|

52010PC0708

Wniosek dotyczący DECYZJI RADY zmieniającej decyzję (2008/203/WE) z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 168/2007 w odniesieniu do przyjęcia wieloletnich ram prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2007–2012  /* COM/2010/0708 końcowy - APP 2010/0347*/

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 2.12.2010KOM(2010) 708 wersja ostateczna2010/0347 (APP)Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYzmieniającej decyzję (2008/203/WE) z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 168/2007 w odniesieniu do przyjęcia wieloletnich ram prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2007–2012UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKUPodstawa i cele wnioskuDnia 15 lutego 2007 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 168/2007 (zwane dalej „rozporządzeniem”)[1] ustanawiające Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwaną dalej „Agencją”). Agencja rozpoczęła działalność w dniu 1 marca 2007 r.Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rada określa dziedziny tematyczne działalności agencji w wieloletnich ramach prac. Rada dokonała tego przyjmując decyzję Rady (2008/203/WE) z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 168/2007 w odniesieniu do przyjęcia wieloletnich ram prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2007–2012[2].Celem niniejszego wniosku jest zmiana wieloletnich ram prac Agencji, aby umożliwić jej realizację zadań w dziedzinie współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych i w dziedzinie współpracy policyjnej.Kontekst ogólnyW dniu 30 czerwca 2005 r. Komisja przedstawiła wniosek[3] w sprawie utworzenia Agencji Praw Podstawowych. W tym celu zaproponowano dwa instrumenty: (i) rozporządzenie Rady „ustanawiające Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej”, w oparciu o art. 308 Traktatu WE oraz (ii) decyzję Rady „uprawniającą Agencję Unii Europejskiej ds. Praw Podstawowych do prowadzenia działalności w dziedzinach wymienionych w tytule VI Traktatu o Unii Europejskiej”, na mocy art. 30, art. 31 i art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu UE.Jednak negocjacje w Radzie doprowadziły do przyjęcia (w dniu 15 lutego 2007 r.) jedynie instrumentu umożliwiającego Agencji prowadzenie działalności w ramach kompetencji Wspólnoty (rozporządzenie (WE) nr 168/2007). Rada postanowiła nie przyjmować instrumentu, który zezwalałby Agencji na prowadzenie działalności w obszarach wchodzących w zakres tytułu VI Traktatu UE[4].Komisja w dalszym ciągu jest zdania, że Agencja Praw Podstawowych powinna mieć możliwość prowadzenia działalności (określonej w rozporządzeniu) w obszarach współpracy sądowej w sprawach karnych oraz współpracy policyjnej. Wiążący prawnie charakter Karty Praw Podstawowych oraz zniesienie tak zwanych filarów, stanowią dodatkowy argument za dodaniem tych obszarów do zakresu działania Agencji.Rozporządzenie (WE) nr 168/2007 zostało przyjęte na podstawie art. 308 dawnego traktatu WE. Po wejściu w życie Traktatu z Lizbony zmieniona wersja tego artykułu stała się art. 352 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).Kwestie uwzględnione wcześniej w tytule VI TUE (dawny „trzeci filar”) wchodzą obecnie w zakres rozdziałów 4 („Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych”) oraz 5 („Współpraca policyjna”) tytułu V („Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości”) TFUE.Artykuł 352 TFUE obowiązuje w odniesieniu do wszystkich kwestii wchodzących w zakres tego Traktatu. W związku z tym nie ma konieczności zmiany rozporządzenia (WE) nr 168/2007, aby rozszerzyć jego zakres o kwestie uwzględnione obecnie w tytule V TFUE. Jednak w obecnie obowiązujących wieloletnich ramach prac nie uwzględniono współpracy wymiarów sprawiedliwości i współpracy policyjnej w dziedzinach tematycznych, w których Agencja prowadzi działania. Konieczna jest więc zmiana wieloletnich ram prac, aby umożliwić Agencji prowadzenie działalności w tych obszarach.KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓWPrzed przedstawieniem wniosku o utworzenie Agencji Praw Podstawowych UE Komisja przeprowadziła szeroko zakrojone konsultacje społeczne. Zainteresowane osoby, których opinii zasięgnięto, nalegały na włączenie współpracy wymiarów sprawiedliwości i współpracy policyjnej do zakresu działalności Agencji. Wynikiem konsultacji była część oceny skutków[5] dołączonej do wniosku, w której, jak wyjaśniono powyżej, uwzględniono już włączenie kwestii wchodzących w zakres tytułu VI dawnego Traktatu WE w zakres działalności Agencji.Zainteresowane osoby w dalszym ciągu nalegają na umożliwienie Agencji prowadzenia działalności również w tych dziedzinach.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKUKontekst proponowanego działaniaProponowana zmiana wprowadza dodatkowy element do listy obszarów tematycznych określonych w art. 2 decyzji Rady.Podstawa prawnaZdaniem Komisji art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 168/2007 stanowi wtórną podstawę prawną w rozumieniu wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-133/06[6]. Podstawa prawna omawianego wniosku powinna być więc taka sama, jak podstawa rozporządzenia, czyli art. 352 TFUE.WPłYW NA BUDżETWniosek nie ma wpływu finansowego na budżet UE. Spowoduje on rozszerzenie wieloletnich ram prac Agencji, tak aby umożliwić jej prowadzenie działalności w obszarze współpracy policyjnej i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych w ramach projektów, na które władza budżetowa zarezerwowała już środki.SZCZEGÓłOWE OBJAśNIENIE WNIOSKUW proponowanym wniosku dodaje się współpracę wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych i współpracę policyjną do dziedzin tematycznych obowiązujących wieloletnich ram prac. Zgodnie z rozdziałami 4 i 5 tytułu V TFUE Unia Europejska może przyjmować różne środki w tych dziedzinach, które w pewnych przypadkach dotykają delikatnych kwestii związanych z prawami podstawowymi.Prowadząc działalność w obszarach współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych i współpracy policyjnej Agencja przyczynia się do realizacji celu Unii, jakim jest zapewnienie zgodności przyjmowanych środków oraz ich wykonania z Kartą Praw Podstawowych.2010/0347 (APP)Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYzmieniającej decyzję (2008/203/WE) z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 168/2007 w odniesieniu do przyjęcia wieloletnich ram prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2007–2012RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 352,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej[7],po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego[8],stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W celu umożliwienia agencji odpowiedniego wykonywania jej zadań, zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 168/2007 konkretne dziedziny tematyczne jej działalności powinny były zostać określone w wieloletnich ramach prac obejmujących okres pięciu lat.(2) Pierwsze wieloletnie ramy prac zostały przyjęte przez Radę decyzją Rady 2008/203/WE z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 168/2007 w odniesieniu do przyjęcia wieloletnich ram prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2007–2012[9].(3) Obowiązujące obecnie wieloletnie ramy prac nie uwzględniają jednak dziedzin tematycznych współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych i współpracy policyjnej.(4) W chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 168/2007 Rada zgodziła się, by przed dniem 31 grudnia 2009 r. ponownie przeanalizować zakres uprawnień Agencji Praw Podstawowych UE z myślą o możliwości ich rozszerzenia na dziedzinę współpracy policyjnej i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych i wezwała Komisję do przedłożenia odpowiedniego wniosku.(5) Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych i współpraca policyjna zostały uregulowane odpowiednio w rozdziałach 4 i 5 tytułu V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zmiana wieloletnich ram prac jest konieczna, aby umożliwić Agencji Praw Podstawowych UE prowadzenie działalności w tych dziedzinach,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W decyzji 2008/203/WE wprowadza się następujące zmiany:W art. 2 dodaje się literę w brzmieniu:„j) współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych i współpraca policyjna.”.Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r. 2010W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 53 z 22.2.2007, s. 1.[2] Dz.U. L 63 z 7.3.2008, s. 14.[3] COM (2005) 280 wersja ostateczna.[4] Rada złożyła wówczas następujące oświadczenie: „Rada zgadza się, by przed dniem 31 grudnia 2009 r. ponownie przeanalizować zakres uprawnień Agencji Praw Podstawowych UE z myślą o możliwości ich rozszerzenia na dziedzinę współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych. Rada zachęca Komisję do przedstawienia – stosownie do potrzeb – odnośnego wniosku.” (Uzupełnienie do projektu protokołu z 2781. posiedzenia Rady Unii Europejskiej (ds. wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych), które odbyło się w Brukseli w dniu 15 lutego 2007 r. Dokument 6396/07 ADD 1 PV/CONS 7 JAI 80 z dnia 27 lutego 2007 r.).[5] Zob. sprawozdanie SEC(2005)849, z 30.6.2005.[6] C-133/06 Parlament przeciwko Radzie, wyrok z dnia 6 maja 2008 r.[7] Dz.U. C […] z […], s. […].[8] Dz.U. C […] z […], s. […].[9] Dz.U. L 63 z 7.3.2008, s. 14.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.11.2015
            COM(2015) 581 final
            2015/0266(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Przyczyny i cele wniosku

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny ustanawiający stanowisko Unii, które ma zostać zajęte w jej imieniu w ramach organu utworzonego na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (zwanego dalej „układem”).

               Wspomniany układ został podpisany w dniu 27 czerwca 2014 r. i jest tymczasowo stosowany od dnia 1 września 2014 r., w oczekiwaniu na ratyfikację przez państwa członkowskie. Decyzją Rady 2014/492/UE z dnia 16 czerwca 2014 r.
                  1
                zatwierdzono podpisanie układu w imieniu Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz ich państw członkowskich i tymczasowe stosowanie jego niektórych postanowień.

               Na mocy układu utworzono Radę Stowarzyszenia, której zadaniem jest kontrola i monitorowanie stosowania i wykonania układu, a także dokonywanie okresowych przeglądów funkcjonowania układu w świetle jego celów. Rada Stowarzyszenia ma przyjąć decyzję w sprawie terminu zapewnienia pełnego wykonania i egzekwowania układu na całym terytorium Republiki Mołdawii.

               Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Niniejszy wniosek służy wdrożeniu unijnej wspólnej polityki handlowej prowadzonej w stosunku do kraju Partnerstwa Wschodniego na podstawie postanowień wyżej wymienionego układu. Ma on na celu zagwarantowanie stosowania korzyści gospodarczych z pogłębionej i kompleksowej strefy wolnego handlu do całego terytorium Republiki Mołdawii.

               Spójność z innymi politykami Unii

               Niniejszy wniosek jest spójny z innymi politykami zewnętrznymi Unii, przede wszystkim z europejską polityką sąsiedztwa i polityką współpracy na rzecz rozwoju w odniesieniu do Republiki Mołdawii, oraz uzupełnia te polityki.

               2.Podstawa prawna, pomocniczość i proporcjonalność

               Podstawa prawna

               Podstawą prawną ustalenia stanowiska Unii, jakie należy zająć w organach ustanowionych na mocy układu między UE a Republiką Mołdawii, jest Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 w związku z jego art. 218 ust. 9.

               Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Zgodnie z art. 3 TFUE wspólna polityka handlowa stanowi wyłączną kompetencję Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

               Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek jest niezbędny w celu wykonania międzynarodowych zobowiązań Unii określonych w układzie z Republiką Mołdawii.

               Wybór instrumentu

               Niniejszy wniosek jest zgodny z art. 218 ust. 9 TFUE, w którym przewidziano przyjmowanie decyzji przez Radę. Nie istnieje żaden inny instrument prawny, który mógłby posłużyć do osiągnięcia celu wyrażonego w niniejszym wniosku.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Oceny ex-post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Nie dotyczy.

               Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Obowiązek przeprowadzenia konsultacji nie ma zastosowania do niniejszego wniosku.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Komisja uwzględniła opinie ekspertów zewnętrznych i organów wspomagających Unię we wdrażaniu polityki sąsiedztwa.

