               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.2.2017
            COM(2017) 51 final
            2017/0016(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia porozumienia przyjętego w Kigali dotyczącego poprawek do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Wniosek dotyczy przyjęcia, na mocy art. 218 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, poprawek z Kigali do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową. Unia Europejska zatwierdziła Konwencję wiedeńską o ochronie warstwy ozonowej, protokół montrealski oraz cztery wcześniejsze zbiory poprawek do protokołu
                     1
                  .

                  Na 28. spotkaniu stron protokołu montrealskiego, które odbyło się w dniach 10–15 października 2016 r. w Kigali, Rwanda, przyjęto tekst poprawek, w którym do środków kontroli w protokole montrealskim dodano stopniowe zmniejszenie zużycia i produkcji wodorofluorowęglowodorów (HFC), aby ograniczyć wpływ tych substancji na zmianę klimatu. Jako że te gazy cieplarniane nie powodują zubożania warstwy ozonowej, zaczęto je stosować, aby zastąpić substancje zubożające warstwę ozonową, które są stopniowo wycofywane na podstawie protokołu montrealskiego.

                  Poprawki z Kigali wejdą w życie dnia 1 stycznia 2019 r., jeżeli co najmniej 20 stron protokołu złoży instrumenty ratyfikacji. Aby podkreślić zaangażowanie Unii Europejskiej na rzecz poprawek oraz zachęcić kraje rozwijające się do podjęcia szybkich działań, należy jednak przewidzieć wczesne zatwierdzenie poprawek. Ma to również związek z tym, że inne ważne strony protokołu zamierzają je możliwie najszybciej ratyfikować.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               W rozporządzeniu (UE) nr 517/2014 w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych Unia Europejska już w 2014 r. wprowadziła przepisy o wycofaniu HFC, które teraz uzgodniono na podstawie protokołu montrealskiego na szczeblu międzynarodowym. Wycofanie tych gazów w UE rozpoczęto w 2015 r. od „zamrożenia” ilości dozwolonych gazów, a zmniejszanie rozpoczęto w 2016 r. Mechanizmy egzekwowania przepisów zapewniają przestrzeganie przez Unię Europejską obowiązków wynikających z protokołu montrealskiego do 2030 r., w którym zakończy się ostatni etap zmniejszania zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem. Harmonogram zmniejszania po 2030 r. zostanie określony na podstawie wyników przeglądu, który rozpocznie się w 2022 r. zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 517/2014.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Ramy polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 dla UE wyznaczają ambitny cel, który polega na zmniejszeniu emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce o co najmniej 40 % do 2030 r., a także cele dotyczące energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej. Wdrożenie ram polityki klimatyczno-energetycznej do 2030 r. jest priorytetem w kontekście porozumienia paryskiego. Jako że uznano, że dowolna technologia, która ma zastąpić HFC na potrzeby realizacji celów poprawek z Kigali, musi być co najmniej tak efektywna energetycznie, jak zastępowana technologia, przewidywane wycofanie HFC jest spójne z polityką energetyczną. Ponadto oczekuje się, że przeprojektowanie układów chłodzenia i klimatyzacji, które wynika z konieczności wymiany czynników chłodniczych, spowoduje znaczną poprawę efektywności energetycznej, a przez to korzystnie wpłynie na realizację celów.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

                  Podstawą wniosku jest art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 6 TFUE. W art. 218 TFUE ustanowiono procedurę negocjowania i zawierania porozumień pomiędzy Unią a państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi. W szczególności, w myśl jego ust. 6, Rada, na wniosek Komisji pełniącej rolę negocjatora, przyjmuje decyzję upoważniającą do zawarcia porozumienia w imieniu Unii Europejskiej.

                  Zgodnie z art. 191 i art. 192 ust. 1 TFUE Unia Europejska przyczynia się do osiągnięcia m.in. następujących celów: zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego; promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska naturalnego, w szczególności przeciwdziałania zmianie klimatu.

                  Przewidywane wycofanie HFC jest realizowane na podstawie rozporządzenia (UE) nr 517/2014, które zostanie poddane przeglądowi na późniejszym etapie, aby zapewnić zgodność z poprawkami z Kigali po 2030 r. Można go dokonać jedynie przy zastosowaniu unijnego procesu legislacyjnego. Do 2030 r., czyli do ostatniego roku objętego w rozporządzeniu etapem zmniejszania, harmonogram wycofywania jest bardziej rygorystyczny niż planowane środki kontroli na mocy protokołu montrealskiego. Przeprowadzono pełną ocenę skutków. Na tym etapie nie przewiduje się wprowadzenia w rozporządzeniu zmian, które mogą mieć wpływ na przedsiębiorstwa.

               2017/0016 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia porozumienia przyjętego w Kigali dotyczącego poprawek do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Na 28. spotkaniu stron protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową
                  2
                („protokół montrealski”), które odbyło się w dniach 10–15 października 2016 r. w Kigali, Rwanda, przyjęto tekst poprawek do protokołu („poprawki z Kigali”), w którym do środków kontroli w protokole montrealskim dodano stopniowe zmniejszenie zużycia i produkcji wodorofluorowęglowodorów.

               (2)Stopniowe zmniejszenie zużycia i produkcji wodorofluorowęglowodorów jest konieczne, aby zredukować wpływ tych substancji na zmianę klimatu oraz zapobiec ich nieograniczonemu wprowadzaniu do użytku, zwłaszcza w krajach rozwijających się.

               (3)Poprawki z Kigali stanowią niezbędny wkład w realizację celu porozumienia paryskiego, który polega na utrzymaniu światowego wzrostu temperatury znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej oraz do kontynuowania wysiłków na rzecz utrzymania tego wzrostu na poziomie 1,5 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej.

               (4)Poprawki z Kigali należy zatwierdzić w imieniu Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii poprawki do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, przyjęte w Kigali dnia 15 października 2016 r.

               Treść poprawek załączono do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby upoważnione do złożenia u Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych, w imieniu Unii Europejskiej, instrumentu zatwierdzenia przewidzianego w art. 13 ust. 1 i art. 20 Konwencji wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej
                  3
                w celu wyrażenia zgody Unii na związanie się postanowieniami porozumienia.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  91/690/EWG: decyzja Rady z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca zawarcia poprawek do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, przyjętych w czerwcu 1990 r. w Londynie przez strony Protokołu, Dz.U. L 377 z 31.12.1991, s. 28.94/68/WE: decyzja Rady z dnia 2 grudnia 1993 r. dotycząca zawarcia poprawek do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, Dz.U. L 33 z 7.2.1994, s. 1.2000/646/WE: decyzja Rady z dnia 17 października 2000 r. dotycząca zawarcia zmiany do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, Dz.U. L 272 z 25.10.2000, s. 26.2002/215/WE: decyzja Rady z dnia 4 marca 2002 r. dotycząca zawarcia czwartej zmiany do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, Dz.U. L 72 z 14.3.2002, s. 18.

                     (2)
                  Dz.U. L 297 z 31.10.1988, s. 21.

                     (3)
                  Dz.U. L 297 z 31.10.1988, s. 8.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.2.2017
            COM(2017) 51 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            decyzji Rady
            w sprawie zawarcia porozumienia przyjętego w Kigali dotyczącego poprawek do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową

               Decyzja XXVIII/1: kolejne poprawki do protokołu montrealskiego

               K1610214K1610214141116141116Przyjęcie – zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 4 Konwencji wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej – poprawek do protokołu montrealskiego określonych w załączniku I do sprawozdania z 28. spotkania stron

               Poprawki do protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową

               Artykuł I: Poprawki

               Artykuł 1 ust. 4

               W art. 1 ust. 4 protokołu wyrażenie:

               „C lub E” zastępuje się wyrażeniem:

               „C, E lub F”.

