				|

		52011PC0398

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 /* KOM/2011/0398 wersja ostateczna - 2011/0177 (APP) */

			   	UZASADNIENIE

1.
KONTEKST WNIOSKU
1.1.
Podstawa traktatowa

Art. 312 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej (zwanego dalej „Traktatem”) stanowi, że Rada określa
wieloletnie ramy finansowe w przyjętym jednomyślnie
rozporządzeniu. Ramy
finansowe „określają kwoty rocznych pułapów
środków na zobowiązania z podziałem na kategorie wydatków oraz
rocznego pułapu środków na płatności” i „zawierają
wszelkie inne postanowienia wymagane dla prawidłowego prowadzenia rocznej
procedury budżetowej”.
Pierwsze wieloletnie ramy finansowe wraz z przepisami
dotyczącymi współpracy międzyinstytucjonalnej i dyscypliny
budżetowej przyjęto ponad dwadzieścia lat temu, kiedy w
porozumieniu międzyinstytucjonalnym[1]
określono pierwsze ramy finansowe. Praktyka ta oraz kolejne ramy finansowe
umożliwiły znaczną poprawę i uproszczenie corocznej
procedury budżetowej oraz współpracy między instytucjami przy
jednoczesnym zwiększeniu dyscypliny budżetowej.
Wprowadzając wieloletnie ramy finansowe
do prawa pierwotnego Unii, w Traktacie uznano ich znaczenie jako zasadniczego
elementu struktury przepisów dotyczących budżetu Unii Europejskiej.
Obecne wieloletnie ramy finansowe na lata
2007–2013 zostały uzgodnione przez instytucje w maju 2006 r. i
określone w porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie dyscypliny
budżetowej i należytego zarządzania finansami[2] (dalej zwanym „obecnym
porozumieniem międzyinstytucjonalnym”).
W celu wdrożenia nowych postanowień
Traktatu w dniu 3 marca 2010 r. Komisja przedstawiła wniosek
dotyczący rozporządzenia Rady określającego wieloletnie
ramy finansowe na lata 2007-2013 oraz wniosek dotyczący nowego
porozumienia międzyinstytucjonalnego o współpracy w sprawach
budżetowych[3]
(zwane dalej „wnioskami z marca 2010 r.”). Te dwa wnioski, po ich
przyjęciu, zastąpią obecne porozumienie
międzyinstytucjonalne i doprowadzą do dostosowania przepisów
dotyczących ram finansowych na lata 2007–2013 i współpracy instytucji
w procedurze budżetowej do postanowień Traktatu. Do tego czasu
pozostają w mocy przepisy obecnego porozumienia międzyinstytucjonalnego,
które nie stały się nieaktualne w związku z wejściem w
życie Traktatu.
Niniejsze uzasadnienie dotyczy nowych
elementów w porównaniu z wnioskami z marca 2010 r. w odniesieniu zarówno do
wniosku w sprawie rozporządzenia określającego wieloletnie ramy
finansowe na lata 2014–2020 (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie
WRF”), jak i projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego o
współpracy w sprawach budżetowych i należytym zarządzaniu
finansami (zwanego dalej „projektem porozumienia międzyinstytucjonalnego”).
Powody zmian wynikających z wejścia w życie Traktatu
przedstawiono w uzasadnieniu wniosku w sprawie rozporządzenia
określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2007–2013 z dnia 3
marca 2010 r. i w związku z tym nie ma konieczności powtarzania ich w
niniejszym uzasadnieniu.

1.2.
Zawarte we wniosku nowe przepisy dotyczące ram
finansowych na lata 2014–2020
1.2.1.
Główne wytyczne polityczne

Wniosek dotyczący rozporządzenia w
sprawie WRF, któremu towarzyszy projekt porozumienia
międzyinstytucjonalnego, stanowi prawną transpozycję komunikatu
Komisji w sprawie budżetu z perspektywy „Europy 2020” przyjętego w
dniu [29] czerwca 2011 r.[4].
Będzie on uzupełniony wnioskiem zmieniającym wniosek Komisji
dotyczący rozporządzenia w sprawie przepisów finansowych mających
zastosowanie do rocznego budżetu Unii w celu wprowadzenia kilku nowych
przepisów stanowiących część pakietu wniosków
dotyczących ram finansowych na lata 2014–2020.
W komunikacie przedstawia się ogólną
strukturę i elementy składowe obecnych wniosków, np. okres
obowiązywania, strukturę odzwierciedlającą
założenia strategii „Europa 2020”, konieczność
zwiększenia elastyczności oraz kwoty przewidziane w odniesieniu do
samych ram finansowych.

1.2.2.
Elastyczność

Chociaż celem ram finansowych jest
zapewnienie dyscypliny budżetowej, to jednak należy w nich
jednocześnie zapewnić odpowiednie poziomy elastyczności, aby
umożliwić efektywną alokację zasobów i szybką
reakcję Unii w nieprzewidzianych okolicznościach.
Na stopień elastyczności lub
sztywności ram finansowych wpływa szereg parametrów, takich jak
długość okresu objętego ramami finansowymi, liczba i
struktura pozycji wydatków, udział wydatków UE wstępnie przydzielony
państwom członkowskim i regionom lub wstępnie określony w
„kwotach odniesienia” w prawodawstwie podlegającym procedurze
współdecyzji, marginesy dostępne w ramach każdego pułapu
wydatków oraz marginesy pozostawione między pułapami ram finansowych
a pułapem zasobów własnych. Komisja uwzględniła te czynniki
przy opracowywaniu swoich wniosków dotyczących następnych ram
finansowych.
Ostatnio zdobyte doświadczenie wykazuje
jednak, że nowego znaczenia nabrały zmiany wynikające z
wystąpienia nieprzewidzianych zdarzeń o skutkach
ogólnoświatowych. Od samego początku obowiązywania obecnych ram finansowych
konieczne było uruchomienie wszystkich dostępnych przepisów
dotyczących elastyczności, w tym także dokonanie szeregu zmian samych
ram. Unia będzie w coraz większym stopniu narażona na skutki
globalizacji gospodarczej i społecznej, zmianę klimatu,
zależność energetyczną, presję migracyjną i inne
globalne wyzwania w większości dotyczące obszarów, w których
odpowiedzialność i rola Unii zwiększyły się w wyniku
wejścia w życie traktatu lizbońskiego.
Znalezienie właściwej równowagi
miedzy ścisłą dyscypliną budżetową i
przewidywalnością wydatków z jednej strony a elastycznością
niezbędną do umożliwienia Unii reakcji na nieprzewidziane
okoliczności z drugiej strony zawsze będzie stanowić trudne
zadanie polityczne. Na podstawie oceny funkcjonowania obecnego porozumienia międzyinstytucjonalnego[5] i dalszych refleksji
podjętych w kontekście przeglądu budżetu[6] Komisja uwzględnia we
wniosku ograniczone, ale ukierunkowane, ulepszenia istniejących przepisów
dotyczących elastyczności:
1.
Po pierwsze, powszechne i regularne stosowanie
instrumentu elastyczności i rezerwy na pomoc nadzwyczajną w trakcie
obowiązywania obecnych ram finansowych dowodzi, że są one
niezbędne. Jednocześnie doświadczenie w zakresie
zarządzania w szczególności działaniami zewnętrznymi na
przestrzeni ostatnich kilku lat wskazuje, że UE była zmuszona do
uciążliwego stosowania różnych instrumentów (takich jak rezerwa
na pomoc nadzwyczajną, Instrument na rzecz Stabilności,
nieprzydzielone marginesy oraz instrument elastyczności) w celu
podejmowania działań związanych ze zmianami sytuacji
międzynarodowej i z nowymi wyzwaniami.
W związku z tym we wniosku przewiduje
się zwiększenie maksymalnych kwot dostępnych każdego roku w
ramach zarówno instrumentu elastyczności, jak i rezerwy na pomoc
nadzwyczajną. Ponadto rozszerza się możliwość
wykorzystania niewykorzystanych części maksymalnych rocznych kwot w
kolejnych latach budżetowych do roku n + 3 w przypadku instrumentu
elastyczności, a także wprowadza się taką
możliwość, do roku n + 1, w przypadku rezerwy na pomoc nadzwyczajną
(w tym ostatnim przypadku możliwość tę reguluje przepis,
który ma być zawarty w rozporządzeniu finansowym). Zakres rezerwy na
pomoc nadzwyczajną rozszerzono tak, aby uwzględnić szczególnie
napięte sytuacje związane z przepływami migracyjnymi na
zewnętrznych granicach Unii.
Dzięki temu te dwa instrumenty
przyczynią się w większym stopniu do sprawnej reakcji Unii w
nieprzewidzianych sytuacjach o ograniczonym zakresie.
2.
Po drugie, chociaż Fundusz Solidarności
Unii Europejskiej i Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG)
okazały się przydatne, to jednak nigdy nie wykorzystano maksymalnej
rocznej kwoty przewidzianej w ramach EFG w obecnych ramach finansowych (500 mln
EUR). We wniosku przewiduje się niewielkie zmniejszenie dostępnej
kwoty do 429 mln EUR wraz z uproszczeniem procedur w zakresie finansowania i
udzielania pomocy oraz rozszerzeniem zakresu funduszu w celu złagodzenia
skutków globalizacji dla rolników.
3.
Po trzecie, we wniosku przewiduje się
zwiększenie możliwości odchodzenia od kwot orientacyjnych w
programach w ramach procedury współdecyzji z 5 % na 10 % w celu
zwiększenia elastyczności w obrębie działów.
4.
Po czwarte, Komisja przedstawi wniosek w sprawie
wprowadzenia nowego przepisu do rozporządzenia finansowego w celu
zwiększenia elastyczności w odniesieniu do projektów finansowanych ze
środków nowo powstałego instrumentu wsparcia infrastruktury.
Projekty infrastrukturalne ze względu na swój
charakter w wielu przypadkach wymagają przeprowadzenia złożonych
postępowań o udzielenie zamówienia. W takich sytuacjach nawet
niewielkie opóźnienia mogą spowodować utratę rocznych
środków na zobowiązania i podważyć wykonalność
tych projektów, a tym samym polityczną determinację Unii w dążeniu
do modernizacji jej sieci i infrastruktur transportowych, energetycznych i
telekomunikacyjnych. Aby zapobiec takiej sytuacji, w rozporządzeniu
finansowym należy umożliwić automatyczne przenoszenie na kolejny
rok budżetowy środków na zobowiązania, których nie wykorzystano
do końca danego roku budżetowego na projekty finansowane w ramach
instrumentu wsparcia infrastruktury.
5.
Po piąte, uwzględniając
wrażliwość sektora rolniczego na poważne kryzysy, we
wniosku proponuje się uruchomienie nowej specjalnej rezerwy na wypadek
kryzysów w sektorze rolniczym w rocznej wysokości 500 mln EUR poza i ponad
pułapami ram finansowych. Procedura uruchomienia tej rezerwy odpowiada
procedurze dotyczącej rezerwy na pomoc nadzwyczajną. Szczegółowe
przepisy dotyczące kwalifikowalności do otrzymania środków z tej
rezerwy zostaną określone w szczególnym akcie prawnym.
6.
Ponadto w dalszym ciągu konieczna będzie
zmiana ram finansowych, aby uwzględnić nieprzewidziane
okoliczności mające znaczące skutki finansowe. Aby
umożliwić poziom elastyczności porównywalny z poziomem
przewidzianym w obecnym porozumieniu międzyinstytucjonalnym, we wniosku
przewiduje się wprowadzenie „marginesu na nieprzewidziane wydatki”, który
można uruchomić poza i ponad pułapami ram finansowych w
granicach 0,03 % DNB UE w drodze tej samej procedury, jaka ustanowiona jest w
pkt 22 obecnego porozumienia międzyinstytucjonalnego.
Przepisy dotyczące elastyczności zaproponowane
w rozporządzeniu w sprawie WRF i w projekcie porozumienia
międzyinstytucjonalnego są zgodne z podejściem przedstawionym we
wnioskach z marca 2010 r.: w art. 2 rozporządzenia przewidziano
możliwość uruchomienia kwot w ramach instrumentów szczególnych
nieujętych w ramach finansowych poza i ponad pułapami
określonymi w ramach finansowych. Przepisy dotyczące samych instrumentów,
ich kwot i procedur ich uruchamiania są włączone do porozumienia
międzyinstytucjonalnego. W ten sposób zapewnia się spójność
procedur i ról dwóch organów władzy budżetowej (zob. pkt. 10–15
projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego).

