				|

		52011PC0635

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży /* KOM/2011/0635 wersja ostateczna - 2011/0284 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
·
Podstawa i cele wniosku
Różnice w prawie umów poszczególnych państw
członkowskich stanowią przeszkodę dla przedsiębiorców i konsumentów pragnących
uczestniczyć w transgranicznej wymianie handlowej w ramach rynku wewnętrznego.
Przeszkody wynikające z tych różnic zniechęcają przedsiębiorców, w
szczególności małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), do rozpoczynania
transgranicznej działalności handlowej lub rozszerzania jej na rynki kolejnych
państw członkowskich. Konsumenci nie mają dostępu do produktów oferowanych
przez przedsiębiorców w innych państwach członkowskich.
Obecnie tylko jeden na dziesięciu unijnych
przedsiębiorców prowadzących sprzedaż towarów dokonuje wywozu w ramach Unii, a
większość z tych, którzy to robią, wywozi towary jedynie do niewielkiej liczby
państw członkowskich. Bariery związane z prawem umów stanowią jeden z głównych
czynników sprawczych tej sytuacji. Badania sondażowe[1] pokazują, że spośród szeregu
przeszkód w handlu transgranicznym, w tym regulacji podatkowych, wymogów
administracyjnych, trudności w dostawie, barier językowych i kulturalnych,
przedsiębiorcy wymieniają przeszkody związane z prawem umów jako jedną z
największych barier w handlu transgranicznym.
Potrzeba dostosowania się przedsiębiorców do
zróżnicowanych przepisów krajowego prawa umów, które mogą mieć zastosowanie w
transgranicznych transakcjach, sprawia, że handel transgraniczny jest bardziej
skomplikowany i kosztowny niż krajowy, zarówno w przypadku transakcji między
przedsiębiorcami i konsumentami, jak i między samymi przedsiębiorcami.
Przedsiębiorcy ponoszą zwykle dodatkowe koszty
transakcyjne w porównaniu z handlem krajowym w sytuacjach transgranicznych.
Wynikają one między innymi z trudności w ustaleniu przepisów właściwego obcego
prawa umów, konieczności uzyskania porady prawnej, negocjowania prawa
właściwego w transakcjach biznesowych oraz dostosowania umów do wymogów prawa
konsumenckiego w transakcjach między przedsiębiorcami i konsumentami.
W transakcjach transgranicznych miedzy
przedsiębiorcą i konsumentem, koszty transakcyjne związane z prawem umów oraz
przeszkodami prawnymi wynikającymi z różnic między bezwzględnie obowiązującymi
normami ochrony konsumentów poszczególnych państw mają znaczący wpływ. Na mocy
art. 6 rozporządzenia 593/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17
czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I)[2] w przypadkach, w których
przedsiębiorstwo kieruje swoją działalność bezpośrednio na konsumentów w innym
państwie członkowskim, musi postępować z zgodności z prawem umów tego państwa
członkowskiego. W przypadkach, w których strony wybrały inne prawo właściwe, a
bezwzględnie obowiązujące przepisy o ochronie konsumentów państwa
członkowskiego konsumenta przewidują wyższy poziom ochrony, konieczne jest
przestrzeganie tych imperatywnych przepisów prawa konsumenckiego. Dlatego też
przedsiębiorcy muszą ustalić z wyprzedzeniem, czy prawo państwa członkowskiego
miejsca zwykłego pobytu konsumenta zapewnia wyższy poziom ochrony oraz dopilnować,
by ich umowa była zgodna z wymogami tego prawa. Dokonana już harmonizacja prawa
konsumenckiego na szczeblu Unii doprowadziła do pewnego zbliżenia w niektórych
dziedzinach, nadal jednak istnieją znaczne różnice między przepisami
poszczególnych państw członkowskich. W transakcjach handlu elektronicznego
przedsiębiorcy ponoszą dalsze koszty związane z prawem umów wynikające z
potrzeby dostosowania ich stron internetowych do wymogów prawnych każdego
państwa członkowskiego, na które kierują swoją działalność.
W transakcjach transgranicznych między
przedsiębiorcami strony nie podlegają tym samym ograniczeniom w zakresie prawa
właściwego. Jednak również w tych przypadkach odczuwalny jest ekonomiczny wpływ
negocjowania i stosowania prawa obcego. Koszty wynikające z konieczności
radzenia sobie z przepisami krajowymi różnych państw są uciążliwe zwłaszcza dla
MŚP. W swoich stosunkach z większymi firmami MŚP na ogół muszą zgodzić się na
stosowanie prawa ich partnera biznesowego, a także ponieść koszty ustalenia treści
prawa obcego mającego zastosowanie do umowy oraz koszty zapewnienia zgodności z
tym prawem. W umowach między MŚP konieczność negocjowania prawa właściwego jest
istotną przeszkodą w handlu transgranicznym. W przypadku obu rodzajów umów
(między przedsiębiorcami oraz między przedsiębiorcami i konsumentami) te
dodatkowe koszty transakcyjne mogą się nawet okazać dla MŚP nieproporcjonalnie
duże w stosunku do wartości transakcji.
Te dodatkowe koszty transakcyjne wzrastają
proporcjonalnie do liczby państw członkowskich, do których przedsiębiorca
eksportuje swoje towary. Poza tym im więcej jest państw, do których
przedsiębiorcy eksportują swoje towary, tym większą barierę w wymianie
handlowej stanowią dla nich różnice w prawie umów. MŚP są szczególnie poszkodowane:
im mniejsze są obroty przedsiębiorstwa, tym większy udział mają w nich koszty
transakcyjne.
Przedsiębiorcy muszą się również borykać z
bardziej skomplikowaną sytuacją prawną w handlu transgranicznym w porównaniu z
handlem krajowym, ponieważ często muszą radzić sobie z przepisami prawa umów
wielu państw, w ich całym zróżnicowaniu.
Konieczność radzenia sobie z obcym prawem
dodatkowo komplikuje transakcje transgraniczne. Przedsiębiorcy uznali trudności
w ustaleniu przepisów obcego prawa umów za największą z przeszkód w
transakcjach między przedsiębiorcami i konsumentami oraz trzecią w kolejności w
transakcjach biznesowych[3].  Komplikacje
prawne są większe, gdy handel prowadzony jest z państwem, którego system prawny
jest zasadniczo różny, podczas gdy wykazano empirycznie, iż handel dwustronny
między państwami, których system prawny ma wspólne korzenie, jest dużo
intensywniejszy niż między dwoma państwami nie mającymi tej więzi[4].
Zatem różnice w prawie umów oraz powodowane
przez nie dodatkowe koszty transakcyjne i komplikacje w transakcjach transgranicznych
zniechęcają znaczącą liczbę przedsiębiorców, w szczególności MŚP, do ekspansji
na rynki innych państw członkowskich. Różnice te prowadzą również do
ograniczenia konkurencji na rynku wewnętrznym. Wartość transakcji handlowych,
do których nie doszło każdego roku między państwami członkowskimi tylko ze
względu na różnice w prawie umów sięga dziesiątków miliardów euro.
Stracone możliwości w zakresie handlu
transgranicznego mają także negatywny wpływ na europejskich konsumentów.
Mniejsza transgraniczna wymiana handlowa prowadzi do sprowadzania mniejszej
ilości towarów i ograniczenia konkurencji między przedsiębiorcami. Może to
prowadzić do ograniczenia oferty produktów i sprzedawania dostępnych produktów
po wyższych cenach na rynku konsumenckim.
Transgraniczne zakupy mogłyby przynieść
istotne korzyści ekonomiczne polegające na większej i lepszej ofercie, jednak
większość europejskich konsumentów dokonuje zakupów jedynie w kraju. Jedną z
istotnych przyczyn tej sytuacji jest to, że wskutek różnic w przepisach
krajowych konsumenci nie mają często pewności co do praw, jakie przysługują im
w sytuacjach transgranicznych. Przykładowo jedno z głównych źródeł niepewności
dotyczy tego, jakie środki ochrony prawnej przysługują im w przypadku dokonania
w innym państwie członkowskim zakupu towaru niezgodnego z umową. Zniechęca to
wielu konsumentów do zakupów poza rynkiem krajowym. Tracą oni możliwości
związane z rynkiem zewnętrznym, ponieważ często w innym państwie członkowskim
można znaleźć ofertę lepszą pod względem jakości i ceny.
Handel elektroniczny ułatwia wyszukiwanie
ofert, jak również porównywanie cen i innych warunków, niezależnie od siedziby
przedsiębiorcy. Jednak kiedy konsumenci próbują złożyć zamówienie w firmie z
innego państwa członkowskiego, często spotykają się z praktyką polegającą na
odmowie sprzedaży ze względu na różnice w prawie umów.
Ogólnym celem wniosku jest poprawa
tworzenia i funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez ułatwienie
przedsiębiorcom ekspansji handlu transgranicznego a konsumentom dokonywania
transgranicznych zakupów. Cel ten może zostać osiągnięty przez udostępnienie
niezależnego, jednolitego zestawu norm prawa umów – w tym przepisów służących
ochronie konsumentów – czyli wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży, które powinny być traktowane jako drugi reżim prawa umów w prawie
krajowym poszczególnych państw członkowskich.
Przedsiębiorcy powinni mieć możliwość
stosowania wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży we wszystkich
swoich transgranicznych transakcjach w Unii Europejskiej, unikając dzięki temu
konieczności dostosowywania się do zróżnicowanych krajowych przepisów prawa
umów, o ile druga strona wyrazi na to zgodę. Przepisy te powinny obejmować cały
cykl trwania umowy, a zatem odnosić się do większości aspektów istotnych przy
zawieraniu umów transgranicznych. W związku z tym, jeżeli chodzi o prawo
krajowe innych państw członkowskim, przedsiębiorcom wystarczyłoby ustalenie
tylko niektórych, mniej istotnych kwestii, nieobjętych wspólnymi europejskimi
przepisami dotyczącymi sprzedaży. W transakcjach między przedsiębiorcami i
konsumentami nie byłoby już potrzeby ustalania bezwzględnie obowiązujących
przepisów o ochronie konsumentów w prawie państwa konsumenta, ponieważ wspólne
europejskie przepisy dotyczące sprzedaży zawierają w pełni zharmonizowane normy
ochrony konsumentów zapewniające wysoki standard ochrony w całej Unii
Europejskiej. W transakcjach między przedsiębiorcami negocjacje dotyczące prawa
właściwego mogłyby przebiegać bardziej sprawnie, ponieważ umawiające się strony
miałyby możliwość zgodnego poddania ich stosunku umownego wspólnym europejskim
przepisom dotyczącym sprzedaży – równie dostępnym dla obu stron.
Bezpośrednią tego konsekwencją byłaby możliwość
zaoszczędzenia przez przedsiębiorców dodatkowych kosztów transakcji związanych
z prawem umów oraz prowadzenia działalności w mniej skomplikowanym środowisku
prawnym w zakresie handlu transgranicznego na podstawie jednolitego zestawu
norm obowiązujących w całej Unii Europejskiej. Przedsiębiorcy mogliby zatem
lepiej wykorzystać zalety rynku wewnętrznego poprzez rozszerzenie swojej
działalności handlowej na inne państwa UE, co z kolei doprowadziłoby do
zwiększenia konkurencji na rynku wewnętrznym. Konsumenci skorzystaliby na
lepszym dostępie do oferty towarów w całej Unii Europejskiej, sprzedawanych po
niższych cenach. Rzadziej też spotykaliby się z odmową sprzedaży. Zyskaliby
również większą pewność co do praw przysługujących im podczas dokonywania transgranicznych
zakupów dzięki jednolitemu zestawowi imperatywnych norm zapewniających wysoki
poziom ochrony konsumenta.
Kontekst ogólny
Komunikatem z 2001 r.[5] Komisja zainicjowała proces
szeroko zakrojonych konsultacji społecznych w sprawie rozdrobnionych ram
prawnych w dziedzinie prawa umów oraz ograniczania przez nie handlu
transgranicznego. W lipcu 2010 r. Komisja zainicjowała konsultacje społeczne,
publikując „Zieloną księgę w sprawie możliwości politycznych w zakresie
postępów w kierunku ustanowienia europejskiego prawa umów dla konsumentów i
przedsiębiorstw”[6]
(zielona księga), w której określiła różne warianty polityczne wzmocnienia
rynku wewnętrznego poprzez postępy w obszarze europejskiego prawa umów.
W odpowiedzi na zieloną księgę Parlament
przyjął w dniu 8 czerwca 2011 r. rezolucję, w której wyraził poparcie dla aktu
prawnego, który poprawiłby tworzenie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz
przyniósł korzyści przedsiębiorcom i konsumentom, jak również korzyści dla
systemów sądowych państw członkowskich.
W komunikacie Komisji „Europa 2020”[7] uznano za potrzebne zapewnienie
przedsiębiorcom i konsumentom możliwości łatwiejszego i tańszego zawierania
umów z partnerami w innych państwach członkowskich, w szczególności poprzez
postępy na drodze do fakultatywnego europejskiego prawa umów. Europejska agenda
cyfrowa[8]
przewiduje fakultatywny instrument europejskiego prawa umów w celu
przezwyciężenia rozdrobnienia prawa umów oraz pogłębienia zaufania konsumentów
do handlu elektronicznego.
·
Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy
wniosek
Istnieją znaczne różnice między przepisami
prawa umów w państwach członkowskich. Wstępne działania regulacyjne Unii w
dziedzinie prawa umów polegały na przyjęciu dyrektyw przewidujących minimalną
harmonizację w obszarze prawa ochrony konsumentów. Podejście zakładające
minimalną harmonizację oznaczało, że państwa członkowskie miały możliwość
utrzymania lub wprowadzenia bardziej rygorystycznych bezwzględnie
obowiązujących wymogów niż te przewidziane w dorobku prawnym. W praktyce
podejście to doprowadziło do przyjęcia zróżnicowanych rozwiązań w państwach
członkowskich, nawet w dziedzinach zharmonizowanych na szczeblu Unii. Odmienne
rozwiązanie zastosowano w niedawno przyjętej dyrektywie o prawach konsumentów,
w której dokonano pełnej harmonizacji takich dziedzin jak: informacje
przedkontraktowe udzielane konsumentom, prawo konsumenta do odstąpienia od umów
zawieranych na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, jak również
niektóre aspekty dostawy towarów i przejścia ryzyka.
W odniesieniu do stosunków między
przedsiębiorcami, Unia uregulowała obszar zwalczania zjawiska spóźnionych
płatności poprzez ustanowienie przepisów dotyczących minimalnych odsetek. Na
szczeblu międzynarodowym konwencja wiedeńska o międzynarodowej sprzedaży
towarów (konwencja wiedeńska) ma automatyczne zastosowanie w przypadkach, w
których strony nie wybrały innego prawa. Konwencja wiedeńska reguluje niektóre
aspekty umów sprzedaży towarów, nie obejmuje jednak swoim zakresem pewnych
istotnych kwestii, takich jak wady oświadczenia woli, nieuczciwe postanowienia
umowne i przedawnienie. Dalsze ograniczenia w jej zastosowaniu wynikają z
faktu, że nie wszystkie państwa członkowskie podpisały konwencję wiedeńską[9], nie ma też mechanizmu mogącego
zapewnić jednolitą wykładnię tej konwencji.
Niektóre przepisy unijne mają znaczenie
zarówno dla stosunków między przedsiębiorstwami i konsumentami, jak i stosunków
biznesowych. Dyrektywa w sprawie handlu elektronicznego[10] zawiera przepisy dotyczące
ważności umów zawartych drogą elektroniczną oraz niektórych wymogów
przedkontraktowych.
W dziedzinie prawa prywatnego międzynarodowego
Unia przyjęła instrumenty dotyczące wyboru prawa, w szczególności
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca
2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I)[11] oraz, w stosunku do obowiązków
w zakresie informacji przedkontraktowych, rozporządzenie (WE) nr 864/2007
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczące prawa właściwego
dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II )[12].
Pierwszy z tych instrumentów określa reguły ustalania prawa właściwego w
dziedzinie zobowiązań umownych, a drugi w dziedzinie zobowiązań pozaumownych, w
tym tych wynikających z oświadczeń przedkontraktowych.
Rozporządzenia Rzym I i Rzym II będą
obowiązywać nadal – wniosek nie będzie miał na nie wpływu. W dalszym ciągu
konieczne będzie ustalanie prawa właściwego w umowach transgranicznych. Będzie
się to odbywać w normalnym trybie przewidzianym w rozporządzeniu Rzym I. Prawo
to może zostać uzgodnione przez same strony (art. 3 rozporządzenia Rzym I),
jednak jeśli strony tego nie uczynią, prawo właściwe ustalane jest na podstawie
norm stosowanych w przypadku braku takiego uzgodnienia, zawartych w art. 4
rozporządzenia Rzym I. Jeżeli chodzi o umowy z udziałem konsumentów, zgodnie z
art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rzym I, jeżeli strony nie dokonały wyboru prawa
właściwego, staje się nim prawo miejsca zwykłego pobytu konsumenta.
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży
będą drugim reżimem prawa umów w ramach prawa krajowego każdego państwa
członkowskiego. Jeżeli strony uzgodnią wykorzystanie wspólnych europejskich
przepisów dotyczących sprzedaży, będą to jedyne przepisy krajowe mające
zastosowanie do kwestii należących do ich zakresu. Jeżeli zatem określona
kwestia należy do zakresu wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży, nie ma miejsca na stosowanie innych przepisów krajowych.
Porozumienie o wykorzystaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży stanowi wybór między dwoma zestawami przepisów o sprzedaży w ramach
jednego prawa krajowego, dlatego nie można go zaliczać do uprzedniego wyboru
prawa właściwego w rozumieniu prawa prywatnego międzynarodowego, ani nie
powinno być z nim mylone.
Ponieważ wspólne europejskie przepisy
dotyczące sprzedaży nie obejmują wszystkich aspektów umowy (np. bezprawności
umowy, reprezentacji), obowiązujące normy prawa cywilnego państwa
członkowskiego mającego zastosowanie do umowy będą w dalszym ciągu regulować te
pozostałe kwestie.
Jednakże w normalnym trybie zastosowania
rozporządzenia Rzym I istnieją ograniczenia w zakresie wyboru prawa w przypadku
transakcji między przedsiębiorcami i konsumentami. Jeżeli strony takiej
transakcji wybiorą prawo innego państwa członkowskiego niż prawo państwa
konsumenta, w świetle art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rzym I wybór taki nie
pozbawia konsumenta ochrony wynikającej z bezwzględnie obowiązujących norm
prawa miejsca zwykłego pobytu konsumenta (art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rzym I).
Ten ostatni przepis nie ma jednak praktycznego znaczenia, jeżeli strony wybrały
w ramach przepisów krajowych wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży.
Wynika to z tego, że wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży w prawie
wybranego państwa są identyczne ze wspólnymi europejskimi przepisami
dotyczącymi sprzedaży w państwie konsumenta. Dlatego też poziom ochrony
zapewniany przez bezwzględnie obowiązujące przepisy w państwie konsumenta nie
jest wyższy i konsument nie zostaje pozbawiony ochrony wynikającej z prawa jego
miejsca zwykłego pobytu.
·
Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami
Unii
Niniejszy wniosek jest spójny z celem
uzyskania wysokiego poziomu ochrony konsumenta, ponieważ zawiera bezwzględnie
obowiązujące przepisy o ochronie konsumenta, od których strony nie mogą
odstępować na niekorzyść konsumenta. Ponadto poziom ochrony zapewniany przez te
imperatywne przepisy jest równy temu gwarantowanemu przez obecny dorobek prawny
lub nawet wyższy.
Wniosek jest również zgodny z polityką Unii
służącą wspieraniu MŚP w uzyskiwaniu większych korzyści z możliwości
oferowanych przez rynek wewnętrzny. Wspólne europejskie przepisy dotyczące
sprzedaży mogą być wybrane w umowach między przedsiębiorcami, w których
przynajmniej jedną ze stron jest MŚP, w rozumienia zalecenia Komisji
2003/361/WE[13]
dotyczącego definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich
przedsiębiorstw, biorąc pod uwagę możliwość przyjęcia w przyszłości innej
definicji MŚP.
Wreszcie, wniosek jest zgodny z polityką
handlu międzynarodowego Unii, ponieważ nie stanowi dyskryminacji podmiotów z
państw trzecich, które również mogą wybrać stosowanie wspólnych europejskich
przepisów dotyczących sprzedaży, o ile jedna ze stron umowy ma siedzibę w
państwie członkowskim.
Niniejszy wniosek pozostaje bez uszczerbku dla
przyszłych inicjatyw Komisji dotyczących odpowiedzialności za naruszenie
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, np. odnoszących się do reguł
konkurencji.
2.         WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
·
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Wraz z opublikowaniem zielonej księgi Komisja
zainicjowała szeroko zakrojone konsultacje społeczne, które zakończyły się w
dniu 31 stycznia 2011 r. W rezultacie Komisja otrzymała 320 odpowiedzi od
wszystkich kategorii zainteresowanych podmiotów z całej Unii. Wielu
respondentów uznało za cenny wariant pierwszy (opublikowanie wyników prac grupy
ekspertów) oraz wariant drugi („zestaw narzędzi” dla unijnego prawodawcy).
Wariant czwarty (fakultatywny instrument europejskiego prawa umów) otrzymał
poparcie – niezależnie lub w połączeniu z „zestawem narzędzi” – szeregu państw
członkowskich, jak również innych zainteresowanych podmiotów. pod warunkiem
spełnienia określonych warunków, takich jak wysoki poziom ochrony konsumentów,
jak również jasności przepisów i dostosowania ich do potrzeb „użytkowników”.
Jedną z głównych obaw przebijających z odpowiedzi zainteresowanych stron był
brak jasności co do materialnej treści ewentualnego instrumentu europejskiego
prawa umów. W odpowiedzi na te obawy Komisja umożliwiła zainteresowanym
podmiotom skomentowanie studium wykonalności opracowanego przez grupę ekspertów
ds. europejskiego prawa umów.
W odpowiedziach na zieloną księgę wyrażano
również preferencje co do zakresu przedmiotowego instrumentu. W związku z tym
we wniosku skoncentrowano się na umowach sprzedaży towarów.
Decyzją z dnia 26 kwietnia 2010 r.[14] Komisja ustanowiła grupę
ekspertów ds. europejskiego prawa umów. Grupa tej powierzono zadanie
opracowania studium wykonalności na temat ewentualnego przyszłego instrumentu
europejskiego prawa umów obejmującego główne aspekty, które pojawiły się w
praktyce zawierania transakcji o wymiarze transgranicznym.
We wrześniu 2010 r. utworzono główną grupę
zainteresowanych podmiotów (zrzeszenia konsumentów i biznesowe, przedstawiciele
sektora bankowego i ubezpieczeniowego oraz prawnicy – adwokaci i notariusze), z
zadaniem przekazania grupie ekspertów praktycznej wiedzy na temat dostosowania
przepisów opracowanych w ramach studium wykonalności do potrzeb użytkowników.
Studium wykonalności zostało opublikowane 3 maja 2011 r., a nieformalne
konsultacje trwały do 1 lipca 2011 r.
·
Ocena skutków
W ocenie skutków poddano analizie siedem
wariantów politycznych nakreślonych w zielonej księdze. Sprawozdanie z oceny
skutków zawiera pełny opis i analizę tych wariantów.
Warianty te przedstawiały się następująco:
scenariusz wyjściowy (niezmieniona polityka), „zestaw narzędzi” dla prawodawcy,
zalecenie w sprawie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży,
rozporządzenie ustanawiające fakultatywne wspólne europejskie przepisy
dotyczące sprzedaży, dyrektywa (pełna lub minimalna harmonizacja) w sprawie
bezwzględnie obowiązujących europejskich przepisów dotyczących sprzedaży,
rozporządzenie ustanawiające europejskie prawo umów oraz rozporządzenie
ustanawiające europejski kodeks cywilny.
Po przeprowadzaniu analizy porównawczej wpływu
tych wariantów, w sprawozdaniu z oceny skutków przedstawiono wniosek, że cele
polityki zostałyby osiągnięte dzięki wariantom zakładającym: fakultatywny
jednolity reżim prawa umów, dyrektywę wprowadzającej pełną harmonizację oraz
rozporządzenie ustanawiające obowiązkowy jednolity reżim prawa umów. Chociaż
ostatnie dwa warianty ograniczyłyby znacząco koszty transakcyjne po stronie
przedsiębiorców oraz doprowadziły do stworzenia mniej skomplikowanego otoczenia
prawnego dla osób pragnących prowadzić handel transgraniczny, oznaczałyby
również znaczne obciążenia dla przedsiębiorców, ponieważ także ci z nich,
którzy zajmują się jedynie handlem krajowym, musieliby dostosować się do nowych
ram legislacyjnych. Koszty związane z zapoznaniem się z taki nowym obowiązkowym
reżimem byłyby szczególnie wysokie w porównaniu z wariantem zakładającym
fakultatywny jednolity reżim prawa umów, ponieważ ponieść musieliby je wszyscy
przedsiębiorcy. Fakultatywny jednolity reżim prawa umów spowodowałby przy tym
jedynie jednorazowe koszty dla tych przedsiębiorców, którzy chcieliby korzystać
z niego w handlu transgranicznym. Dlatego też uznano że fakultatywny jednolity
reżim prawa umów stanowi najbardziej proporcjonalne działanie, ponieważ
ograniczy koszty transakcyjne ponoszone przez przedsiębiorców eksportujących
towary do innych państw członkowskich, równocześnie zapewniając konsumentom
szerszy wybór produktów po niższych cenach. Równocześnie zwiększyłby on poziom
ochrony zapewnianej konsumentom dokonującym zakupów transgranicznych tym samym
budując ich zaufanie, ponieważ korzystaliby oni z tych samych praw w całej
Unii.
3.           Aspekty prawne wniosku
·
Krótki opis proponowanych działań
Wniosek przewiduje ustanowienie wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży. Harmonizuje on przepisy prawa
umów państw członkowskich nie poprzez zobowiązanie tych ostatnich do zmiany
obowiązującego krajowego prawa umów, lecz poprzez stworzenie w każdym z państw
członkowskich drugiego reżimu prawa umów na potrzeby umów objętych zakresem
wniosku, identycznego w całej Unii Europejskiej i mającego obowiązywać obok już
obowiązujących przepisów krajowego prawa umów. Wspólne europejskie przepisy
dotyczące sprzedaży będą stosowane dobrowolnie, za jednoznacznym porozumieniem
stron, do umów transgranicznych.
·
Podstawa prawna
Niniejszy wniosek został oparty na art. 114
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).
Wniosek przewiduje jeden jednolity zestaw w
pełni zharmonizowanych przepisów prawa umów, w tym przepisów o ochronie
konsumenta, w formie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży,
które mają być traktowane jako drugi reżim prawa umów w prawie krajowym każdego
państwa członkowskiego, dostępny na potrzeby transakcji transgranicznych za
ważnie zawartym porozumieniem stron. Takie porozumienie nie jest uznawane za
wybór prawa właściwego w rozumieniu przepisów prawa prywatnego
międzynarodowego, ani nie powinno być z nim mylone. Jest to raczej wybór
dokonywany w ramach prawa krajowego mającego zastosowanie według norm prawa
prywatnego międzynarodowego.
Rozwiązanie to służy ustanowieniu i
funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. Doprowadziłoby ono do usunięcia przeszkód w
korzystaniu z podstawowych swobód, które wynikają z różnic w prawie krajowym, w
szczególności z dodatkowych kosztów transakcyjnych i komplikacji prawnych, na
które skarżą się przedsiębiorcy zawierający transakcje transgraniczne, jak
również braku zaufania do przysługującego im prawa po stronie konsumentów
dokonujących zakupów w innym państwie UE – wszystkie te przeszkody mają
bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego i
ograniczają konkurencję.
Zgodnie z art. 114 ust. 3 TFUE wspólne
europejskie przepisy dotyczące sprzedaży zagwarantowałyby wysoki poziom ochrony
konsumentów poprzez ustanowienie własnych bezwzględnie obowiązujących norm
utrzymujących lub zwiększających poziom ochrony przysługującej konsumentom na
mocy obowiązującego unijnego prawa konsumenckiego.
·
Zasada pomocniczości
Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości
określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE).
Cel wniosku, tj. przyczynienie się do
właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, poprzez udostępnienie
fakultatywnego jednolitego zestawu norm prawa umów, ma wyraźny wymiar
transgraniczny i nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez
państwa członkowskie w ramach ich systemów krajowych.
Tak długo jak różnice w przepisach krajowego
prawa umów prowadzą do powstawania dodatkowych, znaczących kosztów
transakcyjnych w transakcjach transgranicznych, cel zakładający realizację
rynku wewnętrznego poprzez ułatwienie przedsiębiorcom ekspansji w zakresie
handlu transgranicznego, a konsumentom dokonywania zakupów transgranicznych,
nie może zostać w pełni osiągnięty.
Poprzez przyjęcie nieskoordynowanych środków
na szczeblu krajowym państwa członkowskie nie będą mogły usunąć dodatkowych
kosztów transakcyjnych i komplikacji prawnych wynikających z różnic w
przepisach krajowego prawa umów, z którymi borykają się przedsiębiorcy w handlu
transgranicznym w UE. Konsumenci będą nadal mieli ograniczony wybór i dostęp do
produktów z innych państw członkowskich. Nie będą mieli również zaufania
wynikającego ze znajomości przysługujących im praw.
Cel wniosku może zostać zatem lepiej
osiągnięty poprzez działanie na szczeblu Unii, zgodnie z zasadą pomocniczości.
Unia jest najlepiej predestynowana do zaradzenia problemom rozdrobnienia
przepisów poprzez przyjęcie środka w dziedzinie prawa umów zbliżającego
przepisy mające zastosowanie do transakcji transgranicznych. Ponadto w miarę
zmiany tendencji rynkowych, które skłaniają państwa członkowskie do
podejmowania niezależnych działań, polegających np. na regulowaniu wschodzącego
rynku treści cyfrowych, rozbieżności regulacyjne prowadzące do zwiększonych
kosztów transakcyjnych oraz luki w ochronie konsumentów przypuszczalnie jeszcze
wzrosną.
·
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności
określoną w art. 5 TUE.
Zakres wniosku ogranicza się do aspektów
powodujących rzeczywiste problemy w transakcjach transgranicznych i nie
rozciąga się na te aspekty, które najlepiej regulować prawem krajowym. W
odniesieniu do zakresu przedmiotowego wniosek zawiera przepisy regulujące prawa
i zobowiązania stron w okresie obowiązywania umowy, nie poruszając jednak
przykładowo kwestii norm dotyczących reprezentacji, będących mniej
prawdopodobnym źródłem sporów. Jeżeli chodzi o zakres terytorialny, wniosek
obejmuje sytuacje transgraniczne, w których problemem są dodatkowe koszty
transakcyjne i komplikacje prawne. Wreszcie, zakres podmiotowy wniosku
ogranicza się do transakcji, w których najczęściej pojawiają się problemy
związane z rynkiem wewnętrznym, tzn. stosunków biznesowych, w których
przynajmniej jedna ze stron to MŚP, jak również stosunków między
przedsiębiorcami i konsumentami. Umowy zawarte między jednostkami oraz umowy
między przedsiębiorcami, z których żaden nie jest MŚP nie zostały uwzględnione,
ponieważ nie wykazano potrzeby działania w zakresie tych rodzajów umów
transgranicznych. Rozporządzenie pozostawia państwom członkowskim swobodę
wyboru: mogą zdecydować się na udostępnienie stronom wspólnych europejskich
przepisów dotyczących sprzedaży także na potrzeby czysto krajowych transakcji
jak też umów zawartych między przedsiębiorcami, z których żaden nie należy do
MŚP.
Wniosek jest działaniem proporcjonalnym na tle
innych analizowanych rozwiązań, ze względu na fakultatywny i dobrowolny
charakter wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży. Oznacza to,
że jego zastosowanie zależy do zgody strony umowy, czyli od tego, czy uznają go
one za korzystny w przypadku określonej transakcji transgranicznej. Fakt, że
wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży stanowią fakultatywny zestaw
norm mających zastosowanie wyłącznie w sprawach transgranicznych, oznacza, że
mogą one doprowadzić do zmniejszenia przeszkód w handlu transgranicznym bez
ingerowania w głęboko zakorzenione krajowe systemy prawne i tradycje. Wspólne
europejskie przepisy dotyczące sprzedaży stanowić będą reżim fakultatywny,
dostępny obok obowiązujących norm prawa umów, nie zastępując tych ostatnich.
Zatem niniejszy środek legislacyjny sięga jedynie tak daleko, jak jest to
niezbędne dla stworzenia dalszych możliwości przedsiębiorcom i konsumentom na
jednolitym rynku.
·
Wybór instrumentów
Instrumentem wybranym dla tej inicjatywy jest
rozporządzenie ustanawiające fakultatywne wspólne europejskie przepisy
dotyczące sprzedaży.
Niewiążący instrument, taki jak zestaw
narzędzi dla unijnego prawodawcy lub zalecenie skierowane do państw
członkowskich, nie pozwoliłyby osiągnąć celu zakładającego poprawę tworzenia i
funkcjonowania rynku wewnętrznego. Dyrektywa lub rozporządzenie zastępujące
przepisy krajowe obowiązkowym europejskim prawem umów wykraczałyby za daleko,
ponieważ oznaczałyby konieczność ponoszenia przez krajowych przedsiębiorców,
którzy nie chcą prowadzić handlu transgranicznego, kosztów nierównoważonych
przez oszczędności, które uzyskać można wyłącznie przy zawieraniu transakcji
transgranicznych. Poza tym dyrektywa ustanawiająca normy minimalne
obowiązkowego europejskiego prawa umów nie byłaby właściwa, ponieważ nie
pozwoliłaby osiągnąć określonego poziomu pewności prawnej oraz niezbędnej
jednolitości, by zmniejszyć koszty transakcyjne.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Po przyjęciu wniosku Komisja ustanowi bazę
danych na potrzeby wymiany informacji dotyczących prawomocnych wyroków
odnoszących się do wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży oraz
innych przepisów rozporządzenia, jak również właściwych wyroków Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Koszty związane z tą bazą danych
przypuszczalnie wzrosną w miarę jak przybywać będzie takich prawomocnych
wyroków. Równocześnie Komisja zorganizuje sesje szkoleniowe dla praktykujących
prawników korzystających ze wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży[15].
Koszty te przypuszczalnie zmniejszą się wraz z upływem czasu, w miarę jak
szerzyć się będzie wiedza na temat funkcjonowania wspólnych europejskich
przepisów dotyczących sprzedaży.
5.           INFORMACJE DODATKOWE
·
Uproszczenie
Wniosek dotyczy fakultatywnego, drugiego
reżimu prawa umów, ma zatem tę przewagę, że nie zastępując przepisów krajowego
prawa umów w państwach członkowskich, umożliwia stronom korzystanie z
jednolitego zestawu norm prawa umów w całej UE. Ten samodzielny, jednolity
zestaw norm może umożliwić stronom rozwiązanie najbardziej powszechnych
problemów, które mogą wyniknąć w sytuacjach transgranicznych w związku z prawem
umów. Dlatego opcja ta pozwoliłaby przedsiębiorcom uniknąć konieczności
analizowania różnych przepisów krajowych. Aby ułatwić konsumentom zrozumienie
ich praw zapisanych we wspólnych europejskich przepisach dotyczących sprzedaży,
otrzymywaliby „standardową ulotkę informacyjną”, w której zostaliby
poinformowani o tych prawach.
Wreszcie, wniosek może zapewnić w przyszłości
spójność przepisów UE w innych dziedzinach polityki, w których istotne
znaczenie odgrywać będzie prawo umów.
