				|

		52011PC0416

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury /* KOM/2011/0416 wersja ostateczna - 2011/0194 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Wspólna
organizacja rynków produktów rybołówstwa i akwakultury istnieje od 1970 r.
Jest jednym z filarów wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb). Jej
obecną podstawą prawną jest rozporządzenie (WE) nr 104/2000,
przyjęte w 1999 r. Reforma wspólnej polityki rybołówstwa stanowi
doskonałą okazję do dokonania przeglądu i ewentualnej
zmiany celów i instrumentów wspólnej organizacji rynku produktów
rybołówstwa i akwakultury.
Zidentyfikowane
problemy i cele reformy
Od 2008 r.
Komisja prowadziła szeroko zakrojone oceny i konsultacje w celu
oszacowania efektywności obowiązujących uregulowań
prawnych, dokonania bilansu, przeanalizowania rozwoju rynku i tendencji w UE w
ciągu ostatniej dekady oraz zasięgnięcia opinii zainteresowanych
stron.
Analizy
doprowadziły do zidentyfikowania pięciu głównych obszarów
problemowych, które można następująco podsumować:
Wspólna
organizacja rynku w UE niewystarczająco przyczyniła się do
zrównoważenia produkcji: mimo że wiele łowisk UE nie jest
eksploatowane w sposób zrównoważony, premie przyznawane z tytułu
zrównoważonych praktyk były do niedawna bardzo ograniczone lub nie
było sankcji rynkowych za potencjalne lub rzeczywiste niezrównoważone
praktyki. Obecna polityka w niewystarczającym stopniu przekazywała
odpowiednie sygnały polityczne.
Pozycja rynkowa
produkcji UE pogorszyła się: unijni producenci borykają się
z ograniczonymi lub zmniejszonymi możliwościami produkcyjnymi (w
zakresie rybołówstwa i akwakultury). Ponadto produkcja jest rozdrobniona z
powodu liczby gatunków, miejsc wyładunku i sprzedaży, natomiast popyt
jest silnie skoncentrowany. Produkcji unijnej brakuje także
konkurencyjności na coraz bardziej zglobalizowanym rynku.
Nie byliśmy w
stanie przewidzieć wahań rynkowych ani poradzić sobie z nimi:
rybołówstwo, w większym stopniu niż inne sektory produkcji
żywności, charakteryzuje się niepewnością co do
warunków produkcji i dostępu. Jednakże unijnej podaży brakuje
także przewidywalności pod względem ilości i jakości,
na które istnieje popyt. Wprost przeciwnie – producenci w UE w dużej
mierze planują swoją produkcję, nie uwzględniając
popytu na rynku. Prowadzi to do ogromnej niestabilności cen pierwszej
sprzedaży.
Nasz
potencjał rynkowy jest w większości niewykorzystany:
rosnąca konsumpcja w całej UE daje unijnym producentom konkretne
możliwości gospodarcze. Jednak koszty uzyskania informacji i zawarcia
transakcji są wysokie w ramach całego łańcucha handlowego.
Z perspektywy konsumenta ograniczony zakres przekazywanych informacji
uniemożliwia dokonanie świadomego i odpowiedzialnego wyboru.
Realizacja
wspólnej organizacji rynku ograniczana jest przez uciążliwe i
nadmiernie skomplikowane uregulowania.
W tym
kontekście wniosek dotyczący reformy wspólnej organizacji rynku
skupia się na następujących celach:
Ulepszeniu
zachęt rynkowych, aby wesprzeć zrównoważone praktyki
produkcyjne: producenci w UE (z sektora rybołówstwa i akwakultury)
należący do organizacji producentów są bezpośrednio
zaangażowani w produkcję, codzienne zarządzanie zasobami i
kwestie związane z rynkiem. Ich rola, odpowiedzialność i
uprawnienia wymagają zmiany zgodnie z celami reformy WPRyb, aby
skierować działalność związaną z produkcją
na ścieżkę zrównoważonego rozwoju. Należy zwrócić
się także do innych podmiotów na wyższych szczeblach rynku, aby
stały się bardziej zaangażowane w zrównoważoną
eksploatację zasobów i odpowiedzialne za nią.
Poprawa pozycji
rynkowej produkcji w UE: poszukiwanie rozwiązań dla problemów
związanych z niedoskonałościami rynku, wysokimi kosztami
informacji i transakcji, a także kwestiami organizacyjnymi prowadzi do
skupienia się na działalności produkcyjnej (grupowanie
podaży, lepsze wprowadzanie do obrotu przy pierwszej sprzedaży),
zwiększa konkurencyjność unijnej produkcji (pod względem
jakości, innowacyjności i wartości dodanej), wzmacnia
pozycję przetargową producentów i zapewnia równe warunki konkurencji
dla wszystkich produktów wprowadzanych do obrotu w Unii.
Poprawienie
związków między unijną produkcją, zmianami struktury rynku
UE oraz tymczasowymi wahaniami powinno być lepiej odzwierciedlone w
strategiach producentów. To wspomaga zdobywanie wiedzy rynkowej i opracowywanie
analiz w zakresie popytu i konkurujących dostaw. Rosnąca
przejrzystość wzdłuż całego łańcucha
handlowego rynków powinna ułatwić dostosowanie podaży do popytu
i usprawnić podejmowanie decyzji politycznych. Niestabilność cen
pierwszej sprzedaży można zredukować poprzez poprawienie
warunków wprowadzania produktów organizacji producentów do obrotu i poprzez
dopilnowanie, aby produkcja była zaplanowana i dostosowana do popytu pod
względem jakości, ilości i prezentacji.
Zwiększenie
potencjału handlowego produktów z UE: rynek wewnętrzny dla produktów
rybołówstwa i akwakultury funkcjonuje poniżej swoich
możliwości, szczególnie z powodu braku informacji. Względna
przewaga unijnej produkcji (świeżość, lokalny charakter,
asortyment itd.) mogłaby być lepiej wykorzystywana poprzez
większe zróżnicowanie i lepsze organizowanie zbytu. Ponadto
konsumenci w UE mają prawo do uzyskiwania bardziej precyzyjnych i bardziej
wiarygodnych informacji zwiększających ich zaufanie do produktów
rybołówstwa i akwakultury.
Wspieranie
lepszego zarządzania, zmniejszanie obciążenia administracyjnego
i uproszczenie uregulowań prawnych: obowiązujące przepisy i
instrumenty należy objąć przeglądem, uprościć i
objaśnić. Należy wspierać wspólną organizację
rynku w kontekście nowego funduszu finansowego, który zostanie wprowadzony
w ramach zreformowanej WPRyb.
Wzajemne
zależności z reformą WPRyb
Głównym celem
reformy wspólnej polityki rybołówstwa jest wspieranie zrównoważonego
gospodarowania zasobami rybnymi przy udziale dochodowego sektora, któremu z
kolei należy stwarzać coraz szersze możliwości kierowania
własną działalnością. Z oceny skutków WPRyb wynika,
że – biorąc pod uwagę nowe cele i instrumenty WPRyb – konieczna
jest daleko idąca reforma wspólnej organizacji rynku: do
osiągnięcia głównych celów WPRyb powinny bezpośrednio lub
pośrednio przyczynić się instrumenty rynkowe.
Aby
uwzględnić problem przełowienia i niezrównoważonych
praktyk, a także odejść od strategii produkcyjnych opartych
wyłącznie na ilości, nowa wspólna organizacja rynku wesprze:
wzmocnienie
pozycji organizacji producentów i ich współzarządzanie prawami
dostępu, jak również działalność związaną z
produkcją i wprowadzaniem do obrotu;
środki
rynkowe, które poprawiają pozycję przetargową producentów (w
sektorze rybołówstwa i akwakultury), usprawniają prognozowanie
kryzysu na rynku, zapobieganie mu i zarządzanie nim, a także
sprzyjają przejrzystości i efektywności rynku;
zachęty
rynkowe i premie z tytułu stosowania zrównoważonych praktyk;
partnerstwa na rzecz zrównoważonej produkcji, zaopatrzenia i konsumpcji;
certyfikację (oznakowanie ekologiczne), promocje, informacje dla
konsumentów;
dodatkowe
środki rynkowe związane z odrzutami.
Unijne przepisy
obowiązujące w dziedzinie, której dotyczy wniosek
Obecne ramy prawne
zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 104/2000 w
sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury.
Celem niniejszego wniosku jest zastąpienie tego rozporządzenia.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW
Od 2008 r.
prowadzono na różnych szczeblach konsultacje z zainteresowanymi stronami:
konsultacje
społeczne w Internecie na tematy dotyczące rynku i handlu, które
odbywały się od dnia 9 kwietnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.
w ramach zielonej księgi dotyczącej reformy wspólnej polityki
rybołówstwa (COM(2009)163 wersja ostateczna). Prawie wszystkie z 400
otrzymanych uwag dotyczących zielonej księgi dotyczyły kwestii
związanych z reformą wspólnej organizacji rynku. Ich podsumowanie
znalazło się w odnośnym rozdziale (3.4) w dokumencie roboczym
służb Komisji dotyczącym „Podsumowania konsultacji w sprawie
reformy wspólnej polityki rybołówstwa”, SEC(2010)428 wersja ostateczna –
kwiecień 2010 r.
szeroko zakrojone
konsultacje z podmiotami z branży (producentami, importerami, przetwórcami
i detalistami) oraz podmiotami pozarządowymi (organizacjami
pozarządowymi zajmującymi się rozwojem i ochroną
środowiska, organizacjami konsumenckimi) na forum organów konsultacyjnych
działających w ramach WPRyb i seminariów tematycznych. Odbyła
się szeroka debata z państwami członkowskimi, w tym posiedzenia
dwustronne, z krajowymi przedstawicielami sektora, administracji krajowej i
regionalnej oraz komitetu zarządzającego. Parlament Europejski, a w
szczególności Komisja Rybołówstwa, były silnie zaangażowane
w te konsultacje i wydarzenia.
Oceny skutków
W ramach Komisji
powołano międzywydziałową grupę sterującą,
która aktywnie uczestniczyła w procesie oceny skutków. Po przeanalizowaniu
obecnych ram polityki i rozwoju unijnego rynku produktów rybołówstwa i
akwakultury, określono wstępne cele zreformowanej wspólnej
organizacji rynku. W ramach tych celów rozpatrzono różne alternatywne
warianty polityczne dotyczące reformy:
Kontynuowanie
obecnej wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury.
Wariant ten oznacza skupienie się głównie na interwencjach na rynku,
aby wspierać stabilność cen.
Zmiana obecnej
wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury poprzez
zredukowanie mechanizmów interwencji do jednolitej pomocy na cele
składowania produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia
przez ludzi oraz uproszczenie, dostosowanie i uelastycznienie pozostałych
instrumentów (norm handlowych i informacji dla konsumentów).
