Ważna informacja prawna

|

52006PC0796

Wniosek decyzja Rady w sprawie przedłużenia okresu stosowania decyzji 2000/91/WE upoważniającej Królestwo Danii i Królestwo Szwecji do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych  /* COM/2006/0796 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 13.12.2006KOM(2006) 796 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYw sprawie przedłużenia okresu stosowania decyzji 2000/91/WE upoważniającej Królestwo Danii i Królestwo Szwecji do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Zgodnie z art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z państw członkowskich do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od stosowania przepisów powyższej dyrektywy, w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub omijania opodatkowania. W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 22 marca 2006 r., władze Danii wystąpiły z wnioskiem o przedłużenie okresu stosowania obowiązującego odstępstwa od art. 17 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy 77/388/EWG, przyznanego decyzją 2000/91/WE (zmienioną decyzją 2003/65/WE). Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, pismem z dnia 4 października 2006 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Danię. Pismem z dnia 5 października 2006 r. Komisja zawiadomiła Danię, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku. W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 22 marca 2006 r., władze Szwecji wystąpiły z wnioskiem o przedłużenie okresu stosowania obowiązującego odstępstwa od art. 17 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy 77/388/EWG, przyznanego decyzją 2000/91/WE (zmienioną decyzją 2003/65/WE). Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, pismem z dnia 4 października 2006 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Szwecję. Pismem z dnia 5 października 2006 r. Komisja zawiadomiła Szwecję, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku. |120 | Kontekst ogólny Dania i Szwecja wprowadziły uproszczone zasady odzyskiwania podatku od wartości dodanej (VAT) związanego z opłatami za korzystanie ze stałego połączenia między obu krajami przez cieśninę Öresund. Wprowadzenie tych zasad uznano za konieczne, gdyż stosowanie przepisów ogólnych w zakresie VAT pociągałoby za sobą zbyt wiele formalności zarówno dla podatników, jak i dla organów administracji. Zgodnie z przepisami ogólnymi, zawartymi w art. 17 szóstej dyrektywy, VAT musi zostać odliczony w państwie członkowskim, w którym podatek ten był należny lub został zapłacony. Ponieważ stałe połączenie przez Öresund jest położone częściowo na terytorium Danii, a częściowo na terytorium Szwecji, podatek VAT związany z opłatą za korzystanie z połączenia należałoby odzyskiwać zgodnie z proporcjami podziału opłat między oba kraje, tj. w 50 % od Danii i w 50 % od Szwecji. W praktyce oznaczałoby to, że podatnicy z siedzibą w Danii lub Szwecji mogliby odzyskać jedynie 50 % VAT poprzez okresowe deklaracje podatkowe VAT składane w państwie członkowskim, w którym mają siedzibę. Zwrot pozostałych 50 % musiałby nastąpić przez drugie państwo członkowskie na podstawie wniosku składanego zgodnie z ósmą dyrektywą. Ponadto podatnicy mający siedzibę w państwach członkowskich innych niż Dania i Szwecja byliby zmuszeni do odzyskiwania VAT poprzez składanie dwóch wniosków o zwrot zgodnie z ósmą dyrektywą – jednego w Danii, a drugiego w Szwecji. Podobnie podatnicy z państw trzecich musieliby składać wnioski o zwrot podatku zgodnie z trzynastą dyrektywą zarówno w Danii, jak i w Szwecji. Odstępstwo obowiązujące w przypadku Danii i Szwecji upraszcza zasady odzyskiwania podatku VAT. Pozwala ono na złożenie jednego wniosku o zwrot lub odliczenie VAT naliczonego lub zapłaconego w związku z opłatą za korzystanie z połączenia. Uproszczone zasady są następujące: - Podatnicy z siedzibą w Danii i Szwecji mają prawo do odliczenia w okresowej deklaracji podatkowej VAT pełnej kwoty VAT naliczonego z tytułu opłat za korzystanie z połączenia, a więc również tej części, która jest związana z korzystaniem z połączenia na terytorium państwa członkowskiego, w którym nie mają siedziby. - Podatnicy mający siedzibę w państwach innych niż Dania lub Szwecja wnioski o zwrot VAT kierują jedynie do szwedzkich organów skarbowych. Zwrot podatku następuje zgodnie z procedurą określoną w ósmej dyrektywie w przypadku podatników mających siedzibę w innych państwach członkowskich, natomiast zgodnie z procedurą określoną w trzynastej dyrektywie w przypadku podatników mających siedzibę w państwach trzecich. Dania i Szwecja złożyły wnioski w sprawie dalszego przedłużenia okresu stosowania tych uproszczonych zasad. Ponieważ obecne uregulowanie funkcjonuje właściwie, Komisja uważa dalsze przedłużenie za celowe. |130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Obowiązujące odstępstwo przyznane Danii i Szwecji w dniu 24 stycznia 2000 r.; jego stosowanie zostało przedłużone dnia 21 stycznia 2003 r. |141 | Spójność z polityką i celami Unii w innych dziedzinach Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |219 | Nie dotyczy. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |230 | Ocena wpływu Proponowana decyzja służy uproszczeniu procedury odzyskiwania przez podatników podatku VAT związanego z opłatami za korzystanie przez nich ze stałego połączenia między Danią i Szwecją przez cieśninę Öresund, powinna w związku z tym przynieść pozytywne efekty ekonomiczne. Wpływ będzie w każdym przypadku ograniczony ze względu na wąski zakres odstępstwa. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Krótki opis proponowanych działań Upoważnienie Danii i Szwecji do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 ust. 2, 3 i 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w odniesieniu do prawa do odliczeń przez podatników. |310 | Podstawa prawna Artykuł 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku. |329 | Zasada pomocniczości Wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |331 | Niniejsza decyzja dotyczy upoważnienia przyznanego dwóm państwom członkowskim w odpowiedzi na ich wniosek i nie stanowi jakiegokolwiek zobowiązania. |332 | Biorąc pod uwagę ograniczony zakres odstępstwa, środek specjalny jest proporcjonalny do wyznaczonego celu. |Wybór instrumentów |341 | Proponowane instrumenty: inne. |342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: Zgodnie z art. 27 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, odstępstwo od wspólnych zasad dotyczących podatku od wartości dodanej jest możliwe jedynie po uzyskaniu upoważnienia Rady, stanowiącej jednogłośnie na wniosek Komisji. Decyzja Rady jest jedynym właściwym instrumentem, ponieważ może być skierowana do jednego państwa członkowskiego. |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |INFORMACJE DODATKOWE |Klauzula przeglądu/weryfikacji/wygaśnięcia |533 | Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia. |1.  WniosekDECYZJA RADYw sprawie przedłużenia okresu stosowania decyzji 2000/91/WE upoważniającej Królestwo Danii i Królestwo Szwecji do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych(Tylko wersje duńska i szwedzka są autentyczne)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[1], w szczególności jej art. 27 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W pismach, które wpłynęły do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 22 marca 2006 r., władze Danii i Szwecji wystąpiły z wnioskami o przedłużenie okresu stosowania odstępstwa przyznanego obu krajom decyzją Rady 2000/91/WE z dnia 24 stycznia 2000 r. upoważniającą Królestwo Danii i Królestwo Szwecji do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych[2].(2) Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, pismem z dnia 4 października 2006 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wnioskach złożonych przez Danię i Szwecję. Pismem z dnia 5 października 2006 r. Komisja zawiadomiła Danię i Szwecję, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosków.(3) Wnioski te dotyczą zasad odzyskiwania podatku od wartości dodanej (zwanego dalej podatkiem VAT) związanego z opłatami za korzystanie ze stałego połączenia między Danią i Szwecją przez cieśninę Öresund. Zgodnie z przepisami VAT dotyczącymi miejsca świadczenia usług związanych z nieruchomościami, część podatku VAT związanego z opłatami za korzystanie z tego połączenia przypada na Danię, a część na Szwecję.(4) W drodze odstępstwa od przepisów art. 17 dyrektywy 77/388/EWG, w brzmieniu określonym w art. 28f tej dyrektywy, zgodnie z którymi podatnicy muszą skorzystać z prawa do odliczenia lub zwrotu podatku VAT w tym państwie członkowskim, w którym podatek został zapłacony, Dania i Szwecja zostały upoważnione do wprowadzenia środka specjalnego umożliwiającego podatnikom odzyskanie podatku od organów skarbowych tylko jednego z tych państw.(5) Upoważnienie przyznane decyzją 2000/91/WE wygasa z dniem 31 grudnia 2006 r. Ponieważ przed tym terminem nie będzie możliwe przyjęcie przepisów na podstawie przedstawionego przez Komisję wniosku w sprawie dyrektywy Rady[3] zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do przepisów określających prawo do odliczenia VAT na podstawie art. 17 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy 77/388/EWG, oraz biorąc pod uwagę, że sytuacja prawna oraz stan faktyczny uzasadniające udzielenie tego upoważnienia nie uległy zmianie, okres obowiązywania upoważnienia powinien zostać przedłużony.(6) Odstępstwo nie ma negatywnego wpływu na zasoby własne Wspólnoty z tytułu podatku VAT,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Artykuł 2 decyzji 2000/91/WE otrzymuje brzmienie:„Artykuł 2Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2013 r.”Artykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii i do Królestwa Szwecji.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/69/WE (Dz.U. L 221 z 12.8.2006, str. 9).[2] Dz.U. L 28 z 3.2.2000, str. 38. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2003/65/WE (Dz.U. L 25 z 30.1.2003, str. 40).[3] Dz.U. C 219 z 15.7.1998, str. 16.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.2.2016
            COM(2016) 69 final
            2016/0041(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Chorwacji, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Węgier, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Rumunii, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Estonii, Republiki Chorwacji, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Węgier, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Rumunii, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej (dalej zwanego „Protokołem”).

               Zgodnie z ich Aktami przystąpienia z lat 2003, 2005 i 2011 odpowiednio Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Węgry, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacji; Republika Bułgarii i Rumunia; Republika Chorwacji przystępują do umów międzynarodowych podpisanych lub zawartych przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie poprzez zawarcie protokołu do tych umów.

               Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, zwana dalej „Umową”, została podpisana w Brukseli w dniu 25 maja 1998 r. (Umowa podlega obecnie ratyfikacji i nie weszła jeszcze w życie).

               W następstwie decyzji Rady z dnia [...] w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Turkmenistanem w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, protokół został podpisany w [...] w dniu [...].

