które
należą do tej samej grupy do celów sporządzania skonsolidowanych
sprawozdań finansowych w rozumieniu dyrektywy Rady 83/349/EWG[11], lub które uznaje się
zgodnie z uznanymi międzynarodowymi zasadami rachunkowości za jeden
podmiot do celów obliczania limitów, o których mowa w ust. 1–5.
Artykuł 15
Koncentracja
1.           FRP nie może
posiadać więcej niż 10 % instrumentów rynku
pieniężnego emitowanych przez jeden podmiot.
2.           Limit ustanowiony w ust. 1
nie ma zastosowania w odniesieniu do pakietów instrumentów rynku
pieniężnego emitowanych lub gwarantowanych przez centralny,
regionalny lub lokalny organ lub bank centralny państwa
członkowskiego, Europejski Bank Centralny, Unię, Europejski Mechanizm
Stabilności lub Europejski Bank Inwestycyjny, instytucję administracji
centralnej lub bank centralny państwa trzeciego lub
międzynarodową instytucję o charakterze publicznym, do której
należy jedno lub więcej państw członkowskich.
SEKCJA III
JAKOŚĆ KREDYTOWA INSTRUMENTÓW RYNKU PIENIĘŻNEGO
Artykuł 16
Procedura oceny wewnętrznej
1.           Zarządzający FRP ustanawia,
wdraża i konsekwentnie stosuje ostrożną i rygorystyczną
procedurę oceny wewnętrznej do celów ustalania jakości
kredytowej instrumentów rynku pieniężnego, z uwzględnieniem
emitenta instrumentu i cech samego instrumentu.
2.           Podstawą procedury oceny
wewnętrznej jest system ratingów wewnętrznych oraz ostrożne,
rygorystyczne, systematyczne i ciągłe metody przyznawania ratingów.
Metody przyznawania ratingów podlegają zatwierdzeniu przez
zarządzającego na podstawie dotychczasowych doświadczeń i
dowodów empirycznych, a także weryfikacji historycznej.
3.           Procedura oceny
wewnętrznej spełnia następujące wymogi:
a)      zarządzający FRP zapewnia, by
informacje stosowane przy przyznawaniu wewnętrznego ratingu kredytowego
charakteryzowały się wystarczającą jakością, by
były aktualne i pochodziły z wiarygodnych źródeł.
zarządzający wdraża i utrzymuje skuteczny system pozyskiwania i
aktualizacji istotnych informacji dotyczących cech emitenta;
b)      zarządzający FRP przyjmuje i
wdraża odpowiednie środki w celu zapewnienia, by podstawą
przyznawanych ratingów wewnętrznych była wnikliwa analiza wszystkich
dostępnych i istotnych informacji, uwzględniająca wszystkie
znaczące czynniki, które mają wpływ na wiarygodność
kredytową emitenta;
c)      zarządzający FRP na
bieżąco monitoruje przyznawanie ratingów wewnętrznych, a co
najmniej raz w roku dokonuje przeglądu wszystkich przyznanych ratingów.
Zarządzający FRP dokonuje przeglądu przyznanego ratingu
wewnętrznego za każdym razem, gdy zajdzie istotna zmiana, która
mogłaby mieć wpływ na ten rating. Zarządzający FRP
ustanawia wewnętrzne mechanizmy monitorowania wpływu zmian warunków
makroekonomicznych, sytuacji na rynku finansowym lub sytuacji emitenta na
wewnętrzne ratingi kredytowe;
d)      wystawienie emitentowi instrumentów rynku
pieniężnego ratingu przez agencję ratingową
zarejestrowaną w Europejskim Urzędzie Nadzoru Giełd i Papierów
Wartościowych (ESMA) poniżej dwóch najwyższych możliwych
krótkoterminowych ratingów kredytowych stosowanych przez tę agencję
uznaje się za istotną zmianę dla celów lit. c), a
zarządzający jest w takiej sytuacji zobowiązany do
przeprowadzenia nowej procedury przyznawania ratingów;
e)      metody przyznawania ratingów
podlegają przeglądowi co najmniej raz na rok w celu ustalenia, czy
są one wciąż adekwatne do bieżącego portfela i
warunków zewnętrznych;
f)       jeżeli metody, modele lub
podstawowe założenia ratingowe stosowane w procedurach oceny
wewnętrznej ulegają zmianie, zarządzający FRP dokonuje
przeglądu wszystkich wewnętrznych ratingów kredytowych, na które zmiany
te mają wpływ w najszybszym możliwym terminie i nie później
niż w ciągu jednego miesiąca od nastąpienia tej zmiany;
g)      przyznawanie ratingów wewnętrznych
oraz ich okresowe przeglądy dokonywane przez zarządzającego FRP
nie mogą być wykonywane przez osoby zajmujące się
zarządzaniem portfelem FRP ani osoby odpowiedzialne za zarządzanie
tym portfelem.
Artykuł 17
System ratingów wewnętrznych
1.           Każdemu emitentowi
instrumentu rynku pieniężnego, w który FRP zamierza
zainwestować, przyznaje się rating wewnętrzny zgodnie z
procedurą oceny wewnętrznej.
2.           Struktura systemu ratingów
wewnętrznych spełnia wszystkie następujące wymogi:
a)      podstawą systemu ratingów
wewnętrznych jest jednolita skala ratingowa, która odzwierciedla
wyłącznie kwantyfikację ryzyka kredytowego emitenta. Skala
ratingowa składa się z sześciu klas emitentów wykonujących
zobowiązania i jednej klasy emitentów, którzy nie wykonują
zobowiązań;
b)      istnieje wyraźny związek
między klasami emitentów odzwierciedlającymi poziom ryzyka
kredytowego emitenta, a kryteriami ratingowymi stosowanymi do
wyodrębnienia danego poziomu ryzyka kredytowego;
c)      system ratingów wewnętrznych
uwzględnia krótkoterminowy charakter instrumentów rynku
pieniężnego.
