               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.4.2020
            COM(2020) 137 final
            2020/0053(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca decyzję Rady 2003/17/WE w odniesieniu do równoważności przeprowadzanych na Ukrainie inspekcji polowych upraw nasiennych zbożowych roślin uprawnych i w sprawie równoważności materiału siewnego roślin zbożowych wyprodukowanego na Ukrainie

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Decyzją Rady 2003/17/WE uznano równoważność niektórych państw trzecich w odniesieniu do inspekcji polowych i produkcji materiału siewnego niektórych gatunków, prowadzonych zgodnie z dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE i 2002/57/WE. Krajowe przepisy dotyczące materiału siewnego zebranego i skontrolowanego w tych państwach dają takie same gwarancje w odniesieniu do charakterystyki materiału siewnego, organizacji jego badań, zapewniania identyfikacji materiału siewnego oraz jego znakowania i kontroli jak przepisy mające zastosowanie do materiału siewnego zebranego i skontrolowanego w Unii Europejskiej. Ukraina nie znajduje się wśród tych państw trzecich, zatem przywóz do Unii Europejskiej materiału siewnego roślin zbożowych zebranego w tym państwie nie jest obecnie możliwy.

               Ukraina przedłożyła Komisji wniosek o objęcie ukraińskiego materiału siewnego roślin zbożowych decyzją Rady 2003/17/WE jako równoważnego.

               W odpowiedzi na ten wniosek Komisja przeprowadziła analizę obowiązującego prawodawstwa Ukrainy oraz audyt inspekcji polowych i systemu certyfikacji materiału siewnego roślin zbożowych na Ukrainie. Stwierdzono, że system i jego wymogi są równoważne z systemem i wymogami unijnymi oraz dają taką samą pewność jak system unijny.

               W związku z tym ukraiński materiał siewny należy uznać, w drodze decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady, za równoważny z materiałem siewnym roślin zbożowych zebranym, wyprodukowanym i skontrolowanym w Unii Europejskiej.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Niniejszy wniosek jest technicznym wdrożeniem istniejących wymogów, a zatem jest zgodny z obowiązującymi przepisami dotyczącymi polityki w dziedzinie obrotu materiałem siewnym.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Niniejszy wniosek jest zgodny z celami układu o stowarzyszeniu między UE a Ukrainą, ponieważ pobudzi handel materiałem siewnym zgodnym z przepisami UE.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Podstawą prawną niniejszego aktu jest art. 43 ust. 2 TFUE, który upoważnia Parlament Europejski i Radę do ustanowienia przepisów niezbędnych do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Wymogi dotyczące materiału siewnego są regulowane na poziomie Unii. Aby zagwarantować swobodny przepływ materiału siewnego na jednolitym rynku, konieczne jest podjęcie działań na szczeblu Unii.

               •Proporcjonalność

                  Jest to jedyna możliwa forma działania Unii na rzecz osiągnięcia zamierzonego celu.

               •Wybór instrumentu

                  Instrument prawny jest przewidziany w podstawie prawnej, którą jest art. 43 ust. 2 TFUE.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Państwa członkowskie otrzymały informacje za pośrednictwem Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, w którym przeprowadzono odpowiednie konsultacje. Odrębne konsultacje nie były konieczne, ponieważ inicjatywa dotyczy wyłącznie technicznego wdrożenia istniejących przepisów i w przeszłości nie przeprowadzano odrębnych konsultacji w ramach podobnych inicjatyw. Ukraina zgłosiła uwagi do projektu sprawozdania z audytu, w którym nie stwierdzono istotnych kontrowersji.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Komisja w kontakcie z Ukrainą przeprowadziła analizę legislacyjną, a służby Komisji przeprowadziły kontrolę na Ukrainie. Komisja sporządziła sprawozdanie, w którym przedstawiła niezbędne dane uzasadniające niniejszą inicjatywę.

               •Ocena skutków

                  Niniejszy akt jest decyzją o charakterze czysto technicznym, wdrażającą obowiązujące przepisy, w związku z czym ocena skutków nie jest wymagana.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Niniejszy wniosek nie jest związany z REFIT. Wniosek pobudzi wymianę handlową między Ukrainą a UE. Poprzez inwestycje w zdolność produkcji nasion na Ukrainie przedsiębiorstwa mające siedzibę w UE starają się dywersyfikować swoje obszary produkcji w całej Europie, aby zmniejszyć ryzyko, jakie wiąże się z produkcją tylko w jednej strefie klimatycznej. Równoważność przyczyniłaby się zatem do utrzymania stałej podaży wysokiej jakości materiału siewnego w UE. Ponadto europejskie przedsiębiorstwa z sektora nasiennictwa poszukują nowych możliwości, które zapewnia uznanie równoważności z normami UE. Wniosek nie ma wpływu na koszty przestrzegania przepisów ponoszone przez operatorów. „Kontrola cyfrowa” nie ma zastosowania do niniejszego wniosku.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Brak.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Nie dotyczy

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Pojedynczy przepis materialny we wniosku dodaje Ukrainę do wykazu krajów, w odniesieniu do których uznano równoważność inspekcji polowych upraw nasiennych roślin zbożowych oraz równoważność produkowanego materiału siewnego.

               2020/0053 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca decyzję Rady 2003/17/WE w odniesieniu do równoważności przeprowadzanych na Ukrainie inspekcji polowych upraw nasiennych zbożowych roślin uprawnych i w sprawie równoważności materiału siewnego roślin zbożowych wyprodukowanego na Ukrainie

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  1
               ,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzja Rady 2003/17/WE
                  2
                przewiduje, że pod pewnymi warunkami inspekcje polowe przeprowadzane w odniesieniu do określonych upraw nasiennych roślin uprawnych w państwach trzecich wymienionych w wykazie uznaje się za równoważne z inspekcjami polowymi przeprowadzanymi zgodnie z prawem Unii, oraz że pod pewnymi warunkami materiał siewny niektórych gatunków roślin zbożowych produkowany w tych państwach uznaje się za równoważny z materiałem siewnym produkowanym zgodnie z prawem Unii.

               (2)Ukraina złożyła wniosek o uznanie przez Komisję równoważności swojego systemu inspekcji polowych materiału siewnego roślin zbożowych oraz równoważności materiału siewnego roślin zbożowych wyprodukowanego i certyfikowanego na Ukrainie.

               (3)Komisja przeanalizowała odpowiednie prawodawstwo Ukrainy i w oparciu o przeprowadzony w 2015 r. audyt dotyczący systemu urzędowych kontroli i certyfikacji materiału siewnego roślin zbożowych na Ukrainie oraz równoważności tego systemu z wymogami Unii opublikowała swoje ustalenia w sprawozdaniu zatytułowanym „Sprawozdanie końcowe z audytu przeprowadzonego na Ukrainie w dniach 26 maja 2015 r. – 4 czerwca 2015 r. w celu oceny systemu urzędowych kontroli i certyfikacji materiału siewnego roślin zbożowych i ich równoważności z wymogami Unii Europejskiej”.

               (4)W wyniku powyższego audytu stwierdzono, że inspekcje polowe upraw nasiennych roślin uprawnych oraz pobieranie próbek, badania i urzędowe badania pokontrolne materiału siewnego roślin zbożowych są wykonywane właściwie i spełniają warunki załącznika II do decyzji 2003/17/WE oraz odpowiednie wymogi dyrektywy 66/402/EWG. Ponadto stwierdzono, że organy krajowe odpowiedzialne za wdrażanie certyfikacji materiału siewnego na Ukrainie są kompetentne i funkcjonują w odpowiedni sposób.

               (5)W związku z tym należy uznać równoważność przeprowadzanych na Ukrainie inspekcji polowych materiału siewnego roślin zbożowych oraz równoważność materiału siewnego roślin zbożowych produkowanego na Ukrainie i urzędowo certyfikowanego przez organy tego państwa.

               (6)Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/17/WE,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1
               Zmiany w decyzji 2003/17/WE

               W załączniku I do decyzji 2003/17/WE wprowadza się następujące zmiany:

               a)w tabeli między pozycjami „TR” a „US” dodaje się następującą pozycję:

                        „UA

                        Ministry of Agrarian Policy and Food of Ukraine

                        Khreshchatyk str., 24, 01001, KYIV

                        66/402/EWG”

               b)w przypisie do powyższej tabeli między pozycjami „TR – Turcja” a „US – Stany Zjednoczone” dodaje się następujące wyrazy :

               „UA – Ukraina,”.

               Artykuł 2
               Wejście w życie

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3
               Adresaci

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. C , , s. .

