               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.9.2020
            COM(2020) 567 final
            2020/0258(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2020/[DODAĆ ODNIESIENIE] z dnia [DODAĆ DATĘ] r. (
                     1
                  ) Protokół do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczący międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami został podpisany w dniu […2020] r., z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

                  Niniejszy protokół zastąpi Protokół do Umowy INTERBUS dotyczący międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami, który był otwarty do podpisu między dniem 16 lipca 2018 r. a dniem 16 kwietnia 2019 r., ale został podpisany wyłącznie przez Unię na podstawie decyzji Rady (UE) 2018/1195(
                     2
                  ).

                  Należy przypomnieć, że regularne i regularne specjalne międzynarodowe przewozy pasażerów autokarami i autobusami są ważnymi sektorami oferującymi europejskim obywatelom przystępne cenowo usługi w zakresie mobilności. Ich dalszy rozwój także poza terytorium UE będzie w równym stopniu korzystny dla obywateli UE, turystów zagranicznych, sektora turystyki i regionów europejskich. Rozwój ten ograniczają różnice w dwustronnych umowach między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, które utrudniają proces udzielania zezwoleń i wykonywanie międzynarodowych przewozów regularnych i regularnych specjalnych. Jest to najbardziej widoczne w przypadku regularnych przewozów na długich trasach międzynarodowych przebiegających przez kilka krajów.

                  Dostęp do rynku dla podmiotów oferujących przewozy regularne i regularne specjalne powinien być przyznawany, jak określono w protokole, w ramach jednolitej procedury udzielania zezwolenia, z zastrzeżeniem wdrożenia dorobku prawnego UE w dziedzinie drogowego transportu pasażerskiego, w tym bezpieczeństwa drogowego, przepisów technicznych, kwalifikacji kierowców, przepisów socjalnych, praw pasażerów, ochrony środowiska i dostępu do zawodu.

                  Umowa INTERBUS będzie nadal obowiązywać bez zmian w odniesieniu do międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami.

                  Protokół obejmuje jedynie postanowienia konieczne do rozszerzenia zakresu umowy INTERBUS na międzynarodowe regularne i regularne specjalne przewozy pasażerów autokarami i autobusami (wymagające zezwolenia). Nie zmieniono ani nie powtórzono w nim wspólnych postanowień, zawarto natomiast odesłania do stanowiących podstawę postanowień w umowie INTERBUS. To oraz fakt, że Umawiające się Strony mogą podpisać i zawrzeć, ratyfikować protokół lub przystąpić do niego wyłącznie po podpisaniu i zawarciu, ratyfikowaniu umowy INTERBUS lub przystąpieniu do niej, stanowi gwarancję, że postanowienia umowy INTERBUS zostały zaakceptowane i są stosowane przez Umawiające się Strony w momencie podpisywania i zawierania, ratyfikacji protokołu lub przystępowania do niego.

                  Oprócz Unii Europejskiej Umawiającymi się Stronami umowy INTERBUS są: Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Republika Albanii, Republika Macedonii Północnej, Republika Mołdawii, Republika Turcji i Ukraina, państwa te mogą zatem podpisać i zawrzeć, ratyfikować protokół lub przystąpić do niego. W dniu 1 sierpnia 2020 r. Księstwo Andory stanie się Umawiającą się Stroną i będzie mogło podpisać i zawrzeć, ratyfikować protokół lub przystąpić do niego.

               W protokole przywołano przepisy Unii Europejskiej (rozporządzenie (WE) nr 1071/2009(
                  3
               )) dotyczące sankcji i najpoważniejszych naruszeń, a także konieczności spełnienia czterech warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego osób (rzeczywista i stała siedziba, dobra reputacja, zdolność finansowa oraz kompetencje zawodowe).

                  W protokole powołuje się Komisję Mieszaną w celu ułatwienia zarządzania protokołem. Postanowienia dotyczące Komisji Mieszanej ustanowionej na mocy umowy INTERBUS stosuje się odpowiednio do Komisji Mieszanej powołanej na mocy protokołu.

                  Zgodnie z protokołem okres ważności zezwolenia na międzynarodowe przewozy regularne i regularne specjalne nie może być dłuższy niż pięć lat.

                  Sam protokół zostałby zawarty na okres pięciu lat, poczynając od dnia jego wejścia w życie. Okres obowiązywania protokołu zostanie automatycznie przedłużony na kolejne okresy pięciu lat w odniesieniu do tych Umawiających się Stron, które nie wyrażą woli nieprzedłużania go.

                  Protokół wymaga od trzech (zamiast czterech) Umawiających się Stron umowy INTERBUS, w tym Unii, zawarcia, ratyfikowania go lub przystąpienia do niego, aby protokół wszedł w życie w stosunku do Umawiających się Stron, które zawarły, ratyfikowały go lub przystąpiły do niego.

                  Okres na podpisanie protokołu wynosi dwa lata od daty przyjęcia decyzji Rady w sprawie podpisania protokołu przez Unię Europejską.

                  Wejście w życie protokołu zostało skrócone w odniesieniu do Umawiających się Stron, które zawarły, ratyfikowały go lub przystąpiły do niego, a mianowicie z pierwszego dnia trzeciego miesiąca do pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnięta zostanie wymagana liczba zatwierdzeń lub ratyfikacji przez Umawiające się Strony.

                  Jedna z Umawiających się Stron zmieniła nazwę na Republika Macedonii Północnej, co zostało również odzwierciedlone w protokole.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Protokół jest spójny z unijną wspólną polityką transportową. Obejmuje on stosowne elementy rozporządzenia (WE) nr 1073/2009(
                     4
                  ) dostosowane do celów wielostronnej umowy międzynarodowej.

                  W protokole przewidziano dalszą harmonizację ram międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów autokarowych i autobusowych.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Protokół jest spójny z unijną polityką sąsiedztwa i stosunkami zewnętrznymi.

                  Protokół jest również spójny z obowiązującymi umowami, takimi jak umowy o unii celnej, umowy przedakcesyjne i układy o stowarzyszeniu, oraz służy zapewnieniu otoczenia regulacyjnego, w obrębie którego UE i pozostałe Umawiające się Strony umowy INTERBUS mogą mieć wzajemny dostęp na jednolitych zasadach do swoich rynków międzynarodowych pasażerskich przewozów regularnych i regularnych specjalnych.

               •Przepisy podatkowe

                  Zbliżenie przepisów celnych i podatkowych w protokole ma, z uwagi na ich cel i treść, charakter jedynie drugorzędny i pośredni w stosunku do celów polityki transportowej, którym służy protokół.

               2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej oraz ocena skutków

                  Komisja nie przeprowadziła oceny skutków ani nie skorzystała z pomocy ekspertów zewnętrznych. Rozszerzenie zakresu umowy INTERBUS na międzynarodowe regularne i regularne specjalne przewozy pasażerów autokarami i autobusami przyczyni się do rozszerzenia geograficznego zakresu wdrażania dorobku prawnego Unii Europejskiej w dziedzinie drogowego transportu pasażerskiego.

                  Będzie to miało korzystny wpływ pod względem gospodarczym i społecznym na sektor transportu pasażerskiego i turystykę. Zwiększone natężenie ruchu drogowego będzie miało prawdopodobnie umiarkowany wpływ na środowisko.

               •Uproszczenie

               Ujednolicenie procedur uzyskiwania zezwoleń na międzynarodowe regularne i regularne specjalne przewozy pasażerów autokarami i autobusami uprości prowadzenie działalności w zakresie takich przewozów.

               3.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               •Podstawa prawna

               Podstawę prawną stanowi Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), a w szczególności materialną podstawę prawną – jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a).

               •Wybór instrumentu

                  Jak przewidziano w art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE, właściwy instrument stanowi decyzja Rady.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Brak.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Ocena i sprawozdania

               W art. 16 protokołu przewidziano, że Komisja Mieszana powołana na mocy art. 18 protokołu ma co pięć lat dokonywać oceny funkcjonowania protokołu.

               •Dalsza procedura

               Komisja uznaje za konieczne wszczęcie procedury w celu zawarcia protokołu. W związku z tym Komisja niniejszym przedkłada Radzie niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia nowego protokołu do umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Szczegółowe przepisy proponowanej decyzji Rady:

               ·W art. 1 decyzji Rady przewidziano zawarcie, w imieniu Unii Europejskiej, nowej wersji protokołu do umowy INTERBUS dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami.

               ·Art. 2 dotyczy uprawnień do zawarcia protokołu.

               ·W art. 3 określono termin wejścia w życie decyzji Rady.

               Poszczególne przepisy protokołu:

               ·W art. 1 określono zakres stosowania protokołu dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów drogowych pasażerów z miejscem rozpoczęcia lub zakończenia przewozu w państwie będącym Umawiającą się Stroną, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę i w którym pojazdy są zarejestrowane lub przez które przebiega trasa przewozu z zabieraniem lub wysadzaniem pasażerów lub bez zabierania lub wysadzania pasażerów. Artykuł ten odnosi się także do porozumień w ramach partnerstw. Zabroniono wszelkich form kabotażu.

               ·Art. 2 zawiera klauzulę o niedyskryminacji.

               ·Art. 3 zawiera definicje.

               ·Art. 4 zawiera odniesienie do załącznika 1 do umowy INTERBUS dotyczącego przepisów mających zastosowanie do przewoźników drogowego transportu pasażerskiego.

               ·Art. 5 zawiera odniesienie do załącznika 2 do umowy INTERBUS dotyczącego warunków technicznych mających zastosowanie do pojazdów.

               ·Art. 6 zawiera postanowienia dotyczące międzynarodowych przewozów regularnych i regularnych specjalnych wymagających zezwolenia. Przewidziano w nim między innymi możliwość podjęcia przez Umawiające się Strony i państwa członkowskie Unii decyzji o uczynieniu regularnych lub regularnych specjalnych przewozów między Umawiającymi się Stronami przedmiotem porozumień w ramach partnerstw między przewoźnikami z miejsca rozpoczęcia i zakończenia przewozu. Przewoźnicy z państw będących Umawiającymi się Stronami lub państw członkowskich, przez które przebiega trasa przewozu i w którym pasażerowie są zabierani lub wysadzani, powinni mieć prawo przystępowania do takich partnerstw, jeżeli tak postanowią.

