               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.4.2022
            COM(2022) 191 final
            2022/0136(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia priorytetów partnerstwa UE–Egipt

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Stowarzyszenia UE–Egipt w związku z planowanym przyjęciem Priorytetów partnerstwa UE–Egipt na lata 2021–2027.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Układ eurośródziemnomorski

               Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, został podpisany 25 czerwca 2001 r. w Luksemburgu i wszedł w życie 1 czerwca 2004 r.
                  1
                („układ”). Przedmiotowy układ o stowarzyszeniu stanowi podstawę prawną stosunków dwustronnych między UE a Egiptem.

               Układ ma na celu:

               –zapewnienie odpowiednich ram dialogu politycznego, umożliwiających rozwój bliskich stosunków politycznych między stronami,

               –ustalenie warunków stopniowej liberalizacji handlu towarami, usługami i kapitałem,

               –sprzyjanie rozwojowi zrównoważonych stosunków gospodarczych i społecznych między stronami poprzez dialog i współpracę,

               –poprawę warunków życia i zatrudnienia oraz zwiększenie wydajności i stabilności finansowej,

               –wsparcie współpracy regionalnej w celu wzmocnienia pokojowego współistnienia oraz stabilności politycznej i gospodarczej,

               –promowanie współpracy w innych obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.

               2.2.Rada Stowarzyszenia UE–Egipt

               Rada Stowarzyszenia UE–Egipt została ustanowiona w art. 74 układu eurośródziemnomorskiego.

               Jest ona uprawniona do podejmowania decyzji służących osiągnięciu celów układu w przypadkach w nim przewidzianych oraz do wydawania odpowiednich zaleceń. Decyzje podejmowane przez Radę Stowarzyszenia są wiążące dla stron. Zgodnie z regulaminem wewnętrznym UE i Egipt przewodniczą Radzie Stowarzyszenia na przemian przez okres 12 miesięcy. Zakłada się, że Rada Stowarzyszenia zbiera się raz w roku na szczeblu ministerialnym.

               2.3.Planowany akt Rady Stowarzyszenia UE–Egipt

               Podczas swojego IX posiedzenia Rada Stowarzyszenia UE–Egipt ma przyjąć zalecenie w sprawie Priorytetów partnerstwa UE–Egipt na lata 2021–2027 („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest ukierunkowanie partnerstwa UE–Egipt w latach 2021–2027 i zapewnienie jego podstaw.

               Zmieniona europejska polityka sąsiedztwa
                  2
                przyjęta w listopadzie 2015 r. ustanawia nowe ramy określania stosunków dwustronnych z partnerami. Powinny one zostać ujęte w dokumencie politycznym określonym jako „Priorytety partnerstwa”, stanowiącym dla państw partnerskich kluczowy punkt odniesienia przy ustalaniu ograniczonego zestawu ukierunkowanych priorytetów na nadchodzące lata. Stosunki między UE i Egiptem charakteryzuje długotrwałe partnerstwo. W celu dalszego wzmocnienia tej solidnej i wieloaspektowej relacji między obydwoma partnerami określono priorytety partnerstwa wspierające wdrażanie układu o stowarzyszeniu UE–Egipt.

               Priorytety partnerstwa odzwierciedlają wspólne interesy i skupiają się na obszarach, w których współpraca między UE i Egiptem przynosi obopólne korzyści. Główne priorytety polityczne określone w stosunkach UE–Egipt na lata 2021–2027 to: (i) nowoczesna i zrównoważona gospodarka oraz rozwój społeczny w Egipcie; (ii) partnerstwo w polityce zagranicznej; (iii) wzmacnianie stabilności.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii, powinno polegać na zatwierdzeniu projektu priorytetów partnerstwa UE–Egipt w wersji załączonej do niniejszego wniosku.

               Priorytety partnerstwa UE–Egipt stanowią wyrażenie wspólnych celów europejskiej polityki sąsiedztwa jako wspólnego obszaru pokoju, dobrobytu i stabilności. Mają one posłużyć sprostaniu wspólnym wyzwaniom stojącym przed UE i Egiptem, promowaniu wspólnych interesów oraz zagwarantowaniu długoterminowej stabilności i zrównoważonego rozwoju po obu stronach. Ponadto są zgodne z aspiracją wyrażoną w konkluzjach Rady Europejskiej z 10–11 grudnia 2020 r.
                  3
                – aby demokratyczne, stabilniejsze, bardziej ekologiczne i zamożniejsze południowe sąsiedztwo było jednym z priorytetów strategicznych UE.

               W priorytetach partnerstwa szczególną uwagę zwraca się na zacieśnienie współpracy w oparciu o Nowy program UE na rzecz regionu śródziemnomorskiego
                  4
                i jego plan gospodarczo-inwestycyjny dla południowych sąsiadów
                  5
               , Europejski Zielony Ład i konkluzje Rady w sprawie odnowionego partnerstwa z południowym sąsiedztwem z 16 kwietnia 2021 r.
                  6
               , a także na złagodzenie negatywnych skutków społeczno-gospodarczych pandemii COVID-19, w tym na ekologiczną, cyfrową, odporną i sprzyjającą włączeniu społecznemu odbudowę. Układ o stowarzyszeniu UE–Egipt określa ogólne ramy współpracy i priorytety partnerstwa. Priorytety partnerstwa są zgodne z Agendą na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030
                  7
               , celami ONZ w zakresie zrównoważonego rozwoju, porozumieniem klimatycznym z Paryża oraz wspólnym zobowiązaniem do przestrzegania uniwersalnych wartości, jakimi są demokracja, praworządność i poszanowanie praw człowieka.

               Priorytety partnerstwa powinny przyczyniać się do zaspokojenia aspiracji ludności na obu brzegach Morza Śródziemnego, zwłaszcza w zakresie zapewnienia zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu, sprawiedliwości społecznej, możliwości godnego zatrudnienia, dobrobytu gospodarczego i znacznie lepszych warunków życia. Kluczowymi aspektami tych celów są wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu, który czerpie z innowacji, skuteczne i partycypacyjne sprawowanie rządów oparte na praworządności, prawach człowieka i podstawowych wolnościach, w tym prawach socjalnych i pracowniczych, wzmocnienie pozycji kobiet w celu osiągnięcia równości płci oraz prawa dziecka. Priorytety partnerstwa uwzględniają również role odgrywane przez UE i Egipt na arenie międzynarodowej i mają pogłębić zarówno ich współpracę dwustronną, jak również regionalną i międzynarodową. Lepsza łączność między UE a Egiptem, ze szczególnym uwzględnieniem inteligentnej, zautomatyzowanej i elektronicznej mobilności, transformacja cyfrowa i zielona gospodarka, będą ważnymi narzędziami oferującymi nowe możliwości współpracy w tym kontekście. Wdrożenie inicjatyw przewodnich planu gospodarczo-inwestycyjnego Nowego programu na rzecz regionu śródziemnomorskiego, w tym poprzez inicjatywy Drużyny Europy, przyczyni się do realizacji priorytetów partnerstwa. Stanowią one ważny element współpracy UE z Egiptem i pomagają chronić nasze wspólne interesy i dobra w regionie Morza Śródziemnego.

               Priorytety partnerstwa UE–Egipt zostały opracowane po przeprowadzeniu konsultacji w ścisłym porozumieniu z odpowiednimi służbami Komisji i przedstawicielami państw członkowskich UE w ramach grupy roboczej Rady ds. Maghrebu i Maszreku oraz w wyniku negocjacji z egipskim ministerstwem spraw zagranicznych.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  8
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada Stowarzyszenia UE–Egipt to organ utworzony na podstawie umowy – Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony – którą podpisano 25 czerwca 2001 r. i która weszła w życie 1 czerwca 2004 r.

               Akt, do którego przyjęcia wzywa się Radę Stowarzyszenia UE–Egipt, jest aktem mającym skutki prawne. Planowany akt może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów Unii, a mianowicie na politykę współpracy na rzecz rozwoju wobec Egiptu. Wynika to z faktu, że priorytety partnerstwa UE–Egipt będą stanowić wytyczne dla przyszłych stosunków UE-Egipt oraz stanowić ich podstawę, w tym w zakresie programowania pomocy w kontekście współpracy na rzecz rozwoju w ramach nowego Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej (ISWMR) w latach 2021–2027. Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do współpracy z państwem trzecim w ramach układu o stowarzyszeniu i europejskiej polityki sąsiedztwa. Środki, których przyjęcie jest planowane, dotyczą zasadniczo całości obszarów objętych układem o stowarzyszeniu i służą dalszemu wdrażaniu i pogłębianiu stowarzyszenia między stronami. Wynika z tego, że dziedzinę, do której należy niniejsza decyzja, należy określić w świetle układu o stowarzyszeniu jako całości. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 217 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 217 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Rady Stowarzyszenia UE–Egipt zmieni poprzednie priorytety partnerstwa UE–Egipt przyjęte na posiedzeniu Rady Stowarzyszenia UE–Egipt 25 lipca 2017 r.
                  9
               , po jego przyjęciu należy opublikować go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2022/0136 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia priorytetów partnerstwa UE–Egipt

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217 w związku z 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony („układ”), został podpisany w dniu 25 czerwca 2001 r. i wszedł w życie w dniu 1 czerwca 2004 r.
                  10

               (2)Zgodnie z art. 76 układu eurośródziemnomorskiego Rada Stowarzyszenia może podejmować decyzje służące osiągnięciu celów układu, a także wydawać odpowiednie zalecenia. Rada Stowarzyszenia UE–Egipt na swoim IX posiedzeniu ma przyjąć zalecenie w sprawie priorytetów partnerstwa UE–Egipt.

