Ważna informacja prawna

|

52005PC0340

Wniosek dotyczący decyzji Rady zezwalającej na wprowadzenie na rynek chleba żytniego z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli jako nowej żywności lub nowych składników żywności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97  /* COM/2005/0340 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 28.07.2005COM(2005) 340 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYzezwalającej na wprowadzenie na rynek chleba żytniego z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli jako nowej żywności lub nowych składników żywności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97.(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEW dniu 24 września 2001 r. firma Pharmaconsult Oy Ltd. (była MultiBene Health Oy Ltd.) złożyła, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97 dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności, wniosek do właściwych władz fińskich o wprowadzenie fitosteroli na rynek.Sprawozdanie Finlandii dotyczące wstępnej oceny stanowi, że spożycie fitosteroli przez ludzi jest bezpieczne. Jednakże inne Państwa Członkowskie wniosły uzasadnione zarzuty wobec ich wprowadzenia na rynek jako nowa żywność i nowe składniki żywności. Niezbędne było przyjęcie decyzji zezwalającej w drodze procedury komitologii zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 258/97.Uwzględniając zarzuty Państw Członkowskich Komisja wystąpiła z wnioskiem o opinię byłego Komitetu Naukowego ds. Żywności (SCF), która została przekazana w dniu 4 kwietnia 2003 r. Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) w swej opinii z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosku MultiBene (obecnie Pharmaconsult Ox Ltd.) o zatwierdzenie żywności wzbogaconej o sterole roślinne doszedł do wniosku, że dodanie fitosteroli jest bezpieczne, pod warunkiem że dzienne spożycie nie przekracza 3 g.Ponadto Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) stwierdził w swojej opinii z dnia 26 września 2002 r. dotyczącej „Ogólnego stanowiska wobec prawdopodobieństwa wystąpienia długoterminowych skutków spożycia podwyższonych ilości fitosteroli pochodzących z różnych źródeł żywieniowych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na skutki odziaływania na beta-karoten”, że nie zaobserwowano żadnych dodatkowych korzyści ze spożywania ilości większych niż 3 g na dzień oraz, iż większe ilości mogą wywołać skutki niepożądane. Rozsądne jest zatem spożycie sterolu roślinnego w ilościach nieprzekraczających 3 g na dzień.W następstwie tego w dniu 30 kwietnia 2004 r. projekt decyzji Komisji zezwalającej na wprowadzenie na rynek chleba żytniego z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli jako nowej żywności lub nowych składników żywności przedłożony został pod głosowanie Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt. Sześć Państw Członkowskich przychyliło się do wniosku, sześć Państw Członkowskich odrzuciło wniosek, a trzy Państwa Członkowskie wstrzymały się od głosu.Komitet nie mógł wydać opinii dotyczącej projektu przedłożonego przez Komisję kwalifikowaną większością. W następstwie tego na mocy art. 13 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 258/97 i zgodnie z art. 5 decyzji Rady nr 1999/468/WE, Komisja musi obecnie przedłożyć Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć, natomiast Rada ma trzy miesiące na podjęcie decyzji kwalifikowaną większością i poinformowanie Parlamentu Europejskiego, który może uznać za właściwe przyjęcie stanowiska zgodnie z art. 8 wyżej wymienionej decyzji.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYzezwalającej na wprowadzenie na rynek chleba żytniego z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli jako nowej żywności lub nowych składników żywności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97 z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności[1], w szczególności jego art. 7,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W dniu 24 września 2001 r. Pharmaconsult Oy Ltd. (dawniej MultiBene Health Oy Ltd.) skierował wniosek do właściwych władz Finlandii o wprowadzenie na rynek żywności z dodatkiem fitosteroli.(2) W dniu 17 stycznia 2002 r. właściwe władze Finlandii wydały sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wniosku.(3) W sprawozdaniu dotyczącym wstępnej oceny właściwy organ Finlandii powołany do oceny żywności stwierdził, że spożycie fitosteroli/stanoli jest bezpieczne dla ludzi.(4) W dniu 5 marca 2002 r. Komisja przekazała sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wszystkim Państwom Członkowskim.(5) Przed upływem okresu 60 dni, określonego w art. 6 ust. 4 rozporządzenia, zgłoszony został uzasadniony sprzeciw wobec wprowadzenia na rynek danego produktu zgodnie z przepisami wyżej wymienionego artykułu.(6) Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) stwierdził w swojej opinii z dnia 26 września 2002 r. dotyczącej „Ogólnego stanowiska wobec prawdopodobieństwa wystąpienia długoterminowych skutków spożycia podwyższonych ilości fitosteroli pochodzących z różnych źródeł żywieniowych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na skutki odziaływania na beta-karoten”, że nie zaobserwowano żadnych dodatkowych korzyści ze spożywania ilości większych niż 3 g na dzień oraz, iż większe ilości mogą wywołać skutki niepożądane. Rozsądne jest zatem spożycie sterolu roślinnego w ilościach nieprzekraczających 3 g na dzień.(7) Ponadto, SCF w swej opinii z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosku MultiBene o zatwierdzenie żywności wzbogaconej o sterole roślinne powtórzył swoje obawy dotyczące łącznego spożycia różnej żywności z dodatkiem fitosteroli. Jednocześnie SCF potwierdził, że dodanie fitosteroli do szerokiego zakresu produktów piekarniczych jest bezpieczne.(8) W reakcji na obawy dotyczące łącznego spożycia różnych produktów zawierających fitosterole/fitostanole firma Pharmaconsult Oy w konsekwencji wyraziła zgodę na ograniczenie pierwotnego stosowania wyżej wymienionych składników do chleba żytniego.(9) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2004[2] w sprawie oznakowania żywności i składników żywności z dodatkiem fitosteroli, estrów fitosterolowych, fitostanoli i/lub estrów fitostanolowych zapewnia konsumentowi konieczne informacje, których znajomość umożliwia zapobieganie nadmiernemu spożyciu dodatkowych fitosteroli.(10) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał pozytywnej opinii,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Żywność i składniki żywności, opisane w załączniku 1 z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli określonych w załączniku 2, dalej zwane produktami można wprowadzić na rynek Wspólnoty.Artykuł 2Forma produktów powinna umożliwiać podzielenie ich w łatwy sposób na porcje zawierające maksymalnie 3 g dodatku fitosteroli/fitostanoli (w przypadku jednej porcji na dzień) lub maksymalnie 1 g (w przypadku trzech porcji na dzień).Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Pharma consult Oy, Riippakoivunkuja 5,FIN - 02130 Espoo.Sporządzono w Brukseli, dnia […]W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIK 1Produkty, o których mowa w art. 1Chleb żytni zawierający ≥ 50% (mąka żytnia razowa, całe lub pęknięte ziarna i płatki żytnie); ≤ 30 % pszenicy; ≤ 5 % dodatku cukru lub bez dodatku tłuszczu.ZAŁĄCZNIK 2Specyfikacja dotycząca fitosteroli i fitostanoli dodawanych do żywności i składników żywnościDefinicja:Fitosterole i fitostanole to sterole i stanole pochodzące z wyciągów roślin i mogą występować w formie wolnych steroli i stanoli lub w postaci zestryfikowanej przez spożywcze kwasy tłuszczowe.Skład (z GC-FID lub podobna metoda):( 80% (- 80% (-sitosterolu( 15% (- 15% (-sitostanolu( 40% kampesterolu( 5% kampestanolu( 30% stigmasterolu( 3% brassikasterolu( 3% innych steroli/stanoliStopień skażenia/czystości (GC-FID lub podobna metoda)Fitosterole i fitostanole pochodzące z wyciągów ze źródeł innych niż olej roślinny stosowany do celów spożywczych muszą być wolne od substancji zanieczyszczających, co najlepiej zapewni poziom czystości przekraczający 99% składnika fitosterolu/fitostanolu.[1] Dz.U. L 43 z 14.2.1997, str. 1.[2] Dz.U. L 97 z 1.4.2004, str. 44.


title: Wniosek decyzja Rady zezwalająca Grecji i Portugalii na zastosowanie specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (Jedynie teksty w językach greckim i portugalskim są autentyczne)