               Proponowany Protokół włącza Republikę Bułgarii, Republikę Czeską, Republikę Estońską, Republikę Chorwacji, Republikę Cypryjską, Republikę Łotewską, Republikę Litewską, Węgry, Republikę Malty, Rzeczpospolitą Polską, Rumunię, Republikę Słowenii i Republikę Słowacką jako Umawiającą się Stronę do Umowy i zobowiązuje UE do przedstawienia autentycznej wersji Umowy w języku angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, włoskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim i szwedzkim.

               Komisja zwraca się do Rady o zawarcie Protokołu w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich.

               Parlament Europejski zostanie wezwany do wyrażenia zgody na podpisanie i zawarcie Protokołu.

               2016/0041 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Chorwacji, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Węgier, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Rumunii, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i 209 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r. Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w szczególności jego art. 6 ust. 2,

               uwzględniając Akt przystąpienia z 2005 r. Republiki Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 6 ust. 2,

               uwzględniając Akt przystąpienia z 2011 r. Republiki Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktów przystąpienia z lat 2003, 2005 i 2011 Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Chorwacji, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Rumunii, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej przystąpienie Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Chorwacji, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Węgier, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Rumunii, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, („Umowa”) uzgadnia się w drodze protokołu do Umowy. Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia do takich przystąpień stosowana jest procedura uproszczona, zgodnie z którą zawierany jest protokół pomiędzy Radą, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, a danym państwem trzecim.

               (2)Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada upoważniła Komisję w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich do negocjacji z Turkmenistanem w sprawie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Węgier, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.

               (3)W dniu 23 października 2006 r. Rada upoważniła Komisję w imieniu Wspólnoty j i jej państw członkowskich do negocjacji z Turkmenistanem Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej.

               (4)W dniu 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z zainteresowanymi państwami trzecimi
                  1
                w sprawie dostosowania umów podpisanych lub zawartych przez Unię Europejską lub Unię Europejską i jej państwa członkowskie z uwagi na przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej.

               (5)Negocjacje zakończyły się pomyślnie i Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Chorwacji, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Węgier, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Rumunii, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w [...] dnia [...].

               (6)Protokół powinien zostać zatwierdzony,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Chorwacji, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Węgier, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Rumunii, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich.

               2.
                     Tekst protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do dokonania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, powiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 Protokołu.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w celu dostosowania umów podpisanych lub zawartych przez Unię Europejską lub Unię Europejską i jej państwa członkowskie z państwem trzecim lub państwami trzecimi bądź z organizacją międzynarodową lub organizacjami międzynarodowymi, z uwagi na przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (dokument Rady 13351/12 LIMITED).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.2.2016
            COM(2016) 69 final
            ZAŁĄCZNIK

            Wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Chorwacji, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Węgier, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Rumunii, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej

               PROTOKÓŁ
                  DO UMOWY O PARTNERSTWIE I WSPÓŁPRACY
                  MIĘDZY WSPÓLNOTAMI EUROPEJSKIMI
                  I ICH PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI, Z JEDNEJ STRONY,
                  A TURKMENISTANEM, Z DRUGIEJ STRONY,
                  W CELU UWZGLĘDNIENIA PRZYSTĄPIENIA
                  REPUBLIKI BUŁGARII, REPUBLIKI CZESKIEJ
                  REPUBLIKI ESTOŃSKIEJ, REPUBLIKI CHORWACJI,
                  REPUBLIKI CYPRYJSKIEJ, REPUBLIKI ŁOTEWSKIEJ,
                  REPUBLIKI LITEWSKIEJ, WĘGIER, REPUBLIKI MALTY,
                  RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, RUMUNII, REPUBLIKI SŁOWENII
                  I REPUBLIKI SŁOWACKIEJ
                  DO UNII EUROPEJSKIEJ

               KRÓLESTWO BELGII,

               REPUBLIKA BUŁGARII,

               REPUBLIKA CZESKA,

               KRÓLESTWO DANII,

               REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

               REPUBLIKA ESTOŃSKA,

               IRLANDIA,

               REPUBLIKA GRECKA,

               KRÓLESTWO HISZPANII,

               REPUBLIKA FRANCUSKA,

               REPUBLIKA CHORWACJI,

               REPUBLIKA WŁOSKA,

               REPUBLIKA CYPRYJSKA,

               REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

               REPUBLIKA LITEWSKA,

               WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

               WĘGRY,

               REPUBLIKA MALTY,

               KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

               REPUBLIKA AUSTRII,

               RZECZPOSPOLITA POLSKA,

               REPUBLIKA PORTUGALSKA,

               RUMUNIA,

               REPUBLIKA SŁOWENII,

               REPUBLIKA SŁOWACKA,

               REPUBLIKA FINLANDII,

               KRÓLESTWO SZWECJI,

               ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,

               Umawiające się Strony Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, zwane dalej „Państwami Członkowskimi”,

               oraz

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,

               oraz

               EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ, zwana dalej „Euratomem”,

                  z jednej strony,

               ORAZ

               TURKMENISTAN,

               z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

                  MAJĄC NA UWADZE, ŻE Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, została podpisana w Brukseli dnia 25 maja 1998 r.,

               PRZY UWZGLĘDNIENIU przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Węgier, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r. i przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej w dniu 1 lipca 2013 r.,

               MAJĄC NA UWADZE, ŻE zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowania w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej („Akt przystąpienia z 2003 r.”) ich przystąpienie do Umowy uzgadnia się poprzez zawarcie protokołu do Umowy,

               MAJĄC NA UWADZE, ŻE zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowaniami w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej („Akt przystąpienia z 2005 r.”) przystąpienie Republiki Bułgarii i Rumunii do Umowy uzgadnia się poprzez zawarcie protokołu do Umowy,

               MAJĄC NA UWADZE, ŻE zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowaniami w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej („Akt przystąpienia z 2011 r.”) przystąpienie Republiki Chorwacji do Umowy uzgadnia się poprzez zawarcie protokołu do Umowy,

               UZGODNIŁY, co następuje:

               ARTYKUŁ 1

               Republika Bułgarii, Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Chorwacji, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Węgry, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Rumunia, Republika Słowenii i Republika Słowacji niniejszym stają się Stronami Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, („Umowa”) i przyjmują oraz uwzględniają, w taki sam sposób jak pozostałe państwa członkowskie, tekst Umowy i wspólnych deklaracji, wymianę listów oraz deklarację Turkmenistanu załączone do aktu końcowego podpisanego w tym samym dniu.

               ARTYKUŁ 2

               Po podpisaniu niniejszego Protokołu Unia przekazuje państwom członkowskim i Turkmenistanowi Umowę w bułgarskiej, chorwackiej, czeskiej, estońskiej, litewskiej, łotewskiej, maltańskiej, polskiej, rumuńskiej, słowackiej, słoweńskiej i węgierskiej wersji językowej. Z zastrzeżeniem wejścia w życie niniejszego Protokołu wersje językowe, o których mowa w zdaniu pierwszym niniejszego artykułu, stają się na równi autentyczne, co wersje Umowy w języku angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim, włoskim i turkmeńskim.

               ARTYKUŁ 3

               Niniejszy Protokół stanowi integralną część Umowy.

               ARTYKUŁ 4

               1.
                     Umawiające się Strony zatwierdzają niniejszy Protokół zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami. Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu. Dokumenty zatwierdzające są składane w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.

               2.
                     Z zastrzeżeniem wejścia w życie Umowy niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po złożeniu ostatniego dokumentu zatwierdzającego.

               ARTYKUŁ 5

               Niniejszy Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i turkmeńskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

               W DOWÓD CZEGO, niżej podpisani pełnomocnicy, należycie w tym celu umocowani

               podpisali niniejszy Protokół.

               Sporządzono w … dnia … r.

               W IMIENIU UNII EUROPEJSKIEJ I JEJ PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ORAZ EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ

