				|

		52013PC0430

			Wniosek DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wzmocnionej współpracy między publicznymi służbami zatrudnienia /* COM/2013/0430 final - 2013/0202 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU

Niniejszy wniosek ustawodawczy, który jest środkiem
zachęcającym na mocy art. 149 TFUE, ma na celu wzmocnienie
współpracy między publicznymi służbami zatrudnienia
państw członkowskich. Publiczne służby
zatrudnienia są odpowiedzialne za wdrażanie aktywnej polityki rynku
pracy i świadczenie usług w zakresie zatrudnienia w interesie
publicznym. Są częścią
właściwych ministerstw, organów publicznych lub (na zasadach niedochodowych)
przedsiębiorstw podlegających prawu publicznemu. Do usług
oferowanych pracownikom i pracodawcom przez publiczne służby
zatrudnienia należą informacje na temat rynku pracy, wsparcie w
poszukiwaniu pracy, doradztwo, poradnictwo zawodowe, pośrednictwo pracy oraz
wsparcie mobilności zawodowej i geograficznej. Publiczne służby
zatrudnienia często odpowiadają również za systemy świadczeń
dla bezrobotnych i innych świadczeń społecznych. Efektywność publicznych służb zatrudnienia jest zasadniczym
czynnikiem skutecznych polityk zatrudnienia.
Wzmocnienie współpracy między
publicznymi służbami zatrudnienia w UE uznano za kluczowy element w
osiągania celów strategii „Europa 2020”[1] w zakresie
zatrudnienia. Komisja regularnie opowiadała się
za modernizacją świadczenia usług przez publiczne
służby zatrudnienia, partnerstwem między publicznymi
służbami zatrudnienia a innymi podmiotami świadczącymi
usługi w zakresie zatrudnienia oraz przekształcenie publicznych
służb zatrudnienia w „agencje zarządzania przemianami” oferujące
nowatorskie połączenie „aktywnej” i „biernej” polityki zatrudnienia[2]. Rada wezwała niedawno do rozwijania partnerstw
między publicznymi a prywatnymi służbami zatrudnienia,
pracodawcami, partnerami społecznymi i przedstawicielami
młodzieży w związku z zapewnieniem gwarancji dla
młodzieży[3].
Do publicznych służb zatrudnienia odniesiono się również
bezpośrednio w obecnych europejskich wytycznych dotyczących polityki
zatrudnienia państw członkowskich, dalej zwanych „wytycznymi
dotyczącymi zatrudnienia”[4].
Zmniejszające się budżety publiczne oraz konieczność
większej opłacalności publicznych służb zatrudnienia
skłoniły kilka państw członkowskich do przeprowadzenia reform
publicznych służb zatrudnienia poprzez połączenie ich z
podmiotami udzielającymi świadczeń dla bezrobotnych, outsourcing
usług do usługodawców prywatnych, regionalizację i ugminnienie służb
zatrudnienia oraz usprawnienie świadczenia usług za pomocą
narzędzi ICT i narzędzi umożliwiających samodzielną
obsługę. Wydatki publicznych służb zatrudnienia (wyłączając
świadczenia dla bezrobotnych) ulegają jednocześnie ciągłym
zmianom: z regularnych badań przeprowadzonych wśród publicznych
służb zatrudnienia[5]
wynika, że w latach 2007–2010 wydatki wzrosły, podczas gdy w 2011 r. w
większości przypadków uległy zmniejszeniu. Najnowsze prognozy
budżetowe wskazują, że w 2013 r. większość
publicznych służb zatrudnienia przewiduje większe wydatki
niż w roku poprzednim.

W związku z różnorodnością modeli biznesowych
publicznych służb zatrudnienia, narzędzi, warunków
panujących na rynku pracy oraz kontekstu prawnego w poszczególnych krajach
publiczne służby zatrudnienia mają różne poziomy
skuteczności w realizacji programów rynku pracy. Podczas gdy państwa członkowskie pozostają
odpowiedzialne za organizację, personel i działalność swoich
publicznych służb zatrudnienia, niniejszy wniosek ustawodawczy ustanawia
europejską sieć publicznych służb zatrudnienia,
zapewniając platformę umożliwiającą porównywanie ich
wyników na poziomie europejskim, identyfikowanie dobrych praktyk oraz wspomaganie
wzajemnego uczenia się w celu zwiększenia zdolności i efektywności
służb. Z doświadczenia wynika, że państwa
członkowskie niewystarczająco angażują się z
własnej inicjatywy we wzajemne uczenie się i w analizę
porównawczą.

Współpraca publicznych służb zatrudnienia na szczeblu UE
sięga 1997 r., kiedy Komisja powołała nieformalną
grupę doradczą publicznych służb zatrudnienia w celu
promowania współpracy, wymiany i wzajemnego uczenia się między jej
organizacjami członkowskimi[6] oraz uzyskania specjalistycznych informacji zwrotnych na temat
inicjatyw politycznych w dziedzinie zatrudnienia. Pomimo postępów poczynionych z biegiem lat obecny model
współpracy wykazuje poważne ograniczenia.

