               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.10.2019
            COM(2019) 577 final
            2019/0249(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do zmiany załącznika 17 (Ochrona) (Poprawka 17) do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) w związku z planowanym przyjęciem poprawki 17 do załącznika 17 („Ochrona”) do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym zawierającej zmiany w normach i zalecanych metodach postępowania.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (konwencja chicagowska)

               Celem konwencji chicagowskiej jest regulacja międzynarodowego transportu lotniczego. Konwencja weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r. i ustanowiła Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego.

               Wszystkie państwa członkowskie UE są stronami tej konwencji.

               2.2.Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO)

               ICAO jest organizacją wyspecjalizowaną Organizacji Narodów Zjednoczonych. Jej celem jest opracowywanie zasad i technik międzynarodowej żeglugi powietrznej oraz wspieranie planowania i rozwoju międzynarodowego transportu lotniczego.

               Rada ICAO jest stałym organem ICAO, a jej członkami jest 36 umawiających się państw wybieranych przez Zgromadzenie ICAO na okres trzech lat. W latach 2016–2019 w Radzie ICAO reprezentowanych jest siedem państw członkowskich UE.

               Czynności obowiązkowe Rady ICAO, wymienione w art. 54 konwencji chicagowskiej, obejmują przyjmowanie międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania, które są oznaczane jako załączniki do konwencji chicagowskiej.

               Rada ICAO zwołuje również Zgromadzenie, które jest suwerennym organem ICAO. Zgromadzenie ICAO zbiera się co najmniej raz na trzy lata i wyznacza kierunek polityczny ICAO na okres najbliższych trzech lat. 40. sesja Zgromadzenia ICAO odbyła się w dniach 24 września – 4 października 2019 r. w Montrealu w Kanadzie.

               2.3.Planowany akt ICAO

               Zgodnie z art. 54 pkt 1 konwencji chicagowskiej Rada ICAO przyjmuje międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania. Poprawki wprowadzane w międzynarodowych normach i zalecanych metodach postępowania zawartych w załączniku 17 dotyczącym ochrony obejmują zmianę lub udoskonalenie kilku artykułów bądź nadanie zalecanym metodom postępowania rangi norm.

               W dniu 4 lipca 2019 r. ICAO wydało oficjalne pismo AS8/2.1-19/48, w którym poinformowało umawiające się państwa, że wniosek dotyczący poprawki 17 do załącznika 17 zostanie przedstawiony do przyjęcia przez Radę na 218. sesji Rady (w dniach 18–29 listopada 2019 r.) i przewiduje się, że poprawka ta będzie stosowana od lipca 2020 r. Poprawka ta obejmuje m.in. nowe lub zmienione postanowienia dotyczące: oceny narażenia; wymiany informacji między państwami a zainteresowanymi stronami; programów szkoleniowych i systemów certyfikacji; kontroli dostępu; kontroli bezpieczeństwa personelu; oraz inne poprawki redakcyjne. W drodze wyżej wspomnianego oficjalnego pisma ICAO rozpoczęło etap konsultacji, który zakończy się w dniu 4 października 2019 r.

               Zmiany w załączniku 17 przygotował Panel ds. Ochrony Lotnictwa ICAO, którego aktywnymi członkami są eksperci z ośmiu państw członkowskich UE (Belgia, Francja, Niemcy, Grecja, Włochy, Niderlandy, Hiszpania i Zjednoczone Królestwo), które następnie przedstawiono do zatwierdzenia na 217. sesji Rady ICAO. Rada ICAO zatwierdzi te zmiany – po uwzględnieniu wyników prowadzonych obecnie konsultacji – najprawdopodobniej podczas swojej 218. sesji.

               Planowane zmiany będą, po przyjęciu, wiążące dla wszystkich państw ICAO, w tym wszystkich państw członkowskich UE, zgodnie z konwencją chicagowską i w jej ramach. Art. 38 konwencji chicagowskiej zobowiązuje umawiające się państwa do powiadomienia ICAO, jeżeli zamierzają odstąpić od jakiejś normy, w ramach mechanizmu powiadamiania o różnicach.

               2.4.Ramy prawne UE i proponowane zmiany załącznika 17

               1)Poprawka w zakresie definicji terminu „sprawdzenie przeszłości”.

               Pierwotny tekst:

               Sprawdzenie przeszłości (Background check). Sprawdzenie tożsamości osoby i jej wcześniejszego doświadczenia, włącznie – jeśli jest to dopuszczalne – z wszelką przeszłością kryminalną, jako element oceny dopuszczalności danej osoby do stosowania środków kontroli w zakresie ochrony i/lub dopuszczenia danej osoby bez eskorty do stref zastrzeżonych lotniska.

               Nowy tekst:

               Sprawdzenie przeszłości (Background check). Sprawdzenie tożsamości osoby i jej wcześniejszego doświadczenia, w tym przeszłości kryminalnej i wszelkich innych informacji związanych z ochroną, istotnych przy ocenie dopuszczalności danej osoby zgodnie z przepisami krajowymi.

               Propozycja tej zmiany rozwiązuje kwestię konieczności uwzględnienia wszystkich istotnych informacji związanych z ochroną przy sprawdzaniu przeszłości. Unijny system sprawdzania przeszłości wzmocniono w punkcie 11.1.3 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/103 z dnia 23 stycznia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1998 w odniesieniu do wyjaśnienia, harmonizacji i uproszczenia, a także wzmocnienia niektórych szczególnych środków ochrony lotnictwa
                  1
               .

               2)Ładunek lub poczta wysokiego ryzyka.

               Pierwotny tekst:

               Ładunek lub poczta wysokiego ryzyka. Ładunek lub poczta pochodzące od nieznanego podmiotu lub noszące oznaki ingerencji uznaje się za ładunek lub pocztę wysokiego ryzyka, jeśli dodatkowo spełniają one jedno z następujących kryteriów:

               a) określone dane wywiadowcze wskazują, że ładunek ten lub poczta stwarzają zagrożenie dla lotnictwa cywilnego; lub

               b) ładunek ten lub poczta wykazują nieprawidłowości budzące podejrzenia; lub

               c) charakter tego ładunku lub poczty jest taki, że za pomocą wyłącznie podstawowych środków ochrony mało prawdopodobnym jest wykrycie w nich przedmiotów zabronionych, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu statku powietrznego.

               Nowy tekst:

               Ładunek lub poczta wysokiego ryzyka. Ładunek lub pocztę uznaje się za ładunek lub pocztę wysokiego ryzyka, jeśli:

               a) określone dane wywiadowcze wskazują, że ładunek ten lub poczta stwarzają zagrożenie dla lotnictwa cywilnego; lub

               b) ładunek ten lub poczta wykazują nieprawidłowości lub noszą oznaki ingerencji, które to nieprawidłowości lub oznaki budzą podejrzenia.

               Na podstawie określonych danych wywiadowczych państwa dotyczących danej przesyłki można uznać, że ładunek lub poczta stanowią wysokie ryzyko niezależnie od tego, czy pochodzą one od znanego, czy też od nieznanego podmiotu.

               Wnioskowana zmiana ma na celu doprecyzowanie definicji ładunku lub poczty wysokiego ryzyka i jest zgodna z definicją tego terminu przyjętą przez Unię Europejską.

               3)Zasady ogólne

               Pierwotny tekst:

               2.1. Cele

               2.1.4. Zalecenie. – Każde Umawiające się Państwo powinno zapewnić odpowiedni poziom ochrony szczególnie chronionych informacji dotyczących ochrony lotnictwa.

               Nowy tekst:

               2.1. Cele

               2.1.4. Każde Umawiające się Państwo zapewnia odpowiedni poziom ochrony szczególnie chronionych informacji dotyczących ochrony lotnictwa.

               Ta proponowana zmiana ma na celu zapewnienie, aby stosowano odpowiednie mechanizmy ochrony szczególnie chronionych informacji dotyczących ochrony lotnictwa przed nieuprawnionym dostępem lub ujawnieniem, w tym przed zagrożeniem wewnętrznym polegającym na uzyskaniu dostępu do informacji dotyczących ochrony przez nieupoważnionych do tego pracowników.

               Odpowiedzialność za ochronę (i rozpowszechnianie szczególnie chronionych informacji dotyczących ochrony lotnictwa) leży po stronie państw członkowskich. Przepisy prawne dotyczące informacji niepublicznych i informacji niejawnych zawarte w prawodawstwie Unii są w każdym przypadku objęte zakresem stosowania art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2320/2002
                  2
                oraz decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r.

               4)Współpraca międzynarodowa (2.4.1, 2.4.1 bis)

               Pierwotny tekst:

               2.4. Współpraca międzynarodowa

               2.4.1. Każde Umawiające się Państwo zapewnia, w zakresie w jakim to możliwe, realizację wniosków innych Umawiających się Państw dotyczących wprowadzenia dodatkowych środków ochrony w odniesieniu do określonego lotu (określonych lotów) wykonywanego (wykonywanych) przez przewoźników lotniczych tego Państwa. Państwo wnioskujące ma na względzie alternatywne środki drugiego Państwa, równoważne ze środkami wskazanymi we wniosku.

               Nowy tekst:

               2.4. Współpraca międzynarodowa

               2.4.1. Każde Umawiające się Państwo wnioskujące o wprowadzenie dodatkowych środków ochrony w odniesieniu do określonego lotu (określonych lotów) zapewnia przeprowadzenie stosownych konsultacji i ma na względzie alternatywne środki drugiego Państwa, równoważne ze środkami wskazanymi we wniosku.

