Ważna informacja prawna

|

52009PC0637

Wniosek rozporządzenie Rady z dnia […] zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1911/2006 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących między innymi z Rosji  /* COM/2009/0637 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 23.11.2009KOM(2009)637 wersja ostatecznaWniosekROZPORZĄDZENIE RADYz dnia […]zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1911/2006 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących między innymi z Rosji  UZASADNIENIEKontekst wniosku |Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. („rozporządzenie podstawowe”) w postępowaniu dotyczącym przywozu roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących między innymi z Rosji. |Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Obowiązujące obecnie środki zostały wprowadzone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1911/2006 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących między innymi z Rosji. |Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Strony zainteresowane postępowaniem miały możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. |Aspekty prawne wniosku |Krótki opis proponowanych działań W dniu 21 marca 2009 r. Komisja wszczęła przegląd pod kątem nowego eksportera obowiązujących środków w odniesieniu do przywozu mieszanin mocznika i azotanu amonu w roztworze wodnym lub amoniakalnym pochodzących z Rosji, na wniosek jednego producenta eksportującego z Rosji, mianowicie Joint Stock Company „Acron” („wnioskodawca“). Wniosek oparty był na dowodach prima facie świadczących, że wnioskodawca nie dokonywał wywozu do Wspólnoty roztworów mocznika i azotanu amonu w okresie dochodzenia, na którym oparte zostały środki antydumpingowe, oraz że nie jest związany z żadnym producentem eksportującym roztwory mocznika i azotanu amonu podlegającym powyższym środkom antydumpingowym. Wnioskodawca twierdził również, że rozpoczął wywóz roztworów mocznika i azotanu amonu do Wspólnoty po upływie okresu objętego pierwotnym dochodzeniem. Załączony wniosek dotyczący rozporządzenia Rady oparty jest na ustaleniach poczynionych w ramach przeprowadzonego dochodzenia, którego zakres ograniczono do zbadania kwalifikacji nowego eksportera oraz dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy. Dochodzenie potwierdziło, że wnioskodawcę powinno się uznać za „nowego eksportera” zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Dochodzenie wykazało również, że dumping występował w okresie, kiedy je prowadzono. Stwierdzono, że poziom dumpingu był wyższy od poziomu usuwającego szkodę w dochodzeniu pierwotnym. Proponuje się zatem wprowadzenie środków antydumpingowych na poziomie marginesu szkody ustalonego w dochodzeniu pierwotnym. Margines ten odpowiada ogólnokrajowej stawce celnej na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu z Rosji Uznaje się za właściwe nałożenie cła w formie określonej kwoty za tonę, dla pozostałych eksporterów nałożonego już rozporządzeniem (WE) nr 1995/2000. Cło nakłada się z mocą wsteczną od daty rozpoczęcia przeglądu. |Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r . |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. |Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Wspólnoty, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania. |Wybór instrumentów |Proponowane instrumenty: rozporządzenie zmieniające. |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości. |Wpływ na budżet |Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty. |WniosekROZPORZĄDZENIE RADYz dnia […]zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1911/2006 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących między innymi z RosjiRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4 i art. 11 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:A. POPRZEDNIA PROCEDURA1.  Rozporządzeniem (WE) nr 1995/2000[2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących m.in. z Rosji. Rozporządzenie to będzie dalej zwane „rozporządzeniem pierwotnym”, a dochodzenie, które doprowadziło do wprowadzenia środków nałożonych rozporządzeniem pierwotnym, będzie dalej zwane „dochodzeniem pierwotnym”.2.  Po przeglądzie wygaśnięcia wszczętym we wrześniu 2005 r. („przegląd wygaśnięcia”), rozporządzeniem (WE) nr 1911/2006[3], Rada przedłużyła o pięć lat obowiązujące środki na ich obecnym poziomie. Środki te obejmują cła specyficzne.B. OBECNA PROCEDURA1. WNIOSEK O DOKONANIE PRZEGLąDU3.  Komisja otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu pod kątem nowego eksportera („obecny przegląd”), zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, złożony przez producenta eksportującego z Rosji, Joint Stock Company „Acron” („wnioskodawca”). Zakres wniosku ograniczony był do dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy.4.  Wnioskodawca twierdził, że nie dokonywał wywozu roztworów mocznika i azotanu amonu do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem, na podstawie którego określono środki antydumpingowe, to znaczy w okresie od dnia 1 czerwca 1998 r. do dnia 31 maja 1999 r. („okres objęty pierwotnym dochodzeniem”), oraz że nie jest powiązany z żadnym producentem eksportującym roztwory mocznika i azotanu amonu, podlegającym wymienionym środkom antydumpingowym. Wnioskodawca twierdził również, że rozpoczął wywóz roztworów mocznika i azotanu amonu do Wspólnoty po upływie okresu objętego pierwotnym dochodzeniem.2. WSZCZęCIE PRZEGLąDU POD KąTEM NOWEGO EKSPORTERA5.  Komisja zbadała dowody prima facie dostarczone przez wnioskodawcę i uznała je za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Po konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedstawienia uwag zainteresowanemu przemysłowi wspólnotowemu Komisja wszczęła, w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 241/2009[4], przegląd rozporządzenia (WE) nr 1911/2006 („obowiązujące środki”) w odniesieniu do wnioskodawcy.6.  Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 241/2009 cło antydumpingowe w wysokości 20,11 euro/tonę nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1911/2006 w odniesieniu do przywozu roztworów mocznika i azotanu amonu wyprodukowanych i sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty przez wnioskodawcę uchylono. Równocześnie, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, organom celnym polecono podjęcie odpowiednich kroków celem rejestracji takiego przywozu.3. PRODUKT OBJęTY POSTęPOWANIEM7.  Produkt objęty obecnym przeglądem jest taki sam jak produkt objęty dochodzeniem pierwotnym, tj. roztwór mocznika i azotanu amonu, płynny nawóz powszechnie wykorzystywany w rolnictwie, pochodzący z Rosji („produkt objęty postępowaniem). W jego skład wchodzi mieszanina mocznika, azotanu amonu i wody. Produkt objęty postępowaniem jest obecnie objęty kodem CN 3102 80 00.4. ZAINTERESOWANE STRONY8.  Komisja oficjalnie poinformowała wnioskodawcę, przedstawicieli kraju wywozu oraz stowarzyszenie producentów wspólnotowych o wszczęciu przeglądu. Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu. Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.9.  Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusz i otrzymała odpowiedź w stosownie wyznaczonym terminie. Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do stwierdzenia dumpingu. Komisja odbyła wizyty weryfikacyjne w siedzibie wnioskodawcy i powiązanego z nim przedsiębiorstwa:10.  Joint Stock Company „Acron”, Novgorod, Rosja.11.  Agronova International Inc., Hallandale, USA („Agronova”).5. OKRES OBJęTY DOCHODZENIEM PRZEGLąDOWYM12.  Okres objęty dochodzeniem w zakresie przeglądu pod kątem nowego eksportera obejmował okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. („ODP”).C. WYNIKI DOCHODZENIA1. K WALIFIKACJA „NOWEGO EKSPORTERA”13.  Dochodzenie potwierdziło, że wnioskodawca nie prowadził wywozu produktu rozpatrywanego w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem oraz że rozpoczął wywóz do Wspólnoty po tym okresie.14.  Ponadto wnioskodawca wykazał, że nie był powiązany z żadnymi eksporterami lub producentami w Rosji podlegającymi obowiązującym środkom antydumpingowym w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Rosji.15.  W tym kontekście potwierdza się, że wnioskodawcę powinno się uważać za „nowego eksportera” zgodnie z art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.2. DUMPING2.1 Określenie wartości normalnej16.  Wnioskodawca nie prowadził sprzedaży krajowej w Rosji produktu objętego postępowaniem. Gdy do określenia wartości normalnej nie można wykorzystać cen krajowych, należy zastosować inną metodę. Zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego Komisja obliczyła skonstruowaną wartość normalną w opisany poniżej sposób.17.  Wartość normalną skonstruowano na podstawie kosztów produkcji ponoszonych przez wnioskodawcę powiększonych o uzasadnioną wielkość uwzględniającą koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne („koszty SG&A”) oraz kwotę zysku, zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego.2.1.1. Dostosowanie cen gazu ziemnego na rosyjskim rynku krajowym18.  Jeżeli chodzi o koszty produkcji, należy zwrócić uwagę, że koszty gazu stanowią największą część kosztów wytworzenia i znaczną część całkowitych kosztów produkcji. Zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, sprawdzono, czy koszty związane z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem są właściwie odzwierciedlone w zapisach księgowych wnioskodawcy.19.  Ustalono, że krajowe ceny gazu płacone przez wnioskodawcę były na rażąco niskim poziomie. Przykładowo – wynosiły one od jednej czwartej do jednej piątej ceny eksportowej gazu ziemnego przy wywozie z Rosji. W tym względzie wszystkie dostępne dane wskazują, że krajowe ceny gazu w Rosji były cenami regulowanymi, które znajdują się na znacznie niższym poziomie niż ceny rynkowe gazu ziemnego na nieregulowanych rynkach. Ponieważ koszty gazu nie były stosownie odzwierciedlone w zapisach księgowych wnioskodawcy, musiały one zostać odpowiednio skorygowane. Wobec braku wolnych od zniekształceń cen gazu odnoszących się do rosyjskiego rynku krajowego oraz zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, ceny gazu musiały zostać ustalone na „każdej innej stosownej podstawie, łącznie z informacjami z innych reprezentatywnych rynków”.20.  Skorygowana cena opierała się na średniej cenie rosyjskiego gazu sprzedawanego na wywóz na granicy niemiecko-czeskiej (Waidhaus) z pominięciem kosztów transportu i dostosowanej, tak by odzwierciedlała lokalne koszty dystrybucji. Waidhaus jako główny punkt sprzedaży gazu rosyjskiego do UE – największego rynku zbytu gazu rosyjskiego, na którym ceny odpowiednio odzwierciedlają koszty – może być uznany za rynek reprezentatywny w rozumieniu art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.21.  Po ujawnieniu ustaleń dochodzenia wnioskodawca przedstawił kilka wniosków związanych, z jednej strony, z podstawą prawną dostosowania ceny gazu, z drugiej zaś, z metodyką zastosowaną dokonywaniu celu dostosowania ceny gazu.2.1.1.1. Podstawa prawna dostosowania ceny gazu22.  