               ·Art. 7 stanowi, że rozdziały V i VI umowy INTERBUS zawierające postanowienia socjalne oraz postanowienia celne i podatkowe mają zastosowanie do protokołu.

               ·W art. 8 określono organ wydający zezwolenia, otrzymujących zezwolenia, okres ważności zezwolenia, elementy, jakie musi ono zawierać oraz warunki wykorzystywania dodatkowych pojazdów w tymczasowych i wyjątkowych okolicznościach.

               ·W art. 9 określono procedurę składania wniosku o zezwolenie.

               ·W art. 10 przewidziano procedurę udzielania zezwolenia, w tym kontakty między odpowiednimi właściwymi organami, udzielanie zezwolenia i jedyne dopuszczalne podstawy odrzucenia wniosku.

               ·W art. 11 określono zasady przedłużania ważności zezwolenia lub wprowadzania w nim zmian.

               ·W art. 12 zawarto postanowienia dotyczące wygaśnięcia zezwolenia.

               ·W art. 13 określono obowiązki przewoźników.

               ·Art. 14 stanowi, że Umawiające się Strony powinny zapewnić, by przewoźnicy stosowali się do odpowiednich postanowień.

               ·Art. 15 (w związku z art. 8 ust. 9) zawiera wykaz dokumentów, które należy przechowywać w pojeździe. Ten sam wykaz dokumentów, które należy przechowywać w pojeździe, znajduje się na stronie trzeciej wzoru zezwolenia w załączniku 4 do protokołu.

               ·W art. 16 określono okres obowiązywania protokołu (5 lat), podlegający milczącemu przedłużeniu na kolejne okresy pięciu lat, i przewidziano okresowe oceny funkcjonowania protokołu.

               ·Art. 17 odnosi się odpowiednio do stosowania, z pewnymi zmianami, postanowień umowy INTERBUS, w szczególności pięcioletniego okresu przejściowego dla obecnych regularnych i regularnych specjalnych drogowych przewozów pasażerskich wykonywanych na podstawie umów dwustronnych oraz zawarcia, ratyfikacji lub zatwierdzenia protokołu, jego wejścia w życie, wypowiedzenia go, a także języków. Artykuł ten przewiduje również zmniejszenie liczby ratyfikacji protokołu koniecznych w celu jego wejścia w życie z czterech (zgodnie z umową INTERBUS) do trzech. Ponadto protokół powinien wejść w życie dla Umawiających się Stron, które podpisały i zatwierdziły lub ratyfikowały go, pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym trzy Umawiające się Strony, w tym Unia, złożyły swoje dokumenty zatwierdzenia lub ratyfikacji w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.

               ·W art. 18 ustanawia się Komisję Mieszaną do celów zarządzania protokołem odpowiednio zgodnie z art. 23 i 24 umowy INTERBUS.

               ·W art. 19 przewidziano procedurę, w przypadku gdy Umawiająca się Strona protokołu będąca państwem spoza Unii przystępuje do Unii Europejskiej.

               ·Art. 20 przewiduje dwuletni okres na podpisanie od daty przyjęcia przez Radę niniejszej decyzji Rady i stanowi, że protokół może zostać zawarty, można do niego przystąpić lub może zostać ratyfikowany wyłącznie przez Umawiające się Strony umowy INTERBUS.

               ·Art. 21 stanowi, że po wejściu w życie protokołu każda Umawiająca się Strona umowy INTERBUS może do niego przystąpić.

               ·W art. 22 określono, że załączniki do protokołu stanowią jego integralną część.

               ·Art. 23 stanowi, że protokół zastępuje Protokół dotyczący regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami, który był otwarty do podpisu między dniem 16 lipca a dniem 16 kwietnia 2019 r.

               ·Załączniki 1 i 2 do protokołu odnoszą się do załączników 1 i 2 do umowy INTERBUS.

               ·Załącznik 3 zawiera wzór wniosku o zezwolenie na międzynarodowe regularne i regularne specjalne przewozy drogowe pasażerów podlegające zezwoleniu.

               ·Załącznik 4 zawiera wzór zezwolenia na międzynarodowe pasażerskie przewozy regularne lub regularne specjalne drogowe przewozy pasażerskie.

               2020/0258 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2020/[DODAĆ ODNIESIENIE]
                  5
                z dnia [DODAĆ DATĘ] r. Protokół do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczący międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami („protokół”) został podpisany w dniu […] 2020 r., z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)Protokół powinien ułatwić świadczenie przewozów regularnych i regularnych specjalnych między Umawiającymi się Stronami umowy INTERBUS, a tym samym przyczynić się do poprawy połączeń transportu pasażerskiego między nimi.

               (3)W zakresie postanowień ogólnych, w szczególności działalności Komisji Mieszanej, oraz w celu ułatwienia stosowania protokołu, protokół w dużej mierze odzwierciedla postanowienia zawarte w umowie INTERBUS.

               (4)Aby nadmiernie nie opóźniać czerpania z niego korzyści, w protokole przewidziano jego wejście w życie w odniesieniu do Umawiających się Stron, które go zatwierdziły lub ratyfikowały, w przypadku jego zatwierdzenia lub ratyfikowania przez co najmniej trzy Umawiające się Strony, w tym Unię.

               (5)Protokół powinien zatem zostać zatwierdzony w imieniu Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczący międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami, który zastępuje protokół do Umowy INTERBUS, który był otwarty do podpisu między dniem 16 lipca 2018 r. a dniem 16 kwietnia 2019 r.

               Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do złożenia, w imieniu Unii Europejskiej, aktu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 20 ust. 2 protokołu, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na związanie się protokołem.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia
                  6
               .

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L […] z […], s. […].

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/1195 z dnia 16 lipca 2018 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (Dz.U. L 214 z 23.8.2018, s. 3).

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 51).

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 88).

                     (5)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/[DODAĆ ODNIESIENIE] w sprawie podpisania Protokołu do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (Dz.U. L z 2020, s.).

                     (6)

                        Data wejścia w życie protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.9.2020
            COM(2020) 567 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami

               PROTOKÓŁ

               DO UMOWY W SPRAWIE MIĘDZYNARODOWYCH OKAZJONALNYCH PRZEWOZÓW

               PASAŻERÓW AUTOKARAMI I AUTOBUSAMI (UMOWA INTERBUS) DOTYCZĄCY

               MIĘDZYNARODOWYCH REGULARNYCH I REGULARNYCH SPECJALNYCH PRZEWOZÓW PASAŻERÓW AUTOKARAMI I AUTOBUSAMI

               UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,

               mając na uwadze dążenie do dalszego rozwijania i propagowania międzynarodowego transportu pasażerów w Europie oraz ułatwienia jego organizacji i funkcjonowania,

               uwzględniając rosnące znaczenie turystyki i pragnienie dalszego wspierania wymiany kulturalnej między Umawiającymi się Stronami niniejszego protokołu,

               uwzględniając Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami („umowa INTERBUS”)
                  1
               , wraz z późniejszymi zmianami, która weszła w życie dnia 1 stycznia 2003 r.
                  2
               ,

               mając na uwadze pragnienie rozszerzenia zakresu usług transportowych określonych w umowie INTERBUS, tak by obejmował on pod pewnymi warunkami również przewozy regularne i regularne specjalne,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zakres umowy INTERBUS należy rozszerzyć, wprowadzając postanowienia określające procedury dotyczące przewozów regularnych i regularnych specjalnych wymagających zezwolenia.

               (2)Niniejszy protokół, który zawiera takie postanowienia, powinien być otwarty na przystąpienie Umawiających się Stron umowy INTERBUS.

               (3)Do celów innych niż porozumienia w ramach partnerstw, na chwilę obecną liberalizacja przewozów regularnych i regularnych specjalnych wymagających zezwolenia powinna mieć zastosowanie jedynie do przewozów z miejscem rozpoczęcia lub zakończenia w państwie będącym Umawiającą się Stroną, w którym przewoźnik transportu drogowego ma swoją siedzibę i w którym zarejestrowane są jego pojazdy.

               (4)Z zakresu należy wyłączyć możliwość wykonywania przewozów regularnych lub regularnych specjalnych z miejscem rozpoczęcia i zakończenia przewozu na terytorium tej samej Umawiającej się Strony przez przewoźników mających siedzibę na terytorium innej Umawiającej się Strony, niemniej jednak należy dopuścić zabieranie lub wysadzanie pasażerów przez takich przewoźników we wcześniej określonych miejscach zatrzymania (przystankach) w ramach danego przewozu, o ile nie przewożą oni pasażerów między dwoma przystankami w obrębie terytorium jednej Umawiającej się Strony, która nie jest Umawiającą się Stroną będącą państwem ich siedziby.

               (5)Zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce siedziby przewoźnika bądź miejsce rozpoczęcia lub zakończenia przewozu autobusem i autokarem czy też świadczoną usługę przewozu należy traktować jako jedną z podstawowych zasad świadczenia usług w międzynarodowym drogowym transporcie pasażerskim.

               (6)Należy ustanowić jednolite wzory formularza wniosku i zezwolenia dla międzynarodowych przewozów regularnych i regularnych specjalnych, aby ułatwić i uprościć procedury. Aby zapobiec rozbieżnym interpretacjom, należy określić dokumenty wymagane jako dokumenty kontrolne i przechowywane w pojeździe oraz okazywane na żądanie każdemu upoważnionemu funkcjonariuszowi służb kontrolnych zgodnie z niniejszym protokołem.