               W IMIENIU TURKMENISTANU


				|

		52013PC0315

			Wniosek DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wdrożenia interoperacyjnej usługi eCall w całej UE /* COM/2013/0315 final - 2013/0166 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Niniejszy wniosek dotyczy kwestii
infrastruktury punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach (ang. Public
Safety Answering Point, PSAP), co stanowi część strategii
Komisji w sprawie systemu eCall, opartej na trójpłaszczyznowym
podejściu regulacyjnym obejmującym system pokładowy, sieci
telekomunikacyjne i punkty PSAP.
1.1.        Kontekst ogólny
Zapewnienie bezpieczeństwa na drogach to
jeden z głównych elementów polityki transportowej Unii Europejskiej. W 2011 r.
na drogach UE odnotowano około 1,1 mln wypadków drogowych, w których
zginęło około 30 000 osób, a ponad 1,5 mln zostało
rannych. Poza tragedią, jaką jest utrata życia i uszkodzenie
ciała, wypadki te oznaczają również obciążenie
ekonomiczne dla społeczeństwa, a ich koszt to około 130 mld EUR
rocznie. UE jest w pełni zaangażowana w działania na rzecz
zmniejszenia liczby wypadków drogowych (poprzez zapobieganie wypadkom, czyli
bezpieczeństwo czynne), łagodzenia skutków wypadków w razie ich
wystąpienia (bezpieczeństwo bierne) oraz zwiększenia
skuteczności służb ratowniczych i efektywności powypadkowej
opieki medycznej (bezpieczeństwo wysoce specjalistyczne). W tym
kontekście system eCall może w znaczącym stopniu przyczynić
się do zmniejszenia liczby śmiertelnych ofiar wypadków drogowych i do
złagodzenia dotkliwości obrażeń odnoszonych w takich
wypadkach.
W przypadku wzywania na miejsce wypadku
służb ratowniczych w celu ratowania życia osób i łagodzenia
odniesionych przez nie obrażeń liczy się każda minuta.
Urządzenia eCall natychmiastowo powiadamiają służby
ratownicze o wypadku, nawet w sytuacji gdy kierowca lub pasażer
stracił przytomność lub gdy z innych powodów nie jest w stanie
zadzwonić po pomoc. Szacuje się, że czas oczekiwania na
przybycie służb ratowniczych jest dzięki temu krótszy o 40 % na
obszarach miejskich oraz o 50 % na obszarach wiejskich. Wprowadzenie systemu
eCall może mieć również znaczący wpływ na zmniejszenie
zagęszczenia ruchu spowodowanego wypadkami drogowymi, a co tym idzie na
ogólne zmniejszenie zagęszczenia ruchu na europejskich drogach.
W związku z tym zharmonizowane
wdrożenie w całej UE interoperacyjnej usługi eCall jest od 2005
r. jednym z punktów programu działań Komisji Europejskiej, a obecnie
zostało uznane za działanie priorytetowe mające na celu poprawę
bezpieczeństwa na drogach oraz wprowadzenie w Europie inteligentnych
systemów transportowych.
W ramach podejścia
zakładającego dobrowolne wdrożenie systemu eCall Komisja – w
komunikacie z 2005 r. zatytułowanym „Zapewnić obywatelom
możliwość elektronicznego powiadamiania o wypadkach — eCall”[1] — zaapelowała do
rządów krajowych i regionalnych o podjęcie stosownych
działań i zainwestowanie w infrastrukturę niezbędną do
funkcjonowania systemu eCall, tak aby w 2009 r. możliwe było
udostępnienie tej usługi w skali ogólnoeuropejskiej. Komisja
zwróciła się również do europejskich organów normalizacyjnych
(ETSI, CEN) o opracowanie niezbędnych wspólnych norm europejskich oraz
udzieliła im w tym zakresie wsparcia.
W dniu 21 sierpnia 2009 r. w komunikacie
„eCall: czas na wdrożenie”[2]
przedstawiono sytuację w zakresie wprowadzenia systemu eCall i
stwierdzono, że podejście dobrowolne nie przyniosło oczekiwanych
rezultatów. Komisja stwierdziła, że jeżeli do końca 2009 r.
nie zostaną poczynione istotne postępy, rozważy wprowadzenie
środków regulacyjnych w celu zagwarantowania, że wszystkie nowe
pojazdy w Europie są wyposażone w standardowe urządzenia eCall
(zaczynając od określonych kategorii – samochodów osobowych i lekkich
samochodów dostawczych).
W sierpniu 2010 r. weszła w życie
dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w
sprawie ram wdrażania inteligentnych systemów transportowych w obszarze
transportu drogowego oraz interfejsów z innymi rodzajami transportu[3], w której za jedno z priorytetowych
działań wymagających przyjęcia specyfikacji uznano
„zharmonizowane zapewnienie interoperacyjnej usługi eCall na terenie
całej UE”.
W dniu 3 lipca 2012 r. Parlament Europejski
przyjął rezolucję nieustawodawczą w sprawie systemu
wzywania pomocy eCall – nowej usługi dla obywateli pod numerem 112[4], w której stwierdził,
iż:
–
„uważa, że system eCall powinien być
obowiązującym w całej UE systemem zgłoszeń alarmowych,
zainstalowanym w pojeździe oraz opartym na numerze alarmowym 112 i na
ogólnoeuropejskich normach”;
–
„przypomina, że w ocenie skutków Komisji
wykazano, iż przyjęcie środków regulacyjnych w celu
obowiązkowego wprowadzenia systemu eCall to obecnie jedyna opcja
umożliwiająca uzyskanie wszystkich pozytywnych rezultatów”;
–
„wzywa Komisję do przedłożenia
wniosku w ramach dyrektywy 2007/46/WE, w celu zapewnienia obowiązkowego
wdrożenia do 2015 r. publicznego systemu eCall opierającego się
na numerze 112 we wszystkich nowych homologowanych typach pojazdów we
wszystkich państwach członkowskich”;
–
„z zadowoleniem przyjmuje zalecenie Komisji z dnia 8
września 2011 r. oraz wzywa państwa członkowskie i operatorów
sieci komórkowych do wdrożenia zawartych w nim wymaganych środków i
aktualizacji najpóźniej do końca 2014 r.; ubolewa jednak, że
tylko 18 państw członkowskich udzieliło odpowiedzi w terminie;
wzywa pozostałe państwa członkowskie do jak najszybszego
podjęcia takich działań”;
–
„wzywa Komisję do przyjęcia do końca
2012 r. wspólnych specyfikacji PSAP w ramach dyrektywy ITS oraz do
przedstawienia wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie wdrożenia
systemu eCall”.
Wdrożenie systemu eCall będzie
również stanowić realizację planu działania CARS 2020,
który przedstawiono w komunikacie Komisji z dnia 8 listopada 2012 r. „CARS 2020:
Plan działania na rzecz konkurencyjnego i zrównoważonego
przemysłu motoryzacyjnego w Europie”[5].
W dniu 26 listopada 2012 r. Komisja
przyjęła rozporządzenie delegowane (UE) nr 305/2013
uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE
w odniesieniu do zharmonizowanego zapewnienia interoperacyjnej usługi
„eCall” na terenie całej UE[6],
w którym ustanowiono specyfikacje dotyczące modernizacji infrastruktury
punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach (PSAP) niezbędnej do
prawidłowego odbierania i prawidłowej obsługi zgłoszeń
eCall w celu zapewnienia zgodności, interoperacyjności i
ciągłości zharmonizowanej usługi eCall na terenie
całej UE.
1.2.        Uzasadnienie wniosku
Ze względu na brak znaczących
postępów w dobrowolnym wdrażaniu systemu eCall do końca 2009 r.
Komisja postanowiła przeprowadzić ocenę skutków w celu
określenia najwłaściwszego wariantu wdrożenia usługi
eCall w całej UE.
Jak wyjaśniono w ocenie skutków[7], system eCall wymaga
wprowadzenia trzech rodzajów środków: zamontowania specjalnego systemu w
pojazdach, zapewnienia zdolności operatorów sieci ruchomej do
przesyłania wiadomości w określonym formacie oraz zapewnienia
zdolności punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach (PSAP) do
obsługi tych wiadomości. System może być sprawny tylko
wówczas, gdy jednocześnie działają wszystkie trzy elementy.
W ocenie skutków stwierdzono, że
najlepszym wariantem wdrożenia systemu eCall jest przyjęcie
podejścia regulacyjnego. System eCall będzie zatem funkcjonować
w oparciu o homologowane urządzenia, które będą instalowane we
wszystkich pojazdach w Europie z uwzględnieniem jednego europejskiego
numeru alarmowego 112, począwszy od określonych kategorii pojazdów
oraz w oparciu o ramy obsługi zgłoszeń eCall w sieciach
telekomunikacyjnych i punktach PSAP. Podejście to sprawi, że system
eCall będzie dostępny dla wszystkich obywateli w Europie jako
usługa ogólnoeuropejska, przyspieszy rozpowszechnianie tego systemu i
umożliwi pełne wykorzystanie jego potencjału, jeśli chodzi
o ratowanie życia oraz łagodzenie skutków obrażeń.
Wykorzystując standardowe wyposażenie fabryczne dotyczące numeru
112, bądź dodając do niego dodatkowe elementy,
użytkownikowi końcowemu można zapewnić dodatkowe systemy
alarmowe lub inne funkcje o wartości dodanej, które przyniosą dalsze
korzyści dla gospodarki i bezpieczeństwa.
W związku z tym w dniu 8 września 2011 r.
Komisja przedstawiła swoją strategię w sprawie środków
regulacyjnych niezbędnych do wprowadzenia systemu eCall, przyjmując
jednocześnie jej pierwszą część, którą stanowi
zalecenie Komisji[8]
w sprawie wspierania w sieciach łączności elektronicznej w
całej UE usługi eCall do przekazywania zgłoszeń alarmowych
przez zainstalowane w pojazdach systemy pokładowe, bazującej na
numerze 112 („eCall”).
Aby dokończyć realizację
strategii eCall oraz zapewnić terminowe i równoległe wdrożenie
usługi eCall bazującej na numerze 112 przez trzy grupy
zainteresowanych podmiotów (operatorów sieci komórkowych, publiczne
służby ratownicze i przemysł motoryzacyjny) do 2015 r., Komisja
proponuje następujące działania:
–
system pokładowy: wniosek oparty na ramach
określonych w dyrektywie 2007/46/WE dotyczący wprowadzenia systemu
eCall we wszystkich nowych pojazdach typu M1 i N1 (samochody osobowe i lekkie samochody
dostawcze);
–
sieci łączności ruchomej: ww.
zalecenie Komisji w sprawie usługi eCall;
–
punkty przyjmowania zgłoszeń o wypadkach:
przyjęcie ww. rozporządzenia delegowanego jako aktu delegowanego na
podstawie dyrektywy 2010/40/UE w celu określenia specyfikacji
dotyczących punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach.
Art. 6 ust. 2 dyrektywy
2010/40/UE zawiera wymóg, zgodnie z którym najpóźniej w terminie 12
miesięcy od przyjęcia niezbędnych specyfikacji dotyczących
działania priorytetowego Komisja, w stosownych przypadkach, po
przeprowadzeniu oceny skutków obejmującej analizę kosztów i
korzyści, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie - zgodnie z art.
294 TFUE - wniosek w sprawie wdrożenia tego działania priorytetowego.
Jest to szczegółowy cel niniejszego wniosku,
który stanowi realizację części dotyczącej punktów PSAP,
będącej jednym z elementów strategii Komisji w sprawie systemu eCall.