3.           Kryteria ratingowe, o których
mowa w ust. 2 lit. b), muszą spełniać wszystkie
następujące wymogi:
a)      obejmują co najmniej ilościowe
i jakościowe wskaźniki dotyczące emitenta instrumentu oraz
warunki makroekonomiczne i sytuację na rynku finansowym;
b)      odnoszą się do wspólnych
liczbowych i jakościowych wartości referencyjnych stosowanych na
potrzeby oceny ilościowych i jakościowych wskaźników;
c)      są adekwatne do danego rodzaju
emitenta. Rozróżnia się przynajmniej następujące rodzaje
emitentów: krajowy, regionalny lub lokalny organ publiczny,
przedsiębiorstwa finansowe i przedsiębiorstwa niefinansowe;
d)      w przypadku ekspozycji na sekurytyzacje –
uwzględniają ryzyko kredytowe emitenta, strukturę sekurytyzacji
i ryzyko kredytowe aktywów bazowych.
Artykuł 18
Dokumentacja
1.           Zarządzający FRP
prowadzi dokumentację procedury oceny wewnętrznej oraz systemu
ratingów wewnętrznych. Dokumentacja ta obejmuje:
a)      projekt i szczegóły operacyjne
procedur oceny wewnętrznej i systemu ratingów wewnętrznych,
umożliwiające właściwym organom zrozumienie sposobu
przyznawania poszczególnych klas ratingowych i ocenę zasadności
przyznania ratingu danej klasy;
b)      uzasadnienie oraz analizę wyboru
przez zarządzającego kryteriów ratingowych i częstotliwości
ich przeglądu. Analiza ta obejmuje parametry, model i granice modelu
zastosowanego do wyboru kryteriów ratingowych;
c)      wszystkie istotne zmiany procedury oceny
wewnętrznej, w tym czynniki, w wyniku których zaistniała potrzeba
wprowadzenia zmian;
d)      organizację procedury oceny
wewnętrznej, w tym proces przyznawania ratingów oraz strukturę
kontroli wewnętrznej;
e)      kompletne historie ratingów
wewnętrznych emitentów i uznanych gwarantów,
f)       daty przyznania ratingów
wewnętrznych;
g)      kluczowe dane i metody stosowane do
ustalania ratingu wewnętrznego, w tym podstawowe założenia
ratingowe;
h)      wskazanie osoby lub osób odpowiedzialnych
za przyznawanie ratingów wewnętrznych.
2.           Procedura oceny
wewnętrznej jest szczegółowo opisana w regulaminie funduszu lub
dokumentach założycielskich FRP, a wszystkie dokumenty, o których
mowa w ust. 1, są udostępniane na wniosek organów
właściwych dla FRP i organów właściwych dla
zarządzającego FRP.
Artykuł 19
Akty delegowane
Komisja jest uprawniona do przyjęcia
aktów delegowanych zgodnie z art. 44 określających:
a)           okoliczności, w których metody
przyznawania ratingów uznawane są za ostrożne, rygorystyczne,
systematyczne i ciągłe oraz warunki zatwierdzenia, o którym mowa w
art. 16 ust. 2;
b)           definicje każdej klasy
ratingowej w odniesieniu do kwantyfikacji ryzyka kredytowego emitenta, o
których mowa w art. 17 ust. 2 lit. a), a także kryteria stosowane do
kwantyfikacji ryzyka kredytowego, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. b);
c)           szczegółowe wartości
referencyjne dla każdego wskaźnika jakościowego oraz liczbowe
wartości referencyjne dla każdego wskaźnika ilościowego. Te
wartości referencyjne wskaźników określa się dla
każdej klasy ratingowej z uwzględnieniem kryteriów określonych w
art. 17 ust. 3;
d)           znaczenie istotnej zmiany, o której
mowa w art. 16 ust. 3 lit. c).
Artykuł 20
Zarządzanie oceną jakości kredytowej
1.           Procedury oceny wewnętrznej
są zatwierdzane przez osoby zarządzające wyższego szczebla,
organ zarządzający, oraz – jeśli istnieje w
zarządzającym FRP – przez funkcję nadzorczą.
Osoby te wykazują się dobrą
znajomością procedur oceny wewnętrznej, systemów ratingów
wewnętrznych i metod przyznawania ratingów stosowanych przez
zarządzającego oraz szczegółową wiedzą na temat
związanych z nimi sprawozdań.
2.           Oparta na ratingach
wewnętrznych analiza profilu ryzyka kredytowego FRP jest podstawowym
elementem sprawozdań przedkładanych osobom, o których mowa w ust. 1.
Sprawozdania obejmują co najmniej profil ryzyka według klas,
migrację między klasami, oszacowanie odpowiednich parametrów w
poszczególnych klasach oraz porównanie zrealizowanych współczynników niewykonania
zobowiązania. Częstotliwość składania sprawozdań
zależy od istotności i rodzaju informacji; są one jednak
składane co najmniej raz w roku.
3.           Osoby zarządzające
wyższego szczebla na bieżąco zapewniają prawidłowe
stosowanie procedury oceny wewnętrznej.
Osoby zarządzające wyższego
szczebla są regularnie informowane o funkcjonowaniu procesu oceny
wewnętrznej, o obszarach, w których wykryto nieprawidłowości,
jak również o postępach i działaniach podejmowanych w celu
wyeliminowania uprzednio stwierdzonych nieprawidłowości.
Rozdział III
Obowiązki dotyczące zarządzania ryzykiem FRP
Artykuł 21
Przepisy dotyczące portfela krótkoterminowych FRP
Krótkoterminowy FRP stale spełnia
wszystkie następujące wymogi dotyczące portfela:
a)           średni ważony termin
zapadalności (WAM) portfela FRP nie może przekraczać 60 dni;
b)           średni ważony okres
trwania (WAL) portfela FRP nie może przekraczać 120 dni;
c)           co najmniej 10 % aktywów FRP to
aktywa o jednodniowym terminie zapadalności. Krótkoterminowemu FRP nie
wolno nabywać aktywów innych niż aktywa o jednodniowym terminie
zapadalności, jeżeli nabycie to spowodowałoby, że
udział aktywów o jednodniowym terminie zapadalności w portfelu
krótkoterminowego FRP spadłby poniżej 10 %;
d)           co najmniej 20 % aktywów
krótkoterminowego FRP to aktywa o tygodniowym terminie zapadalności.
Krótkoterminowemu FRP nie wolno nabywać aktywów innych niż aktywa o
tygodniowym terminie zapadalności, jeżeli nabycie to
spowodowałoby, że udział aktywów o tygodniowym terminie
zapadalności w portfelu krótkoterminowego FRP spadłby poniżej 20
%.