                     (2)

                        Decyzja Rady 2003/17/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich (Dz.U. L 8 z 14.1.2003, s. 10).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 15.5.2020
            COM(2020) 195 final
            2020/0079(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, które należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w sprawie przyjęcia decyzji o zmianie tej umowy

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Komisja występuje z wnioskiem, aby Rada ustaliła stanowisko, które należy zająć w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”) w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu o zmianie tej umowy.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej

               Umowa o wystąpieniu określa zasady uporządkowanego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii i Euratomu. Umowa o wystąpieniu weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r.

               2.2.Wspólny Komitet

               Wspólny Komitet ustanowiony na podstawie art. 164 ust. 1 umowy o wystąpieniu składa się z przedstawicieli Unii i Zjednoczonego Królestwa. Współprzewodniczą mu Unia i Zjednoczone Królestwo W załączniku VIII do umowy o wystąpieniu określono regulamin Wspólnego Komitetu. Wspólny Komitet zbiera się co najmniej raz w roku lub na wniosek Unii lub Zjednoczonego Królestwa i określa swój harmonogram posiedzeń i porządek obrad za obopólną zgodą.

               Zadania Wspólnego Komitetu są określone w art. 164 umowy o wystąpieniu i obejmują przede wszystkim:

               ·nadzorowanie wdrożenia i stosowania umowy, bezpośrednio lub za pośrednictwem podlegających mu specjalnych komitetów;

               ·przyjmowanie decyzji i formułowanie zaleceń, w tym zmian w umowie w przypadkach w niej przewidzianych;

               ·zapobieganie problemom i rozwiązywanie sporów, które mogą powstać w związku z wykładnią i stosowaniem umowy.

               2.3.Planowana decyzja Wspólnego Komitetu

               Wspólny Komitet może przyjmować decyzje zmieniające umowę o wystąpieniu na podstawie art. 164 ust. 5 lit. d) umowy, by poprawić błędy, uzupełnić brakujące informacje lub skorygować inne niedociągnięcia, lub zaradzić takim sytuacjom nieprzewidzianym w chwili podpisywania umowy o wystąpieniu, z zastrzeżeniem, że takie zmiany nie zmieniają istotnych elementów umowy.

               Planowana decyzja służy uzupełnieniu brakujących informacji i skorygowaniu niedociągnięć, które nie zmieniają istotnych elementów umowy o wystąpieniu.

               Planowana decyzja będzie wiążąca dla Stron zgodnie z art. 166 ust. 2 umowy o wystąpieniu. Zgodnie z postanowieniem 9 regulaminu w decyzjach przyjętych przez Wspólny Komitet określa się dzień, w którym stają się one skuteczne.

               3.Stanowisko, które należy zająć w imieniu Unii

               3.1.Część piąta dotycząca postanowień finansowych

               Umowa o wystąpieniu weszła w życie później, niż początkowo przewidywano, z powodu kilkakrotnego przedłużania statusu Zjednoczonego Królestwa jako państwa członkowskiego Unii; część piąta dotycząca postanowień finansowych wymaga zatem kilku dostosowań technicznych.

               3.1.1.Art. 135 dotyczy wkładu Zjednoczonego Królestwa do budżetów Unii i jego udziału w wykonaniu tych budżetów Artykuł ten ma na celu zagwarantowanie wnoszenia przez Zjednoczone Królestwo zwykłego wkładu do budżetów Unii i udziału Zjednoczonego Królestwa w wykonaniu tych budżetów od dnia wystąpienia aż do końca okresu przejściowego. Ponieważ dzień wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii przypadł na 31 stycznia 2020 r., w celu zachowania pewności prawa należy usunąć odniesienie do roku 2019 w tytule art. 135 oraz w art. 135 ust. 1 umowy.

               3.1.2.Art. 137 dotyczy udziału Zjednoczonego Królestwa we wdrażaniu programów i działań Unii od dnia wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii do końca okresu przejściowego. Ponieważ dzień wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii przypadł na 31 stycznia 2020 r., w celu zachowania pewności prawa należy usunąć odniesienie do roku 2019 w tytule art. 137 oraz w art. 137 ust. 1 umowy.

               3.1.3.Art. 143 dotyczy warunkowych zobowiązań finansowych związanych z pożyczkami na pomoc finansową, EFIS, EFZR oraz z upoważnieniem EBI do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich. Zawiera on kilka obowiązków sprawozdawczych Unii, dla których sprawozdawczy dzień odniesienia już minął. Pierwszą datą jest dzień 31 lipca 2019 r., w którym Unia miała przekazać pierwsze sprawozdanie na temat stanu operacji finansowych zrealizowanych na podstawie art. 143 na dzień wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii. Ponieważ dzień wystąpienia przypadł na 31 stycznia 2020 r., należy zmienić art. 143 ust. 1, tak aby termin przekazania pierwszego sprawozdania przypadał na dzień 31 lipca 2020 r. Należy również usunąć odniesienia do roku 2019 r. w pozostałej części tego ustępu.

               3.1.4.Art. 144 dotyczy instrumentów finansowych objętych wykonaniem pośrednim lub bezpośrednim finansowanych z programów WRF na lata 2014–2020 lub finansowanych w ramach wcześniejszych perspektyw finansowych. Zawiera on odniesienie do pierwszego sprawozdania obrazującego stan operacji finansowych, o których mowa w art. 143, oraz terminu jego przekazania. Należy zatem zmienić odniesienie do tego terminu w art. 144 ust. 1.

               3.1.5.Art. 150 dotyczy ciągłości odpowiedzialności Zjednoczonego Królestwa oraz zwrotu opłaconego kapitału w ramach Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) w dwunastu transzach. Zawiera on termin wypłaty pierwszej transzy w ramach zwrotu przez EBI na rzecz Zjednoczonego Królestwa jego udziału w kapitale opłaconym (15 grudnia 2019 r.), tak aby można było rozpocząć spłatę na koniec roku, w którym miało miejsce wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii. Ponieważ dzień wystąpienia przypadł na 31 stycznia 2020 r., należy zmienić odniesienie do tego terminu. Po przedyskutowaniu tej kwestii z EBI zaproponowano wyznaczenie terminu wypłaty pierwszej transzy na 2020 r., a konkretnie na dzień 15 października 2020 r. Zważywszy, że spłata rozpoczyna się o rok później, należy także zmienić termin wypłaty ostatniej transzy na dzień 15 października 2031 r. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 150 ust. 4.

               W art. 150 przewidziano również, że dnia 31 lipca 2019 r. EBI poinformuje Zjednoczone Królestwo o jego ekspozycji wynikającej z operacji finansowych EBI. Ponieważ dzień wystąpienia przypadł na 31 stycznia 2020 r., należy zmienić w ust. 8 termin tego powiadomienia na ten sam dzień, ale o rok później, czyli na 31 lipca 2020 r.

               W art. 150 nałożono na EBI obowiązek informowania co roku, do czasu wygaśnięcia odpowiedzialności Zjednoczonego Królestwa na podstawie tego artykułu, o pozostałej ekspozycji Zjednoczonego Królestwa wynikającej z operacji finansowych EBI. Datą podaną obecnie w umowie jest 31 marca każdego roku, począwszy od 2020 r. Ponieważ dzień wystąpienia przypadł na 31 stycznia 2020 r., pierwsza informacja o pozostałej ekspozycji będzie dotyczyła stanu na dzień 31 grudnia 2020 r.; pierwsze powiadomienie powinno zatem zostać przekazane dnia 31 marca 2021 r. Należy zmienić odpowiednio art. 150 ust. 8 akapit drugi.

               3.1.6.Art. 145 dotyczy zwrotu udziału Zjednoczonego Królestwa w aktywach netto Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS). Dochód z tych aktywów zostaje przekazany Funduszowi Badawczemu Węgla i Stali (FBWiS), który finansuje projekty badawcze w dziedzinie węgla i stali. Projekty te nie stanowią części WRF i mają odrębną podstawę prawną w Protokole nr 37 do Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS oraz w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali. Wynika stąd, że dotacje związane z tymi projektami nie są objęte art. 137 i 138 umowy o wystąpieniu i w związku z tym nie przewidziano żadnych postanowień w odniesieniu do takich bieżących dotacji przyznanych beneficjentom w Zjednoczonym Królestwie przed końcem okresu przejściowego.

               Należy zatem zmienić umowę o wystąpieniu, aby uzupełnić tę lukę prawną. Proponuje się, aby zasady dotyczące dotacji przyznanych w ramach FBWiS były takie same, jak w przypadku dotacji finansowanych w ramach WRF. Oznacza to, że umowy o udzielenie dotacji w ramach FBWiS podpisane z beneficjentami w Zjednoczonym Królestwie przed końcem okresu przejściowego powinny być uznawane do czasu ich zakończenia. Podejście to jest również zgodne z zasadami finansowania FBWiS, wedle których zobowiązania zaciągnięte w roku N są finansowane z dochodów z aktywów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali z roku N-2 (innymi słowy, w 2020 r. projekty są finansowane z dochodów z 2018 r.). Odpowiednio do reguły dotyczącej WRF oraz uwzględniając zwrot aktywów na rzecz Zjednoczonego Królestwa od dnia 30 czerwca 2021 r., proponuje się dodanie daty granicznej podpisania umów o udzielenie dotacji, przypadającej na koniec okresu przejściowego. W art. 145 umowy należy dodać akapit trzeci, w którym zostanie to odzwierciedlone.

