               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.4.2017
            COM(2017) 182 final
            2017/0081(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca przedłużenia okresu obowiązywania uprawnienia dotyczącego koprodukcji przewidzianego w art. 5 Protokołu w sprawie współpracy kulturalnej do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Umowa o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Koreą Południową została podpisana w dniu 6 października 2010 r. i zawarta w 2015 r. poprzez przyjęcie decyzji Rady 2015/2169 w sprawie zawarcia Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony („decyzja”). Protokół w sprawie współpracy kulturalnej (zwany dalej protokołem), który został zawarty przez Strony w ramach umowy o wolnym handlu, określił ramy dla współpracy Stron w celu ułatwienia wymiany związanej z działalnością kulturalną oraz wymiany dóbr i usług w dziedzinie kultury, w tym w sektorze audiowizualnym, a także w celu poprawy warunków zarządzania taką wymianą.

                  Ramy te pierwotnie ustanowiono na trzy lata (od 1 lipca 2011 r. do 30 czerwca 2014 r.). Na kolejne trzy lata (do 30 czerwca 2017 r.) przedłużono je decyzją wykonawczą Rady 2014/226/UE dotyczącą przedłużenia okresu obowiązywania uprawnienia dotyczącego koprodukcji audiowizualnej przewidzianego w art. 5 Protokołu w sprawie współpracy kulturalnej do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony. Obecnie proponuje się przedłużenie obowiązywania uprawnienia na kolejne trzy lata.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Podpisując protokół, Strony ustaliły zgodnie ze swoim prawodawstwem, między innymi, że w odniesieniu do koprodukcji audiowizualnych przyznają producentom Strony UE i Korei uprawnienia do korzystania z odpowiednich systemów promowania lokalnych/regionalnych treści kulturowych pod pewnymi szczególnymi warunkami.

                  Takie koprodukcje mogą być uważane za utwory europejskie na obszarze UE i za utwory koreańskie na terytorium Korei, o ile spełniają postanowienia art. 5 protokołu (zob. w szczególności ust. 8 lit. a)–c)).

                  Podprogram MEDIA w ramach programu „Kreatywna Europa” wspiera rozwój i rozpowszechnianie europejskich utworów audiowizualnych pochodzących z uczestniczących w nim europejskich krajów. Beneficjenci z państw trzecich mogą uczestniczyć w ramach niektórych systemów, jeśli spełnione są pewne warunki.

                  Niektóre systemy przyczyniają się do tworzenia warunków korzystnych dla koprodukcji, w szczególności systemy szkoleń i dostępu do rynku finansujące targi, spotkania i warsztaty umożliwiające tworzenie sieci kontaktów, także z udziałem Korei. Ponadto system międzynarodowej koprodukcji ułatwia współpracę europejskim i międzynarodowym partnerom koprodukcji, w tym z Korei, oraz zapewnia pośrednie wsparcie dla utworów audiowizualnych realizowanych w koprodukcji przez międzynarodowe fundusze koprodukcyjne.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Protokół w sprawie współpracy kulturalnej został zawarty przez UE i Koreę w 2015 r. w ramach umowy o wolnym handlu. Był on w szczególności postrzegany jako instrument promujący Konwencję Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) z 2005 r. w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego.

                  Obowiązujące uprawnienie przewiduje wspieranie koprodukcji przez grupy krajowych systemów i funduszy na rzecz produkcji audiowizualnych. Uprawnienie pozwala również kwalifikować utwory powstałe w koprodukcji jako utwory europejskie objęte zakresem definicji utworów europejskich zawartej w art. 1 lit. n) ppkt (ii) dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych (AVMSD).

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  W art. 5 protokołu określono procedurę przedłużania okresu obowiązywania uprawnienia. Stosowne kroki zostały podjęte.

                  Art. 5 ust. 8 protokołu stanowi, że jeśli zapadnie decyzja o przedłużeniu uprawnienia, jego obowiązywanie może zostać przedłużone o kolejny okres trzech lat, a następnie będzie automatycznie przedłużane na kolejne okresy tej samej długości, chyba że jedna ze Stron wypowie uprawnienie w drodze pisemnego zawiadomienia na co najmniej trzy miesiące przed upływem okresu obowiązywania. Koprodukcje, nad którymi pracowano przed wypowiedzeniem uprawnienia, będą mogły w dalszym ciągu korzystać z odpowiednich systemów promowania lokalnych/regionalnych treści kulturowych.

                  Biorąc pod uwagę szczególne okoliczności i polityczną wrażliwość współpracy w tej dziedzinie, należy przedstawić wniosek w sprawie decyzji Rady w sprawie przedłużenia obowiązywania uprawnienia. Wniosek taki powinien być oparty na art. 218 ust. 6 TFUE, ponieważ dotyczy on przedłużenia stosowania części umowy międzynarodowej. Zasady dotyczące sposobu podejmowania decyzji przez instytucje UE są ustanowione w Traktatach i nie leżą w gestii państw członkowskich ani samych instytucji. Decyzje Rady dotyczące zawarcia umów międzynarodowych nie mogą wprowadzać odstępstwa od Traktatów w odniesieniu do procedury przedłużania obowiązywania zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych, których dotyczą.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Drugie przedłużenie obowiązywania uprawnienia będzie stanowić szansę dla europejskiego przemysłu audiowizualnego na utrzymanie swojej obecności na rynku i dalsze zwiększanie udziału w rynku, doświadczenia i wiedzy na rynku koreańskim, który szybko rośnie.

                  Chociaż niektóre państwa członkowskie z powodzeniem podejmowały koprodukcje audiowizualne na zasadzie dwustronnej, wiele innych państw ich jeszcze nie podjęło i w związku z tym uprawnienie na szczeblu UE nadal umożliwia udział większej liczby państw.

                  Komisja Europejska ma ograniczone kompetencje w zakresie produkcji filmów, ponieważ zajmują się tym krajowe fundusze filmowe, także w odniesieniu do koprodukcji międzynarodowych. Dlatego, aby wdrożyć protokół w praktyce, konieczne będzie większe zaangażowanie krajowych funduszy filmowych.

               •Proporcjonalność

                  Badania i dane Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego wykazały, że koprodukcje prowadzą do zwiększenia liczby odbiorców. Od 2009 r. filmy z UE osiągnęły w Korei (w kinach) pięcioprocentowy udział w rynku pod względem liczby odbiorców i dwudziestoprocentowy pod względem liczby premier. Filmy koreańskie w UE osiągnęły jednoprocentowy udział pod względem liczby odbiorców i dwuprocentowy pod względem liczby premier. W związku z tym realizacja uprawnienia dotyczącego koprodukcji pomogłaby zwiększyć udział rynkowy w czasie, gdy rynek ten rośnie (łączna liczba widzów w Korei wzrosła o 41 % od 2011 r.).

                  Wydaje się, że niewdrożenie do tej pory protokołu wynika z braku konkretnych informacji na temat zachęt dostępnych w odniesieniu do koprodukcji na szczeblu krajowym. W związku z tym należy podjąć ukierunkowane działania (obejmujące dostęp do finansowania, szkoleń i tworzenia sieci kontaktów) zarówno na poziomie europejskim, jak i krajowym.

                  Również sukces w zakresie dwustronnych koprodukcji pokazuje, że istnieje potencjał i możliwości, by zrobić więcej. W dyskusjach wstępnych w Grupie Roboczej ds. Audiowizualnych państwa członkowskie wskazały, że są skłonne do współpracy na szczeblu europejskim w celu wspierania koprodukcji realizowanych w ramach protokołu europejskiego, czerpiąc z najlepszych praktyk na szczeblu dwustronnym.

