               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 1.3.2019
            COM(2019) 46 final/2
            2019/0020(NLE)
            This document replaces COM(2019) 46 final of 28.1.2019.Change of the sensitivity level, deletion of the marking "LIMITED".
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w odniesieniu do przystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych w związku z jego wystąpieniem z Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               1. Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych („Komitet GPA” lub „Komitet”) w związku z planowanym przyjęciem decyzji dotyczącej przystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych w kontekście jego wystąpienia z Unii Europejskiej.

               2. Kontekst wniosku

               2.1Porozumienie w sprawie zamówień rządowych a wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej

               Porozumienie w sprawie zamówień rządowych (zwane dalej „Porozumieniem”
                  1
               ) jest porozumieniem wielostronnym w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO), mającym na celu wzajemne otwarcie rynków zamówień rządowych między stronami. Zmienione Porozumienie weszło w życie dnia 6 kwietnia 2014 r.

               Unia Europejska jest stroną Porozumienia, ponieważ jego przedmiot wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej, w odniesieniu do której Unia ma wyłączne kompetencje. Państwa członkowskie są objęte Porozumieniem zgodnie z prawem Unii.

               W dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo powiadomiło Radę Europejską na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej o swoim zamiarze wystąpienia z Unii. W związku z tym Zjednoczone Królestwo stanie się państwem trzecim, a prawo Unii przestanie mieć do niego zastosowanie od dnia 30 marca 2019 r., chyba że w umowie o wystąpieniu między Unią a Zjednoczonym Królestwem zostanie ustalona inna data albo Rada Europejska, w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem, jednomyślnie ustali inną datę. Unia i Zjednoczone Królestwo wynegocjowały umowę o wystąpieniu na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej. Umowa o wystąpieniu została zatwierdzona przez Radę Europejską w dniu 25 listopada 2018 r. Część czwarta umowy o wystąpieniu przewiduje okres przejściowy, w którym prawo Unii będzie miało zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie („okres przejściowy”).

               Umowa o wystąpieniu została uzgodniona między Unią a Zjednoczonym Królestwem i zatwierdzona przez Radę Europejską (art. 50) w dniu 25 listopada 2018 r. Jej ratyfikacja w Zjednoczonym Królestwie jest jednak niepewna.

               Od dnia, w którym prawo Unii przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, Porozumienie automatycznie przestanie obowiązywać w stosunku do Zjednoczonego Królestwa.

               W interesie Unii leży zapewnienie, aby Zjednoczone Królestwo nadal podlegało prawom i obowiązkom wynikającym z Porozumienia od dnia, w którym prawo Unii nie będzie już miało zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie. Do czasu wystąpienia z Unii Zjednoczone Królestwo pozostaje państwem członkowskim posiadającym wszystkie prawa i podlegające wszystkim obowiązkom wynikającym z Traktatów, łącznie z zasadą lojalnej współpracy. W wytycznych z dnia 29 kwietnia 2017 r. Rada Europejska uznała potrzebę uwzględnienia, w kontekście międzynarodowym, szczególnej sytuacji Zjednoczonego Królestwa jako państwa członkowskiego występującego z Unii, pod warunkiem że będzie ono wywiązywało się ze swoich obowiązków i respektowało interesy Unii, dopóki będzie jej państwem członkowskim.

               Zjednoczone Królestwo wyraziło wolę przystąpienia do Porozumienia po jego wystąpieniu z Unii.

               W wspólnym piśmie z dnia 11 października 2017 r. Zjednoczone Królestwo i Unia Europejska poinformowały członków WTO o swoim zamiarze „współpracy w zakresie celu, jakim jest dalsze podleganie przez Zjednoczone Królestwo – po opuszczeniu UE – prawom i obowiązkom, którym, będąc państwem członkowskim UE, obecnie podlega na mocy Porozumienia w sprawie zamówień publicznych na podstawie zobowiązań obecnie zawartych w wykazie zobowiązań UE
                  2
               ”.

               W dniu 1 czerwca 2018 r. Unia Europejska przekazała Dyrektorowi Generalnemu WTO pismo od Zjednoczonego Królestwa, w którym państwo to poinformowało o swoim zamiarze przystąpienia do Porozumienia oraz załączyło odpowiednią dokumentację towarzyszącą, w tym wstępną ofertę dostępu do rynku i odpowiedzi na „Listę kontrolną kwestii”
                  3
               .

               Wniosek Zjednoczonego Królestwa wraz z jego wstępną ofertą i odpowiedziami na listę kontrolną kwestii przekazano stronom Porozumienia w dniu 5 czerwca 2018 r.
                  4

               Po konsultacjach ze stronami Porozumienia w dniu 1 października 2018 r. Zjednoczone Królestwo przedstawiło Komitetowi ds. Zamówień Rządowych ostateczną ofertę. Ostateczna oferta została przekazana stronom Porozumienia w dniu 2 października 2018 r.
                  5
                Poniżej przedstawiono podsumowanie ostatecznej oferty Zjednoczonego Królestwa i ocenę tej oferty sporządzoną przez Komisję.

               Decyzja Rady powinna umożliwić Komisji zatwierdzenie, w imieniu Unii, przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia, z zastrzeżeniem warunków określonych w planowanej decyzji Komitetu GPA.

               2.2Komitet ds. Zamówień Rządowych

               Komitet GPA został powołany w celu zarządzania wdrażaniem Porozumienia. W jego skład wchodzą przedstawiciele każdej ze stron, jak również członkowie WTO i organizacje międzyrządowe posiadające status obserwatora.

               Unia, podobnie jak wszystkie pozostałe strony Porozumienia, jest członkiem Komitetu GPA, w którym jest reprezentowana przez Komisję. Komitet GPA podejmuje decyzje w drodze konsensusu.

               2.3Planowana decyzja Komitetu ds. Zamówień Rządowych

               Na posiedzeniu Komitetu GPA w dniu 17 października 2018 r. Komisja Europejska wyraziła w imieniu Unii, co do zasady, zgodę na przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia.

               Unia udzieliła, co do zasady, swojej zgody w zakresie, w jakim warunki przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia nie zmieniają się ze szkodą dla Unii, a stanowisko innych stron Porozumienia nie ma negatywnego wpływu na interesy Unii.

               Ponadto Unia udzieliła, co do zasady, swojej zgody bez uszczerbku dla negocjacji między Unią a Zjednoczonym Królestwem dotyczących umowy o wystąpieniu, która może obejmować okres przejściowy, w którym Zjednoczone Królestwo będzie nadal podlegać zobowiązaniom Unii na mocy Porozumienia, a przystąpienie Zjednoczonego Królestwa nastąpiłoby wraz z zakończeniem okresu przejściowego.

               Na posiedzeniu Komitetu GPA w dniu 28 listopada 2018 r. wszystkie strony wyraziły zgodę co do zasady na przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia, przy czym nadal toczą się dyskusje nad dokładnym tekstem decyzji, która ma zostać formalnie przyjęta na późniejszym etapie.

               Komitet GPA ma przyjąć decyzję dotyczącą przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia i określającą warunki jego przystąpienia.

               Zgodnie z art. XXII ust. 2 zmienionego Porozumienia „Każdy członek WTO może przystąpić do niniejszego Porozumienia na warunkach uzgodnionych między tym członkiem a Stronami, przy czym warunki te określane są w decyzji Komitetu. Przystąpienie następuje poprzez złożenie u Dyrektora Generalnego WTO instrumentu przystąpienia, który określa uzgodnione odpowiednio warunki. Niniejsze Porozumienie zaczyna obowiązywać przystępującego doń członka trzydziestego dnia po złożeniu jego instrumentu przystąpienia”
                  6
               .

               2.4. Warunki związane z przystąpieniem Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia

               Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia powinno podlegać warunkom, które mają zostać odzwierciedlone w planowanym akcie Komitetu GPA.