               Artykuł 2 ust. 5

               W art. 2 ust. 5 protokołu wyrażenie:

               „i artykule 2H” zastępuje się wyrażeniem:

               „artykułach 2H i 2J”.

               Artykuł 2 ust. 8 pkt a), art. 2 ust. 9 pkt a) i art. 2 ust. 11

               W art. 2 ust. 8 pkt a) i art. 2 ust. 11 protokołu wyrażenie:

               „artykułów od 2A do 2I” zastępuje się wyrażeniem:

               „artykułów od 2A do 2J”.

               W art. 2 ust. 8 pkt a) protokołu dodaje się zdanie:

               „Każdą taką umowę można rozszerzyć o zobowiązania dotyczące zużycia na mocy artykułu 2J, pod warunkiem że całkowity połączony obliczeniowy poziom zużycia lub produkcji odnośnych stron nie przekracza poziomów wymaganych w artykule 2J.”.

               W art. 2 ust. 9 pkt a) ppkt (i) protokołu w wyrażeniu:

               „jakie powinny być te poprawki, oraz czy”

               skreśla się wyrażenie:

               „, oraz czy”.

               Dotychczasowy art. 2 ust. 9 pkt a) ppkt (ii) protokołu otrzymuje oznaczenie art. 2 ust. 9 pkt a) ppkt (iii).

               Po art. 2 ust. 9 pkt a) ppkt (i) protokołu dodaje się ppkt (ii) w brzmieniu:

               „należy dostosować współczynniki ocieplenia globalnego określone w grupie I załącznika A, załączniku C i załączniku F, a jeśli tak – w jaki sposób; oraz”.

               Artykuł 2J

               Po art. 2I protokołu dodaje się artykuł w brzmieniu:

               „Artykuł 2J Wodorofluorowęglowodory

               1.Każda strona zapewni, by w ciągu dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się 1 stycznia 2019 r. oraz w ciągu każdego dwunastomiesięcznego okresu następującego po nim jej poziom obliczeniowy zużycia substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F, wyrażony w ekwiwalentach CO2, nie przekroczył odsetka – określonego dla odpowiednich przedziałów lat wymienionych poniżej w punktach a)–e) – rocznej średniej jej poziomów obliczeniowych zużycia substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F dla lat 2011, 2012 i 2013, plus 15 procent poziomu obliczeniowego jej
                   zużycia substancji kontrolowanych wymienionych w grupie I załącznika C zgodnie z ustępem 1 artykułu 2F, wyrażonego w ekwiwalentach CO2.

               (a)2019–2023: 90 procent

               (b)2024–2028: 60 procent

               (c)2029–2033; 30 procent

               (d)2034–2035: 20 procent

               (e)2036 i w latach kolejnych: 15 procent

               2.Niezależnie od przepisów ustępu 1 niniejszego artykułu strony mogą postanowić, że jedna ze stron zapewni, by w ciągu dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się 1 stycznia 2020 r. oraz w ciągu każdego dwunastomiesięcznego okresu następującego po nim jej poziom obliczeniowy zużycia substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F, wyrażony w ekwiwalentach CO2, nie przekroczył odsetka – określonego dla odpowiednich przedziałów lat wymienionych poniżej w punktach a)–e) – rocznej średniej jej poziomów obliczeniowych zużycia substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F dla lat 2011, 2012 i 2013, plus 25 procent poziomu obliczeniowego jej zużycia substancji kontrolowanych wymienionych w grupie I załącznika C zgodnie z ustępem 1 artykułu 2F, wyrażonego w ekwiwalentach CO2:

               (a)2020–2024: 95 procent

               (b)2025–2028: 65 procent

               (c)2029–2033; 30 procent

               (d)2034–2035: 20 procent

               (e)2036 i w latach kolejnych: 15 procent

               3.Każda strona, która produkuje substancje kontrolowane wymienione w załączniku F, zapewni, by w ciągu dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się 1 stycznia 2019 r. oraz w ciągu każdego dwunastomiesięcznego okresu następującego po nim jej poziom obliczeniowy produkcji substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F, wyrażony w ekwiwalentach CO2, nie przekroczył odsetka – określonego dla odpowiednich przedziałów lat wymienionych poniżej w punktach a)–e) – rocznej średniej jej poziomów obliczeniowych produkcji substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F dla lat 2011, 2012 i 2013, plus 15 procent poziomu obliczeniowego jej zużycia substancji kontrolowanych wymienionych w grupie I załącznika C zgodnie z ustępem 2 artykułu 2F, wyrażonego w ekwiwalentach CO2:

               (a)2019–2023: 90 procent

               (b)2024–2028: 60 procent

               (c)2029–2033; 30 procent

               (d)2034–2035: 20 procent

               (e)2036 i w latach kolejnych: 15 procent

               4.Niezależnie od przepisów ustępu 3 niniejszego artykułu strony mogą postanowić, że jedna ze stron, która produkuje substancje kontrolowane wymienione w załączniku F, zapewni, by w ciągu dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się 1 stycznia 2020 r. oraz w ciągu każdego dwunastomiesięcznego okresu następującego po nim jej poziom obliczeniowy produkcji substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F, wyrażony w ekwiwalentach CO2, nie przekroczył odsetka – określonego dla odpowiednich przedziałów lat wymienionych poniżej w punktach a)–e) – rocznej średniej jej poziomów obliczeniowych produkcji substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F dla lat 2011, 2012 i 2013, plus 25 procent poziomu obliczeniowego jej produkcji substancji kontrolowanych wymienionych w grupie I załącznika C zgodnie z ustępem 2 artykułu 2F, wyrażonego w ekwiwalentach CO2:

               (a)2020–2024: 95 procent

               (b)2025–2028: 65 procent

               (c)2029–2033; 30 procent

               (d)2034–2035: 20 procent

               (e)2036 i w latach kolejnych: 15 procent

               5.Ustępy 1–4 niniejszego artykułu stosuje się, dopóki strony nie postanowią, by zezwolić na taki poziom produkcji bądź zużycia, który jest niezbędny do zastosowań uznanych przez strony za zastosowania wyłączone.

               6.Każda strona, która wytwarza substancje wymienione w grupie I załącznika C lub w załączniku F, zapewnia, by w ciągu dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się 1 stycznia 2020 r. oraz w ciągu każdego dwunastomiesięcznego okresu następującego po nim jej emisje substancji wymienionych w grupie II załącznika F, wytworzone w każdym zakładzie produkcji, który wytwarza substancje wymienione w grupie I załącznika C lub w załączniku F, zostały zniszczone w miarę możliwości przy użyciu technologii zatwierdzonej przez strony w tym samym dwunastomiesięcznym okresie.

               7.Każda strona zapewnia, by zniszczenie substancji wymienionych w grupie II załącznika F wytworzonych przez zakłady, które produkują substancje wymienione w grupie I załącznika C lub w załączniku F odbywało się wyłącznie przy użyciu technologii zatwierdzonych przez strony.

               Artykuł 3

               W art. 3 protokołu sformułowanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

               „1. W rozumieniu artykułów 2, 2A–2J i 5 każda strona określi swoje poziomy obliczeniowe dla każdej grupy substancji z załącznika A, załącznika B, załącznika C, załącznika E lub załącznika F:”.

