Ważna informacja prawna

|

52005PC0284

Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie wprowadzenia na rynek, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, kukurydzy (Zea mays L., linia hodowlana 1507) zmodyfikowanej genetycznie w celu uzyskania odporności na niektóre szkodniki z rzędu lepidoptera (łuskoskrzydłe) i tolerancji na herbicyd glufosynat amonowy  /* COM/2005/0284 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 29.6.2005COM(2005) 284 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYw sprawie wprowadzenia na rynek, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, kukurydzy ( Zea mays L., linia hodowlana 1507) zmodyfikowanej genetycznie w celu uzyskania odporności na niektóre szkodniki z rzędu lepidoptera (łuskoskrzydłe) i tolerancji na herbicyd glufosynat amonowy(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1. Zgodnie z art. 13 dyrektywy 2001/18/WE, władze Niderlandów otrzymały zgłoszenie (nr ref. C/NL/00/10) dotyczące wprowadzenia na rynek kukurydzy ( Zea mays L., linia hodowlana 1507) zmodyfikowanej genetycznie w celu uzyskania odporności na niektóre szkodniki z rzędu lepidoptera (łuskoskrzydłe) i tolerancji na herbicyd glufosynat amonowy.2. Zgłoszenie to obejmuje przywóz i zastosowanie, jak w przypadku innych ziaren kukurydzy, włącznie z zastosowaniem jako pasza, ale nie obejmuje upraw ani zastosowań jako żywność lub składnik żywności, we Wspólnocie odmian pochodzących ze zdarzenia transformacyjnego 1507.3. Zgodnie z art. 14 dyrektywy właściwy urząd Niderlandów przesłał do Komisji swoje sprawozdanie z oceny zgłoszenia, z którego wynikało, że dotychczas brak jest powodów, które mogłyby stanowić podstawę do wstrzymania zezwolenia na wprowadzenie na rynek kukurydzy Zea mays L. linii hodowlanej 1507, jeśli spełnione są szczególne warunki.4. Komisja przesłała sprawozdanie z oceny wszystkim innym Państwom Członkowskim. Niektóre z nich zgłosiły i podtrzymały zastrzeżenia wobec wymienionego sprawozdania, dotyczące charakterystyki molekularnej, metod analitycznych, zdolności do wywoływania alergii, toksyczności i monitorowania produktu.5. W związku z tym, że zastrzeżenia zostały podtrzymane, Komisja postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA). Dnia 24 września 2004 r. EFSA przyjął opinię, w której stwierdził, iż wszelkie przedłożone dowody wskazują, że proponowane zastosowanie Zea mays L. linii hodowlanej 1507 nie powinno mieć negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko. EFSA uznał również, że zakres planu monitorowania przedłożony przez wnioskodawcę jest zgodny z planowanym wykorzystaniem kukurydzy 1507.6. W takich okolicznościach, zgodnie z wymogami art. 18 dyrektywy 2001/18/WE, Komisja przyjmuje decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 ust. 2 dyrektywy, do której mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.7. Uwzględniwszy, że zarówno władze Niderlandów, jak i EFSA pozytywnie oceniły wprowadzenie na rynek kukurydzy 1507, Komisja przygotowała projekt decyzji zezwalający na stosowanie i wprowadzenie na rynek tego produktu po spełnieniu szczególnych warunków, ale nie zezwalający na stosowanie i wprowadzenie tego produktu jako uprawy oraz żywności lub składnika żywności.8. Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji 1999/468/WE, projekt decyzji został przedłożony do zaopiniowania komitetowi powołanemu na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE.9. Dnia 17 maja 2005 r. Komitet nie wydał opinii. W związku z tym zachodzi konieczność, aby zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji 1999/468/WE Komisja niezwłocznie przedłożyła Radzie wniosek dotyczący podjęcia odpowiednich działań i powiadomiła o tym Parlament Europejski; Komisja powiadomiła Parlament dnia 24 maja 2005 r.10. Artykuł 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE stanowi, że Rada może, gdzie jest to stosowne w związku z takim stanowiskiem, podjąć decyzję kwalifikowaną większością głosów w ciągu ustalonego na trzy miesiące okresu, zgodnie z art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE. W przypadku gdy Rada w ciągu trzech miesięcy kwalifikowaną większością głosów wyrazi sprzeciw wobec propozycji, Komisja ponownie ją zbada. Natomiast, jeżeli po upływie tego okresu Rada nie przyjmie proponowanego aktu wykonawczego, ani nie wyrazi wobec niego sprzeciwu, wówczas akt wykonawczy zostaje przyjęty przez Komisję.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYw sprawie wprowadzenia na rynek, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, kukurydzy ( Zea mays L., linia hodowlana 1507) zmodyfikowanej genetycznie w celu uzyskania odporności na niektóre szkodniki z rzędu lepidoptera (łuskoskrzydłe) i tolerancji na herbicyd glufosynat amonowy(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)(Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady nr 90/220/EWG[1], w szczególności jej art. 18 ust. 1 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Na mocy dyrektywy 2001/18/WE wprowadzanie na rynek produktu zawierającego lub złożonego z genetycznie zmodyfikowanego organizmu lub połączenia genetycznie zmodyfikowanych organizmów wymaga uzyskania pisemnego zezwolenia właściwego urzędu Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą ustanowioną w tejże dyrektywie.2.  Pioneer Hi-Bred International, INC i Mycogen Seeds przedstawiły właściwemu urzędowi Niderlandów zgłoszenie dotyczące wprowadzenia na rynek zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy ( Zea mays L., linia hodowlana 1507) (nr ref. C/NL/00/10).3.  Zgłoszenie to obejmuje przywóz i zastosowanie, jak w przypadku innych ziaren kukurydzy, włącznie z zastosowaniem jako pasza, ale nie obejmuje upraw ani zastosowań jako żywność lub składnik żywności, we Wspólnocie odmian pochodzących ze zdarzenia transformacyjnego 1507.4.  Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 dyrektywy 2001/18/WE właściwy urząd Niderlandów sporządził sprawozdanie z oceny, które zostało przedłożone Komisji i właściwym urzędom innych Państw Członkowskich. W sprawozdaniu z oceny stwierdzono, że dotychczas brak jest powodów mogących stanowić podstawę do wstrzymania zezwolenia na wprowadzenie na rynek Zea mays L. linii hodowlanej 1507, jeśli spełnione są szczególne warunki.5.  Właściwe władze innych Państw Członkowskich zgłosiły zastrzeżenia wobec wprowadzenia produktu na rynek.6.  Dnia 24 września 2004 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności przyjął opinię, w której stwierdził, że proponowane zastosowanie Zea mays L. linii hodowlanej 1507 nie powinno mieć negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał również, że plan monitorowania przedłożony przez wnioskodawcę jest zgodny z planowanym zastosowaniem kukurydzy 1507.7.  Badanie każdego z zastrzeżeń zgłoszonych w świetle dyrektywy 2001/18/WE i informacji przedłożonych w zgłoszeniu oraz opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie ujawniło powodów, aby sądzić, że wprowadzenie na rynek Zea mays L. linii hodowlanej 1507 będzie niekorzystnie wpływać na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.8.  Do celów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1830/2003 z dnia 22 września 2003 r. w sprawie możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE[2] i rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. w sprawie ustanowienia systemu opracowywania i przypisywania jednolitych identyfikatorów dla organizmów genetycznie zmodyfikowanych, kukurydzy 1507 należy przypisać niepowtarzalny identyfikator[3].9.  Zgodnie z progami ustanowionymi na mocy dyrektywy 2001/18/WE i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1829/2003 z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy[4], przypadkowe lub nieuniknione technicznie występowanie śladów organizmów genetycznie zmodyfikowanych w produktach jest zwolnione z wymogów śledzenia i etykietowania.10.  W świetle opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie jest konieczne ustanawianie specjalnych warunków dotyczących planowanych sposobów obchodzenia się z produktem lub jego pakowania oraz ochrony określonych ekosystemów, środowisk, bądź obszarów geograficznych.11.  Przed wprowadzeniem produktu na rynek należy zastosować odpowiednie środki zapewniające jego etykietowanie i możliwości śledzenia na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu, w tym również weryfikację przy zastosowaniu odpowiedniej zatwierdzonej metodologii wykrywania.12.  Po konsultacji z Komisją w dniu 17 maja 2005 r., zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE, Komitet ustanowiony na mocy art. 30 tej dyrektywy nie wydał dotychczas opinii w sprawie środków określonych w projekcie decyzji Komisji.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 ZezwolenieBez uszczerbku dla innych przepisów prawnych Wspólnoty, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 258/97 i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, właściwy urząd Niderlandów udziela pisemnego zezwolenia na wprowadzenie na rynek, zgodnie z niniejszą decyzją, produktu określonego w art. 2, zgłoszonego przez Pioneer Hi-Bred International, Inc. i Mycogen Seeds (nr ref. C/NL/00/10).Zgodnie z art. 19 ust. 3 dyrektywy 2001/18/WE zezwolenie wyraźnie i szczegółowo określa warunki udzielania zezwolenia, przedstawione w art. 3 i 4.Artykuł 2Produkt1. Genetycznie zmodyfikowanymi organizmami, które mają być wprowadzone na rynek jako produkt lub składnik produktu, zwany dalej „produktem”, są ziarna kukurydzy ( Zea mays L.), z tolerancją na omacnicę prosowiankę ( Ostrinia nubilalis ) i inne szkodniki z rzędu lepidoptera (łuskoskrzydłe) oraz z tolerancją na herbicyd glufosynat amonowy, uzyskane z Zea mays linii hodowlanej 1507, do którego wprowadzono za pomocą technologii przyspieszania cząsteczek liniowy fragment DNA PHI8999A zawierający następujące sekwencje DNA w dwóch kasetach:(a) Kaseta 1:syntetyczną wersję skróconego genu cry1F uzyskiwanego z Bacillus thuringiensis , podgatunek aizawai , kodujący odporność na omacnicę prosowiankę ( Ostrinia nubilalis ) i inne szkodniki z rzędu lepidoptera (łuskoskrzydłe), takie jak Sesamia spp., Spodoptera frugiperda , rolnica gwoździarka ( Agrotis ipsilon ) i Diatraea grandiosella , pod kontrolą promotora ubikwityny ubi ZM1(2) uzyskiwanego z Zea mays i terminatora ORF25PolyA uzyskiwanego z Agrobacterium tumefaciens pTi15955.(b) Kaseta 2:syntetyczną wersję genu pat uzyskiwanego z Streptomyces viridochromogenes łańcuch Tü494, który nadaje tolerancję na herbicyd glufosynat amonowy pod kontrolą promotora 35S wirusa mozaiki kalafiora i sekwencji terminatora.2. Zezwolenie obejmuje ziarna uzyskane z roślin potomnych poprzez krzyżowanie kukurydzy linii hodowlanej 1507 z dowolną tradycyjnie uprawianą kukurydzą, jako produkt lub składnik produktu.Artykuł 3 Warunki wprowadzenia na rynekProdukt może być wykorzystany do takich samych zastosowań, jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy i zastosowania jako żywność lub składnik żywności, i może być wprowadzony na rynek jeżeli spełnione zostały następujące warunki:(a) okres ważności zezwolenia wynosi 10 lat licząc od dnia, w którym zostało wydane;(b) niepowtarzalnym identyfikatorem produktu jest DAS-Ø15Ø7-1;(c) bez uszczerbku dla art. 25 dyrektywy 2001/18/WE posiadacz zezwolenia udostępni każdorazowo na wniosek właściwych urzędów, służb inspekcyjnych Państw Członkowskich oraz laboratoriów kontrolnych Wspólnoty, dodatnie i ujemne kontrolne próbki produktu, jego materiału genetycznego lub materiałów odniesienia;(d) bez uszczerbku dla szczególnych wymagań dotyczących etykietowania ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003, na etykiecie lub w dokumencie dołączonym do produktu zamieszczany jest zwrot „Produkt ten zawiera genetycznie zmodyfikowane organizmy” lub „Produkt ten zawiera genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 1507”, poza przypadkami, dla których ustawodawstwo Wspólnoty ustala próg, poniżej którego informacja taka nie jest wymagana.(e) określenie „nie do uprawy” umieszcza się na etykiecie lub w dokumencie towarzyszącym produktowi, aż do otrzymania zezwolenia na wprowadzenie produktu na rynek w celu uprawy.Artykuł 4Monitorowanie1. Posiadacz zezwolenia zapewnia, że przez cały okres ważności zezwolenia wprowadzony i realizowany był plan monitorowania, ujęty w zgłoszeniu i obejmujący plan ogólnej obserwacji, mający na celu kontrolowanie wszelkiego negatywnego wpływu produktu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko, w związku z jego przetwarzaniem lub używaniem.2. Posiadacz zezwolenia bezpośrednio zawiadamia zainteresowane podmioty gospodarcze, użytkowników, instytucje krajowe ds. badań żywności i pasz oraz służby weterynaryjne o wprowadzeniu do Wspólnoty kukurydzy 1507, bezpieczeństwie i ogólnych cechach produktu oraz warunkach jego monitorowania.3. Posiadacz zezwolenia przedkłada Komisji i właściwym urzędom Państw Członkowskich roczne sprawozdanie z wyników monitorowania.4. Bez uszczerbku dla art. 20 dyrektywy 2001/18/WE, posiadacz zezwolenia i/lub właściwy urząd Państwa Członkowskiego, który otrzymał pierwotne zgłoszenie, dostosowuje zgłoszony plan monitorowania na podstawie wyników monitorowania, jeśli zachodzi taka konieczność oraz za zgodą Komisji i właściwego urzędu Państwa Członkowskiego, który otrzymał pierwotne zgłoszenie. Wnioski dotyczące dostosowania planu monitorowania przedkłada się właściwym urzędom Państw Członkowskich.5. Posiadacz zezwolenia musi dostarczyć Komisji i właściwym urzędom Państw Członkowskich dowody na to, że:(a) sieci monitorowania określone w zawartym w zgłoszeniu planie monitorowania zawierają wszelkie niezbędne dane dotyczące monitorowania produktu, oraz(b) członkowie wyżej wymienionych sieci zgodzili się udostępnić posiadaczowi zezwolenia wspomniane dane przed terminem przedłożenia Komisji i właściwym urzędom Państw Członkowskich sprawozdania z monitorowania zgodnie z ust. 3.Artykuł 5ZastosowanieNiniejszą decyzję stosuje się od dnia obowiązywania decyzji Wspólnoty zezwalającej na wprowadzenie na rynek produktu, o którym mowa w art. 1, w odniesieniu do zastosowań jako żywność lub składnik żywności w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 178/2002, w oparciu o metodę wykrywania produktu, zatwierdzoną przez laboratorium referencyjne Wspólnoty.Artykuł 6 AdresatNiniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1830/2003 (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 24).[2] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 24.[3] Dz.U. L 10 z 16.1.2004, str. 5-10.[4] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.12.2015
            COM(2015) 666 final
            2015/0305(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko UE w sprawie zalecenia Wspólnego Komitetu ds. Readmisji utworzonego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską o readmisji, w odniesieniu do wniosków o readmisję wymagających zorganizowania przesłuchań