Udział krajowych publicznych służb zatrudnienia we
wspomnianych działaniach pozostaje dobrowolny, co ogranicza szansę na
wczesną identyfikację słabych wyników publicznych
służb zatrudnienia i wynikających z tego możliwych
problemów strukturalnych na rynku pracy. Brakuje również mechanizmu
sprawozdawczego, co oznacza, że osoby odpowiedzialne za kreowanie polityki
na szczeblu krajowym i szczeblu UE nie są systematycznie informowane o
wynikach istniejącej analizy porównawczej i praktyk wzajemnego uczenia
się.

Starania na rzecz zwiększenia porównywalności publicznych
służb zatrudnienia poprzez pogrupowanie ich na podstawie modeli biznesowych
jak dotąd nie przyniosły powodzenia. Związki między
analizą porównawczą i praktykami wzajemnego uczenia się są
słabe i nietrwałe, a baza dowodowa działań
istniejącego programu wzajemnego uczenia się nie jest
wystarczająco solidna. Udział we wzajemnym uczeniu się jest ograniczony
do małej grupy publicznych służb zatrudnienia, a jego efekty nie
są w związku z tym wystarczająco rozprzestrzenione.
Od publicznych służb zatrudnienia
wymaga się, aby dostosowały swoje modele organizacyjne oraz strategie
i procesy biznesowe do szybkich zmian, jeżeli mają one stać
się „organizacjami uczącymi się” i wnieść wkład w
pracę Komitetu Zatrudnienia. W niedawnym dokumencie dotyczącym publicznych
służb zatrudnienia w kontekście strategii „Europa 2020”[7] sieć publicznych
służb zatrudnienia zidentyfikowała pięć kluczowych
obszarów zmian koniecznych do osiągnięcia celów strategii „Europa
2020”: (i) powiązanie z popytem; (ii) przyjęcie roli przewodniej
przez współpracę/partnerstwa; (iii) opracowanie działań
ukierunkowanych na umiejętności, iv) dążenie do trwałych
wyników aktywizacji; v) poprawa przebiegu karier.
Niniejszy wniosek ustawodawczy ma na celu
rozszerzenie, wzmocnienie i konsolidację trwających inicjatyw z korzyścią
dla wszystkich publicznych służb zatrudnienia. Wniosek dotyczący
wzmocnionej współpracy miedzy publicznymi służbami zatrudnienia
stanowi uzgodnione działanie mające na celu ich modernizację i umożliwienie
im skutecznego harmonijnego działania w obliczu obecnego kryzysu gospodarczego.
Europejska sieć publicznych
służb zatrudnienia ustanowiona na solidnej podstawie prawnej byłaby
w stanie zwiększyć zakres kompleksowo koordynowanych działań
wśród publicznych służb zatrudnienia i uzyskać legitymację
do działania. Sformalizowana
struktura jest warunkiem wstępnym zwiększenia potencjału sieci w
zakresie przyczyniania się do rozwoju innowacyjnych, opartych na dowodach
środków wdrażania polityki zgodnie z celami strategii „Europa 2020”. Ułatwi
ona również wdrażanie projektów dotyczących rynku pracy,
finansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS). Proponowana inicjatywa może przyczynić się do poprawy
opłacalności działań.
Sieć publicznych służb
zatrudnienia ustanowiona na mocy niniejszej decyzji będzie prowadzić
inicjatywy o charakterze środków zachęcających opracowanych w
celu usprawnienia współpracy między państwami członkowskimi
w obszarze zatrudnienia. Stanowią one uzupełnienie współpracy
między publicznymi służbami zatrudnienia w ramach EURES na
podstawie art. 45 i 46 Traktatu.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