               (3)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Stowarzyszenia UE–Egipt, gdyż będzie to akt mający skutki prawne.

               (4)Celem planowanego aktu jest ukierunkowanie partnerstwa UE–Egipt w latach 2021–2027 i zapewnienie jego podstaw. Stosunki między UE i Egiptem charakteryzuje długotrwałe partnerstwo. W celu dalszego wzmocnienia tej solidnej i wieloaspektowej relacji między obydwoma partnerami określono priorytety partnerstwa wspierające wdrażanie układu o stowarzyszeniu UE–Egipt,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na IX posiedzeniu Rady Stowarzyszenia UE–Egipt, opiera się na projekcie zalecenia Rady Stowarzyszenia UE–Egipt w sprawie przyjęcia priorytetów partnerstwa UE–Egipt załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony; Dz.U. L 304 z 30.9.2004.

                     (2)

                        Wspólny komunikat do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów: Przegląd europejskiej polityki sąsiedztwa SWD(2015) 500.

                     (3)

                        https://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST-22-2020-INIT/pl/pdf

                     (4)

                        JOIN(2021) 2 final.

                     (5)

                        SWD(2021) 23 final.

                     (6)

                        https://ec.europa.eu/neighbourhood-enlargement/news_corner/news/new-agenda-mediterranean-council-approves-conclusions-renewed-partnership-southern_en

                     (7)

                        Rezolucja ONZ 70/1 „Przekształcamy nasz świat:

                     Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030”

                  .

                     (8)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (9)

                        Zalecenie Rady Stowarzyszenia UE–Egipt nr 1/2017 z dnia 25 lipca 2017 dotyczące uzgodnienia priorytetów partnerstwa UE–Egipt; Dz.U. L 255 z 3.10.2017, s. 26.

                     (10)

                        Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony; Dz.U. L 304 z 30.9.2004.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.4.2022
            COM(2022) 191 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia priorytetów partnerstwa UE–Egipt

               ZAŁĄCZNIK

               ZALECENIE RADY STOWARZYSZENIA UE–Egipt nr 1

               z DD/MM/2022 r. w sprawie uzgodnienia priorytetów partnerstwa UE-Egipt przyjęte na jej 9. posiedzeniu

               RADA STOWARZYSZENIA UE–EGIPT,

               uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, został podpisany 25 czerwca 2001 r. i wszedł w życie 1 czerwca 2004 r.

               (2)Art. 76 układu eurośródziemnomorskiego upoważnia Radę Stowarzyszenia do podejmowania decyzji zmierzających do osiągnięcia celów układu oraz do wydania stosownych zaleceń.

               (3)Zgodnie z art. 86 układu eurośródziemnomorskiego strony podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym wymagane do wypełnienia swoich zobowiązań wynikających z układu i mają zapewnić osiągnięcie celów określonych w układzie.

               (4)W ramach przeglądu europejskiej polityki sąsiedztwa zaproponowano nowy etap współpracy z partnerami, przewidujący większe poczucie odpowiedzialności po obydwu stronach.

               (5)UE i Egipt uzgodniły, że będą umacniały swoje partnerstwo poprzez ustalenie zestawu priorytetów na okres 2021–2027, których celem jest radzenie sobie ze wspólnymi wyzwaniami, przed jakimi stają UE i Egipt, i promowanie wspólnych interesów.

               (6)Strony układu eurośródziemnomorskiego uzgodniły treść priorytetów partnerstwa UE i Egiptu, co wesprze wdrażanie układu eurośródziemnomorskiego, koncentrującego się na współpracy w ustalonych wspólnych obszarach zainteresowania,

               NINIEJSZYM ZALECA:

               Artykuł 1

               Rada Stowarzyszenia zaleca stronom wdrożenie priorytetów partnerstwa UE–Egipt zawartych w załączniku.

               Artykuł 2

               Priorytety partnerstwa UE–Egipt, o których mowa w art. 1, zastępują priorytety partnerstwa UE–Egipt, których wdrożenie zaleciła Rada Stowarzyszenia w swoim zaleceniu nr 1/2017 z 25 lipca 2017 r.

               Artykuł 3

               Niniejsze zalecenie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.

               Sporządzono w xx, [dzień miesiąc rok].

               W imieniu Rady Stowarzyszenia

               Przewodniczący

               ***

               Priorytety partnerstwa UE–Egipt na lata 2021-2027

               I. Wprowadzenie

               Celem tych priorytetów partnerstwa jest sprostanie wspólnym wyzwaniom, przed którymi stoją UE i Egipt, promowanie wspólnych interesów, zagwarantowanie długoterminowej stabilności i zrównoważonego rozwoju po obu stronach Morza Śródziemnego oraz zacieśnienie współpracy i wykorzystanie pełnego potencjału relacji. W priorytetach partnerstwa szczególną uwagę zwraca się na zacieśnienie współpracy w oparciu o egipską „Strategię zrównoważonego rozwoju – wizja 2030” i zmienioną europejską politykę sąsiedztwa określoną w Nowym programie UE na rzecz regionu śródziemnomorskiego
                  1
                i jego planie gospodarczo–inwestycyjnym dla południowych sąsiadów
                  2
               , Europejski Zielony Ład i konkluzje Rady w sprawie odnowionego partnerstwa z państwami południowego sąsiedztwa z 16 kwietnia 2021 r.
                  3
               , a także na złagodzenie negatywnych skutków społeczno-ekonomicznych pandemii COVID-19, w tym na ekologiczną, cyfrową i odporną odbudowę sprzyjającą włączeniu społecznemu. W układzie o stowarzyszeniu UE–Egipt określono ogólne ramy współpracy i priorytety partnerstwa. Priorytety partnerstwa UE–Egipt są oparte na Agendzie na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030
                  4
               , celach ONZ w zakresie zrównoważonego rozwoju, porozumieniu klimatycznym z Paryża oraz na wspólnym zobowiązaniu do przestrzegania uniwersalnych wartości, jakimi są demokracja, praworządność i poszanowanie praw człowieka. Ponadto są one zgodne z wyrażonym w konkluzjach Rady Europejskiej z 10–11 grudnia 2020 r.
                  5
                pragnieniem – aby demokratyczne, stabilniejsze, bardziej ekologiczne i zamożniejsze południowe sąsiedztwo było jednym z priorytetów strategicznych UE.

               II. Priorytety

               Priorytety partnerstwa powinny przyczyniać się do zaspokojenia aspiracji ludności na obu brzegach Morza Śródziemnego, zwłaszcza w zakresie zapewnienia zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu, sprawiedliwości społecznej, możliwości godnego zatrudnienia, dobrobytu gospodarczego i znacznie lepszych warunków życia. Kluczowymi aspektami tych celów są wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu, który czerpie z innowacji, skuteczne i partycypacyjne sprawowanie rządów oparte na poszanowaniu praworządności, praw człowieka i podstawowych wolności, w tym praw socjalnych i pracowniczych, wzmocnienie pozycji kobiet w celu osiągnięcia równości płci oraz poszanowanie praw dziecka. Priorytety uwzględniają również role odgrywane odpowiednio przez UE i Egipt na arenie międzynarodowej i mają pogłębić zarówno ich współpracę dwustronną, jak i regionalną i międzynarodową. Lepsza łączność między UE a Egiptem, ze szczególnym uwzględnieniem inteligentnej, zautomatyzowanej i elektronicznej mobilności, transformacja cyfrowa i zielona gospodarka, będą ważnymi narzędziami oferującymi nowe możliwości współpracy w tym kontekście. Wdrożenie inicjatyw przewodnich określonych w planie gospodarczo–inwestycyjnym Nowego programu na rzecz regionu śródziemnomorskiego, w tym poprzez inicjatywy Drużyny Europy, przyczyni się do realizacji priorytetów partnerstwa. Stanowią one ważny element współpracy UE z Egiptem i pomagają chronić nasze wspólne interesy i dobra w regionie Morza Śródziemnego.

               Pandemia COVID-19 stanowiła wyzwanie dla krajowych systemów opieki zdrowotnej i wywarła ogromny wpływ na gospodarkę i społeczeństwo. UE i Egipt będą ściśle współpracować na rzecz długoterminowej odbudowy społeczno-gospodarczej i zrównoważonego rozwoju. Obie strony dążą do maksymalizacji korzyści płynących z odbudowy gospodarek po kryzysie związanym z COVID-19 i złagodzenia ewentualnych skutków.

               Następujące nadrzędne priorytety będą podstawą partnerstwa:

               1. Nowoczesna i zrównoważona gospodarka oraz rozwój społeczny w Egipcie

               UE i Egipt jako kluczowi partnerzy będą współpracować w zakresie realizacji celów społeczno-gospodarczych określonych w egipskiej „Strategii zrównoważonego rozwoju – wizja 2030”, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb w zakresie zrównoważonego rozwoju.

               a)Zwiększenie odporności, budowanie dobrobytu i wspieranie przejścia na cyfrową i zieloną gospodarkę

               Egipt jest zdeterminowany, by osiągnąć długoterminowy zrównoważony rozwój społeczno-gospodarczy, między innymi poprzez tworzenie bardziej korzystnych warunków dla wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu i tworzenia godziwych i produktywnych miejsc pracy, w szczególności dla ludzi młodych i kobiet, w tym przez zachęcanie do włączania sektora nieformalnego do gospodarki formalnej. W odniesieniu do długoterminowej stabilności gospodarczej, będzie to obejmować środki, które mogą zapewnić większą przestrzeń fiskalną umożliwiającą lepsze wdrażanie strategii na rzecz zrównoważonego rozwoju, dalszą reformę subsydiów i podatków, zwiększenie roli sektora prywatnego i poprawę warunków prowadzenia działalności gospodarczej, tak by przyciągnąć więcej bezpośrednich inwestycji zagranicznych, w tym poprzez bardziej otwartą i zrównoważoną politykę handlową, wspieranie kluczowych projektów infrastrukturalnych, takich jak rozwój wydajnego, niezawodnego i zrównoważonego systemu transportu. Biorąc pod uwagę znaczenie rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) dla zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, sektor ten będzie nadal odgrywać kluczową rolę we współpracy UE z Egiptem. Ponadto UE będzie wspierać dążenia Egiptu do reformy administracji publicznej oraz dobrych rządów, w tym poprzez promowanie wysokiej jakości danych statystycznych oraz przy uwzględnieniu rewolucji cyfrowej i związanych z nią nowych modeli biznesowych i społecznych.