Wnioskodawca twierdził, że wszelkie dostosowanie ceny gazu, jaką płaci on na rosyjskim rynku krajowym, będzie nieuzasadnione, ponieważ zapisy księgowe przedsiębiorstwa w pełni odzwierciedlają koszty związane z produkcją produktu objętego postępowaniem w Rosji. Wnioskodawca twierdził ponadto, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia podstawowego wartość normalna musi zawsze być określana z uwzględnieniem kraju wywozu oraz że, w związku z tym, opieranie ustaleń na informacjach pochodzących od producentów w innych krajach trzecich jest sprzeczne ze wspomnianym artykułem.23.  W odniesieniu do argumentu wnioskodawcy dotyczącego domniemanego naruszenia art. 1 rozporządzenia podstawowego należy zauważyć, że art. 1 opisuje jedynie ogólne pojęcie dumpingu, zaś szczegółowe zasady stwierdzania istnienia dumpingu określone zostały w art. 2 rozporządzenia podstawowego. Art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przewiduje możliwość wykorzystywania danych z innych reprezentatywnych rynków, w tym z kraju trzeciego, jeżeli koszty związane z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem nie zostały stosownie odzwierciedlone w zapisach księgowych stron, których dotyczy postępowanie. Dlatego też argument wnioskodawcy w tym względzie musiał zostać odrzucony.24.  Wnioskodawca powoływał się również na występowanie w Rosji naturalnej przewagi konkurencyjnej, takiej jak duża dostępność gazu ziemnego oraz korzystne warunki dostawy, które tłumaczyłyby różnicę cen gazu ziemnego sprzedawanego na rynku krajowym oraz wywożonego. Wnioskodawca twierdził ponadto, że rosyjskie krajowe ceny gazu pokrywają koszty.25.  W nawiązaniu do występowania naturalnej przewagi konkurencyjnej wnioskodawca nie odniósł się do faktu, że krajowe ceny gazu ziemnego w Rosji są regulowane, a zatem nie mogą w sposób uzasadniony odzwierciedlać cen zwykle płaconych na niezakłóconych rynkach. Wnioskodawca nie przedstawił także żadnych dowodów na poparcie swoich argumentów. Ponadto w odniesieniu do kosztów, nawet jeżeli cena gazu płacona przez wnioskodawcę pokrywała jednostkowe koszty produkcji i sprzedaży gazu ponoszone przez jego dostawcę, argument ten nie ma zastosowania, ponieważ cena rynkowa gazu niekoniecznie jest powiązana z kosztami produkcji i sprzedaży gazu. Z tego względu wnioski te musiały zostać odrzucone.26.  Wnioskodawca twierdził następnie, że zgodnie z rozporządzeniem podstawowym dochodzenie nie powinno obejmować przypadku subsydiowania surowców. Należy zatem zauważyć, że celem art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego jest ustalenie, czy koszty związane z produkcją i sprzedażą produktu podobnego są stosownie odzwierciedlone w zapisach księgowych strony, której dotyczy postępowanie. Ustalono, że taka sytuacja nie ma miejsca, ze względów określonych powyżej w motywie (17). Różni się ona od ustalenia istnienia subsydiów, które nie było objęte obecnym dochodzeniem. Dlatego też argument wnioskodawcy musiał zostać odrzucony.27.  W tym kontekście wnioskodawca argumentował również, że nawet jeżeli występuje określona sytuacja rynkowa w rozumieniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, odnosi się ona jedynie do rynków produktu objętego postępowaniem, tj. roztworów mocznika i azotanu amonu i nie może obejmować warunków rynkowych produktu stanowiącego poprzednie ogniwo w procesie produkcji. Jednakże, jak wynika z powyżej wymienionego motywu (24), dostosowania cen gazu ziemnego dokonano na podstawie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, który, jak wspomniano powyżej w motywie (21), wyraźnie upoważnia instytucje do wykorzystania kosztów produkcji pochodzących z innych reprezentatywnych rynków. Dlatego też argument wnioskodawcy musiał zostać odrzucony.28.  Wnioskodawca argumentował na koniec, że art. 2. ust. 5 rozporządzenia podstawowego ogranicza się do zbadania zgodności zapisów przedsiębiorstwa z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości w kraju trzecim, którego dotyczy postępowanie, i nie wymaga, aby koszty były zgodne z kosztami na rynkach nieregulowanych.29.  Należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego w celu obliczenia kosztów na podstawie zapisów eksportera spełnione muszą zostać oba wymogi: zapisy muszą (i) być prowadzone zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości ( Generally Accepted Accounting Principles – GAAP) kraju, którego dotyczy postępowanie, oraz (ii) stosownie odzwierciedlać koszty związane z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem. Jeżeli, jak ma to miejsce w obecnym przypadku, drugi wymóg nie jest spełniony, ponieważ koszty te nie są odzwierciedlone w zapisach, koszty muszą zostać dostosowane. Dlatego też argument wnioskodawcy musiał zostać odrzucony.2.1.1.2 Metodyka zastosowana przy dostosowaniu ceny gazu30.  Wnioskodawca twierdził, że podczas ODP obecnego dochodzenia ceny gazu znacząco się zmieniały oraz że wartość normalna powinna być raczej ustalana w ujęciu miesięcznym (lub co najmniej kwartalnym) niż w ujęciu rocznym.31.  Należy zauważyć, że choć podczas ODP ceny gazu znacząco się zmieniały, wahania te nie uznano za wyjątkowe lub szczególnie znaczące. W istocie rynek gazu ziemnego z reguły charakteryzuje się raczej znaczącymi wahaniami cen. Wnioskodawca nie potrafił udowodnić, że zaistniały jakiekolwiek szczególne okoliczności ani że wahania cen w trakcie ODP znacząco przewyższały zwykłe wahania. Nie było zatem powodu, aby odstępować od metodyki stosowanej w dochodzeniu, które doprowadziło do wprowadzenia obowiązujących środków. Po drugie, dane, na podstawie których – zdaniem wnioskodawcy – powinna była zostać określona wartość normalna, były tylko częściowo dostępne, ponieważ niezbędne informacje pochodzące od północnoamerykańskich przedsiębiorstw, tj. koszty SG&A i dane dotyczące zysków, były dostępne jedynie w ujęciu rocznym. Stąd też, nawet gdyby przyjąć argumentację wnioskodawcy, nie byłoby możliwe żadne rzetelne obliczenie wartości miesięcznych lub kwartalnych. Dlatego też argument wnioskodawcy musiał zostać odrzucony.32.  Wnioskodawca twierdził również, że Waidhaus nie stanowi właściwego rynku odniesienia, biorąc pod uwagę rzekomo niekonkurencyjne ceny gazu w Niemczech oraz zależności pomiędzy stronami – czynnik powiązany z formułami cenowymi w kontraktach na wywóz gazu z Rosji.33.  Należy także odnotować, iż rzekome niekonkurencyjne ceny krajowe gazu w Niemczech uznaje się w każdym przypadku za nieistotne, ponieważ dotyczyłoby to jedynie cen, po których niemieccy dystrybutorzy gazu sprzedają go na niemieckim rynku krajowym, a co za tym idzie, nie ma to znaczenia dla cen, po których wywożony gaz rosyjski jest sprzedawany w Waidhaus. Argument wnioskodawcy, że obecni niemieccy decydenci nie mają motywacji do wynegocjowania niskich cen na przywożony rosyjski gaz w Waidhaus, jest jedynie przypuszczeniem, bez żadnego faktycznego uzasadnienia i niepoparty dowodami. W konsekwencji argumenty te zostały odrzucone.34.  Wnioskodawca dowodził następnie, że jeżeli zastosowana miałaby być cena eksportowa w Waidhaus, od ceny w Waidhaus należałoby odjąć rosyjskie cło wywozowe nakładane na wszystkie wywożone towary, ponieważ nie było ono uiszczane na rynku krajowym.35.  W istocie cena rynkowa w Waidhaus, które uznano za rynek reprezentatywny w rozumieniu art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, jest ceną po uwzględnieniu podatków eksportowych, a nie ceną przed naliczeniem tych podatków. Z perspektywy kupującego ważna jest cena, która musi zapłacić w Waidhaus i w tym względzie nie ma znaczenia, jaką część ten ceny stanowi podatek eksportowy, a jaka część jest płacona dostawcy gazu. Z drugiej strony, dostawca zawsze dąży do maksymalizacji swojej ceny i dlatego żąda jak najwyższej ceny, którą są skłonni zapłacić klienci. Zakładając, że cena ta jest zawsze dużo powyżej kosztów produkcji, dzięki czemu dostawca gazu może realizować wysokie zyski, decydujący wpływ na cenę rynkową wywiera nie kwota podatku eksportowego, ale to, jaką cenę są skłonni zapłacić jego klienci. Dlatego też stwierdzono, że to cena zawierająca podatek eksportowy, a nie cena przed nałożeniem tego podatku, jest ceną ukształtowaną przez niezakłócony rynek. W konsekwencji argumenty wnioskodawcy w tym względzie zostały odrzucone.36.  W tym kontekście wnioskodawca wnosił również, że marża lokalnego dystrybutora nie powinna być dodawana do ceny eksportowej w Waidhaus, nie wskazując ani nie dowodząc jednak, dlaczego dostosowanie ze względu na lokalnych dystrybutorów uważa za niewłaściwe. Uznano, że ponieważ klienci krajowi kupowali gaz od dostawców lokalnych, należało przyjąć, że musieli oni wziąć na siebie lokalne koszty dystrybucji, które nie są jako takie uwzględnione w niedostosowanej cenie w Waidhaus. Dlatego też stwierdzono, że dostosowanie tej ceny było uzasadnione i w związku z tym argument wnioskodawcy odrzucono.2.1.2. Koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne („koszty SG&A”)37.  Koszty SG&A oraz zyski nie mogły zostać ustalone na podstawie formuły wprowadzającej art. 2 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego, ponieważ wnioskodawca nie dokonywał sprzedaży produktu podobnego w Rosji. Artykuł 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia podstawowego nie mógł zostać zastosowany, ponieważ tylko wnioskodawca jest objęty dochodzeniem. Zastosowania nie miał również art. 2 ust. 6 lit. b), jako że w przypadku produktów należących do tej samej ogólnej kategorii produktów gaz ziemny jest zdecydowanie najważniejszym surowcem i dlatego korekcie trzeba byłoby poddać również koszty produkcji, ze względów wskazanych powyżej w motywie (17). W ramach niniejszego przeglądu nie uzyskano żadnych informacji, które umożliwiłyby odpowiednie ilościowe określenie dostosowania oraz ustalenie kosztów SG&A oraz stosownej marży zysku przy sprzedaży tych produktów po takim dostosowaniu. Dlatego też koszty SG&A oraz zysk ustalono, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego, na podstawie uzasadnionej metody.38.  Z uwagi na to, że rosyjski krajowy rynek produktów należących do tej samej ogólnej kategorii jest wyjątkowo niewielki, informacje uzyskano za pośrednictwem innych rynków reprezentatywnych. W tym względzie rozpatrzono ogólnodostępne informacje dotyczące największych przedsiębiorstw sektora nawozów azotowych. Ustalono, że odpowiednie dane od producentów z Ameryki Północnej (tj. ze Stanów Zjednoczonych) będą najbardziej właściwe dla celów dochodzenia, uwadze uwagi na dużą dostępność wiarygodnych i pełnych upublicznionych danych finansowych spółek notowanych na giełdach w tym regionie świata. Ponadto na rynku północnoamerykańskim odnotowano znaczące wielkości sprzedaży krajowej i wysoki poziom konkurencji zarówno wśród krajowych, jak i zagranicznych przedsiębiorstw. Dlatego też koszty SG&A oraz zysk ustalono na podstawie średniej ważonej kosztów SG&A oraz zysków trzech producentów północnoamerykańskich, których uznano za należące do największych przedsiębiorstw sektora nawozowego pod względem sprzedaży tej samej ogólnej kategorii produktów (nawozy azotowe) na terenie Ameryki Północnej. Uznano, że owi trzej producenci są reprezentatywni dla sektora nawozów azotowych, w związku z czym ich koszty SG&A i zyski są reprezentatywne dla tego samego rodzaju kosztów ponoszonych zazwyczaj przez przedsiębiorstwa działające z powodzeniem w tym segmencie rynku. Ponadto nic nie wskazuje, by tak ustalona kwota zysku przekraczała zysk osiągany zazwyczaj przez producentów rosyjskich ze sprzedaży produktów tej samej ogólnej kategorii na ich rynku krajowym.39.  