                  Przedłużenie obowiązywania uprawnienia jest niezbędne, aby umożliwić podjęcie tych działań.

               •Wybór instrumentu

                  . Jakakolwiek wyraźna decyzja dotycząca uprawnienia wymaga decyzji Rady na podstawie art. 218 ust. 6 TFUE, ponieważ chodzi tu o przedłużenie stosowania części umowy międzynarodowej.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Protokół przewidywał, że każda ze Stron utworzy Wewnętrzną Grupę Doradczą składającą się z przedstawicieli sektora kulturalnego i audiowizualnego działających w obszarach objętych tym protokołem. Posiedzenie Wewnętrznej Grupy Doradczej UE odbyło się w dniu 5 września 2016 r. w Brukseli i miało na celu dokonanie oceny wyników realizacji uprawnienia pod względem zwiększania różnorodności kulturowej i wzajemnie korzystnej współpracy dotyczącej utworów powstających w koprodukcji.

                  Wewnętrzna Grupa Doradcza odnotowała brak koprodukcji audiowizualnych UE-Korea zgodnych z warunkami określonymi w protokole, ale uzgodniła, że protokół jest niemniej jednak potencjalnie użytecznym instrumentem. Grupa odniosła się pozytywnie do przedłużenia obowiązywania uprawnienia dotyczącego koprodukcji UE-Korea, choć zgłoszono pewne zastrzeżenia co do jego wartości dodanej w praktyce, którą należy wyjaśnić podmiotom. Komisja rozpowszechniła ogólne informacje na temat protokołu, ale potrzebne są bardziej operacyjne i szczegółowe informacje dla specjalistów. Wewnętrzna Grupa Doradcza doszła również do wniosku, że należy promować protokół na poziomie branży oraz na szczeblu państwowym i unijnym, aby podkreślać płynące z niego korzyści.

                  W dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu Komitetu ds. Kultury Rady Unii Europejskiej omówiono z państwami członkowskimi UE kwestię uprawnienia odnoszącego się do koprodukcji audiowizualnych. Państwa członkowskie zasygnalizowały chęć do zwiększenia współpracy na szczeblu europejskim w celu wspierania koprodukcji.

                  To właśnie w wyniku konsultacji z państwami członkowskimi oraz w świetle opinii Wewnętrznej Grupy Doradczej wzywa się obecnie Komisję do wystąpienia o przedłużenie okresu obowiązywania uprawnienia.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Odniesiono się do badań i danych Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego dotyczących koprodukcji.

                  •
                        Ocena skutków

                  Nie dotyczy.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Brak.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Komisja będzie stale monitorować realizację uprawnienia dotyczącego koprodukcji audiowizualnych w oparciu o dane pochodzące od branży i Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego, w szczególności jeśli chodzi o sektor produkcji animowanych.

                  Raz w roku w ramach Komitetu ds. Współpracy Kulturalnej przedstawiciele Unii Europejskiej i jej państw członkowskich będą się spotykać z przedstawicielami Republiki Korei w celu monitorowania postępów i omawiania wyzwań i szans.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Obowiązywanie uprawnienia zostanie przedłużone na kolejne trzy lata, do czerwca 2020 r. Uprawnienie określono w art. 5 protokołu w następujący sposób:

                  Do celów niniejszego protokołu koprodukcja oznacza utwór audiowizualny wyprodukowany przez producentów zarówno Korei, jak i Strony UE, w który ci producenci zainwestowali zgodnie z warunkami niniejszego protokołu.

                  Strony zachęcają do negocjowania nowych i wdrażania obowiązujących umów o koprodukcji między państwem członkowskim lub kilkoma państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Koreą. Strony ponownie potwierdzają, że państwa członkowskie Unii Europejskiej i Korea mogą przyznawać na rzecz powstałych w koprodukcji utworów audiowizualnych świadczenia finansowe określone w odpowiednich obowiązujących lub przyszłych dwustronnych umowach o koprodukcji, których stronami są państwo członkowskie lub kilka państw członkowskich Unii Europejskiej i Korea.

                  Strony, zgodnie ze swym prawodawstwem, ułatwiają koprodukcje podejmowane przez producentów ze Strony UE i z Korei, w tym poprzez umożliwienie korzystania przez koprodukcje z odpowiednich systemów promowania lokalnych i regionalnych treści kulturowych.

                  Powstałe w koprodukcji utwory audiowizualne mogą korzystać z systemu Strony UE na rzecz promowania lokalnych i regionalnych treści kulturowych w drodze uznania ich za utwory europejskie zgodnie z art. 1 lit. n) ppkt (i) dyrektywy 89/552/EWG zmienionej dyrektywą 2007/65/WE lub kolejnymi zmianami do celów przewidzianych w art. 4 ust. 1 i art. 3i ust. 1 dyrektywy 89/552/EWG zmienionej dyrektywą 2007/65/WE lub jej kolejnymi zmianami wymogów dotyczących promocji utworów audiowizualnych.

                  Powstałe w koprodukcji utwory audiowizualne mogą korzystać z koreańskich systemów promowania lokalnych i regionalnych treści kulturowych, o których mowa w ust. 3, w drodze uznania ich za utwory koreańskie do celów art. 40 Promotion of Motion Pictures and Video Products Act (ustawy o promocji filmów i produktów wideo) (ustawa nr 9676 z dnia 21 maja 2009 r.) lub jej kolejnych zmienionych wersji, oraz art. 71 Broadcasting Act (ustawy o nadawaniu programów radiowo-telewizyjnych) (ustawa nr 9280 z dnia 31 grudnia 2008 r.) lub jej kolejnych zmienionych wersji, oraz „Notice on Programming Ratio” (zawiadomienia o proporcjach programów) (zawiadomienie Koreańskiej Komisji Telekomunikacyjnej nr 2008-135 z dnia 31 grudnia 2008 r.) lub jego kolejnych zmienionych wersji.

                  Dotyczące koprodukcji uprawnienie do korzystania z odpowiednich systemów promowania lokalnych i regionalnych treści kulturowych przyznaje się pod następującymi warunkami:

                  a) powstałe w koprodukcji utwory audiowizualne są realizowane przez przedsiębiorstwa, które są i pozostają własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, odpowiednio, państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Korei lub, odpowiednio, obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub obywateli Korei;

                  b) dyrektorzy lub kierownicy reprezentujący przedsiębiorstwa zaangażowane w koprodukcję są obywatelami, odpowiednio, państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Korei i mogą wykazać się stałym adresem zamieszkania na terytorium tychże państw;

                  c) dla każdego innego niż utwór animowany utworu audiowizualnego powstającego w koprodukcji wymagany jest udział producentów z dwóch państw członkowskich Unii Europejskiej. W odniesieniu do utworów animowanych wymagany jest udział producentów z trzech państw członkowskich Unii Europejskiej. Część wkładu finansowego przypadająca na producenta lub producentów z każdego państwa członkowskiego Unii Europejskiej wynosi co najmniej 10 procent;

                  d) minimalny wkład finansowy na rzecz powstałego w koprodukcji utworu audiowizualnego innego niż utwór animowany, wniesiony odpowiednio przez producentów ze Strony UE (ujętych łącznie) i producentów z Korei (ujętych łącznie), nie może być niższy niż 30 procent całkowitych kosztów produkcji utworu audiowizualnego. W odniesieniu do utworów animowanych wkład ten nie może być niższy niż 35 procent całkowitych kosztów produkcji;

                  e) wkład producentów każdej ze Stron (ujętych łącznie) obejmuje rzeczywisty udział techniczny i artystyczny, a między wkładami obu Stron zapewnia się równowagę. W szczególności, w przypadku powstałych w koprodukcji utworów audiowizualnych innych niż utwory animowane, techniczny i artystyczny wkład producentów każdej ze Stron (ujętych łącznie) nie różni się o więcej niż 20 punktów procentowych od ich wkładu finansowego, a w żadnym razie nie może stanowić więcej niż 70 procent łącznego wkładu. W odniesieniu do utworów animowanych techniczny i artystyczny wkład producentów każdej ze Stron (ujętych łącznie) nie różni się o więcej niż 10 punktów procentowych od ich wkładu finansowego, a w każdym razie nie może stanowić więcej niż 65 procent łącznego wkładu;

                  f) udział producentów z państw trzecich, które ratyfikowały konwencję UNESCO, w powstałym w koprodukcji utworze audiowizualnym dopuszcza się, w miarę możliwości, w stopniu nieprzekraczającym 20 procent całkowitych kosztów produkcji lub wkładu technicznego i artystycznego w utwór audiowizualny.