               3.2.Załącznik 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej

               Protokół w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej został wprowadzony w celu uwzględnienia wyjątkowych okoliczności zaistniałych na wyspie Irlandii w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii. Zawiera on postanowienia, które pozwolą uniknąć twardej granicy pomiędzy Irlandią i Irlandią Północną, a także przewiduje dostosowanie Irlandii Północnej do ograniczonego zestawu przepisów powiązanych z unijnym jednolitym rynkiem towarów. Załącznik 2 do protokołu zawiera wykaz przepisów prawa Unii, o których mowa jest w art. 5 ust. 4 protokołu, a które mają w tym kontekście zastosowanie do Irlandii Północnej. W załączniku tym nie wymieniono przez niedopatrzenie ośmiu aktów prawnych, które mają zasadnicze znaczenie dla stosowania reguł rynku wewnętrznego dotyczących towarów w odniesieniu do Irlandii Północnej. Również przez niedopatrzenie, nie uwzględniono w nim także trzech not, które są niezbędne do szczegółowego określenia zakresu stosowania niektórych szczególnych aktów prawnych wymienionych w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

               3.2.1.Dyrektywa (UE) 2019/904 w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko
                  1

               Dyrektywa (UE) 2019/904 propaguje podejścia wspomagające gospodarkę o obiegu zamkniętym, które dają pierwszeństwo zrównoważonym i nietoksycznym produktom wielokrotnego użytku i systemom ponownego użycia przed produktami jednorazowego użytku, co ma na celu zmniejszenie ilości generowanych odpadów. Dyrektywa ta uzupełnia dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, uwzględnioną już w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej. Stosowanie obu tych aktów na terytorium Irlandii Północnej jest konieczne, aby uniknąć stosowania różnych podejść do odpadów – na przykład w kwestii wymogów w zakresie etykietowania – oraz zagwarantować, aby produkty wprowadzane na rynek w Irlandii Północnej mogły być bezpiecznie i zgodnie z prawem przewożone przez granicę do Irlandii i pozostałej części jednolitego rynku.

               W świetle powyższego i w celu zachowania integralności rynku wewnętrznego w odniesieniu do opakowań i odpadów opakowaniowych proponuje się włączenie dyrektywy (UE) 2019/904 do wykazu przepisów prawa Unii, które mają zastosowanie do Irlandii Północnej, zawartych w sekcji „Odpady” w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

               3.2.2.Dyrektywa 2011/91/UE w sprawie oznaczeń lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy
                  2

               Dyrektywa 2011/91/UE określa przepisy o charakterze ogólnym i horyzontalnym w celu zarządzania wspólnym systemem identyfikacji partii towaru. Ustanawia ona powszechny obowiązek wskazywania partii towaru, określa wyjątki od tego obowiązku, nakłada odpowiedzialność za wypełnienie tego obowiązku na określone podmioty, a także zawiera specyfikacje co do treści oznaczenia oraz jego umiejscowienia na środkach spożywczych.

               Oznaczenie partii towaru jest użytecznym źródłem informacji w przypadku, kiedy środki spożywcze stają się przedmiotem sporu lub stanowią źródło zagrożenia dla zdrowia konsumentów. Ułatwia ono podmiotom prowadzącym przedsiębiorstwa spożywcze zarządzanie wycofaniem niebezpiecznych środków spożywczych z rynku, zarówno jeśli chodzi o szybką identyfikację niebezpiecznej partii towaru, jak też o jej bezzwłoczne usunięcie z rynku. Jest to niezbędne narzędzie dla organów krajowych zajmujących się dochodzeniem w przypadku fałszowania żywności.

               Mimo że na szczeblu międzynarodowym istnieje powszechny obowiązek zamieszczania oznaczenia wyprodukowanej lub opakowanej partii produktów spożywczych w opakowaniach jednostkowych (Norma ogólna dotycząca znakowania żywności pakowanej określona w Kodeksie Żywnościowym), dyrektywa określa wspólne wymogi szczegółowe, które wykraczają poza zakres tego obowiązku. Ponadto środki spożywcze przywożone do Unii Europejskiej z państw trzecich – aby mogły być zgodnie z prawem wprowadzane do obrotu w Unii – muszą spełniać wymogi w zakresie identyfikowalności określone w prawodawstwie unijnym.

               Dyrektywa 2011/91/UE uzupełnia wreszcie obowiązki określone w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności – już uwzględnionym w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

               W świetle powyższego i w celu zachowania integralności rynku wewnętrznego, a także zdrowia i bezpieczeństwa unijnych obywateli proponuje się włączenie dyrektywy 2011/91/UE do wykazu przepisów prawa Unii, które mają zastosowanie do Irlandii Północnej, zawartych w sekcji „Żywność – ogólne” w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

               3.2.3.Dyrektywa Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych
                  3

               Dyrektywa 66/401/EWG określa reguły obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych w Unii. Zawiera ona wymogi dotyczące tożsamości, zdrowia i jakości oraz certyfikacji tego materiału siewnego, których spełnienie jest warunkiem wprowadzania takiego materiału do obrotu w Unii.

               W świetle powyższego i w celu zachowania zasad wprowadzania materiału siewnego roślin pastewnych do obrotu w Unii proponuje się włączenie dyrektywy 66/401/EWG do wykazu przepisów prawa Unii, które mają zastosowanie do Irlandii Północnej, zawartych w sekcji „Materiał rozmnożeniowy roślin” w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

               3.2.4.Dyrektywa Rady 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych
                  4

               Dyrektywa 98/56/WE określa reguły obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych w Unii. Zawiera ona wymogi dotyczące jakości i zdrowia tego materiału, których spełnienie jest warunkiem jego wprowadzania do obrotu w Unii.

               W świetle powyższego i w celu zachowania zasad wprowadzania materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych do obrotu w Unii proponuje się włączenie dyrektywy 98/56/WE do wykazu przepisów prawa Unii, które mają zastosowanie do Irlandii Północnej, zawartych w sekcji „Materiał rozmnożeniowy roślin” w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

               3.2.5.Dyrektywa Rady 2008/72/WE z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona
                  5

               Dyrektywa Rady 2008/72/WE określa reguły obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw w Unii. Zawiera ona wymogi dotyczące tożsamości, zdrowia i jakości tego materiału oraz jego kontroli, których spełnienie jest warunkiem wprowadzania tego materiału do obrotu w Unii.

               W świetle powyższego i w celu zachowania zasad wprowadzania materiału rozmnożeniowego oraz nasadzeniowego warzyw do obrotu w Unii proponuje się włączenie dyrektywy 2008/72/WE do wykazu przepisów prawa Unii, które mają zastosowanie do Irlandii Północnej, zawartych w sekcji „Materiał rozmnożeniowy roślin” w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

               3.2.6.Rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami trzecimi
                  6

               Rozporządzenie (WE) nr 111/2005 wdraża Konwencję Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, przyjętą w Wiedniu dnia 19 grudnia 1988 r., której Wspólnota jest jedną ze stron. Rozporządzenie (WE) nr 111/2005 ma w szczególności na celu wdrożenie do prawa Unii art. 12 konwencji przez określenie wspólnotowych przepisów dotyczących handlu substancjami często wykorzystywanymi do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych oraz przez ustanowienie systemu nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami trzecimi.

               Dodatkowo rozporządzenie (WE) nr 111/2005 jest nierozerwalnie związane z rozporządzeniem (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prekursorów narkotykowych, które jest uwzględnione w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej: tylko oba te instrumenty łącznie zapewniają spójny i kompleksowy system kontroli prekursorów narkotykowych. Stosowanie rozporządzenia (WE) nr 273/2004 w odosobnieniu, jak to wynika obecnie z Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej, doprowadziłoby do powstania luki w systemie kontroli nad prekursorami narkotykowymi ze względu na brak nadzorowania i kontroli nad przywozem, tranzytem i wywozem prekursorów narkotykowych w Irlandii Północnej, która stałaby się wówczas atrakcyjnym regionem dla nielegalnego wytwarzania narkotyków. Co więcej, ze względu na brak twardej granicy między Irlandią Północną a Republiką Irlandii prekursory narkotykowe przewożone przez Irlandię Północną mogłyby łatwo trafiać do Republiki Irlandii (a stamtąd do pozostałych części UE), gdzie mogłyby być wykorzystywane do nielegalnego wytwarzania narkotyków.