Uwzględniając większy nacisk na
rozwój polityki opartej na dowodach, niniejszy wniosek oparto na szeregu
badań oceniających i konsultacji z zainteresowanymi stronami.
Szczególnie
istotne były następujące badania: badania dotyczące modeli
biznesowych publicznych służb zatrudnienia[8], systemów pomiaru wyników publicznych
służb zatrudnienia i geograficznej mobilności pracowników[9], roli publicznych
służb zatrudnienia związanej z modelem elastycznego rynku pracy
i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity)[10], roli
publicznych służb zatrudnienia związanej z przewidywaniem
potrzeb ludności aktywnej zawodowo w zakresie umiejętności i z
przygotowaniem ludzi do podjęcia nowej pracy[11]. Uwzględniono także
wyniki programu wzajemnego uczenia się publicznych służb
zatrudnienia[12], wyniki kwestionariusza dotyczącego reagowania kryzysowego
publicznych służb zatrudnienia w latach 2009–2013[13] oraz wyniki obecnego projektu analizy porównawczej publicznych
służb zatrudnienia[14] współfinansowanego przez Komisję.
Przyszłość inicjatywy dotyczącej
analizy porównawczej publicznych służb zatrudnienia omawiano wielokrotnie
w latach 2012 i 2013 z obecną grupą doradczą publicznych
służb zatrudnienia. Konsultacje z grupą na temat głównych
elementów niniejszego wniosku miały miejsce w marcu i maju 2013 r.; do członków
zwrócono się o przedstawienie uwag na temat możliwych celów,
inicjatyw i wariantów strategicznych niniejszego wniosku.
W styczniu 2013 r. grupa wydała notę
„W kierunku zintegrowanej inicjatywy w zakresie wzajemnego uczenia się europejskich
publicznych służb zatrudnienia” („Towards an integrated European
Public Employment Services bench-learning initiative”). W trakcie nieformalnego
posiedzenia ministrów zatrudnienia i polityki społecznej („nieformalnej Rady
EPSCO”) oraz posiedzenia Komitetu Zatrudnienia omówiono tę notę. Nieformalna Rada EPSCO uznała, że intensywniejsza i bardziej
ukierunkowana współpraca między publicznymi służbami
zatrudnienia będzie prowadziła do poprawy wymiany najlepszych praktyk
i wezwała do przedstawienia szczegółowej propozycji w sprawie inicjatywy
w zakresie wzajemnego uczenia się”[15].
Wspomniane konsultacje i badania
potwierdzają, że wśród zainteresowanych stron istnieje ogólne
porozumienie co do potrzeby wzmocnionej współpracy między publicznymi
służbami zatrudnienia. Wszystkie publiczne służby
zatrudnienia powinny brać czynny udział w sieci. Równocześnie
wyrażono szerokie poparcie dla rozszerzenia zakresu mechanizmu analizy porównawczej
i lepszego powiązania analizy porównawczej i działań w zakresie wzajemnego
uczenia się.
Publiczne służby zatrudnienia włączono
również w odpowiednim czasie i w przejrzysty sposób w prace
zmierzające do ogłoszenia niniejszej decyzji w programie prac Komisji
2013–2014 i w bardziej szczegółowe przygotowania tekstu przedstawionego w
niniejszym wniosku. Ich opinie zgromadzono zarówno w formie pisemnej, jak i
poprzez otwarte spotkania konsultacyjne oraz uwzględniono w odniesieniu do
głównych aspektów będących przedmiotem ich bezpośredniego
zainteresowania, tj.: inicjatyw/działań sieci;
struktury zarządzania siecią; roli Komisji; współpracy z innymi
podmiotami świadczącymi usługi w zakresie zatrudnienia i
współpracy z Radą, a w szczególności z Komitetem Zatrudnienia.
Biorąc pod uwagę, że wniosek ustawodawczy
będzie miał zasadniczo pośrednie skutki oraz że główne
elementy techniczne inicjatywy dotyczącej analizy porównawczej i
wzajemnego uczenia się zostaną opisane w akcie delegowanym,
ocenę skutków uznano za czynność nieproporcjonalną. Równocześnie
nie przewiduje się jakiegokolwiek wpływu na budżet.

3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

Prawo do podjęcia działań
wynika z art. 149 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi,
że „Parlament Europejski i Rada (...) mogą podjąć
działania zachęcające, zmierzające do sprzyjania
współpracy między państwami członkowskimi oraz wspierania
ich działań w dziedzinie zatrudnienia poprzez inicjatywy mające na
celu rozwijanie wymiany informacji i najlepszych praktyk, dostarczając
analizy porównawcze i porady, jak również popierając podejścia
nowatorskie i oceniając doświadczenia, zwłaszcza przez
odwołanie się do projektów pilotażowych. (...)”.
Działanie Unii jest także
uzasadnione faktem, że wniosek ustawodawczy w sprawie wzmocnionej
współpracy między publicznymi służbami zatrudnienia
przyczyni się do realizacji celów Traktatu, przede wszystkim w zakresie
promowania pełnego zatrudnienia (art. 3 TUE).
W ujęciu całościowym wniosek w sprawie wzmocnionej współpracy
między publicznymi służbami zatrudnienia jest środkiem
zachęcającym w rozumieniu art. 149. Biorąc pod uwagę
charakter proponowanego środka zachęcającego, wybrany instrument
prawny ‑ decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady ‑ jest najbardziej
stosowny.
Zwiększona współpraca wynikająca
z zachęcenia publicznych służb zatrudnienia do wspólnej pracy nad
konkretnymi inicjatywami jest zgodna z zasadą pomocniczości, gdyż
ma na celu wsparcie państw członkowskich w modernizacji ich
publicznych służb zatrudnienia w kontekście obecnego kryzysu
gospodarczego oraz osiągnięcie celu strategii „Europa 2020” w
zakresie zatrudnienia.
W ujęciu ogólnym w dziedzinie koordynacji
publicznych służb zatrudnienia istnieje wartość dodana
interwencji Unii w porównaniu z samodzielnymi działaniami państw członkowskich.
Publiczne służby zatrudnienia są uprawnione do realizacji interesów
i priorytetów krajowych; zwykle nie nawiązują wzajemnych stosunków w
kontekście ogólnounijnym. Działania w zakresie analizy porównawczej i
wzajemnego uczenia się na szczeblu UE wnoszą wartość
dodaną do podobnych działań prowadzonych na poziomie o mniejszej
skali, np. przez jedynie kilka krajowych publicznych służb
zatrudnienia dobrowolnie podejmujących się kształtowania ogólnounijnej
współpracy.
Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności,
ponieważ jest przedstawiony w formie środków zachęcających
skierowanych do publicznych służb zatrudnienia i jego okres
obowiązywania jest ograniczony do okresu obowiązywania strategii
„Europa 2020” zaakceptowanego przez Radę.

