title: Proposal for a Council Decision amending Decision No 2002/463/EC adopting an action programme for administrative cooperation in the fields of external borders, visas, asylum and immigration (ARGO programme)

text:
                  KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

                                                Bruksela, dnia 19.05.2004
                                                COM(2004) 384 końcowy

                                                2004/0122 (CNS)

                                  Wniosek dotyczący:

                                  DECYZJA RADY

     zmieniająca decyzję nr 2002/463/WE przyjmującą program działań dla współpracy
         administracyjnej w dziedzinie granic zewnętrznych, wiz, azylu i imigracji
                                    (program ARGO)

                             (przedstawiony przez Komisję)

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                              UZASADNIENIE

     1.      WPROWADZENIE

     Program ARGO, promujący współpracę administracyjną w dziedzinie granic zewnętrznych,
     wiz, azylu i imigracji, stanowi niezbędne uzupełnienie inicjatyw legislacyjnych podjętych
     zgodnie z art. 62 i 63 Traktatu. Fakt, że działania legislacyjne podejmowane na własną rękę
     nie wystarczą i dlatego istnieje potrzeba skutecznej współpracy operacyjnej pomiędzy
     właściwymi władzami Państw Członkowskich w celu stworzenia przestrzeni wolności,
     bezpieczeństwa i sprawiedliwości, był wielokrotnie podkreślany, również w projekcie
     Konstytucji Europejskiej.

     W tym samym dniu, kiedy Rada przyjęła program ARGO, tj. 13 czerwca 2002 r., uchwaliła
     ona także plan zarządzania zewnętrznymi granicami Państw Członkowskich UE1, który
     ponownie podkreśla wagę mechanizmów koordynacji i współpracy w tej dziedzinie. Plan ten,
     zgodny z Komunikatem Komisji z maja 20022, odnosi się także do podziału obciążeń
     pomiędzy Państwami Członkowskimi w ramach zintegrowanego zarządzania granicami
     zewnętrznymi. W Sewilli Rada Europejska zobowiązała Komisję do zbadania kwestii
     związanych z podziałem obciążeń finansowych związanych z zarządzaniem granicami
     zewnętrznymi. Komisja opracowała na ten temat Komunikaty z grudnia 2002 r. i czerwca
     20033. W drugim Komunikacie Komisja potwierdziła znaczące rozmiary inwestycji i
     wynikające z nich koszty operacyjne, w szczególności związane z kontrolą osób. Niemniej
     jednak, gromadzenie szczegółowych i porównywalnych danych w tym zakresie, jak również
     ich analizowanie, okazało się bardzo trudne. Komisja w konkluzjach stwierdziła zatem, że z
     przyjęciem istotnego i stosownego rozwiązania kwestii podziału obciążeń należy zaczekać do
     czasu przyjęcia perspektywy finansowej na lata po 2006 r., ale w perspektywie
     krótkoterminowej Komisja może zbadać możliwość zrewidowania programu ARGO.

     2.      CEL

     Celem proponowanych zmian w decyzji w sprawie ARGO jest zapewnienie wsparcia
     finansowego dla projektów krajowych w dziedzinie granic zewnętrznych poprzez dążenie do
     eliminacji konkretnych słabości strukturalnych w punktach granicznych o znaczeniu
     strategicznym. Zostaną one określone w porozumieniu z Państwami Członkowskimi na
     podstawie obiektywnych kryteriów (ocena ryzyka). Zmienione postanowienia wyraźnie
     określają cele, jakie muszą realizować te projekty lub działania. Działania te nie będą
     wymagać aktywnego zaangażowania innych Państw Członkowskich, krajów kandydujących
     lub państw trzecich. Niemniej jednak, odegrają one istotna rolę przy określaniu kryteriów
     oceny ryzyka, gdyż jest to wspólne zadanie do wykonania przez wszystkie Państwa
     Członkowskie stanowiące istotną część systemu zintegrowanego zarządzania granicami
     zewnętrznymi. Poza tym, Państwa Członkowskie za pośrednictwem Komisji będą miały wiele

     1
            Dokument Rady 10019/02
     2
            Komunikat w sprawie rozwijania zintegrowanego systemu zarządzania granicami zewnętrznymi Państw
            Członkowskich UE
     3
            Komunikat na temat integrowania zagadnień migracyjnych w stosunkach Unii Europejskiej z
            państwami trzecimi z dnia 3 grudnia 2002 r. COM (2002) 703 i Komunikat dotyczący rozwoju
            wspólnej polityki w sprawie nielegalnej imigracji, przemytu i handlu ludźmi, granic zewnętrznych i
            wydalania nielegalnych imigrantów COM (2003) 323.

PL                                                      2                                                        PL
 ---pagebreak---      do powiedzenia w przygotowaniu rocznego programu pracy i wyborze tego nowego typu
     projektu. Pozostałe Państwa Członkowskie także mogą wziąć udział w przygotowaniu i/lub
     wdrażaniu tych działań, w charakterze obserwatorów.

     3.      WDRAŻANIE ARGO

     Ostatnio służby Komisji udostępniły do wiadomości publicznej swój pierwszy raport roczny
     dla Rady i Parlamentu Europejskiego dotyczący wdrażania programu ARGO (2002-2003)4.
     W raporcie tym Komisja odnotowała, że w 2003 r. program ARGO wyraźnie nie spełniał
     założonych celów głównie z powodu trudności, jakich doświadczały administracje krajowe w
     organizowaniu i mobilizowaniu, wspólnie z ich partnerami z UE, zasobów dla typów działań,
     które promuje program ARGO. Spełnienie niektórych wymagań decydujących o przyznaniu
     pomocy, określonych w decyzji w sprawie ARGO, wydaje się zadaniem niełatwym dla
     agencji krajowych, zwłaszcza jeśli chodzi o dotrzymanie postanowień dotyczących
     zaangażowania agencji innych Państw Członkowskich lub państw trzecich. Doświadczenia z
     poprzednich wdrożeń także stanowią istotny argument na rzecz proponowanych zmian, które
     ograniczono do dziedziny granic zewnętrznych. Głównym instrumentem wdrażania ARGO
     jest program pracy określający roczne priorytety i cele oraz zarys działań do podjęcia przez
     Komisję. Ponadto, Komisja zamierza wykorzystać roczny program pracy do określenia, we
     współpracy z Państwami Członkowskimi, które z obiektywnych kryteriów ustalenia
     kwalifikowalności tych nowych działań są najwłaściwsze.

     4.      FINANSOWANIE

     W swoim Komunikacie z czerwca 2003 r. Komisja zbadała metody pozyskania dodatkowych
     środków finansowych, między innymi na kontrolę granic zewnętrznych, które będzie można
     przydzielić w 2004 r. za pośrednictwem programu ARGO. Rada Europejska zaakceptowała to
     podejście, a Jednostka Budżetowa zadecydowała o znacznym zwiększeniu łącznej wysokości
     środków budżetowych, jakie mają być przyznane dla programu na rok bieżący. Wydaje się, że
     Rada i Parlament Europejskich podzielają zdanie, że w dziedzinie granic zewnętrznych
     istnieją pilne potrzeby. Ów zwiększony budżet w powiązaniu ze słabymi wynikami realizacji
     ARGO w 2003 r. stanowił kolejny czynnik, który doprowadził Komisję do rozważenia
     aktualnie obowiązujących postanowień ARGO i zaproponowania niniejszej decyzji
     zmieniającej. A zatem, propozycja nie wymaga badania skutków finansowych, gdyż
     zmienione postanowienia nie są źródłem nowego, zwiększonego budżetu, ale raczej jego
     wynikiem.

     5.      SUBSYDIARNOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

     Jak wielokrotnie potwierdzała Rada, Komisja kładzie nacisk na to, aby odpowiedzialność za
     kontrolę granic zewnętrznych pozostała w zakresie kompetencji Państw Członkowskich.
     Głównym celem polityki Wspólnoty w tej dziedzinie jest stworzenie zintegrowanego
     podejścia do zarządzania granicami. Celem jest zapewnienie jednolitego i skutecznego
     poziomu kontroli i nadzoru na zewnętrznych granicach całej UE. Ma to kluczowe znaczenie,
     nie tylko ze względów bezpieczeństwa wewnętrznego Państw Członkowskich na obszarze
     pozbawionym granic wewnętrznych, ale także w zarządzaniu i wspomaganiu przepływu osób

     4
            Patrz: dokument SEC (2004) 211

PL                                                3                                                 PL
 ---pagebreak---      pomiędzy UE i resztą świata. Niemniej jednak, Komisja w pełni uwzględnia zasadę
     subsydiarności, tak że wszelkiego typu interwencje finansowe na zewnętrznych granicach
     Państw Członkowskich UE tworzą konkretną wartość dodaną dla Wspólnoty. Ponadto
     Komisja zapewni, aby działania promowane przez ARGO w dziedzinie granic zewnętrznych i
     operacje koordynowane przez proponowaną Europejską agencję ds. zarządzania współpracą
     operacyjną na granicach zewnętrznych nie nakładały się na siebie. W związku z tym, w 2005
     r. agencja prawdopodobnie nie będzie jeszcze w stanie finansować wspólnych działań i
     projektów pilotażowych Państw Członkowskich z własnego budżetu operacyjnego. Na ostatni
     rok programowania ARGO (2006) Komisja może usunąć z rocznego programu pracy rozdział
     dotyczący granic zewnętrznych.