               2.4.1.bis Każde Umawiające się Państwo zapewnia, w zakresie w jakim to możliwe, realizację wniosków innych Umawiających się Państw dotyczących wprowadzenia dodatkowych środków ochrony w odniesieniu do określonego lotu (określonych lotów) wykonywanego (wykonywanych) przez przewoźników lotniczych tego Państwa.

               Celem tych proponowanych zmian jest podkreślenie znaczenia stosownych konsultacji w sytuacji, w której jedno Państwo zwraca się do innego Państwa z wnioskiem o wprowadzenie dodatkowych środków ochrony. Obecnie obowiązującą normę podzielono na dwie normy, aby podkreślić fakt, że państwa wnioskujące o wprowadzenie dodatkowych środków i państwa otrzymujące takie wnioski obowiązują odrębne wymogi.

               Art. 7 rozporządzenia (WE) nr 300/2008 zawiera przepisy dotyczące powiadamiania Komisji o środkach wymaganych przez państwo trzecie, jeśli różnią się one od wspólnych podstawowych norm. Kwestie mechanizmu konsultacji i stosowania środków alternatywnych rozwiązuje się i reguluje w drodze dwustronnych umów o transporcie lotniczym między UE (lub państwami członkowskimi) a państwami trzecimi.

               5)Norma 3.1.4 dotycząca wymiany informacji między państwami a zainteresowanymi stronami

               Pierwotny tekst:

               3.1.4. Każde Umawiające się Państwo ustanawia i wdraża procedury wymiany istotnych informacji, w stosownych przypadkach i w sposób praktyczny i terminowy, z krajowymi operatorami portów lotniczych, operatorami statków powietrznych, instytucjami zapewniającymi służbę kontroli ruchu lotniczego lub innymi zainteresowanymi podmiotami w celu wspierania ich w procesie przeprowadzania skutecznej oceny ryzyka w zakresie ochrony w odniesieniu do wykonywanych przez nich rodzajów działalności.

               Nowy tekst:

               3.1.4. Każde Umawiające się Państwo ustanawia i wdraża procedury wymiany istotnych informacji, w stosownych przypadkach i w sposób praktyczny i terminowy, ze stosownymi operatorami portów lotniczych, operatorami statków powietrznych, instytucjami zapewniającymi służbę kontroli ruchu lotniczego lub innymi zainteresowanymi podmiotami w celu wspierania ich w procesie przeprowadzania skutecznej oceny ryzyka w zakresie ochrony w odniesieniu do wykonywanych przez nich rodzajów działalności.

               Proponowana zmiana ma służyć doprecyzowaniu tej normy, dzięki czemu państwa zyskają więcej swobody w określaniu stosownych podmiotów, którym należy przekazać informacje, tak aby pomóc im w przeprowadzaniu skutecznych ocen ryzyka w związku z prowadzonymi operacjami.

               Normę tę wprowadzono do prawodawstwa unijnego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/1583 zmieniającym rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1998 ustanawiające szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego w odniesieniu do środków w zakresie cyberbezpieczeństwa
                  3
               .

               6)Norma 3.1.8 dotycząca opracowywania i realizacji programów szkolenia

               Pierwotny tekst:

               3.1.8. Każde Umawiające się Państwo zapewnia opracowanie i wdrożenie programów szkolenia oraz systemu certyfikacji instruktorów zgodnie z krajowym programem ochrony lotnictwa cywilnego.

               Nowy tekst:

               3.1.8. Każde Umawiające się Państwo zapewnia opracowanie i wdrożenie programów szkolenia oraz systemu certyfikacji instruktorów gwarantującego posiadanie przez instruktorów kwalifikacji z odpowiedniego zakresu tematycznego zgodnie z krajowym programem ochrony lotnictwa cywilnego.

               Celem proponowanej zmiany jest skoncentrowanie się na oczekiwanym wyniku w zakresie ochrony, a nie na jednej metodzie. W ramach tej poprawki uznaje się, że nacisk należy położyć na „rezultaty” szkolenia przeprowadzonego przez ekspertów posiadających odpowiednie kwalifikacje w danym przedmiocie oraz wiedzę i zdolności z zakresu prowadzenia szkoleń, a w szczególności wiedzę z zakresu tematycznego szkoleń. Certyfikacja lub inne zastosowane metody alternatywne jako takie muszą obejmować oba wymagane elementy.

               Zasady, którym przyświeca ta poprawka (tj. posiadanie przez instruktorów odpowiednich kwalifikacji w danym obszarze tematycznym), stanowią element przepisów unijnych i zostały określone w rozdziale 11 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 300/2008 i w dotyczących go przepisach wykonawczych.

               7)Nadanie zaleceniu 3.1.11 rangi normy

               Pierwotny tekst: |

               3.1.11. Zalecenie. – Każde Umawiające się Państwo powinno zapewnić, aby personel zatrudniony we wszystkich podmiotach zaangażowanych we wdrażanie różnych aspektów krajowego programu ochrony lotnictwa cywilnego lub odpowiedzialnych za wdrażanie takich różnych aspektów tego programu oraz osoby upoważnione do dostępu bez eskorty do stref operacyjnych lotniska przechodziły okresowe szkolenie w zakresie świadomości ochrony lotnictwa cywilnego.

               Nowy tekst:

               3.1.11. Każde Umawiające się Państwo zapewnia, aby personel zatrudniony we wszystkich podmiotach zaangażowanych we wdrażanie różnych aspektów krajowego programu ochrony lotnictwa cywilnego lub odpowiedzialnych za wdrażanie takich różnych aspektów tego programu oraz osoby upoważnione do dostępu bez eskorty do stref operacyjnych lotniska przechodziły szkolenie wstępne i okresowe w zakresie świadomości ochrony lotnictwa cywilnego.

               Zalecenie 3.1.11 otrzymuje rangę normy, w związku z czym jest prawnie wiążące. Każde Umawiające się Państwo zapewnia, aby personel zatrudniony we wszystkich podmiotach zaangażowanych we wdrażanie różnych aspektów krajowego programu ochrony lotnictwa cywilnego lub odpowiedzialnych za wdrażanie takich różnych aspektów tego programu oraz osoby upoważnione do dostępu bez eskorty do stref operacyjnych lotniska przechodziły szkolenie wstępne i okresowe w zakresie świadomości ochrony lotnictwa cywilnego. W proponowanej zmianie uznaje się znaczenie szkolenia w zakresie świadomości ochrony lotnictwa cywilnego, podkreślając jednocześnie konieczność odbywania zarówno wstępnych, jak i okresowych szkoleń tego typu.

               Obowiązki dotyczące szkolenia wstępnego i okresowego zawarto w przepisach unijnych dotyczących ochrony lotnictwa, a mianowicie w pkt 11.4.1 i 11.4.3 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998.

               8)3.4. Kontrola jakości i kwalifikacje

               Pierwotny tekst:

               3.4.1. Każde Umawiające się Państwo zapewnia, aby osoby stosujące środki kontroli w zakresie ochrony poddawane były sprawdzeniu przeszłości i procedurom naboru.

               Nowy tekst:

               3.4.1. Każde Umawiające się Państwo zapewnia, aby:

               a) sprawdzano przeszłość osób stosujących środki kontroli w zakresie ochrony, osób dopuszczonych bez eskorty do stref zastrzeżonych lotniska oraz osób mających dostęp do szczególnie chronionych informacji dotyczących ochrony lotnictwa, zanim takie osoby zaczną pełnić swoje obowiązki lub uzyskają dostęp do takich stref lub informacji;

               b) takie osoby poddawano okresowemu sprawdzaniu przeszłości w odstępach czasu określonych przez stosowny organ; oraz

               c) osoby, które w wyniku sprawdzenia przeszłości okazały się nieodpowiednie, zostały niezwłocznie pozbawione możliwości stosowania środków kontroli w zakresie ochrony, uzyskania dostępu bez eskorty do stref zastrzeżonych lotniska oraz dostępu do szczególnie chronionych informacji dotyczących ochrony lotnictwa.

               Proponowana zmiana służy precyzyjniejszemu określeniu osób, które powinny podlegać sprawdzaniu przeszłości, czasu, w którym należy zastosować sprawdzenie przeszłości, oraz sposobu postępowania w sytuacji, w której osoba fizyczna po sprawdzeniu jej przeszłości zostaje uznana za nieodpowiednią. Norma ta w nowym brzmieniu w szczególności określa konieczność okresowego sprawdzania przeszłości oraz działania, które należy podjąć w sytuacji, w której dana osoba – w wyniku sprawdzenia przeszłości – zostaje uznana za nieodpowiednią do pełnienia danej funkcji. Należy zauważyć, że odniesienie do „procedur naboru” włączono do pkt 3.4.2.

               Wszystkie zasady zawarto już w przepisach unijnych dotyczących ochrony lotnictwa, a mianowicie w pkt 1.2.3.3, 1.2.3.5, 11.1, 11.5.1 i pkt 11.6.3.5. lit. a) załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998 zmienionego rozporządzeniem 2019/103 z dnia 23 stycznia 2019 r.

               Ta proponowana zmiana stanowi uzupełnienie zmiany normy 3.4.1. W pierwotnej wersji normy 3.4.1 jest mowa zarówno o sprawdzaniu przeszłości, jak i procedurach naboru. Jako że proponowana zmiana normy 3.4.1 obejmuje dalsze elementy dotyczące zakresu i regularności sprawdzania przeszłości, w ramach niniejszej proponowanej zmiany wprowadza się element dotyczący procedur naboru.

               Kryteria naboru pracowników stosujących środki kontroli w zakresie ochrony oraz pełniących powiązane funkcje zawarto w przepisach unijnych dotyczących ochrony lotnictwa, a mianowicie w pkt 11.1.6, 11.1.7 i 11.1.8 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998.