Te poszczególne teksty wzajemnie się
uzupełniają i umożliwią wspólnie pełne uruchomienie
serwisu 112 eCall od dnia 1 października 2015 r.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
2.1.        Konsultacje z
zainteresowanymi stronami
Niniejszy wniosek jest wynikiem szeroko
zakrojonych konsultacji z głównymi zainteresowanymi stronami.
Uwzględniono w nim wszystkie konsultacje
przeprowadzone w ramach oceny skutków dotyczącej wprowadzenia systemu
eCall. W ramach konsultacji otrzymano obszerne uwagi zwłaszcza od
zainteresowanych stron działających na kliku forach, takich jak
europejska platforma wdrożenia eCall (EeIP), grupa ekspertów ds. punktów
przyjmowania zgłoszeń o wypadkach eCall i grupa sterująca ds.
systemu eCall w ramach forum eBezpieczeństwo/i-Mobilność, jak
również przeprowadzono konsultacje społeczne w sprawie wdrożenia
systemu eCall, które trwały od 19 lipca do 19 września 2010 r.
We wniosku uwzględniono także wyniki
rozmów przeprowadzonych w trakcie posiedzeń z ekspertami z państw
członkowskich, państw EOG i Szwajcarii w dniach: 13 października
2011 r., 29 maja 2012 r., 19 czerwca 2012 r. oraz 3 lipca 2012 r., których
celem było przygotowanie specyfikacji PSAP. W posiedzeniach tych wzięli
także udział przedstawiciele Parlamentu Europejskiego oraz
Europejskiego Inspektora Ochrony Danych[9].
W niniejszym wniosku uwzględniono
również opinię przygotowaną przez Europejską Grupę
Doradczą ds. ITS, złożoną z 25 wysokich rangą
przedstawicieli dostawców usług ITS, stowarzyszeń użytkowników,
przewoźników i operatorów obiektów, przemysłu wytwórczego, partnerów
społecznych, stowarzyszeń branżowych, władz lokalnych i
innych właściwych forów[10].
2.2.        Ocena skutków oraz analiza
kosztów i korzyści
W ramach oceny skutków systemu eCall
przeprowadzono szczegółową analizę kosztów i korzyści
trzech zaproponowanych wariantów, w tym preferowanego wariantu
polegającego na wprowadzeniu środków regulacyjnych.
Jeśli chodzi o analizę kosztów i
korzyści wybranego wariantu (wariant 3), każdy z trzech planowanych
środków regulacyjnych dotyczących systemu eCall (urządzenia
pokładowe, sieci telekomunikacyjne, PSAP) jest nierozerwalnie
związany z dwoma pozostałymi. Chociaż koszty PSAP można oszacować
niezależnie od kosztów części systemu eCall związanych z
systemami pokładowymi i sieciami telekomunikacyjnymi, korzyści
można oszacować tylko dla całej inicjatywy.
2.2.1.     Analiza
głównych kosztów związanych z PSAP
Marginalne koszty obsługi
zgłoszeń eCall na numer 112 ponoszone przez PSAP wyposażone w
funkcję obsługi zgłoszeń na numer 112 zawierających
informację na temat lokalizacji, czyli zgłoszeń E112
(obowiązek wynikający z dyrektywy o usłudze powszechnej[11]), obejmują
następujące elementy:
–
wewnątrzpasmowy serwer dla modemów (od 3 000 EUR
do 20 000 EUR, w zależności od liczby zgłoszeń
eCall);
–
oprogramowanie do dekodowania MSD (minimalnego
zbioru danych) oraz jego integracja z oprogramowaniem PSAP;
–
szkolenia.
Do tych kosztów należy dodać roczne
koszty operacyjne. Jeżeli zgłoszenia eCall będą odbierane w
tych samych PSAP, które przyjmują inne zgłoszenia alarmowe,
większość tych kosztów będzie uwzględniona w
normalnych kosztach operacyjnych. W przeciwnym razie koszty będą zależały
od liczby operatorów potrzebnych do obsługi oczekiwanej liczby
zgłoszeń eCall[12].
Szacunkowe koszty modernizacji PSAP
wynoszą średnio około 1,1 mln EUR na państwo
członkowskie[13].
Dane te uzyskano w wyniku analizy skupień, która opiera się na
gęstości zaludnienia kraju, typologii wypadków, infrastrukturze
drogowej i infrastrukturze przyjmowania zgłoszeń alarmowych oraz na
innych ogólnych statystykach. Koszty dla poszczególnych krajów znacznie
się różnią w zależności od liczby PSAP oraz w
zależności od rozwiązania technicznego, jakie wybrano na
potrzeby modernizacji PSAP.
Dodatkowe informacje uzyskano również w
ramach poprzedzającego wdrożenie projektu pilotażowego HeERO[14] (realizowanego od stycznia 2011 r.
do stycznia 2013 r.), w którym udział wzięły organy
dziewięciu państw członkowskich i państw stowarzyszonych, a
także czterdziestu partnerów. Celem tego projektu było przygotowanie
do wdrożenia niezbędnej infrastruktury, w tym do uruchomienia
interoperacyjnego i zharmonizowanego systemu pokładowego
służącego do powiadamiania o wypadkach przy użyciu numeru 112.
Po zakończeniu realizacji tego projektu, na początku 2013 r. ruszy
projekt HeERO2, który będzie trwać 24 miesiące i w którym
będzie uczestniczyć dodatkowych dziewięć państw
członkowskich i państw stowarzyszonych.
Projekt pilotażowy HeERO pomógł
dowieść, że innowacyjne rozwiązania mogą
zmniejszyć koszty w porównaniu z podejściem zachowawczym
przyjętym w ocenie skutków systemu eCall, szczególnie w przypadku tych państw
członkowskich, w których znajduje się duża liczba PSAP.
Potwierdził również, że szacowane i rzeczywiste koszty
wdrożenia są zgodne z oczekiwaniami.
2.2.2.     Analiza głównych
korzyści
Korzyści wskazane w ocenie skutków i
kilku ekspertyzach, w tym ekspertyzach krajowych, obejmują:
–
zmniejszenie liczby ofiar śmiertelnych (o 1 %
do 10 % przy założeniu wyposażenia wszystkich pojazdów w system
eCall, w zależności od gęstości zaludnienia kraju,
infrastruktury drogowej i infrastruktury przyjmowania zgłoszeń
alarmowych)[15];
–
zmniejszenie stopnia obrażeń (od 2 % do 15
%)[16];
–
zmniejszenie kosztów zatorów komunikacyjnych
spowodowanych przez wypadki drogowe. Wynika to z usprawnienia postępowania
powypadkowego, ponieważ wypadki są natychmiast zgłaszane PSAP, w
związku z czym zgłoszenia mogą zostać przekazane
właściwemu ośrodkowi zarządzania ruchem drogowym, który
może niezwłocznie powiadomić pozostałych użytkowników
dróg, zmniejszając dzięki temu liczbę wypadków wtórnych;
–
ułatwienie pracy służb ratowniczych
i poprawa bezpieczeństwa zespołów ratowniczych (np. strażaków)
podczas uwalniania osób uwięzionych w środku pojazdu, ponieważ
minimalny zbiór danych będzie zawierał m.in. informacje o rodzaju
paliwa;
–
ograniczenie przydrożnej infrastruktury
alarmowej, ponieważ każdy użytkownik ruchu drogowego będzie
mógł wysyłać zgłoszenia alarmowe ze swojego pojazdu.
2.2.3.     Stosunek kosztów do
korzyści
Korzyści wyrażono również w
wartości pieniężnej[17]
i przeprowadzono analizę kosztów i korzyści w odniesieniu do
różnych wariantów, jak również w odniesieniu do rodzajów kategorii,
na które warianty te mają wpływ. Szacunkowe dane obliczono dla okresu
do 2033 r., ponieważ wtedy ma nastąpić pełne
upowszechnienie usługi eCall w przypadku preferowanego wariantu
strategicznego.
   || Wariant strategiczny 1 Brak działania na poziomie UE || Wariant strategiczny 2 Podejście dobrowolne || Wariant strategiczny 3 Środki regulacyjne
 Stosunek korzyści do kosztów || 0,29 || 0,68 || 1,74
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
3.1.        Podstawa prawna
Art. 6 ust. 2 dyrektywy 2010/40/UE zawiera
wymóg, zgodnie z którym – najpóźniej w terminie 12 miesięcy od
przyjęcia niezbędnych specyfikacji dotyczących działania
priorytetowego – Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w
stosownych przypadkach oraz po przeprowadzeniu oceny skutków obejmującej
analizę kosztów i korzyści, wniosek w sprawie wdrożenia tych
specyfikacji, zgodnie z art. 294 TFUE.
3.2.        Pomocniczość i
proporcjonalność
Zgodnie z zasadą pomocniczości (art.
5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej) Unia podejmuje działania tylko
wówczas, gdy cele zamierzonego działania nie mogą zostać
osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa
członkowskie i jeśli ze względu na rozmiary lub skutki
proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie
na poziomie Unii.
Bezpieczeństwo ruchu drogowego jest
kwestią będącą przedmiotem szczególnego zainteresowania w
całej Unii Europejskiej i dotyczy wszystkich jej mieszkańców: 500 mln
obywateli w 27 państwach członkowskich korzysta z ponad 230 mln
pojazdów na ponad 5 mln km dróg. Ostatecznym celem ogólnounijnej inicjatywy
dotyczącej interoperacyjnej usługi eCall jest wprowadzenie we
wszystkich pojazdach w Europie zestawu minimalnych funkcji niezbędnych do
zapewnienia odpowiedniej obsługi zgłoszeń alarmowych przez
służby ratownicze. Obecnie liczba podróży samochodowych
między różnymi państwami członkowskimi przekracza 100 mln
rocznie i cały czas rośnie z powodu dalszej konsolidacji Unii
Europejskiej (poprzez swobodny przepływ towarów, osób i usług). Na
poziomie UE trzeba podjąć działania, które zapewnią
interoperacyjność i ciągłość tej usługi w
całej Europie, czego nie mogą w sposób zadowalający
osiągnąć poszczególne państwa członkowskie. Ponadto
podjęcie działań na poziomie UE w oparciu o wspólne europejskie
normy dotyczące systemu eCall, zatwierdzone przez europejskie organy
normalizacyjne (CEN i ETSI), zapewni efektywne świadczenie usług
ratowniczych w całej Europie, na przykład w przypadku pojazdów
wyjeżdżających za granicę, a także pomoże
uniknąć rozdrobnienia rynku (które może wystąpić w
wyniku wdrażanych na różne sposoby krajowych lub prawnie zastrzeżonych
prywatnych rozwiązań).
Usługa eCall na terenie całej UE,
podobnie jak usługi 112 i E112, została opracowana w taki sposób, aby
zminimalizować wpływ na wszystkie zainteresowane strony w
łańcuchu wartości (przemysł motoryzacyjny, operatorów sieci
ruchomych, PSAP w państwach członkowskich) i sprawiedliwie
rozłożyć ewentualne skutki.
W niniejszym wniosku wzywa się
państwa członkowskie do wdrożenia niezbędnej infrastruktury
PSAP na potrzeby eCall, umożliwiającej prawidłowe odbieranie i
