Ważna informacja prawna

|

52006PC0510

Wniosek dotyczący decyzji Rady dotycząca tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linii T25) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)  /* COM/2006/0510 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 9.10.2006KOM(2006) 510 wersja ostatecznaWniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotycząca tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linii T25) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1. Decyzją Komisji zatwierdzono na mocy części C dyrektywy 90/220/EWG wprowadzenie do obrotu genetycznie zmodyfikowanej odmiany Zea mays L linii T25, a władze francuskie wyraziły zgodę na wprowadzenie tego organizmu zmodyfikowanego genetycznie (GMO).2. Zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG dotyczącej środków ochronnych, Austria poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania, lub ograniczenia wprowadzania do obrotu Zea mays L linii T25 oraz uzasadniła swoją decyzję.3. Skonsultowano się z Komitetem Naukowym ds. Roślin, który stwierdził, iż przedłożone przez Austrię informacje nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostałyby wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny zagrożenia tych organizmów zmodyfikowanych genetycznie, oraz które wymagałyby dokonania ponownego przeglądu pierwotnej opinii naukowej w sprawie bezpieczeństwa Zea mays L linii T25.4. Dyrektywa 90/220/EWG została uchylona dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie[1].5. W styczniu 2004 r. Komisja poprosiła Austrię o ponowne rozpatrzenie swojej klauzuli ochronnej w świetle nowych ram prawnych oraz o dokonanie, stosownie do potrzeb, ponownego zgłoszenia zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE.6. Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE Austria przedłożyła Komisji dodatkowe informacje na poparcie klauzuli ochronnej w jej obecnej formie.7. Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, Komisja jest zobowiązana podjąć decyzje, zgodnie z procedurami określonymi w art. 30 ust. 2 tejże dyrektywy, który odnosi się do decyzji 1999/468/WE.8. Zgodnie z art. 28 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE zasięgnięto opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), powołanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady[2] zgodnie z którym zastąpił on właściwe komitety naukowe; w swojej opinii z dnia 8 lipca 2004 r[3]. urząd stwierdził, iż informacje przedłożone przez Austrię nie stanowiły nowych dowodów naukowych, które unieważniałyby ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego Zea mays L linii T25 i uzasadniałyby zakaz jakim objęto w Austrii ten genetycznie zmodyfikowany organizm.9. Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji Rady 1999/468/WE, projekt decyzji Komisji zwracający się do Austrii o uchylenie swojej krajowej klauzuli ochronnej został zatem przedłożony do zaopiniowania komitetowi powołanemu na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE.10. W dniu 29 listopada 2004 r. skonsultowano się z komitetem, który nie wydał żadnej opinii w sprawie klauzuli ochronnej, co oznacza, że zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć i powiadomi o tym Parlament Europejski.11. W dniu 24 czerwca 2005 r. zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Rada ds. Środowiska stanowiąc większością kwalifikowaną wyraziła sprzeciw wobec wniosku wymagającego od Austrii uchylenia swojej klauzuli ochronnej, w związku z czym Komisja ponownie rozpatrzy swoje wnioski.12. W swoim oświadczeniu Rada stwierdziła, że „nadal pozostaje margines niepewności dotyczącej krajowych środków ochronnych na rynku genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy […] T25” i wezwała Komisję do „gromadzenia dalszych danych na temat wyżej wymienionych organizmów zmodyfikowanych genetycznie i dokonania dalszej oceny, czy środki podjęte przez [Austrię] mające na celu zawieszenie [ich] wprowadzania do obrotu, stosowane jako tymczasowy środek ostrożności, [są] uzasadnione i czy zezwolenie na wprowadzenie do obrotu [takich] organizmów nadal spełnia wymogi bezpieczeństwa zawarte w dyrektywie 2001/18/WE”.13. W listopadzie 2005 r. skonsultowano się z EFSA, aby określiła, czy istnieją jakiekolwiek podstawy naukowe, aby sądzić, że dalsze wprowadzanie do obrotu Zea mays L. linii T25 na warunkach, na których udzielono zgody, mogłoby wpłynąć negatywnie na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko, oraz aby uczyniła to uwzględniając w szczególności wszelkie informacje naukowe, nowe względem poprzednich opinii naukowych określających bezpieczeństwo tego organizmu zmodyfikowanego genetycznie.14. W swojej opinii z dnia 29 marca 2006 r. (opublikowanej dnia 11 kwietnia 2006 r.)[4] EFSA uznała, po zbadaniu informacji przedłożonych przez Austrię, iż obecnie dostępne dowody naukowe nie podtrzymują argumentów przedstawionych przez Austrię oraz stwierdziła, że nie ma żadnego powodu by sądzić, iż dalsze wprowadzanie do obrotu Zea mays L. linii T25, na warunkach, na których udzielono zgody, może mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.15. Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja może zatem przedłożyć Radzie zmieniony wniosek, ponownie przedłożyć te same wnioski lub przedstawić projekt aktu prawnego na podstawie Traktatu.16. Uwzględniwszy oświadczenie Rady z dnia 24 czerwca 2005 r. oraz po ponownej konsultacji z EFSA, okazuje się, że po raz trzeci ocena naukowa w sprawie Zea mays L linii T25 potwierdza, że jest mało prawdopodobne, aby produkt ten miał negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko. Komisja uważa zatem, że wniosek nie powinien zostać zmieniony i ponownie przedstawia Radzie wniosek zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotycząca tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy ( Zea mays L. linii T25) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny) (Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG[5], w szczególności jej art. 23 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzją Komisji 98/293/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy ( Zea mays L T25) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG[6] postanowiono, że udziela się zgody na wprowadzenie do obrotu tego produktu.(2) W dniu 3 sierpnia 1998 r. władze francuskie wyraziły taką zgodę.(3) Zgodnie z art. 35 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, która zastąpiła dyrektywę 90/220/EWG[7], procedury, które w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie nie zostały zakończone do dnia 17 października 2002 r., podlegają dyrektywie 2001/18/WE.