               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.9.2019
            COM(2019) 620 final
            2019/0188(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca decyzję nr 573/2014/UE w sprawie wzmocnionej współpracy między publicznymi służbami zatrudnienia
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)
            {SWD(2019) 319 final} - {SWD(2019) 1350 final}

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Publiczne służby zatrudnienia to główne agencje realizujące politykę zatrudnienia ułatwiającą integrację osób poszukujących pracy na rynku pracy. Chociaż w każdym państwie posiadają one inną strukturę, wszystkie publiczne służby zatrudnienia pomagają w dopasowaniu podaży i popytu na rynku pracy poprzez świadczenie usług informacyjnych, usług pośrednictwa pracy i usług aktywnego wsparcia na szczeblu lokalnym, krajowym i europejskim. Publiczne służby zatrudnienia są także głównymi podmiotami realizującymi polityki aktywizacji w państwach członkowskich oraz odgrywają istotną rolę w ułatwianiu pomyślnych przepływów na rynku pracy i integracji na nim. Jakość świadczonych przez nie usług ma bezpośrednie konsekwencje dla polityki zatrudnienia prowadzonej lokalnie. W związku z tym publiczne służby zatrudnienia są głównymi podmiotami przeciwdziałającymi bezrobociu w Europie oraz zapewniającymi pomyślną realizację stosownych unijnych inicjatyw w zakresie polityki zatrudnienia.

               Współpraca na szczeblu europejskim między publicznymi służbami zatrudnienia rozpoczęła się w 1997 r., gdy Komisja powołała nieformalną grupę doradczą szefów publicznych służb zatrudnienia (europejską sieć szefów publicznych służb zatrudnienia). Celem grupy było propagowanie współpracy, wymiany i wzajemnego uczenia się wśród organizacji członkowskich należących do grupy oraz uzyskanie informacji zwrotnej dotyczącej inicjatyw w zakresie polityki zatrudnienia.

               Opierając się na powyższym, Komisja w 2013 r. zaproponowała formalizację tej współpracy, by wspierać innowacje, analizy porównawcze i wzajemne uczenie się na szczeblu europejskim. W 2014 r. na mocy decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 573/2014/UE w sprawie wzmocnionej współpracy między publicznymi służbami zatrudnienia ustanowiono sieć publicznych służb zatrudnienia (zwaną dalej „siecią”) do dnia 31 grudnia 2020 r.

               Celem niniejszego wniosku jest dalsze wzmacnianie zdolności, skuteczności i sprawności publicznych służb zatrudnienia poprzez zapewnienie platformy umożliwiającej porównanie ich wyników na szczeblu europejskim, określenie dobrych praktyk oraz opracowanie systemu wzajemnego uczenia się. Celem jest również stworzenie większych możliwości dla publicznych służb zatrudnienia, aby przyczyniały się one do rozwoju innowacyjnych, opartych na dowodach strategii.

               Należy zapewnić, by sieć uzupełniała, a nie zastępowała lub powielała działania podejmowane w ramach europejskiej strategii zatrudnienia w rozumieniu tytułu IX Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności działania Komitetu ds. Zatrudnienia i stosowane przezeń narzędzia, takie jak wspólne ramy oceny i program wzajemnego uczenia się. Ponadto, by promować synergie, Komisja powinna nadal zapewniać, by sekretariat sieci ściśle współpracował z sekretariatem Komitetu ds. Zatrudnienia.

               Przeprowadzono ocenę, by wyjaśnić kwestię stanu wdrożenia poprzedniej decyzji, a także powiązane wyzwania i możliwości dalszej kontynuacji działania sieci po 31 grudnia 2020 r. Ocena wykazała, że decyzję pomyślnie wdrożono w szczególności, jeśli chodzi o inicjatywę w zakresie uczenia się opartego na analizie porównawczej
                  1
               , stanowiącą owocny przykład tego wspólnego unijnego narzędzia promującego porównywalność, uczenie się i dojrzałość wśród unijnych publicznych służb zatrudnienia. Stwierdzono w niej także, że sieć odznacza się skutecznością w realizacji celów określonych w decyzji.

                  Celem wniosku w sprawie zmiany decyzji nr 573/2014/UE jest zatem oparcie się na osiągnięciach sieci wykazanych w ustaleniach tej oceny
                     2
                  , jednocześnie zaspokajając potrzeby i odpowiadając na znaczące wsparcie ze strony zainteresowanych podmiotów sieci, by nadal realizować tę cenną współpracę po 2020 r. Tym samym jego celem jest przedłużenie okresu ustanowienia sieci do 31 grudnia 2027 r.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Przyjmując art. 149 TFUE jako jej podstawę prawną, sieć ustanowiono, by wnieść wkład we współpracę państw członkowskich oraz wesprzeć ich działania w dziedzinie zatrudnienia. Sieć stanowi część unijnych ram polityki zatrudnienia, które opracowuje się, by odpowiedzieć na nowe priorytety i zmiany zachodzące na rynku pracy. Zgodnie z art. 148 ust. 4 Traktatu, decyzją 2010/707/UE Rada przyjęła wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia, które uaktualniono (decyzja Rady (UE) 2018/1215 z dnia 16 lipca 2018 r.) i utrzymano na 2019 r.

               Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia, wraz z wytycznymi polityki gospodarczej, zapewniają państwom członkowskim wskazówki dotyczące definiowania krajowych programów reform oraz wdrażania reform. W wytycznej 7 podkreślono, że państwa członkowskie powinny dążyć do usprawnienia i zwiększenia skuteczności publicznych służb zatrudnienia, zapewniając terminowe i dostosowane wsparcie osobom poszukującym pracy, wspieranie popytu na rynku pracy oraz wdrożenie zarządzania opartego na wynikach. Zintegrowane wytyczne tworzą podstawę dla zaleceń dla poszczególnych krajów, które Rada kieruje do państw członkowskich w ramach procesu europejskiego semestru. W ostatnich latach zalecenia te uwzględniały szczegółowe zalecenia dotyczące funkcjonowania i zdolności publicznych służb zatrudnienia oraz skuteczności aktywnej polityki rynku pracy w państwach członkowskich. Obejmuje to zapotrzebowanie na wprowadzenie bardziej spersonalizowanych i dostosowanych do potrzeb usług dla bezrobotnych, bardziej kompleksowego systemu pomiaru wyników, lepszego ukierunkowania i określenia priorytetów, a także lepszej koordynacji administracji centralnych i regionalnych.

               Aktywne wsparcie na rzecz zatrudnienia stanowi także jeden z priorytetów Europejskiego filaru praw socjalnych
                  3
                (zasada 4). Wzmocniono priorytet związany z ukierunkowanym wsparciem osób potrzebujących pomocy w uzyskaniu dostępu do zatrudnienia, m.in. poprzez publiczne służby zatrudnienia. Przykładem tego jest zwiększona koncentracja na roli publicznych służb zatrudnienia w działaniach informacyjnych w odniesieniu do populacji biernej zawodowo.

               Jednym z celów sieci jest wniesienie wkładu do wdrażania unijnych inicjatyw w zakresie polityki zatrudnienia, takich jak zalecenie Rady z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie ustanowienia gwarancji dla młodzieży oraz zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie integracji osób długotrwale bezrobotnych na rynku pracy, w których publiczne służby zatrudnienia odgrywają kluczową rolę. Ponadto sieć powinna wspierać wdrażanie unijnych inicjatyw ukierunkowanych na lepsze dopasowanie umiejętności, godziwą i stałą pracę, wzmocnienie dobrowolnej mobilności pracowników oraz ułatwianie przechodzenia od kształcenia i szkolenia do zatrudnienia.

               Działania sieci mieszczą się w obszarze odpowiedzialności publicznych służb zatrudnienia i uzupełniają inicjatywy podejmowane przez inne zainteresowane podmioty oraz przyczyniają się do egzekwowania ogólnych starań podejmowanych w tym obszarze polityki. Ocena sieci potwierdza tę komplementarność, a także wykazuje, że inicjatywy związane z siecią nie zastąpiły innych inicjatyw.