               Ocena skutków

               Wniosek dotyczy wykonania układu na całym terytorium Republiki Mołdawii, które to wykonanie było przedmiotem oceny skutków ex-ante przeprowadzonej w 2009 r., po której w 2012 r. Dyrekcja Generalna Komisji Europejskiej ds. Handlu wydała ocenę wpływu handlu na zrównoważony rozwój, wspierającą proces negocjacji pogłębionej i kompleksowej umowy o wolnym handlu.

               Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Układ między Unią a Republiką Mołdawii nie jest przedmiotem procedur w ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej,

               Prawa podstawowe

               Wniosek nie ma negatywnego wpływu na ochronę praw podstawowych.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie dotyczy.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Wdrażanie przedmiotowego układu podlega regularnemu przeglądowi w ramach Rady Stowarzyszenia UE–Republika Mołdawii. Komisja Europejska jest również zobowiązana do składania corocznego sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu z wykonania tytułu V (Handel i zagadnienia związane z handlem) układu.

               Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

               Nie dotyczy.

               Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Celem wniosku jest przyjęcie stanowiska Unii w odniesieniu do wykonania tytułu V (Handel i zagadnienia związane z handlem) układu na całym terytorium Republiki Mołdawii. W art. 462 ust. 2 układu przewidziano, że stosowanie tytułu V układu lub całego układu na całym terytorium Republiki Mołdawii rozpocznie się, gdy Republika Mołdawii zapewni pełne wykonanie i egzekwowanie tytułu V lub układu na obszarach, nad którymi rząd Republiki Mołdawii nie sprawuje skutecznej kontroli. Republika Mołdawii powiadomiła Komisję Europejską, że może zapewnić pełne wykonanie i egzekwowanie tytułu V układu począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r. W związku z powyższym proponuje się, by Rada Stowarzyszenia przyjęła decyzję, jak przewidziano w art. 462 ust. 3 układu.

               2015/0266 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W art. 464 ust. 3 i 4 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (zwanego dalej „układem”), przewidziano tymczasowe stosowanie części układu.

               (2)W art. 3 decyzji Rady 2014/492/UE
                  2
                z dnia 16 czerwca 2014 r. wymieniono postanowienia układu, które mają być stosowane tymczasowo, w tym postanowienia tytułu V (Handel i zagadnienia związane z handlem) układu.

               (3)W art. 462 układu przewidziano, że stosowanie tytułu V układu na obszarach Republiki Mołdawii, nad którymi rząd Republiki Mołdawii nie sprawuje skutecznej kontroli rozpocznie się, gdy Republika Mołdawii zapewni pełne wykonanie i egzekwowanie tytułu V na całym jej terytorium.

               (4)W art. 462 układu przewidziano również, że Rada Stowarzyszenia ma przyjąć decyzję w sprawie terminu zapewnienia pełnego wykonania i egzekwowania tytułu V układu na całym terytorium Republiką Mołdawii.

               (5)Republika Mołdawii powiadomiła Komisję Europejską, że może zapewnić pełne wykonanie i egzekwowanie tytułu V układu na całym swoim terytorium począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r.

               (6)Konieczne jest monitorowanie i regularne dokonywanie przeglądu stosowania tytułu V układu na całym terytorium Republiki Mołdawii.

               (7)Należy zatem określić stanowisko Unii w odniesieniu do stosowania tytułu V układu na całym terytorium Republiki Mołdawii.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowisko, jakie Unia ma zająć w Radzie Stowarzyszenia utworzonej na mocy art. 434 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, w odniesieniu do pełnego wykonania i egzekwowania oraz stosowania tytułu V (Handel i zagadnienia związane z handlem) układu na całym terytorium Republiki Mołdawii opiera się na projekcie decyzji Rady Stowarzyszenia załączonym do niniejszej decyzji.

               2.Niewielkie zmiany w projekcie decyzji mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii w Radzie Stowarzyszenia bez kolejnej decyzji Rady.

               Artykuł 2

               W terminie 8 miesięcy od wejścia w życie niniejszej decyzji, a następnie raz w roku, Komisja Europejska przedkłada Radzie sprawozdanie ze stosowania tytułu V układu o stowarzyszeniu na całym terytorium Republiki Mołdawii. Jeżeli Republika Mołdawii nie będzie zapewniać pełnego wykonania i egzekwowania tytułu V układu o stowarzyszeniu w odniesieniu do tych obszarów Republiki Mołdawii, nad którymi nie sprawuje ona skutecznej kontroli, przedstawiciele Unii w Radzie Stowarzyszenia mogą wezwać Radę Stowarzyszenia do rozważenia dalszego stosowania tytułu V układu na danych obszarach.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 260 z 30.8.2014, s. 1.

                     (2)
                  Decyzja Rady z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (Dz.U. L 260 z 30.8.2014, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.11.2015
            COM(2015) 581 final
            ZAŁĄCZNIK
            EMPTY
            Wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony

               ZAŁĄCZNIK

               Projekt

               Decyzja nr 1/2015 Rady Stowarzyszenia UE-REPUBLIKA MOŁDAWII

               z dnia [...] 2015 r.

               w sprawie stosowania tytułu V Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, na całym terytorium Republiki Mołdawii

               RADA STOWARZYSZENIA,

               uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony („układ”), podpisany w Brukseli dnia 27 czerwca 2014 r., w szczególności jego art. 462,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               1)Zgodnie z art. 464 układu niektóre jego części stosuje się tymczasowo od dnia 1 września 2014 r.

               2)Republika Mołdawii powiadomiła Komisję Europejską, że może zapewnić pełne wykonanie i egzekwowanie tytułu V (Handel i zagadnienia związane z handlem) układu na całym swoim terytorium począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r.

               3)Rada Stowarzyszenia regularnie dokonuje przeglądu stosowania tytułu V układu na całym terytorium Republiki Mołdawii.

               4)Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu monitoruje stosowanie tytułu V układu na całym terytorium Republiki Mołdawii oraz regularnie przedkłada sprawozdania Radzie Stowarzyszenia,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Tytuł V (Handel i zagadnienia związane z handlem) układu o stowarzyszeniu ma zastosowanie na całym terytorium Republiki Mołdawii począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r.

               2.Rada Stowarzyszenia dokonuje przeglądu stosowania tytułu V układu na całym terytorium Republiki Mołdawii w terminie 10 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji, a następnie raz w roku.

               3.Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu monitoruje stosowanie tytułu V, jak wskazano w ust. 1. Komitet Stowarzyszenia przedkłada sprawozdania Radzie Stowarzyszenia raz w roku oraz gdy wymagają tego okoliczności.

               4.Tytuł VII ma zastosowanie w zakresie, w jakim jest on stosowany w związku z tytułem V.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w …

                        W imieniu Rady Stowarzyszenia

                        Przewodniczący


Avis juridique important

|

52004PC0535

Wniosek dotyczący decyzji Rady upoważniającej Austrię do zastosowania środka ustanawiającego odstępstwo od art. 21 Szóstej Dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych  /* COM/2004/0535 końcowy */