obsługę wszystkich zgłoszeń eCall na ich terytorium,
zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu delegowanym Komisji
(UE) nr 305/2013 z dnia 26 listopada 2012 r. uzupełniającym
dyrektywę 2010/40/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do
zharmonizowanego zapewnienia interoperacyjnej usługi „eCall” na terenie
całej UE, w celu zapewnienia kompatybilności, interoperacyjności
i ciągłości usługi eCall w całej UE. Planuje się
utrzymanie minimalnego poziomu kosztów finansowych i administracyjnych
ponoszonych przez organy krajowe/regionalne, proporcjonalnie do wyznaczonych
celów. Znaczną część wdrożenia systemu eCall
(organizację PSAP) pozostawia się krajowym organom decyzyjnym.
Państwa członkowskie zmodernizują infrastrukturę PSAP w
sposób najlepiej odpowiadający ich architekturze krajowej/lokalnej,
uwzględniając w ten sposób specyficzne kwestie i okoliczności
dotyczące poszczególnych państw członkowskich. Każde
państwo członkowskie będzie miało możliwość
organizowania swoich służb ratowniczych w sposób najbardziej
opłacalny i odpowiedni do jego potrzeb i będzie mogło
oddzielać zgłoszenia, które nie są zgłoszeniami alarmowymi
i nie mogą być obsługiwane przez punkty PSAP obsługujące
zgłoszenia eCall, w szczególności w przypadku zgłoszeń
dokonywanych ręcznie.
3.3.        Szczegółowe
wyjaśnienie wniosku
Artykuł 1 stanowi, że państwa
członkowskie zobowiązane są do wdrożenia niezbędnej
infrastruktury PSAP na potrzeby eCall, umożliwiającej prawidłowe
odbieranie i obsługę wszystkich zgłoszeń eCall na ich
terytorium, najpóźniej do dnia 1 października 2015 r.
Artykuł 2 zawiera wymóg, zgodnie z którym
państwa członkowskie zobowiązane są do
przedłożenia Komisji sprawozdania na temat stanu wdrożenia
niniejszej decyzji nie później niż w terminie 18 miesięcy od jej
wejścia w życie.
Artykuł 3 stanowi, że niniejsza
decyzja wejdzie w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu na budżet UE.
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
·
Europejski Obszar Gospodarczy
Akt prawny, którego dotyczy wniosek, ma
znaczenie dla EOG i w związku z tym jego zakres powinien być
rozszerzony na Europejski Obszar Gospodarczy.
2013/0166 (COD)
Wniosek
DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie wdrożenia interoperacyjnej
usługi eCall w całej UE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[18],
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[19],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zgodnie z art. 3 lit. d) dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie ram
wdrażania inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu
drogowego oraz interfejsów z innymi rodzajami transportu[20], zharmonizowane zapewnienie
interoperacyjnej usługi eCall na terenie całej UE stanowi jedno z
priorytetowych działań w zakresie opracowania i stosowania
specyfikacji i norm.
(2)       Artykuł 6 dyrektywy 2010/40/UE
zawiera wymóg, zgodnie z którym Komisja zobowiązana jest do przyjęcia
aktów delegowanych dotyczących specyfikacji niezbędnych do
zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości
w celu wdrożenia i operacyjnego stosowania inteligentnych systemów
transportowych (ITS) w odniesieniu do działań priorytetowych.
(3)       W rozporządzeniu
delegowanym Komisji (UE) nr 305/2013 z dnia 26 listopada 2012 r.
uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE
w odniesieniu do zharmonizowanego zapewnienia interoperacyjnej usługi
„eCall” na terenie całej UE[21]
ustanowiono specyfikacje dotyczące modernizacji infrastruktury punktów
przyjmowania zgłoszeń o wypadkach (PSAP) niezbędnej do
prawidłowego odbierania i prawidłowej obsługi zgłoszeń
eCall w celu zapewnienia zgodności, interoperacyjności i
ciągłości zharmonizowanej usługi eCall na terenie całej
UE.
(4)       Art. 6 ust. 2 dyrektywy 2010/40/UE
zawiera wymóg, zgodnie z którym – najpóźniej w terminie 12 miesięcy
od przyjęcia wyżej wspomnianego rozporządzenia delegowanego –
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownych przypadkach
oraz po przeprowadzeniu oceny skutków obejmującej analizę kosztów i
korzyści, wniosek w sprawie wdrożenia tych specyfikacji, zgodnie z
art. 294 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
(5)       Oczekuje się, że
poprzez skrócenie czasu reakcji służb ratowniczych interoperacyjna
usługa eCall dostępna na terenie całej UE ograniczy liczbę
ofiar śmiertelnych i stopień obrażeń odnoszonych w
wypadkach w ruchu drogowym. Interoperacyjna
usługa eCall na terenie całej UE powinna także obniżyć
koszty społeczne poprzez usprawnienie obsługi zdarzeń,
ograniczenie liczby zatorów komunikacyjnych i liczby wypadków wtórnych.
(6)       W celu zapewnienia
interoperacyjności i ciągłości tej usługi w całej
Unii oraz w celu ograniczenia kosztów jej wprowadzenia dla Unii jako
całości, wszystkie państwa członkowskie powinny
wdrożyć działanie priorytetowe eCall zgodnie ze wspólnymi
specyfikacjami określonymi w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 305/2013.
Realizacja tego działania powinna pozostawać bez uszczerbku dla prawa
każdego z państw członkowskich do wdrożenia dodatkowych
środków technicznych do celów obsługi innych zgłoszeń
nagłych wypadków.
(7)       Tak jak w przypadku innych
systemów zgłoszeń alarmowych, ręczne zgłoszenia eCall
mogą częściowo obejmować prośby o pomoc. W razie
konieczności państwa członkowskie mogą wdrożyć
wszelkie odpowiednie środki techniczne i organizacyjne w celu oddzielenia
tych próśb o pomoc, tak aby zapewnić, że infrastruktura PSAP dla
systemu eCall obsługuje tylko rzeczywiste zgłoszenia alarmowe.
(8)       Ponieważ cel niniejszej
decyzji, a mianowicie zapewnienie skoordynowanego i spójnego wdrażania
interoperacyjnej usługi eCall w całej UE, a także zapewnienie
interoperacyjności i ciągłości tej usługi w całej
Europie, nie może zostać osiągnięty w sposób
wystarczający przez państwa członkowskie lub sektor prywatny, a
ze względu na swoje rozmiary i skutki możliwe jest jego lepsze
osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć
środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art.
5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co
jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ
DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie
wdrażają nie później niż w dniu 1 października 2015 r.
niezbędną infrastrukturę PSAP na potrzeby systemu eCall
umożliwiającą prawidłowe odbieranie i obsługę
wszystkich zgłoszeń eCall na ich terytorium, w razie
konieczności oddzielonych od zgłoszeń niedotyczących
nagłych wypadków, zgodnie ze specyfikacjami określonymi w
rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 305/2013, w celu zapewnienia
kompatybilności, interoperacyjności i ciągłości
interoperacyjnej usługi eCall w całej UE. Pozostaje to bez uszczerbku
dla prawa każdego państwa członkowskiego do organizowania
służb ratowniczych w sposób najbardziej opłacalny i odpowiedni
do jego potrzeb i do oddzielania zgłoszeń, które nie są
zgłoszeniami alarmowymi i nie mogą być obsługiwane przez punkty
PSAP dla systemu eCall, w szczególności w przypadku zgłoszeń
dokonywanych ręcznie.
Artykuł 2
Najpóźniej 18 miesięcy od daty wejścia
w życie niniejszej decyzji państwa członkowskie
przedkładają Komisji sprawozdanie na temat stanu wdrożenia
niniejszej decyzji. Sprawozdanie to powinno
zawierać przynajmniej wykaz organów właściwych do oceny zgodności
funkcjonowania punktów PSAP dla systemu eCall z wymogami wymienionymi w art. 3
rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 305/2013, wykaz i zasięg
geograficzny punktów PSAP dla systemu eCall, opis testów zgodności i opis
protokołów w zakresie ochrony danych i prywatności.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie
dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               COM(2005) 431 final.
[2]               COM(2009) 434.
[3]               Dz.U. L 207 z 6.8.2010, s. 1.
[4]               P7_TA(2012)0274.
[5]               COM(2012) 636 final.
[6]               Dz.U. L 91 z 3.4.2013, s. 1.
[7]               SEC(2011) 1019 final.
[8]               2011/750/UE.
[9]               Zob. program i skrócony protokół:
http://ec.europa.eu/transparency/regexpert/index.cfm?do=groupDetail.groupDetail&groupID=1941.
[10]             http://ec.europa.eu/transparency/regexpert/index.cfm?do=groupDetail.groupDetail&groupID=2736.
[11]             Art. 26 dyrektywy 2002/22/WE.
[12]             SEC(2011) 1019 final, załącznik III.
[13]             SEC(2011) 1019 final, załącznik XIV.
[14]             http://ec.europa.eu/information_society/apps/projects/factsheet/index.cfm?project_ref=270906.
[15]             Opracowania
SEiSS, E-MERGE, eIMPACT, AINO. Bardziej szczegółowa analiza
obliczeń znajduje się w załączniku IV do oceny skutków
systemu eCall.
[16]             Opracowania
SEiSS, E-MERGE, eIMPACT, AINO. Bardziej szczegółowa analiza
obliczeń znajduje się w załączniku IV do oceny skutków
systemu eCall.
[17]             SEC(2011) 1019 final, załączniki IV i XIV.
[18]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[19]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[20]             Dz.U. L 207 z 6.8.2010, s. 1.
[21]             Dz.U. L 91 z 3.4.2013, s. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.3.2016
            COM(2016) 62 final
            2016/0036(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Wniosek dotyczy przyjęcia, na mocy art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), decyzji Rady w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC).