               W przypadku braku umowy o wystąpieniu między Zjednoczonym Królestwem a Unią przewidującej okres przejściowy, Zjednoczone Królestwo powinno mieć możliwość złożenia instrumentu przystąpienia, pod warunkiem że dokona tego:

               a)nie wcześniej niż trzydzieści dni przed dniem, w którym przestanie być państwem członkowskim Unii; oraz

               b)w terminie sześciu miesięcy od daty decyzji Komitetu GPA, chyba że termin złożenia instrumentu zostanie przez Komitet przedłużony.

               Należy jednak uznać, że złożenie instrumentu przystąpienia przez Zjednoczone Królestwo nie miało miejsca w rozumieniu art. XXIV ust. 2 Porozumienia z 1994 r. i art. XXII ust. 2 zmienionego Porozumienia, jeżeli w terminie kolejnych trzydziestu dni Unia Europejska powiadomi Komitet GPA, że Zjednoczone Królestwo jest w dalszym ciągu objęte Porozumieniem na podstawie prawa Unii.

               W przypadku zawarcia umowy o wystąpieniu między Unią a Zjednoczonym Królestwem przewidującej okres przejściowy Unia powinna powiadomić pozostałe strony Porozumienia, że w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo ma być traktowane jako państwo członkowskie do celów Porozumienia. Zjednoczone Królestwo byłoby zatem objęte Porozumieniem do dnia upływu uzgodnionego okresu przejściowego.

               W takim przypadku Zjednoczone Królestwo powinno przedstawić zaktualizowany zestaw odpowiedzi na listę kontrolną kwestii nie później niż trzy miesiące przed upływem okresu przejściowego. Komitet GPA dokona przeglądu zaktualizowanego zestawu odpowiedzi na listę kontrolną kwestii oraz rozważy przyjęcie w tym czasie odpowiedniej decyzji.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

                3.1.Ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa

               Ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa jest powtórzeniem warunków obecnego unijnego wykazu zobowiązań na mocy Porozumienia w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa. Celem Zjednoczonego Królestwa jest zapewnienie, aby warunki te umożliwiały utrzymanie, w stosunku do pozostałych stron Porozumienia, takiego samego poziomu dostępu do rynku po przystąpieniu tego państwa do Porozumienia. Powielając warunki unijnego wykazu zobowiązań, Zjednoczone Królestwo musi dokonać dostosowań technicznych, aby uwzględnić fakt, że prawo Unii nie będzie miało już zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

               Zobowiązania dotyczące dostępu do rynku (progi, podmioty objęte Porozumieniem, towary, usługi, usługi budowlane i uwagi ogólne)

               Progi

               Progi Zjednoczonego Królestwa określone w załączniku 1, załączniku 2 i załączniku 3 odpowiadają progom stosowanym przez Unię w odniesieniu do towarów, usług i usług budowlanych.

               Podmioty

               W załączniku 1 („Podmioty administracji centralnej”) wykaz podmiotów Zjednoczonego Królestwa pozostaje taki sam jak wykaz Zjednoczonego Królestwa uwzględniony w wykazie unijnym, w związku z czym zakres zastosowania nie zmienia się w stosunku do obecnie obowiązującego wykazu unijnego.

               W przypadkach gdy funkcje podmiotu wymienionego w tym załączniku zostały przeniesione lub podlegają przeniesieniu do innego podmiotu, który sam jest instytucją zamawiającą, Zjednoczone Królestwo – w celu zapewnienia, aby nie spowodowałoby to utraty dostępu do rynku – doprecyzowuje w przypisie 1, że podmiot będący prawną następcą należy uznać za uwzględniony w tym załączniku. Ponadto w stosownych przypadkach Zjednoczone Królestwo uwzględnia odniesienia do swoich przepisów krajowych, a nie do prawa Unii.

               Do celów porównawczych załącznik 1 do unijnego wykazu obejmującego podmioty administracji centralnej obejmuje w pkt 1–4 cztery kategorie przewidujące różne poziomy dostępu do zamówień. W swojej ostatecznej ofercie Zjednoczone Królestwo przyznało Unii maksymalny zakres zastosowania, obejmujący wszystkie podmioty administracji centralnej Zjednoczonego Królestwa (pkt 1).

               Pkt 2 ostatecznej oferty Zjednoczonego Królestwa obejmuje wszystkie strony niewymienione w pkt 1.

               Załącznik 1 zawiera cztery uwagi. Ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa powiela zastrzeżenia Unii wobec niektórych stron.

               W załączniku 2 („podmioty administracji niższego szczebla”) ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa przewiduje objęcie zakresem zastosowania tych samych podmiotów administracji niższego szczebla, które są obecnie uwzględnione w unijnym wykazie tych podmiotów na mocy Porozumienia.

               Odniesienia do unijnych regionów NUTS zgodnie z definicją zawartą w prawie Unii zostały jednak zastąpione przez jednostki terytorialne Zjednoczonego Królestwa określone w uwadze 3 w załączniku 7 (zob. poniżej „Uwagi ogólne”).

               Zgodnie z pkt 2 załącznika 2, jeżeli chodzi o zakres zastosowania w odniesieniu do „podmiotów prawa publicznego”, Zjednoczone Królestwo w dalszym ciągu stosuje podejście oparte na definicji, tak jak ma to miejsce obecnie w ramach wykazu unijnego. Ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa określa podmioty prawa publicznego w Anglii, Walii, Szkocji i Irlandii Północnej, zawierając odniesienia do przepisów krajowych Zjednoczonego Królestwa, a nie do prawa Unii. W każdym razie Zjednoczone Królestwo przedstawia orientacyjny wykaz instytucji zamawiających będących podmiotami prawa publicznego, który pozostaje bez zmian w stosunku do wykazu Zjednoczonego Królestwa uwzględnionego w wykazie unijnym. W związku z tym zakres zastosowania przewidziany przez Zjednoczone Królestwo nie zmienia się w stosunku do wykazu unijnego.

               Załącznik 2 zawiera cztery uwagi. Ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa powiela zastrzeżenia Unii wobec niektórych stron. W uwadze 2 w odniesieniu do zastrzeżenia Zjednoczonego Królestwa wobec Japonii, Korei i Stanów Zjednoczonych dotyczącego małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), konieczne jest dostosowanie techniczne. Definicja MŚP będzie zgodna z przepisami prawa krajowego Zjednoczonego Królestwa, a nie z przepisami prawa unijnego. Przepisy Zjednoczonego Królestwa (rozporządzenie 112 (4) w sprawie zamówień publicznych z 2015 r.) odnoszą się bezpośrednio do zalecenia Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw.

               Wykaz Zjednoczonego Królestwa powiela zastrzeżenia Unii wobec niektórych stron.

               W załączniku 3 („inne podmioty”) ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa przewiduje zakres zastosowania obejmujący podmioty zamawiające działające w sektorze usług użyteczności publicznej, a więc również powiela wykaz unijny.

               W załączniku tym potrzebne są jednak niewielkie dostosowania techniczne. Ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa nie zawiera odniesień do prawa unijnego, lecz do przepisów krajowych Zjednoczonego Królestwa: np. w odniesieniu do pojęć „przedsiębiorstwo publiczne” i „dominujący wpływ”.

               Orientacyjne wykazy podmiotów są identyczne z wykazami Zjednoczonego Królestwa uwzględnionymi w wykazie unijnym. W związku z tym zakres zastosowania przewidziany przez Zjednoczone Królestwo nie zmienia się w stosunku do wykazu unijnego.

               Załącznik 3 zawiera osiem uwag. Ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa powiela zastrzeżenia Unii wobec niektórych stron.

               Towary

               Załącznik 4 do ostatecznej oferty Zjednoczonego Królestwa obejmuje te same towary co obecny wykaz unijny.

               Usługi

               W załączniku 5 ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa obejmuje usługi objęte obecnie wykazem unijnym.