PL                                              4                                                PL
 ---pagebreak---                                                                 2004/0122(CNS)

                                                  Wniosek dotyczący:

                                                  DECYZJA RADY

             zmieniająca decyzję nr 2002/463/WE przyjmującą program działań w zakresie
          współpracy administracyjnej w dziedzinie granic zewnętrznych, wiz, azylu i imigracji
                                          (program ARGO)

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

     uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejska, w szczególności jego art. 66,

     uwzględniając wniosek Komisji5,

     uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego6,

     uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego7,

     uwzględniając opinię Komitetu Regionów8,

     a także mając na uwadze, co następuje:

     (1)       Głównym celem decyzji nr 463/2002/WE9 jest promowanie współpracy
               administracyjnej w dziedzinie granic zewnętrznych, wiz, azylu i imigracji.

     (2)       W swoim Komunikacie dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r.
               dotyczącym rozwoju wspólnej polityki w sprawie nielegalnej imigracji, przemytu i
               handlu ludźmi, granic zewnętrznych i wydalania nielegalnych imigrantów10 Komisja
               przedstawia możliwość zrewidowania programu ARGO dla zapewnienia wsparcia
               finansowego dla projektów krajowych w dziedzinie granic zewnętrznych poprzez
               podjęcie działań w celu eliminacji konkretnych słabości strukturalnych w punktach
               granicznych o znaczeniu strategicznym, które zostaną określone w porozumieniu z
               Państwami Członkowskimi na podstawie obiektywnych kryteriów.

     (3)       Rada Europejska w Salonikach wezwała Komisję do zbadania możliwości
               przydzielenia funduszy w ramach pozycji 3 perspektywy finansowej w celu
               zaspokojenia, w okresie 2004-2006, najbardziej palących potrzeb strukturalnych i

     5
               Dz.U. C […] […], str.[…].
     6
               Dz.U. C […] […], str.[…].
     7
               Dz.U. C […] […], str.[…].
     8
               Dz.U. C […] […], str.[…].
     9
               Dz.U. L 161 z 19.6.2002, str. 11
     10
               COM (2003) 323 końcowy.

PL                                                        5                                        PL
 ---pagebreak---             uwzględnienia szerszej definicji solidarności, która obejmuje, między innymi,
            wspólnotowe wsparcie w zarządzaniu granicami zewnętrznymi11.

     (4)    Jednostka budżetowa12 znacząco zwiększyła ilość środków przydzielonych dla
            programu ARGO na 2004 r. w celu poprawy zarządzania granicami zewnętrznymi.

     (5)    Dla wsparcia realizacji ogólnych celów programu ARGO należy zwiększyć liczbę
            działań do zaproponowania w dziedzinie granic zewnętrznych i przewidzieć nowe
            typy działań.

     (6)    Państwa Członkowskie powinny być w stanie zaproponować działania, które nie
            zawsze wymagają zaangażowania innych Państw Członkowskich, ale przyczyniają się
            do realizacji ogólnych celów i wspomagają działania w dziedzinie granic
            zewnętrznych, określone w decyzji nr 2002/463/WE.

     (7)    Postanowienia dotyczące konsultacji z Komitetem ARGO zawarte w decyzji nr
            2002/463/WE należy dostosować do nowego rozporządzenia finansowego mającego
            zastosowanie wobec budżetu ogólnego WE13

     (8)    Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o
            Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie
            uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, dlatego też nie jest nią związana ani jej nie
            podlega.

     (9)    Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii
            załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę
            Europejską, Zjednoczone Królestwo powiadomiło listem z dnia 29 stycznia 2002 r. o
            chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu decyzji nr 2002/463/EC.

     (10)   Zgodnie z art. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii
            załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę
            Europejską, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji. W wyniku tego, i
            nie naruszając przepisów art. 4 wymienionego Protokołu, przepisy niniejszej decyzji
            nie mają zastosowania w stosunku do Irlandii.

     (11)   A zatem, należy wprowadzić odpowiednie zmiany w decyzji nr 2002/463/WE,

     PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

     11
            Wnioski z posiedzenia Rady Europejskiej w Salonikach, pkt. 23
     12
            Budżet ogólny UE na rok finansowy 2004 (Dz.U. L 53 z 23.2.2004)
     13
            Rozporządzenie nr 1605/2002 Dz.U. L 248 z 16.09.2002

PL                                                     6                                                PL
 ---pagebreak---                                                  Artykuł 1

     W decyzji nr 2002/463/WE wprowadza się następujące zmiany:

     1.      Do art. 10 wprowadza się następujący ust. 1a:

             “1a Aby działania określone w art. 8 i zaproponowane przez krajową agencję
                 któregoś z Państw Członkowskich realizującego któreś z działań w
                 odpowiedniej dziedzinie polityki, określonej w art. 4, kwalifikowały się do
                 współfinansowania w ramach programu ARGO, muszą one:

                   (a)     realizować jeden z głównych celów, określonych w art. 3;

                   (b)    wnosić wkład w zintegrowane zarządzanie granicami dążąc do
                   eliminacji konkretnych słabości strukturalnych w punktach granicznych o
                   znaczeniu strategicznym, określonych na podstawie obiektywnych kryteriów.”

     2.      W art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

             (a)   W ust. 3, 4 i 6 tekst “art. 10 ust. 1” zastępuje się tekstem “art. 10 ust. 1 i 1a”.

             (b)   Ustęp 5 otrzymuje następujące brzmienie:

                   “(5) Decyzje o przyznaniu dotacji wspólnotowych na działania określone w
                        art. 10 ust. 1 i 1a podlegają umowom o dotacjach między Komisją i
                        agencjami krajowymi proponującymi te działania. Wykonanie decyzji o
                        przyznaniu dotacji i wynikających z nich umów podlega kontroli
                        finansowej Komisji i audytowi Trybunału Obrachunkowego.

     3.      W art.12 wprowadza się następujące zmiany:

             a)    Ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:

                   ”(a) przygotuje roczny program pracy zawierający określone cele, tematyczne
                        priorytety, obiektywne kryteria określone w art. 10 ust. 1a lit. b), opis
                        działań określonych w art. 10 ust. 3, które Komisja zamierza podjąć i,
                        jeżeli to konieczne, listę innych działań.”

             (b)   Ust. 4 otrzymuje brzmienie:

                   “4.   Roczny program pracy, obejmujący działania proponowane przez
                         Komisję i konkretne działania przewidziane w art. 9 przyjmuje się
                         zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.

                         W odniesieniu do działań określonych w art. 10 ust. 1a, listę wybranych
                         działań przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 3.

                                                 Artykuł 2

     Niniejszą decyzję stosuje się od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii

PL                                                   7                                                   PL
 ---pagebreak---      Europejskiej.

     Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z postanowieniami
     Traktatu.

     Sporządzono w Brukseli,

                                           W imieniu Rady
                                           Przewodniczący

PL                                           8                                             PL
 ---pagebreak---                           LEGISLACYJNE SPRAWOZDANIE FINANSOWE
     Obszary polityki:      Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne
     Działania:    Wspólne polityki w zakresie imigracji i azylu

     TYTUŁ DZIAŁANIA: PROJEKT WNIOSKU DOTYCZĄCEGO DECYZJI RADY ZMIENIAJĄCEJ
            DECYZJĘ NR 2002/463/WE PRZYJMUJĄCĄ PROGRAM DZIAŁAŃ DLA WSPÓŁPRACY
            ADMINISTRACYJNEJ W DZIEDZINIE GRANIC ZEWNĘTRZNYCH, WIZ, AZYLU I IMIGRACJI
            (PROGRAM ARGO)

     1.      LINIE BUDŻETOWE + TREŚĆ

             18 03 07 : Program ARGO

             18 01 04 06 : ARGO – Wydatki na zarządzanie i administrację

     2.      OGÓLNE KWOTY

     2.1.    Globalna dotacja na działanie (część B): 46 179 mln. EUR na zobowiązania

     2.2.    Okres obowiązywania:

             2002-2006

     2.3.    Wieloletni kosztorys ogólny:

     (a)     Harmonogram środków na zobowiązania / środków na płatności (interwencja
             finansowa) (patrz pkt 6.1.1)
                                w mln. euro (z dokładnością do trzech miejsc po przecinku)
                                2002     2003    2004     2005     2006     2007 i
                                                                           następne   Ogółem
            Zobowiązania        3,000    7,675   21,300   6,200    7,200               45,375
              Płatności         2,400    4,438   12,549   7,476    9,836    8,678      45,375

     (b)     Wydatki na pomoc techniczną i administracyjną (patrz pkt. 6.1.2)

                                2002     2003    2004     2005     2006     2007 i
                                                                           następne   Ogółem
            Zobowiązania       0,024    0,200    0,180    0,200   0,200               0,804

              Płatności        0,024    0,200    0,180    0,200   0,200               0,804

PL                                                9                                             PL
 ---pagebreak---            Suma częściowa a+b 2002       2003    2004     2005     2006      2007 i Ogółem
                                                                            następne
           Zobowiązania          3,024   7,875   21,480   6,400    7,400              46,179
           Płatności             2,424   4,638   12,729   7,676    10,036   8,678     46,179

     (c)        Ogólny wpływ finansowy wydatków na personel i innych wydatków
                administracyjnych
                (patrz pkt. 7.2 i 7.3)
             Zobowiązania /      0,357   0,357   0,357    0,357    0,357    0,324   2,109
               płatności

              SUMA a+b+c         2002    2003    2004     2005     2006     2007 i Ogółem
                                                                            następne
           Zobowiązania          3,381   8,232   21,837   6,757    7,757    0,324
                                                                                48,288
           Płatności             2,781   4,995   13,086   8,033    10,393
                                                                            9,002     48,288

     2.4.       Zgodność z programowaniem finansowym i perspektywą finansową

                X      Wniosek jest zgodny z aktualnym programowaniem finansowym.