Wniosek dotyczący DECYZJI RADY upoważniającej Austrię do zastosowania środka ustanawiającego odstępstwo od art. 21 Szóstej Dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1. Na mocy art. 27 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, [1] Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde Państwo Członkowskie do wprowadzenia specjalnych środków ustanawiających odstępstwo od postanowień dyrektywy, w celu uproszczenia procedury naliczania podatku lub zapobiegania określonym rodzajom uchylania się od obowiązków podatkowych.[1]  Dz.U. L 145, 13.6.1977, str. 1. dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/92/WE (Dz.U. L 260, 11.10.2003, str. 8)2. We wniosku skierowanym do Komisji i zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 03.03.2004, rząd austriacki poprosił o upoważnienie do wdrożenia trzech środków ustanawiających odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG.3. Zgodnie z art. 27 ust. 2 Szóstej Dyrektywy, Komisja poinformowała pozostałe Państwa Członkowskie pismem z dnia 26.03.2004 o wniosku złożonym przez rząd austriacki, a pismem z dnia 30.03.2004 Komisja powiadomiła Austrię, że posiada wszelkie informacje, jakie uważa za niezbędne dla oceny tego wniosku.4. Art. 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, w wersji art. 28 lit. g) rzeczonej dyrektywy stanowi, że w ramach systemu wewnętrznego płatnik dostarczający towary lub usługi podlegające opodatkowaniu jest standardowo zobowiązany do zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT).5. Celem odstępstwa wnioskowanego przez Austrię jest zobowiązanie odbiorcy do zapłaty należnego podatku od wartości dodanej w trzech określonych przypadkach: po pierwsze w przypadku dostawy towarów stanowiących zabezpieczenie jednego płatnika VAT na rzecz innego płatnika w ramach realizacji tego zabezpieczenia; po drugie w przypadku dostawy towarów następującej po cesji zastrzeżenia własności na cesjonariusza i wykonaniu tego prawa przez cesjonariusza; oraz po trzecie w przypadku dostawy nieruchomości w ramach sądowej sprzedaży w ramach przetargu publicznego dla innego płatnika VAT, w przypadku jeśli dostawca zdecydował się na opodatkowanie zgodnie z art. 13 C Szóstej Dyrektywy. Wnioskowane środki należy uznać za środki mające na celu zapobieganie określonym rodzajom uchylania się od obowiązków podatkowych w opisanych sektorach.6. Dostarczane towary stanowią często zabezpieczenie jednego płatnika VAT na rzecz drugiego w ramach realizacji zabezpieczenia. Zwykle odzwierciedla to sytuację, w której dostarczający gwarant posiada ograniczoną zdolność do spłaty swojego zadłużenia, łącznie z długami podatkowymi. W sytuacji, kiedy przyjmujący zabezpieczenie wykonuje swoje prawa i sprzedaje zabezpieczenie na rzecz strony trzeciej, sprzedaż ta również generuje dostawę od gwaranta do przyjmującego zabezpieczenie. W takim przypadku przyjmujący zabezpieczenie czerpie zysk zarówno z przychodów uzyskanych z tytułu sprzedaży zabezpieczonych towarów, jak i z odliczenia podatku naliczonego od przeniesienia dokonanego na niego przez gwaranta. Zwykle nie płaci on gwarantowi podatku obrotowego należnego od dostawy do niego. Nawet jeśli część przychodów z tytułu sprzedaży przekazywana jest gwarantowi, wciąż nie ma gwarancji, że gwarant wykorzysta te przychody na zapłacenie podatku obrotowego. W rzeczywistości w wielu przypadkach odnotowano straty podatku VAT w sytuacjach, gdzie przyjmującemu zabezpieczenie nie można było odmówić prawa do odliczenia podatku naliczonego, a dostarczającego gwaranta nie można było obciążyć odpowiedzialnością w związku z jego niewypłacalnością bądź zniknięciem. Liczba tego typu przypadków powstrzymuje administrację austriacką przed wdrożeniem wyłącznych środków fiskalnych i niefiskalnych mających na celu zwiększenie administracyjnej kontroli transakcji. Środki takie byłyby niewystarczające, ponieważ austriacka administracja podatkowa nie byłaby w stanie zidentyfikować tak wielu podmiotów dopuszczających się niezgodności, lub też identyfikowałaby je zbyt późno, aby odzyskać utracony VAT. Rozmiar problemów, przed jakimi stoi administracja austriacka, wymaga zastosowania środków prawnych. Przewidywana odpowiedzialność odbiorcy za VAT dotyczy wyłącznie podmiotów, które mogą zwykle wykonywać swoje prawa do odliczenia podatku naliczonego i nie obejmuje osób prywatnych. Podobne odstępstwo zostało już przyznane Niemcom (Decyzja Rady 2002/439/WE z dnia 2 czerwca 2002 - Dz.U. L 151/12 z dnia 11 czerwca 2002).7. Drugi scenariusz dotyczy dostawy towarów następującej po cesji zastrzeżenia własności na cesjonariusza oraz wykonaniu tego prawa przez cesjonariusza: w przypadkach kiedy kupujący towary posiada ograniczoną zdolność uregulowania swojego zadłużenia z tytułu zakupu, dostawca towarów może zastrzec prawo własności i scedować prawo do wykonania tego zastrzeżenia oraz do roszczenia ceny zakupu na stronę trzecią, będącą zwykle bankiem, w formie zabezpieczenia pożyczki udzielonej kupującemu przez stronę trzecią. W przypadku jeśli kupujący towary zaprzestanie spłaty swojego zadłużenia z tytułu pożyczki, bank skorzysta z prawa własności; wiąże się to z dostawą towarów od pierwotnego kupującego do banku. W takim przypadku bank nie płaci zwykle na rzecz pierwotnego kupującego podatku obrotowego należnego z tytułu dostawy na jego rzecz, wykorzystując ten podatek do rozliczenia zadłużenia pierwotnego kupującego z tytułu pożyczki, wskutek czego austriackie władze fiskalne nie mogą odzyskać podatku VAT od pierwotnego kupującego. Nawet jeśli część przychodów ze sprzedaży zostałaby przekazana pierwotnemu kupującemu, wciąż nie ma gwarancji, że wykorzystałby on ten przychód do zapłacenia podatku obrotowego. Dlatego ten drugi scenariusz jest podobny do opisanej powyżej realizacji zabezpieczenia. W rzeczywistości, w przypadku większości tych scenariuszy pierwotni kupujący są niewypłacalni bądź znikają, zanim austriacka administracja podatkowa jest w stanie zidentyfikować ich i odzyskać VAT.8. Trzeci scenariusz dotyczy dostawy nieruchomości sprzedawanych w ramach przetargów publicznych na rzecz innego płatnika VAT w ramach procedury sądowej likwidacji przedsiębiorstwa będącego właścicielem nieruchomości. Przypadek ten dotyczy sytuacji, w których dostawca zdecydował się na odpowiedzialność podatkową, mimo iż w momencie dostawy jego sytuacja finansowa nie pozwala mu na zapłatę na rzecz władz podatkowych podatku zafakturowanego kupującemu. Kupujący może zwykle skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego i dostawca nie zapłaci żadnego podatku VAT władzom skarbowym. W efekcie wierzyciele sprzedającego uzyskują większą kwotę zapłaty od dłużnika niż w przypadku, jeśli sprzedaż byłaby zwolniona z podatku VAT. Odbywa się to jednakże ze szkodą dla władz podatkowych, które nie mogą odzyskać podatku VAT od dostawcy, ponieważ w tzw. międzyczasie ogłosił on swoją niewypłacalność. Rozmiar problemu, przed jakim stoi administracja austriacka, wymaga zastosowania środków prawnych. Nieruchomości stanowią towar wysokiej wartości; w związku z tym również kwota podlegająca opodatkowaniu oraz straty w zakresie podatku VAT - nawet w przypadku pojedynczej transakcji - są szczególnie wysokie. Zniesienie możliwości uznania dostawy nieruchomości za podlegającą opodatkowaniu nie jest rozwiązaniem. Wartość nieruchomości zawiera zwykle ukryty VAT, w związku z tym utrzymanie tej opcji jest konieczne w celu zachowania neutralności systemu VAT. Na tym tle wydaje się, że przewidywana odpowiedzialność odbiorcy za VAT jest w rzeczywistości najbardziej odpowiednim rozwiązaniem w szczególnych okolicznościach i w obliczu szczególnie wysokiego poziomu ryzyka. Odstępstwo będące przedmiotem wniosku pozwala uniknąć straty podatku VAT, ponieważ nie wiąże się z płatnością VAT-u przez władze podatkowe na rzecz jednego z zaangażowanych podmiotów gospodarczych. Rozwiązanie to pozwala również na uniknięcie podwójnej odpowiedzialności podatkowej dostawcy i odbiorcy, co mogłoby wiązać się z wyższym ryzykiem ekonomicznym po stronie odbiorcy w przypadku jego łącznej odpowiedzialności. Rozwiązanie pozwala uwolnić władze fiskalne od uciążliwych procedur zwrotu, w ramach których mogłyby one zwracać się do odbiorcy jedynie wtedy, gdy zwrot od dostawcy okaże się niemożliwy. Uznaje ono zbyteczność odpowiedzialności fiskalnej strony trzeciej, którą jest na przykład notariusz, powodującej zwykle wyższe opłaty po stronie dostawcy i odbiorcy. Jako że w praktyce odstępstwo dotyczyć będzie wyłącznie dostaw realizowanych pomiędzy płatnikami, ogranicza się ono do określonych przypadków; w rzeczywistości opcja opodatkowania dostawy jest stosowana wyłącznie w przypadkach kiedy odbiorca może zwykle skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego. Podobne odstępstwa zostały już przyznane Niemcom (Decyzje Rady 2002/439/WE z dnia 2 czerwca 2002 - Dz.U. L 151/12 z dnia 11 czerwca 2002 oraz 2004/291/WE z dnia 30 marca 2004 - Dz.U. L 94/59 z dnia 30 marca 2004).Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYupoważniającej Austrię do zastosowania środka ustanawiającego odstępstwo od art. 21 Szóstej Dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając Szóstą Dyrektywę Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [2], a w szczególności jej art. 27 ust. 1,[2]  Dz.U. L 145,13.06.1977, str. 1., dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/92/WE (Dz.U. L 260,11.10.2003, str. 8).uwzględniając wniosek Komisji [3],[3]  Dz.U. C , , str. .a także mając na uwadze, co następuje:(1) we wniosku skierowanym do Komisji i zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 03.03.2004, rząd austriacki poprosił o upoważnienie do wdrożenia trzech środków ustanawiających odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG;(2) celem odstępstwa wnioskowanego przez Austrię jest zobowiązanie odbiorcy do zapłaty należnego podatku od wartości dodanej w trzech określonych przypadkach: po pierwsze w przypadku dostawy towarów stanowiących zabezpieczenie jednego płatnika VAT na rzecz innego w ramach realizacji tego zabezpieczenia; po drugie w przypadku dostawy towarów następującej po cesji zastrzeżenia własności na cesjonariusza i wykonaniu tego prawa przez cesjonariusza; oraz po trzecie w przypadku dostawy nieruchomości w ramach sądowej sprzedaży w ramach przetargu publicznego dla innego płatnika VAT, w przypadku jeśli dostawca zdecydował się na opodatkowanie zgodnie z art. 13 C Szóstej Dyrektywy. Wnioskowane środki należy uznać za środki mające na celu zapobieganie określonym rodzajom uchylania się od obowiązków podatkowych w opisanych sektorach;(3) w przypadkach kiedy dostarczane towary stanowią zabezpieczenie jednego płatnika VAT na rzecz drugiego w ramach realizacji zabezpieczenia, zwykle odzwierciedla to sytuację, w której dostarczający gwarant posiada ograniczoną zdolność do spłaty swojego zadłużenia, łącznie z długami podatkowymi. W sytuacji, kiedy przyjmujący zabezpieczenie realizuje jego prawa i dokonuje sprzedaży zabezpieczenia na rzecz strony trzeciej, sprzedaż ta również generuje dostawę od gwaranta do przyjmującego zabezpieczenie. W przypadku tego typu scenariuszy w wielu sytuacjach odnotowano straty podatku VAT, ponieważ przyjmującemu zabezpieczenie nie można było odmówić prawa do odliczenia podatku naliczonego, a dostarczającego gwaranta nie można było obciążyć odpowiedzialnością w związku z jego niewypłacalnością bądź zniknięciem. Rozmiar problemów, przed jakimi stoi administracja austriacka wymaga zastosowania środków prawnych. Przewidywana odpowiedzialność odbiorcy za VAT dotyczy wyłącznie podmiotów, które mogą zwykle wykonywać swoje prawo do odliczenia podatku naliczonego i nie obejmuje osób prywatnych. Podobne odstępstwo zostało już przyznane Niemcom (Decyzja Rady 2002/439/WE z dnia 2 czerwca 2002 [4]);[4]  Dz.U. L 151, 11.06.2002 , str. 12(4) w przypadkach kiedy kupujący towary posiada ograniczoną zdolność uregulowania swojego zadłużenia z tytułu zakupu, dostawca towarów dokona zastrzeżenia prawa własności i może dokonać cesji prawa do wykonania tego zastrzeżenia oraz roszczenia ceny zakupu na stronę trzecią, będącą zwykle bankiem, w formie zabezpieczenia pożyczki udzielonej kupującemu przez stronę trzecią. W przypadku jeśli kupujący towary zaprzestanie spłaty swojego zadłużenia z tytułu pożyczki, bank skorzysta z prawa własności; wiąże się to z dostawą towarów od pierwotnego kupującego do banku. W takim przypadku bank nie płaci zwykle na rzecz pierwotnego kupującego podatku obrotowego należnego z tytułu dostawy na jego rzecz, wykorzystując ten podatek do rozliczenia zadłużenia pierwotnego kupującego z tytułu pożyczki, wskutek czego austriackie władze fiskalne nie mogą odzyskać podatku VAT, ponieważ pierwotni kupujący są zwykle niewypłacalni lub znikają, zanim administracja podatkowa jest w stanie zidentyfikować ich i odzyskać VAT. W związku z tym scenariusz ten jest podobny do opisanej powyżej realizacji zabezpieczenia;(5) straty VAT występowały również w przypadkach dostawy nieruchomości sprzedawanych w ramach przetargów publicznych na rzecz innego płatnika VAT w ramach procedury sądowej likwidacji przedsiębiorstwa będącego właścicielem nieruchomości i kiedy dostawca zdecydował się na odpowiedzialność podatkową mimo, iż w momencie dostawy jego sytuacja finansowa nie pozwala mu na zapłatę na rzecz władz podatkowych podatku zafakturowanego kupującemu. Kupujący mógł zwykle skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego i dostawca nie płacił żadnego podatku VAT władzom skarbowym. Rozmiar problemu, przed jakim stoi administracja austriacka wymaga zastosowania środków prawnych. Nieruchomości stanowią towar wysokiej wartości; w związku z tym również kwota podlegająca opodatkowaniu oraz straty w zakresie podatku VAT - nawet w przypadku pojedynczej transakcji - są szczególnie wysokie. Wartość nieruchomości zawiera zwykle ukryty VAT, w związku z tym utrzymanie tej opcji jest konieczne w celu zachowania neutralności systemu VAT. Na tym tle wydaje się, że przewidywana odpowiedzialność odbiorcy za VAT jest w rzeczywistości najbardziej odpowiednim rozwiązaniem w szczególnych okolicznościach i w obliczu szczególnie wysokiego poziomu ryzyka. Odstępstwo będące przedmiotem wniosku pozwala uniknąć straty podatku VAT, ponieważ nie wiąże się z płatnością podatku VAT przez władze podatkowe na rzecz jednego z zaangażowanych podmiotów gospodarczych. Rozwiązanie pozwala również na uniknięcie podwójnej odpowiedzialności podatkowej dostawcy i odbiorcy, co wiązałoby się z wyższym ryzykiem ekonomicznym po stronie odbiorcy, oraz na uniknięcie uciążliwych procedur zwrotu po stronie władz podatkowych, które mogłyby zwracać się do odbiorcy jedynie wtedy, gdy zwrot od dostawcy okaże się niemożliwy. Unika ono odpowiedzialności fiskalnej strony trzeciej, którą jest na przykład notariusz, powodującej zwykle wyższe opłaty po stronie dostawcy i odbiorcy. Jako że w praktyce odstępstwo dotyczyć będzie wyłącznie dostaw realizowanych pomiędzy płatnikami, ogranicza się ono do określonych przypadków. Podobne odstępstwa zostały już przyznane Niemcom (Decyzje Rady 2002/439/WE z dnia 2 czerwca 2002 [5] oraz 2004/291/WE [6] z dnia 30 marca 2004);[5]  Dz.U. L 151, 11.06.2002 , str.12[6]  Dz.U. L 151, 11.06.2002 , str.12(6) omawiane odstępstwo pozostaje bez wpływu na kwotę podatku od wartości dodanej należnego na etapie konsumpcji finalnej i nie wywiera negatywnego wpływu na zasoby własne Wspólnot Europejskich z tytułu podatku od wartości dodanej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W drodze odstępstwa od art. 21 ust. 2 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, zmienionego przez jej art. 28 lit. g), Austrię upoważnia się niniejszym do wskazania odbiorcy dostaw towarów, o których mowa w art. 2 niniejszej decyzji, jako osoby zobowiązanej do zapłaty podatku od wartości dodanej.Artykuł 2Odbiorca dostawy może zostać wskazany jako osoba zobowiązana do zapłaty podatku od wartości dodanej w następujących przypadkach:1. Dostawa towarów stanowiących zabezpieczenie jednego płatnika na rzecz drugiego dokonana w ramach wykonania tego zabezpieczenia;2. Dostawa towarów następująca po cesji zastrzeżenia własności na cesjonariusza i wykonaniu tego prawa przez cesjonariusza;3. Dostawa nieruchomości sprzedawanej w przetargu publicznym na rzecz innego płatnika VAT w ramach sądowej likwidacji przedsiębiorstwa będącego właścicielem sprzedawanej nieruchomości, w przypadku jeśli dostawca skorzystał z prawa opodatkowania dostawy.Artykuł 3Niniejsza decyzja wygasa w dniu 31 grudnia 2008.Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do Austrii.Sporządzono w Brukseli, dniaW imieniu RadyPrzewodniczący