·
Klauzula przeglądowa
Wniosek przewiduje dokonanie przeglądu
stosowania wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży oraz innych
przepisów rozporządzenia po 5 latach od daty jego wejścia w życie,
uwzględniając między innymi potrzebę dalszego rozszerzenia zakresu stosowania w
odniesieniu do umów między przedsiębiorcami lub ze względu na zmiany rynkowe i
technologiczne związane z treściami cyfrowymi, oraz przyszły rozwój unijnego
dorobku prawnego. W tym celu Komisja przedłoży sprawozdanie dla Parlamentu
Europejskiego, Rady oraz Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
któremu w razie potrzeby towarzyszyć będę wnioski dotyczące zmiany
rozporządzenia.
·
Europejski Obszar Gospodarczy
Proponowane rozporządzenie dotyczy kwestii
mającej znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego i w związku z tym
jego zakres powinien być rozszerzony na EOG.
·
Wyjaśnienie wniosku
Wniosek składa się z trzech głównych części:
rozporządzenia, załącznika I do rozporządzenia zawierającego normy prawa umów
(wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży) oraz załącznika II
zawierającego standardową ulotkę informacyjną.
A. Rozporządzenie
Artykuł 1 określa
cel i przedmiot rozporządzenia.
Artykuł 2 zawiera
listę definicji terminów użytych w rozporządzeniu. Część definicji istnieje już
we właściwym dorobku prawnym, jednak inne zostały zdefiniowane po raz pierwszy.

Artykuł 3 wyjaśnia
fakultatywny charakter norm prawa umów w umowach transgranicznych dotyczących
sprzedaży towarów, dostarczania treści cyfrowych i świadczenia usług
powiązanych.
Artykuł 4 określa
zakres terytorialny zastosowania rozporządzenia, który ogranicza się do umów
transgranicznych.
Artykuł 5 określa
zakres przedmiotowy umów sprzedaży towarów, dostarczania treści cyfrowych i
świadczenia usług powiązanych, takich jak instalacja i naprawa.
Artykuł 6 wyłącza
z zakresu zastosowania umowy mieszane i umowy sprzedaży ratalnej.
Artykuł 7 opisuje
podmiotowy zakres stosowania, który rozciąga się na umowy między
przedsiębiorcami i konsumentami oraz te umowy między przedsiębiorcami, w
których co najmniej jedna strona jest MŚP.
Artykuł 8
wyjaśnia, że wybór wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży
wymaga zawarcia przez strony odpowiedniego porozumienia. W umowach między
przedsiębiorcami i konsumentami wybór wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży jest ważny tylko wtedy, gdy zgoda została wyrażona przez konsumenta w
wyraźnym oświadczeniu, składanym osobno od oświadczenia wyrażającego zgodę na
zawarcie umowy.
Artykuł 9 zawiera
szereg wymogów informacyjnych na temat wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży w umowach między przedsiębiorcami a konsumentami. W
szczególności konsument powinien otrzymać ulotkę informacyjną zawartą w
załączniku 2.
Artykuł 10 wymaga
od państw członkowskich by dopilnowały, iż za naruszenie obowiązku
przestrzegania szczególnych wymogów ustanowionych w art. 8 i 9 przedsiębiorcom
będą grozić kary.
Artykuł 11
wyjaśnia, że konsekwencją ważnego wyboru wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży jest to, że stają się one jedynymi przepisami mającymi
zastosowanie do kwestii będących ich przedmiotem, a tym samym przepisy krajowe
nie mają do tych kwestii zastosowania. Wybór wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży ma skutki retroaktywne, obejmując wypełnienie obowiązku
udzielenia informacji przedkontraktowych oraz środki ochrony prawnej
przysługujące z tytułu niewypełnienia tego obowiązku.
Artykuł 12
wyjaśnia, że rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla wymogów informacyjnych
dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym[16].
Artykuł 13
przewiduje możliwość ustanowienia przez państwa członkowskie przepisów
udostępniających stronom wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży także
na potrzeby czysto krajowych transakcji jak też umów zawartych między
przedsiębiorcami, z których żaden nie należy do MŚP
Artykuł 14
zobowiązuje państwa członkowskie do przekazywania prawomocnych wyroków ich
sądów zawierających wykładnię wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży lub jakichkolwiek innych przepisów rozporządzenia. Komisja utworzy
bazę danych takich wyroków.
Artykuł 15 zawiera
klauzulę przeglądową.
Artykuł 16
przewiduje, że rozporządzenie wejdzie w życie dwudziestego dnia po jego
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
B. Załącznik I
Załącznik I zawiera tekst wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży
Część I „Przepisy wprowadzające” określa ogólne zasady prawa umów, których wszystkie strony muszą
przestrzegać w swoich transakcjach, takie jak dobra wiara i uczciwy obrót.
Zasada swobody umów gwarantuje również stronom, że, za wyjątkiem przepisów
określonych wyraźnie jako bezwzględnie obowiązujące, np. przepisów o ochronie
konsumentów, mogą one odstąpić od norm zawartych we wspólnych europejskich
przepisach dotyczących sprzedaży.
Część II „ Zawieranie wiążącej umowy” zawiera przepisy dotyczące prawa stron do otrzymania zasadniczych
informacji przedkontraktowych oraz reguły dotyczące trybu zawierania umów
między dwiema stronami. W tej części znajdują się również przepisy szczególne
dające konsumentom prawo do odstąpienia od umowy zawartej na odległość lub poza
lokalem przedsiębiorcy. Wreszcie, zawiera ona przepisy dotyczące unieważnienia
umowy z powodu błędu, podstępu, groźby lub wyzysku.
Część III „Ocena treści umowy” ogólnie określa, w jaki sposób należy interpretować postanowienia
umowne w przypadku wątpliwości. Zawiera ona również przepisy dotyczące treści i
skutków umowy, jak również wskazuje, jakie postanowienia umowne mogą być uznane
za nieuczciwe, a tym samym nieważne.
W części IV „Zobowiązania i środki ochrony
prawnej stron umowy sprzedaży” określono bliżej
specyficzne normy mające zastosowanie do umów sprzedaży i umów o dostarczenie
treści cyfrowych, zawierające zobowiązania sprzedawcy i kupującego. Część ta
zawiera również normy dotyczące środków ochrony prawnej z tytułu niewykonania
umowy przysługujących sprzedawcom i kupującym.
Część V „Zobowiązania i środki ochrony
prawnej stron umowy o świadczenie usług powiązanych”
dotyczy przypadków, w których sprzedawca świadczy określone usługi, takie jak
instalacja, naprawa lub konserwacja, blisko powiązane z umową sprzedaży lub
umową o dostarczenie treści cyfrowych. Część ta wyjaśnia jakie szczególne normy
mają zastosowanie w takiej sytuacji, w szczególności jakie są prawa i obowiązki
stron w ramach takiej umowy.
Część IV „Odszkodowanie i odsetki” zawiera wspólne normy uzupełniające w sprawie odszkodowania za szkody
oraz odsetki płatne od opóźnionych płatności.
Część VII „Zwrot”
wyjaśnia normy mające zastosowanie do zwrotów dokonywanych w przypadku
unieważnienia umowy lub odstąpienia od niej.
Część VIII „Przedawnienie” reguluje konsekwencje upływu czasu dla wykonywania praw
przysługujących na mocy umowy.
Dodatek I zawiera
wzór wskazówek dotyczących prawa do odstąpienia, które muszą zostać przekazane
przez przedsiębiorcę konsumentowi przed zawarciem umowy na odległość lub poza
lokalem przedsiębiorcy, podczas gdy Dodatek 2 zawiera wzór formularza
odstąpienia od umowy.
C. Załącznik II
Załącznik II obejmuje standardową ulotkę
informacyjną w sprawie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży,
która musi zostać przekazana przez przedsiębiorcę konsumentowi przed zawarciem
porozumienia o wykorzystaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży.
2011/0284 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I
RADY
w sprawie wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, w szczególności jego art. 114,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu
Ekonomiczno-Społecznego[17],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[18],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Nadal istnieją poważne utrudnienia w
transgranicznej działalności gospodarczej uniemożliwiające pełne wykorzystanie
potencjału rynku wewnętrznego w zakresie wzrostu i tworzenia miejsc pracy.
Obecnie wyłącznie jeden na dziesięciu unijnych przedsiębiorców eksportuje swoje
produkty w ramach Unii, a większość z tych, którzy to robią, wywozi towary
jedynie do niewielkiej liczby państw członkowskich. Spośród szerokiego
wachlarza utrudnień w handlu transgranicznym, w tym regulacji podatkowych,
wymogów administracyjnych, trudności w dostawie oraz różnic językowych i
kulturowych, przedsiębiorcy uznają, że trudności w ustaleniu przepisów obcego
prawa umów należą do najważniejszych barier w transakcjach między przedsiębiorcami
i konsumentami oraz transakcjach między przedsiębiorcami. Tracą na tym również
konsumenci, ze względu na ograniczoną ofertę towarów. Zatem różne krajowe
przepisy prawa umów utrudniają korzystanie z podstawowych swobód, takich jak
swoboda dostarczania towarów i świadczenia usług, oraz stanowią przeszkodę w
funkcjonowaniu i dalszym tworzeniu rynku wewnętrznego. Mogą one również
prowadzić do ograniczania konkurencji, w szczególności na rynkach mniejszych
państw członkowskich.
(2)
Umowy stanowią niezbędne narzędzie prawne każdej
transakcji gospodarczej. Jednakże konieczność ustalania lub negocjowania przez
przedsiębiorców prawa właściwego, wyszukiwania informacji o przepisach obcego
prawa właściwego, z czym często wiąże się konieczność ich tłumaczenia,
uzyskiwania porady prawnej, by zapoznać się z jego wymogami, oraz dostosowania
swoich umów do różnych przepisów krajowych mogących mieć zastosowanie w
transgranicznych transakcjach czyni handel transgraniczny bardziej złożonym i
kosztownym w porównaniu z handlem krajowym. Bariery związane z prawem umów
należą zatem do głównych czynników zniechęcających znaczną liczbę
przedsiębiorców nastawionych na eksport, do rozpoczęcia działalności w handlu
transgranicznym lub rozszerzenia jej na więcej państw członkowskich. Stanowią
one szczególnie trudną barierę dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), dla
których koszty wejścia na zagraniczne rynki są często bardzo wysokie w stosunku
do ich obrotów. W rezultacie przedsiębiorcy tracą możliwość uzyskania
oszczędności wynikających ze sprzedaży towarów i usług na podstawie jednego,
jednolitego prawa umów dla wszystkich przeprowadzanych transakcji
transgranicznych oraz, w środowisku online, za pośrednictwem jednej strony
internetowej.
(3)
Koszty transakcyjne związane z prawem umów, które,
jak wykazano, stanowią istotne obciążenie, oraz przeszkody prawne wynikające z
różnic między krajowymi imperatywnymi przepisami o ochronie konsumenta mają
bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego w zakresie transakcji
między przedsiębiorcami i konsumentami. Zgodnie z art. 6 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w
sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (rozporządzenie (WE) nr
593/2008)[19],
kiedy działalność przedsiębiorcy skierowana jest na konsumentów w innym
państwie, zastosowanie znajdą przepisy służące ochronie konsumentów państwa
członkowskiego zwykłego pobytu konsumenta, które zapewniają wyższy poziom
ochrony, i których zastosowanie nie może być umownie wyłączone, nawet jeśli
strony wybrały inne prawo właściwe. Przedsiębiorcy muszą zatem ustalić z
wyprzedzeniem, czy prawo konsumenta przewiduje wyższą ochronę oraz dopilnować,
by ich umowa była zgodna z wymogami tego prawa. Poza tym, w handlu
elektronicznym konieczne jest dostosowanie stron internetowych celem
uwzględnienia wymogów zawartych w mających zastosowanie obcych przepisach o
umowach z udziałem konsumentów, co pociąga za sobą dalsze koszty. Dokonana już
harmonizacja prawa konsumenckiego na szczeblu Unii doprowadziła do pewnego
zbliżenia przepisów w niektórych dziedzinach. Nadal jednak istnieją znaczne
różnice między prawem poszczególnych państw członkowskich; obecny etap
harmonizacji pozostawia państwom członkowskim szeroki wybór wariantów w
zakresie tego, jak wypełnić wymogi wynikające z przepisów Unii oraz jaki poziom
ochrony konsumenta zapewnić.
(4)
Bariery związane z prawem umów utrudniające
przedsiębiorcom pełne wykorzystanie potencjału rynku wewnętrznego działają
również na niekorzyść konsumentów. Mniej intensywny handel transgraniczny
oznacza przywóz mniejszej ilości towarów i mniejszą konkurencję. Konsumenci
mogą być poszkodowani wskutek ograniczonego wyboru towarów po wyższych cenach,
zarówno dlatego, że mniej zagranicznych przedsiębiorców będzie im bezpośrednio
oferować swoje produkty i usług, jak również pośrednio, ze względu na
ograniczenie transgranicznego obrotu między przedsiębiorcami w skali hurtowej.
Podczas gdy transgraniczne zakupy mogłyby przynieść istotne korzyści
gospodarcze w postaci bogatszej i lepszej oferty, również wielu konsumentów
unika takich zakupów, ze względu na brak pewności co do przysługujących im
praw. Niektóre z głównych obaw konsumentów dotyczą prawa umów, np. tego, czy
przysługiwałaby im odpowiednia ochrona w przypadku zakupu wadliwych produktów.
W rezultacie znaczna liczba konsumentów woli dokonywać zakupów w kraju, nawet
jeśli oznacza to mniejszy wybór lub wyższe ceny.
(5)
W dodatku konsumenci, którzy pragną skorzystać na
różnicach cen między państwami członkowskimi poprzez zakup od przedsiębiorcy z
innego państwa członkowskiego, napotykają często na trudności spowodowane
odmową sprzedaży ze strony przedsiębiorcy. Chociaż handel elektroniczny
znacznie ułatwił wyszukiwanie ofert, jak również porównywanie cen i innych
warunków niezależnie od siedziby przedsiębiorcy, przedsiębiorcy, którzy nie
chcą prowadzić handlu transgranicznego, odrzucają bardzo często zamówienia
zagranicznych konsumentów.
(6)
Różnice między prawem umów poszczególnych państw
stanowią zatem barierę uniemożliwiającą konsumentom i przedsiębiorcom czerpanie
korzyści z rynku wewnętrznego. Bariery te mogłyby zostać znacząco zmniejszone
gdyby umowy mogły opierać się na jednolitym zestawie norm prawa umów,
niezależnie od siedziby stron. Taki jednolity zestaw norm prawa umów powinien
obejmować cały cykl trwania umowy, a zatem obejmować aspekty mające największe
znaczenie przy zawieraniu umowy. Powinien on również obejmować w pełni
zharmonizowane przepisy służące ochronie konsumentów.
(7)
Różnice w prawie umów poszczególnych państw oraz
ich wpływ na handel transgraniczny prowadzą również do ograniczenia
konkurencji. W warunkach mało intensywnego handlu transgranicznego panuje
mniejsza konkurencja, a zatem mniejsza zachęta dla przedsiębiorców, by byli
bardziej innowacyjni oraz poprawiali jakość swoich produktów lub obniżali ceny.
W szczególności w mniejszych państwach członkowskich, w których funkcjonuje
niewielka liczba krajowych konkurentów, decyzja zagranicznych przedsiębiorców,
by powstrzymać się od wejścia na te rynki ze względu na koszty i komplikacje,
może prowadzić do ograniczenia konkurencji na tych rynkach, co ma wymierny
wpływ na ofertę i ceny dostępnych produktów. Ponadto bariery w handlu
transgranicznym mogą również zagrozić konkurencji między MŚP i większymi
firmami. Ze względu na znaczny wpływ kosztów transakcyjnych w porównaniu z
obrotem, MŚP przypuszczalnie znacznie częściej powstrzymują się od wchodzenia
na obcy rynek niż ich więksi konkurenci.
(8)
Aby pokonać te bariery związane z prawem umów
strony powinny mieć możliwość uzgodnienia, że ich umowy będą podlegać
jednolitemu zestawowi norm prawa umów mających to samo znaczenie i tą samą
wykładnię we wszystkich państwach członkowskich – wspólnych przepisów
dotyczących sprzedaży. Te wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży
powinny stanowić dodatkową opcję zwiększającą pole wyboru stron, możliwą do
wykorzystania kiedy tylko strony wspólnie uznają, że będzie ona użyteczna,
rzeczywiście ułatwiając handel transgraniczny i pozwalając uniknąć kosztów
transakcyjnych i alternatywnych, jak również innych przeszkód w handlu
transgranicznym związanych z prawem umów. Powinny być one podstawą stosunku
umownego wyłącznie wtedy, gdy strony wspólnie zdecydują się na skorzystanie z
nich.
(9)
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne
europejskie przepisy dotyczące sprzedaży. Harmonizuje ono przepisy prawa umów
państw członkowskich nie poprzez zobowiązanie tych ostatnich do zmiany
obowiązującego krajowego prawa umów, lecz poprzez stworzenie w każdym z państw
członkowskich drugiego reżimu prawa umów na potrzeby umów objętych zakresem stosowania
rozporządzenia. Ten drugi reżim powinien być identyczny w całej Unii i
funkcjonować obok obowiązujących norm krajowego prawa umów. Wspólne europejskie
przepisy dotyczące sprzedaży powinny być stosowane dobrowolnie, za jednoznacznym
porozumieniem stron, do umów transgranicznych.
(10)
Porozumienie o wykorzystaniu wspólnych europejskich
przepisów dotyczących sprzedaży powinno być wyborem dokonywanym w zastosowaniu właściwego
prawa krajowego określonego na podstawie rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 lub, w odniesieniu do obowiązków
udzielenia informacji przedkontraktowych, na podstawie rozporządzenia 864/2007
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa
właściwego dla zobowiązań pozaumownych (rozporządzenie (WE) nr 864/2007)[20], lub jakiejkolwiek innej
właściwej normy kolizyjnej. Porozumienie o wykorzystaniu wspólnych europejskich
przepisów dotyczących sprzedaży nie powinno zatem być traktowane jako wybór
prawa właściwego w rozumieniu norm kolizyjnych ani być z tym wyborem mylone i
powinno obowiązywać bez uszczerbku dla wspomnianych norm kolizyjnych.
Rozporządzenie nie będzie zatem wpływać na obowiązujące normy kolizyjne.
(11)
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży
powinny obejmować kompletny zestaw w pełni zharmonizowanych bezwzględnie wiążących
przepisów o ochronie konsumentów. Zgodnie z art. 114 ust. 3 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, powinny one zapewniać wysoki poziom ochrony
konsumentów w celu zwiększenia zaufania konsumentów do wspólnych europejskich
przepisów dotyczących sprzedaży, a tym samym zachęcić ich do zawierania umów
transgranicznych na tej podstawie. Wspólne przepisy powinny utrzymywać lub
zwiększać poziom ochrony przysługującej konsumentom na mocy unijnego prawa
konsumenckiego.
(12)
Ponieważ wspólne europejskie przepisy dotyczące
sprzedaży zawierają kompletny zestaw w pełni zharmonizowanych bezwzględnie wiążących
przepisów o ochronie konsumentów, nie będzie różnic między przepisami państw
członkowskich w omawianej dziedzinie tam, gdzie strony zdecydują się skorzystać
z tych wspólnych przepisów. W związku z tym art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE)
nr 593/2008, który opiera się założeniu, że poziom ochrony konsumentów w
państwach członkowskich jest zróżnicowany, nie ma praktycznego znaczenia dla
kwestii objętych zakresem stosowania wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży.
(13)
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży
powinny zostać udostępnione na potrzeby umów transgranicznych, ponieważ to w
ich kontekście różnice między krajowymi przepisami prowadzą do komplikacji i
dodatkowych kosztów, zniechęcając strony do nawiązania stosunków umownych.
Transgraniczny charakter umowy należy ocenić na podstawie miejsca zwykłego
pobytu stron w umowach między przedsiębiorcami. W umowach między
przedsiębiorcami a konsumentami wymóg transgraniczności powinien być spełniony,
jeżeli ogólny adres wskazany przez konsumenta, adres dostawy towarów, lub
adres, na jaki ma być wystawiona faktura wskazany przez konsumenta znajdują się
w jednym z państw członkowskich, ale nie w tym państwie, w którym
przedsiębiorca ma swoje miejsce zwykłego pobytu.
(14)
Wykorzystanie wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży nie powinno ograniczać się do sytuacji transgranicznych z
udziałem wyłącznie państw członkowskich, lecz powinno być dostępne także na
potrzeby ułatwienia handlu między państwami członkowskimi i państwami trzecimi.
W przypadku gdy w transakcji biorą udział konsumenci z państw trzecich,
porozumienie o wykorzystaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży w Unii Europejskiej, które oznaczałaby dla nich wybór prawa obcego,
powinno podlegać obowiązującym normom kolizyjnym.
(15)
Przedsiębiorcy zawierający czysto krajowe, jak
również transgraniczne transakcje handlowe mogą uznać za użyteczne
wykorzystanie jednej, jednolitej umowy we wszystkich swoich transakcjach.
Dlatego też państwa członkowskie powinny mieć swobodę, jeżeli chodzi o
możliwość udostępnienia wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży
również na potrzeby użytku czysto krajowego.
(16)
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży
powinny być dostępne w szczególności na potrzeby sprzedaży ruchomości, w tym,
gdy dane towary mają zostać wytworzone lub wyprodukowanie, ponieważ z ekonomicznego
punktu widzenia jest to najważniejszy rodzaj umowy o szczególnym potencjale w
zakresie intensyfikacji transgranicznej wymiany handlowej, w szczególności w
handlu elektronicznym.
(17)
Dla odzwierciedlenia wzrastającego znaczenia
gospodarki cyfrowej zakres stosowania wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży powinien także obejmować umowy o dostarczenie treści
cyfrowych. Liczba transakcji polegających na przekazaniu treści cyfrowych do
przechowywania, przetwarzania lub udostępniania i wielokrotnego użytku, na
przykład poprzez pobieranie muzyki, rośnie szybko i ma ogromny potencjał
dalszego wzrostu, nadal jednak odbywa się w warunkach znacznego zróżnicowania
przepisów i niepewności prawnej. Wspólne europejskie przepisy dotyczące
sprzedaży powinny zatem obejmować dostarczanie treści cyfrowych, niezależnie od
tego, czy dana treść jest dostarczana na materialnym nośniku.
(18)
Treści cyfrowe są często dostarczane nie w zamian
za cenę, lecz w połączeniu z innymi opłaconymi towarami lub usługami, w tym za
świadczenia o charakterze niepieniężnym, takie jak udostępnienie danych
osobowych, lub też bezpłatnie, w kontekście strategii marketingowej (w nadziei,
że konsument nabędzie później dodatkowe lub bardziej wyrafinowane produkty z
zakresu treści cyfrowych). Ze względu na tę specyficzną strukturę rynku oraz
fakt, że wady dostarczonych treści cyfrowych mogą zaszkodzić interesom
gospodarczym konsumentów niezależnie od tego, na jakich warunkach treści te
zostały dostarczone, wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny
być dostępne niezależnie od tego, czy za dane treści cyfrowe zapłacono cenę.
(19)
W celu zapewnienia maksymalnej wartości dodanej
wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, ich przedmiotowy zakres
stosowania powinien objąć również niektóre usługi świadczone przez sprzedawcę,
bezpośrednio i blisko związane z konkretnymi towarami lub treściami cyfrowymi
dostarczanymi na podstawie wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży i w praktyce często ujmowane w tej samej lub powiązanej umowie
zawieranej w tym samym czasie; dotyczy to w szczególności naprawy, konserwacji
lub instalacji towarów lub treści cyfrowych.
(20)
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży
nie powinny obejmować żadnych umów powiązanych, na mocy których kupujący nabywa
towary lub otrzymuje usługi od osoby trzeciej. Zastosowanie wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży nie byłoby tutaj właściwe,
ponieważ osoba trzecia nie jest stroną porozumienia między umawiającymi się
stronami dotyczącego wykorzystania wspólnych przepisów dotyczących sprzedaży.
Umowa powiązana zawarta z osobą trzecią powinna podlegać odpowiedniemu prawu
krajowemu, mającemu zastosowanie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 593/2008 i
rozporządzeniem (WE) nr 864/2007 lub jakimikolwiek innymi właściwymi normami
kolizyjnymi.
(21)
Aby zaradzić istniejącym problemom w zakresie rynku
wewnętrznego i konkurencji w sposób precyzyjny i proporcjonalny, zakres osobowy
wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży powinien zostać skoncentrowany
na stronach, które obecnie zniechęcane są do zagranicznych transakcji ze
względu na zróżnicowanie krajowych przepisów prawa umów mające znaczący,
negatywny wpływ na handel transgraniczny. Powinien on zatem obejmować wszystkie
transakcje między przedsiębiorcami i konsumentami oraz umowy między
przedsiębiorcami, w których przynajmniej jedną ze stron jest MŚP, w oparciu o
zalecenie Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji
mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw[21]. Nie powinno to jednak
ograniczać możliwości przyjęcia przez państwa członkowskie przepisów
udostępniających wspólne przepisy na potrzeby umów między przedsiębiorcami, z
których żaden nie jest MŚP. W każdym razie, w transakcjach między
przedsiębiorcami, przedsiębiorcy mają pełną swobodę umów i zachęca się ich, by
sporządzając własne postanowienia umowne, opierali się na wspólnych
europejskich przepisach dotyczących sprzedaży.
(22)
Porozumienie stron umowy jest niezbędne do
zastosowania wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży. W
przypadku transakcji między przedsiębiorstwami i konsumentami porozumienie to
powinno podlegać rygorystycznym wymogom. Ponieważ w praktyce to najczęściej
przedsiębiorca zaproponuje skorzystanie ze wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży, wymogi te powinny gwarantować, by konsumenci byli w
pełni świadomi faktu, że wyrażają zgodę na skorzystanie z przepisów innych niż
te, które obowiązują w jego prawie krajowym. Dlatego też zgoda konsumenta
powinna być dopuszczalna jedynie w formie wyraźnego oświadczenia, składanego
osobno w stosunku do oświadczenia wyrażającego zgodę na zawarcie umowy. Nie
może być zatem możliwości składania oferty skorzystania ze wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży jako jednego z postanowień
zawieranej umowy, a w szczególności jako elementu ogólnych warunków umownych
stosowanych przez przedsiębiorcę. Przedsiębiorca powinien przekazać
konsumentowi potwierdzenie wyrażenia zgody na skorzystanie ze wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży na trwałym nośniku.
(23)
Zgoda konsumenta na skorzystanie ze wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży powinna być nie tylko świadoma,
lecz również opierać się na odpowiedniej wiedzy. Dlatego też przedsiębiorca
powinien nie tylko zwrócić uwagę konsumenta na to, że zamierza skorzystać ze
wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, lecz także udzielić mu
informacji o charakterze tych przepisów i najważniejszych ich cechach. Aby
ułatwić to zadanie przedsiębiorcom, unikając tym samym niepotrzebnych obciążeń
administracyjnych, jak również w celu zapewnienia spójności co do zakresu i
jakości informacji przekazywanych konsumentów, przedsiębiorcy powinni
dostarczyć im standardową ulotkę informacyjną zawartą w niniejszym rozporządzeniu,
a tym samym łatwo dostępną we wszystkich językach urzędowych Unii. Jeżeli nie
ma możliwości dostarczenia konsumentowi ulotki informacyjnej, na przykład w
kontekście rozmowy telefonicznej, lub gdy przedsiębiorca nie dostarczył ulotki
informacyjnej, zgoda na skorzystanie ze wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży nie powinna wiązać konsumenta dopóki nie otrzyma on
ulotki informacyjnej wraz z potwierdzeniem umowy, a następnie wyraźnie wyrazi
swoją zgodę.
(24)
W celu zapobieżenia selektywnemu stosowaniu
niektórych elementów wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży,
które mogłoby naruszyć równowagę między prawami i zobowiązaniami stron oraz
negatywnie wpłynąć na poziom ochrony konsumentów, wybór powinien dotyczyć
wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży jako całości, a nie
jedynie określonej ich części.
(25)
W przypadkach, w których do umowy miałaby normalnie
zastosowanie Konwencja Narodów Zjednoczonych o międzynarodowej sprzedaży
towarów, wybór wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży powinien
oznaczać zgodę stron umowy na wyłączenie zastosowania tej konwencji.
(26)
Normy zawarte we wspólnych europejskich przepisach
dotyczących sprzedaży powinny obejmować te kwestie prawa umów, które mają
praktyczne znaczenie podczas cyklu trwania tych rodzajów umów, które należą do
zakresu przedmiotowego i podmiotowego wspólnych przepisów, w szczególności umów
zawartych online. Obok praw i zobowiązań stron oraz środków ochrony prawnej
przysługujących w przypadku niewykonania umowy wspólne europejskie przepisy
dotyczące sprzedaży powinny zatem regulować: obowiązki w zakresie informacji
przedkontraktowych, zawarcie umowy (w tym wymogi formalne), prawo odstąpienia
od umowy i jego konsekwencje, uchylenie się od skutków umowy wynikające z
błędu, podstępu lub wyzysku (oraz konsekwencje takiego uchylenia się),
wykładnię, treść i skutki umowy, ocenę i konsekwencje nieuczciwych postanowień
umownych, zwrot świadczeń po uchyleniu się od skutków umowy lub rozwiązaniu jej
oraz przedawnienie i prekluzję praw. Powinny one określać sankcje dostępne w
przypadku naruszenia wszystkich zobowiązań oraz obowiązków powstających w
zakresie ich stosowania.
(27)
Wszystkie kwestie o charakterze umownym lub
pozaumownym, które nie zostały ujęte we wspólnych europejskich przepisach
dotyczących sprzedaży regulowane są przepisami prawa krajowego obowiązującymi
poza wspólnymi europejskimi przepisami dotyczącymi sprzedaży, mającymi
zastosowanie na mocy rozporządzenia (WE) nr 593/2008 i rozporządzenia (WE) nr
864/2007 lub jakichkolwiek innych właściwych norm kolizyjnych. Kwestie te
obejmują, przykładowo, osobowość prawną, nieważność umowy wynikającą z braku
zdolności do czynności prawnych, sprzeczność z prawem lub dobrymi obyczajami,
określenie języka umowy, kwestie niedyskryminacji, reprezentację, wielość
dłużników i wierzycieli, zmianę stron, w tym cesję, potrącenie i połączenie,
prawo rzeczowe, w tym przeniesienie własności, prawo własności intelektualnej i
prawo deliktów. Ponadto kwestia tego, czy można łącznie dochodzić
konkurencyjnych roszczeń umownych i pozaumownych, pozostaje poza zakresem
wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży.
(28)
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży
nie powinny regulować żadnej kwestii leżącej poza zakresem prawa umów.
Niniejsze rozporządzenie powinno się stosować bez uszczerbku dla prawa Unii oraz
krajowego w odniesieniu do wszelkich takich kwestii. Przykładowo obowiązki
informacyjne nakładane w celu ochrony bezpieczeństwa i higieny lub środowiska
naturalnego powinny pozostać poza zakresem wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży. Niniejsze rozporządzenie powinno również być stosowane bez
uszczerbku dla wymogów informacyjnych określonych w dyrektywie 2006/123/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na
rynku wewnętrznym[22].

(29)
            W przypadku zawarcia ważnego porozumienia o korzystaniu ze wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, jedynie wspólne europejskie
przepisy dotyczące sprzedaży powinny regulować kwestie należące do ich zakresu.
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny być interpretowane
niezależnie, zgodnie z utrwalonymi zasadami wykładni przepisów Unii.
Zagadnienia objęte zakresem wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży, które nie zostały w nich wyraźnie uregulowane, powinny być
rozstrzygane wyłącznie na podstawie wykładni samych przepisów, bez sięgania do
innych norm. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny być
interpretowane na podstawie zasad i celów leżących u podstaw ich przyjęcia oraz
wszystkich zawartych w nich norm.
(30)
Zasadą przewodnią, na której powinny się opierać
wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży, jest swoboda umów. Autonomia
stron powinna być ograniczona wyłącznie w koniecznych przypadkach i tylko w
niezbędnym zakresie, w szczególności w celu ochrony konsumenta. Jeżeli zachodzi
potrzeba, należy wyraźnie zaznaczyć, że dane przepisy mają charakter
bezwzględnie wiążący.
(31)
Zasada dobrej wiary i uczciwego obrotu powinna
stanowić wytyczną dla sposobu współpracy stron. Ponieważ niektóre przepisy
stanowią szczególny wyraz ogólnej zasady dobrej wiary i uczciwego obrotu,
powinny one mieć pierwszeństwo przed zasadą ogólną. Zasada ogólna nie powinna
zatem być wykorzystywana do zmiany określonych praw i obowiązków stron
zapisanych w przepisach szczególnych. Konkretne wymogi wynikające z zasady
dobrej wiary i uczciwego obrotu powinny zależeć, między innymi, od relatywnego
poziomu wiedzy specjalistycznej stron i dlatego powinny być odmienne w transakcjach
przedsiębiorców z konsumentami oraz w transakcjach między przedsiębiorcami. W
transakcjach między przedsiębiorcami należy w tym kontekście uwzględnić
praktykę handlową stosowaną w konkretnej sytuacji.
(32)
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny
zmierzać do ochrony ważnej umowy, kiedy tylko jest to możliwe i właściwe,
uwzględniając słuszne interesy stron.
(33)
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży
powinny określać odpowiednio wyważone rozwiązania uwzględniające słuszne
interesy stron w zakresie wyboru i korzystania ze środków ochrony prawnej
przysługujących w razie niewykonania umowy. W umowach między przedsiębiorcami i
konsumentami system środków ochrony prawnej powinien odzwierciedlać fakt, że
niezgodność z umową towarów, treści cyfrowych lub usług należy do zakresu
odpowiedzialności przedsiębiorcy.
(34)
Aby zwiększyć pewność prawną przez publiczne
udostępnienie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i sądów
krajowych zawierającego wykładnię wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży lub innych publicznie dostępnych przepisów niniejszego
rozporządzenia, Komisja powinna stworzyć bazę danych zawierającą właściwe
prawomocne orzeczenia. Aby umożliwić realizację tego zadania państwa
członkowskie powinny zagwarantować szybkie przekazywanie takich krajowych
orzeczeń Komisji.
(35)
Należy również dokonać przeglądu funkcjonowania
wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży lub innych przepisów
niniejszego rozporządzenia po pięciu latach od rozpoczęcia ich stosowania.
Przegląd powinien uwzględniać między innymi potrzebę dalszego rozszerzenia
zakresu ich stosowania w odniesieniu do umów między przedsiębiorcami lub ze
względu na zmiany rynkowe i technologiczne związane z treściami cyfrowymi, oraz
przyszły rozwój dorobku wspólnotowego.
(36)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie
przyczynienie się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, poprzez
udostępnienie jednolitego zestawu norm prawa umów, który można wykorzystywać do
transakcji transgranicznych na terytorium całej Unii, nie może zostać
osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i dlatego możliwe
jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie
z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie
z zasadą proporcjonalności, określoną we wspomnianym artykule, niniejsze
rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego
celu.
(37)
Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa
podstawowe i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw
podstawowych Unii Europejskiej, a dokładniej w jej art. 16, 38 i 47.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel i przedmiot
1.
Niniejsze rozporządzenie ma na celu poprawę
warunków tworzenia i funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez udostępnienie
jednolitego zestawu norm prawa umów określonych w załączniku I („wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży”). Normy te mogą być
wykorzystywane, za porozumieniem stron, w transgranicznych transakcjach polegających
na sprzedaży towarów, dostarczaniu treści cyfrowych oraz świadczeniu usług
powiązanych.
2.
Niniejsze rozporządzenie umożliwia przedsiębiorcom
oparcie się na wspólnym zestawie norm oraz wykorzystywanie tych samych postanowień
umownych we wszystkich transakcjach transgranicznych, ograniczając tym samym
niepotrzebne koszty, przy równoczesnym zagwarantowaniu dużej pewności prawna.
3.