               (7)Zezwolenie na międzynarodowe regularne i regularne specjalne przewozy drogowe pasażerów, które zostało zatwierdzone zgodnie z procedurą udzielania zezwolenia przez właściwe organy wszystkich odpowiednich Umawiających się Stron lub państw członkowskich Unii Europejskiej, w których ma miejsce rozpoczęcie i zakończenie przewozu i tych, przez które przebiega trasa przewozu, i udzielone przez organ wydający zezwolenie w miejscu rozpoczęcia lub zakończenia przewozu, powinno dawać wnioskującemu przewoźnikowi mającemu siedzibę w Umawiającej się Stronie, w której ma miejsce rozpoczęcie lub zakończenie przewozu, lub przewoźnikowi mającemu siedzibę w Umawiającej się Strony, w której ma miejsce rozpoczęcie lub zakończenie przewozu, upoważnionemu do tego celu przez pozostałych przewoźników lub w przypadku partnerstwa lub grup, prawo do wykonywania przewozu między miejscem rozpoczęcia a miejscem zakończenia danej trasy przewozu. Zezwolenie to powinno stanowić jedyne zezwolenie niezbędne do wykonywania tego przewozu. Nie powinno się wymagać osobnego zezwolenia na przejazd przez terytorium Umawiających się Stron bądź państw członkowskich Unii Europejskiej lub przekroczenie ich granicy w trakcie wykonywania przewozu, niezależnie od tego, czy pasażerowie są zabierani lub wysadzani na terytorium Umawiającej się Strony lub państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przez które przebiega trasa danego przewozu.

               (8)Pod pewnymi warunkami Umawiająca się Strona lub państwo członkowskie Unii Europejskiej powinno mieć możliwość postanowienia, bez dyskryminacji, że międzynarodowe przewozy regularne i regularne specjalne z miejscem rozpoczęcia lub zakończenia przewozu na terytorium tego państwa będą podlegały porozumieniom w ramach partnerstw między przewoźnikami z miejsca rozpoczęcia i zakończenia danego przewozu. Przewoźnicy mający siedzibę w państwach będących Umawiającymi się Stronami lub państwach członkowskich Unii Europejskiej, przez których terytorium przebiega trasa przewozu i w którym pasażerowie są zabierani lub wysadzani, powinni mieć prawo przystępowania do takich partnerstw.

               (9)Należy ustanowić Komisję Mieszaną zarządzającą niniejszym protokołem w celu zapewnienia właściwego i jednolitego egzekwowania postanowień oraz dostosowywania załączników, aby odzwierciedlić postęp pod względem technicznym i prawnym.

               (10)Niezbędne jest stosowanie przez Umawiające się Strony jednolitych środków socjalnych dotyczących pracy załóg autobusów i autokarów uczestniczących w międzynarodowym transporcie drogowym, zgodnie z postanowieniami zapisanymi w umowie INTERBUS, do których odniesienia należy zawrzeć w niniejszym protokole.

               (11)Warunki, na których wykonywane są przewozy regularne i regularne specjalne, powinny być regulowane postanowieniami zapisanymi w umowie INTERBUS, do których odniesienia należy zawrzeć w niniejszym protokole, z zastrzeżeniem postanowień szczególnych, określonych w załączniku 1 do niniejszego protokołu.

               (12)Ujednolicenie warunków technicznych mających zastosowanie do autobusów i autokarów wykorzystywanych do wykonywania przewozów międzynarodowych między Umawiającymi się Stronami powinno być regulowane postanowieniami zapisanymi w umowie INTERBUS, do których odniesienia należy zawrzeć w niniejszym protokole, jak określono w załączniku 2 do niniejszego protokołu,

               PODJĘŁY DECYZJĘ o ustanowieniu jednolitych zasad wykonywania międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami oraz

               UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               SEKCJA I

               ZAKRES I DEFINICJE

               Artykuł 1

               Zakres

               1.
                     Niniejszy protokół ma zastosowanie:

               a)
                     do międzynarodowych drogowych przewozów pasażerów, bez względu na ich przynależność państwową, w ramach regularnych i regularnych specjalnych przewozów autokarami i autobusami:

               (i)
                     między terytoriami dwóch Umawiających się Stron oraz – w razie potrzeby w trakcie takich przewozów – przez terytorium innej Umawiającej się Strony lub przez terytorium państwa niebędącego Umawiającą się Stroną;

               (ii)
                     realizowanych przez jednego lub więcej przewoźników wykonujących transport zarobkowy mających siedzibę w Umawiającej się Stronie, w której ma miejsce rozpoczęcie lub zakończenie przewozu, a w przypadku partnerstwa – jeżeli tak postanowią – także przez jednego lub więcej przewoźników mających siedzibę w Umawiających się Stronach lub państwach członkowskich Unii Europejskiej, przez które przebiega trasa przewozu i w których pasażerowie są zabierani lub wysadzani, zgodnie z prawem właściwym, i posiadających licencję na wykonywanie przewozu pasażerów w ramach międzynarodowych przewozów regularnych i regularnych specjalnych autokarami i autobusami;

               (iii)
                     wykonywanych z wykorzystaniem autobusów i autokarów zarejestrowanych w Umawiającej się Stronie, w której przewoźnik ma swoją siedzibę;

               b)
                     do przejazdów pustych autobusów i autokarów związanych z tymi przewozami.

               2.
                     Żadne z postanowień niniejszego protokołu nie może być interpretowane jako dające możliwość wykonywania przewozów regularnych lub regularnych specjalnych z miejscem rozpoczęcia i zakończenia na terytorium tej samej Umawiającej się Strony przez przewoźników mających siedzibę w innej Umawiającej się Stronie (kabotaż).

               3.
                     Zgodnie z ust. 1 i z zastrzeżeniem ust. 2, w przypadku gdy dany przewóz jest częścią przewozu do miejsca na terytorium, na którym przewoźnik ma swoją siedzibę, lub z takiego miejsca, pasażerowie mogą być zabierani lub wysadzani na terytorium jakiejkolwiek Umawiającej się Strony, przez którą przebiega trasa przewozu, która zezwala na zatrzymanie się na jej terytorium.

               4.
                     Niniejszy protokół nie ma zastosowania do:

               a)wykorzystywania autobusów i autokarów zaprojektowanych do przewozu pasażerów w komercyjnym transporcie rzeczy;

               b)przewozów na potrzeby własne.

               Artykuł 2

               Niedyskryminacja

               Umawiające się Strony zapewniają stosowanie do niniejszego protokołu zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce prowadzenia działalności przewoźnika oraz miejsca rozpoczęcia lub zakończenia przejazdu autokarem lub autobusem i wykonywanego przewozu.

               Artykuł 3

               Definicje

               1.
                     Do celów niniejszego protokołu stosuje się definicje zawarte w art. 3 umowy INTERBUS.

               2.
                     Nie naruszając postanowień ust. 1, do celów niniejszego protokołu stosuje się następujące dodatkowe definicje:

               a)„umowa INTERBUS” oznacza Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami
                  3
               , która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2003 r.
                  4
               , wraz z późniejszymi zmianami;

               b)„partnerstwo” oznacza umowę lub porozumienie umowne dowolnego rodzaju, zgodnie z którymi ich strony, zwane partnerami, zobowiązują się do współpracy w zakresie przewozów, które mają być wykonywane;

               c)„jednostka stowarzyszona” oznacza jednostkę, w której inna jednostka lub jednostki (jednostka lub jednostki dominujące) posiadają udział kapitałowy i na której politykę operacyjną i finansową ta inna jednostka lub te inne jednostki wywierają znaczący wpływ;

               d)„grupa” oznacza dowolne z poniższych:

               (i)
                     jednostkę lub jednostki stowarzyszone oraz ich jednostkę lub jednostki dominujące;

               (ii)
                     jednostkę lub jednostki stowarzyszone, które mają tę samą jednostkę dominującą lub te same jednostki dominujące.

               SEKCJA II

               WARUNKI MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRZEWOŹNIKÓW DROGOWEGO TRANSPORTU PASAŻERSKIEGO

               Artykuł 4

               Umawiające się Strony stosują przepisy, o których mowa w załączniku 1.

               SEKCJA III

               WARUNKI TECHNICZNE MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO POJAZDÓW

               Artykuł 5

               Autobusy i autokary wykorzystywane do wykonywania międzynarodowych przewozów regularnych lub regularnych specjalnych objętych zakresem niniejszego protokołu muszą spełniać normy techniczne, o których mowa w załączniku 2.

               SEKCJA IV

               DOSTĘP DO RYNKU

               Artykuł 6

               Międzynarodowe przewozy regularne i regularne specjalne wymagające zezwolenia

               1.
                     Usługi regularne są powszechnie dostępne, z zastrzeżeniem, w stosownych przypadkach, obowiązku rezerwacji.

               2.
                     Wykonywanie przewozów regularnych i regularnych specjalnych wymaga uzyskania zezwolenia zgodnie z sekcją VI.

               3.
                     Na regularny charakter usługi nie mają wpływu żadne zmiany warunków świadczenia usług.

               4.
                     Organizacja przewozów równoległych lub tymczasowych skierowanych do tych samych osób co istniejące przewozy regularne, nieobsługiwanie niektórych przystanków oraz obsługiwanie dodatkowych przystanków w ramach istniejących przewozów regularnych podlegają takim samym zasadom, jakie stosuje się do istniejących przewozów regularnych.

               5.
                     Zgodnie ze stosownymi przepisami w zakresie konkurencji Umawiająca się Strona lub państwo członkowskie Unii Europejskiej może zdecydować, indywidualnie dla każdego przypadku i bez dyskryminacji, że międzynarodowe regularne i regularne specjalne drogowe przewozy pasażerskie z miejscem rozpoczęcia lub zakończenia przewozu na jej/jego terytorium podlegają porozumieniom w ramach partnerstw między przewoźnikami mającymi siedzibę w Umawiającej się Stronie lub państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie ma miejsce rozpoczęcie i zakończenie danego przewozu.

               Przewoźnicy mający siedzibę w Umawiających się Stronach i państwach członkowskich Unii Europejskiej, przez które przebiega trasa przewozu i w których pasażerowie są zabierani lub wysadzani, mają prawo przystępowania do takich partnerstw, jeżeli tak postanowią.

               Zainteresowane Umawiające się Strony i państwa członkowskie Unii Europejskiej informują Komisję Mieszaną powołaną na mocy art. 18 niniejszego protokołu o każdej takiej decyzji, przekazując także jej uzasadnienie.