				|

		52012PC0661

			Wniosek DECYZJA RADY zmieniająca decyzję 2010/39/UE upoważniającą Republikę Portugalską do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 168, 193 i 250 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej /* COM/2012/0661 final - 2012/0314 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy
2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek
Komisji, może upoważnić każde z państw
członkowskich do stosowania szczególnych środków stanowiących
odstępstwo od przepisów powyższej dyrektywy w celu uproszczenia
procedury poboru podatku lub zapobieżenia niektórym rodzajom uchylania się
od opodatkowania lub unikania opodatkowania.
Pismem zarejestrowanym przez Komisję w
dniu 18 kwietnia 2012 r. Republika Portugalska zwróciła się o
upoważnienie jej do dalszego stosowania środka stanowiącego
odstępstwo od art. 168, 193 i 250 dyrektywy 2006/112/WE w celu stosowania
szczególnego i nieobowiązkowego systemu w sektorze sprzedaży
akwizycyjnej.
Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy
2006/112/WE pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. Komisja poinformowała
pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym
przez Republikę Portugalską. Pismem z dnia 6 czerwca 2012 r. Komisja
powiadomiła Republikę Portugalską o tym, że posiada
wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku.
Kontekst ogólny
Artykuł 168 dyrektywy 2006/112/WE
stanowi, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT
nałożonego na towary lub usługi zakupione na potrzeby
opodatkowanych transakcji podatnika. Artykuł 193 dyrektywy 2006/112/WE
stanowi, że każdy podatnik dokonujący podlegającej
opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zobowiązany
jest do zapłaty VAT, z wyjątkiem sytuacji, gdy do zapłaty VAT
zobowiązana jest inna osoba w przypadkach, o których mowa w art. 194-199 i
art. 202. Artykuł 250 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że
każdy podatnik składa deklarację VAT zawierającą
wszystkie informacje potrzebne do obliczenia kwoty wymagalnego podatku oraz
kwoty należnych odliczeń, włączając w to,
o ile jest to niezbędne do ustalenia podstawy opodatkowania,
całkowitą wartość transakcji odnoszących się do
tego podatku i do tych odliczeń oraz wartość transakcji
zwolnionych.
Środek stosowany przez Republikę
Portugalską odbiega jednak od wymienionych przepisów. Przedmiotowy
szczególny i nieobowiązkowy system dotyczy przedsiębiorstw
działających w sektorze sprzedaży akwizycyjnej, spełniających
określone warunki i upoważnionych przez właściwe organy
podatkowe do jego stosowania. Przedmiotowe przedsiębiorstwa
wykorzystują detalistów pośredników, którym sprzedają
bezpośrednio swoje produkty i którzy z kolei odsprzedają te same
produkty bezpośrednio konsumentom końcowym.
W drodze odstępstwa od art. 193 dyrektywy
2006/112/WE przedsiębiorstwa, do których ma zastosowanie wspomniany
system, są zobowiązane do zapłaty podatku VAT należnego z
tytułu dostawy towarów przez detalistów konsumentom końcowym. W
drodze odstępstwa od art. 168 dyrektywy 2006/112/WE wspomniane
przedsiębiorstwa są uprawnione do odliczania podatku VAT
należnego lub zapłaconego przez tych detalistów z tytułu towarów
dostarczonych im przez te przedsiębiorstwa. W drodze odstępstwa od
art. 250 dyrektywy 2006/112/WE obowiązek złożenia deklaracji VAT
spoczywający na detalistach w odniesieniu do towarów dostarczonych im
przez upoważnione przedsiębiorstwo oraz w odniesieniu do dostaw
takich towarów konsumentom końcowym został przeniesiony na
upoważnione przedsiębiorstwo.
Zezwolenie na stosowanie wspomnianego
szczególnego systemu mogą uzyskać jedynie te przedsiębiorstwa,
których całość obrotów pochodzi ze sprzedaży akwizycyjnej
prowadzonej przez detalistów działających we własnym imieniu i
na własny rachunek, pod warunkiem że wszystkie produkty sprzedawane
przez takie przedsiębiorstwo znajdują się na sporządzonej z
góry liście cen stosowanych na etapie konsumpcji końcowej i
przedsiębiorstwo sprzedaje swoje produkty bezpośrednio detalistom,
którzy z kolei sprzedają je bezpośrednio konsumentom końcowym.
Środek stanowiący odstępstwo
wprowadzony przez Republikę Portugalską został uprzednio
przyznany decyzją Rady 2004/738/WE[1]
na okres do dnia 31 grudnia 2009 r. oraz ponownie przyznany decyzją Rady 2010/39/UE[2] na okres do 31 grudnia 2012 r.
W swoim obecnym wniosku Republika Portugalska
poinformowała Komisję, że przyczyny, na podstawie których Rada
przyjęła swoją decyzję 2010/39/UE, nadal
występują, wyjaśniła, że środek szczególny jest
jak dotąd stosowany, i wskazała na jego użyteczność w
kontekście upraszczania poboru podatku VAT oraz zapewniania
skuteczniejszej kontroli podatku VAT we wspomnianym sektorze.
Aby umożliwić ocenę
stosowności i skuteczności danego środka szczególnego, prawo do
stosowania odstępstwa przyznaje się zazwyczaj na ograniczony okres. W
tym względzie, w oparciu o informacje przekazane przez Republikę
Portugalską, Komisja rozumie, że wspomniany środek szczególny
stanowi ułatwienie zarówno dla administracji podatkowej, jak i przedsiębiorców,
ponieważ dotyczy głównie drobnych podatników, którzy nie
posiadają odpowiedniej struktury i zdolności organizacyjnej, by
spełnić wymagania określone w przepisach o podatku VAT. Jedynie
w nieznacznym stopniu wpływa on na kwotę podatku należnego na
końcowym etapie konsumpcji. Z tego też względu
właściwe jest przedłużenie wspomnianego środka
stanowiącego odstępstwo.
Przedłużenie powinno być jednak
ograniczone w czasie, aby można było ocenić, czy warunki, na
które powołuje się w momencie stosowania odstępstwa, nadal
występują. W związku z tym proponuje się
przedłużenie stosowania odstępstwa do końca 2015 r. oraz
zwrócenie się do Republiki Portugalskiej o przedstawienie najpóźniej
do dnia 1 kwietnia 2015 r., wraz z wnioskiem o przedłużenie,
sprawozdania zawierającego przegląd stosowania środka
szczególnego, jeśli przewiduje ona dalsze przedłużenie jego
stosowania po 2015 r.
Obowiązujące przepisy w
dziedzinie, której dotyczy wniosek
Nie dotyczy.
Spójność z pozostałymi
obszarami polityki i celami Unii
Nie dotyczy.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Nie dotyczy.
Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy
specjalistycznej
Nie zaistniała potrzeba skorzystania z
pomocy ekspertów zewnętrznych.
Ocena skutków
Celem wniosku jest uproszczenie procedury
poboru podatku, w związku z czym wniosek powinien mieć pozytywne
skutki zarówno dla przedsiębiorców, jak i administracji. Wspomniane
rozwiązanie zostało uznane przez Republikę Portugalską za
odpowiedni środek.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Krótki opis proponowanych
działań
Celem wniosku jest upoważnienie Republiki
Portugalskiej do stosowania w dalszym ciągu środka stanowiącego
odstępstwo od art. 168, 193 oraz 250 dyrektywy 2006/112/WE, aby
umożliwić nałożenie na określone upoważnione
przedsiębiorstwa obowiązku zapłaty podatku VAT z tytułu
dostaw towarów konsumentom końcowym przez pośredniczących
detalistów, uprawnić wspomniane upoważnione przedsiębiorstwa do
odliczania podatku VAT należnego lub zapłaconego przez tych
detalistów z tytułu zakupionych odnośnych towarów oraz
przenieść na upoważnione przedsiębiorstwa spoczywający
na detalistach obowiązek złożenia deklaracji VAT w odniesieniu
do towarów dostarczonych detalistom przez upoważnione przedsiębiorstwo
oraz konsumentom końcowym przez detalistów.
Republika Portugalska dokona przeglądu
stosowania środka stanowiącego odstępstwo oraz zweryfikuje
potrzebę jego stosowania i przedstawi odpowiednie sprawozdanie przy okazji
ewentualnych wniosków dotyczących przedłużenia. Decyzja
wygaśnie w określonym w niej dniu.
Podstawa prawna
Artykuł 395 ust. 1 dyrektywy Rady
2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
systemu podatku od wartości dodanej.
Zasada pomocniczości
Niniejszy wniosek wchodzi w zakres
wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem
zastosowania.
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności z następujących względów:
Niniejsza decyzja dotyczy upoważnienia
przyznanego państwu członkowskiemu w odpowiedzi na jego własny
wniosek i nie stanowi zobowiązania.
Biorąc pod uwagę ograniczony zakres
odstępstwa, niniejszy środek szczególny jest proporcjonalny do
wyznaczonego celu.
Wybór instrumentów
Proponowane instrumenty: decyzja Rady.
Inne instrumenty byłyby niewłaściwe
z następujących względów:
Zgodnie z art. 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE
odstępstwo od wspólnych zasad dotyczących podatku VAT jest
możliwe jedynie po uzyskaniu zgody Rady, stanowiącej
jednogłośnie na wniosek Komisji. Decyzja Rady jest jedynym właściwym
instrumentem, ponieważ może być skierowana do poszczególnych
państw członkowskich.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Niniejsze odstępstwo nie wpłynie
negatywnie na zasoby własne Unii z tytułu VAT.
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
Wniosek zawiera klauzule przeglądu i
wygaśnięcia.
2012/0314 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
zmieniająca decyzję 2010/39/UE
upoważniającą Republikę Portugalską do stosowania
środka stanowiącego odstępstwo od art. 168, 193 i 250
dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
dodanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady
2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej[3],
w szczególności jej art. 395 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
Pismem zarejestrowanym przez Komisję w dniu 18
kwietnia 2012 r. Portugalia zwróciła się o upoważnienie do
dalszego stosowania środka szczególnego, przyznanego uprzednio
decyzją Rady 2010/39/UE[4],
stanowiącego odstępstwo od przepisów dyrektywy 2006/112/WE
dotyczących prawa do odliczenia, osoby zobowiązanej do zapłaty
podatku oraz obowiązku złożenia deklaracji VAT.
(2)
Zgodnie z art. 395 ust. 2 akapit drugi
dyrektywy 2006/112/WE pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. Komisja
poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku
złożonym przez Portugalię. Pismem z dnia 6 czerwca 2012 r.
Komisja zawiadomiła Portugalię, że posiada wszystkie informacje
niezbędne do rozpatrzenia wniosku.
(3)
Stosowany przez Portugalię środek
stanowiący odstępstwo odbiega od przepisów dyrektywy 2006/112/WE,
ponieważ umożliwia stosowanie szczególnego i nieobowiązkowego
systemu dotyczącego w szczególności przedsiębiorstw działających
w sektorze sprzedaży akwizycyjnej, które spełniają
określone warunki i zostały upoważnione przez właściwe
organy podatkowe. Przedmiotowe przedsiębiorstwa wykorzystują
szczególny model biznesowy, sprzedając swoje produkty bezpośrednio
detalistom pośrednikom, którzy z kolei odsprzedają te same produkty bezpośrednio
konsumentom końcowym.
(4)
Przedmiotowy środek szczególny stanowi
odstępstwo od przepisów art. 168 dyrektywy 2006/112/WE regulujących
prawo podatnika do odliczenia podatku VAT nałożonego na dostarczane
mu towary i świadczone na jego rzecz usługi wykorzystywane na
potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika poprzez uprawnienie takich
przedsiębiorstw do odliczania podatku VAT należnego lub
zapłaconego przez współpracujących z nimi detalistów z
tytułu odnośnych dostarczonych im towarów.
(5)
Przedmiotowy środek szczególny stanowi
odstępstwo od przepisów art. 193 dyrektywy 2006/112/WE dotyczącego
obowiązku zapłaty podatku VAT, ponieważ ustanawia on, że
przedsiębiorstwa, do których ma zastosowanie wspomniany system, są
zobowiązane do zapłaty podatku VAT należnego z tytułu
dostawy towarów przez detalistów konsumentom końcowym.
(6)
Przedmiotowy środek szczególny stanowi
odstępstwo od przepisów art. 250 dyrektywy 2006/112/WE regulujących
obowiązek złożenia deklaracji VAT poprzez przeniesienie
spoczywającego na detalistach obowiązku złożenia deklaracji
VAT w odniesieniu do towarów dostarczonych im przez wspomniane
przedsiębiorstwa oraz w odniesieniu do dostaw takich towarów konsumentom
końcowym.
(7)
Przedmiotowy środek szczególny może
być stosowany jedynie w odniesieniu do przedsiębiorstw, których
całość obrotów pochodzi ze sprzedaży akwizycyjnej
prowadzonej przez detalistów działających we własnym imieniu i
na własny rachunek, pod warunkiem że wszystkie produkty sprzedawane
przez takie przedsiębiorstwo znajdują się na sporządzonej z
góry liście cen stosowanych na etapie konsumpcji końcowej i
przedsiębiorstwa sprzedają swoje produkty bezpośrednio
detalistom, którzy z kolei sprzedają je bezpośrednio konsumentom
końcowym.
(8)
Przedmiotowy szczególny system pozwala na
upewnienie się, że podatek VAT pobrany na etapie handlu detalicznego
z tytułu sprzedaży produktów pochodzących z tych
przedsiębiorstw jest rzeczywiście wpłacany do organu
podatkowego, a tym samym na zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania.
Stanowi on również ułatwienie dla organów administracji podatkowej
dzięki uproszczeniu zasad poboru podatku VAT i ograniczeniu
obowiązków detalistów w zakresie podatku VAT.
(9)
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez
Portugalię stan faktyczny i prawny, który stanowił uzasadnienie obecnego
stosowania przedmiotowego środka szczególnego, nie uległ zmianie i
nadal się utrzymuje. Należy zatem upoważnić Portugalię
do stosowania w dalszym ciągu wspomnianego środka szczególnego, nie
dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2015 r., w celu umożliwienia
weryfikacji konieczności i skuteczności stosowania tego
stanowiącego odstępstwo środka.
(10)
Jeśli Portugalia uzna za konieczne dalsze
przedłużenie stosowania środka po roku 2015 r., nie
później niż dnia 31 marca 2015 r. powinna przedstawić Komisji
sprawozdanie dotyczące stosowania tego środka wraz z wnioskiem o
przedłużenie w celu zapewnienia wystarczającej ilości czasu
Komisji – na rozpatrzenie wniosku oraz Radzie – na przyjęcie tego wniosku,
w przypadku gdyby Komisja przedłożyła go Radzie.
(11)
Odstępstwo będzie miało jedynie
nieistotny wpływ na ogólną kwotę podatku pobieranego w
końcowym etapie konsumpcji i nie wpłynie negatywnie na zasoby
własne Unii z tytułu podatku od wartości dodanej.
(12)
Należy zatem odpowiednio zmienić
decyzję 2010/39/UE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Art. 4 decyzji 2010/39/UE otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 4
1.
Niniejsza decyzja traci moc dnia 31 grudnia 2015 r.
2.
Ewentualny wniosek o przedłużenie
środka szczególnego określonego w niniejszej decyzji przedkłada
się Komisji najpóźniej do dnia 31 marca 2015 r.
Wniosek taki przedkłada się wraz ze sprawozdaniem dotyczącym
stosowania wspomnianego środka szczególnego.”.
Artykuł
2
Niniejszą decyzję stosuje się
od dnia 1 stycznia 2013 r.
Artykuł
3
Niniejsza
decyzja skierowana jest do Republiki Portugalskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia  r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 325 z 28.10.2004, s. 62.
[2]               Dz.U. L 19 z 23.01.2010, s. 5.
[3]               Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.
[4]               Dz.U. L 19 z 23.1.2010, s. 5.