4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek Komisji dotyczący wieloletnich
ram finansowych obejmuje przeznaczenie kwoty 958,19 mln EUR na Program Unii
Europejskiej na rzecz przemian i innowacji społecznej w okresie 2014–2020.
Finansowanie wzmocnionej współpracy między publicznymi służbami
zatrudnienia będzie pochodzić z sekcji PSCI/Progress/Zatrudnienie. Na
wyżej opisany środek zachęcający przewiduje się
orientacyjną kwotę w wysokości 4 mln EUR rocznie. Kwotę
około 3 mln EUR przewidziano na działania w zakresie analizy
porównawczej i wzajemnego uczenia się; możliwe jest ogłoszenie
kilku zaproszeń do składania ofert. Kwota do 1 mln EUR zostanie najprawdopodobniej
przeznaczona na posiedzenia sieci i opracowania naukowe na tematy związane
z publicznymi służbami zatrudnienia.
Wniosek ustawodawczy jest neutralny dla
budżetu i nie wymaga dodatkowych zasobów ludzkich. Pracownicy Komisji ‑
2 ½ EPC ‑ obecnie zajmujący się kwestiami związanymi z
publicznymi służbami zatrudnienia w DG EMPL będą
tworzyć nowy sekretariat sieci publicznych służb zatrudnienia.

5.           AKTY DELEGOWANE

Wniosek ustawodawczy zawiera przepis uprawniający
Komisję do przyjmowania aktów delegowanych. Będzie
to głównie dotyczyć aktu delegowanego w sprawie ustanowienia ogólnych
ram wdrażania inicjatyw w zakresie analizy porównawczej i wzajemnego
uczenia się.

Zastosowanie aktów delegowanych jako
instrumentu prawnego jest uzasadnione, ponieważ będą one
uzupełniać akt podstawowy bardziej szczegółowymi innymi niż
istotne elementami, w niniejszym przypadku ogólnymi ramami wdrażania inicjatyw w zakresie analizy porównawczej i wzajemnego
uczenia się.

Ogólne ramy będą obejmowały
elementy techniczne systemów analizy porównawczej, takie jak metodyka,
podstawowe wskaźniki ilościowe i jakościowe służące
do oceny produktów, wyników, wpływu i kosztów różnych modeli
biznesowych, procesów, działania i narzędzi publicznych
służb zatrudnienia oraz inne kryteria służące do
identyfikacji najlepszych praktyk. Określą wymogi w zakresie miesięcznego
i rocznego przedstawiania danych dotyczących publicznych służb
zatrudnienia, narzędzia dydaktyczne zintegrowanego programu wzajemnego
uczenia się, takie jak warsztaty, wzajemne oceny, pomoc techniczna i
wizyty studyjne, oraz warunki uczestnictwa w analizie porównawczej i działaniach
w zakresie wzajemnego uczenia się.

Planuje się zlecanie na zewnętrz gromadzenia
danych i analizy czynności związanych z analizą porównawczą.
Publiczne służby zatrudnienia zostaną włączone w ten
proces w celu zapewnienia własności wyników analizy porównawczej.

Przewiduje się, że za zgodą publicznych służb
zatrudnienia możliwe będzie wykorzystanie głównych
części obecnych dobrowolnych projektów w zakresie analizy
porównawczej publicznych służb zatrudnienia. Dostępne są
przedziały czasowe w odniesieniu do szeregu wskaźników pozwalających
na zmierzenie procesu przechodzenia od poszukiwania pracy do zatrudnienia,
takie jak przejście z bezrobocia do zatrudnienia, przejście do
zatrudnienia, zanim bezrobocie stanie się długotrwałe, przejście
od środków szkoleniowych do zatrudnienia. Dostęp do wakatów i dopasowanie do nich odpowiednich kandydatów
oraz zadowolenie osób poszukujących pracy i pracodawców ze
świadczonych usług są również mierzone za pomocą
szeregu wskaźników.

Konieczne będzie określenie dodatkowych wskaźników i zmiennych
kontekstowych w celu oceny wzajemnej zależności miedzy modelami i
procesami biznesowymi a wynikami.