                       Wniosek spowoduje konieczność przeprogramowania odpowiednich pozycji w
                       perspektywie finansowej.

                       Wniosek może wymagać         zastosowania     postanowień    Porozumienia
                       Międzyinstytucjonalnego.

     2.5.       Wpływ finansowy na dochody:

                X      Wniosek nie niesie skutków finansowych (obejmuje techniczne aspekty
                       związane z wdrożeniem środka)

                LUB

PL                                                10                                               PL
 ---pagebreak---                Wniosek ma wpływ na finanse – jego skutki dla dochodów są następujące:

                                           (w mln. euro z dokładnością do jednego miejsca po przecinku)
                                                       Przed               Sytuacja po działaniu
                                                      działani
                                                        em
            Linia                Dochody                          [Rok [n+1] [n+2] [n+3 [n+4] [n+5]
            budżetowa                                 [Rok
                                                      n-1]         n]                ]

                        a) Dochody w       liczbach
                        bezwzględnych

                        b) Zmiany w dochodach         ∆

     3.        SPECYFIKACJA BUDŻETU
              Typ wydatku                Nowe              Udział       Udziały krajów              Pozycja w
                                                           EFTA         kandydujących              perspektywie
                                                                                finansowej
     Nieporówn          Zróżnicowa      BRAK               BRAK              BRAK                     NR 3
      ywalny                ny

     4.        PODSTAWA PRAWNA

               Artykuł 66 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

               Decyzja Rady nr 2002/463/WE przyjmująca program działań dla współpracy
               administracyjnej w dziedzinie granic zewnętrznych, wiz, azylu i imigracji (program
               ARGO)

     5.        OPIS I UZASADNIENIE

     5.1.      Potrzeba interwencji Wspólnoty

     5.1.1.    Realizowane cele

               Program ARGO został uruchomiony decyzją Rady 2002/463/WE z dnia 13 czerwca
               2002 r. (Dz.U. L 161 z 19.06.2002 str.11) Celem tego programu było zapewnienie
               wsparcia finansowego dla niektórych działań proponowanych przez Państwa
               Członkowskie w dziedzinie granic zewnętrznych, wiz, azylu i imigracji. Działania te
               służą promocji współpracy pomiędzy administracjami krajowymi w celu poprawy
               skuteczności procedur w tych dziedzinach, przy jednoczesnym określeniu trudności
               we wdrażaniu nowego prawodawstwa wspólnotowego i zapewnieniu większej
               otwartości w jego stosowaniu.

               Decyzja Rady 2002/463/WE z dnia 13 czerwca r. uruchamiająca program ARGO
               zawierała, w swoim art. 11.1, kwotę odniesienia 25 mln. EUR do wykorzystania w
               latach 2002-2006. Niemniej jednak, na skutek rozwoju polityki, zwłaszcza w
               dziedzinie granic zewnętrznych, Jednostka Budżetowa znacznie zwiększyła kwoty

PL                                                               11                                               PL
 ---pagebreak---                przeznaczone na program ARGO w 2003 r. (+ 4,675 mln. EUR) i 2004 r. (+ 19,5
               mln. EUR). Mając na względzie ten znaczący wzrost, który odzwierciedla wagę, jaką
               Komisja, Rada i Parlament Europejski przywiązują do rozwoju działań w tej
               konkretnej dziedzinie współpracy w zakresie granic zewnętrznych, jak również do
               trudności we wdrażaniu programu ARGO ujawnionych w ciągu pierwszych dwóch
               lat, opisanych w pierwszym sprawozdaniu rocznym dla Rady i Parlamentu
               Europejskiego dotyczącym wdrażania programu ARGO (SEC(2004)211 z dnia
               17/02/2004), Komisja proponuje modyfikację decyzji Rady 2002/463/WE w celu
               zapewnienia wsparcia finansowego dla projektów krajowych w dziedzinie granic
               zewnętrznych, przy podjęciu działań mających na celu eliminację słabości
               strukturalnych w punktach granicznych o znaczeniu strategicznym.

     5.1.2.    Środki podjęte w wyniku oceny ex ante

               W Sewilli Rada Europejska wezwała Komisję do zbadania kwestii związanych z
               podziałem obciążeń finansowych ponoszonych na zarządzanie granicami
               zewnętrznymi. Komisja opracowała na ten temat komunikaty z grudnia 2002 r. i
               czerwca 2003 r.14. W drugim komunikacie Komisja potwierdziła znaczące rozmiary
               inwestycji i wynikające z nich koszty operacyjne, w szczególności związane z
               kontrolą osób. Niemniej jednak, gromadzenie szczegółowych i porównywalnych
               danych w tym zakresie, jak również ich analizowanie, okazało się bardzo trudne.
               Komisja w konkluzjach stwierdziła zatem, że z przyjęciem istotnego i stosownego
               rozwiązania kwestii podziału obciążeń należy zaczekać do czasu przyjęcia
               perspektywy finansowej na lata po 2006 r. W perspektywie krótkoterminowej
               Komisja może zbadać możliwość zrewidowania programu ARGO w celu wsparcia
               projektów krajowych w dziedzinie granic zewnętrznych dla podjęcia działań
               służących eliminacji konkretnych słabości strukturalnych w punktach granicznych o
               znaczeniu strategicznym, które zostaną określone w porozumieniu z Państwami
               Członkowskimi na podstawie obiektywnych kryteriów (ocena ryzyka).

               Raport dotyczący wdrożenia programu ARGO w latach 2002 i 2003 podtrzymuje
               ideę modyfikacji warunków, jakie muszą spełnić projekty, aby zakwalifikować się
               do otrzymania pomocy w ramach programu ARGO. Trudności, jakich doświadczają
               Państwa Członkowskie w programowaniu finansowym w związku z wymogami
               współfinansowania w ramach programu ARGO stają się jeszcze bardziej dotkliwe,
               gdy wspólne działania wymagają współpracy z innymi Państwami Członkowskimi.
               Działania w dziedzinie granic zewnętrznych wymagają znaczących inwestycji
               (rekrutacja i szkolenia personelu, zakup i modernizacja sprzętu), które trudno jest
               zaprogramować w skali transnarodowej. Należy jednak zauważyć, że takie
               inwestycje, nawet jeśli są podejmowane przez jedno Państwo Członkowskie, mogą
               przynieść pozytywne skutki w postaci wzmocnienia zarządzania granicami
               zewnętrznymi Unii z korzyścią dla wszystkich Państw Członkowskich. Zanim
               zapewni się fundusze z programu ARGO, należy ustalić wartość dodaną dla UE na
               podstawie obiektywnych kryteriów uzgodnionych przez większość Państw
               Członkowskich.

     14
              Komunikat na temat integrowania zagadnień migracyjnych w stosunkach Unii Europejskiej z
              państwami trzecimi z dnia 3 grudnia 2002 r. COM (2002) 703 i Komunikat dotyczący rozwoju
              wspólnej polityki w sprawie nielegalnej imigracji, przemytu i handlu ludźmi, granic zewnętrznych i
              wydalania nielegalnych imigrantów COM (2003) 323.

PL                                                       12                                                        PL
 ---pagebreak---      5.1.3.       Środki podjęte po ocenie ex post

                  Nie dotyczy.

     5.2.         Przewidywane działania i ustalenia dotyczące interwencji budżetowej

                  Celem proponowanych zmian jest zrewidowanie warunków, jakie muszą spełniać
                  projekty proponowane przez Państwa Członkowskie, aby zakwalifikować się do
                  otrzymania pomocy (art. 10). A zatem, projekty prezentowane przez jedno Państwo
                  Członkowskie w dziedzinie granic zewnętrznych można uznać za kwalifikujące się
                  pod warunkiem, że przewidują działania służące eliminacji słabości strukturalnych w
                  punktach granicznych o znaczeniu strategicznym, zidentyfikowane na podstawie
                  obiektywnych kryteriów (ocena ryzyka), które zostaną określone w rocznym
                  programie pracy ustalonym przez Komisję zgodnie z zaleceniami Komitetu ARGO
                  (procedura zarządzania). Ponadto, Komitet ARGO musi wydać swoją opinię
                  (procedura doradcza) w sprawie wykazu projektów wybranych zgodnie z nowymi
                  warunkami w celu potwierdzenia wartości dodanej, jaką wspierane projekty
                  przyniosą dla UE.