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Umowa między Unią Europejską a Federacją Rosyjską o readmisji weszła w życie w dniu 1 czerwca 2007 r. Zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. b) umowy zadaniem Wspólnego Komitetu ds. Readmisji jest „decydowanie w sprawie uzgodnień niezbędnych do jednolitego stosowania niniejszej umowy”. Zgodnie z art. 6 ust. 3 regulaminu wewnętrznego Komitetu przyjętego decyzją nr 1/2007 z dnia 25 lipca 2007 r. Komitet może przyjąć zalecenia.

               Pierwsze zalecenie dotyczące wniosków o readmisję wymagających zorganizowania przesłuchań zostało przyjęte przez Wspólny Komitet ds. Readmisji w dniu 2 czerwca 2009 r. Okazało się, że zalecenie to należy doprecyzować przez wydanie drugiego zalecenia, w którym przedstawione zostaną wytyczne postępowania w przypadkach, gdy terminy na zorganizowanie przesłuchań nie mogą zostać dotrzymane, w celu zmiany terminu tych przesłuchań.

               2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               Projekt zalecenia załączony do niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady został omówiony i uzgodniony ze stroną rosyjską podczas 12., 13. i 14. posiedzenia Komitetu i został przygotowany w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, których przedstawiciele byli również obecni podczas obrad Komitetu na ten temat. Ponieważ nie zaplanowano żadnego posiedzenia Grupy Roboczej ds. Integracji, Migracji i Wydaleń, w dniu 20 października 2014 r. Komisja zwróciła się w sprawie przedmiotowego projektu zalecenia do radców ds. wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, którzy nie przekazali żadnych uwag.

               3. SKUTKI FINANSOWE I BUDŻETOWE

               Niniejszy wniosek nie ma żadnego wpływu na budżet UE.

               2015/0305 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko UE w sprawie zalecenia Wspólnego Komitetu ds. Readmisji utworzonego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską o readmisji, w odniesieniu do wniosków o readmisję wymagających zorganizowania przesłuchań

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 akapit trzeci, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa z dnia 25 maja 2006 r.
                  1
                między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską (zwana dalej „umową o readmisji”) weszła w życie dnia 1 czerwca 2007 r.

               (2)W art. 19 umowy o readmisji ustanowiono Wspólny Komitet ds. Readmisji odpowiedzialny za zadania określone w tym artykule.

               (3)Zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. b) umowy zadaniem Wspólnego Komitetu ds. Readmisji jest decydowanie w sprawie uzgodnień niezbędnych do jednolitego stosowania niniejszej umowy.

               (4)Przesłuchania są jednym z przewidzianych w umowie elementów procedury readmisji i zgodnie z art. 9 ust. 4 powinny zostać zorganizowane, gdy żaden z dokumentów wymienionych w załącznikach 2 i 3 do umowy nie może zostać załączony do wniosku o readmisję przez stronę wnioskującą.