               EURES
                  4
               , Europejski Portal Mobilności Zawodowej oraz sieć posiadają kilka celów związanych z poprawą funkcjonowania rynku pracy, które wzajemnie się uzupełniają. Celem sieci jest współpraca między publicznymi służbami zatrudnienia skutkująca poprawą wyników osiąganych przez publiczne służby zatrudnienia oraz przyczynienie się do wdrażania inicjatyw w zakresie polityki zatrudnienia, podczas gdy EURES skupia się na łączeniu ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz zapewnianiu usług w zakresie mobilności w celu ułatwienia swobodnego przepływu pracowników oraz dalszej integracji rynków pracy.

                  Ponadto Europejski Urząd ds. Pracy, nowy unijny organ wspierający państwa członkowskie w egzekwowaniu przepisów w dziedzinie mobilności pracowników
                     5
                  , ułatwi dostęp osobom fizycznym i pracodawcom do informacji na temat ich praw i obowiązków, a także do odpowiednich usług, m.in. poprzez jednolity portal cyfrowy. Europejski Urząd ds. Pracy będzie również prowadzić mediację w sprawach dotyczących sporów transgranicznych między organami krajowymi. W związku z tym sieć i Europejski Urząd ds. Pracy mają inne cele, które wzajemnie się uzupełniają w ramach starań na rzecz poprawy funkcjonowania europejskiego rynku pracy.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Strategia „Europa 2020” stanowi unijną agendę na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia na obecne dziesięciolecie. Ogólnie rzecz biorąc, ocena decyzji nr 573/2014/UE wykazała, że między decyzją a ramami polityki UE występuje wysoki poziom spójności. Synergie można usprawnić przykładowo poprzez współpracę z innymi zainteresowanymi podmiotami rynku pracy, w tym z innymi podmiotami świadczącymi usługi w zakresie zatrudnienia, w razie potrzeby z agencjami UE w dziedzinie zatrudnienia, polityki społecznej, kształcenia i szkolenia, partnerami społecznymi, organizacjami reprezentującymi osoby bezrobotne lub grupami szczególnie wrażliwymi, organizacjami pozarządowymi działającymi w dziedzinie zatrudnienia, organami regionalnymi i lokalnymi. Żaden z zainteresowanych podmiotów nie zaobserwował jednak powielenia działań.

                  UE odgrywa znaczącą rolę w kształtowaniu i wdrażaniu agendy Organizacji Narodów Zjednoczonych „Przekształcamy nasz świat: Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030” oraz jej celów zrównoważonego rozwoju
                     6
                  . Sieć przyczynia się do promowania zrównoważonego i inkluzywnego wzrostu gospodarczego, pełnego i produktywnego zatrudnienia oraz godnej pracy dla wszystkich ludzi (cel zrównoważonego rozwoju nr 8)
                     7
                  .

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawa prawna wniosku pozostaje taka sama, jak w przypadku decyzji nr 573/2014/UE.

               Prawo do podejmowania działań wynika z art. 149 TFUE, który stanowi, że „Parlament Europejski i Rada [...] mogą przyjąć środki zachęcające, mające sprzyjać współpracy między państwami członkowskimi oraz wspierać ich działania w dziedzinie zatrudnienia poprzez inicjatywy mające na celu rozwijanie wymiany informacji i najlepszych praktyk, dostarczanie analiz porównawczych i porad, jak również popieranie nowatorskiego podejścia i ocenianie doświadczeń, zwłaszcza przez odwołanie się do projektów pilotażowych [...]”.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości, ponieważ dąży do zapewnienia wsparcia państwom członkowskim w unowocześnianiu publicznych służb zatrudnienia z myślą o osiągnięciu ogólnych europejskich celów w dziedzinie zatrudnienia.

                  Na obecnym etapie nie ma informacji na temat tego, w jaki sposób można by zorganizować współpracę między publicznymi służbami zatrudnienia w przypadku nieprzedłużenia obowiązywania decyzji nr 573/2014/UE. Chociaż współpraca może nadal częściowo przebiegać bez udziału sieci, zainteresowane podmioty uznają, że oficjalna rola wspierana decyzją, a także wsparcie techniczne i finansowe zapewniane przez Komisję mają kluczowe znaczenie. W związku z tym istnieje prawdopodobieństwo, że w przypadku nieprzedłużenia obowiązywania decyzji współpraca między publicznymi służbami zatrudnienia byłaby mniej skuteczna i systematyczna.

               •Proporcjonalność

               Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ przedstawiono go w formie środka zachęcającego dla publicznych służb zatrudnienia, a jego czas obowiązywania jest ograniczony do 2027 r.

                  Podczas gdy państwa członkowskie pozostają odpowiedzialne za organizację, kadry i działanie publicznych służb zatrudnienia, niniejszy wniosek przedłuża okres ustanowienia sieci, zapewniając platformę umożliwiającą porównanie ich wyników na szczeblu europejskim, identyfikując dobre praktyki i wspierając wzajemne uczenie się w celu wzmocnienia zdolności i sprawności służb. Doświadczenie dowiodło, że publiczne służby zatrudnienia niedostatecznie angażują się same z siebie w działania związane z wzajemnym uczeniem się i analizą porównawczą, utrudniając w ten sposób wczesną identyfikację nieskutecznej realizacji celów przez publiczne służby zatrudnienia na szczeblu krajowym, a także potencjalnych problemów strukturalnych na rynku pracy z tego wynikających.

               •Wybór instrumentu

                  Wybranym instrumentem jest decyzja, zgodnie ze zmienianym pierwotnym instrumentem.
                     Decyzja nr 573/2014/UE w sprawie wzmocnionej współpracy między publicznymi służbami zatrudnienia stanowi środek zachęcający w rozumieniu art. 149. W świetle charakteru tego środka zachęcającego wybór decyzji jako instrumentu prawnego pozostaje najwłaściwszy.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post / kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Aby ocenić stan prac oraz stopień wdrożenia, a także by wyjaśnić kwestię możliwej współpracy między europejskimi publicznymi służbami zatrudnienia po 2020 r. oraz zapewnić informacje na potrzeby takiej możliwej przyszłej współpracy, przeprowadzono ocenę
                  8
                wdrażania decyzji nr 573/2014/UE. Ocena ta nie jest wymagana na mocy decyzji nr 573/2014/UE, jednak przeprowadzono ją, by zapewnić dobrą administrację zgodnie z zasadą „najpierw oceniaj”
                  9
                w celu uwzględnienia wniosków wyciągniętych z poprzednich unijnych działań. Jej zakres obejmuje ocenę, czy sieć spełniła swoje zobowiązania prawne oraz czy osiągnęła swoje cele. Obejmuje ona pięć kryteriów określonych przez wymogi lepszego stanowienia prawa, a mianowicie: stosowność, skuteczność, sprawność, spójność i unijną wartość dodaną.

               Decyzja pozostaje wysoce adekwatna w odniesieniu do publicznych służb zatrudnienia. Cele i inicjatywy sieci, jak określono w art. 3 i 4 decyzji, obejmują kluczowe obszary odpowiedzialności publicznych służb zatrudnienia oraz zapewniają solidne ramy polityki i konkretne działania sieci. Zapewniając szerokie ramy działań sieci, cele umożliwiają zastosowanie elastycznego podejścia do realizacji priorytetów działania w zależności od rozwoju rynku pracy.

               Ocena wykazuje, że sieć jest skuteczna w realizacji celów i inicjatyw. Sieć dowiodła, że jest skutecznym narzędziem wsparcia publicznych służb zatrudnienia w podejmowaniu poszczególnych wyzwań, z którymi się mierzą, a także stanowi skuteczne narzędzie wspierania współpracy europejskiej. W szczególności inicjatywa dotycząca uczenia się opartego na analizie porównawczej (łącząca w sobie analizę porównawczą i wzajemne uczenie się) służy jako owocny przykład wspólnego unijnego narzędzia promującego porównywalność, uczenie się i dojrzałość wśród publicznych służb zatrudnienia. Uwzględniły one wyniki uczenia się opartego na analizie porównawczej i w efekcie stały się dojrzalszymi organizacjami. Skuteczność można przede wszystkim uznać za skutek inicjatywy dotyczącej uczenia się opartego na analizie porównawczej, a także wymiany wiedzy poprzez wydarzenia w zakresie wzajemnego uczenia się, sprawozdania i najlepsze praktyki publicznych służb zatrudnienia.