     5.3.         Metody wdrażania

                  Niniejsza propozycja zmian w decyzji Rady nie ma wpływu na metodę wdrażania w
                  odniesieniu do projektów prezentowanych przez agencje krajowe.

     6.           WPŁYW FINANSOWY

     6.1.         Całkowity wpływ finansowy na część B - (w ciągu całego okresu
                  programowania)

     6.1.1.       Interwencja finansowa

                               Zobowiązania (w mln. euro z dokładnością do trzech miejsc po przecinku)

                  Podział               2002*       2003*        2004     2005     2006    2007 i    Ogółem
                                                                                następne
     Działanie     1   –    Projekty   2,116    2,636        19,000     4,200    5,200               33,152
     Państw Członkowskich w
     dziedzinie               granic
     zewnętrznych, wiz, azylu i
     imigracji

     Działanie 2 – inicjatywy          0,699    0            2,300      2,000    2,000               6,999
     Komisji (badania)

                        OGÓŁEM         2,815    2,636        21,300     6,200    7,200               40,151

PL                                                          13                                                PL
 ---pagebreak---      *Dane za lata 2002 i 2003 oparto na rzeczywistym wykonaniu

     6.1.2.    Pomoc techniczna i administracyjna, wydatki na wsparcie i informatykę (podział
               zobowiązań)

                                         2002     2003        2004     2005     2006    2007 i    Ogółem
                                                                                następne
     1) Pomoc techniczna           i
     administracyjna
     a) Biura pomocy technicznej

     b) Inna pomoc techniczna i
     administracyjna:
     - intra muros (wewnętrzna):
     - extra muros (zewnętrzna):
     z czego na budowę             i
     utrzymanie
     skomputeryzowanych
     systemów zarządzania
                       Podsuma 1

     2) Wydatki       na    usługi
     wsparcia
     a) Badania                                 0,176     0,156      0,176    0,176               0,684

     b) Spotkania z ekspertami         0,024    0,024     0,024      0,024    0,024               0,120

     c) Informacje i publikacje

                       Podsuma 2       0,024    0,200     0,180      0,200    0,200               0,804

                      OGÓŁEM           0,024    0,200     0,180      0,200    0,200               0,804

PL                                                       14                                               PL
 ---pagebreak---      6.2.        Kalkulacja kosztów według środków przewidzianych w części B (w ciągu całego
                 okresu programowania)

                               Zobowiązania (w mln. euro z dokładnością do trzech miejsc po przecinku)

                   Podział                      Typ rezultatu             Liczba           Średni koszt          Koszt ogółem
                                                 (projekty,             rezultatów         jednostkowy
                                                                                (łącznie na lata
                                               dokumentacja)
                                                                      (łącznie na lata                                1…n)
                                                                           1…n)
                                                     1                       2                      3               4=(2X3)
     Działanie 1 Projekty Państw
     Członkowskich w dziedzinie granic
                                              Projekty
     zewnętrznych, wiz, azylu i
                                              dotyczące
     imigracji                                                              70                 0,350                 24,000
                                              wspólnych
     - Granice zewnętrzne                     operacji,                     36                 0,125                  4,500
                                              szkoleń,
     - Azyl                                                                 60                 0,075                  4,652
                                              wymiany
     - Imigracja/wizy                         personelu,
                                              wykorzystania
                                              nowych
                                              technologii,
                                              rozwoju
                                              najlepszych
                                              praktyk
     Działanie 2 Działania Wspólnoty              Badania,                  15
                                              usługodawcy, ,..
                                                                                6,999

               KOSZT OGÓŁEM                                                 181                                      40,151

     W razie konieczności, wyjaśnij metodę kalkulacji

     7.          WPŁYW NA PERSONEL I WYDATKI ADMINISTRACYJNE

     7.1.        Wpływ na zasoby ludzkie

                                    Personel, jaki zostanie przydzielony do
                                     zarządzania działaniami przy użyciu                           Opis zadań wynikających z działania
                                             dostępnych zasobów
          Typ stanowiska                                                             Łącznie
                                    Liczba pełnych        Liczba stanowisk
                                        etatów             pracy czasowej

                           A    1                                                    1
     Urzędnicy             B    1                                                    1
                           C    1                                                    1
     Inni pracownicy
     Łącznie                    3                                                              3

PL                                                               15                                                                 PL
 ---pagebreak---      7.2.        Ogólny wpływ finansowy zasobów ludzkich

                       Typ zasobów ludzkich                          Kwota (euro)                 Metoda kalkulacji *
     Urzędnicy 1A + 1B + 1C                                       324.000             średnio 108.000 mln./rok x 3
     Personel czasowy
     Pozostałe zasoby ludzkie
                                     (określić linię budżetową)
                                                      Ogółem      324.000
     Powyższe kwoty stanowią łączne wydatki w okresie dwunastu miesięcy.

     7.3.        Inne wydatki administracyjne wynikające z działania

     Linia budżetowa
                                                                     Kwota (euro)                    Metoda kalkulacji
     (numer i pozycja)
     Podział ogólny (Tytuł A7)
     A0701 – Misje
     A07030 – Spotkania
     A07031   –        Komitety     obowiązkowe       (Komitet    33.600                   672 € x 25 ekspertów x 2 komitety
     Programowy)
     A07032 – Komitety nieobowiązkowe
     A07040 – Konferencje
     A0705 – Badania i konsultacje
     Inne wydatki (wyszczególnić)

     Systemy informatyczne (A-5001/A-4300)

     Inne wydatki - Część A (wyszczególnić)
                                                      Ogółem      33.600

     Powyższe kwoty stanowią łączne wydatki w okresie dwunastu miesięcy.
     1
          Określić typ komitetu i grupę, do której on należy.

     7.4.        Przydział środków

     Zapotrzebowanie na zasoby ludzkie i administracyjne zostanie zaspokojone poprzez przydział
     środków na zarządzanie DG w ramach procedury rocznego przydziału środków.

     I.        Całkowity przydział roczny (7.2 + 7.3)                       357.600 euro
     II.       Czas trwania działania                                       5 lat
     III.      Łączny koszt działania (I x II)                              1.788.000 euro

PL                                                           16                                                          PL
 ---pagebreak---      8.     DZIAŁANIA DO PODJĘCIA I OCENA

     8.1.   Ustalenia odnośnie działań do podjęcia

            Nie przewiduje się zmian.

     8.2.   Ustalenia i harmonogram planowanej ewaluacji

            Nie przewiduje się zmian.

     9.     ŚRODKI ZWALCZANIA NADUŻYĆ FINANSOWYCH

            Nie przewiduje się zmian.

PL                                            17           PL


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.4.2016
            COM(2016) 191 final
            2016/0101(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Tuvalu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001
                  1
                zawiera wykaz państw trzecich, których obywatele muszą posiadać wizę podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, oraz tych, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 jest stosowane przez wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Irlandii i Zjednoczonego Królestwa.

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014
                  2
                zmieniło rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 poprzez przeniesienie 19 państw do załącznika II zawierającego wykaz państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego. Tymi 19 państwami są: Dominika, Grenada, Kiribati, Kolumbia, Mikronezja, Nauru, Palau, Peru, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie. Przy odniesieniu do każdego z tych państw w załączniku II zamieszczony jest przypis wskazujący, że: „Zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską”.

               Rozporządzenie (UE) nr 509/2014 zostało przyjęte w dniu 20 maja 2014 r. i weszło w życie w dniu 9 czerwca 2014 r. W lipcu 2014 r. Komisja przedstawiła zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów dotyczących zniesienia wiz z każdym z następujących 17 państw: Dominika, Grenada, Kiribati, Mikronezja, Nauru, Palau, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie
                  3
               . W dniu 9 października 2014 r. Rada wydała wytyczne negocjacyjne dla Komisji.

               Pierwsze umowy o zniesieniu wiz zostały podpisane w dniach 6 maja 2015 r. (Zjednoczone Emiraty Arabskie), 26 maja 2015 r. (Timor Wschodni) i 28 maja 2015 r. (Dominika, Grenada, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Trynidad i Tobago oraz Vanuatu) i są tymczasowo stosowane od dnia ich podpisania do czasu ich wejścia w życie. Rada wyraziła zgodę na podpisanie drugiej serii umów o zniesieniu wiz z Tonga (podpisana w dniu 20 listopada 2015 r.), Kolumbią (podpisana w dniu 2 grudnia 2015 r.), Kiribati (data podpisania do ustalenia) i Palau (podpisana w dniu 7 grudnia 2015 r.). Te cztery umowy są stosowane tymczasowo od dnia następującego po dniu ich podpisania w oczekiwaniu na ich wejście w życie.