               Usługi budowlane oraz koncesje na roboty budowlane

               W pkt 2 załącznika 6 do ostatecznej oferty Zjednoczone Królestwo oferuje dostawcom usług budowlanych z rynku Unii dostęp do swoich umów koncesji na roboty budowlane o wartości na poziomie lub powyżej 5 000 000 SDR (specjalnych praw ciągnienia).

               Ponadto Zjednoczone Królestwo powieliło zastrzeżenie zgłoszone przez Unię w uwadze do załącznika 6.

               Uwagi ogólne

               W załączniku 7 Zjednoczone Królestwo określa wykaz krajowych jednostek terytorialnych do celów pkt 1 załącznika 2, uwagi 1 w załączniku 2 oraz uwagi 6 w załączniku 3. Jednostki te odzwierciedlają regiony NUTS w Zjednoczonym Królestwie, które są obecnie zdefiniowane w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2003
                  7
               .

               3.2.Ocena oferty Zjednoczonego Królestwa dokonana przez Komisję

               Ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa jest powtórzeniem obowiązującego wykazu unijnego w zakresie, w jakim ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa, z niewielkimi dostosowaniami technicznymi. Z uwagi na to, że wykaz unijny jest już bardzo kompleksowy pod względem uwzględnionych podmiotów, towarów i usług oraz przewiduje znaczne otwarcie rynków zamówień publicznych, Zjednoczone Królestwo utrzyma w związku z tym – po przystąpieniu do Porozumienia – obecny wysoki poziom otwartości swojego rynku zamówień publicznych w stosunku do stron Porozumienia.

               W odniesieniu do dostępu do rynku dla unijnych towarów, usług i podmiotów gospodarczych ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa jest odpowiednia, ponieważ Zjednoczone Królestwo oferuje Unii maksymalny zakres zastosowania oferowany stronom (zob. w szczególności załącznik 1 w odniesieniu do instytucji zamawiających administracji centralnej oraz załącznik 6 w odniesieniu do koncesji na roboty budowlane).

               Ze względu na fakt, że ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa jest powtórzeniem unijnego wykazu zobowiązań pod względem zakresu zastosowania oraz z uwagi na fakt, że Zjednoczone Królestwo zamierza przyznać Unii najwyższy poziom dostępu do rynku oferowany stronom, Unia zapewni wzajemne traktowanie Zjednoczonego Królestwa i w razie potrzeby dostosuje swój wykaz, aby zapewnić towarom, usługom, dostawcom i usługodawcom ze Zjednoczonego Królestwa dostęp do zamówień objętych wykazem unijnym.

               Zmiany, które zostaną dokonane w wykazie unijnym, stanowiące warunki Unii dotyczące przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia (określone w załączniku do niniejszej decyzji) zostaną załączone do decyzji, która ma zostać przyjęta przez Komitet GPA i w związku z tym staną się elementem warunków przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia. Zmiany te zostaną odzwierciedlone w znajdującym się w dodatku I do Porozumienia wykazie unijnym w następujący sposób:

               ·Załącznik 1 sekcja 2 (Instytucje zamawiające administracji centralnej państw członkowskich UE), pkt 1:

               Zjednoczone Królestwo zostanie dodane do wykazu stron Porozumienia, które mają dostęp do zamówień wszystkich instytucji zamawiających administracji centralnej państw członkowskich UE.

               ·Załącznik 6 sekcja 2 (Umowy koncesji na roboty budowlane przyznanych przez podmioty objęte załącznikiem 1 i 2):

               ·Zjednoczone Królestwo zostanie dodane do wykazu stron Porozumienia, które mają dostęp do umów koncesji na roboty budowlane o wartości na poziomie lub powyżej 5 000 000 SDR.

               ·Przypis do tytułu dodatku I Zobowiązania Unii Europejskiej:

               W wykazie znajdującym się w dodatku I Unia wyjaśni, że wszystkie odniesienia do instytucji zamawiających i podmiotów zamawiających ze Zjednoczonego Królestwa zawarte obecnie w wykazie unijnym stają się nieaktualne.

               Zastrzeżenia pozostałych stron

               Jeżeli jakakolwiek inna strona Porozumienia wprowadziłaby szczególne ograniczenia lub wyłączenia swojego zakresu zastosowania w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa, musiałoby to zostać odzwierciedlone w decyzji Komitetu GPA jako warunki strony dotyczące przystąpienia Zjednoczonego Królestwa. Jednakże wszelkie takie ograniczenia lub wyłączenia wynikające z zakresu stosowania danej strony, które są szczególne dla Zjednoczonego Królestwa, pozostałyby bez wpływu na ostateczną ofertę Zjednoczonego Królestwa przedstawioną powyżej oraz na wzajemnie uzgodniony zakres zastosowania pomiędzy obecnymi stronami Porozumienia.

               Zalecenie

               Oczekuje się, że przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia pozwoli utrzymać obecny poziom międzynarodowego otwarcia rynków zamówień publicznych. Po przystąpieniu do Porozumienia Zjednoczone Królestwo będzie nadal podlegać prawom i obowiązkom wynikającym z Porozumienia, którym podlega obecnie, będąc państwem członkowskim Unii, na podstawie zobowiązań obecnie zawartych w wykazie unijnym. Komisja zaleca przyjęcie ostatecznej oferty Zjednoczonego Królestwa, z zastrzeżeniem warunków Unii dotyczących przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia.

               W związku z tym proponuje się upoważnienie Komisji do wyrażenia w ramach Komitetu GPA stanowiska Unii za przystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z zastrzeżeniem niżej wymienionych warunków, które powinny zostać uwzględnione w decyzji Komitetu GPA:

               W przypadku braku umowy o wystąpieniu między Zjednoczonym Królestwem a Unią przewidującej okres przejściowy Zjednoczone Królestwo powinno mieć możliwość złożenia instrumentu przystąpienia, pod warunkiem że dokona tego:

               a)nie wcześniej niż trzydzieści dni przed dniem, w którym przestanie być państwem członkowskim Unii; oraz

               b)w terminie sześciu miesięcy od daty decyzji Komitetu GPA, chyba że termin złożenia instrumentu zostanie przez Komitet przedłużony.

               Należy uznać, że złożenie instrumentu przystąpienia Zjednoczonego Królestwa nie miało miejsca w rozumieniu art. XXIV ust. 2 Porozumienia z 1994 r. i art. XXII ust. 2 zmienionego Porozumienia, jeżeli w terminie trzydziestu dni od jego złożenia Unia Europejska powiadomi Komitet, że Zjednoczone Królestwo jest w dalszym ciągu objęte Porozumieniem na podstawie prawa Unii.

               Komisja powinna zostać upoważniona do dokonania takiego powiadomienia w imieniu Unii, jeżeli spełnione zostały odpowiednie warunki.

               W przypadku zawarcia umowy o wystąpieniu między Unią a Zjednoczonym Królestwem przewidującej okres przejściowy Unia powinna powiadomić pozostałe strony Porozumienia, że w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo ma być traktowane jako państwo członkowskie do celów Porozumienia. Zjednoczone Królestwo byłoby zatem objęte Porozumieniem do dnia upływu uzgodnionego okresu przejściowego.

               W takim przypadku Zjednoczone Królestwo powinno przedstawić zaktualizowany zestaw odpowiedzi na listę kontrolną kwestii nie później niż trzy miesiące przed upływem okresu przejściowego. Komitet GPA dokona przeglądu zaktualizowanego zestawu odpowiedzi Zjednoczonego Królestwa na listę kontrolną kwestii oraz rozważy przyjęcie w tym czasie odpowiedniej decyzji.

               4.Podstawa prawna

               4.1Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1. Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  8
               .