W ogólnych ramach określana zostanie większość
elementów działań w zakresie analizy porównawczej i wzajemnego
uczenia się. Szczegóły techniczne, które mogą z czasem ulec
zmianie, zostaną uwzględnione w rocznym programie prac sieci
publicznych służb zatrudnienia.
2013/0202 (COD)
Wniosek
DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie wzmocnionej współpracy
między publicznymi służbami zatrudnienia
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 149,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[16],
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[17],

stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
W dniu 17 czerwca 2010 r. Rada Europejska[18] poparła wniosek Komisji w sprawie strategii „Europa 2020” na
rzecz zatrudnienia i inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego
sprzyjającego włączeniu społecznemu[19]. Rada
Europejska opowiedziała się za pełną mobilizacją
odpowiednich instrumentów i polityk UE w celu ułatwienia
osiągnięcia wspólnych celów oraz zachęciła państwa
członkowskie do wzmożenia skoordynowanych działań. Publiczne służby zatrudnienia pełnią centralną
rolę w realizacji celu strategii „Europa 2020” dotyczącego uzyskania
do 2020 r. wskaźnika zatrudnienia wynoszącego 75 % w odniesieniu do
kobiet i mężczyzn w wieku 20‑64 lat.
(2)
Artykuł 45 Traktatu zapewnia swobodę
przepływu pracowników wewnątrz Unii, podczas gdy art. 46 określa
środki niezbędne do wprowadzenia tej swobody, w szczególności
zapewniając ścisłą współpracę między
publicznymi służbami zatrudnienia. Sieć publicznych
służb zatrudnienia ustanowiona na mocy niniejszej decyzji obejmuje
jednak, oprócz ogólnych aspektów mobilności geograficznej, szeroki zakres
celów i inicjatyw o charakterze środków zachęcających
opracowanych w celu usprawnienia współpracy między państwami
członkowskimi w obszarze zatrudnienia. W związku z tym art. 149
Traktatu jest stosowną podstawą prawną w odniesieniu do
niniejszej decyzji.
(3)
Zgodnie z art. 148 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej dnia 21 października 2010 r. Rada przyjęła
wytyczne dotyczące polityk zatrudnienia. W wytycznych tych zawarto wskazówki
dla państw członkowskich w odniesieniu do określania ich
krajowych programów reform oraz wdrażania reform. Wytyczne dotyczące
zatrudnienia stanowią podstawę dla zaleceń dla poszczególnych
krajów, które Rada kieruje do państw członkowskich na mocy art. 148
ust 4 TFUE. W ostatnich latach uwzględniały one szczegółowe
zalecenia dotyczące funkcjonowania i zdolności publicznych
służb zatrudnienia oraz skuteczności aktywnej polityki rynku
pracy w państwach członkowskich.
(4)
Korzystne byłoby dodatkowe poparcie
zaleceń wzmocnioną podstawą dowodową, informacjami
zwrotnymi na temat skuteczności wdrażania polityki i współpracy
między publicznymi służbami zatrudnienia państw
członkowskich. W tym celu sieć publicznych służb
zatrudnienia ustanowiona na mocy niniejszej decyzji powinna przeprowadzić
konkretne inicjatywy w zakresie powszechnych systemów analizy porównawczej
opartej na dowodach, odpowiadających im działań w dziedzinie wzajemnego
uczenia się, wzajemnej pomocy między członkami sieci i
wdrażania strategicznych działań na rzecz modernizacji
publicznych służb zatrudnienia. Szczególną wiedzę sieci i
jej poszczególnych członków należy wykorzystać także do
przedstawienia, na wniosek Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej,
Zdrowia i Ochrony Konsumentów (Rady EPSCO) oraz Komitetu Zatrudnienia, dowodów
rozwoju polityk zatrudnienia.
(5)
W trakcie nieformalnego posiedzenia ministrów EPSCO
uznano, że intensywniejsza i bardziej ukierunkowana współpraca
między publicznymi służbami zatrudnienia będzie
prowadziła do poprawy wymiany najlepszych praktyk i wezwano do
przedstawienia szczegółowej propozycji w sprawie inicjatywy w zakresie
wzajemnego uczenia się.[20].
(6)
Sieć publicznych służb zatrudnienia
ustanowiona na mocy niniejszej decyzji powinna ściśle
współpracować z Komitetem Zatrudnienia ustanowionym na mocy art. 150
TFUE i wnosić wkład do jego pracy poprzez dostarczanie
udokumentowanych informacji i sporządzanie sprawozdań z realizacji
polityki. Wkład sieci publicznych służb zatrudnienia do prac
Rady będzie miał miejsce za pośrednictwem Komitetu Zatrudnienia.
W szczególności połączona wiedza sieci publicznych
służb zatrudnienia na temat aspektów realizacji polityk zatrudnienia
i analiza porównawcza publicznych służb zatrudnienia może
służyć decydentom zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym w
celu oceny i opracowywania polityki zatrudnienia.
(7)
Sieć publicznych służb zatrudnienia
powinna przyczyniać się do wdrażania inicjatyw politycznych w
obszarze zatrudnienia, takich jak zalecenie Rady w sprawie ustanowienia
gwarancji dla młodzieży[21].