Po ujawnieniu wniosków z dochodzenia wnioskodawca zakwestionował powyżej opisaną metodykę, stwierdzając, że przyjęta marża zysku jest nieuzasadniona i nadmiernie wysoka, zwłaszcza w porównaniu z marżami zysku przyjętymi w poprzednich dochodzeniach anty-dumpingowych dotyczących tego samego produktu. Wnioskodawca argumentował, że rok 2008, w odniesieniu do którego ustalono koszty SG&A i zyski, był szczególny na rynku Stanów Zjednoczonych, ponieważ ceny gazu wahały się znacząco, zaś ceny nawozów były szczególnie wysokie, co zaowocowało wyjątkowo wysoką stopą zysku dla producentów ze Stanów Zjednoczonych.40.  Na ogół w obecnym przeglądzie potwierdzono, że żadne okoliczności nie uległy zmianie, która, w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, uzasadniałaby odstąpienie od metodyki stosowanej w dochodzeniu, które doprowadziło do wprowadzenia obowiązujących środków. Po pierwsze ustalono, że marże zysku osiągnięte przez producentów północnoamerykańskich przed 2008 r. były podobne do marż zysku uzyskanych w 2008 r. Po drugie, nawet jeżeli poziom zysku w 2008 r. różnił się od poziomów z lat poprzednich, jest to zjawisko normalne w gospodarce rynkowej, gdzie koszty, ceny i zyski zmieniają się w czasie. Po trzecie rynek gazu ziemnego charakteryzuje się zwykle nieprzewidywalnością. Porównanie poziomów cen gazu na rynkach USA i w Waidhaus w 2008 r. z latami poprzednimi nie wykazuje żadnych rozbieżnych tendencji, które uzasadniałyby wyjątkowo wysokie zyski na rynkach północnoamerykańskich. W świetle powyższych ustaleń stwierdza się, że nie było podstaw, aby odstąpić od metodyki opisanej w motywie (36) powyżej.41.  Ponadto wnioskodawca twierdził, że badanie w ramach art. 2 ust. 6 lit. c) dotyczące zasadności przyjętej marży zysku nie zostało zastosowane, ponieważ ustalona marża zysku przekracza zysk zwykle osiągany przez innych eksporterów lub producentów przy sprzedaży tej samej ogólnej kategorii produktów na krajowym rynku w kraju pochodzenia w rozumieniu art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.42.  Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swojego wniosku. Jako że obecny przegląd ograniczono do stwierdzenia istnienia dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy, żadne dane dotyczące innych producentów w Rosji nie były dostępne. Mimo że koszty gazu ponoszone przez wnioskodawcę musiały zostać odrzucone z wyżej przedstawionych powodów, deklarowana stopa rentowności samego wnioskodawcy na poziomie przedsiębiorstwa dla produktów sprzedawanych na rynku krajowym, po dokonaniu dostosować uwzględniających nadzwyczajne zyski i straty z działalności finansowej, odpowiada stopie rentowności producentów północnoamerykańskich. W tych okolicznościach nie powzdyma podstaw, aby uznać, że przyjęta marża zysku przekraczałaby kwotę zysku zwykle osiąganą przez innych eksporterów lub producentów w odniesieniu do sprzedaży tej samej ogólnej grupy produktów na krajowym rynku w kraju pochodzenia w rozumieniu art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.43.  Przemysł wspólnotowy sprzeciwił się takiemu podejściu do obliczania kosztów SG&A i zysków i twierdził, że należało przyjąć koszty własne SG&A wnioskodawcy. Artykuł 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego określa jednakże, iż wielkość kosztów SG&A i zysków ustala się w oparciu o faktyczne dane dotyczące produkcji i sprzedaży producenta eksportującego objętego dochodzeniem, w przypadku gdy sprzedaży tej dokonano w zwykłym obrocie handlowym Jak wskazano w motywach (35) i (36) powyżej, w tym przypadku taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ wnioskodawca nie prowadził sprzedaży krajowej produktu podobnego w Rosji. Z tego względu argument ten musiał zostać odrzucony.2.2 Cena eksportowa44.  Z tego względu cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, czyli na podstawie ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za produkt sprzedawany na wywóz z kraju wywozu do Wspólnoty.2.3 Porównanie45.  Porównania wartości normalnej i ceny eksportowej dokonano na podstawie ceny ex-works. W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej, dokonano odpowiednich dostosowań uwzględniających różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z powyższym wprowadzono dostosowania uwzględniające różnice w zakresie transportu, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, podatków bezpośrednich i prowizji, tam, gdzie ma to zastosowanie, i zostało poparte potwierdzonymi dowodami.46.  Sprzedaż eksportowa wnioskodawcy podczas ODP była prowadzona przez przedsiębiorstwo „Agronoma” – powiązane przedsiębiorstwo handlowe ze Stanów Zjednoczonych. Dochodzenie wykazało, że funkcje powiązanego przedsiębiorstwa ograniczały się jedynie do znajdowania klientów i negocjowania umów sprzedaży. W wyniku weryfikacji ustalono, że księgi rachunkowe przedsiębiorstwa „Agronoma” nie odzwierciedlały w pełni całej jej działalności; istniały również podejrzenia, że choć przedsiębiorstwu nie zapłacono żadnych prowizji powiązanych z transakcjami, wynagrodzenie za jego działalność mogło przybrać inne formy. Z przyczyn tych funkcje przedsiębiorstwa „Agronoma” uznano za podobne do funkcji agenta wynagradzanego prowizyjnie. Dlatego też cenę eksportową dostosowano o zakładaną prowizję odpowiadającą zwyczajowej marży przedsiębiorstwa handlowego zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.47.  Wnioskodawca wnosił, że cena eksportowa dla sprzedaży prowadzonej przez powiązane przedsiębiorstwo ze Stanów Zjednoczonych nie powinna była być dostosowana o zakładaną prowizję zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przedsiębiorstwo to rzekomo pełniło funkcje identyczne jak w przypadku w pełni zintegrowanego oddziału sprzedaży eksportowej, a zatem nie powinno być traktowane jako agent wynagradzany prowizyjnie.48.  Argument ten nie został potwierdzony w ramach obecnego dochodzenia, które ujawniło, że pod względem funkcji i form wynagradzania powiązanego przedsiębiorstwa za jego działalność przez wnioskodawcę, przedsiębiorstwo to powinno się raczej uznać za agenta wynagradzanego prowizyjnie.2.4 Margines dumpingu49.  Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową.50.  Porównanie to wykazało, że margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy przed ocleniem, wynosił 22,9 %.D. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE51.  Przypomina się, że zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz z motywem (49) rozporządzenia Rady (WE) nr 1995/2000, w dochodzeniu pierwotnym cło ostateczne ustanowiono na ustalonym poziomie marginesu szkody, który był niższy niż margines dumpingu, ponieważ ustalono, że takie niższe cło będzie wystarczające do usunięcia szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu. W świetle powyższego cło ustanowione w ramach niniejszego przeglądu nie powinno być wyższe niż margines szkody.52.  W ramach przedmiotowego niniejszego częściowego przeglądu okresowego nie można ustalić żadnego indywidualnego marginesu szkody, ponieważ przegląd ogranicza się do zbadania dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy. Dlatego też margines dumpingu ustalony w obecnym przeglądzie porównano z marginesem szkody ustalonym w dochodzeniu pierwotnym. Jako że margines szkody ustalony w dochodzeniu pierwotnym był niższy niż margines dumpingu ustalony w obecnym dochodzeniu, na wnioskodawcę należy nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na poziomie marginesu szkody ustalonego w dochodzeniu pierwotnym.53.  Ze względu na formę środka uznano, że zmienione cło antydumpingowe powinno mieć taką samą formę, jak cła nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1995/2000. W celu zapewnienia skuteczności środków i zniechęcenia do manipulacji cenowych, właściwe było nałożenie ceł w formie określonej kwoty za tonę. W związku z tym, tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz produktu objętego postępowaniem, wyprodukowanego i sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty przez wnioskodawcę, obliczone na podstawie marginesu szkody ustalonego w dochodzeniu pierwotnym i wyrażone jako określona kwota za tonę, powinno wynosić 20,11 euro za tonę.E. POBRANIE CŁA ANTYDUMPINGOWEGO Z MOCĄ WSTECZNĄ54.  W świetle powyższych ustaleń, cło antydumpingowe mające zastosowanie do wnioskodawcy nakłada się z mocą wsteczną od daty rozpoczęcia przeglądu na przywóz produktu objętego postępowaniem, który poddano obowiązkowi rejestracji zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 241/2009.F. UJAWNIENIE I OKRES OBOWIĄZYWANIA ŚRODKÓW55.  Wnioskodawca i inne strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano ponownie nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących między innymi z Rosji, wyprodukowanych i sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty przez wnioskodawcę oraz pobrać to cło z mocą wsteczną na przywóz podlegający rejestracji Wszystkie strony miały możliwość przedstawienia uwag.56.  Niniejszy przegląd nie ma wpływu na termin wygaśnięcia środków nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 1911/2006 zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.G. ZOBOWIĄZANIA57.  W następstwie ostatecznego ujawnienia ustaleń wnioskodawca przedstawił zobowiązanie zgodnie z art. 8 rozporządzenia podstawowego. Utrzymywał on, że zobowiązanie opiera się na uzasadnionych oczekiwaniach, że niektóre z jego wniosków wysuniętych w następstwie ostatecznego ujawnienia ustaleń zostaną przyjęte i doprowadzą do określenia minimalnej ceny przywozu wykonalnej dla wnioskodawcy. Jednakże, jako że żadnej z uwag przedstawionych przez wnioskodawcę nie uznano za zasadną oraz w związku z tym, że wnioskodawca nie wyraził zainteresowania zobowiązaniem do minimalnej ceny przywozu opartej na poziomie usuwającym szkodę ustalonym podczas dochodzenia pierwotnego, wszelkie dalsze szczegółowe analizy zobowiązania pod kątem jego przyjęcia zostały uznane za zbędne,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 11. Do tabeli w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1911/2006 wprowadza się zmiany poprzez dodanie poniższych informacji:„Kraj | Przedsiębiorstwo | Stawka celna (za tonę) | Dodatkowy kod TARIC |Rosja | Joint Stock Company Acron | 20,11 euro | A932” |2. Niniejszym nałożone cło pobiera się również z mocą wsteczną na przywóz mieszanin mocznika i azotanu amonu w roztworze wodnym lub amoniakalnym, zarejestrowany zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 241/2009.3. Niniejszym poleca się organom celnym zaprzestanie rejestracji przywozu mieszanin mocznika i azotanu amonu w roztworze wodnym lub amoniakalnym pochodzących z Rosji, wyprodukowanych i sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty przez Joint Stock Company „Acron”.4. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące ceł.Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyCatherine ASHTON Członek Komisji [1] Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, s 17).[2] Dz.U. L 238 z 22.9.2000, s. 15.[3] Dz.U. L 365 z 21.12.2006, s. 26.[4] Dz.U. L 75 z 21.3.2009, s. 5.