               (5)Pierwsze zalecenie dotyczące wniosków o readmisję wymagających zorganizowania przesłuchań zostało przyjęte przez Wspólny Komitet ds. Readmisji w dniu 2 czerwca 2009 r. Okazało się, że zalecenie to należy doprecyzować przez wydanie drugiego zalecenia, w którym przedstawione zostaną wytyczne postępowania w przypadkach, gdy terminy na zorganizowanie przesłuchań nie mogą zostać dotrzymane, w celu zmiany terminu tych przesłuchań.

               (6)Należy zatem określić stanowisko Unii w odniesieniu do zalecenia dotyczącego wniosków o readmisję wymagających zorganizowania przesłuchań, które ma zostać przyjęte przez Komisję,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1. Stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji ustanowionym na mocy art. 19 Umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską o readmisji w odniesieniu do przyjęcia zalecenia dotyczącego wniosków o readmisję wymagających zorganizowania przesłuchań, opiera się na projekcie zalecenia Wspólnego Komitetu ds. Readmisji załączonym do niniejszej decyzji.

               2. Przedstawiciele Unii we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie poprawki techniczne w projekcie zalecenia Wspólnego Komitetu ds. Readmisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 129 z 17 maja 2007, s. 40.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.12.2015
            COM(2015) 666 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            określającej stanowisko UE w sprawie zalecenia Wspólnego Komitetu ds. Readmisji utworzonego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską o readmisji, w odniesieniu do wniosków o readmisję wymagających zorganizowania przesłuchań

               ZALECENIE NR 2 WSPÓLNEGO KOMITETU DS. READMISJI USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY FEDERACJĄ ROSYJSKĄ A UNIĄ EUROPEJSKĄ O READMISJI Z DNIA 25 MAJA 2006 R.

               dotyczące wniosków o readmisję wymagających zorganizowania przesłuchań

               z dnia „”

               KOMITET,

               Odnosząc się do Umowy między Federacją Rosyjską a Unią Europejską o z dnia 25 maja 2006 r. (zwanej dalej „umową”) a w szczególności jej art. 19 ust. 1 i art. 6 ust. 3 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu ds. Readmisji z dnia 25 lipca 2007 r.,

               Mając na uwadze, że przesłuchania są jednym z elementów procedury readmisji przewidzianym w umowie i zgodnie z art. 9 ust. 4 powinny zostać zorganizowane, gdy żaden z dokumentów wymienionych w załącznikach 2 i 3 do umowy nie może zostać załączony do wniosku o readmisję przez stronę wnioskującą,

               Mając na uwadze, że zalecenie nr 1 Wspólnego Komitetu ds. Readmisji dotyczące wniosków o readmisję wymagających zorganizowania przesłuchań zostało przyjęte w dniu 2 czerwca 2009 r. przez Komitet (dalej zwane „zaleceniem nr 1”),

               Mając na uwadze, że zgodnie z art. 20 ust. 1 lit. f) umowy, szczegółowe uzgodnienia dotyczące terminu rozpatrywania wniosków o readmisję mogą zostać zawarte w protokołach wykonawczych.

               ZALECA CO NASTĘPUJE:

               1.Zgodnie z pkt 2 zalecenia nr 1, jeżeli termin zorganizowania przesłuchania nie jest określony w odpowiednich protokołach wykonawczych między Federacją Rosyjską a państwami członkowskimi UE, nie powinien on przekraczać 10 dni kalendarzowych od daty otrzymania wniosku o readmisję, o którym mowa w pkt 1 zalecenia nr 1.

               2.W przypadku gdy przesłuchanie nie zostało zorganizowane w terminie, o którym mowa w pkt 1 niniejszego zalecenia lub w przypadku niedoprowadzenia osoby, która ma zostać przesłuchana, państwo wnioskujące i państwo otrzymujące wniosek podejmują niezbędne kontakty i uzgodnienia, aby bezzwłocznie zorganizować przesłuchanie.

               3.W przypadku gdy w terminie określonym na zorganizowanie przesłuchania państwo wnioskujące powiadamia państwo otrzymujące wniosek o odroczeniu doprowadzenia osoby, która ma zostać przesłuchana, termin, o którym mowa w pkt 1 niniejszego zalecenia lub, w stosownych przypadkach, termin przewidziany w odpowiednim protokole wykonawczym powinien zostać przedłużony do dnia podanego w powiadomieniu.

               4.Termin na zorganizowanie przesłuchania, uwzględniający okoliczności wspomniane w pkt 3 niniejszego zalecenia, nie powinien przekraczać 60 dni kalendarzowych od dnia otrzymania wniosku o readmisję, chyba że szczególne okoliczności sprawy uzasadniają zorganizowanie przesłuchania po tym terminie.

               W imieniu Federacji Rosyjskiej
                     W imieniu Unii Europejskiej


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 10.2.2016
            COM(2016) 72 final
            2016/0044(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji, w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu ds. Readmisji dotyczącej ustaleń wykonawczych na potrzeby stosowania począwszy od dnia 1 czerwca 2016 r. art. 4 i 6 Umowy między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie

               UZASADNIENIE

               Umowa między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwana dalej “umową”) została zawarta na podstawie decyzji Rady 2014/252/UE
                  1
                i weszła w życie dnia 1 października 2014 r. Zgodnie z art. 24 ust. 3 umowy przepisy dotyczące readmisji obywateli państwa trzeciego i bezpaństwowców zawarte w art. 4 i 6 umowy zaczną być stosowane trzy lata po wejściu w życie umowy, tj. począwszy od dnia 1 października 2017 r.

               W dniu 29 listopada 2015 r. w następstwie szczytu UE-Turcja
                  2
                Unia i Turcja osiągnęły polityczne porozumienie, zgodnie z którym „umowa o readmisji między UE a Turcją zacznie być w pełni stosowana od czerwca 2016 r., aby Komisja mogła przedstawić swoje trzecie sprawozdanie z postępów jesienią 2016 r. z myślą o zakończeniu procesu liberalizacji reżimu wizowego, tj. zniesieniu do października 2016 r. obowiązku wizowego dla obywateli Turcji w strefie Schengen po spełnieniu wymogów zamieszczonych w harmonogramie”.

               Na mocy umowy ustanawia się Wspólny Komitet ds. Readmisji na potrzeby między innymi monitorowania i ułatwiania stosowania umowy oraz przyjęcia niezbędnych ustaleń wykonawczych. W następstwie wygłoszenia oświadczenia politycznego w dniu 29 listopada 2015 r., na drugim posiedzeniu Wspólnego Komitetu ds. Readmisji, które odbyło się dnia 19 stycznia 2016 r., Unia Europejska i Turcja omówiły możliwość przyjęcia przez Wspólny Komitet ds. Readmisji decyzji, na podstawie art. 19 ust. 1 lit. b) umowy, dotyczącej niezbędnych ustaleń wykonawczych na potrzeby skuteczniejszego stosowania zobowiązań na podstawie art. 4 i 6 umowy począwszy od 1 czerwca 2016 r. Do niniejszego wniosku załącza się w tym celu projekt decyzji Wspólnego Komitetu ds. Readmisji.

               2016/0044 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji, w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu ds. Readmisji dotyczącej ustaleń wykonawczych na potrzeby stosowania począwszy od dnia 1 czerwca 2016 r. art. 4 i 6 Umowy między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)
                     Umowa między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwana dalej "umową") została zawarta na podstawie decyzji Rady 2014/252/UE
                  3
                i weszła w życie dnia 1 października 2014 r. Zgodnie z art. 24 ust. 3 umowy przepisy art. 4 i 6 umowy związane z readmisją obywateli państw trzecich i bezpaństwowców powinny mieć zastosowanie począwszy od dnia 1 października 2017 r.

               (2)
                     Na szczycie zorganizowanym dnia 29 listopada 2015 r. Unia Europejska i Turcja osiągnęły polityczne porozumienie, zgodnie z którym umowa o readmisji powinna być w pełni stosowana począwszy od dnia 1 czerwca 2016 r.

               (3) W myśl art. 19 ust. 1 lit. b) umowy Wspólny Komitet ds. Readmisji mógłby przyjąć ustalenia wykonawcze na potrzeby jednolitego stosowania niniejszej umowy. Należałoby zatem przyjąć decyzją Wspólnego Komitetu ds. Readmisji niezbędne ustalenia wykonawcze na potrzeby skuteczniejszego stosowania zobowiązań na podstawie art. 4 i 6 umowy począwszy od dnia 1 czerwca 2016 r.

               [(4)Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo powiadomiło o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.]

               [(5) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.]

               (6) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (7) W związku z tym konieczne jest ustalenie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ds. Readmisji, w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu ds. Readmisji dotyczącej ustaleń wykonawczych na potrzeby stosowania art. 4 i 6 umowy począwszy od dnia 1 czerwca 2016 r.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ds. Readmisji UE-Turcja, w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu ds. Readmisji dotyczącej ustaleń wykonawczych na potrzeby stosowania art. 4 i 6 umowy począwszy od dnia 1 czerwca 2016 r., opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu ds. Readmisji, załączonym do niniejszej decyzji.

               Niewielkie zmiany do tego projektu decyzji mogą zostać przyjęte bez konieczności podejmowania przez Radę kolejnej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz. U. L 134 z 7.5.2014, s. 1.

                     (2)
                  Sekretariat Generalny Rady, oświadczenie 870/15 z dnia 29 listopada 2015 r.

