|

52011PC0203

Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny  /* COM/2011/0203 końcowy - NLE 2011/0085 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 13.4.2011KOM(2011) 203 wersja ostateczna2011/0085 (NLE)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYnakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i HercegowinyUZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU: |Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”), a w szczególności art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009. |Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Środki tymczasowe zostały wprowadzone rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1036/2010 (Dz.U. L 298 z 16.11.2010, s.27). |Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Strony zainteresowane postępowaniem miały możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Krótki opis proponowanych działań W dniu 17 lutego 2010 r. Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny. W toku dochodzenia stwierdzono, że produkt objęty postępowaniem był przedmiotem dumpingu, co wyrządziło szkodę przemysłowi unijnemu. W trakcie tego dochodzenia ustalono również, że wprowadzenie środków antydumpingowych nie będzie sprzeczne z interesem Unii. Na tej podstawie wprowadzono środki tymczasowe. W dalszym toku dochodzenia potwierdzono zasadnicze ustalenia tymczasowe. Występuje się zatem do Rady o przyjęcie załączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia w celu wprowadzenia ostatecznych środków względem przywozu zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny. |Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”) |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. |Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Unii, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania. |Wybór instrumentów |Proponowany instrument: rozporządzenie. |Inne instrumenty nie byłyby właściwe, ponieważ w rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości. |WPŁYW NA BUDŻET |Wniosek nie ma wpływu na budżet UE. |2011/0085 (NLE)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYnakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i HercegowinyRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:1.  ŚRODKI TYMCZASOWE2.  Komisja nałożyła, rozporządzeniem (UE) nr 1036/2010[2] („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”), tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny („BiH”).3.  Postępowanie zostało wszczęte w wyniku skargi złożonej w dniu 4 stycznia 2010 r. przez przedsiębiorstwa Industrias Quimicas del Ebro SA, MAL Magyar Aluminium, PQ Silicas BV, Silkem d.o.o. oraz Zeolite Mira Srl Unipersonale („skarżący”), reprezentujące znaczną część, w tym przypadku ponad 25 %, całkowitej unijnej produkcji zeolitu A w postaci sproszkowanej. Wspomniana skarga zawierała dowody wskazujące na dumping i wynikającą z niego istotną szkodę, które uznano za wystarczające do wszczęcia postępowania.4.  DALSZE POSTĘPOWANIE5.  Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których podjęto decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków antydumpingowych („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), kilka zainteresowanych stron przedłożyło oświadczenia w formie pisemnej, przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono wypowiedzenie się.6.  Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń.7.  Należy przypomnieć, że zgodnie z motywem 11 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).8.  Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z BiH, a także ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego. Oprócz tego zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji.9.  Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione.10.  PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY11.  Wobec braku uwag w tej kwestii, niniejszym potwierdza się motywy od 12 do 15 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.12.  W związku z powyższym stwierdza się ostatecznie, że wszystkie rodzaje zeolitu A w postaci sproszkowanej zdefiniowane powyżej uznaje się za podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.13.  KONTROLA WYRYWKOWA14.  Bośniacka grupa producentów eksportujących („Birac”) ponowiła twierdzenie przedstawione na tymczasowym etapie dochodzenia, że informacje dotyczące jednego z producentów unijnych nieobjętego próbą (Silkem d.o.o. lub „Silkem”) należało w pełni włączyć do odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu dotyczącym objętego próbą producenta unijnego (MAL Magyar Aluminium lub „MAL”), ponieważ te dwa przedsiębiorstwa są powiązane. Twierdzono, że zaakceptowanie takiego przeoczenia byłoby równoznaczne z nierównym traktowaniem producentów unijnych i eksporterów, gdyż od wszystkich powiązanych producentów eksportujących w państwach, których dotyczy dochodzenie antydumpingowe, wymaga się, by przedłożyli odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Ponadto grupa Birac twierdziła, że zarówno MAL jak i Silkem należy uznać za podmioty niewspółpracujące.15.  Nie można się zgodzić z powyższymi twierdzeniami. Z powodów przedstawionych w motywie 19 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych uznaje się, że zarówno MAL jak i Silkem w pełni współpracowały w dochodzeniu. Należy przypomnieć, że Silkem przekazał informacje w odpowiedzi na formularz dotyczący kontroli wyrywkowej, i że przedsiębiorstwo to uwzględniono we wskaźnikach danych makro. Przedsiębiorstwa nie włączono jednak do wykazu przedsiębiorstw objętych próbą ze względu na to, że jest niewielkie. Silkem nie musiał zatem przedstawiać tak zwanych danych mikro, których a fortiori nie weryfikowano. Ponadto, jako że sprzedaż produktu objętego postępowaniem przez to przedsiębiorstwo jest stosunkowo niewielka w porównaniu ze sprzedażą MAL, nic nie wskazuje na to, że włączenie danych dotyczących Silkem do danych MAL spowodowałoby jakiekolwiek zmiany.16.  Ponadto zarzut nierównego traktowania producentów eksportujących i unijnych jest w sposób oczywisty bezpodstawny, ponieważ znajdują się oni w innej sytuacji. Z jednej strony dochodzenie dotyczące istnienia dumpingu jest zazwyczaj prowadzone na poziomie przedsiębiorstwa, dla którego instytucje muszą obliczyć indywidualny margines dumpingu. Ponadto grupę producentów eksportujących należy postrzegać jako całość, gdyż w przeciwnym wypadku istnieje ryzyko, że wywóz będzie dokonywany w ramach tej części grupy, której dotyczy najniższy poziom cła. Z drugiej strony dochodzenie dotyczące szkody ma na celu zbadanie, czy przemysł unijny jako całość poniósł istotną szkodę. W tym przypadku uznano, że producenci unijni objęci próbą w tym dochodzeniu reprezentują całą produkcję UE w odniesieniu do niektórych wskaźników szkody (wskaźniki mikro). Twierdzenie to zostaje zatem odrzucone.17.  Grupa Birac twierdziła również, że bośniackie przedsiębiorstwo wydobywcze powiązane z MAL, dostarczające temu konkretnemu producentowi unijnemu wstępny surowiec (tj. boksyt), powinno było również współpracować w dochodzeniu. W tym względzie należy zauważyć, że wspomniane przedsiębiorstwo wydobywcze zostało wymienione w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu przekazanym przez MAL. W ramach kosztów produkcji MAL zgłosił również wszystkie koszty związane z pozyskiwaniem boksytu i jego przekształcaniem w trójwodzian tlenku glinu. Grupa MAL spełniła zatem wszystkie wymogi sprawozdawcze określone przez służby Komisji. Twierdzenie to zostaje zatem odrzucone.18.  Wobec braku innych uwag w tej kwestii niniejszym ostatecznie potwierdza się motywy od 16 do 20 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.19.  DUMPING20.  Wartość normalna21.  Należy przypomnieć, że wobec braku reprezentatywnej sprzedaży krajowej wartość normalną skonstruowano zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.22.  W celu skonstruowania wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego poniesione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne (SG&A) oraz średni ważony zysk osiągnięty przez każdego ze współpracujących producentów eksportujących z krajowej sprzedaży produktu podobnego dokonanej w zwykłym obrocie handlowym w okresie objętym dochodzeniem dodano do średnich kosztów produkcji tych producentów w okresie objętym dochodzeniem. Ponieważ nie istnieją odrębne rodzaje produktu objętego postępowaniem ani produktu podobnego, wykorzystano średni ważony zysk. W razie konieczności koszty produkcji, koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne zostały odpowiednio dostosowane przed wykorzystaniem ich do badania zwykłego obrotu handlowego i konstruowania wartości normalnych.23.  W związku z ujawnieniem tymczasowych ustaleń grupa Birac przedstawiła uwagi dotyczące określenia marży zysku wykorzystanej do skonstruowania wartości normalnej. Zdaniem grupy Birac zastosowana metodyka narusza przepisy art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ w tym konkretnym przypadku rezultat zastosowania danej marży zysku wynikającej z niereprezentatywnej sprzedaży krajowej do skonstruowania wartości normalnej jest dokładnie taki sam jak w przypadku, gdyby wykorzystano ceny niereprezentatywnej sprzedaży krajowej. Grupa Birac twierdziła, że takie niespójne podejście nie było zamierzone w art. 2 ust. 3 interpretowanym łącznie z art. 2 ust. 6. Uznała również, że wykorzystana marża zysku jest nierozsądna i nieproporcjonalna, w szczególności w porównaniu z docelowym zyskiem wykorzystanym do obliczenia zaniżenia cen.24.  Ponadto grupa Birac twierdziła, że sprzedaży krajowej, ze względu na jej charakter, nie należy uznawać za prowadzoną w ramach normalnego obrotu handlowego i w związku z tym nie należy wykorzystywać jej do ustalenia wartości normalnej.25.  Jeżeli chodzi o pierwsze twierdzenie, należy zauważyć, że zastosowana metodyka jest zgodna z przepisami rozporządzenia podstawowego oraz orzecznictwem WTO, zgodnie z którymi do konstruowania wartości normalnej należy wykorzystać zysk ze sprzedaży krajowej dokonywanej w ramach normalnego obrotu handlowego, nawet jeśli sprzedaż ta nie jest reprezentatywna. W tym konkretnym przypadku należy zauważyć, że ponieważ cała sprzedaż krajowa dokonywana była z zyskiem, skonstruowanie wartości normalnej miało w gruncie rzeczy ten sam rezultat, jak gdyby wartość normalna opierała się na cenach sprzedaży krajowej. Należy przede wszystkim zauważyć, że dane dotyczące zysku i SG&A opierały się na własnej sprzedaży krajowej przedsiębiorstwa, którą uznano za dokonywaną w ramach normalnego obrotu handlowego. Należy ponadto zauważyć, że zasadności nie da się zmierzyć w oparciu o docelowy zysk wykorzystany do obliczenia zaniżenia cen, ponieważ zysk ten odzwierciedla sytuację na rynku unijnym w warunkach braku przywozu po cenach dumpingowych, a zatem nie może stanowić odpowiedniego wskaźnika dla określenia zysku, jaki należy wykorzystać w kontekście konstruowania wartości normalnej. Twierdzenie to zostaje zatem odrzucone.26.  Jeżeli chodzi o twierdzenie, że sprzedaży krajowej nie należy uznawać za dokonywaną w ramach normalnego obrotu handlowego, w dochodzeniu ustalono, że dane i dowody dostarczone przez Birac stanowią wiarygodna podstawę dla ustalenia wartości normalnej. Dlatego też twierdzenie to uznano za nieuzasadnione i odrzucono.27.  