               W art. 3 pkt a) ppkt (i) protokołu słowo „oraz” zastępuje się wyrażeniem:

               „, chyba że w ustępie 2 określono inaczej;”.

               W art. 3 protokołu dodaje się tekst w brzmieniu:

               „; oraz

               d) emisji substancji wymienionych w grupie II załącznika F wytworzonych w każdym zakładzie, który produkuje substancje wymienione w grupie I załącznika C lub w załączniku F, w tym m.in. ilości emitowanych wskutek wycieków z instalacji, przewodów wentylacyjnych i urządzeń do niszczenia, ale z wyłączeniem ilości wychwyconych w celu wykorzystania, zniszczenia lub przechowywania.

               2. Przy obliczaniu, na potrzeby artykułu 2J, ustępu 5bis artykułu 2 i punktu d) ustępu 1 artykułu 3, poziomów – wyrażonych w ekwiwalentach CO2 – produkcji, zużycia, importu, eksportu i emisji substancji wymienionych w załączniku F i grupie I załącznika C, każda strona stosuje współczynniki ocieplenia globalnego określone dla tych substancji w grupie I załącznika A, załączniku C i załączniku F.”.

               Artykuł 4 ust. 1sept

               Po art. 4 ust. 1sex protokołu dodaje się ustęp 1sept w brzmieniu:

               „1sept. Z wejściem w życie niniejszego ustępu każda strona wprowadza zakaz importu substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F z jakiegokolwiek państwa niebędącego stroną niniejszego protokołu.”.

               Artykuł 4 ust. 2sept

               Po art. 4 ust. 2sex protokołu dodaje się ustęp 1sept w brzmieniu:

               „2sept. Z wejściem w życie niniejszego ustępu każda strona wprowadza zakaz eksportu substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F do jakiegokolwiek państwa niebędącego stroną niniejszego protokołu.”.

               Artykuł 4 ust. 5, 6 i 7

               W art. 4 ust. 5, 6 i 7 protokołu wyrażenie:

               „załącznikach A, B, C i E” zastępuje się wyrażeniem:

               „załącznikach A, B, C, E i F”.

               Artykuł 4 ust. 8

               W art. 4 ust. 8 protokołu wyrażenie:

               „artykułami od 2A do 2I” zastępuje się wyrażeniem:

               „artykułami od 2A do 2J”.

               Artykuł 4B

               Po art. 4B ust. 2 protokołu dodaje się ustęp 2bis w brzmieniu:

               „2bis. Do dnia 1 stycznia 2019 r. albo w ciągu trzech miesięcy od daty wejścia dla niej w życie niniejszego ustępu – w zależności od tego, który termin przypadnie później – każda strona ustanowi i wdroży system licencjonowania importu i eksportu nowych, używanych, z recyklingu i odzyskanych substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F. Dowolna ze stron działająca na mocy ustępu 1 artykułu 5, która stwierdzi, że nie jest w stanie ustanowić i wdrożyć takiego systemu do dnia 1 stycznia 2019 r., może odroczyć te działania do dnia 1 styczna 2021 r.”.

               Artykuł 5

               W art. 5 ust. 4 protokołu wyrażenie:

               „2I”

               zastępuje się wyrażeniem:

               „2J”.

               W art. 5 ust. 5 i 6 protokołu wyrażenie:

               „artykule 2I”

               zastępuje się wyrażeniem:

               „artykułach 2I i 2J”.

               W art. 5 ust. 5 protokołu przed wyrażeniem:

               „każdego ze środków kontrolnych” dodaje się słowo:

               „do”.

               Po art. 5 ust. 8ter protokołu dodaje się ustęp 8qua w brzmieniu:

               „8qua.

               (a)Każda strona działająca na mocy ustępu 1 niniejszego artykułu, z zastrzeżeniem wszelkich dostosowań wprowadzonych w środkach kontroli w artykule 2J zgodnie z ustępem 9 artykułu 2, może odroczyć przestrzeganie środków kontroli określonych w punktach a)–e) ustępu 1 artykułu 2J oraz w punktach a)–e) ustępu 3 artykułu 2J oraz może zmienić te środki w następujący sposób:

               (i) 2024–2028: 100 procent

               (ii) 2029–2034: 90 procent

               (iii) 2035–2039: 70 procent

               (iv) 2040–2044: 50 procent

               (v) 2045 i w latach kolejnych: 20 procent

               (b)Niezależnie od przepisów punktu a) powyżej strony mogą postanowić, że jedna ze stron działająca na mocy ustępu 1 niniejszego artykułu, z zastrzeżeniem wszelkich dostosowań wprowadzonych w środkach kontroli w artykule 2J zgodnie z artykułem 2 ustęp 9, może odroczyć przestrzeganie środków kontroli określonych w punktach a)–e) ustępu 1 artykułu 2J oraz w punktach a)–e) ustępu 3 artykułu 2J oraz może zmienić te środki w następujący sposób:

               (i) 2028–2031: 100 procent

               (ii) 2032–2036: 90 procent

               (iii) 2037–2041: 80 procent

               (iv) 2042–2046: 70 procent

               (v) 2047 i w latach kolejnych: 15 procent

               (c)Każda strona działająca na mocy ustępu 1 niniejszego artykułu, do celów obliczenia poziomu podstawowego zużycia na mocy artykułu 2J, może stosować średnią poziomów obliczeniowych zużycia substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F dla lat 2020, 2021 i 2022, plus 65 procent zużycia podstawowego substancji kontrolowanych wymienionych w grupie I załącznika C określonego w ustępie 8ter niniejszego artykułu.

               (d)Niezależnie od przepisów punktu c) powyżej strony mogą postanowić, że jedna ze stron działająca na mocy ustępu 1 niniejszego artykułu, do celów obliczenia poziomu podstawowego zużycia na mocy artykułu 2J, może stosować średnią poziomów obliczeniowych zużycia substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F dla lat 2024, 2025 i 2026, plus 65 procent zużycia podstawowego substancji kontrolowanych wymienionych w grupie I załącznika C określonego w ustępie 8ter niniejszego artykułu.

               (e)Każda strona działająca na mocy ustępu 1 niniejszego artykułu i produkująca substancje kontrolowane wymienione w załączniku F, do celów obliczenia poziomu podstawowego produkcji na mocy artykułu 2J, może stosować średnią poziomów obliczeniowych produkcji substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F dla lat 2020, 2021 i 2022, plus 65 procent produkcji podstawowej substancji kontrolowanych wymienionych w grupie I załącznika C określonej w ustępie 8ter niniejszego artykułu.

               (f)Niezależnie od przepisów punktu e) powyżej strony mogą postanowić, że jedna ze stron działająca na mocy ustępu 1 niniejszego artykułu i produkująca substancje kontrolowane wymienione w załączniku F, do celów obliczenia poziomu podstawowego produkcji na mocy artykułu 2J, może stosować średnią poziomów obliczeniowych produkcji substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku F dla lat 2024, 2025 i 2026, plus 65 procent produkcji podstawowej substancji kontrolowanych wymienionych w grupie I załącznika C określonej w ustępie 8 ter niniejszego artykułu.

               (g)Punkty a)–f) niniejszego ustępu stosuje się do poziomów obliczeniowych produkcji i zużycia, chyba że na podstawie kryteriów określonych przez strony ma zastosowanie odstępstwo z tytułu wysokiej temperatury otoczenia.”.

               Artykuł 6

               W art. 6 protokołu wyrażenie:

               „artykułach od 2A do 2I” zastępuje się wyrażeniem:

               „artykułach od 2A do 2J”.

