				|

		52011PC0753

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument finansowy na rzecz wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego /* KOM/2011/0753 wersja ostateczna - 2011/0368 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Znaczenie polityk dotyczących przestrzeni
wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości wzrastało
stopniowo przez ostatnie lata. Polityki te stanowią centralny element
projektu europejskiego mającego na celu stworzenie obszaru bez granic
wewnętrznych, na który obywatele UE oraz obywatele państw trzecich
mogą wjechać, po którym mogą się poruszać, na którym
mogą żyć i pracować, wnosząc nowe pomysły, kapitał,
wiedzę i innowacje oraz pracując w zawodach wykazujących
deficytowość na krajowych rynkach pracy, przekonani, że ich
prawa są w pełni przestrzegane, a ich bezpieczeństwo zapewnione.
Wzrastające znaczenie polityki w dziedzinie spraw wewnętrznych
zostało potwierdzone w programie sztokholmskim z 2009 r.[1]; ponadto polityka ta jest
jedną z dziedzin, które zostały znacząco zredefiniowane w
traktacie lizbońskim.
W obszarze bezpieczeństwa
wewnętrznego, główne dokumenty, takie jak komunikat Komisji
dotyczący strategii bezpieczeństwa wewnętrznego[2], zapewniły jasne wytyczne
odnoszące się do kierunku działań w nadchodzących
latach. W dziedzinie bezpieczeństwa wewnętrznego Unia stanie przed
ważnymi wyzwaniami. Terroryzm i przestępczość
zorganizowana, handel narkotykami, korupcja, cyberprzestępczość,
handel ludźmi i bronią nadal będą stanowiły
poważne zagrożenie. Przewiduje się, że poziom
przestępczości w skali globalnej pozostanie taki sam, ale charakter
przestępstw ulegnie zmianie ze względu na to, że przestępcy
używają nowych technologii przy popełnianiu przestępstw.
Można oczekiwać, że poziom przestępczości
transgranicznej i zorganizowanej wzrośnie, a jej charakter stanie się
bardziej złożony i międzynarodowy. Przewiduje się
zwiększenie liczby niektórych rodzajów przestępstw, takich jak
oszustwo, pranie pieniędzy i cyberprzestępczość. Należy
również podjąć dalsze działania w celu bardziej skutecznej
ochrony infrastruktury krytycznej UE, zwłaszcza przed atakami
terrorystycznymi, oraz w celu opracowania zintegrowanego podejścia UE do
zarządzania ryzykiem i zarządzania kryzysowego. Aby podołać
tym wszystkim przyszłym wyzwaniom, trzeba podjąć bardziej
intensywne działania na poziomie UE, zapewniające obywatelom
ochronę przed zagrożeniami, które stają się coraz bardziej
transgraniczne, a także wspierać działania operacyjne prowadzone
przez właściwe organy państw członkowskich, w tym
wykorzystując odpowiednie finansowanie ze strony Unii. W tym
kontekście w programie sztokholmskim wyraźnie wezwano do utworzenia
funduszu w celu wsparcia wdrażania strategii bezpieczeństwa
wewnętrznego oraz przyjęcia spójnego i kompleksowego podejścia
do współpracy w dziedzinie egzekwowania prawa, w tym zarządzania
granicami zewnętrznymi Unii.
W związku z powyższym w swoim
wniosku z dnia 29 czerwca 2011 r. dotyczącym najbliższych
wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020[3],
Komisja zaproponowała utworzenie Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego jako elementu uproszczonej dwufunduszowej struktury
przyszłych wydatków w obszarze spraw wewnętrznych, która obejmuje
również Fundusz Migracji i Azylu. Łączny budżet Funduszu
Bezpieczeństwa Wewnętrznego będzie wynosił 4 648 mln
EUR (w cenach bieżących), tak aby wesprzeć wdrożenie
pięciu strategicznych celów wyznaczonych przez strategię
bezpieczeństwa wewnętrznego, do których należą:
likwidowanie międzynarodowych sieci przestępczych; zapobieganie
terroryzmowi oraz walka z radykalizacją postaw i werbowaniem terrorystów;
podniesienie poziomu ochrony obywateli i przedsiębiorstw w
cyberprzestrzeni; poprawa bezpieczeństwa poprzez zarządzanie
granicami oraz zwiększenie odporności Europy na sytuacje kryzysowe i
katastrofy.
Ze względu na różne podstawy
traktatowe, które mają objąć szereg celów strategicznych, nie
jest prawnie możliwe ustanowienie Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego w formie jednego instrumentu finansowego. Proponuje się
zatem ustanowienie tego funduszu w postaci kompleksowych ram finansowych,
obejmujących dwa szczegółowe wnioski, w tym wniosek niniejszy,
uzupełnione instrumentem horyzontalnym ustanawiającym wspólne
przepisy.
Architektura prawna została
wyjaśniona szczegółowo w sekcji 3.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI I OCENA SKUTKÓW
W kontekście wzrastającego znaczenia
oceny jako narzędzia świadomego kształtowania polityki,
niniejszy wniosek został oparty na wynikach oceny, konsultacji z
zainteresowanymi stronami oraz na ocenie skutków.
Prace nad przygotowaniem przyszłych
instrumentów finansowych w dziedzinie spraw wewnętrznych rozpoczęto w
2010 r. i kontynuowano w 2011 r. W ramach tych prac przygotowawczych w grudniu
2010 r. rozpoczęto badanie oceny/oceny skutków przy pomocy
zewnętrznego wykonawcy. W powyższym badaniu, ukończonym w lipcu
2011 r., zebrano dostępne wyniki oceny dotyczące istniejących
instrumentów finansowych oraz przedstawiono problemy, cele i warianty działań
strategicznych, w tym ich prawdopodobne skutki, przeanalizowane w ocenie
skutków. W oparciu o to badanie Komisja przygotowała sprawozdanie z oceny
skutków, zaś w dniu 9 września 2011 r. Rada ds. Ocen Skutków
wydała opinię na jego temat.
W kontekście
wzrastającego znaczenia oceny jako narzędzia świadomego
kształtowania polityki, w niniejszym wniosku ustawodawczym
uwzględniono również w pełni formalną ocenę
śródokresową ogólnego programu w sprawie bezpieczeństwa i
ochrony wolności[4],
obejmującego wdrażanie programów „Zapobieganie i walka z
przestępczością” (ISEC) oraz „Zapobieganie, gotowość i
zarządzanie skutkami w zakresie terroryzmu i innych rodzajów ryzyka dla
bezpieczeństwa” (CIPS) za okres od 2007 r. do 2009 r. W swoim sprawozdaniu
z 16 czerwca 2011 r., Komisja dokonała oceny ilościowych i
jakościowych aspektów wdrażania programów oraz uzyskanych wyników, w
tym przedstawiła dokładny opis działań realizowanych w
ramach programów, analizę wyników sfinansowanych projektów oraz
przegląd narzędzi i mechanizmów realizacji w celu określenia
możliwych działań naprawczych.
Na etapie sporządzania niniejszego
wniosku uwzględniono wszystkie wyniki specjalnych konsultacji
społecznych, przeprowadzanych drogą internetową, na temat
przyszłości finansowania w dziedzinie spraw wewnętrznych[5], które trwały od 5
stycznia do 20 marca 2011 r. i były otwarte dla zainteresowanych stron z
UE i z państw trzecich. Ogółem otrzymano 115 odpowiedzi od osób
fizycznych oraz przedstawicieli organizacji, w tym osiem pisemnych stanowisk
stron. W konsultacjach uczestniczyli respondenci ze wszystkich państw
członkowskich, jak również z niektórych państw trzecich.
W kwietniu 2011 r. najważniejsze
zainteresowane strony (państwa członkowskie, organizacje
międzynarodowe, organizacje społeczeństwa obywatelskiego)
zebrały się na konferencji „Przyszłość finansowania UE
w obszarze spraw wewnętrznych – nowe spojrzenie”, co umożliwiło
im wymianę poglądów na temat przyszłości finansowania ze
środków UE dziedziny spraw wewnętrznych. Konferencja stała
się również okazją do zatwierdzenia wyników podsumowania
sytuacji bieżącej i konsultacji społecznych.
Przyszłość finansowania w
obszarze spraw wewnętrznych ze środków UE była podnoszona i
omawiana z podmiotami instytucjonalnymi przy wielu okazjach, w tym podczas
nieformalnych rozmów podczas lunchu w trakcie obrad Rady ds. Wymiaru
Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w dniu 21 stycznia 2011 r., na
nieformalnym śniadaniu z koordynatorami politycznymi Parlamentu
Europejskiego w dniu 26 stycznia 2011 r., podczas przesłuchania komisarz
Malmström przez komisję ds. wyzwań politycznych (SURE) Parlamentu
Europejskiego w dniu 10 marca 2011 r. oraz podczas wymiany poglądów
między dyrektorem generalnym DG do Spraw Wewnętrznych oraz
Komisją Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw
Wewnętrznych (LIBE) Parlamentu Europejskiego w dniu 17 marca 2011 r.
Szczegółowe porady ekspertów na temat
przyszłych instrumentów finansowych w obszarze bezpieczeństwa
wewnętrznego na posiedzeniu Stałego Komitetu Współpracy
Operacyjnej w zakresie Bezpieczeństwa Wewnętrznego (COSI) w dniu 5
października 2010 r., na którym miała miejsce wstępna wymiana
poglądów z przedstawicielami państw członkowskich oraz
przedstawicielami agencji (Eurojust, Europejskiego Urzędu Policji –
Europol, Europejskiego Kolegium Policyjnego – CEPOL i Europejskiej Agencji
Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych
Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej – Frontex), a
także na konferencji Europejskiej organizacji na rzecz bezpieczeństwa
(EOS) na temat przemysłu i bezpieczeństwa w dniu 9 lutego 2011 r.
Ponadto aspekty techniczne związane z wdrażaniem przyszłego
instrumentu finansowego w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego
zostały również omówione z ekspertami z państw
członkowskich na posiedzeniach dwóch komitetów ogólnego programu w sprawie
bezpieczeństwa i ochrony wolności (ISEC i CIPS) w dniach 15 lutego
oraz 18 lipca 2011 r.
Konsultacje, konferencje i dyskusje ekspertów
potwierdziły, że istnieje powszechna zgoda kluczowych
zainteresowanych stron co do potrzeby rozszerzenia zakresu finansowania ze
środków Unii działań w dziedzinie bezpieczeństwa
wewnętrznego, w tym jeśli chodzi o jej wymiar zewnętrzny oraz
potrzeby działania na rzecz uproszczenia mechanizmów realizacji i
większej elastyczności, szczególnie w sytuacjach nadzwyczajnych. Aby
uzyskać wartość dodaną, wydatkowanie środków Unii
powinno lepiej odzwierciedlać priorytety i zobowiązania strategiczne
na poziomie Unii oraz powinno wspierać wdrażanie dorobku Unii w
dziedzinie spraw wewnętrznych. W dziedzinie bezpieczeństwa wewnętrznego
zainteresowane strony uznały, że szerokie priorytety tematyczne
zostały już ustalone w programie sztokholmskim z 2009 r. oraz
strategii bezpieczeństwa wewnętrznego z 2010 r. Przyszły
mechanizm finansowania powinien zatem mieć kompleksową strukturę
oraz obejmować kwestie związane z egzekwowaniem prawa,
strażą graniczną i strażą celną. Za istotną
uznano również potrzebę większego wykorzystania odpowiednich
agencji unijnych, takich jak Europol oraz Frontex. Wyrażono także
szerokie poparcie dla koncepcji ograniczenia liczby instrumentów finansowych i
stworzenia struktury dwufunduszowej, pod warunkiem że doprowadzi to do
faktycznego uproszczenia. Zainteresowane podmioty uzgodniły również
potrzebę stworzenia elastycznego mechanizmu reagowania w sytuacjach nadzwyczajnych.
Zarządzanie dzielone, przy jednoczesnym przejściu na programowanie
wieloletnie, zostało powszechnie uznane za właściwy sposób
zarządzania wydatkami w dziedzinie spraw wewnętrznych. Organizacje
pozarządowe były jednak zdania, że należy również
kontynuować zarządzanie bezpośrednie.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Prawo do działania opiera się na
przepisie art. 3 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, który stanowi, że
„Unia zapewnia swoim obywatelom przestrzeń wolności,
bezpieczeństwa i sprawiedliwości bez granic wewnętrznych, w
której zagwarantowana jest swoboda przepływu osób, w powiązaniu z
właściwymi środkami w odniesieniu do kontroli granic
zewnętrznych, azylu, imigracji, jak również zapobiegania i zwalczania
przestępczości”.
Działanie Unii uzasadniają cele
ustanowione w art. 67 Traktatu o funkcjonowaniu Unii (TFUE), zwanego dalej
„Traktatem”, w którym określono środki służące
stworzeniu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości.
Rozporządzenie opiera się na
licznych podstawach prawnych tytułu V Traktatu dotyczącego
przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (art. 82
ust. 1, art. 84 i art. 87 ust. 2 TFUE). Powyższe artykuły
stanowią zgodne podstawy prawne w świetle szczególnego reżimu
prawnego, który stosuje się w procesie decyzyjnym na podstawie
wspomnianego tytułu.
Ze względu na różne zasady
głosowania w Radzie wynikające z zasady zmiennej geometrii
przewidzianej w protokołach: 19 (w sprawie dorobku Schengen), 21 (w
sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do
przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości) oraz 22
(w sprawie stanowiska Danii, w tym w odniesieniu do części 3,
tytuł V Traktatu) nie istnieje prawna możliwość
sporządzenia jednego kompleksowego wniosku ustawodawczego w sprawie
Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, mimo spójności celów
politycznych, które mają zostać osiągnięte.
Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego
zostaje zatem ustanowiony jako ogólne ramy finansowe, na które
składają się dwa odrębne akty, ustanawiające
różne elementy Funduszu i określające cele, działania
kwalifikowalne oraz koperty finansowe każdego elementu Funduszu:
·
rozporządzenie ustanawiające, w ramach
Funduszu, element dotyczący współpracy policyjnej, zapobiegania i
zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego;
·
rozporządzenie ustanawiające, w ramach
Funduszu, element dotyczący zarządzania granicami i wspólnej polityki
wizowej.
W kompleksowych ramach Funduszu
Bezpieczeństwa Wewnętrznego niniejsze rozporządzenie zapewnia
wsparcie finansowe współpracy policyjnej, wymiany i dostępu do
informacji, zapobiegania przestępczości oraz walki z
przestępczością transgraniczną, jak również
przestępczością poważną i zorganizowaną, w tym
walki z terroryzmem, ochrony ludzi i infrastruktury krytycznej przed zdarzeniami
związanymi z zagrożeniem bezpieczeństwa oraz skutecznego
zarządzania zagrożeniami dla bezpieczeństwa i zarządzania
kryzysowego, uwzględniając wspólne polityki Unii (strategie, programy
oraz plany działania), prawodawstwo, praktyczną współpracą
oraz ocenę zagrożenia i ryzyka. W związku z powyższym dwa
programy, na mocy których zapewnia się obecnie wsparcie finansowe w tym
obszarze polityki (ISEC, CIPS), zostają zniesione ze skutkiem od dnia 1
stycznia 2014 r., z zastrzeżeniem przepisów przejściowych. Zniesienia
programu CIPS (decyzja Rady 2007/124/WE, EURATOM) nie można dokonać w
ramach niniejszego rozporządzenia, gdyż ze względu na różne
zasady głosowania wynikające z podwójnej podstawy prawnej
(WE/Euratom) wymaga ono przyjęcia odrębnego aktu prawnego.
Ogólnie rzecz ujmując, jest to obszar,
który charakteryzuje się wyraźną wartością dodaną
działań na poziomie Unii w porównaniu z działaniami na poziomie
poszczególnych państw członkowskich. Unia Europejska znajduje
się w sytuacji bardziej dogodnej niż państwa członkowskie,
aby zająć się sytuacjami transgranicznymi oraz stworzyć
platformę zapewniającą wspólne podejście; wsparcie
finansowe przyznane na podstawie niniejszego rozporządzenia przyczynia
się w szczególności do wzmocnienia potencjału krajowego i europejskiego,
jak również transgranicznej współpracy oraz koordynacji, uproszczonej
i bezpiecznej komunikacji, tworzenia sieci kontaktów, wzajemnego zaufania i
wymiany informacji oraz najlepszych praktyk. Uznaje się jednak
powszechnie, że działania powinny być podejmowane na
właściwym poziomie, a rola Unii nie może wykraczać poza to,
co jest konieczne. Jak podkreślono w przeglądzie budżetu,
„budżet UE powinien być wykorzystywany do finansowania dóbr publicznych
UE, działań, których państwa członkowskie i regiony nie
mogą sfinansować same, lub w przypadkach, gdy takie finansowanie
zapewni lepsze wyniki”[6].
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek Komisji dotyczący następnych
ram wieloletnich obejmuje wniosek, w którym przeznaczono 4 648 mln EUR (w
cenach bieżących) na Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego na
lata 2014–2020. W ramach całej tej koperty, środki dostępne
orientacyjnie na wdrażanie niniejszego rozporządzenia
szczegółowego wynoszą 1 128 mln EUR. Orientacyjnie 50 % tej kwoty
(564 mln EUR) powinno zostać wykorzystane na programy krajowe państw
członkowskich, podczas gdy pozostałe 50 % (564 mln EUR) powinno
być zarządzane centralnie w celu finansowania działań Unii,
działań w sytuacjach nadzwyczajnych oraz pomoc techniczną.
w mln EUR
 Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego w tym nowe systemy informatyczne ||   || 4 648
 - Instrument na rzecz współpracy policyjnej ||   || 1 128
 - Instrument na rzecz zarządzania granicami ||   || 3 520
5.           GŁÓWNE ELEMENTY WNIOSKU
·
Koncentracja na priorytetach strategicznych
Aby zapewnić osiągnięcie
wystarczających i wymiernych skutków, w niniejszym rozporządzeniu na
lata 2014–2020 zaproponowano koncentrację wsparcia finansowego Unii na
pięciu kluczowych priorytetach strategicznych (określonych w unijnej
strategii bezpieczeństwa wewnętrznego), do których należą:
–
zapobieganie przestępczości
transgranicznej, poważnej i zorganizowanej oraz walka z tymi zjawiskami;
–
podniesienie poziomu ochrony obywateli i
przedsiębiorstw w cyberprzestrzeni;
–
zapobieganie terroryzmowi oraz walka z
radykalizacją postaw i werbowaniem terrorystów;
–
podniesienie zdolności do ochrony
infrastruktury krytycznej we wszystkich sektorach gospodarki; oraz
–
zwiększenie odporności Europy na sytuacje
kryzysowe i katastrofy.
Te priorytety strategiczne, które zostały
opisane bardziej szczegółowo w załączniku do niniejszego
rozporządzenia, muszą zostać uwzględnione przez
państwa członkowskie podczas sporządzania wieloletnich programów
krajowych. Mogą być one w każdym czasie zmienione w procedurze uproszczonej
aktem delegowanym w przypadku pojawienia się nowego ryzyka lub
zagrożenia. Ponadto, aby stworzyć dodatkowe zachęty, poziom
współfinansowania UE w przypadku środków krajowych
wdrażających jakikolwiek z niniejszych priorytetów strategicznych
Unii można podwyższyć nawet do 90 % (zamiast przewidywanych 75
%), zgodnie z rozporządzeniem horyzontalnym.
Konkretne środki finansowane na podstawie
niniejszego rozporządzenia obejmują głównie działania
wzmacniające zdolność operacyjną państw
członkowskich, na przykład wspólne operacje transgraniczne,
wymianę najlepszych praktyk, testowanie i zatwierdzanie nowych metodologii
i technologii (aby wypełnić lukę badaniami naukowymi w
dziedzinie bezpieczeństwa finansowanymi przez Unię), zakup nowego
sprzętu technicznego i infrastruktury, szkolenie i programy wymiany dla
personelu, prowadzenie analiz, takich jak ocena ryzyka i zagrożenia, jak
również tworzenie sieci kontaktów.
W celu efektywniejszego wykorzystania
umiejętności i wiedzy eksperckiej odpowiednich agencji unijnych w
obszarze spraw wewnętrznych Komisja planuje również skorzystanie z
możliwości przewidzianej w rozporządzeniu finansowym[7], aby powierzyć, w ramach
środków dostępnych na podstawie rozporządzenia, realizację
określonych zadań takim agencjom w ramach ich misji i zgodnie z ich
programami prac. W przypadku zadań objętych niniejszym instrumentem
dotyczy to w szczególności Europolu, na przykład w odniesieniu do
organizacji wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych lub
działu pomocy na podstawie konwencji z Prüm, a także Cepolu, na
przykład w odniesieniu do wdrażania europejskich programów
szkoleniowych, wspólnych tematycznych programów nauczania i modułów, w tym
dla organów ścigania z odpowiednich państw trzecich.
·
Podział dostępnych środków
Na łączną kwotę
przeznaczoną na ten instrument na lata 2014–2020 składają
się dwie części: budżet Unii (1 128 mln EUR w cenach
bieżących) oraz wkłady – których wielkość nie jest
jeszcze znana – państw stowarzyszonych w ramach wdrażania, stosowania
i rozwijania dorobku Schengen (Norwegia, Islandia, Szwajcaria, Liechtenstein),
które będą uczestniczyć w tym instrumencie. Spośród
państw członkowskich w stosowaniu rozporządzenia nie będzie
uczestniczyć Dania, a Irlandia i Zjednoczone Królestwo mogą
zastosować klauzulę opt-in, zgodnie z właściwymi
protokołami.
Łączna kwota 1 128 mln EUR jest
podzielona na dwie równe części (w stosunku 50/50): państwa
członkowskie uzyskają orientacyjną kwotę 564 mln EUR (w
cenach bieżących) na swoje programy krajowe (zarządzanie
dzielone) oraz na działania Unii, pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych oraz
pomoc techniczną; a Komisja będzie wdrażać tę
samą orientacyjną kwotę w ramach zarządzania
bezpośredniego i pośredniego.
Wybrane kryteria, które posłużą
w procesie przydzielania dostępnych środków państwom
członkowskim, dotyczą głównych dóbr, które państwa
członkowskie muszą chronić. Są to: populacja danego
państwa, terytorium, liczba osób podróżujących przez ich
przestrzeń powietrzną i przesiadających się w ich portach
morskich oraz ilość ładunku przewożonego drogą
powietrzną i morską, a także europejska infrastruktura krytyczna
wyznaczona zgodnie z prawem Unii. Ponieważ w tym kontekście pod
uwagę wzięto zdolność finansową państw
członkowskich, jako piąte kryterium przydziału środków dodano
ich produkt krajowy brutto (w odwrotnej proporcji).
·
Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych oraz
działania w państwach trzecich oraz dotyczące państw
trzecich
Przepisy szczególne zostają wprowadzone
do niniejszego rozporządzenia oraz do rozporządzenia horyzontalnego,
aby umożliwić Unii podjęcie szybkich i skutecznych
działań w przypadku każdego zdarzenia związanego z
zagrożeniem bezpieczeństwa lub nowo pojawiającego się
zagrożenia, które ma lub może mieć znacząco niekorzystny
wpływ na bezpieczeństwo ludzi w jednym lub więcej państwach
członkowskich (sytuacja nadzwyczajna). Decyzję o takiej pomocy w
sytuacjach nadzwyczajnych każdorazowo podejmuje Komisja, ale propozycja
może zostać przedstawiona przez państwa członkowskie,
agencje unijne, organizacje międzynarodowe lub komitet ustanowiony na mocy
art. 71 (COSI), który jest reprezentowany przez państwo członkowskie
sprawujące prezydencję w Radzie. Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych
nie jest ograniczona do Unii i może obejmować środki w
państwach trzecich lub środki, które ich dotyczą.
Ogólnie wykaz działań w
państwach trzecich lub ich dotyczących, które są kwalifikowalne
na podstawie niniejszego rozporządzenia, obejmuje głównie
krótkoterminowe działania operacyjne mające bezpośredni
wpływ na bezpieczeństwo wewnętrzne Unii, takie jak wspólne
operacje transgraniczne, zakup sprzętu technicznego, działania
dotyczące wymiany i szkoleń, ocena zagrożenia oraz ryzyka, jak
również wsparcie finansowe na działania podnoszące
świadomość i akcje informacyjne. Działania w państwach
trzecich są wdrażane przez Komisję głównie w drodze zarządzania
bezpośredniego i pośredniego zgodnie z rozporządzeniem
finansowym. Takie działania nie powinny być ukierunkowane
bezpośrednio na rozwój i powinny uzupełniać, w stosownych
przypadkach, wsparcie finansowe dostarczane za pośrednictwem instrumentów
pomocy zewnętrznej Unii, które pozostają głównym
źródłem finansowania mającego na celu pomoc państwom
trzecim w budowie ich odpowiednich zdolności. Podczas wdrażania
takich działań należy zabiegać o całkowitą
spójność z zasadami i ogólnymi celami działań zewnętrznych
Unii i jej polityki zagranicznej związanej z danym państwem lub
regionem. Komplementarność zostanie zapewniona poprzez
wzmocnioną koordynację z Europejską Służbą
Działań Zewnętrznych oraz odpowiednimi służbami
Komisji.
2011/0368 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
ustanawiające, w ramach Funduszu
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument finansowy na rzecz wspierania
współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości
oraz zarządzania kryzysowego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82 ust. 1,
art. 84 i art. 87 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej[8],
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[9],
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[10],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Cel Unii, jakim jest
zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności,
bezpieczeństwa i sprawiedliwości (art. 67 ust. 3 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej), należy osiągnąć m. in.
poprzez środki zapobiegające przestępczości i
zwalczające ją, jak również poprzez współpracę i
koordynację organów ścigania państw członkowskich oraz
odpowiednich państw trzecich.
(2)       Aby osiągnąć
ten cel, należy podjąć bardziej intensywne działania na
poziomie Unii w celu ochrony ludzi i dóbr przed zagrożeniami, które
stają się coraz bardziej ponadnarodowe, oraz w celu wsparcia pracy
kompetentnych organów państw członkowskich. Terroryzm i
przestępczość zorganizowana, handel narkotykami, korupcja,
handel ludźmi, przemyt ludzi i handel bronią oraz inne podobne
zjawiska niezmiennie zagrażają bezpieczeństwu wewnętrznemu
Unii.
(3)       Strategia bezpieczeństwa
wewnętrznego Unii Europejskiej, przyjęta przez Radę w lutym 2010
r.[11], stanowi plan rozwiązania
tych wspólnych problemów dotyczących bezpieczeństwa, Komunikat
Komisji z listopada 2010 r. „Strategia bezpieczeństwa wewnętrznego UE
w działaniu”[12]
przekłada zasady strategii i jej wskazówki na konkretne działania
poprzez określenie pięciu celów strategicznych, do których
należą: likwidowanie międzynarodowych sieci przestępczych,
zwalczanie terroryzmu oraz walka z radykalizacją postaw i werbowaniem
terrorystów; podniesienie poziomu ochrony obywateli i przedsiębiorstw w
cyberprzestrzeni; poprawa bezpieczeństwa poprzez zarządzanie
granicami, zwiększenie odporności Europy na kryzysy i katastrofy.
(4)       Najważniejszymi
zasadami, na których opiera się wdrażanie strategii
bezpieczeństwa wewnętrznego, powinny być: solidarność
między państwami członkowskimi, jasny podział
obowiązków, poszanowanie praw podstawowych i rządów prawa, jak
również zachowanie perspektywy ogólnoświatowej oraz
nieodłączne powiązanie z bezpieczeństwem zewnętrznym.
(5)       Aby sprzyjać
wdrażaniu strategii bezpieczeństwa wewnętrznego i
dopilnować jej wprowadzenia w życie, należy zapewnić
państwom członkowskim wystarczające wsparcie finansowe poprzez
ustanowienie Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
(6)       Z powodu specyfiki przepisów
prawnych właściwych dla tytułu V Traktatu, które stosuje
się do dziedziny spraw wewnętrznych, nie istnieje
możliwość ustanowienia Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego w postaci jednego instrumentu.
(7)       Należy zatem
ustanowić fundusz jako kompleksowe ramy wsparcia finansowego UE w
dziedzinie bezpieczeństwa wewnętrznego, obejmujące instrument
ustanowiony niniejszym rozporządzeniem, jak również instrument
ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr XXX/2012 ustanawiającym, w ramach
Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, finansowy instrument wspierania
w zakresie granic zewnętrznych i wiz[13].
Te kompleksowe ramy należy uzupełnić rozporządzeniem (UE)
nr XXX/2012[14]
ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące Funduszu Migracji i Azylu
oraz instrumentu finansowego na rzecz wspierania współpracy policyjnej,
zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania
kryzysowego.
(8)       Ogólne środki
przeznaczone na niniejsze rozporządzenie oraz rozporządzenie (UE) nr
XXX/2012 ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, finansowy instrument wspierania w zakresie granic
zewnętrznych i wiz, powinny łącznie stanowić kopertę
finansową na cały okres trwania funduszu, która powinna stanowić
główne źródło odniesienia dla władzy budżetowej w toku
corocznej procedury budżetowej zgodnie z pkt 17 porozumienia
międzyinstytucjonalnego.
(9)       W ogólnych ramach Funduszu
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, pomoc finansowa zapewniona na mocy
niniejszego instrumentu powinna wspierać współpracę
policyjną, wymianę informacji i dostęp do nich, zapobieganie
przestępczości oraz zwalczanie przestępczością
transgranicznej, poważnej i zorganizowanej, w tym zwalczanie terroryzmu,
ochronę ludzi i infrastruktury krytycznej przed zdarzeniami
związanymi z zagrożeniem bezpieczeństwa oraz skuteczne
zarządzanie ryzykiem związanym z zagrożeniem dla
bezpieczeństwa oraz sytuacjami kryzysowymi, z uwzględnieniem
wspólnych polityk (strategii, programów oraz planów działania),
prawodawstwa oraz praktycznej współpracy.
(10)     Pomoc finansowa w tych
obszarach powinna wspierać w szczególności działania
promujące wspólne operacje transgraniczne, dostęp do informacji i ich
wymianę, wymianę najlepszych praktyk, usprawnianie i podnoszenie
bezpieczeństwa przekazywania informacji oraz poprawę koordynacji,
szkolenie i programy wymiany kadry, prowadzenie analiz, monitoringu i
sporządzanie ocen, przygotowywanie dogłębnych ocen
zagrożenia i ryzyka, działania podnoszące świadomość,
testowanie i zatwierdzanie nowych technologii, działalność
badawczą w dziedzinie kryminalistyki oraz zakup interoperacyjnego
sprzętu technicznego.
(11)     Środki w państwach
trzecich i ich dotyczące, wspierane poprzez niniejszy instrument,
należy podejmować, tak aby zadziałał efekt synergii i aby
były spójne z innymi działaniami realizowanymi pozą Unią,
wspieranymi przez instrumenty pomocy zewnętrznej Unii, tak geograficzne,
jak i tematyczne. W szczególności w toku wdrażania takich
działań należy zabiegać o całkowitą
spójność z zasadami i ogólnymi celami działań
zewnętrznych Unii i jej polityki zagranicznej wobec danego państwa
lub regionu. Nie powinny mieć na celu wsparcia działań
bezpośrednio ukierunkowanych na rozwój, a powinny uzupełniać, w
stosownych przypadkach, pomoc finansową dostarczaną za
pośrednictwem instrumentów pomocy zewnętrznej. Należy
dążyć do osiągnięcia spójności z polityką
humanitarną Unii, w szczególności w odniesieniu do wdrażania
środków w sytuacjach nadzwyczajnych.
(12)     Niniejszy instrument
należy wdrażać w pełnym poszanowaniu praw i zasad wpisanych
do Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
(13)     Aby zapewnić jednolite
wdrażanie Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, środki z
budżetu Unii przyznane na ten instrument finansowy należy
wdrażać poprzez zarządzanie dzielone, z wyjątkiem
działań o szczególnym znaczeniu dla Unii (działania Unii),
pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych oraz pomocy technicznej, które są
realizowane w ramach zarządzania bezpośredniego i pośredniego.
(14)     Środki przeznaczone dla
państw członkowskich na wdrażanie ich programów krajowych
należy rozdzielać na podstawie jasnych i obiektywnych kryteriów
odnoszących się do dóbr publicznych chronionych przez państwa
członkowskie oraz do poziomu ich zdolności finansowej do zapewnienia
wysokiego poziomu bezpieczeństwa wewnętrznego, takich jak:
wielkość ich populacji, rozmiar ich terytorium, liczba pasażerów
podróżujących przez ich przestrzeń powietrzną i
przesiadających się w ich portach morskich oraz ilość
ładunku przewożonego drogą powietrzną i morską, liczba
obiektów europejskiej infrastruktury krytycznej i ich produkt krajowy brutto.
(15)     Aby wzmocnić
solidarność i podział odpowiedzialności za wspólne
polityki, strategie i programy Unii, należy zachęcać
państwa członkowskie do wykorzystywania części ogólnych
środków przeznaczonych na ich programy krajowe na realizację
priorytetów strategicznych Unii określonych w załączniku do
niniejszego rozporządzenia. Wkład Unii w całkowite koszty
kwalifikowalne projektów realizujących te priorytety należy
podnieść do 90 %, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/2012
[rozporządzenie horyzontalne].
(16)     Poziom środków, które
pozostają do dyspozycji Unii, powinien być równy poziomowi
środków przeznaczonych dla państw członkowskich na
wdrażanie ich programów krajowych. Dzięki temu Unia będzie w
stanie, w danym roku budżetowym, wspierać działania, które
mają szczególne znaczenie dla Unii, takie jak badania, testowanie i
zatwierdzanie nowych technologii, projekty ponadnarodowe, tworzenie sieci kontaktów
i wymiana najlepszych praktyk, monitorowanie wprowadzania w życie
właściwego prawa Unii Europejskiej i polityk oraz działania
dotyczące państw trzecich i w tych państwach. Wspierane
działania powinny być zgodne z priorytetami określonymi w
odpowiednich strategiach, programach, planach działania oraz ocenach
ryzyka i zagrożenia przygotowanych przez Unię.
(17)     Aby wzmocnić
zdolność UE do natychmiastowego reagowania na zdarzenia związane
z zagrożeniem dla bezpieczeństwa lub nowo pojawiające się
zagrożenia dla Unii, należy zapewnić pomoc w sytuacjach
nadzwyczajnych, zgodnie z mechanizmem szybkiego reagowania ustanowionym w
rozporządzeniu (UE) nr XXX/2012 [rozporządzenie horyzontalne].
(18)     Finansowanie z budżetu
Unii należy skoncentrować na działaniach, w których interwencja
Unii może przynieść wartość dodaną w porównaniu z
działaniem poszczególnych państw członkowskich. Ponieważ
Unia znajduje się w sytuacji bardziej dogodnej niż państwa
członkowskie, aby zająć się sytuacjami transgranicznymi
oraz stworzyć platformę zapewniającą wspólne
podejście, działania, które na mocy niniejszego rozporządzenia
kwalifikują się do wsparcia, powinny przyczyniać się w
szczególności do wzmocnienia potencjału krajowego i unijnego, jak
również transgranicznej współpracy oraz koordynacji, tworzenia sieci
kontaktów, wzajemnego zaufania oraz wymiany informacji i najlepszych praktyk.
(19)     W celu uzupełnienia lub
zmiany przepisów niniejszego instrumentu dotyczącego strategicznych
priorytetów Unii, uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej powinny zostać przekazane Komisji,
która w ramach prac przygotowawczych powinna przeprowadzić stosowne
konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując
i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne,
terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie.
(20)     Aby zapewnić jednolite,
skuteczne i terminowe stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia,
należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te
należy wykonywać zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.
ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli
przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych
przez Komisję.
(21)     Należy uchylić
decyzję Rady 2007/125/WSiSW z dnia 12 lutego 2007 r.
ustanawiającą na lata 2007–2013, jako część ogólnego
programu w sprawie bezpieczeństwa i ochrony wolności,
szczegółowy program „Zapobieganie i walka z
przestępczością”[15],
z zastrzeżeniem przepisów przejściowych określonych w niniejszym
rozporządzeniu.
(22)     Ze względu na to, że
cele niniejszego rozporządzenia, mianowicie wzmocnienie koordynacji i
współpracy między organami ścigania, zapobieganie i zwalczanie
przestępczości, ochrona ludzi i infrastruktury krytycznej przed
zdarzeniami związanymi z zagrożeniem dla bezpieczeństwa oraz
skuteczne zarządzanie ryzykiem związanym z zagrożeniem dla
bezpieczeństwa oraz zarządzanie kryzysowe, nie mogą zostać
osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa
członkowskie, a możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na
poziomie Unii, Unia może podjąć środki zgodnie z
zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w
przywołanym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to,
co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(23)     W odniesieniu do Islandii i
Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów
dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1
pkt H decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych
warunków stosowania umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i
Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej
włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie,
stosowanie i rozwój dorobku Schengen[16].
(25)     W odniesieniu do Szwajcarii
niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku
Schengen w rozumieniu Umowy miedzy Unią Europejską, Wspólnotą
Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia
Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój
dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1
pkt H decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE w
sprawie zawarcia tej umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej[17].
(26)     W odniesieniu do
Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów
dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią
Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją
Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu
Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską,
Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską
dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie
w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres
obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt H decyzji Rady 1999/437/WE w związku z
art. 3 decyzji Rady 2011/349/UE w sprawie zawarcia tego protokołu w
imieniu Unii[18].
(27)     Zgodnie z art. 1 i 2
Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do
Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego
rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje.
(28)     Zgodnie z art. 3
Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w
odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa
i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii
Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz bez
uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia [nie uczestniczy w
przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani
go nie stosuje / powiadomiła, że chce uczestniczyć w
przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia].
(29)     Zgodnie z art. 3
Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w
odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa
i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii
Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz bez
uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo [nie
uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim
związane ani go nie stosuje / powiadomiło, że chce
uczestniczyć w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.         Niniejsze
rozporządzenie ustanawia instrument finansowy na rzecz wspierania
współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości
oraz zarządzania kryzysowego (zwany dalej „Instrumentem”) w ramach
Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwanego dalej „Funduszem”).
Łącznie
z rozporządzeniem (UE) nr XXX/2012 ustanawiającym, w ramach Funduszu
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, finansowy instrument wspierania w
zakresie granic zewnętrznych i wiz, niniejsze rozporządzenie
ustanawia na okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2020 r. Fundusz Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
2.         Niniejsze
rozporządzenie określa
a)      cele, działania kwalifikowalne oraz
priorytety strategiczne wsparcia finansowego przyznawanego na podstawie
niniejszego instrumentu;
b)      ogólne ramy
wdrażania działań kwalifikowalnych;
c)      środki udostępnione na mocy
Instrumentu od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2020 r. oraz ich podział.
3.         Niniejsze
rozporządzenie przewiduje stosowanie zasad określonych w
rozporządzeniu (UE) nr XXX/2012 [rozporządzenie horyzontalne].
4.         Niniejszego
instrumentu nie stosuje się do spraw objętych programem
„Sprawiedliwość” ustanowionym rozporządzeniem (UE) nr XXX/2012[19]. Niniejszy Instrument
może jednak obejmować działania, których celem jest
zachęcanie do współpracy między organami sądowymi a
organami ścigania.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia
stosuje się następujące definicje:
a)      „współpraca policyjna” oznacza
szczególne środki i rodzaje współpracy określone w art. 87
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
b)      „wymiana i dostęp do informacji”
oznacza zbieranie, przechowywanie, przetwarzanie, analizę i wymianę
informacji właściwych dla organów ścigania w odniesieniu do
zapobiegania, wykrywania, dochodzenia oraz ścigania przestępstw, w
szczególności przestępczości transgranicznej, poważnej i
zorganizowanej.
c)      „zapobieganie przestępczości”
oznacza wszystkie środki, które mają na celu ograniczenie lub
przyczynienie się w inny sposób do ograniczenia przestępczości i
ograniczenia poczucia braku bezpieczeństwa obywateli, określone w decyzji
Rady 2009/902/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającej
Europejską Sieć Zapobiegania Przestępczości (ESZP)[20].
d)      „przestępczość
zorganizowana” oznacza czyny zagrożone karą popełnione przez
zorganizowaną grupę trzech lub więcej osób, istniejącą
przez określony okres i działającą w zmowie w celu
uzyskania, bezpośrednio lub pośrednio, korzyści finansowych lub
innych korzyści materialnych.
e)      „terroryzm” oznacza każdy z czynów
umyślnych oraz przestępstw określonych w decyzji ramowej
2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu[21], zmienionej decyzją
ramową 2008/919/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r.[22].
f)       „zarządzanie ryzykiem i
zarządzanie kryzysowe” oznacza każdy środek dotyczący
oceny, zapobiegania, środków gotowości oraz zarządzania
następstwami terroryzmu lub następstwami innych zagrożeń
dla bezpieczeństwa.
g)      „zapobieganie i środki
gotowości” oznaczają każdy środek mający na celu
zapobieganie ryzykom lub ograniczenie ryzyk związanych z możliwymi
atakami terrorystycznymi lub innymi zdarzeniami związanymi z
zagrożeniem dla bezpieczeństwa.
h)      „zarządzanie następstwami”
oznacza skuteczne koordynowanie środkami podjętymi w celu
zareagowania na następstwa ataku terrorystycznego lub innego zdarzenia
związanego z zagrożeniem dla bezpieczeństwa lub ograniczenia ich
oddziaływania w celu zapewnienia skutecznej koordynacji działań
na poziomie krajowym lub unijnym.
i)       „infrastruktura krytyczna” oznacza
wszystkie zasoby rzeczowe, usługi, urządzenia informatyczne, sieci i
aktywa infrastrukturalne, których zakłócenie lub zniszczenie miałoby
znaczący wpływ na najważniejsze funkcje społeczne, w tym
łańcuch dostaw, zdrowie, bezpieczeństwo, ochronę,
pomyślność gospodarczą lub społeczną obywateli
lub funkcjonowanie Unii lub należących do niej państw
członkowskich.
j)       „sytuacja nadzwyczajna” oznacza
każde zdarzenie związane z zagrożeniem bezpieczeństwa lub
nowo pojawiającym się zagrożeniem, które ma lub może
mieć znacząco niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo ludzi w
jednym lub kilku państwach członkowskich.
Artykuł 3
Cele
1.         Ogólnym celem Instrumentu jest
przyczynianie się do zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa w
Unii Europejskiej.
2.         W ramach ogólnego celu
określonego w ust. 1, Instrument – zgodnie z priorytetami określonymi
w odpowiednich strategiach, programach, ocenach zagrożenia i ryzyka
przygotowanych przez Unię – przyczynia się do realizacji
następujących celów szczegółowych:
a)         zapobiegania i zwalczania
przestępczości transgranicznej, poważnej i zorganizowanej oraz
wzmacniania koordynacji i zacieśniania współpracy między
organami ścigania państw członkowskich a odpowiednimi
państwami trzecimi.
Osiągnięcie niniejszego celu mierzy
się wskaźnikami takimi jak m.in. liczba wspólnych operacji
transgranicznych, liczba dokumentów opisujących dobre praktyki oraz liczba
zorganizowanych wydarzeń.
b)         wzmacniania zdolności
państw członkowskich oraz Unii do skutecznego zarządzania
ryzykami związanymi z bezpieczeństwem i zarządzania kryzysowego
oraz przygotowania i ochrony ludzi i infrastruktury krytycznej przed atakami
terrorystycznymi i innymi zdarzeniami związanymi z zagrożeniem dla
bezpieczeństwa.
Osiągnięcie niniejszego celu mierzy
się wskaźnikami takimi jak m.in. liczba narzędzi wprowadzonych w
życie lub bardziej udoskonalonych w celu uproszczenia ochrony
infrastruktury krytycznej przez państwa członkowskie we wszystkich
sektorach gospodarki oraz liczba ocen zagrożenia i ryzyka
sporządzonych na poziomie Unii.
3.         Aby osiągnąć
niniejsze cele, Instrument przyczynia się do następujących celów
operacyjnych poprzez promowanie i rozwijanie:
a)      środków (metod, narzędzi,
struktur) wzmacniających zdolność państw członkowskich
do zapobiegania i zwalczania przestępczości transgranicznej,
poważnej i zorganizowanej, w szczególności w drodze partnerstw publiczno-prywatnych,
wymiany informacji i najlepszych praktyk, dostępu do danych, technologii
interoperacyjnych, porównywalnych statystyk, stosowanych metod
kryminologicznych, komunikacji społecznej i podnoszenia
świadomości.
b)      koordynacji administracyjnej i operacyjnej,
współpracy, wzajemnego zrozumienia oraz wymiany informacji między
organami ścigania państw członkowskich, innymi organami
krajowymi, odpowiednimi podmiotami Unii oraz, w stosownych przypadkach,
państwami trzecimi.
c)      programów
szkoleniowych dotyczących realizacji europejskich polityk szkoleniowych, w
tym poprzez szczegółowe programy wymiany poświęcone egzekwowaniu
prawa unijnego, w celu rozpowszechniania prawdziwej kultury europejskiej w
dziedzinie sądownictwa i egzekwowania prawa.
d)      środków i najlepszych praktyk na
rzecz ochrony i wsparcia świadków i pokrzywdzonych.
e)      środków wzmacniających
zdolność administracyjną i operacyjną państw
członkowskich w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej we wszystkich
sektorach działalności gospodarczej, w tym poprzez partnerstwa
publiczno-prywatne oraz lepszą koordynację, współpracę,
wymianę i rozpowszechnianie know how oraz doświadczenia w Unii
i w odpowiednich państwach trzecich.
f)       bezpiecznych łączy oraz
skutecznej koordynacji między istniejącymi na poziomie unijnym i
krajowym podmiotami zajmującymi się wczesnym ostrzeganiem w
konkretnych dziedzinach oraz podmiotami zajmującymi się
współpracą w sytuacjach kryzysowych, w tym centrami sytuacyjnymi, w
celu umożliwienia szybkiego sporządzania kompleksowych i
dokładnych przeglądów w sytuacjach kryzysowych, koordynowania
środków reagowania oraz dzielenia się informacjami jawnymi, poufnymi
oraz niejawnymi.
g)      środków (metod, narzędzi i
struktur) wzmacniających zdolność operacyjną i
administracyjną państw członkowskich do sporządzania
kompleksowych ocen zagrożenia i ryzyka w celu umożliwienia Unii
przyjęcia zintegrowanego podejścia opartego na wspólnych analizach w
sytuacjach kryzysowych oraz poprawy wzajemnego zrozumienia różnych
definicji poziomów zagrożenia stosowanych w państwach
członkowskich i państwach partnerskich.
4.         Instrument przyczynia się
również do finansowania pomocy technicznej z inicjatywy państw
członkowskich lub Komisji.
Artykuł 4
Działania kwalifikowalne
1.         W ramach celów określonych w
art. 3 oraz w świetle uzgodnionych konkluzji dialogu politycznego
przewidzianego w art. 13 rozporządzenia (UE) nr XXX/2012
[rozporządzenie horyzontalne], niniejszy Instrument wspiera
działania podejmowane w państwach członkowskich, w
szczególności:
a)      działania poprawiające
współpracę policji oraz koordynację między organami
ścigania, w tym wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze oraz
każdą inną formę wspólnych operacji transgranicznych,
dostęp do informacji oraz ich wymianę i technologie interoperacyjne;
b)      tworzenie sieci kontaktów, wzajemne
zaufanie, zrozumienie i uczenie się, identyfikację, wymianę i
rozpowszechnianie know-how, doświadczeń i dobrych praktyk,
dzielenie się informacjami, dzielenie się wiedzą na temat
sytuacji oraz perspektyw, planowanie postępowania awaryjnego oraz
interoperacyjność;
c)      działalność
analityczną, monitorowanie i ocenę, w tym badania oraz oceny
zagrożenia, ryzyka oraz skutków;
d)      działania w zakresie podnoszenia
świadomości, rozpowszechniania informacji i komunikacji;
e)      zakup lub dalsza modernizacja
sprzętu technicznego, bezpiecznych obiektów, infrastruktury oraz
powiązanych budynków oraz systemów, w szczególności systemów
informatycznych oraz ich części składowych, w tym do celów
europejskiej współpracy w dziedzinie cyberprzestępczości,
zwłaszcza z europejskim centrum ds. walki z
cyberprzestępczością;
f)       wymianę, szkolenie i
kształcenie personelu i ekspertów z odpowiednich organów, w tym szkolenia
językowe oraz wspólne ćwiczenia lub programy;
g)      środki z zakresu wdrażania,
transferu, testowania i zatwierdzania nowych metod lub technologii, w tym
projekty pilotażowe i działania następcze na rzecz projektów
badawczych na temat bezpieczeństwa finansowanych ze środków Unii.
2.         W ramach celów, o których mowa w
art. 3, Instrument wspiera również działania dotyczące
państw trzecich i w państwach trzecich, w szczególności:
a)      działania poprawiające
koordynację policji oraz koordynację między organami
ścigania, w tym wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze oraz
każdą inną formę wspólnych operacji transgranicznych,
dostęp do informacji oraz ich wymianę i technologie interoperacyjne;
b)      tworzenie sieci kontaktów, wzajemne
zaufanie, zrozumienie i uczenie się, identyfikację, wymianę i
rozpowszechnianie know-how, doświadczeń i dobrych praktyk, dzielenie
się informacjami, dzielenie się wiedzą na temat sytuacji i
perspektyw, planowanie postępowania awaryjnego oraz
interoperacyjność;
c)      zakup lub dalszą modernizację
sprzętu technicznego, w tym systemów informatycznych oraz ich
części składowych;
d)      wymianę, szkolenie i
kształcenie personelu właściwych organów, w tym szkolenia
językowe;
e)      działania w zakresie podnoszenia
świadomości, rozpowszechniania informacji i komunikacji;
f)       oceny zagrożenia, ryzyka oraz
skutków;
g)      badania i projekty pilotażowe.
Artykuł 5
Zasoby ogólne i wdrażanie
1.         Pula zasobów ogólnych na
wdrożenie niniejszego rozporządzenia wynosi 1 128 mln EUR.
2.         Roczne środki są
zatwierdzane przez władzę budżetową w granicach
przewidzianych w ramach finansowych.
3.         Zasoby ogólne wdraża się
za pośrednictwem następujących środków:
a)      programów krajowych zgodnie z art. 6;
b)      działań Unii zgodnie z art. 7;
c)      pomocy technicznej zgodnie z art. 8;
d)      pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych
zgodnie z art. 9.
4.         Budżet przyznany na podstawie
niniejszego Instrumentu wykonuje się w ramach zarządzania dzielonego
zgodnie z art. 55 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr XXXX/2012 [nowe
rozporządzenie finansowe][23],
z wyjątkiem działań Unii, o których mowa w art. 7, pomocy
technicznej, o której mowa w art. 8 ust. 1 oraz pomocy w sytuacjach
nadzwyczajnych, o której mowa w art. 9.
5.         Zasoby ogólne wykorzystuje się
orientacyjnie w następujący sposób:
a)      564 mln EUR na programy krajowe
państw członkowskich;
b)      564 mln EUR na działania Unii, pomoc
w sytuacjach nadzwyczajnych oraz pomoc techniczną z inicjatywy Komisji.
6.         Łącznie z zasobami
ogólnymi ustalonymi dla rozporządzenia (UE) nr XXX/2012
ustanawiającego, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
finansowy instrument wspierania w zakresie granic zewnętrznych i wiz,
zasoby ogólne udostępnione dla niniejszego rozporządzenia, zgodnie z
ust. 1, stanowią kopertę finansową dla Funduszu
Bezpieczeństwa Wewnętrznego i stanowią główne
źródło odniesienia dla władzy budżetowej podczas corocznej
procedury budżetowej w rozumieniu pkt 17 porozumienia
międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą
oraz Komisją w sprawie współpracy budżetowej oraz
należytego zarządzania finansami[24].
7.         Państwa uczestniczące we
wdrażaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen uczestniczą w
Instrumencie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
8.         Zawiera się umowy
określające wkłady finansowe tych państw na rzecz
Instrumentu oraz przepisy uzupełniające niezbędne do takiego
uczestnictwa, w tym mające na celu ochronę interesów finansowych Unii
oraz zagwarantowanie uprawnień kontrolnych Trybunału Obrachunkowego.
Wkłady finansowe przekazane przez te
państwa członkowskie dodaje się do zasobów ogólnych
dostępnych z budżetu Unii, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 6
Programy krajowe
1.         Państwa członkowskie
sporządzają program krajowy przewidziany na mocy niniejszego
Instrumentu i program przewidziany na mocy rozporządzenia (UE) nr XXX/2012
ustanawiającego, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
finansowy instrument wspierania w zakresie zarządzania granicami i wizami,
i przedstawiają je Komisji łącznie jako jeden program krajowy
dotyczący funduszu zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr XXX/2012
[rozporządzenie horyzontalne].
2.         W ramach programów krajowych, które
mają być zbadane i zatwierdzone przez Komisję zgodnie z art. 14
rozporządzenia (UE) nr XXX/2012 [rozporządzenie horyzontalne],
państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na
projekty realizujące strategiczne priorytety Unii wyszczególnione w
załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.         Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 11 w celu zmiany
załącznika, o którym mowa w ust. 2, w drodze zmiany,
uzupełnienia lub wykreślenia strategicznych priorytetów Unii.
Artykuł
7
Działania Unii
1.         Z inicjatywy Komisji, niniejszy
instrument może być wykorzystany do finansowania działań
ponadnarodowych lub działań o szczególnym znaczeniu dla Unii
(„działania Unii”) dotyczących celów ogólnych, szczegółowych
oraz operacyjnych, określonych w art. 3.
2.         Aby kwalifikować się do
finansowania, działania Unii muszą być zgodne z priorytetami
określonymi w odpowiednich strategiach, programach, ocenach
zagrożenia i ryzyka przygotowanych przez Unię, i wspierać w szczególności:

a)      wsparcie w fazie przygotowawczej,
monitorowanie, wsparcie administracyjne i techniczne, rozwój mechanizmu oceny
wymaganego do wdrażania polityk w dziedzinie współpracy policyjnej,
zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania
kryzysowego;
b)      projekty ponadnarodowe obejmujące
dwa lub kilka państw członkowskich lub przynajmniej jedno
państwo członkowskie i jedno państwo trzecie;
c)      działania związane z
analizą, monitorowaniem i oceną, w tym oceny zagrożenia, ryzyka
i skutków oraz projekty monitorujące wdrażanie prawa Unii oraz
realizację celów polityki unijnej w państwach członkowskich;
d)      projekty promujące tworzenie sieci
kontaktów, wzajemne zaufanie, zrozumienie i uczenie się,
identyfikację i rozpowszechnianie dobrych praktyk i innowacyjne
podejście na poziomie Unii, a także szkolenie i programy wymiany;
e)      projekty wspierające rozwój
narzędzi metodologicznych, w szczególności statystycznych oraz metod
i wspólnych wskaźników;
f)       zakup lub dalszą modernizację
sprzętu technicznego, bezpiecznych obiektów, infrastruktury oraz powiązanych
budynków i systemów, w szczególności systemów informatycznych oraz ich
części składowych na poziomie Unii, w tym do celów europejskiej
współpracy w dziedzinie cyberprzestępczości, zwłaszcza z
europejskim centrum ds. walki z cyberprzestępczością;
g)      projekty zwiększające
wiedzę zainteresowanych podmiotów i opinii publicznej na temat polityk i
celów Unii, w tym z zakresu komunikacji instytucjonalnej dotyczącej
priorytetów politycznych Unii;
h)      szczególnie innowacyjne projekty
dotyczące rozwijania nowych metod lub wprowadzania nowych technologii,
które można przenieść do innych państw członkowskich;     w
szczególności projekty mające na celu testowanie i zatwierdzanie
wyników projektów badawczych dotyczących bezpieczeństwa finansowanych
ze środków Unii;
i)       badania i projekty pilotażowe;
j)       działania dotyczące
państw trzecich i w państwach trzecich, o których mowa w art. 4 ust.
2.
3.         Działania Unii są
wdrażane zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) nr XXX/2012
[rozporządzenie horyzontalne].
Artykuł 8
Pomoc techniczna
1.         Z inicjatywy lub w imieniu Komisji
z Instrumentu można przeznaczyć na pomoc techniczną w ramach
Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego do 800 000 EUR rocznie, zgodnie z
art. 10 rozporządzenia (UE) nr XXX/2012 [rozporządzenie
horyzontalne].
2.         Z inicjatywy państwa
członkowskiego z instrumentu można rocznie przeznaczyć na pomoc
techniczną w ramach programu krajowego do 5 % łącznej kwoty
przyznanej państwu członkowskiemu, zgodnie z art. 20 rozporządzenia
(UE) nr XXX/2012 [rozporządzenie horyzontalne].
Artykuł 9
Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych
1.         Instrument zapewnia pomoc
finansową na pilne i szczególne potrzeby w sytuacjach nadzwyczajnych,
określonych w art. 2 pkt j.
2.         Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych
jest wdrażana zgodnie z mechanizmem przewidzianym w art. 8
rozporządzenia (UE) nr XXX/2012 [rozporządzenie horyzontalne].
Artykuł 10
Zasoby na działania
kwalifikowalne w państwach członkowskich
1.         Kwotę 564 mln EUR
orientacyjnie przeznacza się na rzecz państw członkowskich w
następujący sposób:
a)      30 % proporcjonalnie do wielkości
ich populacji ogółem;
b)      10 % proporcjonalnie do wielkości
ich terytorium;
c)      10 % proporcjonalnie do liczby
pasażerów i ton ładunku obsługiwanych przez ich
międzynarodowe porty lotnicze i morskie;
d)      10 % proporcjonalnie do wielkości
europejskiej infrastruktury krytycznej wyznaczonej zgodnie z dyrektywą
2008/114/WE;
e)      40 % odwrotnie proporcjonalnie do ich
produktu krajowego brutto (standard siły nabywczej na mieszkańca).
2.         Podstawę obliczeń danych,
o których mowa w ust. 1, stanowią najnowsze dane statystyczne
przedstawione przez Komisję (Eurostat), na podstawie danych przekazanych
przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii Europejskiej, jak
również dane przekazane Komisji przez państwa członkowskie
zgodnie z dyrektywą 2008/114/WE. Datą odniesienia jest 30 czerwca
2013 r.
Artykuł 11
Wykonywanie
przekazanych uprawnień
1.         Powierzenie Komisji uprawnień
do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym
w niniejszym artykule.
2.         Przekazanie uprawnień Komisji,
o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, następuje na okres 7 lat
od [dzień wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].
Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie
same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią
się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy
miesiące przed końcem każdego okresu.
3.         Parlament Europejski lub Rada
mogą w dowolnym momencie odwołać przekazanie uprawnień, o
którym mowa w niniejszym rozporządzeniu. Decyzja o odwołaniu
kończy przekazanie uprawnienia określonego w takiej decyzji. Decyzja
o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w
określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa
ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących
aktów delegowanych.
4.         Niezwłocznie po przyjęciu
aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie.
5.         Akt delegowany przyjęty na
podstawie niniejszego rozporządzenia wchodzi w życie
wyłącznie w przypadku braku sprzeciwu ze strony Parlamentu
Europejskiego albo Rady wyrażonego w ciągu dwóch miesięcy od
przekazania takiego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub jeżeli
przed upływem tego terminu Parlament Europejski i Rada poinformują
Komisję, że nie wyrażą sprzeciwu. Termin ten
przedłuża się o 2 miesiące z inicjatywy Parlamentu
Europejskiego lub Rady.
Artykuł 12
Procedura
komitetowa
1.         Komisję wspiera Wspólny
Komitet do spraw Azylu, Migracji i Bezpieczeństwa ustanowiony na podstawie
art. 55 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr XXX/2012 [rozporządzenie
horyzontalne].
2.         W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr
182/2011.
Artykuł 13
Stosowanie
rozporządzenia (UE) nr XXX/2012
            Do
niniejszego Instrumentu stosuje się przepisy rozporządzenia (UE) nr
XXX/2012 [rozporządzenie horyzontalne].
Artykuł 14
Uchylenie
Niniejszym decyzja Rady 2007/125/WSiSW traci
moc z dniem 1 stycznia 2014 r.
Artykuł 15
Przepisy
przejściowe
1.         Niniejsze
rozporządzenie nie wpływa na kontynuację ani modyfikację
projektów, w tym całkowite lub częściowe anulowanie, do chwili
ich zamknięcia lub zatwierdzenia pomocy finansowej przez Komisję na
podstawie decyzji Rady 2007/125/WSiSW, lub każdego innego aktu prawnego
mającego zastosowanie do tej pomocy w dniu 31 grudnia 2013 r.
2.         Przyjmując
decyzje w sprawie współfinansowania w ramach niniejszego Instrumentu,
Komisja uwzględnia środki przyjęte na podstawie decyzji Rady
2007/125/WSiSW przed [data publikacji w Dzienniku Urzędowym],
mające skutki finansowe w okresie objętym współfinansowaniem.
3.         Sumy
przeznaczone na współfinansowanie, zatwierdzone przez Komisję
między dniem 1 stycznia 2011 r. a dniem 31 grudnia 2013 r.,
w odniesieniu do których nie wysłano do Komisji w terminie
wyznaczonym na złożenie sprawozdania końcowego dokumentów
wymaganych do zamknięcia działań, są przez nią
automatycznie umarzane do dnia 31 grudnia 2017 r., co skutkuje
koniecznością zwrotu nienależnie wypłaconych kwot.
Kwoty
dotyczące działań zawieszonych ze względu na
postępowania prawne lub odwołania administracyjne o skutku
zawieszającym nie są uwzględniane przy obliczaniu kwoty
podlegającej automatycznemu umorzeniu.
4.         Do dnia
30 czerwca 2015 r. państwa członkowskie przedkładają
Komisji sprawozdanie z oceny wyników i skutków działań współfinansowanych
na podstawie decyzji Rady 2007/125/WSiSW za okres od 2011 r. do 2013 r.
5.         Komisja
przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, do dnia 31 grudnia 2015 r.,
sprawozdanie dotyczące osiągniętych wyników oraz
jakościowych i ilościowych aspektów wdrażania decyzji Rady
2007/125/WSiSW za okres od 2011 r. do 2013 r.
Artykuł 16
Przegląd
            Na podstawie wniosku Komisji,
Parlament Europejski i Rada dokonają przeglądu niniejszego
rozporządzenia najpóźniej do dnia 30 czerwca 2020 r.
Artykuł 17
Wejście
w życie i stosowanie
            Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie […] dnia po jego
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w
państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Martonyi
J.
ZAŁĄCZNIK
Wykaz
priorytetów strategicznych Unii (art. 6 ust. 2)
·
Środki zapobiegające przestępczości
transgranicznej, poważnej i zorganizowanej oraz walka z tymi zjawiskami,
w szczególności handel narkotykami, handel ludźmi, wykorzystywanie
seksualne dzieci oraz projekty mające na celu identyfikację i
likwidację sieci przestępczych, ochronę gospodarki przed
infiltracją przez przestępców oraz ograniczenie zachęt
finansowych poprzez zajmowanie, zamrażanie oraz orzekanie przepadku mienia
pochodzącego z przestępstwa.
·
Środki podnoszące poziom
bezpieczeństwa obywateli i przedsiębiorstw w cyberprzestrzeni, w
szczególności projekty budujące potencjał organów ścigania
i wymiaru sprawiedliwości, projekty zapewniające
współdziałanie z sektorem przemysłowym w celu upodmiotowienia i
ochrony obywateli oraz projekty udoskonalające zdolność do
radzenia sobie z atakami cybernetycznymi.
·
Środki zapobiegające terroryzmowi oraz
przeciwdziałające radykalizacji i werbowaniu, w
szczególności projekty inspirujące społeczności do
rozwijania podejścia lokalnego oraz polityki prewencyjnej, projekty
umożliwiające właściwym organom odcięcie terrorystów
od zasobów finansowych i materialnych oraz śledzenie transakcji przez nich
przeprowadzanych, projekty służące ochronie pasażerów i
ładunku, a także projekty wzmacniające bezpieczeństwo
materiałów wybuchowych oraz materiałów chemicznych, biologicznych,
radiologicznych i jądrowych.
·
Środki mające na celu podniesienie
potencjału administracyjnego państw członkowskich w dziedzinie
ochrony infrastruktury krytycznej we wszystkich sektorach gospodarki, w
tym w sektorach objętych dyrektywą 2008/114, w szczególność
projekty promujące partnerstwa publiczno-prywatne w celu zdobycia
zaufania oraz ułatwienia współpracy, koordynacji, planowania
postępowania awaryjnego oraz wymiany i rozpowszechniania informacji i
dobrych praktyk między podmiotami publicznymi i prywatnymi.
·
Środki podnoszące odporność
Europy na sytuacje kryzysowe i katastrofy, w szczególności projekty
promujące rozwój spójnej polityki Unii w dziedzinie zarządzania
ryzykiem, która łączy ocenę zagrożenia i ryzyka z procesem
decyzyjnym, jak również projekty wspierające skuteczne i skoordynowane
reagowanie na sytuacje kryzysowe poprzez połączenie istniejącego
potencjału, wiedzy eksperckiej oraz ośrodków obserwacji
położenia (w poszczególnych sektorach), w tym w sektorze zdrowia,
ochrony cywilnej i przeciwdziałania terroryzmowi.
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH
REGULACJI
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
              1.1.    Tytuł wniosku/inicjatywy
              1.2.    Dziedzina(-y)
polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
              1.3.    Charakter
wniosku/inicjatywy
              1.4.    Cel/cele