Skuteczniejsza
realizacja wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury
przez wzmocnienie pozycji organizacji producentów i organizacji
międzybranżowych poprzez przydzielenie im nowych celów i udzielenie
wsparcia finansowego na opracowanie i wdrożenie planów zrównoważonej
produkcji i wprowadzania do obrotu. Poszerzono treść i zakres
obowiązkowych informacji dla konsumentów. Rozważane są kwestie
dokładności dobrowolnego oznakowania i kontroli nad nim.
Deregulacja
obecnej wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury. W
wariancie tym wstrzymywane są wszelkie inne instrumenty prawne
dotyczące konkretnie produktów rybołówstwa i akwakultury oraz
wszelkie wsparcie finansowe (interwencje i wsparcie na rzecz wspólnych
działań).
Wariant utrzymania
stanu obecnego oceniono jako częściowo nieefektywny i zbyt
złożony, aby osiągnął swoje obecne cele. Dziś, 12
lat po jej przyjęciu, obowiązująca wspólna organizacja rynków wydaje
się niedopasowana do wyzwań stojących przed rynkiem UE.
Spowoduje to, że będzie jeszcze bardziej nieefektywna, a nawet
niespójna z celami zreformowanej WPRyb.
Skorygowanie
głównych wad obowiązującej wspólnej organizacji rynków poprzez
zaproponowanie poprawek i uproszczeń usprawniłoby jej funkcjonowanie.
Znaczenie dla realizacji głównych celów reformy WPRyb pozostałoby
jednak ograniczone.
Całkowite
zniesienie unijnej wspólnej organizacji rynku, nawet przy założeniu
lepszej koniunktury i zwiększenia zachęt w odniesieniu do
zrównoważonego rozwoju, nie rozwiązałoby w pełni
głównych zidentyfikowanych problemów, a mianowicie
złożoności i rozdrobnienia sektora podaży w UE oraz ryzyka
występowania informacji wprowadzających konsumenta w błąd
lub powodujących dezorientację.
Z tego
względu Komisja popiera ulepszenie wspólnej organizacji rynku w taki
sposób, aby mogła towarzyszyć sektorowi rybołówstwa i
akwakultury w jego drodze ku zrównoważonym praktykom produkcji. Pod
względem organizacji i wprowadzania do obrotu można wiele
zdziałać, by zwiększyć przewidywalność
podaży i obniżyć koszty transakcji. W tym wariancie
podkreśla się rolę głównych zainteresowanych stron w
promowaniu zrównoważonych praktyk. Wspólna organizacja rynku powinna
pomagać w zwiększeniu wartości dodanej produktów
rybołówstwa i akwakultury w kontekście oddzielania wsparcia
finansowego od floty (zwłaszcza w odniesieniu do złomowania i
czasowego zaprzestania działalności) i kierowania go na
pomysłowe, „zielone”, innowacyjne i nastawione na rynek rozwiązania
dla sektora rybołówstwa i akwakultury.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Podstawa prawna
Artykuł 43 ust. 2 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Zasada pomocniczości
Niniejszy wniosek jest przedmiotem kompetencji
dzielonych. Zasada pomocniczości ma zatem zastosowanie.
Zasada proporcjonalności
 Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:
 Wspólna polityka rybołówstwa jest polityką wspólną, a zatem powinna być wdrażana poprzez rozporządzenie przyjęte przez Parlament Europejski i Radę. Dla osiągnięcia podstawowego celu, jakim jest dopilnowanie, aby sektory rybołówstwa i akwakultury tworzyły długotrwałe, zrównoważone warunki gospodarcze, środowiskowe i społeczne oraz przyczyniały się do dostępności zaopatrzenia w żywność, konieczne i niezbędne jest ustanowienie przepisów dotyczących ochrony i eksploatacji morskich zasobów biologicznych. Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
2011/0194 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie wspólnej organizacji rynków
produktów rybołówstwa i akwakultury
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 i art. 43
ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[1],
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[2],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
Zakres wspólnej polityki rybołówstwa obejmuje
środki dotyczące rynków produktów rybołówstwa i akwakultury w
Unii. Wspólna organizacja rynków produktów rybołówstwa i akwakultury,
zwana dalej „wspólną organizacją rynku”, jest integralną
częścią wspólnej polityki rybołówstwa i powinna
przyczyniać się do osiągnięcia jej celów. Ponieważ
wspólna polityka rybołówstwa jest zmieniana, odpowiednio dostosować
należy wspólną organizację rynku.
(2)
Aby uwzględnić niedociągnięcia
wykryte przy wdrażaniu obecnie obowiązujących przepisów, zmiany
na rynku unijnym i światowym, a także rozwój działalności
gospodarczej w zakresie rybołówstwa i akwakultury, należy zmienić
rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w
sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury[3].
(3)
Przepisy wspólnej organizacji rynku należy
wdrożyć zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii, w
szczególności w odniesieniu do przepisów Światowej Organizacji
Handlu.
(4)
Wspólna organizacja rynku powinna przyczynić
się do osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa.
(5)
Jako że cele te nie mogą zostać w
wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa
członkowskie z uwagi na wspólny charakter rynku produktów rybołówstwa
i akwakultury, a ze względu na wynikającą z tego charakteru
potrzebę dalszego wspólnego działania mogą być skuteczniej
osiągnięte na szczeblu Unii, Unia może podjąć
działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w
art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą
proporcjonalności określoną w tym artykule zakres niniejszego
rozporządzenia nie wykracza poza to, co jest konieczne do
osiągnięcia tych celów.
(6)
Ważne jest, aby wspólna organizacja rynku
była prowadzona zgodnie z zasadą dobrego rządzenia, zawartą
we wspólnej polityce rybołówstwa.
(7)
Organizacje producentów są strategicznymi
podmiotami pod względem odpowiedniego stosowania wspólnej polityki
rybołówstwa i wspólnej organizacji rynku. Konieczne zatem jest wzmocnienie
ich celów, aby zagwarantować, że ich członkowie prowadzą
działalność w zakresie rybołówstwa i akwakultury w sposób
zrównoważony, poprawiają wprowadzanie produktów do obrotu oraz
gromadzą informacje gospodarcze o akwakulturze. Przy realizacji tych celów
organizacje producentów powinny uwzględniać różne warunki
sektorów rybołówstwa i akwakultury panujące w Unii, zwłaszcza
specyfikę rybołówstwa łodziowego.
(8)
Organizacje międzybranżowe
zrzeszające różne kategorie podmiotów mogą pomóc w poprawieniu
koordynacji działalności związanej z obrotem w łańcuchu
wartości i w opracowywaniu środków będących przedmiotem
zainteresowania całego sektora.
(9)
Zasadne jest ustanowienie wspólnych warunków
uznawania przez państwa członkowskie organizacji producentów i
organizacji międzybranżowych, rozszerzania zasad przyjętych
przez organizacje producentów i organizacje międzybranżowe, a
także dotyczących podziału kosztów wynikających z takiego
rozszerzenia. Procedura rozszerzenia zasad powinna wymagać zezwolenia
Komisji.
(10)
Aby organizacje producentów mogły
ukierunkowywać swoich członków na zrównoważoną
działalność w zakresie rybołówstwa i akwakultury,
organizacje te powinny określić i przedłożyć
właściwym organom państw członkowskich plan produkcji i
wprowadzania do obrotu, wraz ze środkami koniecznymi do realizacji swoich
celów.
(11)
Nieprzewidywalność działalności
połowowej sprawia, że stosowne jest ustanowienie mechanizmu
składowania produktów rybołówstwa do spożycia przez ludzi,
mając na uwadze wspieranie większej stabilności rynku i
zwiększenie zysku z produktów, w szczególności poprzez tworzenie
wartości dodanej. Mechanizm ten powinien przyczynić się do
stabilizacji i ujednolicenia lokalnych rynków unijnych, co w perspektywie
powinno doprowadzić do stworzenia jednolitego rynku.
(12)
Organizacje producentów mogą utworzyć
fundusz zbiorowy do finansowania planów produkcji i wprowadzania do obrotu oraz
mechanizmu składowania.
(13)
Aby uwzględnić zróżnicowanie cen w
całej Unii, każda organizacja producentów powinna być uprawniona
do składania oferty na cenę progową dla mechanizmu
składowania. Ta cena progowa nie powinna prowadzić do ustalenia cen
minimalnych, które mogłyby ograniczyć konkurencję.
(14)
Ponieważ stada ryb stanowią wspólne
zasoby, proces zrównoważenia i zwiększenia efektywności
eksploatacji tych stad może – w niektórych przypadkach – być
skuteczniej realizowany przez organizacje, w których skład wchodzą
członkowie z różnych państw członkowskich. Należy
zatem przewidzieć również możliwość zakładania
międzynarodowych organizacji producentów i zrzeszeń organizacji
producentów, które podlegać będą regułom konkurencji
przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu.
(15)
Stosowanie wspólnych norm handlowych powinno
umożliwić zaopatrzenie rynków w zrównoważone produkty,
zrealizowanie pełnego potencjału wewnętrznych rynków produktów
rybołówstwa i akwakultury oraz ułatwienie funkcjonowania handlu
opartego na zasadach uczciwej konkurencji, aby w ten sposób poprawić
rentowność produkcji.
(16)
Rozszerzający się asortyment produktów
rybołówstwa i akwakultury powoduje konieczność zapewnienia
konsumentom minimalnej ilości obowiązkowych informacji o
głównych cechach produktów. W celu promowania zróżnicowania produktów
konieczne jest także uwzględnienie dodatkowych informacji, które
mogą być udzielane dobrowolnie.
(17)
Reguły konkurencji odnoszące się do
porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w art. 101 traktatu,
należy stosować do produkcji lub wprowadzania do obrotu produktów
rybołówstwa i akwakultury o tyle, o ile ich stosowanie nie utrudnia
funkcjonowania wspólnej organizacji rynków ani nie zagraża
osiągnięciu celów określonych w art. 39 traktatu.
(18)
Należy ustanowić reguły konkurencji
dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa i
akwakultury, uwzględniając szczególny charakter sektora
rybołówstwa i akwakultury, w tym jego rozdrobnienie, fakt, że ryby
stanowią wspólny zasób oraz znaczącą wielkość
przywozu. W celu uproszczenia, stosowne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1184/2006
z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczącego stosowania niektórych reguł
konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu niektórymi produktami
rolnymi[4]
należy włączyć do niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenia (WE) nr 1184/2006 nie należy już zatem
stosować do produktów rybołówstwa i akwakultury.
(19)
Należy koniecznie podnieść poziom
informacji gospodarczych na temat rynków produktów rybołówstwa i
akwakultury w Unii.
(20)
Aby umożliwić uzupełnienie lub
zmianę warunków i wymogów dotyczących uznawania organizacji
producentów, uzupełnienie lub zmianę treści planu produkcji i
wprowadzania do obrotu, określenie i zmianę wspólnych norm handlowych,
uzupełnienie lub zmianę informacji obowiązkowych i ustalenie
kryteriów minimalnych w odniesieniu do informacji dobrowolnie przekazywanych
konsumentom przez podmioty gospodarcze, Komisja powinna posiadać
uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do art. 24, 33, 41 i 46.