Wobec braku innych uwag dotyczących określenia wartości normalnej potwierdza się metodykę opisaną w motywach od 21 do 26 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.28.  Cena eksportowa29.  Ze względu na brak uwag dotyczących ceny eksportowej niniejszym potwierdza się motywy 27 i 28 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.30.  Porównanie31.  Ze względu na brak uwag dotyczących porównania wartości normalnej i ceny eksportowej niniejszym potwierdza się motyw 29 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.32.  Margines dumpingu33.  Wobec braku innych uwag dotyczących ustalenia marginesu dumpingu, które mogłyby zmienić tymczasowe ustalenia, niniejszym potwierdza się motywy od 30 do 32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.34.  SZKODA35.  Uwagi dotyczące ustaleń w odniesieniu do szkody otrzymano od niektórych producentów unijnych, dwóch użytkowników w UE oraz od jednego bośniackiego producenta eksportującego.36.  W zakresie, w którym argumenty w pełni rozpatrzono w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowym, nie są one powtarzane w niniejszym rozporządzeniu.37.  Uwagi ogólne38.  W motywach od 45 do 68 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wyjaśniono, że w niniejszym dochodzeniu przemysł unijny obejmuje wszystkich producentów w UE. Ponadto czynniki dotyczące szkody, na podstawie których ustalono szkodę, z zasady oparte są na danych dotyczących przemysłu unijnego. Wykorzystane dane odnoszące się do przemysłu unijnego są określone w sekcji 5.4 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych jako „dane makro”. Jednakże w przypadku niedostępności informacji dotyczących całego przemysłu unijnego wykorzystano dane dotyczące reprezentatywnej próby producentów unijnych. W tych kwestiach nie otrzymano żadnych uwag i tymczasowe ustalenia zostają ostatecznie potwierdzone.39.  W motywie 34 znalazło się jednak błędne stwierdzenie. Motyw ten powinien być sformułowany w następujący sposób: „Wszyscy producenci unijni stanowią przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i będą oni zwani dalej »przemysłem unijnym«”.40.  Wobec braku innych uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach od 52 do 56 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.41.  Konsumpcja w Unii42.  Wobec braku uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach od 35 do 38 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.43.  Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie44.  Wobec braku uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach od 39 do 43 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.45.  Sytuacja przemysłu unijnego46.  Wskaźniki szkody47.  W październiku 2010 r. w zakładzie należącym do MAL, jednego z producentów unijnych, miał miejsce wypadek o charakterze przemysłowym. Z danych liczbowych przekazanych przez przedsiębiorstwo wynika jednak, że do stycznia 2011 r. realizowane przez nie dostawy produktu objętego postępowaniem wróciły do dawnego poziomu. Było zatem jasne, że wypadek ten nie spowodował poważnych problemów z zaopatrzeniem na rynku UE.48.  Grupa Birac twierdziła, że ponieważ wyżej wymienione bośniackie przedsiębiorstwo wydobywcze powiązane z MAL osiągało zyski w OD, Komisja powinna dostosować koszt produkcji oraz zysk przedsiębiorstwa MAL w obliczeniach wskaźników ekonomicznych, ponieważ sytuacja MAL w zakresie zysku była rzekomo ograniczona w wyniku dużych zysków wypracowywanych przez jego powiązane przedsiębiorstwo wydobywcze w Bośni.49.  Jeżeli chodzi o powyższe twierdzenie należy zauważyć, że zakupu boksytu od przedsiębiorstwa powiązanego dokonywano w warunkach pełnej konkurencji. Kwestię tę zbadano podczas weryfikacji na miejscu. Jako że w OD MAL kupował boksyt zarówno od przedsiębiorstw powiązanych, jak i niepowiązanych po zbliżonych średnich cenach, Komisja uznała, że zakupu boksytu dokonywano w warunkach pełnej konkurencji, a zatem nie ma potrzeby wprowadzania dostosowań tendencji w rentowności przedsiębiorstwa MAL, którą wykorzystano do obliczenia tendencji wskazanej w motywie 52 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Argument ten został zatem odrzucony.50.  Grupa Birac twierdziła również, że ponieważ uzyskiwała niektóre surowce bezpośrednio ze swojej produkcji tlenku glinu, miała znaczącą przewagę konkurencyjną nad większością producentów w UE, co należy odzwierciedlić w marginesach szkody. Nie można się zgodzić z powyższym twierdzeniem. Jeśli przedsiębiorstwo ma przewagę konkurencyjną, zazwyczaj wpływa to na ogólne wyliczenia dotyczące dumpingu w związku z niższymi kosztami, a zatem również niższą wartością normalną. Taki rodzaj przewagi konkurencyjnej nie ma pojęciowo nic wspólnego z marginesem szkody. Ten ostatni wiąże się ze zbadaniem, czy poziom należności celnych niższy niż margines dumpingu byłby wystarczający do usunięcia szkody. Argument ten został zatem odrzucony.51.  Użytkownicy unijni twierdzili, że pozytywne kształtowanie się niektórych czynników dotyczących szkody zostało pominięte w tymczasowej ocenie Komisji (rentowność, przepływy pieniężne i zwrot z inwestycji), i argumentowali, że należy przeanalizować wszystkie czynniki. Te pozytywne tendencje w pełni przeanalizowano jednak w ocenie szkody. Zostały uwzględnione, ale w tym przypadku nie uznano ich za decydujące z powodów przedstawionych w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych (motywy od 52 do 60 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Argument ten został zatem odrzucony.52.  Wobec braku innych uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach od 44 do 64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.53.  Wnioski dotyczące szkody54.  W kontekście powyższych informacji oraz wobec braku innych uwag w tej kwestii niniejszym potwierdza się wnioski zawarte w motywach od 65 do 69 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.55.  ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY56.  Jeden ze współpracujących użytkowników twierdził, że analiza związku przyczynowego jest błędna, ponieważ Komisja uznała, że zaobserwowano czasową poprawę niektórych czynników dotyczących szkody w OD (2009 r.). Strona ta nie zgodziła się z tą oceną, według której wyższa rentowność osiągnięta w OD w porównaniu z 2008 r. była wynikiem krótkotrwałej, tymczasowej sytuacji, która nie powtórzy się w 2010 r.57.  W kontekście powyższego stwierdzenia należy zauważyć, że argumenty strony są stwierdzeniami niepopartymi żadnymi nowymi dowodami. Stanowisko Komisji jest natomiast poparte informacjami przedstawionymi przez producentów w UE podczas dochodzenia zarówno na etapie tymczasowym, jak i końcowym. Informacje przekazane przed wizytami weryfikacyjnymi zostały również zweryfikowane na miejscu. Przewidywane pogorszenie się marż zysku po OD jest również potwierdzone danymi za cały rok 2010, dostarczonymi przez dwóch producentów w UE. Twierdzenie to zostaje zatem odrzucone.58.  Grupa Birac zakwestionowała tymczasowe ustalenie dotyczące wpływu przywozu z państw trzecich. Analiza przeprowadzona przez Komisję w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych w motywie 77 wskazuje jednak, że grupa Birac była jedynym znaczącym eksporterem na rynek UE. Przywóz z innych źródeł praktycznie nie istniał. Birac nie przedstawia w tej kwestii żadnych nowych dowodów, zatem twierdzenie to zostaje odrzucone.59.  Jeden ze współpracujących użytkowników zakwestionował analizę przeprowadzoną w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych dotyczącą spadku konsumpcji i podał dochodzenie antydumpingowe w sprawie kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej jako precedens w związku ze spadkiem popytu[3]. Twierdzono, że w wyżej wymienionym dochodzeniu spadek popytu doprowadził do zamknięcia postępowania. Przypadek kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej i bieżące dochodzenie nie są jednak analogiczne. W sprawie dotyczącej kineskopów konsumpcja gwałtownie spadła, ponieważ produkt objęty postępowaniem zastąpiono innymi produktami. W bieżącym dochodzeniu spadek konsumpcji jest natomiast bardzo umiarkowany (7 % zgodnie z motywami 37 i 38 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). W tym względzie należy również zauważyć, że kształtowanie się sytuacji w zakresie konsumpcji opisano szczegółowo w motywach od 78 do 80 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, lecz wspomniany użytkownik współpracujący nie był w stanie przedstawić żadnych dowodów mogących zmienić ustalenia Komisji. Twierdzenia te zostają zatem odrzucone.60.  W świetle powyższego niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach od 70 do 92 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, tj. ustalenia, zgodnie z którymi istotna szkoda dla przemysłu unijnego została spowodowana przywozem po cenach dumpingowych.61.  INTERES UNII62.  Jeden ze współpracujących użytkowników twierdził, że Komisja przedstawiła wprowadzające w błąd informacje dotyczące znaczenia kosztów zeolitu w całkowitych kosztach tego użytkownika, zawarte w motywie 104 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Twierdzono w szczególności, że koszty zeolitu stanowią więcej niż 5 % całkowitych kosztów, jak podano w motywie 104. W tym względzie należy zauważyć, że wspomniana strona nie przedstawiła żadnych nowych danych na poparcie tego twierdzenia, podczas gdy ustalenia Komisji opierały się na zweryfikowanych informacjach od współpracujących użytkowników. Jeżeli chodzi o termin „całkowite koszty” użyty w motywie 104 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, należy zauważyć, że obejmuje on wszystkie koszty produkcji i koszty sprzedaży oraz ogólne koszty administracyjne. Ponadto stwierdzenie „mniej niż 5 %” jest średnią obejmującą łącznie detergenty do prania i zmiękczacze wody. Wreszcie należy wyjaśnić, że koszty zeolitu w zmiękczaczu wody są wyższe niż koszty zeolitu w detergentach do prania, ale wykorzystanie tej substancji na największą skalę dotyczy niewątpliwie detergentu do prania. W gruncie rzeczy, jeśli chodzi o tego konkretnego współpracującego użytkownika, zmiękczacze do wody stanowią niewielką część obrotu produktami wytwarzanymi z wykorzystaniem zeolitu. Twierdzenie to zostaje zatem odrzucone.63.  Jeden ze współpracujących użytkowników zakwestionował tymczasowe ustalenie zawarte w motywie 102, zgodnie z którym Chiny są potencjalnym alternatywnym źródłem dostaw. Uwzględniając przekazane uwagi, Komisja zgadza się, że mimo iż pewne chińskie towary wprowadzono do obrotu w UE w OD, jest mało prawdopodobne, by w najbliższej przyszłości państwo to stało się czołowym dostawcą (zob. motyw 41 powyżej). Zważywszy jednak na stopy wykorzystania mocy produkcyjnych w Unii Europejskiej w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem Komisja nadal twierdzi, że problemy z dostawą produktu objętego postępowaniem nie istnieją. Twierdzenie to zostaje zatem odrzucone.64.  