               UE będzie nadal odgrywać ważną rolę we wspieraniu otoczenia biznesowego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego, w tym przez realizację konkretnych inicjatyw przewodnich w priorytetowych sektorach, takich jak: rozwój zrównoważonych środków transportu, infrastruktury transportu publicznego oraz wspieranie przejścia Egiptu na elektromobilność. W ramach realizacji egipskiej strategii zrównoważonego rozwoju na 2030 r. UE obejmie swoim wsparciem przejście Egiptu na zieloną gospodarkę, w tym zrównoważony rozwój sektora rolnictwa i gospodarki wodnej. W tym kontekście UE będzie również wspierać rozwój infrastruktury cyfrowej, a w szczególności zapewnienie powszechnego dostępu do usprawnionych, przystępnych cenowo i bezpiecznych sieci, jak również podnoszenie poziomu świadomości oraz wymianę informacji i wiedzy na temat zagrożeń cyberbezpieczeństwa.

               Uznając znaczenie badań naukowych i innowacji dla postępu społecznego, UE i Egipt będą kontynuować współpracę w dziedzinie badań naukowych i innowacji w różnych sektorach, a także przy rozwijaniu technologii cyfrowych, w tym sztucznej inteligencji i cyberbezpieczeństwa, przy jednoczesnej ochronie prawa do prywatności. W tym kontekście Egipt i UE podkreśliły swoje zainteresowanie zacieśnianiem współpracy w wielu istotnych działaniach z zakresu szkolnictwa wyższego i badań, w tym w ramach programów „Horyzont Europa”, Erasmus+, partnerstwa w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) oraz regionalnej platformy badań naukowych i innowacji Unii dla Śródziemnomorza.

               Ze względu na nieocenione i bogate dziedzictwo Egiptu, a także znaczny wkład sektora kultury i turystyki w rozwój gospodarczy państwa, produkt krajowy brutto (PKB), zatrudnienie, rezerwy walutowe i rozwój społeczeństwa, szczególny nacisk zostanie położony na związki między kulturą, ochroną dziedzictwa kulturowego i rozwojem gospodarczym. UE i Egipt będą współpracować m.in. w zakresie określania sposobów ochrony i zachowania dziedzictwa kulturowego, zarówno materialnego, jak i niematerialnego, oraz zaproponują odpowiednie wspólne działania w tej dziedzinie. Aby zaradzić negatywnym skutkom pandemii COVID-19 w sektorze turystyki w Egipcie, UE i Egipt będą współpracować w celu zwiększenia możliwości w tej dziedzinie.

               b) Handel i inwestycje

               UE i Egipt są ważnymi partnerami handlowymi. Obie strony wspólnie określą odpowiednie metody, które przyczynią się do poprawy dwustronnych stosunków handlowych i inwestycyjnych, poprawy konkurencyjności oraz zapewnienia dostępności towarów i usług na poszczególnych rynkach zgodnie z przepisami określonymi przez Światową Organizację Handlu (WTO) i układem o stowarzyszeniu UE–Egipt, a także do dalszej integracji Egiptu z regionalnymi i globalnymi łańcuchami wartości.

               UE i Egipt będą ściśle współpracować w celu przedstawienia wspólnych konkretnych propozycji, aby pomóc Egiptowi w zwiększeniu konkurencyjności i przejrzystości rynku, umacnianiu istniejących stosunków handlowych i inwestycyjnych, a także w zagwarantowaniu pełnego poszanowania postanowień układu o stowarzyszeniu UE–Egipt dotyczących handlu i konkurencji oraz wdrożenia układu w sposób, który umożliwia wykorzystanie jego pełnego potencjału. Aby skuteczniej chronić zdrowie i bezpieczeństwo konsumentów, UE będzie wspierać transformację zrównoważonych systemów żywnościowych, a także proces opracowywania skutecznych ram bezpieczeństwa konsumentów, z uwzględnieniem przepisów określonych przez WTO, norm sanitarnych i fitosanitarnych uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym oraz odpowiednich przepisów i zasad UE. Obie strony będą ściśle współpracować w celu przyciągnięcia i zintensyfikowania inwestycji europejskich, w szczególności przez stworzenie bardziej korzystnych warunków dla inwestycji i rozważenie takich możliwości, jak Strefa Ekonomiczna Kanału Sueskiego, bardziej otwarta i zrównoważona polityka handlowa oraz udoskonalenie ram regulacyjnych.

               UE będzie wspierać egipską politykę w zakresie promowania handlu elektronicznego, handlu cyfrowego, przepisów w dziedzinie konkurencji oraz zwiększania potencjału inwestycyjnego przez poprawę klimatu biznesowego i opracowanie egipskiej strategii w zakresie ekologicznych technologii ICT.

               c) Rozwój społeczny i sprawiedliwość społeczna

               UE wspiera Egipt w staraniach na rzecz promowania i reformowania rozwoju społecznego i sprawiedliwości społecznej oraz konstruktywnego dialogu społecznego sprzyjającego włączeniu społecznemu, a także na rzecz sprostania wyzwaniom społecznym i demograficznym związanym z szybkim wzrostem liczby ludności, w tym niedoborowi wody i zagrożeniu bezpieczeństwa żywnościowego. Obejmuje to wzmacnianie zasobów ludzkich w państwie, w szczególności osób młodych, kobiet i dzieci. UE będzie wspierać wysiłki Egiptu ukierunkowane na wspieranie ochrony gospodarczej i socjalnej osób znajdujących się w trudnej sytuacji w Egipcie, w szczególności osób narażonych na potencjalne negatywne skutki reform gospodarczych oraz skutki wstrząsów zewnętrznych, takich jak pandemia COVID-19, poprzez kompleksowe siatki bezpieczeństwa socjalnego i ukierunkowane programy ochrony socjalnej zgodne z celami inicjatywy na rzecz godziwego życie (Haya Karima) oraz programami Takaful i Karama. Przedmiotem szczególnej uwagi będzie promowanie wzmocnienia pozycji kobiet oraz roli kobiet i dziewcząt w społeczeństwie i gospodarce, co odzwierciedlono w krajowej strategii na rzecz wzmocnienia pozycji kobiet 2030. Ponadto UE i Egipt będą w dalszym ciągu promowały społeczno-gospodarczy rozwój obszarów wiejskich i miejskich sprzyjający włączeniu społecznemu, a także poprawę świadczenia podstawowych usług oraz wspieranie nowoczesnej edukacji o wysokiej jakości – również w celu zapewnienia dostosowania jej do potrzeb rynku pracy, doskonalenia umiejętności cyfrowych i umiejętności czytania i pisania wśród ludności – szkoleń technicznych i zawodowych oraz systemów opieki zdrowotnej.

               UE i Egipt będą współpracować w sektorze opieki zdrowotnej w celu zmniejszenia presji, jaką COVID-19 wywiera na służbę zdrowia, oraz w zakresie szczepionek również w celu wspierania ambicji Egiptu, aby stać się regionalnym ośrodkiem produkcji szczepionek i ich wywozu do Afryki i na Bliski Wschód. UE będzie dzieliła się doświadczeniem w zakresie tworzenia integracyjnego systemu opieki zdrowotnej i wysokiej jakości opieki zdrowotnej.

               d) Działania w dziedzinie energii elektrycznej, środowiska i klimatu

               UE i Egipt będą współpracować w zakresie dywersyfikacji źródeł energii i przejścia na gospodarkę niskoemisyjną, ze szczególnym uwzględnieniem odnawialnych źródeł energii, działań związanych z efektywnością energetyczną oraz stopniowym przejściem na niskoemisyjne i zrównoważone rodzaje transportu lądowego, morskiego i lotniczego. Na wniosek rządu egipskiego UE będzie wspierała jego starania zmierzające do zaktualizowania zintegrowanej strategii energetycznej, której celem jest spełnienie krajowych wymogów zrównoważonego rozwoju oraz ograniczenie emisji gazów cieplarnianych. Wzmocnienie dialogu w dziedzinie klimatu i energii między UE i Egiptem przyczyni się do określenia kluczowych obszarów współpracy. Może to obejmować wspieranie dążeń Egiptu do objęcia roli centrum energetycznego w regionie, ze szczególnym uwzględnieniem energii odnawialnej, bieżącą współpracę w ramach East Med Gas Forum oraz realizację wzajemnie korzystnych projektów energetycznych, w tym projektów połączeń międzysystemowych między Egiptem a UE.

               UE i Egipt będą również współpracować w zakresie wspólnych badań, wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk, transferu technologii oraz promowania subregionalnej (wewnątrzśródziemnomorskiej) współpracy, z należytym uwzględnieniem ochrony ekosystemów morskich w basenie Morza Śródziemnego.