               6.
                     Zgodnie ze stosownymi przepisami w zakresie konkurencji przewoźnicy mogą dobrowolnie tworzyć partnerstwa w celu wykonywania przewozów regularnych i regularnych specjalnych. W tych partnerstwach mogą uczestniczyć następujące podmioty:

               a)
                     przewoźnicy mający siedzibę w Umawiających się Stronach lub państwie członkowskim Unii Europejskiej, w których ma miejsce rozpoczęcie lub zakończenie przewozu;

               b)
                     przewoźnicy mający siedzibę w Umawiających się Stronach i państwach członkowskich Unii Europejskiej, przez które przebiega trasa przewozu i w których pasażerowie są zabierani lub wysadzani.

               SEKCJA V

               POSTANOWIENIA SOCJALNE, CELNE I PODATKOWE

               Artykuł 7

               Sekcja V (zawierająca postanowienia socjalne) i sekcja VI (zawierająca postanowienia celne i podatkowe) umowy INTERBUS mają zastosowanie do niniejszego protokołu.

               SEKCJA VI

               ZEZWOLENIE NA MIĘDZYNARODOWE PRZEWOZY REGULARNE
               I REGULARNE SPECJALNE

               Artykuł 8

               Charakter zezwolenia

               1.
                     Zezwolenia na międzynarodowe regularne i regularne specjalne przewozy pasażerskie wydaje właściwy organ Umawiającej się Strony, na której terytorium przewoźnik ma swoją siedzibę (zwany dalej „organem wydającym zezwolenie”).

               2.
                     W przypadku przewoźnika mającego siedzibę w Unii Europejskiej organem wydającym zezwolenie jest właściwy organ państwa członkowskiego, w którym znajduje się miejsce rozpoczęcia lub zakończenia przewozu.

               3.
                     W przypadku grupy przewoźników zamierzających wykonywać międzynarodowe przewozy regularne lub regularne specjalne oraz w przypadku partnerstwa między przedsiębiorstwami (przewoźnikami) z co najmniej dwóch Umawiających się Stron, na których terytorium pasażerowie są zabierani i wysadzani, organem wydającym zezwolenie jest właściwy organ, do którego skierowano wniosek zgodnie z art. 9 ust. 1 akapit drugi.

               4.
                     Zezwolenia są wydawane na rzecz określonego przewoźnika i nie mogą być przenoszone. Przewoźnik, który otrzymał zezwolenie, może jednak, za zgodą organu wydającego zezwolenie, wykonywać przewozy przy pomocy podwykonawcy, jeżeli taka możliwość jest zgodna z prawem Umawiającej się Strony. W takim przypadku w zezwoleniu podaje się nazwę i rolę podwykonawcy. Podwykonawca musi spełniać warunki, o którym mowa w art. 1, 4, 5 oraz – w zakresie postanowień socjalnych – art. 7, jak również w załącznikach 1 i 2.

               W przypadku grupy przewoźników, którzy zamierzają wykonywać międzynarodowe przewozy regularne lub regularne specjalne, zezwolenie wydaje się na rzecz wszystkich jednostek grupy i wymienia w nim nazwy wszystkich przewoźników. Zezwolenie takie wydaje się jednostce, którą pozostali przewoźnicy upoważnili do tego celu i która o nie wystąpiła, a pozostałym jednostkom przekazuje się uwierzytelnione odpisy.

               W przypadku partnerstwa każdemu przedsiębiorstwu partnerskiemu wydaje się oryginał zezwolenia, podając w nim nazwę każdego przedsiębiorstwa.

               W przypadku gdy międzynarodowe przewozy regularne i regularne specjalne są wykonywane przez grupę albo partnerstwo, o których mowa w akapitach drugim i trzecim, decyzja w sprawie faktycznego podziału obsługi ruchu między uczestniczących przewoźników pozostaje w gestii samych przewoźników.

               5.
                     Okres ważności zezwoleń nie przekracza pięciu lat. Okres ten może zostać skrócony na żądanie wnioskodawcy albo za wzajemną zgodą właściwych organów Umawiających się Stron, na których terytorium pasażerowie są zabierani lub wysadzani.

               6.
                     W zezwoleniach określa się:

               a)rodzaj przewozu;

               b)trasę przewozu, w szczególności miejsce początkowe przewozu i miejsce docelowe;

               c)okres ważności zezwolenia;

               d)przystanki oraz rozkład jazdy.

               7.
                     Zezwolenia muszą być zgodne ze wzorem przedstawionym w załączniku 4.

               8.
                     Z zastrzeżeniem art. 1 ust. 2, zezwolenie upoważnia jego posiadacza (posiadaczy) do wykonywania międzynarodowych przewozów regularnych lub regularnych specjalnych na terytoriach wszystkich Umawiających się Stron, przez które przebiegają trasy przewozu.

               9.
                     Przewoźnik wykonujący przewozy regularne lub regularne specjalne może wykorzystać dodatkowe pojazdy w celu sprostania sytuacjom tymczasowym i wyjątkowym. Takie dodatkowe pojazdy mogą być wykorzystywane wyłącznie na takich samych warunkach, jak określono w zezwoleniu, o którym mowa w ust. 6.

               W takim przypadku przewoźnik zapewnia, by – oprócz dokumentów, o których mowa w art. 15 – w pojeździe był przechowywany i okazywany na żądanie każdemu upoważnionemu funkcjonariuszowi służb kontrolnych odpis umowy między przewoźnikiem wykonującym dany międzynarodowy przewóz regularny lub regularny specjalny a przedsiębiorstwem, które dostarczyło dodatkowe pojazdy, lub równoważny dokument.

               Artykuł 9

               Składanie wniosku o zezwolenie
               na międzynarodowe przewozy regularne i regularne specjalne

               1.
                     Wnioski o zezwolenie na międzynarodowe przewozy regularne i regularne specjalne przewoźnik składa swojemu właściwemu organowi wydającemu zezwolenie.

               W odniesieniu do każdego przewozu składa się tylko jeden wniosek. W przypadkach, o których mowa w art. 8 ust. 3, wnioski składa przewoźnik upoważniony do tego celu przez pozostałych przewoźników.

               Wniosek kieruje się do organu wydającego zezwolenie Umawiającej się Strony, w której przewoźnik składający wniosek ma siedzibę.

               2.
                     Wnioski o zezwolenie składa się w formie opartej na wzorze przedstawionym w załączniku 3.

               3.
                     Osoby ubiegające się o zezwolenie przedkładają wszelkie informacje dodatkowe, jakie uznają za istotne lub jakich zażąda organ wydający zezwolenie, w szczególności dokumenty wymienione w załączniku 3.

               Artykuł 10

               Procedura udzielania zezwolenia

               1.
                     Zezwolenia wydaje się za zgodą właściwych organów wszystkich Umawiających się Stron, na których terytorium pasażerowie są zabierani lub wysadzani. Organ wydający zezwolenie przekazuje takim właściwym organom, jak również właściwym organom Umawiających się Stron, przez których terytoria przebiega trasa przewozu, ale w których pasażerowie nie są zabierani ani wysadzani, kopię wniosku, wraz z kopiami wszelkich innych istotnych dokumentów, i jego ocenę.

               W odniesieniu do Unii Europejskiej właściwe organy, o których mowa w akapicie pierwszym, to organy państw członkowskich, na których terytorium pasażerowie są zabierani lub wysadzani oraz przez które przebiega trasa przewozu, ale w których pasażerowie nie są zabierani ani wysadzani.

               2.
                     Właściwe organy Umawiających się Stron, do których zwrócono się o wydanie zgody, w terminie czterech miesięcy powiadamiają organ wydający zezwolenie o swojej decyzji w sprawie wniosku o zezwolenie. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dniu otrzymania wniosku o wydanie zgody, który widnieje na potwierdzeniu odbioru. Jeżeli decyzja otrzymana od właściwych organów Umawiającej się Strony, do których zwrócono się o wydanie zgody, jest negatywna, musi ona zawierać należyte uzasadnienie. Jeśli organ wydający nie otrzyma odpowiedzi w terminie czterech miesięcy, uznaje się, że właściwe organy, do których się zwrócono, wyrażają zgodę, i organ wydający może udzielić zezwolenia.

               Właściwe organy Umawiających się Stron, przez których terytoria przebiega trasa przewozu, ale w których pasażerowie nie są zabierani ani wysadzani, mogą przekazać organowi wydającemu zezwolenie swoje uwagi w terminie określonym w akapicie pierwszym.

               3.
                     Organ wydający zezwolenie podejmuje decyzję w sprawie wniosku nie później niż sześć miesięcy od dnia złożenia wniosku przez przewoźnika
                  5
               .

               4.
                     Zezwolenia udziela się, chyba że:

               a)wnioskodawca nie jest w stanie wykonywać przewozów będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów będących bezpośrednio w jego dyspozycji;

               b)wnioskodawca nie zastosował się do krajowych lub międzynarodowych przepisów w zakresie transportu drogowego, a w szczególności nie spełnił warunków i wymogów dotyczących zezwoleń na wykonywanie międzynarodowych drogowych przewozów pasażerskich, lub dopuścił się poważnego naruszenia przepisów Umawiającej się Strony dotyczących transportu drogowego, w szczególności przepisów mających zastosowanie do pojazdów, czasu prowadzenia pojazdu oraz okresów odpoczynku kierowców;

               c)w przypadku wniosku o przedłużenie ważności zezwolenia nie zostały spełnione warunki zezwolenia;

               d)Umawiająca się Strona zdecyduje na podstawie szczegółowej analizy, że dane przewozy miałyby poważny negatywny wpływ na rentowność porównywalnych usług przewozowych świadczonych w ramach jednej lub większej liczby umów o usługi publiczne zgodnie z prawem Umawiającej się Strony na danych bezpośrednich odcinkach. W takim przypadku Umawiająca się Strona określa kryteria o niedyskryminującym charakterze w celu stwierdzenia, czy przewozy, których dotyczy wniosek, miałyby poważny negatywny wpływ na rentowność wspomnianej wyżej porównywalnej usługi przewozowej, i informuje o nich pozostałe Umawiające się Strony, o których mowa w art. 10 ust. 1;

               e)Umawiająca się Strona uzna na podstawie szczegółowej analizy, że głównym celem danych przewozów nie jest przewóz pasażerów między przystankami znajdującymi się w różnych Umawiających się Stronach.