               9)Nadanie zaleceniu 3.4.9 rangi normy

               Pierwotny tekst:

               3.4.9. Zalecenie. – Każde Umawiające się Państwo powinno zapewnić, aby każdy podmiot odpowiedzialny za wdrażanie odpowiednich elementów krajowego programu ochrony lotnictwa cywilnego okresowo weryfikował, czy wdrażanie środków ochrony zlecone zewnętrznym podwykonawcom jest zgodne z programem ochrony tego podmiotu.

               Nowy tekst:

               3.4.9. Każde Umawiające się Państwo zapewnia, aby każdy podmiot odpowiedzialny za wdrażanie odpowiednich elementów krajowego programu ochrony lotnictwa cywilnego okresowo weryfikował, czy wdrażanie środków ochrony zlecone zewnętrznym podwykonawcom jest zgodne z programem ochrony tego podmiotu.

               Przedmiotowe zalecenie otrzymało rangę prawnie wiążącej normy. Proponowana zmiana ma na celu zapewnienie, aby zewnętrzni podwykonawcy przestrzegali przepisów danego państwa dotyczących ochrony lotnictwa, by wyeliminować zagrożenia wewnętrzne, których źródłem mogą być zewnętrzni usługodawcy.

               Zgodnie z unijną polityką dotyczącą ochrony lotnictwa określoną w rozporządzeniu (WE) nr 300/2008:

               –Każde państwo członkowskie sporządza, stosuje i utrzymuje w mocy krajowy program ochrony lotnictwa cywilnego, który określa obowiązki w zakresie wdrażania wspólnych podstawowych norm i opisuje środki wymagane w tym celu przez operatorów i podmioty.

               –Operatorzy, przedsiębiorstwa lotnicze i podmioty objęte zakresem krajowego programu ochrony lotnictwa cywilnego muszą sporządzić, stosować i utrzymywać w mocy program ochrony zgodnie z jego postanowieniami.

               –Program ten opisuje metody i procedury stosowane przez operatora, przedsiębiorstwo lotnicze lub podmiot w celu zapewnienia zgodności z przepisami oraz z samym programem ochrony, w tym środki wewnętrznej kontroli jakości.

               –Oczekuje się, że środki ochrony oraz działania związane z ochroną podejmowane przez zewnętrznych usługodawców wejdą w zakres programu ochrony wspomnianego operatora, przedsiębiorstwa lotniczego lub podmiotu, którzy są nadal odpowiedzialni za te środki i działania, chyba że zewnętrzny usługodawca sam jest podmiotem zarejestrowanym lub zatwierdzonym w odniesieniu do świadczonych przez niego usług, a tym samym musi przygotować własny program ochrony.

               Normę zawarto w przepisach unijnych, mianowicie w art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 300/2008 oraz w pkt 1.0.1, 3.0.1, 4.0.1, 5.0.1, 6.0.1, 7.0, 8.0.1, 9.0.1, 11.0.1 i 12.0.1 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998. Dodatkowe postanowienia zawarto w pkt 6.3.1.1, pkt 6.3.1.2 lit. a), pkt 6.4.1.2, pkt 6.6.1.1 lit. c), pkt 6.8.5.1 lit. a), w dodatku 6-E, w pkt 8.1.3.2 lit. a), pkt 8.1.4.1, pkt 8.1.4.2, pkt 8.1.4.3, pkt 8.1.4.5, pkt 8.1.4.6, pkt 8.1.5.2, pkt 9.1.3.1, pkt 9.1.3.2, pkt 9.1.3.3, pkt 9.1.3.5, pkt 9.1.3.6 oraz pkt 9.1.4.2 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998.

               10)Nadanie zaleceniu 4.1.2 rangi normy

               Pierwotny tekst:

               4.1.2. Zalecenie. Każde Umawiające się Państwo powinno wspierać wykorzystanie przypadkowych i nieprzewidywalnych środków ochrony. Nieprzewidywalność taka może przyczynić się do wzmocnienia efektu odstraszającego stosowanych środków ochrony.

               Nowy tekst:

               4.1.2. Każde Umawiające się Państwo zapewnia, aby we wdrażaniu środków ochrony odpowiednio uwzględniono przypadkowość i nieprzewidywalność.

               Zalecenie 4.1.2 dotyczące stosowania przypadkowości i nieprzewidywalności otrzymało rangę prawnie wiążącej normy. Obrany w nowej normie 4.1.2 cel w zakresie ochrony – większe przeciwdziałanie zagrożeniom wewnętrznym – jest zgodne unijną polityką w następujących obszarach:

               –kontrola bezpieczeństwa osób niebędących pasażerami i przenoszonych przez nie przedmiotów;

               –kontrola bezpieczeństwa pojazdów;

               –nadzór i patrole zarówno w strefie ogólnodostępnej, jak i w strefie operacyjnej / w strefie zastrzeżonej lotniska oraz środki powiązane;

               –kontrola bezpieczeństwa zaopatrzenia.

               Zasada ta znajduje odzwierciedlenie w przepisach unijnych, mianowicie w pkt 1.3.1, 1.4.1, 1.4.2, 8.1.6 oraz 9.1.5 załącznika do decyzji wykonawczej Komisji C(2015) 8005.

               11)4.2.3. Środki związane z kontrolą dostępu

               Pierwotny tekst:

               4.2.3. Każde Umawiające się Państwo zapewnia ustanowienie systemów identyfikacji osób i pojazdów, aby nie dopuścić do nieupoważnionego dostępu do stref operacyjnych lotniska i stref zastrzeżonych lotniska. Tożsamość weryfikuje się w wyznaczonych punktach kontrolnych przed udzieleniem dostępu do stref operacyjnych lotniska i stref zastrzeżonych lotniska.

               Nowy tekst:

               4.2.3. Każde Umawiające się Państwo zapewnia ustanowienie i wdrożenie systemów identyfikacji osób i pojazdów, aby nie dopuścić do nieupoważnionego dostępu do stref operacyjnych lotniska i stref zastrzeżonych lotniska. Dostęp otrzymują tylko osoby, które muszą wykonać określone zadania lub mają inny uzasadniony powód przebywania w tych strefach. Tożsamość i upoważnienie weryfikuje się w wyznaczonych punktach kontrolnych przed udzieleniem dostępu do stref operacyjnych i stref zastrzeżonych lotniska.

               Norma 4.2.3 w ramach „Środków związanych z kontrolą dostępu” służy wzmocnieniu środków dotyczących kontroli dostępu do stref zastrzeżonych lotniska dzięki wprowadzeniu ograniczenia dostępu do wyłącznie tych osób, które muszą wykonać określone zadania lub mają inny uzasadniony powód przebywania w tych strefach, oraz rozszerzeniu zakresu weryfikacji w punktach dostępu na upoważnienie (wraz z weryfikowaną już wcześniej tożsamością).

               Zgodnie z przepisami UE osoby i pojazdy mogą uzyskać dostęp do stref zastrzeżonych lotniska wyłącznie w przypadku, gdy mają ku temu uzasadnione powody. Karty identyfikacyjne portu lotniczego sprawdza się przed udzieleniem danej osobie dostępu w celu upewnienia się, że karta jest ważna i dotyczy swojego posiadacza. Przepustkę samochodową sprawdza się przed wpuszczeniem pojazdu w celu upewnienia się, że przepustka jest ważna i dotyczy tego pojazdu. Zasady te zawarto w przepisach unijnych w pkt 1.2.2.1, 1.2.2.4, 1.2.2.5, 1.2.2.6, 1.2.6.1 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998.

               12)Norma 4.2.6 („100 % kontroli bezpieczeństwa osób niebędących pasażerami”)

               Pierwotny tekst:

               4.2.6. Każde Umawiające się Państwo ustanawia środki w celu zapewnienia, aby osoby niebędące pasażerami oraz przenoszone przez nie przedmioty zostały poddane kontroli bezpieczeństwa i objęte środkami kontroli w zakresie ochrony przed wejściem do stref zastrzeżonych portu lotniczego obsługujących międzynarodowe operacje lotnictwa cywilnego.

               Nowy tekst:

               4.2.6. Każde Umawiające się Państwo ustanawia środki w celu zapewnienia, aby osoby niebędące pasażerami oraz przenoszone przez nie przedmioty zostały poddane kontroli bezpieczeństwa i objęte środkami kontroli w zakresie ochrony przed wejściem do stref zastrzeżonych portu lotniczego.

               Proponowana zmiana ma na celu wyeliminowanie jakichkolwiek niejasności i wyraźne wskazanie, że wszystkie osoby niebędące pasażerami muszą zostać poddane kontroli bezpieczeństwa przed wejściem do stref zastrzeżonych lotniska, aby uwzględnić zagrożenia wewnętrzne.

               Przepisy unijne są w pełni zgodne z nowym brzmieniem normy 4.2.6, a mianowicie pkt 1.3 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998 i załącznika do decyzji wykonawczej Komisji C(2015) 8005.

               13)Nowa norma 4.2.6 bis zdolność do wykrywania materiałów wybuchowych

               Po 4.2.6 dodano następujący nowy tekst:

               4.2.6 bis Każde Umawiające się Państwo zapewnia stosowanie odpowiednich metod kontroli bezpieczeństwa, umożliwiających wykrywanie materiałów wybuchowych i urządzeń wybuchowych przenoszonych przez osoby niebędące pasażerami przy sobie lub w przenoszonych przez nie przedmiotach. Gdy metody te nie są stosowane nieprzerwanie, stosuje się je w sposób nieprzewidywalny.