W odniesieniu do umów między przedsiębiorcami a
konsumentami niniejsze rozporządzenie zawiera kompleksowy zestaw norm
chroniących konsumenta w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów
oraz zwiększenia ich zaufania do rynku wewnętrznego i zachęcenia ich do
dokonywania transgranicznych zakupów.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje
się poniższe definicje:
a)           „umowa” oznacza porozumienie mające
stanowić źródło zobowiązań lub wywołujące inne skutki prawne;
b)           „dobra wiara i uczciwy obrót”
oznacza normę zachowania cechującego się uczciwością, otwartością i
uwzględnianiem interesów drugiej strony danej transakcji lub stosunku;
c)           „szkoda” oznacza szkodę majątkową i
niemajątkową, w formie bólu i cierpienia, z wyłączeniem innych form szkód
niemajątkowych, takich jak pogorszenie jakości życia i utrata przyjemności;
d)           „wzorzec umowy” oznacza postanowienia
umowne opracowane z wyprzedzeniem dla szeregu transakcji z udziałem różnych
stron, które nie zostały indywidualnie uzgodnione przez strony w rozumieniu
art. 7 wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży;
e)           „przedsiębiorca” oznacza każdą osobę
fizyczną lub prawną działającą w celach związanych z jej działalnością
handlową, rzemieślniczą albo inną działalnością gospodarczą lub zawodową;
f)            „konsument” oznacza każdą osobę
fizyczną działającą w celach, które nie mieszczą się w ramach jej działalności
handlowej, rzemieślniczej albo innej działalności gospodarczej lub zawodowej;
g)           „odszkodowanie” oznacza kwotę
pieniędzy, które mogą przysługiwać osobie jako wyrównanie strat, krzywd lub
innych szkód;
h)           „towary” oznaczają ruchome
przedmioty materialne; nie obejmują natomiast:
(i) energii elektrycznej i gazu ziemnego; oraz
(ii) wody i innych rodzajów gazu, chyba że zostały
wystawione na sprzedaż w ograniczonej objętości lub ustalonej ilości:
i)            „cena” oznacza pieniądze należne w
zamian za sprzedane towary, dostarczone treści cyfrowe lub wyświadczone usługi
powiązane;
j)            „treści cyfrowe” oznaczają dane
wytwarzane i dostarczane w formie cyfrowej, niezależnie od tego, czy ich
właściwości zostały określone przez konsumenta, w tym treści wizualne, dźwiękowe,
treści w formie obrazów lub pisma, gry cyfrowe, oprogramowanie i treści cyfrowe
umożliwiające personalizację istniejącego sprzętu lub oprogramowania; nie
obejmują natomiast:
(i) usług finansowych, w tym usług bankowości
internetowej;
(ii) doradztwa prawnego lub finansowego w formie
elektronicznej;
(iii) elektronicznych usług zdrowotnych;
(iv) usług i sieci łączności elektronicznej oraz
powiązanych zasobów i usług;
v) gier hazardowych;
(vi) tworzenia nowych treści cyfrowych oraz zmiany
istniejących treści cyfrowych przez konsumentów lub innych form interakcji z
dziełami innych użytkowników;
k)           „umowa sprzedaży” oznacza każdą
umowę, na mocy której przedsiębiorca („sprzedawca”) przenosi lub zobowiązuje się
przenieść własność towarów na inną osobę („kupującego”), a kupujący płaci lub
zobowiązuje się zapłacić cenę towarów; obejmuje to umowę o dostawę towarów,
które mają zostać wytworzone lub wyprodukowane, nie obejmuje zaś umów sprzedaży
zawartych w ramach postępowania egzekucyjnego lub w inny sposób związanych z
wykonywaniem władzy publicznej;
l)            „umowa sprzedaży konsumenckiej”
oznacza umowę sprzedaży, w której sprzedawcą jest przedsiębiorca, a kupującym
jest konsument;
m)          „usługa powiązana” oznacza każdą
usługę związaną z towarami lub treściami cyfrowymi, taką jak instalacja,
konserwacja lub naprawa albo inny rodzaj przekształcenia, świadczoną przez
sprzedawcę towarów lub dostawcę treści cyfrowych na podstawie umowy sprzedaży,
umowy o dostarczenie treści cyfrowych lub odrębnej umowy o świadczenie usług powiązanych
zawartej w tym samym czasie co umowa sprzedaży lub umowa o dostarczenie treści
cyfrowych; nie obejmują natomiast:
(i) usług transportowych,
(ii) usług szkoleniowych,
(iii) usług obsługi telekomunikacyjnej; oraz
(iv) usługi finansowych;
n)           „usługodawca” oznacza sprzedawcę
towarów lub dostawcę treści cyfrowych, który zobowiązuje się świadczyć na rzecz
klienta usługę powiązaną z tymi towarami lub treściami cyfrowymi;
o)           „klient” oznacza każdą osobę
nabywającą usługę powiązaną;
p)           „umowa zawierana na odległość”
oznacza każdą umowę między przedsiębiorcą a konsumentem zawieraną w ramach
zorganizowanego systemu sprzedaży na odległość bez jednoczesnej obecności
przedsiębiorcy lub, w przypadku gdy jest on osobą prawną, osoby fizycznej
reprezentującej przedsiębiorcę, i konsumenta, z wyłącznym wykorzystaniem przez
cały okres jej zawierania jednego lub większej liczby środków porozumiewania
się na odległość;
q)           „umowa zawierana poza lokalem
przedsiębiorcy” oznacza każdą umowę między przedsiębiorcą a konsumentem:
(i) zawieraną poza lokalem przedsiębiorcy przy
jednoczesnej obecności przedsiębiorcy lub, w przypadku gdy jest on osobą
prawną, osoby fizycznej reprezentującej przedsiębiorcę, i konsumenta, lub zawieraną
na podstawie oferty złożonej przez konsumenta w takich okolicznościach; lub
(ii) zawieraną w lokalu przedsiębiorcy lub przy
pomocy jakichkolwiek środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio po
tym, jak osobiście i indywidualnie zwrócono się do konsumenta w miejscu, które
nie jest lokalem przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności
przedsiębiorcy, lub, w przypadku gdy jest on osobą prawną, osoby fizycznej
reprezentującej przedsiębiorcę, i konsumenta; lub
(iii) zawieraną podczas wyjazdu zorganizowanego
przez przedsiębiorcę lub, w przypadku gdy jest on osobą prawną, osobę fizyczną
reprezentującą przedsiębiorcę, w celu promowania i sprzedaży towarów,
dostarczenia treści cyfrowych lub świadczenia usług powiązanych konsumentowi;
r)            „lokal przedsiębiorcy” oznacza:
(i) każdą nieruchomość, w której przedsiębiorca
stale prowadzi działalność, lub
(ii) każdy ruchomy lokal, w którym przedsiębiorca
stale prowadzi działalność;
s)            „gwarancja handlowa” oznacza każde
zobowiązanie przedsiębiorcy lub producenta wobec konsumenta, oprócz wypełnienia
obowiązków prawnych ciążących na nim na mocy art. 106 w przypadku braku
zgodności, do zwrotu zapłaconej ceny albo wymiany, naprawy lub serwisowania
towarów lub treści cyfrowych, jeśli nie odpowiadają one specyfikacji lub nie
spełniają innych wymogów niezwiązanych ze zgodnością określonych w oświadczeniu
gwarancyjnym lub w odpowiedniej reklamie dostępnej w momencie zawarcia umowy
lub przed jej zawarciem;
t)            „trwały nośnik” oznacza każdy
nośnik, który umożliwia stronie przechowywanie informacji kierowanych do niej
osobiście, w sposób który da jej do nich wgląd w przyszłości przez okres
odpowiedni do celów, jakim te informacje służą, i który pozwala na odtworzenie
przechowywanych informacji w niezmienionej postaci;
u)           „licytacja publiczna” oznacza metodę
sprzedaży, w której towary lub treści cyfrowe są oferowane przez przedsiębiorcę
konsumentom, którzy osobiście uczestniczą lub mają możliwość osobistego
uczestnictwa w aukcji, w ramach przejrzystej procedury składania
konkurencyjnych ofert w trakcie prowadzonej przez organizatora licytacji, i w
której zwycięski oferent jest zobowiązany do zakupu danych towarów lub treści
cyfrowych;
v)           „norma bezwzględnie obowiązująca”
oznacza przepis, którego stosowania strony nie mogą wyłączyć, jak również nie
mogą ograniczyć stosowania tego przepisu lub jego skutku;
w)          „wierzyciel” oznacza osobę, która
może żądać spełnienia świadczenia, pieniężnego lub niepieniężnego, od innej
osoby, dłużnika;
x)           „dłużnik” oznacza osobę zobowiązaną
do spełnienia świadczenia, pieniężnego lub niepieniężnego, na rzecz innej
osoby, wierzyciela;
y)           „zobowiązanie” oznacza obowiązek
świadczenia jednej strony stosunku prawnego na rzecz drugiej strony.
Artykuł 3
Fakultatywny charakter wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży
Strony mogą uzgodnić poddanie ich
transgranicznych umów sprzedaży towarów, dostarczania treści cyfrowych oraz
świadczenia usług powiązanych wspólnym europejskim przepisom dotyczącym
sprzedaży, w zakresie terytorialnym, przedmiotowym i podmiotowym określonym w
art. 4-7.
Artykuł 4
Umowy transgraniczne
1.
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży
mogą być wykorzystywane do umów transgranicznych.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia umowa między
przedsiębiorcami jest umową transgraniczną, jeżeli strony mają miejsce zwykłego
pobytu w różnych państwach, z których przynajmniej jedno jest państwem
członkowskim.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia umowa między
przedsiębiorcą a konsumentem jest umową transgraniczną, jeżeli:
a)      adres podany przez konsumenta, adres
dostawy towarów lub adres, na który wystawiana jest faktura, znajdują się w
innym państwie niż państwo zwykłego pobytu przedsiębiorcy; oraz
b)      przynajmniej jedno z tych państw jest
państwem członkowskim.
4.
Do celów niniejszego rozporządzenia za miejsce
zwykłego pobytu spółek i innych jednostek organizacyjnych, posiadających lub
nieposiadających osobowości prawnej, uznaje się miejsce siedziby ich głównego
organu zarządzającego. Miejscem zwykłego pobytu przedsiębiorcy będącego osobą
fizyczną jest główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej tej osoby.
5.
Jeżeli umowa została zawarta w ramach działalności
oddziału, agencji lub innego zakładu przedsiębiorcy, siedziba danego oddziału,
agencji lub innego zakładu uznawana jest za miejsce zwykłego pobytu
przedsiębiorcy.
6.
Do celów ustalenia, czy umowa ma charakter
transgraniczny, właściwym momentem jest moment uzgodnienia wykorzystania
wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży.
Artykuł 5
Umowy, w których wykorzystywać można wspólne przepisy dotyczące sprzedaży
Wspólne europejskie przepisy dotyczące
sprzedaży można wykorzystywać w:
a)           umowach sprzedaży;
b)           umowach o dostarczenie treści
cyfrowych – niezależnie od tego czy zostały one dostarczone na materialnym
nośniku – które użytkownik może przechowywać, przetwarzać lub, uzyskiwać do
nich dostęp, i ponownie wykorzystywać, przy czym nie ma znaczenia to, czy
treści cyfrowe zostały dostarczone w zamian za zapłatę ceny;
c)           umowach o świadczenie usług
powiązanych, niezależnie od tego, czy za usługi te ustalono odrębną cenę.
Artykuł 6
Wyłączenie umów mieszanych oraz umów związanych z kredytem konsumenckim
1.
Wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży nie można wykorzystywać w umowach mieszanych obejmujących
jakiekolwiek elementy poza sprzedażą towarów, dostarczaniem treści cyfrowych i
świadczeniem usług powiązanych w rozumieniu art. 5.
2.
Wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży nie można wykorzystywać do umów między przedsiębiorcą a konsumentem,
w których przedsiębiorca udziela lub obiecuje udzielić konsumentowi kredytu w
formie odroczenia płatności, pożyczki lub podobnego instrumentu finansowego.
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży można wykorzystywać do umów
między przedsiębiorcą a konsumentem, jeżeli towary, treści cyfrowe lub usługi
powiązane tego samego rodzaju są dostarczane w sposób ciągły, a konsument płaci
za takie towary, treści cyfrowe lub usługi powiązane przez okres ich
dostarczania w ratach.
Artykuł 7
Strony umowy
1.
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży
mogą być wykorzystywane jedynie wtedy, gdy sprzedawca towarów lub dostawca
treści cyfrowych jest przedsiębiorcą. W przypadkach, w których wszystkie strony
umowy są przedsiębiorcami, wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży
mogą być wykorzystywane, jeżeli co najmniej jedna z tych stron jest małym lub
średnim przedsiębiorstwem („MŚP”).
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia MŚP jest
przedsiębiorcą, który:
a)      zatrudnia mniej niż 250 osób; oraz
b)      ma roczny obrót nieprzekraczający 50 mln
EUR lub całkowity bilans roczny nieprzekraczający 43 mln EUR, lub, w przypadku
MŚP mającego miejsce zwykłego pobytu w państwie członkowskim, którego walutą
nie jest euro lub w państwie trzecim, równowartości tych kwot w walucie tego
państwa członkowskiego lub państwa trzeciego.
Artykuł 8
Porozumienie o wykorzystaniu wspólnych przepisów dotyczących sprzedaży
1.
Wykorzystanie wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży wymaga odpowiedniego porozumienia stron. Istnienie
takiego porozumienia i jego ważność ustala się na podstawie ust. 2 i 3 niniejszego
artykułu oraz art. 9 i innych właściwych przepisów we wspólnych europejskich
przepisach dotyczących sprzedaży.
2.
W stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem
porozumienie o wykorzystaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży jest ważne tylko wtedy, gdy zgoda została wyrażona przez konsumenta w
wyraźnym oświadczeniu, składanym odrębnie od oświadczenia wyrażającego zgodę na
zawarcie umowy. Przedsiębiorca dostarcza konsumentowi potwierdzenie tego
porozumienia na trwałym nośniku.
3.
W stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem
wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży nie mogą być wybrane
częściowo, lecz jedynie w całości.
Artykuł 9
Standardowa ulotka informacyjna w umowach między przedsiębiorcą a
konsumentem
1.
W stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem,
oprócz obowiązku udzielenia informacji przedkontraktowych ustanowionego we
wspólnych europejskich przepisach dotyczących sprzedaży, przedsiębiorca zwraca
uwagę konsumenta na zamiar stosowania wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży przed zawarciem umowy poprzez wyraźne przekazanie
konsumentowi ulotki informacyjnej zawartej w załączniku II. Jeżeli umowa o
wykorzystaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży zawierana
jest przez telefon lub innymi metodami, które nie pozwalają dostarczyć
konsumentowi ulotki informacyjnej, lub jeśli przedsiębiorca nie dostarczył
konsumentowi ulotki informacyjnej, konsument nie jest związany umową do czasu
otrzymania potwierdzenia, o którym mowa w art. 8 ust. 2, do którego dołączona
jest ulotka informacyjna, i następnie wyrażenia przez niego zgody na
wykorzystanie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży.
2.
Ulotka informacyjna, o której mowa w ust. 1,
zawiera, w razie dostarczenia w formie elektronicznej, link do strony
internetowej, na której można bezpłatnie zapoznać się z tekstem wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, lub, we wszystkich innych
okolicznościach, adres takiej strony.
Artykuł 10
Kary za naruszenie szczególnych wymogów
Państwa członkowskie określają kary za
naruszenie przez przedsiębiorców zawierających umowy z konsumentami wymogów
określonych w art. 8 i 9 oraz podejmują wszystkie środki niezbędne do
zapewnienia, by kary te były stosowane. Przewidziane w tym celu kary są
skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie przekazują
Komisji stosowne przepisy nie później niż do [rok od daty rozpoczęcia
stosowania niniejszego rozporządzenia] i jak najszybciej powiadamiają ją o
wszelkich późniejszych zmianach w tych przepisach.
Artykuł 11
Konsekwencje wykorzystania wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży
Jeżeli strony porozumiały się co do
wykorzystania w umowie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży i
porozumienie zostało ważnie zawarte, jedynie te przepisy regulują kwestie
będące ich przedmiotem. O ile umowa została rzeczywiście zawarta, wspólne
europejskie przepisy dotyczące sprzedaży regulują również wypełnienie obowiązku
udzielenia informacji przedkontraktowych oraz środki ochrony prawnej
przysługujące z tytułu niewypełnienia tego obowiązku.
Artykuł 12
Wymogi informacyjne wynikające z dyrektywy usługowej
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez
uszczerbku dla wymogów informacyjnych ustanowionych w przepisach krajowych
służących transpozycji przepisów dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku
wewnętrznym, które uzupełniają wymogi informacyjne ustanowione we wspólnych
europejskich przepisach dotyczących sprzedaży.
Artykuł 13
Opcje
dla państw członkowskich
Państwo członkowskie może zezwolić na
wykorzystanie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży w:
a)           umowach, w których miejsce zwykłego
pobytu przedsiębiorców, lub, w przypadku umowy między przedsiębiorcą i konsumentem,
miejsce zwykłego pobytu przedsiębiorcy, adres wskazany przez konsumenta, adres
dostawy towarów lub adres, na jaki wystawiana jest faktura, znajdują się w tym
państwie członkowskim; lub
b)           umowach, w których wszystkie strony
są przedsiębiorcami, ale żadna z nich nie jest MŚP w rozumieniu art. 7 ust. 2.
Artykuł 14
Przekazywanie wyroków stosujących niniejsze rozporządzenie
1.
Państwa członkowskie zapewniają przekazywanie
Komisji bez nieuzasadnionej zwłoki prawomocnych wyroków swoich sądów
stosujących przepisy niniejszego rozporządzenia.
2.
Komisja ustanawia system umożliwiający zapoznawanie
się informacjami dotyczącymi wyroków, o których mowa w ust. 1, jak również właściwymi
wyrokami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. System ten jest publicznie
dostępny.
Artykuł 15
Przegląd
1.
Do … [cztery lata od daty rozpoczęcia stosowania
niniejszego rozporządzenia] państwa członkowskie przekazują Komisji
informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności na
temat poziomu akceptacji wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży, zakresu, w jakim wywołały one spory prawne oraz aktualnego stanu
różnic w poziomie ochrony konsumenta między wspólnymi europejskimi przepisami
dotyczącymi sprzedaży i prawem krajowym. Informacja ta obejmuje kompleksowy
przegląd orzecznictwa sądów krajowych dokonujących wykładni wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży.
2.
Do … [pięć lat od daty rozpoczęcia stosowania
niniejszego rozporządzenia] Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu,
Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu szczegółowe sprawozdanie
zawierające przegląd funkcjonowania niniejszego rozporządzenia oraz
uwzględniając między innymi potrzebę dalszego rozszerzenia zakresu stosowania,
jeśli chodzi o umowy między przedsiębiorstwami, o zmiany rynkowe i
technologiczne związane z treściami cyfrowymi, oraz przyszły rozwój dorobku
wspólnotowego.
Artykuł 16
Wejście w życie i stosowanie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie
dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.
2.
Stosuje się je od [ sześć miesięcy od daty
wejścia w życie].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i
jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
WSPÓLNE EUROPEJSKIE PRZEPISY DOTYCZĄCE SPRZEDAŻY
SPIS TREŚCI
Część I Przepisy wstępne.............................................................................................................. 5
Rozdział 1 Zasady ogólne i stosowanie.......................................................................................... 5
Oddział 1 Zasady ogólne............................................................................................................... 5
Oddział 2 Stosowanie................................................................................................................... 5
Część II Zawieranie wiążącej umowy............................................................................................ 5
Rozdział 2 Informacje przedkontraktowe....................................................................................... 5
Oddział 1 Informacje przedkontraktowe udzielane
przez przedsiębiorcę w transakcjach z konsumentem 5
Oddział 2 Informacje przedkontraktowe udzielane
przez przedsiębiorcę w transakcjach z innym przedsiębiorcą  5
Oddział 3: Umowy zawierane drogą elektroniczną......................................................................... 5
Oddział 4 Obowiązek zapewnienia poprawności udzielanych
informacji......................................... 5
Oddział 5 Środki ochrony prawnej w przypadku
naruszenia obowiązków informacyjnych.............. 5
Rozdział 3 Zawarcie umowy.......................................................................................................... 5
Rozdział 4 Prawa odstąpienia w umowach
zawieranych na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa między
przedsiębiorcami i konsumentem................................................................................................... 5
Rozdział 5 Wady oświadczenia woli.............................................................................................. 5
Część III Ocena treści umowy...................................................................................................... 5
Rozdział 6 Wykładnia................................................................................................................... 5
Rozdział 7 Treść i skutki............................................................................................................... 5
Rozdział 8 Nieuczciwe postanowienia umowne.............................................................................. 5
Oddział 1 Przepisy ogólne............................................................................................................. 5
Oddział 2 Nieuczciwe postanowienia w umowach
między przedsiębiorcą a konsumentem.............. 5
Oddział 3 Nieuczciwe postanowienia w umowach
zawieranych między przedsiębiorcami................ 5
Part IV Zobowiązania i środki ochrony prawnej
stron umowy sprzedaży lub umowy o dostarczenie treści cyfrowych      5
Rozdział 9 Przepisy ogólne............................................................................................................ 5
Rozdział 10 Zobowiązania sprzedawcy.......................................................................................... 5
Oddział 1 Przepisy ogólne............................................................................................................. 5
Oddział 2 Wydanie....................................................................................................................... 5
Oddział 3 Zgodność towarów i treści cyfrowych............................................................................ 5
Rozdział 11 Środki ochrony prawnej przysługujące
kupującemu.................................................... 5
Oddział 1 Przepisy ogólne............................................................................................................. 5
Oddział 2 Sanacja świadczenia przez sprzedawcę.......................................................................... 5
Oddział 3 Żądanie spełnienia świadczenia...................................................................................... 5
Oddział 4 Powstrzymanie się kupującego ze
spełnieniem świadczenia............................................. 5
Oddział 5 Rozwiązanie.................................................................................................................. 5
Oddział 6 Obniżenie ceny.............................................................................................................. 5
Oddział 7 Wymogi zbadania i zawiadomienia w
umowie między przedsiębiorcami.......................... 5
Rozdział 12 Zobowiązania kupującego.......................................................................................... 5
Oddział 1 Przepisy ogólne............................................................................................................. 5
Oddział 2 Zapłata ceny................................................................................................................. 5
Oddział 3 Odbiór wydanych towarów........................................................................................... 5
Rozdział 13 Środki ochrony prawnej przysługujące
sprzedawcy..................................................... 5
Oddział 1 Przepisy ogólne............................................................................................................. 5
Oddział 2 Żądanie spełnienia świadczenia...................................................................................... 5
Oddział 3 Powstrzymanie się przez sprzedawcę ze
spełnieniem świadczenia................................... 5
Oddział 4 Rozwiązanie.................................................................................................................. 5
Rozdział 14 Przejście ryzyka......................................................................................................... 5
Oddział 1 Przepisy ogólne............................................................................................................. 5
Oddział 2 Przejście ryzyka w umowach sprzedaży
konsumenckiej................................................. 5
Oddział 3 Przejście ryzyka w umowach między
przedsiębiorcami................................................... 5
Część V Zobowiązania i środki ochrony prawnej
stron umowy o świadczenie usług powiązanych... 5
Rozdział 15 Zobowiązania i środki ochrony
prawnej stron............................................................. 5
Oddział 1 Zastosowanie niektórych ogólnych norm
dotyczących umów sprzedaży.......................... 5
Oddział 2 Zobowiązania usługodawcy........................................................................................... 5
Oddział 3 Zobowiązania klienta..................................................................................................... 5
Oddział 4 Środki ochrony prawnej................................................................................................ 5
Część VI Odszkodowanie i odsetki............................................................................................... 5
Rozdział 16 Odszkodowanie i odsetki........................................................................................... 5
Oddział 1 Odszkodowanie............................................................................................................ 5
Oddział 2: Odsetki od opóźnionych płatności
przepisy ogólne........................................................ 5
Oddział 3 Opóźnione płatności przedsiębiorców............................................................................ 5
Część VII Zwrot świadczeń.......................................................................................................... 5
Rozdział 17 Zwrot........................................................................................................................ 5
Część VIII Przedawnienie............................................................................................................. 5
Rozdział 18 Przedawnienie............................................................................................................ 5
Oddział 1 Przepisy ogólne............................................................................................................. 5
Oddział 2 Terminy przedawnienia i rozpoczęcie
ich biegu............................................................... 5
Oddział 3 Wydłużenie terminów przedawnienia.............................................................................. 5
Oddział 4 Odnowienie terminów przedawnienia............................................................................. 5
Oddział 5 Skutki przedawnienia.................................................................................................... 5
Oddział 6 Zmiana poprzez porozumienie........................................................................................ 5
Dodatek 1.................................................................................................................................... 5
Dodatek 2.................................................................................................................................... 5
Część I    Przepisy
wstępne
Rozdział 1 Zasady
ogólne i stosowanie
Oddział 1        Zasady ogólne
Artykuł 1
Swoboda umów
1.
Strony mają swobodę zawarcia umowy oraz ustalenia
jej treści w granicach określonych wszelkimi mającymi zastosowanie normami
bezwzględnie wiążącymi.
2.
Jeżeli niniejsze przepisy nie stanowią inaczej,
strony mogą wyłączyć stosowanie wspólnych europejskich przepisów dotyczących
sprzedaży lub uchylić bądź zmienić ich skutki.
Artykuł 2
Dobra wiara i uczciwy obrót
1.
Każda ze stron ma obowiązek postępowania zgodnie z
zasadą dobrej wiary i uczciwego obrotu.
2.
Naruszenie tego obowiązku przez stronę może spowodować
niemożność skorzystania przez nią z prawa, środka ochrony prawnej lub zarzutu,
który normalnie by jej przysługiwał, lub też może uczynić ją odpowiedzialną za
wszelkie szkody poniesione wskutek tego naruszenia przez drugą stronę.
3.
Strony nie mogą wyłączyć stosowania niniejszego
artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Artykuł 3
 Współdziałanie
Strony są zobowiązane do współdziałania ze
sobą w takim zakresie, w jakim można tego oczekiwać w celu wykonania ich
zobowiązań umownych.
Oddział 2        Stosowanie
Artykuł 4
Wykładnia
1.
Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży interpretuje
się niezależnie, zgodnie z ich celami i zasadami leżącymi u ich podstaw.
2.
Kwestie, które należą do zakresu wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, ale nie zostały w nich wyraźnie
uregulowane, rozstrzyga się zgodnie z celami i zasadami leżącymi u ich podstaw
oraz ogółem ich przepisów, bez odwoływania się do prawa krajowego, które
miałoby zastosowanie w braku porozumienia o wykorzystaniu wspólnych europejskich
przepisów dotyczących sprzedaży ani do jakiegokolwiek innego prawa.
3.
W przypadku istnienia normy ogólnej i normy
szczególnej mających zastosowanie do konkretnej sytuacji należącej do zakresu
normy ogólnej, w przypadku sprzeczności przeważa norma szczególna.
Artykuł 5
Kryterium rozsądnej oceny
1.
Oceny tego, czy coś jest rozsądne dokonuje się
obiektywnie, uwzględniając charakter i cel umowy, okoliczności sprawy oraz
zwyczaje i praktyki w danych branżach lub zawodach.
2.
Wszelkie odniesienia do tego, czego można oczekiwać
od określonej osoby lub w określonej sytuacji dotyczą rozsądnych oczekiwań.
Artykuł 6
Swobodny wybór formy
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów wspólnych
europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, umowa, oświadczenie lub
jakakolwiek inna czynność uregulowana niniejszym aktem nie muszą być
sporządzone ani poświadczone w żadnej szczególnej formie.
Artykuł 7
Postanowienia umowne nieuzgodnione indywidualnie
1.
Postanowienie umowne nie jest indywidualnie
uzgodnione, jeżeli zostało zaproponowane przez jedną ze stron, a druga strona
nie mogła mieć wpływu na jego treść.
2.
Jeżeli jedna strona proponuje drugiej stronie postanowienia
umowne, spośród których druga strona może dokonać wyboru, postanowienie nie
jest uznawane za uzgodnione indywidualnie jedynie dlatego, że druga strona
wybrała dane postanowienie spośród zaproponowanych.
3.
Na stronie, która twierdzi, że postanowienie umowne
zaproponowane jako element wzorca umowy było później przedmiotem indywidualnych
negocjacji, spoczywa ciężar dowodu, że tak było.
4.
W umowie pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem na
przedsiębiorcy spoczywa ciężar dowodu, że postanowienie umowne przez niego
zaproponowane było uzgodnione indywidualnie.
5.
W umowie pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem
postanowienia umowne przygotowane przez osobę trzecią są uważane za
zaproponowane przez przedsiębiorcę, chyba że to konsument wprowadził je do
umowy.
Artykuł 8
Rozwiązanie umowy
1.
„Rozwiązanie umowy” oznacza doprowadzenie do
ustania praw i zobowiązań stron wynikających z umowy, z wyjątkiem tych
wynikających z postanowień umowy dotyczących rozstrzygania sporów lub innych
postanowień, które mają obowiązywać po rozwiązaniu.
2.
Należne płatności i odszkodowania za niewykonanie
zobowiązania przed rozwiązaniem pozostają wymagalne. Jeżeli rozwiązanie od umowy
następuje z powodu niewykonania zobowiązania lub przewidywanego niewykonania
zobowiązania, strona rozwiązująca umowę ma również prawo do odszkodowania za
to, co druga strona miała wykonać w przyszłości.
3.
Skutki rozwiązania od umowy dotyczące zwrotu ceny i
towarów lub treści cyfrowych oraz innych skutków restytucyjnych uregulowane są
przepisami dotyczącymi zwrotu w rozdziale 17.
Artykuł 9
Umowy mieszane
1.
Jeżeli umowa przewiduje zarówno sprzedaż towarów
lub dostarczenie treści cyfrowych, jak i świadczenie usługi powiązanej,
przepisy części IV stosuje się do zobowiązań i środków ochrony prawnej stron występujących
jako sprzedający i kupujący towary lub treści cyfrowe, a przepisy części V
stosuje się do zobowiązań i środków ochrony prawnej stron występujących jako
usługodawcy i klienci.
2.
Jeśli w umowie objętej zakresem ust. 1 zobowiązania
umowne sprzedawcy i usługodawcy mają być wykonane w oddzielnych częściach lub
są w inny sposób podzielne, a istnieje podstawa do rozwiązania, z powodu
niewykonania zobowiązania, części umowy, której można przyporządkować część
ceny, kupujący i klient mogą rozwiązać umowę jedynie w odniesieniu do tej
części.
3.
Ustępu 2 nie stosuje się, jeżeli nie można
oczekiwać od kupującego i klienta przyjęcia wykonania pozostałych części lub też
charakter niewykonania zobowiązania uzasadnia rozwiązanie umowy w całości.
4.
Jeśli zobowiązania umowne sprzedawcy i usługodawcy
są niepodzielne lub gdy nie można przyporządkować części ceny do niewykonanej
części umowy, kupujący i klient mogą rozwiązać umowę tylko wtedy, gdy charakter
niewykonania zobowiązania uzasadnia rozwiązanie umowy w całości.
Artykuł 10
Zawiadomienie
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do zawiadomień
dokonywanych w jakimkolwiek celu na podstawie wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży i na podstawie umowy. „Zawiadomienie” obejmuje
przekazanie jakiegokolwiek oświadczenia mającego na celu wywołanie skutków
prawnych lub przekazanie informacji do celów prawnych.
2.
Zawiadomienie może zostać dokonane w każdy sposób
właściwy w danych okolicznościach.
3.
Zawiadomienie staje się skuteczne w momencie
dotarcia do adresata, chyba że przewiduje skutek późniejszy.
4.
Zawiadomienie dociera do adresata:
a)      w momencie, w którym zostało dostarczone
adresatowi;
b)      w momencie, w którym zostało dostarczone
do miejsca prowadzenia działalności adresata, lub, jeżeli nie ma on takiego
miejsca prowadzenia działalności albo zawiadomienie skierowane jest do
konsumenta, do miejsca zwykłego pobytu adresata;
c)      w przypadku zawiadomienia przekazywanego
pocztą elektroniczną lub w innej indywidualnej wiadomości, w momencie, w którym
adresat może się z nim zapoznać; lub
d)      w momencie, w którym w inny sposób udostępniono
je adresatowi w takim miejscu i w taki sposób, że można było oczekiwać, iż
zapozna się on z nim bez nieuzasadnionej zwłoki.
Zawiadomienie dociera do adresata po spełnieniu
jednego z wymogów wynikających z lit. a), b), c) lub d), zależnie od tego, co
nastąpi najwcześniej.
5.
Zawiadomienie jest bezskuteczne, jeżeli jego odwołanie
dotarło do adresata przed zawiadomieniem lub w tym samym czasie.
6.
W stosunkach między przedsiębiorcą i konsumentem
strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania ust. 3 i 4 ani
uchylić lub zmienić ich skutków.
Artykuł 11
Obliczanie terminów
1.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się do
obliczania terminów do wszelkich celów wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3-7:
a)      termin oznaczony w dniach rozpoczyna się
z początkiem pierwszej godziny pierwszego dnia oraz kończy się z upływem ostatniej
godziny ostatniego dnia terminu;
b)      termin oznaczony w tygodniach, miesiącach
lub latach rozpoczyna się z początkiem pierwszej godziny pierwszego dnia
terminu oraz kończy się z upływem ostatniej godziny dnia tygodnia, który nazwą odpowiada
początkowemu dniowi terminu, lub dnia miesiąca, który datą odpowiada
początkowemu dniowi terminu; z zastrzeżeniem, że gdy, w przypadku terminów
oznaczonych w miesiącach lub latach, takiego dnia w ostatnim miesiącu nie ma –
termin kończy się z upływem ostatniej godziny ostatniego dnia tego miesiąca.
3.
Jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach,
tygodniach, miesiąca lub latach jest pewne zdarzenie, działanie lub określony
moment, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym wystąpiło to zdarzenie,
działanie lub nadszedł określony moment.
4.
Terminy obejmują soboty, niedziele i dni wolne od
pracy, chyba że dni te zostały wyraźnie wyłączone lub gdy terminy wyrażone są w
dniach roboczych.
5.
Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności
przypada w miejscu, w którym nakazane działanie ma zostać wykonane, na sobotę,
niedzielę lub dzień wolny od pracy, termin upływa z końcem ostatniej godziny
następnego dnia roboczego. Powyższego przepisu nie stosuje się do terminów
obliczanych wstecz od danej daty lub zdarzenia.
6.
Jeżeli określona osoba wysyła drugiej osobie
dokument określający termin, w czasie którego adresat ma odpowiedzieć lub
wykonać inne działanie, ale dokument nie wskazuje początku biegu tego terminu,
i w braku odmiennych wskazań, termin jest liczony od momentu, w którym dokument
dotarł do adresata.
7.
Do celów niniejszego artykułu:
a)      „dzień wolny od pracy” w odniesieniu do
państwa członkowskiego lub części państwa członkowskiego Unii Europejskiej oznacza
każdy dzień wyznaczony jako taki dla takiego państwa członkowskiego lub jego
części w wykazie opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; oraz
b)      „dni robocze” oznaczają wszystkie dni
poza sobotami, niedzielami i dniami wolnymi od pracy.
Artykuł 12
Jednostronne oświadczenia lub zachowanie
1.
Jednostronne oświadczenie wskazujące na określony
zamiar jest interpretowane tak, jak powinno być zrozumiane przez osobę, do
której zostało skierowane.
2.
Jeżeli osoba składająca oświadczenie miała zamiar nadać
użytemu wyrażeniu specjalne znaczenie a druga strona była lub powinna być tego
świadoma, wyrażenie interpretuje się w sposób zamierzony przez osobę składającą
oświadczenie.
3.
Artykuły 59-65 stosuje się odpowiednio do wykładni jednostronnych
oświadczeń wyrażających zamiar.
4.