               UE i Egipt będą zacieśniać współpracę w celu promowania koncepcji ekoturystyki, w tym ochrony bioróżnorodności w Egipcie i w rejonie śródziemnomorskim, szczególnie w zakresie zarządzania rezerwatami przyrody i odbudowy zdegradowanych zasobów naturalnych.

               UE i Egipt będą wspólnie promowały działania na rzecz ochrony klimatu i środowiska w celu osiągnięcia zrównoważonego rozwoju zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), porozumienia paryskiego i decyzji w sprawie ochrony klimatu podjętych w Glasgow. UE będzie wspierała realizację ustalonych na poziomie krajowym wkładów w Egipcie w dziedzinie łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej, w tym przez finansowanie działań w związku ze zmianą klimatu. UE i Egipt będą współpracowały na rzecz realizacji celów, które określono między innymi w Agendzie na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz w ramach z Sendai dotyczących ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych.

               UE będzie wspierać wysiłki Egiptu w zakresie promowania zielonej transformacji, zapewnienia zielonego wzrostu i tworzenia zielonych miejsc pracy, optymalizacji potencjału i wykorzystania źródeł energii, dalszego różnicowania koszyka energetycznego przez wykorzystanie energii odnawialnej, i efektywności energetycznej, poprawy skuteczności zarządzania i wyznaczania ścieżek rozwoju przyjaznych środowisku.

               UE będzie wspierała Egipt w promowaniu zrównoważonego finansowania, w tym obligacji ekologicznych, w przyjmowaniu norm w zakresie zrównoważenia środowiskowego w krajowym portfelu inwestycyjnym, a także w zwiększaniu możliwości w zakresie produkcji i eksportu energii odnawialnej, w szczególności w formie energii elektrycznej i wodoru odnawialnego.

               W związku z zagrożeniem spowodowanym niedoborem wody na szczeblu krajowym i regionalnym, UE będzie wspierała Egipt w prowadzeniu gospodarki wodnej, a także w innych obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, takich jak ochrona różnorodności biologicznej, system wodno-kanalizacyjny, gospodarowanie odpadami stałymi, w tym redukcja emisji zanieczyszczeń przemysłowych, gospodarowanie chemikaliami i odpadami niebezpiecznymi, a także zwalczanie pustynnienia i degradacji gruntów. Egipt i UE badają również możliwości współpracy w zakresie klimatu, środowiska i niebieskiej gospodarki, jakie stwarza Unia dla Śródziemnomorza.

               UE i Egipt zintensyfikują współpracę w celu przejścia na zrównoważone systemy żywnościowe, w tym zrównoważone zarządzanie rolnictwem, rybołówstwem i zachowanie naturalnych czynników produkcji z myślą o wzmocnieniu bezpieczeństwa żywnościowego.

               2. Partnerstwo w polityce zagranicznej

               a) Ustabilizowanie sytuacji we wspólnym sąsiedztwie i poza nim

               Konflikty i kryzysy w regionie śródziemnomorskim stanowią zasadniczą przeszkodę dla stabilności politycznej i zrównoważonego rozwoju. Wspólne starania UE i Egiptu na rzecz zapobiegania konfliktom i ich rozwiązywania, wspierania współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa, łagodzenia skutków konfliktów i usuwania ich podstawowych przyczyn mają zatem kluczowe znaczenie dla ochrony obywateli i umożliwienia im rozwoju. Partnerstwo między UE a Egiptem ma duże znaczenie dla stabilności i dobrobytu w basenie Morza Śródziemnego, na Bliskim Wschodzie i w Afryce, a współpraca między UE a Egiptem będzie nadal ukierunkowana na przyczynianie się do rozwiązywania konfliktów, budowanie pokoju, pogłębianie regionalnej integracji gospodarczej oraz rozwiązywanie problemów politycznych i gospodarczych w tych regionach.

               Biorąc pod uwagę orientację strategiczną partnerstwa, UE i Egipt zobowiązały się do wzmocnienia współpracy w zakresie polityki zagranicznej na szczeblu dwustronnym, regionalnym i szczeblu organizacji międzynarodowych, zwłaszcza w ramach ONZ i forów wielostronnych, w tym Unii dla Śródziemnomorza, a także Ligi Państw Arabskich (LPA) i Unii Afrykańskiej, której Egipt jest członkiem. UE i Egipt zobowiązały się do współpracy również w ramach corocznych posiedzeń ministerialnych UE i południowego sąsiedztwa zgodnie z propozycją zawartą w konkluzjach Rady w sprawie odnowionego partnerstwa z państwami południowego sąsiedztwa – Nowy program na rzecz regionu śródziemnomorskiego. Priorytety obejmują wznowienie wysiłków na rzecz wsparcia Izraelczyków i Palestyńczyków w osiągnięciu porozumienia w ramach bliskowschodniego procesu pokojowego w oparciu o kluczową rolę, jaką UE i Egipt odgrywają w tym kontekście. We wschodnim regionie basenu Morza Śródziemnego Egipt oraz UE i jej państwa członkowskie będą m.in. zacieśniać współpracę regionalną zgodnie z prawem międzynarodowym, w tym z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS). Egipt i UE będą pracować wspólnie nad wdrożeniem odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa, w szczególności w sprawie bliskowschodniego procesu pokojowego, Libii i Syrii. Co więcej, w Egipcie znajduje się Centrum odbudowy i rozwoju po zakończeniu konfliktu ustanowione przez Unię Afrykańską oraz siedziba Ligi Państw Arabskich (LPA), z którymi Unia będzie nadal pogłębiać i poszerzyć współpracę. Ponadto UE i Egipt będą dążyć do zacieśnienia współpracy w kwestiach wielostronnych oraz w zakresie najważniejszych wyzwań na szczeblu regionalnym i międzynarodowym, które mają wpływ na obie strony, w tym działań w dziedzinie klimatu.

               W świetle kluczowej roli Egiptu w rozwoju globalnym oraz jego dalszych ambicji w tym zakresie, jednym z celów współpracy UE i Egiptu będzie poszerzanie zakresu partnerstwa UE–Egipt na większym obszarze regionu, w tym w Afryce, w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz w ramach inicjatyw, takich jak Forum asuańskie na rzecz trwałego pokoju i zrównoważonego rozwoju. Możliwie najszybsze osiągnięcie międzynarodowego porozumienia zgodnie z Deklaracją zasad z 2015 r. i prawem międzynarodowym dotyczącymi tamy etiopskiej jest priorytetem dla UE i Egiptu, ukierunkowanym na ochronę egipskiego bezpieczeństwa wodnego, promowanie pokoju i stabilności w skali całego regionu. Porozumienie międzynarodowe oparte na wynegocjowanych ustaleniach przyczyni się do przekształcenia tego sporu w szansę państw regionu i milionów ludzi na przyciągnięcie zagranicznych inwestycji i zwiększenie stabilności. UE jest gotowa wspierać realizację procesu prowadzonego przez Unię Afrykańską we współpracy z partnerami międzynarodowymi, w tym z UE, oraz odgrywać bardziej aktywną rolę, jeżeli będzie to przydatne dla wszystkich stron i przez nie pożądane, przedstawiając swoje doświadczenia w zakresie zarządzania wspólnymi zasobami wodnymi zgodnie z prawem międzynarodowym. Ponadto UE i Egipt popierają propozycję rozwoju współpracy międzyregionalnej, w tym współpracy trójstronnej w Afryce.

               b) Współpraca w zakresie zarządzania i reagowania kryzysowego

               UE i Egipt zintensyfikują współpracę i konsultacje oraz wymianę doświadczeń w zakresie zarządzania kryzysowego i zapobiegania kryzysom, zarówno na szczeblu dwustronnym, jak i regionalnym, w tym za pośrednictwem Międzynarodowego Centrum Rozwiązywania Konfliktów, Utrzymywania i Budowania Pokoju w Kairze (CCCPA), w celu stawienia czoła skomplikowanym wyzwaniom dla pokoju, stabilności i rozwoju wynikającym z konfliktów, zmiany klimatu, klęsk żywiołowych i epidemii, w tym za pośrednictwem COVAX, w ich wspólnym sąsiedztwie oraz poza nim. Zintensyfikowane zostaną prace nad odpornością na zmianę klimatu i przystosowaniem się do zmiany klimatu, w tym inwestycje w środki zapobiegawcze oraz zacieśnianie współpracy w zakresie ochrony ludności i zarządzania ryzykiem związanym z klęskami żywiołowymi.