(4) W dniu 8 maja 2000 r. Austria poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży Zea mays L T25 i zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG uzasadniła swoją decyzję.(5) W dniu 20 lipca 2001 r. Komitet Naukowy ds. Roślin stwierdził, iż przedłożone przez Austrię informacje nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostałyby wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny dokumentacji i w związku z tym nie stanowią podstawy do przeprowadzenia przeglądu pierwotnej opinii Komitetu w sprawie tego produktu.(6) W dniu 9 stycznia 2004 r., jak również w dniach 9 i 17 lutego 2004 r. Austria przedłożyła Komisji dodatkowe informacje w celu wsparcia krajowych środków dotyczących kukurydzy linii T25.(7) Zgodnie z art. 28 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE Komisja zasięgnęła opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), powołanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady[8], zgodnie z którym zastąpił on właściwe komitety naukowe.(8) W dniu 8 lipca 2004 r[9]. EFSA uznała, iż informacje przedłożone przez Austrię nie zawierały nowych dowodów naukowych, wystarczających do unieważnienia oceny ryzyka dla środowiska naturalnego kukurydzy linii T25, uzasadniających zakaz stosowania i sprzedaży tego produktu w Austrii.(9) Ponieważ w tych okolicznościach nie było powodu, by twierdzić, że produkt ten stanowi ryzyko dla zdrowia ludzkiego i środowiska, w dniu 29 listopada 2004 r. Komisja przedłożyła projekt decyzji wymagający od Austrii uchylenia swojej tymczasowej klauzuli ochronnej, do rozpatrzenia przez komitet ustanowiony na podstawie art. 30 dyrektywy 2001/18/WE, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2 wymienionej dyrektywy.(10) Jednakże Komitet ten nie wydał opinii i zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[10], Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć.(11) W dniu 24 czerwca 2005 r. zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE Rada stanowiąc większością kwalifikowaną odrzuciła ten wniosek.(12) W swoim oświadczeniu Rada stwierdziła, że „nadal pozostaje margines niepewności dotyczącej krajowych środków ochronnych na rynku genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy […] T25” i wezwała Komisję do „gromadzenia dalszych danych na temat wyżej wymienionych organizmów zmodyfikowanych genetycznie i dokonania dalszej oceny, czy środki podjęte przez [Austrię] mające na celu zawieszenie [ich] wprowadzania do obrotu, stosowane jako tymczasowy środek ostrożności, [są] uzasadnione i czy zezwolenie na wprowadzenie do obrotu [takich] organizmów nadal spełnia wymogi bezpieczeństwa zawarte w dyrektywie 2001/18/WE”.(13) W listopadzie 2005 r. skonsultowano się ponownie z EFSA aby określiła między innymi, czy istnieją jakiekolwiek podstawy naukowe, aby sądzić, że dalsze wprowadzanie do obrotu kukurydzy T25, na warunkach, na których udzielono zgody[11], mogłoby wpłynąć negatywnie na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko. Zwrócono się do EFSA, by uwzględniła w szczególności wszelkie informacje naukowe, nowe względem poprzednich opinii naukowych określających bezpieczeństwo tego organizmu zmodyfikowanego genetycznie.(14) W swojej opinii z dnia 29 marca 2006 r. EFSA stwierdziła, iż nie ma żadnego powodu by sądzić, że dalsze wprowadzanie do obrotu kukurydzy T25 na warunkach, na których udzielono zgody, może mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.(15) Austria powinna zatem uchylić środki ochronne dotyczące Zea mays L. linii T25,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Środki podjęte przez Austrię w celu wprowadzenia zakazu stosowania i sprzedaży genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy Zea mays L linii T25, zatwierdzonej do wprowadzenia do obrotu decyzją 98/293/WE, nie są uzasadnione na mocy art. 23 dyrektywy 2001/18/WE.Artykuł 2Austria podejmuje niezbędne kroki w celu osiągnięcia zgodności z wymogami niniejszej decyzji najpóźniej w ciągu 20 dni od daty jej notyfikacji.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii.Sporządzono w Brukseli, dniaW imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1.[2] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz.U. L 100 z 8.4.2006, str. 3).[3] Opinion of the Scientific Panel on Genetically Modified Organisms on a request from the Commission related to the Austrian invoke of Article 23 of Directive 2001/18/EC, The EFSA Journal (2004) 78, 1-13. [Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji związany z powołaniem się Austrii na art. 23 dyrektywy 2001/18/WE], Dziennik EFSA (2004) 78, str. 1-13.[4] Opinion of the Scientific Panel on Genetically Modified Organisms on a request from the Commission related to genetically modified crops (Bt176 maize, MON810 maize, T25 maize, Topas 19/2 oilseed rape and Ms1xRf1 oilseed rape) subject to safeguard clauses invoked according to Article 16 of Directive 90/220/EEC, The EFSA Journal (2006) 338, 1-15. [Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji na temat upraw genetycznie zmodyfikowanych (kukurydza Bt176, kukurydza MON810, kukurydza T25, rzepak oleisty, odmiana Topas 19/2 oraz rzepak oleisty, odmiana Ms1xRf1), które zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG są objęte klauzulami ochronnymi], Dziennik EFSA (2006) 338, str. 1-15.[5] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1.[6] Dz.U. L 131 z 5.5.1998, str. 30.[7] Dz.U. L 117 z 8.5.1990, str. 15.[8] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz.U. L 100 z 8.4.2006, str. 3).[9] Opinion of the Scientific Panel on Genetically Modified Organisms on a request from the Commission related to the Austrian invoke of Article 23 of Directive 2001/18/EC, The EFSA Journal (2004) 78, 1-13. [Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji związany z powołaniem się Austrii na art. 23 dyrektywy 2001/18/WE], Dziennik EFSA (2004) 78, str. 1-13.[10] Dz.U. L 184 z 17.7. 1999, str. 23.[11] Opinion of the Scientific Panel on Genetically Modified Organisms on a request from the Commission related to genetically modified crops (Bt176 maize, MON810 maize, T25 maize, Topas 19/2 oilseed rape and Ms1xRf1 oilseed rape) subject to safeguard clauses invoked according to Article 16 of Directive 90/220/EEC, The EFSA Journal (2006) 338, 1-15. [Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji na temat upraw genetycznie zmodyfikowanych (kukurydza Bt176, kukurydza MON810, kukurydza T25, rzepak oleisty, odmiana Topas 19/2 oraz rzepak oleisty, odmiana Ms1xRf1), które zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG są objęte klauzulami ochronnymi], Dziennik EFSA (2006) 338, str. 1-15.


