				|

		52014PC0448

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY dostosowujące rozporządzenie Rady (WE) nr 1340/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie handlu niektórymi produktami stalowymi pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanu w związku z przystąpieniem Chorwacji do Unii Europejskiej /* COM/2014/0448 final - 2014/0207 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Artykuł 17 ust. 1 Umowy o partnerstwie i
współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami
członkowskimi a Republiką Kazachstanu stanowi, że handel
niektórymi wyrobami stalowymi ma podlegać szczególnej umowie dotyczącej
uzgodnień ilościowych.
Dwustronna umowa między Wspólnotą
Europejską a rządem Republiki Kazachstanu w sprawie handlu niektórymi
wyrobami stalowymi, zawarta w dniu 19 lipca 2005 r., wygasła w dniu 31
grudnia 2006 r. Od 2007 r. autonomiczne środki ustanowione
rozporządzeniem Rady (WE) nr 1870/2006 oraz rozporządzeniem Rady
(WE) nr 1531/2007 regulowały handel niektórymi produktami stalowymi
między Wspólnotą Europejską a Kazachstanem. W oczekiwaniu na
podpisanie i wejście w życie nowej umowy lub przystąpienie
Kazachstanu do Światowej Organizacji Handlu (WTO) w rozporządzeniu
Rady (WE) nr 1340/2008 określono limity ilościowe,
obowiązujące od 2009 r. We wspomnianym rozporządzeniu
przewidziano również procedurę zarządzania przedmiotowym
systemem, w ramach której właściwe organy państw
członkowskich nie wydają pozwolenia na przywóz przed uzyskaniem
potwierdzenia ze strony Komisji, że odpowiednie ilości pozostają
dostępne w ramach odpowiednich limitów ilościowych,
W dniu 1 lipca 2013 r. Chorwacja stała
się państwem członkowskim UE. W obecnym wniosku dostosowuje
się odpowiednie przepisy w celu uwzględnienia przystąpienia
Chorwacji do UE.
Nie przewidziano w nim żadnych zmian
dotychczasowych poziomów kontyngentów. Według danych przekazanych przez
chorwacki urząd ds. polityki handlowej w ostatnich trzech latach Chorwacja
nie dokonywała przywozu z Kazachstanu produktów stalowych objętych
zakresem wspomnianego rozporządzenia. Ponadto obowiązujący
kontyngent nie został wykorzystany. W 2012 r. wykorzystanie kwot wyniosło
0 % i w 2013 r. – 0 %.
2.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Artykuł 50 Aktu przystąpienia
Chorwacji stanowi, że w przypadku gdy akty przyjęte przez instytucje
przed dniem przystąpienia wymagają dostosowań w związku z
przystąpieniem, a niezbędne dostosowania nie zostały
przewidziane w tym akcie lub załącznikach do niego, Rada,
stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek
Komisji, przyjmuje niezbędne akty. W przypadku, gdy akty takie
zostały przyjęte po dniu przystąpienia, mogą być one
stosowane od dnia przystąpienia.
Planowane zmiany do rozporządzenia
są związane bezpośrednio i wyłącznie z
przystąpieniem Chorwacji do Unii Europejskiej, w związku z czym
jedyną podstawę prawną stanowi art. 50 Aktu przystąpienia.
Planowane zmiany obejmują:
1)           zmianę art. 9 ust.
6 w celu dodania dwóch liter HR określających Chorwację jako
państwo członkowskie przeznaczenia w znormalizowanym numerze
seryjnym, jakim opatrzone jest każde pozwolenie na wywóz lub dokument
równoważny, a także
2)           zmianę
załącznika IV w celu dodania chorwackiego organu krajowego do wykazu
właściwych organów krajowych odpowiedzialnych za wdrażanie
rozporządzenia Rady (WE) nr 1340/2008.
3.           WPŁYW NA BUDŻET
Proponowany instrument nie ma skutków
budżetowych.
2014/0207 (NLE)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
dostosowujące rozporządzenie Rady
(WE) nr 1340/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie handlu niektórymi
produktami stalowymi pomiędzy Wspólnotą Europejską a
Republiką Kazachstanu w związku z przystąpieniem Chorwacji do
Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając Akt przystąpienia
Chorwacji, w szczególności jego art. 50,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zgodnie z art. 50 Aktu
przystąpienia Chorwacji, w przypadku gdy akty wydane przez instytucje
pozostają w mocy po 1 lipca 2013 r. i wymagają dostosowań w
związku z przystąpieniem, a niezbędne dostosowania nie
zostały przewidziane w Akcie przystąpienia ani w
załącznikach do niego, Rada przyjmuje niezbędne akty prawne.
(2)       Rozporządzenie Rady (WE)
nr 1340/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie handlu niektórymi
produktami stalowymi pomiędzy Wspólnotą Europejską a
Republiką Kazachstanu[1]
zostało przyjęte przed przystąpieniem Chorwacji, wymaga
dostosowania ze względu na jej przystąpienie, a wspomnianego
dostosowania nie przewidziano w Akcie przystąpienia Chorwacji ani w
załącznikach do niego.