                     (3)
                  Dz.U. L z , s. .

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 10.2.2016
            COM(2016) 72 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji, w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu ds. Readmisji dotyczącej ustaleń wykonawczych na potrzeby stosowania począwszy od dnia 1 czerwca 2016 r. art. 4 i 6 Umowy między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie

               PROJEKT

               DECYZJA NR 2/2016 WSPÓLNEGO KOMITETU DS. READMISJI POWOŁANEGO NA PODSTAWIE UMOWY MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A REPUBLIKĄ TURCJI O READMISJI OSÓB PRZEBYWAJĄCYCH NIELEGALNIE

               dotycząca ustaleń wykonawczych na potrzeby stosowania art. 4 i 6 umowy począwszy od dnia 1 czerwca 2016 r.

               KOMITET,

               uwzględniając Umowę między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie, a w szczególności jej art. 19 ust. 1 lit. b),

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1) Umowa między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwana dalej „umową”) weszła w życie dnia 1 października 2014 r.

               (2) Artykuł 24 ust. 3 umowy przewiduje, że zobowiązania związane z readmisją obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 4 i 6 umowy zaczną mają zastosowanie dopiero trzy lata po wejściu w życie umowy.

               (3) Biorąc pod uwagę porozumienie polityczne osiągnięte przez obie strony na szczycie UE-Turcja, który odbył się dnia 29 listopada, zgodnie z którym to porozumieniem umowa będzie w pełni stosowana począwszy od czerwca 2016 r.,

               POSTANOWIŁ PRZYJĄĆ NASTĘPUJĄCE USTALENIE WYKONAWCZE:

               Artykuł 1

               Zobowiązania określone w art. 4 i 6 umowy, odnoszące się do readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, mają zastosowanie od dnia 1 czerwca 2016 r.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               ………………………………...
                     …………………………………..

               (W imieniu Unii Europejskiej)

                         (W imieniu Republiki Turcji)


title: Wniosek decyzja Rady dotycząca tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linii MON810) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)