(21)
Jest niezwykle istotne, aby Komisja
przeprowadzała stosowne konsultacje w czasie prac przygotowawczych, w tym
na poziomie ekspertów. Przy przygotowywaniu i sporządzaniu aktów
delegowanych Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i
właściwe przekazywanie stosownych dokumentów do Parlamentu
Europejskiego i Rady.
(22)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania
art. 25, 31, 34 i 37 niniejszego rozporządzenia należy przyznać
Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane
zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne
dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania
uprawnień wykonawczych przez Komisję.
(23)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000
należy uchylić, ale art. 9, 10, 11, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25,
26, 27, 34, 35, 36, 37, 38 i 39 należy stosować do momentu
wejścia w życie rozporządzenia w sprawie Europejskiego Funduszu na
rzecz Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejszym ustanawia się wspólną
organizację rynków produktów rybołówstwa i akwakultury, zwaną
dalej „wspólną organizacją rynku”.
2.
Wspólna organizacja rynku obejmuje
następujące instrumenty:
a)      organizacje zawodowe;
b)      normy handlowe;
c)      informacje dla konsumentów;
d)      reguły konkurencji;
e)      rozpoznanie rynku.
Artykuł 2
Zakres
Wspólną organizację rynku stosuje
się do produktów rybołówstwa i akwakultury wymienionych w
załączniku I do niniejszego rozporządzenia, które są
wprowadzane do obrotu w Unii.
Artykuł 3
Cele
Wspólna organizacja rynku przyczynia się
do osiągnięcia celów określonych w art. 2 i 3
rozporządzenia w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa.
Artykuł 4
Zasady
Wspólna organizacja rynku jest prowadzona
zgodnie z zasadą dobrego rządzenia, zawartą w art. 4
rozporządzenia w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa.
Artykuł 5
Definicje
Na potrzeby niniejszego rozporządzenia
stosuje się definicje wymienione w art. 3 rozporządzenia w sprawie
wspólnej polityki rybołówstwa. Ponadto stosuje się
następujące definicje:
a)      „produkty rybołówstwa”
oznaczają organizmy wodne pochodzące z dowolnej działalności
połowowej lub otrzymywane z nich produkty, wyszczególnione w
załączniku I;
b)      „produkty akwakultury” oznaczają
organizmy wodne na dowolnym etapie ich cyklu życia, pochodzące z
dowolnej działalności akwakultury lub otrzymywane z nich produkty,
wyszczególnione w załączniku I;
c)      „producent” oznacza dowolną
osobę fizyczną bądź prawną, która wykorzystuje
środki produkcji do uzyskania produktów rybołówstwa lub akwakultury z
zamiarem wprowadzenia ich do obrotu;
d)      „sektor rybołówstwa i akwakultury”
oznacza sektor gospodarki, w tym wszelką działalność
gospodarczą związaną z produkcją lub przetwarzaniem
produktów rybołówstwa bądź akwakultury i ich wprowadzaniem do
obrotu;
e)      „udostępnienie produktu na rynku”
oznacza każde dostarczenie produktu rybołówstwa lub akwakultury w
celu jego dystrybucji, konsumpcji lub używania na rynku unijnym w ramach
działalności handlowej, odpłatnie lub nieodpłatnie;
f)       „wprowadzanie do obrotu” oznacza
udostępnienie produktu rybołówstwa lub akwakultury na rynku unijnym
po raz pierwszy.
Rozdział II
Organizacje zawodowe
Sekcja I
Ustanawianie organizacji zawodowych, ich cele i środki
Artykuł 6
Ustanawianie organizacji producentów sektora rybołówstwa
Organizacje producentów sektora
rybołówstwa mogą być ustanawiane jako grupa utworzona z własnej
inicjatywy producentów produktów rybołówstwa w jednym lub w wielu
państwach członkowskich i uznawane zgodnie z przepisami Sekcji II.
Artykuł 7
Cele organizacji producentów sektora rybołówstwa
Organizacje producentów sektora
rybołówstwa realizują następujące cele:
a)      promowanie opłacalnej
działalności połowowej swoich członków w pełnej
zgodności z polityką ochrony określoną w
rozporządzeniu w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa i z przepisami
dotyczącymi środowiska naturalnego;
b)      przeciwdziałanie przypadkowym
połowom stad handlowych;
c)      poprawienie warunków wprowadzania do
obrotu produktów rybołówstwa swoich członków;
d)      stabilizowanie rynków;
e)      poprawienie rentowności producentów.
Artykuł 8
Środki podejmowane przez organizacje producentów sektora rybołówstwa
Do osiągnięcia celów
określonych w art. 7 organizacje producentów sektora rybołówstwa
mogą stosować następujące środki:
a)      planowanie działalności
połowowej swoich członków;
b)      optymalne wykorzystanie przypadkowych
połowów stad handlowych poprzez:
-        przeznaczenie wyładowanych
produktów, które nie spełniają wymaganych przy wprowadzaniu do obrotu
kryteriów minimalnego rozmiaru, o których mowa w art. 39 ust. 2 lit. a), na
cele inne niż spożycie przez ludzi;
-        wprowadzanie do obrotu wyładowanych
produktów, które spełniają kryteria minimalnego rozmiaru, o których
mowa w art. 39 ust. 2 lit. a), wymagane przy wprowadzaniu do obrotu;
-        bezpłatną dystrybucję
wyładowanych produktów na cele dobroczynne lub charytatywne;
c)      dostosowanie produkcji do wymogów
rynkowych;
d)      kierowanie dostawami i wprowadzaniem do
obrotu produktów swoich członków;
e)      zarządzanie miejscem tymczasowego
składowania produktów rybołówstwa zgodnie z art. 35 i 36;
f)       kontrolowanie i podejmowanie
środków w celu uzyskania zgodności działalności swoich
członków z zasadami określonymi przez organizację producentów.
Artykuł 9
Ustanawianie organizacji producentów sektora akwakultury
Organizacje producentów sektora akwakultury
mogą być ustanawiane jako grupa utworzona z własnej inicjatywy
producentów produktów akwakultury w jednym lub w wielu państwach
członkowskich i uznawane zgodnie z przepisami Sekcji II.
Artykuł 10
Cele organizacji producentów sektora akwakultury
Organizacje producentów sektora akwakultury
realizują następujące cele:
a)      promowanie podejmowania
zrównoważonych działań w obszarze akwakultury przez swoich
członków poprzez stwarzanie im możliwości rozwoju;
b)      aktywny udział w zaopatrzeniu w
żywność i tworzeniu miejsc pracy na obszarach wiejskich i
przybrzeżnych;
c)      zapewnienie zgodności
działalności ich członków z krajowymi strategicznymi planami, o
których mowa w art. 51 rozporządzenia w sprawie wspólnej polityki
rybołówstwa;
d)      poprawienie warunków wprowadzania do
obrotu produktów akwakultury swoich członków;
e)      poprawienie rentowności producentów.
Artykuł 11
Środki podejmowane przez organizacje producentów sektora akwakultury
Do osiągnięcia celów, o których mowa
w art. 10, organizacje producentów sektora akwakultury mogą stosować
następujące środki:
a)      promowanie odpowiedzialnej i
zrównoważonej akwakultury, szczególnie w kategoriach ochrony
środowiska, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt;
b)      dostosowanie produkcji do wymogów
rynkowych;
c)      kierowanie dostawami i wprowadzaniem do
obrotu produktów swoich członków;
d)      kontrolowanie i podejmowanie środków
w celu uzyskania zgodności działalności swoich członków z
zasadami określonymi przez organizację producentów;
e)      gromadzenie informacji o produktach
wprowadzanych do obrotu, w tym informacji gospodarczych o pierwszej
sprzedaży i o prognozach dotyczących produkcji.
Artykuł 12
Ustanawianie zrzeszeń organizacji producentów
1.
Zrzeszenie organizacji producentów sektorów
rybołówstwa i akwakultury może być powołane jako grupa
utworzona z własnej inicjatywy organizacji producentów uznawanych w jednym
lub w wielu państwach członkowskich.
2.
Przepisy niniejszego rozporządzenia
mające zastosowanie do organizacji producentów stosuje się do
zrzeszeń organizacji producentów, o ile nie określono inaczej.
Artykuł 13
Cele zrzeszeń organizacji producentów
Zrzeszenia organizacji producentów sektora
rybołówstwa lub akwakultury realizują następujące cele:
a)      bardziej efektywne osiąganie
dowolnych celów członków organizacji producentów, określonych w art. 7
i 10;
b)      koordynowanie i rozwijanie
działalności stanowiącej przedmiot wspólnego zainteresowania
zrzeszonych organizacji producentów.
Artykuł 14
Ustanawianie organizacji międzybranżowych
Organizacje międzybranżowe mogą
być powoływane jako grupa utworzona z własnej inicjatywy
producentów produktów rybołówstwa i akwakultury w jednym lub w wielu
państwach członkowskich i uznawane zgodnie z przepisami Sekcji II.
Artykuł 15
Cele organizacji międzybranżowych
Organizacje międzybranżowe
realizują następujące cele:
a)      poprawienie warunków udostępniania
na rynku unijnych produktów rybołówstwa i akwakultury;
b)      pomoc w lepszym koordynowaniu
wprowadzania do obrotu i udostępniania na rynku unijnych produktów
rybołówstwa i akwakultury.
Artykuł 16
Środki podejmowane przez organizacje międzybranżowe
Do osiągnięcia celów, o których mowa
w art. 15, organizacje międzybranżowe mogą stosować
następujące środki:
a)      opracowywanie standardowych umów zgodnych
z unijnym prawem;
b)      promowanie produktów rybołówstwa i
akwakultury Unii w sposób niedyskryminacyjny, poprzez wykorzystanie możliwości
w dziedzinie uzyskiwania certyfikatów, w szczególności nazwy pochodzenia,
znaków jakości, oznaczeń geograficznych i zalet zrównoważonego
rozwoju;
c)      ustanawianie zasad dotyczących
produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury,
które są bardziej restrykcyjne niż te zawarte w prawodawstwie unijnym
lub w krajowym;
d)      poprawianie jakości,
pogłębianie wiedzy oraz zwiększanie przejrzystości
zagadnień związanych z produkcją i obrotem;
e)      prowadzenie badań rynku oraz
rozwijanie technik wspomagających optymalizację funkcjonowania rynku,
w tym technologii informacyjno-komunikacyjnych;
f)       dostarczanie informacji i
przeprowadzanie badań niezbędnych do zapewniania zrównoważonych
dostaw, których wielkość, jakość i cena odpowiadałyby wymaganiom
rynku oraz oczekiwaniom konsumentów;
g)      kontrolowanie i podejmowanie środków
w celu uzyskania zgodności działalności swoich członków z
zasadami określonymi przez organizację międzybranżową.