               4.1.2. Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet GPA jest organem ustanowionym na mocy porozumienia, a mianowicie Porozumienia w sprawie zamówień rządowych.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Komitet GPA, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Porozumienia.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2. Materialna podstawa prawna

               4.2.1. Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści przewidywanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli przewidywany akt ma kilka celów lub kilka elementów składowych, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś pozostałe mają jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2. Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść przewidywanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3. Wniosek

               Podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0020 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w odniesieniu do przystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych w związku z jego wystąpieniem z Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia jest stroną Porozumienia w sprawie zamówień rządowych („Porozumienie”), a jej państwa członkowskie są objęte Porozumieniem zgodnie z prawem Unii.

               (2)W dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo złożyło notyfikację o zamiarze wystąpienia z Unii Europejskiej zgodnie z art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej. Traktaty przestaną mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa od dnia wejścia w życie umowy o wystąpieniu lub, w przypadku jej braku, dwa lata po notyfikacji, tj. od dnia 30 marca 2019 r., chyba że Rada Europejska w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem podejmie jednomyślnie decyzję o przedłużeniu tego okresu. Porozumienie automatycznie przestanie obowiązywać Zjednoczone Królestwo, począwszy od tej daty.

               (3)W dniu 1 czerwca 2018 r. Zjednoczone Królestwo, przy wsparciu ze strony Unii, złożyło wniosek o przystąpienie do Porozumienia.

               (4)Zgodnie z art. XXII ust. 2 zmienionego Porozumienia każdy członek WTO może przystąpić do tego Porozumienia na warunkach uzgodnionych między tym członkiem a stronami, przy czym warunki te określane są w decyzji Komitetu. Przystąpienie następuje poprzez złożenie u Dyrektora Generalnego WTO instrumentu przystąpienia, który określa uzgodnione odpowiednio warunki. Porozumienie zaczyna obowiązywać przystępującego doń członka trzydziestego dnia po złożeniu jego instrumentu przystąpienia.

               (5)Zobowiązania Zjednoczonego Królestwa dotyczące zakresu zastosowania w odniesieniu do dostępu do rynku zamówień publicznych zostały określone w ostatecznej ofercie przekazanej stronom Porozumienia w dniu 2 października 2018 r.

               (6)Ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa jest odpowiednia, ponieważ zobowiązania Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do zakresu zastosowania zapewniają Unii maksymalny zakres zastosowania, jaki Zjednoczone Królestwo obecnie posiada na podstawie unijnego wykazu zawartego w GPA, co odpowiada zakresowi zastosowania, jaki Zjednoczone Królestwo obecnie posiada w ramach wykazu unijnego jako państwo członkowskie. Unia powinna zapewnić takie samo traktowanie i dostosować swój wykaz tak, aby zapewnić równorzędny poziom dostępu podmiotom gospodarczym ze Zjednoczonego Królestwa na mocy Porozumienia. Ponadto konieczne jest uwzględnienie w wykazie unijnym zawartym w dodatku I do zmienionego Porozumienia wyjaśnień, ponieważ Zjednoczone Królestwo nie będzie już objęte tym wykazem na mocy Porozumienia. Warunki te określone w załączniku do niniejszej decyzji staną się elementem warunków przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia oraz zostaną odzwierciedlone w decyzji, która ma zostać przyjęta przez Komitet ds. Zamówień Rządowych („Komitet GPA”) w sprawie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa.

               (7)W związku z tym konieczne jest określenie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska na forum Komitetu GPA w odniesieniu do przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia.

               (8)W przypadku zawarcia umowy o wystąpieniu między Zjednoczonym Królestwem a Unią przewidującej okres przejściowy, w którym prawo Unii miałoby zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, Unia powinna powiadomić pozostałe strony Porozumienia, że w tym okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo ma być traktowane jako państwo członkowskie na potrzeby Porozumienia. Zjednoczone Królestwo byłoby zatem objęte Porozumieniem do dnia upływu uzgodnionego okresu przejściowego. W takim przypadku Zjednoczone Królestwo powinno przedstawić zaktualizowany zestaw odpowiedzi na listę kontrolną nierozwiązanych kwestii nie później niż trzy miesiące przed upływem okresu przejściowego. Komitet GPA dokona przeglądu zaktualizowanego zestawu odpowiedzi Zjednoczonego Królestwa na listę kontrolną kwestii oraz rozważy przyjęcie w tym czasie odpowiedniej decyzji.

               (9)Chociaż Zjednoczone Królestwo nie będzie państwem trzecim, kiedy Komitet GPA podejmie decyzję w sprawie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia, w interesie Unii leży zapewnienie, aby Porozumienie to weszło w życie w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa, począwszy od dnia następującego po dniu, w którym prawo Unii przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie. Do czasu wystąpienia z Unii Zjednoczone Królestwo pozostaje państwem członkowskim posiadającym wszystkie prawa i podlegające wszystkim obowiązkom wynikającym z Traktatów, łącznie z zasadą lojalnej współpracy.

               (10)Jeżeli prawo Unii nadal będzie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, Komisja powinna być upoważniona do powiadomienia Komitetu GPA w imieniu Unii, w terminie 30 dni od złożenia instrumentu przystąpienia przez Zjednoczone Królestwo, że Zjednoczone Królestwo jest w dalszym ciągu objęte Porozumieniem na podstawie prawa Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych („Komitet GPA”), jest zatwierdzenie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych („Porozumienie”), z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 2 niniejszej decyzji oraz warunków przystąpienia określonych w załączniku do niniejszej decyzji, o ile stanowisko pozostałych stron Porozumienia nie będzie miało negatywnego wpływu na interesy Unii.

               Artykuł 2

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii zgodnie z art. 1, podlega warunkom, zgodnie z którym decyzja Komitetu GPA zawiera postanowienia zapewniające, by:

               1)w przypadku braku umowy o wystąpieniu między Zjednoczonym Królestwem a Unią przewidującej okres przejściowy, Zjednoczone Królestwo będzie miało możliwość złożenia u Dyrektora Generalnego WTO instrumentu przystąpienia, pod warunkiem że dokona tego:

               a)nie wcześniej niż 30 dni przed dniem, w którym przestanie być państwem członkowskim; oraz

               b)w terminie sześciu miesięcy od daty decyzji Komitetu GPA, chyba że termin złożenia instrumentu zostanie przez Komitet przedłużony;

               2)uznano, że złożenie instrumentu przystąpienia Zjednoczonego Królestwa nie miało miejsca do celów art. XXIV ust. 2 Porozumienia z 1994 r. oraz art. XXII ust. 2 zmienionego Porozumienia, jeżeli w terminie 30 dni od jego złożenia Unia powiadomi Komitet GPA, że Zjednoczone Królestwo jest w dalszym ciągu objęte Porozumieniem na podstawie prawa Unii.

               Artykuł 3

               Jeżeli prawo Unii nadal będzie miało zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, Komisja jest upoważniona do powiadomienia Komitetu GPA w imieniu Unii, w terminie 30 dni od złożenia instrumentu przystąpienia przez Zjednoczone Królestwo, że Zjednoczone Królestwo jest w dalszym ciągu objęte Porozumieniem na podstawie prawa Unii.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Do celów niniejszego wniosku Porozumienie z 1994 r. i zmienione Porozumienie są dalej zwane łącznie „Porozumieniem”.

                     (2)

                  https://ec.europa.eu/commission/sites/beta-political/files/letter_from_eu_and_uk_permanent_representatives.pdf

                     (3)

                        Lista kontrolna kwestii zawiera informacje na temat zgodności systemu administracyjnego i ram prawnych Zjednoczonego Królestwa w zakresie udzielania zamówień z wymogami GPA.

                     (4)

                        Wniosek Zjednoczonego Królestwa zawarty w dokumencie GPA/146; przedstawiona przez Zjednoczone Królestwo wstępna oferta dostępu do rynku zawarta w dokumencie GPA/ACC/GBR/1; odpowiedzi Zjednoczonego Królestwa na listę kontrolną kwestii zawarte w dokumencie GPA/ACC/GBR/2.

                     (5)

                        Przedstawiona przez Zjednoczone Królestwo ostateczna oferta dostępu do rynku zawarta w dokumencie GPA/ACC/GBR/16.