				|

		52012PC0424

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY zmieniające rozporządzenie (UE) nr 585/2012 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Rosji i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 /* COM/2012/0424 final - 2012/0204 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
 Kontekst wniosku
   || Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, („rozporządzenie podstawowe”) w postępowaniu dotyczącym przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Ukrainy.
   || Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym, w szczególności w jego art. 11 ust. 3.
   || Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Obowiązujące środki zostały wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 585/2012 nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Rosji i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, oraz kończącym przegląd wygaśnięcia dotyczący przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chorwacji.
   || Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy.
 Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków
   || Konsultacje z zainteresowanymi stronami
   || Zainteresowane strony objęte postępowaniem miały już możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego.
   || Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
   || Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.
   || Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione.
 Aspekty prawne wniosku
   || Krótki opis proponowanych działań W dniu 29 lipca 2011 r. Komisja wszczęła, na wniosek ukraińskiego producenta – Interpipe, częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Ukrainy. Załączony wniosek dotyczący rozporządzenia Rady opiera się na ustaleniach, zgodnie z którymi obowiązujący poziom ceł antydumpingowych stosowanych względem niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, wytwarzanych przez przedsiębiorstwo Interpipe nie jest już konieczny, by wyeliminować dumping wyrządzający szkodę, a zmiana okoliczności prowadząca do niższego marginesu dumpingu ma trwały charakter. Proponuje się zatem, aby Rada przyjęła załączony wniosek dotyczący rozporządzenia zmieniającego cła antydumpingowe obowiązujące względem przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, od LLC Interpipe Niko Tube oraz OJSC Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant.
   || Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, w szczególności jego art. 11 ust. 3.
   || Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.
   || Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:
   || Formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym.
   || Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Unii, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku nie mają zastosowania.
   || Wybór instrumentów
   || Proponowane instrumenty: rozporządzenie.
   || Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następującego względu: w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości.
 Wpływ na budżet
   || Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii.
2012/0204 (NLE)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
zmieniające rozporządzenie (UE) nr
585/2012 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz
niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących
z Rosji i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia,
zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie
Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed
przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących
członkami Wspólnoty Europejskiej[1]
(„rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4
oraz art. 11 ust. 3, 5 i 6,
uwzględniając wniosek przedstawiony
przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem
Doradczym,
a także mając na uwadze, co
następuje:
1.1.        PROCEDURA
1.1.1.1.  Obowiązujące środki
(1)(1)   W następstwie dochodzenia („dochodzenie pierwotne”) Rada
nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 954/2006[2],
ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez
szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chorwacji, Rosji i Ukrainy.
Środki przyjęły formę cła antydumpingowego ad
valorem wynoszącego od 12,3 % do 25,7 % nałożonego na
przywóz pochodzący od indywidualnie wskazanych producentów
eksportujących na Ukrainie, ze stawką cła rezydualnego w
wysokości 25,7 % nałożoną na przywóz od wszystkich innych
przedsiębiorstw na Ukrainie. Ostateczne
cło antydumpingowe dotyczące producenta eksportującego
objętego obecnym dochodzeniem przeglądowym ─ CJSC Nikopolsky
Seamless Tubes Plant Niko Tube oraz OJSC Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant,
zwanych obecnie LLC Interpipe Niko Tube oraz OJSC Interpipe Nizhnedneprovsky
Tube Rolling Plant („wnioskodawca” lub „Interpipe”) wynosiło 25,1 %.
(2)       W następstwie wniosku
Interpipe o unieważnienie rozporządzenia Rady (WE) nr 954/2006
Sąd Unii Europejskiej unieważnił art. 1 rozporządzenia Rady
(WE) nr 954/2006 w zakresie, w jakim cło antydumpingowe ustalone dla
Interpipe przekraczało cło, które byłoby stosowane, gdyby nie
dokonano korekty ceny eksportowej z tytułu prowizji w przypadkach
sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem powiązanego
przedsiębiorstwa handlowej Sepco SA[3]. W dniu 16 lutego 2012 r. Trybunał
Sprawiedliwości Unii Europejskiej utrzymał wyrok Sądu[4].
(3)       W konsekwencji tych wyroków
Rada zmieniła, rozporządzeniem (UE) nr 540/2012[5],
rozporządzenie Rady (WE) nr 954/2006, aby skorygować cło
antydumpingowe dotyczące Interpipe, w zakresie w jakim zostało ono
błędnie ustalone. W związku z powyższym cło
antydumpingowe stosowane obecnie wobec Interpipe wynosi 17,7 %.
(4)       W następstwie
przeglądu wygaśnięcia Rada utrzymała, rozporządzeniem 585/2012[6],
środki wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 954/2006 wobec
przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących
z Rosji i Ukrainy („dochodzenie w ramach przeglądu
wygaśnięcia”).
(5)       A zatem
obowiązującymi środkami są środki wprowadzone
rozporządzeniem (UE) nr 585/2012, tj. od 24,1 % do 35,8 % dla przywozu z
Rosji oraz od 12,3 % do 25,7 % dla przywozu z Ukrainy, a LLC Interpipe Niko
Tube oraz OJSC Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant są
objęte cłem antydumpingowym wynoszącym 17,7 %.
1.2.1.2.  Wniosek o dokonanie częściowego przeglądu
okresowego
(6)(6)   W dniu 29 lipca 2011 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu
opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
wszczęcie częściowego przeglądu wygaśnięcia
(„zawiadomienie o wszczęciu”)[7]
środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu niektórych rur
i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Ukrainy,
zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(7)(7)   Wymieniony przegląd, którego zakres ograniczony jest do
zbadania dumpingu, został wszczęty po złożeniu
uzasadnionego wniosku przez Interpipe. Interpipe przedstawił we wniosku
dowody prima facie świadczące o tym, iż utrzymywanie
środka na dotychczasowym poziomie nie jest już konieczne do
zrównoważenia skutków dumpingu wyrządzającego szkodę.
1.3.1.3.  Dochodzenie
(8)(8)   Dochodzenie w sprawie poziomu dumpingu obejmowało okres od
dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31 marca 2011 r. („okres objęty
dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”).
(9)(9)   Komisja oficjalnie powiadomiła wnioskodawcę,
władze państwa wywozu oraz przemysł unijny o wszczęciu
częściowego przeglądu okresowego. Zainteresowanym stronom
umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie
wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o
wszczęciu.
(10)(10)           W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne
dla dochodzenia, Komisja przesłała kwestionariusz do wnioskodawcy,
który udzielił odpowiedzi w wyznaczonym terminie.
(11)(11)           Komisja
zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za
niezbędne do celów określenia poziomu dumpingu. Wizyty weryfikacyjne
przeprowadzono na terenie wnioskodawcy i jego powiązanych
przedsiębiorstw handlowych - LLC Interpipe Ukraine oraz Interpipe Europe
SA.
2.2.        PRODUKT OBJĘTY
POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1.2.1.  Produkt objęty postępowaniem
(12)(12)           Produkt objęty postępowaniem jest taki sam jak
produkt zdefiniowany w rozporządzeniu 585/2012, którym wprowadzono obecnie
obowiązujące środki, tzn. są to rury i przewody bez szwu
(seamless pipes and tubes – SPT) z żelaza lub stali o okrągłym
przekroju poprzecznym, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej
406,4 mm, w których wartość ekwiwalentu węgla (Carbon Equivalent
Value - CEV) nie przekracza 0,86 zgodnie ze wzorem oraz analizą
chemiczną Międzynarodowego Instytutu Spawalnictwa[8],
pochodzące z Ukrainy, obecnie objęte kodami 7304 11 00, ex 7304 19
10, ex 7304 19 30, ex 7304 22 00, ex 7304 23 00, ex 7304 24 00, ex 7304 29 10,
ex 7304 29 30, ex 7304 31 80, ex 7304 39 58, ex 7304 39 92, ex 7304 39 93, ex
7304 51 89, ex 7304 59 92 oraz ex 7304 59 93 („produkt objęty
postępowaniem”).
