title: Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro

text:
|

52010PC0524

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 29.9.2010KOM(2010) 524 wersja ostateczna2010/0278 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euroUZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKUŚwiatowy kryzys gospodarczo-finansowy ujawnił i spotęgował potrzebę zwiększenia koordynacji polityki gospodarczej państw należących do unii gospodarczej i walutowej (UGW) i wzmocnienia nadzoru nad tą polityką. Istniejące narzędzia i metody koordynacji i nadzoru pozwoliły UE przetrwać burzę, której żadne z państw członkowskich nie byłoby w stanie stawić czoła na własną rękę. Europejskie instytucje i państwa członkowskie zareagowały szybko i kontynuują współpracę w celu wyjścia z kryzysu, który nie miał w naszych czasach precedensu.Te niedawne doświadczenia ujawniły jednak również pewne utrzymujące się luki i słabości obecnego systemu koordynacji i istniejących procedur nadzoru. Istnieje szerokie porozumienie co do tego, że należy pilnie wzmocnić ramy UGW w celu stworzenia solidnych podstaw stabilności makroekonomicznej i stabilności finansów publicznych, które są warunkiem trwałego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.Kryzys przyniósł gwałtowne pogorszenie korzystnych warunków gospodarczych i finansowych, które panowały do 2007 r., i jeszcze raz pokazał, że nadzwyczajne dochody osiągane w czasach dobrej koniunktury nie zostały w wystarczającym stopniu wykorzystane celem zyskania pola manewru na czas jej pogorszenia. W większości państw członkowskich sprowadzenie zadłużenia publicznego z powrotem na ścieżkę spadkową wymagać będzie znacznej konsolidacji. Jest to tym bardziej pilne, że społeczeństwa i gospodarki Europy mają do czynienia ze skutkami starzenia się populacji, które będzie prowadziło do dalszej presji na podaż pracy i budżety publiczne. Obniżenie poziomu zadłużenia jest bardzo istotną kwestią w większości krajów, gdyż jego wysoki poziom ma negatywny wpływ na bodźce ekonomiczne i wzrost gospodarczy za sprawą wyższych podatków i wyższej premii za ryzyko.Najważniejszym instrumentem koordynacji polityki budżetowej i nadzoru nad nią jest pakt stabilności i wzrostu, który wprowadza w życie postanowienia Traktatu dotyczące dyscypliny budżetowej. Wzmocnienie paktu ma istotne znaczenie dla zwiększenia wiarygodności uzgodnionej, skoordynowanej budżetowej strategii wyjścia, jak i dla uniknięcia powtórzenia błędów popełnionych w przeszłości. Celem przedstawianego obecnie pakietu wniosków ustawodawczych jest wzmocnienie paktu poprzez: (i) udoskonalenie jego zapisów w świetle doświadczeń, w tym doświadczeń z kryzysu; (ii) zawarcie w nim bardziej skutecznych narzędzi egzekwowania; oraz (iii) uzupełnienie go o przepisy dotyczące krajowych ram budżetowych. Niniejszy pakiet wniosków wpisuje się w szerszą reformę zarządzania gospodarczego w ramach strategii „Europa 2020” i obejmuje propozycje zmierzające do rozwiązania kwestii zaburzeń równowagi makroekonomicznej poprzez silniejszy nadzór, w tym mechanizmy ostrzegawcze i sankcje. Poszczególne aspekty koordynacji polityki gospodarczej, w tym nadzór nad reformami strukturalnymi, mają zostać zintegrowane w nowym cyklu nadzorczym zwanym europejskim okresem oceny, który scali procesy istniejące dotąd w ramach paktu stabilności i wzrostu oraz ogólnych wytycznych polityki gospodarczej, przewidując między innymi jednoczesne przedstawianie programów stabilności względnie programów konwergencji oraz krajowych programów reform.2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMIOgólny zarys obecnych propozycji został przedstawiony przez Komisję w dwóch komunikatach: „Zacieśnienie koordynacji polityki gospodarczej” z dnia 12 maja 2010 r. oraz „Wzmocnienie koordynacji polityki gospodarczej w interesie stabilności, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – Narzędzia na rzecz silniejszego zarządzania gospodarczego w UE” z dnia 30 czerwca 2010 r. Wybierając formułę oficjalnego komunikatu Komisja pragnęła pokazać swe zaangażowanie w rozwój dialogu z państwami członkowskimi, Parlamentem Europejskim i wszystkimi zainteresowanymi stronami, przedstawiając jednocześnie konkretne propozycje działań.W czerwcu 2010 r. Rada Europejska osiągnęła porozumienie w sprawie pilnej potrzeby zwiększenia koordynacji polityki gospodarczej państw członkowskich. Obejmowało ono wstępne kierunki działań w odniesieniu do paktu stabilności i wzrostu oraz nadzoru budżetowego. W szczególności Rada Europejska zgodziła się co do konieczności: (i) wzmocnienia części prewencyjnej i naprawczej paktu stabilności i wzrostu, w tym poprzez sankcje i należyte uwzględnianie indywidualnej sytuacji poszczególnych państw członkowskich należących do strefy euro; (ii) zwracania – w ramach nadzoru budżetowego – znacznie baczniejszej uwagi na poziomy zadłużenia i ogólną stabilność finansów publicznych oraz na zmiany w tym zakresie; (iii) doprowadzenia do przyjęcia przez wszystkie państwa członkowskie krajowych przepisów budżetowych i średniookresowych ram budżetowych zgodnych z paktem stabilności i wzrostu; (iv) zapewnienia jakości danych statystycznych.Rada Europejska zwróciła się do powołanej w marcu 2010 r. grupy zadaniowej ds. zarządzania gospodarczego, na czele której stoi przewodniczący Rady, oraz do Komisji o szybkie dalsze rozwinięcie tych wytycznych i nadanie im kształtu umożliwiającego ich stosowanie. Pomiędzy Komisją a grupą zadaniową nawiązały się konstruktywne relacje. Komisja wniosła wkład w prace grupy zadaniowej, wydając wyżej wspomniane komunikaty oraz okazjonalnie wypowiadając się w pewnych kwestiach.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKUPodstawa prawna paktu stabilności i wzrostu zawarta jest w art. 121 i 126 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Pakt obejmuje następujące akty prawne: rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (zwane częścią prewencyjną); rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (zwane częścią naprawczą); oraz rezolucję Rady Europejskiej z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie paktu stabilności i wzrostu. Wymienione wyżej rozporządzenia zostały zmienione w 2005 r. rozporządzeniami (WE) nr 1055/2005 i (WE) nr 1056/2005 oraz uzupełnione sprawozdaniem Rady z dnia 20 marca 2005 r., zatytułowanym „Poprawa wdrażania Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu”. Obecne wnioski mają na celu wprowadzenie dalszych zmian w rozporządzeniach (WE) nr 1466/97 i (WE) nr 1467/97. W projekcie nowego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro proponuje się dodatkowe instrumenty egzekwowania na podstawie art. 136 Traktatu w powiązaniu z jego art. 121 ust. 6. Przedmiotem projektu nowej dyrektywy Rady, której podstawę stanowi art. 126 ust. 14, są wymogi dotyczące ram budżetowych w państwach członkowskich. Celem dyrektywy jest w szczególności doprecyzowanie obowiązków państw członkowskich w ramach realizacji postanowień art. 3 protokołu nr 12 do Traktatów, dotyczącego procedury nadmiernego deficytu.Część prewencyjna paktu stabilności i wzrostu ma zapewnić, by państwa członkowskie prowadziły rozważną politykę budżetową, aby nie było konieczności wprowadzania bardziej rygorystycznych form koordynacji, mających nie dopuścić do zagrożeń dla stabilności finansów publicznych, które mogłyby mieć negatywne konsekwencje dla całej UGW. Zgodnie z tym państwa członkowskie są zobowiązane przedstawiać programy stabilności względnie programy konwergencji zawierające ich plany osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego. Cel ten – za którym kryje się saldo sektora publicznego w kategoriach strukturalnych (tzn. w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne oraz po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe) – definiuje się ilościowo jako procent PKB i wartość ta jest różna dla poszczególnych krajów, w zależności od poziomu zadłużenia publicznego i zobowiązań wynikających ze starzenia się społeczeństwa, ale oscyluje wokół poziomu bliskiego równowadze budżetowej. Państwa członkowskie, które nie osiągnęły swojego średniookresowego celu budżetowego, powinny zmierzać do niego w tempie 0,5 % PKB rocznie w kategoriach strukturalnych.Postęp w realizacji średniookresowych celów budżetowych jest jednak niewystarczający, co powoduje, że finanse publiczne pozostają w znacznym stopniu narażone na skutki dekoniunktury gospodarczej. Ponadto w praktyce okazało się, że saldo strukturalne nie jest wystarczającym miernikiem prawdziwej sytuacji budżetowej kraju, ponieważ trudno ocenić na bieżąco, w którym miejscu cyklu koniunkturalnego znajduje się gospodarka, a także ponieważ wskaźnik ten w niewystarczającym stopniu uwzględnia nadzwyczajne dochody i niedobory, które nie są bezpośrednio związane z cyklem koniunkturalnym (w szczególności dotyczy to sytuacji na rynkach mieszkaniowym i finansowym). W rezultacie w wielu krajach nawet za pozornie dobrą sytuacją finansów publicznych w okresie poprzedzającym kryzys kryła się silna zależność od nadzwyczajnych dochodów, które służyły do finansowania wydatków i których załamanie przyczyniło się do gwałtownego wzrostu deficytu budżetowego.W związku z tymi niedociągnięciami proponuje się reformę części prewencyjnej paktu, w ramach której obecne średniookresowe cele budżetowe oraz zasada zbliżania się do nich w tempie 0,5 % PKB rocznie mają zostać utrzymane, przy jednoczesnym poprawieniu ich skuteczności poprzez wprowadzenie nowej zasady prowadzenia rozważnej polityki budżetowej. Stanowi ona, że roczny wzrost wydatków nie powinien przekraczać ostrożnie ustalonego tempa wzrostu PKB w średnim okresie lub powinien być od niego wyraźnie niższy w sytuacji, gdy średniookresowy cel budżetowy nie został osiągnięty, chyba że średniookresowy cel budżetowy został zrealizowany z dużą nawiązką lub nadwyżce wzrostu wydatków ponad ostrożnie ustalone tempo wzrostu w średnim okresie towarzyszą odpowiednie środki uznaniowe po stronie dochodów. Ma to przede wszystkim zapewnić, by nadzwyczajne dochody nie zostały wydane, lecz przeznaczone na redukcję zadłużenia. Nowa zasada stanowić będzie punkt odniesienia, względem którego oceniane będą plany budżetowe państw członkowskich zawarte w programach stabilności i programach konwergencji. Ponadto w przypadku nieprzestrzegania przez dane państwo członkowskie uzgodnionego tempa wzrostu wydatków w powiązaniu z przewidzianymi środkami po stronie dochodów Komisja może skierować do niego ostrzeżenie, a jeśli naruszenie utrzymuje się lub jest szczególnie poważne, Rada może wydać zalecenie podjęcia działań naprawczych na mocy art. 121 Traktatu. Zalecenie takie, wydawane w ramach części prewencyjnej paktu, wsparte byłoby – w przypadku pierwszego zalecenia i tylko w odniesieniu do krajów strefy euro – mechanizmem egzekwowania na mocy art. 136 Traktatu, w postaci oprocentowanego depozytu w wysokości 0,2 % PKB. Zobowiązanie do złożenia oprocentowanego depozytu nakładane byłoby w procedurze „głosowania odwrotnego”. Po wydaniu zalecenia depozyt stawałby się wymagalny na wniosek Komisji, chyba że Rada podjęłaby odmienną decyzję w terminie dziesięciu dni, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów. Rada mogłaby zmniejszyć wielkość depozytu tylko jednomyślnie lub na podstawie wniosku Komisji i umotywowanego wniosku danego państwa członkowskiego. Depozyt zostałby zwrócony wraz z narosłymi odsetkami po uznaniu przez Radę, że ustała sytuacja, w wyniku której został nałożony.Część naprawcza paktu stabilności i wzrostu ma zapobiegać rażącym błędom w polityce budżetowej, które mogłyby stanowić zagrożenie dla stabilności