              1.5.    Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
              1.6.    Czas
trwania działania i jego wpływu finansowego
              1.7.    Przewidywany(-e)
tryb(-y) zarządzania
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA
              2.1.    Zasady
nadzoru i sprawozdawczości
              2.2.    System
zarządzania i kontroli
              2.3.    Środki
zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom
3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY
              3.1.    Dział(y)
wieloletnich ram finansowych i pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na
które wniosek/inicjatywa ma wpływ
              3.2.    Szacunkowy
wpływ na wydatki
              3.2.1. Synteza szacunkowego wpływu na wydatki
              3.2.2. Szacunkowy
wpływ na środki operacyjne
              3.2.3. Szacunkowy
wpływ na środki administracyjne
              3.2.4. Zgodność
z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi
              3.2.5. Udział
osób trzecich w finansowaniu
              3.3.    Szacunkowy wpływ na
dochody
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

1.
STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
1.1.
Tytuł wniosku/inicjatywy

Komunikat
„Budowanie otwartej i bezpiecznej Europy: budżet spraw wewnętrznych
na lata 2014–2020”;
Wniosek
dotyczący rozporządzenia ustanawiającego ogólne przepisy
dotyczące Funduszu Migracji i Azylu oraz instrumentu finansowego na rzecz
wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania
przestępczości oraz zarządzania kryzysowego;
Wniosek
dotyczący rozporządzenia ustanawiającego instrument finansowego
na rzecz wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania
przestępczości oraz zarządzania kryzysowego;
Wniosek
dotyczący rozporządzenia ustanawiającego, w ramach Funduszu
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, finansowy instrument wspierania w zakresie
granic zewnętrznych i wiz.