text:
Ważna informacja prawna

|

52006PC0263

Wniosek Decyzja Rady zezwalająca Grecji i Portugalii na zastosowanie specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (Jedynie teksty w językach greckim i portugalskim są autentyczne)  /* COM/2006/0263 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 2.6.2006KOM(2006) 263 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYzezwalająca Grecji i Portugalii na zastosowanie specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych(Jedynie teksty w językach greckim i portugalskim są autentyczne)(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Zgodnie z art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z państw członkowskich do stosowania specjalnych środków stanowiących odstępstwo od zastosowania przepisów powyższej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatków lub zapobieżenia niektórym rodzajom uchylania się od płacenia podatków lub unikania zobowiązań podatkowych. W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 19 września 2005 r., Portugalia wystąpiła z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia środków stanowiących odstępstwo od art. 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG. Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG Komisja poinformowała inne państwa członkowskie o wniosku Portugalii w dniu 8 marca 2006 r. W piśmie z dnia 9 marca 2006 r. Komisja zawiadomiła Portugalię, że otrzymała wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku. W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 15 marca 2006 r. władze Grecji wystąpiły z wnioskiem o rozszerzenie obowiązującego odstępstwa, do wprowadzenia którego upoważniono Grecję na mocy decyzji 2002/736/WE (zmienionej decyzją 2004/227/WE). Równocześnie zwróciły się one z wnioskiem o zamianę wyłączenia na samonaliczanie podatku poprzez zastosowanie odstępstwa od art. 21 ust. 1 dyrektywy Rady 77/388/EWG. Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, dnia 28 marca 2006 r. Komisja poinformowała listownie inne państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Grecję. W piśmie z dnia 31 marca 2006 r. Komisja zawiadomiła Grecję, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku. |120 | Kontekst ogólny Jako ogólną zasadę, art. 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG w wersji określonej w art. 28g tej dyrektywy przewiduje, że w systemie wewnętrznym do zapłacenia podatku od wartości dodanej (VAT) zobowiązany jest zazwyczaj podatnik dokonujący dostawy towarów lub świadczący usługi. Grecja i Portugalia chciałyby zastosować procedurę samonaliczania podatku, w ramach której podatnik, któremu dostarczono towary lub na rzecz którego świadczono usługi jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT w przypadku dostaw następujących towarów: (1) dostawa odpadów żelaznych i nieżelaznych, złomu oraz materiałów używanych łącznie z półwyrobami będącymi wynikiem przetwarzania, wytwarzania lub stapiania metali nieżelaznych; (2) dostawa półproduktów żelaznych i nieżelaznych oraz określonych powiązanych usług przetwarzania (3) dostawa pozostałości i innych materiałów przetwarzalnych składających się z metali żelaznych i nieżelaznych, ich stopów, żużlu, popiołu, zgorzeliny i pozostałości przemysłowych zawierających metale lub ich stopy, a także świadczenie usług polegających na selekcji, cięciu, rozdrabnianiu i prasowaniu tych produktów; (4) dostawa oraz określone usługi polegające na przetwarzaniu, związane z odpadami żelaznymi, jak również ze ścinkami, złomem, odpadami i materiałami używanymi i przetwarzanymi składającymi się ze stłuczki, szkła, papieru, tektury i kartonu, szmat, kości, skóry, sztucznej skóry, pergaminu, skór surowych, ścięgien, szpagatu, wyrobów powroźniczych, lin, kabli, gumy i plastiku; (5) dostawa materiałów, o których mowa w pkt 4 po przetworzeniu w formie oczyszczenia, polerowania, selekcji, cięcia lub wlewaniu do wlewek; (6) dostawa złomu lub odpadów po obróbce materiałów podstawowych.” Samonaliczanie podatku obowiązywałoby wyłącznie w odniesieniu do dostaw wykonanych w Grecji i Portugalii. Portugalia podkreśliła, iż ma trudności z pobieraniem należnego podatku VAT w sektorze handlu odpadami ze względu na uchylanie się od płacenia podatków. Charakterystycznym sposobem uchylania się od płacenia podatków jest niepłacenie zafakturowanego podatku VAT organom podatkowym przez przedsiębiorstwa działające w sektorze dostaw materiałów odpadowych po odsprzedaniu surowców innemu klientowi, który sam jest upoważniony do odliczenia podatku. W wyniku takich działań zmniejszają się dochody państwa, a dostawca uzyskuje przewagę rynkową w nieuczciwy sposób, co ma negatywny wpływ na przedsiębiorstwa prowadzące działalność w sposób zgodny z prawem. Portugalia oszacowała, że w 2005 r. VAT nie został zapłacony w przypadku 40 % zwrotów podatku w sektorze odpadów. Podobne straty dochodów w tym sektorze zaobserwowano w Grecji. Na mocy decyzji Rady 2004/227/WE, która przedłużyła okres stosowania decyzji Rady 2002/736/WE Grecja została upoważniona do zastosowania, do końca 2005 r., wyłączenia obejmującego dostawy i wewnątrzwspólnotowe zakupy niektórych odpadów przetwarzalnych przez podatników, w przypadku których wartość sprzedaży w poprzednim roku była niższa niż 900 000 EUR. Uzyskano również upoważnienie dotyczące wyłączenia dostaw i wewnątrzwspólnotowych zakupów odpadów nieżelaznych, bez względu na wysokość obrotów danego podatnika. Jak oceniają władze Grecji, wyłączenie okazało się mniej skuteczne w zapobieganiu uchylaniu się od płacenia podatków i unikaniu zobowiązań podatkowych, niż planowano. Przedsiębiorstwa podlegające wyłączeniu są w niekorzystnej sytuacji, ponieważ nie mogą odliczać podatku od wartości dodanej (VAT) uiszczanego przy okazji wykonania dostawy i z tego względu stały się mniej konkurencyjne. W związku z tym zwiększyła się liczba przedsiębiorstw składających wniosek i otrzymujących upoważnienie do niestosowania tego wyłączenia. Możliwość taką przewidziano na mocy decyzji 2002/736/WE. Podobnie, jak Portugalia i kilka innych państw członkowskich, rząd Grecji chciałby stosować procedurę samonaliczania podatku. Z samonaliczaniem podatku nie wiąże się konieczność odbierania dostawcy prawa do odliczania podatku; dzięki temu mechanizm ten zapewnia szerszy zakres zastosowania środka i zapobiega dalszym stratom w poborze podatku. Niniejszy wniosek pozwala na stosowanie upoważnienia dotyczącego samonaliczania podatku do dnia 31 grudnia 2009 r. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, iż dnia 16 marca 2005 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do niektórych środków w celu uproszczenia procedury obciążania podatkiem VAT i pomocy w zapobieganiu uchylaniu się od płacenia podatków i unikaniu zobowiązań podatkowych i uchylającej niektóre decyzje przyznające odstępstwa (racjonalizacja odstępstw przyznawanych na podstawie art. 27). Wniosek ten uwzględnia m. in. przepisy podobne do środka, o którego wprowadzenie zwrócono się w niniejszym wniosku. Z tego względu odstępstwo, którego dotyczy wniosek, straci ważność od dnia wejścia w życie środków w tym obszarze zawartych w dyrektywie będącej wynikiem wniosku racjonalizującego i tylko w takim zakresie, który zostanie objęty dyrektywą racjonalizującą. |130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Podobne odstępstwa dotyczące art. 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG zostały przyznane innym państwom członkowskim. |141 | Zgodność z innymi politykami i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |219 | Nie dotyczy. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Ekspertyzy zewnętrzne nie były potrzebne. |230 | Ocena wpływu Wniosek dotyczący decyzji ma na celu uproszczenie procedury pobierania podatku oraz zwalczanie ewentualnego uchylania się od płacenia podatku VAT lub unikania zobowiązań podatkowych, dlatego też jego potencjalny wpływ na gospodarkę jest pozytywny. Wpływ będzie w każdym razie ograniczony ze względu na wąski zakres odstępstwa. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Streszczenie proponowanych działań Upoważnienie Grecji i Portugalii do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w odniesieniu do mechanizmu samonaliczania podatku w przypadku krajowych dostaw niektórych materiałów odpadowych. |310 | Podstawa prawna Artykuł 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku. |329 | Zasada pomocniczości Wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |331 | Decyzja dotyczy upoważnienia przyznanego dwóm państwom członkowskim w odpowiedzi na ich własny wniosek i nie stanowi jakiegokolwiek zobowiązania. |332 | Biorąc pod uwagę ograniczony zasięg odstępstwa, środek specjalny jest proporcjonalny do wyznaczonego celu. |Wybór instrumentów |341 | Proponowane instrumenty: inne. |342 | Inne instrumenty byłyby nieodpowiednie z następujących względów: Zgodnie z art. 27 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych odstępstwo od wspólnych zasad dotyczących podatku od wartości dodanej jest możliwe jedynie po uzyskaniu upoważnienia Rady, stanowiącej jednogłośnie na wniosek Komisji. Jedynym właściwym instrumentem jest decyzja Rady. |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |INFORMACJE DODATKOWE |Klauzula przeglądu/weryfikacji/wygaśnięcia |533 | Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia. |1.  WniosekDECYZJA RADYzezwalająca Grecji i Portugalii na zastosowanie specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych(Jedynie teksty w językach greckim i portugalskim są autentyczne)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[1], w szczególności jej art. 27 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji[2],a także, mając na uwadze, co następuje:2.  Zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z państw członkowskich do stosowania specjalnych środków stanowiących odstępstwo od zastosowania przepisów powyższej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia niektórym rodzajom uchylania się od płacenia podatków lub unikania zobowiązań podatkowych.3.  W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 19 września 2005 r., Portugalia wystąpiła z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia środków stanowiących odstępstwo od art. 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG.4.  Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG Komisja poinformowała inne państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Portugalię pismem z dnia 8 marca 2006 r. Pismem z dnia 9 marca 2006 r. Komisja zawiadomiła Portugalię, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.5.  W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 15 marca 2006 r., Grecja wystąpiła z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia środków stanowiących odstępstwo od art. 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG.6.  Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG Komisja poinformowała inne państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Grecję pismem z dnia 28 marca 2006 r. Pismem z dnia 31 marca 2006 r. Komisja zawiadomiła Grecję, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.7.  Celem środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG jest umożliwienie Grecji i Portugalii przeciwdziałania unikaniu zobowiązań podatkowych i uchylaniu się od płacenia podatków w sektorze odpadów. Działający w sektorze handlu odpadami przedsiębiorcy, których odnalezienie jest bardzo często niemożliwe, często nie płacą podatku VAT organom podatkowym po odsprzedaniu surowców. Ich klienci otrzymujący ważną fakturę są jednak uprawnieni do odliczenia podatku.8.  Środek jest proporcjonalny do wyznaczonych celów z uwagi na fakt, iż nie będzie stosowany powszechnie, lecz tylko do szczególnych sektorów i dostaw, w przypadku których pobieranie podatku jest utrudnione ze względu na uchylanie się od płacenia podatku lub unikanie zobowiązań podatkowych.9.  Podobne odstępstwa zostały przyznane innym państwom członkowskim w celu przeciwdziałania unikaniu zobowiązań podatkowych lub uchylaniu się od płacenia podatków.10.  Upoważnienie powinno ograniczać się do okresu kończącego się w dniu 31 grudnia 2009 r., co umożliwi ocenę, w świetle zdobytych w tym okresie doświadczeń, czy utrzymanie odstępstwa jest uzasadnione. Jednakże 16 marca 2005 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy racjonalizującej niektóre odstępstwa przyznawane na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG. Należy zatem ograniczyć w czasie stosowanie tych części niniejszej decyzji, które są objęte wnioskiem, do chwili wejścia w życie tej dyrektywy.11.  Odstępstwo nie ma żadnego negatywnego wpływu na zasoby własne Wspólnoty z tytułu VAT,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :Artykuł 1Na zasadzie odstępstwa od art. 21 ust. 1 dyrektywy Rady 77/388/EWG, w wersji określonej w art. 28g tej dyrektywy, niniejszym upoważnia się Grecję i Portugalię do wyznaczenia podatnika, któremu dostarczane są towary lub na rzecz którego świadczone są usługi, jako osoby odpowiedzialnej za zapłacenie podatku VAT.Artykuł 2Do zapłaty podatku VAT wyznaczeni zostać mogą odbiorcy następujących dostaw towarów i usług:(1) dostawa odpadów żelaznych i nieżelaznych, złomu oraz materiałów używanych łącznie z półwyrobami będącymi wynikiem przetwarzania, wytwarzania lub stapiania metali nieżelaznych;(2) dostawa półproduktów żelaznych i nieżelaznych oraz określonych powiązanych usług przetwarzania(3) dostawa pozostałości i innych materiałów przetwarzalnych składających się z metali żelaznych i nieżelaznych, ich stopów, żużlu, popiołu, zgorzeliny i pozostałości przemysłowych zawierających metale lub ich stopy, a także świadczenie usług polegających na selekcji, cięciu, rozdrabnianiu i prasowaniu tych produktów;(4) dostawa oraz określone usługi polegające na przetwarzaniu, związane z odpadami żelaznymi, jak również ze ścinkami, złomem, odpadami i materiałami używanymi i przetwarzanymi składającymi się ze stłuczki, szkła, papieru, tektury i kartonu, szmat, kości, skóry, sztucznej skóry, pergaminu, skór surowych, ścięgien, szpagatu, wyrobów powroźniczych, lin, kabli, gumy i plastiku;(5) dostawa materiałów, o których mowa w pkt 4 po przetworzeniu w formie oczyszczenia, polerowania, selekcji, cięcia lub wlewaniu do wlewek;(6) dostawa złomu lub odpadów po obróbce materiałów podstawowych.Artykuł 3Upoważnienie udzielone na mocy art. 1 wygasa z dniem wejścia w życie dyrektywy racjonalizującej odstępstwa przyznane na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG w takim zakresie, w jakim dostawy określone w art. 2 niniejszej decyzji są uwzględnione w tej dyrektywie, lub do dnia 31 grudnia 2009 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej i Republiki Portugalskiej.Sporządzono w Brukseli, […]W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/18/WE (Dz.U. L 51 z 22.2.2006, str. 12).[2] Dz.U. C […] z [...], str. […].