                  W trakcie 21. Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu (COP 21), która miała miejsce w Paryżu w dniach od 30 listopada do 12 grudnia 2015 r. przyjęto tekst porozumienia w sprawie globalnego zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych. Porozumienie wejdzie w życie trzydziestego dnia po złożeniu instrumentów jego ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przez co najmniej 55 Stron, odpowiadających szacunkowo przynajmniej za 55 % całkowitej emisji gazów cieplarnianych.

                  Porozumienie zostanie udostępnione do podpisania przez Strony UNFCCC od dnia 22 kwietnia 2016 r. do dnia 21 kwietnia 2017 r. Stronami porozumienia są zarówno Unia Europejska, jak i jej państwa członkowskie. Uroczysta ceremonia składania podpisów odbędzie się w Nowym Jorku w dniu 22 kwietnia 2016 r.

                  Porozumienie paryskie stanowi globalny przełom w mobilizowaniu wysiłków zbiorowych i przyspieszaniu transformacji populacji światowej w społeczność niskoemisyjną i odporną na zmianę klimatu. Oznacza ono istotny postęp w stosunku do protokołu z Kioto z 1997 r., który do czasu konwencji paryskiej był jedynym prawnie wiążącym traktatem o ograniczeniu emisji gazów cieplarnianych przewidującym zobowiązania do końca 2020 r. Porozumienie paryskie określa jakościowy cel długoterminowego zmniejszenia emisji zgodny z celem utrzymania globalnego wzrostu temperatury wyraźnie poniżej 2 °C przy jednoczesnym kontynuowaniu wysiłków na rzecz zahamowania jej wzrostu do 1,5 °C. W dążeniu do osiągnięcia tego celu, Strony przyjmą lub zaktualizują stosowne cele ograniczenia emisji. Począwszy od roku 2023, Strony będą przeprowadzały, w cyklu pięcioletnim, światowe podsumowanie emisji w oparciu o najnowszy stan badań i wykonania porozumienia, w którym będą odnotowane postępy i rozważane ograniczenia emisji, jej dostosowania i zapewnione wsparcie w tym zakresie.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Jeszcze przed COP 21, każda ze stron UNFCCC ogłosiła swój zaplanowany, ustalony na szczeblu krajowym wkład (INDC) w realizację porozumienia. Unia Europejska wraz z jej państwami członkowskimi była pierwszą ze znaczących gospodarek światowych, która już 6 marca 2015 r. określiła swój wkład, tj. sumę ustalonych na szczeblu krajowym wkładów, oznaczający cel przynajmniej 40 % (w stosunku do roku 1990) redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r., ustalony w konkluzjach Rady z dnia 23 października 2014 r. na temat ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030.

                  Unia rozpoczęła już proces realizowania celu 40-procentowej redukcji emisji gazów cieplarnianych. Co się tyczy sektorów objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji (ETS), 15 lipca 2015 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia racjonalnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych. Celem wniosku jest osiągnięcie wspomnianego celu w odniesieniu do sektorów objętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji. W roku 2016 Komisja zamierza natomiast wystąpić z wnioskami określającymi cele państw członkowskich w sektorach poza ETS i zasady wliczania bilansu źródeł i pochłaniaczy emisji towarzyszących użytkowaniu gruntów, zmianom sposobu użytkowania gruntów i leśnictwu.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Również konkluzje przyjęte przez Radę Europejską w dniu 23 października 2014 r. przewidują cel przynajmniej 27 % udziału energii ze źródeł odnawialnych w zużyciu energii w UE do 2030 r. Analogiczny docelowy poziom 27 % wyznaczono w sferze poprawy wydajności energetycznej w UE do roku 2030. W roku 2016 Komisja ukończy zatem przegląd i zaproponuje środki w zakresie energii ze źródeł odnawialnych oraz efektywności energetycznej, w tym efektywności energetycznej budynków.

               2.PODSTAWA PRAWNA

                  Podstawą wniosku jest art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 5 TFUE. Artykuł 218 TFUE ustanawia procedurę negocjowania i zawierania umów pomiędzy Unią a państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi. W szczególności, w myśl jego ust. 5, Rada, na wniosek Komisji pełniącej rolę negocjatora, przyjmuje decyzję upoważniającą do podpisania umowy w imieniu Unii Europejskiej.

                  Zgodnie z postanowieniami art. 192 ust. 1 i art. 191 TFUE, Unia Europejska przyczynia się do osiągania, między innymi, następujących celów: zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska naturalnego, w szczególności przeciwdziałania zmianie klimatu.

                  Realizację tych celów w Unii wdrażano w ramach obszernego korpusu ustawodawstwa, który będzie wymagał przeglądu w celu wykonania porozumienia z Paryża, który to przegląd można przeprowadzić wyłącznie w unijnym procesie legislacyjnym.

               2016/0036 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W trakcie 21. Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu (COP 21), która miała miejsce w Paryżu w dniach od 30 listopada do 12 grudnia 2015 r. przyjęto tekst porozumienia w sprawie globalnego zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych. Porozumienie wejdzie w życie trzydziestego dnia po złożeniu instrumentów jego ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przez co najmniej 55 Stron, reprezentujących szacunkowo przynajmniej 55 % całkowitej emisji gazów cieplarnianych. Stronami porozumienia są zarówno Unia Europejska, jak i jej państwa członkowskie.

               (2)Porozumienie określa jakościowy cel długoterminowego zmniejszenia emisji zgodny z celem utrzymania globalnego wzrostu temperatury wyraźnie poniżej 2 °C przy jednoczesnym kontynuowaniu wysiłków na rzecz zahamowania jej wzrostu do 1,5 °C. W dążeniu do osiągnięcia tego celu, Strony przyjmą lub zaktualizują stosowne cele ograniczenia emisji. Począwszy od roku 2023, Strony będą przeprowadzały, w cyklu pięcioletnim, światowe podsumowanie emisji w oparciu o najnowszy stan badań i wykonania porozumienia, w którym będą odnotowane postępy i rozważane ograniczenia emisji, jej dostosowania i zapewnione wsparcie w tym zakresie.

               (3)W dniu 6 marca 2015 r. Unia Europejska wraz z jej państwami członkowskimi ogłosiły zaplanowany, ustalony na szczeblu krajowym wkład, określając swoje zobowiązania do przyjęcia wiążących celów krajowych w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. na poziomie przynajmniej 40 % (w stosunku do roku 1990), jak ustalono w konkluzjach Rady Europejskiej z dnia 23 października 2014 r. na temat ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030.

               (4)Protokół zostanie otwarty do podpisu w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku od dnia 22 kwietnia 2016 r. do dnia 21 kwietnia 2017 r.

               (5)Porozumienie jest zgodne z celami środowiskowymi Unii Europejskiej, o których mowa w art. 191 traktatu, to jest celami zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego; ochrony zdrowia ludzi i propagowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska naturalnego, w szczególności przeciwdziałania zmianie klimatu.

               (6)Realizację tych celów w Unii wdrażano w ramach obszernego korpusu prawodawstwa, który będzie wymagał przeglądu w celu wykonania porozumienia z Paryża, który to przegląd można przeprowadzić wyłącznie w unijnym procesie legislacyjnym.

               (7)Należy zatem podpisać porozumienie w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia w terminie późniejszym,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie porozumienia paryskiego w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC).

               Porozumienie zostanie podpisane w dniu 22 kwietnia 2016 r. w Nowym Jorku
                  1
               .

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Unii.

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania porozumienia, z zastrzeżeniem jego zawarcia, osobie wskazanej lub osobom wskazanym przez Komisję.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący
                     […]

                     (1)