Sekcja II
Uznawanie
Artykuł 17
Uznawanie organizacji producentów
Państwa członkowskie mogą
uznać za organizacje producentów sektora rybołówstwa lub akwakultury
wszystkie grupy producentów sektora rybołówstwa lub akwakultury, które
wystąpią o udzielenie takiego uznania, pod warunkiem że:
a)      są wystarczająco aktywne
gospodarczo na swoim terytorium lub jego części, szczególnie w
odniesieniu do liczby członków i wielkości produkcji zbywalnej;
b)      posiadają osobowość
prawną na mocy przepisów krajowych państwa członkowskiego,
posiadają swoją oficjalną siedzibę główną i
prowadzą działalność na terytorium tego państwa;
c)      są w stanie realizować cele
określone w art. 7 i 10;
d)      przestrzegają reguł konkurencji
określonych w rozdziale VI;
e)      nie mogą zajmować
dominującej pozycji na danym rynku, chyba że jest to konieczne w
ramach realizacji celów określonych w art. 39 traktatu.
Artykuł 18
Uznawanie organizacji międzybranżowych
Państwa członkowskie mogą
uznać za organizacje międzybranżowe wszystkie grupy mające
siedzibę na ich terytorium, które złożą właściwy
wniosek, uwzględniając unijne przepisy – szczególnie w zakresie
konkurencji, pod warunkiem że:
a)      reprezentują znaczący
udział w co najmniej dwóch z poniższych rodzajów
działalności na danym obszarze lub obszarach: produkcji, wprowadzaniu
do obrotu i przetwórstwie produktów rybołówstwa i akwakultury lub
produktów przetworzonych z produktów rybołówstwa i akwakultury;
b)      same nie są zaangażowane w
produkcję, wprowadzanie do obrotu lub przetwórstwo produktów
rybołówstwa i akwakultury oraz produktów przetworzonych z produktów
rybołówstwa i akwakultury;
c)      posiadają osobowość
prawną na mocy przepisów krajowych państwa członkowskiego oraz
posiadają swoją oficjalną siedzibę główną i
prowadzą działalność na terytorium tego państwa
członkowskiego;
d)      mogą realizować cele
określone w art. 15;
e)      uwzględniają interesy
konsumentów;
f)       nie utrudniają prawidłowego
funkcjonowania wspólnej organizacji rynku.
Artykuł 19
Kontrole i wycofywanie uznania przez państwa członkowskie
Państwa członkowskie w regularnych
odstępach czasu przeprowadzają kontrole, aby upewnić się,
czy organizacje producentów i organizacje międzybranżowe
spełniają warunki udzielonego uznania określone w art. 17 i 18
i, w stosownych przypadkach, wycofują uznanie organizacji producentów lub
organizacji międzybranżowych.
Artykuł 20
Międzynarodowe organizacje producentów, zrzeszenia organizacji producentów
i organizacji międzybranżowych
Państwa członkowskie, których
obywatele są członkami organizacji producentów lub organizacji
międzybranżowej mającej siedzibę na terytorium innego
państwa członkowskiego, gdzie znajduje się oficjalna siedziba
główna zrzeszenia organizacji producentów uznawanego w innych
państwach członkowskich, nawiązuje, we współpracy z
odpowiednimi państwami członkowskimi, współpracę
administracyjną konieczną do przeprowadzania kontroli
działalności danej organizacji lub danego zrzeszenia.
Artykuł 21
Przydział uprawnień do połowów

Organizacja producentów, której
członkowie są obywatelami różnych państw
członkowskich, lub zrzeszenie organizacji producentów uznawane w
różnych państwach członkowskich realizują swoje zadania nie
naruszając przepisów określających rozdział uprawnień
do połowów pomiędzy państwa członkowskie zgodnie z art. 16
rozporządzenia w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa.
Artykuł 22
Informowanie Komisji
Państwa członkowskie informują
Komisję środkami elektronicznymi o wszystkich decyzjach o udzieleniu
lub cofnięciu uznania.
Artykuł 23
Kontrole przeprowadzane przez Komisję
W celu zapewnienia przestrzegania
określonych w art. 17 i 18 warunków uznawania organizacji producentów lub
organizacji międzybranżowych Komisja może przeprowadzać
kontrole i może, w stosownych przypadkach, zażądać od
państw członkowskich cofnięcia uznania organizacji producentów
lub organizacji międzybranżowych.
Artykuł 24
Akty delegowane
Komisja jest upoważniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 50 w celu:
a)      wprowadzenia zmian do warunków uznawania,
o których mowa w art. 17 i 18, lub ich uzupełnienia. Zasady te mogą
dotyczyć wewnętrznego funkcjonowania organizacji producentów lub
organizacji międzybranżowych, zasad dotyczących zrzeszania
się, przepisów finansowych i budżetowych, zobowiązań członków
i egzekwowania stosowania własnych zasad, w tym kar;
b)      ustanowienia przepisów dotyczących
częstotliwości, treści i praktycznych metod kontroli
przeprowadzanych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 20 i 21.
Artykuł 25
Akty wykonawcze
1.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące:
a)      terminów i procedur
obowiązujących państwa członkowskie w zakresie uznawania
organizacji producentów i organizacji międzybranżowych zgodnie z art.
17 i 18 lub w zakresie wycofywania danego uznania zgodnie z art. 19;
b)      formatu, terminów i procedur
obowiązujących państwa członkowskie w zakresie informowania
Komisji o wszelkich decyzjach w sprawie przyznania lub wycofania uznania
zgodnie z art. 22.
2.
Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1
niniejszego artykułu, przyjmowane są zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 51.
Sekcja III
Rozszerzenie zasad
Artykuł 26
Rozszerzenie zasad organizacji producentów
1.           Państwo
członkowskie może uczynić zasady uzgodnione w ramach organizacji
producentów wiążącymi dla tych producentów, którzy nie są
członkami tej organizacji, a którzy wprowadzają do obrotu dowolny z
produktów w obrębie obszaru, na którym dana organizacja producentów jest
reprezentatywna, pod warunkiem że:
a)      organizacja producentów jest uważana
za reprezentatywną w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu w jednym
państwie członkowskim i składa wniosek do właściwych
organów krajowych;
b)      rozszerzane zasady dotyczą dowolnego
środka dla organizacji producentów, określonego w art. 8 lit. a), b),
c), d), e).
2.           Do celów ust. 1 lit. a)
organizację producentów sektora rybołówstwa uznaje się za
reprezentatywną, jeżeli odpowiada ona za co najmniej 65 %
ilości danego produktu wprowadzonej do obrotu w trakcie poprzedniego roku
na obszarze, dla którego proponuje się rozszerzenie zasad
3.           Do celów ust. 1 lit. a)
organizację producentów sektora akwakultury uznaje się za
reprezentatywną, jeżeli odpowiada ona za co najmniej 40 % ilości
danego produktu wprowadzonej do obrotu w trakcie poprzedniego roku na obszarze,
dla którego proponuje się rozszerzenie zasad
4.           Zasady rozszerzone na
podmioty niebędące członkami obowiązują przez okres od
90 dni do 12 miesięcy.
Artykuł 27
Rozszerzenie zasad organizacji międzybranżowych
1.
Państwo członkowskie może
uczynić niektóre porozumienia, decyzje lub uzgodnione praktyki
przyjęte w ramach organizacji międzybranżowej
wiążącymi na danym obszarze lub na danych obszarach dla innych
podmiotów gospodarczych, które nie należą do tej organizacji, pod
warunkiem że:
a)      organizacja międzybranżowa
odpowiada przynajmniej za 65 % co najmniej dwóch z poniższych rodzajów
działalności: produkcji, wprowadzania do obrotu lub przetwórstwa
danego produktu w poprzednim roku, na danym obszarze lub na danych obszarach
państwa członkowskiego, i składa wniosek do właściwych
organów krajowych;
b)      zasady rozszerzane na inne podmioty
gospodarcze dotyczą dowolnego środka dla organizacji
międzybranżowych określonego w art. 16 lit. a), b), c), d), e),
f) i nie powodują żadnych szkód dla innych podmiotów gospodarczych w
danym państwie członkowskim lub w Unii.
2.
Rozszerzenie zasad może być
wiążące przez okres nie dłuższy niż trzy lata.
Artykuł 28
Odpowiedzialność
Jeżeli zgodnie z art. 26 i 27 zasady
są rozszerzane na podmioty niebędące członkami,
zainteresowane państwo członkowskie może zdecydować,
że podmioty te są zobowiązane do zwrotu organizacji producentów
lub organizacji międzybranżowej równowartości całości
lub części kosztów ponoszonych przez członków wskutek stosowania
rozszerzonych zasad.
Artykuł 29
Zatwierdzanie przez Komisję
1.
Państwa członkowskie powiadamiają
Komisję o zasadach, które zamierzają ustanowić jako
wiążące dla wszystkich producentów lub podmiotów gospodarczych
na określonym obszarze lub na określonych obszarach, na podstawie
art. 26 i 27.
2.
Komisja przyjmuje decyzję
zatwierdzającą rozszerzenie zasad będących przedmiotem
powiadomienia przez państwo członkowskie, pod warunkiem że:
a)      przestrzegane są przepisy art. 26 i 27;
b)      przestrzegane są przepisy
rozdziału IV dotyczące reguł konkurencji;
c)      rozszerzenie to nie zagraża zasadom
wolnego handlu;
d)      cele określone w art. 39 traktatu
nie są zagrożone.
3.
W ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania
powiadomienia Komisja podejmuje decyzję o zatwierdzeniu lub odmowie
zatwierdzenia rozszerzenia zasad i informuje o tym państwa
członkowskie. Jeżeli Komisja nie podjęła decyzji w terminie
dwóch miesięcy, uznaje się, że zatwierdziła ona
rozszerzenie zasad.
Artykuł 30
Wycofanie zatwierdzenia
Komisja może przeprowadzać kontrole
i może wycofać zatwierdzenie rozszerzenia zasad, w przypadku gdy
stwierdzi, że którekolwiek z wymagań dla tego zatwierdzenia nie jest
spełnione. Komisja informuje o tym państwa członkowskie.
Artykuł 31
Akty wykonawcze
Zasady dotyczące formatu i procedury
powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1, określa Komisja poprzez
akty wykonawcze przyjęte zgodnie z procedurą sprawdzającą,
o której mowa w art. 51.
Sekcja IV
Planowanie produkcji i wprowadzania do obrotu
Artykuł 32
Plan produkcji i wprowadzania do obrotu
1.           Aby spełnić cele określone w art. 3,
każda organizacja producentów przedkłada swoim właściwym
organom krajowym plan produkcji i wprowadzania do obrotu.
2.           Państwo członkowskie zatwierdza przedmiotowy
plan. Organizacja producentów wdraża plan niezwłocznie po jego
zatwierdzeniu.
3.           Organizacja producentów może zrewidować plan
produkcji i wprowadzania do obrotu, a o rewizji tej informuje się
właściwe organy państwa członkowskiego w celu jej
zatwierdzenia.
4.           Organizacja producentów sporządza roczne sprawozdanie
ze swojej działalności w ramach planu produkcji i wprowadzania do
obrotu, o którym mowa w ust. 1, i przedkłada je właściwym
organom państwa członkowskiego.