Sieć może również wspierać inicjatywy mające na celu
ułatwianie przechodzenia od kształcenia i szkolenia do zatrudnienia,
w tym poprzez zwiększoną przejrzystość
umiejętności i kwalifikacji.
(8)
Sieć publicznych służb zatrudnienia
powinna wzmocnić współpracę pomiędzy swoimi członkami,
opracować wspólne inicjatywy mające na celu wymianę informacji i
najlepszych praktyk we wszystkich obszarach objętych działaniem
publicznych służb zatrudnienia, analizę porównawczą i
doradztwo oraz promowanie innowacyjnych metod świadczenia usług w zakresie
zatrudnienia. Dzięki ustanowieniu sieci możliwe będzie
kompletne, oparte na dowodach i ukierunkowane na wyniki porównanie wszystkich
publicznych służb zatrudnienia prowadzące do identyfikacji
najlepszych praktyk. Po uzyskaniu tych rezultatów członkowie sieci powinni
być w stanie opracować koncepcję i określić
realizację usług w zakresie zatrudnienia w ramach ich
szczegółowych obowiązków. Inicjatywy prowadzone przez sieć
powinny poprawić skuteczność publicznych służb
zatrudnienia i umożliwić większą efektywność
wydatków publicznych.
(9)
W celu wprowadzenia ogólnych ram wdrażania
inicjatyw w zakresie analizy porównawczej i wzajemnego uczenia się
należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie
z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do
określania elementów technicznych systemów analizy porównawczej i
działań w zakresie wzajemnego uczenia się. Ramy te powinny
uwzględniać metodykę, podstawowe wskaźniki ilościowe i
jakościowe służące do oceny wyników publicznych
służb zatrudnienia, narzędzia dydaktyczne zintegrowanego
programu wzajemnego uczenia się i warunki uczestnictwa w tych
inicjatywach. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych
Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, zwłaszcza
ekspertów publicznych służb zatrudnienia. Przygotowując i
opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne,
terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie.
(10)
Ze względu na różnorodność
modeli i zadań publicznych służb zatrudnienia, a także form
świadczenia przez nie usług w gestii każdego państwa
członkowskiego leży nominacja jednego członka do rady sieci
publicznych służb zatrudnienia spośród kadry kierowniczej
wyższego szczebla publicznych służb zatrudnienia danego
państwa członkowskiego. W stosownym przypadku członek ten
powinien reprezentować w radzie pozostałe publiczne służby
zatrudnienia danego państwa członkowskiego. Mianowani członkowie
powinni mieć zdolność do podejmowania decyzji w imieniu
organizacji ich wysyłających. W celu zapewnienia udziału
wszystkich publicznych służb zatrudnienia w funkcjonowaniu sieci
działania powinny być otwarte dla wszystkich szczebli uczestnictwa.
(11)
Sieć publicznych służb zatrudnienia
powinna opierać się na doświadczeniu istniejącej
nieformalnej, wspieranej przez Komisję od 1997 r. grupy doradczej
publicznych służb zatrudnienia UE/EOG oraz zastąpić
ją. Opinie tej grupy uwzględniono podczas przygotowania projektu
niniejszej decyzji.
(12)
Główne obszary działania zidentyfikowane
przez nieformalną grupę ekspertów w jej dokumencie „Wkład
publicznych służb zatrudnienia w strategię »Europa 2020«”[22] powinny posłużyć jako wskazówki w odniesieniu do
wprowadzenia w praktyce koncepcji modernizacji i usprawnienia publicznych
służb zatrudnienia.
(13)
Sieć publicznych służb zatrudnienia
powinna zapewniać wzajemną pomoc na korzyść swoich
członków i udzielać wzajemnej pomocy w modernizacji struktur
organizacyjnych i świadczenia usług poprzez wzmocnienie
współpracy, w szczególności przekazanie wiedzy, wizyty studyjne i
wymianę pracowników.
(14)
Sieć publicznych służb zatrudnienia
i jej inicjatywy należy finansować z sekcji Progress/Zatrudnienie
Programu Unii Europejskiej na rzecz zmian społecznych i innowacji w ramach
środków określonych przez władzę budżetową.
(15)
W odniesieniu do projektów opracowanych przez
sieć lub zidentyfikowanych w ramach działań w zakresie
wzajemnego uczenia się, a następnie wdrożonych w poszczególnych
publicznych służbach zatrudnienia, państwa członkowskie
mają dostęp do finansowania z Europejskiego Funduszu Społecznego
(EFS), Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i programu „Horyzont
2020”.
(16)
Komisja podejmie konieczne kroki administracyjne w
celu utworzenia sieci,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ
DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie
Ustanawia się ogólnounijną sieć
publicznych służb zatrudnienia ‑ dalej zwaną „siecią”
‑ na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
Sieć będzie prowadzić inicjatywy określone w art. 3.
W skład sieci wchodzą:
a)           publiczne służby
zatrudnienia wyznaczone przez państwa członkowskie; oraz
b)           Komisja.
Państwa członkowskie
posiadające autonomiczne publiczne służby zatrudnienia na