finansów publicznych i potencjalnie zagrażać UGW. Oznacza to, że państwa członkowskie mają obowiązek unikać nadmiernego deficytu budżetowego, który ustala się w odniesieniu do liczbowych progów deficytu (3 % PKB) i długu (60 % PKB lub zmniejszający się w zadowalającym tempie w stronę tej wartości). Procedura nadmiernego deficytu, która stanowi środek realizacji zakazu posiadania nadmiernego deficytu budżetowego, przewiduje zbiór działań, do których w przypadku krajów strefy euro należy w ostateczności nałożenie sankcji finansowych.Procedura nadmiernego deficytu jest regularnie stosowana zgodnie z odpowiednimi przepisami, również w sytuacji szczególnych okoliczności związanych z kryzysem finansowym, przyczyniając się tym samym do umocnienia oczekiwań co do wyjścia z kryzysu w sposób uporządkowany. Na jaw wyszedł jednak szereg niedociągnięć. Wprawdzie kryterium deficytu i kryterium długu są co do zasady równorzędne, a utrzymujący się wysoki poziom zadłużenia stanowi prawdopodobnie poważniejsze zagrożenie dla stabilności finansów publicznych niż okazjonalny wysoki deficyt, jednak w praktyce procedura nadmiernego deficytu skupiała się do tej pory niemal wyłącznie na progu „3 % PKB”, a dług odgrywał rolę marginalną. Wynika to z bardziej złożonej natury kryterium długu w porównaniu z kryterium deficytu, w tym z niejednoznaczności pojęcia dostatecznego tempa zmniejszania się zadłużenia oraz z większego wpływu, jaki na wskaźnik zadłużenia wywierają zmienne, na które rząd nie ma wpływu, zwłaszcza inflacja. W zasadzie procedura nadmiernego deficytu jest wsparta silnym mechanizmem egzekwowania, gdyż w przypadku uporczywego niepowodzenia w jego skorygowaniu mogą – i powinny – zostać nałożone sankcje finansowe. Wiele wskazuje jednak na to, że sankcje te wchodzą w grę na zbyt późnym etapie procesu, aby mogły stanowić skuteczny środek motywujący do unikania rażących błędów polityki budżetowej, zwłaszcza dlatego, że sytuacja finansowa danego kraju mogła pogorszyć się tak bardzo, że groźba kary traci na wiarygodności właśnie wtedy, gdy powinna być realna. Ponadto, jak wynika z ostatniego kryzysu, o ile obowiązek skorygowania nadmiernego deficytu przyczynia się do ugruntowania oczekiwań co do zachowania wypłacalności przez rząd, to harmonogram i profil korekty muszą ewentualnie uwzględniać uwarunkowania dotyczące całej UGW.W związku z tymi niedociągnięciami przedstawia się następujące kluczowe propozycje reformy części naprawczej paktu.Należy poprawić skuteczność kryterium długu w ramach procedury nadmiernego deficytu, w szczególności poprzez przyjęcie liczbowej wartości referencyjnej, która stanowić będzie wyznacznik, czy wskaźnik długu zmniejsza się w zadowalającym tempie w stronę progu wynoszącego 60 % PKB. Konkretnie należy uznać, że relacja długu do PKB przekraczająca 60 % zmniejsza się w zadowalającym tempie, jeżeli na przestrzeni poprzednich trzech lat jej dystans względem wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB zmniejszał się w tempie rzędu jednej dwudziestej rocznie. Niespełnienie tego kryterium liczbowego nie musi jednak prowadzić do wszczęcia procedury nadmiernego deficytu wobec danego kraju, ponieważ decyzja taka powinna uwzględniać wszystkie istotne czynniki, zwłaszcza czynniki istotne dla oceny rozwoju sytuacji w zakresie zadłużenia (np. czy jego redukcji nie utrudnia bardzo niski wzrost nominalny), a także czynniki ryzyka związane ze strukturą długu, zadłużenie sektora prywatnego i ukryte zobowiązania związane ze starzeniem się społeczeństwa. Zgodnie z założeniem położenia większego nacisku na wysokość długu należy w większym stopniu uwzględnić istotne czynniki w przypadku niespełnienia kryterium deficytu w sytuacji, gdy zadłużenie danego kraju nie przekracza 60 % PKB.Proponowane uelastycznienie podejścia do kwestii uwzględniania istotnych czynników na etapach ustalania, czy w danym kraju istnieje nadmierny deficyt, może być także korzystne dla krajów, które podejmują reformy systemu emerytalnego, po upływie obecnie przewidzianego pięcioletniego okresu przejściowego. Przepisy szczególne paktu stabilności i wzrostu dotyczące reform systemu emerytalnego w związku z kryterium deficytu rozciąga się również na kryterium długu poprzez ustalenie takiego samego pięcioletniego okresu przejściowego na uwzględnienie kosztów netto takich reform przy ocenie spełniania kryterium długu. Ponadto zarówno przy wszczęciu, jak i przy uchyleniu procedury nadmiernego deficytu należy w równym stopniu uwzględnić częściowe lub całkowite cofnięcie wprowadzonych wcześniej reform systemu emerytalnego.Wzmacnia się egzekwowanie nadzoru budżetowego poprzez wprowadzenie nowego zestawu sankcji finansowych dla państw członkowskich należących do strefy euro, które stosowane byłyby stopniowo na znacznie wcześniejszych etapach procedury. Konkretnie po podjęciu decyzji, że w danym kraju istnieje nadmierny deficyt, kraj ten zobowiązany byłby do złożenia nieoprocentowanego depozytu w wysokości 0,2 % PKB, który w przypadku niezastosowania się do pierwotnego zalecenia nakazującego skorygowanie deficytu zamieniany byłby na grzywnę. Kwota ta odpowiada stałemu składnikowi kar przewidzianych już obecnie na ostatnim etapie procedury nadmiernego deficytu. Przewidziano również powiązanie z budżetem UE, które powinno ułatwić planowane przejście na system egzekwowania oparty na budżecie UE, opisany we wspomnianym komunikacje Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. Dalsze niestosowanie się do zaleceń prowadziłoby do zaostrzenia sankcji, zgodnie z istniejącymi już przepisami paktu stabilności i wzrostu. W celu ograniczenia uznaniowości w procesie egzekwowania przewiduje się, że nakładanie nowych sankcji w kolejnych etapach procedury nadmiernego deficytu odbywać się będzie w procedurze „głosowania odwrotnego”. Konkretnie na każdym etapie procedury nadmiernego deficytu Komisja zwróci się z wnioskiem o nałożenie odpowiedniej sankcji, a wniosek ten uznawać się będzie za przyjęty, chyba że Rada podejmie odmienną decyzję w terminie dziesięciu dni, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów. Wielkość nieoprocentowanego depozytu lub grzywny mogłaby zostać zmniejszona lub anulowana przez Radę tylko jednomyślnie lub na podstawie konkretnego wniosku Komisji umotywowanego szczególnymi okolicznościami gospodarczymi, lub na podstawie umotywowanego wniosku danego państwa członkowskiego.Ponadto kryteria oceny zastosowania się do zaleceń na każdym etapie, w tym możliwości przedłużenia terminu skorygowania nadmiernego deficytu, zostały wyjaśnione poprzez jednoznaczne położenie nacisku na zmienne budżetowe, co do których można uznać, że pozostają pod bezpośrednią kontrolą rządu, w szczególności wydatki, przez analogię z podejściem proponowanym dla części prewencyjnej. Oprócz takiego uwzględnienia szczególnej sytuacji poszczególnych krajów wprowadza się możliwość przedłużenia terminów w przypadku powszechnego kryzysu gospodarczego.Nie można oczekiwać, że skuteczność egzekwowania ram koordynacji budżetowej w UGW wywodzić się będzie tylko z przepisów ustanowionych na szczeblu UE. Ze względu na szczególny, zdecentralizowany charakter polityki budżetowej w UE oraz na ogólną potrzebę zapewnienia krajowej identyfikacji z przepisami UE istotne jest, by cele ram koordynacji budżetowej w UGW miały odzwierciedlenie w krajowych ramach budżetowych. Krajowe ramy budżetowe to zbiór elementów stanowiących podstawę zarządzania budżetem krajowym, tzn. właściwa dla danego kraju struktura instytucjonalna kształtująca politykę budżetową na szczeblu krajowym. Obejmuje to systemy rachunkowości publicznej, statystykę, zasady prognozowania, liczbowe reguły budżetowe, procedury budżetowe mające zastosowanie na poszczególnych etapach procesu budżetowego i – w szczególności – średniookresowe ramy budżetowe, a także relacje budżetowe pomiędzy podsektorami sektora publicznego. Wprawdzie specyficzne potrzeby i preferencje państw członkowskich muszą być respektowane, jednak kilka kryteriów wydaje się szczególnie istotnych, ponieważ chodzi o zapewnienie minimalnej jakości i spójności z ramami budżetowymi w UGW. Kryteria te stanowią przedmiot proponowanej dyrektywy w sprawie krajowych ram budżetowych, która ma w zamyśle stanowić uzupełnienie reformy paktu stabilności i wzrostu. Kryteria takie wymagają przede wszystkim, aby najbardziej podstawowe elementy krajowych ram budżetowych, mianowicie rachunkowość, statystyka i zasady prognozowania, były zgodne z minimalnymi standardami europejskimi, aby zwiększyć przejrzystość i ułatwić monitorowanie sytuacji budżetowej. W krajowych ramach budżetowych należy również wprowadzić zasadę wieloletniego planowania budżetowego, aby zapewnić realizację średniookresowych celów ustalonych na szczeblu UE. Państwa członkowskie muszą ponadto wprowadzić liczbowe reguły budżetowe sprzyjające spełnianiu warunków dotyczących wysokości deficytu i długu. Państwa członkowskie muszą zapewnić, aby kryteria te miały zastosowanie do wszystkich podsektorów sektora instytucji rządowych i samorządowych. Władze krajowe muszą także zagwarantować przejrzystość procesu budżetowego, przedstawiając szczegółowe informacje na temat istniejących funduszy pozabudżetowych, ulg podatkowych i zobowiązań warunkowych.2010/0278 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euroPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 136 w związku z art. 121 ust. 6,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[1],stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Państwa członkowskie, których walutą jest euro, mają szczególny interes w tym, by prowadzić politykę gospodarczą sprzyjającą prawidłowemu funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej oraz unikać środków stanowiących zagrożenie dla takiego prawidłowego funkcjonowania, i ponoszą w tym względzie szczególną odpowiedzialność.(2) W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej Traktat dopuszcza możliwość przyjęcia w odniesieniu do państw członkowskich strefy euro środków, które wykraczają poza przepisy mające zastosowanie do ogółu państw członkowskich.(3) Bardziej skuteczne egzekwowanie nadzoru budżetowego w strefie euro wymaga wprowadzenia dodatkowych sankcji, które powinny zwiększyć wiarygodność ram nadzoru budżetowego w Unii.(4) Przepisy niniejszego rozporządzenia powinny zapewniać sprawiedliwe, terminowe, progresywne i skuteczne mechanizmy służące zapewnieniu spełniania wymogów zarówno prewencyjnej, jak i naprawczej części paktu stabilności i wzrostu, a w szczególności rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[2] oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu[3].(5) Przewidziane w prewencyjnej części paktu stabilności i wzrostu sankcje dla państw członkowskich, których walutą jest euro, powinny stanowić zachętę do prowadzenia rozważnej polityki budżetowej. Polityka taka powinna zapewniać, by tempo wzrostu wydatków publicznych zasadniczo nie przekraczało ostrożnie ustalonego tempa wzrostu produktu krajowego brutto (PKB) w perspektywie średniookresowej, chyba że wyższe tempo wzrostu wydatków publicznych jest zrównoważone wzrostem dochodów budżetowych lub uznaniowe ograniczenia dochodów są zrekompensowane cięciami wydatków.(6) Rozważna polityka budżetowa powinna prowadzić do trwałego osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego. Osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego powinno zapewnić państwom członkowskim margines bezpieczeństwa w odniesieniu do wartości referencyjnej dla deficytu publicznego wynoszącej 3 % PKB, umożliwić szybkie postępy na drodze do długoterminowej stabilności finansów publicznych oraz zapewnić im pole manewru w ramach polityki budżetowej, w szczególności ze względu na niezbędne inwestycje publiczne.