               Niektóre działania sieci trudno jest określić ilościowo, a okres czterech lat jest zbyt krótki, by osiągnąć i uwidocznić określone korzyści, takie jak zmiany w kulturze organizacyjnej. Gotowość publicznych służb zatrudnienia do uczestnictwa w uczeniu się opartym na analizie porównawczej i wydarzeniach w zakresie wzajemnego uczenia się, a także pozytywna informacja zwrotna publicznych służb zatrudnienia wskazują jednak, że działania sieci odznaczają się wysokim stopniem sprawności i są cenione przez wszystkich członków sieci. Ogólnie rzecz biorąc, mniej zaawansowane publiczne służby zatrudnienia czerpały więcej korzyści z udziału w sieci pod względem postępów, jakie poczyniły w kontekście wyników, niemniej jednak zaawansowane publiczne służby zatrudnienia także poczyniły postępy. W ocenie określono pewne obszary, takie jak skupienie się na mniejszych i bardziej ukierunkowanych wydarzeniach w zakresie uczenia się oraz możliwości dalszego wykorzystania rozwiązań cyfrowych, co może przyczynić się do dalszej poprawy sprawności.

               W ocenie wykazano, że istnieje duży stopień spójności między
                  decyzją nr 573/2014/UE i ramami polityki UE. Wkład sieci do unijnych inicjatyw w zakresie polityki jest największy w obszarze wdrażania gwarancji dla młodzieży i integracji długotrwale bezrobotnych na rynku pracy. Sieć wykazała elastyczność pod względem ukierunkowania na nowe tematy, takie jak integracja migrantów i uchodźców, zapobieganie bezrobociu i zaradzenie niedoborom wykwalifikowanej siły roboczej. Wyniki te przyczyniły się także wyraźnie do lepszej analizy wyników gospodarczych/zatrudnienia państw członkowskich w kontekście europejskiego semestru.

                  Ponadto sieć wspiera krajowe publiczne służby zatrudnienia we wdrażaniu zaleceń dla poszczególnych krajów skierowanych do państw członkowskich w zakresie aktywnej polityki rynku pracy i kwestii publicznych służb zatrudnienia w kontekście europejskiego semestru. Jako kluczowe podmioty we wdrażaniu Europejskiego Funduszu Społecznego publiczne służby zatrudnienia odgrywają także czynną rolę w rozwoju kompleksowych ram polityki w odniesieniu do aktywnych polityk rynku pracy w odnośnych państwach członkowskich, przyczyniając się przy tym do skutecznego i sprawnego wydatkowania funduszy UE.

               Wartość dodaną sieci publicznych służb zatrudnienia stanowią usystematyzowane ramy służące do oceny wyników osiąganych przez publiczne służby zatrudnienia oraz ich zdolności, a także do ułatwienia porównania, wzajemnego uczenia się i wprowadzania udoskonaleń. W ocenie przedstawiono szereg innych efektów decyzji, które nie występowały przed ustanowieniem sieci w 2014 r. i których nie osiągnięto by w ramach dobrowolnej współpracy krajowych publicznych służb zatrudnienia. Niektóre ważne osiągnięcia to większa odpowiedzialność, zapewnienie uczenia się i zbiorowego wzajemnego uczenia się poszczególnych publicznych służb zatrudnienia, zapewnienie wspólnego głosu i oficjalnej platformy kształtowania polityki na szczeblu UE, a także wkładu w realizację celów strategii „Europa 2020”. W ocenie wykazano także, że wsparcie finansowe, organizacyjne oraz wsparcie ze strony ekspertów na szczeblu UE jest kluczowe do zapewnienia ciągłego udziału wszystkich publicznych służb zatrudnienia.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               W celu zapewnienia, aby opinie zainteresowanych podmiotów znalazły właściwie odzwierciedlenie w ocenie, w proces konsultacji zaangażowano wiele zainteresowanych podmiotów. Zainteresowane podmioty, do których skierowano konsultacje, obejmowały przedstawicieli 32 publicznych służb zatrudnienia uczestniczących w sieci
                  10
               , odpowiednie organizacje i organy na szczeblu UE (np. Komitet ds. Zatrudnienia, prywatne służby zatrudnienia i agencje pracy tymczasowej na szczeblu UE, Europejską Sieć Całożyciowego Poradnictwa Zawodowego), odpowiednie organizacje międzynarodowe (MOP, OECD, Bank Światowy, WAPES), a także Sekretariat publicznych służb zatrudnienia, wykonawców, byłych członków sieci publicznych służb zatrudnienia lub osoby zaangażowane we współpracę publicznych służb zatrudnienia przed 2014 r. Warsztaty poświęcone ocenie przeprowadzono w obecności doradców ds. europejskich publicznych służb zatrudnienia. Internetowe konsultacje społeczne były również otwarte dla wszystkich zainteresowanych stron i dla społeczeństwa.

                  Ustalenia wśród poszczególnych rodzajów zainteresowanych podmiotów są spójne. Istnieją pewne różnice dotyczące oceny skuteczności poszczególnych działań sieci lub stopnia ich wkładu w osiąganie każdego celu. Przykładowo większość zainteresowanych podmiotów zgłosiła, że ma miejsce pewna współpraca między siecią a innymi odpowiednimi zainteresowanymi podmiotami rynku pracy (jak określono w art. 5 decyzji nr 573/2014/UE), jednak istnieje pole do poprawy w przyszłości poprzez rozwinięcie silniejszych relacji z partnerami na szczeblu UE i krajowym. Otrzymywane od zainteresowanych podmiotów informacje zwrotne stanowią istotny wkład w przyszłe priorytety sieci, zgodnie z celami decyzji nr 573/2014/UE.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Aby wesprzeć gromadzenie dowodów, poglądów i opinii zainteresowanych podmiotów, a także część analityczną oceny – zlecono badanie zewnętrzne wykonawcy
                     11
                  .

               •Ocena skutków

                  Przedłużenie obowiązywania decyzji nr 573/2014/UE oznacza kontynuację istniejących ram i inicjatyw. Wniosek ograniczono do przedłużenia okresu ustanowienia sieci w art. 1 oraz pewnych uaktualnień technicznych. Wnioskowi towarzyszy ww. ocena. Niniejszy wniosek o charakterze rutynowym kwalifikuje się jako inicjatywę o charakterze drugorzędnym w ramach zasad lepszego stanowienia prawa.

                  Nie przeprowadzono żadnej osobnej oceny skutków, ponieważ:

               –w ocenie wykazano, że decyzja w sprawie publicznych służb zatrudnienia działa poprawnie, i zasugerowano niewprowadzanie istotnych zmian do istniejącej polityki;

               –ustalenia z oceny przemawiają na rzecz przedłużenia obowiązywania decyzji w sprawie publicznych służb zatrudnienia;

               –w ocenie (wraz z wezwaniem od krajowych publicznych służb zatrudnienia oraz zarządu sieci) przedstawiono już wystarczające dowody potwierdzające fakt, że nieprzedłużenie obowiązywania decyzji miałoby negatywne skutki;

               –proponowana inicjatywa jest logiczna i spójna z ustaleniami z oceny.

               •Prawa podstawowe

                  Decyzja nr 573/2014/UE nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Decyzja ta dąży w szczególności do zapewnienia pełnego poszanowania prawa dostępu do bezpłatnego pośrednictwa pracy i promowania stosowania art. 29 Karty. Niniejszy wniosek nie wprowadza żadnych zmian w tym zakresie.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Wniosek nie wymaga dodatkowych zasobów, w tym pracowników, z budżetu UE.