(3)       W związku z
powyższym należy dodać dwie litery określające
Chorwację jako państwo członkowskie przeznaczenia w
znormalizowanym numerze seryjnym, jakim opatrzone jest każde pozwolenie na
wywóz lub dokument równoważny, jak również dodać chorwacki organ
krajowy do wykazu właściwych organów krajowych odpowiedzialnych za
wdrażanie rozporządzenia Rady (WE) nr 1340/2008.
(4)       Stosowanie z mocą
wsteczną jest niezbędne, by nie doszło do negatywnego
wpływu na handel produktami stalowymi na mocy rozporządzenia Rady
(WE) nr 1340/2008.
(5)       Należy zatem odpowiednio
zmienić rozporządzenie (WE) nr 1340/2008,
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1340/2008
wprowadza się następujące zmiany:
1)           artykuł 9 ust. 6 otrzymuje
brzmienie:
„6.     Numer seryjny składa się z
następujących elementów:
–
dwóch liter identyfikujących kraj wywozu:
KZ = Republika Kazachstanu,
–
dwóch liter określających państwo
członkowskie przeznaczenia, jak poniżej:
BE = Belgia
BG = Bułgaria
CZ = Republika Czeska
DK = Dania
DE = Niemcy
EE = Estonia
IE = Irlandia
GR = Grecja
ES = Hiszpania
FR = Francja
HR = Chorwacja
IT = Włochy
CY = Cypr
LV = Łotwa
LT = Litwa
LU = Luksemburg
HU = Węgry
MT = Malta
NL = Niderlandy
AT = Austria
PL = Polska
PT = Portugalia
RO = Rumunia
SI = Słowenia
SK = Słowacja
FI = Finlandia
SE = Szwecja
GB = Zjednoczone Królestwo,
–
cyfry określającej rok kontyngentowy
odpowiadającej ostatniej cyfrze danego roku, np. „9” dla 2009 r.,
–
dwucyfrowego numeru określającego
urząd wydający pozwolenie w kraju wywozu,
–
pięciocyfrowego numeru w porządku kolejno
od 00 001 do 99 999, przyznanego danemu państwu członkowskiemu
przeznaczenia.”;
2)           załącznik IV do
rozporządzenia (WE) nr 1340/2008 zastępuje się tekstem
załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie następnego dnia po jego publikacji w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
od dnia 1 lipca 2013 r.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1340/2008 z dnia 8
grudnia 2008 r. w sprawie handlu niektórymi produktami stalowymi pomiędzy
Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanu (Dz.U. L 348 z
24.12.2008, s. 1).
ZAŁĄCZNIK
„Załącznik
IV
СПИСЪК
НА
КОМПЕТЕНТНИТЕ
НАЦИОНАЛНИ
ОРГАНИ
LISTA DE LAS AUTORIDADES NACIONALES
COMPETENTES
SEZNAM PŘÍSLUŠNÝCH VNITROSTÁTNÍCH
ORGÁNŮ
LISTE OVER KOMPETENTE NATIONALE MYNDIGHEDER
LISTE DER ZUSTÄNDIGEN BEHÖRDEN DER
MITGLIEDSTAATEN
PÄDEVATE RIIKLIKE ASUTUSTE NIMEKIRI
ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ
ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ
ΕΚΔΟΣΗΣ ΑΔΕΙΩΝ
ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ
LIST OF THE COMPETENT NATIONAL AUTHORITIES
LISTE DES AUTORITÉS NATIONALES COMPÉTENTES
POPIS NADLEZNIH NACIONALNIH TIJELA
ELENCO DELLE COMPETENTI AUTORITÀ NAZIONALI
VALSTU KOMPETENTO IESTĀŽU SARAKSTS
ATSAKINGŲ NACIONALINIŲ
INSTITUCIJŲ SĄRAŠAS
AZ ILLETÉKES NEMZETI HATÓSÁGOK LISTÁJA
LISTA TAL-AWTORITAJIET NAZZJONALI KOMPETENTI
LIJST VAN BEVOEGDE NATIONALE INSTANTIES
WYKAZ WŁAŚCIWYCH ORGANÓW KRAJOWYCH
LISTA DAS AUTORIDADES NACIONAIS COMPETENTES