(7) W przypadku prewencyjnej części paktu stabilności i wzrostu zachętę do prowadzenia rozważnej polityki budżetowej powinien stanowić obowiązek złożenia oprocentowanego depozytu, który byłby nakładany przejściowo na państwo członkowskie, którego walutą jest euro i które nie czyni wystarczających postępów w konsolidacji budżetowej. Obowiązek ten byłby nakładany, jeśli po pierwszym ostrzeżeniu wystosowanym przez Komisję państwo członkowskie kontynuuje postępowanie, które nie stanowi wprawdzie naruszenia zakazu posiadania nadmiernego deficytu, ale jest nierozważne i potencjalnie szkodliwe dla sprawnego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej, w związku z czym Rada wydaje zalecenie zgodnie z art. 121 ust. 4 Traktatu.(8) Oprocentowany depozyt powinien zostać zwrócony danemu państwu członkowskiemu wraz z narosłymi odsetkami, gdy tylko Rada uzna, że ustała sytuacja, która doprowadziła do obowiązku jego złożenia.(9) W przypadku części naprawczej paktu stabilności i wzrostu sankcje dla państw członkowskich, których walutą jest euro, powinny obejmować obowiązek złożenia nieoprocentowanego depozytu w związku z decyzją Rady stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu oraz obowiązek zapłaty grzywny w sytuacji, gdy nie zastosowano się do zalecenia Rady dotyczącego korekty nadmiernego deficytu publicznego. Sankcje te powinny być nakładane niezależnie od tego, czy uprzednio na dane państwo członkowskie nałożono obowiązek złożenia oprocentowanego deficytu.(10) Wysokość depozytu oprocentowanego, depozytu nieoprocentowanego oraz grzywny przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinna być określona tak, by zapewnić progresywny charakter sankcji w częściach prewencyjnej i naprawczej paktu stabilności i wzrostu, a także by odpowiednio zmotywować państwa członkowskie, których walutą jest euro, do przestrzegania ram budżetowych obowiązujących w Unii. Grzywna, o której mowa w art. 126 ust. 11 Traktatu, składa się zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1467/97[4] ze stałego składnika równego 0,2 % PKB oraz ze składnika zmiennego. Dlatego też progresywny charakter sankcji i równe traktowanie państw członkowskich są zapewnione, gdy depozyt oprocentowany, depozyt nieoprocentowany i grzywna przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wynoszą 0,2 % PKB, czyli są równe stałemu składnikowi grzywny, o której mowa w art. 126 ust. 11 Traktatu.(11) Rada powinna mieć możliwość ograniczenia wysokości lub anulowania sankcji nałożonych na państwa członkowskie, których walutą jest euro, działając na wniosek Komisji przygotowany na podstawie umotywowanego wniosku danego państwa członkowskiego. W przypadku części naprawczej paktu stabilności i wzrostu Komisja powinna mieć również możliwość zaproponowania ograniczenia wysokości lub anulowania sankcji ze względu na wyjątkową sytuację gospodarczą.(12) Depozyt nieoprocentowany powinien być zwracany po skorygowaniu nadmiernego deficytu, natomiast odsetki od takich depozytów oraz zapłacone grzywny powinny być rozdzielane między państwa członkowskie, których walutą jest euro i które nie odnotowują nadmiernego deficytu ani nie są objęte procedurą nadmiernego zaburzenia równowagi.(13) Uprawnienia do przyjmowania indywidualnych decyzji w sprawie zastosowania mechanizmów nakładania sankcji określonych w niniejszym rozporządzeniu powinny zostać przyznane Radzie. Jako element koordynacji polityki gospodarczej państw członkowskich prowadzonej przez Radę zgodnie z art. 121 ust. 1 Traktatu, decyzje takie stanowią nieodłączne działania następcze w stosunku do środków przyjętych przez Radę zgodnie z art. 121 i 126 Traktatu oraz rozporządzeniami (WE) nr 1466/97 i (WE) nr 1467/97.(14) Ponieważ niniejsze rozporządzenie zawiera przepisy ogólne dotyczące skutecznego egzekwowania rozporządzeń (WE) nr 1466/97 i (WE) nr 1467/97, powinno zostać przyjęte zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, o której mowa w art. 121 ust. 6.(15) Ponieważ cel, jakim jest ustanowienie jednolitego mechanizmu nakładania sankcji, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w przywołanym artykule niniejsze rozporządzanie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Rozdział I PrzedmiotArtykuł 1 Przedmiot i zakres zastosowania1. Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się system sankcji służących skuteczniejszemu egzekwowaniu części prewencyjnej i naprawczej paktu stabilności i wzrostu w strefie euro.2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do państw członkowskich, których walutą jest euro.Artykuł 2 DefinicjeDo celów niniejszego rozporządzenia:1.  „część prewencyjna paktu stabilności i wzrostu” oznacza system wielostronnego nadzoru ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r.;2.  „część naprawcza paktu stabilności i wzrostu” oznacza procedurę kontroli nadmiernego deficytu w państwach członkowskich uregulowaną w art. 126 Traktatu i w rozporządzeniu (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r.;3.  „wyjątkowa sytuacja gospodarcza” oznacza sytuację, w której przekroczenie przez deficyt publiczny wartości referencyjnej uznaje się za wyjątkowe w rozumieniu art. 126 ust. 2 lit. a) tiret drugie Traktatu i przepisów rozporządzenia (WE) nr 1467/97.Rozdział IISankcje w części prewencyjnej paktu stabilności i wzrostuArtykuł 3 Depozyt oprocentowany1. Jeżeli zgodnie z art. 121 ust. 4 Traktatu Rada kieruje do państwa członkowskiego zalecenie dotyczące podjęcia niezbędnych działań korygujących w obliczu utrzymujących się lub szczególnie poważnych i znacznych odstępstw od rozważnej polityki budżetowej, o których to działaniach mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1466/97, Rada, działając na wniosek Komisji, nakłada obowiązek złożenia oprocentowanego depozytu. Uznaje się, że decyzja została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie dziesięciu dni od przyjęcia wniosku przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów. Rada może zmienić wniosek zgodnie z art. 293 ust. 1 Traktatu.2. Proponowany przez Komisję oprocentowany depozyt wynosi 0,2 % produktu krajowego brutto (PKB) danego państwa członkowskiego w poprzednim roku.3. W odniesieniu do depozytu obowiązuje stopa procentowa odzwierciedlająca ryzyko kredytowe Komisji i odpowiedni okres inwestycji.4. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 Komisja, w odpowiedzi na umotywowany wniosek danego państwa członkowskiego skierowany do niej w terminie dziesięciu dni od przyjęcia zalecenia Rady, o którym mowa w ust. 1, może zaproponować zmniejszenie wysokości oprocentowanego depozytu lub jego anulowanie.5. Jeżeli ustała sytuacja, która stanowiła przyczynę wydania zalecenia, o którym mowa w ust. 1, Rada na podstawie wniosku Komisji podejmuje decyzję o zwróceniu depozytu wraz z narosłymi odsetkami danemu państwu członkowskiemu. Rada może zmienić wniosek Komisji zgodnie z art. 293 ust. 1 Traktatu.Rozdział IIISankcje w części naprawczej paktu stabilności i wzrostuArtykuł 4Depozyt nieoprocentowany1. Jeżeli zgodnie z art. 126 ust. 6 Traktatu Rada stwierdza, że w danym państwie członkowskim istnieje nadmierny deficyt, Rada, działając na wniosek Komisji, nakłada obowiązek złożenia nieoprocentowanego depozytu. Uznaje się, że decyzja została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie dziesięciu dni od przyjęcia wniosku przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów. Rada może zmienić wniosek zgodnie z art. 293 ust. 1 Traktatu.2. Proponowany przez Komisję nieoprocentowany depozyt wynosi 0,2 % PKB danego państwa członkowskiego w poprzednim roku.3. Jeżeli państwo członkowskie złożyło Komisji depozyt oprocentowany zgodnie z art. 3, zostaje on przekształcony w depozyt nieoprocentowany.Jeżeli wysokość złożonego uprzednio depozytu oprocentowanego wraz z narosłymi odsetkami przekracza wysokość wymaganego depozytu nieoprocentowanego, kwota tej różnicy jest zwracana państwu członkowskiemu.Jeżeli wysokość wymaganego depozytu nieoprocentowanego przekracza wysokość złożonego uprzednio depozytu oprocentowanego wraz z narosłymi odsetkami, państwo członkowskie wpłaca kwotę tej różnicy.4. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 niniejszego artykułu Komisja może, w związku z wyjątkową sytuacją gospodarczą lub w odpowiedzi na umotywowany wniosek danego państwa członkowskiego skierowany do niej w terminie dziesięciu dni od przyjęcia decyzji Rady zgodnie z art. 126 ust. 6 Traktatu, zaproponować zmniejszenie wysokości nieoprocentowanego depozytu lub jego anulowanie.Artykuł 5Grzywna1. Jeżeli zgodnie z art. 126 ust. 8 Traktatu Rada stwierdza, że w odpowiedzi na jej zalecenia dane państwo członkowskie nie podjęło skutecznych działań w wyznaczonym terminie, Rada, działając na wniosek Komisji, nakłada na państwo członkowskie obowiązek zapłaty grzywny. Uznaje się, że decyzja została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie dziesięciu dni od przyjęcia wniosku przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów. Rada może zmienić wniosek zgodnie z art. 293 ust. 1 Traktatu.2. Proponowana przez Komisję grzywna wynosi 0,2 % PKB danego państwa członkowskiego w poprzednim roku.3. Jeżeli państwo członkowskie złożyło Komisji depozyt nieoprocentowany zgodnie z art. 4, zostaje on przekształcony w grzywnę.Jeżeli wysokość złożonego uprzednio depozytu nieoprocentowanego przekracza wysokość nałożonej grzywny, kwota tej różnicy jest zwracana państwu członkowskiemu.Jeżeli wysokość nałożonej grzywny przekracza wysokość złożonego uprzednio depozytu nieoprocentowanego lub jeśli nie złożono uprzednio depozytu nieoprocentowanego, państwo członkowskie wpłaca kwotę tej różnicy.4. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 niniejszego artykułu Komisja może, w związku z wyjątkową sytuacją gospodarczą lub w odpowiedzi na umotywowany wniosek danego państwa członkowskiego skierowany do niej w terminie dziesięciu dni od przyjęcia decyzji Rady zgodnie z art. 126 ust. 8 Traktatu, zaproponować zmniejszenie wysokości grzywny lub jej anulowanie.Artykuł 6Zwrot depozytu nieoprocentowanegoJeżeli zgodnie z art. 126 ust. 12 Traktatu Rada uchyla wszystkie lub niektóre swoje decyzje, danemu państwu członkowskiemu zwraca się nieoprocentowany depozyt złożony przez nie Komisji.Artykuł 7Podział odsetek i grzywienDochody Komisji z odsetek od depozytów złożonych zgodnie z art. 4 i grzywny zapłacone zgodnie z art. 5 stanowią inne dochody, o których mowa w art. 311 Traktatu, i są rozdzielane między państwa członkowskie, których walutą jest euro i które nie odnotowują nadmiernego deficytu stwierdzonego zgodnie z art. 126 ust. 6 Traktatu ani nie są objęte procedurą nadmiernego zaburzenia równowagi w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr […/…].Rozdział IV PRZEPISY OGÓLNEARTYKUł 8 GłOSOWANIE W RADZIEW odniesieniu do środków, o których mowa w art. 3, 4 i 5, prawo głosu posiadają wyłącznie członkowie Rady reprezentujący państwa członkowskie, których walutą jest euro, a Rada stanowi, nie uwzględniając głosu członka Rady reprezentującego dane państwo członkowskie.Większość kwalifikowaną członków Rady wymienionych w akapicie pierwszym określa się zgodnie z art. 238 ust. 3 lit. a) Traktatu.Artykuł 9Wejście w życieNiniejsze rozporządzenie wchodzi w życie […] dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. C […] z […], s. […].[2] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1.[3] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6.[4] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6.