               W przypadku gdy istniejąca usługa międzynarodowych przewozów autokarami i autobusami ma poważny negatywny wpływ na rentowność porównywalnej usługi przewozowej świadczonej w ramach jednej lub większej liczby umów o usługi publiczne, które są zgodne z prawem Umawiającej się Strony na danych bezpośrednich odcinkach, z wyjątkowych przyczyn, których nie można było przewidzieć w chwili udzielania zezwolenia, Umawiająca się Strona może, za zgodą pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 10 ust. 1, zawiesić lub cofnąć zezwolenie na świadczenie danej usługi międzynarodowych przewozów autokarami i autobusami po powiadomieniu o tym przewoźnika z sześciomiesięcznym wyprzedzeniem.

               Fakt, że przewoźnik oferuje ceny niższe niż ceny oferowane przez innych przewoźników drogowych, lub fakt, że dane połączenie jest już obsługiwane przez innych przewoźników drogowych, nie stanowią same w sobie uzasadnienia dla odrzucenia wniosku.

               5.
                     Organ wydający zezwolenie oraz właściwe organy wszystkich Umawiających się Stron zaangażowanych w procedurę służącą osiągnięciu zgody przewidzianej w ust. 1 mogą odmownie rozpatrzyć wniosek jedynie z powodów przewidzianych w niniejszym protokole.

               6.
                     Po zakończeniu procedury określonej w ust. 1–5 organ wydający zezwolenie udziela zezwolenia lub informuje formalnie o odmownym rozpatrzeniu wniosku.

               Decyzje o odrzuceniu wniosku muszą zawierać uzasadnienie. Umawiające się Strony zapewniają, by przedsiębiorstwa transportowe miały możliwość odwołania się, w przypadku gdy ich wniosek został odrzucony.

               Organ wydający zezwolenie informuje wszystkie właściwe organy, o których mowa w ust. 1, o swojej decyzji i przesyła im kopię każdego zezwolenia.

               Artykuł 11

               Przedłużenie ważności zezwolenia i wprowadzanie w nim zmian

               1.
                     Art. 10 ma zastosowanie, odpowiednio, do wniosków o przedłużenie ważności zezwolenia lub do wniosków o zmianę warunków, na jakich muszą być wykonywane przewozy wymagające zezwolenia.

               2.
                     W przypadku nieznacznych zmian w warunkach wykonywania przewozów, w szczególności w postaci dostosowania częstotliwości przewozów, wysokości opłat lub rozkładów jazdy, organ wydający zezwolenie obowiązany jest jedynie do przekazania pozostałym zainteresowanym Umawiającym się Stronom informacji o takich zmianach. Nie uznaje się za nieznaczne zmian w rozkładzie jazdy lub w częstotliwości przewozów, które mają wpływ na harmonogram kontroli na granicach między Umawiającymi się Stronami lub na granicach z państwami trzecimi.

               3.
                     Zainteresowane Umawiające się Strony mogą uzgodnić, że organ wydający zezwolenie sam podejmuje decyzje w sprawie zmian warunków, na jakich wykonywane są przewozy.

               Artykuł 12

               Wygaśnięcie zezwolenia

               1.
                     Zezwolenie na międzynarodowe przewozy regularne i regularne specjalne wygasa wraz z końcem okresu jego ważności lub w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym organ wydający zezwolenie otrzymał od posiadacza zezwolenia oświadczenie o zamiarze wycofania się z wykonywania danych przewozów. Takie oświadczenie musi zawierać należyte uzasadnienie.

               2.
                     W przypadku gdy zapotrzebowanie na dane przewozy przestało istnieć, przewidziany w ust. 1 okres od otrzymania oświadczenia wynosi jeden miesiąc.

               3.
                     Organ wydający zezwolenie informuje właściwe organy pozostałych zainteresowanych Umawiających się Stron o wygaśnięciu zezwolenia.

               4.
                     O swoim wycofaniu się z wykonywania danych przewozów posiadacz zezwolenia powiadamia użytkowników korzystających z tych przewozów z miesięcznym wyprzedzeniem za pomocą odpowiedniego ogłoszenia.

               Artykuł 13

               Obowiązki przewoźników

               1.
                     Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej przewoźnik wykonujący międzynarodowe przewozy regularne lub regularne specjalne rozpoczyna niezwłocznie ich wykonywanie i, do czasu wygaśnięcia zezwolenia, podejmuje wszelkie działania w celu zagwarantowania usługi transportowej spełniającej normy ciągłości, regularności i zdolności przewozowych oraz warunki określone w art. 8 ust. 6.

               2.
                     Przewoźnik podaje do wiadomości trasę przewozu, przystanki, rozkład jazdy, wysokości opłat oraz warunki przewozu w sposób zapewniający wszystkim użytkownikom łatwy dostęp do tych informacji.

               3.
                     Zainteresowane Umawiające się Strony mogą wprowadzić zmiany w warunkach prowadzenia działalności regulujących międzynarodowe przewozy regularne lub regularne specjalne za wspólnym porozumieniem i w porozumieniu z posiadaczem zezwolenia.

               SEKCJA VII

               POSTANOWIENIA SŁUŻĄCE ZAPEWNIENIU ZGODNOŚCI Z NINIEJSZYM PROTOKOŁEM

               Artykuł 14

               Właściwe organy Umawiających się Stron zapewniają, by przewoźnicy stosowali się do postanowień niniejszego protokołu.

               Artykuł 15

               1.
                     Nie naruszając postanowień art. 8 ust. 9, zezwolenie lub uwierzytelniony odpis zezwolenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów regularnych lub regularnych specjalnych oraz licencję przewoźnika na międzynarodowe drogowe przewozy pasażerskie przewidzianą zgodnie z przepisami prawa krajowego lub prawa Unii Europejskiej albo uwierzytelniony odpis takiej licencji przechowuje się w autokarze lub autobusie i okazuje na żądanie każdemu upoważnionemu funkcjonariuszowi służb kontrolnych.

               2.
                     Nie naruszając postanowień ust. 1 oraz art. 8 ust. 9, w przypadku przewozów regularnych specjalnych umowa między organizatorem a przewoźnikiem lub jej odpis, jak również dokument poświadczający, że pasażerowie stanowią specjalną kategorię, z wyłączeniem innych pasażerów, do celów przewozów regularnych specjalnych, służą także jako dokumenty kontrolne i muszą być przechowywane w pojeździe oraz okazywane na żądanie każdemu upoważnionemu funkcjonariuszowi służb kontrolnych.

               SEKCJA VIII

               PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE

               Artykuł 16

               Okres obowiązywania protokołu – Ocena funkcjonowania protokołu

               1.
                     Niniejszy protokół zawiera się na okres pięciu lat, poczynając od dnia jego wejścia w życie.

               2.
                     Okres obowiązywania protokołu ulega automatycznemu przedłużeniu na kolejne okresy pięciu lat w odniesieniu do tych Umawiających się Stron, które nie wyrażą woli nieprzedłużania go. W przeciwnym przypadku zainteresowana Umawiająca się Strona powiadamia depozytariusza o swoim zamiarze zgodnie z art. 31 umowy INTERBUS.

               3.
                     Przed końcem każdego okresu pięciu lat Komisja Mieszana, o której mowa w art. 18 niniejszego protokołu, dokonuje oceny funkcjonowania niniejszego protokołu, najlepiej wraz z oceną samej umowy INTERBUS.

               Artykuł 17

               Umowy dwustronne, ratyfikacja lub zatwierdzenie, depozytariusz protokołu,
               wejście w życie protokołu, wypowiedzenie i języki

               1.
                     Postanowienia art. 25, 27, 28, 31 i 34 umowy INTERBUS stosuje się odpowiednio do niniejszego protokołu z zastrzeżeniem następujących modyfikacji:

               a)liczby „cztery” i „czwarty” wymienione w art. 28 ust. 1 umowy INTERBUS zastępuje się odpowiednio liczbami „trzy” i „trzeci”;

               b)niniejszy protokół wchodzi w życie dla Umawiających się Stron, które podpisały i zatwierdziły lub ratyfikowały go, pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym trzy Umawiające się Strony, w tym Unia, złożyły swoje instrumenty zatwierdzenia lub ratyfikacji w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.

               2.
                     Postanowienia niniejszego protokołu zastępują odpowiednie postanowienia umów zawartych między Umawiającymi się Stronami oraz między Umawiającymi się Stronami a państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

               Niezależnie od postanowień art. 25 umowy INTERBUS odpowiednie postanowienia obowiązujących umów między Umawiającymi się Stronami oraz między Umawiającymi się Stronami a państwami członkowskimi Unii Europejskiej mogą zostać utrzymane w mocy przez okres pięciu lat, o którym mowa w art. 8 ust. 5, liczony od daty wejścia w życie niniejszego protokołu w odniesieniu do zainteresowanych Umawiających się Stron.

               Artykuł 18

               Komisja Mieszana

               1.
                     W celu ułatwienia zarządzania niniejszym protokołem niniejszym powołuje się Komisję Mieszaną. W skład Komisji Mieszanej wchodzą przedstawiciele Umawiających się Stron.

               2.
                     Postanowienia art. 23 i 24 umowy INTERBUS stosuje się odpowiednio.

               Artykuł 19

               Przystąpienie Umawiającej się Strony spoza Unii do Unii Europejskiej

               1.
                     Komisję Mieszaną, o której mowa w art. 18, informuje się o każdym wniosku o członkostwo w Unii Europejskiej złożonym przez Umawiającą się Stronę lub dowolne państwo trzecie.

               2.
                     Unia Europejska powiadamia Umawiające się Strony o przystąpieniu którejkolwiek z Umawiających się Stron do Unii.

               3.
                     Umawiająca się Strona niniejszego protokołu, która przystąpiła do Unii Europejskiej, traktowana jest od dnia takiego przystąpienia jako państwo członkowskie Unii Europejskiej, a nie jako odrębna Umawiająca się Strona niniejszego protokołu.

               4.
                     Umawiające się Strony badają wpływ takiego przystąpienia na niniejszy protokół w ramach Komisji Mieszanej. Komisja Mieszana podejmuje decyzje w sprawie wszelkich niezbędnych dostosowań lub środków przejściowych w tym względzie.