                     (6)

                        W Porozumieniu z 1994 r. właściwym artykułem jest art. XXIV ust. 2.

                     (7)

                        Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 roku w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS).

                     (8)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C 2014, 2258, pkt 61-64.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 1.3.2019
            COM(2019) 46 final/2
            This document replaces COM(2019) 46 final of 28.1.2019.Change of the sensitivity level, deletion of the marking "LIMITED".
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w odniesieniu do przystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych w związku z jego wystąpieniem z Unii Europejskiej

               ZAŁĄCZNIK

               WARUNKI UE DOTYCZĄCE SAMODZIELNEGO PRZYSTĄPIENIA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA DO GPA

               Wraz z samodzielnym przystąpieniem Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia w sprawie zamówień publicznych we własnym zakresie:

               – punkt 1 sekcji 2 („Instytucje zamawiające administracji centralnej państw członkowskich UE”) załącznika 1 do dodatku I Zobowiązania Unii Europejskiej na podstawie zmienionego Porozumienia otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     W przypadku towarów, usług, dostawców i usługodawców z Liechtensteinu, Szwajcarii, Islandii, Norwegii, Niderlandów w imieniu Aruby i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, zamówienia udzielane przez wszystkie instytucje zamawiające administracji centralnej państw członkowskich UE. Poniższy wykaz ma charakter orientacyjny.”

               – sekcja 2 załącznika 6 do dodatku I Zobowiązania Unii Europejskiej na podstawie zmienionego Porozumienia otrzymuje brzmienie:

               „Umowy koncesji na roboty budowlane, zawierane przez podmioty uwzględnione w załącznikach 1 i 2, są objęte zasadami traktowania narodowego w przypadku dostawców usług budowlanych z Islandii, Liechtensteinu, Norwegii, Niderlandów w imieniu Aruby oraz Szwajcarii, Czarnogóry oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, pod warunkiem że ich wartość jest na poziomie lub powyżej 5 000 000 SDR, a w przypadku dostawców usług budowlanych z Korei – pod warunkiem że ich wartość jest na poziomie lub powyżej 15 000 000 SDR.”

               – przypis do tytułu dodatku I Zobowiązania Unii Europejskiej na podstawie zmienionego Porozumienia uwzględnia następujący przypis:

               „Wszystkie odniesienia do instytucji zamawiających i podmiotów zamawiających Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zawarte obecnie w unijnym wykazie zobowiązań są nieaktualne.”


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.3.2019
            COM(2019) 96 final
            2019/0047(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na spotkaniu stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA), i uchylająca decyzję 9767/17

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na spotkaniach stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA) w latach 2019–2023 w związku z przewidywanym przyjęciem środków ochrony i zarządzania.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego

               Celem porozumienia SIOFA jest zapewnienie – dzięki spotkaniom stron – długoterminowej ochrony zasobów rybnych w obszarze objętym porozumieniem oraz propagowanie zrównoważonego rozwoju rybołówstwa. Porozumienie to weszło w życie w dniu 21 czerwca 2012 r.

               Unia jest jedną ze stron porozumienia SIOFA i zatwierdziła je zgodnie z decyzją Rady 2008/780/WE
                  1
               .

               2.2.Spotkania stron SIOFA

               Spotkanie stron SIOFA jest organem ustanowionym przez porozumienie SIOFA, którego obowiązkiem jest zarządzanie zasobami rybnymi i ich ochrona w obszarze objętym porozumieniem. Organ ten przyjmuje środki ochrony i zarządzania, aby umożliwić optymalne wykorzystanie zasobów rybnych, które podlegają jego kompetencji.

               Jako członek spotkania stron Unia ma prawo uczestnictwa i prawo głosu. Podczas spotkania stron decyzje podejmowane są w drodze konsensusu.

               2.3.Decyzje przyjęte przez spotkanie stron SIOFA

               Spotkanie stron posiada upoważnienie do przyjmowania środków ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów objętych jego kompetencją, a środki te są wiążące dla umawiających się stron.

               Zgodnie z art. 8 ust. 3 porozumienia SIOFA, w związku z art. 12 pkt 4 regulaminu SIOFA, środki te wchodzą w życie 90 dni po dniu, w którym umawiające się strony zostały o nich powiadomione przez SIOFA.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznych posiedzeniach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), ustala się obecnie na dwóch etapach. Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej; podlega ono następnie dostosowaniu na potrzeby każdego corocznego posiedzenia w drodze nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               W przypadku SIOFA podejście to jest wdrożone decyzją Rady 9767/17 z dnia 30 maja 2017 r., która określa stanowisko Unii na forum SIOFA na lata 2017–2021. Decyzja zawiera ogólne zasady i kierunki działań, ale uwzględnia również w możliwie największym stopniu specyfikę SIOFA. Ponadto na wniosek państw członkowskich decyzja ustanawia standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii.

               W decyzji 9767/17 nie przewidziano przeglądu stanowiska Unii na forum SIOFA przed corocznym spotkaniem w 2022 r. Ogromna większość decyzji Rady określających stanowisko Unii na forum różnych RFMO, których Unia jest umawiającą się stroną, wymaga jednak przeglądu przed corocznymi spotkaniami tych RFMO w 2019 r. W związku z tym, aby zapewnić spójne stanowiska Unii we wszystkich RFMO i zsynchronizować procedury modyfikacji, należy przyspieszyć przegląd stanowiska Unii na forum SIOFA na okres 2019–2023, a tym samym zastąpić decyzję 9767/17.

               W decyzji 9767/17 uwzględniono zasady i kierunki działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  2
               , jak również cele określone w komunikacie Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  3
               . Ponadto stanowisko Unii zostało w niej dostosowane do traktatu lizbońskiego.

               Obecna modyfikacja uwzględnia, w kontekście skutków rybołówstwa, komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  4
                oraz wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zatytułowany „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  5
                i konkluzje Rady w sprawie tego wspólnego komunikatu
                  6
               .

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty mające skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego regulujących dany organ oraz instrumenty, które nie mają mocy wiążącej na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  7
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Spotkanie stron SIOFA jest organem utworzonym na mocy porozumienia, a mianowicie porozumienia SIOFA.

               Akty, które spotkanie stron ma przyjąć, to akty mające skutki prawne. Akty te będą wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 8 porozumienia SIOFA i mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów unijnych, w tym na:

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania
                  8
               ;

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  9
               ; oraz

               ·rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi
                  10
               .

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych porozumienia SIOFA.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli akt ten ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. tę podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 ust. 2 TFUE. Niniejsza decyzja ma zastąpić decyzję 9767/17.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0047 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na spotkaniu stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA), i uchylająca decyzję 9767/17

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją Rady 2008/780/WE z dnia 29 września 2008 r.
                  11
                Unia zawarła Porozumienie w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (porozumienie SIOFA), w którym ustanowiono spotkanie stron SIOFA.

               (2)Spotkanie stron SIOFA jest organem ustanowionym przez porozumienie SIOFA, którego obowiązkiem jest zarządzanie zasobami rybnymi i ich ochrona w obszarze objętym porozumieniem. Takie środki mogą stać się wiążące dla Unii.

               (3)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  12
                stanowi, że Unia musi zapewnić, by działalność w zakresie połowów i akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie stanowi również, że Unia ma stosować podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem i dążyć do zapewnienia, by eksploatacja żywych zasobów morza umożliwiała odbudowę populacji poławianych gatunków i utrzymywanie ich powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi także, że Unia ma stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa.

               (4)Zgodnie ze wspólnym komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  13
                oraz konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  14
                propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

               (5)Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  15
                odnosi się do konkretnych środków mających na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na spotkaniach stron SIOFA w latach 2019–2023, ponieważ środki ochrony i egzekwowania przyjęte przez coroczne spotkanie stron będą wiążące dla Unii i mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008
                  16
               ; rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009
                  17
               ; i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403
                  18
               .