5.           Państwa członkowskie przeprowadzają
kontrole w celu dopilnowania, aby każda organizacja producentów
wypełniła zobowiązania przewidziane w niniejszym artykule.
Artykuł 33
Akty delegowane
Komisja jest upoważniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 50 w celu ustanowienia
przepisów dotyczących treści planu produkcji i wprowadzania do
obrotu, o którym mowa w art. 32 ust. 1.
Artykuł 34
Akty wykonawcze
Regulamin i terminy przedkładania przez organizacje
producentów i zatwierdzania przez państwa członkowskie planu
produkcji i wprowadzania do obrotu, o którym mowa w art. 32, ustanawia Komisja
poprzez akty wykonawcze przyjęte zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 51.
Sekcja V
Stabilizacja rynków
Artykuł 35
Mechanizm składowania
Organizacje producentów mogą
finansować składowanie produktów rybołówstwa wymienionych w
załączniku II do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem
że:
a)      produkty zostały wystawione na
sprzedaż przez organizacje producentów, ale nie znaleziono na nie kupca po
cenie progowej, o której mowa w art. 36;
b)      produkty odpowiadają normom
handlowym przyjętym na mocy art. 39 i są odpowiedniej jakości do
spożycia przez ludzi;
c)      produkty zostały zakonserwowane lub
przetworzone i są składowane poprzez zamrożenie, na
pokładzie statków albo w obiektach lądowych, solenie, suszenie,
marynowanie i, w stosownych przypadkach, gotowanie i pasteryzację. Jednemu
z powyższych procesów może towarzyszyć filetowanie lub
porcjowanie oraz, w stosownych przypadkach, odgławianie;
d)      zmagazynowane produkty są ponownie
wprowadzane do obrotu do spożycia przez ludzi na późniejszym etapie.
Artykuł 36
Ceny progowe dla mechanizmu składowania
1.           Przed rozpoczęciem
każdego roku każda organizacja producentów może
złożyć indywidualną ofertę na cenę progową
dla mechanizmu składowania, o którym mowa w art. 35, odnośnie do
produktów rybołówstwa wymienionych w załączniku II.
2.           Cena progowa nie może
przekraczać 80 % średniej ważonej ceny odnotowanej dla danego
produktu na obszarze prowadzenia działalności przez daną
organizację producentów w ciągu trzech lat bezpośrednio
poprzedzających rok, dla którego ustalana jest cena progowa.
3.           Przy określaniu ceny
progowej bierze się pod uwagę:
a)      tendencje w produkcji i w zakresie
popytu;
b)      stabilizację cen rynkowych;
c)      konwergencję rynków;
d)      dochody producentów;
e)      interesy konsumentów.
4.           Po przeanalizowaniu ofert złożonych przez
organizacje producentów uznane na ich terytorium, państwa
członkowskie określają ceny progowe stosowane przez organizacje
producentów. Ceny te są ustalane na podstawie kryteriów, o których mowa w
ust. 2 i 3. Zostają one podane do wiadomości publicznej.
Artykuł 37
Akty wykonawcze
Zasady dotyczące formatu komunikatu o
cenach progowych publikowanego przez państwa członkowskie zgodnie z
art. 36 ust. 4 określa Komisja poprzez akty wykonawcze przyjęte
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 51.
Sekcja VI
Fundusz zbiorowy
Artykuł 38
Fundusz zbiorowy
Każda organizacja producentów może
utworzyć fundusz zbiorowy, z którego korzysta wyłącznie w celu
sfinansowania następujących środków:
a)      planów produkcji i wprowadzania do obrotu
zatwierdzonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 32;
b)      mechanizmu składowania
określonego w art. 35 i 36.
Rozdział III
Normy handlowe
Artykuł 39
Ustanawianie norm handlowych
1.
Dla produktów wymienionych w załączniku I
przeznaczonych do spożycia przez ludzi można ustanowić wspólne
normy handlowe.
2.
Normy, o których mowa w ust. 1, mogą w
szczególności odnosić się do:
a)      minimalnego rozmiaru produktów
wprowadzanych na rynek, z uwzględnieniem najlepszych dostępnych
opinii naukowych i zgodnie z rozmiarami odniesienia do celów ochrony dla
produktów rybołówstwa, o których mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia
w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa;
b)      specyfikacji konserw, zgodnie z wymogami
w dziedzinie ochrony i zobowiązaniami międzynarodowymi.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się bez uszczerbku
dla:
a)      rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 853/2004 ustanawiającego szczególne przepisy
dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia
zwierzęcego[5];
b)      rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008
ustanawiającego wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym,
nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i
eliminowania[6];
oraz
c)      rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009
ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia
przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa[7].
Artykuł 40
Przestrzeganie norm handlowych
1.           Produkty, dla których
ustalono normy handlowe, mogą być wprowadzone do obrotu do
spożycia przez ludzi w Unii wyłącznie zgodnie z tymi normami.
2.           Państwa
członkowskie sprawdzają, czy produkty objęte wspólnymi normami
handlowymi są zgodne z tymi normami. Kontrole mogą być
dokonywane na każdym etapie wprowadzania do obrotu i podczas transportu.
3.           Wszystkie wyładowane
produkty rybołówstwa, w tym produkty niezgodne z normami handlowymi,
mogą zostać, w ramach odpowiedzialności państw
członkowskich, rozdane bezpłatnie instytucjom dobroczynnym lub
charytatywnym, prowadzącym działalność gospodarczą na
terytorium Unii lub osobom uznanym w prawodawstwie krajowym danego państwa
członkowskiego za upoważnione do otrzymania pomocy publicznej.
Artykuł 41
Akty delegowane
Komisja jest upoważniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 50 w celu określenia
wspólnych norm handlowych, o których mowa w art. 39 ust. 1, odnośnie do
jakości, rozmiaru lub masy, opakowania, prezentacji i etykietowania, oraz
– jeżeli doświadczenia z wdrażania tych norm wskazują,
że istnieje taka potrzeba – w celu wprowadzenia do nich zmian,
dopilnowując przy tym, aby normy te były formułowane w sposób
uczciwy i przejrzysty.
Rozdział IV
Informacje dla konsumentów
Artykuł 42
Informacje obowiązkowe
1.
Produkty rybołówstwa i akwakultury, o których
mowa w pkt. a), b), c) i e) załącznika I, które są wprowadzane
do obrotu na terytorium Unii, niezależnie od ich pochodzenia, mogą
być oferowane w sprzedaży detalicznej konsumentowi końcowemu
wyłącznie wówczas, gdy na odpowiednim oznakowaniu lub etykiecie
podane są następujące informacje:
a)       handlowe oznaczenie gatunku;
b)      metoda produkcji, w szczególności
określona słowami: „...złowione...” lub „...złowione w
wodach śródlądowych...” bądź „...wyhodowane...”;
c)       obszar, na którym produkt został
złowiony lub wyhodowany;
d)      data złowienia produktów
rybołówstwa lub zbioru produktów akwakultury;
e)       czy produkt jest świeży, czy
został rozmrożony;
2.
Produkty rybołówstwa i akwakultury, o których
mowa w pkt. h) i i) załącznika I, które są wprowadzane do obrotu
na terytorium Unii, niezależnie od ich pochodzenia, mogą być
oferowane w sprzedaży detalicznej konsumentowi końcowemu
wyłącznie wówczas, gdy na odpowiednim oznakowaniu lub etykiecie
podane są następujące informacje:
a)       handlowe oznaczenie gatunku;
b)      metoda produkcji, w szczególności
określona słowami: „...złowione...” lub „...złowione w
wodach śródlądowych...” bądź „...wyhodowane...”;
c)       obszar, na którym produkt został
złowiony lub wyhodowany;
3.
Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, są
prezentowane w sposób wyraźny i czytelny.
4.
Przepisy ust. 1, 2 i 3 stosuje się bez
uszczerbku dla:
a)      dyrektywy 2000/13/WE z dnia 20 marca 2000
r. w sprawie zbliżenia ustawodawstwa państw członkowskich w
zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych[8],
b)      rozporządzenia Rady (EWG) nr 2136/89
z dnia 21 czerwca 1989 r. ustanawiającego wspólne normy handlowe w
odniesieniu do konserwowanych sardynek[9],
c)      rozporządzenia Rady (EWG) nr 1536/92
z dnia 9 czerwca 1992 r. ustanawiającego wspólne normy handlowe w
odniesieniu do konserwowanego tuńczyka i bonito[10],
Artykuł 43
Oznaczenie handlowe
Do celów art. 42 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit.
a) państwa członkowskie sporządzają i publikują wykaz
oznaczeń handlowych przyjętych na ich terytorium. Wykaz ten obejmuje:
a)      naukową nazwę każdego
gatunku, zgodnie z systemem informacyjnym FishBase;
b)      jego nazwę w języku
urzędowym lub w językach urzędowych państwa
członkowskiego;
c)      w stosownych przypadkach, każdą
inną nazwę lub nazwy przyjęte i stosowane lokalnie
bądź regionalnie.
Artykuł 44
Oznaczenie obszaru połowu lub produkcji
1.           Oznaczenie obszaru
połowu lub produkcji zgodnie z art. 42 ust. 1 lit. c) i ust. 2 lit. c)
obejmuje:
a)      w przypadku produktów rybołówstwa
pochodzących z połowów na morzu – nazwę jednego z obszarów,
podobszarów lub rejonów wymienionych w obszarach rybołówstwa FAO;
b)      w przypadku produktów rybołówstwa
pochodzących z połowów na wodach śródlądowych – odniesienie
do państwa członkowskiego lub państwa trzeciego
będącego krajem pochodzenia produktu;
c)      w przypadku produktów akwakultury –
odniesienie do państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, w
którym produkt przechodzi końcowy etap hodowli lub chowu, trwający co
najmniej 3 miesiące.
2.           Poza informacjami, o których
mowa w ust. 1, podmioty mogą precyzyjniej wskazać obszar połowu
lub produkcji.
Artykuł 45
Dodatkowe dobrowolne informacje
1.
Poza informacjami obowiązkowymi wymaganymi
zgodnie z art. 42, następujące informacje mogą zostać
przekazane na zasadzie dobrowolności:
a)      informacje o ochronie środowiska;
b)      informacje dotyczące zagadnień
etycznych lub społecznych;
c)      informacje o technologii produkcji;
d)      informacje o praktykach produkcyjnych;
e)      informacje o zawartości
składników żywieniowych w produkcie.
2.
Informacji dobrowolnych nie wolno przedstawiać
ze szkodą dla miejsca na oznakowaniu lub etykiecie, które jest
dostępne do przekazywania informacji obowiązkowych.
3.