               W proponowanej zmianie uwzględniono fakt, że przeciwdziałanie zagrożeniom wewnętrznym wymaga zrównoważonego i skoordynowanego podejścia obejmującego procedury sprawdzania przeszłości i środki ochrony fizycznej, oraz odniesiono się do zapotrzebowania na odpowiednie metody kontroli bezpieczeństwa umożliwiające wykrywanie materiałów wybuchowych przenoszonych również przez osoby niebędące pasażerami.

               Przepisy unijne wymagają dodatkowych, nieprzerwanych, przypadkowych i nieprzewidywalnych kontroli bezpieczeństwa względem części osób niebędących pasażerami i przenoszonych przez nie przedmiotów, zarówno tych, które uruchomiły alarm, jak i tych, które nie uruchomiły alarmu. Cel w zakresie ochrony, któremu służy ta dodatkowa kontrola bezpieczeństwa, polega na wykrywaniu materiałów wybuchowych i urządzeń wybuchowych. Taką kontrolę bezpieczeństwa przeprowadza się za pomocą środków i metod przeznaczonych do identyfikacji materiałów wybuchowych (psy do wykrywania materiałów wybuchowych, urządzenia do wykrywania śladowych ilości materiałów wybuchowych, urządzenia do wykrywania materiałów wybuchowych w butach, urządzenia do prześwietlania osób) lub alternatywnie za pomocą kontroli manualnej. Uznaje się, że metodyka wymagana obecnie w UE w celu prowadzenia kontroli manualnej osób i przenoszonych przedmiotów zasadniczo umożliwia wykrywanie urządzeń wybuchowych przenoszonych na ciele i w przenoszonych przedmiotach. Ponadto kontrola manualna zwiększa szanse wykrycia innych niemetalowych (niebędących materiałami wybuchowymi) przedmiotów zabronionych. Przepis ten został transponowany w pkt 1.3 załącznika do decyzji wykonawczej Komisji C(2015) 8005.

               14)Norma 4.6.5 – odniesienie do znanego nadawcy jako podmiotu będącego częścią bezpiecznego łańcucha dostaw

               Pierwotny tekst:

               4.6.5. Każde Umawiające się Państwo zapewnia, aby operatorzy nie przyjmowali ładunku ani poczty do przewozu na statku powietrznym działającym w ramach operacji komercyjnego transportu lotniczego, jeżeli zarejestrowany agent lub podmiot zatwierdzony przez właściwy organ nie potwierdził i nie udokumentował przeprowadzenia kontroli bezpieczeństwa lub innych środków kontroli w zakresie ochrony. Ładunek i pocztę, które nie mogą być potwierdzone i udokumentowane przez zarejestrowanego agenta lub podmiot zatwierdzony przez właściwy organ, poddaje się kontroli bezpieczeństwa.

               Nowy tekst:

               4.6.5. Każde Umawiające się Państwo zapewnia, aby operatorzy nie przyjmowali ładunku ani poczty do przewozu na statku powietrznym działającym w ramach operacji komercyjnego transportu lotniczego, jeżeli zarejestrowany agent, znany nadawca lub podmiot zatwierdzony przez właściwy organ nie potwierdził i nie udokumentował przeprowadzenia kontroli bezpieczeństwa lub innych środków kontroli w zakresie ochrony. Ładunek i pocztę, które nie mogą być potwierdzone i udokumentowane przez zarejestrowanego agenta, znanego nadawcę lub podmiot zatwierdzony przez właściwy organ, poddaje się kontroli bezpieczeństwa.

               Proponowana zmiana ma na celu uzgodnienie przedmiotowej normy z normą 4.6.2 i zapewnienie, aby obie normy zawierały jasne odniesienie do znanych nadawców jako podmiotów będących częścią bezpiecznego łańcucha dostaw.

               Przepisy unijne są w pełni zgodne z nowym brzmieniem normy 4.6.5, co poświadcza brzmienie pkt 6.1.1 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 300/2008 i pkt 6.1.1 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Planowany akt dotyczy dziedziny, w której Unia posiada wyłączną kompetencję zewnętrzną na mocy art. 3 ust. 2 akapit ostatni TFUE, jako że planowany akt może „wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres”, którymi w tym przypadku są unijne ramy prawne w dziedzinie ochrony lotnictwa, o których mowa poniżej. W związku z tym należy określić stanowisko Unii.

               W tym kontekście zasadniczo należy zauważyć, że poprawka 17 do załącznika 17 w brzmieniu przedstawionym umawiającym się państwom ICAO i przedłożonym do zatwierdzenia przez Radę ICAO podczas 218. sesji Rady znajduje (już) pełne odzwierciedlenie w unijnych przepisach dotyczących ochrony lotnictwa. Jest jednak pożądane, aby the wzmocnione normy stosowano na skalę światową.

               Stanowisko Unii należy określić zgodnie z obowiązującymi unijnymi ramami prawnymi w zakresie ochrony lotnictwa, a mianowicie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2320/2002, jak również z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1998 z dnia 5 listopada 2015 r. ustanawiającym szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego.

               3.1.Proceduralna podstawa prawna

               3.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy
                  4
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  5
               .

               3.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               ICAO jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie konwencji chicagowskiej.

               Każda przyszła poprawka do załącznika 17 do konwencji chicagowskiej będzie stanowić akt mający skutki prawne.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               3.2.Materialna podstawa prawna

               3.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii.

               3.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt służy osiągnięciu celów w dziedzinie polityki ochrony lotnictwa i zawiera elementy tej dziedziny polityki przyjętej przez organizację międzynarodową, która wywiera wpływ na polityki UE dotyczące ochrony lotnictwa.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji powinien zatem być art. 100 ust. 2 TFUE.

               3.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0249 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do zmiany załącznika 17 (Ochrona) (Poprawka 17) do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (konwencja chicagowska), która ma na celu uregulowanie międzynarodowego transportu lotniczego, weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r. Ustanowiła ona Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

               (2)Państwa członkowskie Unii stanowią umawiające się państwa konwencji chicagowskiej i są członkami ICAO, natomiast Unia posiada status obserwatora w niektórych organach ICAO, w tym w Zgromadzeniu i innych organach technicznych.

               (3)Zgodnie z art. 54 pkt 1 konwencji chicagowskiej Rada ICAO może przyjmować międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania.

               (4)W dniu 4 lipca 2019 r. ICAO wydało oficjalne pismo AS8/2.1-19/48, w którym poinformowało umawiające się państwa, że wniosek dotyczący poprawki 17 do załącznika 17 zostanie przedstawiony do przyjęcia przez Radę na 218. sesji Rady (w dniach 18–29 listopada 2019 r.) i przewiduje się, że poprawka ta będzie stosowana od lipca 2020 r. Poprawka ta obejmuje m.in. nowe lub zmienione postanowienia dotyczące: oceny narażenia; wymiany informacji między państwami a zainteresowanymi stronami; programów szkoleniowych i systemów certyfikacji; kontroli dostępu; kontroli bezpieczeństwa personelu; oraz inne poprawki redakcyjne. W drodze wyżej wspomnianego oficjalnego pisma ICAO rozpoczęło etap konsultacji, który zakończył się w dniu 4 października 2019 r.

               (5)Zmiany w załączniku 17 przygotował Panel ds. Ochrony Lotnictwa ICAO, którego aktywnymi członkami są eksperci z ośmiu państw członkowskich, a następnie zostały one przedstawione do zatwierdzenia na 217. sesji Rady ICAO. Rada ICAO zatwierdzi te zmiany – po uwzględnieniu wyników konsultacji – najprawdopodobniej podczas swojej 218. sesji.

               (6)Planowane zmiany będą, po przyjęciu, wiążące dla wszystkich państw ICAO, w tym wszystkich państw członkowskich, zgodnie z konwencją chicagowską i w jej ramach. Art. 38 konwencji chicagowskiej zobowiązuje umawiające się państwa do powiadomienia ICAO, jeżeli zamierzają odstąpić od jakiejś normy, w ramach mechanizmu powiadamiania o różnicach,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do poprawki 17 do załącznika 17 („Ochrona”) do konwencji chicagowskiej, określono w załączniku.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, wyrażają działające wspólnie państwa członkowskie Unii będące członkami Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 21 z 24.1.2019.

                     (2)

                        Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 72.

                     (3)

                        Dz.U. L 246 z 26.9.2019, s. 15.

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.10.2019
            COM(2019) 577 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosek w sprawie decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do zmiany załącznika 17 (Ochrona) (Poprawka 17) do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym

               ZAŁĄCZNIK

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do zmiany załącznika 17 (Ochrona) (Poprawka 17) do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym („konwencja chicagowska”)

               Zasady ogólne

               W ramach działań Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) w odniesieniu do zmiany załącznika 17 (Ochrona) (Poprawka 17) do konwencji chicagowskiej, która to zmiana dotyczy opracowania norm i zalecanych metod postępowania, państwa członkowskie, działając wspólnie w interesie Unii:

               a)działają zgodnie z celami, do osiągnięcia których dąży Unia w ramach polityki dotyczącej ochrony lotnictwa, w szczególności w celu ochrony osób i towarów na terytorium Unii Europejskiej oraz zapobiegania aktom bezprawnej ingerencji w stosunku do cywilnych statków powietrznych zagrażającym bezpieczeństwu lotnictwa cywilnego;

               b)stosują i egzekwują wspólne zasady ustanowione w celu ochrony lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji, dzięki czemu przyczyniają się do podwyższania standardów ochrony lotnictwa na świecie;

               c)stale wspierają opracowywanie przez ICAO norm w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2309 z dnia 22 września 2016 r.
                  1

               Stanowisko w sprawie zmiany załącznika 17 (Ochrona) (Poprawka 17) Państwa członkowskie, działając wspólnie w interesie Unii, podejmą wszelkie starania na rzecz wprowadzenia proponowanej poprawki 17 do załącznika 17.