               W świetle powyższego i w celu zachowania systemu kontroli nad prekursorami narkotykowymi w Unii proponuje się włączenie rozporządzenia (WE) nr 111/2005 do wykazu przepisów prawa Unii, które mają zastosowanie do Irlandii Północnej, zawartych w sekcji „Chemikalia i produkty powiązane” w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

               3.2.7.Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/880 w sprawie wprowadzania i przywozu dóbr kultury
                  7

               Rozporządzenie (UE) 2019/880 ma na celu ochronę dziedzictwa kulturowego ludzkości, a także zapobieganie nielegalnemu handlowi dobrami kultury pochodzącymi spoza UE, w szczególności gdy taki handel może przyczyniać się do finansowania terroryzmu. W tym celu rozporządzenie zakazuje wszelkiego wprowadzania do Unii dóbr kultury, które zostały nielegalnie wywiezione z państwa trzeciego. Taki ogólny zakaz będzie miał zastosowanie od dnia 28 grudnia 2020 r. Rozporządzenie ustanawia również systematyczne kontrole dóbr kultury spoza UE w ich przywozie do Unii. Zważywszy że system kontroli dokumentów – pozwoleń na przywóz i oświadczeń importerów – oparty jest na centralnym systemie elektronicznym, rozporządzenie zacznie obowiązywać, gdy system informatyczny osiągnie pełną operacyjność, a najpóźniej od dnia 28 czerwca 2025 r.

               Jeżeli rozporządzenie (UE) 2019/880 nie zostanie uwzględnione w wykazie przepisów prawa Unii mających zastosowanie do Irlandii Północnej, dobra kultury zagrabione lub skradzione w państwach trzecich, w tym w Zjednoczonym Królestwie, będą mogły trafiać na unijny rynek wewnętrzny przez Irlandię Północną, ponieważ nie będzie twardej granicy z Irlandią, a zatem nie będą tam też prowadzone kontrole przez funkcjonariuszy służb celnych ani inne organy ścigania. Będzie to z pewnością wykorzystywane przez nieuczciwe podmioty w celu obejścia kontroli unijnych przy przywozie i sprawi, że rozporządzenie stanie się nieskuteczne.

               W świetle powyższego i w celu zachowania integralności rynku wewnętrznego w odniesieniu do przywozu dóbr kultury proponuje się włączenie rozporządzenia (UE) 2019/880 do wykazu przepisów prawa Unii, które mają zastosowanie do Irlandii Północnej, zawartych w sekcji „Inne” w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

               3.2.8.Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/287 wprowadzające dwustronne klauzule ochronne oraz inne mechanizmy umożliwiające tymczasowe wycofanie preferencji przewidzianych w niektórych umowach handlowych zawartych między Unią Europejską a państwami trzecimi
                  8

               Rozporządzenie (UE) 2019/287 ustanawia przepisy odnoszące się do wdrażania dwustronnych klauzul ochronnych oraz innych mechanizmów umożliwiających tymczasowe wycofanie preferencji taryfowych lub innego preferencyjnego traktowania, przewidzianych w umowach handlowych zawartych między Unią a państwami trzecimi. Rozporządzenie to stosuje się w szczególności do najnowszych umów handlowych zawartych przez Unię m.in. z Japonią i Singapurem.

               Załącznik 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej zawiera wykaz wszystkich unijnych rozporządzeń w sprawie dwustronnych środków ochronnych. Rozporządzenie (UE) 2019/287 nie obowiązywało jeszcze w chwili sporządzenia wykazu w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

               W świetle powyższego, aby zapewnić stosowanie wszystkich unijnych środków polityki handlowej do towarów wwożonych do Irlandii Północnej, które mogą następnie zostać przewiezione do Unii Europejskiej, proponuje się włączenie rozporządzenia (UE) 2019/287 do wykazu przepisów prawa Unii, które mają zastosowanie do Irlandii Północnej, zawartych w sekcji „Rozporządzenia dotyczące dwustronnych środków ochronnych” w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

               3.2.9.Nota wyjaśniająca zakres stosowania rozporządzenia (UE) 978/2012
                  9

               Rozporządzenie (UE) 978/2012 wprowadza unijny ogólny system preferencji taryfowych (GSP). W celu zagwarantowania należytego funkcjonowania i integralności unijnego GSP oraz Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej powinno być wyłączone z niektórych elementów zakresu stosowania tego aktu prawnego.

               W związku z powyższym proponuje się dodanie noty do sekcji „4. Ogólne aspekty związane z handlem” w tiret dotyczącym rozporządzenia (UE) nr 978/2012, zgodnie z którą bez uszczerbku dla faktu, że preferencje taryfowe dla kwalifikujących się krajów zgodnie z unijnym GSP mają zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej:

               –odniesień do „państwa członkowskiego” w art. 9 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) oraz w rozdziale VI [Przepisy dotyczące środków ochronnych i nadzoru] w rozporządzeniu (UE) nr 978/2012 nie należy rozumieć jako obejmujących Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej;

               –odniesień do „rynku Unii” w art. 2 lit. k) i rozdziale VI [Przepisy dotyczące środków ochronnych i nadzoru] w rozporządzeniu (UE) nr 978/2012 nie należy rozumieć jako obejmujących rynek Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej; oraz

               –odniesień do „unijnych producentów” i „przemysłu Unii” w rozporządzeniu (UE) nr 978/2012 nie należy rozumieć jako obejmujących, odpowiednio, producentów i przemysł Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej.

               3.2.10.Nota wyjaśniająca zakres stosowania rozporządzeń podstawowych i środków UE w dziedzinie ochrony handlu

               Unijne rozporządzenia podstawowe w dziedzinie ochrony handlu są uwzględnione w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej. W celu zapewnienia należytego funkcjonowania i integralności unijnych rozporządzeń podstawowych w dziedzinie ochrony handlu oraz Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej należy doprecyzować zakres stosowania niektórych aktów prawnych w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej.

               W związku z powyższym proponuje się dodanie noty w sekcji „5. Instrumenty ochrony handlu”, zgodnie z którą bez uszczerbku dla faktu, że unijne środki ochrony handlu mają zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej, odniesień do „państw członkowskich” lub „Unii” w rozporządzeniach (UE) 2016/1036, (UE) 2016/1037, (UE) 2015/478 oraz (UE) 2015/755 nie należy rozumieć jako obejmujących Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej. Ponadto importerzy, którzy uiścili unijne cła antydumpingowe lub wyrównawcze od przywozu towarów, które przeszły odprawę celną w Irlandii Północnej, mogą zwracać się o zwrot takich ceł wyłącznie na podstawie, odpowiednio, art. 11 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2016/1036 lub art. 21 rozporządzenia (UE) 2016/1037.

               3.2.11.Nota wyjaśniająca zakres stosowania unijnych dwustronnych środków ochronnych

               Unijne rozporządzenia dotyczące dwustronnych środków ochronnych są uwzględnione w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej. W celu zapewnienia należytego funkcjonowania i integralności rozporządzeń unijnych oraz Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej należy doprecyzować zakres stosowania niektórych aktów prawnych w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej.

               Bez uszczerbku dla faktu, że unijne dwustronne środki ochronne mają zastosowanie w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej, odniesień do „państw członkowskich” lub „Unii” w rozporządzeniach wymienionych w sekcji 6 „Rozporządzenia dotyczące dwustronnych środków ochronnych” nie należy rozumieć jako obejmujących Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej.

               3.3.Załącznik I do umowy o wystąpieniu dotyczący koordynacji zabezpieczenia społecznego

               Część I w załączniku I do umowy o wystąpieniu zawiera decyzje i zalecenia Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego wymagające należytego uwzględnienia przez Unię i Zjednoczone Królestwo przy stosowaniu zasad koordynacji zabezpieczenia społecznego (zob. art. 31 umowy o wystąpieniu).

               Dnia 19 grudnia 2018 r. Komisja Administracyjna ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego zatwierdziła decyzję nr F3
                  10
                w sprawie wykładni art. 68 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 dotyczącego metody obliczania dodatku dyferencyjnego. Decyzja ta obowiązuje od dnia 16 lipca 2019 r.; nie została jednak wymieniona w części I załącznika I i należy ją dodać.

               Dnia 27 czerwca 2019 r. Komisja Administracyjna ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego zatwierdziła decyzję nr E7
                  11
                określającą praktyczne ustalenia dotyczące współpracy i wymiany danych, obowiązującą od dnia 3 lipca 2019 r. do czasu pełnego wdrożenia w państwach członkowskich systemu elektronicznej wymiany informacji dotyczących zabezpieczenia społecznego (EESSI). Decyzja ta nie została jednak wymieniona w załączniku I do umowy o wystąpieniu i należy ją dodać.