Jeden ze współpracujących użytkowników twierdził, że jeśli w wyniku niniejszego dochodzenia zostałyby nałożone cła, koszty zeolitu wzrosłyby to tego stopnia, że wzrosłyby również ceny detergentów do prania i zmiękczaczy wody wytwarzanych przez tego użytkownika, co doprowadziłoby do wzrostu cen detalicznych. Argument ten opiera się na założeniu, że w wyniku wzrostu ceny zeolitu spowodowanego cłem antydumpingowym użytkownicy podniosą ceny swoich produktów. Przede wszystkim Komisja jest zdania, że producenci unijni skorzystaliby raczej na wprowadzeniu środków poprzez odniesienie korzyści skali, a nie poprzez podnoszenie cen (zob. motywy 108 i 111 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Wreszcie, jak stwierdzono powyżej, proporcja kosztów związanych z zeolitem w łącznych kosztach wytwarzania produktów zawierających tę substancję jest niewielka, zatem ewentualne konsekwencje nałożenia cła, aczkolwiek mało prawdopodobne, nie podważyłyby tymczasowego wniosku, że brak jest przekonujących powodów przemawiających przeciwko wprowadzeniu środków ze względu na nadrzędny interes Unii. Twierdzenie to zostaje zatem odrzucone.65.  Jeden ze współpracujących użytkowników twierdził, że w swoich detergentach do prania może zastosować receptury bez zeolitu, co wpłynie negatywnie na producentów zeolitu w UE. Producenci w UE są świadomi tego ryzyka dla swojej działalności, gdyż informacja ta znalazła się w aktach sprawy otwartych do wglądu zainteresowanych stron. Brak jest jednak konkretnych dowodów pozwalających ocenić rzekomy wpływ takiej hipotetycznej zmiany na przemysł unijny. Twierdzenie to zostaje zatem odrzucone.66.  Kwestie, które wymieniono powyżej, zostały uwzględnione na ostatecznym etapie dochodzenia, lecz nie zmieniają one jego głównych wniosków. Wobec braku innych uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach od 93 do 112 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Stwierdza się zatem, że nie przytoczono żadnych argumentów wskazujących na to, że wprowadzenie środków w wyniku niniejszego dochodzenia nie leży w interesie Unii.67.  OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE68.  Poziom usuwający szkodę69.  Wobec braku uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach od 114 do 116 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.70.  Środki ostateczne71.  W świetle wniosków dotyczących dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Unii i zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na poziomie najniższego z ustalonych marginesów dumpingu i szkody, zgodnie z zasadą niższego cła. W tym przypadku stawka cła powinna zostać określona odpowiednio na poziomie ustalonego dumpingu. Według obliczeń wynosi ona 28,1 %.72.  W związku z powyższym stawka ostatecznego cła antydumpingowego dla Bośni i Hercegowiny wynosi 28,1 %.73.  OSTATECZNE POBRANIE CŁA TYMCZASOWEGO74.  W świetle skali ustalonego marginesu dumpingu, a także mając na uwadze poziom szkody wyrządzonej przemysłowi unijnemu uznaje się za konieczne, by ostatecznie pobrać kwoty zabezpieczone cłem tymczasowym nałożonym rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych do wysokości kwoty cła ostatecznie nałożonego niniejszym rozporządzeniem.75.  FORMA ŚRODKÓW76.  W trakcie dochodzenia bośniacki producent eksportujący, Alumina d.o.o. Zvornik, wraz ze swoim przedsiębiorstwem powiązanym w Unii, Kauno Tiekimas AB, mającym siedzibę w Kownie na Litwie, zaproponowali zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Należy zauważyć, że niedawno Fabrika Glinice „Birac” została spółką holdingową, a przedsiębiorstwo Alumina d.o.o, z siedzibą w Zvorniku, zostało jedynym producentem eksportującym grupy.77.  Komisja zbadała tę propozycję. Należy zauważyć, że produkt objęty postępowaniem istnieje tylko w jednym rodzaju produktu i jednej specyfikacji, co wyklucza ewentualne ryzyko kompensacji cen poprzez różne rodzaje produktu. Dochodzenie wykazało, że cały wywóz do Unii był fakturowany przez powiązane przedsiębiorstwo w Unii (tj. Kauno Tiekimas AB, Kowno, Litwa). Przedsiębiorstwo to sprzedaje również inne produkty wytwarzane przez grupę Birac. Rynek dla zeolitu A w postaci sproszkowanej jest jednak ściśle określony, więc klienci kupujący tę substancję z zasady nie kupowaliby innych produktów wytwarzanych przez grupę Birac. Stwierdzono zatem, że ryzyko kompensacji wynikające z ewentualnej sprzedaży innych produktów tym samym klientom jest bardzo niewielkie.78.  Decyzjami 2011/XX/UE Komisja zaakceptowała zobowiązanie złożone przez Alumina d.o.o. Zvornik i jego przedsiębiorstwo powiązane Kauno Tiekimas. Rada uznaje, że złożone zobowiązanie usuwa wyrządzający szkodę wpływ dumpingu oraz ogranicza w wystarczającym stopniu ryzyko obejścia środków.79.  Aby następnie umożliwić Komisji i organom celnym skuteczne monitorowanie wypełniania zobowiązania przez Alumina d.o.o. Zvornik i jego przedsiębiorstwo powiązane, przy przedkładaniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła antydumpingowego jest uwarunkowane (i) przedstawieniem faktury w ramach zobowiązania, która jest fakturą handlową zawierającą co najmniej informacje i oświadczenie przewidziane w załączniku; (ii) spełnieniem wymogu, żeby przywożone produkty zostały wytworzone, wysłane i zafakturowane bezpośrednio przez Alumina d.o.o. Zvornik pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii lub zafakturowane bezpośrednio przez Kauno Tiekimas pierwszemu niepowiązanemu klientowi w Unii; oraz (iii) spełnieniem wymogu, żeby towary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadały dokładnie opisowi zawartemu w fakturze w ramach zobowiązania. W przypadku gdy warunki przedstawione powyżej nie są spełnione, odpowiednie cło antydumpingowe jest należne w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu.80.  W przypadku gdy Komisja wycofa, na podstawie art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, swoją zgodę na zobowiązanie z uwagi na naruszenie, odnosząc się do konkretnych transakcji, oraz stwierdzi, że odpowiednie faktury w ramach zobowiązania są nieważne, powstanie długu celnego ma miejsce w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.81.  Importerzy powinni być świadomi, że istnieje możliwość powstania długu celnego – co stanowi zwykłe ryzyko handlowe – w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, jak opisano w motywach 56 i 57, nawet jeżeli zobowiązanie złożone przez wytwórcę, od którego bezpośrednio lub pośrednio nabywają towary, zostało przyjęte przez Komisję.82.  Zgodnie z art. 14 ust. 7 rozporządzenia podstawowego organy celne powinny niezwłocznie informować Komisję za każdym razem, gdy stwierdzą oznaki naruszenia zobowiązania.83.  Z powodów określonych powyżej zobowiązanie przedstawione przez Alumina d.o.o. Zvornik i Kauno Tiekimas uznaje się za możliwe do przyjęcia przez Komisję Zainteresowane przedsiębiorstwa zostały poinformowane o zasadniczych faktach, ustaleniach i obowiązkach, na których oparte jest przyjęcie zobowiązania.84.  W przypadku naruszenia zobowiązań lub wycofania się z nich, lub też w przypadku wycofania przez Komisję przyjęcia tych zobowiązań automatycznie stosuje się, na podstawie art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, cło antydumpingowe nałożone przez Radę zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 11. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej, określanego również jako zeolit NaA lub zeolit 4A w postaci sproszkowanej, objętego obecnie kodem CN ex 2842 10 00 (kod TARIC 2842 10 00 30) i pochodzącego z Bośni i Hercegowiny.2. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do cen netto na granicy Unii, przed ocleniem, produktów opisanych w ust. 1 wynosi 28,1 %.3. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.Artykuł 21. Przywóz zgłoszony do dopuszczenia do swobodnego obrotu, zafakturowany przez przedsiębiorstwa, których zobowiązania zostały przyjęte przez Komisję i których nazwy zostały ujęte w decyzji 2011/XX/UE , z każdorazowymi zmianami, jest zwolniony z cła antydumpingowego nałożonego w art. 1, pod warunkiem że:— zostały wytworzone, wysłane i albo zafakturowane bezpośrednio przez Alumina d.o.o., Zvornik, Bośnia i Hercegowina, pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii, albo zafakturowane bezpośrednio przez przedsiębiorstwo Kauno Tiekimas AB, Kowno, Litwa, pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii, oraz— przywozowi takiemu towarzyszy faktura w ramach zobowiązania, która jest fakturą handlową zawierającą co najmniej informacje i oświadczenie przewidziane w załączniku do niniejszego rozporządzenia, oraz— towary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze w ramach zobowiązania.2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu:— zawsze, gdy w odniesieniu do przywozu określonego w ust. 1 zostanie ustalone, że nie jest spełniony co najmniej jeden z warunków wymienionych w tym ustępie, lub— gdy Komisja wycofa swoją zgodę na zobowiązanie, zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, rozporządzeniem lub decyzją, które odnoszą się do konkretnych transakcji, i stwierdzi, że odpowiednie faktury w ramach zobowiązania są nieważne.Artykuł 3Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1036/2010 na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej, objętego obecnie kodem CN ex 2842 10 00 (kod TARIC 2842 10 00 30), pochodzącego z Bośni i Hercegowiny, zostają ostatecznie pobrane.Artykuł 4Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dniaW imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKNa fakturze handlowej towarzyszącej sprzedaży przez dane przedsiębiorstwo do Unii towarów objętych zobowiązaniem wskazane są następujące informacje:1. Nagłówek „FAKTURA HANDLOWA TOWARZYSZĄCA TOWAROM OBJĘTYM ZOBOWIĄZANIEM”.2. Nazwa przedsiębiorstwa wystawiającego wymienioną fakturę handlową.3. Numer faktury handlowej.4. Data wystawienia faktury handlowej.5. Dodatkowy kod TARIC, w ramach którego towary wskazane na fakturze mają być poddane odprawie celnej na granicy Unii (dodatkowy kod TARIC xxxx lub yyyy).6. Dokładny opis towarów, zawierający:— prosty opis słowny towarów odpowiadający towarom objętym zobowiązaniem,— numer kodu produktu w przedsiębiorstwie (CPC),— kod TARIC,— ilość (podawana w tonach).7. Opis warunków sprzedaży, w tym:— cena za tonę,— obowiązujące warunki płatności,— obowiązujące warunki dostawy,— łączne obniżki i rabaty.8. Nazwa przedsiębiorstwa będącego importerem (tj. osobą zgłaszającą towary do odprawy celnej) w Unii, na rzecz którego przedsiębiorstwo bezpośrednio wystawiło daną fakturę handlową towarzyszącą towarom objętym zobowiązaniem.9. Nazwisko pracownika przedsiębiorstwa, wystawiającego fakturę handlową, oraz poniższe podpisane oświadczenie:„Ja, niżej podpisany, oświadczam, że sprzedaż na bezpośredni wywóz do Unii Europejskiej towarów ujętych w niniejszej fakturze jest dokonywana w zakresie i na warunkach zobowiązania złożonego przez Alumina d.o.o., Zvornik, i jego przedsiębiorstwo powiązane Kauno Tiekimas AB, oraz przyjętego przez Komisję Europejską decyzją 2011/XX/UE (*) . Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą”.___________(*) Dz.U.[1] Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.[2] Dz.U. L 298 z 16.11.2010, s. 27.[3] Decyzja Komisji z dnia 15 listopada 2006 r., 2006/781/WE.