               Negocjacje z Tuvalu zostały rozpoczęte w dniu 19 listopada 2014 r. Podczas tego posiedzenia przeanalizowano cały tekst projektu, a w ramach późniejszych kontaktów osiągnięto porozumienie w sprawie wszystkich związanych z nim kwestii. Umowa została parafowana przez głównych negocjatorów w Brukseli w dniu 8 października 2015 r. Państwa członkowskie zostały odpowiednio poinformowane podczas posiedzenia Grupy Roboczej ds. Wiz działającej przy Radzie, które odbyło się w dniu 26 października 2015 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA

               Dla Unii podstawą prawną umowy jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w związku z jego art. 218.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający podpisanie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów.

               Biorąc pod uwagę fakt, że Tuvalu będzie w stanie zakończyć wewnętrzny proces ratyfikacji w krótkim czasie, oraz długi okres, jaki upłynął od przedstawienia przez Komisję pierwszego wniosku dotyczącego zwolnienia obywateli Tuvalu z obowiązku wizowego (listopad 2012 r.), proponowana decyzja w sprawie podpisania umowy przewiduje tymczasowe stosowanie umowy od daty jej podpisania zgodnie z art. 218 ust. 5 TFUE. Z uwagi na konieczność uzyskania zgody Parlamentu Europejskiego przed zawarciem umowy, Komisja poinformuje Parlament Europejski o tymczasowym stosowaniu umowy.

               3.WYNIK NEGOCJACJI

               Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy dotyczącej zniesienia wiz może zostać przyjęty przez Unię.

               Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

               Cel

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Tuvalu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich obywateli UE w umowie zawarto postanowienie, że Tuvalu może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej i że także Unia może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               Szczególna sytuacja Zjednoczonego Królestwa i Irlandii znajduje odzwierciedlenie w preambule.

               Zakres stosowania

               Zwolnienie z obowiązku wizowego obejmuje wszystkie kategorie osób (posiadaczy paszportów zwykłych, dyplomatycznych, służbowych/urzędowych i specjalnych) podróżujących we wszelkiego rodzaju celach z wyjątkiem prowadzenia działalności zarobkowej. W przypadku tej ostatniej kategorii każde państwo członkowskie, jak również Tuvalu ma swobodę nałożenia wymogów wizowych na obywateli drugiej strony zgodnie z obowiązującym prawem unijnym lub krajowym. W celu zapewnienia jednolitego wprowadzania w życie umowy dołączono do niej wspólną deklarację w sprawie wykładni kategorii osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               Czas pobytu

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Tuvalu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Do umowy załączono wspólną deklarację w sprawie wykładni okresu 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Umowa uwzględnia sytuację państw członkowskich, które jeszcze nie stosują w pełni dorobku Schengen. Dopóki państwa te nie przystąpią do strefy Schengen bez granic wewnętrznych, zwolnienie z obowiązku wizowego daje obywatelom Tuvalu prawo przebywania przez 90 dni w każdym okresie 180-dniowym na terytorium każdego z tych państw członkowskich (obecnie Bułgarii, Chorwacji, Cypru i Rumunii) niezależnie od okresu obliczanego dla całej strefy Schengen.

               Terytorialny zakres stosowania

               Umowa zawiera postanowienia dotyczące jej terytorialnego stosowania: w przypadku Francji i Niderlandów zwolnienie z obowiązku wizowego uprawniałoby obywateli Tuvalu do pobytu wyłącznie na europejskim obszarze tych państw członkowskich.

               Deklaracje

               Oprócz wspólnych deklaracji, o których mowa powyżej, do umowy załączone są dwie inne wspólne deklaracje:

               –dotycząca włączenia Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku prawnego Schengen;

               –dotycząca poinformowania obywateli o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz oraz powiązanych kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               4.WNIOSEK

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada:

               –podjęła decyzję o podpisaniu umowy w imieniu Unii i upoważniła Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób należycie do tego umocowanych;

               –zatwierdziła tymczasowe stosowanie umowy do czasu jej wejścia w życie.

               2016/0101 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Tuvalu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014
                  4
                przeniesiono odniesienie do Tuvalu z załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001
                  5
                do załącznika II.

               (2)Przy odniesieniu do Tuvalu zamieszczony jest przypis wskazujący, że zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską.

               (3)W dniu 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję zatwierdzającą rozpoczęcie przez Komisję negocjacji z Tuvalu w celu zawarcia umowy między Unią Europejską a Tuvalu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (4)Negocjacje w sprawie Umowy rozpoczęto w dniu 19 listopada 2014 r. i zakończono pomyślnie jej parafowaniem w dniu 8 października 2015 r.

               (5)Umowę należy podpisać, a załączone do niej deklaracje zatwierdzić, w imieniu Unii. Do czasu zakończenia procedur niezbędnych do formalnego zawarcia Umowy należy ją stosować tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               (6)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  6
               ; Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (7)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  7
               ; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się podpisanie, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Tuvalu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Unii.

               Artykuł 4

               Do czasu zakończenia procedur niezbędnych do zawarcia Umowy należy ją stosować tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (3)
                  COM(2014) 467 z 17.7.2014.

                     (4)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (5)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (7)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.4.2016
            COM(2016) 191 final
            ZAŁĄCZNIK

            Wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Tuvalu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               Wniosek dotyczący decyzji Rady

               w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Tuvalu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               między Unią Europejską a Tuvalu dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią” lub „UE”, oraz

               TUVALU,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               MAJĄC NA CELU dalszy rozwój przyjaznych stosunków między Umawiającymi się Stronami oraz pragnąc ułatwić podróże poprzez zapewnienie bezwizowego wjazdu i pobytu krótkoterminowego dla swoich obywateli,

               UWZGLĘDNIAJĄC rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
                  1
               , m.in. poprzez przeniesienie 19 państw trzecich, w tym Tuvalu, do wykazu państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego podczas pobytu krótkoterminowego w państwach członkowskich,

               MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 zwolnienie z obowiązku wizowego w odniesieniu do tych 19 państw ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią,

               PRAGNĄC zagwarantować przestrzeganie zasady równego traktowania wszystkich obywateli UE,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że osoby podróżujące w celu prowadzenia działalności zarobkowej podczas pobytu krótkoterminowego nie są objęte niniejszą Umową i dlatego dla tej kategorii osób obowiązują w dalszym ciągu odpowiednie przepisy prawa unijnego, prawa krajowego państw członkowskich i prawa krajowego Tuvalu dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z takiego obowiązku oraz dostępu do zatrudnienia,

               BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

               ARTYKUŁ 1

               Cel

               Niniejsza Umowa stanowi, że obywatele Unii i obywatele Tuvalu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               ARTYKUŁ 2

               Definicje

               Do celów niniejszej Umowy:

               a)
                     „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii;

               b)
                     „obywatel Unii” oznacza obywatela państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w lit. a);

               c)
                     „obywatel Tuvalu” oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo Tuvalu;

               d)
                     „strefa Schengen” oznacza obszar bez granic wewnętrznych obejmujący terytoria państw członkowskich w rozumieniu definicji zawartej w lit. a), stosujących w pełni dorobek Schengen.

               ARTYKUŁ 3

               Zakres stosowania

               1.
                     Obywatele Unii posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez państwo członkowskie mogą wjechać na terytorium Tuvalu i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 1.

               Obywatele Tuvalu posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez Tuvalu mogą wjechać na terytorium państw członkowskich i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 2.

               2.
                     Ust. 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               W przypadku tej kategorii osób każde państwo członkowskie może indywidualnie podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli Tuvalu lub o jego zniesieniu zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001
                  2
               .

               W przypadku tej kategorii osób Tuvalu może podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli poszczególnych państw członkowskich lub o jego zniesieniu, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

               3.
                     Zniesienie wiz przewidziane niniejszą Umową obowiązuje bez uszczerbku dla przepisów Umawiających się Stron dotyczących warunków wjazdu i pobytu krótkoterminowego. Państwa członkowskie i Tuvalu zastrzegają sobie prawo do odmowy wjazdu i pobytu krótkoterminowego na ich terytorium, jeśli którykolwiek z powyższych warunków nie jest spełniony.

               4.
                     Zniesienie wiz obowiązuje niezależnie od środka transportu wykorzystywanego do przekroczenia granic Umawiających się Stron.

               5.
                     Kwestie nieobjęte niniejszą Umową są regulowane prawem unijnym, prawem krajowym państw członkowskich i prawem krajowym Tuvalu.

               ARTYKUŁ 4

               Czas pobytu

               1.
                     Obywatele Unii mogą przebywać na terytorium Tuvalu przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               2.
                     Obywatele Tuvalu mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Tuvalu mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.

               3.
                     Niniejsza Umowa nie ma wpływu na możliwość przedłużenia przez Tuvalu i państwa członkowskie okresu pobytu ponad okres 90 dni zgodnie z ich prawem krajowym oraz prawem unijnym.

               ARTYKUŁ 5

               Terytorialny zakres stosowania

               1.
                     W przypadku Republiki Francuskiej niniejszą Umowę stosuje się tylko do jej europejskiego terytorium.

               2.
                     W przypadku Królestwa Niderlandów niniejszą Umowę stosuje się tylko do jego europejskiego terytorium.

               ARTYKUŁ 6

               Wspólny komitet ds. zarządzania Umową

               1.
                     Umawiające się Strony powołują wspólny komitet ekspertów (zwany dalej „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii i przedstawiciele Tuvalu. Unię reprezentuje Komisja Europejska.