				|

		52013PC0679

			Wniosek DECYZJA WYKONAWCZA RADY zmieniająca decyzję wykonawczą 2011/77/UE w sprawie przyznania Irlandii pomocy finansowej Unii /* COM/2013/0679 final - 2013/0326 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
Aby
umożliwić należytą ocenę spełnienia warunków
związanych z programem dostosowań makroekonomicznych Irlandii oraz
zagwarantować ukończenie ostatniego przeglądu w ramach czasowych
przewidzianych dla programu pomocy finansowej, należy zmienić
decyzję wykonawczą Rady 2011/77/UE w sprawie przyznania Irlandii
pomocy finansowej Unii. Proponowana zmiana ma charakter czysto techniczny i
dotyczy przedłużenia okresu, w którym pomoc finansowa jest
udostępniana, z trzech lat do trzech lat i dwóch miesięcy.
Główne parametry programu dostosowań makroekonomicznych, a mianowicie
czas trwania programu oraz łączna pula udostępnianych
środków finansowych, nie ulegają zmianie.
Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (UE) nr
473/2013, który to przepis dotyczy wspólnego harmonogramu budżetowego i
wszedł w życie dnia 30 maja 2013 r., władze Irlandii
najpóźniej dnia 15 października 2013 r. opublikują projekt
budżetu. Ponadto przed końcem listopada 2013 r. powinny być znane
wyniki oceny bilansów banków wymaganej jako jeden z warunków związanych z
programem. Aby kompleksowo i dogłębnie ocenić spełnienie
warunków związanych z programem należy uwzględnić
informacje zawarte w projekcie budżetu oraz w analizie kondycji sektora bankowego.
W związku z tym 12. (i ostatnia) misja weryfikacyjna w ramach programu dla
Irlandii nie może zostać rozpoczęta przed dniem 15
października 2013 r. Decyzja wykonawcza Rady 2011/77/UE stanowi obecnie,
że pomoc finansowa jest udostępniana przez okres trzech lat, począwszy
od pierwszego dnia po wejściu w życie tej decyzji, co oznacza,
że okres ten kończy się dnia 8 grudnia 2013 r. Wszystkie
procedury służące ukończeniu przeglądu i przygotowaniu
niezbędnych dokumentów musiałyby zatem zostać zakończone w
ciągu kilku tygodni pozostających do dyspozycji przed tą
datą, co wiąże się z ryzykiem niedostatecznej
staranności w ocenie spełnienia warunków wynikającej z braku
czasu, jak również z ryzykiem niedotrzymania tego terminu w wyniku
nieprzewidzianych zdarzeń, w którym to przypadku Irlandia nie mogłaby
otrzymać ostatniej wypłaty. Aby ograniczyć to ryzyko, okres, w
którym pomoc finansowa jest udostępniana, mógłby zostać
przedłużony o dwa miesiące.
Należy
zauważyć, że decyzja taka przyczyni się do zwiększenia
przewidywalności wypłaty w ramach programu. Jednocześnie
prowadzi ona do poprawy jakości dokonywanej oceny. Skutki te są
korzystne zarówno dla państw wierzycieli, jak i państw
dłużników, i przyczyniają się tym samym do stabilności
strefy euro.
Biorąc pod uwagę powyższe
wyjaśnienia, Komisja jest zdania, że zmiany polegające na
przedłużeniu okresu, w którym pomoc finansowa jest udostępniana,
są korzystne dla zapewnienia realizacji celów programu.
2013/0326 (NLE)
Wniosek
DECYZJA WYKONAWCZA RADY
zmieniająca decyzję wykonawczą
2011/77/UE w sprawie przyznania Irlandii pomocy finansowej Unii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie
Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r. ustanawiające europejski
mechanizm stabilizacji finansowej[1],
w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Na wniosek władz
Irlandii Rada przyznała temu państwu pomoc finansową (decyzja
wykonawcza 2011/77/UE[2])
w celu wsparcia programu istotnych zmian gospodarczych i reform,
ukierunkowanego na przywrócenie zaufania, umożliwienie powrotu gospodarki
do trwałego wzrostu oraz zapewnienie stabilności finansowej w
Irlandii, w strefie euro i w Unii.
(2)       Komisja ukończyła
dziesiąty przegląd realizowanego przez Irlandię programu reform
gospodarczych w dniu 10 lipca 2013 r.
(3)       Niezbędne jest
nieznaczne przedłużenie okresu, w którym pomoc finansowa jest
udostępniana, gdyż umożliwi to dokonanie z należytą
starannością w ramach ostatniego przeglądu kompleksowej i
dogłębnej oceny spełnienia warunków związanych z programem,
jak również zapewnienie terminowego podjęcia decyzji o wypłacie
ostatniej raty.
(4)       W związku z
powyższym należy zmienić decyzję wykonawczą
2011/77/UE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 decyzji wykonawczej 2011/77/UE
słowa „przez okres trzech lat” zastępuje się słowami „przez
okres trzech lat i dwóch miesięcy”.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja
skierowana jest do Irlandii.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja
jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 118 z 12.5.2010, s. 1.
[2]               Dz.U. L 30 z 4.2.2011, s. 34.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 24.6.2016
            COM(2016) 412 final
            2016/0191(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do wniosku Stanów Zjednoczonych o przyznanie przez WTO zwolnienia dotyczącego przedłużenia systemu preferencyjnego traktowania przyznanego dawnemu terytorium Powierniczych Wysp Pacyfiku

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Celem niniejszego wniosku jest ustalenie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie wniosku Stanów Zjednoczonych o odnowienie przez WTO przyznanego im zwolnienia z obowiązków i umożliwienie w ten sposób Unii Europejskiej poparcia tego wniosku.

               Udzielenie zgody na wniosek Stanów Zjednoczonych o przedłużenie przez WTO zwolnienia z obowiązków umożliwiłoby USA do dnia 31 grudnia 2026 r. dalsze preferencyjne traktowanie kwalifikujących się produktów pochodzących z dawnego terytorium Powierniczych Wysp Pacyfiku (Republika Wysp Marshalla, Sfederowane Stany Mikronezji, Wspólnota Marianów Północnych i Republika Palau) przywiezionych na obszar celny Stanów Zjednoczonych.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Nie dotyczy.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Nie dotyczy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że gdy organ utworzony na mocy umowy międzynarodowej ma podjąć decyzję mającą skutki prawne, Rada na wniosek Komisji lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa przyjmuje decyzję ustalającą stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej. Przyznanie zwolnienia pozwalającego Stanom Zjednoczonym na preferencyjne traktowanie taryfowe w odniesieniu do kwalifikujących się produktów pochodzących z dawnego terytorium Powierniczych Wysp Pacyfiku objęte jest tym przepisem, jako że decyzja podejmowana jest przez organ ustanowiony na mocy umowy międzynarodowej (Radę Generalną lub Konferencję Ministerialną WTO) mającej wpływ na prawa i obowiązki Unii Europejskiej.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Nie dotyczy.

               •Proporcjonalność

               Nie dotyczy.