Ważna informacja prawna

|

52005PC0289

Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) uchylającego rozporządzenie Rad nr 6/66/Euratom, 121/66/EWG, rozporządzenie Rad nr 7/66/Euratom, 122/66/EWG oraz rozporządzenie Rad nr 174/65/EWG, 14/65/Euratom  /* COM/2005/0289 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 21.6.2005COM(2005) 289 końcowyWniosek dotyczącyROZPORZĄDZENIA RADY (WE, EURATOM)uchylającego rozporządzenie Rad nr 6/66/Euratom, 121/66/EWG, rozporządzenie Rad nr 7/66/Euratom, 122/66/EWG oraz rozporządzenie Rad nr 174/65/EWG, 14/65/Euratom(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |Podstawa i cele wniosku Rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniono rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich. Uchylono między innymi art. 14a i 14b w załączniku VII, jak również art. 39 w załączniku VIII regulaminu. Artykuły powyższe dotyczyły odpowiednio : - Przyznawania dodatku mieszkaniowego i dodatku transportowego. Aby zapewnić wykonanie art. 14a i 14b załącznika VII regulaminu, Rady przyjęły rozporządzenie nr 6/66/Euratom, 121/66/EWG ustanawiające wykaz miejsc, w odniesieniu do których może być przyznany dodatek mieszkaniowy, maksymalną kwotę tego dodatku i zasady jego przyznawania oraz rozporządzenie nr 7/66/Euratom, 122/66/EWG ustanawiające wykaz miejsc, w odniesieniu do których może być przyznany dodatek transportowy, maksymalną kwotę tego dodatku i zasady jego przyznawania. - Przyjęcie przez władze budżetowe tabel śmiertelności i inwalidztwa oraz zasady zróżnicowania płac, których należy używać przy obliczaniu wartości ubezpieczeń pracowniczych. Parametry te, używane do obliczania wartości ubezpieczeń pracowniczych, zostały ustanowione rozporządzeniem Rad nr 174/65/EWG, 14/65/Euratom i przyjęte w celu wykonania art. 39 załącznika VIII do regulaminu. Po wprowadzeniu zmian w regulaminie wyżej wymienione rozporządzenia wygasły, stając się bezprzedmiotowe. Do celów przejrzystości i pewności prawnej, należy je oficjalnie uchylić. |Kontekst ogólny Wniosek stanowi część szerszej procedury, której celem jest uchylenie 84 przepisów wykonawczych, które stały się nieaktualne po przeprowadzeniu reformy regulaminu. Pozostałe przepisy objęte procedurą to wspólne dla instytucji przepisy, ogólne przepisy wykonawcze, decyzje Komisji oraz wnioski szefów działów administracyjnych. |Przepisy obowiązujące w dziedzinie, której dotyczy wniosek W dziedzinach, których dotyczy wniosek nie obowiązują żadne przepisy (z wyjątkiem tych, o których uchylenie wnosi się w niniejszym wniosku). |Zgodność z innymi politykami i celami Unii Treść wniosku jest zgodna z celem zwiększenia przejrzystości i pewności prawnej, który obejmuje celowe uchylanie zdezaktualizowanych przepisów prawnych. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Metody konsultacji, główne sektory z którymi się konsultowano i profil ogólny respondentów Odnośne konsultacje zostały przeprowadzone ze związkami zawodowymi i stowarzyszeniami pracowniczymi w rozumieniu art. 24 b regulaminu. Skonsultowano się także z Komitetem Pracowniczym Komisji oraz Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego (patrz art. 10 regulaminu). |Streszczenie uzyskanych odpowiedzi oraz sposób, w jaki zostały one uwzględniane Wszystkie konsultowane strony wydały pozytywne opinie, bez propozycji wprowadzenia zmian. |Gromadzenie i wykorzystanie ekspertyz |Przeprowadzenie ekspertyz zewnętrznych nie było konieczne. |Analiza wpływu Alternatywą proponowanego rozwiązania byłoby utrzymanie w mocy trzech rozporządzeń o których mowa, co byłoby sprzeczne z celem zwiększenia pewności prawnej i przejrzystości. Przedkładany wniosek przyczyni się do „oczyszczenia” dorobku wspólnotowego, który powinien zawierać wyłącznie przepisy mające praktyczne zastosowanie. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Streszczenie proponowanych działań Uchylenie trzech rozporządzeń Rady zdezaktualizowanych na skutek reformy regulaminu. |Podstawa prawna: Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich. |Zasada pomocniczości Wniosek dotyczy dziedziny podlegającej wyłącznej kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczności nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Celem wniosku jest uchylenie trzech rozporządzeń; niemożliwe jest osiągnięcie tego celu przy zastosowaniu prostszych środków. |Przyjęcie wniosku nie spowoduje żadnego obciążenia finansowego ani administracyjnego dla Wspólnot lub Państw Członkowskich. |Wybór instrumentów |Proponowany instrument: rozporządzenie. |Inne środki nie byłyby odpowiednie z następujących powodów: Celem jest uchylenie trzech rozporządzeń, które może być przeprowadzone jedynie w drodze nowego rozporządzenia. |WPłYW NA BUDżET |Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty. |INFORMACJE DODATKOWE |Uproszczenie |Wniosek pozwala na uproszczenie ram prawnych. |Wniosek pozwala na zmniejszenie objętości dorobku wspólnotowego. |Wycofanie obowiązujących przepisów prawnych Przyjęcie niniejszego wniosku spowoduje wycofanie niektórych przepisów prawnych. |1.  Wniosek dotyczącyROZPORZĄDZENIA RADY (WE, EURATOM)uchylającego rozporządzenie Rad nr 6/66/Euratom, 121/66/EWG, rozporządzenie Rad nr 7/66/Euratom, 122/66/EWG oraz rozporządzenie Rad nr 174/65/EWG, 14/65/EuratomRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich (dalej zwany „regulaminem”) i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, ustanowione rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1],uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rozporządzenie Rad nr 6/66/Euratom, 121/66/CEE z dnia 28 lipca 1966 r., ustanawiające wykaz miejsc, w odniesieniu do których może być przyznany dodatek mieszkaniowy, maksymalną kwotę tego dodatku i zasady jego przyznawania[2], ustanawia zasady stosowania art. 14a załącznika VII do regulaminu. Zważywszy, że wyżej wymieniony artykuł został uchylony rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r., zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich[3], rozporządzenie nr 6/66/Euratom, 121/66/CEE stało się bezprzedmiotowe.(2) Odnosi się to również do rozporządzenia Rad nr 7/66/Euratom, 122/66/CEE z dnia 28 lipca 1966 r. ustanawiającego wykaz miejsc, w odniesieniu do których może być przyznany dodatek transportowy, maksymalną kwotę tego dodatku i zasady jego przyznawania[4], które dotyczy zasad przyznawania dodatku transportowego przewidzianego w art. 14b załącznika VII do regulaminu. Wyżej wymieniony artykuł został również uchylony rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 723/2004.(3) To samo odnosi się do rozporządzenia Rad nr 174/65/EWG, 14/65/Euratom z dnia 28 grudnia 1965 r. ustanawiającego tabele śmiertelności i inwalidztwa oraz zasady zróżnicowania płac, których należy używać przy obliczaniu wartości ubezpieczeń przewidzianych w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot[5], przyjętego w celu zapewnienia wykonania art. 39 załącznika VIII do regulaminu, który również został uchylony rozporządzeniem (CE, Euratom) nr 723/2004.(4) Do celów przejrzystości i pewności prawnej, należy oficjalnie uchylić wyżej wymienione rozporządzenia, jako że stały się one bezprzedmiotowe,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1Rozporządzenie Rad nr 6/66/Euratom, 121/66/EWG, rozporządzenie Rad nr 7/66/Euratom, 122/66/EWG oraz rozporządzenie Rad nr 174/65/CEE, 14/65/Euratom tracą moc.Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 56 z 4.3.1968, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 31/2005 (Dz.U. L 8 z 12.1.2005, str. 1).[2] Dz.U. L 150 z 12.8.1966, str. 2749. Rozporządzenie zmienione ostatnio rozporządzeniem (EWWiS, WE, Euratom) nr 3358/94 (Dz.U. L 356 z 31.12.1994, str. 1).[3] Dz.U. L 124 z 27.4.2004, str. 1.[4] Dz.U. L 150 z 12.8.1966, str. 2751. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Rady (WE, EWWiS, Euratom) nr 2460/98 (Dz.U. L 307 z 17.11.1998, str. 4).[5] Dz.U. L 226 z 31. 12. 1965, str. 3309.


|

52011PC0468

Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY dotyczące ustalenia współczynników korygującychstosowanych od dnia 1 lipca 2010 r.do wynagrodzeń urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowychUnii Europejskiej pełniących służbę w państwach trzecich  /* KOM/2011/0468 wersja ostateczna - 2011/0208 (NLE) */

	UZASADNIENIERozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3019/87 z dnia 5 października 1987 r. zmieniono regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, dodając do niego załącznik X, zawierający przepisy szczególne i odstępstwa dotyczące urzędników oddelegowanych do pracy w krajach trzecich.W szczególności ustanowiono specjalne zasady wypłat. W art. 11, 12 i 13 załącznika X mowa jest o wynagrodzeniach dla urzędników pełniących służbę w krajach trzecich. Zgodnie z tymi zasadami wynagrodzenie jest wypłacane w euro w Belgii, ale może być również wypłacane, w całości lub w części, w walucie kraju oddelegowania. W takim przypadku w odniesieniu do części wynagrodzenia wypłacanej w walucie lokalnej stosuje się odpowiedni współczynnik korygujący.Zgodnie z art. 13 akapit pierwszy wspomnianego załącznika Rada miała co pół roku ustalać współczynniki korygujące dla poszczególnych krajów trzecich.Rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2175/88 z dnia 18 lipca 1988 r. Rada określiła pierwsze współczynniki korygujące, które obowiązywały od 10 października 1987 r.Od momentu wejścia w życie nowego regulaminu pracowniczego z dniem 1 maja 2004 r. (rozporządzenie (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r.) zasady wypłat są stosowane również w odniesieniu do pracowników kontraktowych.Zgodnie z art. 13 akapit pierwszy załącznika X do nowego regulaminu pracowniczego Rada ustala raz w roku współczynniki korygujące dla poszczególnych krajów trzecich.Ostatnie współczynniki korygujące zostały wyznaczone przez Radę rozporządzeniem (UE) nr 768/2010 z dnia 26 sierpnia 2010 r. i obowiązywały od dnia 1 lipca 2009 r.Niniejszy wniosek dotyczy określenia współczynników korygujących stosowanych od dnia 1 lipca 2010 r. do wynagrodzeń urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony oraz pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pełniących służbę w krajach trzecich.System wynagrodzeń poza terytorium Unii działa w oparciu o zasadę parytetu siły nabywczej wynagrodzeń wypłacanych w walucie lokalnej w porównaniu z Brukselą, zgodnie z art. 64 regulaminu.Zasadę tę stosuje się w oparciu o parytety gospodarcze obliczane przez Eurostat. Współczynnik korygujący stanowi iloraz wartości parytetu gospodarczego i kursu walutowego . Zasadnicze zadanie przy określaniu współczynników korygujących polega zatem na obliczeniu parytetów gospodarczych poprzez porównanie (cen) między poszczególnymi miejscami zatrudnienia a Brukselą.Stosowane kursy walutowe są ustalane na dzień zastosowania współczynników korygujących i zgodnie z zasadami wykonywania rozporządzenia finansowego.W załączniku do niniejszego wniosku podano, dla wszystkich miejsc oddelegowania i za miesiąc lipiec 2010 r., współczynniki korygujące wynikające z parytetów podanych przez Eurostat. W załączonej tabeli znajduje się pełne porównanie z lipcem 2009 r. ( Summary of the Overall Change in the Parities ). Wpływ na budżet jest niewielki (procentowo) (zob. ocena skutków finansowych ).2011/0208 (NLE)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYdotyczące ustalenia współczynników korygujących stosowanych od dnia 1 lipca 2010 r. do wynagrodzeń urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych Unii Europejskiej pełniących służbę w państwach trzecichRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 336,uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, określone w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68[1], w szczególności art. 13 akapit pierwszy załącznika X do tego rozporządzenia,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Należy uwzględnić zmiany kosztów utrzymania w krajach poza Unią i odpowiednio ustalić współczynniki korygujące, stosowane od dnia 1 lipca 2010 r. do wynagrodzeń wypłacanych w walucie kraju zatrudnienia urzędnikom, pracownikom zatrudnionym na czas określony i pracownikom kontraktowym Unii pełniącym służbę w krajach trzecich.2.  Współczynniki korygujące zastosowane do wypłat na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 613/2009[2] mogą powodować korekty wynagrodzeń in plus lub in minus ze skutkiem wstecznym.3.  W przypadku wzrostu wynagrodzeń wskutek zastosowania nowych współczynników korygujących należy przewidzieć wyrównania.4.  W przypadku obniżki wynagrodzeń wskutek zastosowania nowych współczynników korygujących, powinno się przewidzieć potrącenie nadpłaty za okres między 1 lipca 2010 r. a datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.5.  Należy również ustalić, że każde takie potrącenie nadpłaty będzie mogło dotyczyć co najwyżej sześciomiesięcznego okresu poprzedzającego wejście w życie niniejszego rozporządzenia oraz że jego skutki mogą być rozłożone na okres nieprzekraczający dwunastu miesięcy, począwszy od tej daty, analogicznie do zasad przewidzianych dla współczynników korygujących mających zastosowanie w Unii do wynagrodzeń i świadczeń emerytalnych dla urzędników i pozostałych pracowników Unii,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2010 r. obowiązującymi współczynnikami korygującymi stosowanymi do wypłacanych w walucie kraju zatrudnienia wynagrodzeń urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony oraz pracowników kontraktowych Unii pełniących służbę w krajach trzecich są współczynniki wskazane w załączniku.Kursy walutowe wykorzystywane do naliczenia tych wynagrodzeń są ustalane zgodnie z przepisami wykonawczymi do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich[3] i odpowiadają dacie 1 lipca 2010 r.Artykuł 21. W przypadku wzrostu wynagrodzeń wskutek zastosowania nowych współczynników korygujących określonych w załączniku instytucje dokonują wypłaty wyrównań.2. W przypadku obniżki wynagrodzeń wskutek zastosowania nowych współczynników korygujących określonych w załączniku instytucje dokonują korekty wynagrodzeń in minus za okres między 1 lipca 2010 r. a datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.Korekty, które skutkują koniecznością potrącenia nadpłaty, dotyczą co najwyżej sześciomiesięcznego okresu poprzedzającego wejście w życie niniejszego rozporządzenia. Potrącenie nadpłat rozkłada się na okres nieprzekraczający dwunastu miesięcy, począwszy od wyżej wskazanego terminu.Artykuł 3Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKLIPIEC 2010 r.MIEJSCE ZATRUDNIENIA | Parytety gospodarcze – lipiec 2010 r. | Kursy walutowe - lipiec 2010 r. (*) | Współczynniki korygujące lipiec 2010 r.(**) |(***) | Afganistan | 0 | 0 | 0 |Republika Południowej Afryki | 6,319 | 9,318 | 67,8 |Albania | 86,28 | 136,693 | 63,1 |Algieria | 73,2 | 94,6259 | 77,4 |Była Jugosłowiańska Republika Macedonii | 37,3 | 61,6021 | 60,5 |Angola | 137 | 115,037 | 119,1 |Arabia Saudyjska | 3,619 | 4,4823 | 80,7 |Argentyna | 3,321 | 4,8506 | 68,5 |Armenia | 376,7 | 453,4 | 83,1 |Australia | 1,542 | 1,425 | 108,2 |Azerbejdżan | 1,088 | 0,9806 | 111 |Bangladesz | 50,15 | 85,5047 | 58,7 |Barbados | 2,979 | 2,4518 | 121,5 |Białoruś | 2610 | 3722,37 | 70,1 |Belize | 1,81 | 2,4049 | 75,3 |Benin | 610,3 | 655,957 | 93 |Boliwia | 5,66 | 8,563 | 66,1 |Bośnia i Hercegowina (Banja Luka) | 1,253 | 1,95583 | 64,1 |Bośnia i Hercegowina (Sarajewo) | 1,456 | 1,95583 | 74,4 |Botswana | 5,447 | 8,62069 | 63,2 |Brazylia | 2,459 | 2,1946 | 112 |Burkina Faso | 634,6 | 655,957 | 96,7 |(***) | Burundi | 0 | 0 | 0 |Kambodża | 4448 | 5201 | 85,5 |Kamerun | 612,1 | 655,957 | 93,3 |Kanada | 1,207 | 1,2812 | 94,2 |Republika Zielonego Przylądka | 81,84 | 110,265 | 74,2 |Chile | 452,4 | 652,86 | 69,3 |Chiny | 8,31 | 8,2918 | 100,2 |Zachodni Brzeg Jordanu - Strefa Gazy | 5,512 | 4,7628 | 115,7 |Kolumbia | 2185 | 2304,82 | 94,8 |Kongo (Brazzaville) | 765,4 | 655,957 | 116,7 |Korea Południowa | 1577 | 1484,96 | 106,2 |Kostaryka | 599,1 | 641,853 | 93,3 |Wybrzeże Kości Słoniowej | 634,7 | 655,957 | 96,8 |Chorwacja | 5,972 | 7,1973 | 83 |Kuba | 1,006 USD | 1,2198 USD | 82,5 |Dżibuti | 237,9 | 216,784 | 109,7 |Egipt | 4,159 | 6,99795 | 59,4 |Salwador | 0,9752 USD | 1,2198 USD | 79,9 |Ekwador | 0,9829 USD | 1,2198 USD | 80,6 |Erytrea | 17,91 | 18,8103 | 95,2 |Stany Zjednoczone (Nowy Jork) | 1,286 | 1,2198 | 105,4 |Stany Zjednoczone (Waszyngton) | 1,232 | 1,2198 | 101 |Etiopia | 15,26 | 16,7933 | 90,9 |Gabon | 685 | 655,957 | 104,4 |Gambia | 28,07 | 32,8 | 85,6 |Gruzja | 1,652 | 2,2603 | 73,1 |Ghana | 1,284 | 1,75825 | 73 |Gwatemala | 7,756 | 9,7462 | 79,6 |Gwinea (Konakry) | 4931 | 7293,53 | 67,6 |Gwinea Bissau | 624,3 | 655,957 | 95,2 |Gujana | 173,2 | 250,657 | 69,1 |Haiti | 54,21 | 50,0791 | 108,2 |Honduras | 19,13 | 23,129 | 82,7 |Hongkong | 10,35 | 9,4958 | 109 |Fidżi | 1,573 | 2,43635 | 64,6 |Wyspy Salomona | 10,8 | 9,7236 | 111,1 |Indie | 39,17 | 56,702 | 69,1 |Indonezja (Banda Aceh) | 8672 | 11052,7 | 78,5 |Indonezja (Dżakarta) | 9431 | 11052,7 | 85,3 |(***) | Irak | 0 | 0 | 0 |Islandia | 149,4 | 157,29 | 95 |Izrael | 5,229 | 4,7628 | 109,8 |Jamajka | 112 | 104,64 | 107 |Japonia (Tokio) | 162,6 | 108,31 | 150,1 |Jordania | 0,8491 | 0,86484 | 98,2 |Kazachstan (Astana) | 174 | 180,65 | 96,3 |Kenia | 83,16 | 99,834 | 83,3 |Kirgistan | 44,4 | 56,1108 | 79,1 |Kosowo (Prisztina) | 0,6088 | 1 | 60,9 |Laos | 8644 | 10164 | 85 |Lesotho | 6,406 | 9,318 | 68,7 |Liban | 1612 | 1838,85 | 87,7 |Liberia | 1,321 USD | 1,2198 USD | 108,3 |Libia | 1,011 | 1,6193 | 62,4 |Madagaskar | 2218 | 2720,67 | 81,5 |Malezja | 3,189 | 3,9692 | 80,3 |Malawi | 166 | 184,836 | 89,8 |Mali | 657,2 | 655,957 | 100,2 |Maroko | 8,577 | 10,997 | 78 |Mauritius | 32,06 | 40,028 | 80,1 |Mauretania | 233,1 | 346,305 | 67,3 |Meksyk | 12,22 | 15,6591 | 78 |Republika Mołdowy | 10,16 | 15,7927 | 64,3 |Czarnogóra | 0,6501 | 1 | 65 |Mozambik | 29,96 | 42,61 | 70,3 |Namibia | 8,034 | 9,318 | 86,2 |Nepal | 75,54 | 90,77 | 83,2 |Nikaragua | 16,53 | 26,0955 | 63,3 |Niger | 578 | 655,957 | 88,1 |Nigeria (Abuja) | 179,9 | 181,748 | 99 |Norwegia | 11,12 | 7,9085 | 140,6 |Nowa Kaledonia | 135,5 | 119,332 | 113,5 |Nowa Zelandia | 1,764 | 1,7579 | 100,3 |Uganda | 1946 | 2768,57 | 70,3 |Uzbekistan | 1095 | 1942,23 | 56,4 |Pakistan | 54,66 | 104,835 | 52,1 |Panama | 0,8233 USD | 1,2198 USD | 67,5 |Papua - Nowa Gwinea | 3,58 | 3,4638 | 103,4 |Paragwaj | 3881 | 5830,04 | 66,6 |Peru | 3,165 | 3,4502 | 91,7 |Filipiny | 44,41 | 56,609 | 78,5 |Republika Środkowoafrykańska | 664,5 | 655,957 | 101,3 |Demokratyczna Republika Konga (Kinszasa) | 1,801 USD | 1,2198 USD | 147,6 |Republika Dominikańska | 31,13 | 44,0387 | 70,7 |Rosja | 40,98 | 38,13 | 107,5 |Rwanda | 702,7 | 721,185 | 97,4 |Samoa | 2,91 | 3,15976 | 92,1 |Senegal | 592,1 | 655,957 | 90,3 |Serbia (Belgrad) | 70,63 | 104,089 | 67,9 |Sierra Leone | 5193 | 4764,26 | 109 |Singapur | 2,062 | 1,7075 | 120,8 |Sudan (Chartum) | 2,663 | 3,01508 | 88,3 |Sri Lanka | 114,1 | 140,185 | 81,4 |(***) | Sudan Południowy (Dżuba) | 0 | 0 | 0 |Szwajcaria (Berno) | 1,586 | 1,3258 | 119,6 |Szwajcaria (Genewa) | 1,617 | 1,3258 | 122 |Surinam | 2,179 | 3,46 | 63 |Suazi | 6,689 | 9,318 | 71,8 |Syria | 52,11 | 57,71 | 90,3 |Tadżykistan | 3,751 | 5,34565 | 70,2 |Tajwan | 35,34 | 39,365 | 89,8 |Tanzania | 1295 | 1691,16 | 76,6 |Czad | 733,3 | 655,957 | 111,8 |Tajlandia | 32,43 | 39,564 | 82 |Timor Wschodni | 1,212 USD | 1,2198 USD | 99,4 |Togo | 563,8 | 655,957 | 86 |Trynidad i Tobago | 7,192 | 7,85895 | 91,5 |Tunezja | 1,338 | 1,8572 | 72 |Turcja | 1,899 | 1,9303 | 98,4 |Ukraina | 7,584 | 9,69851 | 78,2 |Urugwaj | 24,06 | 25,5548 | 94,2 |Vanuatu | 152,5 | 127,05 | 120 |Wenezuela | 4,246 | 5,23861 | 81,1 |Wietnam | 13488 | 23380,7 | 57,7 |Jemen | 202,4 | 278,652 | 72,6 |Zambia | 4985 | 6254,26 | 79,7 |(***) | Zimbabwe | 0 | 0 | 0 |(*) | 1 EUR = x jednostek waluty krajowej (z wyjątkiem USD dla: Kuby, Salwadoru, Ekwadoru, Liberii, Panamy, Demokratycznej Republiki Konga, Timoru Wschodniego). |(**) | Bruksela = 100. |(***) Brak danych ze względu na trudności związane z brakiem stabilności w tym kraju lub brak wiarygodnych danych. |N.B.: | Przez parytet gospodarczy lub parytet siły nabywczej (PPP) rozumie się: |liczbę jednostek danej waluty niezbędnych do zakupu tego samego produktu co w Brukseli (dla każdego EUR). |Wartość wskazana w pierwszej kolumnie (PPP) stanowi iloczyn kursu walutowego (KW) i współczynnika korygującego (WK). |Wzór arytmetyczny stosowany do obliczenia wartości współczynnika korygującego to zatem: PPP (podane przez Eurostat) dzielone przez KW=WK. |Obliczanie kwot należnych pracownikom powinno być wykonywane nieodmiennie przez zastosowanie PPP wyznaczonego w powyższej tabeli, a nie poprzez mnożenie każdorazowo WK przez KW z dnia transakcji, ponieważ kurs jest zmienny i otrzymywane wartości PPP byłyby zawsze odmienne (błędne). |OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH1. TYTUŁ DZIAŁANIAWniosek w sprawie rozporządzenia Rady dotyczącego ustalenia współczynników korygujących stosowanych od dnia 1 lipca 2010 r. do wynagrodzeń urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pełniących służbę w krajach trzecich.2. ODNOŚNE POZYCJE W BUDŻECIEKE (BGUE-B2011) : XX-01.01.02-11.01, 08.01.05.01, 19.01.04.02-02,19.01.04.03-02, 21.01.04.01-02, 21.01.04.10.ESDZ (B2011) : 1100, 3000, 3001.3. PODSTAWA PRAWNAArtykuły 12 i 13 załącznika X do regulaminu pracowniczego.4. SKUTKI FINANSOWE4.1 Dla wszystkich budżetów KE+ESDZPrzewidywana kwota w 2010 r. na wynagrodzenia wszystkich pracowników pełniących służbę poza UE 187 175 000 EUR (1)Przewidywana kwota rzeczywistych wydatków w walucie lokalnej w 2010 r., wyłącznie dla zainteresowanych pracowników 12 884 461 EUR (2)Przewidywany wpływ współczynników korygujących z lipca 2010 r. + 1 305 029 EUR (3)Różnice[(3) : (1) =] + 0,006973[(3) : (2) =] + 0,1012874.2 Dla budżetu KEPrzewidywana kwota rzeczywistych wydatków w walucie lokalnej w 2010 r., wyłącznie dla zainteresowanych pracowników 7 166 250 EUR (1)Przewidywany wpływ współczynników korygujących z lipca 2010 r. + 659 617 EUR (2)Różnica[(2) : (1) =] + 0,0920454.3 Dla budżetu ESDZPrzewidywana kwota rzeczywistych wydatków w walucie lokalnej w 2010 r., wyłącznie dla zainteresowanych pracowników 5 718 211 EUR (1)Przewidywany wpływ współczynników korygujących z lipca 2010 r. + 645 412 EUR (2)Różnica[(2) : (1) =] + 0,1128694N.B.: Szczegółowe informacje można znaleźć w tabeli podstawowej, ze względu na swój rozmiar dostępnej jedynie w formacie elektronicznym (Excel). Tabelę udostępnia na wniosek osób zainteresowanych wydział EEAS/MDR/C3. Po pierwsze, zakładka Table coef correct pozwala prześledzić zmianę współczynników korygujących w ostatnich 12 miesiącach i porównać je z niniejszym wnioskiem odnoszącym się do lipca 2010 r. Po drugie: zakładka Calculs zawiera wykaz osób zainteresowanych, ich wynagrodzenie w walucie lokalnej i ich miejsce zatrudnienia. Następnie: zakładka Synthèse fonct contract przedstawia syntezę kwot dla poszczególnych kategorii pracowników (FO – urzędnicy i AC – pracownicy kontraktowi). Wreszcie w Synthèse budget znajdują się poszczególne kwoty ogółem składające się na łączną kwotę, w podziale na pozycje budżetowe (każdej pozycji odpowiada jedna kolumna, a kody budżetu są powiązane z różnymi kodami PMO).[1] Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.[2] Dz.U. L 181 z 14.7.2009, s. 1.[3] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.