                     (1)

                        Rezolucja nr 2309 (2016 r.) przyjęta przez Radę Bezpieczeństwa na jej 7775. posiedzeniu w dniu 22 września 2016 r. Threats to international peace and security caused by terrorist acts: Aviation security (Zagrożenia dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa wynikające z aktów terrorystycznych: ochrona lotnictwa).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.1.2020
            COM(2019) 614 final/2
            2019/0270(NLE)
            This document replaces COM(2019) 614 final of 28.11.2019.Change of the sensitivity level, deletion of the marking "LIMITED".
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów zgodnie z art. 29.8 umowy

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA w sprawie przyjęcia listy arbitrów zgodnie z rozdziałem 29 umowy.

               2.Kontekst wniosku

               Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwana dalej „umową”), została podpisana w dniu 30 października 2016 r. Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/38 niektóre jej części są tymczasowo stosowane od dnia 21 września 2017 r.

               W art. 26.1 umowy ustanawia się Wspólny Komitet CETA składający się z przedstawicieli obu stron. Wspólny Komitet CETA ma prawo podejmować za obopólną zgodą decyzje we wszystkich kwestiach, co do których umowa tak stanowi.

               Rozdział 29 obejmuje wszelkie spory dotyczące interpretacji lub stosowania postanowień umowy, o ile umowa nie stanowi inaczej.

               Zgodnie z art. 29.8 ust. 1 umowy Wspólny Komitet CETA sporządza listę co najmniej 15 osób, które są chętne oraz zdolne do pełnienia roli arbitrów przy rozstrzyganiu sporów zgodnie z rozdziałem 29 („planowany akt”). Lista arbitrów obejmuje trzy podlisty: jedną podlistę dla każdej ze Stron oraz jedną podlistę osób, które nie są obywatelami ani stałymi rezydentami żadnej ze Stron i mogą pełnić funkcję przewodniczących,

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Strony przygotowały projekt listy arbitrów, który spełnia wymogi określone w art. 29.8.

               Decyzja ustanawiająca listę arbitrów powinna była zostać podjęta na pierwszym posiedzeniu Wspólnego Komitetu CETA i musi teraz zostać podjęta jak najszybciej w celu pełnego wdrożenia rozdziału 29 umowy, dotyczącego rozstrzygania sporów.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet CETA jest organem utworzonym na mocy umowy, mianowicie kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”).

               Planowany akt jest aktem mającym skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 26.3 ust. 2 umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0270 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów zgodnie z art. 29.8 umowy

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwana dalej „umową”), została podpisana w dniu 30 października 2016 r.

               (2)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/38
                  2
                niektóre jej części są tymczasowo stosowane od dnia 21 września 2017 r.

               (3)Art. 29.8 ust. 1 umowy przewiduje, że Wspólny Komitet CETA sporządza listę co najmniej 15 osób, które są chętne oraz zdolne do pełnienia roli arbitrów.

               (4)Należy ustalić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA, gdyż planowana decyzja będzie wiążąca dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów zgodnie z art. 29.8 umowy, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu CETA dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Artykuł 3

               Po przyjęciu decyzji Wspólnego Komitetu CETA zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1080.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.1.2020
            COM(2019) 614 final/2
            This document replaces COM(2019) 614 final of 28.11.2019.Change of the sensitivity level, deletion of the marking "LIMITED".
            ZAŁĄCZNIK
            do dokumentu
            Wniosek Decyzja Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów zgodnie z art. 29.8 umowy

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA NR […/2019]

                  WSPÓLNEGO KOMITETU CETA

                  z dnia XXX r.

               ustanawiająca listę arbitrów
                  zgodnie z art. 29.8 umowy

               WSPÓLNY KOMITET CETA,

               uwzględniając kompleksową umowę gospodarczo-handlową (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”), a w szczególności jej art. 29.8,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 30.7 ust. 3 umowy niektóre jej części stosuje się tymczasowo od dnia 21 września 2017 r.

               (2)Zgodnie z art. 29.8 ust. 1 umowy Wspólny Komitet CETA sporządza listę co najmniej 15 osób, które są chętne oraz zdolne do pełnienia roli arbitrów. Lista arbitrów obejmuje trzy podlisty: jedną podlistę dla każdej ze Stron oraz jedną podlistę osób, które nie są obywatelami ani stałymi rezydentami żadnej ze Stron i mogą pełnić funkcję przewodniczących,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1.Niniejszym ustanawia się listę arbitrów do celów art. 29.8 umowy, określoną w załączniku.

               2.Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia przez Wspólny Komitet CETA.

               Sporządzono w […] dnia […] r.

               W imieniu Wspólnego Komitetu CETA

               Załącznik nr [X/2019] do decyzji Wspólnego Komitetu CETA

               Lista arbitrów ustanowiona na mocy art. 29.8 umowy

               Podlista dla Kanady:

               1.Serge Fréchette

               2.Valerie Hughes

               3.Matthew Kronby

               4.Debra Steger

               5.J. Christopher Thomas

               6.Cherise Valles

               Podlista dla UE:

               1.Claudio Dordi

               2.Michael Hahn

               3.Pieter Jan Kuijper

               4.Hélène Ruiz Fabri

               5.Peter Van den Bossche

               Podlista przewodniczących:

               1.James Bacchus

               2.Christian Häberli

               3.Daniel Moulis

               4.David Unterhalter

               5.Seung Wha Chang


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.1.2020
            COM(2020) 8 final
            2020/0005(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na trzynastej sesji Konferencji Stron Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt w odniesieniu do propozycji różnych stron dotyczących poprawek do załączników do tej konwencji oraz w sprawie wycofania zastrzeżenia zgłoszonego do tej konwencji

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na trzynastej sesji Konferencji Stron Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt („konwencja”) w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji dotyczących wprowadzenia poprawek do załączników do konwencji i wycofania obecnego zastrzeżenia do tej konwencji.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt

               Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt ma na celu ochronę lądowych, morskich i ptasich gatunków wędrownych na całym obszarze ich występowania. Jest ona traktatem międzyrządowym zawartym pod egidą Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska, dotyczącym ochrony dzikiej fauny i siedlisk w skali globalnej. Gatunki wędrowne objęte ochroną wymieniono w załączniku I (gatunki zagrożone) oraz załączniku II (gatunki objęte porozumieniami) do konwencji. Konwencja weszła w życie dnia 1 listopada 1983 r.

               Unia Europejska jest stroną tej konwencji
                  1
               . Wszystkie państwa członkowskie są stronami tej konwencji.

               2.2.Konferencja Stron

               Konferencja Stron jest głównym organem decyzyjnym konwencji. Jej uprawnienia są wymienione w art. VII konwencji, w tym uprawnienie do przeprowadzania oceny stanu zachowania gatunków wędrownych i w konsekwencji do wprowadzania poprawek do załączników do konwencji. Podjęcie decyzji na sesji Konferencji Stron wymaga większości dwóch trzecich głosów obecnych i głosujących stron, o ile przedmiotowa konwencja nie stanowi inaczej.

               Stanowisko Unii w sprawie poprawek do załączników zostaje określone w drodze decyzji Rady na wniosek Komisji. Wspólne stanowisko UE w sprawie projektów innych decyzji i rezolucji uzgadnia się w trakcie wcześniejszych posiedzeń odpowiedniej grupy roboczej Rady lub na spotkaniach koordynacyjnych UE na miejscu.

               Trzynasta sesja Konferencji Stron odbędzie się w Gandhinagar (Indie) w dniach od 15 do 22 lutego 2020 r.

               Podczas ósmego posiedzenia Konferencji Stron, które odbyło się w Nairobi (Kenia) w dniach 20–25 listopada 2005 r., przyjęto decyzję o włączeniu gatunku Cetorhinus maximus do załącznika I do konwencji.

               2.3.Planowane akty Konferencji Stron

               W dniach 15–22 lutego 2020 r. podczas swojej 13. sesji Konferencja Stron ma przyjąć decyzje dotyczące poprawek do załączników do konwencji („planowane akty prawne”).

               Celem planowanych aktów prawnych jest wprowadzenie poprawek do załączników I i II do konwencji, jak przewidziano w art. XI konwencji.

               Zgodnie z art. III konwencji załącznik I do konwencji zawiera wykaz zagrożonych gatunków wędrownych, w odniesieniu do których strony będące państwami zasięgu występowania przedmiotowych gatunków podejmują różne środki ochrony i wydają zakaz pozyskiwania zwierząt należących do takich gatunków.

               Art. IV konwencji stanowi, że w załączniku II wymienia się gatunki wędrowne posiadające nieodpowiedni stan zachowania, co do których istnieje potrzeba zawarcia międzynarodowych porozumień w celu ich ochrony i zarządzania, jak również te, których stanowi zachowania znaczną korzyść mogłaby przynieść współpraca międzynarodowa nawiązana drogą porozumienia międzynarodowego. Jeżeli wymagają tego okoliczności, gatunek wędrowny może zostać wymieniony zarówno w załączniku I, jak i załączniku II.

               Zgodnie z art. XI konwencji każda ze stron może zgłosić propozycję poprawki. Poprawka wprowadzona do załączników wchodzi w życie w odniesieniu do wszystkich stron po upływie dziewięćdziesięciu dni od sesji Konferencji Stron, na której została przyjęta, z wyjątkiem tych stron, które zgłosiły zastrzeżenia.