                  Celem tych warunków jest zapewnienie europejskiego charakteru koprodukcji, poprzez udział co najmniej dwóch państw członkowskich, oraz zapewnienie odpowiedniej równowagi kosztów i korzyści koprodukcji dla jej stron. W związku z tym istnieje minimalny wkład finansowy dla stron, a wkład techniczny i artystyczny, na który składa się udział pracowników i który w związku z tym reprezentuje możliwości zatrudnienia, nie powinien być o 10 % większy od wkładu finansowego. W odniesieniu do utworów animowanych wymogi są wyższe ze względu na wrażliwość tego sektora, który wymaga większego wkładu technicznego i w którym różnice kosztów między UE a Koreą mogłyby być bardziej znaczące.

                  Strony ponownie potwierdzają, że w ramach dotyczącego koprodukcji uprawnienia do korzystania z odpowiednich systemów Stron na rzecz promowania lokalnych i regionalnych treści kulturowych zapewnia się wzajemne korzyści, oraz że koprodukcjom spełniającym określone kryteria przyznaje się status utworów europejskich (względnie: koreańskich) bez żadnych dodatkowych warunków.

                  Dotyczące koprodukcji uprawnienie do korzystania z odpowiednich systemów promowania lokalnych i regionalnych treści kulturowych ustanawia się na okres trzech lat.

               2017/0081 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca przedłużenia okresu obowiązywania uprawnienia dotyczącego koprodukcji przewidzianego w art. 5 Protokołu w sprawie współpracy kulturalnej do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 167 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 1 października 2015 r. Rada przyjęła decyzję 2015/2169 w sprawie zawarcia Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony („decyzja”).

               (2)Umowa obejmuje Protokół w sprawie współpracy kulturalnej („protokół”) który, zgodnie z jego art. 1, ustanawia ramy dla współpracy Stron w celu ułatwienia wymiany związanej z działalnością kulturalną oraz wymiany dóbr i usług w dziedzinie kultury, obejmujących, między innymi, sektor audiowizualny. Na podstawie art. 5 ust. 4 protokołu jego Strony ułatwiają koprodukcje podejmowane przez producentów ze Strony UE i z Korei, w tym poprzez umożliwienie korzystania przez koprodukcje z odpowiednich systemów promowania lokalnych i regionalnych treści kulturowych („uprawnienie”).

               (3)Na podstawie art. 5 ust. 8 lit. b) protokołu po wstępnym okresie trzech lat obowiązywanie uprawnienia zostanie przedłużone na okres trzech lat, a następnie będzie automatycznie przedłużane na kolejne okresy tej samej długości, o ile Strona nie wypowie uprawnienia w drodze pisemnego zawiadomienia na co najmniej trzy miesiące przed upływem pierwotnego lub każdego kolejnego okresu. .

               (4)Wskazane jest zaproponowanie wyraźnej decyzji dotyczącej przedłużenia obowiązywania uprawnienia, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności i wrażliwość polityczną współpracy w tej dziedzinie.

               (5)Wewnętrzna Grupa Doradcza, o której mowa w art. 3 ust. 5 protokołu, wydała pozytywną opinię w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania uprawnienia przewidzianego w art. 5 ust. 8 protokołu.

               (6)Komisja popiera przedłużenie okresu obowiązywania uprawnienia.

               (7)Niniejsza decyzja nie powinna wpływać na odpowiednie kompetencje Unii i państw członkowskich,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Przedłużenie obowiązywania uprawnienia dotyczącego koprodukcji audiowizualnych do korzystania z odpowiednich systemów Stron na rzecz promowania lokalnych/regionalnych treści kulturowych przewidzianego w art. 5 protokołu niniejszym zatwierdza się na okres trzech lat, od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do poinformowania, w imieniu Unii Europejskiej, Republiki Korei, jak przewidziano w art. 5 ust. 8 lit. b) protokołu, o zgodzie Unii Europejskiej na przedłużenie uprawnienia dotyczącego koprodukcji audiowizualnych do korzystania z odpowiednich systemów Stron na rzecz promowania lokalnych/regionalnych treści kulturowych przewidzianego w art. 5 protokołu, na okres trzech lat, od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.8.2016
            COM(2016) 541 final
            2016/0258(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w grupie ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Zmiany przepisów UE i postanowień AETR

               Umowa europejska dotycząca pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) została podpisana przez 51 krajów europejskich i azjatyckich krajów przygranicznych w celu ograniczenia barier w międzynarodowym transporcie drogowym towarów i pasażerów poprzez harmonizację przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku, w tym specyfikacji technicznych tachografów.

               Tę wielostronną umowę opracowano pod auspicjami Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ). Stanowiła ona inspirację do wprowadzenia podobnych przepisów w Unii Europejskiej, a mianowicie rozporządzenia (WE) nr 561/2006
                  1
                w sprawie czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku oraz rozporządzenia (EWG) nr 3821/85
                  2
                w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.

               W 2006 r. UE wprowadziła tachograf cyfrowy jako obowiązkowe urządzenie do monitorowania czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku, zastępując tachograf analogowy, który był w użyciu od 1985 r. Umawiające się strony AETR postanowiły następnie wprowadzić, począwszy od roku 2011, takie same tachografy cyfrowe w pojazdach używanych do celów transportu międzynarodowego. Postanowiły one dodać do AETR nowy art. 22bis, który stanowi, że specyfikacje tachografu automatycznie obowiązują wszystkie umawiające się strony AETR, mimo iż zostały one określone jednostronnie przez UE w formie zmian do załącznika I B do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, bez uprzedniej konsultacji z umawiającymi się stronami umowy spoza UE.

               Skargi umawiających się stron AETR spoza UE

               W 2009 r. Komisja przyjęła rozporządzenie (UE) nr 1266/2009
                  3
               , w którym między innymi uwzględniła tzw. „kwestię jednej minuty”
                  4
                (od dnia 1 października 2011 r.) oraz wprowadziła obowiązek stosowania drugiego czujnika ruchu (od dnia 1 października 2012 r.). Wszystkie pojazdy wyposażane w tachografy po tych terminach musiały lub będą musiały spełniać nowe wymagania techniczne. Na mocy art. 22bis umawiające się strony AETR spoza UE automatycznie podlegają tym nowym obowiązkom.