Ważna informacja prawna

|

52009PC0142

Wniosek rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady dostosowujące do decyzji Rady 1999/468/WE niektóre akty podlegające procedurze, o której mowa w art. 251 Traktatu, w zakresie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą - Dostosowanie do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą - Część piąta  /* COM/2009/0142 końcowy - COD 2009/0048 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 30.3.2009KOM(2009) 142 wersja ostateczna2009/0048 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYdostosowujące do decyzji Rady 1999/468/WE niektóre akty podlegające procedurze, o której mowa w art. 251 Traktatu, w zakresie procedury regulacyjnej połączonej z kontroląDostosowanie do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą Część piątaUZASADNIENIE1. Decyzja Rady 2006/512/WE i nowa procedura regulacyjna połączona z kontroląDecyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[1] została zmieniona decyzją Rady 2006/512/WE z dnia 17 lipca 2006 r.[2]Artykuł 5a zmienionej decyzji 1999/468/WE wprowadza nową procedurę regulacyjną połączoną z kontrolą dla środków o zakresie generalnym mających na celu zmianę elementów innych niż istotne aktu podstawowego przyjętego zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu, w tym wykreślenie niektórych takich elementów lub dodanie nowych.2. Dostosowanie priorytetowe i dostosowanie ogólneWe wspólnym oświadczeniu[3] Parlament, Rada i Komisja przyjęły wykaz aktów podstawowych, które mają w trybie pilnym zostać dostosowane do zmienionej decyzji w celu wprowadzenia do nich nowej procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą (dostosowanie priorytetowe). W grudniu 2006 r. Komisja przedstawiła wszystkie wnioski dotyczące dostosowania priorytetowego. Zostały one omówione i przyjęte przez Parlament i Radę[4].Aby procedura regulacyjna połączona z kontrolą miała zastosowanie również do pozostałych aktów przyjętych w drodze współdecyzji i obowiązujących w chwili wejścia w życie decyzji 2006/512/WE, we wspólnym oświadczeniu wezwano do dostosowania także i tych aktów, zgodnie z obowiązującymi procedurami (dostosowanie ogólne). W oświadczeniu nieopublikowanym w Dzienniku Urzędowym[5] Komisja zobowiązała się przeanalizować wszystkie te akty w celu dostosowania ich, w razie potrzeby, do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą.Komisja postanowiła przeprowadzić konieczne dostosowania poprzez przedstawienie wniosków dotyczących rozporządzeń zbiorczych. Każde rozporządzenie obejmuje i zmienia kilkadziesiąt aktów prawnych jednocześnie. Metoda ta ma na celu racjonalne i spójne zarządzanie dostosowaniem. Sprzyja ona skuteczniejszemu i szybszemu przebiegowi prac organów władzy prawodawczej i umożliwia spójny i horyzontalny proces dostosowania. Ponieważ treść aktów podstawowych nie ulega zmianie, metoda ta pozwala skupić się na prawnych aspektach tekstów.Pierwsze trzy wnioski, poprzedzone komunikatem Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady przyjętym w dniu 23 listopada 2007 r.[6], zostały przyjęte przez Komisję w dniach 23 listopada[7] i 19 grudnia 2007 r.[8] Ostatni wniosek został przyjęty przez Komisję w dniu 11 lutego 2008 r.[9].Dostosowanie ma na celu wprowadzenie do obowiązujących aktów prawnych procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, zgodnie z zapisem w art. 5a zmienionej decyzji 1999/468/WE. W ramach dostosowania istnieje zatem możliwość ustanowienia przepisów przewidujących przedłużenie albo skrócenie terminów mających zwykle zastosowanie w ramach procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, zgodnie z ust. 5 wyżej wspomnianego art. 5a, o ile uzasadnia to charakter przewidywanych środków. W razie potrzeby przewiduje się możliwość zastosowania trybu pilnego zgodnie z ust. 6 wspomnianego art. 5a.3. Rezolucja Parlamentu EuropejskiegoW dniu 23 września 2008 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której zawarł zalecenia dla Komisji dotyczące dostosowania aktów prawnych do nowej decyzji w sprawie komitologii[10].W rezolucji tej Parlament Europejski wezwał Komisję do przedstawienia nowych wniosków legislacyjnych w celu zakończenia procesu dostosowania ogólnego. Parlament przedstawił listę aktów prawnych, które jego zdaniem powinny zostać dostosowane do nowej procedury komitetowej, a które nie zostały wskazane w komunikacie przyjętym przez Komisję w dniu 23 listopada 2007 r.[11].4. Stanowisko Komisji w sprawie treści rezolucji Parlamentu EuropejskiegoPrzed opublikowaniem wspomnianego wcześniej komunikatu Komisja dokonała dogłębnej analizy wszystkich aktów przyjętych w drodze współdecyzji, aby ustalić, które z nich zawierają upoważnienie Komisji do przyjmowania środków o zakresie generalnym mających na celu zmianę elementów innych niż istotne danego aktu podstawowego. Komisja stwierdziła, że dostosowaniu należy poddać ponad 200 aktów prawnych i przyznała jednocześnie, że lista tych aktów może w przyszłości ulec zmianie.Szczególną uwagę Komisja poświęciła 14 aktom prawnym, które Parlament Europejski wskazał w rezolucji z dnia 23 września 2008 r. Dogłębnie przeanalizowano wszystkie przepisy, które w tych aktach podstawowych przyznają Komisji uprawnienia wykonawcze.4.1. Na podstawie wyników tej analizy Komisja stwierdziła, że nie ma potrzeby przedstawienia wniosków legislacyjnych dotyczących wszystkich wskazanych przez Parlament aktów podstawowych. Komisja jest zdania, że w odniesieniu do następujących aktów prawnych nie występuje potrzeba dostosowania do nowej procedury komitetowej:AKTY PRAWNE, KTÓRYCH DOSTOSOWANIE JUż NASTAPIłO LUB BYłO PRZEDMIOTEM WNIOSKU-  Dyrektywa 2000/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie środków stosowanych przeciwko stałym i gazowym zanieczyszczeniom pochodzącym z silników napędzających ciągniki rolnicze lub leśne i zmieniająca dyrektywę Rady 74/150/EWG.Dyrektywa ta została już dostosowana do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą na mocy art. 19 dyrektywy 2003/37/WE, która znalazła się wśród aktów podstawowych dostosowanych do nowej procedury rozporządzeniem zbiorczym, część pierwsza, przyjętym w dniu 22 października 2008 r. (rozporządzenie (WE) nr 1137/2008, Dz.U. L 311 z 21.11.2008, załącznik, pkt 3.7, ppkt 1).Artykuł 19 dyrektywy 2003/37/WE w brzmieniu zmienionym przez pierwsze rozporządzenie zbiorcze ustanawia wymóg odwołania się do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą w odniesieniu do wszystkich zmian wprowadzających dostosowania techniczne do poszczególnych dyrektyw wymienionych w załączniku II w rozdziale B. Dyrektywa 2000/25/WE jest właśnie jedną z tych dyrektyw.-  Dyrektywa 2001/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 92/23/EWG odnoszącą się do opon pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz ich instalowania-  Dyrektywa 2004/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG i 80/1268/EWG w odniesieniu do pomiaru emisji dwutlenku węgla i zużycia paliwa w pojazdach N1Obie dyrektywy zostały automatycznie objęte procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą w momencie włączenia do załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. (Dz.U. L 263 z 9.10.2007). Tak więc wszystkie zmiany wprowadzone do poszczególnych dyrektyw, które figurują w wyżej wspomnianym załączniku IV podlegają procedurze regulacyjnej połączonej z kontrolą, zgodnie z art. 39 ust. 2 i 9 dyrektywy 2007/46/WE. W związku z tym dostosowanie tych dwóch aktów podstawowych nie jest już konieczne.-  Dyrektywa 2005/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. dotycząca homologacji typu pojazdów mechanicznych pod względem ich przydatności do ponownego użycia, zdolności do recyklingu i odzysku oraz zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG-  Dyrektywa 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. dotycząca emisji z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWGTe dwa akty również figurują w załączniku IV do dyrektywy 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. od momentu wprowadzenia zmian do tego załącznika poprzez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1060/2008 z dnia 7 października 2008 r. Od tego czasu wszystkie zmiany w tych dwóch dyrektywach podlegają procedurze regulacyjnej połączonej z kontrolą na mocy wspomnianego art. 39 dyrektywy 2007/46/WE. Ich dostosowanie nie jest już więc konieczne.-  Dyrektywa 2005/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. zmieniająca dyrektywę 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowychDyrektywa 1999/32/WE została ujęta we wniosku dotyczącym rozporządzenia zbiorczego, część druga (COM(2007) 824 wersja ostateczna). Przy przygotowywaniu wspomnianego wniosku Komisja należycie uwzględniła zmiany wprowadzone do tej dyrektywy przez dyrektywę 2005/33/WE. Komisja uważa więc, że wszystkie przepisy wymagające dostosowania do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą zostały ujęte we wniosku dotyczącym drugiego rozporządzenia zbiorczego i w związku z tym nie jest konieczne przedstawienie osobnego wniosku w odniesieniu do tej dyrektywy.AKTY NIEOBJęTE PROCEDURą WSPÓłDECYZJI-  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999.Artykuł 251 Traktatu nie stanowi podstawy prawnej tego rozporządzenia i w związku z tym nie stosuje się w odniesieniu do niego procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą.AKTY PRZYJęTE PO WEJśCIU W żYCIE REFORMY Z 2006 R.-  Rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwojuRozporządzenie to zostało przyjęte po dniu 23 lipca 2006 r., a więc po wejściu w życie reformy ustanawiającej procedurę regulacyjną połączoną z kontrolą i w związku z tym nie musi podlegać dostosowaniu. Podczas przyjmowania tego rozporządzenia Parlament Europejski i Rada stwierdziły, że charakter przyznanych Komisji uprawnień nie uzasadnia objęcia ich nową procedurą komitetową.Komisja nie posiada żadnych podstaw umożliwiających dziś podważenie tej właściwej oceny dokonanej przez władze prawodawcze. Żaden z przepisów omawianego rozporządzenia nie nadaje Komisji uprawnień do przyjęcia środków o charakterze generalnym, które mogłyby to rozporządzenie zmienić lub uzupełnić.AKTY NIEZAWIERAJąCE PRZEPISÓW PODLEGAJąCYCH PROCEDURZE REGULACYJNEJ POłąCZONEJ Z KONTROLą-  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/46/WE z dnia 23 lipca 2001 r. zmieniająca dyrektywę 95/53/WE ustalającą zasady regulujące organizację urzędowych kontroli w zakresie żywienia zwierząt, a także zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG, 96/25/WE, 1999/29/WE w sprawie żywienia zwierzątTa dyrektywa wprowadza zmiany do przekazywania uprawnień przyznanych Komisji na mocy dyrektywy 95/53/WE. Jednakże żaden z przepisów tej dyrektywy nie nadaje Komisji uprawnień do przyjęcia środków o charakterze generalnym, które mogłyby zmienić lub uzupełnić akt podstawowy. Uprawnienia przyznane Komisji dotyczą przyjmowania wytycznych o charakterze niewiążącym (art. 4a ust. 3), przyjmowania środków indywidualnych (art. 15a ust. 1 i 2) oraz ustanowienia systemu szybkiego powiadamiania (art. 16c ust. 3).