title: Wniosek decyzja Rady w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Bułgarii

text:
     PL

PL        PL
 ---pagebreak---      KOMISJA EUROPEJSKA

                                    Bruksela, dnia 6.7.2010
                                    SEK(2010) 882 wersja ostateczna

                          Wniosek

                     DECYZJA RADY

     w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Bułgarii

PL                                                                    PL
 ---pagebreak---                                               UZASADNIENIE

     1.      ZASTOSOWANIE PAKTU NA RZECZ STABILNOŚCI I WZROSTU PODCZAS OBECNEGO
             KRYZYSU

     Wiele krajów UE boryka się obecnie z deficytem sektora władz publicznych przekraczającym
     ustaloną w Traktacie wartość referencyjną, tj. 3 % PKB. Znaczne często pogłębienie się
     deficytu oraz poważny wzrost zadłużenia muszą być postrzegane w kontekście wyjątkowego
     globalnego kryzysu finansowego i pogorszenia koniunktury gospodarczej w latach
     2008/2009. Należy przy tym uwzględnić szereg czynników. Po pierwsze, pogorszenie
     koniunktury powoduje spadek dochodów podatkowych i wzrost wydatków na świadczenia
     społeczne (np. świadczenia dla bezrobotnych). Po drugie, Komisja, uwzględniwszy istotną
     rolę polityki budżetowej w obecnej nadzwyczajnej sytuacji gospodarczej, w opracowanym
     przez jej służby i zatwierdzonym na posiedzeniu Rady Europejskiej w grudniu 2008 r.
     Europejskim planie naprawy gospodarczej z listopada 2008 r., wezwała do wdrożenia
     budżetowych środków stymulacyjnych. W planie naprawy gospodarczej określono, iż środki
     te powinny mieć charakter doraźny, ukierunkowany, tymczasowy i zróżnicowany w
     poszczególnych państwach członkowskich, w zależności od ich sytuacji pod względem
     stabilności finansów publicznych i konkurencyjności, a w sytuacji poprawy warunków
     gospodarczych powinny zostać wycofane. Ponadto wiele krajów zastosowało środki mające
     na celu przywrócenie stabilności sektora finansowego. Niektóre z tych środków mają wpływ
     na wysokość zadłużenia lub grożą wzrostem deficytu i długu w przyszłości, mimo że część
     kosztów wsparcia rządowego mogłaby zostać odzyskana w przyszłości.

     Pakt stabilności i wzrostu zobowiązuje Komisję do wszczęcia procedury nadmiernego
     deficytu w przypadku gdy deficyt państwa członkowskiego przekracza wartość referencyjną
     wynoszącą 3 % PKB. Celem wprowadzonych w 2005 r. zmian do paktu stabilności i wzrostu
     było pełne uwzględnienie kontekstu gospodarczego i budżetowego na wszystkich etapach
     procedury nadmiernego deficytu. Pakt stabilności i wzrostu zawiera zatem ramy wspierające
     realizację polityki poszczególnych rządów mającej na celu szybkie przywrócenie finansów
     publicznych do dobrego stanu z uwzględnieniem sytuacji gospodarczej, a tym samym
     zapewniające długoterminową stabilność finansów publicznych.

     2.      POPRZEDNIE ETAPY PROCEDURY NADMIERNEGO DEFICYTU

     W art. 126 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej określono procedurę mającą
     zastosowanie w przypadku wystąpienia nadmiernego deficytu. Została ona doprecyzowana w
     rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury
     nadmiernego deficytu1, które z kolei stanowi część paktu stabilności i wzrostu.

     Zgodnie z art. 126 ust. 2 Traktatu Komisja nadzoruje poszanowanie dyscypliny budżetowej
     na podstawie dwóch kryteriów, a mianowicie: a) czy stosunek między planowanym lub

     1
            Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6. Sprawozdanie uwzględnia również „Szczegółowe zasady wdrażania Paktu
            na rzecz stabilności i wzrostu oraz wytyczne dotyczące formy i treści programów stabilności i
            konwergencji” (Specifications on the implementation of the Stability and Growth Pact and guidelines
            on the format and content of stability and convergence programmes), zatwierdzone przez Radę
            ECOFIN w dniu 10 listopada 2009 r., dostępne na stronie internetowej:
            http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/legal_texts/index_en.htm.

PL                                                      2                                                         PL
 ---pagebreak---      rzeczywistym deficytem publicznym a produktem krajowym brutto (PKB) przekracza wartość
     referencyjną równą 3 % (chyba że stosunek ten zmniejszył się znacznie oraz w sposób stały i
     osiągnął poziom bliski wartości referencyjnej; lub przekroczenie wartości referencyjnej ma
     charakter wyjątkowy oraz tymczasowy i stosunek ten pozostaje bliski wartości referencyjnej);
     oraz b) czy stosunek między długiem publicznym a PKB przekracza wartość referencyjną
     wynoszącą 60 % (chyba że stosunek ten zmniejsza się dostatecznie i zbliża się do wartości
     referencyjnej w zadowalającym tempie).

     Artykuł 126 ust. 3 stanowi, że jeśli państwo członkowskie nie spełnia wymogów jednego lub
     obu tych kryteriów, Komisja sporządza sprawozdanie. W sprawozdaniu takim Komisja
     „uwzględnia również to, czy deficyt publiczny przekracza publiczne wydatki inwestycyjne, i
     uwzględnia wszelkie inne istotne czynniki, w tym średniookresową sytuację gospodarczą i
     budżetową państwa członkowskiego”.

     Na podstawie danych przesłanych przez władze Bułgarii w kwietniu 2010 r.2, potwierdzonych
     następnie przez Eurostat3, oraz uwzględniając prognozę służb Komisji z wiosny 2010 r., w
     dniu 12 maja 2010 r. Komisja przyjęła zgodne z art. 126 ust. 3 sprawozdanie dotyczące
     Bułgarii4.