               •Wybór instrumentu

               Nie dotyczy.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie dotyczy.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Komisja zostanie upoważniona do zajęcia stanowiska w imieniu Unii Europejskiej, aby poprzeć wniosek Stanów Zjednoczonych o przyznanie przez WTO zwolnienia w stopniu niezbędnym do umożliwienia Stanom Zjednoczonym przyznania preferencyjnego traktowania dla kwalifikujących się produktów pochodzących z dawnego terytorium Powierniczych Wysp Pacyfiku na okres do dnia 31 grudnia 2026 r.

               Stany Zjednoczone występują o przedłużenie zwolnienia (WT/L/694 z dnia 1 sierpnia 2007 r.) z art. I ust. 1 GATT 1994 w celu dalszego zapewniania historycznego preferencyjnego traktowania dawnego terytorium Powierniczych Wysp Pacyfiku zgodne ze swoimi międzynarodowymi zobowiązaniami.

               Według Stanów Zjednoczonych system preferencyjnego traktowania przywozu produktów pochodzących z tych wysp na rynek Stanów Zjednoczonych jest uzasadniony względami historycznymi i ekonomicznymi.

               Stany Zjednoczone przyjmują na siebie obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa i rozwoju gospodarczego państw dawnego terytorium Powierniczych Wysp Pacyfiku na mocy umowy powierniczej z Radą Bezpieczeństwa ONZ z 1947 r.

               Na podstawie umowy powierniczej Stany Zjednoczone utworzyły długoletnie historyczne powiązania z dawnym terytorium Powierniczych Wysp Pacyfiku i, z ekonomicznego punktu widzenia, głównym celem systemu w dłuższej perspektywie jest promocja rozwoju handlu i rozwoju gospodarczego krajów beneficjentów w sposób zgodny z celami GATT oraz potrzebami handlowymi, finansowymi i rozwojowymi krajów beneficjentów. W swoim wniosku Stany Zjednoczone zauważają także, że cel ten ma jeszcze większe znaczenie ze względu na to, że każde z dawnych terytoriów powierniczych stało się samorządnym podmiotem.

               Wnioskowane zwolnienie byłoby trzecim przedłużeniem tego szczególnego traktowania taryfowego. W dniu 8 września 1948 r. Stanom Zjednoczonym przyznano na czas nieokreślony zwolnienie z obowiązków zawartych w art. I ust. 1 GATT 1947. Zgodnie z ust. 1 lit. b) ppkt (iii) GATT 1994 zwolnienie zostało poddane przeglądowi i włączone do GATT 1994 z dwuletnim okresem wygaśnięcia, kiedy w dniu 1 stycznia 1995 r. weszło w życie Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu („Porozumienie WTO”). Uznając, że zgodnie z ust. 2 Uzgodnienia w sprawie zwolnień ze zobowiązań zgodnie z Układem ogólnym w sprawie taryf celnych i handlu 1994, gdyby zwolnienie z dnia 8 września 1948 r. nie zostało przedłużone, to wygasałoby w dniu 31 grudnia 1996 r., zostało ono przedłużone do dnia 14 października 1996 r. W dniu 1 sierpnia 2007 r. zostało ono przedłużone po raz drugi na okres do dnia 31 grudnia 2016 r.

               Wniosek o zwolnienie nie stanowi problemu ekonomicznego dla Unii Europejskiej, jako że nie przewiduje się, aby preferencyjne traktowanie miało niekorzystny wpływ na unijny handel z państwami beneficjentami.

               Biorąc pod uwagę powyższe względy, Unia Europejska powinna w Radzie Generalnej WTO przystąpić do wyłaniającego się konsensusu w sprawie przedmiotowego wniosku o zwolnienie.

               2016/0191 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do wniosku Stanów Zjednoczonych o przyznanie przez WTO zwolnienia dotyczącego przedłużenia systemu preferencyjnego traktowania przyznanego dawnemu terytorium Powierniczych Wysp Pacyfiku

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. IX ust. 3 i 4 porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu („porozumienie ustanawiające WTO”) określa procedury stosowane przy zawieszaniu obowiązków nałożonych na członków porozumieniem WTO lub wielostronnymi porozumieniami handlowymi.

               (2)Stanom Zjednoczonym przyznane zostało zwolnienie z obowiązków zawartych w art. I ust. 1 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 („GATT 1994”), który ostatnio przedłużono w dniu 1 sierpnia 2007 r., obejmując okres do dnia 31 grudnia 2016 r.

               (3)Na mocy art. IX ust. 3 Porozumienia ustanawiającego WTO Stany Zjednoczone wystąpiły z wnioskiem o zwolnienie do dnia 31 grudnia 2026 r. ze swoich obowiązków wynikających z art. I ust. 1 GATT 1994 w stopniu niezbędnym do umożliwienia Stanom Zjednoczonym dalszego preferencyjnego traktowania kwalifikujących się produktów pochodzących z dawnego terytorium Powierniczych Wysp Pacyfiku (Republika Wysp Marshalla, Sfederowane Stany Mikronezji, Wspólnota Marianów Północnych i Republika Palau) przywiezionych na obszar celny Stanów Zjednoczonych.

               (4)Zgoda na wniosek Stanów Zjednoczonych o zwolnienie WTO nie wpłynie negatywnie ani na gospodarkę Unii Europejskiej, ani na stosunki handlowe z beneficjentami tego zwolnienia.

               (5)Należy zatem określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej WTO na poparcie złożonego przez Stany Zjednoczone wniosku o zwolnienie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu, to poparcie wniosku Stanów Zjednoczonych o zwolnienie z obowiązków zawartych w art. I ust. 1 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, na okres do dnia 31 grudnia 2026 r., zgodnie z warunkami określonymi we wniosku Stanów Zjednoczonych o zwolnienie.

               Niniejsze stanowisko zostaje przedstawione przez Komisję.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący


Ważna informacja prawna

|

52005PC0166

Wniosek dotyczący decyzji Rady dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży we Francji genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego (Brassica napus L. ssp. oleifera) pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2 zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE  /* COM/2005/0166 końcowy */

	Bruksela, dnia 26.4.2005COM(2005) 166 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży we Francji genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego ( Brassica napus L. ssp . oleifera ) pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2 zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1. Decyzją Komisji 98/291/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego (Brassica napus L. ssp . oleifera) pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2, postanowiono zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG, że udziela się zgody na wprowadzenie danego produktu do obrotu.2. W dniu 9 czerwca 1998 r. władze Zjednoczonego Królestwa wyraziły zgodę na wprowadzenie produktu do obrotu.3. Zgodnie z art. 35 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, która zastąpiła dyrektywę 90/220/EWG, procedury, które w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie nie zostały zakończone do dnia 17 października 2002 r., podlegają przepisom dyrektywy 2001/18/WE.4. Zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG w dniu 20 listopada 1998 r. władze francuskie poinformowały Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego na okres dwóch lat oraz podały uzasadnienie. Środek ten został odnowiony w dniu 26 lipca 2001 r.5. Komitet Naukowy ds. Roślin uznał, iż informacje przedłożone przez Francję nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny dokumentacji i w związku z tym nie stanowią podstawy do przeprowadzenia przeglądu pierwotnej opinii Komitetu w sprawie danego produktu.6. W dniach 6 października 2003 r. i 27 sierpnia 2004 r. Francja poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej odnowienia wyżej wymienionego zakazu odpowiednio na rok i do dnia 17 października 2006 r. oraz przedstawiła uzasadnienie w odniesieniu do art. 23 dyrektywy 2001/18/WE.7. W dniu 5 marca 2004 r. Grecja przedłożyła Komisji dodatkowe informacje w celu wsparcia środków krajowych dotyczących rzepaku jarego pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2, mające bezpośredni wpływ na naukową ocenę dotychczasowych środków krajowych podjętych przez Francję.8. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał, iż informacje przedłożone przez Grecję nie zawierały nowych dowodów naukowych, które unieważniłyby ocenę ryzyka rzepaku jarego pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2.9. W takich okolicznościach wymagane jest zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, aby Komisja podjęła decyzję, zgodnie z procedurami określonymi w art. 30 ust. 2 dyrektywy, do której stosuje się art. 5-7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.10. Ponieważ zarówno Komitet Naukowy ds. Roślin, jak i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznały, że produkt ten nie stanowi ryzyka dla zdrowia ludzkiego i środowiska, Komisja przygotowała projekt decyzji z wnioskiem o uchylenie przez Francję środków dotyczących rzepaku jarego pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2.11. Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji 1999/468/WE, projekt decyzji został przedłożony do zaopiniowania komitetowi powołanemu na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE.12. Po konsultacji w dniu 29 listopada 2004 r. komitet nie dostarczył żadnej opinii, co oznacza, że zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji 1999/468/WE Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte, oraz poinformuje Parlament Europejski.13. Artykuł 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE stanowi, że Rada może, gdzie jest to stosowne w związku z takim stanowiskiem, podjąć decyzję na podstawie kwalifikowanej większości w ciągu ustalonego na trzy miesiące okresu zgodnie z art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE. Jeżeli w ciągu tego trzymiesięcznego okresu Rada kwalifikowaną większością oświadczy, że sprzeciwia się wnioskowi, Komisja zbada go ponownie; natomiast jeżeli po upływie tego okresu Rada nie przyjmie proponowanego aktu wykonawczego, ani nie wyrazi wobec niego sprzeciwu, wówczas akt wykonawczy zostaje przyjęty przez Komisję.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży we Francji genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego ( Brassica napus L. ssp . oleifera ) pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2 zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE(Tekst mający znaczenie dla EOG) (jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG[1], w szczególności jej art. 23 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:Decyzją Komisji 98/291/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego (Brassica napus L. ssp . oleifera) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG[2] postanowiono, że udziela się zgody na wprowadzenie do obrotu danego produktu.W dniu 9 czerwca 1998 r. właściwe władze Zjednoczonego Królestwa wyraziły zgodę na wprowadzenie produktu do obrotu.Zgodnie z art. 35 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, która zastąpiła dyrektywę 90/220/EWG[3], procedury, które w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie nie zostały zakończone do dnia 17 października 2002 r., podlegają przepisom dyrektywy 2001/18/WE.W dniu 20 listopada 1998 r. Francja poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego i zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG uzasadniła swoją decyzję. Środek ten został odnowiony w dniu 26 lipca 2001 r.Komitet Naukowy ds. Roślin uznał, iż informacje przedłożone przez Francję nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny dokumentacji i w związku z tym nie stanowią podstawy do przeprowadzenia przeglądu pierwotnej opinii Komitetu w sprawie danego produktu.W dniach 6 października 2003 r. i 27 sierpnia 2004 r. Francja poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej odnowienia wyżej wymienionego zakazu, odpowiednio na rok i do dnia 17 października 2006 r.[4],[5], oraz przedstawiła uzasadnienie w odniesieniu do art. 23 dyrektywy 2001/18/WE.W dniu 5 marca 2004 r. Grecja przedłożyła Komisji dodatkowe informacje w celu wsparcia środków krajowych dotyczących rzepaku jarego pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2, mające bezpośredni wpływ na naukową ocenę dotychczasowych środków krajowych podjętych przez Francję.Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał, iż informacje przedłożone przez Grecję nie stanowiły nowych dowodów naukowych, które unieważniałyby ocenę ryzyka rzepaku jarego pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2.W tych okolicznościach nie ma powodu, by stwierdzić, że produkt ten stanowi ryzyko dla zdrowia ludzkiego i środowiska.Francja powinna zatem uchylić te środki.Komitet ustanowiony na podstawie art. 30 dyrektywy 2001/18/WE nie przekazał opinii w sprawie środków ustanowionych w projekcie decyzji Komisji po konsultacjach w dniu 29 listopada 2004 r. zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2 wymienionej dyrektywy,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Środki podjęte przez Francję w celu wprowadzenia zakazu stosowania i sprzedaży genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego, zatwierdzonego do wprowadzenia do obrotu decyzją 98/291/WE, zgodnie z przepisami art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, są nieuzasadnione.Artykuł 2Francja podejmuje niezbędne kroki w celu spełnienia wymogów niniejszej decyzji najpóźniej w ciągu 20 dni po przedłożeniu zgłoszenia.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia […] 2005 r.W imieniu RadyPrzewodniczący