                3. Zwiększanie stabilności

               UE i Egipt mają wspólny cel, jakim jest utrzymanie stabilności w ich społeczeństwach i w całym regionie. Prawa człowieka, prawa obywatelskie, polityczne, gospodarcze, społeczne, pracownicze i kulturalne, jak określono w prawie międzynarodowym praw człowieka, Traktacie o Unii Europejskiej oraz w zasadach demokracji zapisanych w konstytucji Egiptu, są niezbędne dla stabilności obu stron oraz stanowią wspólną wartość i fundament nowoczesnego państwa demokratycznego. Egipt i UE ponownie zobowiązują się do dalszego promowania demokracji, podstawowych wolności i praw człowieka, równouprawnienia płci i równych szans jako konstytucyjnych praw wszystkich swoich obywateli, zgodnie ze swoimi zobowiązaniami międzynarodowymi, które stanowią podstawę długoterminowej stabilności i bezpieczeństwa. Egipt podjął istotne kroki, znosząc stan wyjątkowy w 2021 r. i wydając egipską krajową strategię na rzecz praw człowieka (na lata 2021–2026). W ramach strategii krajowej obejmującej cztery obszary docelowe potwierdzono krajowy cel Egiptu, jakim jest urzeczywistnienie wszystkich praw obywatelskich, politycznych, gospodarczych, socjalnych i kulturalnych w celu osiągnięcia stabilności, postępu i zrównoważonego rozwoju w państwie. W tym kontekście UE będzie wspierała Egipt we wdrażaniu tych praw i w realizacji celów.

               a)Dobre rządy i nowoczesne państwo demokratyczne

               Egipt i UE potwierdzają swoje zobowiązanie do zapewnienia rozliczalności, praworządności, pełnego poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz reagowania na potrzeby swoich obywateli. Zobowiązania te są podstawą dalszego wsparcia UE na rzecz dążeń Egiptu do zwiększenia zdolności instytucji państwowych w zakresie skutecznej reformy sektora publicznego, zwiększenia zdolności instytucji egzekwujących prawo w zakresie zapewniania bezpieczeństwa wszystkim obywatelom. Zgodnie z prawem międzynarodowym i najlepszymi praktykami UE i Egipt będą zacieśniać współpracę ukierunkowaną na modernizację sektora wymiaru sprawiedliwości i budowanie zdolności, szczególnie w zakresie stosowania nowoczesnej technologii, zwalczania korupcji, nadużyć finansowych, prania pieniędzy oraz przeciwdziałania odzyskiwaniu dochodów z przestępstw. UE i Egipt rozważą również możliwość rozwinięcia współpracy sądowej w sprawach karnych i cywilnych oraz możliwość negocjacji umów o współpracy między egipskimi i unijnymi organami ścigania. UE i Egipt będą również współpracować w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony danych osobowych zgodnie z międzynarodowymi standardami ochrony danych.

               Współpraca parlamentarna między UE a Egiptem, w tym poprzez ustrukturyzowane wymiany między komisjami i grupami parlamentarnymi, wzmocni koordynację i przyczyni się do większego wzajemnego zrozumienia. UE będzie również wspierała wysiłki Egiptu w zakresie planowania i świadczenia usług publicznych na wszystkich szczeblach, a także dalszego zapewniania równości szans gospodarczych, społecznych i politycznych oraz wspierania integracji społecznej dla wszystkich.

               b)Bezpieczeństwo i terroryzm

               Bezpieczeństwo jest wspólnym celem obu stron. Terroryzm oraz brutalny ekstremizm sprzyjający rozwojowi terroryzmu stanowią zagrożenie dla całej tkanki społecznej po obu stronach Morza Śródziemnego. Stwarzają one poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i dobrobytu naszych obywateli. Zwalczanie tych zagrożeń stanowi wspólny cel UE i Egiptu; ich współpraca jest możliwa w ramach kompleksowego podejścia. Podejście to pozwoliłoby zająć się źródłowymi przyczynami terroryzmu przy pełnym poszanowaniu praw człowieka i podstawowych wolności w celu skutecznego przeciwdziałania i zapobiegania radykalizacji postaw, a także wspierania rozwoju społeczno-gospodarczego. UE i Egipt zgadzają się co do konieczności współpracy na rzecz wspierania dialogu międzywyznaniowego w celu umocnienia zasad braterstwa ludzkiego, maksymalizacji wspólnych podstaw kultury pokoju, przy jednoczesnym odrzuceniu przemocy wśród ludzi, a także w celu promowania tolerancji religijnej i ochrony wolności religii lub przekonań. UE i Egipt zobowiązują się do dalszej współpracy w walce z ekstremizmem i wszelkimi formami dyskryminacji, w tym islamofobią, rasizmem i ksenofobią.

               UE i Egipt będą zacieśniać współpracę operacyjną w obszarach związanych z bezpieczeństwem i walką z terroryzmem, w tym z ochroną lotnictwa i zapewnieniem bezpieczeństwa, a także zdolnością do zapobiegania międzynarodowej przestępczości zorganizowanej i jej zwalczania, m.in. w zakresie przemytu migrantów, handlu ludźmi, w tym handlu dziećmi, handlu dobrami kultury, zwrotu dóbr kultury pochodzących z nielegalnego handlu zgodnie z prawem międzynarodowym, handlu narkotykami, finansowania terroryzmu oraz prania pieniędzy.

               Strony postanawiają zacieśniać współpracę w dziedzinie realizacji programu działania ONZ na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, w tym poprzez wymianę doświadczeń, szkoleń i inne działania związane z budowaniem zdolności.

               c) Migracja i mobilność

               UE i Egipt podkreślają znaczenie dalszej współpracy ukierunkowanej na skuteczne i efektywne wspólne rozwiązywanie problemów związanych z nielegalną migracją, a także ze wszystkimi innymi aspektami migracji i mobilności, w tym legalną migracją, zgodnie z kompetencjami UE i państw członkowskich, przez kompleksowe, dostosowane do potrzeb i wzajemnie korzystne partnerstwa, w duchu deklaracji politycznej przyjętej na szczycie w Valletcie i Planu działania z Valletty, a także biorąc pod uwagę komunikat Komisji Europejskiej dotyczący nowego paktu o migracji i azylu
                  6
               .

               UE będzie nadal wspierała dążenia rządu egipskiego do wzmocnienia jego ram zarządzania migracjami i azylem oraz terminowej mobilizacji środków finansowych w ramach odpowiednich instrumentów. Przyjmując z zadowolenie pozytywne wyniki Egiptu w radzeniu sobie z nielegalnymi przepływami migracyjnymi i opierając się na nich, UE będzie nadal wspierała wysiłki Egiptu w dziedzinie zapobiegania nielegalnej migracji i jej zwalczania, poprawy skuteczności zarządzania granicami, a także zwalczania przemytu ludzi oraz handlu ludźmi, w tym działania związane z identyfikacją ofiar handlu ludźmi i udzielaniem im pomocy.

               UE i Egipt zobowiązały się do ochrony praw migrantów, osób ubiegających się o azyl i uchodźców, przy pełnym poszanowaniu prawa dotyczącego praw człowieka i prawa uchodźczego. UE będzie dążyć do wspierania i zwiększania zdolności Egiptu do zagwarantowania tych praw, zapewnienia ochrony zgodnie z normami międzynarodowymi oraz dostępu do podstawowych usług, takich jak opieka zdrowotna, edukacja, w tym dla uchodźców, migrantów i osób ubiegających się o azyl. UE będzie dążyć do zacieśnienia współpracy z Egiptem w zakresie dobrowolnych przesiedleń. UE i Egipt będą wspierać i ułatwiać współpracę w dziedzinie identyfikacji, powrotów, w tym wspomaganych dobrowolnych powrotów, readmisji i trwałej reintegracji migrantów o nieuregulowanym statusie do ich kraju pochodzenia. UE i Egipt będą badać obszary współpracy w zakresie zarządzania granicami.

               Działania te będą szły w parze ze współpracą dotyczącą eliminowania i zwalczania źródłowych przyczyn nielegalnej migracji i przymusowych wysiedleń z państw trzecich, w szczególności konfliktów i braku stabilności, niedostatecznego rozwoju, ubóstwa i bezrobocia, a także z działaniami na rzecz eliminowania negatywnych skutków zmiany klimatu i suszy. Będzie się to opierać m.in. na rozwoju możliwości społeczno-gospodarczych, szczególnie lepszych perspektyw dla osób młodych, dzięki inicjatywom na rzecz tworzenia miejsc pracy w kontekście odbudowy po pandemii COVID-19.

               Zorganizowana, bezpieczna, regularna i odpowiedzialna mobilność osób, w tym w celach edukacji, przy jednoczesnym unikaniu drenażu mózgów, może przyczynić się do rozwijania umiejętności i wiedzy, co z kolei może przyczynić się do rozwoju Egiptu. Może ona również przyczyniać się do budowania trwałych pomostów między wysoko wykwalifikowaną siłą roboczą w UE i Egipcie, zgodnie z kompetencjami UE i państw członkowskich.

               III. Zasady współpracy

               Przywiązywanie wagi do czynnika ludzkiego oraz propagowanie kontaktów międzyludzkich przyczyni się do wzmocnienia powiązań, a tym samym do utrwalenia partnerstwa między UE a Egiptem. Wzajemna rozliczalność i odpowiedzialność wobec społeczeństwa europejskiego i egipskiego jest istotnym aspektem priorytetów partnerstwa.

               Kwestie będące przedmiotem wspólnego zainteresowania powinny również być podejmowane w drodze silniejszej współpracy regionalnej i subregionalnej (południe-południe). W tym względzie UE i Egipt będą współpracowały w ramach Unii dla Śródziemnomorza oraz poprzez Fundację im. Anny Lindh, w szczególności w ramach dialogu międzykulturowego.

               Kultura dialogu okazała się cennym narzędziem w rozwijaniu wzajemnego szacunku. Zasadnicze znaczenie będzie miało pogłębianie dialogu na temat zagadnień, takich jak demokracja, prawa człowieka, rozwój społeczno-gospodarczy, handel, inwestycje oraz kwestie regionalne i międzynarodowe będące przedmiotem wspólnego zainteresowania. Dialog umożliwi również ugruntowanie partnerstwa oraz podsumowanie jego zasięgu i osiągnięć.

               Zgodnie z priorytetami rządu egipskiego nacisk kładziony na działania dotyczące młodzieży, od której zależy długoterminowa stabilność naszych społeczeństw, oraz kobiet jest zagadnieniem przekrojowym w priorytetach partnerstwa. Kluczowym celem jest wzmocnienie ich pozycji i zapewnienie im prawnych i praktycznych narzędzi umożliwiających im odgrywanie należytej roli w społeczeństwie poprzez aktywny udział w gospodarce i sprawowaniu rządów. UE i Egipt będą nadal wymieniać się doświadczeniami w zakresie walki z dyskryminacją kobiet i przemocą wobec kobiet oraz promowania równości płci, a także propagowania włączenia społecznego i zapewnienia możliwości ludziom młodym.