Przepisy ust. 1 stosuje się bez uszczerbku
dla:
a)      dyrektywy 2000/13/WE;
b)      dyrektywy 90/496/EWG z dnia 24
września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej
środków spożywczych[11];
c)      rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 z
dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i
zdrowotnych dotyczących żywności[12];
d)      rozporządzenia (WE) nr 510/2006 w
sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów
rolnych i środków spożywczych[13];
e)      rozporządzenia (WE) nr 509/2006 w
sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących
gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami[14], oraz
f)       rozporządzenia (WE) nr 834/2007 w
sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych.
Artykuł 46
Akty delegowane
Komisja jest upoważniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 50 w celu:
a)      uzupełnienia lub zmienienia wymogów
w zakresie informacji obowiązkowych, o których mowa w art. 42 ust. 1, art.
42 ust. 2, art. 43 i art. 44, zapewniając przy tym precyzyjne i
przejrzyste przekazywanie informacji obowiązkowych;
b)      określenia kryteriów minimalnych
dotyczących informacji, o których mowa w art. 45 ust. 1, przekazywanych
dobrowolnie przez podmioty, gwarantując przy tym precyzyjne, przejrzyste i
niedyskryminacyjne warunki dobrowolnego podawania informacji.
Rozdział V
Reguły konkurencji
Artykuł 47
Stosowanie reguł konkurencji
Artykuły 101-106 traktatu oraz ich
przepisy wykonawcze stosuje się do porozumień, decyzji i praktyk, o
których mowa w art. 101 ust. 1 i art. 102 traktatu, które dotyczą
produkcji lub wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury.
Artykuł 48
Wyjątki od stosowania reguł konkurencji
1.           Niezależnie od przepisów
art. 47 niniejszego rozporządzenia art. 101 ust. 1 traktatu nie ma
zastosowania do tych porozumień, decyzji i praktyk organizacji
producentów, które dotyczą produkcji lub sprzedaży produktów
rybołówstwa i akwakultury, lub wykorzystywania wspólnych obiektów do
przechowywania, obrabiania lub przetwarzania produktów rybołówstwa i
akwakultury, oraz które:
a)      są niezbędne do realizacji
celów określonych w art. 39 traktatu, oraz
b)      nie zakładają istnienia
obowiązku stosowania identycznych cen;
c)      nie prowadzą do podziału rynków
w Unii w jakiejkolwiek formie;
d)      nie wykluczają konkurencji;
e)      nie zagrażają
osiągnięciu celów art. 39 traktatu.
2.           Niezależnie od przepisów
art. 47 niniejszego rozporządzenia, art. 101 ust. 1 traktatu nie ma
zastosowania do porozumień, decyzji i praktyk organizacji
międzybranżowych, które:
a)      są niezbędne do realizacji
celów określonych w art. 39 traktatu, oraz
b)      nie pociągają za sobą
jakiegokolwiek obowiązku stosowania cen stałych;
c)      nie prowadzą do podziału rynków
w Unii w jakiejkolwiek formie;
d)      nie stosują wobec partnerów
handlowych nierównych warunków w ramach takich samych transakcji i nie
stwarzają im przez to niekorzystnych warunków konkurencji;
e)      nie eliminują konkurencji w odniesieniu
do znacznej części danych produktów;
f)       nie ograniczają konkurencji w
sposób, który jest konieczny z punktu widzenia realizacji celów wspólnej
polityki rybołówstwa.
Rozdział VI
Rozpoznanie rynku
Artykuł 49
Rozpoznanie rynku
1.
Komisja:
a)      gromadzi, analizuje i rozpowszechnia
wiedzę gospodarczą i zrozumienie unijnego rynku produktów
rybołówstwa i akwakultury wzdłuż całego łańcucha
dostaw, uwzględniając kontekst międzynarodowy;
b)      regularnie bada ceny produktów
rybołówstwa i akwakultury wzdłuż całego łańcucha
dostaw w Unii i prowadzi analizy tendencji na rynku;
c)      zapewnia badania rynku ad hoc i
metodykę na potrzeby badania kształtowania się cen.
2.
Aby osiągnąć cele, o których mowa w
ust. 1, Komisja korzysta z następujących środków:
a)      ułatwienie dostępu do
dostępnych danych dotyczących produktów rybołówstwa i
akwakultury, zgromadzonych zgodnie z prawodawstwem Unii;
b)      udostępnienie na właściwym
poziomie informacji rynkowych zainteresowanym stronom.
3.
Państwa członkowskie przyczyniają
się do osiągnięcia celów określonych w ust. 1.
Rozdział VII
Przepisy proceduralne
Artykuł 50
Wykonywanie prawa do przyjmowania aktów delegowanych
1.
Uprawnienie do przyjęcia aktów delegowanych
powierza się Komisji z zastrzeżeniem warunków określonych w
niniejszym artykule.
2.
Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o
których mowa w artykułach 24, 33, 41 i 46, powierza się na czas
nieokreślony od dnia [...].
3.
Przekazanie uprawnień przewidziane w art. 24, 33,
41 i 46 może w dowolnym momencie zostać odwołane przez Parlament
Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie
uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna
następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej lub od późniejszej daty, która jest w niej
określona. Nie wpływa ona na ważność aktów
delegowanych już obowiązujących.
4.
Niezwłocznie po przyjęciu aktu
delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i
Radę.
5.
Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 24, 33,
41 i 46 wchodzi w życie wyłącznie w przypadku braku sprzeciwu
Parlamentu Europejskiego lub Rady, w ciągu 2 miesięcy od
zawiadomienia o tym akcie Parlamentu Europejskiego i Rady lub też
jeśli przed upływem tego terminu Parlament Europejski i Rada
poinformują Komisję, że nie zamierzają zgłosić
sprzeciwu. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest
przedłużany o dwa miesiące.
Artykuł 51
Wykonanie
1.
Komisja jest wspierana przez komitet. Komitet ten
jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Rozdział VIII
Przepisy końcowe
Artykuł 52
Zmiany do rozporządzenia (WE) nr 1184/2006
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1184/2006
dodaje się tekst w brzmieniu:
„oraz
rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr […] z dnia […] r.
w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury
(*)
(*) Dz.U. […]”.
Artykuł 53
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 104/2000 traci
moc. Artykuły 9, 10, 11, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 34, 35,
36, 37, 38 i 39 stosuje się jednak do dnia 31 grudnia 2013 r.
Odesłania do uchylonego
rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego
rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji zawartą w
załączniku III.
Artykuł 54
Przegląd
Przed końcem 2022 r. Komisja
składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie z wyników
stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 55
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
od dnia 1 stycznia 2013 r., z wyjątkiem art. 32, 35 i 36, które
stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże
w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich
zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia […]
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący […]                                     Przewodniczący
[…]
ZAŁĄCZNIK
I
 Kod CN || Wyszczególnienie
 a)             0301                 0302                 0303                 0304 || Ryby żywe Ryby świeże lub schłodzone, z wyłączeniem filetów rybnych oraz pozostałego mięsa rybiego, objętych pozycją 0304 Ryby zamrożone, z wyłączeniem filetów rybnych oraz pozostałego mięsa rybiego, objętych pozycją 0304 Filety rybne i pozostałe mięso rybie (nawet rozdrobnione), świeże, schłodzone lub zamrożone
 b)            0305 || Ryby suszone, solone lub w solance; ryby wędzone, nawet gotowane przed lub podczas procesu wędzenia; mąki, mączki i granulki, z ryb, nadające się do spożycia przez ludzi
 c)             0306                       0307   || Skorupiaki, nawet w skorupach, żywe, świeże, schłodzone, zamrożone, suszone, solone lub w solance; skorupiaki w skorupach, gotowane na parze lub w wodzie, nawet schłodzone, zamrożone, suszone, solone lub w solance; mąki, mączki i granulki, ze skorupiaków, nadające się do spożycia przez ludzi Mięczaki, nawet w skorupach, żywe, świeże, schłodzone, zamrożone, suszone, solone lub w solance; bezkręgowce wodne, inne niż skorupiaki i mięczaki, żywe, świeże, schłodzone, zamrożone, suszone, solone lub w solance; mąki, mączki i granulki, z bezkręgowców wodnych innych niż skorupiaki, nadające się do spożycia przez ludzi
 d)                 0511 91 10       0511 91 90   || Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; martwe zwierzęta objęte działem 1 lub 3, nienadające się do spożycia przez ludzi: - Pozostałe - - Produkty z ryb lub skorupiaków, mięczaków lub pozostałych bezkręgowców wodnych; martwe zwierzęta objęte działem 3: - - - Odpadki rybne - - - Pozostałe
 e)   1212 20 00 || - Wodorosty morskie i pozostałe algi
 f)                     1504 10       1504 20 || Tłuszcze i oleje i ich frakcje, z ryb, nawet rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie: - Oleje z wątróbek rybich i ich frakcje - Tłuszcze, oleje i ich frakcje, z ryb, inne niż oleje z wątróbek
 g)      1603 00 || Ekstrakty i soki, z mięsa, ryb lub skorupiaków, mięczaków lub pozostałych bezkręgowców wodnych
 h)            1604 || Ryby przetworzone lub zakonserwowane; kawior i namiastki kawioru przygotowane z ikry rybiej
 i)              1605 || Skorupiaki, mięczaki i pozostałe bezkręgowce wodne, przetworzone lub zakonserwowane
 j)           1902 20       1902 20 10 || Makarony, nawet poddane obróbce cieplnej lub nadziewane (mięsem lub innymi substancjami), lub przygotowane inaczej, takie jak spaghetti, rurki, nitki, lasagne, gnocchi, ravioli, cannelloni; kuskus, nawet przygotowany: - Makarony nadziewane, nawet poddane obróbce cieplnej lub inaczej przygotowane: - - Zawierające więcej niż 20 % masy ryb, skorupiaków, mięczaków lub pozostałych bezkręgowców wodnych
 k)         2301 20 00 || Mąki, mączki i granulki, z mięsa lub podrobów, ryb lub skorupiaków, mięczaków lub pozostałych bezkręgowców wodnych, nienadające się do spożycia przez ludzi; skwarki: - Mąki, mączki i granulki, z ryb lub ze skorupiaków, mięczaków lub pozostałych bezkręgowców wodnych
 l)                    2309 90       ex 2309 90 10 || Preparaty, w rodzaju stosowanych do karmienia zwierząt - Pozostałe: - - Roztwory z ryb
ZAŁĄCZNIK II
 Kod CN || Wyszczególnienie
 0302 22 00 || Gładzica (Pleuronectes platessa)
 ex 0302 29 90 || Zimnica (Limanda limanda)
 0302 29 10 || Smuklica (Lepidorhombus spp.)
 ex 0302 29 90 || Flądra (Platichthys flesus)
 0302 31 10 oraz 0302 31 90 || Albakora lub tuńczyk biały (Thunnus alalunga)
 ex 0302 40 || Śledź z gatunku Clupea harengus
 0302 50 10 || Dorsz z gatunku Gadus morhua
 0302 61 10 || Sardynki z gatunku Sardina pilchardus
 0302 62 00 || Łupacz (plamiak) (Melanogrammus aeglefinus)
 0302 63 00 || Czarniak (Pollachius virens)
 ex 0302 64 || Makrela z gatunku Scomber scombrus i Scomber japonicus
 0302 65 20 oraz 0302 65 50 || Koleń (Squalus acanthias oraz Scyhorhinus spp.)