-  Dyrektywa 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2002 r. zmieniająca dyrektywy Rady 90/425/EWG i 92/118/EWG w odniesieniu do wymagań zdrowotnych wobec produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcegoDyrektywa ta wprowadza zmiany do dyrektywy 92/118/WE i nakłada na Komisję zadanie sporządzenia wykazu przedsiębiorstw, z których mogą pochodzić produkty dopuszczone do przywozu do Wspólnoty. Dokonanie wpisu do tego wykazu stanowi środek indywidualny, który nie podlega procedurze regulacyjnej połączonej z kontrolą.-  Dyrektywa 2004/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. uchylająca niektóre dyrektywy dotyczące higieny i warunków zdrowia przy produkcji i wprowadzaniu do obrotu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zmieniająca dyrektywy Rady 89/662/EWG i 92/118/EWG oraz decyzję Rady 95/408/WEZdaniem Komisji ta dyrektywa nie zawiera ani nie zmienia żadnych nadanych uprawnień, a więc nie ma wpływu na przepisy zmienionych aktów w zakresie procedury komitetowej.-  Decyzja nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym)Zdaniem Komisji uprawnienia wykonawcze nadane jej przez ten akt prawny w art. 4 ust. 2, 3, 4 i 6 nie podlegają procedurze regulacyjnej połączonej z kontrolą. Środki objęte art. 4 ust. 2 mają charakter czysto wykonawczy i nie mają zakresu generalnego. W ramach art. 4 ust. 3, 4 i 6 Komisja może jedynie wprowadzać w życie przepisy aktu podstawowego, nie mając prawa ich zmieniać ani uzupełniać. A więc warunki stosowania nowej procedury nie są spełnione.4.2. Komisja zgadza się jednak z Parlamentem Europejskim, że następujące akty podstawowe zawierają pewne przepisy, które muszą zostać dostosowane do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą:-  Dyrektywa 2000/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 2000 r. zmieniająca dyrektywę Rady 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną-  Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97Przedmiotem niniejszego wniosku jest przeprowadzenie dostosowania tych dwóch aktów prawnych do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą.2009/0048 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYdostosowujące do decyzji Rady 1999/468/WE niektóre akty podlegające procedurze, o której mowa w art. 251 Traktatu, w zakresie procedury regulacyjnej połączonej z kontroląDostosowanie do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą Część piątaPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152,uwzględniając wniosek Komisji[12],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[13],po konsultacji z Komitetem Regionów[14],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[15],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[16] została zmieniona decyzją Rady 2006/512/WE[17], która wprowadziła procedurę regulacyjną połączoną z kontrolą dla przyjmowania środków o zakresie generalnym i mających na celu zmianę elementów innych niż istotne aktu podstawowego przyjętego zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu, w tym wykreślenie niektórych takich elementów lub dodanie nowych elementów.(2) Zgodnie z oświadczeniem Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji[18] w sprawie decyzji 2006/512/WE, aby procedura regulacyjna połączona z kontrolą była stosowana do aktów prawnych, które zostały przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu i weszły już w życie, akty te muszą zostać dostosowane zgodnie z odpowiednimi procedurami.(3) Ponieważ zmiany wprowadzane do aktów w tym celu dotyczą jedynie procedur komitetowych, państwa członkowskie w przypadku dyrektyw nie muszą dokonywać ich transpozycji,PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1Akty wymienione w załączniku zostają dostosowane, zgodnie z tym załącznikiem, do decyzji 1999/468/WE zmienionej decyzją 2006/512/WE.Artykuł 2Odesłania do przepisów aktów wymienionych w załączniku traktuje się jako odesłania do tych przepisów w brzmieniu dostosowanym niniejszym rozporządzeniem.Artykuł 3Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po opublikowaniu go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Strasburgu dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący PrzewodniczącyZAŁĄCZNIK1. Dyrektywa Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [19].W odniesieniu do dyrektywy Rady 64/432/EWG należy przyznać Komisji uprawnienia do przyjmowania przepisów dotyczących informacji, jakie powinny zawierać krajowe komputerowe bazy danych w odniesieniu do trzody chlewnej. Ponieważ środki te mają zakres generalny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne tej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, środki te należy przyjąć zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, ustanowioną w art. 5a decyzji 1999/468/WE.W związku z powyższym w dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:1. w art. 14 ust. 3 lit. C pkt 4 otrzymuje brzmienie:„4. W celu zagwarantowania funkcjonowania krajowych komputerowych baz danych dotyczących świń, zasady odnoszące się do informacji, jakie muszą zawierać krajowe bazy danych są przyjmowane przez Komisję. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 17a ust. 2. Pozostałe właściwe zasady stosowania przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.”;2. w art. 17a ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:„2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1–4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.”.2. Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 [20].W odniesieniu do rozporządzenia nr 1760/2000 należy przyznać Komisji uprawnienia do przyjmowania środków wykonawczych do niektórych przepisów tytułu I, w szczególności dotyczących przedłużenia terminów maksymalnych, pasków informacyjnych na uszach, paszportów, rejestru i minimalnego poziomu kontroli, a także środków tymczasowych mających zakres generalny koniecznych do sprawniejszego wdrażania przepisów tego tytułu. Ponieważ środki te mają zakres generalny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne tego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie, środki te należy przyjąć zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, ustanowioną w art. 5a decyzji 1999/468/WE.W związku z powyższym w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000 wprowadza się następujące zmiany:1. w art. 4 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:„Jednak na żądanie państwa członkowskiego, Komisja może określić okoliczności, w których państwa członkowskie mają możliwość przedłużenia terminu maksymalnego. Środek ten, mający na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 23 ust. 4.”;2. w art. 6 ust. 1 akapit czwarty otrzymuje brzmienie:„Jednak na wniosek państwa członkowskiego, Komisja może określić okoliczności, w których w których możliwe jest przedłużenie terminu maksymalnego. Środek ten, mający na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 23 ust. 4.”;3. w art. 7 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:„– po pełnym uruchomieniu skomputeryzowanych baz danych, zgłaszania właściwym władzom wszelkich przewozów do i z hodowli oraz wszelkich urodzin i śmierci zwierząt z hodowli, wraz z datami tych zdarzeń, w okresie ustalonym przez dane państwo członkowskie, a wynoszących od trzech do siedmiu dni od daty zajścia danego zdarzenia. Jednakże na wniosek państwa członkowskiego, Komisja może określić okoliczności, w których państwa członkowskie mogą przedłużyć okres maksymalny oraz określić przepisy szczególne, dotyczące przewozu bydła wywożonego na letnie pastwiska położone w różnych rejonach górskich. Środek ten, mający na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 23 ust. 4.”;4. artykuł 10 otrzymuje brzmienie:„Artykuł 101. Komisja przyjmuje następujące środki konieczne do wdrażania przepisów niniejszego tytułu:a) przepisy dotyczące pasków informacyjnych, umieszczanych na uszach zwierząt;b) przepisy dotyczące paszportów;c) przepisy dotyczące rejestru;d) minimalny poziom kontroli.Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 23 ust. 4.2. Środki tymczasowe mające zakres generalny i mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez jego uzupełnienie nowymi elementami innymi niż istotne, w szczególności dodatkowymi wyjaśnieniami dotyczącymi wymogów ustanowionych przez niniejsze rozporządzenie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 23 ust. 4.3. Następujące środki konieczne do wdrażania przepisów niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 23 ust. 2:a) stosowanie kar administracyjnych;b) środki tymczasowe konieczne do ułatwienia stosowania przepisów niniejszego tytułu, inne niż te, o których mowa w ust. 2.”;5. w art. 23 wprowadza się następujące zmiany:a) w ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:„a) w zakresie wdrażania art. 10, komitetu zarządzającego ds. płatności bezpośrednich, o którym mowa w art. 141 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009;”;b) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:„4. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1–4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.”.[1] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.[2] Dz.U. L 200 z 22.7.2006, s. 11.[3] Dz.U. C 255 z 21.10.2006, s. 1.[4] Dz.U. L 76 z 19.3.2008, s. 33-38 i 42-55; Dz.U. L 81 z 20.3.2008, s. 38-72; Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 60-71.[5] PE 376.314v01-00 – A6-0236/2006 (oświadczenie załączone do sprawozdania Parlamentu).[6] COM(2007) 740 wersja ostateczna.[7] COM(2007) 741 wersja ostateczna.[8] COM(2007) 822 wersja ostateczna i COM(2007) 824 wersja ostateczna.[9] COM(2008) 71 wersja ostateczna.[10] A6-0345/2008.[11] Zob. przypis 6.[12] Dz.U. C […] z […], s. […].[13] Dz.U. C […] z […], s. […].[14] Dz.U. C […] z […], s. […].[15] Dz.U. C […] z […], s. […].[16] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.[17] Dz.U. L 200 z 22.7.2006, s. 11.[18] Dz.U. C 255 z 21.10.2006, s. 1.[19] Dz.U. L 121 z 29.7.1964, s. 1977.[20] Dz.U. L 204 z 11.8.2000, s. 1.