               UE i Egipt zgadzają się co do tego, że społeczeństwo obywatelskie jest ważnym i skutecznym czynnikiem przyczyniającym się do realizacji priorytetów partnerstwa oraz przejrzystego i partycypacyjnego zarządzania nowoczesnym, demokratycznym państwem, a także może wspierać proces zrównoważonego rozwoju w Egipcie. Obie strony będą współpracowały z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego w procesie rozwoju gospodarczego, politycznego i społecznego zgodnie z egipską konstytucją i odpowiednimi przepisami krajowymi.

               IV. Podsumowanie

               W duchu współodpowiedzialności UE i Egipt wspólnie określiły przedmiotowe priorytety partnerstwa. W związku z przeglądem programu na rzecz regionu śródziemnomorskiego i konkluzjami Rady, na 2024 r. przewidziano przegląd śródokresowy, aby ocenić wpływ priorytetów partnerstwa i w razie potrzeby je dostosować. Komitet Stowarzyszenia i Rada Stowarzyszenia pozostaną głównymi podmiotami, które będą prowadziły ogólną ocenę realizacji priorytetów partnerstwa w ujęciu rocznym.

                     (1)

                        JOIN(2021) 2 final

                     (2)

                        SWD(2021) 23 final

                     (3)

                        https://ec.europa.eu/neighbourhood-enlargement/news_corner/news/new-agenda-mediterranean-council-approves-conclusions-renewed-partnership-southern_en

                     (4)

                     Rezolucja ONZ 70/1 „Przekształcamy nasz świat:

                     Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030

                     (5)

                     https://www.consilium.europa.eu/media/47337/1011-12-20-euco-conclusions-pl.pdf

                     (6)

                        COM(2020) 609 final


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.2.2021
            COM(2021) 63 final
            2021/0033(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na czwartym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci w odniesieniu do przyjęcia decyzji zmieniających załączniki A i B do tej konwencji dotyczące produktów z dodatkiem rtęci oraz procesów produkcyjnych, w których wykorzystuje się rtęć lub związki rtęci, zgodnie z art. 4 ust. 8 i art. 5 ust. 10 tej konwencji

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na czwartym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci („umowa”) w związku z planowanym przyjęciem decyzji zmieniających załączniki A i B do tej konwencji. W załącznikach ustanowiono wykazy produktów z dodatkiem rtęci oraz procesów produkcyjnych, w których wykorzystuje się rtęć lub związki rtęci („procesy rtęciowe”), podlegających datom wycofania lub przepisom regulującym stosowanie rtęci
                  1
               .

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja z Minamaty w sprawie rtęci („umowa”)

               Przedmiotowa umowa stanowi główne międzynarodowe ramy prawne mające na celu ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska przed antropogenicznymi emisjami i uwolnieniami rtęci i związków rtęci do powietrza, wody i gleby. Dotyczy ona całego cyklu życia rtęci od wydobycia podstawowego do unieszkodliwiania odpadów rtęci.

               Umowa weszła w życie w dniu 16 sierpnia 2017 r.

               Unia Europejska („Unia”) jest stroną tej umowy
                  2
               , podobnie jak większość jej państw członkowskich
                  3
               .

               Zgodnie z art. 4 ust. 1 umowy produkty z dodatkiem rtęci wymienione w części I załącznika A (np. niektóre kompaktowe lampy fluorescencyjne) nie mogą być dłużej produkowane, przywożone ani wywożone po datach wycofania określonych w tej umowie.

               Zgodnie z art. 4 ust. 3 strony podejmują środki w celu uregulowania stosowania rtęci w odniesieniu do produktów z dodatkiem rtęci wymienionych w części II załącznika A.

               Zgodnie z art. 5 ust. 2 należy zaprzestać wykorzystywania rtęci lub jej związków w procesach rtęciowych wymienionych w części I załącznika B (np. w produkcji chloro-alkalicznej) po datach wycofania określonych w tym załączniku.

               Na mocy art. 5 ust. 3 strony podejmują środki w celu uregulowania wykorzystywania rtęci w procesach rtęciowych wymienionych w części II załącznika B, w tym w zakresie przejścia na procesy, w których nie wykorzystuje się rtęci, jeżeli jest to wykonalne pod względem ekonomicznym i technicznym.

               Zgodnie z art. 4 ust. 4, 7 i 8 oraz art. 5 ust. 5, 9 i 10 do dnia 16 sierpnia 2022 r. należy dokonać przeglądu załączników A i B, uwzględniając propozycje zmian przedstawione
                  4
                przez strony oraz przekazane informacje na temat produktów z dodatkiem rtęci oraz dostępnych alternatywnych procesów, w ramach których nie wykorzystuje się rtęci, a które są wykonalne pod względem ekonomicznym i technicznym, przy jednoczesnym rozważeniu zagrożeń i korzyści dla środowiska i zdrowia ludzkiego.

               W art. 26 i 27 określono podstawowe zasady dotyczące m.in. składania przez strony wniosków w sprawie zmiany załączników do umowy, a także przyjęcia i wejścia w życie zmienionych załączników. Wnioski w sprawie zmiany załączników muszą zostać przekazane wszystkim stronom przez Sekretariat ds. umowy co najmniej sześć miesięcy przed Konferencją Stron umowy („Konferencja Stron”), na której proponuje się ich przyjęcie, tj. w tym przypadku najpóźniej w dniu 1 maja 2021 r. Propozycje zmienionych załączników przyjmuje się zgodnie z zasadami głosowania określonymi w art. 26 ust. 3 oraz w decyzji MC-1/1 dotyczącej regulaminu, przyjętej przez Konferencję Stron na jej pierwszym posiedzeniu (w dniach 24–29 września 2017 r.)
                  5
               .

               Zmiana załącznika wchodzi w życie w odniesieniu do wszystkich stron po upływie roku od przekazania przez depozytariusza umowy informacji o jej przyjęciu, z wyjątkiem stron, które złożyły stosowne oświadczenie zgodnie z art. 30 ust. 5. Ponieważ Unia nie złożyła takiego oświadczenia, zastosowanie ma do niej ogólna zasada dotycząca wejścia w życie zmienionych lub nowych załączników.

               2.2.Konferencja Stron

               Konferencja Stron pełni funkcje powierzone jej na mocy umowy. Konferencja Stron rozpatruje i podejmuje m.in. wszelkie działania, które mogą być niezbędne do osiągnięcia celów umowy, takie jak przyjmowanie odpowiednich wytycznych.

               Zgodnie z art. 28 umowy i wyżej wymienioną decyzją MC-1/1 każda ze stron dysponuje jednym głosem. Unia, jako regionalna organizacja integracji gospodarczej, korzysta jednak z prawa głosu w sprawach wchodzących w zakres jej kompetencji z liczbą głosów równą liczbie jej państw członkowskich będących stronami umowy. Unia nie korzysta ze swojego prawa głosu, jeśli którekolwiek z jej państw członkowskich korzysta ze swojego prawa głosu i odwrotnie.

               2.3.Planowane akty Konferencji Stron

               Podczas swojego trzeciego posiedzenia (w dniach 25–29 listopada 2019 r.) Konferencja Stron przyjęła decyzję MC-3/1
                  6
                ustanawiającą grupę ad hoc ekspertów technicznych w celu kontynuowania dyskusji na temat produktów z dodatkiem rtęci i procesów rtęciowych w okresie przed jej czwartym posiedzeniem („COP4”). W ramach mandatu tej grupy wezwano w szczególności do poprawy i uporządkowania przepływu informacji przekazywanych przez strony zgodnie z art. 4 ust. 4 i 7 oraz art. 5 ust. 4 i 9 umowy, dotyczących dostępności oraz technicznych i ekonomicznych możliwości stosowania produktów alternatywnych niezawierających rtęci i alternatywnych procesów, w ramach których nie wykorzystuje się rtęci, a także informacji dotyczących zagrożeń i korzyści dla środowiska i zdrowia ludzkiego związanych z takimi produktami i procesami.

               Oczekuje się, że w świetle wyników prac ekspertów COP4 przyjmie jedną lub większą liczbę decyzji w tej sprawie (planowane akty).

               Na mocy planowanych aktów zmieniony zostanie załącznik A do umowy poprzez uzupełnienie go o dodatkowe produkty z dodatkiem rtęci, dla których dostępne są produkty alternatywne niezawierające rtęci, których stosowanie jest wykonalne pod względem ekonomicznym i technicznym i korzystne dla zdrowia ludzkiego i środowiska oraz które będą podlegać zakazowi produkcji, przywozu i wywozu po określonych datach wycofania lub środkom regulującym stosowanie rtęci.

               Na mocy planowanych aktów zmieniony zostanie również załącznik B do umowy poprzez uzupełnienie jego części I o procesy rtęciowe, dla których dostępne są alternatywne procesy, w ramach których nie wykorzystuje się rtęci i których stosowanie jest wykonalne pod względem ekonomicznym i technicznym, korzystne dla zdrowia ludzkiego i środowiska, i w których zaprzestaje się wykorzystywania rtęci po określonej dacie wycofania.

               W drodze planowanych aktów zmieniona zostanie część II załącznika B do umowy poprzez wzmocnienie przepisów regulujących stosowanie rtęci w produkcji chlorku winylu (VCM), metanolanu lub etanolanu sodu i potasu (alkoholanów) oraz poliuretanu lub poprzez dodanie innych procesów rtęciowych wraz z powiązanymi wymogami dotyczącymi stosowania rtęci.