               Artykuł 7 ust. 2, 3 i 3ter

               W art. 7 ust. 2 protokołu po wyrażeniu „– określonych w załączniku E, za rok 1991,” dodaje się tekst w brzmieniu:

               „– określonych w załączniku F, za lata od 2011 do 2013, z wyjątkiem stron działających na mocy artykułu 5 ustęp 1, które dostarczają takie dane za lata od 2020 do 2022, przy czym strony działające na mocy ustępu 1 artykułu 5, do których stosuje się punkty d) i f) ustępu 8 qua artykułu 5, dostarczają takie dane za lata od 2024 do 2026;”.

               W art. 7 ust. 2 i 3 protokołu wyrażenie:

               „C i E”

               zastępuje się wyrażeniem:

               „C, E i F”.

               W artykule 7 protokołu po ustępie 3bisdodaje się ustęp w brzmieniu:

               „3ter. Każda strona dostarcza sekretariatowi dane statystyczne dotyczące jej rocznych emisji substancji kontrolowanych wymienionych w grupie II załącznika F w podziale na zakład zgodnie z punktem d) ustępu 1 artykułu 3.”.

               Artykuł 7 ust. 4

               W art. 7 ust. 4 po wyrażeniach:

               „danych statystycznych o” oraz „dostarczą dane o” dodaje się słowo:

               „produkcji,”.

               Artykuł 10 ust. 1

               W art. 10 ust. 1 protokołu wyrażenie:

               „oraz artykule 2I”

               zastępuje się wyrażeniem:

               „, artykule 2I oraz 2J”.

               W art. 10 ust. 1 protokołu dodaje się zdanie w brzmieniu:

               „Jeżeli jedna ze stron działająca na mocy ustępu 1 artykułu 5 postanowi skorzystać z finansowania w ramach innego mechanizmu finansowego, co może się wiązać z pokryciem dowolnej części uzgodnionych zwiększających się kosztów, części tej nie można objąć mechanizmem finansowym na mocy artykułu 10 niniejszego protokołu.”.

               Artykuł 17

               W art. 17 protokołu wyrażenie:

               „artykułach od 2A do 2I” zastępuje się wyrażeniem:

               „artykułów od 2A do 2J”.

               Załącznik A

               Tabelę dotyczącą grupy I w załączniku A do protokołu zastępuje się poniższą tabelą:

                        Grupa

                        Substancja

                        Potencjał wyczerpywania

                        ozonu*

                        Współczynnik ocieplenia globalnego na okres 100 lat

                        Grupa I

                        CFCl3

                        (CFC-11)

                        1,0

                        4 750

                        CF2Cl2

                        (CFC-12)

                        1,0

                        10 900

                        C2F3Cl3

                        (CFC-113)

                        0,8

                        6 130

                        C2F4Cl2

                        (CFC-114)

                        1,0

                        10 000

                        C2F5Cl

                        (CFC-115)

                        0,6

                        7 370

               Załącznik C i załącznik F

               Tabelę dotyczącą grupy I w załączniku C do protokołu zastępuje się poniższą tabelą:

                        Grupa

                        Substancja

                        Liczba

                        izomerów

                        Potencjał

                        wyczerpywania

                        ozonu*

                        Współczynnik

                        ocieplenia

                        globalnego

                        na okres 100 lat***

                        Grupa I

                        CHFCl2

                        (HCFC-21)**

                        1

                        0,04

                        151

                        CHF2Cl

                        (HCFC-22)**

                        1

                        0,055

                        1810

                        CHFCl

                        (HCFC-31)

                        1

                        0,02

                        C2HFCl4

                        (HCFC-121)

                        2

                        0,01–0,04

                        C2HF2Cl3

                        (HCFC-122)

                        3

                        0,02–0,08

                        C2HF3Cl2

                        (HCFC-123)

                        3

                        0,02–0,06

                        77

                        CHCl2CF3

                        (HCFC-123)**

                        -

                        0,02

                        C2HF4Cl

                        (HCFC-124)

                        2

                        0,02–0,04

                        609

                        CHFClCF3

                        (HCFC-124)**

                        -

                        0,022

                        C2H2FCl3

                        (HCFC-131)

                        3

                        0,007–0,05

                        C2H2F2Cl2

                        (HCFC-132)

                        4

                        0,008–0,05

                        C2H2F3Cl

                        (HCFC-133)

                        3

                        0,02–0,06

                        C2H3FCl2

                        (HCFC-141)

                        3

                        0,005–0,07

                        CH3CFCl2

                        (HCFC-141b)**

                        -

                        0,11

                        725

                        C2H3F2Cl

                        (HCFC-142)

                        3

                        0,008-0,07

                        CH3CF2Cl

                        (HCFC-142b)**

                        -

                        0,065

                        2310

                        C2H4FCl

                        (HCFC-151)

                        2

                        0,003–0,005

                        C3HFCl6

                        (HCFC-221)

                        5

                        0,015–0,07

                        C3HF2Cl5

                        (HCFC-222)

                        9

                        0,01–0,09

                        C3HF3Cl4

                        (HCFC-223)

                        12

                        0,01–0,08

                        C3HF4Cl3

                        (HCFC-224)

                        12

                        0,01–0,09

                        C3HF5Cl2

                        (HCFC-225)

                        9

                        0,02–0,07

                        CF3CF2CHCl2

                        (HCFC-225ca)**

                        -

                        0,025

                        122

                        CF2ClCF2CHClF

                        (HCFC-225cb)**

                        -

                        0,033

                        595

                        C3HF6Cl

                        (HCFC-226)

                        5

                        0,02–0,10

                        C3H2FCl5

                        (HCFC-231)

                        9

                        0,05–0,09

                        C3H2F2Cl4

                        (HCFC-232)

                        16

                        0,008–0,10

                        C3H2F3Cl3

                        (HCFC-233)

                        18

                        0,007–0,23

                        C3H2F4Cl2

                        (HCFC-234)

                        16

                        0,01–0,28

                        C3H2F5Cl

                        (HCFC-235)

                        9

                        0,03–0,52

                        C3H3FCl4

                        (HCFC-241)

                        12

                        0,004–0,09

                        C3H3F2Cl3

                        (HCFC-242)

                        18

                        0,005–0,13

                        C3H3F3Cl2

                        (HCFC-243)

                        18

                        0,007–0,12

                        C3H3F4Cl

                        (HCFC-244)

                        12

                        0,009–0,14

                        C3H4FCl3

                        (HCFC-251)

                        12

                        0,001–0,01

                        C3H4F2Cl2

                        (HCFC-252)

                        16

                        0,005–0,04

                        C3H4F3Cl

                        (HCFC-253)

                        12

                        0,003–0,03

                        C3H5FCl2

                        (HCFC-261)

                        9

                        0,002–0,02

                        C3H5F2Cl

                        (HCFC-262)

                        9

                        0,002–0,02

                        C3H6FCl

                        (HCFC-271)

                        5

                        0,001–0,03

               W przypadku gdy określono zakres wartości potencjału wyczerpywania ozonu, dla celów protokołu należy stosować najwyższą wartość z tego zakresu. Potencjał wyczerpywania ozonu podany w postaci pojedynczej wartości został ustalony w wyniku obliczeń na podstawie pomiarów laboratoryjnych. Wartości podane jako zakres oparto na szacunkach i są one mniej pewne. Zakres odnosi się do grupy izomerów. Wyższa wartość jest szacunkiem wartości wyczerpywania ozonu dla izomeru z najwyższą taką wartością, a niższa wartość jest szacunkiem potencjału wyczerpywania ozonu dla izomeru o najmniejszej wartości potencjału wyczerpywania ozonu.