                  Wsparcie finansowe na rzecz ogólnounijnych publicznych służb zatrudnienia przewidziano już we wniosku dotyczącym rozporządzenia w sprawie EFS+ na lata 2021–2027 w ramach proponowanego budżetu komponentu EaSI
                     12
                  . Odnośne wydatki stanowią proste rozszerzenie wsparcia na rzecz sieci, którego już udzielono w ramach bieżącego okresu programowania na lata 2014–2020.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Roczne sprawozdania sieci przesyłane są do Parlamentu Europejskiego i Rady oraz publikowane.

                  Do września 2026 r. Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów przedkładana jest ocena stosowania wniosku.

               2019/0188 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca decyzję nr 573/2014/UE w sprawie wzmocnionej współpracy między publicznymi służbami zatrudnienia

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 149,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  13
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  14
               ,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Na mocy decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 573/2014/UE
                  15
                ustanowiono sieć publicznych służb zatrudnienia (zwaną dalej „siecią”) na okres od dnia 17 czerwca 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.

               (2)Celem sieci jest dalsze wzmacnianie zdolności, skuteczności i sprawności publicznych służb zatrudnienia poprzez zapewnienie platformy umożliwiającej porównanie ich wyników na szczeblu europejskim, określenie dobrych praktyk oraz ustanowienie systemu wzajemnego uczenia się. Celem jest również stworzenie większych możliwości dla publicznych służb zatrudnienia, aby przyczyniały się one do rozwoju innowacyjnych, opartych na dowodach strategii, zgodnie z odpowiednimi unijnymi inicjatywami w zakresie polityki.

               (3)Sieć ma kluczowe znaczenie w zachęcaniu do dalszej współpracy państw członkowskich w obszarach odpowiedzialności publicznych służb zatrudnienia, a także przy wnoszeniu wkładu w modernizację i wzmacnianie publicznych służb zatrudnienia. W ocenie stanu wdrożenia decyzji nr 573/2014/UE
                  16
                wykazano, że sieć ma pozytywny wpływ, oraz określono wnioski wyciągnięte z poszczególnych działań i doświadczeń.

               (4)W celu wykorzystania wyników osiągniętych do tej pory i dalszego wspierania współpracy publicznych służb zatrudnienia należy przedłużyć okres ustanowienia sieci do 31 grudnia 2027 r.

               (5)Dalsze działanie sieci powinno wesprzeć wdrażanie Europejskiego filaru praw socjalnych, który wśród swoich zasad obejmuje aktywne wspieranie zatrudnienia. Sieć powinna się także przyczynić do realizacji celu zrównoważonego rozwoju nr 8 Organizacji Narodów Zjednoczonych „Przekształcamy nasz świat: Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030” poprzez wkład na rzecz zrównoważonego i inkluzywnego wzrostu gospodarczego, pełnego i produktywnego zatrudnienia oraz godnej pracy dla wszystkich ludzi.

               (6)Sieć powinna nadal organizować współpracę i kontakty między zainteresowanymi podmiotami rynku pracy, by promować między nimi synergie, w tym w szczególności współpracę z agencjami Unii w dziedzinie zatrudnienia, polityki społecznej, kształcenia i szkolenia, by zapewnić spójne ramy polityki.

               (7)Wsparcie finansowe Unii na rzecz sieci należy udostępnić zgodnie z wieloletnimi ramami finansowymi na lata 2021–2027.

               (8)Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję nr 573/2014/UE.

               (9)Aby zapewnić niezakłóconą ciągłość działania sieci, niniejszą decyzję należy stosować od dnia 1 stycznia 2021 r.,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W decyzji nr 573/2014/UE wprowadza się następujące zmiany:

               1)art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

               „Niniejszym ustanawia się ogólnounijną sieć publicznych służb zatrudnienia na okres do dnia 31 grudnia 2027 r. (zwaną dalej »siecią«).”;

               2)w art. 3 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

               „Celem niniejszej decyzji jest zachęcenie państw członkowskich do współpracy w dziedzinie zatrudnienia za pośrednictwem sieci w obszarach, za które odpowiadają publiczne służby zatrudnienia, po to, by przyczynić się do wdrażania unijnych polityk zatrudnienia. Pomoże to także we wdrażaniu Europejskiego filaru praw socjalnych i celów zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych, tym samym zapewniając wsparcie na rzecz:”;

               3)art. 4 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

               „c) przyczynia się do modernizacji i wzmocnienia publicznych służb zatrudnienia w kluczowych obszarach, zgodnie z unijnymi politykami zatrudnienia, Europejskim filarem praw socjalnych i celami zrównoważonego rozwoju;”;

               4)art. 5 otrzymuje brzmienie:

                     „Współpraca

               Sieć rozwija współpracę z odpowiednimi zainteresowanymi podmiotami rynku pracy, w tym z innymi podmiotami świadczącymi usługi w zakresie zatrudnienia oraz, w stosownych przypadkach, z agencjami UE w dziedzinie zatrudnienia, polityki społecznej oraz kształcenia i szkolenia, partnerami społecznymi, organizacjami reprezentującymi bezrobotnych lub szczególnie wrażliwe grupy społeczne, organizacjami pozarządowymi działającymi w dziedzinie zatrudnienia, samorządami lokalnymi i regionalnymi, poprzez włączanie ich w odpowiednie działania i posiedzenia sieci oraz wymianę informacji i danych.”;

               5)art. 7 otrzymuje brzmienie:

               „Wsparcie finansowe

               Zasoby ogólne na potrzeby wdrożenia niniejszej decyzji udostępnia się, w stosownych przypadkach, zgodnie z kolejnymi wieloletnimi ramami finansowymi na lata 2021–2027, których roczne środki są zatwierdzane przez Parlament Europejski i Radę w granicach przewidzianych w ramach finansowych.”;

               6)art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Uprawnienia, o których mowa w art. 8, powierza się Komisji do dnia 31 grudnia 2027 r.”;

               7)art. 10 otrzymuje brzmienie:

               „Przegląd

               Do września 2026 r. Komisja przedłoży ocenę stosowania niniejszej decyzji Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                  https://ec.europa.eu/social/BlobServlet?docId=20613&langId=en
                  , zob. s. 1.

                     (2)

                        Dokument roboczy służb Komisji SEC (2019) 1350

                     (3)

                        https://ec.europa.eu/commission/sites/beta-political/files/social-summit-european-pillar-social-rights-booklet_en.pdf

                     (4)

                     http://data.europa.eu/eli/reg/2016/589/oj

                     (5)

                  https://ela.europa.eu/

                     (6)

                        https://ec.europa.eu/europeaid/sites/devco/files/european-consensus-on-development-final-20170626_en.pdf

                     (7)

                     https://sustainabledevelopment.un.org/topics/sustainabledevelopmentgoals

                     (8)

                  https://publications.europa.eu/en/home

                     (9)

                  https://ec.europa.eu/info/law/law-making-process/planning-and-proposing-law/better-regulation-why-and-how_en

                     (10)

                        Sieć publicznych służb zatrudnienia obejmuje publiczne służby zatrudnienia z każdego państwa członkowskiego UE-28, a także z Islandii i Norwegii (łącznie – 30 państw). Ponieważ jednak w Belgii istnieją trzy publiczne służby zatrudnienia, całkowita liczba publicznych służb zatrudnienia uczestniczących w sieci wynosi 32.

                     (11)

                  https://publications.europa.eu/pl/home

                     (12)

                        COM(2018)382 final

                     (13)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (14)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (15)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 573/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie wzmocnionej współpracy między publicznymi służbami zatrudnienia (Dz.U. L 159 z 28.5.2014, s. 32)

                     (16)

                        Dokument roboczy służb Komisji SWD(2019) 1350


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.12.2019
            COM(2019) 624 final
            2019/0274(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego trzeciego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas 63. posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. 63. posiedzenie Komisji ds. Środków Odurzających ma odbyć się w dniach 2–6 marca 2020 r.