 0302 69 31 oraz 0302 69 33 || Karmazyn (Sebastes spp.)
 0302 69 41 || Witlinek (Merlangius merlangus)
 0302 69 45 || Molwa (Molva spp.)
 0302 69 55 || Sardela (Engraulis spp.)
 ex 0302 69 68 || Morszczuk z gatunku (Merluccius merluccius)
 0302 69 81 || Żabnica (Lophius spp.)
 ex 0307 41 10 || Mątwy (Sepia officinalis oraz Rossia macrosoma)
 ex 0306 23 10 ex 0306 23 31 ex 0306 23 39 || Garnele z gatunku Crangon crangon oraz krewetka północna (Pandalus borealis)
 0302 23 00 || Sola (Solea spp.)
 0306 24 30 || Kieszeniec jadalny (Cancer pagurus)
 0306 29 30 || Homarzec (nerczan) (Nephrops norvegicus)
 0303 31 10 || Halibut niebieski (Reinhardtius hippoglossoides)
 0303 78 11 0303 78 12 0303 78 13 0303 78 19 oraz 0303 29 55 0304 29 56 0304 29 58 || Morszczuk z rodzaju Merluccius
 0303 79 71 || Kielec (właściwy) i morlesz (Dentex dentex i Pagellus spp.)
 0303 61 00 0304 21 00 0304 91 00 || Włócznik (Xiphias Gladius)
 0306 13 40 0306 13 50 ex 0306 13 80 || Krewetki z rodziny Penaeidae
 0307 49 18 0307 49 01 || Mątwy z gatunku Sepia officinalis, Rossia macrosoma oraz Sepiola rondeletti
 0307 49 31 0307 49 33 0307 49 35 oraz 0307 49 38 || Kałamarnice (Loligo spp.)
 0307 49 51 || Kałamarnice (Ommastrephes sagittatus)
 0307 59 10 || Ośmiornice (Octopus spp.)
 0307 99 11 || Kalmary (Illex spp.)
 0303 41 10 || Albakora lub tuńczyk biały (Thunnus alalunga)
 0302 32 10 0303 42 12 0303 42 18 0303 42 42 0303 42 48 || Tuńczyk żółtopłetwy (Thunnus albacores)
 0302 33 10 0303 43 10 || Latający lub paskowany bonito (Katsuwonus pelamis)
 0303 45 10 || Tuńczyk błękitnopłetwy (Thunnus thynnus)
 0302 39 10 0302 69 21 0303 49 30 0303 79 20 || Pozostałe gatunki z rodzajów Thunnus oraz Euthynnus
 ex 0302 29 90 || Złocica (Microstomus kitt)
 0302 35 10 oraz 0302 35 90 || Tuńczyk błękitnopłetwy (Thunnus thynnus)
 ex 0302 69 51 || Rdzawiec (Pollachius pollachius)
 0302 69 75 || Brama (Brama spp.)
 ex 0302 69 82 || Błękitek (Micromesistius poutassou lub Gadus poutassou)
 ex 0302 69 99 || Bielmik (Trisopterus luscus) oraz karlik (Trisopterus minutus)
 ex 0302 69 99 || Bops (Boops boops)
 ex 0302 69 99 || Pikarel (Smaris smaris)
 ex 0302 69 99 || Konger (Conger conger)
 ex 0302 69 99 || Kurki (Trigla spp.)
 ex 0302 69 91 ex 0302 69 99 || Ostrobok (Trachurus spp.)
 ex 0302 69 99 || Cefal (Mugil spp.)
 ex 0302 69 99 oraz ex 0304 19 99 || Raja (Raja spp.)
 ex 0302 69 99 || Pałasz ogoniasty (Lepidopus caudatus i Aphanopus carbo)
 ex 0307 21 00 || Muszle św. Jakuba (Pecten maximus)
 ex 0307 91 00 || Trąbik zwyczajny (Buccinum undatum)
 ex 0302 69 99 || Barwena i barbata (Mullus surmuletus, Mullus barbatus)
 ex 0302 69 99 || Kantar (Spondyliosoma cantharus)
ZAŁĄCZNIK III
TABELA KORELACJI
 Rozporządzenie (WE) nr 104/2000 || Niniejsze rozporządzenie
 Artykuł 1 || Artykuły 1, 2, 3, 4, 5
 Artykuły 2, 3 || Artykuły 39, 40, 41
 Artykuł 4 || Artykuły 42, 43, 44, 45, 46
 Artykuł 5 ust. 1 || Artykuły 6, 7, 8, 9, 10, 11,12, 13
 Artykuły 5 ust. 2, art. 5 ust. 3, art. 5 ust. 4, art. 6 || Artykuły 17, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25
 Artykuł 7 || Artykuły 26, 28, 29, 30, 31
 Artykuł 8 || -
 Artykuły 9, 10, 11, 12 || Artykuły 32, 33, 34, 38
 Artykuł 13 || Artykuły 14, 15, 16, 18, 19, 20, 22, 23, 24, 25
 Artykuł 14 || Artykuł 48 ust. 2
 Artykuł 15 || Artykuł 27
 Artykuł 16 || Artykuły 28, 29, 30, 31
 Artykuły 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27 || Artykuły 35, 36, 37, 38
 Artykuły 28, 29, 30, 31, 32, 33 || -
 Artykuł 34 || Artykuły 22, 25, 37
 Artykuł 35 || -
 Artykuł 36 || -
 Artykuł 37 || Artykuły 50, 51
 Artykuły 38, 39 || Artykuł 51
 Artykuł 40 || -
 Artykuł 41 || Artykuł 54
 Artykuł 42 || Artykuły 52, 53
 Artykuł 43 || Artykuł 55
 - || Artykuł 47
 - || Artykuł 48 ust. 1
 - || Artykuł 49
[1]               Dz.U. C[…] z […], s.[…].
[2]               Dz.U. C[…] z […], s.[…].
[3]               Dz.U. L 17 z 21.1.2000, s. 22.
[4]               Dz.U. L 214 z 4.8.2006, s. 7
[5]               Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 55
[6]               Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1
[7]               Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1
[8]               Dz.U. L 109 z 6.5.2000, s. 29
[9]               Dz.U. L 212 z 22.7.1989, s. 79
[10]             Dz.U. L 163 z 17.6.1992, s. 1
[11]             Dz.U. L 276 z 6.10.1990, s. 40
[12]             Dz.U. L 404 z 30.12.2006, s. 9
[13]             Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12
[14]             Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 1


				|

		52015PC0045

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok /* COM/2015/045 final - 2015/0028 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok
ustanowiono ogólny zakaz wprowadzania tych produktów do obrotu w Unii
(„rozporządzenie podstawowe”). W rozporządzeniu podstawowym zawarto
wyjątek od tego ogólnego zakazu, jakim jest wprowadzanie do obrotu
produktów z fok będących owocem tradycyjnych polowań
prowadzonych przez Eskimosów oraz inne społeczności autochtoniczne i
przyczyniających się do ich utrzymania („wyjątek SA”). Kolejnym
wyjątkiem zawartym w rozporządzeniu jest przywóz produktów z fok
pochodzących z polowań, których jedynym celem jest zrównoważone
gospodarowanie zasobami morskimi, wyłącznie na zasadzie
niedochodowości oraz nie w celach handlowych („wyjątek GZM”) oraz
przywóz produktów z fok mający charakter sporadyczny i
składający się wyłącznie z towarów przeznaczonych do
użytku osobistego podróżnych lub ich rodzin. Rozporządzenie
Komisji (UE) nr 737/2010 z dnia 10 sierpnia 2010 r. ustanawia szczegółowe
zasady wykonania rozporządzenia podstawowego („rozporządzenie
wykonawcze”).
Obydwa te akty prawne („przepisy UE dotyczące fok”)
zostały zakwestionowane przez Kanadę i Norwegię na forum
Światowej Organizacji Handlu (WTO) w związku ze sporem: Wspólnoty
Europejskie – środki zakazujące importu produktów z fok i obrotu nimi
(DS400 i DS401). W dniu 18 czerwca 2014 r. Organ Rozstrzygania Sporów WTO (ORS)
przyjął sprawozdania opracowane przez panel i Organ Apelacyjny. W
sprawozdaniach WTO stwierdzono, że zakaz obrotu produktami z fok
można z zasady uznać za uzasadniony ze względów natury moralnej
dotyczących dobrostanu fok, zakwestionowano jednak ustanowienie
wyjątku SA i wyjątku GZM. Wyjątek GZM uznano za nieuzasadniony,
ponieważ ewentualne różnice w wymiarze handlowym pomiędzy
polowaniami komercyjnymi i polowaniami GZM (prowadzonymi na małą
skalę, na zasadzie niedochodowości) mogłyby okazać się
niewystarczające, by uzasadnić to rozróżnienie. W odniesieniu do
wyjątku SA, który zasadniczo odzwierciedla uprawnione rozróżnienie,
Organ Apelacyjny orzekł, że niektóre zawarte w nim sformułowania
oraz sposób stosowania są wyrazem „arbitralnej lub nieuzasadnionej
dyskryminacji”.
W dniu 10 lipca 2014 r. Unia Europejska poinformowała
ORS, że zamierza wdrożyć zalecenia i orzeczenia ORS w zakresie
tego sporu w sposób uwzględniający jej zobowiązania w ramach
WTO.
W dniu 5 września 2014 r. Unia Europejska, Kanada i
Norwegia uzgodniły, że rozsądnym okresem dla wdrożenia
zaleceń i postanowień ORS jest 16 miesięcy. Okres ten
upłynie zatem w dniu 18 października 2015 r.
Celem niniejszego wniosku jest wdrożenie zaleceń
i postanowień ORS w odniesieniu do rozporządzenia podstawowego.
Stanowi on również podstawę prawną dla dostosowania
rozporządzenia (UE) nr 737/2010 do wyżej wymienionych
postanowień. W odpowiedzi na wątpliwości związane z
wyjątkiem GZM usuwa się ten wyjątek z rozporządzenia
podstawowego. W odpowiedzi na wątpliwości związane ze sformułowaniami
i sposobem stosowania wyjątku SA zmienia się ten wyjątek, w
szczególności łącząc jego stosowanie z poszanowaniem
dobrostanu zwierząt oraz ustanawiając limit dla ilości produktów
z fok, jakie mogą być wprowadzone do obrotu, jeżeli skala
polowań lub inne okoliczności świadczą o tym, że
polowania są prowadzone głównie w celach handlowych. Ponadto eksperci
Komisji współpracują z ekspertami z Kanady w celu ustanowienia
koniecznego systemu świadectw, aby umożliwić kanadyjskim
Eskimosom korzystanie z wyjątku dotyczącego Eskimosów w ramach
przepisów UE dotyczących fok.