Artykuł 22
Przepisy dotyczące portfela standardowych FRP
1.           Standardowy FRP stale
spełnia wszystkie następujące wymogi:
a)      WAM jego portfela nie może nigdy
przekraczać 6 miesięcy;
b)      WAL jego portfela nie może nigdy
przekraczać 12 miesięcy;
c)      co najmniej 10 % aktywów FRP to
aktywa o jednodniowym terminie zapadalności. Standardowemu FRP nie wolno
nabywać aktywów innych niż aktywa o jednodniowym terminie
zapadalności, jeżeli nabycie to spowodowałoby, że udział
aktywów o jednodniowym terminie zapadalności w portfelu standardowego FRP
spadłby poniżej 10 %;
d)      co najmniej 20 % aktywów
krótkoterminowego FRP to aktywa o tygodniowym terminie zapadalności.
Standardowemu FRP nie wolno nabywać aktywów innych niż aktywa o
tygodniowym terminie zapadalności, jeżeli nabycie to
spowodowałoby, że udział aktywów o tygodniowym terminie
zapadalności w portfelu standardowego FRP spadłby poniżej 20 %.
2.           Standardowy FRP może
zainwestować nie więcej niż 10 % swoich aktywów w
instrumenty rynku pieniężnego wyemitowane przez jeden podmiot.
3.           Niezależnie od
indywidualnego limitu ustanowionego w ust. 2, standardowy FRP
może łączyć poniższe inwestycje, jeśli w ich
wyniku nie więcej niż 15 % jego aktywów zostałoby
zainwestowanych w jednym podmiocie:
a)      inwestycje w instrumenty rynku
pieniężnego emitowane przez ten podmiot;
b)      depozyty złożone w tym
podmiocie;
c)      pochodne instrumenty finansowe OTC
powodujące ekspozycję na ryzyko kontrahenta w odniesieniu do tego
podmiotu.
4.           O wszystkich aktywach
portfelowych, w które inwestuje standardowy FRP zgodnie z ust. 2 i 3,
informowani są inwestorzy FRP.
5.           Standardowy FRP nie może
przyjmować formy FRP o stałej NAV.
Artykuł 23
Ratingi kredytowe FRP
FRP ani zarządzający FRP nie
zamawiają w agencji ratingowej ratingu FRP ani nie płacą jej za
jego wystawienie.
Artykuł 24
Polityka „znaj swojego klienta”
1.           Zarządzający FRP
ustanawia, wdraża i stosuje procedury oraz, z zachowaniem należytej
staranności, określa liczbę inwestorów FRP, ich potrzeby i
zachowania oraz liczbę posiadanych przez nich jednostek lub udziałów
w celu prawidłowego przewidzenia skutków równoczesnego umorzenia tych
jednostek lub udziałów przez szereg inwestorów. W tym celu
zarządzający FRP uwzględnia co najmniej następujące
czynniki:
a)      możliwe do zidentyfikowania modele
zapotrzebowanie inwestorów na środki pieniężne;
b)      profesjonalizm poszczególnych inwestorów;
c)      niechęć do podejmowania ryzyka
przez poszczególnych inwestorów;
d)      stopień korelacji lub bliskie
powiązania między poszczególnymi inwestorami inwestującymi w
FRP.
2.           Zarządzający FRP
zapewnia, aby:
a)      wartość jednostek uczestnictwa
lub udziałów posiadanych przez jednego inwestora nie przekraczała w
żadnym momencie wartości udziału aktywów o jednodniowym terminie
zapadalności;
b)      umorzenie jednostek uczestnictwa lub udziałów
przez inwestora nie miało istotnego wpływu na profil
płynności FRP.
Artykuł 25
Testy warunków skrajnych
1.           Każdy FRP ustanawia
solidne procedury testów warunków skrajnych pozwalających na rozpoznanie
możliwych zdarzeń lub przyszłych zmian warunków gospodarczych,
które mogą wywrzeć niekorzystny wpływ na FRP.
Zarządzający FRP regularnie przeprowadza testy warunków skrajnych i
opracowuje plany działania dotyczące różnych możliwych
scenariuszy.
Testy warunków skrajnych przeprowadzane są w
oparciu o obiektywne kryteria i analizują skutki prawdopodobnych
scenariuszy pesymistycznych. W scenariuszach warunków skrajnych uwzględnia
się co najmniej parametry referencyjne, obejmujące
następujące czynniki:
a)      hipotetyczne zmiany poziomu
płynności aktywów znajdujących się w portfelu FRP;
b)      hipotetyczne zmiany poziomu ryzyka
kredytowego aktywów znajdujących się w portfelu FRP, w tym zdarzenia
kredytowe i ratingowe;
c)      hipotetyczne zmiany stóp procentowych;
d)      hipotetyczne poziomy umarzania.
2.           Ponadto w przypadku FRP o
stałej NAV w testach warunków skrajnych oszacowuje się dla
różnych scenariuszy różnicę pomiędzy stałą NAV
przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub udział a NAV
przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub udział, w tym
wpływ różnicy na bufor NAV.
3.           W przypadku gdy test warunków
skrajnych wykazuje podatność FRP na zagrożenia,
zarządzający FRP podejmuje działania mające na celu
wzmocnienie odporności FRP, w tym działania zwiększające
płynność FRP lub jakość jego aktywów.
4.           Testy warunków skrajnych
są przeprowadzane z częstotliwością określoną
przez radę dyrektorów zarządzającego FRP, po ustaleniu – w
świetle warunków rynkowych i po rozważeniu przewidywanych zmian
portfela FRP – odpowiedniego i rozsądnego odstępu pomiędzy
przeprowadzanymi testami warunków skrajnych. Testy te są przeprowadzane co
najmniej raz w roku.
5.           Wyczerpujące
sprawozdanie zawierające wyniki testów warunków skrajnych jest
przekładane radzie dyrektorów zarządzającego FRP do analizy. W
razie potrzeby rada dyrektorów zmienia proponowany plan działania i
zatwierdza ostateczny plan działania.
Sprawozdanie zawierające wyniki testów
warunków skrajnych i plan działania są sporządzane w formie
pisemnej i utrzymywane przez okres co najmniej pięciu lat.