text:
Ważna informacja prawna

|

52007PC0586

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 9.10.2007KOM(2007) 586 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYdotycząca tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linii MON810) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1.  Decyzją Komisji zatwierdzono na mocy części C dyrektywy 90/220/EWG wprowadzenie do obrotu genetycznie zmodyfikowanej odmiany Zea mays L. linii MON810, a władze francuskie wyraziły zgodę na wprowadzenie tego organizmu zmodyfikowanego genetycznie (GMO). Zgoda obejmuje wszystkie zastosowania produktu, czyli przywóz, przetworzenie na żywność i paszę oraz uprawę.2.  Zgodnie z art. 16 (klauzula ochronna) dyrektywy 90/220/EWG Austria poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania lub ograniczenia wprowadzania do obrotu Zea mays L. linii MON810 dla wszystkich zastosowań objętych zgodą udzieloną na mocy dyrektywy 90/220/EWG oraz uzasadniła swoją decyzję.3.  Produkty pozyskane z Zea mays L. linii MON810 (żywność i składniki żywności otrzymywane z mączki kukurydzianej, glutenu kukurydzianego, semoliny kukurydzianej, skrobi kukurydzianej, glukozy kukurydzianej i oleju kukurydzianego otrzymanych z Zea mays L. linii MNO810) są zatwierdzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 258/97[1] i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003[2]. Zastosowania te nie podlegają klauzuli ochronnej zgłoszonej przez Austrię.4.  Skonsultowano się z Komitetem Naukowym ds. Roślin, który stwierdził, iż przedłożone przez Austrię informacje nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny zagrożenia tych organizmów zmodyfikowanych genetycznie, oraz które wymagałyby dokonania przeglądu pierwotnej opinii naukowej w sprawie bezpieczeństwa Zea mays L. linii MON810.5.  Dyrektywa 90/220/EWG została uchylona dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie[3].6.  W styczniu 2004 r. Komisja poprosiła Austrię o ponowne rozpatrzenie swojej klauzuli ochronnej w świetle nowych ram prawnych oraz o dokonanie, stosownie do potrzeb, ponownego zgłoszenia na mocy dyrektywy 2001/18/WE.7.  Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE Austria przedłożyła Komisji dodatkowe informacje na poparcie klauzuli ochronnej w jej obecnej formie.8.  Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE Komisja jest zobowiązana podjąć decyzję zgodnie z procedurami określonymi w art. 30 ust. 2 tej dyrektywy, do której zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.9.  Zgodnie z art. 28 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE zasięgnięto opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), powołanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady[4], zgodnie z którym zastąpił on właściwe komitety naukowe. W swojej opinii z dnia 8 lipca 2004 r[5]. urząd stwierdził, iż informacje przedłożone przez Austrię nie stanowiły nowych dowodów naukowych, które unieważniałyby ocenę zagrożenia dla środowiska naturalnego Zea mays L. linii MON810 i uzasadniałyby zakaz, jakim objęto w Austrii ten genetycznie zmodyfikowany organizm.10.  Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji Rady 1999/468/WE, projekt decyzji Komisji zwracającej się do Austrii o uchylenie swojej krajowej klauzuli ochronnej został zatem przedłożony do zaopiniowania komitetowi powołanemu na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE.11.  W dniu 29 listopada 2004 r. skonsultowano się z komitetem, który nie wydał żadnej opinii w sprawie klauzuli ochronnej, co oznacza, że na mocy art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wnioski dotyczące środków, które należy podjąć i powiadamia o tym Parlament Europejski.12.  W dniu 24 czerwca 2005 r. zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Rada ds. Środowiska stanowiąc większością kwalifikowaną wyraziła sprzeciw wobec wniosku wymagającego od Austrii uchylenia swojej klauzuli ochronnej, w związku z czym Komisja ponownie rozpatrzy swoje wnioski.13.  W swoim oświadczeniu Rada stwierdziła, że „nadal pozostaje margines niepewności dotyczącej krajowych środków ochronnych na rynku genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy […] MON810” i wezwała Komisję do „gromadzenia dalszych danych dotyczących wyżej wymienionego organizmu zmodyfikowanego genetycznie i dokonania dalszej oceny, czy środki podjęte przez [Austrię] mające na celu zawieszenie wprowadzania [go] do obrotu, stosowane jako tymczasowy środek ostrożności, są uzasadnione i czy zezwolenie na wprowadzenie do obrotu takiego organizmu nadal spełnia wymogi bezpieczeństwa zawarte w dyrektywie 2001/18/WE”.14.  W listopadzie 2005 r. skonsultowano się z EFSA, aby określił, czy istnieją jakiekolwiek podstawy naukowe, aby sądzić, że dalsze wprowadzanie do obrotu Zea mays L. linii MON810 może wpłynąć negatywnie na zdrowie ludzi lub na środowisko, na warunkach, na których udzielono zgody, uwzględniając w szczególności wszelkie informacje naukowe, które pojawiły się od czasu wydania poprzedniej opinii naukowej określającej bezpieczeństwo wspomnianego organizmu zmodyfikowanego genetycznie.15.  W swojej opinii z dnia 29 marca 2006 r. (opublikowanej dnia 11 kwietnia 2006 r.)[6], po zbadaniu informacji przedłożonych przez Austrię EFSA uznał, iż obecnie dostępne dowody naukowe nie podtrzymują argumentów przedstawionych przez Austrię oraz stwierdził, że nie ma żadnego powodu by sądzić, iż dalsze wprowadzanie do obrotu Zea mays L. linii MON810, na warunkach, na których udzielono zgody, może mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.16.  Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłożyła Radzie wniosek wymagający od Austrii uchylenia swojej klauzuli ochronnej.17.  W dniu 18 grudnia 2006 r. Rada ds. Środowiska stanowiąc większością kwalifikowaną wyraziła sprzeciw wobec wniosku.18.  W swojej decyzji Rada odniosła się do oceny zagrożenia dla środowiska zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/18/WE i stwierdziła, że „w ocenie zagrożenia dla środowiska należy w bardziej systematyczny sposób uwzględnić różne struktury rolnicze i regionalne właściwości ekologiczne w Unii Europejskiej”.19.  Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja może przedłożyć Radzie zmieniony wniosek, ponownie przedłożyć te same wnioski lub przedstawić projekt aktu prawnego na podstawie Traktatu.20.  Decyzja Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczy wyłącznie środowiskowych aspektów klauzuli ochronnej, mianowicie upraw.21.  Austria rozpoczęła zbieranie wszelkich istotnych dowodów naukowych, które jej zdaniem uzasadniają tymczasowe utrzymanie klauzuli ochronnej, w szczególności w odniesieniu do „różnych struktur rolniczych i regionalnych właściwości ekologicznych”, o których mowa w motywie 3 wyżej wymienionej decyzji Rady. Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE Austria jest proszona o dostarczenie Komisji wszystkich zebranych przez nią dowodów naukowych, jak również nowych ocen zagrożenia po ich dokonaniu, oraz o poinformowanie o tym wszystkich państw członkowskich.22.  Na podstawie wniosku Austrii i jej oceny naukowej Komisja podejmie działania zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE dotyczące tych aspektów środka stosowanego przez Austrię.23.  Aspekty dotyczące bezpieczeństwa żywości i paszy wyprodukowanej z Zea mays L. linii MON810 objętej zgodą udzieloną na mocy dyrektywy 90/220/EWG (łącznie z przywozem i przetwarzaniem) są identyczne w całej Europie i zostały poddane ocenie przez EFSA, który stwierdził, że jest mało prawdopodobne, aby produkt ten miał negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt.24.  W tych okolicznościach Komisja uważa, że należy zmienić wniosek w celu uwzględnienia wyłącznie aspektów zakazu austriackiego dotyczących żywności i paszy, czyli zakazu przywozu i przetwarzania nieprzetworzonych ziaren jako materiałów źródłowych do dalszego przetwarzania lub do bezpośredniego wykorzystania w żywności lub paszy.25.  Dlatego zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedkłada Radzie zmieniony wniosek.WniosekDECYZJA RADYdotycząca tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy ( Zea mays L. linii MON810) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny) (Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG[7], w szczególności jej art. 23 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:26.  Decyzją Komisji 98/294/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy ( Zea mays L. linii MON810) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG[8] postanowiono, że udziela się zgody na wprowadzenie do obrotu tego produktu.27.  W dniu 3 sierpnia 1998 r. władze francuskie wyraziły taką zgodę. Zgoda obejmuje wszystkie zastosowania produktu, czyli przywóz, przetworzenie na żywność i paszę oraz uprawę.28.  Zgodnie z art. 35 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, która zastąpiła dyrektywę 90/220/EWG[9], procedury w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie, które nie zostały zakończone do dnia 17 października 2002 r. podlegają przepisom dyrektywy 2001/18/WE.29.  W dniu 2 czerwca 1999 r. Austria poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży Zea mays L. linii MON810 dla wszystkich zastosowań i zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG uzasadniła swoją decyzję.30.  Produkty pozyskane z Zea mays L. linii MON810 (żywność i składniki żywności otrzymywane z mączki kukurydzianej, glutenu kukurydzianego, semoliny kukurydzianej, skrobi kukurydzianej, glukozy kukurydzianej i oleju kukurydzianego otrzymanych z Zea mays L. linii MNO810) są zatwierdzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 258/97[10] i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003[11]. Zastosowania te nie podlegają klauzuli ochronnej zgłoszonej przez Austrię.31.  W dniu 24 września 1999 r. Komitet Naukowy ds. Roślin stwierdził, iż przedłożone przez Austrię informacje nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny dokumentacji i w związku z tym nie stanowią podstawy do przeprowadzenia przeglądu pierwotnej opinii Komitetu w sprawie tego produktu.32.  W dniu 9 stycznia 2004 r. oraz w dniach 9 i 17 lutego 2004 r. Austria przedłożyła Komisji dodatkowe informacje na poparcie krajowych środków dotyczących kukurydzy linii MON810.33.  Zgodnie z art. 28 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE Komisja zasięgnęła opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), powołanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady[12], zgodnie z którym zastąpił on właściwe komitety naukowe.34.  W dniu 8 lipca 2004 r[13]. EFSA uznał, iż informacje przedłożone przez Austrię nie zawierały nowych dowodów naukowych, wystarczających do unieważnienia oceny ryzyka dla środowiska naturalnego kukurydzy linii MON810, uzasadniających zakaz stosowania i sprzedaży tego produktu w Austrii.35.  Jako że w tych okolicznościach nie było powodu, by twierdzić, że produkt ten stanowi ryzyko dla zdrowia ludzkiego lub środowiska, w dniu 29 listopada 2004 r. Komisja przedłożyła projekt decyzji wymagający od Austrii uchylenia swojej tymczasowej klauzuli ochronnej, do rozpatrzenia przez komitet ustanowiony na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2 wymienionej dyrektywy.36.  Jednakże Komitet ten nie wydał opinii i zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[14], Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć.37.  W dniu 24 czerwca 2005 r. zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE Rada stanowiąc większością kwalifikowaną odrzuciła ten wniosek.38.  W swoim oświadczeniu Rada stwierdziła, że „nadal pozostaje margines niepewności dotyczącej krajowych środków ochronnych na rynku genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy […] MON810” i wezwała Komisję do „gromadzenia dalszych danych dotyczących wyżej wymienionego organizmu zmodyfikowanego genetycznie i dokonania dalszej oceny, czy środki podjęte przez [Austrię] mające na celu zawieszenie wprowadzania [go] do obrotu, stosowane jako tymczasowy środek ostrożności, są uzasadnione i czy zezwolenie na wprowadzenie do obrotu takiego organizmu nadal spełnia wymogi bezpieczeństwa zawarte w dyrektywie 2001/18/WE”.39.  W listopadzie 2005 r. Komisja ponownie zasięgnęła opinii EFSA aby określił, czy istnieją jakiekolwiek podstawy naukowe, aby sądzić, że dalsze wprowadzanie do obrotu kukurydzy MON810, na warunkach, na których udzielono zgody, mogłoby wpłynąć negatywnie na zdrowie ludzi lub na środowisko. Zwrócono się do EFSA, by uwzględnił w szczególności wszelkie informacje naukowe, które wynikły po wydaniu poprzedniej opinii naukowej określającej bezpieczeństwo tego organizmu zmodyfikowanego genetycznie.40.  W swojej opinii z dnia 29 marca 2006 r[15]. EFSA stwierdził, iż nie ma żadnego powodu by sądzić, że dalsze wprowadzanie do obrotu kukurydzy MON810 na warunkach, na których udzielono zgody, może mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.41.  Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłożyła Radzie wniosek wymagający od Austrii uchylenia swojej klauzuli ochronnej.42.  Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE w dniu 18 grudnia 2006 r. Rada ds. Środowiska stanowiąc większością kwalifikowaną wyraziła sprzeciw wobec wniosku.43.  W swojej decyzji Rada odniosła się do oceny zagrożenia dla środowiska zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/18/WE i stwierdziła, że „w ocenie zagrożenia dla środowiska należy w bardziej systematyczny sposób uwzględnić różne struktury rolnicze i regionalne właściwości ekologiczne w Unii Europejskiej”.44.  Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłożyła zmieniony wniosek uwzględniający decyzję Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą wyłącznie aspektów środowiskowych klauzuli ochronnej, mianowicie upraw.45.  Austria rozpoczęła zbieranie wszelkich istotnych dowodów naukowych, które jej zdaniem uzasadniają tymczasowe utrzymanie klauzuli ochronnej, w szczególności w odniesieniu do „różnych struktur rolniczych i regionalnych właściwości ekologicznych”, o których mowa w motywie 3 wyżej wymienionej decyzji Rady. Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE Austria jest proszona o dostarczenie Komisji wszystkich zebranych przez nią dowodów naukowych, jak również nowych ocen zagrożenia po ich dokonaniu, oraz o poinformowanie o tym wszystkich państw członkowskich.46.  Na podstawie wniosku Austrii i jej oceny naukowej Komisja podejmie działania zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE dotyczące tych aspektów środka stosowanego przez Austrię.47.  Aspekty dotyczące bezpieczeństwa żywości i paszy wyprodukowanej z Zea mays L. linii MON810 objętej zgodą udzieloną na mocy dyrektywy 90/220/EWG (łącznie z przywozem i przetwarzaniem) są identyczne w całej Europie i zostały poddane ocenie przez EFSA, który stwierdził, że jest mało prawdopodobne, aby produkt ten miał negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt.48.  Wniosek Komisji uwzględnia wyłącznie aspekty zakazu austriackiego dotyczące żywności i paszy, czyli zakaz przywozu i przetwarzania nieprzetworzonych ziaren jako materiałów źródłowych do dalszego przetwarzania lub do bezpośredniego wykorzystania w żywności lub paszy.49.  W tych okolicznościach Austria powinna uchylić środki ochronne przynajmniej w odniesieniu do przywozu i przetwarzania Zea mays L. linii MON810 na żywność i paszę,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Środki podjęte przez Austrię w celu wprowadzenia zakazu przywozu i przetwarzania na żywność i paszę genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy Zea mays L. linii MON810, zatwierdzonej do wprowadzenia do obrotu decyzją 98/294/WE, nie są uzasadnione na mocy art. 23 dyrektywy 2001/18/WE.Artykuł 2Austria podejmuje niezbędne kroki w celu zniesienia zakazu przywozu i przetwarzania na żywność i paszę genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy Zea mays L. linii MON810 najpóźniej 20 dni po otrzymaniu powiadomienia.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii.Sporządzono w Brukseli dnia […] 2007 r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 43 z 14.2.1997, str. 1.[2] Dz.U. L 106 z 18.10.2003, str. 1.[3] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1.[4] Dz.U L 31 z 1.2.2002, str.1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz.U. L 100 z 8.4.2006, str. 3).[5] Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji związany z powołaniem się Austrii na art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, dziennik EFSA (2004) 78, str. 1-13.[6] Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji dotyczący upraw zmodyfikowanych genetycznie (kukurydza Bt176, kukurydza MON810, rzepak Topas 19/2 i rzepak Ms1xRf1) podlegających klauzulom ochronnym zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG, dziennik EFSA (2006) 338, str. 1-15.[7] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1.[8] Dz.U. L 131 z 5.5.1998, str. 32.[9] Dz.U. L 117 z 8.5.1990, str. 15.[10] Dz.U. L 43 z 14.2.1997, str. 1.[11] Dz.U. L 106 z 18.10.2003, str. 1.[12] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str.1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz.U. L 100 z 8.4.2006, str. 3).[13] Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji związany z powołaniem się Austrii na art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, dziennik EFSA (2004) 78, str. 1-13.[14] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.[15] Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji dotyczący upraw zmodyfikowanych genetycznie (kukurydza Bt176, kukurydza MON810, rzepak Topas 19/2 i rzepak Ms1xRf1) podlegających klauzulom ochronnym zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG, dziennik EFSA (2006) 338, str. 1-15.