title: Wniosek DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wykazu dokumentów podróży, które uprawniają posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i mogą być wizowane oraz w sprawie ustanowienia mechanizmu sporządzania takiego wykazu

text:
|

52010PC0662

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 12.11.2010KOM(2010) 662 wersja ostateczna2010/0325 (COD)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie wykazu dokumentów podróży, które uprawniają posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i mogą być wizowane oraz w sprawie ustanowienia mechanizmu sporządzania takiego wykazuUZASADNIENIE1. Kontekst wnioskuArtykuł 17 ust. 3 lit. a) Konwencji wykonawczej do układu z Schengen stanowi, że „Komitet Wykonawczy podejmuje również niezbędne decyzje w sprawie […] dokumentów podróży, w których wiza może być umieszczona”. Zgodnie z tym artykułem w 1998 i 1999 r. przyjęto dwie decyzje Komitetu Wykonawczego „w sprawie opracowania podręcznika dokumentów, które mogą być wizowane” (SCH/Com-ex (98)56 i SCH/Com-ex (99) 14) i w ich wyniku stworzono obecnie obowiązujący „Wykaz dokumentów podróży obywateli państw trzecich w celu wydawania wiz oraz przekraczania granic”. W załączniku 11 do wspólnych instrukcji konsularnych wymieniono niektóre „kryteria dotyczące dokumentów podróży, w których mogą być umieszczane wizy”. Niemniej w dniu 5 kwietnia 2010 r. rozporządzenie (WE) nr 810/2009 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) uchyliło zarówno art. 17 ust. 3 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen, który stanowił podstawę prawną decyzji SCH/Com-ex (98)56, SCH/Com-ex (99)14 jak i wspólne instrukcje konsularne.Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 789/2001 stanowił, że „każde państwo członkowskie poinformuje Sekretarza Generalnego Rady o tym, jakich zmian chce dokonać w […] podręczniku dotyczącym dokumentów, do których można dołączyć wizę […]”. Artykuł 3 tego samego rozporządzenia stanowił, że „Sekretariat Generalny Rady jest odpowiedzialny za przygotowywanie aktualnych wersji […] podręcznika dotyczącego dokumentów, do których można dołączyć wizę [...]”. Rozporządzenie (WE) nr 789/2001 również zostało uchylone kodeksem wizowym.Istniejący „Wykaz dokumentów podróży obywateli państw trzecich w celu wydawania wiz oraz przekraczania granic” (zwany dalej „wykazem”) dzieli się na pięć części:I: „Dokumenty podróży, w których mogą być umieszczane wizy” – wymieniająca dokumenty wydawane przez wszystkie państwa trzecie, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu, państwa trzecie, których obywatele nie podlegają obowiązkowi wizowemu oraz państwa członkowskie, które nie stosują w pełni dorobku Schengen.II: „Paszporty cudzoziemców wystawiane przez państwa Schengen, w których mogą być umieszczane wizy” – wymieniająca dokumenty podróży cudzoziemców (paszporty cudzoziemców lub paszporty obywateli innych państw), dokumenty podróży uchodźców (konwencja genewska z dnia 28 lipca 1951 r.) oraz dokumenty podróży bezpaństwowców (konwencja nowojorska z dnia 28 września 1954 r.).III: Wykaz dokumentów podróży wydanych przez organizacje międzynarodowe, zawierający 12 rodzajów dokumentów podróży wydawanych przez organizacje międzynarodowe.IV: Sukcesywna rozbudowa dokumentacji obejmującej kopie tych dokumentów (ta część nigdy nie została spisana).V: Informacje o rozpoznanych paszportach podrobionych.Wykaz jest okresowo uaktualniany w oparciu o informacje dostarczane Sekretariatowi Generalnemu Rady przez państwa członkowskie. Wersja skonsolidowana jest publikowana na ogół raz do roku.Prowadzenie wykazu ma służyć osiągnięciu dwóch celów: z jednej strony umożliwia on organom kontroli granicznej sprawdzenie, czy dany dokument został uznany za dokument, na podstawie którego można przekraczać granice zewnętrzne, z drugiej strony pozwala pracownikom konsularnym sprawdzić, czy wszystkie państwa członkowskie stosujące wspólną politykę wizową uznają dany dokument za dokument, w którym można umieszczać naklejkę wizową. Ważność terytorialna wizy wydanej i umieszczonej w dokumencie podróży musi odpowiadać terytorium państw członkowskich uznających ten dokument podróży, tj. jeśli państwo członkowskie nie uznaje danego dokumentu podróży, posiadacz tego dokumentu podróży nie będzie miał prawa wjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego. Zasady wydawania wizy w takim przypadku określono w art. 25 ust. 3 kodeksu wizowego.Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) kodeksu granicznego Schengen obywatele państw trzecich muszą posiadać ważny dokument lub dokumenty podróży uprawniające do przekroczenia granicy.Podstawa i cele wnioskuIstniejący „Wykaz dokumentów podróży”, który powstał w okresie, gdy kwestie dotyczące Schengen podlegały współpracy międzyrządowej, musi zostać dostosowany do ram instytucjonalnych i prawnych Unii Europejskiej. Podstawę prawną przepisów Schengen dotyczących polityki wizowej oraz „normy i procedury, których powinny przestrzegać państwa członkowskie przy wykonywaniu kontroli osób na tych granicach [zewnętrznych]” stanowi art. 77 ust. 2 lit. a) oraz b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).Niektóre przepisy kodeksu wizowego mówią o uznawaniu lub nieuznawaniu przez państwa członkowskie dokumentów podróży wydawanych przez państwa trzecie. W kodeksie granicznym Schengen jest tylko jedna bezpośrednia wzmianka o uznawaniu bądź nieuznawaniu przez państwa członkowskie dokumentów podróży, których posiadaczami są obywatele państw trzecich zamierzający przekroczyć granice zewnętrzne. Istniejący wykaz również wymienia dokumenty uprawniające posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych.Do tej pory nie prowadzono stałego monitorowania wykazu dokumentów podróży wydawanych przez państwa trzecie. W związku z tym państwa członkowskie nie mają obowiązku przekazywania swojego stanowiska co do uznawania bądź nieuznawania wszystkich wymienionych w wykazie dokumentów podróży. Stwarza to sytuację niepewności prawnej dla posiadaczy niektórych dokumentów podróży, ponieważ narażeni są na ryzyko odmowy wjazdu oraz dla posiadaczy wiz o ograniczonej ważności terytorialnej, która pozwala im jedynie na wjazd do państwa członkowskiego, które uznaje ich dokument podróży. Ponadto „nieuznawanie” wskazane w wykazie jest bardzo często wynikiem nie tyle świadomej decyzji państwa członkowskiego o nieuznawaniu danego dokumentu, co braku zajęcia stanowiska na temat danego dokumentu.Ze względu na wyłączne kompetencje państw członkowskich w zakresie uznawania dokumentów podróży, ustanowienie zasad, które harmonizowałyby uznawanie dokumentów podróży, jest niemożliwe. Niniejszy wniosek ogranicza się zatem do ustanowienia mechanizmu, który pozwoli zagwarantować stałe uaktualnianie wykazu dokumentów podróży wydawanych przez państwa trzecie, do ustanowienia centralnego mechanizmu służącego technicznej ocenie takich dokumentów podróży. Celem wniosku jest również zadbanie o to, aby państwa członkowskie przekazywały swoje stanowisko w sprawie uznawania bądź nieuznawania wszystkich dokumentów podróży zawartych w wykazie. Ponadto niniejszy wniosek stwarza warunki do prowadzenia wymiany informacji w ramach komitetu nadzorującego, która ma na celu osiągnięcie przez państwa członkowskie wspólnego stanowiska na temat uznawania bądź nieuznawania poszczególnych dokumentów podróży.2. Aspekty prawne wnioskuCelem niniejszego wniosku jest ustanowienie mechanizmu, który pozwoli zagwarantować stałe uaktualnianie wykazu dokumentów podróży wydawanych przez państwa trzecie, do ustanowienia centralnego mechanizmu służącego technicznej ocenie takich dokumentów podróży. Celem wniosku jest również zadbanie o to, aby państwa członkowskie przekazywały swoje stanowisko w sprawie uznawania bądź nieuznawania takich dokumentów podróży. Struktura wykazu dokumentów podróży została zmieniona i powiązana z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu.Ponadto wykaz będzie zawierał informacje dotyczące: dokumentów podróży wydawanych przez państwa członkowski, które nie stosują dorobku Schengen w zakresie dokumentów podróży wydawanych przez państwa członkowskie obywatelom państw trzecich, uchodźcom na mocy konwencji genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. oraz bezpaństwowcom na mocy konwencji nowojorskiej z dnia 28 września 1954 r., a także dotyczącego dokumentów podróży wydawanych przez organizacje międzynarodowe, takie jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, Unia Europejska, Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego, Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża.Nawiązano również do przepisów kodeksu wizowego na temat lokalnej współpracy w ramach układu z Schengen (art. 48). Artykuł 48 ust. 1 lit. c) stanowi, że należy stworzyć „wyczerpujący, systematycznie aktualizowany wykaz dokumentów podróży wydawanych przez kraj, na którego terenie znajduje się placówka”. Dzięki temu dane będą stale uaktualniane.Niniejszy wniosek nie obejmuje części V istniejącego wykazu – „Informacje o rozpoznanych paszportach podrobionych”. Ewentualny wykaz „nieuznawanych” podrobionych dokumentów podróży nie mógłby być wyczerpujący, a zatem miałby małą wartość dodaną.Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 77 ust. 2 TFUE, ponieważ został on przypisany jako podstawa prawna do decyzji Komitetu Wykonawczego Schengen /Com-ex (98) 56 i SCH/Com-ex (99) 14 na mocy decyzji Rady 1999/436/WE z dnia 20 maja 1999 r. określającej, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawę prawną dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen (załącznik C, art. 4)[1].Niniejszy wniosek zakłada uproszczenie procedur administracyjnych dla organów publicznych (UE lub krajowych). Stworzenie scentralizowanego mechanizmu w formie komitetu doradczego, który może przeprowadzać techniczną ocenę dokumentów podróży wydanych przez państwa trzecie oraz ich poziomu zabezpieczeń będzie stanowiło odciążenie, ponieważ wyniki takiej oceny będą przekazywane państwom członkowskim, co pozwoli uniknąć powielania tej samej pracy.Przyjęcie wniosku spowoduje uchylenie obowiązujących przepisów prawnych.3. Konsultacje z zainteresowanymi stronamiW dniu 3 października 2008 r. Komisja zorganizowała spotkanie ekspertów w sprawie zmiany wykazu dokumentów podróży. Uczestniczyli w nim eksperci z 23 państw członkowskich.Państwa członkowskie opowiedziały się za instrumentem prawnym:o ustanawiającym mechanizm, który zagwarantuje, że wpisy dotyczące dokumentów wydawanych przez państwa trzecie będą stale uaktualniane;o ustanawiającym scentralizowany mechanizm, który służyć będzie przeprowadzaniu oceny technicznej dokumentów podróży wydawanych przez państwa trzecie i który będzie stanowić wsparcie dla państw członkowskich w podejmowaniu decyzji w zakresie uznawania dokumentów podróży;o ustanawiającym mechanizm, który zobowiąże państwa członkowskie do opiniowania wszystkich dokumentów podróży wymienionych w wykazie;o w miarę możliwości, przewidujący wspólne stanowisko na temat „tradycyjnych” typów dokumentów podróży (paszportów zwykłych, dyplomatycznych oraz służbowych/urzędowych/specjalnych);o opierający omawiany wykaz na wykazach I i II zawartych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniających państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu;o zachowującym obecną strukturę wykazu, ale bez części V;o gwarantującym, że wykaz będzie opublikowany w Internecie i utrzymywany przez Komisję. Elektroniczna baza danych powinna zawierać wzory wszystkich dokumentów podróży zawartych w wykazie.Niniejszy wniosek Komisji uwzględnia wszystkie sugestie ekspertów, za wyjątkiem dążenia do większej harmonizacji w zakresie uznawania, która nie jest możliwa ze względu na wyżej wspomniane ograniczenia prawne oraz za wyjątkiem stworzenia internetowej bazy danych ze wzorami wszystkich dokumentów podróży. Komisja w pełni popiera pomysł utworzenia takiej bazy, ale jest zdania, że najważniejszym problemem związanym z obecnym wykazem dokumentów podróży jest nieuporządkowane uaktualnianie wpisów dotyczących dokumentów wydawanych przez państwa trzecie oraz negatywne skutki operacyjne (w szczególności w zakresie wydawania jednolitych wiz) powodowane przez brak stanowiska państw członkowskich na temat uznawania bądź nieuznawania danych dokumentów. W pierwszej kolejności należy zatem ustanowić środki i procedury, które zaradzą tym problemom. Stworzenie wspomnianej bazy danych zajęłoby dużo czasu i pochłonęło środki, a co za tym idzie opóźniło przyjęcie instrumentu prawnego, który umożliwi rozwiązanie pilniejszych problemów. Długoterminowa synergia z systemem FADO (systemem on-line wymiany informacji na temat fałszywych i autentycznych dokumentów, który został utworzony na mocy wspólnego działania 98/700/WSiSW i kierowany jest przez Sekretariat Generalny Rady) może powstać poprzez oparcie wykazu dokumentów podróży on-line na niektórych elementach systemu FADO (np. zdjęcia wzorów dokumentów podróży). Pozwoliłoby to uniknąć nakładania się działań. Wykaz dokumentów podróży w formie zaproponowanej przez Komisję będzie wraz z kolejnymi wersjami dostępny w formie elektronicznej w bazie danych Circa.W dokumencie roboczym sporządzonym przez pracowników Komisji na potrzeby spotkania ekspertów, które odbyło się w październiku 2008 r., przedstawiono wiele wariantów, które były przedmiotem rozważań ekspertów z państw członkowskich.Wybrano wariant polegający na utworzeniu instrumentu prawnego przewidującego mechanizm, który umożliwi stałe uaktualnianie wykazu zarówno w zakresie informacji na temat dokumentów podróży wydawanych przez państwa trzecie, jak i wskazaniach państw członkowskich co do uznawania bądź nieuznawania tych dokumentów. Rozwiązanie to umożliwi zwiększenie harmonizacji przy jednoczesnym utrzymaniu wyłącznych kompetencji państw członkowskich w zakresie uznawania dokumentów podróży.4. Ocena skutkówW związku z faktem, że celem niniejszego wniosku jest dostosowanie już istniejącego „Wykazu dokumentów podróży” do ram instytucjonalnych i prawnych Unii Europejskiej, aby obowiązujący system stał się skuteczniejszy, oraz utworzenie ram wymiany informacji na temat decyzji podejmowanych przez państwa członkowskie na poziomie krajowym, ocena skutków nie znajduje zastosowania.5. Zasada proporcjonalności i pomocniczościWykaz dokumentów podróży jest niezbędnym elementem dorobku Schengen dotyczącego granic i wiz. Celem niniejszego wniosku jest dostosowanie już istniejącego „Wykazu dokumentów podróży” do ram instytucjonalnych i prawnych Unii Europejskiej, aby obowiązujący system stał się skuteczniejszy, oraz utworzenie ram wymiany informacji na temat decyzji podejmowanych przez państwa członkowskie na poziomie krajowym.6. Wybór instrumentówUznawanie dokumentów podróży ma znaczenie dla wdrażania istniejącego ustawodawstwa Unii (tj. kodeksu granicznego Schengen oraz kodeksu wizowego): jest ono nierozerwalnie związane ze stosowaniem przepisów dorobku Schengen dotyczących kontroli osób na granicach zewnętrznych oraz wydawania wiz krótkoterminowych. Uwzględniając wyłączne kompetencje państw członkowskich do uznawania dokumentów podróży, instrument przybierze formę decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady, ponieważ ogranicza się do zmiany i uaktualnienia wykazu dokumentów podróży.7. Wpływ na budżetWnioskowana zmiana nie ma wpływu na budżet Unii Europejskiej.2010/0325 (COD)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie wykazu dokumentów podróży, które uprawniają posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i mogą być wizowane oraz w sprawie ustanowienia mechanizmu sporządzania takiego wykazuPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,a także mając na uwadze, co następuje:1.  W oparciu o art. 17 ust. 3 lit. a) Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. [2], decyzje SCH/Com-ex (98)56[3] i SCH/Com-ex (99)14[4] ustanowiły podręcznik dokumentów podróży, które uprawniają posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i mogą być wizowane. Decyzje te powinny zostać dostosowane do ram instytucjonalnych i prawnych Unii Europejskiej.2.  Wykaz dokumentów podróży wydawanych przez państwa trzecie powinien podlegać stałemu monitorowaniu, aby organy państw członkowskich uczestniczące w procesie wydawania wiz i kontroli celnej miały dostęp do aktualnych informacji na temat dokumentów podróży okazywanych przez obywateli państw trzecich. Wymiana informacji między państwami członkowskimi na temat dokumentów podróży wydanych i na temat uznawania tych dokumentów podróży przez państwa członkowskie oraz sposób podawania całości tych informacji do wiadomości publicznej musi zostać unowocześniona i stać się skuteczniejsza.3.  Zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy[5] w ramach lokalnej współpracy Schengen należy stworzyć wyczerpujący, systematycznie aktualizowany wykaz dokumentów podróży wydawanych przez kraj przyjmujący.4.  