1.2.
Dziedzina(-y) polityki w strukturze ABM/ABB,
których dotyczy wniosek/inicjatywa[25]

Obecnie
dział 3 tytuł 18 – Sprawy wewnętrzne
Przyszłe
wieloletnie perspektywy finansowe: Dział 3 (Bezpieczeństwo i
obywatelstwo) – „Bezpieczeństwo wewnętrzne”
Charakter wniosku/inicjatywy
þ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania (finansowanie spraw
wewnętrznych na lata 2014–2020)
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu
pilotażowego/działania przygotowawczego[26]
¨ Wniosek/inicjatywa
wiąże się z przedłużeniem bieżącego
działania
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy działania, które zostało przekształcone pod
kątem nowego działania

1.3.
Cele
1.3.1.
Wieloletni(e) cel(e) strategiczny(-e) Komisji
wskazany(-e) we wniosku/inicjatywie

Ostatecznym
celem polityk dotyczących spraw wewnętrznych jest stworzenie obszaru
bez granic wewnętrznych, na który obywatele UE oraz obywatele państw
trzecich mogą wjechać, po którym mogą się poruszać, na
którym mogą żyć i pracować, wnosząc nowe pomysły,
kapitał, wiedzę i innowacje oraz pracując w zawodach
wykazujących deficytowość na krajowych rynkach pracy,
przekonani, że ich prawa są w pełni przestrzegane, a ich
bezpieczeństwo zapewnione. Współpraca z państwami
niebędącymi członkami UE i organizacjami międzynarodowymi
jest niezbędna do osiągnięcia tego celu.
Wzrastające
znaczenie polityk dotyczących spraw wewnętrznych zostało
potwierdzone w programie sztokholmskim i odnośnym planie działania,
których wdrożenie stanowi strategiczny priorytet Unii i obejmuje takie
dziedziny, jak: migracja (legalna migracja i integracja; azyl; nielegalna
migracja i powrót), bezpieczeństwo (zapobieganie terroryzmowi i
przestępczości zorganizowanej oraz ich zwalczanie; współpraca
policyjna) oraz zarządzanie granicami zewnętrznymi (w tym polityka
wizowa), jak również wymiar zewnętrzny tych polityk. Traktat
lizboński umożliwia również Unii ambitniejsze reagowanie na
bieżące obawy obywateli w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa
i sprawiedliwości. Priorytety polityczne w dziedzinie spraw
wewnętrznych, w szczególności kwestię integracji obywateli
państw trzecich, powinno się postrzegać w kontekście
siedmiu inicjatyw przewodnich przedstawionych w strategii „Europa 2020”, która
ma na celu pomoc UE w przezwyciężeniu obecnego kryzysu finansowego i
gospodarczego oraz uzyskaniu inteligentnego i zrównoważonego wzrostu
sprzyjającego włączeniu społecznemu.
Fundusz
Bezpieczeństwa Wewnętrznego zapewni wsparcie finansowe, które jest
potrzebne, aby przełożyć cele Unii w dziedzinie spraw wewnętrznych
na wymierne rezultaty.

1.3.2.
Cel(e) szczegółowy(-e) i działanie(-a)
ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa

FUNDUSZ
BEZPIECZEŃSTWA WEWNĘTRZNEGO
Instrument
finansowy na rzecz wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i
zwalczania przestępczości oraz zarządzania sytuacjami
kryzysowymi
Zgodnie z
priorytetami zidentyfikowanymi w odpowiednich strategiach, programach, ocenach
zagrożenia i ryzyka przygotowanych przez Unię Instrument przyczyni
się do realizacji następujących celów szczegółowych:
a)         zapobiegania
i walki z przestępczością transgraniczną, poważną
i zorganizowaną oraz wzmacniania koordynacji i współpracy między
organami ścigania państw członkowskich i odpowiednimi
państwami trzecimi;
c)         wzmacniania
potencjału państw członkowskich i Unii w celu skutecznego
zarządzania zagrożeniami dla bezpieczeństwa i sytuacjami
kryzysowymi oraz przygotowania się do ochrony ludzi i infrastruktury
krytycznej przed atakami terrorystycznymi i innymi zdarzeniami związanymi
z bezpieczeństwem oraz ich ochrony.
Obecne
działanie(-a) ABM/ABB, którego(-ych) dotyczy wniosek/inicjatywa: 18.05
Instrument
wsparcia finansowego na rzecz granic zewnętrznych i wiz
Zgodnie z
priorytetami zidentyfikowanymi w odpowiednich strategiach, programach, ocenach
zagrożenia i ryzyka przygotowanych przez Unię Instrument przyczyni
się do realizacji następujących celów szczegółowych:
a)         wspierania
wspólnej polityki wizowej, aby ułatwić legalne podróże,
zapewnić równe traktowanie obywateli państw trzecich oraz
opanować problem nielegalnej migracji;
b)         wspierania
zarządzania granicami, aby zapewnić, z jednej strony, wysoki poziom
ochrony granic zewnętrznych oraz, z drugiej strony, sprawne przekraczanie
granic zewnętrznych zgodnie z dorobkiem Schengen.
Obecne
działanie(-a) ABM/ABB, którego(-ych) dotyczy wniosek/inicjatywa: 18.02 (w zakresie, w którym dotyczy Funduszu Granic
Zewnętrznych).

1.3.3.
Oczekiwany(-e) wynik(i) i wpływ

Należy
wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie
docelowej.
Wpływ
wniosku na beneficjentów/grupy docelowe jest opisany bardziej szczegółowo
w punkcie 4.1.2 oceny skutków.
Co do zasady
uproszczenia wprowadzone na wszystkich poziomach procesu finansowania i w
każdym trybie zarządzania będą miały wyraźnie
korzystny wpływ na procesy dotyczące zarządzania wsparciem
finansowym.
Współpraca
policyjna, zapobieganie i zwalczanie przestępczości oraz
zarządzanie sytuacjami kryzysowymi
Głównymi
beneficjentami wsparcia finansowego będą państwa
członkowskie oraz ich organy ścigania, jak również każdy
inny organ wyspecjalizowany w ochronie infrastruktury krytycznej i
zarządzaniu kryzysowym, a także odpowiednie organizacje
międzynarodowe i pozarządowe, w stosownych przypadkach (np. w
dziedzinie zapobiegania przestępczości, walki z radykalizacją
oraz handlem ludźmi).
Grupą
docelową, która skorzysta ze zmian, będzie cała populacja.
Głównymi
osiągnięciami będą 1) wzmocniony potencjał
administracyjny i operacyjny państw członkowskich w zakresie
wykrywania i skutecznego ścigania przestępczości
transgranicznej, poważnej i zorganizowanej, w tym terroryzmu w celu
ograniczenia zagrożeń dla bezpieczeństwa wynikających z
tego rodzaju przestępczości oraz 2) większa odporność
Europy na sytuacje kryzysowe i katastrofy, dzięki bardziej spójnej
polityce UE w zakresie zarządzania ryzykiem, która łączy
sporządzanie ocen zagrożenia i ryzyka z tworzeniem polityki z jednej
strony, oraz bardziej skuteczne i skoordynowane reagowanie UE na sytuacje
kryzysowe, łączące istniejący potencjał i wiedzę
ekspercką z drugiej strony. Ważnym osiągnięciem będzie
również zwiększenie potencjału państw członkowskich w
zakresie zapobiegania, przygotowania i ochrony ludzi oraz infrastruktury
krytycznej przed atakami terrorystycznymi oraz innymi poważnymi
zagrożeniami dla bezpieczeństwa.
Granice
zewnętrzne i wizy
Głównymi
beneficjentami wsparcia finansowego na rzecz granic i wiz będą
służby wdrażające dorobek UE, kodeks graniczny Schengen
oraz kodeks wizowy w państwach członkowskich: straż graniczna,
policja oraz służby konsularne. Grupą docelową, która
skorzysta ze zmian, będą podróżni – wszystkie osoby
przekraczające zewnętrzną granicę UE. Wyniki obejmą
wzmocniony potencjał tych służb w zakresie (1) ochrony granic
oraz utrzymywania kontaktu ze służbami organów ścigania, w
ramach europejskiego systemu nadzoru granic (EUROSUR); (2) zarządzania
przepływami migracyjnymi w placówkach konsularnych (wnioski o wydanie
wizy) oraz (3) poprawy obsługi przepływów pasażerów na
przejściach granicznych, zapewniając z jednej strony wysoki i
jednolity poziom ochrony, we współpracy ze służbami innych
organów ścigania, a z drugiej strony, sprawne przekraczanie granic
zewnętrznych zgodnie z dorobkiem prawnym oraz z zasadą traktowania
podróżnych z szacunkiem i zasadą poszanowania godności. Znaczącym
konkretnym wynikiem będzie utworzenie dwóch nowych systemów IT na poziomie
UE w zakresie przekraczania granic przez obywateli państw trzecich (unijny
system wjazdu/wyjazdu oraz unijny program rejestrowania podróżnych).

1.3.4.
Wskaźniki wyników i wpływu

Należy
określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie
realizacji wniosku/inicjatywy.
Ze
względu na potrzebę przeprowadzenia dialogu politycznego przed
opracowaniem programów krajowych na tym etapie nie jest możliwe ustalenie
ostatecznego zestawu wskaźników, które będą wykorzystane do
pomiaru osiągnięć wyżej wymienionych celów. Jednak
– w
odniesieniu do współpracy policyjnej oraz zapobiegania i zwalczania
przestępczości, wskaźniki objęłyby liczbę
wspólnych operacji transgranicznych oraz liczbę dokumentów
opisujących dobre praktyki i liczbę zorganizowanych wydarzeń.
Wskaźniki w zakresie zarządzania kryzysowego oraz ochrony
infrastruktury krytycznej objęłyby liczbę narzędzi
wprowadzonych w życie lub udoskonalonych w celu uproszczenia ochrony
infrastruktury krytycznej przez państwa członkowskie we wszystkich
sektorach gospodarki oraz liczbę ocen zagrożenia i ryzyka
sporządzonych na poziomie Unii.
– w obszarze granic
i wiz wskaźniki objęłyby liczbę placówek konsularnych,
które zostały wyposażone, zabezpieczone lub wzmocnione, aby
zapewnić skuteczne przetwarzanie wniosków wizowych i jakość
usług dla wnioskodawców oraz rozwój sprzętu przeznaczonego do
kontroli granic i zwiększenie liczby zatrzymań obywateli państw
trzecich nielegalnie przekraczających granice zewnętrzne w
odniesieniu do ryzyka istniejącego na odpowiednim odcinku granicy
zewnętrznej. Wskaźniki wpływu posłużą do
zmierzenia wzrostu bezpieczeństwa na granicy, potencjału wydawania
wiz oraz zdolności do bezpiecznej i sprawnej obsługi przepływu
podróżnych przez granice.

1.4.
Uzasadnienie wniosku/inicjatywy
1.4.1.
Potrzeba(-y), która(-e) ma(-ją) zostać
zaspokojona(-e) w perspektywie krótko- lub długoterminowej

W latach
2014–2020 UE nadal będzie musiała się zmierzyć z istotnymi
wyzwaniami w dziedzinie spraw wewnętrznych.
Niezbędne
dla wzrostu gospodarczego, kulturalnego i społecznego UE jest zapewnienie
bezpiecznego środowiska. UE ma do odegrania istotną rolę,
zarówno poprzez opanowanie zagrożeń związanych z
przestępczością poważną i zorganizowaną,
cyberprzestępczością i terroryzmem, jak i poprzez zapewnienie
zarządzania zewnętrznymi granicami oraz szybkie reagowanie na
powstające sytuacje kryzysowe wywołane działaniami
człowieka lub klęskami żywiołowymi. W erze globalizacji,
gdy zagrożenia są coraz większe i coraz częściej
mają wymiar ponadnarodowy, żadne państwo członkowskie nie
może skutecznie działać na własną rękę.
Niezbędna jest spójna i wszechstronna odpowiedź na poziomie
europejskim, aby organy ścigania mogły skutecznie działać w
różnych państwach i jurysdykcjach.
Współpraca
z państwami niebędącymi członkami UE i organizacjami
międzynarodowymi jest niezbędna do osiągnięcia tych celów.
Ostatnie wydarzenia w północnej Afryce dowiodły, jak ważne dla
UE jest przyjęcie wszechstronnego i skoordynowanego podejścia w
stosunku do migracji, granic i bezpieczeństwa. Nabierający znaczenia
wymiar zewnętrzny polityki spraw wewnętrznych UE musi zatem
zostać wzmocniony, w pełnej zgodności z polityką
zagraniczną Unii.

1.4.2.
Wartość dodana z tytułu
zaangażowania Unii Europejskiej

Zarządzanie
przepływami migracyjnymi i zagrożeniami dla bezpieczeństwa
stanowi wyzwanie, z którym poszczególne państwa nie poradzą sobie
same. Są to obszary, w których występuje oczywista wartość
dodana płynąca z wykorzystania budżetu UE.
Niektóre
państwa członkowskie są znacząco obciążone ze
względu na swoje szczególne położenie geograficzne oraz
długość granic zewnętrznych Unii, do których
zarządzania są zobowiązane. Zniesienie wewnętrznej kontroli
granicznej musi być uzupełnione wspólnymi środkami na rzecz
skutecznej kontroli i ochrony granic zewnętrznych Unii. Zasada
solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności
między państwa członkowskie stanowi zatem oś wspólnej
polityki w zakresie azylu, imigracji i granic zewnętrznych. Budżet UE
zapewnia środki, aby sprostać finansowym skutkom wynikającym z
poszanowania tej zasady. W dziedzinie bezpieczeństwa
przestępczość poważna i zorganizowana, terroryzm i inne
zagrożenia dla bezpieczeństwa nabierają charakteru
ponadnarodowego. Współpraca ponadnarodowa i koordynacja między
organami ścigania są podstawowym elementem udanego zapobiegania i
zwalczania przestępczości, na przykład poprzez wymianę
informacji, wspólne dochodzenia, technologie interoperacyjne oraz wspólne oceny
zagrożenia i ryzyka.
Obsługa
przepływów migracyjnych, zarządzanie granicami zewnętrznymi UE
oraz bezpieczeństwo UE wymagają znaczących środków oraz
potencjału państw członkowskich. Dzięki udoskonalonej
współpracy operacyjnej oraz koordynacji obejmującej
łączenie zasobów w obszarach takich jak szkolenie i wyposażenie
uzyskuje się korzyści skali oraz osiąga synergię, tym samym
zapewniając bardziej wydajne wykorzystanie środków publicznych i
wzmacniając solidarność, wzajemne zaufanie oraz podział
odpowiedzialności za wspólne polityki UE między państwami
członkowskimi. Jest to szczególnie adekwatne w obszarze
bezpieczeństwa, w którym wsparcie finansowe dla wszystkich form wspólnych
operacji transgranicznych jest bardzo ważne w celu wzmocnienia
współpracy między policją, służbami celnymi,
służbami granicznymi oraz organami sądowymi.
W odniesieniu
do wymiaru zewnętrznego spraw wewnętrznych jest oczywiste, że
przyjmowanie środków i łączenie zasobów na poziomie UE wzmocni
znacząco wpływ UE niezbędny do przekonania państw trzecich
do zaangażowania się wraz z nią w działania związane z
migracją oraz bezpieczeństwem, co leży w interesie UE i
państw członkowskich.
Prawo UE do
działania w obszarze spraw wewnętrznych wynika z tytułu V
„Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości”
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności art.
77 ust. 2, art. 78 ust. 2, art. 79 ust. 2 i 4, art. 82 ust. 1, art. 84 oraz
art. 87 ust. 2 TFUE. Współpraca z państwami trzecimi i organizacjami
międzynarodowymi jest objęta art. 212 ust. 3 TFUE. We wnioskach
przestrzega się zasady pomocniczości, ponieważ
większość finansowania będzie wdrażana zgodnie z
zasadą zarządzania dzielonego oraz w poszanowaniu kompetencji
instytucjonalnych państw członkowskich.