               2.
                     Komitet wykonuje między innymi następujące zadania:

               a)
                     monitorowanie wykonania niniejszej Umowy;

               b)
                     proponowanie zmian lub uzupełnień niniejszej Umowy;

               c)
                     rozstrzyganie sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy.

               3.
                     Posiedzenia komitetu zwoływane są w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne, na wniosek jednej z Umawiających się Stron.

               4.
                     Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               ARTYKUŁ 7

               Stosunek między niniejszą Umową a istniejącymi dwustronnymi umowami między państwami członkowskimi a Tuvalu dotyczącymi zniesienia wiz

               Niniejsza Umowa jest nadrzędna wobec wszelkich dwustronnych umów lub ustaleń zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Tuvalu w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii objętych niniejszą Umową.

               ARTYKUŁ 8

               Postanowienia końcowe

               1.
                     Niniejsza Umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie późniejszego z dwóch powiadomień, w których Umawiające się Strony dokonają wzajemnej notyfikacji o zakończeniu tych procedur.

               Niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               2.
                     Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5.

               3.
                     Niniejszą Umowę można zmienić za pisemnym porozumieniem Umawiających się Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu ich wewnętrznych procedur, które są niezbędne w tym celu.

               4.
                     Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie wszystkich lub niektórych postanowień niniejszej Umowy, w szczególności ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę zdrowia publicznego, nielegalną imigrację lub ponowne wprowadzenie obowiązku wizowego przez jedną z Umawiających się Stron. O decyzji w sprawie zawieszenia stosowania niniejszej Umowy powiadamia się drugą Umawiającą się Stronę nie później niż dwa miesiące przed jej planowanym wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.

               5.
                     Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę za pisemnym zawiadomieniem drugiej Strony. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego zawiadomienia.

               6.
                     Tuvalu może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               7.
                     Unia może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich swoich państw członkowskich.

               Sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII
                  I LIECHTENSTEINU

               Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Tuvalu, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące zniesienia wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak niniejsza Umowa.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI KATEGORII OSÓB PODRÓŻUJĄCYCH W CELU PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ZAROBKOWEJ,
                  O KTÓREJ MOWA W ART. 3 UST. 2 NINIEJSZEJ UMOWY

               Pragnąc zapewnić spójną wykładnię, Umawiające się Strony uzgadniają na potrzeby niniejszej Umowy, że kategoria osób prowadzących działalność zarobkową obejmuje osoby wjeżdżające w celu wykonywania działalności zawodowej lub pracy za wynagrodzeniem na terytorium innej Umawiającej się Strony jako pracownik lub dostawca usług.

               Kategoria ta nie obejmuje:

               –
                     przedsiębiorców, tj. osób podróżujących w celu rozmów biznesowych (bez zatrudnienia w państwie drugiej Umawiającej się Strony),

               –
                     sportowców lub artystów wykonujących działalność na zasadzie ad hoc,

               –
                     dziennikarzy wysłanych przez media działające w ich państwie zamieszkania oraz

               –
                     stażystów wewnątrzkorporacyjnych.

               Wdrażanie niniejszej deklaracji jest monitorowane przez wspólny komitet w ramach jego obowiązków na mocy art. 6 niniejszej Umowy, który może zaproponować zmiany niniejszej deklaracji, jeżeli uzna je za konieczne w oparciu o doświadczenia Umawiających się Stron.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INTERPRETACJI OKRESU 90 DNI
                  W KAŻDYM OKRESIE 180-DNIOWYM NA PODSTAWIE ART. 4 NINIEJSZEJ UMOWY

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w każdym okresie 180-dniowym pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INFORMOWANIA OBYWATELI O UMOWIE DOTYCZĄCEJ ZNIESIENIA WIZ

               Uznając znaczenie zasady przejrzystości dla obywateli Unii Europejskiej i obywateli Tuvalu, Umawiające się Strony zgadzają się zapewnić rozpowszechnienie pełnych informacji o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz i związanych z nią kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               _________________

                     (1)
                  Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (2)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).


Ważna informacja prawna

|

52005PC0164

Wniosek dotyczący decyzji Rady dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Grecji genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego (Brassica napus L. ssp. oleifera) pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2 zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE  /* COM/2005/0164 końcowy */

	Bruksela, dnia 26.4.2005COM(2005) 164 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Grecji genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego ( Brassica napus L. ssp. oleifera ) pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2 zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEDecyzją Komisji 98/291/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego (Brassica napus L. ssp . oleifera, pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2, postanowiono zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG, że udziela się zgody na wprowadzenie danego produktu do obrotu.W dniu 9 czerwca 1998 r. właściwe władze Zjednoczonego Królestwa wyraziły zgodę na wprowadzenie produktu do obrotu.Zgodnie z art. 35 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, która zastąpiła dyrektywę 90/220/EWG, procedury, które w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie nie zostały zakończone do dnia 17 października 2002 r., podlegają przepisom dyrektywy 2001/18/WE.Zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG w dniu 3 listopada 1998 r. władze greckie poinformowały Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego oraz podały uzasadnienie.Komitet Naukowy ds. Roślin uznał, iż informacje przedłożone przez Grecję nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny dokumentacji i w związku z tym nie stanowią podstawy do przeprowadzenia przeglądu pierwotnej opinii Komitetu w sprawie danego produktu.W dniu 5 marca 2004 r. Grecja przedłożyła Komisji dodatkowe informacje w celu wsparcia środków krajowych dotyczących rzepaku jarego pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2.Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał, iż przedłożone przez Grecję informacje nie stanowiły nowych dowodów naukowych, które unieważniłyby ocenę ryzyka rzepaku jarego pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2 dla środowiska naturalnego, a zatem uzasadniałyby zakaz jego stosowania i sprzedaży w Grecji.W takich okolicznościach wymagane jest zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, aby Komisja podjęła decyzję, zgodnie z procedurami określonymi w art. 30 ust. 2 dyrektywy, do której stosuje się art. 5-7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.Ponieważ zarówno Komitet Naukowy ds. Roślin, jak i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznały, że produkt ten nie stanowi ryzyka dla zdrowia ludzkiego i środowiska, Komisja przygotowała projekt decyzji z wnioskiem o uchylenie przez Grecję środków dotyczących rzepaku jarego pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2.Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji 1999/468/WE, projekt decyzji został przedłożony do zaopiniowania komitetowi powołanemu na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE.Po konsultacji w dniu 29 listopada 2004 r. komitet nie dostarczył żadnej opinii, co oznacza, że zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji 1999/468/WE Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte, oraz poinformuje Parlament Europejski.Artykuł 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE stanowi, że Rada może, gdzie jest to stosowne w związku z takim stanowiskiem, podjąć decyzję na podstawie kwalifikowanej większości w ciągu ustalonego na trzy miesiące okresu zgodnie z art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE. Jeżeli w ciągu tego trzymiesięcznego okresu Rada kwalifikowaną większością oświadczy, że sprzeciwia się wnioskowi, Komisja zbada go ponownie; natomiast jeżeli po upływie tego okresu Rada nie przyjmie proponowanego aktu wykonawczego, ani nie wyrazi wobec niego sprzeciwu, wówczas akt wykonawczy zostaje przyjęty przez Komisję.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Grecji genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego ( Brassica napus L. ssp. oleifera ) pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2 zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE(Tekst mający znaczenie dla EOG)(jedynie tekst w języku greckim jest autentyczny)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG[1], w szczególności jej art. 23 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzją Komisji 98/291/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego (Brassica napus L. ssp . oleifera) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG[3] postanowiono, że udziela się zgody na wprowadzenie danego produktu do obrotu.(2) W dniu 9 czerwca 1998 r. właściwe władze Zjednoczonego Królestwa wyraziły zgodę na wprowadzenie produktu do obrotu.(3) Zgodnie z art. 35 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, która zastąpiła dyrektywę 90/220/EWG[4], procedury, które w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie nie zostały zakończone do dnia 17 października 2002 r., podlegają przepisom dyrektywy 2001/18/WE.(4) W dniu 3 listopada 1998 r. Grecja poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego i zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG uzasadniła swoją decyzję.(5) Komitet Naukowy ds. Roślin uznał, iż przedłożone przez Grecję informacje nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny dokumentacji i w związku z tym nie stanowią podstawy do przeprowadzenia przeglądu pierwotnej opinii Komitetu w sprawie danego produktu.(6) W dniu 5 marca 2004 r. Grecja przedłożyła Komisji dodatkowe informacje w celu wsparcia środków krajowych dotyczących rzepaku jarego pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2.(7) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał, iż przedłożone przez Grecję informacje nie stanowiły nowych dowodów naukowych, które unieważniłyby ocenę ryzyka rzepaku jarego pochodzącego z przypadku transformacji Topas 19/2 dla środowiska naturalnego, a zatem uzasadniałyby zakaz jego stosowania i sprzedaży w Grecji.(8) W tych okolicznościach nie ma powodu, by stwierdzić, że produkt ten stanowi ryzyko dla zdrowia ludzkiego i środowiska.(9) Grecja powinna zatem uchylić te środki.(10) Komitet ustanowiony na podstawie art. 30 dyrektywy 2001/18/WE nie przekazał opinii w sprawie środków ustanowionych w projekcie decyzji Komisji po konsultacjach w dniu 29 listopada 2004 r. zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2 wymienionej dyrektywy,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Środki podjęte przez Grecję w celu wprowadzenia zakazu stosowania i sprzedaży genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego zatwierdzonego do wprowadzenia do obrotu decyzją 98/291/WE, zgodnie z przepisami art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, są nieuzasadnioneArtykuł 2Grecja podejmuje niezbędne kroki w celu spełnienia wymogów niniejszej decyzji najpóźniej w ciągu 20 dni po przedłożeniu zgłoszenia.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej.Sporządzono w Brukseli, dniaW imieniu RadyPrzewodniczący

[1] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1.