               3.Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii

               Celem Unii jest stopniowe zaprzestanie stosowania rtęci na poziomie unijnym i globalnym, jak najszybciej i w jak największym stopniu, w przypadku gdy istnieją realne alternatywy
                  7
               . Osiągnięcie tego celu wymaga w szczególności stopniowego wycofywania produktów z dodatkiem rtęci oraz przejścia z procesów rtęciowych na procesy, w których nie wykorzystuje się rtęci, jeżeli jest to wykonalne, technicznie możliwe i korzystne dla zdrowia ludzkiego i środowiska.

               Postępy w realizacji tego celu na poziomie globalnym przyczyniłyby się do osiągnięcia zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń na rzecz nietoksycznego środowiska, określonego w Europejskim Zielonym Ładzie
                  8
               . Ponadto przyczyniłyby się do wdrożenia unijnej strategii w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności na 2020 r.
                  9
               , w ramach której Komisja Europejska zobowiązała się do utrzymania wiodącej roli na szczeblu międzynarodowym w zakresie należytego zarządzania chemikaliami, w tym poprzez promowanie norm UE na całym świecie.

               Przegląd załącznika A do umowy ustanawiającego wykaz produktów z dodatkiem rtęci podlegających zakazowi produkcji, przywozu i wywozu lub wymogom dotyczącym stosowania rtęci

               Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii, opiera się na następujących elementach:

               Załącznik II do rozporządzenia (UE) 2017/852 w sprawie rtęci („rozporządzenie w sprawie rtęci”)
                  10
               , w którym dokonano transpozycji załącznika A (część I) do umowy, ma szerszy zakres stosowania niż umowa, ponieważ obejmuje więcej produktów z dodatkiem rtęci (np. baterie guzikowe).

               We wniosku Unii (marzec 2020 r.), przekazanym zgodnie z decyzją MC-3/1
                  11
               , wskazano szereg innych produktów z dodatkiem rtęci, dla których dostępne są produkty alternatywne niezawierające rtęci, których stosowanie jest wykonalne i korzystne, w tym produkty, w odniesieniu do których obowiązuje już zakaz wprowadzania do obrotu na rynku wewnętrznym i przywozu
                  12
               /
                  13
               , np. zgodnie z dyrektywą 2011/65/UE („dyrektywa w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji”)
                  14
                i rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 („rozporządzenie REACH”)
                  15
               , ale które nie są jeszcze objęte zakazem produkcji i wywozu.

               W związku z powyższym przegląd załącznika A na poziomie globalnym stwarza kilka możliwości poprawy w zakresie równych szans na całym świecie oraz dalszego ograniczenia stosowania rtęci i związanego z nią zanieczyszczenia:

               1)zmniejszenie luki między obowiązującym, bardziej zaawansowanym prawem Unii a umową poprzez dodanie do części I jej załącznika A produktów już wymienionych w załączniku II do unijnego rozporządzenia w sprawie rtęci;

               2)dodanie do części I załącznika A do umowy produktów, które nie są jeszcze objęte zakazem produkcji i wywozu na mocy unijnego rozporządzenia w sprawie rtęci, ale które mimo to albo nie mogą być wprowadzane do obrotu w Unii, albo są przedmiotem trwających zmian legislacyjnych mających na celu ustanowienie podobnego zakazu na szczeblu unijnym. Jeżeli strony zdecydują się na dodanie produktu lub produktów do części II załącznika A do umowy, tj. bez określonych dat ich wycofania, Unia nadal będzie postrzegać taki wariant strategiczny jako szansę na zmniejszenie luki między umową a prawem Unii, pod warunkiem że w odniesieniu do takich produktów ustanowione zostaną wyraźne środki regulujące stosowanie rtęci.

               Jeżeli takie uzupełnienia zostaną uzgodnione przez strony podczas COP4 i poparte przez Unię, Komisja, zgodnie z art. 20 rozporządzenia w sprawie rtęci, przyjmie akt delegowany mający na celu dostosowanie załącznika II do rozporządzenia do zmienionego załącznika A do umowy.

               W związku z tym stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii na COP4, polega na wyrażeniu poparcia dla przyjęcia aktów mających na celu rozszerzenie zakresu stosowania załącznika A do umowy na produkty z dodatkiem rtęci, które są już objęte zakazem produkcji i sprzedaży zgodnie z załącznikiem II do unijnego rozporządzenia w sprawie rtęci lub które są już objęte zakazem wprowadzania do obrotu na rynku Unii, lub które są przedmiotem trwających prac legislacyjnych mających na celu ustanowienie podobnego zakazu na szczeblu unijnym, i które można zastąpić produktami alternatywnymi niezawierającymi rtęci, co do których udowodniono, że ich stosowanie jest wykonalne pod względem technicznym i ekonomicznym oraz korzystne z punktu widzenia środowiska i zdrowia ludzkiego.

               Przegląd załącznika B do umowy ustanawiającego wykaz procesów rtęciowych podlegających dacie „wycofania” i wymogom dotyczącym stosowania rtęci

               Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii, opiera się na następujących elementach:

               Prawo Unii, w szczególności art. 7 ust. 1 i 3 oraz załącznik III do rozporządzenia w sprawie rtęci, transponowały art. 5 ust. 2 i 3 oraz załącznik B do umowy w sposób bardziej rygorystyczny.

               Po pierwsze, podczas gdy załącznik B do umowy obejmuje pięć konkretnych procesów rtęciowych (produkcja chloro-alkaliczna, produkcja aldehydu octowego, chlorku winylu, alkoholanów i poliuretanu), załącznik III do rozporządzenia w sprawie rtęci zawiera przepis ogólny zakazujący, po określonych datach wycofania, stosowania rtęci lub związków rtęci we wszystkich procesach produkcyjnych w Unii, tj. w przypadku stosowania jako katalizatora (1 stycznia 2018 r.) lub elektrody (1 stycznia 2022 r.). Zakres stosowania tego zakazu jest zatem otwarty na mocy prawa Unii.

               Po drugie, chociaż w załączniku III do rozporządzenia w sprawie rtęci ustanowiono kilka odstępstw dotyczących daty wycofania rtęci z produkcji chlorku winylu, alkoholanów i poliuretanu, przepisy te są bardziej rygorystyczne w porównaniu z załącznikiem B do umowy: na mocy rozporządzenia w sprawie rtęci zakazuje się stosowania rtęci jako elektrody w produkcji chloro-alkalicznej od dnia 11 grudnia 2017 r., podczas gdy w umowie jako datę wycofania ustanowiono rok 2025. Ponadto, podczas gdy w rozporządzeniu w sprawie rtęci zakazuje się stosowania rtęci jako katalizatora w produkcji poliuretanu od dnia 1 stycznia 2018 r., w produkcji chlorku winylu od dnia 1 stycznia 2022 r. oraz jako elektrody w produkcji alkoholanów od dnia 1 stycznia 2028 r., w umowie ustanowiono jedynie ograniczenie stosowania rtęci i określono, że strony albo „dążą do” zaprzestania takiego stosowania do dnia 16 sierpnia 2027 r. (poliuretan), albo zaprzestają takiego stosowania po upływie pięciu lat od podjęcia przez Konferencję Stron decyzji o tym, że alternatywne procesy, w ramach których nie wykorzystuje się rtęci, stały się wykonalne pod względem technicznym i ekonomicznym (chlorek winylu i alkoholany). Rozporządzenie w sprawie rtęci stanowi, że istniejące zdolności w zakresie produkcji alkoholanów z wykorzystaniem rtęci jako elektrody nie mogą wzrosnąć przed datą wycofania (1 stycznia 2028 r.), podczas gdy w umowie nie przewidziano ani takiego obowiązku wstrzymania dla żadnego z trzech procesów rtęciowych (chlorek winylu, poliuretan i alkoholany), ani wiążącej daty wycofania.

               Podobnie jak w przypadku przeglądu załącznika A do umowy przegląd załącznika B stwarza szereg możliwości poprawy w zakresie równych szans na całym świecie i ograniczenia przemysłowego zastosowania rtęci:

               1)zmniejszenie luki między obowiązującym, bardziej zaawansowanym prawem Unii a umową poprzez dodanie do załącznika B do umowy dat wycofania w odniesieniu do produkcji chlorku winylu, alkoholanów i poliuretanu z wykorzystaniem rtęci, zgodnie z dorobkiem prawnym UE i przy uwzględnieniu istniejących dostępnych, wykonalnych pod względem technicznym i ekonomicznym alternatywnych procesów, w ramach których nie wykorzystuje się rtęci, zgodnie z informacjami zawartymi w przedłożonym przez Unię w marcu 2020 r. wniosku na mocy decyzji MC-3/1;

               2)wprowadzenie w załączniku B do umowy przepisu ogólnego obejmującego wszystkie istniejące procesy rtęciowe wraz z datami ich wycofania;

               3)wprowadzenie w załączniku B do umowy przepisu zakazującego jakiegokolwiek zwiększania zdolności produkcyjnych w zakresie procesów rtęciowych do dat wycofania, które mają zostać ustalone przez strony.

               W związku z tym stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii na COP4, polega na wyrażeniu poparcia dla przyjęcia aktów prawnych mających na celu wprowadzenie daty wycofania dla wszystkich procesów rtęciowych oraz wzmocnienie przepisów regulujących stosowanie rtęci poprzez dodanie w szczególności obowiązku dotyczącego niezwiększania zdolności produkcyjnych przed odpowiednią datą wycofania.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) uregulowano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  16
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Konferencja Stron jest organem utworzonym na mocy umowy, czyli Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci.