1.2.3.
Przepisy szczegółowe dotyczące gwarancji

Jeżeli spłaty gwarantowanej
pożyczki zapewnionej w ramach instrumentu wsparcia bilansu
płatniczego lub europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej
należałoby dokonać z budżetu Unii. rozporządzenie nr
1150/2000 przewiduje możliwość uruchomienia dodatkowych zasobów własnych
w celu wywiązania się z prawnego zobowiązania budżetu Unii.
Po tej operacji pieniężnej musiałaby nastąpić operacja
budżetowa, tj. wprowadzenie budżetu korygującego. Każdy
budżet korygujący musi być zgodny z pułapami
określonymi w wieloletnich ramach finansowych. Biorąc pod uwagę
przedmiotowe kwoty (pożyczki gwarantowane zapewnione w ramach instrumentu
wsparcia bilansu płatniczego lub europejskiego mechanizmu stabilizacji
finansowej), najprawdopodobniej wymagałoby to zmiany wieloletnich ram
finansowych.
Zaistnienie takiej sytuacji jest wielce
nieprawdopodobne, jednak aby uniknąć ewentualnych trudności, we
wniosku przewiduje się włączenie do rozporządzenia w
sprawie WRF przepisu wyłączającego takie ewentualne wydatki z
ram finansowych (tj. jeżeli zajdzie taka konieczność, dane kwoty
będą uruchamiane poza i ponad pułapami ram finansowych).
Odpowiednim pułapem ograniczającym
możliwość Unii do udzielenia gwarancji pożyczek z
budżetu Unii jest pułap zasobów własnych, a nie pułap
określony w wieloletnich ramach finansowych. Wymóg dokonania zmiany
wieloletnich ram finansowych w przypadku uruchomienia tej gwarancji
wydawałby się sprzeczny z intencjami prawodawcy.

1.2.4.
Wkład w finansowanie dużych projektów

Charakter dużych programów rozwoju
technologicznego opartych na dużych projektach infrastrukturalnych, w
szczególności europejskich programów w zakresie nawigacji satelitarnej
EGNOS i Galileo, wymaga opracowania szczegółowych przepisów mających
na celu wyodrębnienie kwot odpowiadających wkładowi z
budżetu Unii. W świetle doświadczenia zdobytego w
kontekście ram finansowych na lata 2007–2013 wprowadzenie tych nowych
przepisów jest konieczne, aby zabezpieczyć kształtowanie się
wydatków Unii w sposób uporządkowany oraz sprawny przebieg corocznej
procedury budżetowej.
Akty ustawodawcze dotyczące wyżej
wymienionych programów są zgodne z przepisami finansowymi określonymi
w niniejszym rozporządzeniu.

2.
ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
2.1.
Rozporządzenie w sprawie wieloletnich ram
finansowych

Artykuł 1
W art. 1 określa się okres
obowiązywania ram finansowych i umieszcza się odniesienie do
załącznika zawierającego tabelę ram finansowych.
Artykuł 2 – Zgodność z
pułapem ram finansowych
W art. 2 ust. 1 nakłada się na
instytucje obowiązek przestrzegania tych pułapów przy przeprowadzaniu
procedury budżetowej zgodnie z postanowieniami Traktatu.
W ust. 2 wprowadza się
możliwość przekroczenia tych pułapów w razie potrzeby,
jeżeli uruchamiane są instrumenty nieujęte w ramach finansowych.
W pkt 10–15 projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego określa
się rezerwę na pomoc nadzwyczajną, fundusz solidarności,
instrument elastyczności, Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji
i nowo utworzoną rezerwę na wypadek kryzysów w sektorze rolniczym
oraz nowo utworzony margines na nieprzewidziane wydatki. Nie są one
ujęte w ramach finansowych i pozwalają w razie potrzeby zapewnić
w szczególnych okolicznościach finansowanie powyżej pułapów
określonych w ramach finansowych. Kwoty te zwiększają elastyczność
ram finansowych, a o ich uruchomieniu decydują wspólnie obydwa organy
władzy budżetowej. Aby utrzymać obecny poziom elastyczności
oraz role instytucji w uruchamianiu tych instrumentów, przepisy regulujące
te instrumenty umieszcza się w projekcie porozumienia międzyinstytucjonalnego.
W ust. 3 wyłącza się procedurę
uruchamiania gwarancji z budżetu Unii na pożyczki udzielone w ramach
instrumentu wsparcia bilansu płatniczego i europejskiego mechanizmu
stabilizacji finansowej z obowiązku przestrzegania pułapów
określonych w ramach finansowych i w związku z tym z
konieczności zmiany wieloletnich ram finansowych. Odpowiednim
pułapem, którego należy przestrzegać, jest pułap zasobów
własnych.
Artykuł
3 – Przestrzeganie pułapu zasobów własnych
We wniosku przewiduje się zmianę
tego artykułu w porównaniu z wnioskiem z marca 2010 r., a mianowicie
zawarto w nim wyraźne odniesienie do faktu, że przy stosowaniu
instrumentów, które mogą być uruchomione poza ramami finansowymi oraz
gwarancji pożyczek z budżetu Unii zgodnie z rozporządzeniem (WE)
nr 332/2002 lub rozporządzeniem (UE) nr 407/2010 również należy
przestrzegać pułapu zasobów własnych.
Artykuł 4 – Dostosowania techniczne
ram finansowych
Ramy finansowe przedstawia się
według cen z 2011 r. Zachowuje się procedurę dokonywania
technicznych dostosowań ram finansowych oraz deflator w wysokości 2
%. W ust. 1 lit. c) wprowadza się nowy element – przedstawienie kwoty
bezwzględnej marginesu na nieprzewidziane wydatki na poziomie 0,03 % DNB
UE, jak określono w pkt 15 projektu porozumienia
międzyinstytucjonalnego.
Artykuł 5 –
Dostosowania puli środków na politykę spójności
W tym artykule powtarza się
treść pkt 17 obecnego porozumienia międzyinstytucjonalnego oraz
art. 5 wniosku z marca 2010 r. Wprowadzone zmiany dotyczą terminów
związanych z ramami finansowymi na lata 2014-2020 oraz zmiany struktury
ram finansowych.
Artykuł
6 – Dostosowania związane z wykonaniem
Brzmienie tego artykułu, w którym
określono zasady dotyczące dostosowań związanych z
wykonaniem, odpowiada pkt 18 obecnego porozumienia
międzyinstytucjonalnego. We wniosku nie przewiduje się żadnych
zmian w porównaniu z wnioskiem z marca 2010 r.
Artykuł 7 – Dostosowanie funduszy
strukturalnych, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na
rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i Europejskiego Funduszu Rybackiego
W artykule tym powtarza się
treść pkt 48 obecnego porozumienia międzyinstytucjonalnego.
Przygotowanie podstaw prawnych, a następnie dokumentów programowych
stanowi zazwyczaj długi proces i w związku z tym należy
przewidzieć opóźnienia w przyjmowaniu aktów prawnych lub programów.
Artykuł 8 – Dostosowania związane z nadmiernym deficytem budżetowym
Brzmienie tego artykułu, w którym
określa się zasady dotyczące dostosowań związanych z
nadmiernym deficytem budżetowym, stanowi powtórzenie treści pkt 20
obecnego porozumienia międzyinstytucjonalnego i nie zostało zmienione
w porównaniu z wnioskiem z marca 2010 r.
Artykuł 9 – Zmiana ram finansowych
Brzmienie tego artykułu odpowiada punktom
21–23 obecnego porozumienia międzyinstytucjonalnego i art. 8 wniosku z
marca 2010 r. Wprowadzono kilka zmian: 1. zniesiono ogólną zasadę
dotyczącą terminu składania wniosku o dokonanie zmiany,
określoną w art. 8 ust. 2 wniosku z marca 2010 r., jako że nie
odpowiadała ona obecnym praktykom stosowanym w razie wystąpienia
nieprzewidzianych okoliczności; 2. zlikwidowano możliwość
dostosowania ram finansowych większością kwalifikowaną
zgodnie z art. 8 ust. 3 wniosku z marca 2010 r. (jako że rozszerzono
zakres instrumentów elastyczności, w tym wprowadzono margines na
nieprzewidziane wydatki); 3. wprowadzono nowy ust. 5, w którym określa
się, które spośród dostosowań ram finansowych przewidzianych w
innych artykułach również uznaje się za zmianę ram
finansowych.
Artykuł 10 – Dostosowanie ram
finansowych w przypadku zmiany Traktatu
Brzmienie tego artykułu, w którym
określa się zasady dotyczące dostosowań w przypadku zmiany
Traktatu, stanowi powtórzenie treści punktu 4 obecnego porozumienia
międzyinstytucjonalnego i odpowiada art. 9 wniosku z marca 2010 r.
Artykuł 11 – Dostosowanie ram
finansowych w przypadku rozszerzenia
Brzmienie tego artykułu stanowi
powtórzenie treści punktu 29 obecnego porozumienia
międzyinstytucjonalnego i art. 11 wniosku z marca 2010 r.
Wprowadza się nowy ustęp, w którym
umieszcza się szczególne odniesienie do ewentualnego kompleksowego
rozwiązania sytuacji na Cyprze w okresie objętym ramami finansowymi.
Artykuł 12 – Współpraca
międzyinstytucjonalna w procedurze budżetowej
Przepisy tego artykułu odpowiadają
przepisom wniosku z marca 2010 r. Ogólne zasady współpracy w ramach procedury
budżetowej włączono do rozporządzenia w sprawie WRF,
natomiast bardziej szczegółowe przepisy zawarto w projekcie porozumienia
międzyinstytucjonalnego i w jego załączniku.
Artykuł 13 – Finansowanie wspólnej
polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB)
Utrzymuje się przepis wniosku z marca
2010 r. z wyjątkiem ustanowienia minimalnej kwoty na WPZiB.
Artykuł 14 – Wkład w finansowanie
dużych projektów
Konieczne jest przyjęcie
szczegółowych przepisów dotyczących dużych programów rozwoju
technologicznego opartych na dużych projektach infrastrukturalnych, w
szczególności europejskich programów w zakresie nawigacji satelitarnej
EGNOS i Galileo. Przyjęcie takich przepisów uzasadniają szczególne
cechy tego rodzaju projektów, tj. okres realizacji znacznie przekraczający
wieloletnie ramy finansowania, ryzyko projektu, które może spowodować
znaczące przekroczenie kosztów, ograniczony udział prywatnego
kapitału albo jego brak, a także nieznaczna zdolność
generowania dochodów z komercyjnej eksploatacji w perspektywie krótko- lub
średnioterminowej albo brak takiej zdolności.
W związku z tym w odpowiednim przepisie
zawartym we wniosku przewiduje się wyodrębnienie kwot przeznaczonych
na europejskie programy w zakresie nawigacji satelitarnej EGNOS i Galileo w
ramach finansowych na lata 2014–2020.
Artykuł 15 – Śródokresowa
ocena wykonania ram finansowych
Wprowadza się nowy przepis, w którym
ustanawia się termin przeprowadzenia śródokresowej oceny
funkcjonowania ram finansowych. Podobny przepis zawarto w obecnym porozumieniu
międzyinstytucjonalnym (punkt 7 i deklaracja nr 1).
Artykuł 16 – Przejście do
następnych ram finansowych
W tym artykule określa się
obowiązek Komisji w odniesieniu do przedstawienia nowych ram finansowych
przez dniem 1 stycznia 2018 r., tj. na trzy lata przed końcem
obowiązywania ram finansowych.
W ust. 2 przypomina się zasady zawarte w
rozporządzeniu na wypadek nieuzgodnienia nowych ram finansowych przed
końcem obowiązywania ram finansowych będących przedmiotem
rozporządzenia.
Artykuł 17
Ostatni artykuł rozporządzenia w
sprawie WRF określa datę wejścia w życie
rozporządzenia. Porozumienie międzyinstytucjonalne powinno
wejść w życie w tym samym dniu, ponieważ te dwa akty prawne
wzajemnie się uzupełniają.