               Artykuł 20

               Podpisanie

               1.
                     Protokół jest otwarty do podpisu w Brukseli w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej, który jest depozytariuszem protokołu, przez okres dwóch lat od dnia przyjęcia decyzji Rady Unii Europejskiej w sprawie podpisania niniejszego protokołu przez Unię Europejską. We właściwym czasie depozytariusz powiadamia o tej dacie wszystkie Umawiające się Strony.

               2.
                     Jedynie Umawiające się Strony umowy INTERBUS mogą podpisać niniejszy protokół, przystąpić do niego lub go ratyfikować. Instrumenty podpisania, przystąpienia lub ratyfikacji zostaną złożone u depozytariusza, który powiadamia o tym pozostałe Umawiające się Strony.

               Artykuł 21

               Przystąpienie

               Po wejściu w życie niniejszego protokołu każda Umawiająca się Strona umowy INTERBUS może również przystąpić do niniejszego protokołu.

               Postanowienia art. 30 ust. 3 i 4 umowy INTERBUS stosuje się odpowiednio.

               Artykuł 22

               Załączniki

               Załączniki do niniejszego protokołu stanowią jego integralną część.

               Artykuł 23

               Zastąpienie poprzedniego protokołu

               Niniejszy protokół zastępuje Protokół do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczący międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami, który był otwarty do podpisu między dniem 16 lipca 2018 r. a dniem 16 kwietnia 2019 r. Ten poprzedni protokół nie ma już żadnej wartości prawnej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

               W DOWÓD CZEGO niżej wymienieni pełnomocnicy podpisali niniejszy protokół.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Republiki Albanii

               W imieniu Bośni i Hercegowiny

               W imieniu Republiki Mołdawii

               W imieniu Czarnogóry

               W imieniu Republiki Macedonii Północnej

               W imieniu Republiki Turcji

               W imieniu Ukrainy

               ZAŁĄCZNIK 1

               Warunki mające zastosowanie do przewoźników drogowego transportu pasażerskiego

               Załącznik 1 do umowy INTERBUS ma zastosowanie do niniejszego protokołu, z następującymi zastrzeżeniami:

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 51), ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (UE) nr 517/2013 z dnia 13 maja 2013 r. (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 1) ma zastosowanie do niniejszego protokołu z wyłączeniem art. 16 ust. 5–7, a także art. 18–21, art. 23 i art. 25–28. Prawa i obowiązki państw członkowskich Unii Europejskiej stosuje się odpowiednio do Umawiających się Stron.

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczące praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 1) ma zastosowanie do niniejszego protokołu z wyłączeniem art. 3 lit. a) i b), art. 12 ostatnie dwa zdania, art. 18, art. 28 ust. 2, art. 29 i 30, art. 31 ostatnie zdanie oraz art. 32. Prawa i obowiązki państw członkowskich Unii Europejskiej stosuje się odpowiednio do Umawiających się Stron.

               ________________

               ZAŁĄCZNIK 2

               Normy techniczne mające zastosowanie do autobusów i autokarów

               Załącznik 2 do umowy INTERBUS ma zastosowanie do niniejszego protokołu.

               ________________

               ZAŁĄCZNIK 3

               Wzór wniosku o zezwolenie na międzynarodowe przewozy regularne i regularne specjalne

               (Papier biały – DIN A4)

                        (Do sporządzenia w języku(-ach) urzędowym(-ch) lub jednym z języków urzędowych Umawiającej się Strony, na której terytorium złożono wniosek)

               FORMULARZ WNIOSKU O ZEZWOLENIE LUB PRZEDŁUŻENIE WAŻNOŚCI ZEZWOLENIA NA WYKONYWANIE MIĘDZYNARODOWYCH PRZEWOZÓW REGULARNYCH LUB MIĘDZYNARODOWYCH PRZEWOZÓW REGULARNYCH SPECJALNYCH(
                  6
               )

               O rozpoczęcie przewozów regularnych
                     □

               O rozpoczęcie przewozów regularnych specjalnych
                     □

               O przedłużenie zezwolenia na przewozy
                     □

               O zmianę warunków zezwolenia na przewozy
                     □

               wykonywanych/wykonywane autokarami i autobusami między Umawiającymi się Stronami zgodnie z Protokołem do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczącym międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami.

               ………………………………………………………………………………………………………........

               (Organ wydający zezwolenie)

               1.Nazwisko i imię lub nazwa handlowa wnioskującego przewoźnika; w przypadku wniosku złożonego przez grupę przewoźników lub przez partnerstwo, nazwa przewoźnika upoważnionego przez pozostałych przewoźników do złożenia wniosku:

               ………………………………………………………………………………………………………........

               ………………………………………………………………………………………………………........

               2.Przewozy, które mają być wykonywane (1)

               przez przewoźnika □ przez grupę przewoźników □ przez partnerstwo □ przez podwykonawcę □

               3.Nazwy i adresy przewoźnika lub, w przypadku grupy przewoźników lub partnerstwa, nazwy wszystkich przewoźników grupy lub partnerstwa; dodatkowo należy wskazać ewentualnych podwykonawców, podając ich nazwy(
                  7
               )

               3.1.…………………………………………………..………. tel. ………………….…….…

               3.2.……………………………………………………..….… tel. ………………….……….

               3.3.………………………………………………………....... tel. ………………….....….…

               3.4.…………………………………………………………... tel. ……………………......…

               (Druga strona wniosku o zezwolenie lub przedłużenie ważności zezwolenia)

               4.W przypadku przewozów regularnych specjalnych:

               4.1.Kategoria pasażerów: (
                  8
               )pracownicy □ uczniowie/studenci □ inni □

               5.Okres obowiązywania wnioskowanego zezwolenia lub data zakończenia wykonywania przewozów:

               ………………………………………………………………………………………………….........

               6.Główna trasa przewozu (podkreślić miejsca, z których pasażerowie są zabierani i na których są wysadzani, i podać pełne adresy tych miejsc):(
                  9
               )

               ……………………………………………………………………………………………...……….........

               …..………………………………………………………………………………………………...............

               …………………………………………………………………………………………………….............

               7.Okres wykonywania przewozów: …………………………………………………………………….…….

               …………………………………………………………………………………………………..………....

               …………………………………………………………………………………………………..………....

               8.Częstotliwość (codziennie, raz w tygodniu itp.): ………………………………………………………...…….

               9.Opłaty za przewóz ……………………………………… podano w załączniku.

               10.Należy załączyć harmonogram kursów kierowców, aby umożliwić weryfikację zgodności z międzynarodowymi przepisami dotyczącymi czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku.

               11.Liczba wnioskowanych zezwoleń lub uwierzytelnionych odpisów zezwoleń: (
                  10
               )

               …………………………………………………………………………………………………….........

               12.Dodatkowe informacje:

               ………………………………………………………………………………………………........…….

               (Miejscowość i data)
                     (Podpis wnioskodawcy)

               ………………………………………………………………………………………………………….

               Zwraca się uwagę wnioskodawcy na fakt, że – ze względu na obowiązek przechowywania zezwolenia lub uwierzytelnionego odpisu zezwolenia w pojeździe – liczba zezwoleń lub ich uwierzytelnionych odpisów, wydanych przez organ wydający zezwolenie, które wnioskodawca musi posiadać, powinna odpowiadać liczbie pojazdów potrzebnych w tym samym czasie do wykonywania wnioskowanych przewozów.

               Ważna uwaga

               Do wniosku należy załączyć w szczególności:

               a) rozkład jazdy, z podaniem przedziałów czasowych na kontrole na odpowiednich przejściach granicznych;

               b) uwierzytelniony odpis licencji przewoźnika (lub przewoźników) na międzynarodowe drogowe przewozy pasażerskie przewidzianej zgodnie z przepisami krajowymi lub unijnymi;

               c) mapę w odpowiedniej skali, na której zaznaczono trasę i przystanki, z których pasażerowie będą zabierani lub na których będą wysadzani;

               d) harmonogram kursów kierowców, aby umożliwić weryfikację zgodności z międzynarodowymi przepisami dotyczącymi czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku;

               e) wszelkie stosowne informacje dotyczące terminali autokarowych i autobusowych.

               ZAŁĄCZNIK 4

               Wzór zezwolenia na międzynarodowe przewozy regularne i regularne specjalne

               (Pierwsza strona zezwolenia)

               (Papier pomarańczowy – DIN A4)

                        (Do sporządzenia w języku(-ach) urzędowym(-ch) lub jednym z języków urzędowych Umawiającej się Strony, na której terytorium złożono wniosek)

               Zezwolenie

               Zgodnie z Protokołem do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczącym międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami między Umawiającymi się Stronami.

               PAŃSTWO WYDAJĄCE: ……………………………………………………………………………….…..

               Organ wydający zezwolenie: ……………………………………………………………………………….

               Znak wyróżniający Umawiającej się Strony: …………….(
                  11
               )

               ZEZWOLENIE nr: ……………………………...

               na przewozy regularne □(
                  12
               )

               na przewozy regularne specjalne □ (2)

               autokarami i autobusami między Umawiającymi się Stronami protokołu dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami („protokół do umowy INTERBUS”)

               Dla: …………………………………………………………………………………………………...

               ………………………………………………………………………………………………………..

               Nazwisko i imię lub nazwa handlowa przewoźnika lub przewoźnika zarządzającego w przypadku grupy jednostek lub w przypadku partnerstwa:

               Adres: …………………………………………………………………………………………………...

               ……………………………………………………………………………………………………………...

               Numery telefonu i faksu lub e-mail: .…………………………………………………………………………….

               ………………………………………………………………………………………………………..

               (Druga strona zezwolenia)

               Nazwa, adres oraz numery telefonu i faksu lub e-mail przewoźnika lub, w przypadku grupy przewoźników lub partnerstwa, nazwy wszystkich przewoźników grupy lub partnerstwa; dodatkowo nazwy ewentualnych podwykonawców, oznaczonych jako takich:

               1) ……………………………………………………………………………………………………………

               2) ……………………………………………………………………………………………………………

               3) ……………………………………………………………………………………………………………

               4) ……………………………………………………………………………………………………………

               5) ……………………………………………………………………………………………………………

               Wykaz załączony w stosownych przypadkach

               Okres ważności zezwolenia: Od: ………………………………. Do: ……………………………..……...