Ważna informacja prawna

|

52008PC0563

Wniosek rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej oraz rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) w odniesieniu do dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących we Wspólnocie {SEK(2008) 2436} {SEK(2008) 2437}  /* COM/2008/0563 końcowy - CNS 2008/0183 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 17.9.2008KOM(2008) 563 wersja ostateczna2008/0183 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej oraz rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) w odniesieniu do dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących we Wspólnocie{SE K(2008) 2436}{SEK(2008) 2437}UZASADNIENIE1. kontekst wnioskuNa mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3730/87 ustanowiono ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji celem jej dystrybucji wśród osób najbardziej potrzebujących we Wspólnocie. Rozporządzenie to zostało następnie uchylone i włączone do rozporządzenia ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku).Przez ponad dwie dekady zapasy interwencyjne udostępniane przez Wspólnotę stanowiły niezawodne źródło pomocy żywnościowej dla osób najbardziej potrzebujących. Zapotrzebowanie na dystrybucję żywności rośnie wraz z przystępowaniem nowych państw do Wspólnoty, które wiąże się ze wzrostem liczby osób potrzebujących. W 2006 r. ponad 13 mln ludzi skorzystało z systemu pomocy żywnościowej. Ponadto rosnące ceny żywności niekorzystnie wpływają na bezpieczeństwo żywnościowe osób najbardziej potrzebujących, a także podnoszą koszty dostaw pomocy żywnościowej.Jednym z celów wspólnej polityki rolnej (WPR), określonych w art. 33 ust. 1 Traktatu, jest stabilizacja rynków oraz zapewnienie konsumentom dostaw żywności po rozsądnych cenach. Na przestrzeni lat plany dystrybucji żywności w ramach systemu pomocy przyczyniły się do realizacji obu celów, a także – ograniczając brak bezpieczeństwa żywnościowego osób najbardziej potrzebujących – udowodniły, że stanowią zasadnicze narzędzie pomocy, ponieważ zapewniają szeroką dostępność żywności w Unii Europejskiej i tym samym zmniejszają zapasy interwencyjne.W ostatnich latach wspólna polityka rolna uległa zasadniczej zmianie poprzez przeniesienie nacisku z nadrzędnego celu, jakim był wzrost wydajności, na bardziej zrównoważony rozwój rolnictwa w perspektywie długoterminowej. W związku z tym interwencja jako narzędzie regulacji rynku została całkowicie wycofana w przypadku niektórych produktów, takich jak oliwa z oliwek, cukier i kukurydza, a w odniesieniu do pozostałych przywrócono jej pierwotną rolę instrumentu osłonowego. W konsekwencji na przestrzeni lat znacząco wzrosło uzależnienie programu wspólnotowego od zakupów rynkowych w odniesieniu do dostaw żywności.W oświadczeniu pisemnym z dnia 4 kwietnia 2006 r. w sprawie zaopatrywania zatwierdzonych stowarzyszeń charytatywnych w celu wdrażania Europejskiego Programu Pomocy Żywnościowej dla najuboższej ludności UE Parlament Europejski wyraził swoje obawy dotyczące przyszłości Europejskiego Programu Pomocy Żywnościowej dla osób najbardziej potrzebujących i, uznając konieczność zaspokojenia potrzeb żywnościowych tych osób, wezwał Komisję oraz Radę do nadania temu programowi trwałego charakteru.Niedawno, w dniu 22 maja 2008 r., Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie rosnących cen żywności w UE i w krajach rozwijających się, w której podkreśla zasadniczy charakter prawa do pożywienia oraz konieczność zwiększenia dostępu wszystkich ludzi do wystarczających zasobów żywności, aby mogli prowadzić aktywny i zdrowy tryb życia.Komisja uznała już znaczenie tego programu w swoim komunikacie „Reakcja na kwestię wzrostu cen żywności. Wskazówki dotyczące działania na szczeblu UE” z dnia 20 maja 2008 r. W swoim przemówieniu do Parlamentu, wygłoszonym w dniu 18 czerwca 2008 r., Przewodniczący Komisji Europejskiej ogłosił, że Komisja przewiduje zwiększenie budżetu na tę inicjatywę o dwie trzecie.Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutkówKonsultacje publiczne w Internecie na temat wspólnotowego programu dystrybucji żywności spotkały się z szerokim odzewem wyrażającym ogromne poparcie dla kontynuacji programu. Podczas dwóch sesji warsztatów, które odbyły się w dniach 11 kwietnia i 15 lipca 2008 r., zwrócono się do organizacji charytatywnych, zajmujących się dystrybucją żywności w państwach członkowskich, o przedstawienie propozycji, a w ramach Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych władze krajowe przedstawiły swoje opinie na temat realizacji tego programu.Zgodnie ze zobowiązaniem dotyczącym lepszych uregulowań prawnych Komisja oceniła skutki czterech możliwych wariantów działań: „Status quo”, gdzie zapasy interwencyjne pozostałyby jedynym źródłem żywności; „Zapasy interwencyjne uzupełniane zakupami rynkowymi”, według którego program opiera się na zasobach interwencyjnych – jeżeli są one dostępne, uzupełnionych zakupami rynkowymi; „Wyłącznie zakupy rynkowe”, gdzie wykorzystanie zapasów interwencyjnych nie byłoby już możliwe; oraz „Zakończenie programu dystrybucji żywności”, gdzie program dystrybucji żywności zostałby stopniowo lub szybko zakończony. Ocena skutków wykazała, że wybór drugiego i trzeciego wariantu pozwoli najlepiej zrealizować wyznaczone cele.2. Elementy wnioskuW związku z powyższym Komisja proponuje przegląd programu dystrybucji żywności w oparciu o następujące elementy:-  Dwa źródła żywności. Żywność może pochodzić z zapasów interwencyjnych lub z rynku. Zakupy rynkowe nie byłyby już ograniczone do przypadków czasowej niedostępności zapasów interwencyjnych. Niemniej jednak w pierwszej kolejności należałoby wykorzystać zapasy interwencyjne, o ile byłyby one dostępne.-  Szerszy zakres produktów żywnościowych przeznaczonych do dystrybucji. W celu poprawy zrównoważenia składników odżywczych żywności dostarczanej w ramach programu dystrybucja nie ograniczałaby się już do produktów objętych systemem interwencji. Wyboru żywności dokonywałyby państwa członkowskie na podstawie kryteriów wartości odżywczych, a przy dystrybucji żywności państwa członkowskie współpracowałyby z partnerami reprezentującymi społeczeństwo obywatelskie.-  Długoterminowa perspektywa. Dystrybucja żywności wymaga długoterminowego planowania i dokładnych przygotowań ze strony władz krajowych i zainteresowanych partnerów reprezentujących społeczeństwo obywatelskie. W celu zwiększenia wydajności działań wspólnotowy plan dystrybucji żywności zostałby sporządzony na okres trzech lat. Kwoty pomocy na drugi i trzeci rok miałyby wartość jedynie orientacyjną i musiałyby zostać później potwierdzone przez władzę budżetową.-  Bardziej przejrzyste priorytety. Państwa członkowskie opierałyby swoje wnioski o pomoc na krajowych programach dystrybucji żywności, określających cele i priorytety dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących.-  Współfinansowanie. Wprowadzenie współfinansowania wzmocniłoby spójność systemu, zapewniłoby właściwe planowanie i zwiększyło synergię. W celu zapewnienia bezproblemowego wprowadzenia i utrzymania wysokiego stopnia wykorzystania dostępnych funduszy stawki współfinansowania wspólnotowego wynosiłyby 75 % i 85 % w państwach członkowskich objętych Funduszem Spójności w planie na lata 2010–12. W późniejszym czasie, tj. w planie na lata 2013–15, stawki współfinansowania wspólnotowego wynosiłyby odpowiednio 50 % i 75 %.-  Lepsze monitorowanie i sprawozdawczość. Wymogi w zakresie sprawozdawczości na różnych szczeblach zostałyby zwiększone i objęłyby sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady złożone najpóźniej dnia 31 grudnia 2012 r.3. Wpływ na budżetZaproponowane przepisy mają na celu wdrożenie nowych przepisów dotyczących programu dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących. Nowy program będzie współfinansowany przez Wspólnotę, w związku z czym niezbędna jest zmiana art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1290/225. Przepisy te same w sobie nie będą miały żadnego wpływu na budżet. Skutki dla budżetu pojawią się wraz z programem dystrybucji żywności na 2010 r. i zostaną określone w czasie sporządzania tego programu.2008/0183 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej oraz rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) w odniesieniu do dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących we WspólnocieRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie[2], następnie uchylone i włączone do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007[3], od ponad dwóch dekad zapewnia niezawodne źródło dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących na terenie Wspólnoty.(2) Jednym z celów wspólnej polityki rolnej (WPR) określonych w art. 33 ust. 1 Traktatu jest stabilizacja rynków oraz zapewnienie konsumentom dostaw żywności po rozsądnych cenach. Na przestrzeni lat plany dystrybucji żywności w ramach systemu pomocy przyczyniły się do realizacji obu celów, a także – ograniczając brak bezpieczeństwa żywnościowego osób najbardziej potrzebujących – udowodniły, że stanowią zasadnicze narzędzie pomocy, ponieważ zapewniają szeroką dostępność żywności w Unii Europejskiej i tym samym zmniejszają zapasy interwencyjne.(3) W oświadczeniu pisemnym z dnia 4 kwietnia 2006 r. w sprawie zaopatrywania zatwierdzonych stowarzyszeń charytatywnych w celu wdrażania Europejskiego Programu Pomocy Żywnościowej dla osób najbardziej potrzebujących[4] Parlament Europejski podkreślił, że europejski program pomocy żywnościowej dla osób najbardziej potrzebujących udowodnił swoją wartość i ma ogromne znacznie dla milionów Europejczyków. Parlament Europejski wyraził również swoje obawy dotyczące przyszłości europejskiego programu pomocy żywnościowej dla osób najbardziej potrzebujących i, uznając konieczność zaspokojenia potrzeb żywnościowych tych osób, wezwał Komisję oraz Radę między innymi do nadania temu programowi trwałego charakteru.(4) W wyniku stopniowego rozszerzenia Wspólnoty o nowe państwa członkowskie wzrasta potencjalna liczba beneficjentów programów pomocy żywnościowej we Wspólnocie. Jednocześnie rosnące ceny żywności niekorzystnie wpływają na bezpieczeństwo żywnościowe osób najbardziej potrzebujących, a także podnoszą koszty dostaw pomocy żywnościowej. W rezultacie znaczenie programu pomocy ustanowionego pierwotnie mocą rozporządzenia (EWG) nr 3730/87 znacznie wzrosło w ciągu ostatnich lat. W związku z tym należy koniecznie kontynuować ten program na szczeblu wspólnotowym i dalej dostosowywać go do zmieniającej się sytuacji na rynku.(5) Obecny program dystrybucji żywności opiera się na dostawach produktów ze wspólnotowych zapasów interwencyjnych uzupełnianych tymczasowo zakupami towarów na rynku. Niemniej stopniowe reformy wspólnej polityki rolnej oraz korzystne zmiany cen skupu doprowadziły do stopniowego zmniejszenia zasobów interwencyjnych oraz zakresu dostępnych produktów. W związku z tym zakupy rynkowe powinny również stanowić stałe źródło dostaw dla programu pomocy w celu uzupełnienia zapasów interwencyjnych w przypadku, kiedy zapasy te są niedostępne.