               ** Określa, dla celów protokołu, najważniejsze komercyjnie substancje wraz z wymienionymi wartościami potencjału wyczerpywania ozonu.

               *** W przypadku substancji, dla których nie podano GWP, stosuje się wartość domyślną 0 do czasu włączenia wartości GWP w drodze procedury określonej w podpunkcie (ii) punktu a) ustępu 9 artykułu 2.

               Po załączniku E dodaje się załącznik F w brzmieniu: „Załącznik F: Substancje kontrolowane

                        Grupa

                        Substancja

                        Współczynnik ocieplenia globalnego na okres 100 lat

                        Grupa I

                        CHF2CHF2

                        HFC-134

                        1 100

                        CH2FCF3

                        HFC-134a

                        1 430

                        CH2FCHF2

                        HFC-143

                        353

                        chf2ch2cf3

                        HFC-245fa

                        1 030

                        CF3CH2CF2CH3

                        HFC-365mfc

                        794

                        CF3CHFCF3

                        HFC-227ea

                        3 220

                        CH2FCF2CF3

                        HFC-236cb

                        1 340

                        chf2chfcf3

                        HFC-236ea

                        1 370

                        CF3CH2CF3

                        HFC-236fa

                        9 810

                        CH2FCF2CHF2

                        HFC-245ca

                        693

                        cf3chfchfcf2cf3

                        HFC-43-10mee

                        1 640

                        CH2F2

                        HFC-32

                        675

                        CHF2CF3

                        HFC-125

                        3 500

                        CH3CF3

                        HFC-143a

                        4 470

                        CH3F

                        HFC-41

                        92

                        CH2FCH2F

                        HFC-152

                        53

                        CH3CHF2

                        HFC-152a

                        124

                        Grupa II

                        CHF3

                        HFC-23

                        14 800

               Artykuł II: Związek z poprawkami z 1999 r.

               Żadne państwo ani regionalna organizacja integracji gospodarczej nie może złożyć instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia niniejszych poprawek bądź przystąpienia do nich, jeżeli wcześniej nie złożyła lub nie złoży równocześnie takiego instrumentu dotyczącego poprawek przyjętych na jedenastym spotkaniu stron w Pekinie z dnia 3 grudnia 1999 r.

               Artykuł III: Związek z Ramową konwencją Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i protokołem z Kioto

               Niniejsze poprawki nie mają wpływu polegającego na wyłączeniu wodorofluorowęglowodorów z zakresu zobowiązań określonych w artykułach 4 i 12 Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu lub w artykułach 2, 5, 7 i 10 protokołu z Kioto do tej konwencji.

               Artykuł IV: Wejście w życie

               1.O ile ustęp 2 poniżej nie stanowi inaczej, niniejsze poprawki wchodzą w życie dnia 1 stycznia 2019 r. pod warunkiem że państwa lub regionalne organizacje integracji gospodarczej, które są stronami protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, złożą przynajmniej 20 instrumentów ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia tych poprawek. W przypadku gdy warunek ten nie zostanie spełniony do powyższej daty, poprawki wchodzą w życie dziewięćdziesiątego dnia po dniu, w którym zostanie on spełniony.

               2.Zmiany w artykule 4 protokołu dotyczącym kontroli handlu z nie-stronami, określone w artykule I niniejszych poprawek, wchodzą w życie dnia 1 stycznia 2033 r., pod warunkiem że państwa lub regionalne organizacje integracji gospodarczej, które są stronami Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, złożą przynajmniej 70 instrumentów ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia tych poprawek. W przypadku gdy warunek ten nie zostanie spełniony do powyższej daty, poprawki wchodzą w życie dziewięćdziesiątego dnia po dniu, w którym zostanie on spełniony.

               3.Do celów określonych w ustępach 1 i 2 żaden taki instrument złożony przez regionalną organizację integracji gospodarczej nie jest traktowany jako dodatkowy w stosunku do instrumentów złożonych przez państwa członkowskie tej organizacji.

               4.Po wejściu w życie niniejszych poprawek, zgodnie z ustępami 1 i 2, dla wszystkich pozostałych stron protokołu wchodzą one w życie dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.

               Artykuł V: Tymczasowe stosowanie

               Każda strona może – w dowolnym momencie przed wejściem dla niej w życie niniejszych poprawek – oświadczyć, że w oczekiwaniu na to wejście w życie będzie tymczasowo stosować dowolny ze środków kontroli określonych w artykule 2J oraz odpowiadające im obowiązki sprawozdawcze określone w artykule 7.