Należy ustanowić mechanizm służący stałemu uaktualnianiu takiego wykazu dokumentów podróży i umożliwiający, we właściwych przypadkach, wspólną ocenę techniczną wymienionych dokumentów podróży oraz zobowiązujący państwa członkowskie do przekazywania informacji na temat uznawania bądź nieuznawania tych dokumentów.5.  Uznawanie dokumentów podróży, które uprawniają posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i w których można umieścić wizę, leży w kompetencji państw członkowskich i powinno pozostać w ich kompetencji.6.  Państwa członkowskie powinny przekazywać informacje dotyczące wszystkich dokumentów podróży i dążyć do harmonizacji stanowiska na temat różnych rodzajów dokumentów podróży.7.  Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[6].8.  W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[7], które wchodzą w zakres obszaru określonego w art. 1 pkt A, B i C decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy[8].9.  W odniesieniu do Szwajcarii, niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy zawartej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[9], które wchodzą w zakres obszaru określonego w art. 1 pkt A, B i C decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE[10].10.  W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu protokołu podpisanego między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru określonego w art. 1 pkt A, B i C decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/261/WE[11].11.  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego instrumentu i stosownie do tego nie jest związana zobowiązaniami wynikającymi z jego stosowania, ani nie jest objęta jego zastosowaniem. Mając na uwadze, że niniejszy instrument ma na celu rozwijanie dorobku Schengen według przepisów tytułu V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania zdecyduje, zgodnie z art. 5 Protokołu, o wdrożeniu do swego prawa krajowego niniejszego instrumentu, w okresie sześciu miesięcy od dnia przyjęcia tego instrumentu przez Radę.12.  Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen[12]; w związku z tym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jej przyjęciu i nie jest związane zobowiązaniami wynikającymi z jej stosowania, ani nie jest objęta jej zastosowaniem.13.  Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen[13]. Irlandia nie uczestniczy w jej przyjęciu i nie jest związana zobowiązaniami wynikającymi z jej stosowania, ani nie jest objęta jej zastosowaniem.14.  W odniesieniu do Cypru niniejsza decyzja stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r.15.  Niniejsza decyzja stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.,PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Przedmiot i zakres stosowania16.  Niniejsza decyzja ustanawia wykaz dokumentów podróży, które uprawniają posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i które mogą być wizowane (zwany dalej „wykazem dokumentów podróży”) oraz mechanizm sporządzania takiego wykazu.17.  Niniejsza decyzja ma zastosowanie do dokumentów podróży takich, jak paszport (zwyczajny, dyplomatyczny, służbowy/urzędowy lub specjalny), tymczasowy dokument podróży, dokument podróży uchodźcy lub bezpaństwowca, dokument podróży wydany przez organizację międzynarodową lub laissez-passer.Artykuł 2Utworzenie wykazu dokumentów podróży18.  Komisja utworzy wykaz dokumentów podróży z pomocą państw członkowskich i na podstawie informacji zebranych dzięki lokalnej współpracy w ramach Schengen, zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy.19.  Wykaz dokumentów podróży ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2.Artykuł 3Struktura wykazu20.  Wykaz składa się z trzech części.21.  Część pierwsza dotyczy dokumentów podróży wydanych przez państwa trzecie i podmioty terytorialne wymienione w załączniku I i II do rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu[14].22.  Część II dotyczy następujących dokumentów podróży wydawanych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej:a) dokumentów podróży wydanych obywatelom państw trzecich;b) dokumentów podróży wydanych uchodźcom zgodnie z konwencją Narodów Zjednoczonych dotyczącą statusu uchodźców sporządzoną dnia 28 lipca 1951 r.;c) dokumentów podróży wydanych bezpaństwowcom zgodnie z konwencją Narodów Zjednoczonych dotyczącą statusu bezpaństwowców sporządzoną dnia 28 września 1954 r.; d) dokumentów podróży wydanych przez Zjednoczone Królestwo obywatelom brytyjskim, którzy nie są obywatelami Zjednoczonego Królestw Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na potrzeby prawa Unii.23.  Część III dotyczy dokumentów podróży wydawanych przez organizacje międzynarodowe.24.  Co do zasady wpis w wykazie dotyczący danego dokumentu podróży ma zastosowanie do całej serii tego dokumentu podróży, która posiada ważność.25.  Jeśli państwo trzecie nie wydaje pewnego rodzaju dokumentów podróży, wskazuje się to w wykazie za pomocą wpisu „nie wydaje”.Artykuł 4Przekazywanie informacji o uznawaniu bądź nieuznawaniu dokumentów podróży wymienionych w wykazie26.  W terminie jednego miesiąca od otrzymania wykazu, o którym mowa w art. 2 ust. 1, państwo członkowskie przekazuje Komisji swoją decyzję na temat uznawania lub nieuznawania dokumentów podróży w nim zawartych.27.  W ramach komitetu, o którym mowa w art. 7 ust. 1, państwa członkowskie w celu osiągnięcia jednolitego stanowiska wymieniają informacje na temat podstawy uznawania bądź nieuznawania poszczególnych dokumentów podróży.28.  Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich zmianach w zakresie uprzednich decyzji dotyczących uznawania bądź nieuznawania danego dokumentu podróży.Artykuł 5Wydawanie nowych dokumentów podróży29.  Państwa członkowskie informują Komisję o nowych dokumentach podróży, o których mowa w art. 3 ust. 3 lit. a) oraz c).30.  Państwa członkowskie informują Komisję o nowych dokumentach podróży wydanych przez państwa trzecie, państwa członkowskie i organizacje międzynarodowe, o których to dokumentach mowa w art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 3 lit. d) oraz art. 3 ust. 4.31.  Komisja aktualizuje wykaz zgodnie z otrzymanymi notyfikacjami i informacjami i wnosi do państw członkowskich o przekazywanie stanowiska na temat uznawania bądź nieuznawania dokumentów zgodnie z art. 4.4. Kolejne wersje wykazu dokumentów podróży ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2.Artykuł 6Ocena standardów technicznych dokumentów podróży32.  Komisja, w ramach wsparcia państw członkowskich w ocenie standardów technicznych dokumentów podróży, może zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2 dostarczyć im analizę techniczną takich dokumentów podróży.33.  Wyniki technicznej oceny danego dokumentu podróży są podawane do wiadomości państw członkowskich.Artykuł 7Procedura komitetowa34.  Komisję wspiera komitet („Komitet ds. Dokumentów Podróży”).35.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem jej art. 8.Artykuł 8Publikacja wykazuKomisja sporządza wykaz, zawierający informacje zgłoszone zgodnie z ust. 4, udostępniany państwom członkowskim i do ogólnej wiadomości publicznej poprzez stale aktualizowaną publikację elektroniczną.Artykuł 9UchylenieUchyla się decyzje SCH/Com-ex (98) 56 i SCH/Com-ex (99) 14.Artykuł 10Wejście w życie1. Niniejsza decyzja wchodzi w […] dniu po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.2. Przepisy niniejszej decyzji stosuje się od dnia wejścia w życie, za wyjątkiem przepisów art. 9, które stosuje się od dnia pierwszego opublikowania przez Komisję wykazu, o którym mowa w art. 8.Artykuł 11Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.Sporządzono w […]W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 17.[2] Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.[3] Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 207.[4] Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 298.[5] Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.[6] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.[7] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.[8] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.[9] Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.[10] Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1.[11] Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 3.[12] Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.[13] Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.[14] Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.