LISTA AUTORITĂȚILOR NAȚIONALE
COMPETENTE
ZOZNAM PRÍSLUŠNÝCH ŠTÁTNYCH ORGÁNOV
SEZNAM PRISTOJNIH NACIONALNIH ORGANOV
LUETTELO TOIMIVALTAISISTA KANSALLISISTA
VIRANOMAISISTA
FÖRTECKNING ÖVER
BEHÖRIGA NATIONELLA MYNDIGHETER
BELGIQUE/BELGIË
Service public fédéral de l'économie, des PME, des classes
moyennes et de l'énergie
Direction générale du potentiel économique
Service des licences
Rue de Louvain 44
B-1000 Bruxelles
Fax (32-2) 277 50 63
Federale Overheidsdienst Economie, KMO,
Middenstand & Energie
Algemene Directie Economisch Potentieel
Dienst Vergunningen
Leuvenseweg 44
B-1000 Brussel
Fax (32-2) 277 50
63
DANMARK
Erhvervs- og Byggestyrelsen
Økonomi- og Erhvervsministeriet
Langelinie Allé 17
DK-2100 København Ø
Fax: (45) 35 46
60 01
DEUTSCHLAND
Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle,
(BAFA)
Frankfurter Straße 29—35
D-65760 Eschborn 1
Fax: (49) 6196 90
88 00
БЪЛГАРИЯ
Министерство на икономиката и енергетиката
дирекция "Регистриране, лицензиране и контрол"
ул. "Славянска" № 8
1052 София
Факс: (359-2) 981 50 41
Fax (359-2) 980
47 10
ČESKÁ REPUBLIKA
Ministerstvo průmyslu a obchodu
Licenční správa
Na Františku 32
CZ-110 15 Praha 1
Fax: (420) 224 21 21 33
FRANCE
Ministère de l'économie, des finances et de l'industrie
Direction générale des entreprises
Sous-direction des biens de consommation
Bureau textile-importations
Le Bervil
12, rue Villiot
F-75572 Paris Cedex 12
Fax (33) 153 44
91 81
REPUBLIKA HRVATSKA
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova
Trg N. Š. Zrinskog 7-8,
10000 Zagreb
Tel: (385) 1 6444626
Fax: (385) 1
6444601
ITALIA
Ministero dello Sviluppo Economico
Direzione Generale per la Politica Commerciale
DIV. III
Viale America, 341
I-00144 Roma
Tel. (39) 06 59 64 24 71/59 64 22 79
Fax (39) 06 59 93 22 35/59 93 26 36
E-mail:
polcom3@mincomes.it
EESTI
Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium
Harju 11
EE-15072 Tallinn
Faks: +372 631
3660
IRELAND
Department of Enterprise, Trade and Employment
Import/Export Licensing, Block C
Earlsfort Centre
Hatch Street
IE-Dublin 2
Fax: +353-1-631
25 62
ΕΛΛΑΣ
Υπουργείο
Οικονομίας &
Οικονομικών
Γενική
Διεύθυνση
Διεθνούς
Οικονομικής
Πολιτικής
Διεύθυνση
Καθεστώτων
Εισαγωγών-Εξαγωγών,
Εμπορικής
Άμυνας
Κορνάρου
1
GR-105 63 Αθήνα
Φαξ
(30-210) 328 60 94
ESPAÑA
Ministerio de Industria, Turismo y Comercio
Secretaría General de Comercio Exterior
Subdirección General de Comercio Exterior de
Productos Industriales
Paseo de la Castellana 162
E-28046 Madrid
Fax: +34-91 349
38 31
ΚΥΠΡΟΣ
Υπουργείο
Εμπορίου,
Βιομηχανίας
και Τουρισμού
Υπηρεσία
Εμπορίου
Μονάδα
Έκδοσης Αδειών
Εισαγωγής/Εξαγωγής
Οδός
Ανδρέα
Αραούζου Αρ. 6
CY-1421
Λευκωσία
Φαξ
(357) 22 37 51 20
LATVIJA
Latvijas Republikas Ekonomikas ministrija
Brīvības iela 55
LV-1519 Rīga
Fakss: +371-728
08 82
LIETUVA
Lietuvos Respublikos ūkio ministerija
Prekybos departamentas
Gedimino pr. 38/2
LT-01104 Vilnius
Faks. +370-5-26
23 974
LUXEMBOURG
Ministère de l’économie et du commerce
extérieur
Office des licences
BP 113
L-2011 Luxembourg
Fax (352) 46 61
38
MAGYARORSZÁG
Magyar Kereskedelmi Engedélyezési Hivatal
Margit krt. 85.