               Miejsce i data wystawienia: ………………………………………………………………………………………..

               Podpis i pieczęć organu wydającego lub instytucji wydającej: ……………………………………………………..

               1. Trasa: ……………………………………………………………………………………………………….

               ………………………………………………………………………………………..:…………………….….

               a)Miejsce początkowe przewozu: …………………………………...…………………………………

               ……………………………………………………………………..............…………………………………....

               b)Miejsce docelowe przewozu: …………….……………………………………………………..

               …………………………………………………………..……………………………………………………....

               Główna trasa, z podkreśleniem miejsc, z których pasażerowie są zabierani i w których są wysadzani: ………………..……..…………

               …………………………………………………………………………………………………………………..

               2. Rozkład jazdy: ………………………………………………………………………………………………..….

               (załączony do niniejszego zezwolenia)

               3. Przewozy regularne specjalne:

               a) Kategoria pasażerów: ………………….………………….…….

               ……………………………...........................................................................

               4. Inne warunki lub szczególne punkty: …...…………...................................................

               .............................................................................................................

               .............................................................................................................

               Pieczęć organu wydającego zezwolenie

               Ważna uwaga:

               1)Niniejsze zezwolenie jest ważne na całą podróż.

               2)Zezwolenie lub odpis zezwolenia uwierzytelniony przez organ, który wydał to zezwolenie, przechowuje się w pojeździe przez cały okres podróży i okazuje na żądanie funkcjonariuszom organów ścigania.

               3)Miejsce początkowe przewozu lub jego miejsce docelowe muszą znajdować się na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę, a autokary i autobusy są zarejestrowane.

               (Trzecia strona zezwolenia)

               UWAGI OGÓLNE

               1)
                     Przewoźnik rozpoczyna świadczenie danej usługi transportowej w terminie określonym w decyzji organu, który udzielił zezwolenia.

               2)
                     Z wyjątkiem przypadku wystąpienia siły wyższej przewoźnik wykonujący międzynarodowe przewozy regularne lub regularne specjalne jest zobowiązany do podjęcia wszelkich działań w celu zagwarantowania usługi transportowej spełniającej warunki określone w zezwoleniu.

               3)
                     Przewoźnik podaje do wiadomości publicznej informacje na temat trasy, przystanki, rozkład jazdy, wysokość opłat i warunki przewozu.

               4)
                     Właściwe organy zainteresowanych Umawiających się Stron muszą mieć możliwość dokonywania – za wspólnym porozumieniem i w porozumieniu z posiadaczem zezwolenia – zmian w warunkach prowadzenia działalności regulujących międzynarodowe przewozy regularne lub regularne specjalne.

               5)
                     Bez uszczerbku dla dokumentów dotyczących pojazdu i kierowcy (takich jak dowód rejestracyjny i prawo jazdy), następujące dokumenty służą jako dokumenty kontrolne na podstawie niniejszego protokołu i muszą być przechowywane w pojeździe oraz okazywane na żądanie każdemu upoważnionemu funkcjonariuszowi służb kontrolnych:

               –
                     zezwolenie lub uwierzytelniony odpis zezwolenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów regularnych lub regularnych specjalnych;

               –
                     licencja przewoźnika na międzynarodowe drogowe przewozy pasażerskie przewidziana zgodnie z przepisami prawa krajowego lub prawa Unii Europejskiej albo uwierzytelniony odpis takiej licencji;

               –
                     w przypadku wykonywania międzynarodowych przewozów regularnych specjalnych –umowa między organizatorem a przewoźnikiem lub jej uwierzytelniony odpis, jak również dokument poświadczający, że pasażerowie stanowią specjalną kategorię, z wyłączeniem innych pasażerów, do celów przewozów regularnych specjalnych;

               –
                     jeżeli przewoźnik wykonujący przewozy regularne lub regularne specjalne korzysta z dodatkowych pojazdów w celu sprostania sytuacjom tymczasowym i wyjątkowym, oprócz odpowiednich dokumentów wymienionych powyżej – odpis umowy między przewoźnikiem wykonującym dany międzynarodowy przewóz regularny lub regularny specjalny a przedsiębiorstwem, które dostarczyło dodatkowe pojazdy, lub równoważny dokument.

               (Czwarta strona zezwolenia)

               WSKAZANIA OGÓLNE (c.d.)

               6)
                     Przewoźnicy wykonujący międzynarodowe przewozy regularne, z wyłączeniem przewozów regularnych specjalnych, wystawiają bilety na przewóz potwierdzające prawa pasażera do korzystania z transportu i służące jako dokument kontrolny poświadczający zawarcie umowy przewozu między pasażerem a przewoźnikiem, indywidualnej lub zbiorowej. Na biletach tych, które mogą mieć również formę elektroniczną, musi widnieć:

               a)nazwa przewoźnika;

               b)miejsce początkowe i miejsce docelowe przewozu, oraz, w stosownych przypadkach, podróż powrotna;

               c)okres ważności biletu oraz, w stosownych przypadkach, data i czas rozpoczęcia podróży;

               d)cena za przewóz.

               Pasażer okazuje bilet na przewóz na żądanie każdemu upoważnionemu funkcjonariuszowi służb kontrolnych.

               7)
                     Przewoźnicy wykonujący międzynarodowe pasażerskie przewozy regularne lub regularne specjalne umożliwiają przeprowadzenie wszelkich kontroli służących zapewnieniu prawidłowego wykonywania przewozów, szczególnie w odniesieniu do czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego i emisji.

               ________________

                     (1)

                        Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 13.

                     (2)

                        Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 44.

                     (3)

                        Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 13.

                     (4)

                        Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 44.

                     (5)

                        W niniejszym artykule przewozy określane są również mianem usługi przewozowej.

                     (6)

                        Zaznaczyć lub wypełnić odpowiednie pola.

                     (7)

                        W stosownych przypadkach należy załączyć wykaz.

                     (8)

                        Zaznaczyć lub wypełnić odpowiednie pola.

                     (9)

                        Organ wydający zezwolenie może zażądać przedłożenia pełnego wykazu miejsc, z których pasażerowie są zabierani i na których są wysadzani, zawierającego pełne adresy tych miejsc, w oddzielnym załączniku do niniejszego formularza wniosku.

                     (10)

                        Wypełnić stosownie do przypadku.

                     (11)

                        Należy uzupełnić, wpisując odpowiednio: Albania (AL), Austria (A), Belgia (B), Bośnia i Hercegowina (BIH), Bułgaria (BG), Republika Czeska (CZ), Chorwacja (HR), Cypr (CY), Czarnogóra (ME), Dania (DK), Estonia (EST), Finlandia (FIN), Francja (F), Grecja (GR), Hiszpania (E), Irlandia (IRL), Litwa (LT), Luksemburg (L), Łotwa (LV), Macedonia Północna (MK), Malta (MT), Republika Mołdawii (MD), Niemcy (DE), Niderlandy (NL), Polska (PL), Portugalia (P), Rumunia (RO), Słowacja (SK), Słowenia (SLO), Szwecja (S), Węgry (H),Włochy (I), Turcja (TR), Ukraina (UA), Zjednoczone Królestwo (UK).

                     (12)

                        Zaznaczyć lub wypełnić odpowiednie pola.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.11.2020
            COM(2020) 757 final
            2020/0334(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego Umową o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum wspólnego komitetu ustanowionego umową o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (zwanej dalej „umową”)
                  1
               .

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony

               Umowa ma na celu utworzenie wspólnego obszaru lotniczego opartego na wzajemnym dostępie do rynków transportu lotniczego stron, na zasadzie równych warunków konkurencji i z poszanowaniem tych samych przepisów – w tym w dziedzinie bezpieczeństwa, ochrony, zarządzania ruchem lotniczym, kwestii społecznych i ochrony środowiska. Zasady regulujące wspólny obszar lotniczy powinny opierać się na odpowiednich przepisach obowiązujących w Unii Europejskiej, określonych w załączniku III do przedmiotowej umowy, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa, ochrony i zarządzania ruchem lotniczym.

               Umowa weszła w życie w dniu 2 sierpnia 2020 r.

               2.2.Wspólny komitet

               Wspólny komitet ustanowiono na podstawie art. 22 umowy. Wspólny komitet jest odpowiedzialny za zarządzanie umową i zapewnienie jej prawidłowego wykonania.

               W tym celu współpracuje on w wielu dziedzinach oraz wydaje zalecenia i podejmuje decyzje w przypadkach wyraźnie przewidzianych w umowie. Do jego głównych zadań należy współpraca w zakresie: a) wspierania wymiany informacji między ekspertami w przypadku nowych inicjatyw ustawodawczych lub regulacyjnych, w tym w dziedzinach ochrony, bezpieczeństwa, środowiska, infrastruktury lotniczej (włączając w to przydziały czasu na start lub lądowanie), otoczenia konkurencyjnego oraz ochrony konsumentów; b) oceny warunków rynkowych mających wpływ na przewozy lotnicze zgodnie z niniejszą umową; c) stałego badania społecznych skutków umowy, zwłaszcza w dziedzinie zatrudnienia, a także opracowywanie właściwych rozwiązań w przypadku uznania zgłoszonych obaw za zasadne; d) rozważania ewentualnych obszarów dalszego rozwoju umowy, w tym zaleceń dotyczących zmian umowy; e) uzgadniania, na zasadzie porozumienia, wniosków, koncepcji lub dokumentów o charakterze proceduralnym, związanych bezpośrednio z funkcjonowaniem niniejszej umowy; f) uwzględniania i rozwijania pomocy technicznej w obszarach wchodzących w zakres niniejszej umowy; oraz g) wspierania współpracy na odpowiednich forach międzynarodowych.

               Ponadto, zgodnie z art. 6 (Inwestycje) umowy wspólny komitet rozpatruje kwestie związane z dwustronnymi inwestycjami dotyczącymi udziałów większościowych lub ze zmianami w zakresie skutecznej kontroli nad przewoźnikami lotniczymi stron.

               Zgodnie z art. 22 ust. 3 umowy wspólny komitet przyjmuje w drodze decyzji swój regulamin wewnętrzny.