Ważna informacja prawna

|

52005PC0168

Wniosek dotyczący decyzji Rady dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linii MON 810) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE  /* COM/2005/0168 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 26.4.2005COM(2005) 168 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy ( Zea mays L. linii MON 810) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1. Decyzją Komisji 98/294/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy ( Zea mays L. linii MON 810), postanowiono zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG, że udziela się zgody na wprowadzenie danego produktu do obrotu.2. W dniu 3 sierpnia 1998 r. władze francuskie wyraziły zgodę na wprowadzenie produktu do obrotu.3. Zgodnie z art. 35 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, która zastąpiła dyrektywę 90/220/EWG, procedury, które w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie nie zostały zakończone do dnia 17 października 2002 r., podlegają przepisom dyrektywy 2001/18/WE.4. Zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG w dniu 2 czerwca 1999 r. władze austriackie poinformowały Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy oraz podały uzasadnienie.5. Komitet Naukowy ds. Roślin uznał, iż informacje przedłożone przez Austrię nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny dokumentacji i w związku z tym nie stanowią podstawy do przeprowadzenia przeglądu pierwotnej opinii Komitetu w sprawie danego produktu.6. W dniu 9 stycznia oraz w dniach 9 i 17 lutego 2004 r. Austria przedłożyła Komisji dodatkowe informacje w celu wsparcia krajowych środków dotyczących kukurydzy linii MON 810.7. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał, iż informacje przedłożone przez Austrię nie zawierały nowych naukowych dowodów, które unieważniałyby ocenę ryzyka kukurydzy linii MON 810 dla środowiska naturalnego i uzasadniałyby zakaz jej stosowania i sprzedaży w Austrii.8. W takich okolicznościach wymagane jest zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, aby Komisja podjęła decyzję, zgodnie z procedurami określonymi w art. 30 ust. 2 dyrektywy, do której stosuje się art. 5-7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.9. Ponieważ zarówno Komitet Naukowy ds. Roślin jak i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznały, że produkt ten nie stanowi ryzyka dla zdrowia ludzkiego i środowiska Komisja przygotowała projekt decyzji z wnioskiem o uchylenie przez Austrię swoich środków dotyczących kukurydzy linii MON 810.10. Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji 1999/468/WE, projekt decyzji został przedłożony do zaopiniowania komitetowi powołanemu na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE.11. Po konsultacji w dniu 29 listopada 2004 r. komitet nie dostarczył żadnej opinii, co oznacza, że zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji 1999/468/WE Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte oraz poinformuje Parlament Europejski.12. Artykuł 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE stanowi, że Rada może, gdzie jest to stosowne w związku z takim stanowiskiem, podjąć decyzję na podstawie kwalifikowanej większości w ciągu ustalonego na trzy miesiące okresu zgodnie z art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE. Jeżeli w ciągu tego trzymiesięcznego okresu Rada kwalifikowaną większością oświadczy, że sprzeciwia się wnioskowi, Komisja zbada go ponownie; natomiast jeżeli po upływie tego okresu Rada nie przyjmie proponowanego aktu wykonawczego, ani nie wyrazi wobec niego sprzeciwu, wówczas akt wykonawczy zostaje przyjęty przez Komisję.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy ( Zea mays L. linii MON 810) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE(Tekst mający znaczenie dla EOG)(jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG[1], w szczególności jej art. 23 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzją Komisji 98/294/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy (Zea mays L. linii MON 810) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG[2] postanowiono, że udziela się zgody na wprowadzenie do obrotu danego produktu.(2) W dniu 3 sierpnia 1998 r. władze francuskie wyraziły zgodę na wprowadzenie produktu do obrotu.(3) Zgodnie z art. 35 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, która zastąpiła dyrektywę 90/220/EWG[3], procedury, które w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie nie zostały zakończone do dnia 17 października 2002 r., podlegają przepisom dyrektywy 2001/18/WE.(4) W dniu 2 czerwca 1999 r. Austria poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży rozpatrywanej genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy i zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG uzasadniła swoją decyzję.(5) Komitet Naukowy ds. Roślin uznał, iż przedłożone przez Austrię informacje nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny dokumentacji i w związku z tym nie stanowią podstawy do przeprowadzenia przeglądu pierwotnej opinii Komitetu w sprawie danego produktu.(6) W dniu 9 stycznia, jak również w dniach 9 i 17 lutego 2004 r. Austria przedłożyła Komisji dodatkowe informacje w celu wsparcia krajowych środków dotyczących kukurydzy linii MON 810.(7) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał, iż informacje przedłożone przez Austrię nie zawierały nowych naukowych dowodów, które unieważniałyby ocenę ryzyka kukurydzy linii MON 810 dla środowiska naturalnego i uzasadniałyby zakaz jej stosowania i sprzedaży w Austrii.(8) W tych okolicznościach nie ma powodu, by stwierdzić, że produkt ten stanowi ryzyko dla zdrowia ludzkiego i środowiska.(9) Austria powinna zatem uchylić te środki.(10) Komitet ustanowiony na podstawie art. 30 dyrektywy 2001/18/WE nie przekazał opinii w sprawie środków ustanowionych w projekcie decyzji Komisji po konsultacjach w dniu 29 listopada 2004 r. zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2 wymienionej dyrektywy,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Środki podjęte przez Austrię w celu wprowadzenia zakazu stosowania i sprzedaży genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy zatwierdzonej do wprowadzenia do obrotu decyzją 98/294/WE, zgodnie z przepisami art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, są nieuzasadnione.Artykuł 2Austria podejmuje niezbędne kroki w celu spełnienia wymogów niniejszej decyzji najpóźniej w ciągu 20 dni po przedłożeniu zgłoszenia.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii.Sporządzono w Brukseli, dnia 2005 r.W imieniu RadyPrzewodniczący

[1] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1.

[2] Dz.U. L 131 z 5.5.1998, str. 32.

[3] Dz.U. L 117 z 8.5.1990, str. 15.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 396 final
            2017/0172(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnej Radzie CARIFORUM-UE ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku ze zmianą załącznika IX do Protokołu I: Kraje i terytoria zamorskie

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii we Wspólnej Radzie CARIFORUM-UE ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku z planowanym przyjęciem decyzji zmieniającej załącznik IX do Protokołu I tej Umowy dotyczący krajów i terytoriów zamorskich.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony

               Umowa o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („Umowa”) ma przyczyniać się do zwalczania i ostatecznego wyeliminowania ubóstwa poprzez ustanowienie partnerstwa handlowego zgodnego z celem zrównoważonego rozwoju, milenijnymi celami rozwoju i umową z Kotonu.

               Umowa została podpisana w dniu 15 października 2008 r. i jest tymczasowo stosowana od dnia 29 grudnia 2008 r.

               2.2.Wspólna Rada CARIFORUM–UE

               Wspólna Rada CARIFORUM–UE jest z zasady odpowiedzialna za stosowanie i wdrożenie przedmiotowej Umowy oraz monitoruje osiąganie jej celów. Posiedzenia Wspólnej Rady odbywają się na szczeblu ministerialnym w regularnych odstępach nieprzekraczających okresu dwóch lat. Dla osiągnięcia celów Umowy Wspólna Rada uprawniona jest do podejmowania decyzji dotyczących wszystkich kwestii objętych Umową. Decyzje te są wiążące dla stron i państw CARIFORUM sygnatariuszy, które podejmują wszelkie środki konieczne do ich wdrożenia zgodnie z zasadami wewnętrznymi każdej strony i państwa CARIFORUM sygnatariusza.

               2.3.Planowany akt Wspólnej Rady CARIFORUM–UE

               W dniu 17 listopada 2017 r. podczas czwartego posiedzenia Wspólnej Rady CARIFORUM–UE ma ona przyjąć decyzję w sprawie zmiany załącznika IX do Protokołu I, który obejmuje wykaz krajów i terytoriów zamorskich („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest zapewnienie, że wykaz krajów i terytoriów zamorskich zawarty w załączniku IX do Protokołu I do Umowy zostanie zaktualizowany i zharmonizowany z załącznikiem II do TFUE, z uwzględnieniem zmiany statusu trzech terytoriów uwzględnionych w wykazie.

               Saint Barthélemy (FR) stało się jednym z terytoriów zamorskich stowarzyszonych z Unią Europejską w dniu 1 stycznia 2012 r. Majotta (FR) zyskała status regionu najbardziej oddalonego Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2014 r. Decyzja Rady 2013/755/UE w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską, która ma zastosowanie do wszystkich krajów i terytoriów zamorskich wymienionych w załączniku II do TFUE, również weszła w życie w dniu 1 stycznia 2014 r. Należy zatem odpowiednio zaktualizować wykaz krajów i terytoriów zamorskich, znajdujący się w załączniku IX do Protokołu I do Umowy.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 229 ust. 1 i 2 Umowy.

               3.Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii

               Umowa została podpisana w dniu 15 października 2008 r. i jest tymczasowo stosowana od dnia 29 grudnia 2008 r.

               Proponowane stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii, ma na celu nadanie planowanemu aktowi wiążącego charakteru.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólna Rada CARIFORUM-UE jest organem ustanowionym na mocy Umowy.

               Akt, do przyjęcia którego wezwana jest Wspólna Rada CARIFORUM-UE, stanowi akt wywołujący skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 229 ust. 1 i 2 Umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Umowy.