|

52011PC0147

Wniosek DECYZJA RADY w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania korzyści przyznanych  wspólnemu przedsiębiorstwu Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG)  /* COM/2011/0147 końcowy - NLE 2011/0064 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 24.3.2011KOM(2011) 147 wersja ostateczna2011/0064 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie przedłużenia okresu obowiązywania korzyści przyznanych wspólnemu przedsiębiorstwu Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG)UZASADNIENIEPOSTANOWIENIA TRAKTATU EURATOM DOTYCZĄCE STATUSU WSPÓLNEGO PRZEDSIĘBIORSTWA1.  Artykuł 45 Traktatu Euratom przewiduje tworzenie wspólnych przedsiębiorstw, które Traktat definiuje jako przedsiębiorstwa o kluczowym znaczeniu dla rozwoju sektora jądrowego we Wspólnocie.Zgodnie z art. 46 Traktatu Euratom każdy projekt obejmujący ustanowienie wspólnego przedsiębiorstwa podlega ocenie ze strony Komisji.Komisja musi przekazać Radzie każdy projekt obejmujący ustanowienie wspólnego przedsiębiorstwa, wraz z uzasadnioną opinią.2.  Zgodnie z art. 47 do 49 Traktatu Euratom wspólne przedsiębiorstwa ustanawia się decyzją Rady na wniosek Komisji.RYS HISTORYCZNY STATUSU HKG JAKO WSPÓLNEGO PRZEDSIĘBIORSTWA ORAZ PROJEKTU THTR 300Przyczyny złożenia wniosku3.  Zadaniem Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG) była budowa, wyposażenie i eksploatacja elektrowni jądrowej w Uentrop (rejon Unna) w Republice Federalnej Niemiec. Miał to być prototypowy reaktor wysokotemperaturowy na paliwie torowym o mocy około 300 MWe (THTR 300). Dla realizacji powyższego zadania HKG wystąpiło o ustanowienie wspólnego przedsiębiorstwa.4.  Rada stwierdziła, że status HKG odpowiada postanowieniom Traktatu Euratom odnoszącym się do wspólnych przedsiębiorstw i że w tym czasie projekt HKG miał kluczowe znaczenie dla rozwoju sektora jądrowego we Wspólnocie, i w związku z tym przyznała HKG status wspólnego przedsiębiorstwa na okres 25 lat licząc od dnia 1 stycznia 1974 r.5.  HKG wystąpiło także o niektóre korzyści wymienione w załączniku III do Traktatu Euratom.Zważywszy, że6.  elektrownia jądrowa miała być budowana przez konsorcjum przedsiębiorstw wspólnotowych i prawie wyłącznie z zastosowaniem komponentów pochodzących ze Wspólnoty;7.  budowa elektrowni przyniosłaby znaczną poprawę procesów technicznych w zakresie produkcji energii elektrycznej na skalę przemysłową;8.  przyznanie HKG korzyści wymienionych w załączniku III do Traktatu zmniejszyłoby obciążenia finansowe i ograniczyłoby ryzyko gospodarcze związane z tego typu przedsiębiorstwami;9.  HKG miało udostępnić Wspólnocie nieopatentowane informacje zebrane w trakcie realizacji projektu budowy elektrowni jądrowej,Rada podjęła decyzję o przyznaniu niektórych korzyści wymienionych w załączniku III do Traktatu Euratom, w szczególności w formie zwolnienia z niektórych podatków. Korzyści te przyznano na okres czasu upływający trzy lata po ostatecznym odbiorze elektrowni przez przedsiębiorstwo.Pierwotne decyzje10.  W czerwcu 1974 r. Rada, działając na podstawie wniosków Komisji, przyjęła dwie decyzje:11.  decyzję Rady 74/295/Euratom z dnia 4 czerwca 1974 r.[1] w sprawie ustanowienia wspólnego przedsiębiorstwa Hochtemperatur- Kernkraftwerk GmbH (HKG);12.  decyzję Rady 74/296/Euratom z dnia 4 czerwca 1974[2] w sprawie przyznania korzyści wspólnemu przedsiębiorstwu Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG).Zmiany w pierwotnych decyzjach13.  Dnia 11 lipca 1983 r. zgromadzenie ogólne wspólnego przedsiębiorstwa podjęło decyzję o podwyższeniu kapitału zakładowego spółki. Podwyższenie kapitału wymogło zmianę statusu wspólnego przedsiębiorstwa.Wspólne przedsiębiorstwo wystąpiło także o rozszerzenie zwolnienia z podatku „ Kapitalverkehrsteuer ” przyznanego w 1974 r. od aktywów wniesionych zgodnie z wyżej wspomnianym podwyższeniem kapitału.14.  Zważywszy, że15.  zmiana statusu nie miała wpływu na przepisy odnoszące się do wspólnego przedsiębiorstwa i była zgodna z opracowaniem projektu;16.  a rozszerzenie zwolnienia podatkowego mogłoby zmniejszyć koszty finansowe, a tym samym ograniczyć ryzyko gospodarcze związane z takim przedsiębiorstwem,w lutym 1984 r. Rada przyjęła dwie decyzje dostosowujące decyzje z 1974 r. do warunków podwyższonego kapitału HKG:17.  decyzję Rady 84/104/Euratom z dnia 21 lutego 1984 r. zatwierdzającą zmianę statusu wspólnego przedsiębiorstwa HKG[3]18.  decyzję Rady 84/105/Euratom z dnia 21 lutego 1984 r. zmieniającą decyzję 74/296/Euratom w sprawie przyznania korzyści wspólnemu przedsiębiorstwu HKG[4].Doświadczenie z eksploatacji elektrowni jądrowej i przyczyny zmiany jej zadań19.  HKG ostatecznie uruchomiło THTR 300 dnia 1 czerwca 1987 r. Elektrownia działała do dnia 29 września 1988 r., kiedy to została zamknięta. W tym okresie działalność elektrowni była wielokrotnie wstrzymywana z powodu awarii.20.  Trudności ekonomiczne, techniczne oraz związane z zaopatrzeniem w paliwo, w połączeniu z problemami w uzyskaniu zezwolenia na ponowne uruchomienie elektrowni ze względu na niepewną sytuację finansową, poskutkowały podjęciem w dniu 1 września 1989 r. decyzji o ostatecznym zamknięciu elektrowni w trybie natychmiastowym.21.  Od tej pory zadaniem wspólnego przedsiębiorstwa było: zamknięcie reaktora, wyładunek paliwa z rdzenia, budowa betonowego sarkofagu i nadzór. Dnia 13 grudnia 1989 r. władze federalne, kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia, HKG i jego członkowie zawarli umowę o stopniowej likwidacji projektu THTR 300 pod nadzorem urzędu dozoru jądrowego. Umowa zawiera postanowienia dotyczące kwestii finansowych.Dalsze wnioski HKG22.  Zwolnienia podatkowe przyznane HKG decyzją 74/296/Euratom straciły ważność dnia 31 maja 1990 r., trzy lata po ostatecznym odbiorze elektrowni przez przedsiębiorstwo, który nastąpił dnia 1 czerwca 1987 r.23.  Pismami z dnia 9 lutego i 6 marca 1990 r. członkowie HKG złożyli wniosek o przedłużenie okresu obowiązywania przyznanych korzyści do czasu wygaśnięcia statusu HKG jako wspólnego przedsiębiorstwa oraz o dostosowanie korzyści do ówczesnej sytuacji przedsiębiorstwa, która wymagała dodatkowego wkładu finansowego uznanego, dla celów podatkowych, za wkład kapitałowy.24.  HKG realizowało program likwidacji elektrowni jądrowej do etapu betonowego sarkofagu i następnie zaproponowało realizację programu nadzoru nad przedmiotowymi instalacjami jądrowymi.25.  Rada stwierdziła, że we Wspólnocie nie ma równorzędnych programów i uznała realizację programu HKG za ważną ze względu na możliwość zdobycia użytecznego doświadczenia na potrzeby sektora jądrowego oraz dla dalszego rozwoju energii jądrowej we Wspólnocie.26.  Rada uznała także za wskazane współdziałanie z HKG w realizacji programów poprzez ograniczenie obciążeń finansowych i tym samym przedłużyła okres obowiązywania przyznanych korzyści.27.  Decyzją z dnia 16 listopada 1992 r.[5] Rada przedłużyła okres obowiązywania korzyści przyznanych HKG do czasu wygaśnięcia decyzji 74/295/Euratom.28.  Dnia 30 marca 1998 r. HKG wystąpiło do Komisji o przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa na kolejnych 25 lat.29.  W uzasadnieniu wniosku wskazano na znaczenie doświadczenia, jakie dzięki ostatecznemu zamknięciu i likwidacji działalności może zdobyć sektor jądrowy w Niemczech, w Europie i na całym świecie. Opinię tę oparto na tym, że THTR 300 jest największym reaktorem tego typu na świecie i że niepowtarzalna konfiguracja elektrowni, zwłaszcza w odniesieniu do sarkofagu, stanowi bezprecedensową możliwość zdobycia doświadczenia co do wyników i kosztów sarkofagu.30.  HKG poinformowało ponadto, że dnia 13 listopada 1989 r. Republika Federalna, kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia, HKG i jego członkowie zawarli umowę ramową na rzecz zakończenia ostatniej fazy projektu THTR 300. Umowa ta i aneks do umowy z dnia 18 grudnia 1996 r. regulują fazy działania do roku 2009, w tym określają kwestie finansowania działalności HKG.31.  Niemcy poparły wniosek HKG i stwierdziły, że rząd federalny popiera utrzymanie przyznanych zwolnień podatkowych.32.  Na podstawie otrzymanych informacji Komisja stwierdziła, że argumentacja przyjęta przez Radę w 1992 r. jest nadal aktualna; w szczególności działalność przedsiębiorstwa jest nadal taka sama oraz kontekst, w którym ono działa jest identyczny. W związku z tym Komisja zaproponowała, aby Rada przedłużyła okres obowiązywania jej decyzji z 1992 r.33.  Ponieważ jednak umowy zawarte między Republiką Federalną, krajem związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, HKG oraz jego członkami dotyczące finansowania działalności HKG obowiązywały jedynie do dnia 31 grudnia 2009 r., Komisja zaproponowała, aby Rada, zgodnie z okresem czasu ustalonym między władzami Niemiec a HKG, zatwierdziła przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa oraz okresu obowiązywania korzyści przyznanych HKG na taki sam okres czasu, to znaczy do dnia 31 grudnia 2009 r.34.  Na podstawie wniosku Komisji Rada przedłużyła dnia 7 maja 2002 r. status wspólnego przedsiębiorstwa oraz okres obowiązywania korzyści przyznanych HKG do dnia 31 grudnia 2009 r.[6]ROZWÓJ SYTUACJI W OSTATNIM CZASIE35.  Pismem z dnia 26 kwietnia 2010 r. Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG), Hamm wystąpiło o dalsze przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa, ustanowionego pierwotnie decyzją 74/295/Euratom, który już raz został przedłużony decyzją Rady z dnia 7 maja 2002 r., na 11 lat licząc od dnia 1 stycznia 1999 r. Przedłużenie powinno także obejmować zwolnienia z podatku od przekazania gruntu, podatku gruntowego oraz podatku od zysków ze sprzedaży długoterminowych papierów wartościowych, które zostały przyznane w tym samym czasie.36.  HKG wystąpiło o przedłużenie aktualnego statusu na okres po dniu 31 grudnia 2009 r. na kolejnych 25 lat. W uzasadnieniu HKG przedstawiło w szczególności następującą argumentację:37.  Poprzez projekt obejmujący elektrownię jądrową z prototypowym reaktorem wysokotemperaturowym na paliwie torowym (THTR) HKG podjęło się realizacji na skalę przemysłową technologii reaktora wysokotemperaturowego, a także zbadania takiego rozwiązania pod kątem ekonomicznym, w celu zapewnienia w przyszłości Republice Federalnej Niemiec długoterminowego bezpieczeństwa dostaw energii.38.  Wiedza zdobyta dzięki doświadczeniu w produkcji energii elektrycznej ze źródeł jądrowych nie może ograniczać się wyłącznie do budowy i eksploatacji elektrowni jądrowej. Aby wiedza ta była kompletna, niezbędne jest zdobycie doświadczeń związanych z planowaniem zamknięcia, samym zamknięciem, betonowym sarkofagiem oraz likwidacją pod nadzorem urzędu dozoru jądrowego (w tym przypadku odnośnie do technologii reaktora wysokotemperaturowego).39.  