               Wspomniane zmiany w UE powodowały coraz większe niezadowolenie niektórych umawiających się stron AETR spoza UE, które uważają, że automatyczne stosowanie mechanizmu art. 22bis jest niezrównoważone i nieodpowiednie do celów zagwarantowania zharmonizowanego wdrożenia tachografu cyfrowego. W 2011 r. państwa te zwróciły się do właściwego organu EKG ONZ – Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego (SC.1) – o formalne zajęcie się tą kwestią. W odpowiedzi na ten wniosek we wrześniu 2011 r. grupa SC.1 postanowiła utworzyć grupę ekspertów ds. AETR w celu omówienia bieżącej sytuacji związanej z AETR i w celu przedstawienia propozycji dotyczących zmian do umowy.

               Na spotkaniu grupy ekspertów w lutym 2016 r. umawiające się strony AETR spoza UE i sekretariat AETR podniosły kwestię przeszkód prawnych we wdrożeniu na obszarze AETR specyfikacji technicznych „inteligentnych” tachografów, przyjętych przez Komisję w marcu 2016 r. (które będą stanowić wyposażenie pojazdów ciężarowych rejestrowanych od marca 2019 r.). Podczas 12. sesji grupy ekspertów AETR, która odbyła się 27 czerwca w Genewie, Rosja przedłożyła formalny wniosek o zmianę obecnej procedury wdrożenia specyfikacji tachografów na obszarze AETR.  Zgodnie z tym wnioskiem przyszłe zmiany specyfikacji technicznych tachografu cyfrowego miałyby być poddawane pod głosowanie na forum Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego AETR, a następnie przedkładane umawiającym się stronom, które mogłyby sprzeciwić się projektowanym zmianom w terminie 6 miesięcy.

               Konieczność przyjęcia wspólnego stanowiska przez UE w ramach AETR

               Rada przyjęła już w 2013 r. decyzję w sprawie stanowiska Unii, którego będzie bronić na forum grupy ekspertów ds. AETR
                  5
               .  Stanowisko to uwzględniało w szczególności powyższą kwestię dotyczącą stosowania przez umawiające się strony AETR specyfikacji tachografów cyfrowych, a także kwestię zmiany umowy umożliwiająca przystąpienie UE do umowy AETR. Zważywszy na ostatnie dyskusje na forum grupy ekspertów oraz fakt, że Rosja przedłożyła formalny wniosek o zmianę AETR, konieczne jest, aby Rada określiła nowe stanowisko UE przed następnym posiedzeniem grupy ekspertów i Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego, które odbędzie się w dniach 24 i 25 października 2016 r.

               2.PROPONOWANE ZMIANY W AETR

               a. Uchylenie art. 22bis i stosowanie procedury określonej w art. 22

               Postanowienie dotyczące „automatycznego” stosowania specyfikacji tachografów przez umawiające się strony AETR powinno zostać uchylone i w odniesieniu do przyszłych zmian tych specyfikacji stosowana powinna być procedura określona w art. 22 AETR. Istniejąca procedura powinna jednak zostać nieznacznie zmieniona, aby uniknąć sytuacji, w której zmianom specyfikacji tachografu może się sprzeciwić zaledwie jedna trzecia umawiających się stron.

               b. Wprowadzenie zmian w art. 14 w celu umożliwienia przystąpienia UE do umowy AETR

               Postanowienia AETR mają zastosowanie w wewnętrznym porządku prawnym UE.  Przystąpienie UE do AETR jest niezbędnym czynnikiem zagwarantowania harmonijnego rozwoju prawodawstwa UE i AETR.

               Zmiana ta wymagałaby wprowadzenia zmiany w art. 14 AETR, aby umożliwić udział organizacji integracji regionalnej. Samo przystąpienie musiałoby nastąpić na drugim etapie, w drodze decyzji Rady działającej na wniosek Komisji.

               c. Zmiana art. 10 w celu wprowadzenia odniesienia do nowego rozporządzenia UE, na podstawie którego przyjęto specyfikacje inteligentnych tachografów, oraz dodanie nowego załącznika technicznego do specyfikacji.

               Uwzględnienie, poprzez zmianę w art. 10 AETR, odesłania do rozporządzenia (UE) nr 165/2014 i do załącznika I C do rozporządzenia (UE) 2016/799 określającego specyfikacje techniczne nowych inteligentnych tachografów, zagwarantuje, że najnowsze osiągnięcia techniczne wprowadzone w prawodawstwie UE w dziedzinie tachografów cyfrowych zostaną również przejęte przez umawiające się strony AETR. Zmiana art. 10 powinna iść w parze z wprowadzeniem do AETR nowego suplementu dotyczącego specyfikacji inteligentnych tachografów.

               3.Nowy art. 10bis - Wzajemne połączenie krajowych rejestrów dotyczących kart kierowców

               Aby umożliwić wymianę informacji na kartach kierowców, Komisja opracowała i z powodzeniem wdrożyła system informatyczny Tachonet, który umożliwia wzajemne połączenie krajowych rejestrów kart kierowcy w celu weryfikowania niepowtarzalności tych kart i w celu zapobiegania oszustwom. Podstawą prawną systemu Tachonet jest rozporządzenie (UE) nr 165/2014. Grupa ekspertów na posiedzeniu w dniu 28 lutego 2014 r. wyraziła już zgodę na wprowadzenie art. 10bis, który zobowiązuje umawiające się strony do elektronicznej wymiany informacji dotyczących kart kierowców, tak jak to się odbywa obecnie w UE. Jednakże art. 10bis nie został jeszcze włączony do umowy, ponieważ żadna z umawiających się stron nie podjęła inicjatywy poinformowania Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o odpowiedniej poprawce. Zgodnie z obowiązkiem lojalnej współpracy określonym w art. 4 ust. 3 TUE powiadomienie takie powinno mieć miejsce zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 1 AETR.

               4.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Art. 218 ust. 9 TFUE stanowi, że „Rada, na wniosek Komisji (...), przyjmuje decyzję (...) ustalającą stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Odnośnie do stosowania art. 218 ust. 9 TFUE, procedury, o której w nim mowa, należy przestrzegać, jeżeli spełnione zostały warunki w nim określone. Przedmiotowe warunki są następujące: a) dany obszar wchodzi w zakres kompetencji Unii, b) stanowisko Unii jest wyrażane w ramach organu utworzonego na mocy umowy międzynarodowej, gdy organ ten ma przyjąć, c) akty mające skutki prawne. W orzecznictwie wyjaśniono, że członkostwo Unii w odpowiednim organie nie stanowi warunku stosowania art. 218 ust. 9 TFUE.

               Obecnie wszystkie państwa członkowskie UE są umawiającymi się stronami AETR. Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 stanowi, że umowa AETR powinna nadal mieć zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy i osób pojazdami zarejestrowanymi w dowolnym państwie członkowskim lub państwie będącym stroną AETR, na całej trasie, gdy jest to przewóz między Unią a państwem trzecim innym niż Szwajcaria lub państwami będącymi stronami porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo przewóz poprzez takie państwo.

                  Podstawę prawną decyzji Rady, której dotyczy wniosek, stanowi art. 91 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2016/0258 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w grupie ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W orzeczeniu z dnia 31 marca 1971 r. AETR, sprawa 22/70, Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, że obszar pracy załóg pojazdów w transporcie drogowym wchodzi w zakres wyłącznych zewnętrznych kompetencji Unii. Kompetencje te były od tego czasu realizowane za pośrednictwem szeregu aktów prawnych przyjętych przez prawodawcę Unii, a mianowicie w rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006
                  6
                oraz (UE) nr 165/2014 w sprawie tachografów w transporcie drogowym
                  7
               . Ponieważ przedmiot AETR wchodzi w zakres rozporządzenia (WE) nr 561/2006, Unia jest uprawniona do negocjowania i zawarcia tej umowy.