               2.Kontekst wniosku

               2.1. Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r. oraz Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               Celem Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. („konwencja o środkach odurzających”)
                  1
                jest zwalczanie nadużywania środków odurzających poprzez skoordynowane działania międzynarodowe. Przewiduje ona dwie uzupełniające się formy interwencji i kontroli: po pierwsze – ograniczenie posiadania, używania, dystrybucji, przywozu, wywozu, wytwarzania i produkcji środków odurzających oraz handlu nimi wyłącznie do celów leczniczych i naukowych; po drugie – zwalczanie handlu narkotykami poprzez międzynarodową współpracę w celu odstraszania i zniechęcania do handlu nimi.

               Konwencją ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. („konwencja o substancjach psychotropowych”)
                  2
                ustanowiono międzynarodowy system kontroli substancji psychotropowych. Stanowiła ona reakcję na dywersyfikację i rozszerzenie asortymentu nielegalnych narkotyków i wprowadziła środki kontroli szeregu leków syntetycznych w zależności od ich potencjału w zakresie nadużywania z jednej strony i ich wartości terapeutycznej z drugiej.

               Stronami przedmiotowych konwencji są wszystkie państwa członkowskie UE, natomiast Unia nią nie jest.

               2.2.Komisja ds. Środków Odurzających

               Komisja ds. Środków Odurzających działa przy Radzie Gospodarczo-Społecznej (ECOSOC) Organizacji Narodów Zjednoczonych, a jej funkcje i uprawnienia określono m.in. w obu konwencjach. Członkami tej komisji są 53 państwa członkowskie ONZ wybierane przez ECOSOC. W skład Komisji ds. Środków Odurzających z prawem głosu wejdzie w marcu 2020 r. 13 państw członkowskich UE
                  3
               . Unia ma w Komisji ds. Środków Odurzających status obserwatora.

               2.3.Planowany akt Komisji ds. Środków Odurzających

               Komisja ds. Środków Odurzających regularnie uaktualnia – na podstawie zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), której doradza Komitet Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO – wykaz substancji załączony do przedmiotowych konwencji.

               Dnia 24 stycznia 2019 r. WHO przedłożyła Sekretariatowi Generalnemu ONZ
                  4
                sześć zaleceń sformułowanych w następstwie krytycznego przeglądu przeprowadzonego na 41. posiedzeniu Komitetu Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających dotyczących konopi i pochodnych konopi.

               W porządku obrad 63. posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających, które odbędzie się w dniach 2–6 marca 2020 r. w Wiedniu, może znaleźć się punkt dotyczący przyjęcia decyzji w sprawie umieszczenia tych substancji w wykazach na mocy przedmiotowych konwencji.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej we wszystkich państwach członkowskich. Art. 1 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami
                  5
                („decyzja ramowa”) stanowi, że do celów tej decyzji „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających albo konwencji o substancjach psychotropowych oraz każdą substancję wymienioną w załączniku do decyzji ramowej. W związku z tym do substancji wymienionych w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz do konwencji o substancjach psychotropowych zastosowanie ma decyzja ramowa. W związku z tym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do tych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy UE i zmieniają zakres ich stosowania zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Ma to miejsce niezależnie od tego, czy dana substancja została już objęta kontrolą w Unii.

               Konopie i pochodne konopi, które były przedmiotem krytycznego przeglądu podczas 41. posiedzenia Komitetu Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających i sześciu zaleceń WHO z dnia 24 stycznia 2019 r., są obecnie objęte kontrolą na poziomie międzynarodowym na podstawie konwencji o środkach odurzających lub konwencji o substancjach psychotropowych.

               –„Konopi indyjskich ziele i żywica” są wymienione w wykazie I do konwencji o środkach odurzających. „Konopi indyjskich ziele i żywica” są ponadto ujęte w wykazie IV do konwencji o środkach odurzających, w którym podano substancje uważane za szczególnie niebezpieczne;

               –Dronabinol (delta-9-tetrahydrokannabinol) jest ujęty w wykazie II do konwencji o substancjach psychotropowych;

               –Tetrahydrokannabinol (izomery delta-9-tetrahydrokannabinolu) jest podany w wykazie I do konwencji o substancjach psychotropowych;

               –„Wyciągi i nalewki z konopi”są wymienione w wykazie I do konwencji o środkach odurzających;

               –„Przetwory z kannabidiolu” są kontrolowane w ramach wpisu „Wyciągi i nalewki z konopi” w wykazie I do konwencji o środkach odurzających;

               –„Preparaty farmaceutyczne z konopi i dronabinolu” są kontrolowane jako przetwory na bazie konopi na podstawie wykazu I do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających lub jako przetwory wykorzystujące syntetyczny delta-9-tetrahydrokannabinol na podstawie wykazu II do konwencji o substancjach psychotropowych.

               Wniosek Komisji w sprawie stanowiska Unii opiera się na dokumentach udostępnionych podczas posiedzeń Komitetu Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających oraz na odpowiedziach udzielonych na 4. i 5. posiedzeniu międzysesyjnym Komisji ds. Środków Odurzających w dniach 24 czerwca 2019 r. i 23 września 2019 r. przez WHO, Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających (INCB) i Biuro NZ ds. Narkotyków i Przestępczości (UNODC) w ramach ich odnośnych mandatów
                  6
               . We wniosku Komisji uwzględniono również wymianę opinii z państwami członkowskimi w ramach Horyzontalnej Grupy Roboczej ds. Narkotyków, a także prace Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii w tym obszarze.

               We wniosku Komisji w sprawie stanowiska Unii zasugerowano poparcie jedynie niektórych zaleceń WHO, które odzwierciedlają rozwój wiedzy naukowej w odniesieniu do nich i nie skutkowałyby istotną zmianą w zakresie kontrolowania tych substancji.

               Szereg zaleceń charakteryzuje się brakiem jasności co do ich skutków prawnych i praktycznych oraz co do konsekwencji pod względem nowych środków kontroli lub ich braku. W związku z tym we wniosku Komisji w sprawie stanowiska Unii zasugerowano zgłoszenie sprzeciwu wobec tych zaleceń. W swoim wniosku Komisja zasugerowała, jako opcję awaryjną, niegłosowanie na te zalecenia i zwrócenie się do WHO o dalszą ocenę.

               Konieczne jest, aby Rada ustaliła stanowisko Unii na posiedzenie Komisji ds. Środków Odurzających, podczas którego komisja ta zdecyduje o umieszczeniu substancji w wykazach. Ze względu na ograniczenia związane ze statusem obserwatora, jaki posiada Unia, wspólne stanowisko powinno zostać przedstawione przez państwa członkowskie, które będą członkami Komisji ds. Środków Odurzających w marcu 2020 r., działające wspólnie w interesie Unii w obrębie tej komisji. Unia nie jest stroną przedmiotowych konwencji, ale posiada wyłączne kompetencje w tej dziedzinie.

               W związku z powyższym Komisja proponuje stanowisko Unii, jakie powinno zostać przedstawione przez państwa członkowskie, które będą członkami Komisji ds. Środków Odurzających w marcu 2020 r., w imieniu Unii Europejskiej podczas 63. posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych. Jest to czwarty raz, kiedy Komisja przygotowuje taki wniosek dotyczący stanowiska Unii
                  7
               . Te stanowiska Unii zostały przyjęte przez Radę
                  8
               , dzięki czemu na poprzednich posiedzeniach Komisji ds. Środków Odurzających w sprawie włączenia substancji do międzynarodowych wykazów państwa członkowskie UE będące członkami tej komisji jednomyślnie głosowały za ich włączeniem, zgodnie ze stanowiskiem Unii.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy
                  9
               . Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  10
               .

               Komisja ds. Środków Odurzających jest „organem utworzonym przez umowę” w rozumieniu wspomnianego artykułu, ponieważ jest to organ utworzony przez ECOSOC – organ Organizacji Narodów Zjednoczonych – oraz któremu powierzono konkretne zadania na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych.

               Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających o umieszczeniu substancji w wykazie są „aktami mającymi skutki prawne” w rozumieniu art. 218 ust. 9 TFUE. Zgodnie z konwencją o środkach odurzających oraz konwencją o substancjach psychotropowych decyzje Komisji ds. Środków Odurzających stają się wiążące automatycznie, chyba że jedna ze stron przedłoży daną decyzję do rewizji przez ECOSOC w obowiązującym terminie
                  11
               . Decyzje ECOSOC w tej sprawie są ostateczne. Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają również skutki prawne dla porządku prawnego UE na mocy prawa Unii, ponieważ mogą one w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów unijnych, mianowicie na mocy decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW. Zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania tego unijnego instrumentu prawnego.