               2.3.Planowany akt wspólnego komitetu

               Podczas swojego pierwszego posiedzenia wspólny komitet ma przyjąć decyzję dotyczącą przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest przyjęcie, zgodnie z art. 22 ust. 3 umowy, regulaminu wewnętrznego stanowiącego podstawę organizacji i funkcjonowania wspólnego komitetu, aby umożliwić właściwe wykonanie umowy.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Celem stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii, powinno być przyjęcie regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu ustanowionego umową. Stanowisko to powinno opierać się na projekcie decyzji wspólnego komitetu.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywierają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny komitet jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony.

               Akt, który ma przyjąć wspólny komitet, jest aktem mającym skutki prawne, ponieważ będzie dla stron wiążący na mocy prawa międzynarodowego.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do kwestii transportu lotniczego.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               W akcie wspólnego komitetu zostanie uchwalony regulamin wewnętrzny komitetu, dlatego akt ten należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu.

               2020/0334 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego Umową o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony („umowa”) została zawarta przez Unię decyzją Rady (UE) 2020/948
                  2
                i weszła w życie dnia 2 sierpnia 2020 r.

               (2)W art. 22 umowy ustanawia się wspólny komitet mający zapewnić zarządzanie umową i jej właściwe wykonanie.

               (3)Art. 22 ust. 3 umowy stanowi, że wspólny komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               (4)Właściwe wykonanie umowy wymaga przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach wspólnego komitetu, ponieważ decyzja wspólnego komitetu w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego będzie wiążąca dla Unii. Stanowisko Unii w ramach wspólnego komitetu powinno być oparte na dołączonych projektach decyzji wspólnego komitetu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii podczas pierwszego posiedzenia wspólnego komitetu ustanowionego na podstawie art. 22 umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony w związku z przyjęciem regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu, opiera się na projekcie decyzji wspólnego komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.

               Przedstawiciele Unii we wspólnym komitecie mogą, bez konieczności przyjmowania kolejnej decyzji Rady, uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji wspólnego komitetu.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/948 z dnia 26 czerwca 2020 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (Dz.U. L 212 z 3.7.2020, s. 3).

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/948 z dnia 26 czerwca 2020 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (Dz.U. L 212 z 3.7.2020, s. 3).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.11.2020
            COM(2020) 757 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego Umową o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony

               DECYZJA NR 1/ [rok] WSPÓLNEGO KOMITETU UE–GRUZJA USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY O WSPÓLNYM OBSZARZE LOTNICZYM MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ I JEJ PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI, Z JEDNEJ STRONY, A GRUZJĄ, Z DRUGIEJ STRONY

               z dnia [...] r.

               przyjmująca jego regulamin wewnętrzny

               WSPÓLNY KOMITET UE–GRUZJA,

               uwzględniając Umowę o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (zwaną dalej „umową”), w szczególności jej art. 22 ust. 3,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł

               Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny wspólnego komitetu zawarty w załączniku do niniejszej decyzji.

               Sporządzono w …, dnia [...] r.

               W imieniu wspólnego komitetu

               Przewodniczący/Przewodnicząca Delegacji Unii Europejskiej

               [nazwisko]

               Przewodniczący/Przewodnicząca Delegacji Gruzji

               [nazwisko]

               Załącznik

               REGULAMIN WSPÓLNEGO KOMITETU

               WSPÓLNY KOMITET

               Artykuł 1

               Przewodniczący delegacji

               1.
                     Zgodnie z art. 22 ust. 1 umowy wspólny komitet składa się z przedstawicieli stron.

               2.
                     Wspólnemu komitetowi przewodniczą wspólnie przewodniczący delegacji stron.

               Artykuł 2

               Posiedzenia

               1.
                     Zgodnie z art. 22 ust. 4 umowy wspólny komitet zbiera się w miarę potrzeby. Każda strona może wystąpić z wnioskiem o zwołanie komitetu.

               2.
                     Wspólny komitet może organizować spotkania osobiste lub za pośrednictwem innych środków (np. telekonferencji lub wideokonferencji).

               3.
                     Posiedzenia odbywają się, w miarę możliwości, na przemian w państwie członkowskim Unii Europejskiej i Gruzji, chyba że strony uzgodnią inaczej.

               4.
                     Po uzgodnieniu przez strony terminu i miejsca posiedzeń Komisja Europejska zwołuje posiedzenia dla Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, zaś ministerstwo odpowiedzialne za lotnictwo cywilne – dla Gruzji.

               5.
                     O ile strony nie postanowią inaczej, posiedzenia wspólnego komitetu nie są jawne. W razie potrzeby na zakończenie posiedzenia można za obopólną zgodą sporządzić komunikat prasowy.

               Artykuł 3

               Delegacje

               1.
                     Przed każdym posiedzeniem przewodniczący delegacji informują się nawzajem o planowanym składzie swoich delegacji na posiedzenie.

               2.
                     Przedstawiciele zainteresowanych stron z branży transportu lotniczego mogą zostać zaproszeni do udziału w posiedzeniach w charakterze obserwatorów, jeżeli wspólny komitet wyrazi na to zgodę.

               3.
                     Wspólny komitet może zaprosić inne zainteresowane strony lub ekspertów do uczestnictwa w swoich posiedzeniach w celu dostarczenia informacji na konkretne tematy.

               Artykuł 4

               Sekretariat

               Urzędnik Komisji Europejskiej oraz urzędnik ministerstwa odpowiedzialnego za lotnictwo cywilne Gruzji działają wspólnie w charakterze sekretarzy wspólnego komitetu.

               Artykuł 5

               Porządek obrad

               1.
                     Przewodniczący delegacji ustalą wstępnie porządek obrad każdego posiedzenia za porozumieniem stron. Sekretarze przekazują członkom delegacji wstępny porządek obrad najpóźniej piętnaście dni przed datą posiedzenia.

               2.
                     Wspólny komitet przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Jeżeli strony wyrażają na to zgodę, w porządku obrad można umieścić punkty nie znajdujące się wcześniej we wstępnym porządku obrad.

               3.
                     Przewodniczący delegacji mogą skrócić termin wskazany w ust. 1 niniejszego artykułu w celu uwzględnienia wymogów lub pilnego charakteru danej sprawy.

               Artykuł 6

               Protokół

               1.
                     Po każdym posiedzeniu wspólnego komitetu sporządza się projekt protokołu. Wskazuje się w nim omawiane punkty oraz wszelkie sformułowane zalecenia i przyjęte decyzje.

               2.
                     W ciągu miesiąca od daty posiedzenia przewodniczący delegacji, który pełni rolę gospodarza posiedzenia, przedkłada projekt protokołu drugiemu przewodniczącemu delegacji do zatwierdzenia w drodze procedury pisemnej.

               3.
                     Po zatwierdzeniu protokół zostaje podpisany w dwóch egzemplarzach przez przewodniczących delegacji i każda ze stron zachowuje po jednym oryginalnym egzemplarzu. Przewodniczący delegacji mogą zdecydować, że podpisanie i wymiana kopii w formie elektronicznej spełnia powyższy wymóg.

               4.
                     Protokoły wspólnego komitetu są jawne, chyba że jedna ze stron zgłosi wniosek, by było inaczej.

               Artykuł 7

               Procedura pisemna

               W razie konieczności i w należycie uzasadnionych przypadkach decyzje i zalecenia wspólnego komitetu mogą zostać przyjęte w drodze procedury pisemnej. W tym celu przewodniczący delegacji wymieniają projekty środków, w odniesieniu do których zwrócono się do wspólnego komitetu o wydanie opinii, co może następnie zostać potwierdzone w drodze wymiany korespondencji. Każda ze stron może jednak zażądać zwołania wspólnego komitetu w celu omówienia danej kwestii.

               Artykuł 8

               Obrady

               1.
                     Wspólny komitet formułuje zalecenia i podejmuje decyzje na podstawie konsensusu.

               2.
                     Decyzje i zalecenia wspólnego komitetu noszą nazwę odpowiednio „decyzji” lub „zalecenia”, po których następuje numer porządkowy, data przyjęcia oraz opis przedmiotu.

               3.
                     Przewodniczący delegacji podpisują decyzje i zalecenia wspólnego komitetu, które są następnie załączane do protokołu z posiedzenia.

               4.
                     Decyzje podjęte przez wspólny komitet są wdrażane przez strony zgodnie z ich własnymi procedurami wewnętrznymi.

               5.
                     Decyzje przyjmowane przez wspólny komitet mogą być publikowane przez strony w ich odpowiednich publikatorach urzędowych. Każda ze stron może podjąć decyzję o publikacji wszelkich innych aktów przyjętych przez wspólny komitet. Każda ze stron zachowuje po jednym oryginalnym egzemplarzu decyzji i zaleceń.

               Artykuł 9

               Grupy robocze

               1.
                     Wspólny komitet może powoływać grupy robocze, które wspierają wspólny komitet w wykonywaniu jego obowiązków. Zakres zadań grupy roboczej jest zawarty w załączniku do decyzji ustanawiającej grupę roboczą.

               2.
                     W skład grup roboczych wchodzą przedstawiciele stron.

               3.
                     Grupy robocze podlegają wspólnemu komitetowi, któremu składają sprawozdanie po każdym ze swoich posiedzeń. Grupy robocze nie podejmują decyzji, mogą jednak formułować zalecenia dla wspólnego komitetu.

               4.
                     Wspólny komitet może w każdej chwili podjąć decyzję o rozwiązaniu istniejących grup roboczych, zmianie ich zakresu zadań lub powołaniu nowych grup roboczych w celu wspierania go w wykonywaniu jego obowiązków.

               Artykuł 10

               Wydatki

               1.
                     Strony pokrywają wydatki związane ze swoim uczestnictwem w posiedzeniach wspólnego komitetu i grup roboczych, obejmujące zarówno koszty osobowe, koszty podróży i pobytu, jak i koszty opłat pocztowych i telekomunikacyjnych.

               2.
                     Wszelkie inne wydatki związane z organizacją posiedzeń ponosi strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.

               Artykuł 11

               Zmiany w regulaminie

               Wspólny komitet może w każdej chwili zmienić niniejszy regulamin wewnętrzny na podstawie decyzji podjętej zgodnie z art. 22 umowy.