				|

		52012PC0063

			Wniosek DECYZJA RADY upoważniająca Rumunię do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej /* COM/2012/063 final - 2012/0026 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE
z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek
Komisji, może upoważnić każde z państw
członkowskich do stosowania szczególnych środków stanowiących
odstępstwo od przepisów powyższej dyrektywy w celu uproszczenia
procedury poboru podatku lub zapobieżenia niektórym rodzajom uchylania się
od opodatkowania lub unikania opodatkowania.
Pismami zarejestrowanymi przez Komisję w
dniach 15 lutego 2011 r. oraz 22 czerwca 2011 r. Rumunia wystąpiła z
wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia środków stanowiących
odstępstwo od przepisów art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE
w celu ograniczenia do 50 % prawa do odliczenia w odniesieniu do zakupu
niektórych typów pojazdów silnikowych oraz zakupu związanych z nimi
towarów i usług. Pismem zarejestrowanym przez Komisję w dniu 27
września 2011 r. Rumunia zastąpiła następnie swój wniosek
nowym wnioskiem o zastosowanie wspomnianego wyżej środka jedynie w
odniesieniu do określonych typów Silnikowe pojazdy drogowe, które nie
są wykorzystywane w całości przez podatnika do celów
działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE,
pismem z dnia 1 grudnia 2011 r. Komisja poinformowała pozostałe
państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Rumunię.
Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. Komisja zawiadomiła Rumunię, że
posiada wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosku.
Kontekst ogólny
Artykuł 168 dyrektywy 2006/112/WE
stanowi, że podatnik jest uprawniony do odliczenia VAT
nałożonego na towary lub usługi zakupione na potrzeby
opodatkowanych transakcji podatnika. Zgodnie z wymogami artykułu 26 ust. 1
lit. a) tej dyrektywy użycie towarów stanowiących
część majątku przedsiębiorstwa do celów
niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej uznawane
jest za odpłatne świadczenie usług, jeśli VAT od takich
towarów podlegał w całości lub w części odliczeniu.
W przypadku pojazdów silnikowych stosowanie
tego systemu sprawia trudności z kilku powodów, w szczególności
dlatego, iż trudno jest określić precyzyjnie relację
między użyciem do celów działalności gospodarczej oraz
celów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Jeśli prowadzona jest dokumentacja, stanowi to dodatkowe
obciążenie zarówno dla przedsiębiorstwa, jak i dla
administracji, związane z jej prowadzeniem i kontrolą. Z uwagi na
liczbę odnośnych pojazdów indywidualne uchylanie się od
płacenia podatków nawet na niewielką skalę może w efekcie
końcowym dać znaczne sumy.
Rumuńskie organy podatkowe wniosły o
upoważnienie do ograniczenia pierwotnego odliczenia podatku do
określonego procentu w zamian za zwolnienie przedsiębiorstw z
konieczności rozliczania się z podatku w związku z użyciem
do celów prywatnych, co miałoby stanowić alternatywę dla systemu
określonego w dyrektywie. Zaletą tego rozwiązania jest
uproszczenie systemu dla wszystkich zainteresowanych; gwarantuje on
również, że procent podatku, w przypadku którego w przeciwnym razie
mogłoby dojść do uchylenia się od płacenia podatku,
zostanie pobrany.
Wnosi się o ograniczenie w wysokości
50%. Propozycja ta opiera się na ocenie własnej Rumunii i, zgodnie z
warunkami wniosku, będzie poddawana przeglądowi przy okazji
ewentualnych wniosków Rumunii dotyczących przedłużenia poza 2014
r.
Nowy system będzie miał zastosowanie
do wszystkich przedsiębiorstw, w których pojazdów nie używa się
wyłącznie do celów działalności gospodarczej. Jednakże
niektóre typy pojazdów silnikowych zostaną wyłączone z
ograniczenia prawa do odliczenia i będą w związku z tym
podlegać zwykłym zasadom; chodzi mianowicie o wszelkie pojazdy
posiadające (łącznie z siedzeniem kierowcy) więcej niż
dziewięć miejsc siedzących, o maksymalnej dopuszczalnej masie
ponad 3 500 kg. Ogranicza to zakres zastosowania nowego systemu głównie do
samochodów osobowych, furgonetek dostawczych, furgonetek osobowych, motocykli i
motorowerów. Ponadto podany jest szczegółowy wykaz określonych
pojazdów, które zostaną wyłączone z ograniczenia na podstawie
tego, że ich użycie do celów niezwiązanych z prowadzeniem
działalności gospodarczej uznaje się za nieistotne.
Obowiązujące przepisy w
dziedzinie, której dotyczy wniosek
Artykuł 176 dyrektywy 2006/112/WE stanowi,
że Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT.
Do czasu wejścia w życie odpowiednich przepisów państwa
członkowskie są upoważnione do utrzymania wszystkich
wyłączeń obowiązujących w dniu 1 stycznia 1979 r. W
związku z tym istnieje pewna liczba przepisów „wstrzymujących”, które
ograniczają prawo do odliczenia związanego z pojazdami silnikowymi.
W 2004 r. Komisja przedstawiła wniosek[1] zawierający przepisy
określające kategorie wydatków, które mogą podlegać
ograniczeniom w zakresie prawa do odliczania, lecz Rada nie zdołała
jeszcze osiągną porozumienia w sprawie tego wniosku.
Spójność z pozostałymi
obszarami polityki i celami Unii
Nie dotyczy.
2.           KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI
ORAZ OCENA SKUTKÓW
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Nie dotyczy.
Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy
specjalistycznej
Nie zaistniała potrzeba skorzystania z
pomocy ekspertów zewnętrznych.
Ocena skutków
Celem wniosku jest zwalczanie uchylania
się od płacenia VAT i uproszczenie procedury poboru podatku, w związku
z czym wniosek powinien mieć pozytywne skutki zarówno dla
przedsiębiorców, jak i administracji. Wspomniane rozwiązanie
zostało uznane przez Rumunię za odpowiedni środek i jest
porównywalne z wcześniejszymi i obecnie obowiązującymi
odstępstwami.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Krótki opis proponowanych
działań
Celem wniosku jest upoważnienie Rumunii
do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 168
dyrektywy 2006/112/WE w celu ograniczenia prawa podatnika do odliczenia VAT od
wydatków związanych z niektórymi silnikowymi pojazdami drogowymi,
jeśli pojazd nie jest używany wyłącznie do celów
działalności gospodarczej. Jeśli prawo do odliczenia
zostało ograniczone, odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE
zwolni podatnika z rozliczania się z podatku od użycia pojazdu w
celach niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Środek jest ograniczony do pojazdów nieprzekraczających
określonej liczby miejsc siedzących i określonej masy, przy czym
przewidziano przepis dotyczący ograniczonej liczby specyficznych
wyjątków od tej zasady.
Ograniczenie ma formę zryczałtowanej
stawki 50 %. Rumunia zweryfikuje wysokość tej stawki oraz
potrzebę stosowania środka stanowiącego odstępstwo i
przedstawi odpowiednie sprawozdanie przy okazji ewentualnych wniosków
dotyczących przedłużenia. Decyzja wygaśnie z dniem
określonym w decyzji lub z dniem wejścia w życie przepisów
unijnych regulujących ograniczenia prawa do odliczenia w tym zakresie, w
zależności od tego, która z dat będzie wcześniejsza.
Podstawa prawna
Artykuł 395 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE
z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku
od wartości dodanej.
Zasada pomocniczości
Niniejszy wniosek wchodzi w zakres
wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem
zastosowania.
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności z następujących względów:
Niniejsza decyzja dotyczy upoważnienia
przyznanego państwu członkowskiemu w odpowiedzi na jego własny
wniosek i nie stanowi zobowiązania.
Biorąc pod uwagę ograniczony zakres
odstępstwa, niniejszy środek szczególny jest proporcjonalny do
wyznaczonego celu.
Wybór instrumentów
Proponowane instrumenty: decyzja Rady.
Inne instrumenty byłyby
niewłaściwe z następujących względów.
Zgodnie z art. 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE
w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej odstępstwo od
wspólnych zasad VAT jest możliwe jedynie w drodze upoważnienia przez
Radę stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji. Decyzja
Rady jest jedynym właściwym instrumentem, ponieważ może
być skierowana do poszczególnych państw członkowskich.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu na budżet
Unii.
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
Wniosek zawiera klauzule przeglądu i
wygaśnięcia.
2012/0026 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
upoważniająca Rumunię do
stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1
lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE
z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej[2], w
szczególności jej art. 395 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
Pismem zarejestrowanym przez Komisję w dniu 27
września 2011 r. Rumunia wniosła o upoważnienie jej do
wprowadzenia szczególnych środków dotyczących niektórych silnikowych
pojazdów drogowych, stanowiących odstępstwo od tych przepisów
określonych w dyrektywie 2006/112/WE, które regulują prawo podatnika
do odliczenia VAT płaconego od zakupionych towarów i usług, oraz od
tych przepisów, które nakładają wymóg opodatkowania składników