				|

		52013PC0633

			Wniosek DECYZJA WYKONAWCZA RADY zmieniająca decyzję Rady 2007/884/WE upoważniającą Zjednoczone Królestwo do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a), art. 168 i 169 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej /* COM/2013/0633 final - 2013/0312 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Na podstawie art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE
z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”), Rada, stanowiąc jednomyślnie
na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie
do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od
przepisów wspomnianej dyrektywy w celu uproszczenia poboru VAT lub zapobiegania
niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania
opodatkowania.
Pismem, które wpłynęło do
Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 2 kwietnia 2013 r. Zjednoczone
Królestwo wystąpiło o upoważnienie do dalszego stosowania środka
stanowiącego odstępstwo w zakresie prawa do odliczania podatku VAT zapłaconego
przy najmie lub leasingu pojazdów samochodowych użytkowanych również
w celach prywatnych i przyznanego po raz ostatni decyzją Rady 2011/37/UE[1]. Zgodnie z art. 395 ust. 2
dyrektywy 2006/112/WE Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie
pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. o wniosku złożonym przez Zjednoczone
Królestwo. Pismem z dnia 20 czerwca 2013 r. Komisja powiadomiła
Zjednoczone Królestwo o tym, że posiada wszystkie informacje niezbędne
do rozpatrzenia wniosku.
Kontekst ogólny
Wspomnianą decyzją upoważniono
Zjednoczone Królestwo do stosowania ograniczenia do 50 % prawa odliczenia
podatku VAT naliczonego z tytułu najmu lub leasingu samochodów
wykorzystywanych przez podatników zarówno do celów służbowych, jak i
prywatnych. Jednocześnie użytkowanie przez podatników takich
samochodów będących przedmiotem leasingu lub najmu do celów
prywatnych nie miało być traktowane jako odpłatne świadczenie
usług.
Odstępstwo to eliminuje potrzebę
prowadzenia przez najemcę lub leasingobiorcę szczegółowej ewidencji
przebiegu samochodu użytkowanego w celach prywatnych dla każdego z
takich samochodów oraz rozliczania podatku VAT z tytułu ich
wykorzystywania do celów prywatnych. Wariant, o którym mowa w art. 168a ust. 2
dyrektywy VAT, nie przewiduje częściowego odliczenia według
stawki ryczałtowej i może być stosowany jedynie do podatku
naliczonego od samochodów stanowiących część aktywów
przedsiębiorstwa podatnika; w związku z powyższym odstępstwo
stanowi odpowiedni środek do osiągnięcia wymaganego
uproszczenia.
Odstępstwo, które wygasa z dniem 31
grudnia 2013 r., należy zatem zasadniczo uznać za środek
upraszczający.
Odstępstwa przyznaje się zazwyczaj
na ograniczony okres, aby umożliwić ocenę stosowności i
skuteczności danego środka szczególnego. Sprawozdanie przedstawione
przez Zjednoczone Królestwo sugeruje, że podział zakładający
wykorzystanie przedmiotowych pojazdów w 50 % na użytek służbowy
i w 50 % na użytek prywatny (czy też użytek do jakichkolwiek
celów innych niż działalność przedsiębiorstwa w
rozumieniu art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE) w dalszym ciągu
odzwierciedla ogólne wykorzystanie do celów służbowych i prywatnych
samochodów będących przedmiotem leasingu lub najmu przez podatników w
Zjednoczonym Królestwie. Z tego też względu właściwe jest
przedłużenie wspomnianego środka stanowiącego odstępstwo.
Przedłużenie powinno być jednak
ograniczone w czasie, aby można było ocenić, czy warunki, na
których opiera się odstępstwo, nadal występują. Zjednoczone
Królestwo zwróciło się z wnioskiem o przedłużenie okresu
obowiązywania odstępstwa do dnia 31 grudnia 2018 r. Powszechną
praktyką w podobnych przypadkach jest jednak przedłużanie okresu
obowiązywania odstępstwa na okres trzech lat (w tym względzie
zob. decyzje wykonawcze Rady 2012/232/EU[2]
oraz 2013/191/EU[3]).
Dlatego też proponuje się przedłużenie odstępstwa do
końca 2016 r. i wystąpienie do Zjednoczonego Królestwa o
przedstawienie do dnia 1 kwietnia 2016 r. sprawozdania zawierającego
przegląd stosowanego procentowego ograniczenia w przypadku ewentualnego
ubiegania się o przedłużenie odstępstwa na okres po roku 2016.
Decyzja wygasłaby jednak w przypadku wejścia w życie przed tym
końcowym terminem unijnych przepisów dotyczących ograniczenia prawa
do odliczeń.
Obowiązujące przepisy w
dziedzinie, której dotyczy wniosek
Artykuł 176 dyrektywy VAT stanowi,
że Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia
podatku VAT. Do czasu wejścia w życie odpowiednich przepisów
państwa członkowskie mają prawo utrzymania
wyłączeń obowiązujących w dniu 1 stycznia 1979 r. W
związku z tym istnieje pewna liczba przepisów „zawieszających”, które
ograniczają prawo do odliczenia w odniesieniu do pojazdów silnikowych.
W 2004 r. Komisja przedstawiła wniosek
zawierający przepisy określające kategorie wydatków, które
mogą podlegać ograniczeniom w zakresie prawa do odliczania, lecz Rada
nie zdołała jeszcze osiągnąć porozumienia w sprawie
tego wniosku.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW
Celem decyzji jest przedłużenie
obowiązywania środka upraszczającego, który eliminuje konieczność
prowadzenia przez podatnika ewidencji przebiegu dla samochodów należących
do przedsiębiorstwa, a wykorzystywanych w celach prywatnych, oraz
rozliczania podatku VAT z tytułu takich przebiegów w celach prywatnych, a
zatem może ona mieć potencjalnie pozytywny skutek ekonomiczny. Jednakże
z uwagi na wąski zakres odstępstwa i ograniczone zastosowanie w
czasie, jego oddziaływanie będzie w każdym razie ograniczone.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Decyzja wykonawcza opiera się na art. 395
dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
podatku od wartości dodanej.
Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych
kompetencji instytucji UE. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.
Decyzja wykonawcza dotyczy upoważnienia
udzielonego państwu członkowskiemu na jego własny wniosek i nie
stanowi zobowiązania. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą
proporcjonalności.
Biorąc pod uwagę ograniczony zasięg
odstępstwa, szczególny środek jest proporcjonalny do wyznaczonego
celu.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet
Unii.
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia.
2013/0312 (NLE)
Wniosek
DECYZJA WYKONAWCZA RADY
zmieniająca decyzję Rady 2007/884/WE
upoważniającą Zjednoczone Królestwo do stosowania środka
stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a), art. 168 i 169
dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
dodanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę 2006/112/WE
Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
dodanej[4],
w szczególności jej art. 395 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       W piśmie, które
wpłynęło do Komisji w dniu 2 kwietnia 2013 r., Zjednoczone
Królestwo wystąpiło o upoważnienie do przedłużenia
stosowania środka stanowiącego odstępstwo w celu dalszego
ograniczania prawa do odliczenia przez najemcę lub leasingobiorcę
podatku od wartości dodanej (VAT) od opłat z tytułu najmu lub
leasingu samochodu, w przypadku gdy taki samochód nie jest wykorzystywany
wyłącznie do celów służbowych.
(2)       Pismem z dnia 19 czerwca 2013
r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o
wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. Pismem z dnia 20
czerwca 2013 r. Komisja powiadomiła Zjednoczone Królestwo o tym, że
posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku.
(3)       Decyzją Rady 2007/884/WE[5], zmienioną decyzją
wykonawczą Rady 2011/37/UE[6]
upoważniono Zjednoczone Królestwo do ograniczenia do 50 % prawa
najemcy lub leasingobiorcy do odliczenia podatku VAT naliczonego od opłat
z tytułu najmu lub leasingu samochodu, w przypadku gdy nie jest on
wykorzystywany wyłącznie do celów służbowych. Zjednoczonemu
Królestwu zezwolono również na to, by wykorzystywanie w celach prywatnych
samochodu będącego przedmiotem najmu lub leasingu przez podatnika do
celów służbowych nie było traktowane jako odpłatne
świadczenie usług. Ten środek upraszczający
zlikwidował konieczność ewidencjonowania przez najemcę lub
leasingobiorcę kilometrów przejechanych samochodem służbowym w
celach prywatnych oraz rozliczania dla każdego samochodu podatku od
faktycznej liczby kilometrów przejechanych w celach prywatnych.
(4)       Według sprawozdania
przekazanego przez Zjednoczone Królestwo ograniczenie do 50 % prawa do
odliczenia nadal odpowiada rzeczywistości, jeśli chodzi o
wykorzystanie przedmiotowych pojazdów przez najemcę lub
leasingobiorcę do celów działalności gospodarczej i celów innych
niż związane z działalnością przedsiębiorstwa.
Właściwe jest zatem upoważnienie Zjednoczonego Królestwa do
stosowania środka do dnia 31 grudnia 2016 r.
(5)       Jeśli Zjednoczone
Królestwo uzna za konieczne przedłużenie stosowania środka na
okres po roku 2016, niezbędne będzie przedłożenie Komisji,
najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2016 r., wraz z wnioskiem o
przedłużenie, sprawozdania zawierającego przegląd
stosowanego wskaźnika procentowego.
(6)       W dniu 29 października 2004
r. Komisja przyjęła wniosek w sprawie dyrektywy Rady
zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG[7],
obejmujący harmonizację kategorii wydatków, w odniesieniu do których
mogą mieć zastosowanie wyjątki od prawa do odliczeń.
Dyrektywą 2006/112/WE[8]
uchylono dyrektywę 77/388/EWG. Zgodnie z wnioskiem, który został
przyjęty przez Komisję w dniu 29 października 2004 r.,
wyjątki od prawa do odliczeń można stosować do silnikowych
pojazdów drogowych. Ustanowiony niniejszą decyzją środek
stanowiący odstępstwo powinien wygasnąć w dniu wejścia
w życie takiej dyrektywy, w następstwie wniosku przyjętego przez
Komisję w dniu 29 października 2004 r., jeśli data ta
będzie wcześniejsza niż 31 grudnia 2016 r.
(7)       Odstępstwo to
wpłynie jedynie w nieznacznym stopniu na ogólną kwotę wpływów
z podatków pobieranych na etapie ostatecznej konsumpcji i nie będzie
mieć negatywnego wpływu na zasoby własne Unii z tytułu VAT.
(8)       Należy zatem odpowiednio
zmienić decyzję 2007/884/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł
3
Niniejsza decyzja wygasa w dniu wejścia w
życie przepisów unijnych określających wydatki związane z
silnikowymi pojazdami drogowymi, które nie dają prawa do pełnego
odliczenia podatku VAT, lub w dniu 31 grudnia 2016 r., w zależności
od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.
Do wniosku o przedłużenie
środków przewidzianych w niniejszej decyzji załącza się
sprawozdanie, przekazane Komisji do dnia 1 kwietnia 2016 r., obejmujące
przegląd stosowanego procentowego ograniczenia prawa do odliczenia podatku
VAT z tytułu najmu lub leasingu samochodów, które nie są
wykorzystywane wyłącznie do celów służbowych.”
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z
dniem jej notyfikacji.
Niniejszą decyzję stosuje się
od dnia 1 stycznia 2014 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do
Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 19 z 22.1.2011, s. 19.
[2]               Dz.U. L 117 z 1.5.2012, s. 7.
[3]               Dz.U. L 113 z 25.4.2013, s. 11.
[4]               Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.
[5]               Decyzja Rady 2007/884/WE upoważniająca
Zjednoczone Królestwo do stosowania środka stanowiącego
odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a), art. 168 i 169 dyrektywy 2006/112/WE
w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 346 z
29.12.2007 s.21).
[6]               Decyzja wykonawcza Rady z dnia 18 stycznia 2011 r.
zmieniająca decyzję Rady 2007/884/WE upoważniającą
Zjednoczone Królestwo do dalszego stosowania środka stanowiącego
odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a), art. 168 i 169 dyrektywy 2006/112/WE
w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 19 z 22.1.2011,
s. 11).
[7]               COM(2004) 728 final.
[8]               Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich
w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od
wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 13.6.1977,
s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 397 final
            2017/0175(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
                  1
                (dalej zwanym „zmianą kodeksu granicznego Schengen”) zmieniono konwencję wykonawczą do układu z Schengen
                  2
               , rozporządzenie (WE) nr 562/2006
                  3
                (kodeks graniczny Schengen) oraz rozporządzenie (WE) nr 810/2009
                  4
               , a oprócz tego zmieniono między innymi definicję pojęcia „pobytu krótkoterminowego” obywateli państw trzecich w strefie Schengen. Począwszy od dnia 18 października 2013 r. w odniesieniu do obywateli państw trzecich planujących podróż do strefy Schengen na pobyt krótkoterminowy – bez względu na to, czy podlegają oni obowiązkowi wizowemu czy są z niego zwolnieni – maksymalny czas dozwolonego pobytu definiuje się jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”. W odróżnieniu od definicji, która obowiązywała do dnia 18 października 2013 r. (trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu), nowe pojęcie jest bardziej precyzyjne, ponieważ określa czas pobytu w dniach, a nie w miesiącach. Oprócz tego termin „po dacie pierwszego wjazdu”, który budził wiele wątpliwości i pytań, został z tej definicji usunięty.