6.           Sprawozdanie zawierające
wyniki testów warunków skrajnych jest przedkładane organom
właściwym dla zarządzającego i organom właściwym
dla FRP. Właściwe organy przesyłają sprawozdanie ESMA.
7.           ESMA wydaje wytyczne w celu
określenia wspólnych parametrów referencyjnych dla scenariuszy warunków
skrajnych, które należy uwzględnić w testach warunków skrajnych,
biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w ust. 1. Wytyczne są
aktualizowane co najmniej raz w roku, z uwzględnieniem rozwoju sytuacji na
rynku.
Rozdział IV
Przepisy dotyczące wyceny
Artykuł 26
Wycena aktywów FRP
1.           Aktywa FRP wycenia się
co najmniej raz dziennie.
2.           Aktywa FRP wycenia się
według wartości rynkowej, o ile jest to możliwe.
3.           Podczas wyceny według
wartości rynkowej aktywa wycenia się, stosując
ostrożniejszy z kursów kupna/sprzedaży, chyba że instytucja
może dokonać zamknięcia po średnim kursie rynkowym.
Do celów wyceny według wartości rynkowej
wykorzystuje się wyłącznie wysokiej jakości dane rynkowe.
Jakość danych rynkowych ocenia się na podstawie wszystkich
następujących czynników:
a)      liczby i jakości kontrahentów;
b)      wolumen danego składnika aktywów i
obroty nim na rynku;
c)      wielkości emisji i części
emisji, którą FRP zamierza nabyć lub sprzedać.
4.           W przypadku gdy dokonanie
wyceny według wartości rynkowej nie jest możliwe lub jakość
danych rynkowych jest niewystarczająca, dany składnik aktywów FRP
jest wyceniany ostrożnie, według modelu.
W modelu dokładnie ocenia się
rzeczywistą wartość składnika aktywów w oparciu o
następujące aktualne, główne czynniki:
a)      wolumen danego składnika aktywów i
obroty nim na rynku;
b)      wielkość emisji i
część emisji, którą FRP zamierza nabyć lub
sprzedać;
c)      ryzyko rynkowe, ryzyko stopy procentowej,
ryzyko kredytowe związane z danym składnikiem aktywów.
Dokonując wyceny według modelu, nie
stosuje się modeli wyceny opartych na koszcie zamortyzowanym.
5.           Oprócz metody wyceny
według wartości rynkowej, o której mowa w ust. 2 i 3, oraz wyceny
według modelu, o której mowa w ust. 4, aktywa FRP o stałej NAV
mogą być również wyceniane na podstawie metody kosztu zamortyzowanego.

Artykuł 27
Obliczanie NAV przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub
udział
1.           Wartość aktywów
netto („NAV”) przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub
udział oblicza się jako różnicę między sumą
wszystkich aktywów FRP a sumą wszystkich zobowiązań FRP
wycenionych według wartości rynkowej i według modelu,
podzielonej przez liczbę pozostałych w obrocie jednostek uczestnictwa
lub udziałów FRP.
NAV przypadającą na jednostkę
uczestnictwa lub udział oblicza się dla każdego FRP,
niezależnie od tego, czy jest to FRP o stałej CNAV czy też nie.
2.           NAV przypadającą na
jednostkę uczestnictwa lub udział zaokrągla się do
pełnego punktu bazowego lub jego odpowiednika, jeżeli NAV jest
publikowana w jednostce walutowej.
3.           NAV przypadającą na
jednostkę uczestnictwa lub udział FRP oblicza się co najmniej
raz dziennie.
4.           „Stałą NAV
przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub udział” oblicza
się jako różnicę między sumą wszystkich aktywów FRP o
stałej NAV a sumą wszystkich zobowiązań FRP o stałej
NAV wycenionych według metody kosztu zamortyzowanego, podzielonej przez
liczbę pozostałych w obrocie jednostek uczestnictwa lub udziałów
FRP o stałej NAV.
5.           Stała NAV
przypadająca na jednostkę uczestnictwa lub udział FRP o
stałej NAV może być zaokrąglana do pełnego punktu
procentowego lub jego odpowiednika, jeżeli NAV jest publikowana w
jednostce walutowej.
6.           Różnica między
stałą NAV przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub
udział a NAV przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub
udział FRP o stałej NAV jest stale monitorowana.
Artykuł 28
Cena emisyjna i cena umorzenia
1.           Jednostki uczestnictwa lub
udziały FRP są emitowane lub umarzane po cenie, która jest równa
wartości aktywów netto FRP przypadającej na jednostkę
uczestnictwa lub udział.
2.           Na zasadzie odstępstwa od
ust. 1 jednostki uczestnictwa lub udziały FRP o stałej NAV są
emitowane lub umarzane po cenie, która jest równa stałej wartości
aktywów netto FRP przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub
udział.
Rozdział V
Szczegółowe wymogi dotyczące FRP o stałej NAV
Artykuł 29
Dodatkowe wymogi dotyczące FRP o stałej NAV
1.           FRP nie stosuje metody kosztu
zamortyzowanego do wyceny ani nie reklamuje stałej NAV przypadającej
na jednostkę uczestnictwa lub udział, ani nie zaokrągla
stałej NAV przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub
udział do pełnego punktu procentowego lub jego odpowiednika,
jeżeli NAV jest publikowana w jednostce walutowej, chyba że
uzyskał wyraźne zezwolenie na prowadzenie działalności w
charakterze FRP o stałej NAV.