szczeblu regionalnym zapewniają ich odpowiednią reprezentację w
poszczególnych inicjatywach sieci.
Artykuł 2
Cele
Środek zachęcający przewidziany
w niniejszej decyzji przyczynia się poprzez przedmiotową sieć do
osiągnięcia następujących celów:
a)           realizacji strategii
„Europa 2020” na rzecz zatrudnienia i inteligentnego, trwałego wzrostu
gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz jej
głównych celów, w szczególności tych związanych z zatrudnieniem;
b)           lepszego funkcjonowania rynków pracy
w UE;
c)           lepszej integracji rynków pracy;
d)           zwiększonej mobilności
geograficznej i zawodowej;
e)           walki z wykluczeniem społecznym
oraz integracji osób wyłączonych z rynku pracy.
Artykuł 3
Inicjatywy sieci
1.           Inicjatywy sieci
obejmują w szczególności:
a)      opracowywanie i wdrażanie ogólnounijnych
systemów analizy porównawczej opartej na dowodach wśród służb
zatrudnienia publicznego w oparciu o stosowanie wskaźników
ilościowych i jakościowych służących do oceny wyników
publicznych służb zatrudnienia i gromadzenia dowodów w celu
ustanowienia odpowiedniego mechanizmu wzajemnego uczenia się. Sieć uczestniczy
również aktywnie we realizacji tych działań poprzez wymianę
danych, wiedzy i praktyk;
b)      udzielanie wzajemnego wsparcia, w formie
działań partnerskich lub grupowych, poprzez współpracę, wymianę
informacji, doświadczenia i pracowników pomiędzy członkami sieci,
w tym wspieranie we wdrażaniu związanych z publicznymi
służbami zatrudnienia zaleceń dla poszczególnych krajów wydanych
przez Radę;
c)      przyjmowanie i wdrażanie koncepcji modernizacji
i wzmacniania publicznych służb zatrudnienia w głównych obszarach;
d)      przygotowywanie sprawozdań dotyczących
zatrudnienia na wniosek Rady lub Komisji lub z własnej inicjatywy;
e)      przyczynianie się do wdrażania
inicjatyw politycznych w obszarze zatrudnienia;
f)       sieć przyjmuje i realizuje roczny
program, w którym określone są jej metody pracy, oczekiwane rezultaty
i dodatkowe szczegóły związane z wdrażaniem systemów analizy
porównawczej.
2.           Sieć ustanawia mechanizm
sprawozdawczości w odniesieniu do inicjatyw określonych w art. 3 ust.
1. lit. a) i b). Zgodnie z niniejszym przepisem członkowie sieci przedstawiają
sieci roczne sprawozdania.
Artykuł 4
Współpraca
Sieć współpracuje z zainteresowanymi
stronami związanymi z rynkiem pracy, w tym z innymi podmiotami
świadczącymi usługi w zakresie zatrudnienia poprzez
włączanie ich w odpowiednie działania i posiedzenia sieci oraz wymianę
informacji i danych.
Artykuł 5
Funkcjonowanie sieci
1.           Sieć zarządzana
jest przez radę, do której każde państwo członkowskie
nominuje jednego członka i jednego zastępcę członka
spośród kadry kierowniczej wysokiego szczebla publicznych służb
zatrudnienia danego państwa członkowskiego. Komisja mianuje jednego
członka i jednego zastępcę członka rady. Zastępcy
członków zastępują członków, jeżeli jest to konieczne.
2.           Przewodniczący i dwóch
wiceprzewodniczących są mianowani spośród członków rady
reprezentujących publiczne służby zatrudnienia;
przewodniczący reprezentuje sieć. Wiceprzewodniczący
zastępują przewodniczącego, jeżeli jest to konieczne.
3.           Rada w drodze
jednomyślnej decyzji przyjmuje swój regulamin wewnętrzny, w którym
znajdują się m.in. postanowienia dotyczące zasad podejmowania
decyzji przez radę oraz postanowienia dotyczące nominacji i kadencji
przewodniczącego i wiceprzewodniczących sieci. Rada decyzją
podejmowaną większością głosów przyjmuje roczny program
prac, w którym ustanawia się grupy robocze i określa ustalenia
językowe na potrzeby posiedzeń sieci, oraz roczne sprawozdanie sieci
przeznaczone do publikacji.
4.           Zarząd jest wspierany
przez sekretariat, który zapewnia Komisja w ramach swoich służb. We
współpracy z przewodniczącym i wiceprzewodniczącymi sekretariat
przygotowuje posiedzenia sieci, roczny program prac i sprawozdanie roczne.
Artykuł 6
Wsparcie finansowe w zakresie niniejszego środka zachęcającego
Ogólne zasoby na potrzeby wykonania niniejszej
decyzji ustala się w ramach Programu Unii Europejskiej na rzecz zmian
społecznych i innowacji, którego roczne środki są zatwierdzane przez
władzę budżetową w granicach wyznaczonych ramami
finansowymi.
Artykuł 7
Przyjęcie ogólnych ram
Komisja
jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących ogólnych
ram realizacji inicjatyw w zakresie analizy porównawczej i wzajemnego uczenia
się określonych w art. 3 ust. 1, w tym metodyki, podstawowych wskaźników
ilościowych i jakościowych służących do oceny wyników
publicznych służb zatrudnienia, narzędzi dydaktycznych zintegrowanego
programu wzajemnego uczenia się i warunków uczestnictwa w tych
inicjatywach, zgodnie z art. 8.