               W drodze zmiany kodeksu granicznego Schengen wprowadzono wszystkie niezbędne zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic, czyli w konwencji wykonawczej do układu z Schengen, kodeksie granicznym Schengen, kodeksie wizowym oraz rozporządzeniu (WE) nr 539/2001
                  5
               . Pojęcie pobytu krótkoterminowego pojawia się też jednak w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską. W umowach w sprawie zniesienia wiz zawartych z Antiguą i Barbudą
                  6
               , Bahamami
                  7
               , Barbadosem
                  8
               , Brazylią
                  9
               , Mauritiusem
                  10
               , Saint Kitts i Nevis
                  11
                oraz Seszelami
                  12
                wciąż znajdują się odniesienia do poprzedniej definicji czasu pobytu niewymagającego wizy („trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu”
                  13
               ).

               Dnia 16 lipca 2014 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące decyzji Rady w sprawie upoważnienia do podjęcia rokowań w celu zmiany umowy w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych między Unią Europejską a wymienionymi wyżej państwami
                  14
               ; Rada przyjęła tę decyzję w dniu 9 października 2014 r.
                  15
               . Celem zmiany było wdrożenie w przypadku tych siedmiu państw nowej definicji pobytu krótkoterminowego, określonej w zmianie kodeksu granicznego Schengen. Co więcej, zdefiniowanie „pobytu krótkoterminowego” w umowach w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych w dniach, a nie w miesiącach jest łatwiejsze do zweryfikowania i obliczenia za pomocą środków elektronicznych lub informatycznych, a zatem jest lepiej dostosowane do wymogów scentralizowanych systemów zarządzania granicami, takich jak proponowany system wjazdu/wyjazdu
                  16
               .

               Po uzyskaniu upoważnienia Rady Komisja rozpoczęła rokowania w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz z siedmioma państwami (Antiguą i Barbudą, Bahamami, Barbadosem, Brazylią, Mauritiusem, Saint Kitts i Nevis oraz Seszelami).

               Rokowania z Federacją Saint Kitts i Nevis zakończyły się parafowaniem umowy zmieniającej w dniu 28 lipca 2016 r. Strony uzgodniły, że zastosują nową definicję „pobytu krótkoterminowego” w całym tekście umowy w sprawie zniesienia wiz między UE a Saint Kitts i Nevis. Nowa umowa wiąże się ponadto ze zmianą kilku szczegółów technicznych (zob. niżej), ale wszystkie takie zmiany są nieistotne z punktu widzenia podróżnych.

                  Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule umowy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Umowa wymaga zatwierdzenia przez obie umawiające się strony zgodnie z ich odnośnymi procedurami. Po stronie Unii wymaga to przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i zawarcia umowy.

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu uzyskania jej upoważnienia do podpisania umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               Umowa zapewnia spójność prawną, a także harmonizację między państwami członkowskimi dzięki stosowaniu w niej nowej definicji pobytu krótkoterminowego przewidzianej w zmianie kodeksu granicznego Schengen, w której przedstawiono jasną wykładnię terminu „pobyt krótkoterminowy”.

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Unia nie posiada uprawnień do takiej zmiany umów w sprawie zniesienia wiz, aby były one wiążące dla czterech państw stowarzyszonych w ramach stosowania dorobku Schengen, w tym wspólnej polityki wizowej. W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia i wdrożenia postanowień dotyczących czasu dozwolonego pobytu w strefie Schengen do umowy dołączono wspólną deklarację, zgodnie z którą byłoby pożądane, aby Saint Kitts i Nevis z jednej strony oraz Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria z drugiej strony odpowiednio zmieniły wiążące je umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Jeśli jedną z umawiających się stron umowy międzynarodowej jest Unia Europejska, to jakakolwiek zmiana takiej umowy zgodnie z prawem nie może zostać samodzielnie wdrożona przez państwa członkowskie. Umowa w sprawie zniesienia wiz z Saint Kitts i Nevis została zawarta przez Unię Europejską. Niezbędne jest w związku z tym działanie na poziomie Unii.

               Oprócz tego zawieranie umów w sprawie zniesienia wiz przez państwa członkowskie wpłynęłoby negatywnie na dorobek prawny UE w dziedzinie wiz (art. 3 ust. 2 TFUE).