               (2)Europejska Komisja Gospodarcza Organizacji Narodów Zjednoczonych powołała w ramach AETR  grupę ekspertów. Jest to organ uprawniony do opracowania i przedstawienia proponowanych zmian umowy AETR, w tym jej art. 22bis.

               (3)Następne posiedzenie grupy ekspertów ds. AETR odbędzie się w dniu 24 października 2016 r., a posiedzenie Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego odbędzie się w dniu 25 października 2016 r. Przy tej okazji grupa ekspertów i grupa robocza mają przeanalizować propozycje przedstawione przez umawiające się strony, które pod warunkiem akceptacji przez grupę ekspertów mogą doprowadzić do zmian w umowie AETR, po wszczęciu i sfinalizowaniu procedury zmiany umowy AETR. Doprowadzi to do skutków prawnych, o których mowa w art. 218 ust. 9 TFUE.

               (4)Po przyjęciu propozycji przez grupę ekspertów państwa członkowskie UE jako umawiające się strony AETR są zobowiązane do współpracy w celu uruchomienia mechanizmu zmiany umowy AETR zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) 2829/77
                  8
                oraz zgodnie z obowiązkiem lojalnej współpracy na mocy art. 4 ust. 3 TUE, z zastrzeżeniem odpowiednio decyzji Rady zgodnie z art. 218 ust. 6. Proponowane zmiany w AETR staną się skuteczne dopiero po zakończeniu procedury zmiany AETR.

               (5)W celu osiągnięcia ogólnoeuropejskiej harmonizacji w dziedzinie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym (tachografów) konieczne jest wprowadzenie jednolitej procedury podejmowania decyzji. W procedurze takiej należy uwzględnić interesy Unii i tych państw trzecich, które są umawiającymi się stronami AETR.

               (6)Artykuł 22bis umowy AETR stanowi, że zmiany do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 dotyczącego tachografu cyfrowego są automatycznie przyjmowane przez wszystkie umawiające się strony AETR, bez formalnych konsultacji czy też głosowania. Brak uczestnictwa umawiających się stron AETR w procesie opracowywania i przyjmowania specyfikacji technicznych tachografu cyfrowego jest jedną z głównych przyczyn niezadowolenia niektórych umawiających się stron; w komunikacie Komisji „Tachograf cyfrowy: mapa drogowa dla dalszych działań”
                  9
                stwierdza się, że taki mechanizm stanowi zagrożenie dla właściwego i zharmonizowanego wdrożenia tachografów cyfrowych przez umawiające się strony spoza UE. Dlatego w interesie Unii jest zmiana procesu decyzyjnego odnośnie do tachografów cyfrowych i zaproponowanie grupie ekspertów skreślenia art. 22bis oraz stosowania procedury określonej w art. 22 ust. 1–3 w przypadku zmiany specyfikacji technicznych tachografu cyfrowego.

               (7)Zważywszy, że wszelkie zmiany specyfikacji tachografu cyfrowego nie powinny mieć wpływu na zasady i funkcjonowanie AETR, ponieważ powinny one być przedmiotem jedynie regularnych aktualizacji z uwzględnieniem postępu technologicznego, liczba umawiających się stron, które mogą zgłosić swój sprzeciw wobec tych zmian powinna wzrosnąć z jednej trzeciej do co najmniej połowy.

               (8)Kilka argumentów przemawia za przystąpieniem Unii do umowy AETR. Po pierwsze, Unia ma wyłączne kompetencje w dziedzinie pracy załóg pojazdów wykonujących transport drogowy, co zostało potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu w sprawie 22/70. Po drugie, przystąpienie do umowy AETR zagwarantowałoby skuteczną reprezentację interesów Unii w ramach umowy AETR. Ponadto specyfika umowy AETR i proponowanego procesu decyzyjnego uzasadniają, dlaczego Unia, a nie państwa członkowskie, powinna stać się umawiającą stroną.

               (9)Art. 14 AETR nie umożliwia przystąpienia do umowy AETR podmiotom innym niż państwa będące członkami EKG ONZ i państwa dopuszczone do EKG ONZ z głosem doradczym. Z tego powodu, w celu umożliwienia przystąpienia Unii do ATR, należy zaproponować poprawkę art. 14, aby umożliwić przystąpienie organizacji integracji regionalnej do AETR.

               (10)Art. 10 umowy AETR stanowi, że tachograf, który w zakresie konstrukcji, instalacji, działania i kontroli odpowiada rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85, uznaje się za zgodny z wymogami umowy AETR. Zasada ta ma zastosowanie do każdej zmiany specyfikacji tachografu, niezależnie od tego, czy została ona przyjęta na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 lub innego aktu prawnego. Ma zatem zastosowanie do rozporządzenia (UE) nr 165/2014, które uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, oraz do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2016/799 określającego specyfikacje techniczne nowych inteligentnych tachografów
                  10
               . Z tego względu należy zmienić art. 10 AETR w celu uwzględnienia odniesień do rozporządzenia (UE) nr 165/2014 oraz do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2016/799, które od dnia 15 czerwca 2019 r. będzie miało zastosowanie zamiast rozporządzenia Rady (UE) nr 3821/85. Ponadto do umowy AETR należy włączyć nowy załącznik zawierający przepisy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2016/799 oraz wszelkie inne późniejsze dostosowania do postępu technicznego.

               (11)Świadectwo homologacji dla tachografów cyfrowych załączone do umowy AETR powinno zostać zmodyfikowane, aby mogło być używane również do homologacji tachografów i ich komponentów.

               (12)W związku z powyższym konieczne jest przyjęcie niniejszej decyzji określającej stanowisko Unii w grupie ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) oraz w Grupie Roboczej ds. Transportu Drogowego,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1)Stanowisko Unii w ramach grupy ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) oraz w ramach Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego jest zgodne z załącznikami do niniejszej decyzji i jest stanowiskiem państw członkowskich, które są członkami AETR i które działają wspólnie w interesie Unii.

               2)Państwa członkowskie przekazują zaproponowane zmiany grupie ekspertów.

               3)Formalne i drobne zmiany tego stanowiska mogą zostać uzgodnione bez konieczności wprowadzania do niego zmian.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 1).

                     (2)
                  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 370 z 31.12.1985, s. 8).

                     (3)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r. dostosowujące po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 339 z 22.12.2009, s. 3).

                     (4)
                  Zaokrąglanie do 60 sekund przy rejestrowaniu czasu prowadzenia pojazdu w przypadku częstych i krótkich postojów.

                     (5)
                  Decyzja Rady 5826/13 z dnia 15 lutego 2013 r.

                     (6)
                  Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 1.

                     (7)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1).

                     (8)
                  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2829/77 z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie wprowadzenia w życie Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), (Dz.U. L 334 z 24.12.1977, s. 11).

                     (9)
                  COM(2011) 454 final

                     (10)
                  Dz.U. L 139 z 26.5.2016, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.8.2016
            COM(2016) 541 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do wniosku dotyczącego decyzji Rady dotyczącej stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w grupie ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ

               ZAŁĄCZNIK I

               Zmiana art. 22 i skreślenie art. 22bis

               1)
                     W art. 22 wprowadza się następujące zmiany:

               a)
                     art. 22 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

               „1.
                     Suplementy 1, 1B, 1C i 2 do załącznika do niniejszej Umowy mogą być zmieniane zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule.