title: Wniosek rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne

text:
Ważna informacja prawna

|

52006PC0204

Wniosek Rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne  /* COM/2006/0204 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 12.5.2006KOM(2006) 204 wersja ostatecznaWniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1) KONTEKST WNIOSKU |Podstawa i cele wniosku Komisja, z pomocą Grupy ds. Aspektów Ekonomicznych Taryf Celnych, rozpatrzyła wszystkie złożone przez państwa członkowskie wnioski o czasowe zawieszenie ceł autonomicznych wspólnej taryfy celnej. Dołączony wniosek dotyczy niektórych produktów przemysłowych i rolnych. Wnioski o zawieszenie dotyczące powyższych produktów zostały przeanalizowane na podstawie kryteriów określonych w komunikacie Komisji dotyczącym autonomicznych zawieszeń i kontyngentów taryfowych (zob. Dz.U. C 128 z 25.4.1998, str. 2). Po rozpatrzeniu wniosków Komisja uważa, że zawieszenie ceł jest uzasadnione w przypadku produktów wymienionych w załączniku I do załączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia. Wycofano natomiast produkty, w przypadku których zawieszenie nie leży już w interesie gospodarczym Wspólnoty. W załącznikach do tego rozporządzenia wymieniono produkty, dla których proponuje się zawieszenie lub w przypadku których należy zmienić opis oraz produkty wykreślone z Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1255/96. Środek obowiązuje od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. w celu przeprowadzenia w tym okresie analiz ekonomicznych poszczególnych zawieszeń. Zawieszenia, których anulowanie lub podtrzymanie zostanie uznane za niezbędne przez Komisję i Grupę ds. Aspektów Ekonomicznych Taryf Celnych, zostaną przedłużone lub uchylone po tej dacie. |Kontekst ogólny W interesie Wspólnoty leży częściowe lub całkowite zawieszenie ceł autonomicznych Wspólnej Taryfy Celnej dla szeregu nowych produktów niewymienionych w Załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/96 zawieszającego czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Dz.U. L 158 z 29.6.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 300/2006 (Dz.U. L 56 z 25.2.2006, str. 1). |Spójność z innymi politykami i celami Unii Zgodne z politykami dotyczącymi rolnictwa, handlu, przedsiębiorstw, rozwoju i stosunków zewnętrznych. |2) KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Skonsultowano się z Grupą ds. Aspektów Ekonomicznych Taryf Celnych, reprezentującą przemysł każdego z państw członkowskich. Streszczenie odpowiedzi oraz sposób, w jaki były one uwzględniane Wszystkie wymienione zawieszenia są zgodne z porozumieniem osiągniętym w trakcie dyskusji w ramach grupy. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Dziedziny nauki i wiedzy specjalistycznej, których dotyczy wniosek Eksperci reprezentujący państwa członkowskie w Grupie ds. Aspektów Ekonomicznych Taryf Celnych Zastosowana metodologia Otwarte konsultacje Główne organizacje/eksperci, z którymi się skonsultowano Eksperci wyznaczeni przez każde z państw członkowskich Streszczenie otrzymanych i wykorzystanych porad Nie stwierdzono potencjalnie poważnych zagrożeń pociągających za sobą nieodwracalne skutki. Środki wykorzystane do publicznego udostępnienia porad ekspertów Publikacja wniosku |Ocena wpływu Nie dotyczy Wniosek nie został ujęty w programie działalności legislacyjnej i prac Komisji na 2006 r. |3) ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Krótki opis proponowanych działań Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne |Podstawa prawna Artykuł 26 |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów |Środki, których dotyczy wniosek, są zgodne z celami programu działań „Cła 2007”. |Zestaw środków jest zgodny z zasadami ustalonymi w celu uproszczenia procedur obowiązujących podmioty prowadzące działalność w zakresie handlu zagranicznego, a także z komunikatem Komisji dotyczącym autonomicznych zawieszeń i kontyngentów taryfowych. |Wybór instrumentów |Proponowane instrumenty: rozporządzenie. |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następującego względu: Na mocy art. 26 Traktatu WE autonomiczne zawieszenia i kontyngenty taryfowe są zatwierdzane przez Radę, która stanowi kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji. |4) WPłYW NA BUDżET |Niepobrane należności celne |5) DODATKOWE INFORMACJE |Uproszczenie |Wniosek służy uproszczeniu prawodawstwa. |W załączniku do rozporządzenia, którego dotyczy wniosek, opublikowany zostanie uwzględniający różnice wykaz wszystkich zawieszeń ceł. |WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybneRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,uwzględniając wniosek Komisji[1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W interesie Wspólnoty leży częściowe lub całkowite zawieszenie ceł autonomicznych Wspólnej Taryfy Celnej dla szeregu nowych produktów niewymienionych w Załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/96[2].(2) Szereg produktów wymienionych w powyższym rozporządzeniu należy skreślić z wykazu w Załączniku, ponieważ utrzymanie zawieszeń ceł autonomicznych wspólnej taryfy celnej nie leży już w interesie Wspólnoty lub opis wymaga modyfikacji w celu uwzględnienia zmian technicznych dotyczących produktów oraz tendencji gospodarczych na rynku.(3) Produkty, których opis wymaga zmiany należy zatem uznać za nowe produkty.(4) Środek powinien obowiązywać od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., aby umożliwić przeprowadzenie w tym okresie analiz ekonomicznych poszczególnych zawieszeń. Z ośmioletnich doświadczeń wynika, że konieczne jest ustanowienie daty wygaśnięcia zawieszeń wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, aby zapewnić uwzględnienie zmian technicznych i gospodarczych. Nie powinno to wykluczać przedterminowego wycofania niektórych środków lub ich utrzymania po zakończeniu okresu obowiązywania, jeżeli przedstawione zostanie uzasadnienie ekonomiczne, zgodnie z zasadami określonymi w komunikacie Komisji dotyczącym autonomicznych zawieszeń i kontyngentów taryfowych[3].(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1255/96.(6) Ponieważ rozporządzenie ma być stosowane od 1 lipca 2006 r., powinno ono wejść w życie niezwłocznie.PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1255/96 wprowadza się następujące zmiany:1.  Dodaje się tekst znajdujący się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;2.  Skreśla się produkty, których kody wymieniono w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.W przypadku produktów oznaczonych kodami TARIC 5205 31 00 10 i 8414 30 89 20 rozporządzenie obowiązuje jednak od dnia 1 stycznia 2006 r.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dniaW imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIK IKod CN | TARIC | Wyszczególnienie | Stawka cła autonomicznego | Koniec okresu obowiązywania |ex 2904 90 85 | 40 | 3-Bromo-5-nitrotrifluorometylobenzen | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2909 19 00 | 40 | Eter bis(2-etoksyetylowy) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2912 29 00 | 20 | Aldehyd p-fenylobenzoesowy | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2916 12 90 | 40 | Akrylan 2,4-di-tert-pentylo-6-[1-(3,5-di-tert-pentylo-2-hydroksyfenylo) -etylo] fenylu | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2921 42 10 | 35 | 2-Nitroanilina | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2921 42 10 | 45 | 2,4,5-Trichloroanilina | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2921 43 00 | 40 | Kwas 4-aminotolueno-3-sulfonowy | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2921 51 19 | 30 | Siarczan 2-metylo-p-fenylenodiaminy | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2922 29 00 | 25 | 5-Amino-o-krezol | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2922 49 95 | 50 | (D)-(-)-Dihydrofenyloglicyna | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2927 00 00 | 60 | Kwas 4,4’-dicyjano-4,4’-azodiwalerianowy | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2930 90 70 | 76 | Kwas 2,2’-ditiodi(benzoesowy) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2930 90 70 | 77 | 4-[4-(2-Propenyloksy)fenylosulfonylo]fenol | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2931 00 95 | 96 | Kwas 3-(hydroksyfenylo) propionowy | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2931 00 95 | 97 | Octan tetrabutylofosfoniowy, w postaci roztworu wodnego | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2932 29 85 | 80 | Kwas giberelinowy o czystości co najmniej 88 % w masie | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2933 19 90 | 50 | Fenpyroksymat (ISO) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2934 99 90 | 85 | Aprepitant (INN) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2935 00 90 | 81 | 4-Amino-N-(4-aminofenyl)benzensulfonamid | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 2935 00 90 | 82 | N-(5,7-dimetoksy[1,2,4]triazolo[1,5-a]pyrimidyn-2-yl)-2-metoksy-4-trifluorometylo)pirydyna-3-sulfonamid | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3204 15 00 | 60 | Barwnik C.I. Vat Blue 4 | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3204 19 00 | 81 | 6,11-Difluoro-3,3-di-(4-metoksyfenylo)-13,13-dimetylo-3,13-dihydrobenzo [h]indeno[2,1-f]chromen | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3204 19 00 | 82 | 3-(4-fluorofenylo)-3-(4-piperydynofenylo)-13,13-dimetylo-3,13-dihydrobenzo[h]indeno[2,1-f]chromen | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3204 19 00 | 83 | 6,7-Dimetoksy-11-cyjano-3,3-di-(4-metoksyfenylo)-13,13-dimetylo-3,13-dihydrobenzo[h]indeno[2,1-f]chromen | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3207 30 00 | 10 | Preparat zawierający: nie więcej niż 85% masy srebra, nie więcej niż 2% masy palladu, tytanian baru, terpineol, oraz etylocelulozę, używany do drukowania sitodrukiem przy wytwarzaniu wielowarstwowych kondensatorów ceramicznych (1) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3402 13 00 | 10 | Substancja powierzchniowo czynna z kopolimeru winylu oparta na glikolu polipropylenowym | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3506 91 00 | 30 | Dwuskładnikowe mikrokapsuły kleju epoksydowego rozpuszczone w rozpuszczalniku | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3707 10 00 | 30 | Preparat oparty na światłoczułym akrylu zawierającym polimery, pigmenty, 2-metoksy-1-metyloetyloacetat i cykloheksanon oraz zawierający lub nie etylo-3-etoksypropionat | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3811 90 00 | 10 | Sole kwasu dinonylonaftylosulfonowego w postaci roztworu w oleju mineralnym | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3815 90 90 | 16 | Inicjator reakcji oparty na moczniku dimetyloaminopropylu używany do wytwarzania elementów z pianki poliuretanowej (1) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3819 00 00 | 20 | Ognioodporna ciecz hydrauliczna oparta na estrach fosforanowych | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3824 90 99 | 12 | Oligomer tetrafluoroetylenu, posiadający jedną jodoetylową grupę końcową | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3824 90 99 | 27 | Preparat oparty na: 2-metylopentan-4-on-O,O',O''-(metylosylylidyna)trioksym i 4-metylo-2-butanon-O, O',O'' ,O'''-silan tetryl tetraoksym | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3824 90 99 | 34 | Mieszanka fitosteroli w formie krystalicznego woskowatego proszku zawierającego w masie: 36 % lub więcej, lecz nie więcej niż 79 % sitosteroli, 15 % lub więcej, lecz nie więcej niż 34 % sitostanoli, 4 % lub więcej, lecz nie więcej niż 25 % kampesteroli, 0 % lub więcej, lecz nie więcej niż 14 % kampestanoli | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3824 90 99 | 90 | Puste kule z topionego glinokrzemianu zawierające 65-80 % amorficznego glinokrzemianu, o następujących parametrach: temperatura topnienia między 1600 °C i 1800 °C, gęstość zawarta w przedziale 0.6 - 0.8 g/cm3, wykorzystywane przy produkcji filtrów cząsteczkowych do pojazdów silnikowych (1) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3904 61 00 | 60 | Mieszanka politetrafluoroetylenu (PTFE), chlorku sodu i niejonicznej substancji powierzchniowo czynnej | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3907 20 21 | 20 | Kopolimer tetrahydrofuranu i tetrahydro-3-metylofuranu o średniej masie cząsteczkowej zawartej w przedziale 3500 (± 100) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3907 30 00 | 50 | Płynna żywica epoksydowa z kopolimeru 2-propionitrylu i 1,3-epoksydu butadienu, niezawierająca żadnych rozpuszczalników z zawartością hydratu boranu cynku nieprzekraczającą 40 % masy, zawartością tlenku antymonu (III) nieprzekraczającą 5 % masy | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3907 99 19 | 40 | Kopolimer kwasu tereftalowego oraz kwasu 5-sodosulfonoftalowy z cykloheksadimetanolem i glikolem dietylenowym | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3912 90 10 | 20 | Ftalan hydroksypropylu metylocelulozy | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3917 32 39 | 30 | Termokurczliwe rury z polistyrenu wykorzystywane do produkcji baterii cynkowo-węglowych (1) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3919 90 31 | 15 | Folia z poli(tereftalanu etylenu) pokryta z jednej strony powłoką barwioną, a z drugiej powłoką samoprzylepną, pokryta z obu stron folią ochronną, o całkowitej grubości zawartej w przedziale 100 (± 10) µm, do stosowania w produkcji filtrów optycznych (1) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3920 62 19 | 77 | Arkusz z poli(tereftalanu etylenu), zawierający warstwy wrażliwe na temperaturę, które po ogrzaniu barwią się w kolorach podstawowych warstwę odbijającą światło, warstwę ochronną, wykorzystywany w wielobarwnych drukarkach termicznych (1) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3920 99 90 | 10 | Biodegradowalny arkusz o grubości nieprzekraczającej 1 mm , zawierający w masie: 90 % (± 5 %) skrobii, 10 % (± 5 %)polimeru syntetycznego, 0,5 % (± 0.5 %) kwasu stearynowego | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 3926 90 98 | 40 | Puste mikrokulki z kopolimeru isooktyloakrylatu i kwasu akrylowego o średnicy równej lub większej niż 10 µm ale nie większej niż 1000 µm, rozpuszczone w wodzie | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 5205 31 00 | 10 | Przędza złożona z sześciu nitek, z bawełny bielonej, o masie liniowej nitki pojedynczej 925 decyteksów lub większej, ale nieprzekraczającej 989 decyteksów, do produkcji tamponów (1) | 0 % | 01.01.2006 - 31.12.2008 |ex 6805 10 00 ex 6805 20 00 ex 6805 30 80 | 10 10 10 | Materiał ścierny składający się z identycznie ukształtowanych cząstek na podstawie | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 7019 90 99 | 30 | Wysoko-modułowe włókna szklane (typu K) impregnowane gumą, uzyskane z wysoko-modułowej przędzy z włókien szklanych, pokryte lateksem zawierającym żywicę rezocynowo-formaldehydową z lub bez winylopirydyny i/lub uwodnionego kauczuku butadienowo-akrylonitrylowego (HNBR) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 8305 20 00 | 10 | Klamry o szerokości 12 mm (± 1 mm) i głębokości of 8 mm (± 1 mm) wykorzystywane do kopiarek i drukarek (1) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 8414 30 89 | 20 | Element systemu klimatyzacyjnego pojazdów, składający się ze sprężarki tłokowej z nieosłoniętym wałem o mocy przekraczającej 0,4 kW, ale nieprzekraczającej 10 kW | 0 % | 01.01.2006 - 31.12.2008 |ex 8414 90 00 | 40 | Element napędu, montowany w sprężarkach klimatyzatorów w pojazdach mechanicznych (1) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 8505 11 00 | 33 | Magnesy składające się ze stopu neodymu, żelaza i boru, w kształcie zaokrąglonego prostokąta o wymiarach nieprzekraczających 15 x 10 x 2 mm lub w kształcie krążka o średnicy nieprzekraczającej 90 mm, nawet z otworem w środku | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 8505 20 00 | 20 | Sprzęgło elektromagnetyczne sprężynowe o średnicy nieprzekraczającej 40 mm, stosowane przy produkcji kopiarek i drukarek, w tym kopiarek wielofunkcyjnych (1) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 8505 20 00 | 30 | Sprzęgło elektromagnetyczne, stosowane przy produkcji sprężarek klimatyzatorów w pojazdach mechanicznych (1) | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |ex 8529 90 81 | 45 | Układ scalony o funkcjonalności odbiornika telewizyjnego zawierający w jednej obudowie monolityczny dekoder kanałowy, monolityczny tuner, monolityczny układ zarządzania energią, filtry GSM oraz zarówno dyskretne jak i zintegrowane bierne elementy układu dla odbioru cyfrowo nadawanych sygnałów wizyjnych w formatach DVB-T i DVB-H | 0 % | 01.07.2006 - 31.12.2008 |(1) | Wpis w tej podpozycji podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich przepisach wspólnotowych (zob. art. 291–300 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 – Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 71). |-  ZAŁĄCZNIK IIKod CN | TARIC |ex 2903 30 80 | 60 |ex 2924 19 00 | 20 |ex 3811 90 00 | 10 |ex 8414 30 89 | 20 |ex 8505 11 00 | 33 |LEGISLACYJNE ZESTAWIENIE FINANSOWE DLA WNIOSKÓW, KTÓRYCH WPŁYW NA BUDŻET OGRANICZA SIĘ WYŁĄCZNIE DO DOCHODÓW1. TYTUŁ WNIOSKU:Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne2. POZYCJE W BUDŻECIE:Rozdział i artykuł: Rozdział 12, art. 120Kwota zapisana w budżecie na lata 2006, 2007 i 2008: 9,8 mln rocznie3. WPŁYW FINANSOWY( Wniosek nie ma wpływu finansowego( Wniosek nie ma wpływu finansowego na wydatki, lecz ma następujący wpływ finansowy na dochody:(mln EUR do jednego miejsca po przecinku)Pozycja w budżecie | Dochody[4] | Okres 6 miesięcy, od dnia dd/mm/rrrr | [lata 2006, 2007 i 2008] |Artykuł 120 | Wpływ na zasoby własne | 01/07/2006 – 31/12/2008 | - 9,8 rocznie |4. ŚRODKI ZWALCZANIA NADUŻYĆ FINANSOWYCHKontrole ostatecznego przeznaczenia niektórych produktów objętych niniejszym rozporządzeniem Rady zostaną przeprowadzone zgodnie z art. 291-300 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania Wspólnotowego Kodeksu Celnego.5. INNE UWAGIW celu ograniczenia problemów gospodarczych określono datę wygaśnięcia.Wniosek obejmuje poprawki, które należy wprowadzić w załączniku do istniejącego rozporządzenia w celu uwzględnienia:1. nowych wniosków o zawieszenie, które zostały złożone i przyjęte;2. zmian technicznych dotyczących produktów oraz tendencji gospodarczych na rynku wynikających ze zniesienia niektórych dotychczasowych zawieszeń.DodanieZałącznik, oprócz poprawek wynikających ze zmian w kodach CN, zawiera również 52 nowe produkty. Niepobrane cła odpowiadające tym zawieszeniom, obliczone na podstawie przewidywanej wielkości przywozu do składającego wniosek państwa członkowskiego na lata 2006, 2007 i 2008, wynoszą łącznie 7,3 mln EUR rocznie.Z dostępnych danych statystycznych za ubiegłe lata wynikałoby jednak, że kwotę tę należy przemnożyć przez uśredniony współczynnik – szacowany na 1,8 – w celu uwzględnienia przywozu do innych państw członkowskich z zastosowaniem tych samych zawieszeń. Oznacza to stratę w dochodach w wysokości ok. 13,2 mln EUR rocznie .Wycofanie:Z załącznika wycofano 2 produkty w związku z ponownym wprowadzeniem należności celnych. Oznacza to wzrost zasobów w wysokości 0,1 mln EUR , obliczony na podstawie wniosków o zawieszenie lub dostępnych danych statystycznych (2004 r.).Szacowany koszt działaniaPrzyjmując za podstawę dostępne dane statystyczne (2004 r.), utratę dochodów wynikającą z niniejszego rozporządzenia można zatem szacować na 13,2 – 0,1 = 13,1 mln EUR (kwota brutto, z uwzględnieniem wydatków na pobór ceł) × 0,75 = 9,8 mln EUR rocznie w okresie 01.07.2006-31.12.2008.Spadek dochodu z tradycyjnych zasobów własnych będzie musiał zostać pokryty przez państwa członkowskie ze składnika zasobów związanego z PKB.[1] Dz.U. C […] z […], str. […].[2] Dz.U. L 158 z 29.6.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 300/2006 (Dz.U. L 56 z 25.2.2006, str. 1).[3] Dz.U. L 128 z 25.4.1998, str. 2.[4] W przypadku tradycyjnych zasobów własnych (opłaty rolne, opłaty wyrównawcze od cukru, cła) należy wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25% na poczet kosztów poboru.