               4.Podstawa prawna

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Decyzja, którą Wspólny Komitet ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Zgodnie z art. 166 ust. 2 umowy planowany akt będzie wiążący dla Stron.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               Jedyny cel oraz treść planowanego aktu dotyczą z jednej strony zmiany umowy w celu uzupełnienia brakujących informacji i skorygowania niedociągnięć, bez zmiany jej istotnych elementów, a z drugiej strony zmiany umowy w przypadku wyszczególnionym w jej postanowieniach.

               Podstawą zawarcia umowy był art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.

               W związku z tym i zgodnie z podstawową zasadą stanowiącą, że akt prawny może zostać zmieniony jedynie przez akt tego samego rodzaju, materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.

               4.1.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Decyzja Wspólnego Komitetu zmieni treść umowy o wystąpieniu, po przyjęciu należy ją zatem opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0079 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, które należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w sprawie przyjęcia decyzji o zmianie tej umowy

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 50 ust. 2,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”) została zawarta przez Unię decyzją Rady (UE) 2020/135
                  12
                z dnia 30 stycznia 2020 r. i weszła w życie dnia 1 lutego 2020 r.

               (2)Art. 164 ust. 5 lit. d) umowy o wystąpieniu uprawnia Wspólny Komitet do przyjmowania decyzji zmieniających tę umowę, pod warunkiem że takie zmiany są konieczne, by poprawić błędy, uzupełnić brakujące informacje lub skorygować inne niedociągnięcia, lub zaradzić sytuacjom nieprzewidzianym w chwili podpisywania umowy, oraz z zastrzeżeniem że takie decyzje nie zmieniają istotnych elementów umowy. Na podstawie art. 166 ust. 2 umowy o wystąpieniu decyzje przyjmowane przez Wspólny Komitet są wiążące dla Unii i Zjednoczonego Królestwa; Unia i Zjednoczone Królestwo są zobowiązane wykonywać te decyzje i wywierają one takie same skutki prawne, co umowa o wystąpieniu. Zgodnie z art. 182 umowy o wystąpieniu Protokół w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej stanowi integralną część umowy.

               (3)Niektóre daty wymienione w umowie o wystąpieniu minęły już w chwili jej wejścia w życie i w związku z tym należy je zmienić, dokonując odpowiednich dostosowań, w celu zagwarantowania pewności prawa.

               (4)Art. 145 umowy o wystąpieniu nie zawiera postanowień, które regulowałyby kwestię dotacji przyznanych z Funduszu Badawczego Węgla i Stali beneficjentom w Zjednoczonym Królestwie przed zakończeniem okresu przejściowego, i w związku z tym należy uzupełnić jego treść w tym zakresie, aby zagwarantować pewność prawa w odniesieniu do bieżących dotacji.

               (5)Wskutek niedopatrzenia, dwie decyzje Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego nie zostały wymienione w części I załącznika I do umowy o wystąpieniu, zaś osiem aktów prawnych mających istotne znaczenie dla stosowania reguł rynku wewnętrznego dotyczących towarów w odniesieniu do Irlandii Północnej nie zostało wymienionych w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej. Należy zatem dodać odnośne decyzje i akty prawne do wymienionych załączników. Ponadto niezbędne są trzy noty szczegółowo określające zakres stosowania niektórych szczególnych aktów prawnych wymienionych w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej. Odnośne noty należy zatem dodać do załącznika 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

               (6)Wspólny Komitet powinien przyjąć decyzję na podstawie art. 164 ust. 5 lit. d) umowy o wystąpieniu w celu uzupełnienia tych brakujących informacji i skorygowania niedociągnięć.

               (7)Należy zatem określić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które należy zająć w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego umową o wystąpieniu w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu podejmowanej zgodnie z art. 164 ust. 5 lit d) tej umowy, przewiduje wprowadzenie w umowie o wystąpieniu następujących zmian:

               1)w art. 135, w tytule słowa „budżetów Unii w latach 2019 i 2020” zastępuje się słowami „budżetu Unii w roku 2020”, a w ust. 1 słowa „latach 2019 i” zastępuje się słowem „roku”;

               2)w art. 137, w tytule i w ust. 1 akapit pierwszy słowa „latach 2019 i” zastępuje się słowem „roku”;

               3)w art. 143 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

               a)w akapicie drugim słowa „31 lipca 2019 r.” zastępuje się słowami „31 lipca 2020 r.”;

               b)akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

               „W skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych Unii za rok 2020 płatności realizowane z rezerw, o których mowa w akapicie drugim lit. b), od daty wejścia w życie niniejszej Umowy do dnia 31 grudnia 2020 r. wykazuje się dla tych samych operacji finansowych, o których mowa w niniejszym ustępie, ale w przypadku których decyzję podjęto w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy lub po tej dacie.”;

               4)w art. 144 ust. 1 akapit drugi słowa „31 lipca 2019 r.” zastępuje się słowami „31 lipca 2020 r.”;

               5)w art. 145 dodaje się akapit w brzmieniu:

               „W odniesieniu do projektów realizowanych w ramach Funduszu Badawczego Węgla i Stali ustanowionego protokołem nr 37 do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej na podstawie umów o udzielenie dotacji podpisanych do zakończenia okresu przejściowego obowiązujące przepisy prawa Unii mają nadal zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie po zakończeniu okresu przejściowego, aż do zakończenia projektów. Obowiązujące przepisy prawa Unii obejmują w szczególności następujące przepisy, łącznie z wszelkimi zmianami do nich, bez względu na datę przyjęcia, wejścia w życie lub rozpoczęcia stosowania zmian:

               a)decyzje Rady 2003/76/WE
                  13
               , 2003/77/WE
                  14
                i 2008/376/WE
                  15
               ;

               b)akty prawne, o których mowa w art. 138 ust. 2 lit. a) i c)–e).”;

               6)w art. 150 wprowadza się następujące zmiany:

               a)w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:

               (i)w zdaniu czwartym słowa „15 grudnia” zastępuje się słowami „15 października”, a słowa „2019 r.” zastępuje się słowami „2020 r.”;

               (ii)w zdaniu piątym słowa „15 grudnia 2030 r.” zastępuje się słowami „15 października 2031 r.”;

               b)w ust. 8 wprowadza się następujące zmiany:

               (i)w akapicie pierwszym słowa „2019 r.” zastępuje się słowami „2020 r.”;

               (ii)w akapicie drugim zdanie pierwsze słowa „2020 r.” zastępuje się słowami „2021 r.”;

               7)w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej dodaje się noty w brzmieniu:

               a)w sekcji „4. Ogólne aspekty związane z handlem” po tiret „Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. wprowadzające ogólny system preferencji taryfowych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008”:

               „Bez uszczerbku dla faktu, że preferencje taryfowe dla kwalifikujących się państw zgodnie z unijnym ogólnym systemem preferencji taryfowych mają zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej:

               –odniesień do »państwa członkowskiego« w art. 9 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) oraz w rozdziale VI [Przepisy dotyczące środków ochronnych i nadzoru] w rozporządzeniu (UE) nr 978/2012 nie należy rozumieć jako obejmujących Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej;

               –odniesień do »rynku Unii« w art. 2 lit. k) i rozdziale VI [Przepisy dotyczące środków ochronnych i nadzoru] w rozporządzeniu (UE) nr 978/2012 nie należy rozumieć jako obejmujących rynek Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej; oraz

               –odniesień do »unijnych producentów« i »przemysłu Unii« w rozporządzeniu (UE) nr 978/2012 nie należy rozumieć jako obejmujących, odpowiednio, producentów i przemysł Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej.”;

               b)w sekcji „5. Instrumenty ochrony handlu” poniżej tytułu sekcji:

               „Bez uszczerbku dla faktu, że unijne środki ochrony handlu mają zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej, odniesień do »państw członkowskich« lub »Unii« w rozporządzeniu (UE) 2016/1036, rozporządzeniu (UE) 2016/1037, rozporządzeniu (UE) 2015/478 oraz rozporządzeniu (UE) 2015/755 nie należy rozumieć jako obejmujących Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej. Ponadto importerzy, którzy uiścili unijne cła antydumpingowe lub wyrównawcze od przywozu towarów, które przeszły odprawę celną w Irlandii Północnej, mogą zwracać się o zwrot takich ceł wyłącznie na podstawie, odpowiednio, art. 11 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2016/1036 lub art. 21 rozporządzenia (UE) 2016/1037.”;

               c)w sekcji „6. Rozporządzenia dotyczące dwustronnych środków ochronnych” poniżej tytułu sekcji:

               „Bez uszczerbku dla faktu, że unijne dwustronne środki ochronne mają zastosowanie w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej, odniesień do »państw członkowskich« lub »Unii« w rozporządzeniach wymienionych poniżej nie należy rozumieć jako obejmujących Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej.”;

               8)w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej dodaje się tytuły aktów w brzmieniu:

               –w sekcji „6. Rozporządzenia dotyczące dwustronnych środków ochronnych”: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/287 wprowadzające dwustronne klauzule ochronne oraz inne mechanizmy umożliwiające tymczasowe wycofanie preferencji przewidzianych w niektórych umowach handlowych zawartych między Unią Europejską a państwami trzecimi
                  16
               ;

               –w sekcji „23. Chemikalia i produkty powiązane”: Rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami trzecimi
                  17
               ;

               –w sekcji „25. Odpady”: Dyrektywa (UE) 2019/904 w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko
                  18
               ;

               –w sekcji „29. Żywność – ogólne”: Dyrektywa Rady 2011/91/UE w sprawie oznaczeń lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy
                  19
               ;

               –w sekcji „42. Materiał rozmnożeniowy roślin”: Dyrektywa Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych
                  20
               ; Dyrektywa Rady 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych
                  21
               ; oraz Dyrektywa Rady 2008/72/WE z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona
                  22
               ;

               –w sekcji „47. Inne”: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/880 w sprawie wprowadzania i przywozu dóbr kultury
                  23
               ;

               9)w części I załącznika I do umowy o wystąpieniu dodaje się tytuły aktów w brzmieniu:

               –w sekcji „Elektroniczna wymiana danych (seria E)”: Decyzja nr E7 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego w sprawie praktycznych ustaleń dotyczących współpracy i wymiany danych do czasu pełnego wdrożenia w państwach członkowskich systemu elektronicznej wymiany informacji dotyczących zabezpieczenia społecznego (EESSI)
                  24
               ;

               –w sekcji „Świadczenia rodzinne (seria F)”: Decyzja nr F3
                  25
                Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego w sprawie wykładni art. 68 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 dotyczącego metody obliczania dodatku dyferencyjnego.

               Artykuł 2

               Decyzja Wspólnego Komitetu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 155 z 12.6.2019, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 334 z 16.12.2011, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. 125 z 11.7.1966, s. 2298–2308.

                     (4)

                        Dz.U. L 226 z 13.8.1998, s. 16.

                     (5)

                        Dz.U. L 205 z 1.8.2008, s. 28.

                     (6)

                        Dz.U. L 22 z 26.1.2005, s. 1.

                     (7)

                        Dz.U. L 151 z 7.6.2019, s. 1.

                     (8)

                        Dz.U. L 53 z 22.2.2019, s. 1.

                     (9)

                        Dz.U. L 303 z 31.10.2012, s. 1.

                     (10)

                        Dz.U. C 215 z 26.6.2019, s. 2.

                     (11)

                        Dz.U. C 73 z 6.3.2020, s. 5.

                     (12)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 1.

                     (13)

                        Decyzja Rady 2003/76/WE z dnia 1 lutego 2003 r. ustanawiająca środki niezbędne do wykonania Protokołu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS i w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali (Dz.U. L 29 z 5.2.2003, s. 22).

                     (14)

                        Decyzja Rady 2003/77/WE z dnia 1 lutego 2003 r. ustanawiająca wieloletnie wytyczne finansowe dotyczące zarządzania aktywami EWWiS w likwidacji i, po zakończeniu likwidacji, Majątkiem Funduszu Badawczego Węgla i Stali (Dz.U. L 29 z 5.2.2003, s. 25).

                     (15)

                        Decyzja Rady 2008/376/WE z dnia 29 kwietnia 2008 r. w sprawie przyjęcia Programu badawczego Funduszu Badawczego Węgla i Stali i wieloletnich wytycznych technicznych dotyczących tego programu (Dz.U. L 130 z 20.5.2008, s. 7).

                     (16)

                        Dz.U. L 53 z 22.2.2019, s. 1.

                     (17)

                        Dz.U. L 22 z 26.1.2005, s. 1.

                     (18)

                        Dz.U. L 155 z 12.6.2019, s. 1.

                     (19)

                        Dz.U. L 334 z 16.12.2011, s. 1.

                     (20)

                        Dz.U. 125 z 11.7.1966, s. 2298.

                     (21)

                        Dz.U. L 226 z 13.8.1998, s. 16.

                     (22)

                        Dz.U. L 205 z 1.8.2008, s. 28.

                     (23)

                        Dz.U. L 151 z 7.6.2019, s. 1.

                     (24)

                        Dz.U. C 73 z 6.3.2020, s. 5.

                     (25)

                        Dz.U. C 215 z 26.6.2019, s. 2.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.6.2021
            COM(2021) 353 final
            2021/0174(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej, w latach 2021-2026, w Specjalnym Komitecie ds. Rybołówstwa ustanowionym na mocy Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Wniosek dotyczy decyzji Rady określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu UE w ramach Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa ustanowionego na mocy art. 8 ust. 1 lit. q) Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
                  1
                (umowa o handlu i współpracy na lata 2021-2026). Stanowisko to dotyczy zadań Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa, które obejmują przyjmowanie aktów mających skutki prawne na mocy umowy o handlu i współpracy.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o handlu i współpracy między UE a Zjednoczonym Królestwem

               Umowa o handlu i współpracy zawiera uzgodnienia preferencyjne w obszarach takich jak: handel towarami i usługami, handel cyfrowy, własność intelektualna, zamówienia publiczne, lotnictwo i transport drogowy, energia, rybołówstwo, koordynacja zabezpieczenia społecznego, współpraca organów ścigania i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, współpraca tematyczna i udział w programach unijnych. Jej przepisy mają na celu zapewnienie równych warunków działania i poszanowania praw podstawowych. Umowa o handlu i współpracy była stosowana tymczasowo od dnia 1 stycznia 2021 r. i weszła w życie w dniu 1 maja 2021 r.

               2.2.Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa

               W art. 8 ust. 1 lit. q) umowy o handlu i współpracy ustanowiono Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa. Art. 508 umowy o handlu i współpracy wymienia w sposób niewyczerpujący zadania i obszary kompetencji Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa.

               Zgodnie z art. 8 ust. 4 umowy o handlu i współpracy Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa w obszarze podlegającym jego kompetencjom jest uprawniony do:

               ·monitorowania wykonania i przeglądu oraz zapewniania właściwego funkcjonowania umowy o handlu i współpracy lub jakiejkolwiek umowy uzupełniającej;

               ·wspierania Rady Partnerstwa w wykonywaniu jej zadań, w szczególności składania sprawozdań Radzie Partnerstwa i wykonywania wszelkich zadań powierzonych im przez Radę Partnerstwa;

               ·przyjmowania decyzji, w tym zmian, oraz zaleceń w odniesieniu do wszystkich kwestii, w przypadku których niniejsza umowa lub jakakolwiek umowa uzupełniająca tak stanowi lub w odniesieniu do których Rada Partnerstwa przekazała swoje uprawnienia specjalnemu komitetowi zgodnie z art. 7 ust. 4 lit. f) umowy o handlu i współpracy;

               ·prowadzenia dyskusji dotyczących kwestii technicznych wynikających z wykonania niniejszej umowy lub jakichkolwiek umów uzupełniających;

               ·zapewniania Stronom forum wymiany informacji, prowadzenia dyskusji dotyczących najlepszych praktyk i prowadzenia wymiany doświadczeń w zakresie wykonania;

               ·ustanawiania, nadzorowania, koordynowania i rozwiązywania grup roboczych; oraz

               ·zapewniania forum w celu prowadzenia konsultacji zgodnie z art. 738 ust. 7.

               Na mocy art. 8 ust. 10 umowy o handlu i współpracy oraz na zasadzie odstępstwa od art. 8 ust. 9 umowy o handlu i współpracy Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa może przyjąć, a następnie zmienić swoje zasady regulujące jego prace.