Przepisy dotyczące wad oświadczenia woli zawarte w
rozdziale 5 stosuje się odpowiednio do jednostronnych oświadczeń wyrażających
zamiar.
5.
Wszelkie odniesienia do oświadczenia, o którym mowa
w niniejszym artykule dotyczą również zachowania, które może być uznawane za
równoznaczne z oświadczeniem.
Część II   Zawieranie
wiążącej umowy
Rozdział 2 Informacje
przedkontraktowe
Oddział 1        Informacje
przedkontraktowe udzielane przez przedsiębiorcę w transakcjach z konsumentem
Artykuł 13
Obowiązek udzielenia informacji przy zawieraniu umów na odległość lub poza
lokalem przedsiębiorstwa
1.
Przedsiębiorca zawierający umowę na odległość lub
umowę zawieraną poza lokalem przedsiębiorstwa ma obowiązek udzielenia
konsumentowi w jasny i zrozumiały sposób, przed zawarciem umowy lub związaniem
konsumenta ofertą, następujących informacji:
a)      główne właściwości towarów, treści
cyfrowych lub usług powiązanych, które mają zostać dostarczone lub świadczone,
w zakresie odpowiednim do środka porozumiewania się oraz danych towarów, treści
cyfrowych lub usług powiązanych;
b)      o łącznej cenie i dodatkowych opłatach
oraz kosztach, zgodnie z art. 14;
c)      o danych identyfikacyjnych i adresie
przedsiębiorcy, zgodnie z art. 15;
d)      o postanowieniach umownych, zgodnie z
art. 16;
e)      o prawie odstąpienia od umowy, zgodnie z
art. 17;
f)       w odpowiednich przypadkach, o istnieniu
i warunkach pomocy technicznej i usług zapewnianych przez przedsiębiorcę po
sprzedaży, gwarancjach handlowych oraz zasadach rozpatrywania reklamacji;
g)      w odpowiednich przypadkach, o możliwości
skorzystania z alternatywnych mechanizmów rozstrzygania sporów, którym podlega
przedsiębiorca oraz o metodach skorzystania z nich;
h)      w odpowiednich przypadkach o
funkcjonalności treści cyfrowych, w tym o stosowanych technicznych środkach
zabezpieczających; oraz
i)       w odpowiednich przypadkach, o wszelkich
możliwościach interoperacyjności treści cyfrowych ze sprzętem i
oprogramowaniem, o których przedsiębiorca wie lub powinien wiedzieć.
2.
Udzielone informacje, poza adresem wymaganym
zgodnie z ust. 1 lit. c), stanowią integralną część umowy i mogą być zmieniane
wyłącznie za jednoznaczną zgodą stron.
3.
W odniesieniu do umowy zawieranej na odległość,
informacje wymagane w niniejszym artykule muszą:
a)      zostać podane lub udostępnione
konsumentowi w sposób odpowiadający wykorzystywanym środkom porozumiewania się
na odległość;
b)      być sporządzone prostym i zrozumiałym
językiem; oraz
c)      o ile dostarczane są na trwałym nośniku,
być czytelne.
4.
W odniesieniu do umowy zawieranej poza lokalem
przedsiębiorstwa, informacje wymagane w niniejszym artykule muszą:
a)      być przekazane na papierze, lub, za zgodą
konsumenta, na innym trwałym nośniku; oraz
b)      być czytelne i sporządzone prostym,
zrozumiałym językiem.
5.
Niniejszego artykułu nie stosuje się do umów:
a)      o dostarczanie środków spożywczych,
napojów lub innych towarów przeznaczonych do bieżącego spożycia w gospodarstwie
domowym dostarczanych często i regularnie przez przedsiębiorcę do miejsca
zamieszkania, pobytu lub pracy konsumenta;
b)      zawieranych przy wykorzystaniu automatów
sprzedających bądź zautomatyzowanych lokali handlowych;
c)      zawieranych poza lokalem
przedsiębiorstwa, jeżeli cena, lub, w przypadku równoczesnego zawarcia wielu
umów, łączna cena wynikająca z umów nie przekracza kwoty 50 EUR lub jej
równowartości w uzgodnionej umownie walucie.
Artykuł 14
Informacje o cenie i dodatkowych opłatach i kosztach
1.
Informacje, które maja zostać udzielone na
podstawie art. 13 ust. 1 lit. b), muszą obejmować:
a)      łączną cenę towarów, treści cyfrowych lub
usług powiązanych, uwzględniającą podatki, lub też, w przypadku towarów, treści
cyfrowych lub usług o właściwościach uniemożliwiających rozsądne obliczenie
ceny z góry, sposób, w jaki cena ma zostać obliczona; oraz
b)      w odpowiednich przypadkach, wszelkie
dodatkowe opłaty frachtowe, przewozowe lub pocztowe oraz wszelkie inne koszty,
lub też, jeżeli nie da się ich z góry rozsądnie obliczyć, fakt, że takie opłaty
i koszty mogą zostać naliczone.
2.
W przypadku umowy zawartej na czas nieoznaczony lub
umowy przewidującej abonament łączna cena musi obejmować łączną cenę za okres
rozliczeniowy. Jeżeli z tytułu tych umów pobierana jest stała opłata, łączna
cena musi obejmować łączną miesięczną cenę. Jeżeli łącznej ceny nie można z
góry rozsądnie obliczyć, musi zostać podany sposób obliczania ceny.
3.
W odpowiednich przypadkach przedsiębiorca musi
poinformować konsumenta o koszcie wykorzystania środków porozumiewania się na
odległość na potrzeby zawarcia umowy w przypadku, gdy nie jest on obliczany
zgodnie ze stawką podstawową
Artykuł 15
Dane identyfikacyjne i adres przedsiębiorcy
Informacje, które mają zostać udzielone na
podstawie art. 13 ust. 1 lit. c), muszą obejmować:
a)           dane identyfikacyjne przedsiębiorcy,
takie jak firma;
b)           adres geograficzny siedziby
przedsiębiorcy;
c)           numer telefonu, faksu i, w miarę
dostępności, adres poczty elektronicznej, pozwalające konsumentowi na szybkie
skontaktowanie się z przedsiębiorcą i skuteczne porozumiewanie się z nim;
d)           w odpowiednich przypadkach, dane
identyfikacyjne i adres geograficzny innego przedsiębiorcy, w imieniu którego
dany przedsiębiorca działa; oraz
e)           jeżeli jest ona inna od adresu
podanego zgodnie z lit. b) i d) niniejszego artykułu, adres geograficzny przedsiębiorcy
a także, w odpowiednich przypadkach, adres geograficzny przedsiębiorcy, w
którego imieniu działa i do którego konsument może kierować wszelkie
reklamacje.
Artykuł 16
Informacje o postanowieniach umownych
Informacje, które mają zostać udzielone na
podstawie art. 13 ust. 1 lit. d), muszą obejmować:
a)           ustalenia dotyczące płatności,
dostarczenia towarów, dostarczenia treści cyfrowych lub wykonania usług
powiązanych oraz termin, do którego przedsiębiorca zobowiązuje się dostarczyć
towary, treści cyfrowe lub wykonać usługi powiązane;
b)           w odpowiednich przypadkach, okres
obowiązywania umowy oraz minimalny okres trwania zobowiązań po stronie
konsumenta lub też, jeżeli umowa została zawarta na czas nieoznaczony lub ma
być przedłużana automatycznie, warunki rozwiązania umowy; oraz
c)           w odpowiednich przypadkach,
informacje o istnieniu i warunkach kaucji lub innych zabezpieczeń finansowych,
które konsument zobowiązany jest zapłacić lub udzielić na żądanie
przedsiębiorcy,
d)           w odpowiednich przypadkach,
informacje o istnieniu odpowiednich kodeksów postępowania oraz sposobie
uzyskania kopii tych kodeksów.
Artykuł 17
Informacje o prawach odstąpienia przy zawieraniu umów na odległość lub poza
lokalem przedsiębiorstwa
1.
Jeżeli konsumentowi przysługuje prawo do
odstąpienia na podstawie rozdziału 4, informacje, które mają zostać udzielone
na podstawie art. 13 ust. 1 lit. e), muszą obejmować warunki, terminy i
procedury skorzystania z tego prawa zgodnie z dodatkiem 1, jak również wzór
formularza odstąpienia określony w dodatku 2.
2.
W odpowiednich przypadkach, informacje, które mają
zostać udzielone na podstawie art. 13 ust. 1 lit. e) muszą obejmować fakt, że,
w przypadku odstąpienia, konsument będzie musiał ponieść koszty zwrotu towarów
oraz, w przypadku umów zawieranych na odległość, jeżeli towarów ze względu na
ich właściwości nie można normalnie zwrócić pocztą, koszty zwrotu towarów.
3.
W przypadku gdy konsument może skorzystać z prawa
odstąpienia po wystąpieniu o rozpoczęcie świadczenia usług powiązanych w
okresie odstąpienia, informacje, które mają zostać udzielone na podstawie art.
13 ust. 1 lit. e) muszą obejmować fakt, że konsument zobowiązany będzie do
zapłaty na rzecz przedsiębiorcy kwoty, o której mowa w art. 45 ust. 5.
4.
Obowiązek udzielenia informacji wymaganych w ust.
1, 2 i 3 może zostać wypełniony przez przekazanie konsumentowi wzoru informacji
o odstąpieniu określonego w dodatku 1. Uznaje się, że przedsiębiorca wypełnił
te wymogi informacyjne, jeżeli dostarczył konsumentowi odpowiednio wypełniony
wzór.
5.
Jeżeli prawo do odstąpienia nie przysługuje zgodnie
z art. 40 ust. 2 lit. c)–i) i art. 40 ust. 3, informacje, które mają zostać
udzielone na podstawie art. 13 ust. 1 lit. e) muszą obejmować oświadczenie o
tym, że konsument nie będzie mógł skorzystać z prawa odstąpienia lub, w
odpowiednich przypadkach, okoliczności, w których konsument traci to prawo.
Artykuł 18
Umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa: dodatkowe wymogi informacyjne
i potwierdzenie
1.
Przedsiębiorca musi przekazać konsumentowi kopię podpisanej
umowy lub potwierdzenie umowy w formie papierowej lub też, za zgodą konsumenta,
na innym trwałym nośniku, w tym, w odpowiednich przypadkach, potwierdzenie
zgody konsumenta i przyjęcia przez niego do wiadomości utraty prawa odstąpienia
zgodnie z art. 40 ust. 3 lit. d).
2.
Jeżeli konsument chce, by świadczenie usług
powiązanych rozpoczęło się w okresie odstąpienia przewidzianym w art. 42 ust.
2, przedsiębiorca musi zażądać, aby konsument wystąpił o to w sposób wyraźny na
trwałym nośniku.
Artykuł 19
Umowy zawierane na odległość: dodatkowe informacje i inne wymogi
1.
Jeżeli przedsiębiorca kontaktuje się z konsumentem
drogą telefoniczną w celu zawarcia umowy na odległość, na początku rozmowy z
konsumentem musi ujawnić swoją tożsamość oraz, w odpowiednich przypadkach,
tożsamość osoby, w imieniu której telefonuje oraz handlowy cel rozmowy.
2.
Jeżeli umowa zawierana na odległość zawierana jest
za pośrednictwem środka porozumiewania się na odległość, w którym miejsce na
informacje lub czas ich wyświetlania są ograniczone, przedsiębiorca musi za
pośrednictwem tego środka i przed zawarciem takiej umowy dostarczyć co najmniej
informacje, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu. Pozostałe informacje,
o których mowa w art. 13, udzielane są przez przedsiębiorcę konsumentowi we
właściwy sposób, zgodnie z art. 13 ust. 3.
3.
Informacje wymagane na mocy ust. 2 to:
a)      główne właściwości towarów, treści
cyfrowych lub usług powiązanych, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 13 ust. 1
lit. a);
b)      dane identyfikacyjne przedsiębiorcy,
zgodnie z wymogiem zawartym w art. 15 lit. a);
c)      łączna cena, włączając wszystkie
elementy, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. b) oraz art. 14 ust. 1 i 2;
d)      prawo odstąpienia od umowy; oraz
e)      w odpowiednich przypadkach, okres
obowiązywania umowy, lub, jeżeli umowa zostaje zawarta na czas nieoznaczony,
wymogi dotyczące rozwiązania umowy, o których mowa w art. 16 lit. b).
4.
Umowa zawarta na odległość za pośrednictwem
telefonu jest ważna jedynie wtedy, gdy konsument podpisał ofertę lub przesłał
swoją pisemną zgodę wyrażającą wolę zawarcia umowy. Przedsiębiorca musi
dostarczyć konsumentowi potwierdzenie tej umowy na trwałym nośniku.
5.
Przedsiębiorca musi przekazać konsumentowi
potwierdzenie zawartej umowy, w tym, w odpowiednich przypadkach, potwierdzenie
zgody konsumenta i przyjęcia przez niego do wiadomości utraty prawa odstąpienia
zgodnie z art. 40 ust. 3 lit. d) oraz wszystkie informacje, o których mowa w
art. 13 na trwałym nośniku. Przedsiębiorca musi udzielić tych informacji w
rozsądnym terminie po zawarciu umowy na odległość, a najpóźniej w momencie
dostarczenia towarów lub przed dostarczeniem treści cyfrowych lub rozpoczęciem
wykonywania usługi powiązanej, chyba że informacje zostały już przekazane
konsumentowi na trwałym nośniku przed zawarciem umowy na odległość.
6.
Jeżeli konsument chce, by świadczenie usług
powiązanych rozpoczęło się w okresie odstąpienia, przewidzianym w art. 42 ust.
2, przedsiębiorca musi zażądać, aby konsument wystąpił o to w sposób wyraźny na
trwałym nośniku.
Artykuł 20
Obowiązek udzielenia informacji przy zawieraniu umów innych niż umowy zawierane
na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa
1.
W przypadku umów innych niż umowy zawierane na
odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, przedsiębiorca ma obowiązek
udzielić konsumentowi w sposób jasny i zrozumiały, przed zawarciem umowy lub
związaniem konsumenta ofertą, następujących informacji, o ile nie wynikają one
z kontekstu:
a)      o głównych właściwościach towarów, treści
cyfrowych lub usług powiązanych, które mają zostać dostarczone lub wyświadczone,
w zakresie odpowiednim do środka porozumiewania się oraz danych towarów, treści
cyfrowych lub usług powiązanych;
b)      o łącznej cenie i dodatkowych opłatach i kosztach,
zgodnie z art. 14 ust. 1;
c)      o danych identyfikacyjnych przedsiębiorcy,
takich jak firma, adres geograficzny siedziby oraz numer telefonu;
d)      o postanowieniach umownych, zgodnie z
art. 16 lit. a) i b);
e)      w odpowiednich przypadkach, o istnieniu i
warunkach usług zapewnianych przez przedsiębiorcę po sprzedaży, gwarancjach
handlowych oraz zasadach rozpatrywania reklamacji;
f)       w odpowiednich przypadkach o
funkcjonalności treści cyfrowych, w tym o stosowanych technicznych środkach
zabezpieczających; oraz
g)      w odpowiednich przypadkach, o wszelkich
możliwościach interoperacyjności treści cyfrowych ze sprzętem i
oprogramowaniem, o których przedsiębiorca wie lub powinien wiedzieć.
2.
Niniejszego artykułu nie stosuje się gdy umowa
obejmuje transakcję zawieraną w sprawach życia codziennego i wykonywana jest
niezwłocznie w momencie jej zawarcia.
Artykuł 21
Ciężar dowodu
Ciężar dowodu dostarczenia informacji
wymaganych w niniejszym oddziale spoczywa na przedsiębiorcy.
Artykuł 22
Normy bezwzględnie wiążące
Strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta,
wyłączyć stosowania przepisów niniejszego oddziału ani uchylić lub zmienić ich
skutków.
Oddział 2        Informacje
przedkontraktowe udzielane przez przedsiębiorcę w transakcjach z innym przedsiębiorcą
Artykuł 23
Obowiązek ujawnienia informacji o towarach i usługach powiązanych
1.
Przed zawarciem umowy o sprzedaż towarów,
dostarczenie treści cyfrowych lub świadczenie usług powiązanych przez
przedsiębiorcę na rzecz innego przedsiębiorcy, sprzedawca, dostawca lub
usługodawca ma obowiązek udzielenia drugiemu przedsiębiorcy wszelkimi
stosownymi środkami wszystkich informacji dotyczących głównych właściwości
dostarczanych towarów, treści cyfrowych lub świadczonych usług, jakie posiada
lub powinien posiadać, i których nieujawnienie drugiej stronie stałoby w
sprzeczności z zasadą dobrej wiary i uczciwego obrotu.
2.
Przy ustalaniu czy sprzedawca, dostawca lub
usługodawca ma obowiązek ujawnić informacje zgodnie z ust. 1, uwzględnia się
wszelkie okoliczności, w tym:
a)      to, czy posiada on wiedzę
specjalistyczną;
b)      koszty uzyskania przez niego właściwych
informacji;
c)      łatwość uzyskania przez drugiego
przedsiębiorcę danych informacji innymi środkami;
d)      charakter informacji;
e)      przypuszczalne znaczenie informacji dla
drugiego przedsiębiorcy; oraz
f)        dobre praktyki handlowe w danej
sytuacji.
Oddział 3:       Umowy zawierane
drogą elektroniczną
Artykuł 24
Dodatkowe wymogi informacyjne w umowach zawieranych na odległość drogą
elektroniczną
1.
Niniejszy artykuł stosuje się, jeżeli
przedsiębiorca zapewnia środki do zawarcia umowy i są to środki elektroniczne,
które nie obejmują indywidualnej wymiany wiadomości elektronicznych lub innych
indywidualnych wiadomości.
2.
Przedsiębiorca musi udostępnić drugiej stronie
właściwe, skuteczne i dostępne środki techniczne pozwalające drugiej stronie
ustalić i poprawić błędy we wprowadzonych danych przed złożeniem lub przyjęciem
oferty.
3.
Przedsiębiorca musi udzielić drugiej stronie, zanim
złoży ona lub przyjmie ofertę, informacji o następujących kwestiach:
a)      czynnościach technicznych składających
się na procedurę zawarcia umowy;
b)      czy dokument umowy po jej zawarciu będzie
przez przedsiębiorcę zarchiwizowany oraz czy będzie on udostępniany;
c)      metodach i środkach technicznych
służących wykrywaniu i korygowaniu błędów we wprowadzanych danych zanim druga
strona złoży lub przyjmie ofertę;
d)      językach, w których umowa może być
zawarta.
e)      postanowieniach umowy.
4.
Przedsiębiorca musi zapewnić udostępnienie postanowień
umowy, o których mowa w ust. 3 lit. e) w znakach alfabetu lub innych
zrozumiałych znakach na trwałym nośniku za pośrednictwem jakiegokolwiek środka
umożliwiającego odczytanie informacji zawartych w tekście, ich zapisanie oraz
odtworzenie w formie materialnej.
5.
Przedsiębiorca musi bez nieuzasadnionej zwłoki
potwierdzić drogą elektroniczną otrzymanie oferty lub jej przyjęcie, przesłane przez
drugą stronę.
Artykuł 25
Dodatkowe wymogi w umowach zawieranych na odległość drogą elektroniczną
1.
Jeżeli umowa zawierana na odległość, która
zobowiązywałaby konsumenta do dokonania płatności jest zawierana drogą
elektroniczną, przedsiębiorca udostępnia konsumentowi, w jasny i widoczny
sposób, bezpośrednio przed złożeniem zamówienia przez konsumenta, informacje
wymagane w art. 13 ust. 1 lit. a), art. 14 ust. 1 i 2 oraz art. 16 lit. b).
2.
Przedsiębiorca musi dopilnować, by konsument, w
momencie składania zamówienia, wyraźnie przyjął do wiadomości, że zamówienie
oznacza zobowiązanie do zapłaty. Jeżeli złożenie zamówienia wiąże się z
wciśnięciem przycisku lub uruchomieniem podobnej funkcji, dany przycisk lub
funkcja muszą być oznaczone w czytelny sposób wyłącznie słowami „zamówienie
oznacza zobowiązanie do zapłaty” lub podobnym jednoznacznym sformułowaniem
wskazującym, że złożenie zamówienia powoduje obowiązek zapłaty na rzecz
przedsiębiorcy. Jeżeli przedsiębiorca nie spełnił wymogów określonych w
niniejszym ustępie, konsument nie jest związany umową lub zamówieniem.
3.
Przedsiębiorca musi w sposób jasny i czytelny
wskazać na swojej handlowej stronie internetowej najpóźniej przy rozpoczęciu
procedury składania zamówienia, czy są jakieś ograniczenia w zakresie dostawy
oraz jakie metody płatności są akceptowane.
Artykuł 26
Ciężar dowodu
W stosunkach między przedsiębiorcą a
konsumentem ciężar dowodu dostarczenia informacji wymaganych przepisami
niniejszego oddziału spoczywa na przedsiębiorcy.
Artykuł 27
Normy bezwzględnie wiążące
W stosunkach miedzy przedsiębiorcą i
konsumentem strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania
przepisów niniejszego oddziału ani uchylić lub zmienić ich skutków.
Oddział 4        Obowiązek
zapewnienia poprawności udzielanych informacji
Artykuł 28
Obowiązek zapewnienia poprawności udzielanych informacji
1.
Strona udzielająca informacji przed zawarciem umowy
lub w momencie jej zawierania w wykonaniu obowiązków nałożonych niniejszym
rozdziałem lub z innej przyczyny, ma obowiązek dołożenia rozsądnych starań, by
udzielane informacje były poprawne i nie wprowadzały w błąd.
2.
Stronie, której udzielono niepoprawnych lub
wprowadzających w błąd informacji z naruszeniem obowiązku, o którym mowa w ust.
1, i która w rozsądny sposób opiera się na tych informacjach zawierając umowę
ze stroną, która ich udzieliła, przysługują środki ochrony prawnej określone w
art. 29.
3.
W stosunkach miedzy przedsiębiorcą i konsumentem
strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania przepisów
niniejszego artykułu ani uchylić lub zmienić ich skutków.
Oddział 5        Środki ochrony
prawnej w przypadku naruszenia obowiązków informacyjnych
Artykuł 29
Środki ochrony prawnej w przypadku naruszenia obowiązków informacyjnych
1.
Jeżeli strona nie wypełniła jakiegokolwiek z
obowiązków nałożonych w niniejszym rozdziale, odpowiada za szkody poniesione
wskutek tego przez drugą stronę.
2.
Jeżeli przedsiębiorca nie dopełnił wymogów informacyjnych
dotyczących dodatkowych opłat lub innych kosztów, o których mowa w art. 14 lub
kosztów zwrotu towarów, o których mowa w art. 17 ust. 2, konsument nie jest
zobowiązany do zapłaty tych dodatkowych opłat i innych kosztów.
3.
Środki ochrony prawnej przewidziane w niniejszym
artykule przysługują bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków ochrony prawnej
mogących przysługiwać na mocy art. 42 ust. 2, art. 48 lub art. 49.
4.
W stosunkach miedzy przedsiębiorcą i konsumentem
strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania przepisów
niniejszego artykułu ani uchylić lub zmienić ich skutków.
Rozdział 3 Zawarcie
umowy
Artykuł 30
Wymogi dotyczące zawarcia umowy
1.
Umowa zostaje zawarta jeżeli:
a)      strony osiągnęły porozumienie;
b)      zamierzają nadać porozumieniu skutek
prawny; oraz
c)      porozumienie, uzupełnione w razie
potrzeby przepisami wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, ma
wystarczającą treść i jest wystarczająco pewne, by wywołać skutek prawny.
2.
Porozumienie osiągane jest przez przyjęcie oferty.
Przyjęcie może być wyraźne lub nastąpić przez inne oświadczenia lub zachowanie.

3.
Zamiar nadania przez strony porozumieniu skutku
prawnego ustala się na podstawie ich oświadczeń oraz zachowania.
4.
Jeżeli jedna ze stron uzależnia zawarcie umowy od porozumienia
co do określonej kwestii, umowa nie zostaje zawarta do czasu osiągnięcia
porozumienia w tej kwestii.
Artykuł 31
Oferta
1.
Propozycja stanowi ofertę, jeżeli:
a)      wynika z niej zamiar zawarcia umowy,
jeśli zostanie przyjęta; oraz
b)      ma wystarczającą treść i jest
wystarczająco pewna, by umowa mogła zostać zawarta.
2.
Oferta może zostać złożona jednej określonej osobie
lub większej liczbie określonych osób.
3.
Propozycja skierowana do nieoznaczonej grupy osób nie
stanowi oferty, chyba że okoliczności wskazują inaczej.
Artykuł 32
Odwołanie oferty
1.
Oferta może być odwołana, jeżeli oświadczenie o
odwołaniu dotarło do oblata przed wysłaniem przez niego oświadczenia o
przyjęciu oferty, lub, w razie gdy przyjęcie oferty następuje przez określone
zachowanie, przed zawarciem umowy.
2.
Jeżeli propozycja skierowana do nieoznaczonej grupy
osób stanowi ofertę, może zostać odwołana w taki sam sposób, w jaki została
złożona.
3.
Odwołanie oferty jest bezskuteczne, jeżeli
a)      w ofercie zaznaczono, że jest ona
nieodwołalna;
b)      określono w niej termin na jej przyjęcie;
lub
c)      z innych przyczyn oblat mógł rozsądnie
uznać, że oferta jest nieodwołalna i podjął działania na podstawie tej oferty.
Artykuł 33
Odrzucenie oferty
Oferta wygasa w momencie otrzymania przez
oferenta oświadczenia o jej odrzuceniu.
Artykuł 34
Przyjęcie oferty
1.
Każda forma oświadczenia lub zachowania oblata wyrażająca
zgodę na ofertę stanowi przyjęcie oferty.
2.
Milczenie lub bezczynność nie stanowią same w sobie
przyjęcia oferty.
Artykuł 35
Moment zawarcia umowy
1.
Jeżeli oświadczenie o przyjęciu oferty przesyłane
jest przez oblata umowa zostaje zawarta w momencie, gdy dotrze ono do oferenta.
2.
Jeżeli oferta zostaje przyjęta przez określone zachowanie
umowa zostaje zawarta w momencie, gdy oferent dowie się o tym zachowaniu.
3.
Niezależnie od ust. 2, jeżeli według treści oferty,
ustalonych praktyk między stronami lub zwyczaju oblat może przyjąć ofertę przez
określone zachowanie bez zawiadamiania o tym oferenta, umowa zostaje zawarta gdy
oblat przystąpi do jej wykonania.
Artykuł 36
Termin przyjęcia oferty
1.
Przyjęcie oferty jest skuteczne wyłącznie wtedy,
gdy dotrze do oferenta w terminie wyznaczonym przez niego w ofercie.
2.
Jeżeli oferent nie oznaczył żadnego terminu,
przyjęcie jest skuteczne wyłącznie wtedy, gdy dotrze do niego w rozsądnym terminie
po złożeniu oferty.
3.
Jeżeli oferta może zostać przyjęta przez wykonanie
określonej czynności bez konieczności zawiadamiania oferenta, przyjęcie jest
skuteczne wyłącznie wtedy, gdy dana czynność została wykonana w terminie
wyznaczonym przez oferenta na przyjęcie oferty lub, jeżeli nie oznaczono
takiego terminu, w rozsądnym terminie.
Artykuł 37
Opóźnione przyjęcie oferty
1.
Opóźnione przyjęcie oferty jest skuteczne, jeżeli
oferent poinformuje bez nieuzasadnionej zwłoki oblata, że traktuje je jako skuteczne
przyjęcie.
2.
Jeżeli pismo lub inne zawiadomienie zawierające
opóźnione przyjęcie oferty wskazuje na to, że zostało wysłane w takich
okolicznościach, że gdyby przekaz odbywał się normalnie, dotarłoby ono do oferenta
we właściwym czasie, opóźnione przyjęcie uznawane jest za skuteczne przyjęcie
oferty, chyba że oferent zawiadomi oblata bez nieuzasadnionej zwłoki, że oferta
wygasła.
Artykuł 38
Przyjęcie oferty ze zmianami
1.
Odpowiedź oblata, w której w wyraźny lub
dorozumiany sposób określono dodatkowe lub odmienne postanowienia umowne
istotnie zmieniające warunki oferty, stanowi odrzucenie tej oferty i nową
ofertę.
2.
Dodatkowe lub odmienne postanowienia umowne
dotyczące, między innymi, ceny, płatności, jakości i ilości towarów, miejsca i
czasu dostawy, rozszerzenia odpowiedzialności jednej ze stron wobec drugiej
strony lub rozstrzygania sporów uważane są za istotną zmianę warunków oferty.
3.
Odpowiedź zawierająca ostateczną zgodę na ofertę stanowi
przyjęcie tej oferty, nawet jeżeli określono w niej w wyraźny lub dorozumiany
sposób dodatkowe lub odmienne postanowienia umowne, o ile nie zmieniają one
istotnie warunków oferty. Dodatkowe lub odmienne postanowienia stają się
następnie częścią umowy.
4.
Odpowiedź, w której określono w wyraźny lub
dorozumiany sposób dodatkowe lub odmienne postanowienia umowne, stanowi zawsze
odrzucenie oferty, jeżeli:
a)      oferta wyraźnie zastrzega możliwość
przyjęcia jej tylko w niezmienionej treści;
b)      oferent bez nieuzasadnionej zwłok
sprzeciwi się dodatkowym lub odmiennym postanowieniom umownym; lub
c)      oblat uzależni przyjęcie oferty od zgody
oferenta na dodatkowe lub odmienne postanowienia umowne, a zgoda nie dotrze do oblata
w rozsądnym terminie.
Artykuł 39
Sprzeczne wzorce umowy
1.
Jeżeli strony osiągnęły porozumienie jednak oferta
i jej przyjęcie odnoszą się do sprzecznych wzorców umowy, umowa mimo to zostaje
zawarta. Wzorce umowy stanowią część umowy w zakresie, w jakim ich treść jest
zgodna.
2.
Niezależnie od ust. 1 żadna umowa nie zostaje
zawarta jeżeli jedna ze stron:
a)      zaznaczyła z wyprzedzeniem i wyraźnie, a
nie za pośrednictwem wzorców umowy, że nie ma zamiaru być związana umową na
podstawie ust. 1; lub
b)      bez nieuzasadnionej zwłoki poinformuje
drugą stronę o takim zamiarze.
Rozdział 4 Prawa
odstąpienia w umowach zawieranych na odległość lub poza lokalem
przedsiębiorstwa między przedsiębiorcami i konsumentem
Artykuł 40
Prawo odstąpienia od umowy
1.
W terminie przewidzianym w art. 42 konsument ma
prawo odstąpić, bez podania powodu i nie ponosząc przy tym żadnych kosztów, z
wyjątkiem tych przewidzianych w art. 45, od:
a)      umowy zawartej na odległość
b)      umowy zawartej poza lokalem
przedsiębiorcy, o ile cena, lub, w przypadku równoczesnego zawarcia wielu umów,
łączna cena wynikająca z umów przekracza kwotę 50 EUR lub jej równowartość w
uzgodnionej umownie walucie w momencie zawarcia umowy.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do:
a)      umów zawieranych przy wykorzystaniu
automatów sprzedających bądź zautomatyzowanych lokali handlowych;
b)      umów o dostarczanie środków spożywczych,
napojów lub innych towarów przeznaczonych do bieżącego spożycia w gospodarstwie
domowym dostarczanych często i regularnie przez przedsiębiorcę do miejsca
zamieszkania, pobytu lub pracy konsumenta;
c)      umów o dostarczanie towarów lub
świadczenie usług powiązanych, których cena jest zależna od wahań na rynku
finansowym, na które przedsiębiorca nie może mieć wpływu i które mogą nastąpić
w okresie odstąpienia;
d)      umów o dostawę towarów lub dostarczenie treści
cyfrowych sporządzonych zgodnie ze specyfikacją konsumenta lub wyraźnie
dostosowanych do jego potrzeb;
e)      umów o dostarczenie towarów ulegających
szybkiemu zepsuciu bądź mających krótki termin przydatności do użycia;
f)       umów o dostawę napojów alkoholowych, których
cena została uzgodniona przy zawarciu umowy sprzedaży, których dostawa może
nastąpić dopiero po upływie trzydziestu dni od daty zawarcia umowy, a których
faktyczna wartość zależy od wahań na rynku, na które przedsiębiorca nie może
mieć wpływu;
g)      umów sprzedaży gazet, czasopism lub
magazynów, z wyłączeniem wszelkich form abonamentu na dostawę takich
publikacji;
h)      umów zawartych na licytacji publicznej;
oraz
i)       umów dotyczących kateringu lub
świadczenia usług związanych z rekreacją i wypoczynkiem przewidujących
określoną datę lub okres świadczenia.
3.
Ustępu 1 nie stosuje się w następujących
sytuacjach:
a)      jeżeli dostarczone towary były opakowane,
a opakowanie zostało zdjęte przez konsumenta i ze względów zdrowotnych lub
higienicznych nie nadają się do zwrotu;
b)      jeżeli dostarczone towary zostały,
zgodnie z ich właściwościami, nieodwracalnie wymieszane z innymi rzeczami po
ich dostarczeniu;
c)      jeżeli dostarczone towary to opakowane
nośniki zawierające nagrania dźwiękowe lub wizualne lub oprogramowanie
komputerowe, których opakowanie zostało otwarte przez konsumenta;
d)      jeżeli dostarczanie treści cyfrowych,
które nie są dostarczane na materialnym nośniku rozpoczęło się za wyraźną
uprzednią zgodą konsumenta i przyjęciem przez niego do wiadomości, że utracił
on przy tym prawo odstąpienia od umowy;
e)      konsument wyraźnie zamówił wizytę
przedsiębiorcy w celu wykonania pilnych napraw lub konserwacji. Jeżeli w takiej
sytuacji przedsiębiorca świadczy usługi powiązane oprócz tych wyraźnie
zamówionych przez konsumenta albo dostarcza towary inne niż części zamienne
niezbędne do wykonania konserwacji lub naprawy, prawo odstąpienia ma
zastosowanie do tych dodatkowych usług powiązanych lub towarów.
4.
Jeżeli konsument przedstawił ofertę, która, w
przypadku jej przyjęcia, doprowadziłaby do zawarcia umowy, od której na mocy
niniejszego rozdziału mógłby odstąpić, konsument ma prawo odstąpienia nawet
gdyby w innych okolicznościach umowa była nieodwołalna.
Artykuł 41
 Skorzystanie z prawa odstąpienia
1.
Konsument może skorzystać z prawa odstąpienia od
umowy w każdym czasie przed zakończeniem okresu odstąpienia przewidzianego w
art. 42.
2.
Konsument korzysta z prawa odstąpienia od umowy
poprzez zawiadomienie o tym przedsiębiorcy. W tym celu konsument może
wykorzystać wzór formularza odstąpienia, znajdujący się w dodatku 2 lub inne
dowolne jednoznaczne oświadczenie, w którym informuje o odstąpieniu.
3.
Jeżeli przedsiębiorca daje konsumentowi możliwość
odstąpienia od umowy w drodze elektronicznej na swojej handlowej stronie
internetowej, a konsument skorzysta z tej możliwości, przedsiębiorca
zobowiązany jest niezwłocznie potwierdzić konsumentowi otrzymanie oświadczenia o
odstąpieniu na trwałym nośniku. Przedsiębiorca odpowiada za wszelkie szkody
poniesione przez drugą stronę wskutek naruszenia tego obowiązku.
4.
Zawiadomienie o odstąpieniu uznaje się za złożone w
terminie, jeżeli zostało wysłane przed upływem okresu odstąpienia.
5.
Ciężar dowodu tego, że skorzystano z prawa
odstąpienia od umowy zgodnie z niniejszym artykułem spoczywa na konsumencie.
Artykuł 42
Okres odstąpienia
1.