[1] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1

[2] Dz.U. L 131 z 5.5.1998, str. 26

[3] Dz.U. L 117 z 8.5.1990, str. 15

[4] Arrêté du 25 juillet 2003 portant suspension de la mise sur le marché de colza génétiquement modifié au titre de l'article 23 de la directive 2001/18/CE, J.O. de la République française n° 187 du 14 août 2003, p. 14061

[5] Arrêté du 19 juillet 2004 portant suspension de la mise sur le marché de colza génétiquement modifié au titre de l'article 23 de la directive 2001/18/CE, J.O. de la République française n° 194 du 21 août 2004, p. 28


|

52010PC0462

/* COM/2010/0462 końcowy - COD 2010/0242 */  Wniosek DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie Europejskiego Roku Aktywności Osób Starszych (2012 r.)

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 6.9.2010KOM(2010) 462 wersja ostateczna2010/0242 (COD)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie Europejskiego Roku Aktywności Osób Starszych (2012 r.)(Tekst mający znaczenie dla EOG)SEK(2010) 1002UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKUJak podkreśliła Komisja w 2008 r. w swoim drugim sprawozdaniu demograficznym „Realizacja potrzeb społecznych w starzejącym się społeczeństwie”, w Unii Europejskiej zachodzi znaczący proces starzenia się społeczeństwa. Zgodnie z ostatnimi prognozami Eurostatu, opublikowanymi w 2008 r., w 2060 r. na jedną osobę powyżej 65 roku życia w UE będą przypadać tylko dwie osoby w wieku produkcyjnym (15-64 lat), w porównaniu z obecną proporcją 1:4. Do najsilniejszego rozwoju tej tendencji dojdzie najprawdopodobniej w latach 2015-2035, kiedy to na emeryturę będą przechodziły osoby z roczników wyżu demograficznego. Przyczyną tego zjawiska jest współwystępowanie niskiego wskaźnika urodzeń i wydłużającego się średniego trwania życia. Europejczycy żyją dzisiaj dłużej i w lepszym zdrowiu niż dotychczas. Od 1960 r. średnie trwanie życia wydłużyło się o osiem lat, a według prognoz demograficznych w ciągu najbliższych czterdziestu lat wskaźnik ten wzrośnie o kolejne pięć lat. Jest to historyczne osiągnięcie, które jest powodem do zadowolenia.W piramidzie ludności UE wkrótce pod II wojnie światowej nastąpił wzrost wielkości kohorty, zapowiadając początek wyżu demograficznego. Od 2012 r. liczba ludności w wieku produkcyjnym w Europie będzie spadać, podczas gdy liczba osób powyżej 60 roku życia będzie nadal rosnąć o około dwa miliony osób rocznie, według scenariusza uwzględniającego prawdopodobny wzrost imigracji i wskaźnika urodzeń[1].Z tymi zmianami demograficznymi wiążą się zarówno wyzwania, jak i nowe możliwości. Starzenie się społeczeństwa może zwiększyć presję na budżety państw i na systemy emerytalne, jak też spowodować potrzebę zatrudnienia większej liczby osób w służbach społecznych i opiekuńczych dla ludzi starszych. Podeszły wiek nadal jest często kojarzony z chorobą i zależnością od osób trzecich, a starsi ludzie mogą doświadczać wykluczenia z rynku pracy, jak i z życia rodzinnego i społecznego. Istnieje obawa, że starsze generacje mogłyby stać się zbyt dużym obciążeniem dla młodych ludzi w wieku produkcyjnym, co mogłoby doprowadzić do napięć międzypokoleniowych.Stanowisko to nie uwzględnia jednak znaczącego wkładu, który starsze pokolenia, szczególnie z okresu wyżu demograficznego, mogą lub potencjalnie mogłyby wnieść w interesie całego społeczeństwa. Najlepszą drogą do stawienia czoła starzeniu się społeczeństwa i zachowania solidarności międzypokoleniowej jest zatem zapewnienie dłuższego pozostawania roczników wyżu demograficznego na rynku pracy oraz umożliwienie im jak najdłuższego utrzymania dobrego stanu zdrowia, aktywności i niezależności.W ramach strategii zatrudnienia państwa członkowskie rozpoczęły działania na rzecz odwrócenia tendencji do wczesnego przechodzenia na emeryturę, dzięki czemu wskaźnik zatrudnienia osób w wieku 55-64 lat wzrósł w UE z 36,9 % w 2000 r. do 46 % w 2009 r. Skłonienie starszych pracowników do pozostawania na rynku pracy wymaga w szczególności poprawy warunków pracy i ich dostosowania do stanu zdrowia i potrzeb starszych osób oraz zaktualizowania ich umiejętności poprzez poprawę dostępu do uczenia się przez całe życie. Niezbędne są także zmiany systemów podatkowych i świadczeń, skutecznie zachęcające do dłuższej pracy.Aktywność osób starszych jest także skutecznym narzędziem zwalczania ubóstwa w tej grupie wiekowej. W 2008 r. ubóstwem zagrożonych było 19 % osób powyżej 65 roku życia w Unii Europejskiej. Dla znacznej części starszych ludzi starość jest okresem marginalizacji. Niektóre z przyczyn ubóstwa w tej grupie wiekowej można zwalczać, tworząc lepsze możliwości zatrudnienia, a aktywny udział ludzi starszych w działaniach wolontariackich mógłby pomóc im przezwyciężyć odosobnienie. Starsi ludzie mogliby wiele wnieść do społeczeństwa jako wolontariusze lub opiekunowie, trzeba jednak lepiej uruchamiać ten ogromny potencjał poprzez eliminowanie istniejących przeszkód w podejmowaniu nieodpłatnej pracy i tworzenie odpowiednich ram prawnych.W komunikacie „Europa 2010 – Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” Komisja wytycza drogi wyjścia z kryzysu i przygotowania gospodarki UE na kolejne dziesięciolecie. W kontekście rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu Komisja podkreśliła znaczenie wspierania zdrowia i aktywności osób starszych, aby przyczyniać się, między innymi, do osiągnięcia wysokiego poziomu zatrudnienia, inwestowania w umiejętności i ograniczenia ubóstwa.Proponowany Europejski Rok Aktywności Osób Starszych ma zachęcać państwa członkowskie, ich władze regionalne i lokalne, partnerów społecznych i społeczeństwo obywatelskie do wspierania aktywności osób starszych i zwiększenia wysiłków na rzecz uruchomienia potencjału roczników wyżu demograficznego, a także wspierać działania w tym zakresie.Należy postrzegać ten rok w perspektywie szerzej zakrojonych prac w latach 2011-2014, w ramach których UE będzie koncentrować wiele swoich programów i polityk na kwestii aktywności osób starszych, a także ustanowi ramy promowania i nagłaśniania nowych inicjatyw i partnerstw wspierających aktywność osób starszych na wszystkich szczeblach (krajowym, regionalnym i lokalnym, a także na poziomie partnerów społecznych i społeczeństwa obywatelskiego).W 2011 r. władze publiczne, partnerzy społeczni i organizacje społeczeństwa obywatelskiego na wszystkich szczeblach będą zachęcani do podjęcia szczegółowych zobowiązań związanych z aktywnością osób starszych, z naciskiem na osiągnięcia w trakcie Europejskiego Roku. Wyznaczone cele zostaną zamieszczone na ogólnoeuropejskiej stronie internetowej, która stanie się witryną Europejskiego Roku i będzie służyła także jako narzędzie monitorowania i oceny.Główną osią działań w 2012 r. podczas Europejskiego Roku będzie rozpoczęcie wdrażania zobowiązań podjętych w 2011 r., podnoszenie świadomości ogółu społeczeństwa, nagłaśnianie tych inicjatyw w mediach i angażowanie innych środowisk opiniotwórczych. Nastąpi także prezentacja wyników projektów dotyczących aktywności osób starszych, finansowanych w ramach istniejących pozycji w budżecie i programów.2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I SPODZIEWANE SKUTKI2.1. KonsultacjeZobowiązawszy się do uwzględniania przedmiotowych kwestii przy tworzeniu i wdrażaniu polityk UE, Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o ich opinie dotyczące aktywności osób starszych i solidarności międzypokoleniowej i co do formy ewentualnego Europejskiego Roku, dążąc do uzyskania wkładu do swojego formalnego wniosku, a także w celu poprawy przejrzystości i wspierania koordynacji na wczesnym etapie.Taka wczesna konsultacja została przeprowadzona w formie kwestionariusza internetowego, przy pomocy którego państwa członkowskie, partnerzy społeczni, organizacje pozarządowe i inne zainteresowane strony oraz eksperci mogli wyrazić swoją opinię. Kwestionariusz był dostępny przez ponad dwa miesiące na stronie internetowej „Twój głos w Europie”, prowadzonym przez Komisję Europejską jednolitym punkcie dostępu do szerokiego zakresu konsultacji. Kwestionariusz dotyczył następujących głównych zagadnień: zagrożeń i szans związanych ze starzeniem się dla solidarności międzypokoleniowej, zalecanych działań politycznych, konkretnej roli UE we wspieraniu odpowiedniego kształtowania polityki, tematów i działań do podjęcia w czasie Europejskiego Roku oraz zaangażowania zainteresowanych stron.Respondenci ogólnie poparli ideę Europejskiego Roku dotyczącego aktywności osób starszych. Zaaprobowali aspekt podnoszenia świadomości oraz nadanie przedmiotowym kwestiom większego priorytetu w programach politycznych i w działaniach władz publicznych. W odpowiedziach zaznaczono także, że Europejski Rok byłby szansą na udzielenie uznania i wsparcia osobom zajmującym się tą tematyką, mógłby wesprzeć wymianę dobrych praktyk oraz tworzenie innowacyjnego podejścia i nowych synergii między podmiotami aktywnymi na tym polu. Respondenci stwierdzili, że Europejski Rok powinien pozostawić trwałe dziedzictwo, między innymi poprzez ustanowienie długoterminowych inicjatyw. Respondenci ze wszystkich kategorii (organizacje społeczeństwa