               Proceduralną podstawą prawną dla decyzji, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE zależy w pierwszej kolejności od celu i treści planowanego aktu w odniesieniu do tego, jakie stanowisko zostaje przyjęte w imieniu Unii.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną dla decyzji, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną dla decyzji, której dotyczy wniosek, powinien być art. 207 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2017/0172 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnej Radzie CARIFORUM-UE ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku ze zmianą załącznika IX do Protokołu I: Kraje i terytoria zamorskie

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowę o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony
                  1
                („Umowa”) podpisano dnia 15 października 2008 r. i jest ona stosowana tymczasowo od dnia 29 grudnia 2008 r.

               (2)Zgodnie z art. 229 ust. 1 i 2 Umowy, Wspólna Rada CARIFORUM-UE może przyjąć decyzje, które są wiążące dla stron i państw CARIFORUM sygnatariuszy, które podejmują wszelkie środki konieczne do ich wdrożenia zgodnie z zasadami wewnętrznymi każdej Strony i państwa CARIFORUM sygnatariusza.

               (3)W dniu 17 listopada 2017 r. podczas czwartego posiedzenia Wspólnej Rady CARIFORUM–UE ma ona przyjąć decyzję w sprawie zmiany załącznika IX do Protokołu I, który obejmuje wykaz krajów i terytoriów zamorskich.

               (4)Właściwe jest, aby określić stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii we Wspólnej Radzie CARIFORUM-UE, ponieważ decyzja będzie wiążąca dla Unii.

               (5)Załączony wniosek dotyczący decyzji Rady stanowi instrument prawny umożliwiający zmianę załącznika IX do Protokołu I do Umowy. Celem tej zmiany jest zapewnienie prezentacji wykazu krajów i terytoriów zamorskich zawartego w załączniku IX do Protokołu I do Umowy zharmonizowanej i zaktualizowanej z załącznikiem II do TFUE, z uwzględnieniem zmiany statusu trzech terytoriów.

               (6)Jako że akt Wspólnej Rady CARIFORUM-UE zmieni załącznik IX do Protokołu I do Umowy, należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu.

               (7)We Wspólnej Radzie CARIFORUM-UE Unia jest reprezentowana przez Komisję zgodnie z art. 17 ust. 1 TUE. Państwa członkowskie popierają stanowisko Unii zgodnie z art. 4 ust. 3 TUE,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii podczas czwartego posiedzenia Wspólnej Rady CARIFORUM-UE, które odbędzie się w dniu 17 listopada 2017 r., opiera się na projekcie decyzji Wspólnej Rady CARIFORUM-UE dołączonej do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji i państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 289 z 30.10.2008, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 396 final
            ZAŁĄCZNIK

            Wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnej Radzie CARIFORUM-UE ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku ze zmianą załącznika IX do Protokołu I: Kraje i terytoria zamorskie

               ZAŁĄCZNIK

               PROJEKT

               DECYZJA NR …/2017 WSPÓLNEJ RADY CARIFORUM-UE

               z dnia [...] r.

               ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w sprawie zmiany załącznika IX do Protokołu I: kraje i terytoria zamorskie

               WSPÓLNA RADA CARIFORUM-UE,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („Umowa”), w szczególności art. 41 jej Protokołu I,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Protokół I do Umowy – dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” i metod współpracy administracyjnej – definiuje kraje i terytoria Zamorskie (KTZ) jako kraje i terytoria zamorskie określone w załączniku IX do tego protokołu.

               (2)W związku ze zmianą statusu Majotty
                  1
                i Saint-Barthélemy
                  2
                oraz wejściem w życie decyzji Rady 2013/755/UE w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską
                  3
               , należy zaktualizować wykaz krajów i terytoriów zamorskich zawarty w załączniku IX do Protokołu I do Umowy,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Załącznik IX do Protokołu I zastępuje się załącznikiem załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] r.

               Sporządzono w [……] dnia [….…] 2017 r.

                        W imieniu państw CARIFORUM

                        W imieniu Strony UE

               ZAŁĄCZNIK IX do Protokołu I

               Kraje i terytoria zamorskie

               W rozumieniu niniejszego protokołu, „kraje i terytoria zamorskie” oznaczają następujące kraje i terytoria określone w załączniku II do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej:

               (Wykaz ten pozostaje bez uszczerbku dla statusu tych państw i terytoriów, a także przyszłych zmian ich statusu.)

               1.Kraje i terytoria zamorskie, które utrzymują szczególne stosunki z Królestwem Danii:

               –Grenlandia.

               2.Kraje i terytoria zamorskie, które utrzymują szczególne stosunki z Republiką Francuską:

               –Nowa Kaledonia i terytoria zależne,

               –Polinezja Francuska,

               –Saint-Pierre i Miquelon,

               –Saint-Barthélemy,

               –Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne,

               –Wallis i Futuna.

               3.Kraje i terytoria zamorskie, które utrzymują szczególne stosunki z Królestwem Niderlandów:

               –Aruba,

               –Bonaire,

               –Curaçao,

               –Saba,

               –Sint Eustatius,

               –Sint Maarten.

               4.Kraje i terytoria zamorskie, które utrzymują szczególne stosunki ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej:

               –Anguilla,

               –Bermudy,

               –Kajmany,

               –Falklandy,

               –Georgia Południowa i Sandwich Południowy,

               –Montserrat,

               –Pitcairn,

               –Święta Helena i terytoria zależne,

               –Brytyjskie Terytorium Antarktyczne,

               –Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego,

               –Wyspy Turks i Caicos,

               –Brytyjskie Wyspy Dziewicze.

                     (1)
                  Decyzja Rady Europejskiej 2012/419/UE z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie zmiany statusu Majotty względem Unii Europejskiej (Dz.U. L 204 z 31.7.2012, s. 131).

                     (2)
                  Decyzja Rady Europejskiej 2010/718/UE z dnia 29 października 2010 r. w sprawie zmiany wobec Unii Europejskiej statusu wyspy Saint-Barthélemy (Dz.U. L 325 z 9.12.2010, s. 4).

                     (3)
                  Decyzja Rady 2013/755/UE w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską (Dz.U. L 76 z 15.3.2014, s. 56).


                            KOMISJA
                            EUROPEJSKA

                                                    Bruksela, dnia 29.5.2015 r.
                                                    COM(2015) 224 final

                                                    2015/0113 (NLE)

                                          Wniosek

                                     DECYZJA RADY

     w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich Protokołu
         do Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej
        państwami członkowskimi, z jednej strony, a Mongolią, z drugiej strony, w celu
            uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                           UZASADNIENIE
     Decyzja Rady, której dotyczy wniosek, stanowi podstawę prawną dla zawarcia protokołu do
     Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami
     członkowskimi, z jednej strony, a Mongolią, z drugiej strony. Celem tego protokołu jest
     uwzględnienie przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej.
     Akt przystąpienia Republiki Chorwacji do UE przewiduje, że Republika Chorwacji
     przystępuje do umów międzynarodowych podpisanych lub zawartych przez Unię Europejską
     i jej państwa członkowskie poprzez zawarcie protokołu do tych umów.
     W dniu 30 kwietnia 2013 r. w Ułan Bator podpisano Umowę ramową o partnerstwie i
     współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a
     Mongolią, z drugiej strony. Umowa ta podlega obecnie ratyfikacji i nie weszła jeszcze w
     życie.
     Zgodnie z decyzją Rady z dnia ... 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i
     jej państw członkowskich, protokołu do wspomnianej Umowy, protokół podpisano w .... dnia
     ... r.
     Protokołem włącza się Republikę Chorwacji jako umawiającą się stronę do Umowy i
     zobowiązuje UE do przedstawienia autentycznej wersji Umowy w języku chorwackim.
     Komisja zwraca się do Rady o zawarcie, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw
     członkowskich, przedmiotowego protokołu do Umowy.
     Parlament Europejski zostanie wezwany do wyrażenia zgody na podpisanie i zawarcie
     protokołu.