2.           FRP o stałej NAV musi
spełniać wszystkie następujące wymogi dodatkowe:
a)      ustanowił bufor NAV zgodnie z
wymogami określonymi w art. 30;
b)      organ właściwy dla FRP o
stałej NAV uznaje szczegółowy, opracowany przez ten FRP plan
określający sposoby korzystania z bufora zgodnie z art. 31 za satysfakcjonujący;
c)      organ właściwy dla FRP o
stałej NAV uznaje mechanizmy uzupełniania buforu tego FRP i
sytuację finansową podmiotu, który ma sfinansować jego
uzupełnienie, za satysfakcjonujące;
d)      regulamin funduszu lub dokumenty
założycielskie FRP o stałej NAV określają jasne
procedury przekształcania FRP o stałej NAV w FRP, który nie może
stosować metody księgowania według kosztu zamortyzowanego ani
metod zaokrąglania;
e)      FRP o stałej NAV i jego
zarządzający posiadają jasne i przejrzyste struktury zarządzania,
w ramach których obowiązki są jednoznacznie określone i
przydzielone poszczególnym szczeblom zarządzania;
f)       FRP o stałej NAV ustanowił
jasne i skuteczne narzędzia komunikacji z inwestorami, pozwalające na
ich szybkie poinformowanie o ewentualnym skorzystaniu z bufora NAV lub jego
uzupełnieniu, bądź o przekształceniu FRP o stałej NAV;

g)      regulamin funduszu lub dokumenty
założycielskie FRP o stałej NAV wyraźnie
określają, że FRP o stałej NAV nie może korzystać
z zewnętrznych źródeł finansowania innych niż bufor NAV.
Artykuł 30
Bufor NAV
1.           Każdy FRP o stałej
NAV ustanawia i utrzymuje bufor NAV, którego wysokość musi stale
wynosić co najmniej 3 % całkowitej wartości aktywów FRP o
stałej NAV. Całkowitą wartość aktywów FRP o stałej
NAV oblicza się jako sumę wartości każdego składnika
aktywów FRP określonych zgodnie z art. 26 ust. 3 lub 4.
Bufor NAV jest wykorzystywany wyłącznie
do pokrycia różnic między stałą NAV przypadającą
na jednostkę uczestnictwa lub udział FRP o stałej NAV a NAV
przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub udział FRP o
stałej NAV określoną w art. 31.
2.           Kwoty w buforze NAV nie
są uwzględniane w obliczaniu NAV ani stałej NAV FRP o
stałej NAV.
3.           Bufor NAV tworzą
wyłącznie środki pieniężne.
4.           Bufor NAV jest przechowywany
na zabezpieczonym rachunku rezerwy ustanowionym w instytucji kredytowej, która
spełnia wymogi określone w art. 11 lit. c), w imieniu i na rzecz FRP.

Rachunek rezerwy jest odrębny od innych
rachunków FRP, rachunków zarządzającego FRP, rachunków innych
klientów instytucji kredytowej oraz rachunków jakiegokolwiek innego podmiotu
finansującego bufor NAV.
Rachunek rezerwy ani żadne kwoty
znajdujące się na nim nie mogą być przedmiotem zastawu ani
zabezpieczenia. W przypadku niewypłacalności zarządzającego
FRP, instytucji kredytowej, w której prowadzony jest rachunek rezerwy, lub
jakiegokolwiek podmiotu finansującego bufor NAV, środki zgromadzone
na rachunku rezerwy nie są dostępne do podziału wśród
wierzycieli niewypłacalnego podmiotu ani do zaspokojenia ich
roszczeń.
5.           Środki zgromadzone na
rachunku rezerwy są wykorzystywane wyłącznie na rzecz FRP.
Transfer środków z rachunku rezerwy może być dokonywany
wyłącznie na warunkach określonych w art. 31 ust. 2 lit. b) oraz
art. 31 ust. 3 lit. a).
6.           Depozytariusz FRP o
stałej NAV sprawdza, czy transfery środków z rachunku rezerwy są
dokonywane zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału.
7.           FRP o stałej NAV
dokonuje w formie pisemnej jasnych i szczegółowych uzgodnień z
podmiotem, który ma sfinansować uzupełnienie buforu NAV. Powyższe
uzgodnienia zawierają wyraźne zobowiązanie do sfinansowania
uzupełnienia buforu oraz wymagają sfinansowania przez dany podmiot
tego uzupełnienia z własnych środków finansowych.
Uzgodnienia dotyczące uzupełnienia
buforu oraz tożsamość podmiotu, który ma sfinansować jego
uzupełnienie, są zawarte w regulaminie funduszu lub w dokumentach
założycielskich FRP o stałej NAV.
Artykuł 31
Korzystanie z buforu NAV
1.           Bufor NAV jest wykorzystywany
wyłącznie w przypadku subskrypcji i umorzeń do wyrównania
różnicy między stałą NAV przypadającą na
jednostkę uczestnictwa lub udział a NAV przypadającą na
jednostkę uczestnictwa lub udział.
2.           Do celów ust. 1 w przypadku
subskrypcji:
a)      jeżeli stała NAV, po której
jednostka uczestnictwa lub udział są subskrybowane, jest wyższa
od NAV przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub udział,
dodatnią różnicę zapisuje się na dobro rachunku rezerwy;
b)      jeżeli stała NAV, po której
jednostka uczestnictwa lub udział są subskrybowane, jest niższa
od NAV, ujemną różnicę zapisuje się w ciężar
rachunku rezerwy.
3.           Do celów ust. 1 w przypadku
umorzeń:
a)      jeżeli stała NAV, po której
jednostka uczestnictwa lub udział są umarzane, jest wyższa od
NAV przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub udział,
ujemną różnicę zapisuje się w ciężar rachunku
rezerwy;
b)      jeżeli stała NAV, po której
jednostka uczestnictwa lub udział są umarzane, jest niższa od
NAV przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub udział,
dodatnią różnicę zapisuje się na dobro rachunku rezerwy.
Artykuł 32
Procedura eskalacji
1.           FRP o stałej NAV
ustanawia i wdraża procedurę eskalacji zapewniającą, by w
przypadku zaistnienia ujemnej różnicy między stałą NAV
przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub udział a NAV
przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub udział, osoby
upoważnione do działania w imieniu funduszu bezzwłocznie
przeprowadziły analizę tej sytuacji.
2.           Zgodnie z procedurą
eskalacji:
a)      jeżeli ujemna różnica wynosi 10
punktów bazowych lub ich odpowiednik w przypadku gdy NAV jest publikowana w
jednostce walutowej, osoby zarządzające wyższego szczebla
zarządzającego FRP o stałej NAV zostają poinformowane o tym
fakcie;
b)      jeżeli ujemna różnica wynosi 15
punktów bazowych lub ich odpowiednik w przypadku gdy NAV jest publikowana w
jednostce walutowej, rada dyrektorów zarządzającego FRP o stałej
NAV, właściwe organy FRP o stałej NAV oraz ESMA zostają
poinformowane o tym fakcie;
c)      właściwe osoby oceniają
przyczyny ujemnej różnicy oraz podejmują stosowne działania w
celu ograniczenia negatywnych skutków tej różnicy.