     Następnie, zgodnie z art. 126 ust. 4, w dniu 27 maja 2010 r. Komitet Ekonomiczno-
     Finansowy wydał opinię na temat sprawozdania Komisji.

     3.      ISTNIENIE NADMIERNEGO DEFICYTU

     Zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze Bułgarii w kwietniu 2010 r. deficyt
     sektora władz publicznych w 2009 r. wyniósł 3,9 % PKB i tym samym przekroczył wartość
     referencyjną ustaloną na poziomie 3 % PKB. W sprawozdaniu Komisji sporządzonym
     zgodnie z art. 126 ust. 3 uznano, że deficyt nie zbliżał się do wartości referencyjnej, tj. 3 %
     PKB, ale można uznać, że jej przekroczenie ma charakter wyjątkowy w rozumieniu Traktatu
     oraz paktu stabilności i wzrostu. Wynika ono w szczególności ze znacznego pogorszenia
     koniunktury gospodarczej w rozumieniu Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu, ponieważ
     gospodarka Bułgarii znacznie ucierpiała w wyniku światowego kryzysu gospodarczo-
     finansowego, a wzrost PKB osiągnął w 2009 r. minus 5 %. Ponadto można uznać, że
     przekroczenie wartości referencyjnej ma charakter tymczasowy. W prognozie służb Komisji
     przedstawionej wiosną 2010 r. przewiduje się, że – przy założeniu niezmiennego kursu
     polityki – deficyt sektora władz publicznych spadnie do poziomu poniżej wartości
     referencyjnej już w 2010 r., wraz ze stabilizowaniem się gospodarki oraz w wyniku środków
     konsolidacji budżetowej ogłoszonych przez rząd pod koniec marca 2010 r. W zgłoszeniu
     przedstawionym przez władze Bułgarii w dniu 22 czerwca 2010 r. planowana wysokość
     deficytu w 2010 r. została dalej skorygowana i ma wynieść 3,8 % PKB, czyli przekroczy

     2
            Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 479/2009 państwa członkowskie muszą dwa razy w roku
            składać Komisji sprawozdania na temat planowanych i rzeczywistych poziomów deficytu oraz długu
            sektora władz publicznych. Najnowsze przekazane przez Bułgarię dane można znaleźć na następującej
            stronie internetowej:
            http://epp.eurostat.ec.europa.eu/portal/page/portal/government_finance_statistics/excessive_deficit/edp_
            notification_tables.
     3
            Informacja prasowa Eurostatu nr 55/2010 z dnia 22 kwietnia 2010 r.
     4
            Wszystkie dokumenty związane z procedurą nadmiernego deficytu dotyczącą Bułgarii dostępne są na
            następującej stronie internetowej:
            http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/deficit/countries/index_en.htm.

PL                                                        3                                                            PL
 ---pagebreak---      wartość referencyjną i nie będzie do niej zbliżona. Przewidziane w Traktacie kryterium
     deficytu nie jest spełnione.

     Zgodnie z danymi przekazanymi w ramach procedury nadmiernego deficytu w kwietniu 2010
     r., dług brutto sektora władz publicznych utrzymuje się w 2009 r. znacznie poniżej wartości
     referencyjnej wynoszącej 60 % PKB, a dokładnie na poziomie 14,8 % PKB. W prognozie
     służb Komisji z wiosny 2010 r. przewiduje się, że w latach 2010-2011 wskaźnik zadłużenia
     wzrośnie, utrzymując się jednak poniżej 19 % PKB. W zgłoszeniu przedstawionym przez
     władze Bułgarii w dniu 22 czerwca 2010 r. planowana wysokość długu w 2010 r. została dalej
     skorygowana i ma wynieść 15,3 % PKB. Przewidziane w Traktacie kryterium zadłużenia jest
     więc spełnione.

     Zgodnie z postanowieniami Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu Komisja
     przeanalizowała także w swoim sprawozdaniu „istotne czynniki”. Zgodnie z paktem
     stabilności i wzrostu mogą one zostać uwzględnione w procesie podejmowania decyzji w
     sprawie istnienia nadmiernego deficytu wyłącznie wtedy, gdy deficyt spełnia podwójny
     warunek: zbliża się do wartości referencyjnej oraz ma charakter tymczasowy. W przypadku
     Bułgarii ten podwójny warunek nie jest spełniony. Jeżeli rozważyć w bieżącym przypadku
     wspomniane istotne czynniki indywidualnie, wydają się one w sumie względnie korzystne.

     Opinia Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, wydana zgodnie z art. 126 ust. 4 Traktatu, jest
     spójna z oceną zawartą w sprawozdaniu Komisji na mocy art. 126 ust. 3 w sprawie istnienia
     nadmiernego deficytu.

     Uwzględniwszy swoje sprawozdanie przedstawione zgodnie z art. 126 ust. 3 i opinię
     Komitetu Ekonomiczno-Finansowego wydaną zgodnie z art. 126 ust. 4, Komisja jest zdania,
     że w Bułgarii istnieje nadmierny deficyt. Opinia ta, przyjęta przez Komisję w dniu 12 maja
     2010 r., zostaje niniejszym skierowana do Rady zgodnie z art. 126 ust. 5. Komisja zwraca się
     do Rady z wnioskiem o podjęcie stosownej decyzji zgodnie z art. 126 ust. 6. Ponadto Komisja
     przedstawia Radzie zalecenie dotyczące zalecenia Rady w sprawie likwidacji nadmiernego
     deficytu, które ma zostać skierowane do Bułgarii zgodnie z art. 126 ust. 7.

     4.      ZALECENIA DOTYCZĄCE LIKWIDACJI NADMIERNEGO DEFICYTU

     Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97, w zaleceniu Rady wydanym
     zgodnie z art. 126 ust. 7 określa się termin nie dłuższy niż sześć miesięcy na podjęcie przez
     dane państwo członkowskie skutecznych działań, a także ostateczny termin skorygowania
     nadmiernego deficytu, które „powinno zostać osiągnięte w roku następującym po roku
     stwierdzenia nadmiernego deficytu, chyba że zaistnieją szczególne okoliczności”. W art. 2
     ust. 6 wymienionego rozporządzenia wskazano, że przy podejmowaniu decyzji o wystąpieniu
     szczególnych okoliczności należy uwzględnić „istotne czynniki” rozważane w sprawozdaniu
     Komisji na mocy art. 126 ust. 3 Traktatu. Przepisy art. 3 ust. 4 rozporządzenia stanowią
     również, że Rada musi zalecić, by państwo członkowskie osiągnęło „minimalną roczną
     korektę o co najmniej 0,5 % PKB, rozumiane jako punkt odniesienia, salda w ujęciu
     uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe,
     w celu zapewnienia skorygowania nadmiernego deficytu w ostatecznym terminie wskazanym
     w zaleceniu”.

     W przypadku Bułgarii uznano, że istotne czynniki, o których mowa w art. 2 ust. 3
     rozporządzenia (WE) nr 1467/97, a które zostały rozpatrzone w sprawozdaniu Komisji

PL                                                4                                                  PL
 ---pagebreak---      przedstawionym zgodnie z art. 124 ust. 3, są korzystne. Nie wynika z nich jednak, że istnieją
     szczególne okoliczności uzasadniające odstępstwo od zwykłego terminu korekty nadmiernego
     deficytu. W prognozie służb Komisji z wiosny 2010 r. oczekuje się w szczególności, że
     wzrost realnego PKB stopniowo odzyska dynamikę i do 2011 r. osiągnie 2,7 %, po tym jak w
     roku 2009 nastąpiło jego załamanie w następstwie światowego kryzysu gospodarczo-
     finansowego. Zgodnie z informacjami przekazanymi w kwietniu 2010 r. w ramach procedury
     nadmiernego deficytu, władze Bułgarii przewidują, że w 2010 r. deficyt sektora władz
     publicznych spadnie poniżej wartości referencyjnej, do poziomu 2 % PKB. Nastąpić to ma za
     sprawą powrotu dynamiki wzrostu realnego PKB, który wynieść ma 1 %, oraz dodatkowego
     pakietu konsolidacyjnego odpowiadającego 2¼ % PKB, który został przyjęty w dniu 31
     marca 2010 r. W prognozie służb Komisji przedstawionej wiosną 2010 r. przewiduje się, że
     deficyt sektora władz publicznych spadnie do poziomu 2,8 % PKB w 2010 r. i do 2,2 % PKB
     w roku 2011. Przewidywania te oparte są na założeniu niezmiennego kursu polityki, na
     oczekiwaniu stopniowej poprawy perspektyw wzrostu oraz na ostrożnej ocenie skutków
     budżetowych ogłoszonych środków konsolidacyjnych. W czerwcu władze Bułgarii
     przeprowadziły półroczną nowelizację budżetu na 2010 rok, zwiększając planowany poziom
     deficytu władz publicznych do 3,8 % PKB. Nowelizacja była spowodowana znacznym
     skorygowaniem w dół planowanych dochodów publicznych, wynikającym z bardzo niskich
     dochodów podatkowych w pierwszych kilku miesiącach 2010 r. Jej celem było zapewnienie
     właściwego funkcjonowania automatycznych stabilizatorów oraz lepszego uwzględnienia
     trudności gospodarczych na poziomie krajowym i międzynarodowym. W świetle prognoz
     służb Komisji oraz wobec najnowszej sytuacji gospodarczej i budżetowej władze Bułgarii
     powinny nie dopuścić do wzrostu deficytu w 2010 r. powyżej 3,8 % PKB oraz zlikwidować
     nadmierny deficyt najpóźniej do roku 2011, co wiąże się z konsolidacją strukturalną
     wynoszącą około ¾ punktu procentowego PKB w tym samym roku.

     Wydaje się, że oprócz negatywnych skutków budżetowych pogorszenia koniunktury
     gospodarczej nieoczekiwany wynik deficytu za 2009 r. jest także związany z problemami
     proceduralnymi w zakresie planowania wydatków i kontroli wykonania budżetu w ujęciu
     memoriałowym. Duże zobowiązania do płatności odkryte w załącznikach do umów
     podpisanych przez poprzedni rząd przed wyborami, które miały miejsce w lipcu 2009 r., nie
     zostały zaplanowane w budżecie i doprowadziły do dalszego pogorszenia jego sytuacji. Do
     negatywnego wyniku przyczynił się również fakt, że niedawny okres dobrej koniunktury
     gospodarczej nie został w pełni wykorzystany do podjęcia reform zmierzających do poprawy
     skuteczności i efektywności wydatków publicznych. W okresie poprzedzającym kryzys
     Bułgaria zbierała znaczne nadzwyczajne dochody dzięki wysokiej dynamice aktywności
     gospodarczej i dużemu udziałowi podatków w strukturze wzrostu. Dochody te nie zostały
     jednak w całości zaoszczędzone, lecz część z nich wykorzystano do sfinansowania relatywnie
     wysokich uznaniowych podwyżek rent i emerytur oraz podwyżek wynagrodzeń w sektorze
     publicznym, znacznie przekraczających wzrost wydajności pracy, a także obniżek podatków i
     składek na ubezpieczenia społeczne.

     Niewiążący charakter średniookresowych ram budżetowych w trzyletniej perspektywie
     planowania budżetowego oraz brak skutecznych mechanizmów kontroli nad wydatkami i
     reguł wydatkowych uniemożliwiły dalszą poprawę sytuacji budżetowej, która lepiej
     chroniłaby przed negatywnymi konsekwencjami pogorszenia koniunktury dla finansów
     publicznych. Ponadto obecne ramy budżetowe pozostawiają rządowi pewną swobodę w
     zakresie wydatków, ze szkodą dla przejrzystości i rozliczalności budżetowej. Brak reform w
     dziedzinie opieki zdrowotnej niejednokrotnie doprowadzał do narastania zaległości
     płatniczych szpitali, a w konsekwencji do przekroczenia wydatków. Kolejne obniżki składek

PL                                                5                                                  PL
 ---pagebreak---      emerytalnych w powiązaniu z podwyżkami świadczeń oraz z brakiem kompensujących
     działań reformatorskich doprowadziły do znacznego wzrostu wydatków na emerytury, który
     zagraża stabilności całego systemu. Do poprawy zdolności administracji i podniesienia
     poziomu kwalifikacji oraz do zwiększenia efektywności wydatków publicznych i osiągnięcia
     niezbędnej konsolidacji budżetowej przyczyniłoby się kontynuowanie reform systemu
     edukacji i administracji publicznej.