               Planowany akt nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych układu.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii.

               Główny cel i treść planowanego aktu dotyczą nielegalnego handlu narkotykami.

               Z tego powodu materialną podstawą prawną decyzji będącej przedmiotem wniosku jest art. 83 ust. 1 TFUE, w którym stwierdza się, że nielegalny handel narkotykami stanowi jedną z dziedzin przestępczości o szczególnym wymiarze transgranicznym, i upoważnia się Parlament Europejski i Radę do ustanowienia norm minimalnych odnoszących się do określania przestępstw oraz kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami.

               4.3.Zmienna geometria

               Zgodnie z art. 10 ust. 4 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych załączonego do Traktatów, Zjednoczone Królestwo notyfikowało, że nie uznaje pełnych uprawnień Komisji i Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do aktów prawnych w dziedzinie współpracy policyjnej i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony. W związku z tym decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW przestała mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa z dniem 1 grudnia 2014 r.
                  12

               Ponieważ decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie nie mają wpływu na wspólne przepisy w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami, którymi to przepisami Zjednoczone Królestwo jest związane, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu decyzji Rady określającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii przy przyjmowaniu decyzji dotyczących umieszczenia substancji w wykazie
                  13
               .

               Dania jest związana decyzją ramową Rady 2004/757/WSiSW mającą zastosowanie do dnia 21 listopada 2018 r., która stanowi w art. 1, że „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających lub konwencji o substancjach psychotropowych.

               Ponieważ decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają wpływ na wspólne przepisy w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami, którymi to przepisami Dania jest związana, Dania uczestniczy w przyjęciu decyzji Rady określającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii przy przyjmowaniu decyzji dotyczących umieszczenia substancji w wykazie.

               4.4.Wniosek

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 83 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.WPŁYW NA BUDŻET

               Brak wpływu na budżet.

               2019/0274 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego trzeciego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r.
                  14
                (zwana dalej „konwencją o środkach odurzających”) weszła w życie w dniu 8 sierpnia 1975 r.

               (2)Na podstawie art. 3 konwencji o środkach odurzających Komisja ds. Środków Odurzających może podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji. Może ona dokonać zmian w wykazach jedynie zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), ale może także zdecydować o odstąpieniu od dokonania zmian zalecanych przez WHO.

               (3)Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. (zwana dalej „konwencją o substancjach psychotropowych”)
                  15
                weszła w życie w dniu 16 sierpnia 1976 r.

               (4)Zgodnie z art. 2 konwencji o substancjach psychotropowych Komisja ds. Środków Odurzających może, na podstawie zaleceń WHO, podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji lub o ich usunięciu. Ma ona dużą swobodę decyzyjną, jeśli chodzi o uwzględnianie czynników gospodarczych, społecznych, prawnych, administracyjnych i innych, ale nie może postępować w sposób arbitralny.

               (5)Zmiany w wykazach załączonych do obu konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej. Do substancji wymienionych w wykazach załączonych do wspomnianych konwencji ma zastosowanie decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW
                  16
               . W związku z tym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy unijne i zmieniają zakres ich stosowania zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               (6)Podczas sześćdziesiątego trzeciego posiedzenia, które odbędzie się w dniach 2–6 marca 2020 r. w Wiedniu, Komisja ds. Środków Odurzających ma przyjąć decyzje dotyczące konopi i pochodnych konopi, które już są objęte kontrolą na podstawie konwencji o środkach odurzających lub konwencji o substancjach psychotropowych.

               (7)Unia nie jest stroną wspomnianych konwencji ONZ. Ma ona status obserwatora w Komisji ds. Środków Odurzających, w której członkami będzie trzynaście państw członkowskich z prawem głosu w marcu 2020 r.
                  17
                W związku z tym konieczne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do wyrażenia stanowiska Unii w sprawie umieszczenia substancji w wykazach na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych, ponieważ decyzje dotyczące umieszczenia substancji w wykazach międzynarodowych załączonych do przedmiotowych konwencji wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

               (8)Dnia 24 stycznia 2019 r.
                  18
                WHO przedłożyła sześć zaleceń sformułowanych w następstwie krytycznego przeglądu przeprowadzonego na 41. posiedzeniu Komitetu Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających („Komitet Ekspertów WHO”) dotyczących konopi i pochodnych konopi. Celem tych zaleceń nie jest zezwolenie na używanie konopi i pochodnych konopi w celach rekreacyjnych.

               (9)W swojej ocenie Komitet Ekspertów WHO stwierdził, że ziele i żywica konopi indyjskich nie są w stanie wywołać negatywnych skutków podobnych do tych, które wywołują inne substancje wymienione w wykazie IV do konwencji o środkach odurzających. Przetwory z konopi wykazały ponadto właściwości leczenia bólu i innych dolegliwości zdrowotnych, takich jak padaczka i spastyczność spowodowana stwardnieniem rozsianym.

               (10)Zdaniem WHO ziele i żywicę konopi indyjskich należałoby umieścić w wykazie na poziomie kontroli, która zapewni zapobieganie szkodliwemu wpływowi konopi na zdrowie i która jednocześnie nie będzie stanowiła bariery w dostępie do przetworów na bazie konopi do celów medycznych ani bariery w badaniach i rozwoju w odniesieniu do tych przetworów. W związku z powyższym WHO stwierdziła, że umieszczenie ziela i żywicy konopi indyjskich w wykazie IV nie jest zgodne z kryteriami umieszczania substancji uzależniających w wykazie IV.

               (11)Zalecenie to nie wiąże się z żadną zmianą poziomu kontroli międzynarodowej ziela i żywicy konopi indyjskich, gdyż będą one nadal wymienione w wykazie I do konwencji o środkach odurzających. W zaleceniu należycie uwzględniono rozwój badań naukowych w tym obszarze, jaki dokonał się od czasu wpisania po raz pierwszy ziela i żywicy konopi indyjskich do konwencji o środkach odurzających. Wykreślenie ziela i żywicy konopi indyjskich z wykazu IV do konwencji o środkach odurzających byłoby korzystne dla rozwoju zbiorowej wiedzy zarówno o właściwościach terapeutycznych konopi, jak i ich szkodliwym wpływie na zdrowie.

               (12)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za usunięciem ziela i żywicy konopi indyjskich z wykazu IV do Konwencji ONZ o środkach odurzających.

               (13)W swojej ocenie Komitet Ekspertów WHO stwierdził, że delta-9-tetrahydrokannabinol i jego aktywny stereoizomer dronabinolu, szczególnie ich postaci o wysokiej czystości uzyskane w sposób nielegalny, mogą wywołać negatywne skutki, prowadzić do uzależnienia i ich nadużywania w stopniu co najmniej równie wysokim jak konopie, które są umieszczone w wykazie I do konwencji o środkach odurzających. Substancję mogącą powodować nadużywanie i wywoływać negatywne skutki podobnie jak substancja już ujęta w wykazie załączonym do konwencji o środkach odurzających zwykle umieszcza się w wykazie tak samo jak ta substancja. Delta-9-tetrahydrokannabinol może powodować nadużywanie podobnie jak konopie i ma podobne negatywne skutki, dlatego spełnia kryteria umieszczenia jej w wykazie I do konwencji o środkach odurzających.

               (14)Ponadto zdaniem ekspertów WHO umieszczenie delta-9-tetrahydrokannabinolu w ramach tej samej konwencji i w tym samym wykazie co konopie, tj. w wykazie I do konwencji o środkach odurzających, znacznie ułatwiłoby wdrożenie środków kontroli przewidzianych w przedmiotowych konwencjach w państwach członkowskich. W związku z tym WHO zaleciła umieszczenie delta-9-tetrahydrokannabinolu i jej aktywnego stereoizomera dronabinolu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających i – pod warunkiem przyjęcia tego zalecenia – wykreślenie ich z wykazu II do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (15)Powyższe zalecenie nie wiąże się z żadną zmianą poziomu kontroli międzynarodowej delta-9-tetrahydrokannabinolu i jej aktywnego stereoizomera dronabinolu. Może ono również ułatwić wdrożenie środków kontroli w państwach członkowskich.