               (7)W decyzji Rady 9767/17
                  19
                nie przewidziano przeglądu stanowiska Unii na forum spotkania stron przed corocznym spotkaniem w 2022 r. Ogromna większość decyzji Rady określających stanowisko Unii na forum różnych RFMO, których Unia jest umawiającą się stroną, wymaga jednak modyfikacji przed corocznymi spotkaniami tych RFMO w 2019 r. W związku z tym, aby zapewnić bardziej spójne stanowiska Unii we wszystkich RFMO oraz usprawnić proces modyfikacji, należy przyspieszyć przegląd decyzji Rady 9767/17 i uchylić ją, zastępując nową decyzją na lata 2019–2023.

               (8)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze objętym porozumieniem SIOFA oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska unijnego, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje naukowe i inne istotne informacje przedstawione przed corocznym spotkaniem stron SIOFA lub w jego trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2019–2023.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na spotkaniach stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego, jest określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na corocznym spotkaniu stron SIOFA, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznego spotkania stron SIOFA w 2024 r.

               Artykuł 4

               Decyzja 9767/17 z dnia 30 maja 2017 r. traci moc.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2008/780/WE z dnia 29 września 2008 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (Dz.U. L 268 z 9.10.2008, s. 27).

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (3)

                        COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (4)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (5)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (6)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (8)

                        Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

                     (9)

                        Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

                     (10)

                        Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81.

                     (11)

                        Dz.U. L 268 z 9.10.2008, s. 27.

                     (12)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (13)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (14)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (15)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (16)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).

                     (17)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

                     (18)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1006/2008 (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81).

                     (19)

                        Decyzja Rady z dnia 30 maja 2017 r. określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na spotkaniu stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA), i uchylająca decyzję Rady z dnia 25 października 2012 r. w sprawie ustalenia stanowiska Unii, które ma zostać przyjęte w ramach Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.3.2019
            COM(2019) 96 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            dotyczącej stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na spotkaniu stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA), i uchylającej decyzję 9767/17

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na spotkaniu stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA)

               1.ZASADY

               W ramach SIOFA Unia Europejska:

               a) działa zgodnie z celami i zasadami Unii realizowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz dzięki celom dotyczącym maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonym w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b) pracuje na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania środków SIOFA i zapewnia zgodność przyjmowanych w ramach SIOFA środków z porozumieniem SIOFA;

               c) gwarantuje zgodność środków podejmowanych przez SIOFA z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morza, porozumienia ONZ z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz porozumienia z 1993 r. o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

               d) propaguje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) w tym samym obszarze;

               e) dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z innymi politykami, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, zatrudnienia, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

               f)zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g) działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  1
               ;

               h) dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze objętym porozumieniem SIOFA, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

               i) działa zgodnie z komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  2
                oraz z konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  3
               , propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności SIOFA oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jej zarządzania i wyników (w szczególności w dziedzinie nauki, zgodności z przepisami, przejrzystości i podejmowania decyzji) jako wkład w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego aspektach;

               j) promuje koordynację między regionalnymi organizacjami ds. zarządzania rybołówstwem a regionalnymi konwencjami morskimi oraz współpracę z organizacjami światowymi, w stosownych przypadkach, w ramach ich mandatów;

               k)wspiera mechanizmy współpracy między regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa, które nie zajmują się połowami tuńczyka, które to mechanizmy są podobne do tzw. procesu z Kobe dotyczącego RFMO zajmujących się połowami tuńczyka.

               2.KIERUNKI DZIAŁANIA

               W stosownych przypadkach Unia Europejska stara się wspierać podejmowanie przez SIOFA działań takich jak:

               a) środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych w obszarze objętym porozumieniem, w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, w tym środki dotyczące całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i kwot, regulacje dotyczące nakładu połowowego lub zdolności połowowych w przypadku żywych zasobów morza podlegających kompetencji SIOFA, co pozwoliłoby osiągnąć lub utrzymać produkcję na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu najpóźniej w 2020 r. W razie konieczności należy rozważyć zastosowanie szczególnych środków w odniesieniu do stad ryb zagrożonych z powodu przełowienia w celu utrzymania presji połowowej na poziomie zgodnym z dostępnymi uprawnieniami do połowów;

               b) środki mające na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie na obszarze konwencji, w tym umieszczenie w wykazie statków NNN;

               c) środki monitorowania, kontroli i nadzoru w obszarze porozumienia SIOFA w celu zapewnienia skuteczności kontroli i zgodności ze środkami przyjętymi przez SIOFA;

               d) środki mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na morską różnorodność biologiczną oraz ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym: środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się na obszarach objętych porozumieniem SIOFA i zgodne z tym porozumieniem oraz z międzynarodowymi wytycznymi FAO dotyczącymi zarządzania połowami głębinowymi na morzu pełnym, oraz środki, których celem jest zapobieżenie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczenie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               e)środki służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

               f) środki mające na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

               g)wspólne strategie z innymi RFMO, w stosownych przypadkach, w szczególności z tymi, które są zaangażowane w zarządzanie rybołówstwem na tym samym obszarze;

               h) zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

               i) dodatkowe środki techniczne w oparciu o opinie organów pomocniczych i grup roboczych SIOFA.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć

               na posiedzeniach spotkania stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego

               Przed każdym spotkaniem stron, kiedy organ ten ma podjąć decyzje mające skutki prawne dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym spotkaniem stron SIOFA pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.

               Jeżeli podczas spotkania stron, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.

                     (1)

                        7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (2)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (3)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.5.2019
            COM(2019) 229 final
            2019/0110(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach międzynarodowego partnerstwa na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej (IPEEC) w odniesieniu do przedłużenia okresu obowiązywania zakresu zadań dla IPEEC na okres od dnia 24 maja do dnia 31 grudnia 2019 r.

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w Komitecie Politycznym międzynarodowego partnerstwa na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej (IPEEC) w związku z przewidywanym przyjęciem przedłużenia okresu obowiązywania obecnego zakresu zadań dla międzynarodowego partnerstwa na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej na okres od dnia 24 maja do dnia 31 grudnia 2019 r.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Międzynarodowe partnerstwo na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej

               Z inicjatywy Komisji Europejskiej w czerwcu 2008 r. członkowie grupy G-8, a także Chiny, Indie, Korea Południowa oraz Komisja, postanowili ustanowić międzynarodowe partnerstwo na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej (IPEEC), którego celem jest ułatwienie działań przynoszących znaczącą poprawę w zakresie efektywności energetycznej. IPEEC stanowi forum do dyskusji, konsultacji oraz wymiany informacji. W ostatnich latach partnerstwo to odgrywało ważną rolę w zapewnianiu ogólnej koordynacji i wspieraniu współpracy w ramach programu grupy G-20 dotyczącego efektywności energetycznej. IPEEC jest otwarte na inne kraje i organizacje międzyrządowe.

               Zakres zadań dla międzynarodowego partnerstwa na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej („zakres zadań”) został podpisany w Rzymie przez 12 państw, w tym cztery państwa członkowskie Unii Europejskiej, dnia 24 maja 2009 r. na okres 10 lat (do 24 maja 2019 r.).

               Pkt 4.2 zakresu zadań przewiduje, że IPEEC jest otwarte na organizacje międzyrządowe oraz że ich członkostwo jest uzależnione od podpisania zakresu zadań. W związku z tym Unia podpisała i zawarła go na podstawie decyzji Rady 2009/954/WE
                  1
               .

               W zakresie zadań opisano działania IPEEC dotyczące współpracy, ustalono jego organizację, określono kryteria odnoszące się do ewentualnych nowych członków oraz zawarto ogólne przepisy dotyczące m.in. finansowania partnerstwa oraz praw własności intelektualnej.