[2] Dz.U. C […] z […], str. […].

[3] Dz.U. L 131 z 5.5.1998, str. 26.

[4] Dz.U. L 117 z 8.5.1990, str. 15.


|

52010PC0556

/* COM/2010/0556 końcowy - NLE 2010/0288 */  Wniosek DECYZJA RADY ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju w 2011 r. i 2012 r., w tym pierwszej raty za 2011 r.

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 14.10.2010KOM(2010) 556 wersja ostateczna2010/0288 (NLE)WniosekDECYZJA RADYustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju w 2011 r. i 2012 r., w tym pierwszej raty za 2011 r.UZASADNIENIEUmowa wewnętrzna i rozporządzenie finansowe dotyczące 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) przewidują nową procedurę wezwań do wniesienia wkładów, przekazywanych przez państwa członkowskie w celu finansowania EFR. Zgodnie z art. 157 rozporządzenia finansowego nowa procedura została zastosowana w praktyce po raz pierwszy wobec składek wpłacanych w ramach roku budżetowego 2009.Zgodnie z art. 57 ust. 2 rozporządzenia finansowego niniejszy wniosek dotyczy:-  pułapu rocznej kwoty wkładów w roku budżetowym 2012,-  rocznej kwoty wkładów w roku budżetowym 2011 oraz-  kwoty pierwszej raty wkładów w roku budżetowym 2011.Zgodnie z art. 57 ust. 7 rozporządzenia finansowego w przypadku każdej z tych kwot określa się kwotę, którą zarządza Komisja i kwotę, którą zarządza EBI.Zgodnie z art. 145 rozporządzenia finansowego EBI przesłał Komisji swoje zaktualizowane szacunki dotyczące zobowiązań i płatności w odniesieniu do instrumentów, którymi zarządza.Zgodnie z art. 57 ust. 2 rozporządzenia finansowego Rada musi zająć stanowisko w tej sprawie do dnia 15 listopada 2010 r., a państwa członkowskie muszą przekazać pierwszą ratę swoich wkładów najpóźniej do dnia 21 stycznia 2011 r.Artykuł 58 ust. 2 rozporządzenia finansowego stanowi, że wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR, jedną po drugiej. W przypadku wezwań, o których mowa w niniejszym wniosku, chodzi więc o kwoty określone dla 9. EFR oraz, po raz pierwszy, 10. EFR.Ponadto art. 60 ust. 1 rozporządzenia finansowego stanowi, że w przypadku nieprzekazania raty wkładu przed upłynięciem terminu, dane państwo członkowskie zobowiązane jest zapłacić odsetki od niewpłaconej kwoty, zgodnie z zasadami określonymi w tym artykule.2010/0288 (NLE)WniosekDECYZJA RADYustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju w 2011 r. i 2012 r., w tym pierwszej raty za 2011 r.RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając umowę wewnętrzną zawartą między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z Umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których ma zastosowanie część czwarta Traktatu WE[1], w szczególności jej art. 7,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju[2] (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym w sprawie 10. EFR”), a w szczególności jego art. 57 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zgodnie z procedurą określoną w art. 57–61 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR, Komisja przedstawia wniosek do dnia 15 października 2010 r., określający pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) w 2012 r., roczną kwotę wkładów w 2011 r. i kwotę pierwszej raty wkładów w roku 2011.(2) Artykuł 58 ust. 2 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładu w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR. Należy zatem wezwać do wpłacenia wkładów w ramach 9. EFR na podstawie art. 58 ust. 2 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR. Wezwanie do wpłacenia wkładów na poczet 10. EFR nastąpi po raz pierwszy w 2011 r.(3) Zgodnie z art. 145 akapit pierwszy rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR Europejski Bank Inwestycyjny przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki dotyczące zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.(4) Rada zajmuje stanowisko w tej sprawie do dnia 15 listopada 2010 r., a państwa członkowskie przekazują pierwszą ratę swoich wkładów w roku budżetowym 2011 najpóźniej do dnia 21 stycznia 2011 r.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na poczet EFR w roku budżetowym 2012 ustala się na 4 000 000 000 EUR dla Komisji i 350 000 000 EUR dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego.Artykuł 2Roczną kwotę wkładów państw członkowskich na poczet EFR w roku budżetowym 2011 ustala się na 3 690 000 000 EUR dla Komisji i 210 000 000 EUR dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego.Artykuł 3Poszczególne wkłady, które państwa członkowskie przekazują Komisji i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu w ramach pierwszej raty za 2011 r., przedstawiono w tabeli w załączniku.Artykuł 4Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia jej przyjęcia.Artykuł 5Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w BrukseliW imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKWkłady w ramach pierwszej raty za 2011 r. (w EUR)[pic][1] Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.[2] Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.


title: Wniosek dotyczący decyzji Rady upoważniający Portugalię do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. a) i art. 22 Szóstej Dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych

text:
                      KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

                                                     Bruksela, dnia 21.06.2004
                                                     COM(2004)436 końcowy

                                       Wniosek dotyczący

                                       DECYZJI RADY

      upoważniający Portugalię do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21
      ust. 1 lit. a) i art. 22 Szóstej Dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
     sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków
                                               obrotowych

                                  (przedstawiona przez Komisję)

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                              UZASADNIENIE

     Listem zarejestrowanym w dniu 19 lutego 2004 r. przez Sekretariat Generalny Komisji
     Portugalia przedłożyła wniosek na podstawie art. 27 dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z dnia
     17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu
     do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona
     podstawa wymiaru podatku1 (dalej zwanej Szóstą Dyrektywą) o prawo do zastosowania
     środka derogacyjnego w odniesieniu do sektora sprzedaży akwizycyjnej.

     Zgodnie z wyżej wymienionym art. 27 ust. 2 w brzmieniu, jakie zostało mu nadane
     dyrektywą Rady 2004/7/WE z 20 stycznia 2004 r.2, pozostałe Państwa Członkowskie zostały
     poinformowane o tym wniosku listem z dnia 26 marca 2004 r. W dniu 30 marca 2004 r.
     Portugalia powiadomiona została o tym, że Komisja znajduje się w posiadaniu wszystkich
     danych niezbędnych do rozpatrzenia sprawy.

     System szczególnego traktowania, o który Portugalia wniosła do Komisji zawiera następujące
     elementy:

     - umożliwienie niektórym przedsiębiorstwom występowania z wnioskiem do administracji
     podatkowej o pozwolenie na zapłatę podatku VAT nałożonego na cenę sprzedaży produktów
     w miejsce bezpośrednich odsprzedawców ich produktów, jeżeli spełnione są następujące
     warunki:

             1. całość obrotów tych przedsiębiorstw pochodzi ze sprzedaży akwizycyjnej,
             dokonanej przez sprzedawców detalicznych działających we własnym imieniu i na
             własny rachunek;

             2. wykazy cen detalicznych sprzedaży wszystkich produktów ustalone są z
             wyprzedzeniem i są przestrzegane.

     - System, o który wnioskuje Portugalia wymaga istnienia dwóch kolejnych sprzedaży
     produktów: po pierwsze sprzedaży produktu odsprzedawcy przez przedsiębiorstwo, po drugie
     sprzedaży produktu konsumentom przez odsprzedawcę.

     - Przedsiębiorstwa, które spełniają wyżej wymienione warunki i którym przysługuje prawo do
     stosowania systemu derogacyjnego muszą zapłacić podatek urzędowi skarbowemu na
     podstawie ustalonej wcześniej detalicznej ceny sprzedaży, figurującej na wykazach.

     - Detaliści odsprzedający produkt zostaną zwolnieni z uiszczenia podatku VAT z tytułu
     realizowanych dostaw i w związku z tym nie będą mogli odliczać zapłaconego podatku VAT
     na wcześniejszych etapach produkcji.

     Według wniosku złożonego przez Portugalię, system ten ma na celu uproszczenie poboru
     podatku od dość licznych sprzedawców akwizycyjnych, którzy nie posiadają zdolności
     organizacyjnej ani struktur, które pozwoliłyby im wypełniać różne obowiązki wynikające z
     obowiązku odprowadzania podatku VAT i których szczególne warunki działalności powodują
     wyższe ryzyko naruszenia dochodów podatkowych. Zgodnie z wnioskiem, proponowane

     1
            Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą nr 2004/15/WE (Dz.U. L 52
            z 21.2.2004, str. 61).
     2
            Dz.U. L 27 z 30.1.2004, str. 44.