2.2.2.2.  Produkt podobny
(13)(13)           Zgodnie z tym
co wskazano w dochodzeniu pierwotnym oraz w dochodzeniu w ramach przeglądu
wygaśnięcia, również w toku obecnego dochodzenia potwierdzono,
że produkt produkowany na Ukrainie i wywożony do Unii, produkt
produkowany i sprzedawany na rynku krajowym Ukrainy oraz produkt produkowany i
sprzedawany w Unii przez producentów unijnych mają takie same podstawowe
cechy fizyczne i techniczne oraz końcowe zastosowania. Produkty te uznaje
się zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4
rozporządzenia podstawowego.
3.3.        DUMPING
3.1.3.1.  Uwagi wstępne
(14)(14)           Interpipe dysponuje pełnymi prawami
własności i kontroli w odniesieniu do dwóch producentów
eksportujących LLC Interpipe Niko Tube (Niko Tube) i OJSC Interpipe
Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant (Interpipe NTRP). Zgodnie ze standardowymi
praktykami instytucji jeden wspólny margines dumpingu został obliczony dla
tych dwóch producentów eksportujących. Wielkość dumpingu
została najpierw obliczona osobno dla każdego producenta
eksportującego, a następnie ustalono jedną średnią
ważoną stawkę dumpingu dla obu przedsiębiorstw.
(15)(15)           Metodyka ta różniła się od metodyki
zastosowanej w dochodzeniu pierwotnym, gdzie obliczenia wspólnego marginesu
dumpingu dokonano przez połączenie wszystkich danych dotyczących
produkcji, rentowności oraz sprzedaży w Unii dokonywanej przez dwie
jednostki produkcyjne. Zmiana okoliczności, która uzasadnia
modyfikację metodyki, wynika ze zmian w strukturze organizacyjnej grupy
umożliwiających identyfikację właściwego
przedsiębiorstwa produkcyjnego w odniesieniu do sprzedaży i
produkcji, czego nie można było dokonać w dochodzeniu
pierwotnym.
(16)     Ponadto w toku dochodzenia
pierwotnego dokonano korekty, na podstawie art. 2 ust. 5 rozporządzenia
podstawowego, dotyczącej kosztów energii ponoszonych przez Interpipe, aby
właściwie odzwierciedlić koszty związane z produkcją i
sprzedażą elektryczności i gazu na Ukrainie. Ta korekta
została uznana za niezbędną, ponieważ ówczesne ukraińskie
ceny gazu i elektryczności były znacznie niższe od średnich
cen płaconych w Unii i nie odzwierciedlały cen na rynkach
międzynarodowych. Korekta została dokonana na podstawie średnich
cen odnotowanych w Rumunii, która była wtedy objęta dochodzeniem.
(17)(17)           Jednak w przeciwieństwie do ustaleń w
dochodzeniu pierwotnym, uznaje się, że do celów obecnego
przeglądu okresowego korekta dotycząca energii nie jest konieczna. W
dochodzeniu wykazano, że średnie ukraińskie ceny energii stale
rosły od czasu dochodzenia pierwotnego, a tempo tego wzrostu znacznie
przewyższało tempo wzrostu średnich cen w Unii Europejskiej
─ w konsekwencji różnice między tymi cenami stopniowo
zanikały. Znaczne różnice cen energii, które stwierdzono podczas
dochodzenia pierwotnego i które uzasadniały korektę, nie
występują obecnie.
(18)(18)           Na podstawie
powyższych wniosków, w niniejszym przeglądzie okresowym nie uznaje
się za konieczne dokonanie korekty dotyczącej energii.
3.2.3.2.  Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem
przeglądowym
3.2.1.3.2.1.      Wartość
normalna
(19)(19)           Zgodnie z
art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w pierwszej kolejności
zbadano, czy całkowita wielkość sprzedaży produktu
podobnego dokonywana przez każdego producenta eksportującego na rynku
krajowym na rzecz klientów niezależnych była reprezentatywna w
porównaniu z całkowitą wielkością jego sprzedaży
eksportowej do Unii, tzn. czy całkowita wielkość takiej
sprzedaży wynosiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości
sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii. W
wyniku badania ustalono, że sprzedaż krajowa była
reprezentatywna dla obu producentów eksportujących.
(20)(20)           Zbadano następnie, czy każdy typ produktu
podobnego sprzedawany przez producentów eksportujących na ich rynku
krajowym był wystarczająco reprezentatywny do celów art. 2 ust. 2
rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajowa danego typu produktu
uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeśli
całkowita wielkość sprzedaży danego typu produktu na rzecz
klientów niezależnych dokonana na rynku krajowym przez wnioskodawcę w
ODP wynosiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży
porównywalnego typu produktu wywożonego do Unii.
(21)(21)           Zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego
zbadano, czy sprzedaż krajowa każdego typu produktu, który był
sprzedawany w ilościach reprezentatywnych, mogła być uznana za
sprzedaż dokonaną w zwykłym obrocie handlowym. Badanie to
przeprowadzono poprzez ustalenie odsetka krajowej sprzedaży z zyskiem
każdego wywożonego typu produktu objętego postępowaniem na
rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym w ODP.
(22)(22)           W odniesieniu
do tych typów produktu, w przypadku których ponad 80 % wielkości
sprzedaży danego typu produktu na rynku krajowym dokonano powyżej
kosztów, a średnia ważona cena sprzedaży danego typu była
równa jednostkowemu kosztowi produkcji lub od niego wyższa,
wartość normalną dla każdego typu produktu obliczono jako
średnią ważoną rzeczywistych cen krajowych całej
sprzedaży rozpatrywanego typu, bez względu na to, czy była to
sprzedaż z zyskiem.
(23)(23)           W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży
danego typu produktu z zyskiem stanowiła 80 % lub mniej całkowitej
wielkości sprzedaży danego typu, lub gdy średnia ważona
ceny danego typu była niższa niż jednostkowy koszt produkcji,
wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej,
obliczonej jako średnia ważona ceny wyłącznie w krajowej
sprzedaży z zyskiem dla danego typu w ODP.
(24)(24)           Wartość normalna dla niereprezentatywnych
typów (tj. tych, których sprzedaż na rynku krajowym stanowiła mniej
niż 5 % sprzedaży eksportowej do Unii lub które nie były w ogóle
sprzedawane na rynku krajowym) została obliczona na podstawie kosztu
wytworzenia przypadającego na typ produktu, powiększonego o koszty
sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz o zyski. W przypadku istniejącej
sprzedaży krajowej wykorzystano zysk z transakcji dokonywanych w
zwykłym obrocie handlowym na rynku krajowym w podziale na typy produktu
objętego postępowaniem. W przypadku braku sprzedaży krajowej
zastosowano średni zysk ze sprzedaży. Ta zmiana metodyki wynika z
tego, że po dochodzeniu pierwotnym, panel WTO i Organ Rozstrzygania Sporów
WTO przyjęły sprawozdanie w sprawie „WE – Łosoś (Norwegia)”[9], w którym
stwierdzono, że nie można zignorować rzeczywistej marży
zysku ustalonej dla transakcji w zwykłym obrocie handlowym
dotyczących tych typów produktu, dla których należy skonstruować
wartość normalną.
(25)(25)           Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń, dwóch
eksportujących producentów stwierdziło, że koszty związane
z przestojami w pracy sprzętu nie powinny być ujęte w ich
łącznych kosztach produkcji produktu objętego postępowaniem
w ODP oraz utrzymywali, że takie ujęcie stanowiło naruszenie
art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz było
sprzeczne z zasadami rachunkowości ustalonymi w międzynarodowych
standardach rachunkowości (IAS) oraz w szczególności IAS 2. W
odniesieniu do art. 2 ust. 5 należy odnotować, że zgodnie z tym
artykułem, jeżeli zostanie stwierdzone, że koszty związane
z produkcją produktu objętego postępowaniem nie są w sposób
uzasadniony odzwierciedlone w zapisach księgowych zainteresowanej strony,
koszty te są dostosowywane. Fakt, że przedsiębiorstwo nie
wykorzystywało w pełni swoich mocy produkcyjnych, spowodował
jednak poniesienie kosztów. Koszty takie zostały zaksięgowane jako
koszt na rachunku zysków i strat dwóch przedsiębiorstw eksportujących
oraz mogły być bezpośrednio powiązane z produktem podobnym.
Ponadto odesłanie do IAS 2 zostało uznane za bezzasadne,
ponieważ celem IAS 2 jest uregulowanie sposobu księgowania zapasów, a
nie określanie tego, co powinno być uznawane za koszt produkcji.
Wobec tego wniosek został odrzucony.
(26)(26)           Wymienieni
powyżej producenci eksportujący stwierdzili również, że
niektóre wydatki finansowe wynikające z pożyczek, które były
wliczone do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych,
powinny zostać wyłączone. Twierdzili oni, że te
pożyczki zostały zaciągnięte, aby zaspokoić potrzeby
związane z płynnością i krótkoterminowym finansowaniem
przedsiębiorstwa i nie były powiązane z produkcją produktu
objętego postępowaniem. Podczas wizyty weryfikacyjnej faktycznie
ustalono, że wydatki związane z odsetkami były głównie
powiązane z finansowaniem kapitału obrotowego. W związku z
powyższym koszty odsetek rozłożono na wszystkie produkty. Producenci
eksportujący nie mogli wykazać, że wydatki związane z
odsetkami były przeznaczone na cele inne niż finansowanie
kapitału obrotowego. Dwóch producentów eksportujących nie mogło
przedstawić żadnych dalszych dowodów uzasadniających ich
wniosek, a zatem został on odrzucony.
3.2.2.3.2.2.      Cena eksportowa
(27)     Cały wywóz produktu
objętego postępowaniem do Unii realizowany przez dwóch producentów
eksportujących był dokonywany bezpośrednio na rzecz
niezależnych klientów w Unii za pośrednictwem powiązanego
przedsiębiorstwa handlowego zlokalizowanego w Szwajcarii. Cenę
eksportową określono zatem na podstawie faktycznie zapłaconych
lub należnych cen eksportowych, zgodnie z art. 2 ust. 8
rozporządzenia podstawowego.