HU-1024 Budapest
Fax: (36-1) 336
73 02
MALTA
Diviżjoni għall-Kummerċ
Servizzi Kummerċjali
Lascaris
MT-Valletta CMR02
Fax: (356) 25 69
02 99
NEDERLAND
Belastingdienst/Douane centrale dienst voor
in- en uitvoer
Postbus 30003, Engelse Kamp 2
NL-9700 RD Groningen
Fax (31-50) 523
23 41
ÖSTERREICH
Bundesministerium für Wirtschaft und Arbeit
Außenwirtschaftsadministration
Abteilung C2/2
Stubenring 1
A-1011 Wien
Fax: (43-1) 7 11
00/83 86
ROMÂNIA
Ministerul pentru Întreprinderi Mici și
Mijlocii, Comerț, Turism și Profesii Liberale
Direcția Generală Politici
Comerciale
Str. Ion Câmpineanu, nr. 16
București, sector 1
Cod poștal 010036
Tel. (40-21) 315 00 81
Fax (40-21) 315 04 54
e-mail:
clc@dce.gov.ro
SLOVENIJA
Ministrstvo za finance
Carinska uprava Republike Slovenije
Carinski urad Jesenice
Spodnji plavž 6C
SI-4270 Jesenice
Faks (386-4) 297
44 72
SLOVENSKO
Odbor obchodnej politiky
Ministerstvo hospodárstva
Mierová 19
827 15 Bratislava 212
Slovenská republika
Fax: (421-2) 48
54 31 16
SUOMI/FINLAND
Tullihallitus
PL 512
FI-00101 Helsinki
Faksi +358-20-492 28 52
Tullstyrelsen
PB 512
FI-00101 Helsingfors
Fax +358-20-492
28 52
POLSKA
Ministerstwo Gospodarki
Plac Trzech Krzyży 3/5
00-507 Warszawa
Polska
Fax: (48-22) 693
40 21/693 40 22
PORTUGAL
Ministério das Finanças e da Administração
Pública
Direcção-Geral das Alfândegas e dos Impostos
Especiais sobre o Consumo
Rua da Alfândega, n.o 5, r/c
P-1149-006 Lisboa
Fax: (+351) 218
81 39 90
SVERIGE
Kommerskollegium
Box 6803
S-113 86 Stockholm
Fax (46-8) 30 67
59
UNITED KINGDOM
Department of Trade and Industry
Import Licensing Branch
Queensway House — West Precinct
Billingham
UK-TS23 2NF
Fax (44-1642) 36 42 69”


title: Wniosek rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2424/2001 w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)

text:
Ważna informacja prawna

|

52006PC0383(01)

Wniosek Rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2424/2001 w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)  /* COM/2006/0383 końcowy - CNS 2006/0125 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 12.7.2006KOM(2006) 383 wersja ostateczna2006/0125 (CNS)2006/0126 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 2424/2001 w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)WniosekDECYZJA RADYzmieniająca decyzję 2001/886/WSiSW w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)(przedstawione przez Komisję)UZASADNIENIE KONTEKST WNIOSKU |Podstawa i cele wniosku Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2424/2001 oraz decyzji 2001/886/WSiSW Rada powierzyła Komisji opracowanie Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II). Celem niniejszych wniosków jest wprowadzenie zmian do wyżej wymienionych rozporządzenia i decyzji tak, aby przedłużyć do dnia 31 grudnia 2007 r. termin opracowania SIS II oraz umożliwić przydzielenie w budżecie odpowiednich środków na ten cel. We wnioskach tych wskazuje się również Francję i Austrię jako miejsca lokalizacji systemu w trakcie jego opracowywania. |Kontekst ogólny System Informacyjny Schengen (SIS), ustanowiony na mocy postanowień tytułu IV Konwencji wykonawczej z roku 1990 do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, stanowi zasadniczy instrument stosowania przepisów dorobku Schengen, włączonego w ramy prawne Unii Europejskiej. System SIS w swojej obecnej formie nie jest przystosowany do obsługi zwiększonej liczby państw członkowskich UE oraz innych krajów, które ma objąć SIS II. Ponadto, aby móc skorzystać z najnowszych osiągnięć w obszarze technologii informatycznych oraz wprowadzić nowe funkcje do systemu, w 2001 r. podjęto decyzję o opracowaniu Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II). Istnieje kilka czynników uzasadniających potrzebę przedłużenia o rok mandatu udzielonego Komisji przez Radę, wśród których wymienić należy tymczasowe przerwanie prowadzonych prac w następstwie (wycofanego w późniejszym czasie) nakazu sądowego Sądu Pierwszej Instancji w sprawie dotyczącej procedury przetargowej dotyczącej utworzenia SIS II (sprawa T-447/04); nakaz ten został następnie wycofany; brak operacyjności w fazie testów finansowanej z programu IDABC infrastruktury komunikacyjnej S-Testa; brak gotowości i niepewność, jeśli chodzi o lokalizację miejsc, w których opracowywany będzie system. Negatywny wpływ na planowanie miał także złożony charakter samego projektu. Decyzja o wyborze Francji i Austrii jako miejsc opracowania systemu jest zgodna z konkluzjami Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.: „1. Centralna jednostka systemu SIS II zlokalizowana będzie w Strasburgu; za zarządzanie operacyjne i odpowiednią komunikację z Komisją odpowiedzialna będzie Francja. 