Należy również skorzystać z tej
okazji, aby dostosować odniesienie do procedury regulacyjnej
połączonej z kontrolą w rozporządzeniu (WE) nr 1007/2009 do
art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Z uwagi na napięty harmonogram przewidziany na
dostosowanie do orzecznictwa WTO oraz aby umożliwić szybkie
przyjęcie wniosku przez prawodawcę, Komisja wyjątkowo
przyjęła w niniejszym wniosku zmianę zaproponowaną przez
Parlament w kontekście wniosku COM (2013) 451 (ten wniosek dotyczy
również dostosowania rozporządzenia 1007/2009) w związku z
czasem obowiązywania przekazanych uprawnień.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Nie przeprowadzono oceny skutków,
ponieważ to działanie nie stanowi nowej inicjatywy, lecz ma na celu
dostosowanie obowiązujących przepisów UE do orzecznictwa WTO i
zapewnienie wywiązywania się przez UE z jej międzynarodowych
zobowiązań. Z uwagi na ograniczony zakres zmian wprowadzonych
niniejszym wnioskiem uznano, że ocena skutków przeprowadzona w 2009 r.
przed przyjęciem rozporządzenia podstawowego jest wystarczająca
i nie jest konieczne przeprowadzenie nowej oceny skutków.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
·
Podstawa prawna
Postawę prawną dla niniejszego wniosku stanowi
art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który jest
podstawą prawną rozporządzenia podstawowego, zmienianego
niniejszym wnioskiem. Zgodnie z art. 114 TFUE Parlament Europejski i Rada,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą i
po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, przyjmują
środki dotyczące zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i
administracyjnych państw członkowskich, które mają na celu
ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Rozporządzenie
podstawowe zostało przyjęte w celu usunięcia przeszkód w
funkcjonowaniu ryku wewnętrznego z uwagi na różnice
występujące w przepisach krajowych regulujących handel
produktami z fok.
·
Zasady pomocniczości i proporcjonalności
Dostosowanie rozporządzenia podstawowego do
zaleceń i postanowień przyjętych przez Organ Rozstrzygania
Sporów WTO można osiągnąć jedynie zmieniając
zakwestionowane aspekty rozporządzenia podstawowego. Zakres niniejszego
wniosku ogranicza się do tego, co jest konieczne, aby zakwestionowany akt
dostosować do zaleceń WTO.
·
Wybór instrumentów
Proponowane instrumenty: rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady
Inne instrumenty byłyby niewłaściwe,
ponieważ rozporządzenie może zostać zmienione jedynie za
pomocą takiego samego instrumentu, tj. rozporządzenia.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu finansowego na
budżet Unii Europejskiej.
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
Nie dotyczy
2015/0028 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
zmieniające rozporządzenie (WE) nr
1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT
EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,
uwzględniając
wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu
projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając
opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[1],
stanowiąc
zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,
a także
mając na uwadze, co następuje:
(1)       Rozporządzenie
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009[2] zostało
przyjęte w celu usunięcia przeszkód w funkcjonowaniu ryku
wewnętrznego z uwagi na różnice występujące w przepisach
krajowych regulujących handel produktami z fok. Środki te
zostały przyjęte w odpowiedzi na zaniepokojenie obywateli kwestią
przestrzegania zasad dobrostanu zwierząt przy
zabijaniu i skórowaniu fok oraz możliwą
obecnością na rynku produktów uzyskanych ze zwierząt
zabijanych i skórowanych w sposób powodujący u nich
nadmierny ból, stres, strach i inne formy cierpienia. Obawy te
uzyskały potwierdzenie w danych naukowych, zgodnie z którymi stosowanie
prawdziwie humanitarnej metody zabijania w sposób stały i skuteczny jest
niemożliwe w szczególnych warunkach, w jakich odbywają się
polowania na foki. Aby zrealizować ten cel, w rozporządzeniu (WE) nr
1007/2009 przewidziano ogólny zakaz wprowadzania do obrotu produktów z fok.
(2)       Jednocześnie polowanie
na foki jest integralną częścią kultury i
tożsamości Eskimosów i innych autochtonicznych społeczności
i w znacznym stopniu przyczynia się do ich utrzymania. Z tego powodu
polowania na foki prowadzone tradycyjnie przez Eskimosów i inne autochtoniczne
społeczności nie wzbudzają takiego zaniepokojenia obywateli jak
polowania prowadzone głównie w celach handlowych. Ponadto jest powszechnie
uznawane, że zgodnie z Deklaracją praw ludów tubylczych
przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ i innymi istotnymi
instrumentami międzynarodowymi, nie należy naruszać podstawowych
i społecznych interesów Eskimosów i innych autochtonicznych
społeczności. Z tego względu w rozporządzeniu (WE) nr
1007/2009 zezwolono na wprowadzanie do obrotu produktów z fok pochodzących
z polowań prowadzonych tradycyjnie przez Eskimosów oraz inne
społeczności autochtoniczne i przyczyniających się do ich
utrzymania.
(3)       Stosowanie prawdziwie
humanitarnej metody zabijania w sposób stały i skuteczny jest
niemożliwe w przypadku polowań prowadzonych przez Eskimosów i inne
autochtoniczne społeczności, podobnie jak w przypadku wszelkich
innych polowań na foki. Należy jednak, w świetle celów, jakie ma
realizować rozporządzenie (WE) nr 1007/2009, uzależnić
wprowadzanie do obrotu w UE produktów pochodzących z polowań
prowadzonych przez Eskimosów oraz inne społeczności autochtoniczne od
prowadzenia tych polowań w sposób oszczędzający zwierzętom
bólu, stresu, strachu i innych form cierpienia w możliwie
największym stopniu, z poszanowaniem zarazem tradycyjnego stylu życia
i potrzeb bytowych Eskimosów i innych społeczności autochtonicznych.
Wyjątek przyznany w odniesieniu do produktów z fok pochodzących z
polowań prowadzonych przez Eskimosów oraz inne społeczności
autochtoniczne należy ograniczyć do polowań
przyczyniających się do zaspokojenia potrzeb bytowych tych
społeczności, a zatem nieprowadzonych głównie w celach
handlowych. Należy zatem umożliwić Komisji wprowadzenie
ograniczenia, jeżeli to konieczne, ilości produktów z fok
wprowadzanych do obrotu, tak aby wyjątek nie był wykorzystywany do
wprowadzania do obrotu produktów pochodzących z polowań prowadzonych
głównie w celach handlowych.
(4)       Rozporządzenie (WE) nr
1007/2009 zezwala również na wprowadzanie do obrotu produktów z fok
pochodzących z polowań, których jedynym celem jest zrównoważone
gospodarowanie zasobami morskimi. Uznając znaczenie polowań, których
jedynym celem jest zrównoważone gospodarowanie zasobami morskimi,
należy zauważyć, że w praktyce rozróżnienie tego
rodzaju polowań od polowań prowadzonych na dużą skalę
głównie w celach handlowych może być trudne. Może to prowadzić
do nieuzasadnionej dyskryminacji pomiędzy przedmiotowymi produktami z fok.
Z tego względu ten wyjątek nie powinien już dłużej
obowiązywać. Pozostaje to bez uszczerbku dla prawa państw
członkowskich do dalszej regulacji polowań prowadzonych do celów gospodarowania
zasobami morskimi.
(5)       Aby określić
szczegółowe zasady wprowadzania do obrotu produktów z fok, należy
przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290
Traktatu. Szczególnie ważne jest, aby Komisja przeprowadziła stosowne
konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując
i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewniać jednoczesne,
terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie.
(6)       Należy zatem odpowiednio
zmienić rozporządzenie (WE) nr 1007/2009,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1007/2009
wprowadza się następujące zmiany:
1)           Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 3
Warunki
wprowadzania do obrotu
1.         Wprowadzanie
do obrotu produktów z fok dozwolone jest jedynie w przypadkach, gdy
produkty te pochodzą z polowań prowadzonych przez
Eskimosów i inne społeczności autochtoniczne, pod
warunkiem, że spełnione są wszystkie następujące
warunki:
a)      polowania są tradycyjnie przeprowadzane
przez przedmiotową społeczność;
b)      polowanie przyczynia się do
zaspokojenia potrzeb bytowych społeczności i nie jest prowadzone
głównie w celach handlowych;
c)      polowanie jest prowadzone w sposób
oszczędzający zwierzętom bólu, stresu,
strachu i innych form cierpienia w największym stopniu, z
poszanowaniem zarazem tradycyjnego stylu życia i potrzeb bytowych
społeczności.
Wyżej
wymienione warunki mają zastosowanie do produktów importowanych
w czasie lub miejscu przywozu.
2.       Przywóz produktów z fok jest również
dozwolony w przypadkach, gdy ma on charakter
sporadyczny i składa się wyłącznie z towarów
przeznaczonych do użytku osobistego podróżnych lub ich rodzin.
Charakter i ilość tych towarów nie może wskazywać
na przywóz w celach handlowych.
3.       Stosowanie przepisów ust. 1 i 2 nie
może uniemożliwiać realizacji celu niniejszego
rozporządzenia.
4.       Komisja jest uprawniona do przyjęcia
aktów delegowanych zgodnie z art. 4a w celu określenia szczegółowych
zasad wprowadzania do obrotu produktów z fok zgodnie z ust. 1 i 2.
5.       Jeżeli liczba upolowanych fok,
ilość produktów z fok wprowadzonych do obrotu zgodnie z ust. 1 lub
inne okoliczności wskazują na to, że polowanie jest prowadzone
głównie w celach handlowych, Komisja jest uprawniona do przyjęcia
aktów delegowanych zgodnie z art. 4 w celu ograniczenia ilości produktów
pochodzących z tego polowania, które mogą być wprowadzone do
obrotu.
6.       Komisja wydaje wskazówki techniczne
zawierające orientacyjny wykaz kodów nomenklatury scalonej mogących
obejmować produkty z fok podlegające przepisom niniejszego
artykułu.”;
2)           wprowadza się art. 4a w
brzmieniu:
"Artykuł 4a
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.           Powierzenie Komisji
uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule.
2.           Uprawnienia do przyjmowania
aktów delegowanych, o których mowa w art. 3, powierza się Komisji na czas
nieokreślony od dnia [wstawić datę – data wejścia w
życie niniejszego rozporządzenia] r. Komisja sporządza
sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później
niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu
pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie
przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski
lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie
później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3.           Parlament Europejski lub Rada
może w dowolnym momencie odwołać przekazanie uprawnień, o
których mowa w art. 3. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie
określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się
skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji
późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność
jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4.           Niezwłocznie po
przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5.           Akt delegowany przyjęty
na podstawie art. 3 wchodzi w życie tylko pod warunkiem, że w
terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie Parlament Europejski ani Rada nie wyrażą
sprzeciwu wobec tego aktu, lub pod warunkiem, że przed upływem tego
terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformują Komisję,
że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o
dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”.
3)           Uchyla się art. 5.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[2]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok
(Dz.U. L 286 z 31.10.2009, s. 36).