2.2.
Porozumienie międzyinstytucjonalne o
współpracy w sprawach budżetowych i należytym zarządzaniu
finansami

Wprowadzenie – Pkt 1–6 projektu
porozumienia międzyinstytucjonalnego
W części wprowadzającej
projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego zawarto odniesienie do
Traktatu (art. 295) oraz stwierdzenie wiążącego charakteru
porozumienia i jego spójności z innymi aktami prawnymi dotyczącymi
wieloletnich ram finansowych i procedury budżetowej, opisano
strukturę porozumienia oraz określono datę jego wejścia w
życie (która przypada na ten sam dzień, w którym wchodzi w życie
rozporządzenie w sprawie WRF).
Część ta stanowi powtórzenie
treści pkt 1–6 wniosku z marca 2010 r.
Część I – przepisy dotyczące ram finansowych i instrumentów szczególnych
nieujętych w ramach finansowych
A. Przepisy dotyczące ram finansowych
W pkt 7 określa się zasady
przedstawiania informacji dotyczących operacji nieujętych w
budżecie (tj. Europejskiego Funduszu Rozwoju) i rozwoju kategorii zasobów
własnych. Utrzymuje się praktykę przekazywania tego rodzaju
informacji, ale we wniosku przewiduje się przekazywanie ich wraz z
dokumentami towarzyszącymi projektowi budżetu, z którymi są one
logicznie bardziej związane, a nie z dostosowaniem technicznym ram
finansowych. Terminy przekazywania wspomnianych wyżej informacji
pozostają praktycznie takie same (koniec kwietnia / początek maja).
Zmianę tę wprowadzono już we wniosku z marca 2010 r.
Punkt 8 nowego porozumienia
międzyinstytucjonalnego dotyczy marginesów poniżej pułapów.
Rozporządzenie w sprawie WRF określa pułapy dla wszystkich
działów, których należy przestrzegać podczas corocznej procedury
budżetowej zgodnie z wymogami Traktatu. Należy jednak zachować
praktykę mającą na celu zapewnienie w jak największym
stopniu dostatecznych marginesów poniżej pułapów. Stanowi ona element
współpracy międzyinstytucjonalnej oraz dobrej woli instytucji w
procedurze budżetowej i jako taka należy do porozumienia
międzyinstytucjonalnego. Przepis ten zachowano bez zmian w obecnej
praktyce, a także w porównaniu z wnioskiem z marca 2010 r.
W pkt 9 przewiduje się aktualizację
prognoz dotyczących środków na płatności po 2020 r. w
czwartym roku obowiązywania ram finansowych zgodnie z obecną
praktyką i wnioskiem z marca 2010 r.
B. Przepisy dotyczące instrumentów
szczególnych nieujętych w ramach finansowych
Przepisy dotyczące istniejących
instrumentów nieujętych w ramach finansowych (rezerwa na pomoc
nadzwyczajną, fundusz solidarności, instrument elastyczności
oraz Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji) zostają utrzymane w
porozumieniu międzyinstytucjonalnym. W rozporządzeniu w sprawie WRF w
art. 2 przewiduje się możliwość uruchomienia tych
instrumentów w razie potrzeby poza i ponad pułapami określonymi w
ramach finansowych. Takie rozdzielenie przepisów między tymi dwoma aktami
odpowiada rozumowaniu przedstawionemu we wnioskach z marca 2010 r.
Zmiany w porównaniu z wnioskiem z marca 2010
r. polegają na zwiększeniu kwot przeznaczonych na instrument
elastyczności i rezerwę na pomoc nadzwyczajną, zmniejszeniu
kwoty Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, wprowadzeniu,
regulowanemu przepisem, który ma być zawarty w rozporządzeniu
finansowym, możliwości wykorzystania niewykorzystanych
części rocznych kwot dostępnych w ramach rezerwy na pomoc
nadzwyczajną do roku n + 1 oraz rozszerzenia jej zakresu tak, aby obejmowała
ona szczególnie napięte sytuacje związane z przepływami
migracyjnymi na zewnętrznych granicach Unii, wydłużeniu tej
możliwości w przypadku instrumentu elastyczności z roku n + 2 do
roku n + 3, a także skreśleniu przepisów ograniczających roczne kwoty
dostępne w ramach Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji
(EFG) do dostępnych niewydanych i umorzonych kwot z poprzednich dwóch lat
oraz rozszerzenia jego zakresu w celu złagodzenia skutków globalizacji dla
rolników. Wszystkie kwoty wyrażono w cenach z 2011 r., aby były
spójne z ogólną prezentacją ram finansowych. W porównaniu z
obecną praktyką upraszcza się procedury uruchamiania.
We wniosku zawarto nową rezerwę na
wypadek poważnych kryzysów w sektorze rolniczym. Szczegółowe przepisy
dotyczące kwalifikowalności do środków z tej rezerwy
zostaną określone w szczególnej podstawie prawnej. W porozumieniu
międzyinstytucjonalnym określa się kwotę rezerwy oraz
zasady dotyczące jej uruchamiania.
We wniosku przewiduje się nowy instrument
nieujęty w ramach finansowych – „margines na nieprzewidziane wydatki”.
Treść odpowiada zasadniczo przepisom przyjętym przez Radę w
jej stanowisku z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie wniosków z marca 2010 r.
Rozdzielenie przepisów dotyczących marginesu na nieprzewidziane wydatki
odpowiada jednak rozumowaniu przyjętemu we wnioskach z marca 2010 r., tj.
przewidującemu utrzymanie w porozumieniu międzyinstytucjonalnym
wszystkich przepisów dotyczących instrumentów szczególnych nieujętych
w ramach finansowych.
Część II – Poprawa
współpracy międzyinstytucjonalnej w trakcie procedury budżetowej
A. Procedura współpracy
międzyinstytucjonalnej
Przepisy w sprawie współpracy
międzyinstytucjonalnej w trakcie procedury budżetowej zostały
znacznie zmienione w porównaniu z obecnymi zasadami w celu dostosowania ich do
nowej procedury budżetowej wprowadzonej Traktatem. Wszystkie przepisy
dotyczące tej współpracy włączono do załącznika
do porozumienia międzyinstytucjonalnego zgodnie z wnioskiem z marca 2010
r.
Przepisy zawarte w załączniku
odpowiadają wnioskowi z marca 2010 r., jednak wprowadzono w nich zmiany
uzgodnione od tego czasu w deklaracjach instytucji.
B. Włączenie przepisów
finansowych do aktów ustawodawczych
Utrzymuje się przepisy obecnego
porozumienia międzyinstytucjonalnego, a zatem również przepisy
zawarte we wniosku z marca 2010 r. W celu zwiększenia elastyczności w
ramach działów zwiększa się możliwość odchodzenia
od kwot ujętych w aktach prawodawczych z 5 % do 10 %. Ten przepis nie ma
zastosowania do kwot wstępnie przydzielonych państwom
członkowskim na cały okres ram finansowych oraz, jako nowe ustalenie,
do dużych projektów określonych w art. 13 rozporządzenia w
sprawie WRF.
C. Wydatki związane z porozumieniami w
sprawie połowów
We wniosku przewiduje się dostosowanie
przepisów obecnego porozumienia międzyinstytucjonalnego dotyczących
wydatków związanych z porozumieniami w sprawie połowów do nowych
zasad budżetowych. Przewidziana we wniosku zmiana treści
odzwierciedla te części obecnego tekstu, które są nadal aktualne
i dotyczą wyłącznie dobrej współpracy oraz informowania
instytucji o zmianach sytuacji. Ponieważ przepisy te odpowiadają
wnioskowi z marca 2010 r., uznano, że wprowadzanie zmian nie jest
konieczne.
D. Finansowanie wspólnej polityki
zagranicznej i bezpieczeństwa
Ponieważ przepisy te odpowiadają
wnioskowi z marca 2010 r., uznano, że wprowadzanie zmian nie jest
konieczne.
E. Zaangażowanie instytucji w
zarządzanie Europejskim Funduszem Rozwoju
W celu poprawy parlamentarnej kontroli
Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) oraz zbliżenia jej do zasad
współpracy na rzecz rozwoju finansowanej z budżetu Unii proponuje
się wprowadzenie nowego przepisu dotyczącego dialogu z Parlamentem
Europejskim w sprawie dokumentów programowania; dialog ten będzie
finansowany z EFR.
F. Współpraca instytucji w trakcie
procedury budżetowej w zakresie wydatków administracyjnych
Wprowadza się nowy przepis mający na
celu zagwarantowanie, że każdego roku na wczesnym etapie procedury
budżetowej (stosowne terminy znajdują się w
załączniku) instytucje będą dochodziły do porozumienia
w sprawie podziału wydatków administracyjnych; roczne różnice w
poziomie wydatków administracyjnych powinny także odzwierciedlać
skutki dla budżetu, jakie ewentualnie mogą mieć zmiany przepisów
w regulaminie pracowniczym oraz skutki stopniowego ograniczania liczby
personelu o 5 % w latach 2013-2018 we wszystkich instytucjach, organach i
agencjach. .
Część III – Należyte
zarządzanie finansami UE
Ta część stanowi powtórzenie
treści wniosków z marca 2010 r. dotyczących programowania finansowego
(z kilkoma dostosowaniami w celu zbliżenia tekstu do obecnej praktyki)
oraz agencji i Szkół Europejskich (z dodaniem wskazania, aby przy zmianie
odpowiedniego aktu prawnego lub zadań agencji przestrzegano tych samych
zasad, jak w przypadku ustanawiania nowej agencji oraz określeniem
szczegółów dotyczących oceny skutków, którą Komisja powinna
przeprowadzić przed złożeniem wniosku w sprawie utworzenia nowej
agencji lub nowej Szkoły Europejskiej).
Sekcja dotycząca nowych lub innowacyjnych
instrumentów finansowych nie jest już potrzebna, ponieważ
rozporządzenie finansowe będzie zawierało nowy tytuł w
całości poświęcony instrumentom finansowym i
zawierający szczegółowe zasady dotyczące sprawozdawczości w
zakresie tych instrumentów.
2011/0177 (APP)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
określające wieloletnie ramy
finansowe na lata 2014–2020
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 312, w
związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę
Energii Atomowej, w szczególności z jego art. 106a,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej[7],
uwzględniając zgodę Parlamentu
Europejskiego[8],
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze specjalną
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
W ramach rocznych pułapów środków na
zobowiązania w podziale na kategorie wydatków i rocznych pułapów
środków na płatności ustanowionych niniejszym
rozporządzeniem należy przestrzegać pułapów wyznaczonych w
odniesieniu do zobowiązań i zasobów własnych w [decyzji Rady
XXXX/XX/UE, Euratom].
(2)
Biorąc pod uwagę konieczność
zapewnienia odpowiedniego poziomu przewidywalności w celu przygotowania i
realizacji średnioterminowych inwestycji, należy wyznaczyć okres
obowiązywania ram finansowych na siedem lat począwszy od dnia 1
stycznia 2014 r. i przeprowadzić ocenę wykonania ram finansowych w
połowie okresu. Wyniki tej oceny należy uwzględnić w
trakcie trzech ostatnich lat obowiązywania ram finansowych.
(3)
Instrumenty szczególne, rezerwa na pomoc
nadzwyczajną, fundusz solidarności, instrument elastyczności,
Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji, rezerwa na wypadek kryzysów w
sektorze rolniczym oraz margines na nieprzewidziane wydatki są
niezbędne, by umożliwić Unii reakcję na określone
nieprzewidziane okoliczności lub aby umożliwić finansowanie
wyraźnie określonych wydatków, których nie można byłoby
sfinansować w ramach pułapów dostępnych w ramach jednego z
działów lub kilku działów określonych w ramach finansowych. Konieczne jest zatem wprowadzenie szczegółowych
przepisów umożliwiających zapisanie w budżecie środków na
zobowiązania poza i ponad pułapami określonymi w ramach
finansowych, jeżeli istnieje konieczność wykorzystania
instrumentów szczególnych.
(4)
Jeżeli konieczne jest uruchomienie gwarancji z
budżetu Unii w odniesieniu do pożyczek udzielonych w ramach
instrumentu wsparcia bilansu płatniczego i europejskiego mechanizmu
stabilizacji finansowej ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr
332/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. ustanawiającym instrument
średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych
państw członkowskich[9]
i w rozporządzeniu Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r.
ustanawiającym europejski mechanizm stabilizacji finansowej[10], należy uruchomić
niezbędną kwotę poza i ponad pułapami środków na
zobowiązania i środków na płatności określonymi w
ramach finansowych, przestrzegając jednocześnie pułapu zasobów własnych.
(5)
Ramy finansowe należy określić w
cenach z 2011 r. Należy także określić zasady
dotyczące dostosowań technicznych ram finansowych w celu przeliczenia
dostępnych pułapów i marginesów.
(6)
Ramy finansowe nie powinny uwzględniać
pozycji budżetu finansowanych z dochodów przeznaczonych na określone
cele w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr [xxx/201x] Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia […] w sprawie reguł finansowych mających
zastosowanie do budżetu rocznego Unii [11].
(7)
Należy określić zasady na wypadek
innych sytuacji, które mogą wymagać dostosowania ram finansowych.
Dostosowania te mogą być związane z wykonaniem budżetu,
nadmiernym deficytem budżetowym, zmianami Traktatów, kolejnymi rundami
rozszerzenia lub opóźnionym przyjęciem nowych przepisów
regulujących określone obszary polityki.
(8)
Wysokość środków krajowych na Spójność
na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia ustala się na podstawie
prognoz dotyczących produktu krajowego brutto (zwanego dalej „PKB”) z
wiosny 2011 r. Biorąc pod uwagę niepewność prognoz oraz
skutki dla państw członkowskich, którym przydzielono ograniczone
środki, należy dokonać oceny śródokresowej w celu
porównania prognozowanego i rzeczywistego PKB oraz jego wpływu na
pulę środków. W przypadku gdy PKB w latach 2014-2016 odbiega o
więcej niż +/- 5 % od prognozy z 2011 r., należy dostosować
środki na lata 2018-2020 przydzielone danym państwom
członkowskim. Należy stworzyć przepisy dotyczące tego
dostosowania.
(9)
Może zaistnieć konieczność
zmiany ram finansowych w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych
okoliczności, którym nie można zaradzić w ramach pułapów
ustanowionych w ramach finansowych. Konieczne jest wprowadzenie przepisów
umożliwiających zmiany ram finansowych w takich przypadkach.
(10)
Konieczne jest wprowadzenie przepisów
określających ogólne zasady współpracy