               Zarówno Unia, jak i jej państwa członkowskie posiadają uprawnienia w obszarze objętym zakresem zadań. Z tego powodu należy zająć spójne stanowiska zgodnie z ich odpowiednimi uprawnieniami, w szczególności w odniesieniu do środowiska i energii.

               IPEEC jest zarządzane przez sekretariat, który organizuje posiedzenia Komitetu Politycznego i Komitetu Wykonawczego IPEEC. Sekretariat zapewnia również wsparcie istniejącym grupom zadaniowym i prowadzi komunikację między członkami IPEEC a szerszą społecznością zainteresowaną polityką energetyczną.

               Zakres zadań obowiązuje, zgodnie z jego pkt 7.1, przez okres 10 lat, do dnia 24 maja 2019 r., o ile okres ten nie zostanie przedłużony lub zakończony przez członków.

               Sekretariat mieści się w siedzibie

                  Międzynarodowej Agencji Energetycznej

                (MAE) w Paryżu (Francja). Protokół dotyczący przyjęcia Sekretariatu IPEEC przez Międzynarodową Agencję Energetyczną („protokół”) został podpisany w Rzymie przez 12 państw, w tym cztery państwa członkowskie Unii, w dniach 24 maja i 22 czerwca 2009 r. MAE podpisała protokół w dniu 18 czerwca 2009 r., a Unia również podpisała i zawarła protokół na podstawie decyzji Rady 2009/954/WE
                  2
               .

               W protokole opisano ogólne zasady organizacji sekretariatu oraz zawarto postanowienia dotyczące personelu sekretariatu i rekrutacji do niego, jak również odnoszące się do kwestii finansowania i procedur budżetowych. Unia Europejska płaci składkę na rzecz IPEEC na potrzeby jego wydatków administracyjnych.

               Zgodnie z pkt 17 protokołu „Niniejszy protokół może zostać rozwiązany w dowolnym czasie przez MAE lub Komitet Wykonawczy [IPEEC]. W takim przypadku powinny one dołożyć starań, aby powiadomić drugą stronę na piśmie z wyprzedzeniem nie krótszym niż dwanaście miesięcy”. Z punktu tego wynika, że protokół został zawarty na czas nieokreślony.

               2.2.Komitet Polityczny IPEEC

               Komitet Polityczny (obecnie przewodniczy mu Komisja Europejska) zarządza ogólnymi ramami i inicjatywami politycznymi IPEEC oraz ocenia postępy prac IPEEC w kontekście ogólnych priorytetów strategicznych. Komitet Polityczny składa się z przedstawicieli wysokiego szczebla każdego z członków.

               Oprócz Komitetu Politycznego istnieje Komitet Wykonawczy (obecnie przewodniczy mu Kanada), który składa się z przedstawicieli średniego szczebla każdego z członków i który przyjmuje propozycje krajów członkowskich i rozpatruje wnioski o członkostwo. Ponadto przygotowuje wnioski dotyczące grup zadaniowych, monitoruje postępy w pracach grup zadaniowych, zatwierdza roczny program pracy oraz budżet i przedstawia wytyczne Sekretariatowi IPEEC.

               Zgodnie z pkt 3.4 zakresu zadań Komitet Polityczny i Komitet Wykonawczy powinny podejmować decyzje w drodze konsensusu, o ile nie przewidziano inaczej.

               Sekretariat IPEEC jest zdania, że Komitet Polityczny, jako organ plenarny złożony z przedstawicieli wysokiego szczebla wszystkich członków IPEEC, jest uprawniony do przedłużenia okresu obowiązywania zakresu zadań IPEEC.

               2.3.Planowany akt Komitetu Politycznego

               W dniu 21 lutego 2019 r., na 16. posiedzeniu Komitetu Politycznego, członkowie IPEEC podjęli decyzję o przedłużeniu okresu obowiązywania zakresu zadań IPEEC do dnia 31 grudnia 2019 r., bez uszczerbku dla stanowiska Unii, które ma zostać przedstawione na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE.

               Sekretariat IPEEC zaproponował krótkoterminowe przedłużenie okresu obowiązywania zakresu zadań IPEEC, aby uniknąć nagłego zakończenia działań IPEEC w dniu 24 maja 2019 r., kiedy wygaśnie okres 10 lat przewidziany w zakresie zadań.

               W 2017 r., aby „zacieśnić międzynarodową współpracę w dziedzinie efektywności energetycznej, uniknąć powielania działań organizacji międzynarodowych zajmujących się efektywnością energetyczną, a także stworzyć możliwości bardziej efektywnego wykorzystania zasobów przy większym oddziaływaniu współpracy”, niemiecka prezydencja G-20 zaproponowała rozważenie możliwości utworzenia centrum efektywności energetycznej („Energy Efficiency Hub”). Po intensywnych negocjacjach złożono wniosek dotyczący utworzenia takiego centrum w ramach MAE, które mogłoby osiągnąć synergię między IPEEC a Międzynarodową Agencją Energetyczną (MAE), a także zapewnić ciągłość prac IPEEC po upływie okresu obowiązywania zakresu zadań IPEEC w dniu 24 maja 2019 r.

               Dnia 20 lutego 2019 r. Rada Zarządzająca MAE zatwierdziła ustanowienie centrum efektywności energetycznej jako działanie szczególne na podstawie art. 65 Porozumienia o Międzynarodowym Programie Energetycznym na wstępny okres pięciu lat. Rada Zarządzająca uzgodniła również, że gdyby członkowie IPEEC postanowili przedłużyć okres obowiązywania zakresu zadań, MAE będzie nadal, tj. do dnia 31 grudnia 2019 r., przyjmować Sekretariat IPEEC, pod warunkiem że do dnia 23 maja 2019 r. zostaną przekazane odpowiednie środki finansowe i zobowiązania na pokrycie kosztów w okresie przedłużenia.

               W tym kontekście przedłużenie okresu obowiązywania zakresu zadań IPEEC zapewni dodatkowy czas na omówienie i podjęcie decyzji w sprawie przekształcenia IPEEC w nowe centrum efektywności energetycznej.

               Pod względem operacyjnym przedłużenie okresu do dnia 31 grudnia 2019 r. oznacza uwzględnienie kontynuacji programu pracy i podstawowych usług IPEEC dla członków IPEEC. Obejmuje to na przykład prace na rzecz poprawy efektywności energetycznej w ramach G-20, które w tym roku będą obejmowały wydarzenia zaplanowane po upływie okresu obowiązywania obecnego zakresu zadań IPEEC w dniu 24 maja. Uwzględniana jest również dostępność środków na pokrycie działań w okresie przedłużenia, ponieważ Sekretariat IPEEC otrzymuje obecnie składki za pełny rok kalendarzowy 2019.

               Płatność zostanie dokonana za 2019 r., a środki finansowe zostaną przeznaczone na funkcjonowanie Sekretariatu IPEEC do końca 2019 r.; środki, które ewentualnie pozostaną, zostaną wykorzystane na kontynuację działań przez następcę Sekretariatu IPEEC. W przypadku braku współpracy międzynarodowej związanej z IPEEC lub jego następcą przed końcem 2019 r. fundusze zostaną w zwyczajowy sposób zwrócone zgodnie z procedurami MAE.