obywatelskiego, władze publiczne, partnerzy społeczni itd.) wykazali duże zainteresowanie udziałem w Europejskim Roku, wskazując swoje planowane działania, które mogłyby wpisać się w taki Rok, oraz proponując dodatkowe projekty.2.2. Spodziewane skutkiDziałania w zakresie polityki dotyczącej aktywności osób starszych generalnie wchodzą w zakres kompetencji państw członkowskich, coraz intensywniej działających na rzecz uruchomienia potencjału tej grupy wiekowej. Jednakże zdecydowana większość organów państw członkowskich, które odpowiedziały na kwestionariusz, poparła koncepcję działania na poziomie Unii, w szczególności ustanowienie Europejskiego Roku. Respondenci ci uznali, że Unia Europejska mogłaby wesprzeć ich działania poprzez tworzenie bardziej sprzyjającego środowiska, podnoszenie świadomości decydentów i ogółu społeczeństwa, pomoc w zmobilizowaniu decydentów i zainteresowanych stron na wszystkich szczeblach, sprzyjanie ogólnoeuropejskiemu procesowi wzajemnego uczenia się, monitorowanie postępów i pomoc w ustaleniu wspólnych celów i zadań.Wydaje się, że obecne działania na poziomie UE nie są właściwie ukierunkowane na realizację niezbędnych celów: 1) podnoszenie świadomości ogółu społeczeństwa, decydentów i innych zainteresowanych stron na temat znaczenia aktywności osób starszych i konieczności nasilenia działań pozwalających uruchomić potencjał roczników wyżu demograficznego; 2) wspieranie wymiany informacji i doświadczeń między państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami; 3) umożliwienie państwom członkowskim i zainteresowanym stronom kształtowania polityki poprzez konkretne działania i zobowiązanie się do realizacji określonych celów.Niezbędne będzie szerokie wsparcie na wszystkich poziomach społeczeństwa i ze strony szerokiego grona podmiotów. Głównym wyzwaniem będzie zmobilizowanie zainteresowanych stron do rzeczywistego działania na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, a także na poziomie przedsiębiorstw w całej UE. Dzięki bardziej sprzyjającym warunkom politycznym i wyeksponowaniu polityki dotyczącej aktywności osób starszych można zachęcić decydentów do podjęcia bardziej ambitnych inicjatyw.Koordynując na poziomie UE działania w ramach Europejskiego Roku, Komisja będzie mogła zapewnić spójność tych projektów z innymi unijnymi inicjatywami i programami.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKUZgodnie z art. 151 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Unia i państwa członkowskie mają na celu „promowanie zatrudnienia, poprawę warunków życia i pracy, tak aby umożliwić ich wyrównanie z jednoczesnym zachowaniem postępu, odpowiednią ochronę socjalną, dialog między partnerami społecznymi, rozwój zasobów ludzkich pozwalający podnosić i utrzymać poziom zatrudnienia oraz przeciwdziałanie wykluczeniu”. Aby osiągnąć te cele, Unia wspiera i uzupełnia działania państw członkowskich dotyczące warunków pracy, integracji osób wykluczonych z rynku pracy oraz zwalczania wykluczenia społecznego (art. 153 ust. 1 TFUE).Cele wymienione w art. 151 leżą u podstaw wniosku dotyczącego decyzji w sprawie Europejskiego Roku Aktywności Osób Starszych (2012 r.), mającej na celu zachęcanie państw członkowskich, ich władz regionalnych i lokalnych, partnerów społecznych i społeczeństwa obywatelskiego do wspierania aktywności osób starszych, a także wspieranie działań w tym zakresie.Główny przedmiot wniosku wchodzi w zakres art. 153 ust. 1, gdyż celem wniosku jest podnoszenie ogólnej świadomości, stymulowanie debaty i procesu wzajemnego uczenia się z udziałem państw członkowskich i zainteresowanych stron, aby wspierać poprawę możliwości i warunków pracy dla zwiększenia uczestnictwa starszych pracowników w rynku pracy i dla zwalczania wykluczenia społecznego.Podstawową intencją jest wspieranie aktywności zawodowej osób starszych poprzez tworzenie lepszych możliwości pracy dla starszych pracowników, oraz wspieranie aktywności osób starszych w społeczeństwie i zwalczanie wykluczenia społecznego dzięki wolontariatowi, starzeniu się w zdrowiu i utrzymywaniu niezależności.W związku z powyższym podstawą prawną decyzji jest art. 153 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.Wniosek dotyczący decyzji jest zgodny z zasadą pomocniczości określonej w art. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gdyż cele proponowanego Europejskiego Roku nie mogą być w pełni osiągnięte przez państwa członkowskie, z uwagi na potrzebę międzynarodowej wymiany informacji i rozpowszechniania dobrych praktyk w całej Unii Europejskiej, a zatem, ze względu na skalę proponowanych działań, cele te mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie UE.4. WPŁYW NA BUDŻETEuropejski Rok nie wiąże się z koniecznością dodatkowego finansowania. Elastyczność rocznego i wieloletniego wyznaczania priorytetów, oparta na pozycjach budżetowych i programach Dyrekcji Generalnej ds. Zatrudnienia i innych odpowiednich programach, zapewnia dostateczny margines środków finansowych niezbędnych do przeprowadzenia Roku na skalę podobną do poprzednich Europejskich Lat. Zasoby administracyjne także mogą zostać przydzielone w ramach istniejącego budżetu administracyjnego.2010/0242 (COD)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie Europejskiego Roku Aktywności Osób Starszych (2012 r.)(Tekst mający znaczenie dla EOG)PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 153 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],uwzględniając opinię Komitetu Regionów[3],stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Zgodnie z art. 147 Traktatu Unia przyczynia się do urzeczywistnienia wysokiego poziomu zatrudnienia, zachęcając do współpracy państwa członkowskie i, w razie potrzeby, wspierając i uzupełniając ich działanie.2.  Zgodnie z art. 153 ust. 1 Traktatu Unia wspiera i uzupełnia działania państw członkowskich dotyczące warunków pracy, integracji osób wykluczonych z rynku pracy oraz zwalczania wykluczenia społecznego.3.  Zgodnie z art. 25 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej Unia uznaje i szanuje prawo osób w podeszłym wieku do godnego i niezależnego życia oraz do uczestniczenia w życiu społecznym i kulturalnym.4.  Na swoich posiedzeniach Rada Europejska wielokrotnie podkreślała potrzebę uwzględnienia wpływu starzenia się społeczeństwa na europejskie modele społeczne. Podstawową odpowiedzią na te szybko zachodzące zmiany demograficzne jest wspieranie aktywności osób starszych, co pozwoli na zapewnienie rocznikom wyżu demograficznego, ogólnie rzecz biorąc, zdrowszym i lepiej wykształconym niż poprzednie pokolenia, dobrych możliwości zatrudnienia i aktywnego udziału w społeczeństwie.5.  Ze względu na rosnący odsetek osób starszych w Europie coraz ważniejsze staje się wspieranie starzenia się w zdrowiu. Starzenie się w zdrowiu jest istotne dla zwiększenia udziału osób starszych w rynku pracy, umożliwienia im dłuższej aktywności w społeczeństwie, poprawie indywidualnej jakości ich życia i zmniejszenia obciążeń systemów opieki zdrowotnej i socjalnej.6.  Komisja przedstawiła swoje stanowisko w sprawie wyzwań demograficznych, przed jakimi stoi UE, oraz możliwościach sprostania im w komunikatach „Demograficzna przyszłość Europy – Przekształcić wyzwania w nowe możliwości” z 12 października 2006 r. i „Sprostanie wyzwaniom związanym ze skutkami starzenia się społeczeństwa w UE” z 21 kwietnia 2009 r.7.  Dnia 22 lutego 2007 r. Rada przyjęła rezolucję „Możliwości i wyzwania związane ze zmianami demograficznymi w Europie: wkład osób starszych w rozwój gospodarczy i społeczny”, w której podkreślono konieczność zwiększenia możliwości aktywnego uczestnictwa starszych ludzi, nowe możliwości gospodarcze („rynek seniorów”) powstające za sprawą rosnącego popytu starszych ludzi na pewne towary i usługi, a także zwrócono uwagę na znaczenie pozytywnego postrzegania starszych ludzi przez społeczeństwo.8.  Dnia 8 czerwca 2009 r. Rada przyjęła konkluzje pt. „Równość szans kobiet i mężczyzn: aktywne i godne starzenie się”, w której stwierdzono, że starsi ludzie w całej UE borykają się z poważnymi problemami, chcąc prowadzić aktywne życie i starzeć się z godnością, oraz zaproponowano państwom członkowskim i Komisji szereg środków.9.  W dniu 20 listopada 2009 r. Rada przyjęła konkluzje pt. „Zdrowe i godne starzenie się”, wzywając Komisję m.in., by „opracowała działania służące podnoszeniu świadomości, aby wspierać aktywne starzenie się, w tym ewentualny europejski rok aktywnego starzenia się i solidarności międzypokoleniowej w roku 2012”.10.  W swoim komunikacie „Europa 2020 – Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” Komisja podkreśliła znaczenie, jakie ma dla Unii Europejskiej wspieranie zdrowia i aktywności osób starszych w interesie spójności społecznej i wyższej wydajności. W komunikacie tym zaproponowano sztandarową inicjatywę „Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia”, w ramach której państwa członkowskie powinny promować politykę na rzecz aktywności osób starszych, oraz inną ważną inicjatywę – Europejski program walki z ubóstwem. Osiągnięcie tych celów politycznych wymaga działania ze strony rządu na wszystkich szczeblach oraz ze strony różnych podmiotów pozarządowych; mogą one otrzymać wsparcie na poziomie Unii w ramach działań związanych z Europejskim Rokiem, podnoszących świadomość i rozwijających wymianę dobrych praktyk. Krajowi koordynatorzy powinni czuwać nad skoordynowaniem i spójnością ich krajowych działań z ogólnymi celami Europejskiego Roku. Planowany jest także udział innych instytucji i podmiotów.11.  