1.4.3.
Główne wnioski wyciągnięte z
podobnych działań

Chociaż
ogólnie uznaje się, że obecne instrumenty finansowe w dziedzinie
spraw wewnętrznych osiągają cele i działają
skutecznie, główne wnioski wyciągnięte z przeglądu
śródokresowego oraz konsultacji z zainteresowanymi podmiotami
wskazują na potrzebę:
–      uproszczenia oraz usprawnienia instrumentów w dziedzinie spraw
wewnętrznych poprzez ograniczenie liczby
programów finansowych do dwóch w drodze utworzenia Funduszu Migracji i Azylu
oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Pozwoli to UE na bardziej
strategiczne wykorzystanie tych instrumentów, a tym samym bardziej skuteczne
uwzględnienie priorytetów politycznych oraz potrzeb UE;
–      wzmocnienia roli UE jako partnera globalnego,
poprzez włączenie elementu wymiaru zewnętrznego do
przyszłych funduszy, aby wzmocnić wpływ UE w zakresie
zewnętrznego wymiaru polityk z obszaru spraw wewnętrznych;
–      uprzywilejowania zarządzania dzielonego,
a nie zarządzania scentralizowanego w przypadku, gdy jest możliwe
usunięcie niepotrzebnego obciążenia administracyjnego;
–      przyjęcia, w zarządzaniu dzielonym, podejścia bardziej
ukierunkowanego na wyniki poprzez przestawienie
się na programowanie wieloletnie połączone z dialogiem
politycznym na wysokim poziomie, co zapewni pełne dopasowanie przez
państwa członkowskie programów krajowych do celów polityki i
priorytetów UE oraz skupienie się na osiąganiu wyników;
–      udoskonalenia zarządzania scentralizowanego, aby zapewnić
szereg narzędzi na rzecz działań zgodnych z kierunkiem polityki, w tym wsparcie dla działań ponadnarodowych, w
szczególności działań innowacyjnych oraz działań w
państwach trzecich i ich dotyczących (wymiar zewnętrzny), jak
również działań w sytuacjach nadzwyczajnych, badań oraz
wydarzeń;
–      ustanowienia wspólnych ram regulacyjnych
obejmujących wspólny zestaw zasad dotyczących programowania,
sprawozdawczości, zarządzania finansowego oraz kontroli, jak
najbardziej spójny z innymi funduszami UE zarządzanymi w trybie
zarządzania dzielonego, by wszystkie zainteresowane podmioty mogły
lepiej zrozumieć te zasady oraz by zapewnić wysoki poziom
zgodności i spójności;
–      zapewnienia szybkiej i skutecznej reakcji w przypadku sytuacji
nadzwyczajnych, poprzez zaprojektowanie Funduszy w
taki sposób, by UE mogła odpowiednio reagować w szybko
zmieniających się sytuacjach;
–      wzmocnienia roli agencji w obszarze spraw wewnętrznych w celu promowania praktycznej współpracy między
państwami członkowskimi, poprzez powierzenie im realizacji
konkretnych działań, przy zapewnieniu odpowiedniej kontroli
politycznej nad ich działaniami.
Więcej
szczegółów można znaleźć w ocenie skutków i uzasadnieniach
towarzyszących każdemu rozporządzeniu.

1.4.4.
Spójność z ewentualnymi innymi
instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia

Pewna liczba
instrumentów UE zapewnia wsparcie dla działań, które są
uzupełniające w stosunku do działań finansowanych w ramach
Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego:
Między
Funduszem Bezpieczeństwa Wewnętrznego a Instrumentem Finansowym
Ochrony Ludności stosuje się linię podziału
wskazaną w art. 3 obecnego programu CIPS: ochrona cywilna obejmuje
klęski żywiołowe, jak również katastrofy będące
wynikiem nieumyślnych działań człowieka (wypadki), podczas
gdy katastrofy będące wynikiem umyślnych działań
człowieka dotyczą kwestii bezpieczeństwa, a zatem będą
objęte Funduszem Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Ataki
terrorystyczne lub inne zdarzenia stanowiące zagrożenie dla
bezpieczeństwa pozostaną poza zakresem Funduszu Solidarności
Unii Europejskiej. Szczegółowy zakres, w jakim zgodnie z art. 222 TFUE
(klauzula solidarności) można wesprzeć państwa
członkowskie, które są obiektem ataku terrorystycznego lub ofiarą
klęsk żywiołowych oraz katastrof wywołanych przez
człowieka, nie jest jasny z tego względu, że wymagane jest
formalne przyjęcie przepisów wykonawczych, które nie zostały jak
dotąd zaproponowane. Zatem możliwość finansowania sytuacji
nadzwyczajnych w razie poważnych ataków terrorystycznych lub innych
zdarzeń stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa zostanie
objęta przez Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Luka
między badaniami naukowymi w ramach programu „Horyzont 2020” a
praktycznym zastosowaniem wyników takich badań naukowych zostanie
wyeliminowana, ponieważ w ramach Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego przewidziano cele szczegółowe oraz działania
kwalifikowalne pozwalające na finansowanie testowania i zatwierdzania
wyników badań („prototypy”), w celu ich masowego zastosowania w praktyce
(„zamówienia przedkomercyjne”).
Przyszły program
„Sprawiedliwość” będzie ściśle związany z
Funduszem Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a także będzie
stanowił jego uzupełnienie, szczególnie w części
dotyczącej wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, lecz jest on
bardziej skoncentrowany na współpracy sądowej, harmonizacji procedury
oraz wzajemnym uznawaniu, co w praktyce zapobiega ich znaczącemu
zazębianiu.
Elementy
dotyczące wymiaru zewnętrznego Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego będą wspierać działania w państwach
trzecich oraz ich dotyczące, co sprzyja głównie interesom i celom UE,
ma bezpośredni wpływ na UE i państwa członkowskie oraz
zapewnia spójność z działaniami prowadzonymi na terytorium UE.
Finansowanie to będzie zaprojektowane i realizowane zgodnie z
działaniami zewnętrznymi Unii oraz jej polityką
zagraniczną. Nie ma ono na celu wspierania działań
ukierunkowanych na pomoc rozwojową. Będzie natomiast stanowić
uzupełnienie, w stosownych przypadkach, pomocy finansowej zapewnianej za
pośrednictwem instrumentów pomocy zewnętrznej. W tym kontekście
szczególne znaczenie dla obszaru spraw wewnętrznych będzie miał
program zastępujący program tematyczny dotyczący
współpracy z państwami trzecimi w obszarze migracji i azylu oraz
Instrument na rzecz Stabilności. Instrumenty pomocy zewnętrznej
albo wspierają potrzeby państw beneficjentów w zakresie rozwoju albo
wspierają ogólne interesy polityczne UE w przypadku partnerów
strategicznych, podczas gdy fundusze w dziedzinie spraw wewnętrznych
będą wspierać konkretne działania w państwach trzecich
realizujące cele w dziedzinie bezpieczeństwa wewnętrznego UE.
Wyeliminują one zatem szczególną lukę oraz przyczynią się
do stworzenia zestawu narzędzi do dyspozycji UE.

1.5.
Czas trwania działania i jego wpływu
finansowego

þ Wniosek/inicjatywa o określonym
czasie trwania
–
þ    Czas trwania wniosku/inicjatywy: od 01/01/2014 do 31/12/2020
–
þ    Czas trwania wpływu finansowego: od 2014 r. do 2023 r.
¨ Wniosek/inicjatywa o nieokreślonym
czasie trwania
–
Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od
RRRR r. do RRRR r.,
–
po którym następuje faza operacyjna.

1.6.
Przewidywany(-e) tryb(y) zarządzania[27]

þBezpośrednie zarządzanie scentralizowane przez Komisję
þ Pośrednie zarządzanie
scentralizowane poprzez przekazanie zadań wykonawczych:
–
þ    agencjom wykonawczym
–
þ    organom utworzonym przez Wspólnoty[28]

–
þ    krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek
świadczenia usługi publicznej
–
¨    osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych
działań na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej,
określonym we właściwym prawnym akcie podstawowym w rozumieniu
art. 49 rozporządzenia finansowego
þ Zarządzanie dzielone z
państwami członkowskimi
þZarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi
þ Zarządzanie wspólne z organizacjami
międzynarodowymi (należy wyszczególnić)
W przypadku wskazania
więcej niż jednego trybu, należy podać dodatkowe informacje
w części „Uwagi”.
Uwagi
Wnioski
będą wdrażane głównie poprzez zarządzanie dzielone w
ramach wieloletnich programów krajowych.
Cele, które
mają zostać osiągnięte w ramach programów krajowych,
będą uzupełnione przez „działania Unii” oraz mechanizm
szybkiego reagowania w przypadku sytuacji nadzwyczajnych. Działania te
przyjmą formę dotacji oraz zamówień publicznych przy
bezpośrednim zarządzaniu scentralizowanym i obejmą
działania w państwach trzecich i dotyczące tych państw.
Zostaną
wykorzystane wszystkie możliwe środki, aby uniknąć
rozdrobienia, poprzez koncentrację zasobów na osiągnięciu
ograniczonej liczby celów UE oraz poprzez wykorzystanie wiedzy eksperckiej
głównych zainteresowanych podmiotów, w stosownych przypadkach, na
podstawie umów o partnerstwie i umów ramowych.
Pomoc
techniczna z inicjatywy Komisji będzie wdrażana przy zastosowaniu
bezpośredniego zarządzania scentralizowanego.
Państwa
uczestniczące we wprowadzaniu w życie, stosowaniu i rozwoju dorobku
Schengen będą również uczestniczyć w dwóch instrumentach
tworzących Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego, który rozwija
dorobek Schengen (instrument dotyczący granic i wiz oraz instrument
dotyczący współpracy policyjnej), tak jakby były państwami
członkowskimi, w świetle umów o uczestnictwie w dorobku prawnym
Schengen. Będą one uczestniczyć w instrumentach zgodnie z
przepisami rozporządzenia, wdrażając swoje własne
wieloletnie programy krajowe oraz będą miały
możliwość ubiegania się o finansowanie wchodzące w
zakres działań Unii itp. W odniesieniu do Funduszu Granic
Zewnętrznych zostaną zawarte konkretne umowy w celu określenia
przepisów uzupełniających niezbędnych w przypadku ich
uczestnictwa (przepisy wynikające z rozporządzenia finansowego, jego
przepisów wykonawczych i Traktatów, w tym z uprawnień kontrolnych
Trybunału Obrachunkowego). Ze względu na to, że państwa te
wniosą wkład do budżetu UE przeznaczony na te dwa instrumenty w
wysokości odpowiadającej ich PKB, umowy te określą
także wysokość wkładów, które zostaną przekazane przez
te państwa jako część podziału odpowiedzialności
w zakresie zarządzania strefą Schengen, niezależnie od
wielkości kwot uzyskanych w ramach tych instrumentów. Dotychczas do
państw stowarzyszonych należą Norwegia, Islandia, Szwajcaria i
Liechtenstein.

2.
ŚRODKI ZARZĄDZANIA
2.1.
Zasady nadzoru i sprawozdawczości

Należy
określić częstotliwość i warunki.
W przypadku
zarządzania dzielonego zaproponowano spójne i
skuteczne ramy sprawozdawczości, monitorowania i oceny. W przypadku
każdego programu krajowego państwa członkowskie zostaną
poproszone o powołanie komitetu monitorującego, w którym Komisją
będzie mogła uczestniczyć.
Państwa
członkowskie będą corocznie przedstawiały sprawozdanie z
realizacji programu wieloletniego. Sprawozdania te stanowią konieczny
warunek dokonania rocznych płatności. Aby państwa
członkowskie mogły uczestniczyć w procesie przeglądu
śródokresowego, w 2017 r. zostaną poproszone o dostarczenie
dodatkowych informacji na temat postępu w osiąganiu celów. Podobne
działanie zostało zaplanowane na 2019 r., aby umożliwić, w
stosownych przypadkach, dokonanie korekt w ostatnim roku budżetowym (2020
r.).
Wspierając
rozwój kultury opartej na ocenie w dziedzinie spraw wewnętrznych, Fundusze
uzyskają wspólne ramy oceny i monitorowania oparte o wskaźniki
związane z szeroko pojętą polityką, które
podkreślą przyjęte w przypadku funduszy podejście oparte na
wynikach, oraz istotną rolę, którą mogłyby odegrać w
procesie łączenia polityk, aby osiągnąć cel, jakim
jest stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości. Wskaźniki te dotyczą oddziaływania, jakie
fundusze mogą mieć na: rozwój wspólnej kultury bezpieczeństwa na
graniach, współpracy policyjnej i zarządzania kryzysowego; skuteczne
zarządzanie przepływami migracyjnymi na terytorium UE; sprawiedliwe i
równe traktowanie obywateli państw trzecich; solidarność i
współpracę między państwami członkowskimi przy
rozwiązywaniu kwestii migracji i bezpieczeństwa wewnętrznego
oraz wypracowanie wspólnego podejścia UE do migracji i bezpieczeństwa
w stosunku do państw trzecich.
Aby
zapewnić właściwe stosowanie zasad dotyczących oceny oraz
mając na względzie praktyczne doświadczenia w zakresie oceny w
państwach członkowskich w ramach obecnego systemu finansowania UE w
dziedzinie spraw wewnętrznych, Komisja i państwa członkowskie
będą razem pracować nad rozwijaniem wspólnych ram oceny i
monitorowania, między innymi poprzez określanie modeli oraz wspólnych
wskaźników produktu i rezultatu.
Na
początku okresu programowania zostaną ustanowione wszystkie
środki, tym samym umożliwiając państwom członkowskim
stworzenie systemów sprawozdawczości oraz oceny na podstawie uzgodnionych
zasad i wymogów.
Aby
ograniczyć obciążenie administracyjne i zapewnić
synergię między sprawozdawczością a oceną, informacje
wymagane do sprawozdań z oceny będą opierać się na
informacjach dostarczonych przez państwa członkowskie w rocznych
sprawozdaniach z realizacji programów krajowych oraz je uzupełnią.
W 2018 r.
Komisja przedstawi również sprawozdanie z przeglądu śródokresowego
programów krajowych.
Na bardziej
ogólnym poziomie, Komisja przedstawi śródokresowe
sprawozdanie z wdrażania funduszy do 30 czerwca 2018 r. oraz sprawozdanie
z oceny ex-post do 30 czerwca 2024 r., obejmujące
całość wdrażania (tj. nie tylko programy krajowe w ramach
zarządzania dzielonego).