(6) Program wspólnotowy nie może być jedyną odpowiedzią na coraz większe zapotrzebowanie na pomoc żywnościową we Wspólnocie. Krajowe działania polityczne realizowane przez administracje publiczne oraz mobilizacja społeczeństwa obywatelskiego są równie ważne w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego dla osób najbardziej potrzebujących. Program wspólnotowy z silnym elementem spajającym może jednak służyć jako wzór dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących, pomóc w tworzeniu synergii, a także wspierać prywatne i publiczne inicjatywy mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa żywnościowego osób potrzebujących. Ponadto uwzględniając geograficzne rozprzestrzenienie ograniczonych zasobów interwencyjnych w państwach członkowskich omawiany program pomocy może przyczynić się do najlepszego ich wykorzystania. Z tego względu program wspólnotowy nie może naruszać żadnych krajowych strategii politycznych.(7) W celu umożliwienia pełnego wykorzystania spójnego programu wspólnotowego i wzmocnienia stworzonej w ten sposób synergii oraz zapewnienia właściwego planowania, należy wprowadzić przepis nakładający na państwa członkowskie obowiązek współfinansowania programu dystrybucji żywności. Należy ustanowić maksymalne stawki współfinansowania wspólnotowego, a wkład finansowy Wspólnoty powinien zostać włączony do wykazu środków kwalifikowalnych do finansowania z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG), określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005[5]. W pierwszych latach stosowania zmienionego programu powinny obowiązywać wyższe stawki współfinansowania w celu utrzymania wysokiego poziomu wykorzystania funduszy, stopniowego wprowadzenia współfinansowania, aby umożliwić płynne przejście i uniknąć ryzyka przerwania programu, spowodowanego ewentualnym brakiem zasobów.(8) Określając stawkę wkładu EFRG należy uwzględnić sytuację państw członkowskich kwalifikujących się do otrzymania finansowania z Funduszu Spójności, wymienionych w załączniku I do decyzji Komisji 2006/596/WE[6] bądź w kolejnych odnośnych decyzjach, w celu wzmocnienia spójności gospodarczej i społecznej we Wspólnocie.(9) Doświadczenie pokazuje, że wskazane są pewne zmiany w zarządzaniu omawianym programem, przede wszystkim w celu zapewnienia państwom członkowskim i wyznaczonym organizacjom długoterminowej perspektywy za pomocą wieloletnich planów. W związku z powyższym Komisja powinna przygotować trzyletnie plany realizacji przedmiotowego programu w oparciu o wnioski państw członkowskich, które zostaną przekazane Komisji, jak i inne informacje uznane przez Komisję za istotne. Wnioski państw członkowskich o produkty żywnościowe, które będą rozdysponowane w ramach każdego trzyletniego planu, powinny opierać się na krajowych programach dystrybucji żywności, określających cele i priorytety w zakresie dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących. Komisja powinna określić obiektywną metodę przydzielania dostępnych funduszy,(10) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 1234/2007,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 dodaje się następującą lit. g):„g) wkład finansowy Wspólnoty w dystrybucję żywności wśród osób najbardziej potrzebujących we Wspólnocie, przewidzianą w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.”Artykuł 2W rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007 wprowadza się następującą zmianę:(1) Artykuł 27 otrzymuje brzmienie:„Artykuł 27Dystrybucja żywności wśród osób najbardziej potrzebujących we Wspólnocie1. Udostępnia się produkty stanowiące zapasy interwencyjne lub dokonuje się zakupu produktów żywnościowych na rynku w celu umożliwienia ich dystrybucji wśród osób najbardziej potrzebujących we Wspólnocie za pośrednictwem organizacji wyznaczonych przez państwa członkowskie.Zakupu produktów żywnościowych na rynku dokonuje się jedynie w przypadku gdy zapasy interwencyjne nadające się do programu dystrybucji żywności są niedostępne.2. Państwa członkowskie wyrażające chęć uczestnictwa w programie pomocy przekazują Komisji krajowe programy dystrybucji żywności zawierające wnioski o przyznanie określonej ilości produktów żywnościowych przeznaczonych do dystrybucji w okresie trzech lat oraz inne stosowne informacje.3. Program, o którym mowa w ust. 1, opiera się na trzyletnich planach sporządzanych przez Komisję na podstawie wniosków zgłoszonych przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 2 oraz innych informacjach uznanych przez Komisję za istotne.Plan trzyletni określa roczne przydziały środków finansowych przez Wspólnotę na państwo członkowskie oraz minimalne roczne wkłady finansowe państw członkowskich ustanawiane przez Komisję zgodnie z metodyką, która zostanie przedstawiona w przepisach wykonawczych przyjętych zgodnie z art. 43 lit. g). Przydziały na drugi i trzeci rok obowiązywania programu określa się orientacyjnie. Państwa członkowskie uczestniczące w programie pomocy potwierdzają każdego roku wnioski, o których mowa w ust. 2. Po otrzymaniu takiego potwierdzenia Komisja w każdym kolejnym roku ustala ostateczne przydziały w granicach środków dostępnych w budżecie.Dopuszcza się możliwość modyfikacji planu trzyletniego w związku z ważnymi zmianami wpływającymi na realizację programów dystrybucji żywności.4. Organizacje wyznaczone przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 1 nie mogą być przedsiębiorstwami handlowymi.Produkty żywnościowe, o których mowa w ust. 1, są przekazywane wyznaczonym organizacjom bezpłatnie.Dystrybucja produktów żywnościowych wśród osób najbardziej potrzebujących jest:a) bezpłatna lubb) odpłatna, ale cena w żadnym przypadku nie jest wyższa od ceny uzasadnionej kosztami poniesionymi przez wyznaczoną organizację w ramach prowadzenia działania, poza kosztami, które mogą zostać objęte przepisami ust. 6 akapit drugi lit. b).5. Państwa członkowskie uczestniczące w programie są zobowiązane do:a) przedstawienia Komisji rocznego sprawozdania z realizacji programu;b) informowania Komisji w stosownym czasie o zmianach wpływających na realizację programów dystrybucji żywności.6. Koszty kwalifikowalne w ramach programu obejmują:a) koszty produktów przekazywanych z zapasów interwencyjnych, które są rozliczane w cenie interwencyjnej, w razie konieczności skorygowanej przy pomocy współczynników tak, aby uwzględnić różnice jakościowe;b) koszty produktów żywnościowych zakupionych na rynku.Następujące koszty mogą być uznane za kwalifikowalne zgodnie z art. 43 lit. g):a) koszty transportu produktów żywnościowych, o których mowa w ust. 1, do wyznaczonych organizacji;b) koszty transportu produktów żywnościowych oraz koszty administracyjne ponoszone przez wyznaczone organizacje, bezpośrednio związane z realizacją programu.7. Wspólnota współfinansuje koszty kwalifikowalne w ramach programu.Stawka współfinansowania wspólnotowego nie przekracza:a) w przypadku trzyletniego planu zaczynającego się w dniu 1 stycznia 2010 r. – 75 % kosztów kwalifikowalnych lub 85 % kosztów kwalifikowalnych w państwach członkowskich kwalifikujących się do otrzymania finansowania z Funduszu Spójności w latach 2007–2013, wymienionych w załączniku I do decyzji Komisji 2006/596/WE*;b) w przypadku kolejnych planów trzyletnich – 50 % kosztów kwalifikowalnych lub 75 % kosztów kwalifikowalnych w państwach członkowskich kwalifikujących się do otrzymania finansowania z Funduszu Spójności w danym roku, wymienionych w załączniku I do decyzji Komisji 2006/596/WE i w kolejnych decyzjach.8. Program wspólnotowy stosuje się bez uszczerbku dla wszystkich programów krajowych przestrzegających prawa wspólnotowego, na mocy których produkty żywnościowe są rozdzielane między osoby najbardziej potrzebujące.”* Dz.U. L 243 z 6.9.2006, s. 47.”(2) W art. 43 lit. g) i h) otrzymują brzmienie:„g) programu dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących we Wspólnocie określonego w art. 27, w tym przepisy dotyczące zarządzania finansowego i budżetowego, przekazywania produktów interwencyjnych pomiędzy państwami członkowskimi oraz kosztów kwalifikowalnych oraz przepisy dotyczące współczynników, o których mowa w ust. 6 akapit pierwszy lit. a) tego artykułu;h) sporządzenia oraz zmiany planu trzyletniego przewidzianego w art. 27 ust. 3, w tym decyzje Komisji w sprawie ostatecznych przydziałów środków finansowych;”(3) W art. 184 dodaje się pkt 9 w brzmieniu:„9. Parlamentowi Europejskiemu i Radzie najpóźniej dnia 31 grudnia 2012 r. – dotyczące zastosowania systemu dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących we Wspólnocie przewidzianego w art. 27, wraz z ewentualnymi odpowiednimi wnioskami.”Artykuł 3Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie stosuje się do planów trzyletnich zaczynających się w dniu 1 stycznia 2010 r. lub po tej dacie.W odniesieniu do realizacji planu dystrybucji żywności na 2009 r. przepisy zmienione na mocy art. 1 i 2 stosuje się w formie obowiązującej przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyOCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH |1. | LINIA BUDŻETOWA: 05 02 04 01 | ŚRODKI w 2008: 307 mln EUR |2. | TYTUŁ: Rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej oraz rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) |3. | PODSTAWA PRAWNA: Artykuł 37 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską |4. | CELE: Wdrożenie nowych przepisów dotyczących programu dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących |5. | SKUTKI FINANSOWE | OKRES 12 MIESIĘCY (mln EUR) | BIEŻĄCY ROK BUDŻETOWY 2008 (mln EUR) | KOLEJNY ROK BUDŻETOWY 2009 (mln EUR) |5.0 | WYDATKI - PONIESIONE Z BUDŻETU WE (REFUNDACJE/SKUP INTERWENCYJNY) - WŁADZE KRAJOWE - INNE | - | - | - |5.1 | DOCHODY - ZASOBY WŁASNE WE (OPŁATY WYRÓWNAWCZE/NALEŻNOŚCI CELNE) - KRAJOWE | - | - | - |2010 | 2011 | 2012 | 2013 |5.0.1 | SZACOWANE WYDATKI | a) | - | - | - |5.1.1 | SZACOWANE DOCHODY | - | - | - | - |5.2 | METODA OBLICZENIOWA: - |6.0 | CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY ZE ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W ODPOWIEDNIM ROZDZIALE BIEŻĄCEGO BUDŻETU? | TAK NIE |6.1 | CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY POPRZEZ PRZESUNIĘCIE POMIĘDZY ROZDZIAŁAMI BIEŻĄCEGO BUDŻETU? | TAK NIE |6.2 | CZY WYMAGANY BĘDZIE BUDŻET DODATKOWY? | TAK NIE |6.3 | CZY ŚRODKI BĘDZIE TRZEBA PRZEWIDZIEĆ W KOLEJNYCH BUDŻETACH? | TAK NIE |UWAGI: a) Zaproponowane przepisy mają na celu wdrożenie nowych przepisów dotyczących programu dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących we Wspólnocie. Nowy program będzie współfinansowany przez Wspólnotę, w związku z czym niezbędna jest zmiana art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1290/2005. Przepisy te same w sobie nie wpłyną na budżet. Skutki dla budżetu pojawią się wraz z programem dystrybucji żywności na 2010 i zostaną określone w czasie sporządzania tego programu. |[1] XX[2] Dz.U. L 352 z 15.12.1987, s. 1.[3] Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.[4] Dz.U. C 293 E z 2.12.2006, s. 170.[5] Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 1.[6] Dz.U. L 243 z 6.9.2006, s. 47.