Artykuł 8
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.           Powierzenie
Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule.
2.           Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 7, powierza się Komisji na okres siedmiu
lat od dnia, w którym niniejsza decyzja staje się skuteczna.
3.           Przekazanie
uprawnień, o którym mowa w art. 7, może zostać w dowolnym
momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja
o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej
uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego
dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa
ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących
aktów delegowanych.
4.           Niezwłocznie po
przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5.           Akt delegowany przyjęty
na podstawie art. 7 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament
Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie 2 miesięcy od przekazania
tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego
terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały
Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o 2 miesiące z inicjatywy
Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 9
Przegląd
Cztery lata po wejściu w życie niniejszej
decyzji Komisja przedkłada sprawozdanie z jej stosowania Parlamentowi
Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i
Komitetowi Regionów. W sprawozdaniu ocenia się w szczególności, w jakim
zakresie sieć przyczyniła się do osiągnięcia celów
określonych w art. 2 oraz czy spełniła swoje zadania.

Artykuł 10
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Komunikat Komisji „Europa 2020.
Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju
sprzyjającego włączeniu społecznemu”, COM(2010) 2020 final.
[2]               Komunikat Komisji „Program na rzecz
nowych umiejętności i zatrudnienia: europejski wkład w
pełne zatrudnienie”, COM(2010) 682 final, komunikat Komisji „W kierunku
odnowy gospodarczej sprzyjającej zatrudnieniu”, COM(2012) 173 final.
[3]               Konkluzje Rady EPSCO z dnia 28
lutego 2013 r.
[4]               Decyzja Rady w sprawie wytycznych dotyczących
polityki zatrudnienia państw członkowskich, 2010/707/UE, 21
października 2010 r.
[5]               Kwestionariusz w sprawie reagowania
kryzysowego publicznych służb zatrudnienia 2010–2013, Europejskie
Laboratorium Mobilności Zawodowej.
[6]               W skład grupy wchodzą przedstawiciele
publicznych służb zatrudnienia UE, Norwegii, Islandii i
Liechtensteinu (EOG).
[7]               Wkład publicznych służb zatrudnienia w
strategię „Europa 2020”, dokument w sprawie strategii dotyczącej
publicznych służb zatrudnienia na okres do 2020 r., 2012 r.
[8]               Badanie dotyczące modeli biznesowych publicznych
służb zatrudnienia (Study on PES business models), Europejskie
Laboratorium Mobilności Zawodowej 2012 r.
[9]               Systemy pomiaru wyników publicznych służb
zatrudnienia i geograficznej mobilności pracowników (PES performance
measurement systems and geographical labour mobility), Ecorys 2012 r.
[10]             Rola publicznych służb zatrudnienia
związana z modelem flexicurity na europejskich rynkach pracy (The
role of the Public Employment Services related to ‘Flexicurity’ in the European
Labour Markets), Duński Instytut Technologii, 2009 r.
[11]             Przewidywanie potrzeb ludności aktywnej zawodowo w
zakresie umiejętności i przygotowanie ludzi do podjęcia nowej
pracy ‑ Jaką rolę mają pełnić publicznie
służby zatrudnienia we wczesnej identyfikacji potrzeb w zakresie
umiejętności i w zwiększaniu umiejętności? (Anticipating
skill needs of the labour force and equipping people for new jobs - Which role
for Public Employment Services in early identification of skill needs and labour
up-skilling?) Duński Instytut Technologii, 2010 r.
[12]             „Dialog między publicznymi służbami
zatrudnienia” jest programem Komisji Europejskiej dla publicznych
służb zatrudnienia w zakresie wspierania wzajemnego uczenia się,
więcej informacji można uzyskać pod adresem:
http://ec.europa.eu/social/main.jsp?catId=964&langId=pl

[13]             Kwestionariusz w sprawie reagowania
kryzysowego publicznych służb zatrudnienia w latach 2010–2013,
Europejskie Laboratorium Mobilności Zawodowej.
[14]             Projekt analizy porównawczej publicznych służb
zatrudnienia jest dobrowolnym projektem publicznych służb
zatrudnienia współfinansowanym przez Progress; więcej informacji
można uzyskać na stronie internetowej: http://www.pes-benchmarking.eu/english/about.asp?IdPageLv=1.
[15]             Nieformalne posiedzenie Rady EPSCO, Dublin, 7–8 lutego 2013
r.
[16]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[17]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[18]             Nr: EUCO 13/10 z dnia 17.6.2010 r.
[19]             Komunikat Komisji Europa 2020 ‑
Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju
sprzyjającego włączeniu społecznemu, COM(2010) 2020 z dnia 3
marca 2010 r.
[20]             Nieformalne posiedzenie Rady EPSCO, Dublin, 7–8 lutego 2013
r.
[21]             Zalecenie Rady w sprawie ustanowienia gwarancji dla
młodzieży (7123/13).
[22]             „Wkład publicznych służb zatrudnienia w
strategię »Europa 2020«” („Public Employment Services’ Contribution to EU 2020”),
dokument w sprawie strategii dotyczącej publicznych służb
zatrudnienia na okres do 2020 r., 2012 r.