Okres odstąpienia upływa po czternastu dniach od:
a)      dnia, w którym konsument odebrał towar, w
przypadku umowy sprzedaży, w tym umowy sprzedaży, na mocy której sprzedawca
zobowiązuje się świadczyć również usługi powiązane;
b)      dnia, w którym konsument odebrał ostatni
przedmiot, w przypadku umowy sprzedaży wielu towarów zamówionych przez
konsumenta w jednym zamówieniu i dostarczonych osobno, w tym umowy, na mocy
której sprzedawca zobowiązuje się świadczyć również usługi powiązane;
c)      dnia, w którym konsument odebrał ostatnią
partię lub część, w przypadku umowy sprzedaży obejmującej dostawę towaru
składającego się wielu partii lub części, w tym umowy, na mocy której
sprzedawca zobowiązuje się świadczyć również usługi powiązane;
d)      dnia, w którym konsument odebrał pierwszy
przedmiot, w przypadku umowy dotyczącej regularnego dostarczania towarów przez
pewien okres, w tym umowy, na mocy której sprzedawca zobowiązuje się świadczyć
również usługi powiązane;
e)      dnia zawarcia umowy w przypadku umowy o
świadczenie usług powiązanych zawartej po wydaniu towarów;
f)       dnia, w którym konsument odebrał
materialny nośnik zgodnie z lit. a), w przypadku umowy o dostarczenie treści
cyfrowych, jeżeli treści cyfrowe dostarczane są na materialnym nośniku;
g)      dnia zawarcia umowy w przypadku umowy, na
mocy której treści cyfrowe nie są dostarczane na trwałym nośniku.
2.
Jeżeli przedsiębiorca nie dostarczył konsumentowi
informacji, o których mowa w art. 17 ust. 1, okres odstąpienia upływa:
a)      po upływie roku od końca początkowego
okresu odstąpienia, ustalonego zgodnie z ust. 1; lub
b)      w przypadku gdy przedsiębiorca udzielił
konsumentowi wymaganych informacji w ciągu jednego roku od końca okresu
odstąpienia ustalonego zgodnie z ust. 1, po czternastu dniach od dnia, w którym
konsument otrzymał te informacje.
Artykuł 43
Skutki odstąpienia
Odstąpienie oznacza wygaśnięcie zobowiązań obu stron
do:
a)           wykonania umowy; lub
b)           zawarcia umowy, w przypadkach
złożenia oferty przez konsumenta.
Artykuł 44
Obowiązki przedsiębiorcy w przypadku odstąpienia
1.
Przedsiębiorca musi zwrócić bez nieuzasadnionej
zwłoki, a w każdym przypadku nie później niż czternaście dni od dnia, w którym
przedsiębiorca został poinformowany o decyzji konsumenta o odstąpieniu od umowy
zgodnie z art. 41, wszystkie płatności otrzymane od konsumenta, w tym, w
odpowiednich przypadkach, koszty dostawy. Przedsiębiorca musi dokonać takiego
zwrotu za pośrednictwem tych samych metod płatności, których konsument użył do
pierwotnej transakcji, chyba że konsument wyraźnie zgodzi się na inną metodę i
że nie poniesie żadnych opłat w związku z takim zwrotem.
2.
Niezależnie od ust. 1, przedsiębiorca nie jest
zobowiązany do zwrotu kosztów dodatkowych, jeżeli konsument wyraźnie wybrał
rodzaj dostawy inny niż najtańszy rodzaj standardowej dostawy oferowanej przez
przedsiębiorcę.
3.
W przypadku umowy sprzedaży towarów przedsiębiorca
może wstrzymać się ze zwrotem płatności do czasu zwrotu towarów lub
dostarczenia przez konsumenta dowodu ich wysłania, w zależności od tego, które
zdarzenie nastąpi wcześniej, chyba że przedsiębiorca podjął się odbioru
towarów.
4.
W przypadku umów zawieranych poza lokalem
przedsiębiorstwa, jeżeli towary dostarczono do miejsca zamieszkania konsumenta
w momencie zawarcia umowy, przedsiębiorca musi na swój koszt odebrać towary,
jeżeli ze względu na ich właściwości nie można ich zwyczajnie odesłać pocztą.
Artykuł 45
Obowiązki konsumenta w przypadku odstąpienia
1.
Konsument musi odesłać towary lub przekazać je
przedsiębiorcy lub osobie upoważnionej przez przedsiębiorcę bez nieuzasadnionej
zwłoki, a w każdym razie nie później niż czternaście dni od dnia, w którym
konsument poinformował przedsiębiorcę o decyzji o odstąpieniu od umowy zgodnie
z art. 41, chyba że przedsiębiorca podjął się odbioru towarów. Termin zostaje
dochowany, jeżeli konsument odeśle towary przed upływem okresu czternastu dni.
2.
Konsument musi ponieść bezpośrednie koszty zwrotu
towarów, chyba że przedsiębiorca zgodził się ponieść te koszty lub nie
poinformował konsumenta, że jest on zobowiązany do ich poniesienia .
3.
Konsument odpowiada tylko za zmniejszenie wartości
towarów wynikające z obchodzenia się z nimi w inny sposób niż jest to konieczne
do oceny właściwości, cech i działania towarów. Konsument nie odpowiada za
zmniejszenie wartości, jeżeli przedsiębiorca nie udzielił wszystkich informacji
o prawie odstąpienia od umowy zgodnie z art. 17 ust. 1.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 3, konsument nie jest
zobowiązany do zapłaty jakiegokolwiek odszkodowania za korzystanie z towarów w
okresie odstąpienia.
5.
Jeżeli konsument korzysta z prawa odstąpienia od
umowy po tym, jak wyraźnie wystąpił o rozpoczęcie świadczenia usług powiązanych
w okresie odstąpienia, konsument musi zapłacić przedsiębiorcy kwotę
proporcjonalną do tego, co zostało dostarczone zanim konsument skorzystał z
prawa odstąpienia, w porównaniu z całym okresem obowiązywania umowy.
Proporcjonalna kwota, którą konsument zobowiązany jest zapłacić przedsiębiorcy,
musi zostać obliczona na podstawie łącznej ceny uzgodnionej w umowie. Jeżeli
cena ta jest nadmierna, proporcjonalna kwota musi zostać obliczona na podstawie
wartości rynkowej tego, co zostało dostarczone.
6.
Konsument nie jest zobowiązany do poniesienia
kosztów:
a)      świadczenia, w pełni lub częściowo, w
okresie odstąpienia, jeżeli:
(i) przedsiębiorca nie udzielił informacji zgodnie
z art. 17 ust. 1 i 3; lub
(ii) jeżeli konsument nie wystąpił wyraźnie o to,
by świadczenie usług rozpoczęło się w okresie odstąpienia zgodnie z art. 18
ust. 2 i art. 19 ust. 6;
b)      dostarczenia, w pełni lub części, treści
cyfrowych, które nie zostały dostarczone na materialnym nośniku, jeżeli:
(i) konsument nie wyraził wcześniej wyraźnej zgody
na to, by dostarczanie treści cyfrowych rozpoczęło się przed końcem okresu
odstąpienia, o którym mowa w art. 42 ust. 1;
(ii) wyrażając zgodę konsument nie przyjął do
wiadomości, że godzi się na utratę prawa odstąpienia; lub
(ii) przedsiębiorca nie przekazał potwierdzenia
zgodnie z art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 5.
7.
Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w niniejszym
artykule skorzystanie z prawa odstąpienia nie powoduje powstania żadnych
zobowiązań po stronie konsumenta.
Artykuł 46
Umowy powiązane
1.
Jeżeli konsument skorzysta z prawa odstąpienia
od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa zgodnie z art.
41–45, automatycznie rozwiązaniu ulegają wszelkie umowy powiązane, bez
ponoszenia kosztów przez konsumenta, z wyjątkiem kosztów przewidzianych w ust.
2 i 3. Do celów niniejszego artykułu umowa powiązana oznacza umowę, na mocy
której konsument nabywa towary, treści cyfrowe lub usługi powiązane w związku z
umową zawartą na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, a towary te,
treści cyfrowe lub usługi powiązane są dostarczane przez przedsiębiorcę lub
osobę trzecią na podstawie porozumienia pomiędzy tą osobą trzecią a przedsiębiorcą.
2.
Przepisy art. 43, 44 i 45 stosuje się odpowiednio
do umów powiązanych w zakresie, w jakim umowy te regulowane są wspólnymi
europejskimi przepisami dotyczącymi sprzedaży.
3.
W przypadku umów powiązanych nieregulowanych
wspólnymi europejskimi przepisami dotyczącymi sprzedaży zobowiązania stron na
wypadek odstąpienia od umowy regulowane są prawem właściwym.
Artykuł 47
Normy bezwzględnie wiążące
Strony nie mogą, na niekorzyść
konsumenta, wyłączyć stosowania przepisów niniejszego rozdziału ani uchylić lub
zmienić ich skutków.
Rozdział 5 Wady oświadczenia woli
Artykuł 48
Błąd
1.
Strona może uchylić się od skutków umowy ze względu
na błąd co do faktu lub prawa, jeżeli działała pod jego wpływem zawierając
umowę, o ile:
a)      strona, gdyby nie działała pod wpływem
błędu nie zawarłaby umowy lub zawarłaby ją na zupełnie innych warunkach, a
druga strona wiedziała o tym lub powinna była wiedzieć; oraz
b)      druga strona:
(i) wywołała błąd;
(ii) doprowadziła do zawarcia umowy pod wpływem
błędu, nie wypełniając jakiegokolwiek obowiązku udzielenia informacji
przedkontraktowych wynikającego z oddziałów 1–4 rozdziału 2;
(iii) wiedziała lub powinna była wiedzieć o
błędzie i doprowadziła do zawarcia umowy pod wpływem błędu, nie wskazując
istotnych informacji, o ile zasada dobrej wiary i uczciwego obrotu wymagałyby
od strony świadomej błędu wskazania tego błędu; lub
(iv) popełniła ten sam błąd.
2.
Strona nie może uchylić się od skutków umowy z
tytułu błędu, jeżeli przyjęła ryzyko błędu lub w danych okolicznościach powinna
była je przyjąć.
3.
Niedokładne wyrażenie lub przekazanie oświadczenia
traktowane jest jako błąd osoby, która złożyła lub przesłała oświadczenie.
Artykuł 49
Podstęp
1.
Strona może uchylić się od skutków umowy, jeżeli
druga strona doprowadziła do zawarcia umowy poprzez podstępne wprowadzenie w
błąd słownie lub swoim zachowaniem lub podstępne zatajenie informacji, które,
zgodnie z zasadą dobrej wiary i uczciwego obrotu lub jakimikolwiek
przedkontraktowym obowiązkiem informacyjnym zobowiązana była ujawnić drugiej
stronie.
2.
Wprowadzenie w błąd ma charakter podstępny, jeżeli
zostało dokonane ze świadomością lub przekonaniem, że dane oświadczenie jest
nieprawdziwe lub też nie zważając na to, czy jest ono prawdziwe czy
nieprawdziwe, oraz ma doprowadzić adresata do popełnienia błędu. Zatajenie
informacji ma charakter podstępny jeżeli ma doprowadzić osobę, przed którą
zataja się dane informacje, do popełnienia błędu.
3.
Ustalając czy zasada dobrej wiary i uczciwego
obrotu wymaga od strony ujawnienia określonych informacji, należy uwzględnić
wszelkie okoliczności, w tym:
a)      to, czy strona posiada wiedzę
specjalistyczną;
b)      koszty uzyskania przez stronę właściwych
informacji;
c)      łatwość uzyskania przez drugą stronę
danych informacji innymi środkami;
d)      charakter informacji;
e)      znaczenie, jakie informacje te wydają się
mieć dla drugiej strony; oraz
f)       w umowach między przedsiębiorcami, dobre
praktyki handlowe w danej sytuacji.
Artykuł 50
Groźby
Strona może uchylić się od skutków umowy,
jeżeli druga strona doprowadziła do zawarcia umowy poprzez groźbę bezprawnego
wyrządzenia bezpośredniej i poważnej krzywdy lub innego czynu bezprawnego.
Artykuł 51
Wyzysk
Strona może uchylić się od skutków umowy,
jeżeli w momencie zawierania umowy:
a)           strona była zależna od drugiej
strony lub łączył ją z drugą stroną stosunek zaufania, znajdowała się w trudnej
sytuacji majątkowej lub miała naglące potrzeby, była nieprzezorna, nieświadoma
lub niedoświadczona; oraz
b)           druga strona wiedziała lub powinna
była o tym wiedzieć oraz, uwzględniając okoliczności i cel umowy, wykorzystała
sytuację pierwszej strony, uzyskując nadmierne lub nieuczciwe korzyści.
Artykuł 52
Zawiadomienie o uchyleniu się od skutków umowy
1.
Uchylenie się od skutków umowy następuje poprzez zawiadomienie
drugiej strony.
2.
Zawiadomienie o uchyleniu się od skutków umowy jest
skuteczne tylko gdy zostało złożone po tym, jak strona unieważniająca
dowiedziała się o właściwych okolicznościach lub uzyskała swobodę postępowania,
w terminie:
a)      sześciu miesięcy, w przypadku błędu; oraz

b)      jednego roku, w przypadku podstępu,
groźby lub wyzysku.
Artykuł 53
Potwierdzenie
Jeżeli strona uprawniona do uchylenia się od
skutków umowy na mocy niniejszego rozdziału potwierdza ją, w sposób wyraźny lub
dorozumiany, po tym jak dowiedziała się o właściwych okolicznościach lub stała
się zdolna do swobodnego działania, nie może już uchylić się od skutków umowy.
Artykuł 54
Konsekwencje uchylenia się od skutków umowy
1.
Umowa, od której skutków można się uchylić, jest
ważna dopóki nie uchylono się od jej skutków, jednak po uchyleniu się od jej
skutków staje się nieważna od momentu jej zawarcia.
2.
Jeżeli przyczyna uchylenia się od skutków umowy wpływa
jedynie na niektóre postanowienia umowy, konsekwencje uchylenia się od skutków
umowy ograniczają się do tych postanowień, chyba że utrzymanie pozostałej
części umowy byłoby nierozsądne.
3.
Kwestia prawa stron do odzyskania czegokolwiek, co
zostało przekazane lub dostarczone w wykonaniu umowy, od której skutków się
uchylono, lub jego równowartości w pieniądzu, regulowana jest przepisami o
zwrocie w rozdziale 17.
Artykuł 55
Odszkodowanie
Strona, która ma prawo uchylić się od skutków
umowy na mocy niniejszego rozdziału lub miała takie prawo zanim utraciła je
wskutek upływu terminu lub potwierdzenia, uprawniona jest, niezależnie od tego,
czy od skutków umowy się uchylono, do odszkodowania od drugiej strony za szkody
poniesione wskutek błędu, podstępu, groźby lub wyzysku, o ile druga strona
wiedziała lub powinna była wiedzieć o właściwych okolicznościach.
Artykuł 56
Wyłączenie lub ograniczenie środków ochrony prawnej
1.
Środków ochrony prawnej przysługujących w przypadku
podstępu, groźby i wyzysku nie można bezpośrednio ani pośrednio wyłączyć ani
ograniczyć.
2.
W stosunkach między przedsiębiorcą i konsumentem
strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, bezpośrednio ani pośrednio wyłączyć
lub ograniczyć środków ochrony prawnej przysługujących w przypadku błędu.
Artykuł 57
Wybór środka ochrony prawnej
Strona uprawniona do środka ochrony prawnej na
mocy niniejszego rozdziału w okolicznościach, w których stronie tej przysługuje
środek ochrony prawnej z tytułu niewykonania umowy, może skorzystać z każdego z
tych środków.
Część III Ocena treści
umowy
Rozdział 6 Wykładnia
Artykuł 58
Ogólne zasady wykładni umów
1.
Wykładni umowy dokonuje się zgodnie ze wspólnym
zamiarem stron, nawet gdyby wykładnia różniła się od dosłownego brzmienia
wyrażeń użytych w umowie.
2.
Jeżeli jedna ze stron zamierza nadać wyrażeniu w
umowie szczególne znaczenie, a w momencie zawierania umowy druga strona znała
lub powinna była znać ten zamiar, wykładni tego wyrażenia dokonuje się zgodnie
z zamiarem pierwszej strony.
3.
Jeżeli przepisy ust. 1 i ust. 2 nie stanowią
inaczej, wykładni umowy dokonuje się zgodnie ze znaczeniem, które przypisałaby
jej rozsądna osoba.
Artykuł 59
Istotne kwestie
Przy wykładni umowy należy brać pod uwagę w
szczególności:
a)           okoliczności, w których została
zawarta, w tym wstępne negocjacje;
b)           postępowanie stron, nawet po
zawarciu umowy;
c)           znaczenie nadawane dotychczas przez
strony tym wyrażeniom, które są identyczne z tymi użytymi w umowie lub podobne
do nich;
d)           zwyczaje, które byłyby uznawane za
ogólnie przyjęte przez strony w tej samej sytuacji;
e)           praktyki przyjęte między stronami;
f)            znaczenie powszechnie nadawane
takim wyrażeniom w danej dziedzinie działalności;
g)           charakter i cel umowy; oraz
h)           zasadę dobrej wiary i uczciwego
obrotu.
Artykuł 60
Uwzględnienie umowy jako całości
Wykładni wyrażeń użytych w umowie dokonuje się
w świetle całej umowy.
Artykuł 61
Rozbieżności językowe
W przypadku rozbieżności między różnymi
wersjami językowymi umowy, z których żadna nie została uznana za decydującą,
uznaje się za taką wersję, w której umowa została pierwotnie sporządzona.
Artykuł 62
Pierwszeństwo indywidualnie uzgodnionych postanowień umownych
W zakresie, w jakim w umowie występują
niespójności, postanowienia umowne uzgodnione indywidualnie mają pierwszeństwo
przed tymi, które nie zostały uzgodnione indywidualnie w rozumieniu art. 7.
Artykuł 63
Pierwszeństwo wykładni nadającej skuteczność postanowieniom umownym
Wykładania, która nadaje skuteczność
postanowieniom umownym ma pierwszeństwo przed wykładnią, która na to nie
pozwala.
Artykuł 64
Wykładnia na korzyść konsumentów
1.
Jeżeli występują wątpliwości co do znaczenia
postanowienia umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, pierwszeństwo
przyznaje się wykładni najbardziej korzystnej dla konsumenta, chyba że on sam
zaproponował to postanowienie.
2.
Strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć
stosowania niniejszego artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Artykuł 65
Wykładnia na niekorzyść strony proponującej postanowienie umowne
Jeżeli w przypadku umowy, do której nie
stosuje się art. 64, są wątpliwości co do znaczenia postanowienia
nieuzgodnionego indywidualnie w rozumieniu art. 7, pierwszeństwo ma wykładnia
na niekorzyść strony, która zaproponowała postanowienie.
Rozdział 7 Treść i
skutki
Artykuł 66
Postanowienia umowne
Postanowienia umowne wynikają z:
a)           porozumienia między stronami, z
zastrzeżeniem wszelkich bezwzględnie wiążących norm wspólnych europejskich
przepisów dotyczących sprzedaży;
b)           każdego zwyczaju lub każdej
praktyki, którymi strony są związane na mocy art. 67;
c)           każdą normą wspólnych europejskich
przepisów dotyczących sprzedaży, którą stosuje się w braku odmiennego
porozumienia stron; oraz
d)           wszelkich postanowień umownych
dorozumianych na mocy art. 68.
Artykuł 67
Praktyki i zwyczaje w umowach między przedsiębiorcami
1.
W umowie zawartej między przedsiębiorcami strony są
związane każdym zwyczajem, na który się zgodziły, oraz każdą praktyką, którą
przyjęły między sobą.
2.
Strony są związane zwyczajem, który byłby uznany za
ogólnie przyjęty przez przedsiębiorców znajdujących się w takiej samej sytuacji
co strony.
3.
Zwyczaje i praktyki nie wiążą stron w zakresie, w
jakim są sprzeczne z postanowieniami umownymi uzgodnionymi indywidualnie lub
jakimikolwiek bezwzględnie wiążącymi normami wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży.
Artykuł 68
Dorozumiane postanowienia umowne
1.
W przypadku konieczności rozstrzygnięcia kwestii
nieuregulowanej wyraźnie porozumieniem stron, ani żadnym zwyczajem lub praktyką
bądź normą wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, można
dorozumiewać istnienie dodatkowych postanowień umownych, mając w szczególności
na uwadze:
a)      charakter i cel umowy;
b)      okoliczności, w jakich umowa została
zawarta; oraz
c)      zasadę dobrej wiary i uczciwego obrotu.
2.
Wykładni wszelkich postanowień umownych
dorozumianych na mocy ust. 1 dokonuje się, w miarę możliwości, tak aby nadać im
taki skutek, na jaki strony prawdopodobnie zgodziłyby się, gdyby wcześniej
uregulowały daną kwestię.
3.
Ustępu 1 nie stosuje się, jeżeli strony celowo nie
uregulowały danej kwestii, godząc się z tym, że jedna ze stron ponosi związane
z tym ryzyko.
Artykuł 69
Postanowienia umowne wynikające z niektórych oświadczeń przedkontraktowych
1.
Jeżeli przedsiębiorca przed zawarciem umowy składa,
drugiej stronie albo publicznie, oświadczenie o właściwościach świadczenia,
które ma być spełnione przez tego przedsiębiorcę na mocy umowy, oświadczenie to
jest uważane za jedno z postanowień umownych, chyba że:
a)      w momencie zawierania umowy druga strona miała
lub powinna była mieć świadomość, że to oświadczenie jest błędne lub z innego
powodu nie mogła polegać na nim jak na postanowieniu umownym; lub
b)      oświadczenie to nie mogło mieć wpływu na
decyzję drugiej strony o zawarciu umowy.
2.
Do celów ust. 1 oświadczenie złożone przez osobę
zajmującą się reklamą lub marketingiem na rzecz przedsiębiorcy traktowane jest
jako oświadczenie złożone przez przedsiębiorcę.
3.
W razie gdy drugą stroną jest konsument, to do
celów ust. 1 publiczne oświadczenie złożone przez lub w imieniu producenta bądź
przez inną osobę znajdującą się na wcześniejszym etapie łańcucha transakcji
prowadzących do zawarcia umowy lub w jej imieniu uznawane jest za oświadczenie
złożone przez przedsiębiorcę, chyba że w momencie zawarcia umowy nie wiedział
on o tym oświadczeniu ani nie można było wymagać od niego takiej wiedzy.
4.
W stosunkach miedzy przedsiębiorcą a konsumentem
strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania niniejszego
artykułu ani uchylić zmienić jego skutków.
Artykuł 70
Obowiązek zwrócenia uwagi na postanowienia umowne nieuzgodnione
indywidualnie
1.
Na postanowienia umowne zaproponowane przez jedną
stronę i nieuzgodnione indywidualnie w rozumieniu art. 7 można powoływać się
przeciwko drugiej stronie jedynie wtedy, gdy druga strona wiedziała o nich lub
gdy strona proponująca je podjęła zasadne kroki, by zwrócić na nie uwagę
drugiej strony, przed zawarciem umowy lub w momencie jej zawierania.
2.
Do celów niniejszego artykułu, w stosunkach między
przedsiębiorcą a konsumentem, nie jest wystarczające zwrócenie uwagi konsumenta
na postanowienia umowne poprzez zwykłe odniesienie się do nich w dokumencie umowy,
nawet jeżeli konsument podpisuje ten dokument.
3.
Strony nie mogą wyłączyć stosowania niniejszego
artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Artykuł 71
Dodatkowe płatności w umowach między przedsiębiorcą a konsumentem
1.
W umowie między przedsiębiorcą a konsumentem
postanowienie umowne, które nakłada na konsumenta obowiązek dokonania
jakiejkolwiek dodatkowej płatności oprócz wynagrodzenia określonego jako główne
zobowiązanie umowne przedsiębiorcy, w szczególności gdy uzyskano je stosując
wariant domyślny, który konsument musiał odrzucić w celu uniknięcia dodatkowej
płatności, nie wiąże konsumenta, chyba że zanim konsument związał się umową,
wyraźnie wyraził zgodę na dodatkową płatność. Jeżeli konsument dokonał
dodatkowej płatności, może żądać jej zwrotu.
2.
Strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć
stosowania niniejszego artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Artykuł 72
Klauzule integracyjne
1.
Jeżeli umowa sporządzona na piśmie zawiera klauzulę
stanowiącą, że dany dokument obejmuje wszystkie postanowienia umowne (klauzula integracyjna),
jakiekolwiek wcześniejsze oświadczenia, zobowiązania lub porozumienia
niezawarte w tym dokumencie nie stanowią części umowy.
2.
Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umowy,
klauzula integracyjna nie wyłącza możliwości uwzględniania wcześniejszych
oświadczeń stron przy wykładni umowy.
3.
W umowie między przedsiębiorcą a konsumentem
konsument nie jest związany klauzulą integracyjną.
4.
Strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć
stosowania niniejszego artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Artykuł 73
Określenie ceny
Jeżeli kwota ceny do zapłaty na mocy umowy nie
może być określona w inny sposób, ceną do zapłaty, w braku jakichkolwiek
odmiennych wskazań, jest cena zwykle pobierana w porównywalnych okolicznościach
w momencie zawarcia umowy, lub, jeżeli nie można takiej ceny określić, cena
rozsądna.
Artykuł 74
Jednostronne ustalenie ceny przez stronę
1.
Jeżeli cena lub inne postanowienie umowne mają być
ustalone przez jedną stronę i zostały one ustalone w sposób rażąco nierozsądny,
wówczas w ich miejsce przyjmuje się zwykle pobieraną cenę lub postanowienie
zwykle stosowane w porównywalnych okolicznościach w momencie zawarcia umowy
lub, jeżeli nie można ustalić takiej ceny lub postanowienia, rozsądną cenę lub
rozsądne postanowienie.
2.
Strony nie mogą wyłączyć stosowania niniejszego
artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Artykuł 75
Ustalenie przez osobę trzecią
1.
Jeżeli osoba trzecia ma ustalić cenę lub inne
postanowienie umowne i nie może tego zrobić lub nie zrobi tego, sąd może
wyznaczyć inną osobę do takiego ustalenia, chyba że jest to sprzeczne z
postanowieniami umownymi.
2.
Jeżeli cena lub inne postanowienie umowne ustalone
przez osobę trzecią są rażąco nierozsądne, wówczas w ich miejsce przyjmuje się
zwykle pobieraną cenę lub postanowienie zwykle stosowane w momencie zawarcia
umowy w porównywalnych okolicznościach lub, jeżeli nie można ustalić takiej
ceny lub postanowienia, rozsądną cenę lub rozsądne postanowienie.
3.
Do celów ust. 1 „sąd” obejmuje także trybunał
arbitrażowy.
4.
W stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem
strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania ust. 2 ani
uchylić lub zmienić jego skutków.
Artykuł 76
Język
Jeżeli język, który ma być stosowany do
komunikacji dotyczącej umowy lub praw i zobowiązań z niej wynikających, nie
może być ustalony w inny sposób, używa się języka, w którym umowa została
zawarta
Artykuł 77
Umowy zawarte na czas nieoznaczony
1.
Jeżeli zobowiązanie umowne jest wykonywane w sposób
ciągły lub powtarzalny, a postanowienia umowne nie określają momentu ustania
stosunku umownego lub stanowią, że może on zostać rozwiązany za wypowiedzeniem,
stosunek ten może zostać rozwiązany przez każdą ze stron z zachowaniem
rozsądnego terminu wypowiedzenia, nieprzekraczającego dwóch miesięcy.
2.
W stosunkach miedzy przedsiębiorcą a konsumentem
strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania niniejszego
artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Artykuł 78
Postanowienia umowne na korzyść osób trzecich
1.
Umawiające się strony mogą zastrzec w umowie prawo
na rzecz osoby trzeciej. W momencie zawarcia umowy osoba trzecia nie musi
istnieć lub być zidentyfikowana, ale musi być możliwa do zidentyfikowania.
2.
Charakter oraz treść prawa osoby trzeciej są
ustalone w umowie. Prawo może mieć postać wyłączenia lub ograniczenia
odpowiedzialności osoby trzeciej względem jednej ze stron umowy.
3.
Jeżeli jedna z umawiających się stron zobowiązana
jest na mocy umowy świadczyć na rzecz osoby trzeciej:
a)      osobie trzeciej przysługują te same prawa
do świadczenia oraz środki ochrony prawnej z tytułu niespełnienia świadczenia
co w przypadku, gdyby umawiająca się strona była zobowiązana do świadczenia na
mocy umowy z osobą trzecią; oraz
b)      umawiająca się strona zobowiązana do
świadczenia może powoływać się wobec osoby trzeciej na wszystkie zarzuty, które
przysługiwałyby jej wobec drugiej strony umowy.
4.
Do czasu wyraźnego lub dorozumianego przyjęcia
zastrzeżonego dla niej prawa osoba trzecia może odmówić skorzystania z tego
prawa, dokonując stosownego zawiadomienia jednej z umawiających się stron. W
przypadku takiej odmowy uznaje się, że dane prawo nie zostało nigdy zastrzeżone
na rzecz osoby trzeciej.
5.
Umawiające się strony mogą usunąć lub zmienić
postanowienie umowne zastrzegające wspomniane prawo, jeżeli uczynią to zanim
jedna ze stron przekaże osobie trzeciej zawiadomienie o zastrzeżeniu tego
prawa.
Rozdział 8 Nieuczciwe
postanowienia umowne
Oddział 1        Przepisy ogólne
Artykuł 79
Skutki nieuczciwych postanowień umownych
1.
Postanowienie umowne zaproponowane przez jedną
stronę, które jest nieuczciwie na mocy oddziału 2 i 3 niniejszego rozdziału,
nie wiąże drugiej strony.
2.
Jeżeli umowa może być utrzymana w mocy bez
nieuczciwego postanowienia, pozostałe postanowienia są nadal wiążące.
Artykuł 80
Wyjątki od badania uczciwości postanowień
1.
Oddziałów 2 i 3 nie stosuje się do postanowień
umownych odzwierciedlających wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży,
które miałaby zastosowanie, gdyby postanowienia nie regulowały tej kwestii.
2.
Przepisów oddziału 2 nie stosuje się do definicji
głównego przedmiotu umowy ani do oceny zasadności ceny do zapłaty, w zakresie,
w jakim przedsiębiorca dopełnił obowiązku zachowania przejrzystości określonego
w art. 82.
3.
Przepisów oddziału 3 nie stosuje się do definicji
głównego przedmiotu umowy ani do oceny zasadności ceny do zapłaty.
Artykuł 81
Normy bezwzględnie wiążące
Strony nie mogą wyłączyć stosowania
niniejszego rozdziału ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Oddział 2        Nieuczciwe
postanowienia w umowach między przedsiębiorcą a konsumentem
Artykuł 82
Obowiązek zachowania przejrzystości postanowień nieuzgodnionych
indywidualnie
W razie gdy przedsiębiorca proponuje
postanowienia umowne, które nie zostały uzgodnione indywidualnie z konsumentem
w rozumieniu art. 7, ma obowiązek dopilnować, by były one sporządzone i przedstawione
prostym, zrozumiałym językiem.
Artykuł 83
Znaczenie „nieuczciwości” w umowach między przedsiębiorcą a konsumentem
1.
W umowie między przedsiębiorcą a konsumentem
postanowienie umowne zaproponowane przez przedsiębiorcę i nieuzgodnione
indywidualnie z konsumentem w rozumieniu art. 7 jest nieuczciwe do celów
niniejszego oddziału, jeżeli prowadzi do znaczącej nierównowagi praw i
zobowiązań stron wynikających z umowy na niekorzyść konsumenta, w sprzeczności
z zasadą dobrej wiary i uczciwego obrotu.
2.
Przy ocenie nieuczciwości postanowień umownych do
celów niniejszego oddziału, zwraca się uwagę na:
a)      to, czy przedsiębiorca dopełnił obowiązku
zachowania przejrzystości określonego w art. 82;
b)      właściwość świadczeń umownych;
c)      okoliczności panujące w momencie
zawierania umowy;
d)      inne postanowienia umowne; oraz
e)      postanowienia każdej innej umowy, od
której zależy dana umowa.
Artykuł 84
Postanowienia umowne zawsze uznawane za nieuczciwe
Do celów niniejszego oddziału postanowienie
umowne jest zawsze uznawane za nieuczciwe, jeżeli jego celem lub skutkiem jest:
a)           wyłączenie lub ograniczenie
odpowiedzialności przedsiębiorcy za śmierć lub uszkodzenie ciała konsumenta
poprzez działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy lub innej osoby działającej w
imieniu przedsiębiorcy;
b)           wyłączenie lub ograniczenie
odpowiedzialności przedsiębiorcy względem konsumenta za szkodę spowodowaną
umyślnie lub w wyniku rażącego niedbalstwa;
c)           ograniczenie obowiązku
przestrzegania przez przedsiębiorcę zobowiązań podjętych przez jego upoważnionych
przedstawicieli lub uzależnianie jego zobowiązań od określonego warunku,
którego spełnienie zależy wyłącznie od przedsiębiorcy;
d)           wyłączenie lub ograniczenie praw
konsumenta do wytoczenia powództwa lub skorzystania z jakiegokolwiek innego środka
ochrony prawnej, w szczególności przez zobowiązanie konsumenta do korzystania
wyłącznie z systemu arbitrażu, który nie jest ogólnie przewidziany w przepisach
prawnych mających zastosowanie do stosunków między przedsiębiorcą a
konsumentem;
e)           nadanie wyłącznej jurysdykcji do
rozstrzygania wszystkich sporów wynikających z umowy sądowi właściwemu dla
miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, chyba że wybrany sąd jest również sądem
miejsca zamieszkania konsumenta;
f)            przyznanie przedsiębiorcy
wyłącznego prawa ustalania, czy dostarczone towary, treści cyfrowe lub usługi
powiązane są zgodne z umową, lub przyznanie mu wyłącznego prawa wykładni
jakichkolwiek postanowień umownych;
g)           ustalenie, że konsument jest
związany umową, a przedsiębiorca nie;
h)           zastrzeżenie, że konsument musi rozwiązać
umowę w rozumieniu art. 8 w bardziej formalnym trybie niż ten, w którym umowa
została zawarta;
i)            przyznanie przedsiębiorcy krótszego
okresu wypowiedzenia umowy niż ten, który wymagany jest od konsumenta;
j)            zobowiązanie konsumenta do zapłaty
za towary, treści cyfrowe lub usługi powiązane, które faktycznie nie zostały wydane,
dostarczone lub wyświadczone;
k)           ustalenie, że postanowienia umowne
nieuzgodnione indywidualnie w rozumieniu art. 7 przeważają lub mają
pierwszeństwo przed postanowieniami umownymi, które zostały uzgodnione
indywidualnie.