               2.
                     Na wniosek jednej z Umawiających się Stron wszelkie poprawki proponowane do suplementów 1, 1B, 1C lub 2 do załącznika do niniejszej Umowy są rozpatrywane przez główną Grupę Roboczą ds. Transportu Drogowego w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej.”,

               b)
                     ust. 4 otrzymuje brzmienie:

                  „4.
                     Poprawka zostaje przyjęta, jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od daty powiadomienia, nie więcej niż połowa właściwych organów administracyjnych Umawiających się Stron powiadomi Sekretarza Generalnego o swoim sprzeciwie wobec tej poprawki.”

               c)
                     dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

               „6.
                     Jeżeli wniosek w sprawie zmiany w suplemencie 1B lub 1C do niniejszej Umowy wymaga zmiany innych postanowień Umowy, zmiany w suplementach 1B lub 1C nie mogą wejść w życie przed wejściem w życie zmian odnoszących się do innych postanowień zgodnie z art. 21. Jeżeli w takim przypadku zmiany w suplemencie 1B lub 1C przedkładane są równocześnie ze zmianami odnoszącymi się do innych postanowień Umowy, datą ich wejścia w życie jest data wynikająca z zastosowania procedury określonej w art. 21.”

               2)
                     Skreśla się art. 22bis.

               ZAŁĄCZNIK II

               Zmiana art. 14

               W art. 14 wprowadza się następujące zmiany:

               a)
                     po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

               „1a.
                     Niniejsza Umowa jest również otwarta do podpisu przez organizacje integracji regionalnej. Do celów niniejszej Umowy »organizacja integracji regionalnej« oznacza każdą organizację utworzoną przez suwerenne państwa danego regionu, właściwą w zakresie niektórych spraw regulowanych niniejszą Umową i która została należycie upełnomocniona do podpisania i ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej Umowy.

               Przedstawiciel organizacji integracji regionalnej będącej Umawiającą się Stroną Umowy przekazuje głosy jej państw członkowskich bez konieczności udziału tych państw w głosowaniu. ”

               b)
                     ust. 5 otrzymuje brzmienie:

               „5.
                     W stosunku do każdego państwa lub organizacji integracji regionalnej, które ratyfikuje lub przystąpi do niniejszej Umowy po złożeniu ósmego dokumentu ratyfikacji lub przystąpienia wymienionego w ustępie 4 niniejszego artykułu, Umowa wejdzie w życie sto osiemdziesiątego dnia po złożeniu przez to państwo lub organizację integracji regionalnej dokumentu ratyfikacji lub przystąpienia.

               ZAŁĄCZNIK III

               Zmiana art. 10

               Art. 10 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

               „3.
                     W przypadku pojazdów, które zostały zarejestrowane po raz pierwszy do dnia 14 czerwca 2019 r., przyrząd kontrolny zgodny z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. oraz z suplementem 1B do niniejszej Umowy w zakresie konstrukcji, instalacji, działania i kontroli jest uznawany za zgodny z wymaganiami niniejszej Umowy.

               W przypadku pojazdów, które zostały zarejestrowane po raz pierwszy od dnia 15 czerwca 2019 r., przyrząd kontrolny zgodny z rozporządzeniem (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. oraz z suplementem 1C do niniejszej Umowy w zakresie konstrukcji, instalacji, działania i kontroli jest uznawany za zgodny z wymaganiami niniejszej Umowy.”

               ZAŁĄCZNIK IV

               Suplement 1C

               Załącznik I C do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 dodaje się jako suplement 1C do załącznika do umowy AETR.

               ZAŁĄCZNIK V

               Świadectwo homologacji dla produktów zgodnych z suplementem 1B/1C

               Rozdział III suplementu 2 „III. Świadectwo homologacji dla produktów zgodnych z suplementem IB” otrzymuje brzmienie:

               „III. Świadectwo homologacji dla produktów zgodnych z suplementem 1B/1C (1)

               Po przeprowadzeniu homologacji Umawiająca się Strona wydaje świadectwo homologacji sporządzone zgodnie z poniższym wzorem. Umawiające się Strony wykorzystują kopię tego dokumentu do informowania pozostałych Umawiających się Stron o udzielonych lub cofniętych homologacjach.

               Świadectwo homologacji dla produktów zgodnych z suplementem 1B/1C (1)

               Nazwa właściwego organu administracyjnego

               Zawiadomienie dotyczące (2):

               homologacji

               cofnięcia homologacji

               modelu przyrządu kontrolnego

               komponentu przyrządu kontrolnego (3)

               karty kierowcy

               karty warsztatowej

               karty firmowej

               karty inspektora

               Nr homologacji

               (1)Znak producenta lub znak handlowy

               (2)Nazwa modelu

               (3)Nazwa producenta

               (4)Adres producenta

               (5)Zgłoszono do homologacji w dniu:............................................

               (6)Laboratorium lub laboratoria badawcze

               (7)Data i numer sprawozdania ………………………………………..

               (8)Data homologacji

               (9)Data cofnięcia homologacji

               (10)Model(-e) komponentu(-ów) przyrządu kontrolnego, z którym

                   komponent ma być użytkowany ...........................................

               (11)Miejscowość
                     .

               (12)Data…………………………………………………………….

               (13)Załączone dokumenty opisowe……………………………….

               (14)Uwagi (w tym nałożenie plomb, jeśli jest wymagane)…………

                  ………………………………………………………………………..

                  ………………………………………………………………………..

                     ………………………..

                     (Podpis)

               (1) Wybrać odpowiednio suplement 1B lub 1C.

               (2) Zaznaczyć właściwe pola.

               (3) Określić komponent, którego dotyczy zawiadomienie.