międzyinstytucjonalnej w procedurze budżetowej.
(11)
Aby ułatwić sprawny przebieg procedury
budżetowej, konieczne jest wprowadzenie przepisów określających
podstawowe zasady budżetowania wydatków na wspólną politykę
zagraniczną i bezpieczeństwa oraz całkowitą kwotę na
okres objęty ramami finansowymi.
(12)
Szczegółowe ustalenia dotyczące
współpracy międzyinstytucjonalnej w procedurze budżetowej oraz
przy budżetowaniu wydatków na wspólną politykę zagraniczną
i bezpieczeństwa określa porozumienie międzyinstytucjonalne z
dnia […] 201x r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i
Komisją w sprawie współpracy w sprawach budżetowych i należytego
zarządzania finansami[12].
(13)
Konieczne jest również wprowadzenie przepisów
dotyczących szczegółowych zasad postępowania w przypadku
dużych projektów infrastrukturalnych, których czas realizacji znacznie
przekracza wyznaczony okres obowiązywania ram finansowych. Konieczne jest
wyznaczenie maksymalnych kwot wkładu z budżetu Unii w te projekty.
Wnioski te nie powinny mieć żadnego wpływu na inne projekty
finansowane z budżetu Unii.
(14)
Komisja powinna przedstawić wniosek w sprawie
nowych wieloletnich ram finansowych przed dniem 1 stycznia 2018 r., by
umożliwić instytucjom przyjęcie go z wystarczającym
wyprzedzeniem przed wejściem w życie nowych ram finansowych. Ramy
finansowe określone w niniejszym rozporządzeniu powinny w dalszym
ciągu mieć zastosowanie, jeżeli nowe ramy finansowe nie
zostaną przyjęte przed końcem okresu obowiązywania ram
finansowych określonego w niniejszym rozporządzeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wieloletnie
ramy finansowe
Wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
(dalej zwane „ramami finansowymi”) określono w załączniku.
Artykuł 2
Zgodność
z pułapami ram finansowych
1.
Parlament Europejski, Rada i Komisja
przestrzegają rocznych pułapów wydatków określonych w ramach
finansowych podczas każdej procedury budżetowej oraz przy wykonywaniu
budżetu na dany rok.
2.
Środki na zobowiązania można
zapisać w budżecie poza pułapami dla odpowiednich działów
określonymi w ramach finansowych, jeżeli konieczne jest wykorzystanie
zasobów dostępnych w ramach rezerwy na pomoc nadzwyczajną, Funduszu
Solidarności Unii Europejskiej , instrumentu elastyczności,
Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, rezerwy na wypadek
kryzysów w sektorze rolniczym oraz marginesu na nieprzewidziane wydatki zgodnie
z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2012/2002[13],
rozporządzeniem (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady[14], rozporządzeniem nr xxxx/201x
Parlamentu Europejskiego i Rady[15]
oraz porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia […] 201x r. w sprawie
współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania
finansami (zwanym dalej „porozumieniem międzyinstytucjonalnym”).
3.
Jeżeli konieczne jest uruchomienie gwarancji
pożyczki pokrywanej z budżetu Unii zgodnie z rozporządzeniem
(WE) nr 332/2002 lub rozporządzeniem (UE) nr 407/2010, odbywa się to
poza i ponad pułapami określonymi w ramach finansowych.
Artykuł 3
Przestrzeganie
pułapu zasobów własnych
1.           W każdym roku w okresie
objętym ramami finansowymi obowiązuje zasada, że wymagana
całkowita kwota środków na płatności, po rocznym
dostosowaniu i z uwzględnieniem wszelkich innych dostosowań i zmian, jak
również zastosowania art. 2 ust. 2 i 3, nie może skutkować
taką stawką poboru zasobów własnych, która przekraczałby
pułap zasobów własnych określony zgodnie z [decyzją XXXX/XX/UE,
Euratom].
2.           W razie potrzeby pułapy
określone w ramach finansowych obniża się, aby zapewnić
przestrzeganie pułapu zasobów własnych zgodnie z [decyzją XXXX/XX/UE,
Euratom].
Artykuł 4
Dostosowania techniczne
1.           Każdego roku Komisja,
działając z wyprzedzeniem w stosunku do procedury budżetowej na
rok n+1, dokonuje następujących dostosowań technicznych ram
finansowych:
a)      przeszacowania (według cen z roku
n+1) pułapów oraz całkowitych kwot środków na zobowiązania
i środków na płatności;
b)      obliczenia marginesu dostępnego w
ramach pułapu zasobów własnych określonego zgodnie z
[decyzją XXXX/XX/UE, Euratom];
c)      obliczenia bezwzględnej kwoty
marginesu na nieprzewidziane wydatki przewidzianej w pkt 15 porozumienia
międzyinstytucjonalnego.
2.           Komisja dokonuje
dostosowań technicznych, o których mowa w ust. 1, na podstawie
stałego deflatora wynoszącego 2 % rocznie.
3.           Komisja przekazuje wyniki
dostosowań technicznych, o których mowa w ust. 1, i leżące u ich
podstaw prognozy gospodarcze Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4.           W stosunku do danego roku nie
można dokonywać żadnych dalszych dostosowań technicznych
ani w ciągu tego roku, ani na zasadzie ex post w latach kolejnych.
Artykuł 5
Dostosowanie środków na politykę spójności
1.
Jeżeli w ramach dostosowania technicznego
dotyczącego roku 2018 zostanie stwierdzone, że skumulowany produkt
krajowy brutto („PKB”) jakiegokolwiek państwa członkowskiego za lata 2014-2016
odbiegał o ponad +/- 5 % od skumulowanego PKB, który został
oszacowany w 2011 r. przy ustalaniu puli środków finansowych na
realizację polityki spójności dla państw członkowskich na
lata 2014-2020, Komisja dostosuje kwoty przydzielone takiemu państwu
członkowskiemu na ten okres z funduszy na wspieranie spójności.
2.
Całkowity wynik netto dostosowań, o
których mowa w ust. 1, niezależnie od tego czy będzie on dodatni czy
ujemny, nie może przekroczyć 3 mld EUR.
3.
Wymagane dostosowania rozdziela się
proporcjonalnie na lata 2018-2020, a pułapy ram finansowych, których
dotyczą dostosowania, zmienia się odpowiednio.
Artykuł 6
Dostosowania związane z wykonaniem
Powiadamiając Parlament Europejski i
Radę o wynikach dostosowań technicznych ram finansowych, Komisja
przedstawia propozycje dostosowań łącznych środków na
płatności, jakie uzna za konieczne w świetle ich realizacji
celem zapewnienia systematycznego postępu w odniesieniu do środków na
zobowiązania. Decyzje w sprawie tych wniosków podejmuje przed dniem 1 maja
roku n.
Artykuł 7
Dostosowanie funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności, Europejskiego
Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i Europejskiego Funduszu
Rybackiego
1.
W przypadku przyjęcia po dniu 1 stycznia 2014
r. nowych zasad lub programów odnoszących się do funduszy
strukturalnych, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na
rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i Europejskiego Funduszu Rybackiego
dostosowuje się ramy finansowe celem przeniesienia na następne lata,
powyżej odnośnych pułapów wydatków, środków przydzielonych,
ale niewykorzystanych w 2014 r.
2.
Dostosowanie dotyczące przeniesienia
niewykorzystanych środków przydzielonych na 2014 r. przyjmuje się
przed dniem 1 maja 2015 r.
Artykuł 8
Dostosowania związane z nadmiernym deficytem budżetowym
W przypadku zniesienia wstrzymanych
zobowiązań budżetowych dotyczących [Funduszu Spójności]
w ramach procedury nadmiernego deficytu budżetowego Rada, zgodnie z
postanowieniami Traktatu i odnośnym aktem podstawowym, podejmuje
decyzję o przeniesieniu wstrzymanych zobowiązań na kolejne lata.
Wstrzymane zobowiązania z roku n nie mogą być ponownie ujmowane
w budżecie później niż w roku n+2.
Artykuł 9
Zmiana ram finansowych
1.
W przypadku wystąpienia nieprzewidzianych
okoliczności ramy finansowe mogą zostać zmienione przy
zachowaniu zgodności z pułapem zasobów własnych określonym
zgodnie z [decyzją XXXX/XX/UE, Euratom].
2.
W przypadku każdej zmiany ram finansowych
zgodnie z ust. 1 uwzględnia się możliwości realokacji
wydatków pomiędzy programami wchodzącymi w zakres działu,
którego dotyczy zmiana, ze szczególnym odniesieniem do wszelkiego spodziewanego
niepełnego wykorzystania środków. O ile jest to wykonalne,
znacząca kwota, wyrażona zarówno w wartościach
bezwzględnych, jak i jako odsetek nowych planowanych wydatków, utrzymuje
się w zakresie istniejącego pułapu dla danego działu.
3.
W przypadku każdej zmiany ram finansowych
zgodnie z ust. 1 uwzględnia się możliwości
zrównoważenia podniesienia pułapu dla jednego działu przez
obniżenie pułapu dla innego działu.
4.
W przypadku każdej zmiany ram finansowych
zgodnie z ust. 1 utrzymuje się odpowiedni stosunek między
zobowiązaniami i płatnościami.
5.
Dostosowania, o których mowa w art. 3 ust. 2, w
art. 6, 7, 8, 10, 11 i 16, również stanowią zmianę ram
finansowych.
Artykuł 10
Dostosowanie ram finansowych w przypadku zmiany Traktatów
Jeżeli w okresie obowiązywania ram
finansowych do Traktatów wprowadza się zmiany mające wpływ na
budżet, w ramach finansowych wprowadza się odpowiednie dostosowania.
Artykuł 11
Dostosowanie ram finansowych w przypadku rozszerzenia i zjednoczenia Cypru
W przypadku przystąpienia nowych
państw członkowskich do Unii Europejskiej w okresie objętym
ramami finansowymi dostosowuje się ramy finansowe w celu
uwzględnienia potrzeb w zakresie wydatków wynikających z negocjacji
akcesyjnych.
W przypadku zjednoczenia Cypru w okresie
objętym ramami finansowymi dostosowuje się ramy finansowe w celu
uwzględnienia kompleksowego rozwiązania sytuacji na Cyprze i
dodatkowych potrzeb finansowych wynikających ze zjednoczenia.
Artykuł 12
Współpraca międzyinstytucjonalna w procedurze budżetowej
Parlament Europejski, Rada i Komisja (zwane
dalej „instytucjami”) podejmują wszelkie środki w celu
ułatwienia przebiegu corocznej procedury budżetowej.
Instytucje współpracują ze sobą
w dobrej wierze podczas całej procedury w celu uzgodnienia zajmowanych
stanowisk. Instytucje współdziałają w ramach kontaktów na
właściwym szczeblu międzyinstytucjonalnym, tak aby
monitorować postępy prac i analizować stopień
zbliżenia stanowisk na wszystkich etapach procedury.
Instytucje zapewniają jak największy
stopień koordynacji ich odpowiednich harmonogramów prac w celu
umożliwienia przeprowadzenia procedury w sposób spójny i sprzyjający
zbliżeniu stanowisk, prowadzący do ostatecznego przyjęcia
budżetu.
Rozmowy trójstronne mogą być
organizowane na wszystkich etapach procedury oraz z udziałem
przedstawicieli różnych szczebli, w zależności od charakteru
przewidywanej debaty. Każda instytucja zgodnie ze swoim regulaminem
wewnętrznym wyznacza swoich przedstawicieli na każde posiedzenie,
określa swój mandat negocjacyjny oraz z odpowiednim wyprzedzeniem
informuje pozostałe instytucje o ustaleniach dotyczących posiedzenia.
Artykuł 13
Finansowanie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa
Całkowitą kwotę wydatków
operacyjnych na wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa
(dalej „WPZiB”) zapisuje się w całości w jednym rozdziale
budżetu, zatytułowanym WPZiB. Kwota ta obejmuje rzeczywiste
przewidywane potrzeby oszacowane w ramach opracowania projektu budżetu na
podstawie prognoz sporządzanych corocznie przez Wysokiego Przedstawiciela
Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa i przy
założeniu wystarczającego marginesu na działania
nieprzewidziane. Żadnych środków nie można zapisać w
rezerwie.
Artykuł 14
Wkład w finansowanie dużych projektów
W ramach budżetu Unii na lata 2014–2020
udostępnia się maksymalną kwotę w wysokości 7 000
mln EUR według cen z 2011 r. na potrzeby europejskich programów w zakresie
nawigacji satelitarnej (EGNOS i Galileo).
Artykuł 15
Śródokresowa ocena wykonania ram finansowych
W 2016 r. Komisja przedstawi ocenę
wykonania ram finansowych, której w stosownych przypadkach będą
towarzyszyć odpowiednie wnioski.
Artykuł 16
Przejście do następnych ram finansowych
Komisja przedstawia wniosek w sprawie nowych
wieloletnich ram finansowych przed dniem 1 stycznia 2018 r.
Jeżeli przed dniem 31 grudnia 2020 r. nie
zostanie przyjęte żadne rozporządzenie Rady
określające nowe wieloletnie ramy finansowe, przedłuża
się okres obowiązywania pułapów i innych przepisów dotyczących
ostatniego roku objętego ramami finansowymi do czasu przyjęcia
rozporządzenia określającego nowe ramy finansowe. W przypadku
przystąpienia nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej
po 2020 r. w razie potrzeby ramy finansowe o przedłużonym okresie
obowiązywania dostosowuje się w celu uwzględnienia wyników
negocjacji akcesyjnych.
Artykuł 17
Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w …,
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK
Tabela
wieloletnich ram finansowych
[1]               Porozumienie
międzyinstytucjonalne w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy
procedury budżetowej podpisane przez Parlament, Radę oraz
Komisję w dniu 29 czerwca 1988 r. (Dz.U. L 185 z 15.7.1988, s. 33).
[2]               Porozumienie
międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem
Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i
należytego zarządzania finansami (Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1).
[3]               COM(2010) 72 i COM(2010) 73.
[4]               COM(2011) 500 z 29.6.2011.
[5]               COM(2010) 185 wersja ostateczna z 27.4.2010 r.,
rozdział 2 (s. 4–13).
[6]               COM(2010) 700 wersja ostateczna z 19.10.2010 r., w
szczególności sekcje 4.5–4.7 (s. 23–25).
[7]               Dz.U. C z , s. .
[8]               Dz.U. C z , s. .
[9]               Dz.U. L 53 z 23.2.2002, s. 1.
[10]             Dz.U. L 118 z 12.5.2010, s. 1.
[11]             Dz.U. L .
[12]             Dz.U. C ...
[13]             Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.
[14]             Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.
[15]             OJ L , , p.