Artykuł 85
Domniemane nieuczciwe postanowienia umowne
Do celów niniejszego oddziału przyjmuje się
domniemanie, że dane postanowienie umowne jest nieuczciwe, jeżeli jego celem
lub skutkiem jest:
a)           ograniczenie dowodów, na które
konsument może się powoływać lub przerzucenie na konsumenta ciężaru dowodu,
który zgodnie z prawem powinien spoczywać na przedsiębiorcy;
b)           niesłuszne wyłączenie lub
ograniczenie środków ochrony prawnej przysługujących konsumentowi przeciwko
przedsiębiorcy lub osobie trzeciej z tytułu niewykonania przez przedsiębiorcę
zobowiązań umownych;
c)           niesłuszne wyłączenie lub
ograniczenie uprawnienia do potrącenia wierzytelności konsumenta wobec
przedsiębiorcy z wierzytelności przedsiębiorcy wobec konsumenta;
d)           uprawnienie przedsiębiorcy do
zatrzymania płatności dokonanej przez konsumenta, jeżeli konsument zdecyduje o
niezawieraniu umowy lub niewykonaniu zobowiązań umownych, bez przyznania
konsumentowi prawa do otrzymania równoważnej kwoty tytułem odszkodowania w
sytuacji przeciwnej;
e)           nałożenie na konsumenta, który nie
wykona swoich zobowiązań umownych, obowiązku zapłaty nieproporcjonalnie
wysokiej kwoty tytułem odszkodowania lub kary umownej za niewykonanie;
f)            uprawnienie przedsiębiorcy do
odstąpienia od umowy lub rozwiązania jej w rozumieniu art. 8, w zależności od
uznania przedsiębiorcy, bez przewidzenia takiego samego uprawnienia dla
konsumenta lub uprawnienie przedsiębiorcy do zatrzymania ceny za usługi
powiązane, do których świadczenia jeszcze nie doszło, w przypadku gdy
przedsiębiorca odstępuje od umowy lub ją rozwiązania;
g)           uprawnienie przedsiębiorcy do rozwiązania
umowy zawartej na czas nieoznaczony bez konieczności złożenia wypowiedzenia z
rozsądnym wyprzedzeniem, chyba że istnieją ku temu ważne powody;
h)           automatycznie przedłużenie umowy
zawartej na czas określony, o ile konsument nie wskaże inaczej, w razie gdy
takie postanowienia umowne przewidują nierozsądnie wczesny termin wypowiedzenia
umowy;
i)            uprawnienie przedsiębiorcy do
jednostronnej zmiany postanowień umownych bez ważnego powodu określonego w
umowie; nie wpływa to na postanowienia umowne, na mocy których przedsiębiorca
zastrzega sobie uprawnienie do jednostronnej zmiany postanowień umowy zawartej
na czas nieoznaczony, o ile przedsiębiorca jest obowiązany poinformować
konsumenta z rozsądnym wyprzedzeniem, a konsument ma możliwość rozwiązania umowy
bez ponoszenia kosztów;
j)            uprawnienie przedsiębiorcy do
jednostronnej zmiany bez ważnego powodu właściwości towarów, treści cyfrowych
lub usług powiązanych, które mają być świadczone, lub innych właściwości
świadczenia;
k)           zastrzeżenie, że cena towarów,
treści cyfrowych lub usług powiązanych ma być ustalona w momencie ich
dostarczenia lub świadczenia bądź zezwolenie przedsiębiorcy na podwyższenie
ceny bez uprawnienia konsumenta do odstąpienia od umowy, jeżeli podwyższona
cena jest zbyt wysoka w stosunku do ceny uzgodnionej w momencie zawarcia umowy;
nie wpływa to na zgodne z prawem klauzule waloryzacji ceny, z zastrzeżeniem, że
sposób zmiany ceny jest szczegółowo opisany;
l)            zobowiązanie konsumenta do
wykonania wszystkich jego zobowiązań umownych także w przypadku, gdy
przedsiębiorca nie wykona swoich zobowiązań;
m)          uprawnienie przedsiębiorcy do
przeniesienia jego uprawnień i zobowiązań umownych bez zgody konsumenta, chyba
że przejmującym jest spółka zależna kontrolowana przez przedsiębiorcę, lub w
wyniku fuzji lub zgodnej z prawem transakcji korporacyjnej, a takie
przeniesienie przypuszczalnie nie wpłynie negatywnie na jakiekolwiek
uprawnienie konsumenta;
n)           uprawnienie przedsiębiorcy do
dostarczenia odpowiednika w razie gdyby to, co zostało zamówione, było
niedostępne, bez wyraźnego powiadomienia konsumenta o takiej możliwości oraz o
okoliczności, że przedsiębiorca musi ponieść koszty zwrotu tego, co konsument
otrzymał na podstawie umowy, jeżeli konsument skorzysta z prawa do odmowy przyjęcia
świadczenia;
o)           umożliwienie przedsiębiorcy
zastrzeżenia nierozsądnie długiego lub niewystarczająco sprecyzowanego terminu
na przyjęcie lub odrzucenie oferty;
p)           umożliwienie przedsiębiorcy
zastrzeżenia nierozsądnie długiego lub niewystarczająco sprecyzowanego terminu
na wykonanie zobowiązań umownych;
q)           niesłuszne wyłączenie lub
ograniczenie środków ochrony prawnej lub zarzutów przysługujących konsumentowi
przeciwko przedsiębiorcy;
r)            uzależnienie wykonania zobowiązań
umownych przez przedsiębiorcę lub uzależnienie innych skutków umowy korzystnych
dla konsumenta, od szczególnych formalności, które nie są prawnie wymagane i są
nierozsądne;
s)            wymaganie od konsumenta nadmiernych
zaliczek lub nadmiernych gwarancji wykonania zobowiązań;
t)            nieuzasadnione uniemożliwienie
konsumentowi zaopatrywania się u osób trzecich lub zamawiania u nich napraw;
u)           nieuzasadnione powiązanie umowy z
inną umową z danym przedsiębiorcą, spółką zależną tego przedsiębiorcy lub osobą
trzecią w sposób, którego konsument nie mógł przewidzieć;
v)           nałożenie nadmiernego ciężaru na
konsumenta, aby rozwiązać umowę zawartą na czas nieoznaczony
w)          ustalenie, że początkowy okres
obowiązywania umowy na trwającą przez dłuższy okres czasu dostawę towarów lub
treści cyfrowych albo świadczenie usług powiązanych, lub jakikolwiek okres, na
który umowa zostanie przedłużona, trwa dłużej niż rok, chyba że konsument może
rozwiązać umowę w każdym czasie przy zachowaniu terminu wypowiedzenia
nieprzekraczającego trzydziestu dni.
Oddział 3        Nieuczciwe postanowienia
w umowach zawieranych między przedsiębiorcami
Artykuł 86
Znaczenie „nieuczciwości” w umowach między przedsiębiorcami
1.
W umowie między przedsiębiorcami postanowienie
umowne jest nieuczciwe do celów niniejszego oddziału wyłącznie gdy:
a)      stanowi element postanowień umownych
nieuzgodnionych indywidualnie w rozumieniu art. 7; oraz
b)      jest takiego rodzaju, że jego
zastosowanie znacznie odbiega od dobrej praktyki handlowej, stojąc w
sprzeczności z zasadą dobrej wiary i uczciwego obrotu.
2.
Przy ocenie nieuczciwości postanowienia umownego do
celów niniejszego oddziału, zwraca się uwagę na:
a)      właściwość świadczeń umownych;
b)      okoliczności panujące w momencie
zawierania umowy;
c)      inne postanowienia umowne; oraz
d)      postanowienia każdej innej umowy, od której
zależy dana umowa.
Part IV   Zobowiązania
i środki ochrony prawnej stron umowy sprzedaży lub umowy o dostarczenie treści
cyfrowych
Rozdział 9 Przepisy
ogólne
Artykuł 87
Niewykonanie i istotne niewykonanie
1.
Niewykonanie zobowiązania oznacza każdy brak
wykonania tego zobowiązania, niezależnie od tego, czy jest on usprawiedliwiony
i obejmuje.
a)      niewydanie lub opóźnienie w wydaniu
towarów;
b)      niedostarczenie lub opóźnione
dostarczenie treści cyfrowych;
c)      wydanie towarów, które nie są zgodne z
umową;
d)      dostarczenie treści cyfrowych, które nie
są zgodne z umową;
e)      brak zapłaty lub opóźnienie w zapłacie
ceny;
f)       rzekome wykonanie zobowiązania w sposób
niezgodny z umową.
2.
Niewykonanie zobowiązania przez jedną ze stron jest
istotne, jeżeli:
a)      pozbawia drugą stronę w znacznym stopniu
tego, czego miała prawo oczekiwać na podstawie umowy, chyba że w momencie
zawarcia umowy strona, która nie spełniła świadczenia, nie przewidywała i nie
mogła przewidzieć tego rezultatu; lub
b)      ma charakter wyraźnie wskazujący na to,
że nie można w przyszłości liczyć na świadczenie strony, która nie wykonała
zobowiązania.
Artykuł 88
Usprawiedliwione niewykonanie
1.
Niewykonanie przez stronę zobowiązania jest
usprawiedliwione, jeśli spowodowane zostało przeszkodą będącą poza kontrolą tej
strony i jeżeli nie można było od niej oczekiwać, że uwzględni istnienie
przeszkody w momencie zawarcia umowy, uniknie przeszkody lub jej skutków lub
też przezwycięży tę przeszkodę lub jej skutki.
2.
Jeżeli przeszkoda jest tylko tymczasowa,
niewykonanie jest usprawiedliwione tylko w okresie, w którym istnieje
przeszkoda. Jeżeli jednak opóźnienie stanowi istotne niewykonanie zobowiązania,
druga strona może je tak traktować.
3.
Strona, która nie jest w stanie wykonać
zobowiązania, ma obowiązek dopilnować, aby zawiadomienie o przeszkodzie oraz
jej wpływie na możliwość wykonania zobowiązania dotarło do drugiej strony bez
nieuzasadnionej zwłoki, po tym jak strona, która nie jest w stanie wykonać
zobowiązania, dowiedziała się lub powinna była się dowiedzieć o tych
okolicznościach. Druga strona jest uprawniona do żądania odszkodowania za
wszelkie szkody wynikłe z naruszenia tego obowiązku.
Artykuł 89
Zmiana okoliczności
1.
Strona musi wykonać swoje zobowiązania, nawet
jeżeli spełnienie świadczenia stało się bardziej uciążliwe z powodu wzrostu
kosztów bądź zmniejszenia wartości tego, co jest należne w zamian.
Jeżeli z powodu nadzwyczajnej zmiany okoliczności
spełnienie świadczenia jest połączone z nadmiernymi trudnościami, strony mają
obowiązek podjąć negocjacje w celu dostosowania umowy lub jej rozwiązania.
2.
Jeśli strony nie osiągną porozumienia w rozsądnym
terminie, na żądanie każdej strony sąd może:
a)      dostosować treść umowy, tak aby była
zgodna z tym, co strony mogły rozsądnie uzgodnić w momencie zawierania umowy,
gdyby uwzględniły zmianę okoliczności; lub
b)      rozwiązać umowę w rozumieniu art. 8 w terminie
i na warunkach ustalonych przez sąd.
3.
Ustępy 1 i 2 mają zastosowanie tylko, jeżeli:
a)      do zmiany okoliczności doszło po zawarciu
umowy;
b)      strona powołująca się na zmianę
okoliczności nie wzięła pod uwagę możliwości wystąpienia lub skali takiej
zmiany okoliczności ani nie można było od niej oczekiwać ich uwzględnienia;
oraz
c)      poszkodowany nie przyjął ryzyka takiej
zmiany okoliczności ani nie można rozsądnie uznać, że tak uczynił.
4.
Do celów ust. 2 i 3 „sąd” obejmuje trybunał
arbitrażowy.
Artykuł 90
Rozszerzone stosowanie przepisów dotyczących płatności oraz towarów lub
treści cyfrowych, których przyjęcia kupujący odmówił
1.
O ile nie postanowiono inaczej, przepisy dotyczące
zapłaty przez kupującego ceny w rozdziale 12 stosuje się odpowiednio do innych
płatności.
2.
Artykuł 97 stosuje się odpowiednio do innych przypadków,
w których dana osoba pozostała w posiadaniu towarów lub treści cyfrowych, ponieważ
inna osoba ich nie przyjęła, pomimo że była do tego zobowiązana.
Rozdział 10        Zobowiązania
sprzedawcy
Oddział 1        Przepisy ogólne
Artykuł 91
Główne zobowiązania sprzedawcy
Sprzedawca towarów lub dostawca treści
cyfrowych (w tej części zwany „sprzedawcą”) musi:
a)           wydać towary lub dostarczyć treści
cyfrowe;
b)           przenieść własność towarów, w tym
nośnika materialnego, na którym zostały dostarczone treści cyfrowe;
c)           dopilnować, by towary lub treści
cyfrowe były zgodne z umową;
d)           zapewnić, by kupujący miał prawo do
korzystania z treści cyfrowych zgodnie z umową; oraz
e)           wydać dokumenty pozwalające na
rozporządzanie towarami lub z nimi związane, bądź też dokumenty związane z
treściami cyfrowymi, których wydania można domagać się na podstawie umowy.
Artykuł 92
Spełnienie świadczenia przez osobę trzecią
1.
Sprzedawca może powierzyć spełnienie świadczenia
innej osobie, chyba że warunki umowy wymagają osobistego spełnienia świadczenia
przez sprzedawcę.
2.
Sprzedawca, który powierza spełnienie świadczenia
innej osobie, jest nadal odpowiedzialny za wykonanie zobowiązania.
3.
W stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem
strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania ust. 2 ani
uchylić lub zmienić jego skutków.
Oddział 2        Wydanie
Artykuł 93
Miejsce wydania
1.
Jeśli miejsce wydania nie może zostać określone
inaczej, to jest nim:
a)      w przypadku umowy sprzedaży konsumenckiej
lub umowy o dostarczenie treści cyfrowych będącej umową zawieraną na odległość
lub umową zawieraną poza lokalem przedsiębiorstwa, lub umową, w której
sprzedawca zobowiązał się do zapewnienia przewozu towarów do kupującego,
miejsce pobytu konsumenta w momencie zawarcia umowy;
b)      w każdym innym przypadku,
(i) jeśli umowa sprzedaży przewiduje przewóz
towarów przez przewoźnika lub kilku przewoźników, najbliższy punkt odbioru
pierwszego przewoźnika;
(ii) jeśli umowa sprzedaży nie przewiduje
przewozu, miejsce prowadzenia działalności przez sprzedawcę w momencie zawarcia
umowy.
2.
Jeśli sprzedawca ma więcej niż jedno miejsce
prowadzenia działalności, miejscem prowadzenia działalności do celów ust. 1
lit. b) jest miejsce, z którym zobowiązanie do wydania jest najsilniej
związane.
Artykuł 94
Sposób wydania
1.
O ile nie uzgodniono inaczej, sprzedawca czyni
zadość obowiązkowi wydania:
a)      w przypadku umowy sprzedaży konsumenckiej
lub umowy o dostarczenie treści cyfrowych będącej umową zawieraną na odległość
lub umową poza lokalem przedsiębiorstwa, lub umową, w której sprzedawca
zobowiązał się do zorganizowania przewozu towarów do kupującego – poprzez
fizyczne wydanie lub przekazanie kontroli nad towarami lub treściami cyfrowymi
konsumentowi;
b)      w innych przypadkach, w których umowa
przewiduje przewóz towaru przez przewoźnika – przez przekazanie towarów
pierwszemu z przewoźników w celu dostarczenia kupującemu oraz przez przekazanie
kupującemu dokumentów niezbędnych do odbioru towarów od przewoźnika będącego w
posiadaniu towarów; lub
c)      w przypadkach nieobjętych zakresem lit. a)
lub b) – przez udostępnienie towarów lub treści cyfrowych, zaś w przypadku gdy
uzgodniono, że sprzedawca ma jedynie wydać dokumenty pozwalające na
rozporządzanie towarami, poprzez udostępnienie tych dokumentów kupującemu.
2.
W ust. 1 lit. a) i c) konsument lub kupujący
oznacza także osobę trzecią inną niż przewoźnik, wskazaną przez konsumenta lub
kupującego zgodnie z umową.
Artykuł 95
Termin wydania
1.
Jeśli nie można inaczej określić terminu wydania,
towary lub treści cyfrowe muszą być wydane bez nieuzasadnionej zwłoki po
zawarciu umowy.
2.
W umowach między przedsiębiorcą a konsumentem, o
ile strony nie uzgodniły inaczej, przedsiębiorca musi wydać towary lub treści
cyfrowe nie później niż w ciągu trzydziestu dni od daty zawarcia umowy.
Artykuł 96
Zobowiązania sprzedawcy dotyczące przewozu towarów
1.
Jeśli umowa wymaga od sprzedawcy zorganizowania
przewozu towarów, sprzedawca musi zawrzeć umowy konieczne do przewozu rzeczy w
wyznaczone miejsce za pomocą środków transportu odpowiednich do okoliczności
oraz w zgodzie z typowymi warunkami tego przewozu.
2.
Jeśli sprzedawca ma na mocy umowy przekazać towary
przewoźnikowi, zaś towary te nie mogą być wyraźnie przypisane konkretnej umowie
za pomocą odpowiedniego oznakowania, dokumentów przewozowych lub w inny sposób,
sprzedawca musi przekazać kupującemu list przewozowy, w którym towary są
opisane w sposób umożliwiający ich identyfikację.
3.
Jeśli umowa nie nakłada na sprzedawcę obowiązku
ubezpieczenia towarów na czas przewozu, sprzedawca musi na prośbę kupującego
przekazać mu wszelkie dostępne informacje konieczne do umożliwienia kupującemu
ubezpieczenia towarów.
Artykuł 97
Odmowa przyjęcia towarów lub treści cyfrowych przez kupującego
1.
Sprzedawca, który pozostał w posiadaniu towarów lub
treści cyfrowych, ponieważ kupujący ich nie przyjął, pomimo że był do tego
zobowiązany, musi podjąć odpowiednie działania zmierzające do ochrony i
zachowania towarów.
2.
Sprzedawca jest zwolniony z obowiązku ich wydania,
jeśli:
a)      pozostawi towary lub treści cyfrowe do
dyspozycji kupującego u osoby trzeciej na rozsądnych warunkach i zawiadomi o
tym kupującego; lub
b)      sprzeda towary lub treści cyfrowe na
rozsądnych warunkach po zawiadomieniu o tym kupującego i przekaże kupującemu
czysty dochód ze sprzedaży.
3.
Sprzedawca może domagać się zwrotu wszelkich zasadnie
poniesionych wydatków albo zatrzymać odpowiednią część dochodu ze sprzedaży na
ich pokrycie.
Artykuł 98
Wpływ na przejście ryzyka
Wpływ wydania na przejście ryzyka uregulowano
w rozdziale 14.
Oddział 3        Zgodność towarów i
treści cyfrowych
Artykuł 99
Zgodność z umową
1.
Towary lub treści cyfrowe są zgodne z umową, jeżeli:
a)      jakościowo, ilościowo, jak i pod względem
opisu spełniają warunki przewidziane w umowie;
b)      są opakowane w sposób odpowiadający
umówionym warunkom; oraz
c)      zostały dostarczone wraz z akcesoriami,
instrukcją instalacji czy innymi instrukcjami wymaganymi na podstawie umowy.
2.
Aby być zgodne z umową, towary lub treści cyfrowe
muszą także spełniać wymogi określone w art. 100, 101 i 102, chyba że strony
uzgodniły inaczej.
3.
Każde porozumienie zawarte w umowie sprzedaży
konsumenckiej, w którym odstępuje się od wymogów określonych w art. 100, 102 i
103 na niekorzyść konsumenta, jest ważne jedynie wtedy, gdy w momencie zawarcia
umowy konsument wiedział o szczególnym stanie towarów lub treści cyfrowych i
przyjął te towary lub treści cyfrowe jako zgodne z umową w momencie jej
zawarcia.
4.
W umowie sprzedaży konsumenckiej strony nie mogą, na
niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania ust. 3 ani uchylić lub zmienić jego
skutków.
Artykuł 100
Kryteria zgodności towarów i treści cyfrowych
Towary lub treści cyfrowe muszą:
a)           być zdatne do konkretnego celu, o
którym sprzedawca został poinformowany w momencie zawarcia umowy, chyba że
okoliczności wskazują, że kupujący nie polegał bądź nie powinien był polegać na
umiejętnościach i ocenie sprzedawcy;
b)           być zdatne do celów, do jakich
zwykle służą towary lub treści cyfrowe tego samego rodzaju;
c)           posiadać cechy towarów lub treści
cyfrowych, które sprzedawca przedstawił kupującemu jako próbkę lub model;
d)           być opakowane w sposób zwyczajowo
przyjęty dla określonego rodzaju towarów lub, w braku takiego zwyczaju, w
sposób adekwatny do potrzeb zachowania i ochrony towarów przed uszkodzeniem;
e)           zostać dostarczone wraz z
akcesoriami, instrukcją instalacji czy innymi instrukcjami, których kupujący
może oczekiwać;
f)            mieć cechy i możliwości techniczne,
o których mowa we wszelkich oświadczeniach przedkontraktowych, które stanowią
część umowy na mocy art. 69; oraz
g)           mieć cechy i możliwości techniczne,
jakich kupujący może oczekiwać. Przy ustalaniu, czego kupujący może oczekiwać
od treści cyfrowych, uwzględnia się, czy treści cyfrowe zostały dostarczone w
zamian za zapłatę ceny.
Artykuł 101
Wadliwa instalacja w przypadku umowy sprzedaży konsumenckiej
1.
Jeżeli towary lub treści cyfrowe dostarczone na
podstawie umowy sprzedaży konsumenckiej zostały nieprawidłowo zainstalowane,
jakikolwiek brak zgodności wynikający z wadliwej instalacji poczytuje się za
brak zgodności towarów lub treści cyfrowych z umową, jeżeli:
a)      towary lub treści cyfrowe zostały
zainstalowane przez sprzedawcę lub na jego odpowiedzialność; lub
b)      towary lub treści cyfrowe miały zostać
zainstalowane przez konsumenta, a wadliwa instalacja była wynikiem
nieodpowiedniej instrukcji instalacji.
2.
Strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć
stosowania niniejszego artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Artykuł 102
Prawa lub roszczenia osób trzecich
1.
Towary nie mogą być obciążone prawem ani innym niż
oczywiście bezzasadne roszczeniem osoby trzeciej a treści cyfrowe muszą być
wolne od takiego prawa lub roszczenia.
2.
Jeśli chodzi o prawa lub roszczenia wynikające z
własności intelektualnej, z zastrzeżeniem przepisów ust. 3 i 4, towary nie mogą
być obciążone prawem ani innym niż oczywiście bezzasadne roszczeniem osoby trzeciej
a treści cyfrowe muszą być wolne od takiego prawa lub roszczenia:
a)      wynikającego z prawa państwa, w którym
towary lub treści cyfrowe będą wykorzystywane zgodnie z umową lub, w braku
takiego porozumienia, wynikającego z prawa państwa, w którym kupujący ma
miejsce prowadzenia działalności bądź – w umowach między przedsiębiorcą a
konsumentem – wynikającego z prawa państwa miejsca pobytu konsumenta wskazanego
przez konsumenta w momencie zawarcia umowy; oraz
b)      o którym sprzedawca wiedział lub powinien
był wiedzieć w momencie zawarcia umowy.
3.
W umowach między przedsiębiorcami ust. 2 nie ma
zastosowania, jeśli kupujący wiedział lub powinien był wiedzieć o prawach lub
roszczeniach wynikających z własności intelektualnej w momencie zawarcia umowy.
4.
W umowach między przedsiębiorcą a konsumentem ust.
2 nie ma zastosowania, jeśli kupujący wiedział o prawach lub roszczeniach
wynikających z własności intelektualnej w momencie zawarcia umowy.
5.
W umowach między przedsiębiorcą a konsumentem
strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania niniejszego
artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Artykuł 103
Ograniczenie zgodności treści cyfrowych
Treści cyfrowych nie uważa się za niezgodne z
umową tylko dlatego, że zaktualizowaną wersję tych treści udostępniono po
zawarciu umowy.
Artykuł 104
Wiedza kupującego o braku zgodności towarów w umowie między przedsiębiorcami
W umowie między przedsiębiorcami sprzedawca
nie ponosi odpowiedzialności za brak zgodności towarów z umową, jeżeli w
momencie zawarcia umowy kupujący wiedział lub powinien był wiedzieć o tym braku
zgodności.
Artykuł 105
Właściwy moment dla ustalenia zgodności z umową
1.
Sprzedawca odpowiada za każdy brak zgodności
towarów z umową występujący w momencie przejścia ryzyka na kupującego zgodnie z
rozdziałem 14.
2.
W umowie sprzedaży konsumenckiej przyjmuje się, że
każdy brak zgodności, który uwidacznia się w ciągu sześciu miesięcy od momentu
przejścia ryzyka na kupującego, występował już w tym momencie, chyba że byłoby
to niemożliwe ze względu na właściwości towarów lub treści cyfrowych bądź
charakter braku zgodności.
3.
W przypadku uregulowanym w art. 101 ust. 1 lit. a)
przez moment przejścia ryzyka na kupującego, wskazany w ust. 1 i 2 niniejszego
artykułu, rozumie się moment zakończenia instalacji. W przypadku uregulowanym w
art. 101 ust. 1 lit. b) chodzi o moment, do którego konsument miał rozsądny termin
na dokonanie instalacji.
4.
Jeżeli treści cyfrowe wymagają późniejszej
aktualizacji przez przedsiębiorcę, musi on zapewnić, by treści te pozostały
zgodne z umową przez cały czas jej obowiązywania.
5.
W umowie między przedsiębiorcą a konsumentem strony
nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania niniejszego artykułu ani
uchylić lub zmienić jego skutków.
Rozdział 11        Środki
ochrony prawnej przysługujące kupującemu
Oddział 1        Przepisy ogólne
Artykuł 106
Przegląd środków ochrony prawnej przysługujących kupującemu
1.
Jeżeli sprzedawca nie wykonuje zobowiązania,
kupujący może:
a)      zażądać spełnienia świadczenia, które
obejmuje konkretne świadczenie, naprawę lub wymianę towarów lub treści
cyfrowych zgodnie z oddziałem 3 niniejszego rozdziału;
b)      powstrzymać się ze spełnieniem własnego
świadczenia zgodnie z oddziałem 4 niniejszego rozdziału;
c)      rozwiązać umowę zgodnie z oddziałem 5
niniejszego rozdziału i zażądać zwrotu zapłaconej już części ceny, zgodnie z
rozdziałem 17;
d)      obniżyć cenę zgodnie z oddziałem 6
niniejszego rozdziału; oraz
e)      zażądać odszkodowania zgodnie z
rozdziałem 16.
2.
Jeśli kupujący jest przedsiębiorcą:
a)      kupującemu przysługuje prawo do skorzystania
z dowolnego środka ochrony prawnej, z wyjątkiem powstrzymania się ze
spełnieniem własnego świadczenia, z zastrzeżeniem możliwości sanacji
świadczenia przez sprzedawcę przewidzianej w oddziale 2 niniejszego rozdziału;
oraz
b)      kupującemu przysługuje prawo do powołania
się na brak zgodności, z zastrzeżeniem wymogów zbadania towarów i zawiadomienia
o braku zgodności przewidzianych w oddziale 7 niniejszego rozdziału.
3.
Jeśli kupujący jest konsumentem:
a)      prawa kupującego obowiązują bez
zastrzeżenia możliwości sanacji świadczenia przez sprzedawcę; oraz
b)      wymogi zbadania towarów i zawiadomienia o
braku zgodności przewidziane w oddziale 7 niniejszego rozdziału, nie ma
zastosowania.
4.
Jeśli niespełnienie świadczenia przez sprzedawcę
jest usprawiedliwione, kupujący może skorzystać z każdego ze środków ochrony
prawnej, o których mowa w ust. 1, z wyjątkiem żądania spełnienia świadczenia i
odszkodowania.
5.
Kupujący nie może skorzystać z żadnego ze środków
ochrony prawnej, o których mowa w ust. 1 w takim zakresie, w jakim przyczynił
się do niespełnienia świadczenia przez sprzedawcę.
6.
Dopuszczalne jest łączenie środków ochrony prawnej,
które wzajemnie się nie wykluczają.
Artykuł 107
Ograniczenie środków ochrony prawnej przysługujących w przypadku treści
cyfrowych niedostarczonych w zamian za cenę
Jeżeli treści cyfrowych nie dostarczono w
zamian za zapłatę ceny, kupujący nie może skorzystać ze środków ochrony prawnej
wymienionych w art. 106 ust. 1 lit. a)–d). Kupujący może jedynie żądać
odszkodowania, na mocy art. 106 ust. 1 lit. e), za szkodę spowodowaną w majątku
kupującego, w tym obejmującą sprzęt, oprogramowanie i dane, w wyniku braku
zgodności dostarczonych treści cyfrowych z umową, z wyjątkiem zysku, którego
został pozbawiony w wyniku szkody.
Artykuł 108
Normy bezwzględnie wiążące
W umowie między przedsiębiorcą a konsumentem
strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania niniejszego
rozdziału ani uchylić lub zmienić jego skutków przed poinformowaniem
przedsiębiorcy przez konsumenta o braku zgodności.
Oddział 2        Sanacja świadczenia
przez sprzedawcę
Artykuł 109
Sanacja świadczenia przez sprzedawcę
1.
Sprzedawca, który spełnił świadczenie odpowiednio
wcześnie i otrzymał zawiadomienie o braku zgodności tego świadczenia z umową,
może ponownie zaproponować spełnienie świadczenia zgodnie ze zobowiązaniem,
jeśli jest to możliwe w terminie spełnienia świadczenia.
2.
W przypadkach nieobjętych ust. 1 sprzedawca, który
spełnił świadczenia niezgodne z umową, może, bez nieuzasadnionej zwłoki od
momentu zawiadomienia o braku zgodności, zaoferować sanację świadczenia na swój
koszt.
3.
Zawiadomienie o rozwiązaniu nie wyłącza możliwości
zaoferowania sanacji świadczenia.
4.
Kupujący może odmówić przyjęcia oferty sanacji
świadczenia, jeżeli:
a)      sanacja nie będzie możliwa w rozsądnym
terminie oraz bez poważnych niedogodności dla kupującego;
b)      kupujący ma powód, by przypuszczać, że
sprzedawca nie spełni świadczenia w przyszłości; lub
c)      opóźnienie w spełnieniu świadczenia
byłoby istotnym niewykonania zobowiązania.
5.
Sprzedawcy przysługuje rozsądny termin na sanację
świadczenia.
6.
Podczas terminu przeznaczonego na sanację kupujący
może powstrzymać się ze spełnieniem świadczenia, ale jego prawa niezgodne z
przyznaniem sprzedawcy terminu na doprowadzenie do sanacji ulegają zawieszeniu
do momentu wygaśnięcia tego terminu.
7.
Pomimo sanacji kupującemu przysługuje prawo do
żądania odszkodowania za opóźnienie oraz każdą szkodę spowodowaną doprowadzaniem
do sanacji lub szkodę, której sanacja nie zapobiegła.
Oddział 3        Żądanie spełnienia
świadczenia
Artykuł 110
Żądanie spełnienia świadczeń sprzedawcy
1.
Kupujący ma prawo żądać od sprzedawcy spełnienia
jego świadczeń.
2.
Spełnienie świadczenia, którego można żądać,
obejmuje także nieodpłatne naprawienie świadczenia niezgodnego z umową.
3.
Spełnienia świadczenia nie można żądać, jeżeli:
a)      świadczenie byłoby niemożliwe lub stało
się bezprawne; lub
b)      ciężar spełnienia świadczenia lub koszty
z nim związane byłyby nieproporcjonalne w porównaniu z korzyściami, jakie
odniósłby kupujący.
Artykuł 111
Wybór konsumenta między naprawą a wymianą
1.
Jeśli w umowie sprzedaży przedsiębiorca jest
zobowiązany do usunięcia braku zgodności zgodnie z art. 110 ust. 2, konsument
może wybrać między naprawą a wymianą, chyba że wybrany wariant byłby bezprawny
bądź niemożliwy lub, w porównaniu z wariantem alternatywnym, nakładałby na
sprzedawcę nieproporcjonalne koszty, uwzględniając:
a)      wartość, jaką miałyby towary, gdyby nie wystąpił
braku zgodności;
b)      znaczenie braku zgodności; oraz
c)      możliwość skorzystania z alternatywnego
środka ochrony prawnej bez poważnych niedogodności dla kupującego.
2.
Jeśli konsument zażądał usunięcia braku zgodności
poprzez naprawę lub wymianę na podstawie ust. 1, może posłużyć się innymi
środkami ochrony prawnej jedynie wtedy, gdy przedsiębiorca nie dokonał naprawy
lub wymiany w rozsądnym terminie, nie dłuższym niż trzydzieści dni. Konsument
może jednak powstrzymać się ze spełnieniem świadczenia przez ten czas.
Artykuł 112
Zwrot wymienionego przedmiotu
1.
Jeśli sprzedawca usunął brak zgodności poprzez
wymianę, jest on uprawniony i obowiązany do odbioru wymienionego przedmiotu na
swój koszt.
2.
Kupujący nie jest zobowiązany do zapłaty za
korzystanie z wymienionego przedmiotu w okresie poprzedzającym wymianę.
Oddział 4        Powstrzymanie się
kupującego ze spełnieniem świadczenia
Artykuł 113
 Prawo do powstrzymania się ze spełnieniem świadczenia
1.
Kupujący, który ma spełnić świadczenie jednocześnie
ze świadczeniem sprzedawcy lub po tym świadczeniu, może powstrzymać się z jego
spełnieniem, dopóki sprzedawca nie zaoferuje swego świadczenia albo go nie
spełni.
2.
Kupujący, który ma spełnić świadczenie przed
świadczeniem sprzedawcy i który ma rozsądne obawy, że sprzedawca nie spełni
swego świadczenia w momencie, gdy stanie się ono wymagalne, może powstrzymać
się ze spełnieniem świadczenia tak długo, jak długo będzie mieć takie rozsądne obawy.

3.
Na podstawie niniejszego artykułu kupujący może
powstrzymać się ze spełnieniem całego świadczenia lub tylko jego części, w
zakresie usprawiedliwionym niewykonaniem zobowiązania przez sprzedawcę. Jeżeli
zobowiązania sprzedawcy mają być wykonane w oddzielnych częściach lub są
podzielne w inny sposób, kupujący może powstrzymać się ze spełnieniem
świadczenia jedynie w stosunku do tej części, której dotyczy niewykonanie,
chyba że niewykonanie przez sprzedawcę uzasadnia powstrzymanie się przez
kupującego ze spełnieniem całego świadczenia.
Oddział 5        Rozwiązanie
Artykuł 114
Rozwiązanie w przypadku niewykonania
1.
Kupujący może rozwiązać umowę w rozumieniu art. 8,
jeśli jej niewykonanie przez sprzedawcę jest istotne w rozumieniu art. 87 ust.
2.
2.
Jeśli niewykonanie umowy sprzedaży konsumenckiej
lub umowy między przedsiębiorcą a konsumentem o dostarczenie treści cyfrowych
wynika z braku zgodności towarów z umową, konsument może rozwiązać umowę, chyba
że brak zgodności jest nieznaczny.
Artykuł 115
Rozwiązanie w przypadku opóźnienia w wydaniu po zawiadomieniu o wyznaczeniu
dodatkowego terminu na wykonanie
1.
Kupujący może rozwiązać umowę w przypadku opóźnienia
w wydaniu, które samo w sobie nie stanowi istotnego niewykonania, jeżeli zawiadomi
o wyznaczeniu rozsądnie długiego terminu dodatkowego na wykonanie, a sprzedawca
nie wykona umowy w tym terminie.
2.
Termin dodatkowy, o którym mowa w ust. 1, uważa się
za rozsądnie długi, jeśli sprzedawca nie sprzeciwi się mu bez nieuzasadnionej
zwłoki.
3.
Jeżeli w zawiadomieniu zastrzeżono, że umowa ulega
rozwiązaniu automatycznie w razie niewykonania przez sprzedawcę przed upływem
terminu wyznaczonego w zawiadomieniu, ulega ona rozwiązaniu z upływem tego
terminu, bez konieczności dodatkowego zawiadomienia.
Artykuł 116
Rozwiązanie w przypadku przewidywanego niewykonania
Kupujący może rozwiązać umowę przed terminem
wykonania, jeśli sprzedawca oświadczył lub z innych przyczyn stało się
oczywiste, że dopuści się niewykonania uzasadniającego rozwiązanie umowy.
Artykuł 117
Zakres prawa do rozwiązania
1.
Jeżeli zobowiązania umowne sprzedawcy mają być
wykonane w oddzielnych częściach lub są podzielne w inny sposób, a na podstawie
niniejszego oddziału istnieje podstawa do rozwiązania umowy w części
odpowiadającej części ceny, kupujący może rozwiązać umowę jedynie w stosunku do
tej części.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli nie można
oczekiwać od kupującego, że przyjmie wykonanie pozostałych części lub jeżeli
niewykonanie uzasadnia rozwiązanie umowy w całości.
3.