				|

		52012PC0044

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie wniosku Unii Europejskiej dotyczącego zmiany załącznika III do Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES) /* COM/2012/044 final - 2012/0020 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Żarłacz śledziowy (Lamna
nasus) występuje w wodach północnego Atlantyku oraz w szerokim pasie okołoziemskim
na półkuli południowej. Lamna nasus jest gatunkiem aktywnym,
stałocieplnym, stosunkowo wolno rosnącym, późno dojrzewającym i długo żyjącym;
samica rodzi jedynie niewielką liczbę młodych. Należy do kategorii najniższej produktywności
wśród najbardziej zagrożonych gatunków wodnych. W ocenie stanu stad atlantyckich
wskazuje się na znaczne spadki ich wielkości odnotowane w przeszłości i w
ostatnim czasie. Eksploatacja zasobów w innych oceanach na półkuli południowej odbywa
się w dużej mierze bez zarządzania zasobami i raczej nie jest prowadzona w
sposób zrównoważony. Przedmiotowy gatunek jest szczególnie narażony na przełowienie.
Jest bardzo narażony na presję połowową z powodu niskiej produktywności. W
ostatnich dekadach odnotowano drastyczne zmniejszenie się zasobów żarłacza
śledziowego na północnym Atlantyku, szczególnie w wodach północno-wschodniego
Atlantyku, co spowodowało, że UE zakazała połowów tego gatunku. Zakaz ten ma
zastosowanie do statków UE oraz statków pod obcą banderą prowadzących
działalność na wodach UE. Poławianie żarłacza śledziowego jest również zakazane
na północno-wschodnim Atlantyku na mocy decyzji Komisji ds. Rybołówstwa
Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC). Połowy są nadal prowadzone na wodach
północno-zachodniego Atlantyku i na półkuli południowej. Oprócz decyzji NEAFC, w
ramach regionalnych organizacji ds. rybołówstwa na chwilę obecną nie przyjęto żadnych
środków w zakresie zarządzania zasobami żarłacza śledziowego i jego ochrony lub
środki takie są bardzo nieliczne; ograniczone są również informacje na temat
krajowego prawodawstwa w tym zakresie w państwach innych obszarów. Uważa się
również, że duża liczba połowów żarłacza śledziowego nie zostaje zgłoszona.
Mając na uwadze
powyższe okoliczności, UE złożyła w 2007 r. i w 2010 r. wnioski, aby żarłacza
śledziowego włączyć do załącznika II do konwencji CITES. Wnioski te zostały
poparte przez większość stron konwencji CITES, jednak nie osiągnęły progu poparcia
2/3 spośród nich wymaganego do przyjęcia wniosku. UE złożyła również wniosek o
zakazanie połowów w ramach Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka
Atlantyckiego (ICCAT) w 2009 r. i 2010 r., jednak wniosek ten został odrzucony.
Niewiele jest
dostępnych danych dotyczących zakresu międzynarodowego handlu żarłaczem
śledziowym oraz jego skutków dla stanu tego gatunku. W istocie obecnie nie ma
żadnych danych szczegółowych uzgodnionych na skalę międzynarodową dotyczących osobników
żarłacza śledziowego, które umożliwiałyby ilościowe określenie wielkości
międzynarodowego handlu tym gatunkiem. Istnieją jednak wyraźne wskazania, że
części żarłacza śledziowego lub wyroby pochodne są wprowadzane do obrotu
międzynarodowego oraz że istnieje znaczny międzynarodowy rynek takich produktów
jak mięso czy płetwy. Uważa się, że UE jest jednym z głównych rynków żarłacza
śledziowego i że z tego powodu spoczywa na niej podstawowa odpowiedzialność za dopilnowanie,
aby handel był prowadzony w sposób zrównoważony.
Dane dotyczące międzynarodowego handlu
żarłaczem śledziowym są niezbędne, aby ocenić skutki handlu międzynarodowego dla
ochrony tego gatunku. Gromadzenie danych dotyczących handlu międzynarodowego
wymaga współpracy międzynarodowej. Najlepszym sposobem zapewnienia takiej
współpracy jest włączenie przez państwa członkowskie UE tego gatunku do
załącznika III do konwencji CITES. Rozwiązanie takie jest również w pełni
zgodne z Planem działania Wspólnoty Europejskiej na rzecz rekinów przyjętym
przez Komisję w 2009 r.
Zgodnie z art. XVI konwencji każda ze stron może
w dowolnej chwili przedłożyć Sekretariatowi listę gatunków do włączenia do
załącznika III. Zmiana załącznika III wchodzi w życie automatycznie 90 dni po
dacie podania jej przez Sekretariat do wiadomości stron.
Wskutek włączenia przedmiotowego gatunku do
załącznika III wywozowi żarłacza śledziowego z UE musiałoby towarzyszyć
zezwolenie na wywóz poświadczające legalność połowu. Z innymi rodzajami obrotu
(wywozem do UE lub handlem między stronami nienależącymi do UE) związany jest wymóg,
aby państwo wywozu sporządzało świadectwo pochodzenia.
Dzięki
umieszczeniu gatunku w wykazie załącznika III wszystkie strony konwencji CITES uzyskałyby
(co najmniej) dane na temat pochodzenia i ilości osobników znajdujących się w
obrocie; dzięki temu zwiększyłaby się baza wiedzy na temat czynników mających
wpływ na ochronę żarłacza śledziowego pod kątem wszelkich ewentualnych środków
ochrony lub handlu, które państwa bądź organizacje międzynarodowe mogą planować
w przyszłości.
Dzięki
umieszczeniu gatunku w wykazie załącznika III można by dopilnować, aby strony
konwencji CITES zwracały szczególną uwagę na warunki połowu żarłacza
śledziowego i handlu nim oraz mogły sprzyjać przyjmowaniu środków ochrony,
jeżeli takich jeszcze nie wprowadzono, służących zrównoważonej eksploatacji
zasobów tego gatunku.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Wniosek o włączenie żarłacza śledziowego do
załącznika III do konwencji CITES był omawiany przy wielu okazjach z państwami
członkowskimi na posiedzeniach komitetu UE ds. handlu dziką przyrodą, które
odbyły się w dniach 11 czerwca 2010 r., 15 września 2010 r., 6 grudnia
2010 r., 22 marca 2011 r. i 26 lipca 2011 r. W ramach tego komitetu wyrażono
powszechne poparcie dla włączenia żarłacza śledziowego do załącznika III do
konwencji CITES.
Strony konwencji CITES poinformowano również o
ewentualnym zamiarze UE włączenia żarłacza śledziowego do załącznika III do
konwencji CITES w drodze pisma przesłanego dnia 27 maja 2011 r. Oprócz Japonii
i Chin (które kwestionują ujmowanie gatunków morskich w ramach konwencji CITES)
uwagi przesłane do Komisji Europejskiej były raczej popierające (szczególnie
uwagi USA, Nowej Zelandii, Turcji, Chorwacji, Czarnogóry; natomiast Australia
zauważyła, że przedmiotowe włączenie może zmniejszać szansę powodzenia w
przypadku przyszłego wniosku o włączenie do załącznika II do konwencji CITES).
Konsekwencje przedmiotowego włączenia byłyby
ograniczone pod względem kosztów społeczno-ekonomicznych i administracyjnych:
konieczne byłoby, aby państwa członkowskie UE prowadzące wywóz żarłacza
śledziowego sporządzały zezwolenia na wywóz poświadczające, że połowu dokonano
legalnie. Zważywszy że poławianie żarłacza śledziowego jest zakazane w
zdecydowanej większości wód UE, przedmiotowe wielkości będą raczej niewielkie.
Inne państwa prowadzące handel żarłaczem śledziowym musiałyby wydawać
świadectwa pochodzenia.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Konwencja CITES została wprowadzona w UE na
mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia
1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji
handlu nimi[1]. Włączenie żarłacza śledziowego do załącznika III do konwencji CITES
będzie skutkowało włączeniem tego gatunku do załącznika C do rozporządzenia
Rady (WE) nr 338/97, które ma zastosowanie z chwilą wejścia w życie włączenia
do załącznika III do konwencji. Jako że będzie to miało wpływ na politykę UE w
zakresie ochrony środowiska i politykę handlową UE, merytoryczną podstawą
prawną decyzji Rady powinien być art. 192 ust. 1 i art. 207 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Formalną podstawą prawną powinien być art.
218 ust. 9, ponieważ decyzja ta odnosi się do ustalenia stanowiska UE w
odniesieniu do zmiany załącznika do konwencji CITES, która ma skutki prawne.