Artykuł 33
Uzupełnianie buforu NAV
1.           W przypadku gdy kwota buforu
NAV spada poniżej 3 %, musi on zostać uzupełniony.
2.           Jeżeli bufor NAV nie
zostanie uzupełniony i przez okres jednego miesiąca kwota bufora NAV
pozostaje niższa o 10 punktów bazowych od poziomu 3 %, o którym mowa
w art. 30 ust. 1, FRP automatycznie traci status FRP o stałej NAV i nie
może stosować metody kosztu zamortyzowanego ani zaokrąglania.
FRP o stałej NAV bezzwłocznie informuje
o tym fakcie wszystkich inwestorów w formie pisemnej, w jasny i zrozumiały
sposób.
Artykuł 34
Uprawnienia właściwego organu dotyczące buforu NAV
1.           Organ właściwy dla
FRP o stałej NAV jest bezzwłocznie powiadamiany o każdym spadku
poniżej 3 % kwoty buforu NAV.
2.           Organ właściwy dla
FRP o stałej NAV oraz ESMA są bezzwłocznie powiadamiane o spadku
kwoty buforu NAV o 10 punktów bazowych poniżej poziomu 3 %, o którym
mowa w art. 30 ust. 1.
3.           Po otrzymaniu powiadomienia,
o którym mowa w ust. 1, właściwy organ ściśle monitoruje
FRP o stałej NAV.
4.           Po otrzymaniu powiadomienia,
o którym mowa w ust. 2, właściwy organ sprawdza, czy bufor NAV
został uzupełniony lub czy FRP zrezygnował ze statusu FRP o
stałej NAV i poinformował o tym fakcie inwestorów.
Rozdział VI
Wsparcie zewnętrzne
Artykuł 35
Wsparcie zewnętrzne
1.           FRP o stałej NAV nie
może otrzymywać wsparcia zewnętrznego innego niż w formie i
na warunkach określonych w art. 30-34.
2.           FRP inne niż FRP o
stałej NAV nie mogą otrzymywać wsparcia zewnętrznego, chyba
że na warunkach określonych w art. 36.
3.           Wsparcie zewnętrzne
oznacza bezpośrednie lub pośrednie wsparcie oferowane przez
osobę trzecią, przeznaczone na zapewnienie płynności lub
które w praktyce doprowadziłoby do zapewnienia płynności FRP
bądź ustabilizowania NAV przypadającej na jednostkę
uczestnictwa lub udział FRP.
Wsparcie zewnętrzne obejmuje:
a)      dokapitalizowanie gotówkowe przez
osobę trzecią;
b)      nabycie aktywów FRP po zawyżonej
cenie przez osobę trzecią;
c)      nabycie jednostek uczestnictwa lub
udziałów FRP przez osobę trzecią w celu zapewnienia funduszowi
płynności;
d)      udzielenie FRP dowolnej
bezpośredniej lub dorozumianej gwarancji bądź przekazanie pisma
o poparciu FRP przez osobę trzecią;
e)      podjęcie przez osobę
trzecią działań, których bezpośrednim lub pośrednim
celem jest utrzymanie profilu płynności i poziomu NAV
przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub udział FRP.
Artykuł 36
Wyjątkowe okoliczności
1.           W wyjątkowych
okolicznościach, gdy jest to konieczne z uwagi na skutki systemowe lub
niekorzystne warunki rynkowe, właściwy organ może zezwolić
FRP innemu niż FRP o stałej NAV na otrzymanie wsparcia
zewnętrznego, o którym mowa w art. 35, przeznaczonego na zapewnienie
płynności lub które w praktyce doprowadziłoby do zapewnienia
płynności FRP bądź ustabilizowania NAV przypadającej
na jednostkę uczestnictwa lub udział w FRP, pod warunkiem że
spełnione są wszystkie następujące warunki:
a)      FRP należycie uzasadnia
konieczność wsparcia zewnętrznego i wykazuje na podstawie
jednoznacznych dowodów pilną potrzebę jego uzyskania;
b)      wsparcie zewnętrzne jest ograniczone
pod względem wysokości uzyskanej kwoty i okresu jej
udostępnienia;
c)      właściwy organ jest przekonany,
że sytuacja finansowa podmiotu zapewniającego wsparcie
zewnętrznego jest dobra i posiada on wystarczające środki
finansowe, aby pokryć bez żadnych negatywnych skutków ewentualne
straty wynikające z udzielonego wsparcia zewnętrznego.
2.           Do celów ust. 1 lit. c), w
przypadku gdy podmiot zapewniający wsparcie zewnętrzne jest podmiotem
podlegającym nadzorowi ostrożnościowemu, organ nadzoru
właściwy dla tego podmiotu musi udzielić zgodę, by
zagwarantować, że wsparcie, które ma zostać udzielone przez ten
podmiot, podlega wymogom dotyczącym adekwatnego poziomu funduszy
własnych tego podmiotu i jest zgodne z systemem zarządzania ryzykiem
tego podmiotu.
3.           W przypadku gdy warunki
uzyskania wsparcia zewnętrznego, o których mowa w ust. 1, są
spełnione, FRP bezzwłocznie informuje o tym fakcie wszystkich
inwestorów w formie pisemnej, w jasny i zrozumiały sposób.
Rozdział VII
Wymogi dotyczące przejrzystości
Artykuł 37
Przejrzystość
1.           FRP wyraźnie informuje
we wszelkich zewnętrznych lub wewnętrznych dokumentach,
sprawozdaniach, oświadczeniach, reklamach, pismach lub innych
materiałach pisemnych, które wydaje ten FRP lub jego
zarządzający, przesyłanych potencjalnym inwestorom, posiadaczom
jednostek uczestnictwa, udziałowcom lub organom właściwym dla
tego FRP lub jego zarządzającego bądź przeznaczonych do
dystrybucji wśród tych podmiotów, o tym, że jest krótkoterminowym FRP
lub standardowym FRP.