               Akty, które ma przyjąć Konferencja Stron, stanowią akty mające skutki prawne, ponieważ strony umowy będą musiały wprowadzić środki w celu zapewnienia ich wdrożenia i przestrzegania.

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanych aktów odnoszą się do ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0033 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na czwartym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci w odniesieniu do przyjęcia decyzji zmieniających załączniki A i B do tej konwencji dotyczące produktów z dodatkiem rtęci oraz procesów produkcyjnych, w których wykorzystuje się rtęć lub związki rtęci, zgodnie z art. 4 ust. 8 i art. 5 ust. 10 tej konwencji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja z Minamaty w sprawie rtęci
                  17
                („umowa”) została zawarta przez Unię decyzją Rady (UE) 2017/939
                  18
                i weszła w życie w dniu 16 sierpnia 2017 r.

               (2)Zgodnie z decyzją MC-1/1 dotyczącą regulaminu, przyjętą przez Konferencję Stron umowy na jej pierwszym posiedzeniu, strony dokładają wszelkich starań, aby osiągnąć porozumienie we wszystkich kwestiach merytorycznych w drodze konsensusu.

               (3)Oczekuje się, że Konferencja Stron umowy, podczas swojego czwartego posiedzenia w dniach 1–5 listopada 2021 r., przyjmie decyzję lub decyzje („proponowane decyzje”) zmieniające załącznik A do umowy zawierający wykaz produktów z dodatkiem rtęci, które podlegają zakazowi produkcji, przywozu i wywozu w określonym terminie lub środkom regulującym stosowanie rtęci, lub zmieniające załącznik B do umowy zawierający wykaz procesów produkcyjnych, w których wykorzystuje się rtęć lub związki rtęci („procesy rtęciowe”), podlegających obowiązkowi zaprzestania stosowania rtęci w określonym terminie lub wymogom regulującym stosowanie rtęci.

               (4)Proponowane decyzje rozszerzyłyby zakres stosowania załącznika A do umowy o kolejne produkty z dodatkiem rtęci z powiązanymi datami wycofania lub środkami regulującymi stosowanie rtęci.

               (5) Załącznik II do rozporządzenia (UE) 2017/852
                  19
                transponujący załącznik A do umowy do prawa Unii już obejmuje większą liczbę produktów z dodatkiem rtęci, a inne produkty z dodatkiem rtęci podlegają zakazowi wprowadzania do obrotu na rynku wewnętrznym na mocy przepisów unijnych albo są przedmiotem trwających zmian legislacyjnych na poziomie Unii mających na celu wprowadzenie takiego zakazu.

               (6)Proponowane decyzje rozszerzyłyby zakres stosowania załącznika B do umowy poprzez wprowadzenie dat wycofania dla procesów rtęciowych, które są nim objęte, lub poprzez dodanie kolejnych procesów rtęciowych wraz z datami wycofania lub poprzez zaostrzenie wymogów regulujących stosowanie rtęci w odniesieniu do przedmiotowych procesów.

               (7) Załącznik III do rozporządzenia (UE) 2017/852 transponujący załącznik B do umowy do prawa Unii obejmuje większą liczbę procesów rtęciowych i określa daty wycofania dla wszystkich przedmiotowych procesów.

               (8)Należy ustalić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii na Konferencji Stron umowy, ponieważ proponowane decyzje, jeśli zostaną zatwierdzone, będą miały skutki prawne, jako że strony umowy będą musiały zastosować środki w celu ich wdrożenia na szczeblu krajowym lub regionalnym.

               (9)Unia w znacznym stopniu przyczyniła się do opracowania postanowień umowy dotyczących produktów z dodatkiem rtęci i procesów rtęciowych oraz wniosła wkład w prace ekspertów w okresie między sesjami, rozpoczęte decyzją MC-3/1
                  20
                przyjętą przez Konferencję Stron umowy na jej trzecim posiedzeniu, w wyniku których przedstawiono proponowane decyzje.

               (10)Unia powinna poprzeć przyjęcie przez Konferencję Stron umowy decyzji, które umożliwiają zmniejszenie luki między prawem Unii a umową i mają na celu rozszerzenie zakresu stosowania umowy na produkty z dodatkiem rtęci, które są już objęte zakazem wprowadzania do obrotu na rynku Unii lub które są przedmiotem trwających prac legislacyjnych mających na celu ustanowienie podobnego zakazu na szczeblu unijnym, zgodnie z celem Unii polegającym na zaprzestaniu stosowania rtęci i związków rtęci, w przypadku gdy jest to wykonalne.

               (11)Unia powinna również poprzeć przyjęcie przez Konferencję Stron umowy decyzji umożliwiających zmniejszenie luki między prawem Unii a umową poprzez zapewnienie, aby procesy rtęciowe, które są już uwzględnione w rozporządzeniu (UE) 2017/852, podlegały wycofaniu w określonych terminach lub bardziej rygorystycznym wymogom regulującym stosowanie rtęci,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii na czwartym posiedzeniu Konferencji Stron umowy, polega na poparciu (i) przyjęcia decyzji zmieniających załączniki A i B do umowy, które przyczyniłyby się do zmniejszenia luki między prawem Unii a umową, oraz (ii) przyjęcia decyzji zmieniających załącznik A, wprowadzających globalny zakaz produkcji i handlu w odniesieniu do produktów z dodatkiem rtęci, których wprowadzanie do obrotu na rynku Unii już jest lub wkrótce będzie zakazane, oraz ustanawiających daty wycofania lub bardziej rygorystyczne wymogi w odniesieniu do procesów rtęciowych.

               Artykuł 2

               W świetle rozwoju sytuacji na czwartym posiedzeniu Konferencji Stron umowy, przedstawiciele Unii, w porozumieniu z ekspertami z państw członkowskich, mogą uzgodnić doprecyzowanie stanowiska, o którym mowa w art. 1, podczas organizowanych na miejscu posiedzeń koordynacyjnych, bez konieczności podejmowania kolejnej decyzji przez Radę.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                        W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Do celów niniejszego dokumentu wyrażenie „regulujące stosowanie rtęci” obejmuje ogólne wymogi takie jak te ustanowione w części II załączników A i B do Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci.

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/939 z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci (Dz.U. L 142 z 2.6.2017, s. 4).

                     (3)

                        W dniu 16 listopada 2020 r. Konwencję z Minamaty w sprawie rtęci ratyfikowały dwadzieścia cztery państwa członkowskie, tj. Belgia, Bułgaria, Republika Czeska, Dania, Niemcy, Estonia, Irlandia, Grecja, Francja, Chorwacja, Cypr, Łotwa, Litwa, Luksemburg, Węgry, Malta, Niderlandy, Austria, Portugalia, Rumunia, Słowenia, Słowacja, Finlandia i Szwecja.

                     (4)

                        Do celów niniejszego dokumentu „strony” oznaczają strony Konwencji w sprawie rtęci.

                     (5)

                        Decyzja MC-1/1 dotycząca regulaminu, UNEP/MC/COP1/Dec. 1, dostępna na stronie internetowej:
                  http://www.mercuryconvention.org/Meetings/COP1/Decisions/tabid/8648/language/en-US/Default.aspx

                     (6)

                        Decyzja MC-3/1 dotycząca przeglądu załączników A i B, UNEP/MC/COP3/Dec. 1, dostępna na stronie internetowej:
                  http://www.mercuryconvention.org/Meetings/COP3/Decisions/tabid/8654/language/en-US/Default.aspx

                     (7)

                        Zob.
                     konkluzje Rady „Przegląd strategii Wspólnoty w zakresie rtęci” z dnia 14 marca 2011 r.

                     (8)

                        Komunikat Komisji z dnia 11 grudnia 2019 r., Europejski Zielony Ład, COM(2019) 640 final.

                     (9)

                        Komunikat Komisji z dnia 14 października 2020 r., Strategia w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności na rzecz nietoksycznego środowiska (COM(2020) 667 final).

                     (10)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/852 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie rtęci oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1102/2008 (Dz.U. L 137 z 24.5.2017, s. 1).

                     (11)

                        Wniosek UE dotyczący produktów z dodatkiem rtęci oraz procesów produkcyjnych, w których wykorzystuje się rtęć lub związki rtęci (marzec 2020 r.), dostępny na stronie internetowej:
                     http://www.mercuryconvention.org/Portals/11/documents/meetings/COP4/submissions/EU_AnnexAB.pdf

                     (12)

                        Pojęcie „wprowadzanie do obrotu na rynku wewnętrznym” obejmuje „przywóz” na mocy przepisów UE regulujących wprowadzanie do obrotu produktów z dodatkiem rtęci.

                     (13)

                        Pełny wykaz odpowiednich przepisów prawa Unii jest dostępny w dokumencie roboczym służb Komisji: ocena skutków „Ratyfikacja i wdrożenie przez UE Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci, towarzysząca wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rtęci oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1102/2008” (SWD(2016) 17 final, z 2.2.2016).

                     (14)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 88).

                     (15)

                        Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

                     (16)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (17)

                        Poświadczona kopia Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci jest dostępna na stronie internetowej:
                  https://treaties.un.org/doc/Treaties/2013/10/20131010%2011-16%20AM/CTC-XXVII-17.pdf

                     (18)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/939 z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci (Dz.U. L 142 z 2.6.2017, s. 4).

                     (19)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/852 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie rtęci oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1102/2008 (Dz.U. L 137 z 24.5.2017, s. 1).

                     (20)

                        Decyzja MC-3/1 dotycząca przeglądu załączników A i B, UNEP/MC/COP3/Dec. 1, dostępna na stronie internetowej:
                  http://www.mercuryconvention.org/Meetings/COP3/Decisions/tabid/8654/language/en-US/Default.aspx
                  £