PL                                                2                                                  PL
 ---pagebreak---                                                                 2015/0113 (NLE)

                                                     Wniosek

                                               DECYZJA RADY

         w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich Protokołu
             do Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej
            państwami członkowskimi, z jednej strony, a Mongolią, z drugiej strony, w celu
                uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
     uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i
     209 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
     uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
     uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
     uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
     a także mając na uwadze, co następuje:
     (1)      Zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Republiki Chorwacji,
              przystąpienie Republiki Chorwacji do Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy
              między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Mongolią,
              z drugiej strony uzgadnia się poprzez zawarcie protokołu do Umowy. Zgodnie z
              postanowieniami art. 6 ust. 2 akapit drugi Aktu przystąpienia, o ile nie istnieją
              postanowienia, które przewidują inaczej, w takich sytuacjach w odniesieniu do
              upoważnienia do przystąpienia stosuje się procedurę uproszczoną. Zgodnie z tą
              procedurą protokół zawierany jest przez Radę, stanowiącą jednomyślnie w imieniu
              państw członkowskich, oraz przez dane państwo trzecie lub państwa trzecie.
     (2)      W dniu 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z
              państwami trzecimi, z którymi należy zawrzeć protokoły w związku z przystąpieniem
              Republiki Chorwacji1.Negocjacje przebiegły pomyślnie i Protokół do Umowy
              ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami
              członkowskimi, z jednej strony, a Mongolią, z drugiej strony, w celu uwzględnienia
              przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu
              Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w [...] dnia [...].
     (3)      Protokół powinien zostać zatwierdzony,

     1
              Decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w celu dostosowania umów podpisanych lub
              zawartych przez Unię Europejską lub Unię Europejską i jej państwa członkowskie z państwem trzecim
              lub państwami trzecimi bądź z organizacją międzynarodową lub organizacjami międzynarodowymi, z
              uwagi na przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (dokument Rady 13351/12
              LIMITED).

PL                                                       3                                                        PL
 ---pagebreak---      PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ

                                               Artykuł 1
     1.      Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich
             Protokół do Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i
             jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Mongolią, z drugiej strony, w celu
             uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej.
     2.      Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.

                                               Artykuł 2
     Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną (osoby uprawnione) do dokonania, w
     imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, powiadomienia, o którym mowa w
     art. 4 ust. 1 Protokołu.

                                               Artykuł 3
     Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.Niniejsza decyzja skierowana jest do
     państw członkowskich zgodnie z Traktatami.
     Sporządzono w Brukseli dnia r.

                                                W imieniu Rady
                                                Przewodniczący

PL                                                 4                                                PL
 ---documentbreak---                              KOMISJA
                             EUROPEJSKA

                                                    Bruksela, dnia 29.5.2015 r.
                                                    COM(2015) 224 final

                                                    ANNEX 1

                                        ZAŁĄCZNIK

                                        PROTOKÓŁ

              DO UMOWY RAMOWEJ O PARTNERSTWIE I WSPÓŁPRACY

     między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Mongolią, z
        drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii
                                         Europejskiej

                                             do

                                          Wniosek

                                      DECYZJA RADY

     w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich Protokołu
         do Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej
        państwami członkowskimi, z jednej strony, a Mongolią, z drugiej strony, w celu
            uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                         ZAŁĄCZNIK

                                        PROTOKÓŁ

              DO UMOWY RAMOWEJ O PARTNERSTWIE I WSPÓŁPRACY

     między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Mongolią, z
        drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii
                                         Europejskiej
     KRÓLESTWO BELGII,
     REPUBLIKA BUŁGARII,
     REPUBLIKA CZESKA,
     KRÓLESTWO DANII,
     REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
     REPUBLIKA ESTOŃSKA,
     IRLANDIA,
     REPUBLIKA GRECKA,
     KRÓLESTWO HISZPANII,
     REPUBLIKA FRANCUSKA,
     REPUBLIKA CHORWACJI,
     REPUBLIKA WŁOSKA,
     REPUBLIKA CYPRYJSKA,
     REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
     REPUBLIKA LITEWSKA,
     WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
     WĘGRY,
     REPUBLIKA MALTY,
     KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
     REPUBLIKA AUSTRII,
     RZECZPOSPOLITA POLSKA,
     REPUBLIKA PORTUGALSKA,
     RUMUNIA,
     REPUBLIKA SŁOWENII,
     REPUBLIKA SŁOWACKA,
     REPUBLIKA FINLANDII,
     KRÓLESTWO SZWECJI,
     ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,

PL                                            2                                             PL
 ---pagebreak---      Umawiające się Strony Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii
     Europejskiej, zwane dalej „państwami członkowskimi”, reprezentowane przez Radę Unii
     Europejskiej, oraz
     UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią Europejską”,
     z jednej strony, oraz
     MONGOLIA,
     z drugiej strony,
     na potrzeby niniejszego Protokołu zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”,
     UWZGLĘDNIAJĄC przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej w dniu 1 lipca
     2013 r.,
     MAJĄC NA UWADZE, ŻE w dniu 30 kwietnia 2013 r. w Ułan Bator podpisano Umowę
     ramową o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi,
     z jednej strony, a Mongolią, z drugiej strony, zwaną dalej „Umową”,
     MAJĄC NA UWADZE, ŻE w dniu 9 grudnia 2011 r. w Brukseli podpisano Traktat
     dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, zwany dalej „traktatem o
     przystąpieniu”,
     MAJĄC NA UWADZE, ŻE na mocy art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Republiki Chorwacji
     włączenie tego państwa członkowskiego do Umowy uzgadnia się poprzez zawarcie protokołu
     do Umowy,
     POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

                                             Artykuł 1
     Republika Chorwacji niniejszym przystępuje jako strona do Umowy ramowej o partnerstwie i
     współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a
     Mongolią, z drugiej strony, podpisanej w Ułan Bator w dniu 30 kwietnia 2013 r., oraz
     odpowiednio przyjmuje i uwzględnia, w taki sam sposób jak inne państwa członkowskie Unii
     Europejskiej, tekst Umowy.

                                             Artykuł 2
     W odpowiednim czasie po parafowaniu niniejszego Protokołu Unia Europejska przekazuje
     państwom członkowskim oraz Mongolii chorwacką wersję językową Umowy. Z
     zastrzeżeniem wejścia w życie niniejszego Protokołu wersja językowa, o której mowa w
     zdaniu pierwszym niniejszego artykułu, staje się na równi autentyczna co wersje Umowy w
     języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim,
     hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim,
     portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim.

                                             Artykuł 3
     Niniejszy Protokół stanowi integralną część Umowy.

                                             Artykuł 4
     (1)    Niniejszy Protokół zostaje zatwierdzony przez Unię Europejską, przez Radę Unii
            Europejskiej w imieniu państw członkowskich oraz przez Mongolię zgodnie z ich

PL                                               3                                                PL
 ---pagebreak---             wewnętrznymi procedurami. Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o
            zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu. Instrumenty zatwierdzenia zostają
            złożone w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
     (2)    Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie
            złożenia ostatniego instrumentu zatwierdzenia, lecz nie przed datą wejścia w życie
            Umowy.

                                             Artykuł 5
     Niniejszy Protokół sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim,
     chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim,
     litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim,
     rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i mongolskim, przy
     czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
     W DOWÓD CZEGO niżej podpisani Pełnomocnicy, należycie w tym celu umocowani,
     podpisali niniejszy Protokół.
     Sporządzono w ... dnia ... r.

     W IMIENIU UNII EUROPEJSKIEJ I JEJ PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

     W IMIENIU MONGOLII

PL                                              4                                                PL