Jeżeli zobowiązania umowne sprzedawcy są
niepodzielne lub część tych zobowiązań nie odpowiada części ceny, kupujący może
rozwiązać umowę tylko wtedy, gdy niewykonanie uzasadnia rozwiązanie umowy w
całości.
Artykuł 118
Zawiadomienie o rozwiązaniu
Kupujący wykonuje swoje uprawnienie do rozwiązania
przysługujące na mocy niniejszego oddziału poprzez zawiadomienie dokonane
sprzedawcy.
Artykuł 119
Utrata prawa do rozwiązania
1.
Kupujący traci prawo do odstąpienia przysługujące
na mocy niniejszego oddziału, jeśli nie dokona stosownego zawiadomienia w
rozsądnym terminie od momentu, w którym uzyskał to prawo lub od momentu, w
którym kupujący dowiedział się lub powinien był dowiedzieć się o niewykonaniu
zobowiązania, w zależności od tego, co nastąpi później.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania:
a)      jeśli kupujący jest konsumentem; lub
b)      nie zaoferowano spełnienia żadnego
świadczenia.
Oddział 6        Obniżenie ceny
Artykuł 120
Prawo do obniżenia ceny
1.
Kupujący, który przyjął świadczenie niezgodne z
umową, może obniżyć cenę. Obniżenie to jest proporcjonalne do zmniejszenia
wartości świadczenia w momencie jego spełnienia, w porównaniu do wartości, jaką
miałoby w tym czasie świadczenie zgodne z umową.
2.
Kupujący uprawniony do obniżenia ceny na podstawie
ust. 1, który zapłacił już cenę wyższą od ceny obniżonej, może żądać od
sprzedawcy zwrotu różnicy.
3.
Kupujący, który obniża cenę, nie może również
domagać się odszkodowania za szkodę, która została w ten sposób naprawiona,
może jednak żądać pokrycia wszelkich innych szkód, które poniósł.
Oddział 7        Wymogi zbadania i
zawiadomienia w umowie między przedsiębiorcami
Artykuł 121
Zbadanie towarów w umowach między przedsiębiorcami
1.
W umowie między przedsiębiorcami od kupującego
oczekuje się zbadania towarów lub zlecenia ich zbadania w rozsądnym, jak
najkrótszym w danych okolicznościach terminie, nie dłuższym niż czternaście dni
od daty wydania towarów, dostarczenia treści cyfrowych lub wykonania usług
powiązanych.
2.
Jeżeli umowa obejmuje przewóz towarów, ich zbadanie
może zostać odłożone do momentu dotarcia towarów do miejsca przeznaczenia.
3.
Jeśli towary są przekierowane w tranzycie albo
rozsyłane dalej przez kupującego, który nie ma rozsądnej możliwości ich
zbadania, a w momencie zawarcia umowy sprzedawca wiedział lub powinien był
wiedzieć o tego rodzaju przekierowaniu czy rozsyłaniu, zbadanie może być
odłożone do momentu dotarcia towarów do nowego miejsca przeznaczenia.
Artykuł 122
Wymóg zawiadomienia o braku zgodności w umowach sprzedaży między
przedsiębiorcami
1.
W przypadku umowy między przedsiębiorcami kupujący nie
może powoływać się na brak zgodności, jeżeli w rozsądnym terminie nie zawiadomi
sprzedawcy o braku zgodności, określając jej charakter
Termin zaczyna biec od momentu dostarczenia
towarów lub od momentu, w którym kupujący wykryje lub powinien wykryć brak
zgodności, w zależności od tego, co nastąpi później.
2.
Kupujący traci prawo do powoływania się na brak
zgodności, jeżeli nie zawiadomi sprzedawcy o braku zgodności w ciągu dwóch lat
od momentu faktycznego przekazania towarów kupującemu zgodnie z umową.
3.
Jeśli strony uzgodniły, że towary muszą pozostać
zdatne do określonego celu czy zwykłego użytku przez określony okres, termin
przewidziany na zawiadomienie sprzedawcy zgodnie z ust. 2 nie może upłynąć
przed końcem uzgodnionego terminu.
4.
Ustęp 2 nie ma zastosowania do roszczeń czy praw
osób trzecich, o których mowa w art. 102.
5.
Kupujący nie musi zawiadamiać sprzedawcy o tym, że
nie wszystkie towary zostały wydane, jeżeli kupujący ma podstawy, by sądzić, że
pozostałe towary zostaną wydane.
6.
Sprzedawca nie może powoływać się na niniejszy
artykuł, jeżeli brak zgodności odnosi się do faktów, o których sprzedawca
wiedział lub powinien był wiedzieć, a których nie ujawnił kupującemu.
Rozdział 12        Zobowiązania
kupującego
Oddział 1        Przepisy ogólne
Artykuł 123
Główne zobowiązania sprzedawcy
1.
Kupujący musi:
a)      zapłacić cenę;
b)      odebrać towary lub treści cyfrowe; oraz
c)      przyjąć dokumenty reprezentujące towary
lub związane z towarami, bądź też dokumenty związane z treściami cyfrowymi, zgodnie
z umową.
2.
Ustęp 1 lit. a) nie ma zastosowania do umowy o
dostarczenie treści cyfrowych, na mocy której dostarczenie treści cyfrowych nie
następuje w zamian za zapłatę ceny.
Oddział 2        Zapłata ceny
Artykuł 124
Sposób zapłaty
1.
Zapłaty dokonuje się w sposób określony postanowieniami
umowy lub, w przypadku braku takiego wskazania, w sposób zwyczajowo przyjęty w
stosunkach handlowych w miejscu dokonania zapłaty, z uwzględnieniem charakteru
transakcji.
2.
Domniemywa się, że sprzedawca, który przyjmuje czek
bądź inne polecenie lub przyrzeczenie zapłaty, czyni tak jedynie pod warunkiem,
że będą one honorowane. Sprzedawca może egzekwować pierwotne zobowiązanie do
zapłaty, jeżeli polecenie lub przyrzeczenie zapłaty nie są honorowane.
3.
Pierwotne zobowiązanie kupującego wygasa, jeśli
sprzedawca przyjmie przyrzeczenie zapłaty od osoby trzeciej, z którą sprzedawca
wcześniej ustalił, że przyjmie przyrzeczenie zapłaty osoby trzeciej jako sposób
zapłaty.
4.
W umowie między przedsiębiorcą a konsumentem
konsument nie ponosi odpowiedzialności, w związku ze skorzystaniem z danego
sposobu zapłaty, za opłaty, których wysokość przekracza koszty poniesione przez
przedsiębiorcę na skorzystanie z tego sposobu zapłaty.
Artykuł 125
Miejsce zapłaty
1.
Jeżeli miejsca zapłaty nie można ustalić inaczej,
jest nim miejsce prowadzenia działalności przez sprzedawcę w momencie zawarcia
umowy.
2.
Jeśli sprzedawca ma więcej niż jedno miejsce
prowadzenia działalności, za miejsce zapłaty uważa się to miejsce prowadzenia
działalności sprzedawcy, z którym zobowiązanie do zapłaty jest najsilniej związane.
Artykuł 126
Termin płatności
1.
Zapłata ceny staje się wymagalna w momencie wydania
towarów.
2.
Sprzedawca może odrzucić ofertę zapłaty przed
terminem wymagalności, jeżeli ma w tym uzasadniony interes.
Artykuł 127
Zapłata przez osobę trzecią
1.
Kupujący może powierzyć zapłatę innej osobie.
Kupujący, który powierzy zapłatę innej osobie, w dalszym ciągu odpowiada za zapłatę.
2.
Sprzedawca nie może odmówić przyjęcia zapłaty od
osoby trzeciej, jeżeli:
a)      osoba trzecia działa za zgodą kupującego;
lub
b)      osoba trzecia ma uzasadniony interes w
dokonaniu zapłaty, a kupujący nie dokonał zapłaty lub jest jasne, że kupujący
nie dokona zapłaty w terminie jej wymagalności.
3.
Zapłaty przez osobę trzecią zgodnie z ust. 1 lub 2
zwalnia kupującego z odpowiedzialności wobec sprzedawcy.
4.
Jeśli sprzedawca przyjmie zapłatę od osoby trzeciej
w innych okolicznościach niż określone w ust. 1 lub 2, kupujący jest zwolniony
z odpowiedzialności wobec sprzedawcy, lecz sprzedawca odpowiada wobec
kupującego za jakąkolwiek szkodę spowodowaną takim przyjęciem.
Artykuł 128
Zaliczenie płatności
1.
Jeśli kupujący musi dokonać szeregu płatności na
rzecz sprzedawcy, a dokona płatności, która nie wystarczy na pokrycie
wszystkich płatności, kupujący może w momencie zapłaty zawiadomić sprzedawcę,
na poczet którego zobowiązania zalicza się płatność.
2.
Jeśli kupujący nie dokona zawiadomienia, o którym
mowa w ust. 1, sprzedawca może w rozsądnym terminie zawiadomić kupującego, że
zalicza świadczenie na poczet jednego ze zobowiązań.
3.
Zaliczenie na podstawie ust. 2 nie jest skuteczne,
jeżeli dotyczy zobowiązania, które nie jest jeszcze wymagalne albo które jest
sporne.
4.
W braku skutecznego zaliczenia przez jedną ze
stron, płatność zostaje zaliczona na poczet tego zobowiązania, które spełnia
jedno z poniższych kryteriów we wskazanej kolejności:
a)      zobowiązanie, które jest wymagalne lub
stanie się wymagalne jako pierwsze;
b)      zobowiązanie, na które sprzedawca ma
najmniejsze zabezpieczenie lub nie ma żadnego zabezpieczenia;
c)      zobowiązanie, które jest najbardziej
uciążliwe dla kupującego;
d)      zobowiązanie, które powstało jako
pierwsze.
Jeśli żadne z powyższych kryteriów nie ma
zastosowania, płatność zostaje zaliczona proporcjonalnie na poczet wszystkich
zobowiązań.
5.
Płatność może być zaliczona na mocy ust. 2, 3 lub 4
na poczet zobowiązania, którego nie można dochodzić w wyniku przedawnienia
jedynie wtedy, gdy nie istnieje inne zobowiązanie, na poczet którego można
zaliczyć płatność zgodnie z tymi ustępami.
6.
W odniesieniu do każdego zobowiązania płatność
przez kupującego ma zostać zaliczona w pierwszej kolejności na poczet kosztów,
w drugiej kolejności na poczet odsetek, a w trzeciej na poczet sumy głównej,
chyba że sprzedawca dokona innego zaliczenia.
Oddział 3        Odbiór wydanych
towarów
Artykuł 129
Odbiór wydanych towarów
Kupujący wypełnia zobowiązanie do odbioru
wydanych towarów przez:
a)           dokonanie wszelkich czynności,
których można oczekiwać, by umożliwić sprzedawcy wywiązanie się z obowiązku
wydania towarów; oraz
b)           odebranie towarów lub dokumentów reprezentujących
towary, bądź też treści cyfrowe, zgodnie z umową.
Artykuł 130
Wcześniejsze wydanie i wydanie towarów w niewłaściwej ilości
1.
W przypadku gdy sprzedawca wydaje towary lub
dostarcza treści cyfrowe przed umówionym terminem, kupujący musi je odebrać,
chyba że kupujący ma uzasadniony interes w odmowie ich odbioru.
2.
W przypadku gdy sprzedawca wydaje mniejszą ilość
towarów lub treści cyfrowych niż przewidziano w umowie, kupujący musi je
odebrać, chyba że kupujący ma uzasadniony interes w odmowie ich odbioru.
3.
W przypadku gdy sprzedawca wydaje większą ilość
towarów lub treści cyfrowych niż przewidziano w umowie, kupujący może zatrzymać
nadwyżkę lub odmówić jej odbioru.
4.
Jeśli kupujący decyduje się zatrzymać nadwyżkę,
traktuje się ją jak dostarczoną zgodnie z umową, zaś kupujący musi za nią
uiścić cenę odpowiadającą umówionej stawce.
5.
Ustępu 4 nie stosuje się do umowy sprzedaży
konsumenckiej, jeżeli kupujący zasadnie przyjmuje, że sprzedawca wydał
nadmierną ilość towarów celowo, nie działając pod wpływem błędu, w świadomości,
że nadwyżka nie była zamówiona.
6.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do umowy o
dostarczenie treści cyfrowych, na mocy której dostarczenie treści cyfrowych nie
następuje w zamian za zapłatę ceny.
Rozdział 13        Środki
ochrony prawnej przysługujące sprzedawcy
Oddział 1        Przepisy ogólne
Artykuł 131
Przegląd środków ochrony prawnej przysługujących sprzedawcy
1.
Jeżeli kupujący nie wykonuje zobowiązania,
sprzedawca może:
a)      domagać się spełnienia świadczenia
zgodnie z oddziałem 2 niniejszego rozdziału;
b)      powstrzymać się ze spełnieniem swojego
świadczenia zgodnie z oddziałem 3 niniejszego rozdziału;
c)      rozwiązać umowę zgodnie z oddziałem 4
niniejszego rozdziału; oraz
d)      żądać odsetek od ceny lub odszkodowania
zgodnie z rozdziałem 16.
2.
Jeżeli niewykonanie zobowiązania przez kupującego
jest usprawiedliwione, sprzedawca może skorzystać z każdego ze środków ochrony
prawnej wymienionych w ust. 1, z wyjątkiem żądania spełnienia świadczenia i
odszkodowania.
3.
Sprzedawcy nie przysługują środki ochrony prawnej,
o których mowa w ust. 1 w zakresie, w jakim niewykonanie przez kupującego
spowodowane przez sprzedawcę.
4.
Dopuszczalne jest łączenie środków ochrony prawnej,
które wzajemnie się nie wykluczają.
Oddział 2        Żądanie spełnienia
świadczenia
Artykuł 132
Żądanie spełnienia świadczeń kupującego
1.
Sprzedawca ma prawo domagać się zapłaty ceny,
jeżeli jest ona wymagalna oraz żądać wykonania każdego zobowiązania zaciągniętego
przez kupującego.
2.
Jeżeli kupujący nie odebrał jeszcze towarów lub
treści cyfrowych i jest jasne, że kupujący nie zechce ich przyjąć, sprzedawca
może mimo to żądać od kupującego odbioru towarów i zapłaty ceny, chyba że mógł
dokonać, bez znaczących wysiłków bądź nakładów, rozsądnej transakcji
zastępczej.
Oddział 3        Powstrzymanie się
przez sprzedawcę ze spełnieniem świadczenia
Artykuł 133
 Prawo do powstrzymania się ze spełnieniem świadczenia
1.
Sprzedawca, który ma spełnić świadczenie
jednocześnie ze świadczeniem kupującego albo po tym świadczeniu, może
powstrzymać się z jego spełnieniem, dopóki kupujący nie zaoferuje swego świadczenia
albo go nie spełni.
2.
Sprzedawca, który ma spełnić świadczenie przed
świadczeniem kupującego i który ma rozsądne obawy, że kupujący nie spełni swego
świadczenia w momencie, gdy stanie się ono wymagalne, może powstrzymać się ze
spełnieniem świadczenia tak długo, jak długo będzie mieć takie rozsądne obawy.
Jednak prawo do powstrzymania się ze spełnieniem świadczenia wygasa, jeżeli
kupujący zaoferuje odpowiednią gwarancję należytego spełnienia świadczenia lub
da odpowiednie zabezpieczenie.
3.
Na podstawie niniejszego artykułu sprzedawca może
powstrzymać się ze spełnieniem całego świadczenia lub tylko jego części, w
zakresie usprawiedliwionym niewykonaniem zobowiązania przez kupującego. Jeżeli
zobowiązania kupującego mają być wykonane w oddzielnych częściach lub są
podzielne w inny sposób, sprzedawca może powstrzymać się ze spełnieniem
świadczenia jedynie w stosunku do tej części, której dotyczy niewykonanie,
chyba że niewykonanie przez kupującego uzasadnia powstrzymanie się przez
sprzedawcę ze spełnieniem całego świadczenia.
Oddział 4        Rozwiązanie
Artykuł 134
Rozwiązanie w przypadku istotnego niewykonania
Sprzedawca może rozwiązać umowę w rozumieniu
art. 8, jeśli jej niewykonanie przez kupującego jest istotne w rozumieniu art.
87 ust. 2.
Artykuł 135
Rozwiązanie w przypadku opóźnienia po zawiadomieniu o wyznaczeniu
dodatkowego terminu na wykonanie
1.
Sprzedawca może rozwiązać umowę w przypadku opóźnienia,
które samo w sobie nie stanowi istotnego niewykonania, jeżeli wyznaczy
kupującemu rozsądnie termin dodatkowy, a kupujący nie wykona umowy w tym
terminie.
2.
Termin uważa się za rozsądnie długi, jeżeli
kupujący nie sprzeciwi mu się bez nieuzasadnionej zwłoki. W stosunkach między
przedsiębiorcą a konsumentem termin dodatkowy na wykonanie nie może być krótszy
niż termin trzydziestodniowy, o którym mowa w art. 167 ust. 2.
3.
Jeżeli w zawiadomieniu zastrzeżono, że umowa ulega
rozwiązaniu automatyczne w razie niewykonania przez kupującego zobowiązania przed
upływem terminu wyznaczonego w zawiadomieniu, ulega ona rozwiązaniu z upływem
tego terminu, bez konieczności dodatkowego zawiadomienia.
4.
W umowie sprzedaży konsumenckiej strony nie mogą,
na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania niniejszego artykułu ani uchylić lub
zmienić jego skutków.
Artykuł 136
Rozwiązanie w przypadku przewidywanego niewykonania
Sprzedawca może rozwiązać umowę przed terminem
wykonania, jeżeli kupujący oświadczył lub z innych przyczyn stało się
oczywiste, że dopuści się istotnego niewykonania, a niewykonanie to będzie istotne.
Artykuł 137
Zakres prawa do rozwiązania
1. Jeżeli zobowiązania umowne kupującego mają
być wykonane w oddzielnych częściach lub są podzielne w inny sposób, a na
podstawie niniejszego oddziału istnieje podstawa do rozwiązania w części,
której odpowiada podzielna część zobowiązań sprzedawcy, sprzedawca może rozwiązać
umowę jedynie w stosunku do tej części.
2. Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeśli
niewykonanie stanowi istotne naruszenie całej umowy.
3. Jeżeli zobowiązania umowne kupującego nie
mają być wykonane w oddzielnych częściach, sprzedawca może rozwiązać umowę
tylko wtedy, gdy niewykonanie stanowi istotne naruszenie całej umowy.
Artykuł 138
Zawiadomienie o rozwiązaniu
Sprzedawca wykonuje swoje uprawnienie do rozwiązania
umowy przysługujące na mocy niniejszego oddziału poprzez zawiadomienie
kupującego.
Artykuł 139
Utrata prawa do rozwiązania
1.
Jeżeli spełnienie świadczenia zostało zaoferowane z
opóźnieniem lub zaoferowane spełnienie świadczenie w inny sposób nie jest
zgodne z umową, sprzedawca traci prawo do rozwiązania przysługujące na mocy
niniejszego oddziału, chyba że zawiadomienie o rozwiązaniu zostało dokonane w
rozsądnym terminie, który zaczyna biec od momentu, w którym sprzedawca
dowiedział się lub powinien był dowiedzieć się o zaoferowaniu świadczenia lub
braku zgodności.
2.
Sprzedawca traci prawo do rozwiązania przez dokonanie
zawiadomienia na podstawie art. 136, chyba że zawiadomi o rozwiązaniu w
rozsądnym terminie po powstaniu tego prawa.
3.
Jeżeli kupujący nie zapłacił ceny lub nie spełnił
świadczenia w inny, istotny sposób, sprzedawca zachowuje prawo do rozwiązania.
Rozdział 14        Przejście
ryzyka
Oddział 1        Przepisy ogólne
Artykuł 140
Skutek przejścia ryzyka
Utrata czy uszkodzenie towarów lub treści
cyfrowych wynikłe po przejściu ryzyka na kupującego nie zwalnia kupującego z obowiązku
zapłaty ceny, chyba że utrata czy uszkodzenie stanowią skutek działania bądź
zaniechania sprzedawcy.
Artykuł 141
Identyfikacja towarów lub treści cyfrowych stanowiących przedmiot umowy
Ryzyko nie przechodzi na kupującego, dopóki
towary lub treści cyfrowe nie zostaną wyraźnie zidentyfikowane jako towary lub
treści cyfrowe, które mają być dostarczone na mocy umowy, niezależnie od tego,
czy w porozumieniu wstępnym, zawiadomieniu przesłanym kupującemu lub w inny
sposób.
Oddział 2        Przejście ryzyka w
umowach sprzedaży konsumenckiej
Artykuł 142
Przejście ryzyka w umowie sprzedaży konsumenckiej
1.
W umowie sprzedaży konsumenckiej przejście ryzyka
następuje wtedy, gdy konsument lub osoba trzecia wyznaczona przez konsumenta,
niebędąca przewoźnikiem, wejdą w fizyczne posiadanie towarów lub nośnika
materialnego, na którym zostały dostarczone treści cyfrowe.
2.
W umowie o dostarczenie treści cyfrowych, które nie
zostały dostarczone na nośniku materialnym, przejście ryzyka następuje wtedy,
gdy konsument lub osoba trzecia wyznaczona przez konsumenta do tego celu
przejmą kontrolę nad treściami cyfrowymi.
3.
Z wyłączeniem umowy zawieranej na odległość lub
poza lokalem przedsiębiorstwa ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli konsument nie
wywiązał się z obowiązku odbioru towarów lub treści cyfrowych, a niewykonanie
zobowiązania nie jest usprawiedliwione zgodnie z art. 88. W takim przypadku
przejście ryzyka następuje w momencie, w którym konsument lub osoba trzecia
wyznaczona przez konsumenta weszliby w fizyczne posiadanie towarów lub przejęliby
kontrolę nad treściami cyfrowymi, gdyby wywiązali się z obowiązku ich odbioru.
4.
Jeśli konsument organizuje przewóz towarów lub
treści cyfrowych dostarczonych na nośniku materialnym, a przedsiębiorca nie
zaproponował mu takiej możliwości, przejście ryzyka następuje w momencie przekazania
przewoźnikowi towarów lub treści cyfrowych dostarczonych na nośniku
materialnym, bez uszczerbku dla praw przysługujących konsumentowi wobec
przewoźnika.
5.
Strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć
stosowania niniejszego artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Oddział 3        Przejście ryzyka w
umowach między przedsiębiorcami
Artykuł 143
Moment przejścia ryzyka
1.
W umowie między przedsiębiorcami ryzyko przechodzi
na kupującego, gdy ten odbiera towary lub treści cyfrowe bądź dokumenty reprezentujące
towary.
2.
Ustęp 1 stosuje się z zastrzeżeniem art. 144, 145 i
146.
Artykuł 144
Towary oddane do dyspozycji kupującego
1.
Jeżeli towary lub treści cyfrowe zostały oddane do
dyspozycji kupującego, a kupujący jest tego świadomy, ryzyko przechodzi na
niego w momencie, w którym towary lub treści cyfrowe powinny zostać odebrane,
chyba że kupujący miał prawo powstrzymać się od odbioru na mocy art. 113.
2.
Jeżeli towary lub treści cyfrowe oddano do
dyspozycji kupującego poza miejscem prowadzenia działalności sprzedawcy, ryzyko
przechodzi, gdy nadejdzie termin wydania towarów, a kupujący świadomy jest
faktu, że towary lub treści cyfrowe zostały oddane do jego dyspozycji właśnie w
tym miejscu.
Artykuł 145
Przewóz towarów
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do wszelkich umów
sprzedaży, które obejmują przewóz sprzedanych towarów.
2.
Jeśli sprzedawca nie ma obowiązku przekazania towarów
w konkretnym miejscu, ryzyko przechodzi na kupującego, gdy towary zostają
przekazane pierwszemu z przewoźników w celu dostarczenia towarów kupującemu
zgodnie z umową.
3.
Jeśli sprzedawca ma obowiązek przekazania towarów
przewoźnikowi w określonym miejscu, ryzyko nie przechodzi na kupującego, dopóki
towary nie zostaną przekazane przewoźnikowi w umówionym miejscu.
4.
Okoliczność, że sprzedawca jest upoważniony do
zachowania dokumentów pozwalających na rozporządzanie towarami, nie wpływa na
przejście ryzyka.
Artykuł
146
Towary sprzedane w tranzycie
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do wszelkich umów
sprzedaży, których przedmiotem są towary sprzedawane w tranzycie.
2.
Ryzyko przechodzi na kupującego w momencie
przekazania towarów pierwszemu przewoźnikowi. Jednakże, jeżeli wynika to z
okoliczności, ryzyko przechodzi na kupującego już w momencie zawarcia umowy.
3.
Jeżeli w momencie zawarcia umowy sprzedawca
wiedział lub powinien był wiedzieć, że towary zostały utracone bądź uszkodzone,
a nie poinformował o tym kupującego, ryzyko utraty lub uszkodzenia ponosi
sprzedawca.
Część V   Zobowiązania i środki ochrony prawnej stron umowy o
świadczenie usług powiązanych
Rozdział 15        Zobowiązania
i środki ochrony prawnej stron
Oddział 1        Zastosowanie niektórych ogólnych norm dotyczących
umów sprzedaży
Artykuł 147
Zastosowanie niektórych ogólnych norm dotyczących umów sprzedaży
1.
Przepisy zawarte w rozdziale 9 stosuje się do celów
niniejszej części.
2.
Rozwiązanie umowy sprzedaży lub umowy o
dostarczenie treści cyfrowych powoduje również rozwiązanie wszelkich umów o
świadczenie usług powiązanych.
Oddział 2        Zobowiązania usługodawcy
Artykuł 148
Obowiązek uzyskania rezultatów i starannego działania
1.
Usługodawca musi osiągnąć wszelkie konkretne
rezultaty wymagane w umowie.
2.
W przypadku braku wyraźnego lub dorozumianego
zobowiązania umownego do osiągnięcia konkretnego rezultatu, usługodawca musi
świadczyć usługę powiązaną z zachowaniem należytej staranności, którą dochowałby
rozsądny usługodawca, zgodnie z wszelkimi przepisami ustawowymi i innymi
wiążącymi normami mającymi zastosowanie do usługi powiązanej.
3.
Przy ustalaniu należytej staranności wymaganej od
usługodawcy uwzględnia się między innymi następujące czynniki:
a)      charakter, skalę, częstotliwość i
przewidywalność rodzajów ryzyka związanych z wykonaniem usługi powiązanej na
rzecz klienta;
b)      w przypadku wystąpienia szkody, koszty
wszelkich środków ostrożności, które zapobiegłyby wystąpieniu tej lub podobnej
szkody; oraz
c)      czas dostępny na wykonanie danej usługi
powiązanej.
4.
Jeżeli w umowie zawartej między przedsiębiorcą a
konsumentem usługi powiązane obejmują instalację towarów, musi ona zostać
wykonana w taki sposób, by zainstalowane towary były zgodne z umową, zgodnie z wymogiem
zawartym w art. 101.
5.
W stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem
strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania ust. 2 ani uchylić
lub zmienić jego skutków.
Artykuł 149
Zobowiązanie do zapobieżenia szkodzie
Usługodawca musi podjąć rozsądne środki
ostrożności, by zapobiec jakiemukolwiek uszkodzeniu towarów lub treści
cyfrowych lub fizycznym urazom albo innym szkodom w trakcie wykonywania usługi
powiązanej lub wskutek jej wykonania.
Artykuł 150
Wykonanie przez osobę trzecią
1.
Usługodawca może powierzyć wykonanie usługi innej
osobie, chyba że wymagane jest osobiste świadczenie przez usługodawcę.
2.
Usługodawca powierzający wykonanie innej osobie
pozostaje odpowiedzialny za wykonanie.
3.
W stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem
strony nie mogą, na skodę konsumenta, wyłączyć stosowania ust. 2 ani uchylić
lub zmienić jego skutków.
Artykuł 151
Zobowiązanie do wydania faktury
Jeżeli za usługę powiązaną płatna jest osobna
cena i nie jest to cena ryczałtowa uzgodniona w momencie zawierania umowy,
usługodawca musi wydać klientowi fakturę wyjaśniającą, jasno i czytelnie,
sposób obliczenia ceny.
Artykuł 152
Zobowiązanie do ostrzeżenia o nieoczekiwanych lub nieuzasadnionych ekonomicznie
kosztach
1.
Usługodawca musi ostrzec klienta i uzyskać jego
zgodę na świadczenie usługi, jeżeli:
a)      koszty usługi powiązanej znacznie
przekroczyłyby te wcześniej podane klientowi przez usługodawcę; lub
b)      wedle wiedzy usługodawcy usługa powiązana
kosztowałaby więcej niż wyniosłaby wartość towarów lub treści cyfrowych po
wykonaniu usługi powiązanej.
2.
Usługodawca, który nie uzyska zgody klienta zgodnie
z ust. 1, nie może żądać ceny wyższej od kosztów podanych poprzednio lub, w
zależności od przypadku, od wartości towarów lub treści cyfrowych po wykonaniu
usługi powiązanej.
Oddział 3        Zobowiązania klienta
Artykuł 153
Zapłata ceny
1.
Klient musi zapłacić cenę za usługę powiązaną
wynikającą z umowy.
2.
Cena jest płatna po wykonaniu usługi powiązanej
oraz udostępnieniu klientowi przedmiotu usługi powiązanej.
Artykuł 154
Zapewnienie dostępu
Jeżeli usługodawca musi uzyskać dostęp do
pomieszczeń klienta w celu wykonania usługi powiązanej, klient musi zapewnić
taki dostęp w rozsądnych godzinach.
Oddział 4        Środki ochrony
prawnej
Artykuł 155
Środki ochrony prawnej przysługujące klientowi
1.
W przypadku niewykonania zobowiązania przez
usługodawcę, klientowi przysługują, uwzględniając zmiany określone w niniejszym
artykule, te same środki ochrony prawnej, które przewidziano w rozdziale 11 dla
kupującego, a mianowicie:
a)      żądanie spełnienia określonego
świadczenia;
b)      powstrzymanie się ze spełnieniem swojego
świadczenia;
c)      rozwiązanie umowy;
d)      obniżenie ceny; oraz
e)      żądanie odszkodowania.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3, klient może korzystać z
przysługujących mu środków prawnych z zastrzeżeniem prawa usługodawcy do sanacji
świadczenia niezależnie od tego, czy klient jest konsumentem.
3.
W przypadku nieprawidłowej instalacji na podstawie
umowy o sprzedaży konsumenckiej, o której mowa w art. 101, konsumentowi
przysługują środki ochrony prawnej bez zastrzeżenia prawa usługodawcy do sanacji
świadczenia.
4.
Klient, jeżeli jest konsumentem, ma prawo rozwiązać
umowę ze względu na brak zgodności w wykonaniu usługi powiązanej, chyba że brak
zgodności jest nieznaczny.
5.
Przepisy rozdziału 11 stosuje się z niezbędnymi
zmianami, w szczególności:
a)      w stosunku do prawa usługodawcy do sanacji
świadczenia, w umowach między przedsiębiorą a konsumentem, rozsądny termin,
wynikający z art. 109 ust. 5, nie może przekraczać trzydziestu dni;
b)      w odniesieniu do środków ochrony prawnej przysługujących
z tytułu braku zgodności świadczenia z umową nie stosuje się art. 111 i 112;
oraz
c)      zamiast art. 122 stosuje się art. 156.
Artykuł 156
Wymóg zawiadomienia o niezgodności świadczenia w umowach o świadczenie usług
powiązanych między przedsiębiorcami
1.
W umowach o świadczenie usług powiązanych między
przedsiębiorcami klient może powołać się na brak zgodności świadczenia
wyłącznie wtedy, gdy zawiadomi o nim usługodawcę w rozsądnym terminie,
określając szczegółowo charakter braku zgodności.
Bieg tego terminu rozpoczyna się w momencie
zakończenia wykonania usługi powiązanej lub w momencie, w którym klient
stwierdzi brak zgodności lub powinien był ją stwierdzić, zależnie od tego, co
nastąpi później.
2.
Usługodawca nie może powoływać się na niniejszy
artykuł, jeżeli brak zgodności dotyczy faktów, o których usługodawca wiedział
lub powinien był wiedzieć, i których nie ujawnił klientowi.
Artykuł 157
Środki ochrony prawnej przysługujące usługodawcy
1.
W przypadku niewykonania zobowiązania przez
klienta, usługodawcy przysługują, uwzględniając zmiany określone w ust. 2, te
same środki ochrony prawnej, które przewidziano w rozdziale 13 dla sprzedawcy,
mianowicie może:
a)      żądanie wykonania zobowiązania;
b)      powstrzymanie się ze spełnieniem swojego
świadczenia;
c)      rozwiązanie umowy; oraz
d)      żądanie odsetek od ceny lub
odszkodowania.
2.
Przepisy rozdziału 13 stosuje się z niezbędnymi
zmianami. W szczególności zamiast art. 132 ust. 2 stosuje się art. 158.
Artykuł 158
Prawo klienta do odmowy przyjęcia świadczenia
1.
Klient może w każdym czasie zawiadomić usługodawcę,
że wykonanie usługi powiązanej lub dalsze jej wykonywanie nie jest już
potrzebne.
2.
Jeżeli dokonano zawiadomienia zgodnie z ust. 1:
a)      usługodawca nie ma już prawa ani
obowiązku wykonywania usługi powiązanej; oraz
b)      klient, jeżeli nie ma podstaw do rozwiązania
umowy zgodnie z innymi przepisami, pozostaje zobowiązany do zapłaty ceny,
pomniejszonej o wydatki, które usługodawca zaoszczędził lub powinien był
zaoszczędzić dzięki niepełnemu świadczeniu.
3.
W stosunkach miedzy przedsiębiorcą a konsumentem
strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania niniejszego
artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Część VI Odszkodowanie
i odsetki
Rozdział 16        Odszkodowanie
i odsetki
Oddział 1        Odszkodowanie
Artykuł 159
 Prawo do odszkodowania
1.
Wierzyciel jest uprawniony do odszkodowania za
szkodę spowodowaną niewykonaniem zobowiązania przez dłużnika, chyba że
niewykonanie jest usprawiedliwione.
2.
Szkody, za które przysługuje odszkodowanie,
obejmują przyszłe szkody, których wystąpienia dłużnik może się spodziewać.
Artykuł 160
Ogólny wymiar odszkodowania
Ogólny wymiar odszkodowania za szkody
spowodowane niewykonaniem zobowiązania odpowiada kwocie, która pozwoli
wierzycielowi znaleźć się w sytuacji, w której byłby, gdyby świadczenie zostało
należycie spełnione lub, jeżeli nie jest to możliwe, w jak najbardziej
zbliżonej sytuacji. Odszkodowanie to obejmuje szkody poniesione przez
wierzyciela, jak również utracone korzyści.
Artykuł 161
Przewidywalność szkód
Dłużnik odpowiada wyłącznie za szkody, które
przewidział lub które powinien był przewidzieć w czasie, gdy umowa była
zawierana, będące skutkiem niewykonania zobowiązania.
Artykuł 162
Szkoda, którą można przypisać wierzycielowi
Dłużnik nie odpowiada za szkody poniesione
przez wierzyciela, w zakresie, w jakim wierzyciel przyczynił się do niewykonania
zobowiązania lub skutków takiego niewykonania.
Artykuł 163
Ograniczenie szkody
1.
Dłużnik nie odpowiada za szkody poniesione przez
wierzyciela, w zakresie, w jakim wierzyciel mógł ograniczyć szkodę, podejmując
rozsądne kroki.
2.
Wierzyciel jest uprawniony do odzyskania wszelkich
wydatków rozsądnie poniesionych przy próbie ograniczenia szkody.
Artykuł 164
Transakcja zastępcza
Wierzyciel, który rozwiązał umowę w całości
lub części oraz w rozsądnym terminie zawarł rozsądną transakcję zastępczą,
może, w zakresie, w jakim jest uprawniony do odszkodowania, odzyskać różnicę
między wartością tego, co byłoby płatne na podstawie umowy, którą rozwiązał, a
wartością tego, co jest płatne w ramach transakcji zastępczej, jak również
uzyskać odszkodowanie za wszelkie dalsze szkody.