2. System zabezpieczenia ciągłości działań zlokalizowany będzie w Salzburgu, pod warunkiem że podjęte zostaną tam określone kroki niezbędne to przygotowania tej lokalizacji do użytku. W tym przypadku za zarządzanie operacyjne oraz odpowiednią komunikację z Komisją odpowiedzialna będzie Austria.” |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek – Konwencja wykonawcza do Układu z Schengen z 1990 r. (art. 92–119) – Rozporządzenie Rady (WE) 871/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące wprowadzenia niektórych nowych funkcji Systemu Informacyjnego Schengen, włączając walkę z terroryzmem – Decyzja Rady 2005/211/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. dotycząca wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem – Rozporządzenie (WE) nr 1160/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. zmieniające Konwencję wykonawczą do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, w zakresie dostępu służb odpowiedzialnych w państwach członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów do Systemu Informacyjnego Schengen Konwencja i wymienione powyżej trzy akty prawne stanowią obecne ramy prawne SIS, który zostanie w przyszłości zastąpiony przez SIS II. Komisja przedstawiła wnioski dotyczące rozporządzenia i decyzji w sprawie utworzenia, działania i wykorzystania SIS II, (COM(2005) 230 oraz COM(2005) 236), a także wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie dostępu służb odpowiedzialnych w państwach członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów do SIS II (COM (2005) 237). |Spójność z innymi dziedzinami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Eksperci z państw członkowskich są mocno zaangażowani w proces opracowywania SIS II, szczególnie poprzez udział w pracach Komitetu SIS II. |Streszczenie odpowiedzi oraz sposób, w jaki były one uwzględniane Nie dotyczy |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z ekspertyzy zewnętrznej. |Ocena wpływu Nie ma potrzeby przeprowadzania oceny wpływu w przypadku niniejszych wniosków, które nie wchodzą w skład programu prac Komisji na 2006 r. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Krótki opis proponowanych działań Celem niniejszych wniosków jest wprowadzenie zmian do rozporządzenia (WE) 2424/2001 i decyzji 2001/886/WSiSW w celu przedłużenia do dnia 31 grudnia 2007 r. terminu opracowania SIS II oraz wyznaczenie miejsc instalacji i ostatecznego wdrożenia SIS II. Tym samym wyznaczone państwa członkowskie zobowiązane będą zapewnić odpowiednią infrastrukturę i środki na potrzeby systemu; na realizację tych zadań mogą one otrzymać dotacje wspólnotowe. |Podstawa prawna Podstawą prawną wymienionego rozporządzenia jest art. 66 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Odesłanie do traktatu jest takie same jak odesłanie w zmienianym akcie. Podstawą prawną wymienionej decyzji jest art. 30 ust. 1 lit. a), art. 31 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej. Odesłanie do Traktatu jest takie same jak odesłanie w zmienianym akcie. |Zasada pomocniczości |Cele proponowanego działania, a mianowicie stworzenia wspólnego systemu wymiany informacji dotyczących niektórych kategorii osób i przedmiotów w formie komputerowego systemu informacji, nie mogą zostać osiągnięte poprzez indywidualne działania państw członkowskich. |SIS II jest niezbędny do skutecznej realizacji wspólnych polityk Unii Europejskiej. Jest on przede wszystkim warunkiem wstępnym dla obszaru bez kontroli na granicach wewnętrznych. |Zadaniem Komisji jest wyłącznie utworzenie centralnej jednostki SIS II oraz infrastruktury komunikacyjnej systemu. Państwa członkowskie zaś odpowiadają za zbudowanie krajowych systemów, które zapewniają użytkownikom końcowym dostęp do usług świadczonych przez SIS II. |Wnioski są zatem zgodne z zasadą pomocniczości. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następującego względu. |Państwa członkowskie są całkowicie niezależne w podejmowaniu decyzji dotyczących administracyjnych i finansowych aspektów wdrażania krajowych systemów. Jednakże podejmowane w tym zakresie działania państw członkowskich muszą wpisywać się w ogólny plan rozwoju SIS II. Komisja dostarcza specyfikacje techniczne dotyczące krajowych interfejsów systemu, które umożliwią łatwy dostęp i niezakłócony przepływ danych między systemami krajowymi a SIS II. |Rozporządzenie (WE) 2424/2001 oraz decyzja 2001/886/WSiSW, których zmianę proponuje się w niniejszym wniosku, określają procedurę regulacyjną dotyczącą środków wykonawczych SIS II, które mają duży wpływ na budżet poszczególnych państw członkowskich i które pozostają nadal obowiązujące. |Wybór instrumentów |Proponowane instrumenty: rozporządzenie i decyzja. |Inne środki nie byłyby odpowiednie z następującej przyczyny: Zważywszy na fakt, iż celem przedkładanego wniosku dotyczącego rozporządzenia jest wprowadzenie zmian do innego rozporządzenia, a celem wniosku dotyczącego decyzji jest wprowadzenie zmian do innej decyzji, zgodnie z zasadą „formalnej zgodności”, akt zmieniający musi mieć taką samą formę jak akt zmieniany. |WPłYW NA BUDżET |Przedłużenie mandatu i zakończenie prac nad opracowywaniem systemu SIS II w 2007 r. wymaga pewnych dodatkowych środków finansowych, które zostały już przewidziane we wstępnym projekcie budżetu na 2007 r. Dodatkowe koszty będą związane z siecią, dostosowaniem rozmiaru systemu centralnego i wsparciem miejsc, w których opracowywany będzie system. |1.  