     Wzmocniony nadzór w ramach procedury nadmiernego deficytu, który wydaje się niezbędny
     w świetle terminu korekty nadmiernego deficytu, będzie wymagał regularnego i terminowego
     monitorowania postępów w realizacji strategii konsolidacji budżetowej, aby zapewnić korektę
     nadmiernego deficytu. W związku z tym, do czasu uchylenia procedury nadmiernego
     deficytu, w aktualizacji programu konwergencji Bułgarii warto było by poświęcić tej kwestii
     oddzielny rozdział.

                             Główne prognozy makroekonomiczne i budżetowe
                                                          2007        2008      2009   2010    2011     2012      2013
                       Realny PKB
                                                           6,2        6,0       -5,0   0,0      2,7      nd.       nd.
                      (zmiana w %)
                   Luka produktowa1,2
                                                           4,3        5,0       -2,9   -4,8     -4,0     nd.       nd.
                 (% potencjalnego PKB)
             Saldo sektora władz publicznych
                                                           0,1        1,8       -3,9   -2,8     -2,2     nd.       nd.
                         (% PKB)
                     Saldo pierwotne
                                                           1,1        2,7       -3,1   -2,0     -1,4     nd.       nd.
                         (% PKB)
         Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany
                        cykliczne1                         -1,5       0,0       -2,8   -1,1     -0,8     nd.       nd.
                         (% PKB)
                    Saldo strukturalne3
                                                           1,8        0,0       -2,8   -1,1     -0,8     nd.       nd.
                         (% PKB)
                  Dług publiczny brutto
                                                          18,2        14,1      14,8   17,4    18,8      nd.       nd.
                         (% PKB)
     Uwagi:
     1
       Podane w programie wartości luki produktowej oraz salda dostosowanego cyklicznie zostały przeliczone przez służby
     Komisji na podstawie informacji zawartych w programach.
     2
       W oparciu o szacowany potencjalny wzrost w wysokości 3,4 %, 3,1 % i 2,9 % w latach 2009-2011.
     3
       Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe. W
     najnowszym programie oraz w jesiennej prognozie służb Komisji nie uwzględniono żadnych środków jednorazowych
     ani tymczasowych.

     Źródło:
     prognozy służb Komisji z wiosny 2010 r. (COM); obliczenia służb Komisji.

PL                                                                6                                                        PL
 ---pagebreak---                                                  Wniosek

                                              DECYZJA RADY

                         w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Bułgarii

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

     uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 126 ust.
     6,

     uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

     uwzględniając uwagi przedstawione przez Bułgarię,

     a także mając na uwadze, co następuje:

     (1)    Zgodnie z art. 126 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej państwa
            członkowskie unikają nadmiernego deficytu budżetowego.

     (2)    Pakt stabilności i wzrostu opiera się na dążeniu do zapewnienia solidnych finansów
            państwa jako środka służącego umocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego,
            trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.

     (3)    Procedura nadmiernego deficytu określona w art. 126 Traktatu oraz wyjaśniona w
            rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia
            procedury nadmiernego deficytu5, które jest częścią paktu stabilności i wzrostu,
            przewiduje podjęcie decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu. Załączony do
            Traktatu Protokół w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu zawiera
            dalsze postanowienia dotyczące wdrażania procedury nadmiernego deficytu.
            Szczegółowe zasady i definicje w zakresie stosowania postanowień wspomnianego
            Protokołu określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/20096.

     (4)    Przeprowadzona w 2005 r. reforma paktu stabilności i wzrostu miała na celu
            wzmocnienie jego skuteczności i podstaw gospodarczych oraz ochronę stabilności
            finansów publicznych w perspektywie długoterminowej. W szczególności jej celem
            było, by na wszystkich etapach procedury nadmiernego deficytu w pełni
            uwzględniono kontekst gospodarczy i budżetowy. W związku z powyższym pakt
            stabilności i wzrostu zawiera ramy wspierające realizację polityki rządu mającej na
            celu szybkie przywrócenie dobrego stanu finansów publicznych z uwzględnieniem
            sytuacji gospodarczej.

     5
            Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6.
     6
            Dz.U. L 145 z 2009-06-10, s. 1.

PL                                                 7                                                PL
 ---pagebreak---      (5)   Postanowienia art. 126 ust. 5 Traktatu nakładają na Komisję obowiązek skierowania
           opinii do Rady w przypadku uznania przez Komisję, że w państwie członkowskim
           istnieje nadmierny deficyt lub że taki deficyt może wystąpić. Uwzględniwszy swoje
           sprawozdanie opracowane zgodnie z art. 126 ust. 3 oraz wziąwszy pod uwagę opinię
           Komitetu Ekonomiczno-Finansowego wydaną zgodnie z art. 126 ust. 4, Komisja
           stwierdziła, że w Bułgarii istnieje nadmierny deficyt. W związku z tym [dnia 6 lipca
           2010 r.] Komisja przedstawiła Radzie stosowną opinię w sprawie Bułgarii7.

     (6)   Artykuł 126 ust. 6 Traktatu stanowi, że Rada po dokonaniu ogólnej oceny, a przed
           podjęciem decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu, zobowiązana jest
           rozważyć wszelkie uwagi zgłaszane przez dane państwo członkowskie. W przypadku
           Bułgarii ogólna ocena prowadzi do następujących wniosków.

     (7)   Zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze Bułgarii w kwietniu 2010 r.
           deficyt sektora władz publicznych w 2009 r. wyniósł 3,9 % PKB i tym samym
           przekroczył wartość referencyjną ustaloną na poziomie 3 % PKB. Deficyt nie był
           zbliżony do wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB, ale można uznać, że jej
           przekroczenie ma charakter wyjątkowy w rozumieniu Traktatu oraz paktu stabilności i
           wzrostu. Wynika ono w szczególności ze znacznego pogorszenia koniunktury
           gospodarczej w rozumieniu Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu, ponieważ
           gospodarka Bułgarii znacznie ucierpiała w wyniku światowego kryzysu gospodarczo-
           finansowego, a wzrost PKB osiągnął w 2009 r. minus 5 %. W prognozie służb
           Komisji przedstawionej wiosną 2010 r. przewiduje się, że deficyt sektora władz
           publicznych spadnie do poziomu poniżej wartości referencyjnej już w 2010 r., wraz ze
           stabilizowaniem się gospodarki oraz w wyniku podjętych przez rząd środków
           konsolidacji budżetowej. Jednak na podstawie skorygowanego poziomu deficytu
           docelowego na 2010 r. (3,8 % PKB zgodnie z informacjami przedstawionymi przez
           władze Bułgarii w dniu 22 czerwca 2010 r.), który znacznie przekracza zakładany w
           wiosennej prognozie służb Komisji poziom 2,8 % PKB, planowane przekroczenie
           wartości referencyjnej może nie mieć charakteru tymczasowego. Przewidziane w
           Traktacie kryterium deficytu nie jest spełnione.

     (8)   Zgodnie z danymi przekazanymi przez władze Bułgarii w kwietniu 2010 r. dług brutto
           sektora władz publicznych kształtuje się w 2009 r. znacznie poniżej wartości
           referencyjnej wynoszącej 60 % PKB, a dokładnie na poziomie 14,8 % PKB. W
           prognozie służb Komisji z wiosny 2010 r. przewiduje się, że w latach 2010-2011
           wskaźnik zadłużenia wzrośnie, utrzymując się jednak poniżej 19 % PKB. W
           zgłoszeniu przedstawionym przez władze Bułgarii w dniu 22 czerwca 2010 r.
           planowana wysokość długu w 2010 r. została dalej skorygowana i ma wynieść 15,3 %
           PKB. Przewidziane w Traktacie kryterium zadłużenia jest więc spełnione.

     (9)   Zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 „istotne czynniki” mogą
           zostać uwzględnione w procesie podejmowania decyzji Rady w sprawie istnienia
           nadmiernego deficytu zgodnie z art. 126 ust. 6 wyłącznie wtedy, gdy spełniony jest
           podwójny warunek: deficyt zbliża się do wartości referencyjnej oraz przekroczenie
           przez niego tej wartości ma charakter tymczasowy. W przypadku Bułgarii ten

     7
           Wszystkie dokumenty związane z procedurą nadmiernego deficytu dotyczącą Bułgarii dostępne są na
           następującej stronie internetowej:
           http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/deficit/countries/index_en.htm.

PL                                                   8                                                       PL
 ---pagebreak---      podwójny warunek nie jest spełniony. Dlatego też istotne czynniki nie zostały
     uwzględnione w procesie podejmowania niniejszej decyzji,

PL                                     9                                             PL
 ---pagebreak---      PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                              Artykuł 1

     Z ogólnej oceny wynika, że w Bułgarii istnieje nadmierny deficyt.

                                              Artykuł 2

     Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Bułgarii.