PL                                                     2                                                        PL
 ---pagebreak---      środki miałyby dodatkowy atut związany z zapewnieniem lepszej kontroli podatku VAT w
     omawianym sektorze.

     System, jaki zaproponowała Portugalia był już przedmiotem poprzedniej decyzji Rady,
     mianowicie decyzji 1999/82/WE z 18 stycznia 1999 r.3, która obowiązywała od 1 stycznia
     1999 r. do 31 grudnia 2000 r. Portugalia uważa, że względy leżące u podstaw przyjęcia tej
     decyzji pozostają wciąż aktualne i dlatego wniosek ten jest uzasadniony.

     Komisja uważa, że płacenie podatku VAT przez przedsiębiorstwo, które dostarcza produkty
     detalistom na podstawie cen sprzedaży konsumentom końcowym stanowi uproszczenie
     systemu opodatkowania w sektorze sprzedaży akwizycyjnej, ponieważ sektor ten
     charakteryzuje się istnieniem bardzo dużej liczby małych detalistów, którym środki i
     zdolności organizacyjne nie pozwalają na wypełnianie właściwych zobowiązań w zakresie
     podatku VAT.

     Ponadto uwzględniając dużą liczbę odsprzedawców i niewielki rozmiar prowadzonej przez
     nich działalności handlowej, omawiany system derogacyjny umożliwi łatwiejszą kontrolę
     sektora, którą trudno byłoby zorganizować w inny sposób.

     Komisja uważa, że administracja podatkowa powinna ustanowić system wstępnych
     pozwoleń, aby zapewnić skuteczną kontrolę sektora, o którym mowa.

     Komisja wyraża zatem opinię, że względy które stanowiły podstawę przyznania poprzedniego
     odstępstwa nadal istnieją.

     W związku z tym Komisja uważa, że odstępstwo to spełnia warunki określone w art. 27
     Szóstej Dyrektywy.

     System, o którym mowa stanowi odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. a) ponieważ sprzedawca
     hurtowy uważany jest za płatnika podatku VAT w odniesieniu do dostaw produktów
     konsumentom końcowym przez detalistów.

     W związku z powyższym obowiązek zgłoszenia, obowiązek wystawiania faktur,
     dokonywania płatności, itd. w związku z tymi dostawami spoczywają na przedsiębiorstwach
     hurtowych. Detaliści, którzy zaopatrują się u tych ostatnich są w ten sposób i na zasadzie
     odstępstwa od art. 22 zwolnieni z tych obowiązków w odniesieniu do dostaw produktów
     konsumentom końcowym.

     Wreszcie wydane pozwolenie należy ograniczyć w czasie do 31 grudnia 2008 r., co pozwoli
     na dokonanie oceny skuteczności środka w tym momencie.

     3
            Dz.U. L 27 z 2.2.1999, str. 27.

PL                                               3                                                PL
 ---pagebreak---                                              Wniosek dotyczący

                                             DECYZJI RADY

      upoważniający Portugalię do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21
      ust. 1 lit. a) i art. 22 Szóstej Dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
     sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków
                                               obrotowych

                       (Jedynie tekst w języku portugalskim jest autentyczny)

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

     uwzględniając dyrektywę Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
     harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
     - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku4, w
     szczególności jej art. 27 ust. 1,

     uwzględniając wniosek Komisji5,

     a także mając na uwadze, co następuje:

     (1)    Listem zarejestrowanym w dniu 19 lutego 2004 r. przez Sekretariat Generalny Komisji
            Portugalia przedłożyła wniosek o prawo do zastosowania środka derogacyjnego w
            odniesieniu do sektora sprzedaży akwizycyjnej.

     (2)    Pozostałe Państwa Członkowskie zostały poinformowane o tym wniosku listem z dnia
            26 marca 2004 r.

     (3)    W dniu 30 marca 2004 r. Portugalia powiadomiona została o tym, że Komisja znajduje
            się w posiadaniu wszystkich danych niezbędnych do rozpatrzenia sprawy.

     (4)    Środek szczególny ma na celu umożliwienie niektórym przedsiębiorstwom,
            działającym w sektorze sprzedaży akwizycyjnej, zapłaty podatku VAT za
            sprzedawane produkty, w miejsce zaopatrujących się u nich detalistów, pod
            warunkiem, że całość obrotów tych przedsiębiorstw pochodzi ze sprzedaży
            akwizycyjnej, dokonanej przez detalistów działających we własnym imieniu i na
            własny rachunek oraz że wykazy cen detalicznych sprzedaży wszystkich produktów
            ustalone są z wyprzedzeniem i są przestrzegane.

     (5)    Dozwolony system derogacyjny ogranicza się do przypadków, w których
            przedsiębiorstwo sprzedaje swoje produkty bezpośrednio detalistom, którzy
            odsprzedają je bezpośrednio konsumentom końcowym.

     4
            Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa zmieniona ostatnio dyrektywą nr 2004/15/WE (Dz.U. L 52
            z 21.2.2004, str. 61).
     5
            Dz.U. C […] z […], str. […].

PL                                                     4                                                        PL
 ---pagebreak---      (6)    Przedsiębiorstwa, które spełniają wyżej wymienione warunki i uzyskały odpowiednie
            zezwolenie od administracji podatkowej płacą urzędowi skarbowemu podatek VAT na
            podstawie ustalonej z góry ceny sprzedaży detalicznej.

     (7)    Detaliści, których dotyczą powyższe uregulowania przestaną więc płacić podatek
            VAT za sprzedane produkty i w związku z tym nie będzie już im przysługiwało prawo
            do odliczeń.

     (8)    System, o którym mowa stanowi odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. a) ponieważ
            sprzedawca hurtowy uważany jest za podatnika VAT w odniesieniu do dostaw
            produktów konsumentom końcowym przez detalistów.

     (9)    Obowiązek zgłoszenia, obowiązek wystawiania faktur, dokonywania płatności, itd. w
            związku z tymi dostawami spoczywają na hurtownikach. Detaliści, którzy zaopatrują
            się u tych ostatnich są więc na zasadzie odstępstwa od art. 22 zwolnieni z tych
            obowiązków w odniesieniu do dostaw ich produktów konsumentom końcowym.

     (10)   Portugalia otrzymała już wcześniej pozwolenie na stosowanie odnośnego systemu na
            mocy decyzji Rady 1999/82/WE z 18 stycznia 1999 r., która obowiązywała od 1
            stycznia 1999 r. do 31 grudnia 2000 r.

     (11)   Komisja uważa, że niniejsze odstępstwo jest zgodne z warunkami określonymi w art.
            27 Szóstej Dyrektywy.

     (12)   Należy zatem przyznać pozwolenie na stosowanie odstępstwa do 31 grudnia 2008 r.

     (13)   Środek derogacyjny nie zmienia wysokości podatku VAT pobieranego na etapie
            konsumpcji końcowej i nie ma negatywnego wpływu na zasoby własne Wspólnot
            Europejskich, pochodzące z podatku VAT.

     PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                             Artykuł 1

     Republikę Portugalską uprawnia się do dnia 31 grudnia 2008 r. do stosowania szczególnego
     systemu opodatkowania w odniesieniu do sektora sprzedaży akwizycyjnej, który zawiera
     elementy stanowiące odstępstwo od Szóstej Dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z 17 maja 1977
     r.

     Przedsiębiorstwa, które całość swoich obrotów uzyskują ze sprzedaży akwizycyjnej,
     dokonywanej przez detalistów działających we własnym imieniu i na własny rachunek, mogą
     złożyć wniosek do administracji podatkowej o pozwolenie na stosowanie niżej wymienionych
     przepisów art. 2 i 3 pod warunkiem, że:

             -    wszystkie produkty sprzedawane przez przedsiębiorstwo znajdują się na
             wcześniej sporządzonym wykazie cen stosowanych na etapie konsumpcji końcowej;

             -     przedsiębiorstwo sprzedaje produkty bezpośrednio detalistom, którzy z kolei
             sprzedają je bezpośrednio konsumentom końcowym.

PL                                              5                                                PL
 ---pagebreak---                                                Artykuł 2

     Przedsiębiorstwa, które uzyskały pozwolenie na stosowanie niniejszego systemu
     derogacyjnego podlegają, na zasadzie odstępstwa od art. 21 ust. 1 lit. a) Szóstej Dyrektywy nr
     77/388/EWG, podatkowi związanemu z dostawami dokonanymi przez detalistów
     konsumentom końcowym.

                                               Artykuł 3

     Detaliści zaopatrujący się u przedsiębiorstw, które uzyskały pozwolenie na stosowanie
     omawianego systemu derogacyjnego, zwolnieni są z obowiązków określonych w art. 22
     Szóstej Dyrektywy nr 77/388/EWG w odniesieniu do dostaw produktów konsumentom
     końcowym.

                                               Artykuł 4

     Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalskiej.

     Sporządzono w Brukseli, dnia

                                                 W imieniu Rady
                                                 Przewodniczący

PL                                                 6                                                  PL