				|

		52013PC0186

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY zmieniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej /* COM/2013/0186 final - 2013/0098 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Celem niniejszego projektu rozporządzenia
Rady jest zapewnienie, na zasadzie autonomicznej, zwolnienia z cła
płaskich wyświetlaczy panelowych umożliwiających
wyświetlanie sygnałów z maszyn do automatycznego przetwarzania danych
przy akceptowalnym poziomie funkcjonalności. Określenie to odnosi
się do płaskich wyświetlaczy panelowych, które — mimo że
nie są wyłącznie lub głównie wykorzystywane w systemach do
automatycznego przetwarzania danych, umożliwiających
wyświetlanie sygnałów z maszyn do automatycznego przetwarzania danych
przy zachowaniu odpowiedniego poziomu wydajności dla użytkownika.
Podpozycja Systemu Zharmonizowanego (HS)
8528 51 obejmuje monitory „w rodzaju wyłącznie lub głównie
stosowanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych
pozycją 8471”. Konwencyjną stawką celną dla tych monitorów
jest „bez cła”. Monitory „inne niż w rodzaju wykorzystywanych
wyłącznie lub głównie w systemach do automatycznego
przetwarzania danych objętych pozycją 8471” klasyfikowane są w
podpozycji HS 8528 59. Konwencyjną stawką celną w przypadku
tego drugiego rodzaju monitorów jest „14 %”.
W swoim wyroku w sprawie C-376/07 (Kamino)
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że
klasyfikacja monitorów powinna być dokonywana w świetle cech
charakterystycznych i obiektywnych właściwości tych monitorów,
zarówno w odniesieniu do stopnia, w jakim mogą one wykonywać szereg
funkcji, jak i standardu wydajności osiąganego przez nie przy
wykonywaniu tych funkcji.
Zbieżność technologii cyfrowych
doprowadziła jednak do sytuacji, w której bardzo trudne stało
się ustalenie, wyłącznie poprzez odniesienie do technicznych i
obiektywnych właściwości, czy dany monitor należy do
rodzaju wykorzystywanych wyłącznie lub głównie w systemach do
automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471. W
szczególności technicznie niemożliwe stało się zapewnienie
prawidłowej i jednolitej klasyfikacji płaskich wyświetlaczy
panelowych umożliwiających wyświetlanie, przy dopuszczalnym
poziomie funkcjonalności, sygnałów zarówno z systemów do
automatycznego przetwarzania danych, jak i z innych źródeł (na
przykład odtwarzaczy DVD, kamer wideo, odbiorników satelitarnych).
Obecnie znaczna część monitorów
przywożonych do UE to płaskie wyświetlacze panelowe
umożliwiające wyświetlanie, przy dopuszczalnym poziomie
funkcjonalności, sygnałów zarówno z systemów do automatycznego
przetwarzania danych, jak i z innych źródeł. Dotyczy to w
szczególności ich najbardziej profesjonalnych rodzajów, które są
wykorzystywane w specjalistycznych sektorach (takich jak diagnostyka lub
badania naukowe). W celu zapewnienia racjonalnego rozwoju produkcji i wzrostu
konsumpcji na terytorium UE oraz wspierania wymiany handlowej między
państwami członkowskimi i państwami trzecimi, w interesie
zarówno europejskich konsumentów jak i przedsiębiorstw jest zwolnienie z
cła wyżej wymienionych monitorów.
Załączony wniosek uznaje się za
zrównoważone podejście uwzględniające kontekst prawny oraz
interesy europejskich konsumentów i przemysłu.
Wniosek jest zgodny z polityką Unii
Europejskiej w dziedzinie handlu zewnętrznego i przemysłu.
W świetle powyższego proponuje
się odpowiednią zmianę rozporządzenia Rady (EWG) nr
2658/87.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
W dniu 27 września 2012 r. przeprowadzono
konsultacje z sekcją Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu
Kodeksu Celnego.
W dniu 13 listopada 2012 r. skonsultowano
się z przemysłem unijnym.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Podstawę prawną niniejszego wniosku
stanowią art. 31 i 32 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Zasada pomocniczości nie ma zastosowania,
ponieważ wniosek podlega wyłącznym kompetencjom Unii.
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności, uwzględniając fakt, że zgodnie z postanowieniami
Traktatu, przyczynia się on do rozwoju handlu między państwami
członkowskimi i państwami trzecimi oraz zapewnia zrównoważenie
interesów handlowych przedsiębiorców (producentów unijnych i importerów)
bez zmiany listy koncesyjnej WTO Unii Europejskiej.
Na mocy art. 31 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej autonomiczna stawka celna jest ustalana przez Radę, która
stanowi większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Utrata dochodów w zakresie tradycyjnych
zasobów własnych rzędu 20,5 mln EUR w ujęciu rocznym (na
podstawie statystyk przywozu w 2011 r.).
2013/0098 (NLE)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
zmieniające załącznik I do
rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i
statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Podpozycja HS 8528 51
obejmuje monitory inne niż monitory z lampą
elektronopromieniową, w rodzaju wykorzystywanych wyłącznie lub
głównie w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych
pozycją 8471. Monitory inne niż w rodzaju wykorzystywanych
wyłącznie lub głównie w systemach do automatycznego
przetwarzania danych objętych pozycją 8471 klasyfikowane są w
podpozycji HS 8528 59.
(2)       Zgodnie z utrwalonym
orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej[1] klasyfikacja monitorów w ramach
podpozycji HS 8528 51 lub 8528 59 musi opierać się na
ogólnej ocenie obiektywnych cech i właściwości poszczególnych
monitorów.
(3)       Ze względu na
zbieżność technologii cyfrowych bardzo trudne stało
się ustalenie, wyłącznie poprzez odniesienie do
właściwości technicznych, czy dany monitor jest w rodzaju
wyłącznie lub głównie stosowanych w systemach do automatycznego
przetwarzania danych objętych pozycją 8471. W szczególności
technicznie niemożliwe stało się zapewnienie prawidłowej i
jednolitej klasyfikacji płaskich wyświetlaczy panelowych
umożliwiających wyświetlanie, przy dopuszczalnym poziomie
funkcjonalności, sygnałów zarówno z systemów do automatycznego
przetwarzania danych, jak i z innych źródeł.
(4)       W celu zapewnienia
racjonalnego rozwoju produkcji i wzrostu konsumpcji na terytorium Unii oraz wspierania
wymiany handlowej między państwami członkowskimi i
państwami trzecimi, w interesie zarówno unijnych konsumentów jak i
przedsiębiorstw jest zwolnienie z cła wyżej wymienionych
monitorów.
(5)       Należy zatem
wprowadzić odpowiednie zmiany w załączniku I do
rozporządzenia (EWG) nr 2658/87,
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Załącznik I do
rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zostaje zmieniony zgodnie z
załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
2. Zmiany w podpozycjach CN przewidziane w
niniejszym rozporządzeniu stosuje się jako podpozycje TARIC do czasu
ich wprowadzenia do Nomenklatury Scalonej zgodnie z art. 12 rozporządzenia
(EWG) nr 2658/87.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie z dniem 1 czerwca 2013 r.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
W części drugiej w sekcji XVI w
dziale 85 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87
wiersze dotyczące kodów CN 8528 59, 8528 59 10,
8528 59 40 i 8528 59 80 otrzymują brzmienie:
 „8528 59 || – – Pozostałe: ||   ||
   || – – – Płaskie wyświetlacze panelowe umożliwiające wyświetlanie sygnałów z maszyn do automatycznego przetwarzania danych przy dopuszczalnym poziomie funkcjonalności: ||   ||
 8528 59 20(1) || – – – – Monochromatyczne || 14(5) || p/st
   || – – – – Kolorowe: ||   ||
 8528 59 31(2) || – – – – – Z ekranem, w którym zastosowano ciekłokrystaliczną technologię wyświetlania (LCD) || 14(5) || p/st
 8528 59 39(3) || – – – – – Pozostałe || 14(5) || p/st
 8528 59 70(4) || – – – Pozostałe || 14 || p/st
(1)        Kod TARIC 8528 59 10 20.
(2)        Kod TARIC 8528 59 40 91.
(3)        Kod TARIC 8528 59 80 91.
(4)        Kody TARIC
8528 59 10 90, 8528 59 40 99 i
8528 59 80 99.
(5)        Autonomiczna stawka celna: bez
cła”.
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
              1.1.    Tytuł wniosku/inicjatywy
Rozporządzenie Rady zmieniające
załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie
nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
              1.2.    Charakter
wniosku/inicjatywy
Zapewnienie, na zasadzie autonomicznej, zwolnienia
z cła niektórych produktów przemysłowych objętych pozycją
8528 załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia
23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w
sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
              1.3.    Cel
Zapewnienie, na zasadzie autonomicznej, zwolnienia
z cła płaskich wyświetlaczy panelowych umożliwiających
wyświetlanie sygnałów z maszyny do automatycznego przetwarzania
danych przy akceptowalnym poziomie funkcjonalności. Określenie to
odnosi się do płaskich wyświetlaczy panelowych, które — mimo
że nie są wyłącznie lub głównie wykorzystywane w
systemach do automatycznego przetwarzania danych, umożliwiają
wyświetlanie sygnałów z maszyn do automatycznego przetwarzania danych
przy zachowaniu odpowiedniego poziomu wydajności dla użytkownika.
              1.4.    Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
Zbieżność technologii cyfrowych
doprowadziła do sytuacji, w której bardzo trudne stało się ustalenie,
wyłącznie poprzez odniesienie do technicznych i obiektywnych
właściwości, czy dany monitor należy do rodzaju
wykorzystywanych wyłącznie lub głównie w systemach do
automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471. W
szczególności technicznie niemożliwe stało się zapewnienie
prawidłowej i jednolitej klasyfikacji płaskich wyświetlaczy
panelowych umożliwiających wyświetlanie, przy dopuszczalnym
poziomie funkcjonalności, sygnałów zarówno z systemów do
automatycznego przetwarzania danych, jak i innych źródeł (na
przykład odtwarzaczy DVD, kamer wideo, odbiorników satelitarnych).
Obecnie znaczna część monitorów
przywożonych do UE to płaskie wyświetlacze panelowe
umożliwiające wyświetlanie, przy dopuszczalnym poziomie
funkcjonalności, sygnałów zarówno z systemów do automatycznego
przetwarzania danych, jak i z innych źródeł. Dotyczy to w
szczególności ich najbardziej profesjonalnych rodzajów, które są
wykorzystywane w specjalistycznych sektorach (takich jak diagnostyka lub badania
naukowe). W celu zapewnienia racjonalnego rozwoju produkcji i wzrostu
konsumpcji na terytorium UE oraz wspierania wymiany handlowej między
państwami członkowskimi i państwami trzecimi, w interesie
zarówno europejskich konsumentów jak i przedsiębiorstw jest zwolnienie z
cła wyżej wymienionych monitorów.
              1.5.    Czas
trwania działania i jego wpływ finansowy
Czas trwania: wniosek o nieokreślonym czasie
trwania.
Wpływ finansowy: utrata dochodów w zakresie
tradycyjnych zasobów własnych rzędu 20,5 mln EUR w ujęciu
rocznym (na podstawie statystyk przywozu w 2011 r.).
              1.6.    Przewidywany
tryb zarządzania
Stosowanie monitorowania, kontroli i
zarządzania przepisami unijnego kodeksu celnego.
2.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU
              Szacunkowy wpływ na dochody
–
¨  Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody.
–
x   Wniosek/inicjatywa ma wpływ finansowy
określony poniżej:
–
x           wpływ na zasoby własne
–
¨         wpływ na dochody różne
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Pozycja w budżecie dotycząca dochodów || Środki zapisane w budżecie na bieżący rok budżetowy || Wpływ wniosku/inicjatywy[2]
 Rok N || Rok N+1
 Artykuł 120 || / || 8 miesięcy x 20,5 mln EUR 12 miesięcy || 20,5 mln EUR
Wniosek ma nieokreślony czas trwania.
Należy
określić metodę obliczania wpływu na dochody.
Obliczenie
utraty dochodów w zakresie tradycyjnych zasobów własnych opiera się
na wartości przywozu do UE w roku 2011 produktów objętych kodami
TARIC 8528 59 10 90, 8528 59 40 90 i
8528 89 80 90. Dane liczbowe zostały przekazane przez
Eurostat.
Najpierw
całkowita wartość przywozu monitorów objętych kodami TARIC
8528 59 10 90, 8528 59 40 90 i
8528 89 80 90 w ciągu roku referencyjnego 2011 r.
została pomnożona przez stawkę celną ad valorem
(14 %).
Następnie
odjęto kwotę kosztów poboru (25 %) w celu uzyskania dochodów
ogółem w zakresie tradycyjnych zasobów własnych UE na rok 2011.
Wynik
tego obliczenia jest następujący:
-
kod TARIC 8528 59 10 90: (10 891 640 EUR x 14 %) x 75 % = 1 143 622, 20 EUR
-
kod TARIC 8528 59 40 90: (233 167 690 EUR x 14 %) x 75 % =
24 482 607,45 EUR
-
kod TARIC 8528 89 80 90: brak wymiany handlowej w 2011 r.
Wraz
z przyjęciem niniejszego projektu wniosku nie wszystkie produkty, które
są klasyfikowane według tych kodów TARIC, zostaną zwolnione z
cła. Środek ma zastosowanie jedynie do niektórych monitorów
(„płaskich wyświetlaczy panelowych umożliwiających
wyświetlanie sygnałów z maszyn do automatycznego przetwarzania danych
przy dopuszczalnym poziomie funkcjonalności”).
Uwzględniając
przewidziany zakres środka oraz charakter produktów dostępnych na
rynku UE, można oszacować, że co najmniej 80 % produktów,
które są obecnie przywożone w ramach wspomnianych kodów TARIC,
będzie wchodzić w zakres tej definicji.
Szacowaną
całkowitą utratę dochodów w zakresie tradycyjnych zasobów
własnych w ujęciu rocznym należy zatem obliczyć w
następujący sposób:
(1
143 622, 20 EUR + 24 482 607, 45 EUR) * 80% = 20 500 983, 72 EUR
W
odniesieniu do roku, w którym wniosek wejdzie w życie, wpływ
finansowy oblicza się proporcjonalnie.
Utrata
dochodów w zakresie tradycyjnych zasobów własnych zostanie zrekompensowana
ze składek państw członkowskich opartych na DNB.
[1]               Sprawa
C-376/07 Kamino [2009] Zb. Orz. I-1167.
[2]               W
przypadku tradycyjnych zasobów własnych (opłaty celne, opłaty
wyrównawcze od cukru) należy wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto
po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.