2006/0125 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 2424/2001 w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 66,uwzględniając wniosek Komisji[1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rozporządzenie (WE) nr 2424/2001, wraz z decyzją 2001/886/WSiSW z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II), stanowi niezbędną podstawę prawną umożliwiającą przydzielenie w budżecie Unii odpowiednich środków na utworzenie SIS II oraz wykonanie tej części budżetu. Rozporządzenie (WE) nr 2424/2001 oraz decyzja 2001/886/WSiSW tracą mocą z dniem 31 grudnia 2006 r.(2) Proces opracowywania SIS II będzie trwał dłużej niż przewidywano, konieczne jest zatem zapewnienie odpowiednich środków finansowych na ten cel po 31 grudnia 2006 r.(3) Aby umożliwić zakończenie procesu opracowywania SIS II, który obejmuje zbudowanie infrastruktury komunikacyjnej, konieczne jest zatem przedłużenie okresu obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 2424/2001, co pozwoli Komisji na wykonanie budżetu w 2007 r.(4) W swoich konkluzjach z dnia 29 kwietnia 2004 r. Rada Unii Europejskiej oświadczyła, iż na czas opracowywania SIS II, centralna jednostka systemu zlokalizowana zostanie w Strasburgu, a system zabezpieczenia ciągłości działań w Salzburgu, pod warunkiem że podjęte zostaną tam określone kroki niezbędne to przygotowania tej lokalizacji do użytku. Za zapewnienie zarządu operacyjnego i odpowiednią komunikację z Komisją odpowiedzialne będą odpowiednio Francja i Austria.(5) Niniejsze rozporządzenie jest bez uszczerbku dla przyjmowanych w przyszłości instrumentów prawnych regulujących opracowywanie, funkcjonowanie i eksploatację SIS II.(6) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i w związku z tym nie jest nim związana ani nie podlega jego stosowaniu. Biorąc pod uwagę, że niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu postanowień tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego protokołu, Dania zadecyduje o wdrożeniu niniejszego instrumentu do swojego prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy po przyjęciu niniejszego rozporządzenia.(7) Niniejsze rozporządzenie i uczestnictwo Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w jego przyjęciu i stosowaniu pozostają bez uszczerbku dla porozumień w sprawie częściowego uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w dorobku Schengen, określonych w decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r.[3] i decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r.[4](8) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[5], które wchodzą w zakres obszaru określonego w art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tego umowy.(9) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozszerzenie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej przez Unię Europejską, Wspólnotę Europejską i Konfederację Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które mieszczą się w obszarze określonym w art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE rozumianym w powiązaniu z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/860/WE w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień tej umowy[6].(10) Niniejsze rozporządzenie stanowi akt rozwijający dorobek Schengen lub jest z nim w inny sposób powiązane w rozumieniu art. 3 ust. 1 Aktu Przystąpienia z 2003 r.(11) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2424/2001,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W rozporządzeniu (WE) nr 2424/2001 wprowadza się następujące zmiany:1) Dodaje się art. 4a w brzmieniu:„Artykuł 4a1. Nie umniejszając odpowiedzialności Komisji w zakresie opracowania systemu SIS drugiej generacji, na czas opracowywania systemu jego jednostka centralna jest zlokalizowana w Strasburgu (Francja), a centralna jednostka rezerwowa jest zlokalizowana w Sankt Johann im Pongau (Austria).2. Do czasu zakończenia procesu opracowywania Francja i Austria zapewniają odpowiednią infrastrukturę i środki na potrzeby funkcjonowania jednostki centralnej i centralnej jednostki rezerwowej systemu SIS II.3. Organ krajowy dostarczający infrastrukturę i środki, o których mowa w ust. 2, może w czasie opracowywania systemu otrzymać od Wspólnoty dotację w celu przystosowania i utrzymania miejsc lokalizacji systemu lub na cele świadczenia niezbędnych usług wynikających z faktu umiejscowienia SIS II na terytorium kraju.”2) Artykuł 7 akapit drugi otrzymuje brzmienie:„Niniejsze rozporządzenie traci moc z dniem 31 grudnia 2007 r.”Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący[…]2006/0126 (CNS)WniosekDECYZJA RADYzmieniająca decyzję 2001/886/WSiSW w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 ust. 1) lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),uwzględniając wniosek Komisji[7],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[8],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja 2001/886/WSiSW, wraz z rozporządzeniem (WE) nr 2424/2001 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II), stanowi niezbędną podstawę prawną umożliwiającą przydzielenie w budżecie Unii odpowiednich środków na utworzenie SIS II oraz wykonanie tej części budżetu. Decyzja 2001/886/WSiSW oraz rozporządzenie (WE) nr 2424/2001 tracą mocą z dniem 31 grudnia 2006 r.(2) Proces opracowywania SIS II będzie trwał dłużej niż przewidywano, konieczne jest zatem zapewnienie odpowiednich środków finansowych na ten cel po 31 grudnia 2006 r.(3) Aby umożliwić zakończenie procesu opracowywania SIS II, który obejmuje zbudowanie infrastruktury komunikacyjnej, konieczne jest zatem przedłużenie okresu obowiązywania decyzji 2001/886/WSiSW, co pozwoli Komisji na wykonanie budżetu w 2007 r.(4) W swoich konkluzjach z dnia 29 kwietnia 2004 r. Rada Unii Europejskiej oświadczyła, iż na czas opracowywania SIS II, centralna jednostka systemu zlokalizowana zostanie w Strasburgu, a system zabezpieczenia ciągłości działań w Salzburgu, pod warunkiem że podjęte zostaną tam określone kroki niezbędne to przygotowania tej lokalizacji do użytku. Za zapewnienie zarządu operacyjnego i odpowiednią komunikację z Komisją odpowiedzialne będą odpowiednio Francja i Austria.(5) Niniejsza decyzja jest bez uszczerbku dla przyjmowanych w przyszłości instrumentów prawnych regulujących opracowywanie, funkcjonowanie i eksploatację SIS II.(6) Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art. 5 protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu UE i Traktatu WE oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec nich niektórych przepisów dorobku Schengen[9].(7) Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Irlandii zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o UE i Traktatu WE oraz art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen[10].(8) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru określonego w art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1996 r.[11] w sprawie niektórych warunków stosowania tego umowy.(9) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozszerzenie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej przez Unię Europejską, Wspólnotę Europejską i Konfederację Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które mieszczą się w obszarze określonym w art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE rozumianym w powiązaniu z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień tej umowy[12].(10) Niniejsza decyzja stanowi akt rozwijający dorobek Schengen lub jest z nim w inny sposób powiązana w rozumieniu art. 3 ust. 1 Aktu Przystąpienia z 2003 r.(11) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2001/886/WSiSW,PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W decyzji 2001/886/WSiSW wprowadza się następujące zmiany:1) Dodaje się art. 4a w brzmieniu:„Artykuł 4 a1. Nie umniejszając odpowiedzialności Komisji w zakresie opracowania systemu SIS drugiej generacji, na czas opracowywania systemu jego jednostka centralna jest zlokalizowana w Strasburgu (Francja), a centralna jednostka rezerwowa jest zlokalizowana w Sankt Johann im Pongau (Austria).2. Do czasu zakończenia procesu opracowywania Francja i Austria zapewniają odpowiednią infrastrukturę i środki na potrzeby funkcjonowania jednostki centralnej i centralnej jednostki rezerwowej systemu SIS II.3. Organ krajowy dostarczający infrastrukturę i środki, o których mowa w ust. 2, może w czasie opracowywania systemu otrzymać od Wspólnoty dotację w celu przystosowania i utrzymania miejsc lokalizacji systemu lub na cele świadczenia niezbędnych usług wynikających z faktu umiejscowienia SIS II na terytorium kraju.”2) Artykuł 7 akapit drugi otrzymuje brzmienie:„Niniejsza decyzja traci moc z dniem 31 grudnia 2007 r.”Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący[…ZAŁĄCZNIK1.1. OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI1. TYTUŁ WNIOSKUWnioski dotyczące rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2424/2001 oraz decyzji Rady zmieniającej decyzję (WSiSW) nr 886/2001 w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)2. STRUKTURA ABM/ABBDziedzina/dziedziny polityki, których dotyczy wniosek i powiązane zadanie/zadania: Sprawiedliwość, wolność i bezpieczeństwo – Solidarność – Granice zewnętrzne – Polityka wizowa – Swobodny przepływ osób3. POZYCJE W BUDŻECIE3.1. Pozycje w budżecie (pozycje operacyjne i powiązane pozycje pomocy technicznej i administracyjnej (dawniej pozycje B..A)), wraz z treścią:WPB 18 02 04 (poprzednio 18 08 02)3.2. Czas trwania działania i wpływu