               (16)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem delta-9-tetrahydrokannabinolu i jej aktywnego stereoizomera dronabinolu do wykazu I do konwencji o środkach odurzających i – pod warunkiem przyjęcia tego zalecenia – za wykreśleniem ich z wykazu II do konwencji o substancjach psychotropowych. Ewentualnie zalecenia tego nie należy poddawać pod głosowanie i należy zwrócić się do WHO o dalszą ocenę.

               (17)W swojej ocenie Komitet Ekspertów WHO uznał, że tetrahydrokannabinol (izomery delta-9-tetrahydrokannabinolu), który jest wymieniony w wykazie I do konwencji o substancjach psychotropowych, nie powoduje nadużywania ani nie wywołuje negatywnych skutków jak delta-9-tetrahydrokannabinol, lecz – ze względu na fakt, że wszystkie sześć izomerów mają podobny skład chemiczny co delta-9-tetrahydrokannabinol – bardzo trudno jest rozróżnić dowolny z tych sześciu izomerów od delta-9-tetrahydrokannabinolu przy zastosowaniu standardowych metod analizy chemicznej. Ponadto umieszczenie tych sześciu izomerów w ramach tej samej konwencji i w tym samym wykazie co delta-9-tetrahydrokannabinol, tj. w wykazie I do konwencji o środkach odurzających, znacznie ułatwiłoby prowadzenie międzynarodowej kontroli delta-9-tetrahydrokannabinolu, a także byłoby wsparciem dla państw członkowskich we wdrażaniu środków kontroli na poziomie krajowym. W związku z tym WHO zaleciła dodanie tetrahydrokannabinolu (izomery delta-9-tetrahydrokannabinolu) do wykazu I do konwencji o środkach odurzających pod warunkiem przyjęcia przez Komisję ds. Środków Odurzających zalecenia, aby dodać dronabinol i jego stereoizomery (delta-9-tetrahydrokannabinol) do wykazu I do konwencji o środkach odurzających i – pod warunkiem przyjęcia tego zalecenia – aby wykreślić dronabinol i jego stereoizomery z wykazu I do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (18)Powyższe zalecenie nie wiąże się z żadną zmianą poziomu kontroli międzynarodowej tetrahydrokannabinolu (izomerów delta-9-tetrahydrokannabinolu). Może ono również ułatwić wdrożenie środków kontroli w państwach członkowskich.

               (19)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem tetrahydrokannabinolu (izomerów delta-9-tetrahydrokannabinolu) do wykazu I do konwencji o środkach odurzających pod warunkiem przyjęcia przez Komisję ds. Środków Odurzających zalecenia, aby dodać dronabinol i jego stereoizomery (delta-9-tetrahydrokannabinol) do wykazu I do konwencji o środkach odurzających i – pod warunkiem przyjęcia tego zalecenia – aby wykreślić dronabinol i jego stereoizomery z wykazu I do konwencji o substancjach psychotropowych. Ewentualnie zalecenia tego nie należy poddawać pod głosowanie i należy zwrócić się do WHO o dalszą ocenę.

               (20)W swojej ocenie Komitet Ekspertów WHO stwierdził, że różnorodność właściwości psychoaktywnych wyciągów i nalewek z konopi, o czym mowa w konwencji o środkach odurzających, wynika zasadniczo z różnych stężeń delta-9-tetrahydrokannabinolu w tych wyciągach i nalewkach. Niektóre wyciągi i nalewki z konopi niemające właściwości psychoaktywnych i zawierające głównie kannabidiol mają obiecujące zastosowania terapeutyczne. Fakt, iż rozmaite przetwory o różnym stężeniu delta-9-tetrahydrokannabinolu są kontrolowane w ramach tego samego wpisu „Wyciągi i nalewki z konopi” i w ramach tego samego wykazu, stanowi problem dla odpowiedzialnych organów, które wdrażają środki kontroli w poszczególnych krajach. Co więcej, definicja przetworów na podstawie konwencji o środkach odurzających może obejmować wszystkie produkty, które są „wyciągami i nalewkami” z konopi, jako „przetwory” z konopi i również – pod warunkiem przyjęcia zalecenia komitetu, aby umieścić dronabinol w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających – jako „przetwory” dronabinolu i jego stereoizomery. W związku z powyższym WHO zaleciła wykreślenie wyciągów i nalewek z wykazu I do konwencji o środkach odurzających.

               (21)Niezależnie jednak od wyjaśnień podanych przez WHO po wydaniu tego zalecenia, nie ma dla niego żadnego uzasadnienia z punktu widzenia zdrowia publicznego i trudno jest ocenić wszystkie jego skutki, w tym również pod kątem kompleksowości międzynarodowego systemu kontroli.

               (22)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny przyjąć stanowisko, zgodnie z którym zalecenia tego nie należy poddawać pod głosowanie i należy zwrócić się do WHO o dalszą ocenę.

               (23)W swojej ocenie Komitet Ekspertów WHO stwierdził, że kannabidiol występuje w zielu i żywicy konopi indyjskich, lecz nie ma właściwości psychoaktywnych i nie prowadzi do jego nadużywania ani do uzależnienia od niego. Nie wywołuje również istotnych negatywnych skutków. Wykazano ponadto, że kannabidiol jest skuteczny w leczeniu niektórych lekoopornych i występujących od lat dziecięcych zaburzeń u chorych z padaczką.

               (24)Eksperci WHO zwrócili uwagę, że lekarstwa nie powodujące skutków psychoaktywnych, które są produkowane jako przetwory ziela konopi, będą zawierać śladowe ilości delta-9-tetrahydrokannabinolu, i przyznali, że w przypadku niektórych państw członkowskich analiza chemiczna delta-9-tetrahydrokannabinolu z dokładnością na poziomie 0,15 % może okazać się trudna. W związku z powyższym WHO zaleciła umieszczenie przypisu w wykazie I do konwencji o środkach odurzających w brzmieniu: „Przetwory zawierające głównie kannabidiol i nie więcej niż 0,2 % delta-9-tetrahydrokannabinolu nie są objęte międzynarodową kontrolą.”.

               (25)Wykonanie tego zalecenia spowodowałoby jednak obniżenie obecnego poziomu kontroli tych przetworów, ustalenie jakiejkolwiek dopuszczalnej wartości THC w przetworach zawierających głównie kannabidiol nie ma poparcia w dowodach naukowych, a brzmienie zalecenia nie wyklucza ewentualnych rozbieżnych interpretacji dotyczących sposobu obliczania takiej dopuszczalnej wartości. Inne traktowanie kannabidiolu w porównaniu z pozostałymi kannabinoidami nie ma uzasadnienia i nie jest zgodne z obecną strukturą wykazów załączonych do przedmiotowych konwencji.

               (26)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny przyjąć stanowisko, zgodnie z którym zalecenia tego nie należy poddawać pod głosowanie i należy zwrócić się do WHO o dalszą ocenę.

               (27)W swojej ocenie Komitet Ekspertów WHO uznał, że leki zawierające delta-9-tetrahydrokannabinol nie wiążą się z problemami nadużywania i uzależnienia i nie są wykorzystywane w celach innych niż medyczne. WHO stwierdziła ponadto, że skład tych przetworów jest taki, że nie istnieje możliwość ich nadużywania i nie ma wystarczających dowodów na ich faktyczne nadużywanie lub na negatywne skutki ich stosowania, które uzasadniałaby obecny poziom kontroli związany z wykazem I do konwencji o środkach odurzających lub poziom kontroli związany z wykazem II do konwencji o substancjach psychotropowych. WHO zaleciła w związku z tym dodanie do wykazu III do konwencji o środkach odurzających wpisu: „przetwory wytworzone w procesie syntezy chemicznej lub jako przetwory konopi, które stanowią jedno- lub wieloskładnikowe preparaty farmaceutyczne i powstają w taki sposób, że delta-9-tetrahydrokannabinolu (dronabinolu) nie można wyekstrahować za pomocą powszechnie dostępnych środków ani w ilościach mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego”.