majątku przedsiębiorstwa używanych do celów niezwiązanych z
prowadzeniem działalności gospodarczej.
(2)
Zgodnie z art. 395 ust. 2 akapit drugi
dyrektywy 2006/112/WE, pismem z dnia 1 grudnia 2011 r. Komisja
poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku
złożonym przez Rumunię. Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. Komisja
zawiadomiła Rumunię, że posiada wszystkie informacje konieczne
do rozpatrzenia wniosku.
(3)
Artykuł 168 dyrektywy 2006/112/WE ustanawia
prawo podatnika do odliczenia VAT nałożonego na dostarczane mu towary
i świadczone na jego rzecz usługi, które są wykorzystywane na
potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Artykuł 26 ust. 1 lit. a)
wspomnianej dyrektywy zawiera wymóg rozliczania się z VAT w przypadku
użycia składników majątku przedsiębiorstwa do celów
prywatnych podatnika lub jego pracowników lub, bardziej ogólnie, do celów
innych niż działalność jego przedsiębiorstwa.
(4)
Trudne jest dokładne określenie zakresu
wykorzystywania pojazdów do celów niezwiązanych z prowadzeniem
działalności gospodarczej, a nawet jeśli jest to możliwe,
procedura jest często skomplikowana. W ramach środków, których
dotyczy wniosek, kwota odliczenia VAT w przypadku wydatków związanych z
pojazdami silnikowymi, które nie są używane wyłącznie do
celów działalności gospodarczej, powinna, z pewnymi wyjątkami,
być procentową stawką zryczałtowaną. W oparciu o
obecnie dostępne informacje władze Rumunii uważają, że
stawka 50 % jest właściwa. Jednocześnie w celu uniknięcia
podwójnego opodatkowania wymóg rozliczenia się z VAT w przypadku
użycia pojazdu silnikowego do celów niezwiązanych z prowadzeniem
działalności gospodarczej powinien być zawieszony, jeśli
pojazd silnikowy podlega powyższemu ograniczeniu. Środki te mogą
być uzasadnione potrzebą uproszczenia procedury poboru VAT i
zapobieżenia uchylaniu się od płacenia podatków
wynikającemu z niewłaściwego prowadzenia dokumentacji oraz
składania fałszywych deklaracji podatkowych.
(5)
Ograniczenie prawa do odliczenia w ramach
szczególnych środków powinno dotyczyć VAT płaconego od zakupu,
nabycia wewnątrzwspólnotowego, przywozu, leasingu lub wynajmu
określonych silnikowych pojazdów drogowych oraz związanych z nimi
wydatków, w tym zakupu paliwa.
(6)
Niektóre typy pojazdów silnikowych powinny
zostać wyłączone z zakresu stosowania szczególnych środków,
ponieważ - ze względu na swój charakter lub rodzaj
działalności gospodarczej, do jakiej są wykorzystywane – ich
ewentualne użycie do celów niezwiązanych z prowadzeniem
działalności gospodarczej uznaje się za nieistotne. W
związku z tym szczególne środki nie powinny mieć zastosowania do
pojazdów posiadających (łącznie z siedzeniem kierowcy)
więcej niż dziewięć miejsc siedzących, o maksymalnej
dopuszczalnej masie ponad 3 500 kg. Ponadto należy przedstawić
szczegółowy wykaz określonych typów pojazdów wyłączonych z
tego ograniczenia w oparciu o ich szczególne przeznaczenie.
(7)
Środki stanowiące odstępstwo powinny
być ograniczone w czasie, aby można było ocenić ich
skuteczność oraz stwierdzić, czy wskaźnik procentowy jest
odpowiedni, ponieważ proponowana wysokość opiera się na
wstępnych ustaleniach dotyczących użycia do celów
działalności gospodarczej.
(8)
Jeśli Rumunia uzna za konieczne
przedłużenie stosowania środka na okres po roku 2014,
najpóźniej do dnia 31 marca 2014 r. powinna przedłożyć
Komisji, wraz z wnioskiem dotyczącym przedłużenia, sprawozdanie
zawierające przegląd stosowanego wskaźnika procentowego.
(9)
W dniu 29 października 2004 r. Komisja
przyjęła wniosek[3] dotyczący dyrektywy
Rady zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG, obecnie dyrektywę 2006/112/WE,
obejmujący harmonizację kategorii wydatków, w odniesieniu do których
mogą mieć zastosowanie wyjątki od prawa do odliczeń.
Zgodnie z tym wnioskiem wyjątki od tego prawa do odliczeń można
stosować do silnikowych pojazdów drogowych. Ustanowiony niniejszą
decyzją środek stanowiący odstępstwo powinien
wygasnąć w dniu wejścia w życie dyrektywy zmieniającej,
jeśli data ta będzie wcześniejsza niż data
wygaśnięcia środka określona niniejszą decyzją.
(10)
Odstępstwo będzie miało jedynie
nieistotny wpływ na ogólną kwotę podatku zbieranego w
końcowym etapie konsumpcji i nie będzie mieć wpływu na
zasoby własne Unii pochodzące z podatku od wartości dodanej.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 168 dyrektywy
2006/112/WE, Rumunia zostaje upoważniona do ograniczenia do wysokości
50 % prawa do odliczenia VAT od zakupu, nabycia wewnątrzwspólnotowego,
przywozu, leasingu lub wynajmu określonych silnikowych pojazdów drogowych,
a także VAT naliczanego od wydatków związanych z silnikowymi
pojazdami drogowymi, jeśli pojazd nie jest używany
wyłącznie do celów działalności gospodarczej.
Ograniczenie określone w akapicie
pierwszym nie ma zastosowania do pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie
ponad 3 500 kg, posiadających (łącznie z siedzeniem kierowcy)
więcej niż dziewięć miejsc siedzących.
Artykuł 2
Artykuł 1 nie ma zastosowania do
następujących kategorii pojazdów silnikowych:
1)           pojazdów używanych
wyłącznie na potrzeby służb ratunkowych, usług w
zakresie bezpieczeństwa i ochrony oraz usług kurierskich;
2)           pojazdów używanych przez
agentów do spraw sprzedaży oraz agentów do spraw zakupów;
3)           pojazdów używanych do
celów odpłatnego przewozu pasażerów, w tym usług taksówkowych;
4)           pojazdów używanych do
świadczenia usług za wynagrodzeniem, w tym usług wynajmu oraz
kursów nauki jazdy prowadzonych przez szkoły nauki jazdy;
5)           pojazdów używanych do
celów wynajmu lub leasingu;
6)           pojazdów używanych jako
produkty do celów handlowych.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 26 ust. 1
lit. a) dyrektywy 2006/112/WE, Rumunia zostaje uprawniona do nietraktowania
jako świadczenia usług za wynagrodzeniem prywatnego wykorzystania
przez podatnika lub jego pracowników, lub bardziej ogólnie, do celów innych
niż prowadzona przez podatnika działalność, pojazdu, do
którego zastosowanie ma ograniczenie, o którym mowa w art. 1 niniejszej
decyzji.
Artykuł 4
1.
Niniejsza decyzja wygasa w dniu wejścia w
życie przepisów unijnych określających wydatki związane z
silnikowymi pojazdami drogowymi, które nie dają prawa do pełnego
odliczenia podatku VAT, lub w dniu 31 grudnia 2014 r., w zależności
od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.
2.
Ewentualny wniosek o przedłużenie
środków określonych niniejszą decyzją przedkłada
się Komisji do dnia 31 marca 2014 r.
Do wniosku o przedłużenie tych
środków załącza się sprawozdanie obejmujące
przegląd stosowanego ograniczenia procentowego dotyczącego prawa do
odliczenia VAT na podstawie niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Rumunii.
Sporządzono w Brukseli, dnia 17.2.2012 r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               COM(2004) 728 wersja ostateczna
                http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/site/en/com/2004/com2004_0728en01.pdf
[2]               Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.
[3]               COM(2004) 728 wersja ostateczna
                http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/site/en/com/2004/com2004_0728en01.pdf


                             KOMISJA
                             EUROPEJSKA

                                                     Bruksela, dnia 26.6.2015 r.
                                                     COM(2015) 311 final

                                                     2015/0137 (NLE)

                                           Wniosek

                                      DECYZJA RADY

       w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich oraz
     tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy ramowej między Unią Europejską i jej
     państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w celu
            uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                              UZASADNIENIE

     1.      KONTEKST WNIOSKU
     Zgodnie z Aktem przystąpienia Republiki Chorwacji, Chorwacja przystąpi do umów
     międzynarodowych podpisanych lub zawartych przez Unię Europejską i jej państwa
     członkowskie poprzez zawarcie protokołu do tych umów.
     Decyzją z dnia 14 września 2012 r.1 Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z
     zainteresowanymi państwami trzecimi w celu zawarcia odnośnych protokołów.
     W dniu 10 maja 2010 r. podpisano Umowę ramową między Unią Europejską i jej państwami
     członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (zwaną dalej „Umową”).
     W wyniku negocjacji z Republiką Korei składa się następujące odrębne wnioski:
             (i)    Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie podpisania i tymczasowego
                    stosowania protokołu do Umowy (zwanego dalej „Protokołem”) w celu
                    uwzględnienia przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej;
             (ii)   Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu, którą Rada
                    przyjmie w odpowiednim czasie po podpisaniu Protokołu.