Ważna informacja prawna

|

52008PC0410

Wniosek rozporządzenie Rady kończące przegląd pod kątem nowego eksportera dotyczący rozporządzenia (WE) nr 130/2006 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej  /* KOM/2008/0410 wersja ostateczna */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 30.6.2008 r.KOM(2008) 410 wersja ostatecznaWniosekROZPORZĄDZENIE RADYkończące przegląd pod kątem nowego eksportera dotyczący rozporządzenia (WE) nr 130/2006 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1.  KONTEKST WNIOSKU2.  Podstawa i cele wnioskuNiniejszy wniosek dotyczy zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. („rozporządzenie podstawowe”).-  Kontekst ogólnyNiniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym.-  Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekRozporządzenie Rady (WE) nr 130/2006 z dnia 23 stycznia 2006 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.-  Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami UniiNie dotyczy.3.  KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW4.  Konsultacje z zainteresowanymi stronamiStrony zainteresowane postępowaniem miały możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego.-  Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejNie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.-  Ocena skutkówNiniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego.Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione.5.  ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU6.  Krótki opis proponowanych działańW drodze rozporządzenia (WE) nr 130/2006 z dnia 23 stycznia 2006 r. Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („pierwotne dochodzenie”).W dniu 30 listopada 2007 r. Komisja wszczęła przegląd pod kątem nowego eksportera dotyczący jednego nowego producenta eksportującego w Chińskiej Republice Ludowej. Wszczęcie tego przeglądu, dokonane w drodze publikacji rozporządzenia Komisji (WE) nr 1406/2007, opierało się na dowodach prima facie przedstawionych przez jednego producenta eksportującego, wykazujących, że ten producent eksportujący:-  nie prowadził wywozu kwasu winowego przed okresem objętym pierwotnym dochodzeniem ani w jego czasie,-  nie był powiązany z żadnym producentem eksportującym podlegającym środkom wprowadzonym rozporządzeniem 130/2006,-  rozpoczął wywóz kwasu winowego do Wspólnoty po zakończeniu okresu objętego pierwotnym dochodzeniem.Załączony wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Rady kończy wymieniony przegląd pod kątem nowego eksportera, gdyż dochodzenie wykazało, że producent eksportujący nie prowadził wywozu kwasu winowego do Wspólnoty po zakończeniu okresu objętego pierwotnym dochodzeniem.Występuje się zatem do Rady o przyjęcie załączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia, które powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .-  Podstawa prawna:Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r.-  Zasada pomocniczościNiniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.-  Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, gdyż formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym i wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym.Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Wspólnoty, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania.-  Wybór instrumentówProponowane instrumenty: rozporządzenie.Inne instrumenty byłyby niewłaściwe, ponieważ wyżej wymienione rozporządzenie podstawowe nie przewiduje innych możliwości.7.  WPłYW NA BUDżETWniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty.WniosekROZPORZĄDZENIE RADYkończące przegląd pod kątem nowego eksportera dotyczący rozporządzenia (WE) nr 130/2006 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki LudowejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności art. 11 ust. 4,uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:1. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI(1) W drodze rozporządzenia (WE) nr 130/2006[2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) („pierwotne dochodzenie”). Obowiązującym środkiem jest stawka cła ad valorem w wysokości 34,9 %, z wyłączeniem kilku wymienionych z nazwy przedsiębiorstw podlegających indywidualnym stawkom cła.(2) W drodze rozporządzenia (WE) nr 150/2008[3], wydanego po przeprowadzeniu przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Rada zmieniła zakres środków.2. OBECNE DOCHODZENIE2.1. Wniosek o przeprowadzenie przeglądu(3) Po wprowadzeniu ostatecznych środków antydumpingowych Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie przeglądu pod kątem nowego eksportera zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Podstawą wniosku było twierdzenie, że producent eksportujący Fuyang Genebest Chemical Industry Co Ltd („wnioskodawca”):-  nie prowadził wywozu kwasu winowego przed okresem objętym pierwotnym dochodzeniem ani w jego czasie,-  nie był powiązany z żadnym producentem eksportującym podlegającym środkom wprowadzonym w drodze rozporządzenia (WE) nr 130/2006,-  rozpoczął wywóz kwasu winowego do Wspólnoty po zakończeniu okresu objętego pierwotnym dochodzeniem,-  prowadzi działalność w warunkach gospodarki rynkowej, jak określono w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, lub wnioskuje o indywidualne traktowanie zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.2.2. Wszczęcie przeglądu pod kątem nowego eksportera(4) Komisja zbadała dowody prima facie dostarczone przez wnioskodawcę i uznała je za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Po konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedstawienia uwag zainteresowanemu przemysłowi wspólnotowemu Komisja wszczęła, w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 1406/2007[4], przegląd rozporządzenia (WE) nr 130/2006 w odniesieniu do wnioskodawcy.(5) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji 1406/2007 zniesiono cło nałożone w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 130/2006 na przywóz kwasu winowego wyprodukowanego przez wnioskodawcę. Równocześnie, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, polecono władzom celnym powzięcie odpowiednich kroków celem rejestracji przywozu kwasu winowego produkowanego przez wnioskodawcę.2.3. Produkt objęty postępowaniem(6) Produktem objętym obecnym przeglądem jest kwas winowy – ten sam produkt, co w pierwotnym dochodzeniu, jednakże z zastrzeżeniem wprowadzonego rozporządzeniem (WE) nr 150/2008 ograniczenia zakresu.2.4. Zainteresowane strony(7) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu przeglądu przemysł wspólnotowy, wnioskodawcę oraz przedstawicieli kraju wywozu. Zainteresowanym stronom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie.(8) Komisja przesłała wnioskodawcy wniosek o traktowanie na zasadach rynkowych i kwestionariusz oraz otrzymała odpowiedź w wyznaczonych w tym celu terminach.(9) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do analizy oraz przeprowadziła wizytę weryfikacyjną w siedzibie wnioskodawcy.2.5. Okres objęty dochodzeniem przeglądowym(10) Dochodzenie dotyczące dumpingu objęło okres od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 30 września 2007 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”).3. WYNIKI DOCHODZENIA3.1. Ustalenia(11) W odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu wskazano szereg transakcji sprzedaży eksportowej, identycznych z przedstawionymi we wniosku o przeprowadzenie przeglądu, których miejscem przeznaczenia rzekomo była Wspólnota.(12) Dochodzenie wykazało, że w ODP wnioskodawca nie prowadził bezpośredniego wywozu produktu objętego postępowaniem (określonego w powyższej sekcji 2.3.). Transakcji wywozu dokonywało de facto niezależne przedsiębiorstwo w ChRL, któremu wnioskodawca wystawił fakturę krajową. Wnioskodawca mógł przedstawić jedynie formularze zgłoszenia celnego, z których wynikało, że towary zostały wywiezione z ChRL, lecz w których nie było wskazane miejsce przeznaczenia wywozu. W celu uzyskania i weryfikacji niezbędnych dowodów rzekomego wywozu do Wspólnoty przeprowadzono dalsze dochodzenie w siedzibie tego przedsiębiorstwa.(13) Weryfikacja dokumentacji wywozu nie wykazała, by towary były wprowadzane do swobodnego obrotu we Wspólnocie. Towary rozładowywano w dwóch portach we Wspólnocie, lecz faktury były wystawiane na klienta znajdującego się w kraju trzecim poza Wspólnotą. Przedsiębiorstwo potwierdziło, że ostateczne miejsce przeznaczenia towarów znajdowało się poza Wspólnotą, w kraju siedziby odbiorcy końcowego.(14) Przeanalizowano także statystyki Eurostatu dotyczące przywozu kwasu winowego. Analiza statystyk przywozu potwierdziła, że towary wywożone przez wnioskodawcę nie były wprowadzane do swobodnego obrotu we Wspólnocie.3.2. Wniosek(15) Na podstawie powyższych ustaleń stwierdzono, że wnioskodawca nie zdołał wykazać spełnienia kryteriów uznania za nowego eksportera w rozumieniu art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.(16) Celem niniejszego przeglądu było określenie indywidualnego marginesu dumpingu dla wnioskodawcy, który to margines rzekomo różnił się od obecnego rezydualnego marginesu dumpingu mającego zastosowanie do przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL. Wniosek opierał się głównie na twierdzeniu, że wnioskodawca rozpoczął wywóz kwasu winowego do Wspólnoty po zakończeniu okresu pierwotnego dochodzenia oraz że prowadził taki wywóz w ODP.(17) W dochodzeniu uznano, że ze względu na brak wywozu do Wspólnoty w ODP Komisja nie mogła ustalić, czy indywidualny margines dumpingu wnioskodawcy różni się faktycznie od rezydualnego marginesu dumpingu ustalonego w pierwotnym dochodzeniu. W związku z tym wniosek ten należy odrzucić oraz zakończyć przegląd pod kątem nowego eksportera. Należy utrzymać w stosunku do wnioskodawcy rezydualne cło antydumpingowe ustalone w pierwotnym dochodzeniu, tzn. 34,9 %.4. WSTECZNE POBRANIE CŁA ANTYDUMPINGOWEGO(18) W świetle powyższych ustaleń od przywozu produktu objętego postępowaniem, który poddano obowiązkowi rejestracji zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1406/2007, pobiera się z mocą wsteczną cło antydumpingowe mające zastosowanie do wnioskodawcy.5. PRZEPISY KOŃCOWE(19) Wnioskodawcę, przemysł wspólnotowy i przedstawicieli kraju wywozu poinformowano o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których sformułowano powyższe wnioski, oraz umożliwiono tym stronom zgłoszenie uwag. Nie wpłynęły żadne uwagi mogące spowodować zmianę powyższych wniosków.(20) Niniejszy przegląd nie zmienia terminu wygaśnięcia środków wprowadzonych w drodze rozporządzenia (WE) nr 130/2006, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 150/2008, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 11. Niniejszym kończy się przegląd pod kątem nowego eksportera, wszczęty w drodze rozporządzenia Komisji (WE) 1406/2007, oraz nakłada się na przywóz określony w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1406/2007 cło antydumpingowe mające zastosowanie, zgodnie z art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 130/2006, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 150/2008, do „wszystkich innych przedsiębiorstw” w Chińskiej Republice Ludowej.2. Ze skutkiem od dnia 1 grudnia 2007 r. od przywozu kwasu winowego, zarejestrowanego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1406/2006, pobiera się cło antydumpingowe mające zastosowanie, zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 130/2006, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 150/2008, do „wszystkich innych przedsiębiorstw” w Chińskiej Republice Ludowej .3. Niniejszym poleca się organom celnym zaprzestanie rejestracji prowadzonej zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1406/2007.4. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.,W imieniu RadyPrzewodniczący [pic][pic][pic] [1] Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, s. 17).[2] Dz.U. L 23 z 27.1.2006, s. 1.[3] Dz.U. L 48 z 22.2.2008, s. 1.[4] Dz.U. L 312 z 30.11.2007, s. 12.