Dnia 7 czerwca 2010 r. Rada przyjęła konkluzje pt. „Aktywność osób starszych”, wzywając Komisję, by „kontynuowała przygotowania do planowanego na rok 2012 Europejskiego Roku Aktywności Osób Starszych, w trakcie którego będzie można wyeksponować korzyści płynące z aktywności osób starszych i wpływ tej aktywności na solidarność międzypokoleniową oraz nagłośnić obiecujące inicjatywy wspierające na wszystkich szczeblach aktywność osób starszych”.12.  W swoim wniosku dotyczącym decyzji Rady w sprawie wytycznych dla polityki zatrudnienia państw członkowskich z dnia 27 kwietnia 2010 r., wzywającym państwa członkowskie w wytycznych 7 i 8 do podniesienia współczynnika aktywności zawodowej przy pomocy polityki wspierającej aktywność ludzi starszych, do podniesienia wskaźnika zatrudnienia starszych pracowników poprzez innowacje w organizacji pracy oraz do zwiększania szans starszych pracowników na rynku pracy poprzez podnoszenie ich kwalifikacji i uczestnictwo w systemach uczenia się przez całe życie. W wytycznej 10 podkreślono potrzebę udoskonalenia systemów ochrony socjalnej, uczenia się przez całe życia i polityki aktywnego włączenia, aby otwierać możliwości na różnych etapach życia i chronić ludzi przed ryzykiem wykluczenia społecznego.13.  W swoim komunikacie „Europejska agenda cyfrowa”, pierwszej sztandarowej inicjatywie w ramach EU2020, przyjętej w dniu 19 maja 2010 r., Komisja podkreśliła znaczenie technologii informacyjno-komunikacyjnych, proponując w szczególności wzmocnienie wspólnego programu w zakresie nowoczesnych technologii w służbie osobom starszym. W Europejskiej agendzie cyfrowej zalecono także podjęcie uzgodnionych działań podnoszących kompetencje informatyczne wszystkich Europejczyków, w tym osób starszych, grupy stanowiącej znaczny odsetek spośród 150 milionów obywateli, a więc około 30 % społeczeństwa, które nigdy nie korzystało z Internetu.14.  Komisja wdraża Europejski plan działania w sprawie niepełnosprawności, obejmujący działania dotyczące starszych osób, ze względu na korelację między niepełnosprawnością a starzeniem się. Dla tej grupy wiekowej szczególne znaczenie będą miały działania związane z poprawą dostępności, oparte na uniwersalnych rozwiązaniach „dla wszystkich”. Ponadto UE i wszystkie państwa członkowskie podpisały Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, zawierającą postanowienia dotyczące osób starszych.15.  Aktywność osób starszych jest celem kilku unijnych programów, takich jak Europejski Fundusz Społeczny, Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, program Progress, program „Uczenie się przez całe życie”, program „Zdrowie publiczne”, programy poświęcone technologiom informacyjno-komunikacyjnym oraz naukom społeczno-ekonomicznym i humanistycznym w ramach 7. Programu ramowego w zakresie badań i rozwoju, plan działania „Komfortowe funkcjonowanie osób starszych w społeczeństwie informacyjnym”, wspólny program badań i innowacji w zakresie nowoczesnych technologii w służbie osobom starszym, program na rzecz konkurencyjności i innowacji z projektami pilotażowymi w dziedzinie technologii informacyjno-komunikacyjnych na rzecz komfortowego funkcjonowania osób starszych oraz plan działania na rzecz mobilności w miastach. Współfinansowanie przez Unię działań w ramach Europejskiego Roku będzie zgodne z priorytetami i zasadami mającymi zastosowanie, w perspektywie rocznej lub wieloletniej, do istniejących programów i niezależnych pozycji w budżecie w dziedzinie zatrudnienia, spraw społecznych i równości szans. W stosownych przypadkach Europejski Rok może być wspierany w ramach programów i polityk w innych dziedzinach, takich jak edukacja i kultura, zdrowie, badania, społeczeństwo informacyjne, polityka regionalna i transportowa.16.  Cele proponowanego Europejskiego Roku Aktywności Osób Starszych nie mogą zostać w pełni osiągnięte na poziomie państw członkowskich z uwagi na potrzebę międzynarodowej wymiany informacji i upowszechniania najlepszych praktyk w całej Unii, i dlatego mogą, ze względu na skalę proponowanych działań, zostać lepiej zrealizowane na poziomie Unii. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 PrzedmiotRok 2012 ogłasza się „Europejskim Rokiem Aktywności Osób Starszych” (zwanym dalej „Europejskim Rokiem”).Artykuł 2CeleOgólnym celem Europejskiego Roku jest zachęcanie państw członkowskich, ich władz regionalnych i lokalnych, partnerów społecznych i społeczeństwa obywatelskiego do wspierania aktywności osób starszych i nasilenia działań na rzecz uruchomienia potencjału szybko rosnącej grupy osób dobiegających sześćdziesiątki i starszych, a także wspieranie działań w tym zakresie, co przyczyni się do zachowania solidarności międzypokoleniowej. Aktywność osób starszych to tworzenie lepszych możliwości i warunków pracy, aby umożliwić starszym pracownikom odgrywanie roli na rynku pracy, zwalczanie wykluczenia społecznego poprzez wspieranie aktywnego udziału w społeczeństwie oraz zachęcanie do starzenia się w zdrowiu. Na tej podstawie cele Europejskiego Roku należy określić następująco:17.  podnoszenie ogólnej świadomości w kwestii wartości aktywności osób starszych, aby podkreślić, jak użyteczny wkład te osoby wnoszą do społeczeństwa i gospodarki; wspieranie aktywności osób starszych i nasilenie działań na rzecz uruchomienia potencjału tej grupy wiekowej;18.  stymulowanie debaty i rozwój procesu wzajemnego uczenia się z udziałem państw członkowskich i zainteresowanych stron na wszystkich szczeblach w celu promowania polityki na rzecz aktywności osób starszych, określenia i rozpowszechnienia najlepszych praktyk, zachęcania do współpracy i sprzyjania synergii;19.  stworzenie ram podejmowania zobowiązań i konkretnych środków, umożliwiających państwom członkowskim i zainteresowanym stronom na wszystkich szczeblach kształtowanie polityki przez określone działania i zobowiązywanie się do osiągnięcia konkretnych celów związanych z aktywnością osób starszych.Artykuł 3Środki20.  Środki, jakie należy podjąć dla realizacji celów wymienionych w art. 2, obejmują następujące działania na poziomie unijnym, krajowym, regionalnym lub lokalnym:21.  konferencje, imprezy i inicjatywy promujące debatę, podnoszące świadomość i sprzyjające podejmowaniu konkretnych zobowiązań;22.  kampanie informacyjne, promocyjne i edukacyjne;23.  wymiana informacji, doświadczeń i dobrych praktyk;24.  badania i sondaże w skali unijnej lub krajowej oraz rozpowszechnianie ich rezultatów.25.  Komisja lub państwa członkowskie mogą uznać, że także inne działania wpisują się w cele Europejskiego Roku i zezwolić na używanie nazwy Europejskiego Roku do promowania tych działań, o ile przyczyniają się one do osiągnięcia celów określonych w art. 2.26.  Komisja i państwa członkowskie uwzględniają aspekt płci przy realizacji działań w ramach Europejskiego Roku.Artykuł 4Koordynowanie działań z państwami członkowskimiKażde państwo członkowskie powołuje krajowego koordynatora odpowiedzialnego za uczestnictwo danego państwa członkowskiego w Europejskim Roku. Krajowi koordynatorzy czuwają nad właściwą koordynacją działań na poziomie krajowym.Artykuł 5Koordynacja na poziomie UniiKomisja zwołuje posiedzenia krajowych koordynatorów w celu koordynacji działań na poziomie Unii oraz wymiany informacji, w tym informacji dotyczących podjętych zobowiązań oraz ich realizacji w państwach członkowskich.Koordynacja na poziomie Unii jest prowadzona także przez istniejące komitety do spraw poszczególnych polityk i przez grupy doradcze.Komisja zwołuje również posiedzenia przedstawicieli europejskich organizacji i organów działających w dziedzinie aktywności osób starszych w celu uzyskania pomocy tych podmiotów przy realizacji Europejskiego Roku.W działania związane z Europejskim Rokiem angażuje się Parlament Europejski, państwa członkowskie, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Regionów.Artykuł 6Spójność i komplementarnośćKomisja wraz z państwami członkowskimi zapewnia zgodność środków przewidzianych w niniejszej decyzji z innymi działaniami i inicjatywami unijnymi, krajowymi oraz regionalnymi, które są pomocne w osiągnięciu celów Europejskiego Roku.Artykuł 7OcenaDo dnia 30 czerwca 2014 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie w sprawie wykonania, wyników i ogólnej oceny działań przewidzianych w niniejszej decyzji.Artykuł 8Wejście w życieNiniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Artykuł 9Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w …...,W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Drugie europejskie sprawozdanie demograficzne: Realizacja potrzeb społecznych w starzejącym się społeczeństwie. SEC (2008) 2911http://ec.europa.eu/social/main.jsp?langId=en&catId=502&newsId=419&furtherNews=yes.[2] Dz.U. C […] z […], s. […].[3] Dz.U. C […] z […], s. […].