               Zgodnie z art. XI konwencji zastrzeżenie do poprawki może zostać wycofane poprzez pisemne powiadomienie depozytariusza, po czym poprawka wchodzi w życie w stosunku do tej strony po upływie dziewięćdziesięciu dni od daty wycofania zastrzeżenia.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               W odniesieniu do trzynastej sesji Konferencji Stron konwencji i zgodnie z decyzją Rady 2019/1581 z dnia 16 września 2019 r. Unia zaproponowała wprowadzenie do konwencji następujących poprawek:

               a)
                     poprawka do załącznika I do konwencji w celu włączenia gatunku Tetrax tetrax;

               b)
                     poprawka do załącznika II do konwencji w celu włączenia gatunków Tetrax tetrax, Galeorhinus galeus i Sphyrna zygaena.

               Pozostałe strony konwencji przedłożyły wnioski w sprawie poprawki do załącznika I w celu uwzględnienia następujących gatunków: Elephas maximus indicus, Panthera onca, Ardeotis nigriceps, Houbaropsis bengalensis bengalensis, Diomedea antipodensis i Carcharhinus longimanus.

               Pozostałe strony konwencji przedłożyły wnioski w sprawie poprawki do załącznika II w celu uwzględnienia następujących gatunków: Panthera onca, Ovis vignei i Sphyrna zygaena (regionalna populacja, która występuje w wyłącznych strefach ekonomicznych (w.s.e.) Brazylii, Urugwaju, Argentyny i przyległych wodach międzynarodowych).

               Rada powinna zatem podjąć decyzję w celu ustalenia stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na trzynastej sesji Konferencji Stron w odniesieniu do wszystkich propozycji poprawek.

               Unia powinna zasadniczo poprzeć wszystkie wnioski, ponieważ są one naukowo uzasadnione, zgodne z prawodawstwem Unii oraz z jej zobowiązaniem do współpracy międzynarodowej na rzecz ochrony różnorodności biologicznej. Obejmuje to także rozważenie sposobów najlepszego wykorzystania dostępnych informacji naukowych, tak aby pod uwagę były brane zarówno cechy biologiczne, jak i biologiczne punkty odniesienia dla połowów.

               Dodanie tych gatunków do załącznika I lub II do konwencji, zgodnie z wnioskami, nie wymagałoby żadnych zmian w prawie Unii.

               W odniesieniu do gatunku Panthera onca, występującego w Unii Europejskiej wyłącznie w Gujanie Francuskiej, w przypadku którego prawodawstwo UE w zakresie ochrony przyrody nie ma zastosowania, polowanie jest zakazane w drodze postanowienia, w którym określono zerowy kontyngent z systemami odstępstw dla tradycyjnych użytkowników utrzymujących się z pozyskiwania tego gatunku oraz okoliczności nadzwyczajnych objętych art. III ust. 5 lit. c) i d) konwencji.

               W przypadku wniosku o włączenie do załącznika II regionalnej populacji Sphyrna zygaena występującej w wyłącznych strefach ekonomicznych (w.s.e.) Brazylii, Urugwaju, Argentyny i przyległych wodach międzynarodowych, ponieważ wniosek ten pokrywa się zasadniczo z wnioskiem Unii w sprawie włączenia do załącznika II całej światowej populacji tego gatunku, należy raczej poprzeć wniosek Unii, a nie propozycję przedstawioną przez drugą stronę. Wszystkie pozostałe wnioski należy poprzeć bezwarunkowo.

               Ponadto, w odniesieniu do decyzji podjętej na ósmej sesji Konferencji Stron w sprawie włączenia Cetorhinus maximus do załącznika I do konwencji, należy wycofać obecne zastrzeżenie
                  2
                Unii w odniesieniu do włączenia Cetorhinus maximus do załącznika I, ponieważ prawo Unii spełnia obecnie zobowiązania wynikające z konwencji w odniesieniu do ochrony tego gatunku przez państwa zasięgu w wyniku włączenia go do załącznika I.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Konferencja Stron jest organem utworzonym przez konwencję, a mianowicie Konwencję o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt.

               Akty, które mają zostać przyjęte przez Konferencję Stron, stanowią akty mające skutki prawne. Planowane akty będą wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. XI Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt.

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych konwencji.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany dokument ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanych aktów prawnych odnoszą się do środowiska.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akty Konferencji Stron zmienią załączniki I i II do Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt, należy opublikować je w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po ich przyjęciu.

               2020/0005 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na trzynastej sesji Konferencji Stron Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt w odniesieniu do propozycji różnych stron dotyczących poprawek do załączników do tej konwencji oraz w sprawie wycofania zastrzeżenia zgłoszonego do tej konwencji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1, w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt („konwencja”) została zawarta przez Unię Europejską decyzją Rady 82/461/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r.
                  4
                i weszła w życie w dniu 1 listopada 1983 r.

               (2)Zgodnie z art. XI konwencji Konferencja Stron może przyjąć decyzje dotyczące poprawek do załączników do konwencji.

               (3)Podczas swojej trzynastej sesji w dniach 15–22 lutego 2020 r. Konferencja Stron ma przyjąć decyzje dotyczące poprawek do załączników do konwencji.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Konferencji Stron, ponieważ te decyzje będą wiążące dla Unii.

               (5)Unia przedłożyła wnioski dotyczące włączenia gatunków Galeorhinus galeus, Tetrax tetrax i Sphyrna zygaena do załącznika II do konwencji oraz gatunku Tetrax tetrax do załącznika I do konwencji – w obu tych przypadkach nie byłoby konieczności wprowadzania jakichkolwiek zmian do prawa UE.

               (6)Inne strony przedłożyły wnioski dotyczące włączenia gatunków Elephas maximus indicus, Panthera onca, Ardeotis nigriceps, Houbaropsis bengalensis bengalensis, Diomedea antipodensis i Carcharhinus longimanus do załącznika I i dotyczące włączenia gatunku Sphyrna zygaena (regionalna populacja występująca w wyłącznych strefach ekonomicznych Brazylii, Urugwaju, Argentyny i przyległych wodach międzynarodowych) do załącznika II.

               (7)Unia powinna poprzeć swój własny wniosek w sprawie włączenia światowej populacji Sphyrna zygaena do załącznika II do konwencji, zamiast wniosku złożonego przez inną stronę w celu włączenia jedynie regionalnej populacji występującej w wyłącznych strefach ekonomicznych Brazylii, Urugwaju, Argentyny i przyległych wodach międzynarodowych.

               (8)Unia powinna poprzeć wszystkie pozostałe propozycje, ponieważ są one naukowo uzasadnione i zgodne z unijnymi zobowiązaniami do współpracy międzynarodowej na rzecz ochrony różnorodności biologicznej zgodnie z art. 5 Konwencji ONZ o różnorodności biologicznej oraz decyzjami podjętymi na Konferencji Stron tej konwencji.

               (9)UE nie jest państwem strefy dla gatunków Elephas maximus indicus, Ardeotis nigriceps i Houbaropsis bengalensis bengalensis, zatem dodanie tych gatunków do załącznika I do konwencji nie wymagałoby żadnych zmian w prawie Unii.

               (10)UE nie jest państwem strefy dla gatunku Ovis vignei, zatem dodanie tego gatunku do załącznika II do konwencji nie wymagałoby żadnych zmian w prawie Unii.

               (11)Gatunek Panthera onca występuje w UE wyłącznie w Gujanie Francuskiej, która nie wchodzi w zakres dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory
                  5
               , mającej zastosowanie wyłącznie do europejskiego terytorium państw członkowskich, do którego stosuje się traktat. W związku z tym w Gujanie Francuskiej ochronę gatunków, w tym Panthera onca, zapewniają przepisy krajowe. Z tego względu dodanie tego gatunku do załącznika I do konwencji nie wymagałoby żadnych zmian w prawie UE.

               (12)Gatunek ptaków Diomedea antipodensis nie występuje na terytorium Unii. Unijna wspólna polityka rybołówstwa oraz regulacja połowów przez stosowne regionalne organizacje ds. rybołówstwa gwarantują Unii odpowiednie instrumenty przyczyniające się do zarządzania ochroną tego gatunku, więc jego dodanie do załącznika I do konwencji nie wymagałoby żadnych zmian w prawie UE.

               (13)Unijna wspólna polityka rybołówstwa oraz regulacja połowów przez stosowne regionalne organizacje ds. rybołówstwa gwarantują Unii odpowiednie instrumenty przyczyniające się do zarządzania ochroną gatunku ryb Carcharhinus longimanus. Ponadto połowy i zatrzymywanie tego gatunku są zabronione na mocy rozporządzenia Rady 2019/124. Z tego względu dodanie tego gatunku do załącznika I do konwencji nie wymagałoby żadnych zmian w prawie UE.

               (14)Połowy i zatrzymywanie gatunku Cetorhinus maximus, który obecnie jest włączony do załącznika I do konwencji, ale w odniesieniu do którego obecnie w Unii obowiązuje zastrzeżenie, są zakazane na mocy rozporządzenia Rady 2019/124. Z tego względu wycofanie tego zastrzeżenia nie wymagałoby żadnych zmian w prawie UE,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na trzynastej sesji Konferencji Stron, jest następujące:

               1)należy poprzeć włączenie do załącznika I następujących gatunków:

               1)Tetrax tetrax

               2)Elephas maximus indicus

               3)Panthera onca

               4)Ardeotis nigriceps

               5)Houbaropsis bengalensis bengalensis

               6)Diomedea antipodensis

               7)Carcharhinus longimanus

               2)należy poprzeć włączenie do załącznika II następujących gatunków:

               1)Tetrax tetrax

               2)Galeorhinus galeus

               3)Sphyrna zygaena (globalna populacja)

               4)Panthera onca

               5)Ovis vignei

               Artykuł 2

               Komisja, w imieniu Unii, przekazuje depozytariuszowi wycofanie swojego zastrzeżenia dotyczącego włączenia Cetorhinus maximus do załącznika I do konwencji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 82/461/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r. w sprawie zawarcia Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt (Dz.U. L 210 z 24.6.1982, s. 10).