               Planowana decyzja stanie się wiążąca dla stron zgodnie z pkt 7.1 umowy.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Z powodów przedstawionych powyżej, na 16. posiedzeniu Komitetu Politycznego w dniu 21 lutego członkowie IPEEC podjęli, bez uszczerbku dla stanowiska Unii, które ma zostać przedstawione zgodnie z procedurą w art. 218 ust. 9 TFUE, i z zastrzeżeniem tego stanowiska, następujące decyzje:

               ·zatwierdzili przedłużenie okresu obowiązywania zakresu zadań międzynarodowego partnerstwa na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej na okres od dnia 24 maja do dnia 31 grudnia 2019 r.;

               ·z zadowoleniem przyjęli decyzję Rady Zarządzającej MAE o kontynuacji przyjmowania Sekretariatu IPEEC w MAE do dnia 31 grudnia 2019 r. na podstawie protokołu;

               ·zobowiązali Sekretariat IPEEC do zapewnienia ciągłości administracyjnej IPEEC na okres przedłużenia, w tym do współpracy z MAE w celu przedłużenia pracownikom umów o pracę oraz przygotowania zmienionego programu pracy i budżetu na 2019 r. do zatwierdzenia na następnym posiedzeniu Komitetu Wykonawczego w dniach 28-29 marca 2019 r.;

               ·wezwali członków do dołożenia wszelkich starań, aby w 2019 r. wnieśli swój dobrowolny wkład i przedłożyli pisma dotyczące dobrowolnych wkładów najpóźniej do dnia 22 maja 2019 r. Zamiar przekazania takich pism należy zgłosić sekretariatowi przed dniem posiedzenia Komitetu Wykonawczego w dniach 28-29 marca;

               ·z zadowoleniem przyjęli decyzję Rady Zarządzającej MAE o przyjęciu sekretariatu centrum efektywności energetycznej przez MAE oraz przyjęli do wiadomości notę informacyjną na ten temat przekazaną członkom Komitetu Politycznego;

               ·uznając że centrum efektywności energetycznej nie będzie stanowić nowego podmiotu ani nowej instytucji, lecz przeniesie prace IPEEC do nowego i silniejszego mechanizmu globalnej współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej; zobowiązali Sekretariat IPEEC do współpracy z MAE i zainteresowanymi członkami, aby ustanowić i uruchomić to centrum;

               ·wezwali przewodniczącego i wiceprzewodniczących Komitetu Politycznego, razem z pozostałymi zainteresowanymi państwami, do współpracy z Sekretariatami IPEEC i MAE w celu zakończenia w ciągu roku procesu tworzenia centrum efektywności energetycznej; oraz

               ·poparli stałe, sprawne przeniesienie funkcji administracyjnych IPEEC do centrum, w szczególności w odniesieniu do przeniesienia grup zadaniowych, funduszy i personelu Sekretariatu IPEEC.

               Proponuje się, aby Unia wyraziła zgodę na tę decyzję.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               IPEEC jest organem utworzonym przez umowę, tj. zakres zadań dla międzynarodowego partnerstwa na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej („zakres zadań”).

               Akt, który IPEEC ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z pkt 7.1 zakresu zadań, ponieważ przedłuża czas trwania zobowiązań podjętych przez członków IPEEC przy zawieraniu pierwotnego zakresu zadań.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy; struktura instytucjonalna stworzona przez zakres zadań pozostaje niezmieniona.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, mianowicie tę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspierania efektywności energetycznej w dziedzinie energii.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 194 ust. 2 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 194 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0110 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach międzynarodowego partnerstwa na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej (IPEEC) w odniesieniu do przedłużenia okresu obowiązywania zakresu zadań dla IPEEC na okres od dnia 24 maja do dnia 31 grudnia 2019 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zakres zadań dla międzynarodowego partnerstwa na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej (IPEEC) („umowa”) wszedł w życie w dniu 24 maja 2009 r. i został zawarty przez Unię decyzją Rady 2009/954/WE
                  4
               .

               (2)Zgodnie z pkt 7.1 umowy członkowie IPEEC mogą podjąć decyzję o jej przedłużeniu. Komitet Polityczny jako organ plenarny IPEEC, w którego skład wchodzą przedstawiciele wysokiego szczebla wszystkich członków i któremu powierzono zarządzanie ogólnymi ramami i środkami polityki IPEEC, jest właściwym organem, w ramach którego członkowie IPEEC mogą podjąć decyzję w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania umowy.

               (3)Członkowie IPEEC, z wyjątkiem Unii, zatwierdzili, na posiedzeniu Komitetu Politycznego w dniu 21 lutego 2019 r., przedłużenie okresu obowiązywania zakresu zadań IPEEC na okres od dnia 24 maja do dnia 31 grudnia 2019 r.

               (4)Należy ustalić stanowisko w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania zakresu zadań IPEEC, jakie ma być zajęte w imieniu Unii, ponieważ przedłużenie okresu obowiązywania zakresu zadań będzie wiążące dla Unii.

               (5)Członkowie IPEEC rozważają możliwość połączenia obecnych działań IPEEC i działań w zakresie efektywności energetycznej prowadzonych przez Międzynarodową Agencję Energetyczną (MAE) w jedno centrum efektywności energetycznej, aby osiągnąć synergię w tej dziedzinie. Krótkoterminowe przedłużenie okresu obowiązywania zakresu zadań IPEEC ma służyć jako tymczasowy środek do zyskania niezbędnego czasu na ustanowienie centrum efektywności energetycznej, przy jednoczesnym zapewnieniu kontynuacji działań IPEEC i przeniesienia ich – bez przerywania – na nowe centrum wydajności energetycznej.

               (6)Pod względem operacyjnym przedłużenie okresu do dnia 31 grudnia 2019 r. uwzględnia kontynuację programu pracy i podstawowych usług IPEEC dla członków IPEEC. Obejmuje to m.in. prace związane z poprawą efektywności energetycznej w ramach G-20, które w tym roku obejmą wydarzenia zaplanowane po upływie okresu obowiązywania obecnego zakresu zadań IPEEC w dniu 24 maja 2019 r. Pod uwagę brana jest również dostępność środków finansowych na działania w okresie przedłużenia, ponieważ Sekretariat IPEEC otrzymuje obecnie składki za pełny rok kalendarzowy 2019, a działania, pozostały personel i ewentualne zasoby mogłyby zostać przeniesione na nowe centrum efektywności energetycznej.

               (7)Dlatego też krótkoterminowe przedłużenie okresu obowiązywania zakresu zadań IPEEC jest ważne, aby uniknąć nagłego zakończenia działań IPEEC w dniu 24 maja 2019 r. Zgodnie z pkt 3.4 zakresu zadań IPEEC ostateczna decyzja w sprawie przedłużenia ma zostać przyjęta w drodze konsensusu członków IPEEC, a po posiedzeniu Komitetu Politycznego w dniu 21 lutego 2019 r. decyzja Rady w sprawie stanowiska nie została jeszcze podjęta,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, jest następujące:

               1)Zatwierdza się przedłużenie okresu obowiązywania zakresu zadań IPEEC na okres od dnia 24 maja do dnia 31 grudnia 2019 r.

               2)Wyraża się zgodę na decyzję Rady Zarządzającej Międzynarodowej Agencji Energetycznej (MAE) o kontynuacji przyjmowania Sekretariatu IPEEC w MAE do dnia 31 grudnia 2019 r. na podstawie Protokołu dotyczącego przyjęcia Sekretariatu IPEEC przez MAE.

               3)Popiera się przeniesienie funkcji administracyjnych IPEEC na nowe centrum efektywności energetycznej, w szczególności w odniesieniu do przeniesienia grup zadaniowych, środków finansowych i personelu Sekretariatu IPEEC.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2009/954/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie podpisania i zawarcia przez Wspólnotę Europejską „Zakresu zadań dla międzynarodowego partnerstwa na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej (IPEEC)” oraz „Protokołu dotyczącego przyjęcia Sekretariatu IPEEC przez Międzynarodową Agencję Energetyczną” (Dz.U. L 330 z 16.12.2009, s. 37).

                     (2)

                        Decyzja Rady 2009/954/WE z dnia 30 listopada 2009 r.(Dz.U. L 330 z 16.12.2009, s. 37-47).

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Decyzja Rady 2009/954/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie podpisania i zawarcia przez Wspólnotę Europejską „Zakresu zadań dla międzynarodowego partnerstwa na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej (IPEEC)” oraz „Protokołu dotyczącego przyjęcia Sekretariatu IPEEC przez Międzynarodową Agencję Energetyczną” (Dz.U. L 330 z 16.12.2009, s. 37).