     2.      WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ
             OCENY SKUTKÓW
     Negocjacje z Republiką Korei zakończono pomyślnie parafowaniem Protokołu. Komisja
     ocenia wyniki negocjacji jako satysfakcjonujące.

     3.      ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
     W Protokole stanowiącym przedmiot wniosku dodaje się Republikę Chorwacji jako
     Umawiającą się Stronę do Umowy i zobowiązuje UE do sporządzenia autentycznej wersji
     Umowy w języku chorwackim, który jest obecnie językiem urzędowym UE.
     Komisja zwraca się do Rady o udzielenie upoważnienia do podpisania w imieniu Unii
     Europejskiej i jej państw członkowskich oraz tymczasowego stosowania Protokołu do
     Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a
     Republiką Korei, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Chorwacji do Unii
     Europejskiej. W odpowiednim czasie po podpisaniu Protokołu Rada rozpatrzy drugi wniosek
     w sprawie zawarcia Protokołu.

     1
            Decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w celu dostosowania umów podpisanych lub
            zawartych przez Unię Europejską lub Unię Europejską i jej państwa członkowskie z państwem trzecim
            lub państwami trzecimi bądź z organizacją międzynarodową lub organizacjami międzynarodowymi, z
            uwagi na przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (dokument Rady 13351/12
            LIMITED).

PL                                                     2                                                        PL
 ---pagebreak---                                                                  2015/0137 (NLE)

                                                      Wniosek

                                                DECYZJA RADY

           w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich oraz
         tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy ramowej między Unią Europejską i jej
         państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w celu
                uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
     uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ustanawiający Unię Europejską,
     w szczególności jego art. 207 i 212 w związku z art. 218 ust. 5,
     uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
     uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

     a także mając na uwadze, co następuje:
     (1)      W dniu 10 maja 2010 r. w Brukseli podpisano Umowę ramową między Unią
              Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z
              drugiej strony2 (zwaną dalej „Umową”).
     (2)      W dniu 1 lipca 2013 r. Republika Chorwacji stała się państwem członkowskim Unii
              Europejskiej.
     (3)      Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia, przystąpienie Chorwacji do Umowy ma
              zostać zatwierdzone w drodze protokołu do Umowy. Przewidziano zastosowanie
              procedury uproszczonej, zgodnie z którą protokół zawierany jest przez Radę,
              stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich oraz przez zainteresowane
              państwa trzecie.
     (4)      W dniu 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z
              zainteresowanymi państwami trzecimi3. Negocjacje z Republiką Korei zakończono
              pomyślnie parafowaniem Protokołu.
     (5)      Artykuł 4 ust 3 Protokołu przewiduje tymczasowe stosowanie Umowy do czasu jej
              wejścia w życie.
     (6)      Protokół powinien zostać podpisany, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym
              terminie, i stosowany tymczasowo,

     2
               Dz.U. L 332 z 19.12.2005, s. 2.
     3
               Decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w celu dostosowania umów podpisanych lub
               zawartych przez Unię Europejską lub Unię Europejską i jej państwa członkowskie z państwem trzecim
               lub państwami trzecimi bądź z organizacją międzynarodową lub organizacjami międzynarodowymi, z
               uwagi na przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (dokument Rady 13351/12
               LIMITED).

PL                                                        3                                                        PL
 ---pagebreak---      PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                                Artykuł 1
     Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich do
     podpisania w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich oraz tymczasowego
     stosowania Protokołu do Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami
     członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony,
     z zastrzeżeniem zawarcia wymienionego Protokołu.
     Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.

                                                Artykuł 2
     Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do
     podpisania Protokołu, z zastrzeżeniem jego zawarcia, osobie/osobom wskazanej/wskazanym
     przez negocjatora protokołu.

                                                Artykuł 3
     Protokół, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie i do czasu jego wejścia w
     życie, stosuje się tymczasowo zgodnie z art. 4 ust. 3 Protokołu.

                                                Artykuł 4
     Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Niniejsza decyzja zostaje
     opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
     Sporządzono w Brukseli dnia r.

                                                 W imieniu Rady
                                                 Przewodniczący

PL                                                  4                                           PL
 ---documentbreak---                              KOMISJA
                             EUROPEJSKA

                                                    Bruksela, dnia 26.6.2015 r.
                                                    COM(2015) 311 final

                                                    ANNEX 1

                                        ZAŁĄCZNIK

                           PROTOKÓŁ DO UMOWY RAMOWEJ
     między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką
     Korei, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do
                                       Unii Europejskiej

                                              do

                               wniosku w sprawie decyzji Rady

       w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich oraz
     tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy ramowej między Unią Europejską i jej
     państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w celu
            uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                             PROTOKÓŁ DO UMOWY RAMOWEJ
      między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką
      Korei, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do
                                        Unii Europejskiej

     KRÓLESTWO BELGII,
     REPUBLIKA BUŁGARII,
     REPUBLIKA CZESKA,
     KRÓLESTWO DANII,
     REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
     REPUBLIKA ESTOŃSKA,
     IRLANDIA,
     REPUBLIKA GRECKA,
     KRÓLESTWO HISZPANII,
     REPUBLIKA FRANCUSKA,
     REPUBLIKA CHORWACJI,
     REPUBLIKA WŁOSKA,
     REPUBLIKA CYPRYJSKA,
     REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
     REPUBLIKA LITEWSKA,
     WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
     WĘGRY,
     MALTA,
     KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
     REPUBLIKA AUSTRII,
     RZECZPOSPOLITA POLSKA,
     REPUBLIKA PORTUGALSKA,
     RUMUNIA,
     REPUBLIKA SŁOWENII,
     REPUBLIKA SŁOWACKA,
     REPUBLIKA FINLANDII,
     KRÓLESTWO SZWECJI,
     ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ

     Umawiające się Strony Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii
     Europejskiej, zwane dalej „państwami członkowskimi”, oraz

PL                                             1                                              PL
 ---pagebreak---      UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
     z jednej strony, oraz

     REPUBLIKA KOREI
     z drugiej strony,

     zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,
     A TAKŻE MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:
     W dniu 10 maja 2010 r. podpisano w Brukseli Umowę ramową między Unią Europejską i jej
     państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (zwaną dalej
     „Umową”).
     W dniu 9 grudnia 2011 r. podpisano w Brukseli Traktat dotyczący przystąpienia Republiki
     Chorwacji do Unii Europejskiej (zwany dalej „Traktatem o przystąpieniu”).
     Republika Chorwacji powinna przystąpić do Umowy poprzez zawarcie Protokołu do Umowy
     przez Radę Unii Europejskiej w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich z
     jednej strony, oraz Republikę Korei, z drugiej strony,

     UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

     Artykuł 1
     Republika Chorwacji niniejszym przystępuje jako Strona do Umowy ramowej między Unią
     Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej
     strony.

     Artykuł 2
     W odpowiednim czasie po parafowaniu niniejszego Protokołu Unia przekazuje państwom
     członkowskim oraz Republice Korei chorwacką wersję językową Umowy. Z zastrzeżeniem
     wejścia w życie niniejszego Protokołu, wersja językowa, o której mowa w zdaniu pierwszym
     niniejszego artykułu, stanie się wersją autentyczną na tych samych warunkach, co pierwotne
     wersje językowe Umowy.

     Artykuł 3
     Niniejszy Protokół stanowi integralną część Umowy.

     Artykuł 4
     1. Umawiające się Strony zatwierdzają niniejszy Protokół zgodnie ze swoimi wewnętrznymi
     procedurami. Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu procedur
     niezbędnych do tego celu.
     2. Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego
     po miesiącu, w którym wszystkie Umawiające się Strony powiadomiły się nawzajem o
     zakończeniu procedur niezbędnych w tym celu.

PL                                               2                                                PL
 ---pagebreak---      3. Z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie oraz do czasu jego wejścia w życie
     Protokół stosuje się tymczasowo od dnia jego podpisania.

     Artykuł 5
     Niniejszy Protokół sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim,
     bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim,
     hiszpańskim, irlandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim,
     polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i
     włoskim oraz języku urzędowym Korei, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo
     autentyczny.

     W DOWÓD CZEGO, niżej podpisani Pełnomocnicy, należycie w tym celu umocowani,
     podpisali niniejszy Protokół.

     Sporządzono w […] dnia […] r.

     W IMIENIU UNII EUROPEJSKIEJ I JEJ PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

     W IMIENIU REPUBLIKI KOREI

PL                                               3                                                PL