FRP o stałej NAV wyraźnie informuje we
wszelkich zewnętrznych lub wewnętrznych dokumentach, sprawozdaniach,
oświadczeniach, reklamach, pismach lub innych materiałach pisemnych,
które wydaje ten FRP lub jego zarządzający, przesyłanych
potencjalnym inwestorom, posiadaczom jednostek uczestnictwa, udziałowcom lub
organom właściwym dla tego FRP lub jego zarządzającego
bądź przeznaczonych do dystrybucji wśród tych podmiotów, o tym,
że jest FRP o stałej NAV.
2.           Każdy dokument FRP
wykorzystywany do celów wprowadzania do obrotu zawiera wszystkie
następujące wyraźne stwierdzenia:
a)      że FRP nie jest gwarantowaną
inwestycją;
b)      że FRP nie jest zależne od
wsparcia zewnętrznego do zapewnienia płynności FRP lub
ustabilizowania NAV przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub
udział;
c)      że ryzyko utraty kapitału
ponosi inwestor.
3.           Żadna informacja
udzielona przez FRP lub jego zarządzającego inwestorom lub
potencjalnym inwestorom nie może w jakikolwiek sposób sugerować,
że inwestycja w jednostki uczestnictwa lub udziały FRP jest
gwarantowana.
4.           Inwestorzy FRP są
wyraźnie informowani o metodzie lub metodach, jakie FRP stosuje do wyceny
aktywów FRP oraz obliczania NAV.
5.           Oprócz informacji, które
należy dostarczyć zgodnie z ust. 1–4, FRP o stałej NAV w jasny
sposób wyjaśniają inwestorom i potencjalnym inwestorom stosowanie
metody kosztu zamortyzowanego lub zaokrąglania. FRP o stałej NAV
określa kwotę swojego buforu NAV, procedurę zrównania
stałej NAV przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub
udział z NAV przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub
udział, a także wyraźnie definiuje rolę bufora oraz ryzyko
z nim związane. FRP o stałej NAV wyraźnie określa sposoby
uzupełniania buforu NAV i podmiot, który ma zapewnić środki na
jego uzupełnienie. FRP o stałej NAV udostępnia inwestorom
wszystkie informacje dotyczące spełniania warunków określonych w
art. 29 ust. 2 lit. a)–g).
Artykuł 38
Przekazywanie informacji właściwym organom
1.           W odniesieniu do każdego
zarządzanego FRP co najmniej raz na kwartał zarządzający
FRP przekazuje informacje organowi właściwemu dla FRP. Na wniosek
zarządzający dostarcza informacje również organowi
właściwemu dla zarządzającego, jeżeli nie jest to ten
sam organ co organ właściwy dla FRP.
2.           Informacje przekazywane
zgodnie z ust. 1 obejmują następujące kwestie:
a)      rodzaj i cechy FRP;
b)      wskaźniki portfela, takie jak
całkowita wartość aktywów, NAV, WAM, WAL, podział
według terminów zapadalności, płynność i zyski;
c)      wartość i zmiany wartości
bufora NAV;
d)      wyniki testów warunków skrajnych;
e)      informacje na temat aktywów posiadanych w
portfelu FRP:
(i) cechy każdego składnika aktywów,
takie jak nazwa, kraj, kategoria emitenta, poziom ryzyka lub termin
zapadalności, oraz przyznane ratingi wewnętrzne;
(ii) rodzaj składnika aktywów,
łącznie z informacjami na temat kontrahenta w przypadku instrumentów
pochodnych lub umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu;
f)       informacje na temat zobowiązań
FRP obejmują następujące kwestie:
(i) kraj, w którym inwestor ma siedzibę lub
miejsce zamieszkania;
(ii) kategoria inwestora;
(iii) działania związane z
subskrypcją i umorzeniem.
Jeśli jest to konieczne i należycie
uzasadnione, właściwe organy mogą zwracać się o
dodatkowe informacje.
3.           ESMA opracowuje projekty
wykonawczych standardów technicznych w celu określenia formatu
sprawozdań, które powinny zawierać wszystkie informacje wymienione w
ust. 2.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania
wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym,
zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.
4.           Właściwe organy
przekazują ESMA wszelkie informacje otrzymane na mocy niniejszego
artykułu, a także wszelkie inne powiadomienia lub informacje
wymieniane z FRP lub jego zarządzającym na mocy niniejszego
rozporządzenia. Takie informacje są przekazywane ESMA nie
później niż w terminie 30 dni od zakończenia kwartału
sprawozdawczego.
ESMA gromadzi informacje w celu stworzenia
centralnej bazy danych wszystkich FRP mających siedzibę,
zarządzanych lub wprowadzanych do obrotu w Unii. Europejski Bank Centralny
ma prawo dostępu do tej bazy danych wyłącznie do celów
statystycznych.
Rozdział VIII
Nadzór
Artykuł 39
Sprawowanie nadzoru przez właściwe organy
1.           Właściwe organy na
bieżąco nadzorują przestrzeganie przepisów niniejszego
rozporządzenia.
2.           Organ właściwy dla
FRP jest odpowiedzialny za nadzorowanie przestrzegania przepisów rozdziałów
II–VII.
3.           Organ właściwy dla
FRP jest odpowiedzialny za nadzorowanie wypełniania obowiązków
określonych w regulaminie funduszu lub w dokumentach
założycielskich, a także obowiązków określonych w
prospekcie emisyjnym, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
4.           Organ właściwy dla
zarządzającego jest odpowiedzialny za nadzorowanie adekwatności
mechanizmów i organizacji zarządzającego tak, aby
zarządzający FRP był w stanie spełniać obowiązki
i przestrzegać przepisów związanych z ustanowieniem i funkcjonowaniem
wszystkich FRP, którymi zarządza.
5.           Właściwe organy
monitorują UCITS lub AFI mające siedzibę lub wprowadzane do
obrotu na ich terytoriach w celu sprawdzenia, czy nie stosują one nazwy
FRP lub czy nie sugerują posiadania statusu FRP, chyba że przestrzegają
przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 40
Uprawnienia właściwych organów
1.           Właściwe organy
posiadają wszelkie uprawnienia nadzorcze i dochodzeniowe, które są
niezbędne do wykonywania ich funkcji powierzonych im na mocy niniejszego
rozporządzenia.
2.           Właściwe organy
korzystają z uprawnień powierzonych im na mocy dyrektywy 2009/65/WE i
dyrektywy 2011/61/UE również w odniesieniu do niniejszego
rozporządzenia.