               Na mocy art. 508 ust. 1 umowy o handlu i współpracy Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa może w szczególności:

               ·stanowić forum dyskusji i współpracy w odniesieniu do zrównoważonego zarządzania rybołówstwem;

               ·rozpatrywać opracowanie wieloletnich strategii ochrony i zarządzania jako podstawę określania TAC i innych środków zarządzania;

               ·opracowywać wieloletnie strategie ochrony i zarządzania stadami nieobjętymi kwotami;

               ·rozpatrywać środki zarządzania i ochrony w obszarze rybołówstwa, w tym środki nadzwyczajne oraz środki zapewniające selektywność połowów;

               ·rozpatrywać podejścia do zbierania danych do celów naukowych i zarządzania rybołówstwem, udostępniania takich danych (w tym informacji mających znaczenie dla monitorowania, kontrolowania i egzekwowania zgodności) oraz konsultowania się z podmiotami naukowymi w sprawie najlepszych dostępnych opinii naukowych;

               ·rozpatrywać środki zapewniające zgodność z mającymi zastosowanie przepisami, w tym wspólne programy kontroli, monitorowania i nadzoru oraz wymianę danych w celu ułatwiania monitorowania wykorzystania uprawnień do połowów oraz kontroli i egzekwowania przepisów;

               ·opracowywać wytyczne na potrzeby ustalenia tymczasowych poziomów TAC dla stad szczególnych;

               ·prowadzić przygotowania do corocznych konsultacji;

               ·rozpatrywać kwestie związane z wyznaczeniem portów przeładunku, w tym ułatwieniem terminowego powiadamiania przez Strony o takich wyznaczeniach oraz wszelkich zmianach w tym zakresie;

               ·ustanawiać terminy powiadamiania o nowych środkach zarządzania rybołówstwem oraz terminy przekazywania wykazów statków, w odniesieniu do których wnioskuje się o zezwolenia lub licencje połowowe, jak również terminy zawiadamiania drugiej Strony przed ustaleniem lub zmianą całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) w odniesieniu do stad wymienionych w załączniku 37 do umowy o handlu i współpracy;

               ·stanowić forum konsultacji w sprawie dalszych szczegółowych warunków dostępu w odniesieniu do: a) uzgodnionych uprawnień do połowów; b) wszelkich wieloletnich strategii odnoszących się do stad pozakwotowych; oraz c) wszelkich środków technicznych i ochronnych oraz forum konsultacji w kwestiach, o których mowa w art. 506 ust. 4 umowy o handlu i współpracy;

               ·opracowywać wytyczne w celu wsparcia praktycznego stosowania dostępu do wód (art. 500 umowy o handlu i współpracy);

               ·opracowywać mechanizm dobrowolnych śródrocznych przeniesień uprawnień do połowów między Stronami; oraz

               ·rozważać stosowanie i wykonanie art. 502 w sprawie szczególnych porozumień dotyczących Baliwatu Guernsey, Baliwatu Jersey i Wyspy Man oraz rozważać stosowanie i wykonanie art. 503 umowy o handlu i współpracy w sprawie okresów powiadamiania dotyczących przywozu i bezpośredniego wyładunku produktów rybołówstwa.

               2.3.Planowane akty Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa

               Zgodnie z art. 508 ust. 2 umowy o handlu i współpracy Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa może przyjmować środki, w tym decyzje i zalecenia:

               ·w których odnotowuje się kwestie uzgodnione przez Strony po konsultacjach na podstawie art. 498 umowy o handlu i współpracy;

               ·dotyczące wszelkich kwestii, o których mowa w art. 508 ust. 1 lit. b), c), d), e), f), g), i), j), l), m) i n) umowy o handlu i współpracy;

               ·zmieniające wykaz wcześniej istniejących obowiązków międzynarodowych, o których mowa w art. 496 ust. 2 umowy o handlu i współpracy;

               ·dotyczące wszelkich innych aspektów współpracy w zakresie zrównoważonego zarządzania rybołówstwem w ramach działu dotyczącego rybołówstwa umowy o handlu i współpracy; oraz

               ·w sprawie warunków przeglądu na podstawie art. 510 umowy o handlu i współpracy.

               Celem takich środków będzie wdrożenie działu dotyczącego rybołówstwa umowy o handlu i współpracy.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu UE

               Zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Rada przyjmuje, na wniosek Komisji, stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa w odniesieniu do decyzji przyjętych na podstawie art. 508 ust. 2 umowy o handlu i współpracy.

               Stanowiska w ramach Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa powinny być ustalane z zastosowaniem podejścia dwupoziomowego. Po pierwsze, decyzja Rady powinna określać zasady przewodnie i kierunki działania mające zastosowanie do stanowiska UE w perspektywie wieloletniej. Po drugie, na każdym posiedzeniu, na którym Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa może zostać wezwany do przyjęcia aktów lub środków mających skutki prawne, stanowisko to należy poprzeć dokumentami roboczymi przygotowanymi przez Komisję i omówionymi na forum grupy roboczej Rady.

               Celem niniejszego wniosku jest przedstawienie stanowiska UE w ramach Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa. Wniosek wdraża zasady i kierunki wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) określone w rozporządzeniu (UE) nr 1380/2013, w szczególności w jego art. 2, 28 i 33. Wdraża on również przepisy dotyczące planów wieloletnich określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/973 z dnia 4 lipca 2018 r. ustanawiającym wieloletni plan w odniesieniu do stad dennych w Morzu Północnym
                  2
                oraz w rozporządzeniu (UE) 2019/472 ustanawiającym wieloletni plan gospodarowania stadami poławianymi w wodach zachodnich
                  3
               .

               Wniosek jest zgodny z celami i zasadami ustanowionymi w art. 494 umowy o handlu i współpracy oraz uwzględnia specyfikę działu umowy o handlu i współpracy dotyczącego rybołówstwa. Obejmuje on również standardowy proces śródrocznego określania stanowiska UE, jakie ma być zajęte w ramach Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa.

               Zgodnie z art. 218 ust. 10 TFUE i decyzją Rady (UE) 2021/689
                  4
                Parlament Europejski jest natychmiast i w pełni informowany o działaniach Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa, z zastrzeżeniem niezbędnych ustaleń w celu zachowania poufności. Co do zasady Komisja będzie przekazywać informacje Parlamentowi Europejskiemu za pośrednictwem właściwej komisji parlamentarnej. Informacje takie powinny obejmować briefing przed posiedzeniem Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa i podsumowanie po jego posiedzeniu, a także wszelkie dokumenty dotyczące posiedzeń Komitetu, które Komisja powinna przekazywać Parlamentowi w tym samym czasie co Radzie.

               Te zasady pracy mają opierać się na zasadzie lojalnej współpracy między instytucjami Unii, zapisanej w art. 13 ust. 2 TUE.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 TFUE określa tryb przyjmowania decyzji Rady ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty mające skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego regulujących dany organ oraz instrumenty, które nie mają mocy wiążącej na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  5
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa jest organem utworzonym na mocy umowy międzynarodowej, a mianowicie umowy o handlu i współpracy.

               Środki przyjęte przez Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa mogą być wiążące dla Stron zgodnie z art. 10 umowy o handlu i współpracy, który stanowi, że: „Decyzje przyjęte przez Radę Partnerstwa lub, w zależności od przypadku, przez komitet są wiążące dla Stron oraz dla wszystkich organów utworzonych na podstawie niniejszej Umowy i jakichkolwiek umów uzupełniających, w tym dla trybunału arbitrażowego, o którym mowa w części szóstej tytuł I. Zalecenia nie mają mocy wiążącej.”

               Zalecenia i inne akty lub środki przyjęte przez Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa mogą mieć decydujący wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii, nawet jeśli nie mają one mocy wiążącej na mocy prawa międzynarodowego. Akty lub środki przyjęte przez specjalny komitet ds. rybołówstwa nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy o handlu i współpracy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli akt ten ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozerwalnie powiązane, a żaden nie ma charakteru pobocznego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanej decyzji odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               W związku z tym podstawą proponowanej decyzji jest art. 43 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0174 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej, w latach 2021-2026, w Specjalnym Komitecie ds. Rybołówstwa ustanowionym na mocy Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 29 kwietnia 2021 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2021/689
                  6
                w sprawie zawarcia Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
                  7
                („umowa o handlu i współpracy”). Umowa o handlu i współpracy weszła w życie dnia 1 maja 2021 r.

               (2)W art. 8 ust. 1 lit. q) umowy o handlu i współpracy ustanowiono Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa. Jego kompetencje określono w art. 8 ust. 4 umowy o handlu i współpracy.

               (3)Art. 8 ust. 4 lit. f) umowy o handlu i współpracy upoważnia Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa do ustanawiania, nadzorowania, koordynowania i rozwiązywania grup roboczych.

               (4)Zgodnie z art. 8 ust. 10 umowy o handlu i współpracy oraz na zasadzie odstępstwa od art. 8 ust. 9 wspomnianej umowy Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa może przyjąć, a następnie zmienić swoje zasady regulujące jego prace.

               (5)Art. 508 umowy o handlu i współpracy wymienia w sposób niewyczerpujący zadania i obszary kompetencji Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa.

               (6)Specjalny Komitet ds. Rybołówstwa jest odpowiedzialny za przyjmowanie środków, w tym decyzji i zaleceń, wspierających cele art. 494 umowy o handlu i współpracy, w szczególności współpracę mającą na celu zapewnienie, aby działalność połowowa dotycząca wspólnych stad w wodach Stron była zrównoważona pod względem gospodarczym w perspektywie długoterminowej i przyczyniała się do osiągnięcia korzyści gospodarczych i społecznych, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu praw i obowiązków niezależnych państw nadbrzeżnych, egzekwowanych przez Strony, oraz celu eksploatacji wspólnych stad w sposób umożliwiający odbudowywanie i utrzymywanie populacji poławianych gatunków powyżej poziomów biomasy, co pozwala uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Takie środki mogą stać się wiążące dla Unii.