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 24.4.2017
            COM(2017) 186 final
            2017/0082(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               Załączony wniosek stanowi akt prawny umożliwiający podpisanie i tymczasowe stosowanie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony. Protokół ten ma na celu uwzględnienie przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („Protokół”).

               Zgodnie z Aktem przystąpienia Republika Chorwacji zobowiązuje się przystąpić do umów międzynarodowych podpisanych lub zawartych przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie poprzez zawarcie protokołu do tych umów.

               Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, zwana dalej „Umową”, została podpisana w Brukseli dnia 21 czerwca 1996 roku i weszła w życie z dniem 1 lipca 1999 r.

               Decyzją z dnia 14 września 2012 r.
                  1
                Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z zainteresowanymi państwami trzecimi w celu zawarcia odnośnych protokołów. Negocjacje z Republiką Uzbekistanu zostały pomyślnie zakończone wymianą not werbalnych.

               Proponowanym Protokołem włącza się Republikę Chorwacji jako umawiającą się stronę do Umowy i zobowiązuje Unię Europejską do przedstawienia autentycznej wersji Umowy w języku chorwackim.

               Komisja uznaje wynik negocjacji za satysfakcjonujący i zwraca się do Rady o upoważnienie do podpisania Protokołu, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich.

               2017/0082 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i 209 w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Chorwacji, przystąpienie Chorwacji do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, („Umowa”)
                  2
                uzgadnia się poprzez zawarcie protokołu do Umowy. Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia, do takiego przystąpienia stosowana jest procedura uproszczona, zgodnie z którą zawierany jest protokół pomiędzy Radą, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, a zainteresowanymi państwami trzecimi.

               (2)W dniu 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Uzbekistanem w sprawie przyjęcia Umowy
                  3
               . Negocjacje zostały pomyślnie zakończone wymianą not werbalnych.

               (3)Należy zatem podpisać protokół w imieniu Unii i jej państw członkowskich, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               (4)W celu zapewnienia skutecznego zastosowania Protokołu powinien on być stosowany tymczasowo ze skutkiem od dnia przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym w imieniu Unii i jej państw członkowskich zezwala się na podpisanie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem zawarcia tego Protokołu.

               Tekst Protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania Protokołu, z zastrzeżeniem jego zawarcia, osobie/osobom wskazanej/wskazanym przez negocjatora Protokołu.

               Artykuł 3

               Protokół stosuje się tymczasowo, zgodnie z jego art. 4 ust. 3, ze skutkiem od dnia 1 lipca 2013 r., do czasu jego wejścia w życie.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w celu dostosowania umów podpisanych lub zawartych przez Unię Europejską lub Unię Europejską i jej państwa członkowskie z państwem trzecim lub państwami trzecimi bądź z organizacją międzynarodową lub organizacjami międzynarodowymi, z uwagi na przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (dokument Rady 13351/12 LIMITED).

                     (2)
                  Decyzja Rady i Komisji 1999/593/WE, EWWiS, Euratom z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony (Dz.U. L 229 z 31.8.1999, s. 1).

                     (3)
                  Decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w celu dostosowania umów podpisanych lub zawartych przez Unię Europejską lub Unię Europejską i jej państwa członkowskie z państwem trzecim lub państwami trzecimi bądź z organizacją międzynarodową lub organizacjami międzynarodowymi, z uwagi na przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (dokument Rady 13351/12 LIMITED).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 24.4.2017
            COM(2017) 186 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               PROTOKÓŁ
                  DO UMOWY O PARTNERSTWIE I WSPÓŁPRACY USTANAWIAJĄCEJ PARTNERSTWO MIĘDZY WSPÓLNOTAMI EUROPEJSKIMI ORAZ ICH
                  PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI, Z JEDNEJ STRONY, A REPUBLIKĄ UZBEKISTANU,
                  Z DRUGIEJ STRONY, W CELU UWZGLĘDNIENIA PRZYSTĄPIENIA

               REPUBLIKI CHORWACJI

               DO UNII EUROPEJSKIEJ

               KRÓLESTWO BELGII,

               REPUBLIKA BUŁGARII,

               REPUBLIKA CZESKA,

               KRÓLESTWO DANII,

               REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

               REPUBLIKA ESTOŃSKA,

               IRLANDIA,

               REPUBLIKA GRECKA,

               KRÓLESTWO HISZPANII,

               REPUBLIKA FRANCUSKA,

               REPUBLIKA CHORWACJI,

               REPUBLIKA WŁOSKA,

               REPUBLIKA CYPRYJSKA,

               REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

               REPUBLIKA LITEWSKA,

               WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

               WĘGRY,

               REPUBLIKA MALTY,

               KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

               REPUBLIKA AUSTRII,

               RZECZPOSPOLITA POLSKA,

               REPUBLIKA PORTUGALSKA,

               RUMUNIA

               REPUBLIKA SŁOWENII,

               REPUBLIKA SŁOWACKA,

               REPUBLIKA FINLANDII,

               KRÓLESTWO SZWECJI,

               ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ.

               Umawiające się Strony Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, zwane dalej „państwami członkowskimi”,

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”, oraz

               EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ,

                  z jednej strony,

               ORAZ

               REPUBLIKA UZBEKISTANU,

                  z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               BIORĄC POD UWAGĘ, ŻE Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Republiką Uzbekistanu, zwana dalej „Umową”, została podpisana we Florencji w dniu 21 czerwca 1996 r.;

               BIORĄC POD UWAGĘ, ŻE w dniu 9 grudnia 2011 r. w Brukseli podpisano Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej;

               BIORĄC POD UWAGĘ, ŻE zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, przystąpienie Republiki Chorwacji do Umowy uzgadnia się poprzez zawarcie protokołu do Umowy;

               UWZGLĘDNIAJĄC przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej dnia 1 lipca 2013 r.,

               UZGODNIŁY, co następuje:

               ARTYKUŁ 1

               Republika Chorwacji niniejszym przystępuje jako Strona do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, podpisanej we Florencji dnia 21 czerwca 1996 r. Republika Chorwacji przyjmuje także i uwzględnia, podobnie jak pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej, teksty Umowy oraz wspólnych deklaracji, deklaracji i wymian listów załączonych do aktu końcowego podpisanego w tym samym dniu, jak również protokołów podpisanych w 2004, 2008 i 2011 r., które stanowią integralną część Umowy.

               ARTYKUŁ 2

               W odpowiednim czasie po parafowaniu niniejszego Protokołu Unia przekazuje państwom członkowskim oraz Republice Uzbekistanu chorwacką wersję językową Umowy. Z zastrzeżeniem wejścia w życie niniejszego Protokołu wersja językowa, o której mowa w zdaniu pierwszym niniejszego artykułu, staje się na równi autentyczna co wersje Umowy w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i uzbeckim.

               ARTYKUŁ 3

               Niniejszy Protokół stanowi integralną część Umowy.

               ARTYKUŁ 4

               1.
                     Umawiające się Strony zatwierdzają niniejszy Protokół zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami. Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu. Akty zatwierdzenia składa się w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.

               2.
                     Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie złożenia ostatniego dokumentu zatwierdzającego.

               3.
                     Do czasu wejścia w życie niniejszego Protokołu będzie on stosowany tymczasowo z mocą od dnia 1 lipca 2013 r.

               ARTYKUŁ 5

               Niniejszy Protokół sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim, węgierskim, włoskim i uzbeckim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

               W DOWÓD CZEGO, niżej podpisani pełnomocnicy, należycie w tym celu umocowani

               podpisali niniejszy Protokół.

               Sporządzono w […] dnia […] r.

               W IMIENIU UNII EUROPEJSKIEJ, EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ I PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

               W IMIENIU REPUBLIKI UZBEKISTANU