3.2.3.3.2.3.      Porównanie
(28)     Należy przypomnieć,
że w dochodzeniu pierwotnym dokonano korekty ceny eksportowej na podstawie
art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w przypadku gdy
sprzedaż była realizowana za pośrednictwem powiązanych
przedsiębiorstw handlowych. Jednak w niniejszym przeglądzie okresowym
nie wprowadzono takiej korekty zgodnie z wyrokiem Trybunału
Sprawiedliwości w sprawie dotyczącej Interpipe[10], w
którym stwierdzono, że korekta nie była uzasadniona.
(29)     Porównanie wartości
normalnej z ceną eksportową dwóch producentów eksportujących
zostało dokonane na podstawie ceny ex-works. Aby zapewnić rzetelne
porównanie wartości normalnej z ceną eksportową, wzięto pod
uwagę, w formie korekt, różnice wpływające na ceny i
porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia
podstawowego. Na tej podstawie wprowadzono korekty dotyczące kosztów
transportu, rabatów i bonifikat oraz kosztów prowizji i kredytu.
3.2.4.3.2.4.      Margines dumpingu
(30)     Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12
rozporządzenia podstawowego średnia ważona wartość
normalna została porównana ze średnią ważoną ceną
eksportową każdego typu produktu na podstawie ceny ex-works osobno
dla każdego z dwóch przedsiębiorstw eksportujących. Jak wskazano
w powyższym motywie (14) ustalono jeden wspólny margines dumpingu dla
Interpipe poprzez obliczenie jednej ważonej średniej stawki dumpingu
dla obu producentów eksportujących w ramach Interpipe.
(31)     Na tej podstawie margines
dumpingu wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy
Unii przed ocleniem, wynosi 13,8 %.
4.4.        TRWAŁY CHARAKTER ZMIENIONYCH OKOLICZNOŚCI
(32)     We wniosku o
częściowy przegląd okresowy wnioskodawca stwierdził,
że zmiany w strukturze organizacyjnej i organizacji produkcji, a
także restrukturyzacja organizacji sprzedaży na rynku krajowym i
eksportowym, wywarły wpływ na jego strukturę kosztów i w
związku z tym istniejący poziom cła antydumpingowego nie jest
już konieczny, aby zrównoważyć skutki dumpingu
wyrządzającego szkodę.
(33)     Zbadano
zatem, czy zmienione okoliczności, które doprowadziły do
wszczęcia niniejszego przeglądu okresowego oraz ustaleń
wynikających z niego, mogą być w uzasadniony sposób uznane za
trwałe.
(34)     W toku dochodzenia wskazano,
że głównym czynnikiem prowadzącym do ustalenia niższego
marginesu dumpingu w niniejszym dochodzeniu przeglądowym są zmiany w
strukturze organizacyjnej obejmujące połączenie dwóch
przedsiębiorstw produkcyjnych oraz restrukturyzację organizacji
sprzedaży, która została usprawniona. Zmiany te, które wywarły
wpływ na strukturę kosztów wnioskodawcy w zakresie produkcji i
sprzedaży produktu objętego postępowaniem, mają
strukturalny charakter, a zatem najprawdopodobniej utrzymają się w
przewidywalnej przyszłości. Ponadto nie odnotowano znaczącej
zmienności cen wnioskodawcy.
(35)     Dlatego też stwierdzono,
że zmiana okoliczności ma trwały charakter, a stosowanie
obowiązujących środków na obecnym poziomie nie jest już
uzasadnione.
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wpis dotyczący LLC Interpipe Niko Tube i
OJSC Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant (Interpipe NTRP) w tabeli w
art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 585/2012 zastępuje się
następującym wpisem:
 LLC Interpipe Niko Tube i OJSC Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant (Interpipe NTRP) || 13,8 % || A743
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w
Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 343
z 22.12.2009, s. 51.
[2]               Dz.U. L 175
z 29.6.2006, s. 4.
[3]               Wyrok z
dnia 10 marca 2009 r. w sprawie T-249/06, Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes
Plant Niko Tube ZAT i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT
przeciwko Radzie Unii Europejskiej, (Interpipe przeciwko Radzie).
[4]               Wyrok z
dnia 16 lutego 2012 r. w sprawach połączonych C-191/09 P i C-200/09
P, Rada Unii Europejskiej przeciwko Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant
Niko Tube ZAT i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Rada
przeciwko Interpipe).
[5]               Dz.U. L
165 z 26.6.2012, s. 1.
[6]               Dz.U. L 174
z 4.7.2012, s. 5.
[7]               Dz.U. C
223 z 29.7.2011, s. 8.
[8]               CEV
określa się zgodnie ze sprawozdaniem technicznym, 1967, dok. IIW
IX-555-67, opublikowanym przez Międzynarodowy Instytut Spawalnictwa.
[9]               WT/DS337/R
z dnia 16 listopada 2007 r. – przyjęte przez Organ Rozstrzygania Sporów w
dniu 15 stycznia 2008 r.
[10]             Wyrok
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r.
w sprawach połączonych C-191/09 P i C-200/09 P, Rada Unii
Europejskiej przeciwko Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT
i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT („Interpipe”).


				|

		52014PC0374

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie procedur dotyczących stosowania Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony (tekst jednolity) /* COM/2014/0374 final - 2014/0190 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           W kontekście
społeczeństwa obywatelskiego w Europie Komisja przywiązuje
wielką wagę do uproszczenia i uporządkowania prawa Unii, tak aby
stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla obywateli,
otwierając im w ten sposób nowe możliwości korzystania z
przysługujących im konkretnych uprawnień.
Ten cel nie może zostać
osiągnięty tak długo, jak liczne przepisy, które były
wielokrotnie zmieniane, często zasadniczo, pozostają rozproszone, tak
iż trzeba ich szukać częściowo w oryginalnym akcie, a
częściowo w późniejszych aktach zmieniających. Wymaga to
pracochłonnego porównywania wielu różnych aktów w celu ustalenia
obowiązujących norm prawnych.
Z tego powodu ujednolicenie przepisów często
zmienianych jest potrzebne, aby prawo stało się jasne i zrozumiałe.
2.           W dniu 1 kwietnia 1987 r. Komisja
postanowiła[1] zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty były ujednolicane nie później niż po
10 zmianach, podkreślając, że jest to wymaganie minimum i
że odpowiednie jednostki powinny starać się nawet częściej
ujednolicać teksty, za które są odpowiedzialne, tak aby przepisy tych
aktów były jasne i łatwo zrozumiałe.
3.           Konkluzje Prezydencji Rady
Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.) potwierdziły to
stanowisko[2], podkreślając wagę ujednolicania, które daje
pewność co do prawa
stosowanego wobec danej materii w danym czasie.
Ujednolicanie musi być
podejmowane w pełnej zgodności z normalną procedurą
przyjmowania aktów Unii.
Zważywszy, że żadne zmiany co do
treści nie mogą być wprowadzane do ujednolicanych aktów,
Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze porozumienia
międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r.,
możliwość stosowania
przyspieszonej procedury dla szybkiego przyjmowania takich aktów.
4.           Celem niniejszego wniosku jest ujednolicenie
rozporządzenia Rady (WE) nr 140/2008 z dnia
19 listopada 2007 r. w sprawie procedur dotyczących stosowania
Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi
i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką
Czarnogóry, z drugiej strony, oraz procedur dotyczących stosowania Umowy
przejściowej między Wspólnotą Europejską, z jednej strony,
a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony[3].
Nowe rozporządzenie zastąpi włączone do niego akty[4]; niniejszy wniosek
całkowicie zachowuje treść ujednolicanych aktów, zbiera je
więc jedynie razem, dokonując tylko takich formalnych zmian,
jakie wynikają z samego zadania ujednolicenia.
5.           Wniosek w sprawie ujednolicenia
został sporządzony na podstawie wstępnej konsolidacji, w
22 językach urzędowych, rozporządzenia (WE) nr 140/2008 i aktu
je zmieniającego, przygotowanej przez Urząd Publikacji Unii
Europejskiej za pomocą systemu przetwarzania danych. Tam, gdzie
artykułom nadano nowe numery, korelacja pomiędzy starą i
nową numeracją została określona w tabeli zawartej w
załączniku II do ujednoliconego rozporządzenia.
ê 140/2008
(dostosowany)
2014/0190 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie procedur dotyczących
stosowania Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami
Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a
Republiką Czarnogóry, z drugiej strony (tekst jednolity)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat Ö o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej Õ , w
szczególności jego art. Ö 207
ust. 2 Õ ,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
ê
(1)       Rozporządzenie Rady (WE)
nr 140/2008[6]
zostało znacząco zmienione[7].
Dla zachowania przejrzystości i zrozumiałości należy je
ujednolicić.
ê 140/2008 motyw
1 (dostosowany)
(2)       Układ o stabilizacji i
stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami
członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej
strony („Ö USiS Õ”) został
podpisany dnia 15 października 2007 r. Ö i wszedł w
życie 1 maja 2010 r. Õ
ê 140/2008
(dostosowany)
(3)       Konieczne jest
określenie procedur dotyczących stosowania niektórych
postanowień Ö USiS Õ .
(4)       Ö USiS stanowi Õ, że produkty
rybołówstwa pochodzące z Czarnogóry mogą być Ö przywożone Õ do Ö Unii Õ przy zastosowaniu
obniżonych stawek celnych w granicach określonych kontyngentów
taryfowych. Konieczne jest zatem ustanowienie przepisów regulujących
zarządzanie tymi kontyngentami.
(5)       W razie konieczności
wprowadzenia środków ochrony handlu powinno się je przyjąć
zgodnie z przepisami ogólnymi określonymi w rozporządzeniu Rady (WE)
nr 260/2009[8],
rozporządzeniu Rady (WE) nr 1061/2009[9],
rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009[10] lub, w odpowiednich
przypadkach, w rozporządzeniu Rady (WE) nr 597/2009[11].
(6)       W przypadku gdy państwo
członkowskie przekazuje Komisji informacje o ewentualnych nadużyciach
finansowych lub braku współpracy administracyjnej, zastosowanie mają
odpowiednie przepisy Ö Unii Õ, w
szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97[12].
(7)       We wdrażaniu odpowiednich
przepisów rozporządzenia Komisję powinien wspierać Komitet
Kodeksu Celnego ustanowiony na mocy art. 285 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE)
nr 952/2013[13].