               (28)Powyższe zalecenie mogłoby jednak wiązać się z dodatkowym obciążeniem regulacyjnym po stronie państw członkowskich. Co więcej, brzmienie tego zalecenia dotyczącego przetworów „farmaceutycznych” nie opiera się na żadnym zdefiniowanym pojęciu w konwencji o środkach odurzających i może nie być zgodne z terminologią UE zawartą w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83 z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi
                  19
               .

               (29)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny zagłosować przeciw zaleceniu o dodaniu do wykazu III do konwencji o środkach odurzających wpisu: „przetwory wytworzone w procesie syntezy chemicznej lub jako przetwory konopi, które stanowią jedno- lub wieloskładnikowe preparaty farmaceutyczne i powstają w taki sposób, że delta-9-tetrahydrokanabinol (dronabinol) nie może zostać odzyskany za pomocą powszechnie dostępnych środków ani w ilościach mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego”. Ewentualnie zalecenia tego nie należy poddawać pod głosowanie i należy zwrócić się do WHO o dalszą ocenę.

               (30)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji ds. Środków Odurzających, ponieważ decyzje w sprawie różnych decyzji dotyczących umieszczenia w wykazie konopi i pochodnych konopi będą mogły w sposób decydujący wpłynąć na treść przepisów prawa Unii, tj. na decyzję ramową 2004/757/WSiSW.

               (31)Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie.

               (32)Dania jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW mającą zastosowanie do dnia 21 listopada 2018 r., zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (33)Irlandia jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW, zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (34)Zjednoczone Królestwo nie jest związane decyzją ramową 2004/757/WSiSW; w związku z tym nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas sześćdziesiątego trzeciego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających w dniach od 2 do 6 marca 2020 r., gdy organ ten ma przyjąć decyzję w sprawie dodania substancji do wykazów załączonych do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. i do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r., jest określone w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodnicząca

                     (1)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 978, nr 14152.

                     (2)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 1019, nr 14956.

                     (3)

                        Od dnia 1 stycznia 2020 r. członkami Komisji ds. Środków Odurzających z prawem głosu będzie następujących 13 państw członkowskich: Austria, Belgia, Chorwacja, Republika Czeska, Francja, Hiszpania, Niderlandy, Niemcy, Polska, Szwecja, Węgry, Włochy i Zjednoczone Królestwo.

                     (4)

                        https://www.who.int/medicines/access/controlled- substances/UNSG_letter_ECDD41_recommendations_cannabis_24Jan19.pdf?ua=1

                     (5)

                        Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 8, zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2103 z dnia 15 listopada 2017 r. zmieniającą decyzję ramową Rady 2004/757/WSiSW w celu włączenia nowych substancji psychoaktywnych do definicji narkotyku i uchylającą decyzję Rady 2005/387/WSiSW, Dz.U. L 305 z 21.11.2017, s. 12.

                     (6)

                        Zob. zebrane pytania i odpowiedzi z dnia 26 listopada na stronie
                  https://www.unodc.org/documents/commissions/CND/Scheduling_Resource_Material/Cannabis/Consultations_with_WHO_Questions_and_Answers_26_November_2019.pdf

                     (7)

                        COM(2017) 72 final; COM(2018) 31 final; COM(2018) 862 final. Należy zauważyć, że Komisja przedstawiła równocześnie oddzielny wniosek w sprawie ujęcia w wykazach nowych substancji psychoaktywnych.

                     (8)

                        Przyjęte przez Radę odpowiednio w dniach 7 marca 2017 r., 27 lutego 2018 r. i 5 marca 2019 r.

                     (9)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (10)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (11)

                        Art. 3 ust. 7 konwencji o środkach odurzających; art. 2 ust. 7 konwencji o substancjach psychotropowych.

                     (12)

                        Zob. pkt 29 w wykazie aktów unijnych w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony, które z dniem 1 grudnia 2014 r. przestają mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art. 10 ust. 4 zdanie drugie Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych (Dz.U. C 430 z 1.12.2014, s. 17).

                     (13)

                        Niniejszy wniosek dotyczy ustalenia stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu, które odbędzie się po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii, chyba że Zjednoczone Królestwo wystąpi z wnioskiem o czwarte przedłużenie okresu obowiązywania art. 50 Traktatu, na które Rada Europejska (art. 50) jednomyślnie wyrazi zgodę. W momencie przyjmowania wniosku przez Komisję Zjednoczone Królestwo jest jednak państwem członkowskim. W związku z tym, np. odniesienia do kilku „państw członkowskich”, które są członkami Komisji ds. Środków Odurzających itp., dotyczą również Zjednoczonego Królestwa.

                     (14)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 978, nr 14152.

                     (15)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 1019, nr 14956.

                     (16)

                        Decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiająca minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami (Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 8).

                     (17)

                        Od dnia 1 stycznia 2020 r. członkami Komisji ds. Środków Odurzających z prawem głosu będzie następujących 13 państw członkowskich: Austria, Belgia, Chorwacja, Republika Czeska, Francja, Hiszpania, Niderlandy, Niemcy, Polska, Szwecja, Węgry, Włochy i Zjednoczone Królestwo.

                     (18)

                  https://www.who.int/medicines/access/controlled-substances/UNSG_letter_ECDD41_recommendations_cannabis_24Jan19.pdf?ua=1

                     (19)

                        Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 67.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.12.2019
            COM(2019) 624 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego trzeciego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               ZAŁĄCZNIK

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte przez państwa członkowskie, które są członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie w interesie Unii podczas sześćdziesiątego trzeciego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających w dniach 2–6 marca 2020 r., w odniesieniu do zmian w zakresie kontroli substancji:

               1)z wykazu IV do Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. skreśla się pozycję „Konopi indyjskich ziele i żywica”;

               2)dronabinol (delta-9-tetrahydrokannabinol) dodaje się do wykazu I do Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. i – w przypadku przyjęcia tego zalecenia – skreśla się z wykazu II do Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r. Ewentualnie powyższego zalecenia nie należy poddawać pod głosowanie i należy zwrócić się do WHO o dalszą ocenę;

               3)tetrahydrokannabinol (izomery delta-9-tetrahydrokannabinolu) dodaje się do wykazu I do Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. pod warunkiem przyjęcia przez Komisję ds. Środków Odurzających zalecenia o dodaniu dronabinolu i jego stereoizomerów (delta-9-tetrahydrokannabinol) do wykazu I do Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. i – w przypadku przyjęcia tego zalecenia – skreśla się z wykazu I do Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r. Ewentualnie powyższego zalecenia nie należy poddawać pod głosowanie i należy zwrócić się do WHO o dalszą ocenę;

               4)zalecenia w sprawie wyciągów i nalewek nie należy poddawać pod głosowanie i należy zwrócić się do WHO o dalszą ocenę;

               5)zalecenia dotyczącego przypisu w brzmieniu: „Przetwory zawierające głównie kannabidiol i nie więcej niż 0,2 % delta-9-tetrahydrokannabinolu nie są objęte kontrolą międzynarodową” nie poddaje się pod głosowanie i należy zwrócić się do WHO o dalszą ocenę;

               6)do wykazu III do Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. nie dodaje się przetworów wytworzonych w procesie syntezy chemicznej lub jako przetworów konopi będących preparatami farmaceutycznymi zawierającymi co najmniej jeden składnik i powstającymi w taki sposób, że delta-9-tetrahydrokanabinol (dronabinol) nie może zostać odzyskany za pomocą powszechnie dostępnych środków, ani pozyskany w taki sposób, który stwarzałby zagrożenie dla zdrowia publicznego. Ewentualnie powyższego zalecenia nie należy poddawać pod głosowanie i należy zwrócić się do WHO o dalszą ocenę.