2012/0020 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie wniosku Unii Europejskiej
dotyczącego zmiany załącznika III do Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi
zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 i art. 207, w związku z art.
218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi
zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES) została
wprowadzona w Unii Europejskiej (zwanej dalej: UE) na mocy rozporządzenia Rady (WE)
nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996[2].
(2)
Gatunek Lamna nasus jest bardzo narażony na
presję połowową z powodu jego niskiej produktywności. W ostatnich dekadach
odnotowano drastyczne zmniejszenie się zasobów tego gatunku na północnym
Atlantyku, szczególnie w wodach północno-wschodniego Atlantyku, co spowodowało,
że UE zakazała połowów tego gatunku. Zakaz ten ma zastosowanie do statków UE oraz
statków pod obcą banderą prowadzących działalność na wodach UE. Eksploatacja
zasobów w innych oceanach na półkuli południowej odbywa się w dużej mierze bez
zarządzania zasobami i raczej nie jest prowadzona w sposób zrównoważony.
(3)
Jako że Unia uznała, że gatunek może stać się
zagrożony wyginięciem w skali globalnej, jeżeli międzynarodowy handel tym
gatunkiem nie zostanie poddany ścisłej regulacji w celu zapobieżenia
eksploatacji zagrażającej jego przetrwaniu, Unia złożyła wnioski o włączenie
tego gatunku do załącznika II do konwencji CITES CoP14 (w 2007 r.) i CoP15 (w 2010
r.). Wnioski te nie osiągnęły progu poparcia 2/3 liczby stron konwencji wymaganego
do przyjęcia decyzji na mocy konwencji CITES. Ponieważ brak jest informacji o
odbudowie zasobów żarłacza śledziowego oraz wobec braku międzynarodowego
systemu służącego zarządzaniu zasobami i ich ochronie na wszystkich wydzielonych
obszarach, potrzebne są dalsze działania Unii służące ochronie tego gatunku.
(4)
Uważa się, że handel międzynarodowy odgrywa znaczną
rolę w napędzaniu nadmiernej eksploatacji zasobów żarłacza śledziowego. Obecnie
nie ma żadnych danych szczegółowych uzgodnionych na skalę międzynarodową
dotyczących handlu osobnikami żarłacza śledziowego, a gromadzenie takich danych
handlowych jest konieczne do oceny wpływu handlu międzynarodowego na ochronę
przedmiotowego gatunku. W celu zacieśniania międzynarodowej współpracy w
zakresie kontroli handlu osobnikami gatunku Lamna nasus oraz w celu
lepszej ochrony tego gatunku wszystkie państwa członkowskie powinny włączyć go
do załącznika III do konwencji CITES.
(5)
Zgodnie z art. XVI konwencji CITES zmiana
załącznika III wchodzi w życie automatycznie 90 dni po dacie podania jej przez
Sekretariat do wiadomości stron. Taka zmiana załączników konwencji będzie miała
wpływ na stosowne prawodawstwo unijne, jako że wywozowi żarłacza śledziowego z
UE będzie musiało towarzyszyć zezwolenie na wywóz poświadczające legalność
połowu. Z innymi rodzajami obrotu (wywozem na teren UE lub handlem między
stronami nienależącymi do UE) związany jest wymóg, aby państwo wywozu
sporządzało świadectwo pochodzenia.
(6)
Ponieważ tak zwana poprawka z Gaborone do konwencji
CITES nie weszła w życie, UE nie jest jeszcze stroną tej konwencji.
(7)
W takich okolicznościach decyzja Unii o włączeniu
gatunku Lamna nasus do załącznika III do konwencji CITES powinna być
wyrażona przez państwa członkowskie działające wspólnie w interesie Unii, w
sposób zgodny z wymogiem jedności zewnętrznej reprezentacji Unii.
(8)
Dlatego też wspólny wniosek o włączenie gatunku Lamna
nasus do załącznika do III do konwencji CITES powinien zostać przesłany do
Sekretariatu konwencji CITES przez państwo członkowskie sprawujące prezydencję
w Radzie Unii Europejskiej, działające jako przedstawiciel państw członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie, działając w interesie
Unii Europejskiej, wspólnie składają do Sekretariatu konwencji CITES wniosek o włączenie
gatunku Lamna nasus do załącznika III do konwencji CITES. Wspólny
wniosek, zawarty w załączniku do niniejszej decyzji, zostaje przesłany do
Sekretariatu konwencji CITES przez państwo członkowskie sprawujące prezydencję
w Radzie Unii Europejskiej.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw
członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia [...] r
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
Wniosek [państwa członkowskiego sprawującego prezydencję w Radzie Unii
Europejskiej] w imieniu państw
członkowskich UE do Sekretariatu konwencji CITES dotyczący włączenia gatunku Lamna nasus do
załącznika III do konwencji CITES.
Zgodnie z art. XVI ust. 1 konwencji oraz po
przeprowadzeniu konsultacji z innymi zainteresowanymi stronami konwencji CITES [państwo członkowskie sprawujące prezydencję w Radzie Unii Europejskiej] wnioskuje o włączenie gatunku Lamna nasus do
załącznika III do konwencji CITES.
Wnosi się zatem do Sekretariatu
o włączenie do załącznika III do konwencji CITES w imieniu 27 państw
członkowskich UE (Belgii, Bułgarii, Republiki Czeskiej, Danii,
Niemiec, Estonii, Irlandii, Grecji, Hiszpanii, Francji, Włoch, Cypru, Łotwy, Litwy,
Luksemburga, Węgier, Malty, Niderlandów, Austrii, Polski, Portugalii, Rumunii, Słowenii,
Słowacji, Finlandii, Szwecji, Zjednoczonego Królestwa) następującego gatunku:
FAUNA
     Ryba chrzęstnoszkieletowa
(podgromada: ryby spodouste – Elasmobranchii)
     Lamnokształtne (Lamniformes)
     Lamnowate (Lamnidae)
     Lamna nasus (Bonnaterre, 1788)
Rysunek 1. Żarłacz
śledziowy (Lamna nasus)
(Źródło: Karta
identyfikacji gatunku FAO)
W załączniku 1
znajduje się przegląd środków podjętych przez Unię Europejską w celu wdrożenia
zaleceń zawartych w rezolucji Conf. 9.25 (Rev. CoP15).
Z poważaniem,
Załącznik 1
Środki podjęte przez Unię Europejską w celu wdrożenia
zaleceń zawartych w rezolucji Conf. 9.25 (Rev. CoP15)
–
wewnętrzne przepisy UE dotyczące zarządzania
zasobami żarłacza śledziowego, jego ochrony i handlu nim
Do wewnętrznych przepisów UE służących przeciwdziałaniu lub
ograniczaniu eksploatacji zasobów żarłacza śledziowego oraz kontrolowaniu
handlu celem ochrony tego gatunku należą:
·
rozporządzenie Rady (UE) nr 57/2011 z dnia 18 stycznia
2011 zakazujące połowów
żarłacza śledziowego[3].
Ma ono zastosowanie do statków UE oraz statków pod obcą banderą prowadzących
działalność na wodach UE;
·
rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada
2009 określające środki służące kontroli, egzekwowaniu
i nakładaniu sankcji w odniesieniu do nieprzestrzegania przepisów wspólnej
polityki rybołówstwa UE[4].
Ma ono zastosowanie do żarłacza śledziowego, podobnie jak do wszystkich innych
gatunków objętych wspólną polityką rybołówstwa UE;
·
rozporządzenie Rady (WE)
nr 1005/2008 z dnia 29 września 2008[5] określające
przepisy mające zastosowanie do przywozu produktów rybołówstwa do UE.
Ponadto Komisja ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC),
na corocznym posiedzeniu, które odbyło się w listopadzie 2010 r., postanowiła
zakazać wszelkich ukierunkowanych połowów żarłacza śledziowego w 2011 r. na
obszarze podlegającym jej regulacji.
Rozporządzenia Unii Europejskiej mają
bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich Unii
Europejskiej.
[1]               Dz.U. L 61
z 3.3.1997, s. 1.
[2]               Dz.U. L 61 z 3.3.1997, s. 1.
[3]           Zob. poniższy odnośnik do rozporządzenia http://eurlex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2011:024:0001:0125:PL:PDF
żarłacz śledziowy jest ujęty w art. 5 ust. 1, w związku z załącznikiem IA, strona
29, oraz w art. 8 ust. 1 lit. e).
[4]           Zob. poniższy odnośnik do rozporządzenia http://eurlex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2009:343:0001:0050:PL:PDF
[5]           Zob. poniższy odnośnik do rozporządzenia http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2008:286:0001:0032:PL:PDF