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 15 (dostosowany)
(8)       Wykonywanie
dwustronnych klauzul ochronnych Ö USiS Õ wymaga jednolitych
warunków przyjmowania środków ochronnych i innych środków.
Środki te powinny być przyjmowane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[14].
(9)       Komisja powinna
przyjąć akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, jeżeli,
w odpowiednio uzasadnionych przypadkach odnoszących się do pojawienia
się wyjątkowych i Ö poważnych Õ okoliczności w rozumieniu
art. 41 ust. 5 lit. b) i art. 42 ust. 4 Ö USiS Õ, jest to uzasadnione
szczególnie pilną potrzebą,
ê 140/2008
(dostosowany)
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa Ö niektóre Õ procedury
dotyczące przyjmowania szczegółowych zasad wdrażania pewnych
postanowień Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między
Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej
strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony („Ö USiS Õ”).
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 15 ppkt 1) (dostosowany)
Artykuł 2
Koncesje na ryby i produkty
rybołówstwa
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady
wykonania art. 29 Ö USiS Õ dotyczące
kontyngentów taryfowych na przywóz ryb i produktów rybołówstwa zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 9
ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
ê 140/2008
(dostosowany)
Artykuł 3
Obniżki stawek celnych
1. Z zastrzeżeniem ust. 2
preferencyjne stawki celne zaokrągla się w dół do pierwszego
miejsca po przecinku.
2. W przypadku gdy wynikiem obliczeń
preferencyjnej stawki celnej Ö na podstawie Õ ust. 1 jest
jedna z poniższych wartości, preferencyjną stawkę uznaje
się za pełne zwolnienie z cła:
a)           1% lub mniej w przypadku ceł ad
valorem; lub
b)           1 EUR lub mniej w przypadku stawki
kwotowej cła specyficznego.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik
pkt 15 ppkt 2) (dostosowany)
Artykuł 4
Dostosowania techniczne
Zmiany i dostosowania techniczne przepisów
przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia, konieczne w
związku ze zmianą kodów Nomenklatury scalonej i podpodziałów
TARIC lub wynikające z zawarcia między Unią a Czarnogórą
nowych albo zmienionych umów, protokołów, wymiany listów lub innych aktów,
przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 9 ust. 3.
Artykuł 5
Ogólna klauzula ochronna
W przypadku gdy Unia musi zastosować
środek, o którym mowa w art. 41 Ö USiS Õ , przyjmuje go
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 9
ust. 3 niniejszego rozporządzenia, chyba że art. 41 Ö USiS Õ stanowi inaczej.
Artykuł 6
Klauzula o niedoborach
W przypadku gdy Unia musi zastosować
środek, o którym mowa w art. 42 Ö USiS Õ, przyjmuje go
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 9
ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
ê 140/2008
(dostosowany)
Artykuł 7
Wyjątkowe i poważne
okoliczności
W przypadku wystąpienia wyjątkowych
i poważnych okoliczności w rozumieniu art. 41 ust. 5
lit. b) i art. 42 ust. 4 Ö USiS Õ, Komisja może
bezzwłocznie zastosować środki, o których mowa w art. 41 i
42 Ö USiS Õ.
W przypadku gdy Komisja otrzyma wniosek od
państwa członkowskiego, podejmuje stosowną decyzję w
terminie pięciu dni roboczych od daty otrzymania tego wniosku.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 15 ppkt 3) (dostosowany)
Komisja przyjmuje takie środki zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 9
ust. 3 Ö niniejszego
rozporządzenia Õ. W sprawach pilnych
zastosowanie ma art. 9 ust. 4 Ö niniejszego
rozporządzenia Õ.
ê 140/2008
(dostosowany)
Artykuł 8
Klauzula ochronna dotycząca
produktów rolnych i produktów rybołówstwa
1. Niezależnie od procedur, o których
mowa w art. 5 i 6 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy Ö Unia Õ musi zastosować
w odniesieniu do produktów rolnych i produktów rybołówstwa środek
ochronny, o którym mowa w art. 41 Ö USiS Õ, Komisja podejmuje
decyzję w sprawie koniecznych środków na wniosek państwa
członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zastosowawszy – w
odpowiednich przypadkach – procedurę przekazania sprawy
przewidzianą w art. 41 Ö USiS Õ.
W przypadku gdy Komisja otrzyma wniosek od
państwa członkowskiego, podejmuje stosowną decyzję w
terminie:
a)           trzech dni roboczych od dnia
otrzymania wniosku, w przypadku gdy nie ma zastosowania procedura przekazania
określona w art. 41 Ö USiS Õ; lub
b)           trzech dni roboczych po upływie
trzydziestodniowego okresu, o którym mowa w art. 41 ust. 5 lit. a)
Ö USiS Õ, jeśli
zastosowanie ma procedura przekazania określona w art. 41 Ö USiS Õ.
Komisja powiadamia Radę o Ö środkach,
w których sprawie podjęła decyzję Õ .
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 15 ppkt 4) (dostosowany)
2. Komisja przyjmuje takie środki zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 9
ust. 3. W sprawach pilnych zastosowanie ma art. 9
ust. 4.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 15 ppkt 5) (dostosowany)
Artykuł 9
Procedura komitetowa
1. Do celów art. 4 Komisję wspomaga
Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony na mocy art. 285
rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Komitet ten jest komitetem w
rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. Do celów art. 5–8 Komisję
wspomaga Komitet Ö ds.
Środków Ochronnych Õ ustanowiony na mocy Ö art. 4 ust. 1 Õ rozporządzenia
(WE) nr 260/2009. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu
rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE)
nr 182/2011.
4. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE)
nr 182/2011 w związku z jego art. 5.
ê 140/2008
(dostosowany)
Artykuł 10
Dumping i subsydia
W przypadku praktyk uzasadniających
zastosowanie przez Ö Unię Õ środków, o
których mowa w art. 40 ust. 2 Ö USiS Õ, decyzję w
sprawie wprowadzenia środków antydumpingowych lub wyrównawczych przyjmuje
się zgodnie z przepisami, odpowiednio, rozporządzenia (WE) nr 1225/2009
lub rozporządzenia (WE) nr 597/2009.
Artykuł 11
Konkurencja
1. W przypadku praktyk, które mogą
uzasadniać zastosowanie przez Ö Unię Õ środków
określonych w art. 73 Ö USiS Õ, Komisja po zbadaniu
sprawy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa
członkowskiego decyzję, czy taka praktyka jest zgodna z postanowieniami
Ö USiS Õ.
Środki określone w art. 73 ust. 10
Ö USiS Õ są przyjmowane
w przypadkach pomocy zgodnie z procedurami określonymi w
rozporządzeniu (WE) nr 597/2009, a w pozostałych przypadkach
– zgodnie z procedurą określoną w art. Ö 207 Õ Traktatu.
2. W
przypadku praktyk, które mogą uzasadniać zastosowanie przez Czarnogórę
wobec Ö Unii Õ środków
określonych w art. 73 Ö USiS Õ, Komisja po zbadaniu
sprawy podejmuje decyzję, czy taka praktyka jest zgodna z zasadami
określonymi w Ö USiS Õ. W razie
konieczności Komisja podejmuje stosowne decyzje na podstawie kryteriów
wynikających z zastosowania art. 101, 102 i 107 Traktatu.
Artykuł 12
Nadużycia finansowe lub brak
współpracy administracyjnej
W przypadku stwierdzenia przez Komisję na
podstawie informacji dostarczonych przez państwo członkowskie lub z
własnej inicjatywy, że warunki określone w art. 46 Ö USiS Õ zostały
spełnione, Komisja podejmuje niezwłocznie następujące
działania:
a)           informuje Radę; oraz
b)           zawiadamia Komitet Stabilizacji i
Stowarzyszenia o swoich wnioskach, przekazując równocześnie
obiektywne informacje, a także rozpoczyna konsultacje w ramach Komitetu
Stabilizacji i Stowarzyszenia.
Wszystkich publikacji na podstawie art. 46
ust. 5 Ö USiS Õ Komisja dokonuje w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 15 ppkt 6) (dostosowany)
Komisja może zdecydować zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 9
ust. 3 niniejszego rozporządzenia, o tymczasowym zawieszeniu stosownego
preferencyjnego traktowania danych produktów zgodnie z art. 46 ust. 4
Ö USiS Õ.
ê 140/2008
(dostosowany)
Artykuł 13
Powiadamianie
Komisja, działając w imieniu Ö Unii Õ, odpowiada za
powiadamianie Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia oraz Komitetu Stabilizacji i
Stowarzyszenia zgodnie z wymogami określonymi w Ö USiS Õ.
ê
Artykuł 14
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 140/2008
traci moc.
Odesłania do uchylonego
rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego
rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji w
załączniku II.
ê 140/2008
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               COM(87) 868 PV.
[2]               Zob. załącznik 3 do części A
konkluzji.
[3]               Włączone do programu legislacyjnego na 2014.
[4]               Zob. załącznik I do niniejszego wniosku.
[5]               Dz.U. C [...] z [...], s. [...].
[6]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 140/2008 z
dnia 19 listopada 2007 r. w sprawie procedur dotyczących
stosowania Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami
Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a
Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, oraz procedur dotyczących
stosowania Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską,
z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony (Dz.U.
L 43 z 19.2.2008, s. 1).
[7]               Zob. załącznik I.
[8]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 260/2009 z dnia 26 lutego
2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (Dz.U. L 84 z
31.3.2009, s. 1).
[9]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1061/2009 z dnia 19
października 2009 r. ustanawiające wspólne reguły wywozu (Dz.U.
L 291 z 7.11.2009, s. 1).
[10]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009
r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych
z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
(Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51).
[11]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia
11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów
subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty
Europejskiej (Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93).
[12]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca
1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw
Członkowskich i współpracy między Państwami
Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego
stosowania przepisów prawa celnego i rolnego (Dz.U. L 82 z 22.3.1997, s. 1).
[13]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks
celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).
[14]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011
z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne
dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania
uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s.
13).