2.2.
System zarządzania i kontroli
2.2.1.
Zidentyfikowane ryzyko

DG do Spraw
Wewnętrznych nie jest podmiotem, któremu dotychczas zagrażało
wysokie ryzyko błędów w programach wydatkowania. Zostało to
potwierdzone w rocznych sprawozdaniach Trybunału Obrachunkowego, w których
nie stwierdzano co do zasady istotnych uchybień, jak również w
rocznych sprawozdaniach z działalności DG do Spraw Wewnętrznych
(oraz dawnej DG ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa),
w których w minionych latach nie stwierdzono przekroczenia poziomu
błędu resztowego powyżej 2 % .
W przypadku
zarządzania dzielonego ogólne ryzyko w
odniesieniu do wdrażania obecnych programów obejmuje głównie trzy
kategorie:
–      ryzyko nieskutecznego lub niewystarczająco ukierunkowanego
wykorzystania funduszy;
–      błędy wynikające z zawiłości norm i
słabości w systemach zarządzania i kontroli;
–      nieskuteczne wykorzystanie zasobów administracyjnych (ograniczona
proporcjonalność wymogów).
Warto
również wspomnieć o elementach szczegółowych dotyczących
systemu czterech funduszy w ramach programu ogólnego „Solidarność i
zarządzanie przepływami migracyjnymi”.
–      System programów rocznych zapewnia regularność
płatności ostatecznych w oparciu o wydatki, które zostały
certyfikowane i skontrolowane. Ponieważ okres kwalifikowalności
programów rocznych nie odpowiada rokowi budżetowemu UE, system mający
na celu zapewnienie wiarygodności wydatków nie jest w pełni
satysfakcjonujący, pomimo swojej restrykcyjności.
–      Szczegółowe zasady kwalifikowalności są ustalane przez
Komisję. Zapewnia to co do zasady jednolitość finansowanych
wydatków. Tworzy jednak również niepotrzebne obciążenie organów
krajowych i Komisji oraz podwyższa ryzyko popełnienia
błędów przez beneficjentów lub państwa członkowskie ze
względu na błędną interpretację zasad UE.
–      Obecne systemy zarządzania i kontroli są bardzo podobne do
systemów stosowanych w przypadku funduszy strukturalnych. Zawierają jednak
pewne niewielkie różnice, zwłaszcza w odniesieniu do zakresu
odpowiedzialności instytucji certyfikujących i instytucji audytowych.
Powoduje to nieporozumienia w państwach członkowskich, w
szczególności kiedy organy te działają w tych dwóch rodzajach
funduszy. Zwiększa to również ryzyko błędów i wymaga
bardziej intensywnego monitorowania.
W niniejszym
wniosku znacząco zmienia się poniższe elementy:
–      do systemów zarządzania i kontroli będą stosowane ogólne
wymogi dla funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych;
systemy te będą także w pełni zgodne z nowymi wymogami
nowego rozporządzenia finansowego. Trzy organy zostaną
zastąpione dwoma (czyli Instytucją Odpowiedzialną oraz
Instytucją Audytową), których zakres kompetencji został
wyjaśniony, aby zapewnić większą wiarygodność.
–      programowanie wieloletnie w połączeniu z rocznym rozliczaniem
rachunków w oparciu o płatności dokonane przez Instytucję
Odpowiedzialną ujednolici okresy kwalifikowalności z rocznym
rozliczaniem rachunków Komisji, bez zwiększania obciążenia
administracyjnego porównywalnego do obecnego systemu.
–      kontrole na miejscu będą przeprowadzane w ramach kontroli
pierwszego stopnia, to jest przez Instytucję Odpowiedzialną i
będą potwierdzać jej coroczne poświadczenie
wiarygodności dotyczące zarządzania.
–      wyjaśnienie oraz uproszczenie zasad kwalifikowalności, jak
również ich harmonizacja z innymi instrumentami wsparcia finansowego UE,
ograniczą błędy popełniane przez beneficjentów, którzy
uzyskują pomoc z różnych źródeł. Niniejsze zasady kwalifikowalności
zostaną określone na poziomie krajowym, z wyjątkiem niektórych
zasad podstawowych, podobnych do stosowanych w funduszach objętych
zakresem wspólnych ram strategicznych.
–      zachęca się do stosowania wariantu kosztów uproszczonych,
szczególnie w przypadku niewielkich dotacji.
W przypadku zarządzania
scentralizowanego występują następujące główne
ryzyka:
–      ryzyko niskiej zgodności między otrzymanymi projektami a
priorytetami politycznymi DG do Spraw Wewnętrznych;
–
ryzyko niskiej jakości wybranych projektów
oraz niski poziom technicznej realizacji projektu, ograniczające
oddziaływanie programów; z powodu nieodpowiednich procedur wyboru, braku
wiedzy eksperckiej lub niewystarczających mechanizmów monitorowania;
–      ryzyko nieefektywnego lub niegospodarnego wykorzystania przyznanych
środków, zarówno w przypadku dotacji (złożoność
procedury zwrotu faktycznych kosztów kwalifikowalnych w połączeniu z
ograniczonymi możliwościami skontrolowania kosztów kwalifikowalnych w
dokumentacji), jak i zamówień (w niektórych przypadkach ograniczona liczba
dostawców posiadających wymaganą specjalistyczną wiedzę
uniemożliwia porównanie ofert cenowych);
–      ryzyko związane ze zdolnością (szczególnie) mniejszych
organizacji w zakresie skutecznej kontroli wydatków, jak również przejrzystości
wykonywanych transakcji;
–      zagrożenie dla reputacji Komisji w przypadku wykrycia
nadużyć finansowych lub działalności przestępczej;
wewnętrzne systemy kontroli stron trzecich zapewniają tylko
częściowe zabezpieczenie ze względu na dość
dużą liczbę różnorodnych wykonawców i beneficjentów, z
których każdy stosuje własny, często mało rozbudowany
system kontroli.
Oczekuje
się, że większość z tych ryzyk zostanie ograniczona
dzięki lepszemu ukierunkowaniu wniosków i wykorzystaniu uproszczonych
elementów włączonych do nowego rozporządzenia finansowego.

2.2.2.
Przewidywane metody kontroli

Zarządzanie
dzielone:
Na poziomie
państw członkowskich proponowane struktury
systemów zarządzania i kontroli stanowią rozwinięcie
założeń z lat 2007–2013 i zachowują
większość funkcji pełnionych w bieżącym okresie,
w tym kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, audyty systemów
zarządzania i kontroli oraz audyty operacji. Kolejność tych
funkcji została jednak zmieniona, aby uczynić kontrole na miejscu
wyraźnym obowiązkiem Instytucji Odpowiedzialnej, jako
część i element przygotowań do rocznego rozliczania
rachunków.
Aby
wzmocnić odpowiedzialność, Instytucje Odpowiedzialne byłyby
akredytowane przez krajowy organ akredytujący, w którego zakresie
leżałby bieżący nadzór. Oczekuje się, że
ograniczenie liczby organów – brak Instytucji Certyfikującej oraz
ograniczenie liczby funduszy – zredukuje obciążenie administracyjne i
wzmocni możliwość zbudowania silniejszego potencjału
administracyjnego, ale pozwoli również na bardziej wyraźny
podział obowiązków.
Jak dotąd
nie są dostępne wiarygodne szacunki dotyczące kosztów kontroli
funduszy zarządzanych zgodnie z zasadą zarządzania dzielonego w
dziedzinie spraw wewnętrznych. Jedyne dostępne szacunki dotyczą
Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności, w
których koszty zadań związanych z kontrolą (na poziomie
krajowym, z wyłączeniem kosztów Komisji) wynoszą około 2 %
całkowitego finansowania na lata 2007–2013. Koszty te związane
są z następującymi obszarami kontroli: 1 % dotyczy koordynacji
krajowej i przygotowania programów, 82 % − zarządzania programami, 4
% − certyfikacji, a 13 % − audytu.
Następujące
propozycje zwiększą koszty kontroli:
–      stworzenie i funkcjonowanie organu akredytującego oraz ogólnie
zmiana systemu;
–      przedłożenie oświadczenia dotyczącego
zarządzania towarzyszącego rocznym rozliczeniom;
–      kontrole na miejscu przeprowadzane przez Instytucję
Odpowiedzialną;
–      potrzeba dodatkowych działań kontrolnych przez Instytucje
Audytowe w celu kontroli oświadczenia dotyczącego zarządzania.
Zawarto jednak
również propozycje, które ograniczą koszty kontroli:
–      zostanie zniesiona Instytucja Certyfikująca. Chociaż jej
zadania przejmie częściowo Instytucja Odpowiedzialna, pozwoli to
państwu członkowskiemu na zaoszczędzenie zasadniczej
części kosztów związanych z certyfikacją, ze względu
na większą skuteczność administracyjną, mniejsze
zapotrzebowanie na koordynację i zmniejszenie zakresu audytów;
–      kontrole wykonywane przez Instytucję Audytową będą
bardziej ukierunkowane na ponowne wykonanie (na próbie) kontroli pierwszego
stopnia – administracyjnych i na miejscu – przeprowadzonych przez
Instytucję Odpowiedzialną. Przyspieszy to procedurę
kontradyktoryjną i zapewnie przeprowadzenie wszystkich niezbędnych
kontroli przed przedłożeniem rocznych rozliczeń;
–      stosowanie kosztów uproszczonych ograniczy koszty administracyjne oraz
obciążenie na wszystkich poziomach, to jest administracji i
beneficjentów;
–      roczne rozliczenie oraz ograniczenie okresu rozliczenia zgodności
do 36 miesięcy ograniczy okres przechowywania dokumentów do celów kontroli
w stosunku do administracji i beneficjentów;
–      ustanowienie komunikacji elektronicznej między Komisją a
państwami członkowskimi będzie obowiązkowe.
Do
powyższych punktów należy dodać elementy uproszczeń określone
w §2.2.1 powyżej, które również przyczynią się do
ograniczenia obciążenia administracyjnego beneficjentów, a zatem
stanowią jednoczesne ograniczenie ryzyka błędów i
obciążania administracyjnego.
Stąd
oczekuje się, że propozycje te doprowadzą do redystrybucji
kosztów kontroli, a nie ich wzrostu lub ograniczenia. Przewiduje się
jednak, że redystrybucja kosztów (co do zakresu kompetencji, a z uwagi na
proporcjonalne środki kontroli również w państwach
członkowskich i programach) umożliwi skuteczniejsze łagodzenie
ryzyka oraz zapewnienie lepszego i szybszego systemu potwierdzania
wiarygodności.
Na poziomie
Komisji nie przewiduje się zmniejszenia kosztów
zarządzania i kontroli zarządzania dzielonego w pierwszej
połowie okresu programowania, przede wszystkim dlatego, że
wielkość i liczba obszarów polityki, których dotyczy zarządzanie
dzielone, wzrośnie w porównaniu z obecnym okresem. Dlatego już
utrzymanie tych samych zasobów będzie wymagało zysków w zakresie efektywności.
Dodatkowo w pierwszych latach nastąpi kumulacja zadań do wykonania:
zamknięcie programów 2007–2013 (ostatnie sprawozdania z zamknięcia
wpłyną najpóźniej 31 marca 2016 r.), dialogi
polityczne oraz zatwierdzenie wieloletnich programów krajowych 2014–2020,
utworzenie nowego sytemu rozliczania rachunków. W drugiej połowie tego
okresu ewentualne dostępne zasoby zostaną wykorzystane do
udoskonalenia mechanizmów oceny i monitorowania.
Zarządzanie
scentralizowane
W odniesieniu
do zarządzania scentralizowanego Komisja nadal będzie stosować
obecny system kontroli, na który składają się
następujące elementy: nadzór operacji przez dyrekcje operacyjne,
kontrola ex-ante przez Wydział ds. kontroli i budżetu,
wewnętrzna komisja ds. zamówień publicznych (JPS/HPC), kontrola ex-post
dotycząca dotacji lub audyty prowadzone przez ośrodki audytu
wewnętrznego lub służby audytu wewnętrznego. Dział
kontroli ex-post stosuje „strategię wykrywania”
służącą wykrywaniu maksymalnej liczby
nieprawidłowości w celu odzyskania nienależnych
płatności. W oparciu o tę strategię audyty są
przeprowadzane na próbie projektów wybranych prawie całkowicie na
podstawie analizy ryzyka.
Dzięki
połączeniu kontroli ex-ante oraz ex-post, jak
również kontroli administracyjnych oraz audytów na miejscu, w ostatnich
latach kwantyfikowalny średni poziom błędu resztowego był
niższy niż 2 %. Zatem system kontroli wewnętrznej, jak
również jego koszt, są uznawane za odpowiednie przez DG do Spraw
Wewnętrznych, aby osiągnąć cel, jakim jest niski poziom
błędu.
W tych ramach
DG do Spraw Wewnętrznych będzie jednak nadal szukać
możliwości udoskonalenia zarządzania i dalszego upraszczania. W
szczególności wszystkie uproszczone warianty wprowadzone do nowego
rozporządzenia finansowego będą wykorzystywane w jak
największym stopniu, ponieważ powinny się one przyczynić do
ograniczenia obciążenia administracyjnego beneficjentów, a zatem do
jednoczesnego ograniczenia ryzyka błędów i obciążenia
administracyjnego Komisji.
Nowe
rodzaje działań
We wnioskach
przewidziano nowe rodzaje działań w zakresie finansowania ze
środków UE w obszarze spraw wewnętrznych np. lepsze wykorzystanie
wiedzy ekspertów z agencji UE, rozwój wymiaru zewnętrznego oraz
wzmocnienie mechanizmów w sytuacjach nadzwyczajnych.
Te rodzaje działań będą wymagały od DG do Spraw
Wewnętrznych przyjęcia nowych metod zarządzania i kontroli.
Kwoty, które zostaną przeznaczone na te nowe rodzaje działań,
nie zostały jeszcze ustalone, ale jest bardzo mało prawdopodobne, aby
stanowiły znaczącą część ogólnego budżetu
spraw wewnętrznych. Jest jednak niezwykle istotne, aby przyjąć
wewnętrzne środki oraz dokonać ustaleń roboczych w celu
wdrożenia tych nowych zadań na najwcześniejszym etapie tego
okresu, z pełnym poszanowaniem zasad należytego zarządzania
finansowego.
Powyższa
analiza wyraźnie wskazuje na to, że mimo wszystkich wprowadzonych
uproszczeń, konieczne będzie zwiększenie zasobów ludzkich
niezbędnych do wykonania zwiększonego budżetu DG do Spraw
Wewnętrznych.
Potrzeby w zakresie zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już
przydzielonych na zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w
ramach dyrekcji generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi
dodatkowymi zasobami, które mogą zostać przydzielone
zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach rocznego przydziału
środków oraz w świetle istniejących ograniczeń
budżetowych.

2.3.
Środki zapobiegania nadużyciom finansowym
i nieprawidłowościom

Określić
istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochrony
Oprócz
stosowania wszystkich mechanizmów kontroli regulacyjnej DG do Spraw
Wewnętrznych opracuje strategię zwalczania nadużyć
finansowych zgodnie z nową strategią Komisji w zakresie zwalczania
nadużyć finansowych (CAFS) przyjętą w dniu 24 czerwca 2011
r. w celu dopilnowania m.in. by jej wewnętrzne kontrole odnoszące
się do zwalczania nadużyć finansowych były w pełni
zgodne ze strategią Komisji w zakresie zwalczania nadużyć
finansowych oraz by jej podejście w zakresie zarządzania zwalczaniem
nadużyć finansowych było ukierunkowane na wykrywanie ryzyka nadużyć
finansowych oraz na podejmowanie odpowiednich działań. W razie
konieczności utworzone zostaną sieci kontaktów oraz odpowiednie
narzędzia informatyczne służące analizie przypadków
nadużyć finansowych odnoszących się funduszy.
W odniesieniu
do zarządzania kryzysowego w CAFS wyraźnie zidentyfikowano potrzebę,
aby we wnioskach Komisji dotyczących rozporządzeń na lata
2014–2020 państwa członkowskie zostały poproszone o wprowadzenie
środków zapobiegania nadużyciom, które są efektywne oraz
proporcjonalne do zidentyfikowanych ryzyk nadużyć finansowych. W obecnym
wniosku art. 5 nakłada na państwa członkowskie wyraźny
wymóg zapobiegania, wykrywania i korekty nieprawidłowości oraz
informowania o tym Komisji. Szczegółowe unormowania w zakresie tych
zobowiązań będą stanowiły część
przepisów szczegółowych dotyczących zadań Instytucji
Odpowiedzialnej, jak zostało to przewidziane w art. 24 ust. 5 lit. c).
Dodatkowo art.
41 wyraźnie wskazuje na ponowne wykorzystanie środków
pochodzących z korekt finansowych w oparciu o ustalenia Komisji lub
Trybunału Obrachunkowego.

3.
SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY
3.1.
Dział(y) wieloletnich ram finansowych i
pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na które wniosek/inicjatywa ma
wpływ

·      Istniejące pozycje w budżecie
Według
działów
wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie
 Dział wieloletnich ram finansowych   || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer || Zróżnicowane ([29]) || państw EFTA[30] || krajów kandydujących[31] || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 3 ||   || Zróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE
·      Nowe pozycje w budżecie, o których utworzenie się wnioskuje
Według działów wieloletnich ram finansowych i
pozycji w budżecie
 Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer Pozycja 3 || Zróżnicowane /niezróżnicowane || państw EFTA || krajów kandydujących || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 3 || 18 01 04 bb – Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Policja i przestępczość – Pomoc techniczna || Niezróżnicowane || NIE || NIE || TAK || NIE
 3 || 18 02 bb - Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Policja i przestępczość || Zróżnicowane || NIE || NIE || TAK || NIE
 3 || 18 01 04 cc – Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Granice i wizy – Pomoc techniczna || Niezróżnicowane || NIE || NIE || TAK || NIE
 3 || 18 02 cc – Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Granice i wizy || Zróżnicowane || NIE || NIE || TAK || NIE
Wkłady z państw trzecich
dotyczą wszystkich elementów Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
Kryteria oraz metoda obliczania niniejszych
wkładów będzie negocjowana między UE a państwami
stowarzyszonymi na podstawie odrębnej procedury. Przyjmując odsetek
podobny do tego, który jest obecnie stosowany w ramach Funduszu Granic
Zewnętrznych, państwa stowarzyszone zostaną wezwane do
wniesienia wkładów w wysokości około 210 mln EUR na
część dotyczącą granic i wiz oraz około
50 mln EUR na część dotyczącą współpracy
policyjnej.