Zdaniem HKG wiedza zdobyta w trakcie utrzymywania bezpiecznego zabezpieczenia (okres zabezpieczenia) i późniejszej likwidacji będzie miała ogromne znaczenie dla sektora jądrowego w Europie i na świecie, zwłaszcza obecnie, gdy ponownie wraca się do technologii reaktora wysokotemperaturowego w pracach nad reaktorami IV generacji, a tym samym należy włączyć poszczególne etapy zamykania, aby uzyskać kompletny obraz (koszt w całym cyklu).40.  Elektrownia THTR 300 jest największym reaktorem ze złożem usypanym na świecie ze zbiornikiem ciśnieniowym reaktora w postaci komory z betonu zbrojonego (RCRPV) oraz wbudowanym ceramicznym reflektorem neutronów i izolacją kanału przepływu gazów gorących.41.  Szczególny charakter bezpiecznie zabezpieczonej elektrowni daje jak do tej pory jedyną możliwość wyliczenia danych i kosztów dla „prawie pasywnego” bezpiecznego zabezpieczenia elektrowni z RCRPV, zwłaszcza w przypadku kosztów energii (wentylacja, osuszanie powietrza itp.), kosztów eksploatacyjnych, napraw i testów okresowych.42.  HKG spodziewa się uzyskania istotnych wniosków po ostatecznej likwidacji elektrowni, z demontażu elementów rdzenia reaktora metodami dostępu zdalnego (za pomocą robotów) i bezpośredniego. Ponadto usunięcie wewnętrznej powłoki RCRPV (nie wszystkie naprężacze mogą być rozluźnione w sposób jednakowy) i demontaż 550 Mg radiologicznie skażonych komponentów ceramicznych zainstalowanych wewnątrz RCRPV przyniesie nową wiedzę w zakresie likwidacji reaktorów wysokotemperaturowych.43.  HKG ma zamiar nadal udostępniać powyższe ustalenia państwom członkowskim UE.44.  Nadal nie wiadomo, kiedy nastąpi likwidacja – ważnym czynnikiem jest tutaj posiadanie odpowiedniego składowiska ukończonego i przygotowanego do odbioru – i dlatego wnioskuje się o przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa na kolejne 25 lat.45.  Nadrzędne znaczenie rozwoju sektora jądrowego we Wspólnocie, niezbędne, aby przyznać status „europejskiego wspólnego przedsiębiorstwa”, zostało uznane już w decyzji Rady z dnia 16 listopada 1992 r. w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania korzyści przyznanych wspólnemu przedsiębiorstwu HKG – to znaczy w momencie, gdy elektrownia THTR 300 była zamknięta. Uznano także brak porównywalnego przypadku we Wspólnocie, jeśli chodzi o programy zamknięcia elektrowni aż do etapu betonowego sarkofagu oraz zabezpieczenia i monitorowania w warunkach „elektrowni z betonowym sarkofagiem”. Ustalono także, że realizacja tych programów ma ogromne znaczenie dla zdobycia użytecznego doświadczenia na potrzeby sektora jądrowego oraz dla dalszego rozwoju energii jądrowej we Wspólnocie.46.  Projekt THTR 300 nadal otrzymywać będzie ogromne wsparcie ze strony rządu niemieckiego i władz Nadrenii Północnej-Westfalii. Ustalono to w umowie o stopniowej likwidacji projektu THTR 300 pod nadzorem urzędu dozoru jądrowego, zawartej w 1989 r., na podstawie której między innymi finansowana jest bieżąca eksploatacja THTR 300 po dniu 31 grudnia 2009 r.Oświadczenie rządu niemieckiego w sprawie wniosku HKG o przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa47.  W komunikacie skierowanym do Komisji Europejskiej rząd Niemiec popiera wniosek HKG w sprawie przedłużenia statusu wspólnego przedsiębiorstwa z następujących powodów:48.  HKG jest przedsiębiorstwem odpowiedzialnym za reaktor wysokotemperaturowy na paliwie torowym (THTR) w Hamm-Uentrop. Od 1989 r. THTR jest w fazie likwidacji mającej na celu całkowite zamknięcie elektrowni po długim etapie bezpiecznego zabezpieczania (przewiduje się 30 lat). Czas całkowitej likwidacji zależy między innymi od dostępności składowiska ostatecznego wysokoaktywnych odpadów promieniotwórczych, która z powodu niepewnej przyszłości składowiska w Gorleben nie jest w tej chwili do przewidzenia.49.  Można założyć, że faza bezpiecznego zabezpieczania THTR wykroczy poza obecnie planowany okres czasu. Faza ta jest finansowo zabezpieczona umową między rządem federalnym, krajem związkowym Nadrenia Północna-Westfalia i HKG. Okres obowiązywania tej umowy finansowej jest jednak ograniczony do dnia 31 grudnia 2017 r.50.  Spodziewana wyjątkowo długa faza bezpiecznego zabezpieczenia THTR, a zwłaszcza późniejsze prace związane z likwidacją zbiornika ciśnieniowego reaktora w postaci komory z betonu (SRB) z pewnością przyniosą nową wiedzę na temat likwidacji takich urządzeń. Także prace związane z likwidacją SRB, co do której obecnie nie istnieje żadne praktyczne doświadczenie, będą stanowić poważny element kosztowy. Dlatego niezbędne jest dalsze zaangażowanie HKG i jego wspólników, a także przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa.51.  Przedłużenie powinno zostać jednak przyznane tylko do dnia 31 grudnia 2017 r., a nie na kolejne 25 lat, o które wnioskuje HKG, ponieważ niemiecka umowa o finansowaniu jest ograniczona do tej daty.52.  Rząd federalny wnioskuje o takie ograniczenie czasowe, gdyż nie widzi powodów, aby oddzielić status wspólnego przedsiębiorstwa od okresu obowiązywania niemieckich umów o finansowaniu.53.  W związku z powyższym rząd federalny popiera przedłużenie statusu HKG jako wspólnego przedsiębiorstwa do dnia 31 grudnia 2017 r.WPŁYW NA BUDŻET54.  Wniosek nie ma wpływu na budżet UE.PODSUMOWANIE55.  Komisja uważa, że argumentacja przyjęta przez Radę w 2002 r. w kwestii przedłużenia statusu HKG jako wspólnego przedsiębiorstwa oraz okresu obowiązywania przyznanych mu korzyści jest nadal obowiązująca; w szczególności działalność przedsiębiorstwa jest nadal taka sama oraz kontekst, w którym ono działa jest identyczny. Dlatego też Komisja uważa, że Rada, po zatwierdzeniu przedłużenia statusu wspólnego przedsiębiorstwa, powinna także przedłużyć okres obowiązywania jej decyzji dotyczącej korzyści przyznanych HKG.56.  Umowy zawarte między Republiką Federalną Niemiec, krajem związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, HKG i jego członkami dotyczące finansowania działalności HKG obowiązują tylko do dnia 31 grudnia 2017 r.57.  W związku z tym Komisja proponuje, aby Rada, zgodnie z okresem czasu ustalonym między władzami Niemiec a HKG, zatwierdziła także przedłużenie okresu obowiązywania korzyści przyznanych wspólnemu przedsiębiorstwu do dnia 31 grudnia 2017 r.2011/0064 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie przedłużenia okresu obowiązywania korzyści przyznanych wspólnemu przedsiębiorstwu Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 48,uwzględniając wniosek Komisji[7],a także mając na uwadze, co następuje:58.  Decyzją 74/295/Euratom[8] Rada ustanowiła Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG) jako wspólne przedsiębiorstwo, w rozumieniu Traktatu, na okres 25 lat licząc od dnia 1 stycznia 1974 r.59.  Decyzją 2002/355/Euratom z dnia 7 maja 2002 r.[9] Rada przedłużyła status wspólnego przedsiębiorstwa przyznany Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG) o jedenaście lat licząc od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.60.  Decyzją 74/296/Euratom[10] oraz decyzją z dnia 16 listopada 1992 r.[11] Rada przyznała HKG szereg korzyści wymienione w załączniku III do Traktatu, na okres 25 lat licząc od dnia 1 stycznia 1974 r.61.  Decyzją 2002/356/Euratom z dnia 7 maja 2002 r.[12] Rada przedłużyła okres obowiązywania korzyści przyznanych HKG na 11 lat, do dnia 31 grudnia 2009 r.62.  Pismem z dnia 26 kwietnia 2010 r. Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG), Hamm wystąpiło o dalsze przedłużenie okresu obowiązywania zwolnień podatkowych, na czas przyznanego statusu wspólnego przedsiębiorstwa.63.  Obecnie zadaniem HKG jest realizacja programu likwidacji elektrowni jądrowej do etapu betonowego sarkofagu, a następnie realizacja programu nadzoru nad zabezpieczonymi instalacjami jądrowymi.64.  Brak jest równorzędnych programów we Wspólnocie, gdyż jak do tej pory nie zamykano ostatecznie we Wspólnocie żadnego reaktora wysokotemperaturowego.65.  Realizacja tych programów ma zatem istotne znaczenie ze względu na możliwość zdobycia użytecznego doświadczenia dla dalszego rozwoju energii jądrowej we Wspólnocie, zwłaszcza jeśli chodzi o likwidację instalacji jądrowych.66.  W związku z tym należy pomóc HKG w realizacji programu likwidacji elektrowni jądrowej do etapu betonowego sarkofagu oraz programu nadzoru nad zabezpieczonymi instalacjami jądrowymi, zmniejszając obciążenia finansowe.67.  Umowy o finansowanie działalności HKG zawarte zostały między Republiką Federalną Niemiec, krajem związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, HKG i jego członkami na okres do dnia 31 grudnia 2017 r.68.  Okres obowiązywania korzyści przyznanych HKG powinien zatem zostać przedłużony na taki sam okres czasu, na jaki przedłużono status wspólnego przedsiębiorstwa, czyli do dnia 31 grudnia 2017 r.,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym państwa członkowskie przedłużają o osiem lat, licząc od dnia 1 stycznia 2010 r., okres obowiązywania następujących korzyści wymienionych w załączniku III do Traktatu, przyznanych wspólnemu przedsiębiorstwu Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG):1. zgodnie z pkt. 4 powyższego załącznika zwolnienie z podatku od nabycia nieruchomości ( Grunderwerbsteuer );2. zgodnie z pkt. 5 powyższego załącznika:zwolnienie z podatku gruntowego ( Grundsteuer );zwolnienie z tej części podatku od zysku z produkcji lub sprzedaży, który nalicza się zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od zysków przedsiębiorstw ( Gewerbesteuergesetz ) z tytułu odsetek od długoterminowego zadłużenia.Artykuł 2Przyznanie HKG korzyści wymienionych w art. 1 uzależnione jest od dostępu Komisji do wszystkich informacji przemysłowych, technicznych i ekonomicznych, w tym dotyczących bezpieczeństwa, uzyskanych przez HKG w trakcie realizacji programu likwidacji elektrowni jądrowej do etapu betonowego sarkofagu oraz programu nadzoru nad zabezpieczonymi instalacjami jądrowymi. Powyższy obowiązek dotyczy także wszystkich informacji, które HKG ma prawo przekazywać zgodnie z umowami przez nie zawartymi. Komisja określa, jakie informacje muszą być jej przekazywane, a także sposób ich przekazywania oraz zapewnia rozpowszechnianie tych informacji.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich i HKG.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 165 z 20.6.1974, s. 7-13.[2] Dz.U. L 165 z 20.6.1974, s. 14-15.[3] Dz.U. L 58 z 29.2.1984, s. 35.[4] Dz.U. L 58 z 29.2.1984, s. 37.[5] Nieopublikowana.[6] Dz.U. L 123, 2002/355/Euratom z 9.5.2002, s. 53; Dz.U. L 123, 2002/356/Euratom z 9.5.2002, s. 54.[7] Dz.U. C , , s. .[8] Dz.U. L 165 z 20.6.1974, s. 7.[9] Dz.U. L 123 z 9.5.2002, s. 53.[10] Dz.U. L 165 z 20.6.1974, s. 14.[11] Dz.U. L 352 z 2.12.1992, s. 9-12.[12] Dz.U. L 123 z 9.5.2002, s. 54.