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia założonego celu, a mianowicie zmiany obowiązującej umowy w sprawie zniesienia wiz między Unią a Federacją Saint Kitts i Nevis.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               4. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne, w których upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Federacją Saint Kitts i Nevis w celu zmiany umowy pomiędzy stronami w sprawie zniesienia wiz. O postępach w przebiegu rokowań informowano państwa członkowskie w trakcie posiedzeń Grupy Roboczej ds. Wiz.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Wynik rokowań

                  Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy może zostać przyjęty przez Unię.

                  Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

                  a. Czas pobytu

                  Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej oraz obywatele Federacji Saint Kitts i Nevis mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu (zamiast maksymalnie trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu). Nowa definicja ma zastosowanie w całym tekście Umowy między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

                  b. Przepisy końcowe – zawieszenie umowy (art. 8 ust. 4)

               W art. 8 ust. 4 umowy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie: „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”. Przez dodanie do dotychczasowego tekstu słów: „i przywraca stosowanie niniejszej Umowy” w zmienionej umowie sprecyzowano, że zawieszenie zniesienia wiz zostanie zakończone, jeśli ustaną powody takiego zawieszenia. W tej kwestii powyższa zmiana zapewnia dostosowanie brzmienia umowy w sprawie zniesienia wiz z Saint Kitts i Nevis do wszystkich pozostałych umów w tej sprawie podpisanych przez Unię w latach 2015–2016. W dniu 14 czerwca 2016 r. zasięgnięto opinii Grupy Roboczej ds. Wiz w sprawie tej zmiany i żadne państwo członkowskie nie zgłosiło zastrzeżeń.

                  c. Zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny”

                  Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. jedynie Unia Europejska posiada osobowość prawną. Termin „Wspólnota Europejska” wciąż jednak widnieje w umowach międzynarodowych, które weszły w życie przed Traktatem z Lizbony – jest tak m.in. w przypadku Umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa zmieniająca przewiduje zatem zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny” w całym tekście umowy.

                  d. Wspólne deklaracje

                  Do umowy dołączono dwie wspólne deklaracje:

                  – w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu oraz

                  – dotyczącą Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Liechtensteinu.

                  e. Wejście w życie

                  Umowa wejdzie w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z umawiających się stron zawiadomi drugą stronę o zakończeniu procedur ratyfikacyjnych. Aby zagwarantować pewność prawa i umożliwić podróżnym jego zrozumienie i przestrzeganie, niezbędny jest wystarczająco długi okres przejściowy. Okres sześciu miesięcy po zakończeniu ratyfikacji umowy umożliwi podróżnym zakończenie pobytów krótkoterminowych obliczanych w całości zgodnie z poprzednią definicją, zanim wejdzie w życie nowa definicja pobytu krótkoterminowego, a wraz z nią – liczony wstecz okres referencyjny wynoszący 180 dni.

                  Umowa zmieniająca nie ma wpływu na pozostałe postanowienia dotychczasowej Umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, w tym na jej terytorialny zakres stosowania.

               6.PODSUMOWANIE

               W świetle wyżej przedstawionych wyników Komisja proponuje, aby Rada przyjęła decyzję o podpisaniu umowy w imieniu Unii i aby upoważniła przewodniczącego Rady do wyznaczenia w tym celu należycie umocowanej osoby (lub osób).

               2017/0175 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa stanowi, że obywatele Unii Europejskiej oraz Saint Kitts i Nevis mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony „maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy”.

               (2)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013
                  17
                wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)W umowie między Unią a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zawarcia umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (5)Rokowania w sprawie umowy z Federacją Saint Kitts i Nevis zakończono jej parafowaniem w dniu 28 lipca 2016 r. w drodze wymiany listów między głównymi negocjatorami po stronie Unii oraz Federacji Saint Kitts i Nevis.

               (6)Należy, w imieniu Unii, podpisać Umowę oraz zatwierdzić dołączone do niej deklaracje.

               (7)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  18
               . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (8)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  19
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

                     (3)
                  Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (5)
                  Dz.U. L 081 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 3.

                     (7)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 24.

                     (8)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 10.

                     (9)
                  Z Brazylią Unia zawarła dwie umowy. Jedną dotyczącą posiadaczy paszportów zwykłych (Dz.U. L 255 z 21.9.2012, s. 4) i drugą dotyczącą posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych i urzędowych (Dz.U. L 66 z 12.3.2011, s. 2).

                     (10)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 17.

                     (11)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 38.

                     (12)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 31.

                     (13)
                  Zob. artykuły tych umów zatytułowane „Cel” i „Czas pobytu”.

                     (14)
                  COM(2014) 468 final.

                     (15)
                  Decyzja Rady w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zawartych pomiędzy Unią/Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą, Wspólnotą Bahamów, Barbadosem, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Mauritiusu, Federacją Saint Kitts i Nevis oraz Republiką Seszeli, przyjęta przez Radę w dniu 9 października 2014 r.

                     (16)
                  COM(2016)194 final.

                     (17)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009, Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (18)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (19)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 397 final
            ZAŁĄCZNIK

            wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA,

               z jednej strony, oraz

               FEDERACJA SAINT KITTS I NEVIS (dalej zwana „Saint Kitts i Nevis”),

               z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwaną dalej „Umową”), która weszła w życie w dniu 1 sierpnia 2015 r.,

               POTWIERDZAJĄC znaczenie, jakie ma ułatwianie kontaktów międzyludzkich,

               ODNOTOWUJĄC, że Umowa funkcjonuje w sposób satysfakcjonujący dla obywateli Umawiających się Stron,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że przewidziana w Umowie definicja pobytu krótkoterminowego (do trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu) nie jest wystarczająco dokładna, a wątpliwości i pytania może budzić w szczególności pojęcie „daty pierwszego wjazdu”,

               MAJĄC NA UWADZE, że rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. wprowadzono przekrojowe zmiany w unijnym wewnętrznym dorobku prawnym dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”;

               BIORĄC POD UWAGĘ, że system wjazdu/wyjazdu, który ma zostać ustanowiony przez Unię Europejską, wymaga zastosowania jednolitej i jasno określonej definicji pobytu krótkoterminowego w odniesieniu do wszystkich obywateli państw trzecich,

               PRAGNĄC zapewnić płynny przepływ podróżnych na przejściach granicznych Umawiających się Stron,

               POTWIERDZAJĄC, że Umowa obejmuje obywateli wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu:

               1)W tytule oraz w art. 3 ust. 5, art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 7 słowa „Wspólnota” lub „wspólnotowy” zastępuje się słowami „Unia” lub „unijny” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

               2)W art. 1 wyrażenie „trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy” zastępuje się wyrażeniem „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               3)Art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Unii Europejskiej mogą przebywać na terytorium Saint Kitts i Nevis przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.”.

               4)Art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Saint Kitts i Nevis mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Saint Kitts i Nevis mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.”.

               5)W art. 4 ust. 3 wyrażenie „trzy miesiące” zastępuje się wyrażeniem „90 dni”, a słowo „wspólnotowym” zastępuje się słowem „unijnym”.

               6)W art. 8 ust. 4 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

               „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”.

               Artykuł 2

               Umawiające się Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami; niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia ze Stron zawiadamia drugą Stronę o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.

               Sporządzono w […] dnia […] roku dwa tysiące siedemnastego w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Federacji Saint Kitts i Nevis

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII ORAZ LIECHTENSTEINU

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Saint Kitts i Nevis, z drugiej strony, zmieniły niezwłocznie obowiązujące umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zgodnie z warunkami niniejszej Umowy.

               Wspólna deklaracja w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               ________