3.2.
Szacunkowy wpływ na wydatki
3.2.1.
Synteza szacunkowego wpływu na wydatki

w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Dział wieloletnich ram finansowych: || Numer 3 || Bezpieczeństwo i obywatelstwo
 DG HOME ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Po 2020 r. || OGÓŁEM
  Środki operacyjne (w cenach bieżących) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 18 02 bb Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Policja i przestępczość || Środki na zobowiązania || (1a) || 135,076 || 143,047 || 151,283 || 159,791 || 168,578 || 177,653 || 187,022 ||   || 1 122,450
 Środki na płatności || (2a) || 15,714 || 43,881 || 71,419 || 111,709 || 147,854 || 156,248 || 164,918 || 410,707 || 1 122,450
 18 02 cc  Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego - Granice i wizy || Środki na zobowiązania || (1a) || 422,310 || 447,186 || 472,886 || 499,435 || 526,856 || 555,173 || 584,412 || - || 3 508,258
 Środki na płatności || (2a) || 59,999 || 120,794 || 223,204 || 350,813 || 461,098 || 487,256 || 514,275 || 1 290,818 || 3 508,258
 Środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne[32] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 18 01 04 bb            Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Policja i przestępczość ||   ||   || 0,800 || 0,800 || 0,800 || 0,800 || 0,800 || 0,800 || 0,800 ||   || 5,600
 18 01 04 cc             Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego - Granice i wizy ||   ||   || 1,700 || 1,700 || 1,700 || 1,700 || 1,700 || 1,700 || 1,700 ||   || 11,900
 OGÓŁEM środki dla DG do Spraw Wewnętrznych || Środki na zobowiązania || =1+1a +3 || 559,886 || 592,733 || 626,669 || 661,726 || 697,934 || 735,326 || 773,934 ||   || 4 648,208
 Środki na płatności || =2+2a +3 || 78,213 || 167,174 || 297,123 || 465,023 || 611,452 || 646,004 || 681,693 || 1 701,525 || 4 648,208
 Dział wieloletnich ram finansowych: || 5 || „Wydatki administracyjne”
Ze względu na
to, że istnieją wspólne elementy we wdrażaniu Funduszu Migracji
i Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, takie jak dialog
polityczny z każdym państwem członkowskim oraz biorąc pod uwagę,
że wewnętrzna struktura DG do Spraw Wewnętrznych w celu
zapewnienia zarządzania nowymi Funduszami (jak również
zamknięcia programów zarządzanych obecnie) może się
zmienić, nie jest możliwe oddzielenie wydatków administracyjnych
Funduszu Migracji i Azylu od wydatków Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
Zatem dane
odnoszące się do działu 5 poniżej odpowiadają wydatkom
administracyjnym ogółem uznanym za niezbędne do zapewnienia
zarządzania oboma Funduszami przez Dyrekcję Generalną i nie
przewidziano środków na płatności ogółem.
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Po 2020 r. || OGÓŁEM
 DG: Sprawy Wewnętrzne ||
  Zasoby ludzkie || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 ||   || 145,887
  Pozostałe wydatki administracyjne || 0,156 || 0,159 || 0,162 || 0,165 || 0,168 || 0,172 || 0,175 ||   || 1,157
 OGÓŁEM Dyrekcja Generalna do Spraw Wewnętrznych || Środki || 20,997 || 21,000 || 21,003 || 21,006 || 21,009 || 21,013 || 21,016 ||   || 147,044
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = płatności ogółem) || 20,997 || 21,000 || 21,003 || 21,006 || 21,009 || 21,013 || 21,016 ||   || 147,044
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 ||   || OGÓŁEM
 OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5  wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. ||
 Środki na płatności ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||

3.2.2.
Szacunkowy wpływ na środki operacyjne

–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków operacyjnych
–
þ  Wniosek wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków operacyjnych, jak określono poniżej:
Polityka w dziedzinie spraw wewnętrznych jest realizowana głównie w
ramach zarządzania dzielonego. Priorytety wydatkowania środków
są ustalane na poziomie UE, podczas gdy faktyczne bieżące
zarządzanie zostało powierzone Instytucjom Odpowiedzialnym na poziomie
krajowym. Wspólne wskaźniki produktu i cele dotyczące
produktów/usług zostaną ustalone wspólnie przez Komisję i
Instytucje Odpowiedzialne jako część ich programów krajowych
oraz zatwierdzone przez Komisję. W związku z tym do czasu
sporządzenia, wynegocjowania i zatwierdzenia programów w latach 2013–2014
trudno jest wskazać cele dotyczące produktów/usług.
W odniesieniu do zarządzania scentralizowanego DG do Spraw
Wewnętrznych nie jest także w stanie dostarczyć
wyczerpującego wykazu wszystkich produktów/usług, które mają
zostać zrealizowane w drodze interwencji finansowej w ramach Funduszy, ich
średniego kosztu czy liczby, w sposób wymagany w niniejszym punkcie.
Obecnie nie istnieją narzędzia statystyczne pozwalające na
obliczenie rzeczywistych kosztów średnich na podstawie
funkcjonujących programów, a tak precyzyjne określenie stałoby w
sprzeczności z zasadą, że przyszły program powinien
zapewnić wystarczająco dużo elastyczności, aby można
go było dostosować do priorytetów politycznych na lata 2014–2020.
Jest to szczególnie adekwatne w przypadku pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych
oraz działań w państwach trzecich oraz dotyczących tych
państw.
Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku)
 Określić cele i realizacje   ò ||   ||   || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM
 Realizacja
 Rodzaj[33] || Średni koszt realizacji || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba całkowita || Koszt całkowity
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 1[34] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 1 - suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 2 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 2 - suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 KOSZT OGÓŁEM ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||

3.2.3.
Szacunkowy wpływ na środki
administracyjne
3.2.3.1.
Streszczenie

–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków administracyjnych
–
þ Wniosek wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków administracyjnych, jak określono poniżej:
Ze względu na
to, że istnieją wspólne elementy we wdrażaniu Funduszu Migracji
i Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, takie jak dialog
polityczny z każdym państwem członkowskim oraz biorąc pod
uwagę, że wewnętrzna struktura DG do Spraw Wewnętrznych w
celu zapewnienia zarządzania nowymi funduszami (jak również
zamknięcia programów zarządzanych obecnie) może się
zmienić, nie jest możliwe oddzielenie wydatków administracyjnych
Funduszu Migracji i Azylu od wydatków Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
Zatem dane
odnoszące się do działu 5 poniżej odpowiadają wydatkom
administracyjnym ogółem uznanym za niezbędne do zapewnienia
zarządzania oboma Funduszami przez Dyrekcję Generalną oraz nie
przewidziano środków na płatności ogółem.
w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku) Sprawy Wewnętrzne
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych[35] || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 Zasoby ludzkie Sprawy Wewnętrzne || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 145,887
 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,156 || 0,159 || 0,162 || 0,165 || 0,168 || 0,172 || 0,175 || 1,157
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 20,997 || 21,000 || 21,003 || 21,006 || 21,009 || 21,013 || 21,016 || 147,044
 Poza DZIAŁEM 5[36] wieloletnich ram finansowych[37] || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 Zasoby ludzkie Sprawy Wewnętrzne || 0,640 || 0,640 || 0,640 || 0,640 || 0,640 || 0,640 || 0,640 || 4,480
 Inne wydatki o charakterze administracyjnym || 1,860 || 1,860 || 1,860 || 1,860 || 1,860 || 1,860 || 1,860 || 13,020
 Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 17,500
 OGÓŁEM || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd.

3.2.3.2.
 Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie

–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich
–
þ Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono poniżej: Dane liczbowe
wykorzystane za rok N to dane za rok 2011 r.
Ze względu na
to, że istnieją wspólne elementy we wdrażaniu Funduszu Migracji
i Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, takie jak dialog
polityczny z każdym państwem członkowskim, oraz biorąc pod
uwagę, że wewnętrzna struktura DG do Spraw Wewnętrznych w
celu zapewnienia zarządzania nowymi funduszami (jak również
zamknięcia programów zarządzanych obecnie) może się
zmienić, nie jest możliwe oddzielenie wydatków administracyjnych
Funduszu Migracji i Azylu od wydatków Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
Zatem dane odnoszące
się do działu 5 poniżej odpowiadają wydatkom
administracyjnym ogółem uznanym za niezbędne do zapewnienia
zarządzania oboma Funduszami przez Dyrekcję Generalną oraz nie
przewidziano środków na płatności ogółem.
Wartości szacunkowe należy
wyrazić w pełnych kwotach (lub najwyżej z
dokładnością do jednego miejsca po przecinku)
 ||   || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || Rok N+4 || Rok N+5 || Rok N+6
  Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) Sprawy Wewnętrzne ||
 || 18 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji ) || 136 || 136 || 136 || 136 || 136 || 136 || 136
 || XX 01 01 02 (w delegaturach) || 15 || 15 || 15 || 15 || 15 || 15 || 15
 || 18 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || 10 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 ||  Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy) [38] ||
 || 18 02 01 (AC, END, INT z globalnej koperty finansowej) || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16
 || XX 02 02 (AC, AL, END, INT i JED w delegaturach) || 10 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10
 || 18 01 04 bb [39] || - w centrali[40] || 4 || 4 || 4 || 4 || 4 || 4 || 4
 || - w delegaturach || * || * || * || * || * || * || *
 || 18 01 04 cc [41] || - w centrali[42] || 6 || 6 || 6 || 6 || 6 || 6 || 6
 || - w delegaturach || * || * || * || * || * || * || *
 || XX 01 05 02 (AC, END, INT - pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || 10 01 05 02 (AC, END, INT - bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Inne 13 01 04 02) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || OGÓŁEM || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd.
XX oznacza
odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w
budżecie
Potrzeby w zakresie zasobów ludzkich
zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na zarządzanie
tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji generalnej,
uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które
mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej
w ramach rocznego przydziału środków oraz w świetle istniejących
ograniczeń budżetowych. Kwoty i przypisania umowne zostaną
dostosowane w razie powierzenia wykonania pewnych zadań agencji
wykonawczej.
Opis zadań do
wykonania:
 Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony w centrali || Zadania do wykonania obejmują wszystkie zadania niezbędne przy zarządzaniu programami finansowymi, takie jak: - udział w procedurze budżetowej;    - prowadzenie dialogu politycznego z państwami członkowskimi;              - przygotowanie rocznych programów prac/decyzji finansowych, ustalanie rocznych priorytetów, zatwierdzanie programów krajowych;        - zarządzanie programami krajowymi, zaproszeniami do składania wniosków i zaproszeniami do składania ofert oraz pochodnymi procedurami wyboru;                - komunikowanie się z zainteresowanymi podmiotami (potencjalnymi/obecnymi beneficjentami, państwami członkowskimi itp.); - sporządzanie wytycznych skierowanych do państw członkowskich;      - operacyjne i finansowe zarządzanie projektami;           - przeprowadzanie kontroli, zgodnie z opisem powyżej (kontrola ex ante, komitet ds. zamówień publicznych, audyty ex post, audyt wewnętrzny, rozliczenie rachunków);                - księgowość;       - rozwijanie narzędzi informatycznych wspomagających zarządzanie dotacjami i programami krajowymi oraz zarządzanie nimi; - monitorowanie i sprawozdawczość w zakresie osiągnięcia celów, w tym w rocznych sprawozdaniach z działalności oraz w sprawozdaniach subdelegowanego urzędnika zatwierdzającego.
 Personel zewnętrzny || Zadania są podobne do zadań wykonywanych przez urzędników i pracowników tymczasowych, z wyjątkiem zadań, które nie mogą być wykonywane przez personel zewnętrzny.
 Personel w delegaturach || Aby wspierać realizację polityki w obszarze spraw wewnętrznych, w szczególności w jej wymiarze zewnętrznym, w delegaturach UE należy zapewnić wystarczającą wiedzę fachową z obszaru spraw wewnętrznych. Może to być personel z Komisji Europejskiej lub Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych.

3.2.4.
Zgodność z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi

–
þ  Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z następnymi
wieloletnimi ramami finansowymi.
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu
w wieloletnich ramach finansowych.
Należy wyjaśnić, na czym ma
polegać przeprogramowanie, określając pozycje w budżecie,
których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności
lub zmiany wieloletnich ram finansowych[43]
Należy wyjaśnić, który wariant jest
konieczny, określając pozycje w budżecie, których ma on
dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.

3.2.5.
Udział osób trzecich w finansowaniu

–
Wniosek/inicjatywa nie przewiduje
współfinansowania ze strony osób trzecich
–
þ Wniosek przewiduje współfinansowanie środków europejskich.
Dokładna kwota nie może zostać określona ilościowo.
Rozporządzenie ustanawia maksymalny poziom współfinansowania
zróżnicowany w zależności od rodzaju działań:
Środki w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Ogółem
 Określić organ współfinansujący || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie ||
 OGÓŁEM środki objęte współfinansowaniem || Do określenia || Do określenia || Do określenia || Do określenia || Do określenia || Do określenia || Do określenia ||

3.3.
Szacunkowy wpływ na dochody

–
þ  Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody.
–
¨  Wniosek/inicjatywa ma wpływ finansowy określony
poniżej:
–
¨         wpływ na zasoby własne
–
¨         wpływ na dochody różne
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Pozycja w budżecie dotycząca dochodów || Środki zapisane w budżecie na bieżący rok budżetowy || Wpływ wniosku/inicjatywy[44]
 Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6)
 Artykuł…………. ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
W przypadku wpływu
na dochody różne, należy wskazać pozycję(-e) wydatków w
budżecie, którą(-e) ten wpływ obejmie.
Należy
określić metodę obliczania wpływu na dochody.
[1]               Dz.U. C 115 z 4.5. 2010, s. 1.
[2]               COM(2010) 673 wersja ostateczna.
[3]               COM(2011) 500 wersja ostateczna.
[4]               COM(2011)318 wersja ostateczna z 16 czerwca 2011 r.:
Komunikat w sprawie śródokresowej oceny programu ramowego
„Bezpieczeństwo i ochrona wolności” (2007-2013).
[5]               Dokumenty objęte konsultacjami oraz sprawozdanie na
temat wyników konsultacji są dostępne na stronie internetowej
Dyrekcji Generalnej do Spraw Wewnętrznych:
http://ec.europa.eu/justice/news/consulting_public/news_consulting_0020_en.htm
[6]               „Przegląd budżetu UE”, COM(2010) 700 z
19.10.2010.
[7]               Wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w
sprawie reguł finansowych mających zastosowanie do budżetu rocznego
Unii (COM (2010) 815 wersja ostateczna z 22.12.2010). Wniosek ten oznacza
oficjalne wycofanie przez Komisję poprzednich wniosków ustawodawczych COM
(2010) 71 wersja ostateczna oraz COM (2010) 260 wersja ostateczna.
[8]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[9]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[10]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[11]             Dokument Rady 7120/10.
[12]             COM(2010) 673 wersja ostateczna.
[13]             Dz.U. L […] z […], s. […].
[14]             Dz.U. L […] z […], s. […].
[15]             Dz.U. L 58 z 24.2. 2007, s. 7.
[16]             Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.
[17]             Dz.U. L 53 z 27.2. 2008, s. 1.
[18]             Dz.U. L 160 z 18.6. 2011, s. 1.
[19]             Dz.U. L […] z […], s. […].
[20]             Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 44.
[21]             Dz.U. L 164 z 22.6.2002, s. 3.
[22]             Dz.U. L 330 z 9.12.2008, s. 21.
[23]             Dz.U. L […] z […], s. […].
[24]             COM(2011) 403 wersja ostateczna.
[25]             ABM: Activity Based Management: zarządzanie kosztami
działań - ABB: Activity Based Budgeting: budżet zadaniowy.
[26]             O którym mowa w art. 49 ust. 6 lit. a) lub b)
rozporządzenia finansowego.
[27]             Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania
oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na
następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html
[28]             O którym mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego.
[29]             Środki zróżnicowane/ środki
niezróżnicowane
[30]             EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu
[31]             Kraje kandydujące oraz w stosownych przypadkach
potencjalne kraje kandydujące Bałkanów Zachodnich.
[32]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań
UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie
badania naukowe.
[33]             Realizacje odnoszą się do produktów i
usług, które zostaną zapewnione (np. liczba sfinansowanych wymian
studentów, liczba kilometrów zbudowanych dróg itp.).
[34]             Zgodnie z opisem w pkt 1.4.2 „Cel(e) szczegółowy(-e)
...”
[35]             Ogólna pula środków, oparta na ostatecznej alokacji
finansowej dla zasobów ludzkich z 2011 r., w tym urzędnicy i personel
zewnętrzny.
[36]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań
UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie
badania naukowe.
[37]             Personel zewnętrzny finansowany z dawnych pozycji
„BA”, oparty na ostatecznej alokacji finansowej dla zasobów ludzkich z 2011 r.,
w tym personel zewnętrzny w siedzibie głównej i w delegaturach.
[38]             AC= pracownik kontraktowy; INT= pracownik tymczasowy; JED=
młodszy oddelegowany ekspert; AL= członek personelu miejscowego; END=
oddelegowany ekspert krajowy.
[39]             W ramach pułapu na personel zewnętrzny ze
środków operacyjnych (dawne pozycje „BA”).
[40]             Przede wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz
Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz
Rybacki.
[41]             W ramach pułapu na personel zewnętrzny ze
środków operacyjnych (dawne pozycje „BA”).
[42]             Przede wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz
Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz
Rybacki.
[43]             Zob. pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.
[44]             W przypadku tradycyjnych zasobów własnych
(opłaty celne, opłaty wyrównawcze od cukru) należy wskazać
kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.