Ważna informacja prawna

|

52010PC0012

Wniosek rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wkładów finansowych Unii Europejskiej do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007-2010)  /* COM/2010/0012 końcowy - COD 2010/0004 */

	Bruksela, dnia 5.2.2010KOM(2010)12 wersja ostateczna2010/0004 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie wkładów finansowych Unii Europejskiej do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007-2010)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU-  Podstawa i cele wnioskuUnia Europejska od 1989 r. wnosiła wkłady finansowe do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (International Fund for Ireland – IFI). W latach 2005–2006 przeznaczono z budżetu Wspólnoty po 15 mln EUR na rok 2005 i 2006, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 177/2005 z dnia 24 stycznia 2005 r. dotyczącym wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii[1]. Rozporządzenie to wygasło z dniem 31 grudnia 2006 r. i zostało zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1968/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007-2010)[2]. Rozporządzenie zostało przyjęte, podobnie jak wszystkie poprzednie rozporządzenia, na podstawie art. 308 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.Parlament Europejski uznał, że rozporządzenie powinno było zostać przyjęte na podstawie art. 159 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 175 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) i zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o stwierdzenie jego nieważności[3]. Trybunał wydał wyrok w dniu 3 września 2009 r. i postanowił, że jako podstawę prawną należy stosować zarówno art. 159 ust. 3 jak i art. 308, dlatego też uchylił rozporządzenie Rady (WE) nr 1968/2006 i zwrócił się do właściwych instytucji o przyjęcie w zamian nowego rozporządzenia wprowadzającego podwójną podstawę prawną.Zgodnie z wyrokiem Trybunału Komisja Europejska przedstawia nowy wniosek w sprawie rozporządzenia.W porównaniu z uchylonym rozporządzeniem wniosek w sprawie nowego rozporządzenia zawiera w motywach nawiązanie do wspomnianej podwójnej podstawy prawnej. Wszystkie artykuły pozostają bez zmian, lecz art. 12 przewiduje wsteczne zastosowanie art. 6, ponieważ w uchylonym rozporządzeniu wymieniony artykuł przewidywał przedłożenie Komisji strategii zamknięcia do czerwca 2008 r. Przedmiotowa strategia zamknięcia została w istocie przedłożona Komisji i zatwierdzono ją.-  Kontekst ogólnyMiędzynarodowy Fundusz na rzecz Irlandii (IFI) został ustanowiony w 1986 r. w celu wsparcia realizacji art. 10 lit. a) umowy angielsko-irlandzkiej z dnia 15 listopada 1985 r., który stanowi, iż „obydwa rządy współpracują ze sobą w celu wspierania rozwoju gospodarczego i społecznego tych obszarów obydwu części Irlandii, które najbardziej ucierpiały z powodu skutków niestabilności w ostatnich latach i rozważają możliwość uzyskania międzynarodowego wsparcia dla tych prac”.Celem IFI są „działania na rzecz postępu gospodarczego i społecznego oraz zachęcanie do kontaktów, dialogu i pojednania pomiędzy nacjonalistami i unionistami w całej Irlandii”[4].W ślad za początkowymi wkładami ze strony Stanów Zjednoczonych i innych krajów Unia Europejska, uznając że cele IFI są odzwierciedleniem celów, do których ona sama zmierza, postanowiła udzielić praktycznego wsparcia inicjatywie i w 1989 r. zaczęła wnosić wkłady finansowe do IFI. Finansowanie przez UE stanowi obecnie około 58 % rocznych wkładów do Funduszu za 2008 r. oraz 40 % skumulowanych wkładów wniesionych do dnia dzisiejszego. Komisja jest reprezentowana przez obserwatora na wszystkich posiedzeniach Rady IFI począwszy od 1989 r.Polityczna sytuacja w regionie zmieniała się na przestrzeni lat. W 1994 r. główne grupy paramilitarne ogłosiły zawieszenie broni, a zawarte w kwietniu 1998 r. w Belfaście porozumienie „wielkopiątkowe” ustanowiło polityczne ramy dla procesu pokojowego, które obejmowały między innymi przekazanie władzy Zgromadzeniu Irlandii Północnej (Northern Ireland Assembly) oraz Komitetowi Wykonawczemu, powołanym pod koniec 1999 r. Nadal jednak ma miejsce znaczna liczba incydentów związanych z zakłócaniem bezpieczeństwa motywowanych względami religijnymi oraz wzrasta podział psychologiczny i fizyczny między głównymi społecznościami. Mimo znacznego postępu w ostatnim dziesięcioleciu fakt czterokrotnego zawieszenia przekazania władzy wskazuje na istnienie zagrożeń i niepewności wokół procesu pokojowego w tym regionie.W tym kontekście postęp ekonomiczny i społeczny na rzecz wsparcia pokoju i pojednania u podstaw jest procesem długofalowym.Międzynarodowy Fundusz uznał, że bieżący poziom wsparcia międzynarodowego nie może być utrzymywany w nieskończoność, dlatego postanowił zaprzestać ubiegania się o wkłady finansowe od darczyńców po 2010 r. W 2005 r. Fundusz przeprowadził przegląd swoich struktur i priorytetów w celu przeformułowania swojej misji w obliczu nowych realiów oraz przyjął strategiczne ramy, które wyznaczają kierunek działań Funduszu w ostatniej fazie jego działalności. Strategia ta nosi nazwę „Sharing this Space” (Współdzielenie przestrzeni) i stanowi strategiczne ramy działalności w latach 2006–2010. W tym okresie Fundusz skupia się na obszarach wymagających największej uwagi oraz stara się zapewnić trwałość swojej pracy w perspektywie długoterminowej.-  Obowiązujące przepisy w tym obszarzeNie dotyczy.-  Spójność z innymi obszarami politykiIFI, jako instrument służący osiąganiu tego celu, dopełnia działania prowadzone w ramach Programów UE na rzecz Pokoju i Pojednania w Irlandii Północnej oraz Regionie Granicznym Irlandii („PEACE I” 1995–1999, „PEACE II” 2000–2006 oraz „PEACE III” 2007–2013).WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW-  KonsultacjeNie dotyczy.-  Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejZgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 177/2005[5] unieważnione rozporządzenie zostało przygotowane na podstawie załączonego do niego sprawozdania dla władzy budżetowej oceniającego działalność IFI[6]. W sprawozdaniu tym zawarto ocenę działalności Funduszu z wykorzystaniem doświadczenia Komisji w analizie informacji i zebrane dane:-  z ciągłego monitorowania Funduszu przez Komisję;-  z wizyt i kontroli projektów przeprowadzonych przez Komisję podczas posiedzeń Rady IFI;-  przez zarząd Funduszu i projektów;-  ze sprawozdań i badań przekazanych przez Fundusz.W sprawozdaniu dla władzy budżetowej zawierającym ocenę działalności IFI uznano bardzo cenne i pozytywne działania IFI na rzecz wspierania pokoju i pojednania w regionie, a zatem realizację wyznaczonych celów. Sprawozdanie zakończone zostało stwierdzeniem:„Komisja uważa, że po 2006 r. finansowanie powinno odbywać się na podstawie spostrzeżeń poczynionych w niniejszym sprawozdaniu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w przyszłym rozporządzeniu Rady w sprawie finansowego wkładu WE do IFI lub poprzez inne stosowne środki współpracy pomiędzy Komisją a IFI”.-  Ocena skutkówPonieważ jest to zastępcze rozporządzenie w celu zapewnienia zgodności z decyzją Trybunału dotyczącą wyboru podstawy prawnej oraz biorąc pod uwagę fakt, że nie wprowadzono zmian w żadnym z artykułów rozporządzenia, przeprowadzenia oceny skutków nie uznano za proporcjonalne działanie.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU-  Podstawa prawnaArt. 175 i art. 352 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej-  Wybór instrumentówProponowany instrument to rozporządzenie zastępujące rozporządzenie uchylone zgodnie z wyrokiem Trybunału.WPłYW NA BUDżETWniosek przewiduje wkłady finansowe UE w wysokości 15 mln EUR rocznie dla IFI w okresie 4 lat, w latach 2007-2010. Proponowany nowy okres skończy się zatem w 2010 r., co zbiegłoby się z ostatnim rokiem, w którym Fundusz będzie ubiegał się o wkłady finansowe od darczyńców.2010/0004 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie wkładów finansowych Unii Europejskiej do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007-2010)PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 175 i art. 352 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej[7],uwzględniając opinię Komitetu Regionów[8],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[9],po przekazaniu wniosku parlamentom narodowym,stanowiąc zgodnie z procedurami określonymi w art. 294 i art. 352 ust. 1 Traktatu,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Międzynarodowy Fundusz na rzecz Irlandii (zwany dalej „Funduszem”) został ustanowiony w 1986 r. na mocy umowy z dnia 18 września 1986 r. zawartej pomiędzy rządem Irlandii oraz rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (zwanej dalej „Umową”) w celu wspierania postępu ekonomicznego i społecznego oraz zachęcania do kontaktów, dialogu i pojednania między nacjonalistami a unionistami w całej Irlandii, w realizacji jednego z celów określonych w angielsko-irlandzkiej umowie z dnia 15 listopada 1985 r.(2) Uznając, że cele Funduszu odzwierciedlają jej własne cele, Unia Europejska wnosi wkłady finansowe do Funduszu od 1989 r. W latach 2005–2006 przeznaczono z budżetu Wspólnoty po 15 mln EUR na rok 2005 i 2006, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 177/2005 z dnia 24 stycznia 2005 r. dotyczącym wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii[10]. Rozporządzenie to wygasło z dniem 31 grudnia 2006 r.(3) Oceny przeprowadzone zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 177/2005 potwierdziły potrzebę dalszego wspierania działań Funduszu, przy jednoczesnym dalszym wzmacnianiu synergii celów i koordynacji z programami interwencyjnymi funduszy strukturalnych, w szczególności ze Specjalnym Programem na rzecz Pokoju i Pojednania w Irlandii Północnej i Granicznych Hrabstwach Irlandii (zwanym dalej „programem PEACE”) ustanowionym zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych[11].(4) Proces pokojowy w Irlandii Północnej wymaga dalszego wsparcia ze strony Unii Europejskiej na rzecz Funduszu po 31 grudnia 2006 r. Mając na względzie szczególne działania w zakresie procesu pokojowego, na program PEACE wyasygnowano dodatkowe wsparcie z funduszy strukturalnych w latach 2007–2013, zgodnie z ust. 22 załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999[12].(5) Na posiedzeniu w Brukseli w dniach 15 i 16 grudnia 2005 r. Rada Europejska wezwała Komisję do podjęcia niezbędnych kroków mających na celu zapewnienie ciągłego wsparcia Wspólnoty dla Funduszu w momencie wejścia przez niego w istotną, końcową fazę swoich prac, do roku 2010.(6) Głównym celem niniejszego rozporządzenia jest wspieranie pokoju i pojednania poprzez szerszy zakres działań niż działania objęte funduszami strukturalnymi, wykraczających poza zakres polityki Unii Europejskiej dotyczącej spójności gospodarczej i społecznej.(7) Wkłady Unii Europejskiej na rzecz Funduszu powinny przyjąć formę wkładów finansowych na lata 2007, 2008, 2009 i 2010, a zatem powinny zakończyć się w tym samym czasie co działalność Funduszu.(8) Przy rozdysponowywaniu wkładów Unii Europejskiej Fundusz powinien nadawać priorytet projektom o charakterze transgranicznym i obejmującym różne społeczności tak, aby dopełniać działania finansowane z programu PEACE w latach 2007–2010.(9) Zgodnie z Umową wszyscy wnoszący wkład finansowy do Funduszu uczestniczą jako obserwatorzy w posiedzeniach Rady Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii.(10) Istotne jest zapewnienie właściwej koordynacji pomiędzy działaniami Funduszu a działaniami finansowanymi w ramach funduszy strukturalnych określonych w art. 175 Traktatu, w szczególności programem PEACE.(11) Do niniejszego rozporządzenia należy wpisać finansową kwotę odniesienia, w rozumieniu punktu 38 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami[13], na cały czas trwania programu, przy czym uprawnienia władzy budżetowej określone w Traktacie nie zostaną przez to naruszone.(12) Wysokość wkładów Unii Europejskiej do Funduszu powinna wynieść 15 milionów EUR rocznie w latach 2007, 2008, 2009 i 2010, wyrażone w wartościach bieżących.(13) Strategia Funduszu realizowana w ostatniej fazie jego działalności (lata 2006–2010) zatytułowana „Sharing this Space” (Współdzielenie przestrzeni) koncentruje się na czterech głównych obszarach: tworzeniu podstaw pojednania w najbardziej zmarginalizowanych społecznościach, tworzeniu możliwości kontaktu pomiędzy podzielonymi społecznościami, dążeniu do bardziej zintegrowanego społeczeństwa oraz pozostawieniu spuścizny. W związku z powyższym nadrzędnym celem Funduszu i niniejszego rozporządzenia jest wspieranie pojednania pomiędzy społecznościami.(14) Wsparcie Unii Europejskiej przyczyni się do wzmocnienia solidarności pomiędzy państwami członkowskimi i pomiędzy ich obywatelami.(15) Pomoc Funduszu powinna być uważana za skuteczną jedynie w zakresie, w jakim doprowadza do trwałej poprawy ekonomicznej i społecznej i nie jest wykorzystywana zamiast innych prywatnych lub publicznych wydatków.(16) Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1968/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007-2010)[14] ustanowiono finansową kwotę odniesienia dotyczącą wykonania Funduszu w latach 2007-2010.