                     (2)

                        Ustanowione w 2006 r. na podstawie decyzji Rady z dnia 21 lutego 2006 r. odnoszącej się do zmiany załącznika I do Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt, przyjętej na ósmym posiedzeniu Konferencji Stron, w celu dodania Cetorhinus maximus.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Dz.U. L 210 z 19.7.1982, s. 10.

                     (5)

                        Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.1.2020
            COM(2020) 17 final
            2020/0007(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątej trzeciej sesji Komisji ds. Środków Odurzających w sprawie umieszczenia w wykazie substancji wymienionych w tabeli I załączonej do Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komisji ds. Środków Odurzających (CND) w związku z planowanym przyjęciem zmian do tabel załączonych do Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z 1988 r. na podstawie zaleceń Międzynarodowego Organu Kontroli Środków Odurzających (INCB).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja ONZ o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z 1988 r.

               Celem Konwencji ONZ o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z 1988 r. (zwanej dalej „Konwencją”) jest wspieranie współpracy między stronami, tak aby mogły one skuteczniej zajmować się poszczególnymi aspektami nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi o wymiarze międzynarodowym. Wypełniając swoje zobowiązania wynikające z Konwencji, Strony podejmują niezbędne środki, w tym środki ustawodawcze i administracyjne, zgodnie z podstawowymi przepisami swoich krajowych systemów prawnych. Konwencja weszła w życie dnia 11 listopada 1990 r. UE
                  1
                i państwa członkowskie są stronami Konwencji.

               2.2.Komisja ds. Środków Odurzających (CND)

               Komisja ds. Środków Odurzających (CND) działa przy Radzie Gospodarczo-Społecznej (ECOSOC) Narodów Zjednoczonych, a jej funkcje i uprawnienia określono m.in. w Konwencji. Członkami tej komisji są 53 państwa członkowskie ONZ wybierane przez ECOSOC. Członkami CND z prawem głosu jest obecnie 13 państw członkowskich UE
                  2
               . Unia ma w CND status obserwatora.

               Uwzględniając uwagi przedstawione przez Strony oraz uwagi i zalecenia INCB, których ocena jest rozstrzygająca w odniesieniu do kwestii naukowych, a także przy uwzględnieniu wszelkich innych istotnych czynników, CND może zadecydować większością dwóch trzecich głosów swoich członków o umieszczeniu danej substancji w tabelach załączonych do Konwencji.

               2.3.Planowany akt Komisji ds. Środków Odurzających (CND)

               W dniach 2–6 marca 2020 r. podczas sześćdziesiątej trzeciej sesji CND ma przyjąć decyzję w sprawie umieszczenia substancji w wykazie dotyczącą dodania jednej substancji w tabelach załączonych do Konwencji („planowany akt”), a mianowicie alfa-acetylofenylooctanu metylu (MAPA).

               Celem planowanego aktu jest umieszczenie alfa-acetylofenylooctanu metylu (MAPA) w wykazie substancji sklasyfikowanych w tabelach załączonych do Konwencji, tak aby nałożyć wymóg wprowadzenia przez państwa środków kontroli i nadzorowania zgodnego z prawem handlu alfa-acetylofenylooctanem metylu (MAPA) jako podstawowego sposobu uniemożliwiania jego pozyskiwania.

               Zgodnie z Konwencją decyzje CND stają się wiążące, chyba że jedna ze stron przedłoży daną decyzję do rewizji przez ECOSOC w obowiązującym terminie
                  3
               . Decyzje ECOSOC w tej sprawie są ostateczne. Planowane akty staną się wiążące dla stron zgodnie z art. 12 Konwencji, który stanowi, co następuje, w swoich odpowiednich częściach:

               „Każda decyzja Komisji podjęta zgodnie z niniejszym artykułem jest przekazywana przez Sekretarza Generalnego wszystkim państwom i innym podmiotom, które są lub mają prawo stać się stronami niniejszej Konwencji, a także INCB. Decyzja taka staje się w pełni skuteczna w odniesieniu do każdej ze Stron po upływie stu osiemdziesięciu dni od daty takiego powiadomienia.

               Decyzje Komisji podjęte na podstawie niniejszego artykułu podlegają przeglądowi Rady na wniosek każdej ze Stron złożony w terminie stu osiemdziesięciu dni od daty powiadomienia o decyzji. Wniosek o dokonanie przeglądu przesyłany jest Sekretarzowi Generalnemu wraz ze wszystkimi istotnymi informacjami, na których wniosek ten się opiera.

               Sekretarz Generalny przekazuje kopie wniosku o dokonanie przeglądu oraz odpowiednie informacje Komisji, INCB i wszystkim Stronom, zapraszając ich do zgłaszania uwag w terminie dziewięćdziesięciu dni. Wszystkie otrzymane uwagi przedkłada się Radzie do rozpatrzenia.

               Rada może potwierdzić lub uchylić decyzję Komisji. Powiadomienie o decyzji Rady przekazywane jest wszystkim Państwom i innym podmiotom, które są lub mają prawo stać się Stronami niniejszej Konwencji, a także Komisji i INCB.”

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               W dniu 15 listopada 2019 r. Komisja została poinformowana, że INCB zaleca dodanie jednej substancji do tabeli I załączonej do Konwencji, mianowicie alfa-acetylofenylooctanu metylu (MAPA).

               Z oceny INCB wynika, że alfa-acetylofenylooctan metylu (MAPA) jest często wykorzystywany do nielegalnego wytwarzania amfetaminy i metamfetaminy. Istnieją dowody na to, że wielkość i zakres nielegalnej produkcji wymienionych środków odurzających i substancji psychotropowych stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego i stwarza problemy społeczne, co uzasadnia objęcie tej substancji kontrolą międzynarodową. Ponadto nie wiadomo o zgodnym z prawem zastosowaniu alfa-acetylofenylooctanu metylu (MAPA), z wyjątkiem niewielkich ilości stosowanych w pracach badawczo-rozwojowych i analizach laboratoryjnych.

               Nielegalna produkcja amfetaminy i metamfetaminy stanowi poważny problem w Unii. Te nielegalnie produkowane środki odurzające i substancje psychotropowe powodują w Unii znaczne problemy związane ze zdrowiem publicznym, a także problemy społeczne. Ponadto zorganizowane grupy przestępcze w Unii nielegalnie eksportują te środki odurzające i substancje psychotropowe do państw trzecich.

               Należy zauważyć, że w następstwie rozmów prowadzonych na posiedzeniu grupy ekspertów UE ds. prekursorów narkotykowych w maju 2019 r. Komisja przygotowuje obecnie równolegle rozporządzenie delegowane dodające szereg substancji, w tym alfa-acetylofenylooctan metylu (MAPA), do załącznika 1 do rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych i do załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi.
                  4

               Państwa członkowskie Unii powinny zatem wyrazić stanowisko w Komisji ds. Środków Odurzających popierające dodanie alfa-acetylofenylooctanu metylu (MAPA) do tabeli I załączonej do Konwencji.

               Zmiany w tabelach załączonych do Konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w obszarze kontroli prekursorów narkotyków, gdyż substancje dodawane w tych tabelach należy włączyć do prawa Unii. W celu zapewnienia tego Komisję uprawniono do przyjęcia aktów delegowanych.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy
                  5
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywierają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  6
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komisja ds. Środków Odurzających (CND) jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi.

               Akt, do przyjęcia którego wzywa się Komisję ds. Środków Odurzających (CND), stanowi akt wywołujący skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi. Planowany akt niesie za sobą skutki prawne i może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów Unii, a mianowicie: Rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami trzecimi oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych. Dzieje się tak, ponieważ zmiany w tabelach załączonych do Konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w obszarze kontroli prekursorów narkotyków, gdyż substancje dodawane w tabelach załączonych do Konwencji należy włączyć do prawa Unii.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnosi się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Biorąc pod uwagę fakt, że akt Komisji ds. Środków Odurzających wprowadzi zmiany w tabelach załączonych do Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, po jego przyjęciu należy opublikować go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0007 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątej trzeciej sesji Komisji ds. Środków Odurzających w sprawie umieszczenia w wykazie substancji wymienionych w tabeli I załączonej do Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z 1988 r. (zwana dalej „Konwencją”) weszła w życie w dniu 11 listopada 1990 r. i została zawarta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej na mocy decyzji Rady 90/611/EWG
                  7
               . .

               (2)Zgodnie z art. 12 ust. 2–7 Konwencji substancje mogą być dodawane w tabelach załączonych do konwencji, w których wymienione są prekursory narkotyków.

               (3)Podczas swej sześćdziesiątej trzeciej sesji w dniach 2–6 marca 2020 r. w Wiedniu Komisja ds. Środków Odurzających powinna podjąć decyzję w sprawie dodania jednej nowej substancji w tabelach załączonych do Konwencji.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komisji ds. Środków Odurzających, ponieważ podjęta decyzja będzie wiążąca dla Unii oraz może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawodawstwa UE, a mianowicie na rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustanawiające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami trzecimi
                  8
                oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych
                  9
               ...