é
ZAŁĄCZNIK I
Uchylone
rozporządzenie i jego zmiana
 Rozporządzenie Rady (WE) nr 140/2008 (Dz.U. L 43 z 19.2.2008, s. 1) ||   ||
 || Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 (Dz.U. L 18 z 21.1.2014, s. 1) || Tylko załącznik punkt 15
_____________
ANNEX II
Tabela
korelacji
 Rozporządzenie (WE) nr 140/2008 || Niniejsze rozporządzenie
 Artykuły 1 – 8 || Artykuły 1 – 8
 Artykuł 8a || Artykuł 9
 Artykuł 9 || Artykuł 10
 Artykuł 10 || Artykuł 11
 Artykuł 11 || Artykuł 12
 Artykuł 13 || Artykuł 13
 – || Artykuł 14
 Artykuł 14 || Artykuł 15
 – || Załącznik I
 – || Załącznik II
_____________


				|

		52014PC0304

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie środków ochronnych przewidzianych Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (tekst jednolity) /* COM/2014/0304 final - 2014/0159 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           W kontekście społeczeństwa obywatelskiego w
Europie Komisja przywiązuje wielką wagę do uproszczenia i
uporządkowania prawa Unii, tak aby stało się ono bardziej
przejrzyste i dostępne dla obywateli, otwierając im w ten sposób nowe
możliwości korzystania z przysługujących im konkretnych
uprawnień.
Ten cel nie
może zostać osiągnięty tak długo, jak liczne przepisy,
które były wielokrotnie zmieniane, często zasadniczo, pozostają
rozproszone, tak iż trzeba ich szukać częściowo w
oryginalnym akcie, a częściowo w późniejszych aktach
zmieniających. Wymaga to pracochłonnego porównywania wielu
różnych aktów w celu ustalenia obowiązujących norm
prawnych.
Z tego powodu
ujednolicenie przepisów często zmienianych jest potrzebne, aby prawo
stało się jasne i zrozumiałe.
2.           W dniu 1 kwietnia 1987 r. Komisja
postanowiła[1]
zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty były ujednolicane nie
później niż po 10 zmianach,
podkreślając, że jest to wymaganie minimum i że
odpowiednie jednostki powinny starać się nawet częściej
ujednolicać teksty, za które są odpowiedzialne, tak aby przepisy tych
aktów były jasne i łatwo zrozumiałe.
3.           Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Edynburgu
(grudzień 1992 r.) potwierdziły to stanowisko[2], podkreślając
wagę ujednolicania, które
daje pewność co do prawa stosowanego wobec danej materii w danym
czasie.
Ujednolicanie musi
być podejmowane w pełnej zgodności z normalną
procedurą przyjmowania aktów Unii.
Zważywszy,
że żadne zmiany co do treści nie mogą być wprowadzane
do ujednolicanych aktów,
Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze porozumienia
międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r.,
możliwość stosowania przyspieszonej procedury dla szybkiego
przyjmowania takich aktów.
4.           Celem niniejszego wniosku jest ujednolicenie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1692/73 z
dnia 25 czerwca 1973 r. w sprawie środków ochronnych
przewidzianych Umową między Europejską Wspólnotą
Gospodarczą a Królestwem Norwegii[3]. Nowe rozporządzenie zastąpi
włączone do niego akty[4]; niniejszy wniosek całkowicie zachowuje treść
ujednolicanych aktów, zbiera je więc jedynie razem, dokonując
tylko takich formalnych zmian, jakie wynikają z samego zadania ujednolicenia.
5.           Wniosek w sprawie ujednolicenia został sporządzony na podstawie wstępnej konsolidacji, w 22 językach urzędowych,
rozporządzenia (EWG) nr 1692/73 i aktów je zmieniających, przygotowanej przez Urząd Publikacji Unii
Europejskiej za pomocą systemu przetwarzania
danych. Tam, gdzie artykułom nadano nowe numery,
korelacja pomiędzy starą i nową numeracją została
określona w tabeli zawartej w załączniku II do ujednoliconego rozporządzenia.
ê 1692/73
(dostosowany)
2014/0159 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie środków ochronnych
przewidzianych Umową między Europejską Wspólnotą
Gospodarczą a Królestwem Norwegii (tekst jednolity)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Ö Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej Õ, w szczególności
jego art. Ö 207 ust. 2 Õ,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
ê
(1)       Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1692/73[6] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione[7]. Dla zachowania
przejrzystości i zrozumiałości należy je ujednolicić.
ê 1692/73 motyw 1
(dostosowany)
(2)       Dnia 14 maja
1973 r. w Brukseli została podpisana Umowa między
Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii Ö („Umowa”) Õ.
ê 1692/73 motyw 3
(dostosowany)
(3)       Ö Konieczne
są Õ szczegółowe
zasady, według których będą wprowadzane w życie
klauzule ochronne i środki Ö ostrożności Õ przewidziane
w art. 22–27 Umowy.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 3 (dostosowany)
(4)       Wykonywanie dwustronnych
klauzul ochronnych Umowy wymaga jednolitych warunków przyjmowania środków
ochronnych. Środki te powinny być przyjmowane zgodnie z
rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[8].
(5)       Komisja powinna
przyjąć akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie,
jeżeli – w odpowiednio uzasadnionych przypadkach
odnoszących się do sytuacji, o których mowa w art. 24, 24a i 26
Umowy, lub w przypadku pomocy eksportowej mającej bezpośredni i
natychmiastowy skutek dla Ö wymiany
handlowej Õ – jest
to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą,
ê 1692/73
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 3 ppkt 1)
Artykuł 1
Komisja może zdecydować, że
zwróci się do Wspólnego Komitetu powołanego na podstawie Umowy
między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem
Norwegii, zwanej dalej „Umową”, w sprawie podjęcia środków
przewidzianych w art. 22, 24, 24a i 26 Umowy. W miarę potrzeby
Komisja przyjmuje te środki zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 6 ust. 2 niniejszego
rozporządzenia.
W przypadku gdy Komisja postanawia
przekazać sprawę do Wspólnego Komitetu, informuje o tym państwa
członkowskie.
ê 1692/73
(dostosowany)
è1 37/2014
art. 1 i załącznik pkt 3 ppkt 2)
Artykuł 2
1. W przypadku praktyki, która może
uzasadnić zastosowanie przez Ö Unię Õ środków
przewidzianych w art. 23 Umowy, Komisja, po zbadaniu przypadku z
własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego,
zajmuje stanowisko w sprawie zgodności tej praktyki z Umową.
è1 W
miarę potrzeby Komisja przyjmuje środki ochronne zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 6 ust. 2 niniejszego
rozporządzenia. ç
2. W przypadku praktyki mogącej
spowodować zastosowanie środków ochronnych wobec Ö Unii Õ na podstawie
art. 23 Umowy, Komisja, po zbadaniu przypadku, zajmuje stanowisko
w sprawie zgodności praktyki z zasadami ustalonymi Umową. W
miarę potrzeby Komisja wydaje stosowne zalecenia.
Artykuł 3
W przypadku praktyki, która może
uzasadnić zastosowanie przez Ö Unię Õ środków
przewidzianych w art. 25 Umowy, stosuje się procedury
przewidziane rozporządzeniem Rady (WE) nr
597/2009[9] i rozporządzeniem Rady
(WE) nr 1225/2009[10].
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 3 ppkt 3) (dostosowany)
Artykuł 4
1. W przypadku gdy nadzwyczajne
okoliczności wymagają podjęcia natychmiastowych
działań w sytuacjach, o których mowa w art. 24, 24a i 26 Umowy lub w
przypadku pomocy eksportowej mającej bezpośredni i natychmiastowy
skutek dla Ö wymiany
handlowej Õ, Komisja może
przyjąć środki ostrożności przewidziane w art. 27 ust.
3 lit. e) Umowy zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 6 ust. 2 niniejszego rozporządzenia lub, w przypadkach
pilnych – zgodnie z art. 6 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
2. Gdy jedno z państw członkowskich
zwraca się do Komisji o podjęcie działań, Komisja podejmuje
decyzję w sprawie takiego wniosku najpóźniej w terminie pięciu
dni roboczych od daty jego otrzymania.
ê 1692/73
(dostosowany)
Artykuł 5
Ö Komisja jest
odpowiedzialna za Õ przewidziane
w art. 27 ust. 2 Umowy powiadomienie Wspólnego Komitetu
przez Ö Unię Õ.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 3 ppkt 5)
Artykuł 6
1. Komisję wspomaga Komitet ds. Środków
Ochronnych ustanowiony na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady
(WE) nr 260/2009[11].
Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE)
nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w
związku z jego art. 5.
Artykuł 7
Informacje o wykonywaniu niniejszego
rozporządzenia Komisja ujmuje w rocznym sprawozdaniu na temat stosowania i
wykonywania środków ochrony handlu, przedstawianym Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie na podstawie art. 22a rozporządzenia (WE)
nr 1225/2009.
ê
Artykuł 8
Rozporządzenie (EWG)
nr 1692/73 traci moc.
Odesłania do uchylonego
rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego
rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
ê 1692/73
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio
stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               COM(87) 868 PV.
[2]               Zob. załącznik 3 do części A
konkluzji.
[3]               Włączone do programu legislacyjnego na 2014 r.
[4]               Zob. załącznik I do niniejszego wniosku.
[5]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[6]               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1692/73 z dnia 25
czerwca 1973 r. w sprawie środków ochronnych przewidzianych Umową
między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem
Norwegii (Dz.U. L 171 z 27.6.1973, s. 103).
[7]               Zob. załącznik I.
[8]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady
ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie
wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z
28.2.2011, s. 13).
[9]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11
czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z
krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L
188 z 18.7.2009, s. 93).
[10]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30
listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach
dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty
Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51).
[11]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 260/2009 z dnia 26
lutego 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (Dz.U. L 84 z 31.3.2009,
s. 1).
é
ZAŁĄCZNIK I
Uchylone
rozporządzenie i wykaz jego kolejnych zmian
 Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1692/73 (Dz.U. L 171, 27.6.1973, s. 103) ||
 Rozporządzenie Rady (EWG) nr 641/90 (Dz.U. L 74 z 20.3.1990, s. 5) ||
 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 (Dz.U. L 18 z 21.1.2014, s. 1) || Tylko załącznik pkt 3
_____________
ZAŁĄCZNIK II
tabela
korelacji
 Rozporządzenie (EWG) nr 1692/73 || Niniejsze rozporządzenie
 Artykuły 1–4 || Artykuły 1–4
 Artykuł 6 || Artykuł 5
 Artykuł 7 || Artykuł 6
 Artykuł 8 || Artykuł 7
 - || Artykuł 8
 - || Artykuł 9
 - || Załącznik I
 - || Załącznik II
_____________