(17) W wyroku z dnia 3 września 2009 r. w sprawie C-166/07 ( Parlament Europejski i Rada przeciwko Komisji )[15] Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich uchylił rozporządzenie (WE) nr 1968/2006, ponieważ było ono oparte wyłącznie na art. 308 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, stwierdzając że właściwą podstawą prawną są zarówno art. 159 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jak i art. 308 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Trybunał orzekł jednak również, że skutki rozporządzenia (WE) nr 1968/2006 zostają utrzymane do czasu wejścia w życie w rozsądnym terminie nowego rozporządzenia przyjętego w oparciu o właściwą podstawę prawną oraz że uchylenie rozporządzenia (WE) nr 1968/2006 nie może mieć wpływu na ważność płatności dokonanych ani zobowiązań podjętych na podstawie tego rozporządzenia,PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1Finansowa kwota odniesienia do celów realizacji Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (zwanego dalej „Funduszem”) na okres 2007–2010 wynosi 60 milionów EUR.Roczne środki zatwierdza władza budżetowa w ramach limitu określonego w ramach finansowych.Artykuł 2Wkłady będą wykorzystywane przez Fundusz zgodnie z umową z dnia 18 września 1986 r., zawartą pomiędzy rządem Irlandii a rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (zwaną dalej „Umową”).Przy przydzielaniu środków Fundusz nadaje priorytet projektom o charakterze transgranicznym lub obejmującym różne społeczności tak, aby dopełniać działania finansowane z funduszy strukturalnych, a zwłaszcza działania prowadzone w ramach programu PEACE działającego w Irlandii Północnej i Granicznych Hrabstwach Irlandii (zwanego dalej „programem PEACE”).Wkłady wykorzystuje się w taki sposób, aby doprowadzić do trwałej ekonomicznej i społecznej poprawy na obszarach będących przedmiotem zainteresowania. Nie służą one zastąpieniu innych publicznych i prywatnych wydatków.Artykuł 3Komisja reprezentuje Unię Europejską jako obserwator na posiedzeniach Rady Funduszu.Przedstawiciele Funduszu uczestniczą jako obserwatorzy w posiedzeniach Komitetu Monitorującego programu PEACE oraz, w stosownych przypadkach, innych programów interwencyjnych funduszy strukturalnych.Artykuł 4Komisja, we współpracy z Radą Funduszu, określa odpowiednie procedury w zakresie wsparcia koordynacji na wszystkich szczeblach pomiędzy Funduszem a władzami zarządzającymi i organami wykonawczymi ustanowionymi w ramach odnośnych programów interwencyjnych funduszy strukturalnych, w szczególności w ramach programu PEACE.Artykuł 5Komisja, we współpracy z Radą Funduszu, określa odpowiednie procedury w zakresie reklamy i informacji mające na celu upowszechnianie wiedzy o wkładach Unii Europejskiej w projekty finansowane przez Fundusz.Artykuł 6Najpóźniej do dnia 30 czerwca 2008 r. Fundusz przedkłada Komisji swoją strategię zamknięcia działalności, zawierającą:a) plan działania wraz z planowanymi płatnościami i przewidywanym terminem zakończenia działalności;b) procedurę umorzenia;c) zasady postępowania z wszelkimi kwotami końcowymi oraz otrzymanymi odsetkami w momencie zamknięcia Funduszu.Kolejne wpłaty na rzecz Funduszu są uwarunkowane przyjęciem przez Komisję strategii zamknięcia. Jeżeli strategia zamknięcia nie zostanie przedłożona do dnia 30 czerwca 2008 r., wpłaty na rzecz Funduszu zostaną wstrzymane do momentu otrzymania strategii.Artykuł 71. Wkładami zarządza Komisja.Zgodnie z ustępem 2 roczne wkłady są wypłacane w ratach w następujący sposób:a) pierwsza wypłata zaliczkowa w wysokości 40 % dokonywana jest po otrzymaniu przez Komisję zobowiązania podpisanego przez przewodniczącego Rady Funduszu, stwierdzającego że Fundusz spełnia warunki wymagane dla przyznania wkładu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;b) druga wypłata zaliczkowa w wysokości 40 % dokonywana jest sześć miesięcy później;c) ostatnia wypłata w wysokości 20 % dokonywana jest po otrzymaniu i zatwierdzeniu przez Komisję rocznego sprawozdania z działalności Funduszu oraz zrewidowanych rachunków za dany rok.2. Przed wypłaceniem raty Komisja przeprowadza ocenę potrzeb finansowych Funduszu w oparciu o saldo gotówkowe Funduszu w chwili planowanej płatności. Jeżeli na skutek tej oceny okaże się, że w danym terminie potrzeby finansowe Funduszu nie uzasadniają wypłaty jednej z tych rat, odnośna wypłata zostaje zawieszona. Komisja ponownie oceni tę decyzję na podstawie nowych informacji dostarczonych przez Fundusz i dokona dalszych wypłat rat niezwłocznie po uznaniu, że jest to uzasadnione.Artykuł 8Wkład z Funduszu może zostać przeznaczony na działanie, które jest lub ma być objęte pomocą finansową w ramach programu interwencyjnego funduszy strukturalnych jedynie wówczas, gdy wartość tej finansowej pomocy po dodaniu 40 % wartości wkładu z Funduszu nie przekracza 75 % całkowitych kwalifikowalnych kosztów działania.Artykuł 9Sprawozdanie końcowe przedkłada się Komisji w pierwszym z poniższych terminów: na sześć miesięcy przed terminem zakończenia działalności przewidzianym w strategii zamknięcia określonej w art. 6 ust. 1 lit. a) lub sześć miesięcy po ostatniej wypłacie przez Unię Europejską; sprawozdanie to zawiera wszelkie niezbędne informacje, które umożliwią Komisji ocenę realizacji wsparcia i osiągnięcia celów.Artykuł 10Wkład za ostatni rok zostanie wypłacony w oparciu o ocenę potrzeb finansowych określonych w art. 7 ust. 2 oraz pod warunkiem, iż wyniki Funduszu są zgodne ze strategią zamknięcia określoną w art. 6.Artykuł 11Ostateczny termin kwalifikowalności wydatków to 31 grudnia 2013 r.Artykuł 12Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie […] dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Art. 6 stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.Niniejsze rozporządzenie wygasa z dniem 31 grudnia 2010 r.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący […] […]  OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJIDziedzina polityki: REGIO Działanie: Inne działania regionalne |TYTUł DZIAłANIA: WKłADY UNII EUROPEJSKIEJ DO MIęDZYNARODOWEGO FUNDUSZU NA RZECZ IRLANDII (2007-2010) |1. POZYCJA(E) W BUDŻECIE I TREŚĆ13.03.122. OGÓLNE DANE LICZBOWE2.1. Całkowite środki przydzielone na działanie (część B): 60 mln EUR na zobowiązania2.2. Okres stosowania: 2007-20102.3. Całkowite wieloletnie oszacowanie wydatków:a) Harmonogram przydziału środków na zobowiązania / środków na płatności (interwencja finansowa) ( zob. punkt 6.1.1 )mln EUR ( do trzech miejsc po przecinku )Rok [n] 2007 | [n+1] 2008 | [n+2] 2009 | [n+3] 2010 | [n+4] | [n+5 i kolejny rok] | Ogółem |Środki na zobowiązania | 15 | 15 | 15 | 15 | 60 |Środki na płatności | 15 | 15 | 15 | 15 | 60 |b) Pomoc techniczna i administracyjna oraz wydatki pomocnicze ( zob. pkt 6.1.2 )Środki na zobowiązania |Środki na płatności |Suma cząstkowa a+b |Środki na zobowiązania | 15 | 15 | 15 | 15 | 60 |Środki na płatności | 15 | 15 | 15 | 15 | 60 |c) Całkowity wpływ finansowy zasobów ludzkich i pozostałych wydatków administracyjnych (zob. pkt 7.2 i 7.3)Zobowiązania/płatności | 0,042 | 0,042 | 0,042 | 0,042 |OGÓŁEM a+b+c |Środki na zobowiązania | 15,042 | 15,042 | 15,042 | 15,042 | 60,168 |Środki na płatności | 0,042 | 0,042 | 15,042 | 15,042 | 15 | 15 | 60,168 |2.4. Zgodność z programowaniem finansowym i perspektywą finansowąWniosek jest zgodny z istniejącym programowaniem finansowym.2.5. Wpływ finansowy na dochody:Wniosek nie ma skutków finansowych (dotyczy technicznych aspektów związanych z wdrażaniem środka)3. INFORMACJE BUDŻETOWERodzaj wydatków | Nowe | Wkład EFTA | Wkład krajów ubiegających się o członkostwo | Dział w perspektywie finansowej |Nieobowiązkowe | Zróżnicowane | NIE | NIE | NIE | 1A |4. PODSTAWA PRAWNAArt. 352 ust. 1 i art. 175 Traktatu5. OPIS I UZASADNIENIE5.1. Potrzeba interwencji ze strony Unii Europejskiej5.1.1. CelePromowanie kontaktu, dialogu i pojednania pomiędzy nacjonalistami i unionistami w całej Irlandii oraz wspieranie rozwoju gospodarczego i społecznego obu społeczności.5.1.2. Uzasadnienie działaniaUznając, że cele Funduszu odzwierciedlają jej własne cele, Unia Europejska wnosi wkłady finansowe do IFI od 1989 r. w celu wsparcia procesu pokojowego. Do chwili obecnej UE wniosła do Funduszu 289 mln EUR.Na posiedzeniu w Brukseli w dniach 15 i 16 grudnia 2005 r. Rada Europejska wezwała Komisję do podjęcia niezbędnych kroków mających na celu zapewnienie ciągłego wsparcia UE dla Funduszu w momencie jego wejścia w istotną, końcową fazę prac do 2010 r., czyli ostatnim roku, w którym Fundusz będzie ubiegał się o wkłady finansowe od darczyńców.Fakt, że wkład ze strony Wspólnoty będzie przeznaczany na ten cel przez kolejne cztery lata, aż do zakończenia działalności Funduszu, jest wyrazem poparcia UE dla procesu pokojowego w Irlandii Północnej.5.2. Planowane działanie i uzgodnienia dotyczące interwencji z budżetu-  Promowanie kontaktu, dialogu i pojednania pomiędzy nacjonalistami i unionistami w całej Irlandii oraz wspieranie rozwoju gospodarczego i społecznego obu społeczności.-  Fundusz działa głównie w Irlandii Północnej i w Regionie Granicznym Irlandii. Jest ukierunkowany na określone najmniej uprzywilejowane obszary.-  Szczegółowa analiza działalności Funduszu znajduje się w sprawozdaniu Komisji i załącznikach COM(2006) 563 z 12 października 2006 r.5.3. Metody realizacjiWspólne zarządzanie z organizacjami międzynarodowymi.W zależności od wyników oceny potrzeb finansowych Funduszu, roczny wkład będzie zasadniczo wypłacany w formie rat w następujący sposób: pierwsza zaliczka w wysokości 40 % będzie realizowana po otrzymaniu przez Komisję zobowiązania podpisanego przez przewodniczącego Rady Funduszu, zgodnego z rozporządzeniem Rady; druga wypłata w wysokości 40 % zostanie wypłacona sześć miesięcy później, a ostatnia wypłata w wysokości 20 % zostanie zrealizowana po przyjęciu i zatwierdzeniu przez Komisję rocznego sprawozdania z działalności oraz wyników kontroli rachunków za dany rok.6. WPŁYW FINANSOWY6.1. Całkowity wpływ finansowy na część B – (podczas całego okresu programowania)6.1.1. Interwencja finansowaZobowiązania (w mln EUR do 3 miejsc po przecinku)Podział | [Rok n] 2007 | [n+1] 2008 | [n+2] 2009 | [n+3] 2010 | [n+4] | [n+5 i kolejne lata] | Ogółem |Działanie 1 | 15 | 15 | 15 | 15 | 60 |Działanie 2 |itd. |OGÓŁEM | 15 | 15 | 15 | 15 | 60 |6.1.2. Pomoc techniczna i administracyjna, wydatki pomocnicze i wydatki IT (środki na zobowiązania)Nie dotyczy.6.2. Kalkulacja kosztów według środków przewidzianych w części B (podczas całego okresu objętego programowaniem)Nie dotyczy.7. WPŁYW NA WYDATKI ZWIĄZANE Z PERSONELEM I WYDATKI ADMINISTRACYJNE7.1. Wpływ na zasoby ludzkieRodzaj stanowiska | Personel, któremu powierzono zarządzanie działaniem przy użyciu istniejących lub dodatkowych zasobów | Ogółem | Opis zadań związanych z działaniem |Liczba stałych etatów | Liczba stanowisk czasowych |Urzędnicy lub pracownicy zatrudnieni na czas określony | A B C | 0,2 0,1 | 0,2 0,1 | W razie konieczności można załączyć szczegółowy opis zadań |Inne zasoby ludzkie |Ogółem | 0,3 | 0,3 |7.2. Całkowity wpływ finansowy na zasoby ludzkieRodzaj zasobów ludzkich | Kwota (EUR) | Metoda obliczeniowa* |Urzędnicy Pracownicy zatrudnieni na czas określony | 32400 | 0,3 * 108000 EUR |Inne zasoby ludzkie (należy określić pozycję w budżecie) |Ogółem | 32400 |Zapotrzebowanie na zasoby ludzkie i administracyjne zostanie pokryte z przydziału, który może być przyznany zarządzającej DG w ramach corocznej procedury przydziału środków w świetle ograniczeń budżetowych.7.3. Inne wydatki administracyjne wynikające z działaniaPozycja w budżecie (numer i treść) | Kwota (EUR) | Metoda obliczeniowa |Przydział ogółem (Tytuł A7) A0701 - Podróże służbowe A07030 - Spotkania A07031 – Komitety obowiązkowe A07032 – Komitety nieobowiązkowe A07040 - Konferencje A0705 - Badania i konsultacje Inne wydatki (określić) Audyt | 8000 1600 | 800 EUR * 10 rocznie (5 delegacji, każda średnio 2 dni) 800 EUR * 2 rocznie |Systemy informatyczne (A-5001/A-4300) |Inne wydatki - część A (określić) |Ogółem | 9600 |Podane kwoty odpowiadają łącznym wydatkom w okresie 12 miesięcy.I. Ogółem rocznie (7.2 + 7.3) II. Czas trwania działania III. Koszt działania ogółem (I x II) | 42000€ 4 lata 168000 EUR |8. DZIAŁANIA NASTĘPCZE I OCENA8.1. Uzgodnienia związane z działaniami następczymiKomisja będzie monitorować działalność Funduszu poprzez dalszą obecność w Radzie Funduszu w charakterze obserwatora oraz otrzymując dokumenty z posiedzeń Komitetu Doradczego IFI. Działalność Funduszu kontrolują ponadto służby do spraw audytu i kontroli DG REGIO. Wskaźnikami wyników będą ilość i wartość projektów zatwierdzonych przez IFI.Każdego roku IFI przedstawia Komisji swoje roczne sprawozdanie finansowe oraz sprawozdanie z działalności, które muszą być pozytywnie ocenione przez Komisję w celu kontynuowania przez nią wypłat na rzecz Funduszu. Ponadto płatności na rzecz Funduszu są uzależnione od oceny potrzeb finansowych Funduszu, przeprowadzanej przez Komisję w oparciu o saldo środków gotówkowych Funduszu w chwili planowanej płatności.Mając na względzie, iż Fundusz zakończy działalność w 2010 r., zwrócono się do niego o przedłożenie Komisji strategii zamknięcia jego działalności, a kolejne wypłaty na rzecz Funduszu są uwarunkowane przyjęciem strategii zamknięcia przez Komisję. Strategia ta została zatwierdzona przez Komisję we wrześniu 2009 r. W ramach pakietu zamknięcia Fundusz przedłoży wszelkie niezbędne informacje, które umożliwią Komisji ocenę realizacji pomocy i osiągnięcia wyznaczonych celów.8.2. OcenaOcena działalności Funduszu została zamieszczona w sprawozdaniu Komisji COM(2006) 563 z 12 października 2006 r.9. ŚRODKI ZWALCZANIA NADUŻYĆ FINANSOWYCHKomisja jest reprezentowana w Radzie Funduszu, a końcowa roczna płatność dokonywana jest dopiero po otrzymaniu i zatwierdzeniu rocznego sprawozdania Funduszu i wyników audytu sprawozdań finansowych. Działalność Funduszu kontrolują ponadto służby do spraw audytu i kontroli DG REGIO.[1] Dz.U. L 30 z 3.2.2005, s. 1-3.[2] Dz.U. 2006 L 409, s. 86.[3] Sprawa C-166/07.[4] Umowa pomiędzy rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a rządem Irlandii w sprawie Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii, zawarta w dniu 18 września 1986 r. (ostatnio zmieniona w dniu 10 października 2000 r.); UK Treaty Series N°58 (1987) Cm 266 / Republic of Ireland N°1 (1986) Cmnd 9908.[5] Dz.U. L 30 z 3.2.2005, s. 1-3.[6] COM(2006) 563, 12.10.2006 r.[7] Dz.U. C […][8] Dz.U. C […][9] Dz.U. C […][10] Dz.U. L 30 z 3.2.2005, s. 1.[11] Dz.U. L 161 z 26.6.1999, s. 1.[12] Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 25.[13] Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.[14] Dz.U. L 409 z 30.12.2006, s. 86.[15] Jeszcze nieopublikowana.