Artykuł 165
Aktualna cena
Jeżeli wierzyciel rozwiązał umowę, nie
zawierając transakcji zastępczej, ale istnieje aktualna cena za spełnienie
świadczenia, wierzyciel może, w zakresie, w jakim jest uprawniony do
odszkodowania, odzyskać różnicę między ceną umowną i ceną aktualną w momencie rozwiązania,
jak również uzyskać odszkodowanie za wszelkie dalsze szkody.
Oddział 2: Odsetki od
opóźnionych płatności przepisy ogólne
Artykuł 166
Odsetki od opóźnionych płatności
1.
Jeżeli dłużnik spóźnia się z zapłatą sumy
pieniężnej, wierzyciel jest uprawniony, bez potrzeby dokonywania zawiadomienia,
do odsetek od tej sumy za czas opóźnienia według stopy określonej w ust. 2.
2.
Stopa odsetek za zwłokę w płatności odpowiada:
a)      stopie stosowanej przez Europejski Bank
Centralny do jego ostatniej podstawowej operacji refinansującej przeprowadzonej
przed pierwszym dniem kalendarzowym danego półrocza lub krańcowej stopie
procentowej wynikającej z procedur przetargu o zmiennej stopie procentowej dla
ostatnich podstawowych operacji refinansujących Europejskiego Banku
Centralnego, powiększonej o dwa punkty procentowe - jeżeli miejsce zwykłego
pobytu wierzyciela znajduje się w państwie członkowskim, którego walutą jest
euro lub w państwie trzecim;
b)      równoważnej stopie ustalonej przez
krajowy bank centralny tego państwa członkowskiego, powiększonej o dwa punkty
procentowe - jeżeli miejsce zwykłego pobytu wierzyciela znajduje się w państwie
członkowskim, którego walutą nie jest euro,.
3.
Wierzyciel może dochodzić odszkodowania za wszelkie
dalsze szkody.
Artykuł 167
Odsetki naliczane wobec dłużnika będącego konsumentem
1.
Jeżeli dłużnik jest konsumentem, odsetki za
opóźnione płatności naliczane są według stopy przewidzianej w art. 166
wyłącznie w przypadku, gdy niewykonanie zobowiązania jest nieusprawiedliwione.
2.
Odsetki zaczynają być naliczane po upływie
trzydziestu dni od daty, w której wierzyciel zawiadomił dłużnika o obowiązku
zapłaty odsetek i ich stopie. Zawiadomienie to może być dokonane przed datą
wymagalności płatności.
3.
Postanowienie umowne ustalające odsetki według
stopy wyższej niż ta przewidziana w art. 166 lub przewidujące, że odsetki zaczynają
być naliczane przed datą określoną w ust. 2 niniejszego artykułu, nie jest
wiążące w zakresie, w jakim byłoby to nieuczciwie w rozumieniu art. 83.
4.
Odsetki za opóźnione płatności nie mogą być
dodawane do kapitału celem naliczania od nich odsetek.
5.
Strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć
stosowania niniejszego artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
Oddział 3        Opóźnione
płatności przedsiębiorców
Artykuł 168
Stopa odsetek i ich naliczanie
1.
Jeżeli przedsiębiorca opóźnia się z zapłatą ceny
należnej na mocy umowy o dostarczenie towarów lub treści cyfrowych albo
świadczenie usług powiązanych i nie jest to usprawiedliwione na mocy art. 88,
odsetki są należne według stopy określonej w ust. 5 niniejszego artykułu.
2.
Odsetki według stopy określonej w ust. 5 zaczynają
być naliczane od dnia następującego po dacie lub upływie okresu płatności
przewidzianych w umowie. Jeżeli nie wyznaczono takiej daty ani okresu, odsetki
zaczynają być naliczane:
a)      trzydzieści dni od daty otrzymania przez
dłużnika faktury lub równoważnego wezwania do zapłaty; lub
b)      trzydzieści dni od daty otrzymania
towarów, treści cyfrowych lub usług powiązanych, jeżeli data określona w lit.
a) jest wcześniejsza lub niepewna, lub jeżeli nie ma pewności, czy dłużnik
otrzymał fakturę lub równoważne wezwanie do zapłaty.
3.
Jeżeli zgodność towarów, treści cyfrowych lub usług
powiązanych z umową ma być potwierdzona w drodze akceptacji lub weryfikacji,
bieg trzydziestodniowego okresu przewidzianego w ust. 2 lit. b) rozpoczyna się
w dniu akceptacji lub zakończenia procedury weryfikacji. Maksymalny okres
trwania procedury weryfikacji nie może przekroczyć trzydziestu dni
kalendarzowych od daty wydania towarów, dostarczenia treści cyfrowych lub wyświadczenia
usług, chyba że strony wyraźnie uzgodniły inaczej a porozumienie to nie jest
nieuczciwe w rozumieniu art. 170.
4.
Okres płatności ustalony na mocy ust. 2 nie może
przekroczyć sześćdziesięciu dni, chyba że strony wyraźnie uzgodniły inaczej a
uzgodnienie to nie jest nieuczciwe w rozumieniu art. 170.
5.
Stopa odsetek za zwłokę w płatności odpowiada:
a)      stopie stosowanej przez Europejski Bank
Centralny do jego ostatniej podstawowej operacji refinansującej przeprowadzonej
przed pierwszym dniem kalendarzowym danego półrocza lub krańcowej stopie procentowej
wynikającej z procedur przetargu o zmiennej stopie procentowej dla ostatnich podstawowych
operacji refinansujących Europejskiego Banku Centralnego, powiększonej o dwa
punkty procentowe - jeżeli miejsce zwykłego pobytu wierzyciela znajduje się w
państwie członkowskim, którego walutą jest euro lub w państwie trzecim;
b)      równoważnej stopie ustalonej przez
krajowy bank centralny tego państwa członkowskiego, powiększonej o osiem
punktów procentowych - jeżeli miejsce zwykłego pobytu wierzyciela znajduje się
w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro.
6.
Wierzyciel może dochodzić odszkodowania za wszelkie
dalsze szkody.
Artykuł 169
Rekompensata kosztów dochodzenia należności
1.
Jeżeli należne są odsetki zgodnie z art. 168,
wierzyciel uprawniony jest do uzyskania od dłużnika co najmniej ryczałtowej
kwoty 40 EUR lub jej równowartości w walucie uzgodnionej dla ceny umownej jako
rekompensaty kosztów dochodzenia należności przez wierzyciela.
2.
Wierzyciel uprawniony jest do uzyskania od dłużnika
rozsądnej rekompensaty za wszelkie koszty dochodzenia należności przekraczające
kwotę ryczałtową, o której mowa w ust. 1, poniesione wskutek opóźnionych
płatności dłużnika.
Artykuł 170
Nieuczciwe postanowienia umowne dotyczące odsetek od opóźnionych płatności
1.
Postanowienie umowne dotyczące daty lub okresu
płatności, stopy odsetek z tytułu opóźnionej płatności lub rekompensaty kosztów
dochodzenia należności nie jest wiążące w zakresie, w jakim jest ono
nieuczciwe. Postanowienie jest nieuczciwe, jeżeli rażąco odbiega od dobrej
praktyki handlowej, w sprzeczności z zasadą dobrej wiary i uczciwego obrotu,
przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym właściwości towarów,
treści cyfrowych lub usługi powiązanej.
2.
Do celów ust. 1 domniemywa się, że postanowienie
umowne przewidujące datę lub okres płatności lub stopę odsetek mniej korzystne
dla wierzyciela niż data, okres lub stopa określone w art. 167 lub 168, albo
postanowienie przewidujące kwotę rekompensaty kosztów dochodzenia należności
niższą niż kwota określona w art. 169 jest nieuczciwe.
3.
Do celów ust. 1 postanowienie umowne wykluczające
odsetki z tytułu opóźnienia płatności lub rekompensatę kosztów dochodzenia
należności jest zawsze nieuczciwe.
Artykuł 171
Normy bezwzględnie wiążące
Strony nie mogą wyłączyć stosowania przepisów
niniejszego oddziału ani uchylić lub zmienić ich skutków.
Część VII        Zwrot
świadczeń
Rozdział 17 Zwrot
Artykuł 172
Zwrot w przypadku uchylenia się od skutków umowy lub jej rozwiązania
1.
W przypadku uchylenia się od skutków umowy lub jej
rozwiązania przez stronę, każda ze stron zobowiązana jest zwrócić drugiej
stronie wszystko, co strona ta („odbiorca”) otrzymała od niej na mocy umowy.
2.
Obowiązek zwrotu obejmuje wszelkie pożytki
naturalne i prawne z otrzymanych świadczeń.
3.
W przypadku rozwiązania umowy wykonywanej w ratach
lub częściach, obowiązek zwrotu nie dotyczy tych rat lub części, w odniesieniu
do których zobowiązania stron zostały w pełni wykonane, lub w przypadku których
na mocy art. 8 ust. 2 pozostaje do zapłacenia cena za to, co zostało już wyświadczone
chyba że ze względu na charakter umowy takie częściowe wykonanie nie ma
wartości dla jednej ze stron.
Artykuł 173
Zapłata wartości pieniężnej
1.
W przypadku gdy otrzymane świadczenia, w tym, w
odpowiednich przypadkach, pożytki, nie mogą zostać zwrócone, odbiorca musi
zapłacić ich wartość pieniężną; dotyczy to również treści cyfrowych,
niezależnie od tego, czy zostały dostarczone na materialnym nośniku. Jeżeli
zwrot jest możliwy, ale byłby związany z nierozsądnie dużymi trudnościami lub kosztami,
odbiorca może zapłacić wartość pieniężną, chyba że naruszyłoby to prawo
własności drugiej strony.
2.
Wartością pieniężną towarów jest wartość, jaką
miałyby one w momencie, w którym nastąpić ma zapłata wartości pieniężnej, gdyby
odbiorca przechował je w taki sposób, by nie uległy do tego momentu zniszczeniu
lub uszkodzeniu.
3.
Jeżeli klient uchylił się od skutków umowy o
świadczenie usług powiązanych lub rozwiązał ją po częściowym lub całkowitym
wykonaniu usługi, wartością pieniężną otrzymanych świadczeń jest kwota, którą
klient zaoszczędził dzięki otrzymaniu usługi powiązanej.
4.
W przypadku treści cyfrowych wartością pieniężną
otrzymanych świadczeń jest kwota zaoszczędzona przez konsumenta dzięki
wykorzystaniu treści cyfrowych.
5.
Jeżeli odbiorca uzyskał zastępcze świadczenie
pieniężne lub rzeczowe za towary lub treści cyfrowe, wiedział zaś, lub powinien
był wiedzieć o przyczynach uchylenia się od skutków umowy lub jej rozwiązania,
druga strona może żądać tych świadczeń zastępczych lub ich wartości pieniężnej.
Odbiorca, który uzyskał zastępcze świadczenie pieniężne lub rzeczowe za towary
lub treści cyfrowe, i nie wiedział o przyczynach uchylenia się od skutków umowy
lub jej rozwiązania ani nie można było od niego oczekiwać takiej wiedzy, może
zwrócić świadczenie zastępcze lub jego wartość pieniężną.
6.
W przypadku treści cyfrowych, które nie są
dostarczane w zamian za płatność ceny, nie dokonuje się zwrotu.
Artykuł 174
Zapłata za używanie i odsetki od otrzymanych pieniędzy
1.
Odbiorca, który używał towarów musi zapłacić
drugiej stronie wartość pieniężną używania w danym okresie jeżeli:
a)      odbiorca spowodował przyczynę uchylenia
się od skutków umowy lub jej rozwiązania;
b)      odbiorca wiedział przed rozpoczęciem
okresu używania o przyczynie uchylenia się od skutków umowy lub jej rozwiązania;
lub
c)      uwzględniając właściwości towarów,
charakter i zakres użycia oraz dostępność innych środków ochrony prawnej niż rozwiązanie,
niesprawiedliwe byłoby przyznanie odbiorcy prawa do bezpłatnego używania
towarów przez ten okres.
2.
Odbiorca zobowiązany do zwrotu pieniędzy musi
zapłacić odsetki, według stopy określonej w art. 166, jeżeli:
a)      druga strona zobowiązana jest do zapłaty
za używanie; lub
b)      odbiorca spowodował przyczynę uchylenia
się od skutków umowy ze względu na podstęp, groźby lub wyzysk.
3.
Do celów niniejszego rozdziału odbiorca nie jest
zobowiązany do zapłaty za używanie otrzymanych rzeczy lub odsetek od
otrzymanych pieniędzy w innych okolicznościach niż te określone w ust. 1 i 2.
Artykuł 175
Zwrot wydatków
1.
Jeżeli odbiorca poniósł wydatki na towary lub
treści cyfrowe, jest uprawniony do otrzymania ich zwrotu, o ile wydatki te
przyniosły korzyści drugiej stronie i zostały poczynione gdy odbiorca nie
wiedział o istnieniu powodu dla uchylenia się od skutków umowy lub jej rozwiązania
ani nie można było od niego oczekiwać takiej wiedzy.
2.
Odbiorca, który wiedział lub powinien był wiedzieć
o istnieniu przyczyny uchylenia się od skutków umowy lub jej rozwiązania jest
uprawniony do zwrotu wyłącznie tych wydatków, które były konieczne dla ochrony
towarów lub treści cyfrowych przed utratą lub utratą wartości, a odbiorca nie
miał możliwości zapytania drugiej strony o zdanie.
Artykuł 176
Zmiana ze względów słuszności
Wszelkie zobowiązania do zwrotu lub zapłaty
wynikające z niniejszego rozdziału mogą być zmienione o ile ich wykonanie
byłoby rażąco niesłuszne, uwzględniając w szczególności to, czy strona nie spowodowała
przyczyny uchylenia się od skutków umowy lub jej rozwiązania lub wiedziała o
tej przyczynie.
Artykuł 177
Normy bezwzględnie wiążące
W stosunkach miedzy przedsiębiorcą i
konsumentem strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania
przepisów niniejszego rozdziału ani uchylić lub zmienić ich skutków.
Część VIII      Przedawnienie
Rozdział 18        Przedawnienie
Oddział 1 Przepisy ogólne
Artykuł 178
Prawa podlegające przedawnieniu
Prawo do żądania wykonania zobowiązania, jak
również wszelkie powiązane z nim prawa, ulegają przedawnieniu z upływem terminu
określonego zgodnie z niniejszym rozdziałem.
Oddział 2 Terminy przedawnienia i
rozpoczęcie ich biegu
Artykuł 179
Terminy przedawnienia
1.
Krótki termin przedawnienia wynosi dwa lata.
2.
Długi termin przedawnienia wynosi dziesięć lat lub,
w przypadku prawa do odszkodowania za uszkodzenie ciała, trzydzieści lat.
Artykuł 180
Rozpoczęcie biegu
1.
Krótki termin przedawnienia biegnie od momentu, w
którym wierzyciel dowiedział się, lub powinien był się dowiedzieć o faktach, w
rezultacie których dane prawo może być wykonane.
2.
Długi termin przedawnienia biegnie od momentu, w
którym dłużnik musi wykonać zobowiązanie lub, w przypadku prawa do
odszkodowania, od momentu dokonania czynności, która powoduje powstanie tego
prawa.
3.
Jeżeli dłużnik jest zobowiązany do stałego
czynienia lub zaniechania czegoś, uznaje się, że wierzyciel ma odrębne prawo w
stosunku do każdego niewykonania zobowiązania.
Oddział 3 Wydłużenie terminów
przedawnienia
Artykuł 181
 Zawieszenie biegu przedawnienia w przypadku postępowania sądowego lub
innego postępowania
1.
Bieg obu terminów przedawnienia ulega zawieszeniu od
momentu wszczęcia postępowania sądowego w celu dochodzenia prawa.
2.
Zawieszenie trwa do czasu wydania prawomocnego orzeczenia,
lub do czasu innego rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli postępowanie zakończy się w
okresie ostatnich sześciu miesięcy przed upływem terminu przedawnienia bez
wydania orzeczenia co do istoty sprawy, termin przedawnienia nie kończy się przed
upływem sześciu miesięcy od daty zakończenia postępowania.
3.
Ustępy 1 i 2 stosuje się odpowiednio do
postępowania polubownego, do postępowania mediacyjnego, do postępowania, w
którym spór między stronami przedstawiany jest osobie trzeciej do wiążącego
rozstrzygnięcia oraz do wszelkich innych postępowań wszczętych w celu uzyskania
decyzji dotyczącej danego prawa lub w celu uniknięcia niewypłacalności.
4.
Mediacja oznacza zorganizowane postępowanie o
dobrowolnym charakterze, niezależnie od tego, jak jest nazywane lub wskazywane,
w którym przynajmniej dwie strony sporu próbują same osiągnąć porozumienie w
celu rozwiązania ich sporu, korzystając z pomocy mediatora. Postępowanie takie
może zostać zainicjowane przez strony, zalecone lub zarządzone przez sąd lub
nakazane przepisami prawa krajowego. Mediacja kończy się osiągnięciem
porozumienia przez strony lub wydaniem oświadczenia przez mediatora lub jedną
ze stron.
Artykuł 182
Wstrzymanie zakończenia biegu przedawnienia w przypadku negocjacji
Jeżeli strony prowadzą negocjacje dotyczące
prawa lub okoliczności, które mogą spowodować powstanie roszczenia dotyczącego
prawa, żaden z terminów przedawnienia nie kończy się przed upływem jednego roku
od czasu ostatniego kontaktu w ramach negocjacji lub od momentu, w którym jedna
ze stron zawiadomiła drugą stronę, że nie zamierza kontynuować negocjacji.
Artykuł 183
Wstrzymanie zakończenia biegu przedawnienia w przypadku braku zdolności do
czynności prawnych
Jeżeli osoba niemająca zdolności do czynności
prawnych nie ma przedstawiciela, żaden z obu terminów przedawnienia prawa
przysługującego tej osobie nie kończy się przed upływem jednego roku od
uzyskania zdolności do czynności prawnych lub wyznaczenia przedstawiciela.
Oddział 4 Odnowienie terminów
przedawnienia
Artykuł 184
Odnowienie przez uznanie
Jeżeli dłużnik uznaje określone prawo przysługujące
właścicielowi poprzez częściową płatność, zapłatę odsetek, udzielenie
zabezpieczenia, potrącenie lub w inny sposób, krótki termin przedawnienia
rozpoczyna bieg na nowo.
Oddział 5 Skutki przedawnienia
Artykuł 185
Skutki przedawnienia
1.
Po upływie właściwego terminu przedawnienia dłużnik
może uchylić się od wykonania zobowiązania, a wierzyciel traci wszelkie środki
ochrony prawnej na wypadek niewykonania, z wyjątkiem prawa do powstrzymania się
z wykonaniem własnego zobowiązania.
2.
Dłużnik nie może żądać zwrotu tego, co zapłacił lub
przekazał w wykonaniu zobowiązania tylko dlatego, że zobowiązanie zostało wykonane
po upływie terminu przedawnienia.
3.
Termin przedawnienia prawa do zapłaty odsetek oraz
innych praw powiązanych upływa nie później niż termin przedawnienia prawa
podstawowego.
Oddział 6 Zmiana poprzez porozumienie
Artykuł 186
Porozumienia dotyczące przedawnienia
1.
Strony mogą zmienić normy wynikające z niniejszego
rozdziału w drodze porozumienia, w szczególności poprzez skrócenie lub przedłużenie
terminów przedawnienia.
2.
Krótki termin przedawnienia nie może zostać
skrócony do mniej niż jednego roku ani przedłużony do więcej niż dziesięciu
lat.
3.
Długi termin przedawnienia nie może zostać skrócony
do mniej niż jednego roku ani przedłużony do więcej niż trzydziestu lat.
4.
Strony nie mogą wyłączyć stosowania niniejszego
artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.
5.
W umowie pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem
niniejszego artykułu nie można stosować na niekorzyść konsumenta.
Dodatek 1
Wzór wskazówek dotyczących odstąpienia
Prawo odstąpienia
od umowy
Przysługuje
Państwu prawo odstąpienia od niniejszej umowy bez podania przyczyny w terminie
czternastu dni.
Termin odstąpienia upływa po czternastu dniach
od dnia 1.
Aby skorzystać z tego prawa, należy
poinformować nas (2) o decyzji o odstąpieniu od niniejszej umowy w wyraźnym
oświadczeniu (np. w piśmie przesłanym pocztą, faksem lub pocztą elektroniczną).
Mogą Państwo też skorzystać z dołączonego wzoru formularza odstąpienia, jednak
nie jest to obowiązkowe. 3
Aby dotrzymać terminu odstąpienia, wystarczy
przesłać zawiadomienie o skorzystaniu z prawa odstąpienia od umowy przed
upływem tego terminu.
Skutki
odstąpienia
W przypadku odstąpienia od niniejszej umowy
zwrócimy Państwu wszelkie otrzymane płatności, w tym koszty dostawy (z
wyjątkiem kosztów dodatkowych wynikających z rodzaju dostawy innego niż
najtańszy rodzaj dostawy przez nas oferowany), bez nieuzasadnionej zwłoki, a w
każdym razie nie później niż czternaście dni od dnia, w którym poinformowali
nas Państwo o decyzji o odstąpieniu od umowy. Zwrot zostanie dokonany za
pośrednictwem tych samych metod płatności co te, które wykorzystali Państwo do
pierwotnej transakcji, chyba że wyraźnie zgodzą się Państwo na inną metodę
zwrotu. W każdym razie nie poniosą Państwo żadnych opłat z tytułu takiego
zwrotu. 4
5
6
Instrukcje wypełniania:
1            Należy wstawić jedną z poniższych formuł
znajdujących się w cudzysłowie:
a)      w przypadku umowy o świadczenie usług
powiązanych lub umowy o dostawę wody, gazu lub energii elektrycznej, które nie
są wystawiane na sprzedaż w ograniczonej objętości lub ustalonej ilości, o
dostawy w ramach systemu lokalnego ogrzewania lub dostarczenie treści
cyfrowych, które nie zostały dostarczone na materialnym nośniku: „zawarcia
umowy.”;
b)      w przypadku umowy sprzedaży: „, w którym
obejmujecie Państwo lub osoba trzecia, inna niż przewoźnik i wskazana przez
Państwa, towary w fizyczne posiadanie”;
c)      w przypadku umowy dotyczącej wielu
towarów zamówionych przez konsumenta w jednym zamówieniu i dostarczanych
osobno: „, w którym obejmujecie Państwo lub osoba trzecia, inna niż przewoźnik
i wskazana przez Państwa, w fizyczne posiadanie ostatni towar.”;
d)      w przypadku umowy dotyczącej dostarczenia
towarów składających się z wielu partii lub części: „, w którym obejmujecie
Państwo lub osoba trzecia, inna niż przewoźnik i wskazana przez Państwa, w
fizyczne posiadanie ostatnią partię lub część.”;
e)      w przypadku umowy o regularne
dostarczanie towarów przez określony czas: „w którym obejmujecie Państwo lub
osoba trzecia, inna niż przewoźnik i wskazana przez Państwa, w fizyczne
posiadanie pierwszy towar.”;
2            Należy tutaj podać swoje imię i
nazwisko/nazwę, adres geograficzny oraz, w miarę dostępności, numer telefonu,
numer faksu oraz adres poczty elektronicznej.
3            Jeżeli dajecie Państwo konsumentowi
możliwość wypełnienia i przesłania informacji na temat jego odstąpienia od
umowy w trybie elektronicznym za pośrednictwem Państwa strony internetowej,
należy tutaj wprowadzić następującą informację: „Możecie Państwo również
elektronicznie wypełnić i przesłać wzór formularza odstąpienia lub złożyć inne
wyraźne oświadczenie za pośrednictwem naszej strony internetowej [adres
strony]. Jeżeli skorzystają Państwo z tej opcji, prześlemy Państwu niezwłocznie
potwierdzenie otrzymania decyzji o odstąpieniu od umowy na trwałym nośniku (np.
za pośrednictwem wiadomości elektronicznej)”.
4            W przypadku umów sprzedaży, w
których nie zaoferowali się Państwo odebrać towarów w przypadku odstąpienia od
umowy, należy tutaj zamieścić następującą informację: „Przysługuje nam prawo
wstrzymania zwrotu do czasu otrzymania z powrotem towarów lub dostarczenia dowodu
ich odesłania, zależnie od tego, co nastąpi wcześniej.”
5            Jeżeli konsument otrzymał towary w
związku z umową, należy tutaj wprowadzić następującą informację:
a        wprowadź:
–
„Zobowiązujemy się odebrać towary” lub
–
„Zobowiązują się Państwo odesłać lub przekazać towary
nam lub ____[w odpowiednich przypadkach, imię i nazwisko oraz adres osoby
upoważnionej do odbioru towarów] bez nieuzasadnionej zwłoki, a w każdym razie
nie później niż 14 dni od dnia, w którym zawiadomili nas Państwo o odstąpieniu
od umowy. Termin zostanie dotrzymany, jeżeli odeślą Państwo towary przed
upływem terminu czternastu dni”.
b       wprowadź jedną z dwóch opcji:
–
„Poniesiemy koszty zwrotu towarów.”; lub
–
„Będą Państwo musieli ponieść bezpośrednie koszty
zwrotu towarów.”; lub
–
Jeżeli, w przypadku umowy zawieranej na odległość,
nie oferują Państwo pokrycia kosztów zwrotu towarów, a towarów, ze względu na
ich właściwości, nie da się normalnie zwrócić pocztą: „Będą Państwo musieli
ponieść bezpośrednie koszty zwrotu towarów w kwocie ___ EUR [kwota].”; lub,
jeżeli kosztów zwrotu towarów nie można rozsądnie z góry obliczyć: „Będą
Państwo musieli ponieść bezpośrednie koszty zwrotu towarów. Szacuje się je na
około ___ EUR [kwota].”; lub
–
Jeżeli, w przypadku umowy zawieranej poza lokalem
przedsiębiorstwa, towarów, ze względu na ich właściwości, nie można normalnie
zwrócić pocztą i zostały one dostarczone do domu konsumenta w momencie
zawierania umowy: „Zobowiązujemy się odebrać towary na własny koszt”.
c        „Odpowiadają Państwo tylko za
zmniejszenie wartości towarów wynikające z obchodzenia się z nimi w inny sposób
niż jest to konieczne do oceny właściwości, cech i sposobu działania towarów.”
6            W przypadku umowy o świadczenie
usług powiązanych, należy wprowadzić następujący tekst: „Jeżeli wystąpili
Państwo o rozpoczęcie świadczenia usług powiązanych w okresie odstąpienia od
umowy, zobowiązani są Państwo zapłacić nam kwotę proporcjonalną do tego, co
zostało dostarczone do czasu zawiadomienia nas o odstąpieniu od niniejszej
umowy, w porównaniu z pełnym okresem jej obowiązywania”.
Dodatek 2
Wzór
formularza odstąpienia
(Proszę
wypełnić ten formularz i odesłać go, tylko jeżeli chcecie Państwo odstąpić od
umowy)
–
Do [imię i nazwisko/nazwa przedsiębiorcy, adres geograficzny
oraz, w miarę dostępności, jego numer faksu i adres poczty elektronicznej,
które mają być wprowadzone przez przedsiębiorcę]:
–
Ja/My* niniejszym informuję/informujemy* o
moim/naszym* odstąpieniu od umowy sprzedaży następujących towarów*/umowy o
dostarczenie następujących treści cyfrowych*/umowy o świadczenie następującej
usługi powiązanej*
–
Data zamówienia*/odbioru*
–
Imię i nazwisko konsumenta(-ów)
–
Adres konsumenta(-ów)
–
Podpis konsumenta(-ów) (wyłącznie gdy formularz
jest przesyłany na piśmie)
–
Data

*        Niepotrzebne skreślić.
ZAŁĄCZNIK II
STANDARDOWA ULOTKA INFORMACYJNA
Umowa, którą zamierzają Państwo zawrzeć,
będzie regulowana wspólnymi europejskimi przepisami dotyczącymi sprzedaży,
będącymi systemem alternatywnym w stosunku do krajowego prawa umów, dostępnymi
dla konsumentów w sytuacjach transgranicznych. Te wspólne przepisy są
identyczne w całej Unii Europejskiej i zostały opracowane w celu
zagwarantowania konsumentom wysokiego poziomu ochrony.
Obowiązują one
wyłącznie wtedy, gdy wyrażą Państwo zgodę na to, by umowa podlegała wspólnym
europejskim przepisom dotyczącym sprzedaży.
Istnieje
również możliwość, że wyrazili Państwo zgodę na zawarcie umowy telefonicznie
lub w inny sposób (np. przez SMS), przez co nie mogli Państwo wcześniej
zapoznać się z niniejszą ulotką. W takim razie umowa dojdzie do skutku jedynie
wtedy, po otrzymaniu tej ulotki, potwierdzą Państwo swoją zgodę.
Państwa zasadnicze prawa opisano poniżej.
WSPÓLNE EUROPEJSKIE PRZEPISY DOTYCZĄCE
SPRZEDAŻY: STRESZCZENIE ZASADNICZYCH PRAW KONSUMENTA
Prawa przed podpisaniem umowy
Przedsiębiorca musi udzielić Państwu istotnych
informacji o umowie, np. dotyczących produktu oraz jego ceny, włączając
wszystkie podatki i opłaty, jak również przekazać swoje dane kontaktowe.
Informacje te muszą być bardziej szczegółowe, gdy nabywacie Państwo coś poza
lokalem handlowym przedsiębiorcy lub jeżeli w ogóle nie spotykacie się Państwo z
nim osobiście, czyli np. robicie zakupy w Internecie lub za pośrednictwem
telefonu. Przysługuje Państwu prawo do odszkodowania, jeśli informacje te są
niekompletne lub błędne.
Prawa po podpisaniu umowy
W większości przypadków macie Państwo
czternaście dni na wycofanie się z transakcji zakupu, jeżeli nabyliście
Państwo dane towary poza lokalem handlowym przedsiębiorcy lub też, jeżeli
nie spotkaliście się Państwo z nim do czasu dokonania zakupu (np. zakup odbył
się w Internecie lub za pośrednictwem telefonu). Przedsiębiorca musi przekazać Państwu
tę informację oraz standardowy formularz odstąpienia[23]. Jeżeli tego nie uczynił, możecie
Państwo odstąpić od umowy w terminie jednego roku.
Co możecie Państwo zrobić, gdy produkty są
wadliwe lub nie zostały dostarczone zgodnie z umową? W
takiej sytuacji możecie Państwo wybrać jedną z następujących opcji: 1) domagać
się dostarczenia, 2) wymiany lub 3) naprawy produktu; 4) żądać obniżenia ceny;
5) możecie Państwo odstąpić od umowy, zwrócić produkt i otrzymać zwrot
pieniędzy, chyba że wada jest bardzo niewielka; 6) możecie Państwo domagać się
odszkodowania za poniesione szkody. Nie musicie Państwo płacić ceny do czasu
otrzymania produktu bez wad.
Podobne prawa przysługują Państwu, jeżeli
przedsiębiorca nie wykonał usługi powiązanej w sposób, do jakiego
zobowiązał się w umowie. Jednak w tym przypadku, po Państwa reklamacji,
przedsiębiorca ma zazwyczaj prawo podjąć najpierw próbę prawidłowego wykonania
usługi. Dopiero gdy ponownie mu się to nie uda, macie Państwo wybór pomiędzy 1)
ponownym domaganiem się od przedsiębiorcy wykonania usługi powiązanej, 2)
wstrzymaniem się z zapłatą ceny do czasu prawidłowego wykonania usługi, 3)
żądaniem obniżenia ceny lub 4) domaganiem się odszkodowania. 5) Możecie Państwo
również odstąpić od umowy i otrzymać zwrot pieniędzy, chyba że usługa powiązana
została wykonana wadliwie tylko w bardzo nieznacznym stopniu. Termin na
dochodzenie praw, gdy produkty okażą się wadliwe lub nie zostały dostarczone
tak jak uzgodniono: macie Państwo dwa lata na dochodzenie swoich praw.
Termin ten biegnie od momentu, w którym zdaliście sobie Państwo sprawę, że
przedsiębiorca w jakiejś części nie wywiązał się z umowy. Gdy takie problemy
wyjdą na jaw bardzo późno, ostatecznym terminem na dochodzenie roszczeń jest
dzień, w którym upłynie dziesięć lat od momentu, w którym przedsiębiorca miał wydać
towary lub dostarczyć treści cyfrowe albo wyświadczyć usługę powiązaną.
Ochrona przed nieuczciwymi postanowieniami
umownymi: Wzorce umowy przedsiębiorcy zawierające
nieuczciwe postanowienia nie są dla Państwa prawnie wiążące.
Powyższy wykaz praw jest jedynie
streszczeniem i dlatego nie jest wyczerpujący ani nie zawiera wszystkich
szczegółowych informacji. Z pełnym tekstem wspólnych europejskich przepisów
dotyczących sprzedaży możecie się Państwo zapoznać się tutaj. Proszę
uważnie przeczytać umowę przed jej podpisaniem.
W razie sporu korzystne może okazać się
zasięgnięcie porady prawnej.
[1]               Eurobarometr 320 dotyczący europejskiego prawa umów w
transakcjach biznesowych z 2011 r., s. 15 i Eurobarometr 321 dotyczący
europejskiego prawa umów w transakcjach konsumenckich z 2011 r., s. 19.
[2]               Dz.U. L 177 z 04.07.2008, s. 6.
[3]               Eurobarometr 320 dotyczący europejskiego prawa umów w
transakcjach biznesowych z 2011 r., s. 15 i Eurobarometr 321 dotyczący
europejskiego prawa umów w transakcjach konsumenckich z 2011 r., s. 19.
[4]               A. Turrini i T. Van Ypersele, Traders, courts and the
border effect puzzle, Regional Science and Urban Economics, 40, 2010, s. 82:
„Nasza analiza handlu międzynarodowego między krajami OECD wykazała, że nawet
przy uwzględnieniu specyficznych uwarunkowań poszczególnych krajów, odległości,
wspólnej granicy i języka […], podobne systemy prawne mają znaczący wpływ na
wymianę handlową […]. Wymiana handlowa między państwami o wspólnych korzeniach
prawnych jest średnio o 40% większa.”
[5]               COM (2001) 398 z 11.7.2001.
[6]               COM(2010) 348 wersja ostateczna z 1.7.2010.
[7]               Także w akcie o jednolitym rynku, COM (2011) 206 wersja
ostateczna z 13.4.2011, s. 19 oraz rocznej wizji wzrostu gospodarczego,
załącznik 1, Sprawozdanie z postępu prac dotyczących strategii „Europa 2020”,
COM (2011) 11 - A1/2 z 12.1.2010, s. 5) wspomina się o inicjatywie w zakresie
europejskiego prawa umów.
[8]               COM (2010) 245 wersja ostateczna z 26.8.2010, s. 13.
[9]               Wyjątki stanowią Zjednoczone Królestwo, Irlandia,
Portugalia i Malta.
[10]             Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług
społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach
rynku wewnętrznego, Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s. 1-16.
[11]             Dz.U. L 177 z 04.07.2008, s. 6.
[12]             Dz.U. L 199 z 31.07.2007, s. 40.
[13]             Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.
[14]             Dz.U. L 105 z 27.04.2010, s. 109.
[15]             Komunikat Komisji w sprawie budowania zaufania do
europejskiego wymiaru sprawiedliwości: nowy wymiar europejskiego szkolenia dla
pracowników wymiaru sprawiedliwości, COM (2011) 551 wersja ostateczna z 13.9.2011.

[16]             Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36.
[17]             Dz.U. C, , s. .
[18]             Dz.U. C, , s. .
[19]             Dz.U. L 177 z 4.7.2008, s. 6.
[20]             Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 40.
[21]             Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.
[22]             Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36.
[23]             Link.