               (5)Z oceny Międzynarodowego Organu Kontroli Środków Odurzających (INCB) wynika, że substancja alfa-acetylofenylooctan metylu (MAPA) jest często wykorzystywana do nielegalnego wytwarzania amfetaminy i metamfetaminy. Istnieją dowody na to, że wielkość i zakres nielegalnej produkcji wymienionych środków odurzających i substancji psychotropowych stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego i stwarza problemy społeczne, co uzasadnia objęcie tych substancji kontrolą międzynarodową. Nielegalna produkcja amfetaminy i metamfetaminy powoduje w Unii znaczne problemy związane ze zdrowiem publicznym, a także problemy społeczne. Incydenty związane z handlem alfa-acetylofenylooctanem metylu (MAPA) zdarzają się coraz częściej i dotyczą coraz większych ilości tej substancji, a zorganizowane grupy przestępcze w Unii również nielegalnie eksportują amfetaminę i metamfetaminę do państw trzecich.

               (6)Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas sześćdziesiątej trzeciej sesji Komisji ds. Środków Odurzających, jest następujące:

               - alfa-acetylofenylooctan metylu (MAPA) należy włączyć do tabeli I załączonej do Konwencji.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady z dnia 22 października 1990 r. dotycząca podpisania w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi (Dz.U. L 326 z 24.11.1990, s. 56).

                     (2)

                        Austria, Belgia, Chorwacja, Republika Czeska, Francja, Hiszpania, Niderlandy, Niemcy, Polska, Szwecja, Węgry, Włochy i Zjednoczone Królestwo. Członkostwo Zjednoczonego Królestwa w UE ulegnie zmianie w wyniku wniosku Zjednoczonego Królestwa o wycofanie się z członkostwa w UE.

                     (3)

                        Art. 12 ust. 7 Konwencji ONZ z 1988 r.

                     (4)

                        ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami trzecimi (Dz.U. L 22 z 26.1.2005, s. 1) oraz ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz.U. L 47 z 18.2.2004, s. 1).

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (6)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (7)

                        Dz.U. L 326 z 24.11.1990, s. 56.

                     (8)

                        Dz.U. L 22 z 26.1.2005, s. 1.

                     (9)

                        Dz.U. L 47 z 18.2.2004, s. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.1.2020
            COM(2020) 28 final
            2020/0012(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            zmieniająca decyzję (UE) 2019/274 w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

                  W dniu 29 marca 2017 r. na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) Zjednoczone Królestwo notyfikowało Radzie Europejskiej swój zamiar wystąpienia z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej. Na podstawie tego artykułu Unia Europejska wynegocjowała ze Zjednoczonym Królestwem umowę określającą warunki jego wystąpienia (zwaną dalej „Umową o wystąpieniu”), uwzględniając ramy jego przyszłych stosunków z Unią.

                  W dniu 11 stycznia 2019 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2019/274 upoważniającą do podpisania Umowy o wystąpieniu
                     1
                   i przekazała projekt decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia.

               Rząd Zjednoczonego Królestwa nie uzyskał jednak niezbędnej zgody parlamentu na podpisanie i ratyfikację Umowy o wystąpieniu i zwrócił się do Rady Europejskiej o przedłużenie okresu wskazanego w art. 50 ust. 3 TUE. Początkowo Rada Europejska zgodziła się na przedłużenie tego okresu do dnia 12 kwietnia 2019 r.
                  2
                Okres ten został ponownie przedłużony do dnia 31 października 2019 r.
                  3
               , a następnie do dnia 31 stycznia 2020 r.
                  4

               Art. 185 akapit trzeci Umowy o wystąpieniu stanowi, że Unia może, sporządzając pisemne powiadomienie o wykonaniu swoich niezbędnych procedur wewnętrznych, w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego, które powołało się na podstawowe zasady swojego prawa krajowego, oświadczyć, że w okresie przejściowym oprócz podstaw odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, o których mowa w decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW
                  5
               , wykonujące nakaz organy sądowe takiego państwa członkowskiego mogą odmówić wydawania Zjednoczonemu Królestwu swoich obywateli na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. Art. 4 decyzji (UE) 2019/274 stanowi, że państwa członkowskie, które zamierzają skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 185 akapit drugi Umowy o wystąpieniu, powinny informować o takim zamiarze Komisję i Sekretariat Generalny Rady przed dniem 15 lutego 2019 r.
                  6

               Z uwagi na kilkakrotne przedłużenia okresu, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE, należy wskazać nowy termin, w którym państwa członkowskie, które zamierzają skorzystać z tej możliwości, powinny poinformować o takim zamiarze Komisję i Sekretariat Generalny Rady.

                  Należy zatem zmienić odpowiednio decyzję (UE) 2019/274 w sprawie podpisania Umowy o wystąpieniu.

               2020/0012 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               zmieniająca decyzję (UE) 2019/274 w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 50,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 11 stycznia 2019 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2019/274
                  7
                w sprawie podpisania Umowy o wystąpieniu.

               (2)Decyzją (UE) 2019/476
                  8
                Rada Europejska w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem początkowo przedłużyła okres przewidziany w art. 50 ust. 3 TUE do dnia 12 kwietnia 2019 r. Okres ten został ponownie przedłużony do dnia 31 października 2019 r. decyzją Rady Europejskiej (UE) 2019/584
                  9
                podjętą w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem, a następnie do dnia 31 stycznia 2020 r. decyzją Rady Europejskiej (UE) 2019/1810
                  10
                podjętą w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem.

               (3)Art. 185 akapit trzeci Umowy o wystąpieniu, w dostosowanej wersji
                  11
               , stanowi, że Unia może, sporządzając pisemne powiadomienie o wykonaniu swoich niezbędnych procedur wewnętrznych, w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego, które powołało się na podstawowe zasady swojego prawa krajowego, oświadczyć, że w okresie przejściowym oprócz podstaw odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, o których mowa w decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW
                  12
               , wykonujące nakaz organy sądowe takiego państwa członkowskiego mogą odmówić wydawania Zjednoczonemu Królestwu swoich obywateli na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. Zgodnie z art. 4 decyzji (UE) 2019/274 państwa członkowskie, które zamierzają skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 185 akapit trzeci Umowy o wystąpieniu, powinny informować o takim zamiarze Komisję i Sekretariat Generalny Rady przed dniem 15 lutego 2019 r.

               (4)Z uwagi na kilkakrotne przedłużenia okresu, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE, należy zmienić decyzję (UE) 2019/274, aby wskazać nowy termin, w którym państwa członkowskie, które zamierzają skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 185 akapit trzeci, powinny poinformować o takim zamiarze Komisję i Sekretariat Generalny Rady. Przy tej okazji należy dostosować odesłanie do odpowiedniego ustępu art. 185 Umowy o wystąpieniu.

               (5)Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2019/274.

               (6)Zgodnie z art. 50 ust. 4 TUE Zjednoczone Królestwo nie bierze udziału w obradach Rady dotyczących niniejszej decyzji ani w jej przyjęciu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Art. 4 decyzji (UE) 2019/274 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 4

               Państwa członkowskie, które zamierzają skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 185 akapit trzeci Umowy, informują o takim zamiarze Komisję i Sekretariat Generalny Rady przed dniem 28 stycznia 2020 r.”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/274 z dnia 11 stycznia 2019 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. L 47I z 19.2.2019, s. 1). Tekst Umowy o wystąpieniu dołączony do decyzji (UE) 2019/274 został opublikowany w Dz.U. C 66 I z 19.2.2019, s. 1.

                     (2)

                        Decyzja Rady Europejskiej (UE) 2019/476 przyjęta w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem z dnia 22 marca 2019 r. przedłużająca okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE (Dz.U. L 80 I z 22.3.2019, s. 1).

                     (3)

                        Decyzja Rady Europejskiej (UE) 2019/584 przyjęta w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem z dnia 11 kwietnia 2019 r. przedłużająca okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE (Dz.U. L 101 z 11.4.2019, s. 1).

                     (4)

                        Decyzja Rady Europejskiej (UE) 2019/1810 przyjęta w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem z dnia 29 października 2019 r. przedłużająca okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE (Dz.U. L 278I z 30.10.2019, s. 1).

                     (5)

                        Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190 z 18.7.2002, s. 1).

                     (6)

                        Decyzja (UE) 2019/274 zawiera odesłanie do art. 185 akapit drugi Umowy o wystąpieniu opublikowanej w Dz.U. C 66 I z 19.2.2019, s. 1. W dostosowanej wersji Umowy o wystąpieniu opublikowanej w Dz.U. C 384 I z 12.11.2019, s. 1 akapit drugi stał się jednak akapitem trzecim.

                     (7)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/274 z dnia 11 stycznia 2019 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. L 47I z 19.2.2019, s. 1).

                     (8)

                        Decyzja Rady Europejskiej (UE) 2019/476 przyjęta w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem z dnia 22 marca 2019 r. przedłużająca okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE (Dz.U. L 80 I z 22.3.2019, s. 1).

                     (9)

                        Decyzja Rady Europejskiej (UE) 2019/584 przyjęta w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem z dnia 11 kwietnia 2019 r. przedłużająca okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE (Dz.U. L 101 z 11.4.2019, s. 1).

                     (10)

                        Decyzja Rady Europejskiej (UE) 2019/1810 przyjęta w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem z dnia 29 października 2019 r. przedłużająca okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE (Dz.U. L 278 I z 30.10.2019, s. 1).

                     (11)

                        Dostosowaną wersję Umowy o wystąpieniu opublikowano w Dz.U. C 384 I z 12.11.2019, s. 1.

                     (12)

                        Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190 z 18.7.2002, s. 1).