Artykuł 41
Uprawnienia i kompetencje ESMA
1.           ESMA posiada uprawnienia
niezbędne do wykonywania zadań powierzonych mu na mocy niniejszego
rozporządzenia.
2.           ESMA korzysta z
uprawnień powierzonych mu na mocy dyrektywy 2009/65/WE i dyrektywy
2011/61/UE również w odniesieniu do niniejszego rozporządzenia,
zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
3.           Do celów rozporządzenia
(UE) nr 1095/2010 niniejsze rozporządzenie zalicza się do wszelkich
przyszłych prawnie wiążących aktów unijnych
powierzających zadania Urzędowi, o którym mowa w art. 1 ust. 2
rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.
Artykuł 42
Współpraca między organami
1.           Organ właściwy dla
FRP i organ właściwy dla zarządzającego — jeśli
są to różne organy – współpracują ze sobą i
wymieniają informacje do celów wykonywania swoich obowiązków na mocy
niniejszego rozporządzenia.
2.           Właściwe organy i
ESMA współpracują ze sobą w celu wykonywania swoich
odnośnych obowiązków na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie
z rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010.
3.           Właściwe organy i
ESMA wymieniają wszystkie informacje i dokumenty niezbędne do
wykonywania swoich odnośnych obowiązków na mocy niniejszego
rozporządzenia zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010, w
szczególności do wykrywania i usuwania naruszeń przepisów niniejszego
rozporządzenia.
Rozdział IX
Przepisy końcowe
Artykuł 43
Traktowanie istniejących UCITS i AFI
1.           W ciągu sześciu
miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia
istniejący UCITS lub AFI, który inwestuje w aktywa krótkoterminowe, a jego
odrębnym lub łącznym celem jest zapewnianie zysków odpowiadających
stopom rynku pieniężnego lub utrzymanie wartości inwestycji,
składa wniosek do właściwego organu wraz ze wszystkimi
dokumentami i dowodami niezbędnymi do wykazania zgodności z
przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.           Nie później niż dwa
miesiące po otrzymaniu wniosku właściwy organ ocenia, czy UCITS
lub AFI spełnia przepisy niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 3
i 4. Właściwy organ wydaje decyzję i niezwłocznie
powiadamia o niej UCITS lub AFI.
3.           Na zasadzie odstępstwa
od art. 30 ust. 1 zdanie pierwsze istniejący UCITS lub AFI,
spełniający kryteria definicji FRP o stałej NAV zawartej w art.
2 pkt 10), ustanawia bufor NAV w wysokości co najmniej:
a)      1 % łącznej wartości
aktywów FRP o stałej NAV, w ciągu jednego roku od wejścia w
życie niniejszego rozporządzenia;
b)      2 % łącznej wartości
aktywów FRP o stałej NAV, w ciągu dwóch lat od wejścia w
życie niniejszego rozporządzenia;
c)      3% łącznej wartości
aktywów FRP o stałej NAV, w ciągu trzech lat od wejścia w
życie niniejszego rozporządzenia.
4.           Do celów ust. 3 niniejszego
artykułu odniesienie do 3 % w art. 33 i 34 jest rozumiane jako odniesienie
do kwot buforu NAV wymienionych odpowiednio w ust. 3 lit. a), b) i c).
Artykuł 44
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.           Powierzenie Komisji
uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule.
2.           Uprawnienia do przyjęcia
aktów delegowanych, o których mowa w art. 13 i 19, powierza się Komisji na
czas nieokreślony od dnia wejścia w życie niniejszego
rozporządzenia.
3.           Przekazanie uprawnień,
o którym mowa w art. 13 i 19, może zostać w dowolnym
momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja
o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej
uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od
następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji
późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność
jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4.           Niezwłocznie po
przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie.
5.           Akty delegowane przyjęte
na podstawie art. 13 i 19 wchodzą w życie tylko wówczas,
gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie
dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament
Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie
wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa
miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 45
Przegląd
Przed upływem trzech lat od daty
wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja dokona
przeglądu adekwatności niniejszego rozporządzenia z
ostrożnościowego i gospodarczego punktu widzenia. Przegląd musi
dotyczyć przede wszystkim funkcjonowania bufora CNAV oraz funkcjonowania
bufora CNAV w przypadku tych FRP o stałej NAV, które w
przyszłości mogą budować swoje portfele głównie w
oparciu o instrumenty dłużne emitowane lub gwarantowane przez
państwa członkowskie. W ramach przeglądu Komisja:
a)      przeanalizuje doświadczenia nabyte
podczas stosowania niniejszego rozporządzenia, wpływ na inwestorów,
FRP i zarządzających FRP w Unii;
b)      oceni rolę odgrywaną przez FRP
w zakupie instrumentów dłużnych emitowanych lub gwarantowanych przez
państwa członkowskie;
c)      uwzględni szczególne cechy
instrumentów dłużnych emitowanych lub gwarantowanych przez
państwa członkowskie oraz ich rolę w finansowaniu państw
członkowskich;
d)      uwzględnia sprawozdanie, o którym
mowa w art. 509 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
e)      uwzględnia rozwój ram regulacyjnych
na poziomie międzynarodowym.
Wyniki tego przeglądu są przekazywane
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie i towarzyszą im – w stosownych
przypadkach – odpowiednie wnioski dotyczące zmian.
Artykuł 46
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 20 listopada
2012 r. w sprawie równoległego systemu bankowego (2012/2115(INI)).
[2]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[3]               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z
dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych
i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw
zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32).
[4]               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z
dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi
funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz
rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1).
[5]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych
będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów
centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 201
z 27.7.2012, s. 1).
[6]               Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 231/2013
z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu
Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do zwolnień, ogólnych
warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy,
dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru (Dz.U. L 83 z
22.3.2013, s. 1).
[7]               Rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie
ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu
Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr
716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010,
s. 84).
[8]               Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie
przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych
(Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).
[9]               Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w
związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy
wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
[10]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych
dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające
rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).
[11]             Siódma dyrektywa Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983
r., wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie
skonsolidowanych sprawozdań finansowych; Dz.U. L 193 z 18.7.1983, s. 1–17.