Ważna informacja prawna

|

52006PC0826

Wniosek rozporządzenie Rady rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 398/2004 na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz krzemu wysyłanego z Republiki Korei, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Korei  /* COM/2006/0826 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 18.12.2006KOM(2006)826 wersja ostatecznaWniosekROZPORZĄDZENIE RADYrozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 398/2004 na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz krzemu wysyłanego z Republiki Korei, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Korei(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1.  KONTEKST WNIOSKU2.  Podstawa i cele wnioskuNiniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. („rozporządzenie podstawowe”) w postępowaniu dotyczącym przywozu metalu krzemowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej wysyłanego z Republiki Korei.-  Kontekst ogólnyNiniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym.-  Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekBrak obowiązujących przepisów w dziedzinie, której dotyczy wniosek.-  Spójność z polityką i celami Unii w innych dziedzinachNie dotyczy.3.  KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPŁYWU4.  Konsultacje z zainteresowanymi stronamiStrony zainteresowane postępowaniem miały już możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego.-  Gromadzenie i wykorzystywanie wiedzy specjalistycznejNie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.-  Ocena wpływuNiniejszy wniosek jest wynikiem wykonania rozporządzenia podstawowego.Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje przeprowadzenia ogólnej oceny wpływu, jednakże zawiera wyczerpujący wykaz warunków, których wypełnienie należy ocenić.5.  ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU6.  Krótki opis proponowanych działańRozporządzeniem (WE) nr 2200/90 z dnia 2 marca 2004 r. Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. Wkrótce potem, w wyniku złożenia skargi przez branżę wspólnotową i związanego z nią dochodzenia Komisji, Rada rozporządzeniem nr 1607/92 stwierdziła, że obowiązujące cło antydumpingowe zostało zaabsorbowane i nałożyła dodatkowe cło na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.Należy stwierdzić, że oba przeglądy wygaśnięcia – rozporządzenia nr 2496/97 i nr 398/2004 –potwierdziły wysokość ostatecznego cła antydumpingowego mającego zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, na poziomie 49%.W dniu 6 marca 2006 r. do Komisji wpłynął nowy wniosek o przeprowadzenie dochodzenia w sprawie zarzutu obejścia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz krzemu pochodzącego z Chin poprzez przeładunek w Republice Korei.Dochodzenie wykazało brak wystarczającego powodu lub uzasadnienia, innego niż nałożenie środków antydumpingowych, dla zmian w strukturze handlu oraz osłabienie skutków naprawczych obowiązujących środków antydumpingowych pod względem ilości i cen. Wydaje się, że znaczna wielkość przywozu krzemu z Republiki Korei zastąpiła przywóz produktu objętego postępowaniem z Chin. Ponadto istniały wystarczające dowody potwierdzające, że wzrost przywozu odbywał się po cenach niższych od niewyrządzającego szkody poziomu ustalonego w trakcie dochodzenia, w wyniku którego nałożono obecnie obowiązujące środki oraz że nadal miał miejsce znaczący dumping.W związku z tym proponuje się rozszerzenie istniejących środków antydumpingowych nałożonych na przywóz metalu krzemowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej na ten sam produkt wysyłany z Republiki Korei.Przeprowadzono konsultacje z państwami członkowskimi, które w większości poparły ten wniosek.Proponuje się, aby Rada przyjęła załączony wniosek dotyczący rozporządzenia, który powinien jak najszybciej zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym.-  Podstawa prawnaRozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 r. z dnia 21 grudnia 2005 r.-  Zasada pomocniczościNiniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.-  Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:Forma działania jest opisana w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym i wyklucza podejmowanie decyzji na poziomie krajowym.Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Wspólnoty, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania.-  Wybór instrumentówProponowane instrumenty: rozporządzenie.Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów:W wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości.7.  WPłYW NA BUDżETWniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.WniosekROZPORZĄDZENIE RADYrozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 398/2004 na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz krzemu wysyłanego z Republiki Korei, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z KoreiRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] („ rozporządzenie podstawowe ”), w szczególności jego art. 13,uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:A. PROCEDURA1. Obowiązujące środki(1) Rozporządzeniem (WE) nr 2200/90[2] („pierwotne dochodzenie”) Rada nałożyła ostateczne środki antydumpingowe w postaci stałego cła za tonę przywożonego do Wspólnoty krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (dalej: „Chiny”).(2) Wkrótce potem, w wyniku złożenia wniosku przez przemysł wspólnotowy, Rada w rozporządzeniu nr 1607/92[3] stwierdziła, że obowiązujące środki antydumpingowe zostały zaabsorbowane przez chińskich eksporterów i nałożyła dodatkowe cło na przywóz krzemu pochodzącego z Chin(3) W 1997 r. rozpoczęto przegląd okresowy i jednocześnie przegląd wygaśnięcia. Przeglądy te zakończono rozporządzeniem nr 2496/97[4]. W wyniku tych przeglądów środki antydumpingowe zostały utrzymane, chociaż za właściwą uznano zmianę formy tych środków z cła stałego na cło od wartości celnej towaru (ad valorem). Stawka cła stanowiła 49% ceny CIF tego przywozu. Zgodnie z zasadą niższego cła stawka ta odpowiadała marginesowi szkody.(4) Po przeprowadzeniu przeglądu wygaśnięcia Rada, rozporządzeniem (WE) nr 398/2004[5], zadecydowała o utrzymaniu cła antydumpingowego.2. Wniosek(5) W dniu 6 marca 2006 r. zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego do Komisji wpłynął wniosek o przeprowadzenie dochodzenia w sprawie zarzutu obejścia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz krzemu objętego kodem CN 2804 69 00 (o zawartości wagowej krzemu niższej niż 99,99 %) pochodzącego z Chin. Wniosek został złożony przez Euroalliages (Komitet Łącznikowy Przemysłu Metalurgicznego) („wnioskodawca”) działający w imieniu producentów Wspólnoty, których łączny udział we wspólnotowej produkcji metalów krzemowych stanowił 100 %. We wniosku zarzucano, że obowiązujące środki antydumpingowe nałożone na przywóz krzemu pochodzącego z Chin były obchodzone poprzez dokonywanie przeładunku w Republice Korei (zwanej dalej „Koreą”).(6) We wniosku zarzucano również brak wystarczającego powodu lub uzasadnienia, innego niż nałożenie środków antydumpingowych, dla zmiany struktury handlu oraz osłabienie skutków naprawczych obowiązujących środków antydumpingowych tak pod względem ilości jak i ceny. Jak się wydaje, duża część przywozu krzemu z Republiki Korei zastąpiła przywóz krzemu z Chin. Ponadto istniały wystarczające dowody potwierdzające, że przywóz ten odbywał się po cenach niższych od kosztu produkcji i uzasadnionego zysku, ustanowionych dla przemysłu wspólnotowego w trakcie dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia istniejących środków.(7) I wreszcie, wnioskodawcy utrzymywali, że krzem był wysyłany z Korei po cenach dumpingowych w odniesieniu do wcześniej ustalonej wartości normalnej dla krzemu pochodzącego z Chin.3. Wszczęcie postępowania(8) Ustaliwszy, po skonsultowaniu się z Komitetem Doradczym, że istniały oparte na domniemaniu faktycznym dowody umożliwiające wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, Komisja wszczęła dochodzenie rozporządzeniem (WE) nr 607/2006 („rozporządzenie wszczynające”). Zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, rozporządzeniem wszczynającym Komisja nakazała również organom celnym rejestrowanie przywozu krzemu wysyłanego z Korei, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Korei.4. Dochodzenie(9) Komisja oficjalnie powiadomiła władze Chin i Korei, zainteresowanych producentów/eksporterów i importerów wspólnotowych oraz występujący z wnioskiem przemysł wspólnotowy o wszczęciu dochodzenia. Kwestionariusze zostały przesłane do producentów/eksporterów w Korei oraz do władz chińskich i koreańskich. Zainteresowane strony miały możliwość wyrażenia swoich opinii na piśmie i złożenia wniosku o przesłuchanie w ramach limitu czasowego określonego w rozporządzeniu wszczynającym. Wszystkie strony poinformowano, że brak współpracy może spowodować zastosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego oraz rozpoznanie sytuacji na podstawie dostępnych faktów.(10) Nie otrzymano żadnych odpowiedzi na kwestionariusze od eksporterów/producentów z Chin. Komisja nie otrzymała również żadnych uwag ze strony władz chińskich.(11) Dwa przedsiębiorstwa koreańskie zadeklarowały chęć współpracy podczas dochodzenia. Tylko jedno z nich zajmowało się przywozem krzemu z Chin do Korei, nie wywoziło go jednak do Wspólnoty. Drugie z deklarujących wolę współpracy przedsiębiorstw nie zajmowało się ani produkcją ani przywozem krzemu.5. Okres objęty dochodzeniem(12) Dochodzenie objęło okres od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. (dalej : „OD”). W celu zbadania zarzucanych zmian struktury handlu zgromadzono dane z okresu od 2001 r. do końca OD („okres badany”).B. WYNIKI DOCHODZENIA1. Uwagi ogólne/stopień współpracy(13) Jak wspomniano wyżej w motywie 10, żaden z producentów/eksporterów krzemu w Chinach nie współpracował podczas dochodzenia; z kolei żaden ze wspólnotowych importerów nie dostarczył istotnych dla dochodzenia informacji. Jak wspomniano w motywie 11, jedynie dwa przedsiębiorstwa koreańskie podjęły współpracę, jednakże w badanym okresie żadne z nich nie zajmowało się przywozem krzemu do Wspólnoty. W rezultacie ustalenia dotyczące krzemu wysyłanego z Korei do Wspólnoty musiały zostać oparte na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.2. Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny(14) Rozważany produkt jest tym samym produktem co w pierwotnym dochodzeniu, to jest krzemem pochodzącym z ChRL, objętym kodem CN 28046900 (o zawartości wagowej krzemu niższej niż 99,99%). Jak wiadomo, znacznie czystsza postać krzemu o wagowej zawartości nie mniejszej niż 99,99 %, wykorzystywana głównie w przemyśle produkującym półprzewodniki, podlega innemu kodowi CN i nie jest objęta niniejszym postępowaniem.(15) Na podstawie informacji uzyskanych od dwóch współpracujących przedsiębiorstw koreańskich oraz informacji zawartych we wniosku złożonym przez wnioskodawcę stwierdzono, że krzem przywożony do Wspólnoty z Chin i krzem wysyłany z Korei mają te same podstawowe właściwości fizyczne oraz to samo zastosowanie. Należy je zatem uznać za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W toku dochodzenia nie przedstawiono żadnego dowodu na twierdzenie przeciwstawne.3. Zmiana w strukturze handlu między państwami trzecimi a Wspólnotą(16) Jak stwierdzono powyżej, istnieje przypuszczenie, że zmiana struktury handlu wynika z przeładunku towarów na Korei.(17) Wobec braku współpracy ze strony eksportujących przedsiębiorstw koreańskich, wielkość i wartość przywożonego z Korei do Wspólnoty towaru objętego postępowaniem zostały określone na podstawie dostępnych informacji. W tym przypadku pochodziły one ze statystyk przywozu Eurostatu.(18) Zmiana w strukturze handlu została ustalona w oparciu o dane przedstawione poniżej w tabeli 1. Przywóz dużych ilości krzemu z Korei do Wspólnoty rozpoczął się w 2002 i 2003 r. i utrzymywał się na wysokim poziomie do OD. Znaczna wielkość przywozu z Korei w okresie pomiędzy, przede wszystkim, 2003 r. i OD, choć ulegała w tym czasie wahaniom, zbiegła się ze znaczącym i trwałym zmniejszeniem (o ponad 50%) przywozu z Chin.Tabela 1 przywóz krzemu z Chin i Korei (ilość)Kraj | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | OD (04/2005 – 03/2006 |Chiny (w tonach) | 39 705 | 56 226 | 55 939 | 30 346 | 22 358 |Korea (w tonach) | 1 070 | 5 540 | 2 340 | 4 380 | 3 658 |Źródło : Eurostat .4. Wykryty proceder obejścia a brak wystarczającej racjonalnej przyczyny czy też ekonomicznego uzasadnienia(19) Ponieważ w bieżącym dochodzeniu nie współpracowało żadne z koreańskich przedsiębiorstw które prowadziły wywóz krzemu do UE, ocenę w kwestii zarzucanego obejścia ceł oparto na dostępnych informacjach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, łącznie z informacjami dostarczonymi w ramach wniosku. Dochodzenie nie wykazało żadnych przesłanek przemawiających za tezą, że krzem wyprodukowano w Korei. Przeciwnie, oba koreańskie przedsiębiorstwa współpracujące potwierdziły brak produkcji krzemu w Korei.(20) Stwierdzono zatem, że wobec braku innego wystarczającego powodu lub ekonomicznego uzasadnienia w rozumieniu art. 13 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia podstawowego, zmiana struktury handlu wynikła z obowiązującego ostatecznego cła antydumpingowego, nałożonego na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, i zgodnie z twierdzeniem strony skarżącej sprowadza się do przeładunku dokonanego w Republice Korei.5. Osłabienie skutków zaradczych istniejących ceł w zakresie cen i/lub ilości produktów podobnych(21) Z danych wspomnianych w motywie 18 jasno wynika, że miała miejsce ilościowa zmiana struktury przywozu produktu objętego dochodzeniem do Wspólnoty oraz że w 2005 r. przywóz tego produktu z Chin do Wspólnoty zmniejszył się znacząco, przy jednoczesnym zwiększeniu jego przywozu do Wspólnoty z Republiki Korei – a więc kraju, w którym nie produkuje się krzemu. Dlatego jest rzeczą oczywistą, że wyraźna zmiana w przepływie handlowym osłabiła skutki naprawcze podjętych środków w kontekście ilości produktu dostarczanych na rynek wspólnotowy, nawet jeżeli w okresie objętym dochodzeniem wzrost przywozu z Korei był zdecydowanie mniej znaczący niż zmniejszenie przywozu z Chin między 2004 r. a OD.(22) Odnośnie do cen krzemu wysyłanego z Korei, z powodu braku współpracy konieczne było oparcie się na danych Eurostatu. . Stwierdzono, że średnie ceny eksportowe przy wywozie z Korei do Wspólnoty były znacznie niższe od cen sprzedaży i kosztów przemysłu wspólnotowego, jakie ustalono w dochodzeniu prowadzącym do nałożenia obecnie obowiązujących środków.Tabela 2 przywóz krzemu z Chin i Korei (wartość w EUR za tonę)Kraj | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | OD (04/2005 – 03/2006 |Chiny | 1 063 | 1 000 | 1 026 | 964 | 1 001 |Korea | 1 031 | 912 | 961 | 1 039 | 1 061 |Źródło: Eurostat.(23) Na tej podstawie stwierdzono, że przywóz produktu objętego postępowaniem z Republiki Korei osłabia skutki naprawcze cła zarówno pod względem ilościowym, jak i cenowym.6. Dowody dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości ustalonych wcześniej dla produktu podobnego(24) Jak wyjaśniono w motywach 10 i 11, mając na uwadze brak współpracy, w celu ustalenia, czy istnieją dowody potwierdzające istnienie dumpingu w odniesieniu do wywozu produktu objętego postępowaniem z Republiki Korei do Wspólnoty w OD, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego do ustalenia cen wywozu do UE wykorzystano dane Eurostatu na poziomie CN.(25) Zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, ceny eksportowe porównano z poprzednio ustaloną wartością normalną, w tym przypadku z wartością normalną ustaloną w ostatnim przeglądzie wygaśnięcia.(26) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego, porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w dochodzeniu prowadzonym w ramach przeglądu wygaśnięcia oraz średniej ważonej cen eksportowych w OD niniejszego dochodzenia, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wykazało istnienie znaczącego dumpingu.C. ŚRODKI(27) W związku z powyższymi ustaleniami stwierdzono, że miało miejsce obejście przepisów w rozumieniu art. 13 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego, obowiązujące środki antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z Chin, należy rozszerzyć na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Republiki Korei, niezależnie od tego czy zostały one zgłoszone jako pochodzące z Republiki Korei czy też nie.(28) Rozszerzenie powinno dotyczyć środków określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 398/2004, a mianowicie ostatecznego cła antydumpingowego mającego zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, i wynoszącego 49 %.(29) Zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, który stanowi, że rozszerzone środki powinny mieć zastosowanie do przywozu wprowadzanego na terytorium Wspólnoty na mocy rejestracji nałożonej rozporządzeniem wszczynającym, należy pobrać cła od zarejestrowanego przywozu krzemu wysłanego z Korei.D. WNIOSKI O WYŁĄCZENIE(30) Pomimo że w trakcie niniejszego dochodzenia nie ustalono istnienia w Korei żadnego rzeczywistego producenta/eksportera krzemu, ani też tacy producenci/eksporterzy nie zgłosili się do Komisji, informuje się zainteresowanych eksporterów, którzy mają zamiar złożyć wniosek o wyłączenie z zastosowania rozszerzonego środka antydumpingowego zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, że będą musieli wypełnić kwestionariusz w celu umożliwienia Komisji podjęcia decyzji, czy wyłączenie może im zostać przyznane. Tego rodzaju wyłączenia można udzielić po dokonaniu oceny sytuacji rynkowej produktu objętego postępowaniem, mocy produkcyjnych i stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych, zakupów i sprzedaży, prawdopodobieństwa kontynuowania praktyk, w odniesieniu do których nie ma wystarczającego powodu lub ekonomicznego uzasadnienia oraz dowodów dumpingu. W takim przypadku Komisja najprawdopodobniej przeprowadzi również wizytę weryfikacyjną na miejscu. Wniosek należałoby niezwłocznie skierować do Komisji, razem z wszelkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności takimi, jak wszelkie zmiany w działalności przedsiębiorstwa związane z produkcją i sprzedażą.(31) W przypadkach, w których udzielono wyłączenia, Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, zaproponuje odpowiednie zmiany w niniejszym rozporządzeniu. Następnie każde z udzielonych wyłączeń będzie podlegało monitorowaniu celem zapewnienia zgodności z określonymi w nim warunkami.E. PROCEDURA(32) Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których Rada zamierzała rozszerzyć obowiązujące ostateczne cło antydumpingowe, oraz miały możliwość zabrania głosu w sprawie i przedstawienia swoich uwag. Nie otrzymano żadnych uwag które mogłyby zmienić przedstawione powyżej wnioski.PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 11. Ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 398/2004 na przywóz krzemu objętego kodem CN 2804 69 00 pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz krzemu objętego kodem CN ex 2804 69 00 (kod TARIC 2804 69 00 10), wysyłanego z Republiki Korei, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Republiki Korei.2. Cło rozszerzone na mocy ust. 1 niniejszego artykułu będzie pobierane od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 607/2006 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96.3. Zastosowanie mają obowiązujące przepisy celne.Artykuł 21. Wnioski o wyłączenie z przedmiotowego cła rozszerzonego na mocy art. 1 muszą być sporządzone na piśmie w jednym z języków urzędowych Wspólnoty oraz podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentowania wnioskodawcy. Wniosek należy przesłać na poniższy adres:European CommissionDirectorate-General for TradeDirectorate BOffice: J-79 05/17B - 1049 Brussels – BelgiaFaks nr (32 2) 295 65 052. Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może w drodze decyzji zezwolić na wyłączenie z cła rozszerzonego na mocy art. 1 przywozu, który jest dokonywany w sposób niestanowiący obejścia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 398/2004.Artykuł 3Niniejszym poleca się władzom celnym zaprzestanie rejestracji przywozów, ustanowionej zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 607/2006.Artykuł 4Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia [...] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1, rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz. U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).[2] Dz.U. L 198 z 28.7.1990, str. 57.[3] Dz.U. L 170 z 25.6.1992, str. 1.[4] Dz.U. L 345 z 16.12.1997, str. 1.[5] Dz.U. L 66 z 22.3.2004, str. 15.