     Sporządzono w Brukseli, dnia

                                                W imieniu Rady
                                                Przewodniczący

PL                                                10                     PL


Ważna informacja prawna

|

52008PC0678

Wniosek decyzja Rady zezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających lub wyprodukowanych z genetycznie zmodyfikowanego rzepaku T45 (ACS-BNØØ8-2) w związku ze sprzedażą tego rzepaku w krajach trzecich przed 2005 r.  /* COM/2008/0678 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 30.10.2008KOM(2008) 678 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających lub wyprodukowanych z genetycznie zmodyfikowanego rzepaku T45 (ACS-BNØØ8-2) w związku ze sprzedażą tego rzepaku w krajach trzecich przed 2005 r.(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEZałączony projekt wniosku w sprawie decyzji Rady dotyczy żywności i paszy zawierających lub wyprodukowanych z genetycznie zmodyfikowanego rzepaku T45, w odniesieniu do których w dniu 28 października 2005 r. przedsiębiorstwo Bayer CropScience AG przedłożyło właściwemu organowi Zjednoczonego Królestwa wniosek o wprowadzenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.Załączony wniosek odnosi się również do wprowadzenia do obrotu innych produktów zawierających rzepak T45 do takich samych zastosowań jak każdy inny rzepak, z wyjątkiem uprawy.W swoim wniosku oraz w korespondencji z Komisją wnioskodawca wskazał, że sprzedaż nasion rzepaku T45 została wstrzymana po sezonie sadzenia w 2005 r.W związku z tym wniosek dotyczy jedynie rzepaku T45 będącego rezultatem wcześniejszych upraw w krajach trzecich.W dniu 5 marca 2008 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności zgodnie z art. 6 i art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 wydał pozytywną opinię, stwierdzając, że wprowadzenie do obrotu produktów zawierających lub wyprodukowanych z rzepaku T45, odpowiadającego opisowi zawartemu we wniosku, najprawdopodobniej nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt, człowieka ani na środowisko naturalne.W związku z powyższym w dniu 14 lipca 2008 r. projekt decyzji Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie produktów zawierających lub wyprodukowanych z genetycznie zmodyfikowanego rzepaku T45 przedłożono Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w celu poddania go głosowaniu. Komitet nie wydał opinii: dziesięć państw członkowskich (146 głosów) głosowało za jego przyjęciem, dwanaście państw członkowskich (167 głosów) przeciw, a pięć państw członkowskich (32 głosy) wstrzymało się od głosu.W związku z tym, na mocy art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE zmienionej decyzją Rady 2006/512/WE, Komisja ma za zadanie przedłożyć Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć, natomiast Rada decyduje następnie w ciągu trzech miesięcy większością kwalifikowaną i informuje o swojej decyzji Parlament.WniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających lub wyprodukowanych z genetycznie zmodyfikowanego rzepaku T45 (ACS-BNØØ8-2) w związku ze sprzedażą tego rzepaku w krajach trzecich przed 2005 r.(jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)(Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy[1], w szczególności jego art. 7 ust. 3 i art. 19 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W dniu 28 października 2005 r., przedsiębiorstwo Bayer CropScience AG złożyło wniosek, zgodnie z art. 5 i art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, do właściwego organu Zjednoczonego Królestwa o wprowadzenie do obrotu żywności, składników żywności i pasz zawierających lub wyprodukowanych z genetycznie zmodyfikowanego rzepaku T45.(2) Wniosek odnosi się również do wprowadzenia do obrotu innych produktów zawierających rzepak T45 do takich samych zastosowań jak każdy inny rzepak, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączone są dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG[2], a także informacje i ustalenia dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE.(3) W dniu 17 kwietnia 2007 r., zgodnie z art. 8 ust. 4 i art. 20 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, przedsiębiorstwo Bayer CropScience AG zwróciło się do Komisji z wnioskiem o zezwolenie dla istniejących produktów wyprodukowanych z rzepaku T45 (dodatki do żywności i materiały paszowe wyprodukowane z rzepaku T45).(4) W swoich wnioskach oraz w korespondencji z Komisją wnioskodawca wskazał, że sprzedaż nasion rzepaku T45 została wstrzymana po sezonie sadzenia w 2005 r.(5) W związku z tym wnioski dotyczą jedynie rzepaku T45 będącego rezultatem wcześniejszych upraw w krajach trzecich.(6) W dniu 5 marca 2008 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA“) wydał dla obu wniosków jednolitą, kompleksową pozytywną opinię, zgodnie z art. 6 i art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, stwierdzając, że wprowadzenie do obrotu produktów zawierających lub wyprodukowanych z rzepaku T45, odpowiadających opisowi we wnioskach („produkty”) i w kontekście ich zamierzonych zastosowań[3] najprawdopodobniej nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie człowieka lub zwierząt, ani na środowisko naturalne. W swojej opinii EFSA rozpatrzył wszystkie szczegółowe pytania i wątpliwości zgłaszane przez państwa członkowskie w kontekście konsultacji z właściwymi organami krajowymi, przewidzianych w art. 6 ust. 4 i art. 18 ust. 4 wymienionego rozporządzenia.(7) EFSA stwierdził w szczególności, że ponieważ w przypadku nasion rzepaku T45 nie stwierdzono istotnych z biologicznego punktu widzenia zmian w składzie i zmian agronomicznych poza obecnością proteiny PAT, niepotrzebne są dalsze badania w zakresie bezpieczeństwa zwierząt na całych środkach żywnościowych/paszowych (np. 90-dniowe badanie toksyczności u szczurów).(8) W swojej opinii EFSA uznał złożony przez wnioskodawcę plan monitorowania skutków dla środowiska, obejmujący ogólny plan obserwacji, za zgodny z zamierzonym wykorzystaniem produktów. Ze względu na fizyczną charakterystykę nasion rzepaku oraz na metody transportu EFSA zalecił jednak stworzenie odpowiedniego systemu zarządzania, który pozwoli zminimalizować ryzyko przypadkowej utraty lub wysypania się transgenicznego rzepaku w czasie transportu, przechowywania, przeładunku i przetwarzania. Przedstawiony przez wnioskodawcę plan monitorowania został zmodyfikowany w celu uwzględnienia tego zalecenia EFSA.(9) W celu monitorowania wycofywania rzepaku T45 jego obecność w produktach importowanych powinna być regularnie odnotowywana.(10) Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia należy wydać zezwolenie obejmujące obecność rzepaku T45 w produktach będącą rezultatem sprzedaży nasion rzepaku T45 w krajach trzecich przed 2005 r.(11) Każdemu organizmowi zmodyfikowanemu genetycznie należy przypisać niepowtarzalny identyfikator zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającym system ustanawiania oraz przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów organizmom zmodyfikowanym genetycznie[4].(12) Według opinii EFSA nie ma konieczności wprowadzenia żadnych szczególnych wymagań w zakresie etykietowania żywności, składników żywności i pasz zawierających lub wyprodukowanych z rzepaku T45 z wyjątkiem wymogów ustanowionych w art. 13 ust. 1 i w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Jednak, aby zapewnić wykorzystanie produktów w granicach zezwolenia przewidzianego w niniejszej decyzji, oznakowanie paszy zawierającej organizmy genetycznie zmodyfikowane oraz oznakowanie produktów innych niż żywność i pasze zawierających organizmy genetycznie zmodyfikowane, w odniesieniu do których złożono wniosek o zezwolenie, powinny wyraźnie wskazywać, że danych produktów nie wolno stosować do celów uprawy.(13) Podobnie, opinia wydana przez EFSA nie uzasadnia nałożenia specjalnych wymogów lub ograniczeń na wprowadzanie do obrotu i/lub specjalnych wymogów lub ograniczeń dotyczących wykorzystania i manipulowania, w tym wymagań monitorowania po wprowadzeniu do obrotu czy też specjalnych wymogów dotyczących ochrony poszczególnych ekosystemów/środowiska naturalnego i/lub poszczególnych obszarów geograficznych, przewidzianych w art. 6 ust. 5 lit. e) oraz art. 18 ust. 5 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.(14) Wszelkie informacje mające znaczenie dla dopuszczenia produktów do obrotu powinny zostać wprowadzone do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003.(15) W art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE[5] określono wymogi dotyczące etykietowania produktów zawierających genetycznie zmodyfikowane organizmy lub składających się z nich.(16) Niniejszą decyzję należy notyfikować stronom Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych[6].(17) Przeprowadzono konsultacje z wnioskodawcą w sprawie środków przewidzianych w niniejszej decyzji.(18) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustanowionym przez jego przewodniczącego.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 Organizm zmodyfikowany genetycznie i niepowtarzalny identyfikatorGenetycznie zmodyfikowany rzepak ( Brassica napus L.) T45, określony w lit. b) załącznika do niniejszej decyzji, otrzymuje niepowtarzalny identyfikator ACS-BNØØ8-2, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 65/2004.Artykuł 2Zezwolenie1. Celem niniejszej decyzji jest wydanie zezwolenia dla produktów wymienionych w ust. 2, na obecność rzepaku ACS-BNØØ8-2 będącą bezpośrednim lub pośrednim rezultatem sprzedaży nasion rzepaku ACS-BNØØ8-2 w krajach trzecich przed 2005 r.2. Niniejszym zezwala się na wprowadzanie do obrotu, dla celów art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, następujących produktów:a) żywność i składniki żywności zawierające lub wyprodukowane z rzepaku ACS-BNØØ8-2;b) pasze zawierające lub wyprodukowane z rzepaku ACS-BNØØ8-2;c) produkty inne niż żywność i pasze, zawierające rzepak ACS-BNØØ8-2, dla takich samych zastosowań jak każdy inny rzepak, z wyjątkiem uprawy.Artykuł 3 Etykietowanie1. W celu spełnienia wymogów dotyczących etykietowania, określonych w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „rzepak”.2. Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. b) i c), zawierających rzepak ACS-BNØØ8-2, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.Artykuł 4 Monitorowanie skutków dla środowiska1. Posiadacz zezwolenia gwarantuje, że plan monitorowania skutków dla środowiska naturalnego, określony w lit. h) załącznika, zostanie wprowadzony i zrealizowany.2. Posiadacz zezwolenia przedstawia Komisji coroczne sprawozdania z realizacji i wyników działań przewidzianych w planie monitorowania.Artykuł 5 Monitorowanie wycofania1. Posiadacz zezwolenia gwarantuje, że z partii rzepaku, przywożonego do Unii Europejskiej z krajów trzecich, w których do 2005 r. sprzedawane były ziarna rzepaku ACS-BNØØ8-2, pobierane są próby, na których badana jest obecność rzepaku ACS-BNØØ8-2.2. Metoda stosowana do kontroli wyrywkowej musi być uznana na poziomie międzynarodowym. Testy odbywają się w odpowiednio akredytowanym laboratorium, zgodnie z uwierzytelnioną metodą wykrywania, jak określone w załączniku do niniejszej decyzji.3. Posiadacz zezwolenia, wraz ze sprawozdaniami, o których mowa w art. 4 ust. 2, przedstawia Komisji roczne sprawozdania z działań związanych z monitorowaniem obecności rzepaku ACS-BNØØ8-2.Artykuł 6Rejestr wspólnotowyInformacje zawarte w załączniku do niniejszej decyzji wprowadza się do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.Artykuł 7Posiadacz zezwoleniaPosiadaczem zezwolenia jest Bayer Cropscience AG.Artykuł 8Okres ważnościNiniejszą decyzję stosuje się przez 10 lat od daty jej notyfikacji.Artykuł 9AdresatNiniejsza decyzja skierowana jest do Bayer CropScience AG, Alfred-Nobel-Strasse 50, D - 40789 Monheim am Rhein – Niemcy.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKa) Wnioskodawca i posiadacz zezwolenia:Nazwa : Bayer CropScience AGAdres: Alfred-Nobel-Strasse 50, D - 40789 Monheim am Rhein - Niemcyb) Opis i specyfikacja produktów:(1) Żywność i składniki żywności zawierające lub wyprodukowane z rzepaku ACS-BNØØ8-2;(2) Pasze zawierające lub wyprodukowane z rzepaku ACS-BNØØ8-2;(3) Produkty inne niż żywność i pasze, zawierające rzepak ACS-BNØØ8-2, dla takich samych zastosowań jak każdy inny rzepak, z wyjątkiem uprawy.Genetycznie zmodyfikowany rzepak ACS-BNØØ8-2, zgodny z opisem we wniosku, cechuje ekspresja proteiny PAT, nadającej tolerancję na herbicyd glufosynat amonowy.c) Etykietowanie:(1) W celu spełnienia wymogów dotyczących specjalnego etykietowania, określonych w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „rzepak”.(2) Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów zawierających rzepak ACS-BNØØ8-2, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. b) i c) niniejszej decyzji, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.d) Metoda wykrywania:-  Specyficzna metoda ilościowa w czasie rzeczywistym, oparta na technice PCR, stosowana do oznaczania rzepaku ACS-BNØØ8-2-  Zwalidowana na nasionach przez wspólnotowe laboratorium referencyjne ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, opublikowana na stronie internetowej http://gmo-crl.jrc.ec.europa.eu/statusofdoss.htm-  Materiał referencyjny: AOCS 0208-A dostępny za pośrednictwem strony internetowej American Oil Chemists Society pod adresem: http://www.aocs.org/tech/crm/bayer_canola.cfme) Niepowtarzalny identyfikator:ACS-BNØØ8-2f) Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej:system wymiany informacji o bezpieczeństwie biologicznym, ID: patrz [ do uzupełnienia po powiadomieniu o decyzji ]g) Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub obchodzenia się z nimi:Brak.h) Plan monitorowaniaPlan monitorowania skutków dla środowiska, zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.[Link: plan opublikowany w internecie ]i) Wymogi dotyczące monitorowania stosowania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu do obrotuBrak.Uwaga: z czasem linki do odpowiednich dokumentów mogą wymagać aktualizacji. Zmiany te udostępnia się publicznie w postaci aktualizacji wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy. [1] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.[2] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.[3] http://www.efsa.europa.eu/EFSA/efsa_locale-1178620753816_1178620786239.htm[4] Dz.U. L 10 z 16.1.2004, s. 5.[5] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 24.[6] Dz.U. L 287 z 5.11.2003, s. 1.