               (7)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  8
                stanowi, że Unia musi zapewnić, by działalność w zakresie połowów i akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie to stanowi, że Unia ma stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa.

               (8)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na posiedzeniach Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa w odniesieniu do aktów Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa, które są wiążące dla Unii lub mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii.

               (9)Parlament Europejski powinien być natychmiast i w pełni informowany, jak przewidziano w art. 218 ust. 10 TFUE, aby być w stanie w pełni wykonywać swoje prerogatywy instytucjonalne zgodnie z Traktatami.

               (10)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych objętych umową o handlu i współpracy oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska unijnego, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje naukowe i inne istotne informacje przedstawione przed posiedzeniami Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2021-2026,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na posiedzeniach Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa ustanowionego na mocy art. 8 ust. 1 lit. q) umowy o handlu i współpracy, określa się w załącznikach I i II.

               Artykuł 2

               Szczegóły dotyczące stanowiska Unii, jakie ma być zajęte na posiedzeniach Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa, o którym mowa w art. 1, określa się zgodnie z załącznikiem III.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii, o którym mowa w art. 1, podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, może zostać zmienione przez Radę na wniosek Komisji do dnia 30 czerwca 2026 r.

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 149 z 30.4.2021, s. 10.

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/973 z dnia 4 lipca 2018 r. ustanawiające wieloletni plan w odniesieniu do stad dennych w Morzu Północnym oraz połowów eksploatujących te stada, określające szczegóły realizacji obowiązku wyładunku w Morzu Północnym oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 676/2007 i (WE) nr 1342/2008 (Dz.U. L 179 z 16.7.2018, s. 1).

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/472 z dnia 19 marca 2019 r. ustanawiające wieloletni plan gospodarowania stadami poławianymi w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowami eksploatującymi te stada, zmieniające rozporządzenia (UE) 2016/1139 i (UE) 2018/973 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 811/2004, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007 i (WE) nr 1300/2008 (Dz.U. L 83 z 25.3.2019, s. 1).

                     (4)

                        Decyzja Rady (UE) 2021/689 z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony, oraz Umowy między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie procedur bezpieczeństwa na potrzeby wymiany i ochrony informacji niejawnych (Dz.U. L 149 z 30.4.2021, s. 2).

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61-64.

                     (6)

                        Dz.U. L 149 z 30.4.2021, s. 2.

                     (7)

                        Dz.U. L 149 z 30.4.2021, s. 10.

                     (8)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.6.2021
            COM(2021) 353 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej, w latach 2021-2026, w Specjalnym Komitecie ds. Rybołówstwa ustanowionym na mocy Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony

               ZAŁĄCZNIK I

               1.Zasady

               Na podstawie umowy o handlu i współpracy Unia:

               a)działa zgodnie z celami i zasadami Unii realizowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz celów dotyczących maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem i ograniczającego wpływ działalności połowowej na środowisko, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów; oraz zgodnie z art. 28 i 33 wspomnianego rozporządzenia dotyczącymi zarządzania stadami będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania;

               b)zapewnia operacyjność Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa (SCF), w tym opracowanie lub zmianę jego regulaminu wewnętrznego;

               c)zapewnia ustanowienie wszelkich grup roboczych niezbędnych do pracy SCF, w tym, w stosownych przypadkach, opracowanie i przyjęcie ich regulaminu wewnętrznego;

               d)dąży do zapewnienia, by przyjęte przez SCF akty lub środki mające skutki prawne były zgodne z prawem międzynarodowym, Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza, porozumieniem ONZ o zasobach rybnych, umową FAO o środkach stosowanych przez państwo portu;

               e)zapewnia, by przyjęte przez SCF akty lub środki mające skutki prawne były zgodne z celami i zasadami TCA (art. 494), do których należy promowanie długoterminowego zrównoważonego charakteru i optymalnego wykorzystania stad wspólnie eksploatowanych, wykorzystywanie najlepszych dostępnych opinii naukowych jako podstaw decyzji dotyczących ochrony i zarządzania, stosowanie proporcjonalnych i niedyskryminacyjnych środków ochrony żywych zasobów morza i zarządzania zasobami rybnymi, przy jednoczesnym zachowaniu autonomii regulacyjnej Stron;

               f)propaguje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami i stanowiskami zajmowanymi na innych forach oraz w trakcie wielostronnych i dwustronnych konsultacji dotyczących północno-wschodniego Atlantyku oraz promuje koordynację z innymi Stronami oraz z Komisją ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku;

               g)zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               h)działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa;

               i)stara się promować terminowe wdrożenie przez Strony środków przyjętych na podstawie TCA do unijnych ram prawnych.

               ZAŁĄCZNIK II

               1.Kierunki działania

               W stosownych przypadkach Unia stara się wspierać pracę SCF, w szczególności jego następujące działania:

               a)dyskusje i współpraca w odniesieniu do zrównoważonego zarządzania rybołówstwem;

               b)rozpatrywanie opracowania wieloletnich strategii ochrony i zarządzania jako podstawy określania TAC i innych środków zarządzania;

               c)opracowywanie wieloletnich strategii ochrony stad nieobjętych kwotami, o których mowa w TCA, i zarządzania nimi;

               d)rozpatrywanie środków zarządzania i ochrony w obszarze rybołówstwa, w tym środków nadzwyczajnych oraz środków zapewniających selektywność połowów;

               e)rozpatrywanie podejścia do zbierania danych do celów naukowych i zarządzania rybołówstwem, udostępniania takich danych (w tym informacji mających znaczenie dla monitorowania, kontrolowania i egzekwowania zgodności) oraz konsultowania się z podmiotami naukowymi w sprawie najlepszych dostępnych opinii naukowych;

               f)rozpatrywanie środków zapewniających zgodność z mającymi zastosowanie przepisami, w tym wspólnych programów kontroli, monitorowania i nadzoru oraz wymiany danych w celu ułatwiania monitorowania wykorzystania uprawnień do połowów oraz kontroli i egzekwowania przepisów;

               g)opracowywanie wytycznych na potrzeby ustalenia poziomów TAC, o których mowa w art. 499 ust. 6 TCA dotyczącym tymczasowych poziomów TAC;

               h)prowadzenie przygotowań do corocznych konsultacji;

               i)rozpatrywanie kwestii związanych z wyznaczeniem portów przeładunku, w tym ułatwieniem terminowego powiadamiania przez Strony o takich wyznaczeniach oraz wszelkich zmianach w tym zakresie;

               j)ustanawianie terminów powiadamiania o środkach, o których mowa w art. 496 ust. 3, przekazywania wykazów statków, o których mowa w art. 497 ust. 1, oraz przekazywania zawiadomień, zgodnie z art. 498 ust. 7 TCA;

               k)zapewnienie forum konsultacji na podstawie art. 501 ust. 2 i art. 506 ust. 4 TCA;

               l)opracowywanie mechanizmu dobrowolnych śródrocznych przeniesień uprawnień do połowów między Stronami, o których mowa w art. 498 ust. 8 TCA;

               m)rozważanie stosowania i wykonania art. 502 i 503;

               n)ustanawianie, nadzorowanie, koordynowanie i rozwiązywanie grup roboczych na podstawie art. 8 lit. f) TCA.

               2.W stosownych przypadkach Unia stara się wspierać prace SCF w celu przyjęcia aktów lub środków mających skutki prawne w odniesieniu do:

               a)kwestii, o których mowa w pkt 1 załącznika II powyżej;

               b)odnotowywania kwestii uzgodnionych przez Strony po konsultacjach na podstawie art. 498 TCA;

               c)zmiany wykazu wcześniej istniejących obowiązków międzynarodowych, o których mowa w art. 496 ust. 2 TCA;

               d)wszelkich innych aspektów współpracy w zakresie zrównoważonego zarządzania rybołówstwem;

               e)warunków przeglądu na podstawie art. 510 TCA.

               ZAŁĄCZNIK III

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć

               na posiedzeniach Specjalnego Komitetu ds. Rybołówstwa

               Przed przyjęciem przez SCF aktów lub środków mających skutki prawne należy podjąć niezbędne działania, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji Europejskiej, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załącznikach I i II.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym posiedzeniem SCF pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.

               Parlament musi być w stanie w pełni wykonywać swoje prerogatywy instytucjonalne zgodnie z Traktatami.

               Jeżeli podczas posiedzenia SCF, w tym na miejscu, nie jest możliwe osiągnięcie porozumienia, sprawę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.