finansowego:2007 r.3.3. Informacje budżetowe (w razie potrzeby należy dodać rubryki):Pozycja w budżecie | Rodzaj wydatków | Nowe | Wkład EFTA | Wkład krajów ubiegających się o członkostwo | Dział w perspektywie finansowej |18 02 04 | Nieobowiązkowe | Zróżnicowane[13] | NIE | NIE | NIE | Nr 3 (a) |4. ZESTAWIENIE ZASOBÓW4.1. Zasoby finansowe4.1.1. Zestawienie środków na zobowiązania (CA) i środków na płatności (PA)mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Rodzaj wydatków | Sekcja nr | 2007 r. | 2008 r. | Razem |Wydatki operacyjne[14] |Środki na zobowiązania (CA) | 8.1. | a | 9,000 |Środki na płatności (PA) | b | 7,000 | 2,000 | 9,000 |Wydatki administracyjne w ramach kwoty referencyjnej[15] |Pomoc techniczna i administracyjna (NDA) | 8.2.4. | c |KWOTA REFERENCYJNA OGÓŁEM |Środki na zobowiązania | a+c | 9,000 | 9,000 |Środki na płatności | b+c | 7,000 | 2,000 | 9,000 |Wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej[16] |Wydatki na zasoby ludzkie i powiązane wydatki (NDA) | 8.2.5. | d | 1,404 | 1,404 |Wydatki administracyjne, inne niż koszty zasobów ludzkich i powiązane koszty, nieuwzględnione w kwocie referencyjnej (NDA) | 8.2.6. | e | 0,186 | 0,186 |Indykatywne koszty finansowe interwencji ogółem |OGÓŁEM CA w tym koszty zasobów ludzkich | a+c+d+e | 10,590 | 10,590 |OGÓŁEM PA w tym koszty zasobów ludzkich | b+c+d+e | 8,590 | 2,000 | 10,590 |4.1.2. Zgodność z programowaniem finansowymX Wniosek jest zgodny z obecnym programowaniem finansowym.( Wniosek wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w perspektywie finansowej.( Wniosek może wymagać zastosowania postanowień porozumienia międzyinstytucjonalnego[17] (tzn. instrumentu elastyczności lub zmiany perspektywy finansowej).4.1.3. Wpływ finansowy na dochody( Wniosek nie ma wpływu finansowego na dochody.X Wniosek ma następujący wpływ finansowy na dochody:mln EUR (do 1 miejsca po przecinku)Przed rozpoczęciemdziałania[Rok n-1] | Sytuacja po zakończeniu działania |Zasoby ludzkie ogółem | 13 |5. OPIS I CELE5.1. Potrzeba, która ma zostać zaspokojona w perspektywie krótko- lub długoterminowejCelem niniejszego wniosku jest wprowadzenie następujących zmian do wyżej wymienionych rozporządzenia i decyzji:2.  Przedłużenie do dnia 31 grudnia 2007 r. terminu opracowania SIS II oraz przeznaczenie odpowiednich środków na zakończenie procesu opracowywania SIS II, obejmującego zbudowanie infrastruktury komunikacyjnej3.  Wyznaczenie lokalizacji jednostki centralnej (Strasburg, Francja) i centralnej jednostki rezerwowej (Sankt Johann im Pongau, Austria), co nakłada na wyznaczone państwa członkowskie obowiązek zapewnienia odpowiedniej infrastruktury i środków, państwa te mogą otrzymać od Wspólnoty dotacje na te cele.5.2. Wartość dodana z tytułu zaangażowania Wspólnoty i spójność wniosku z innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergiaWniosek dotyczy kontynuacji procesu opracowania SIS II, realizowanego przez Komisję od 2002 r.5.3. Cele, spodziewane wyniki oraz wskaźniki związane z wnioskiem w kontekście ABM (zarządzania kosztami działań).Ogólnym celem jest zakończenie w 2007 r. procesu opracowywania SIS II w wyznaczonych do tego celu miejscach, dlatego też niektóre z działań przewidzianych na 2006 r. będą kontynuowane w 2007 r. Ponadto przewiduje się podjęcie kilku nowych działań w celu ograniczenia negatywnego wpływu opóźnień, których przyczyną są różnego rodzaju czynniki, takie jak sprawy sądowe lub złożony charakter projektu. Dotyczy to w szczególności zwiększonych kosztów sieci, dodatkowych środków lub powierzenia państwom członkowskim odpowiedzialności za prace przygotowawcze. Może także zostać zwiększona pojemność sprzętu komputerowego w celu uwzględnienia wyników badań uzyskanych na pierwszym etapie procesu opracowywania. W 2007 r. przewidziano podjęcie następujących działań:Działanie 1: SiećZgodnie z wynikami analizy potrzeb przeprowadzonej w fazie projektowej, wydolność sieci powinna zostać zwiększona w celu skrócenia czasu odpowiedzi na zapytania kierowane do SIS II. Sieć o wyższej szerokości pasma wymagać będzie zaangażowania dodatkowych środków finansowych.Ponieważ sieć S-Testa nie była dostępna w planowanym terminie, w fazie testów SIS II konieczne było zastosowanie alternatywnych, tymczasowych rozwiązań. Oznacza to dodatkowe koszty migracji z sieci tymczasowej do sieci docelowej.Działanie 2: Specjalistyczna wiedza techniczna i dodatkowe badaniaOsiągnięcie wymaganego poziomu wiedzy w zakresie IT wymaga dodatkowych nakładów. Ze względu na ograniczone zasoby wewnętrzne monitorowanie, kontrola i ocena przeprowadzana będzie przy pomocy wysokiej klasy specjalistów z zewnątrz. Ponadto konieczne jest przeprowadzenie dodatkowych badań i wykorzystanie ekspertyzy zewnętrznej, w szczególności w odniesieniu do kwestii bezpieczeństwa i sieci.Działanie 3: Wsparcie i utrzymywanie w stałej gotowości miejsc lokalizacji systemu w fazie opracowywaniaPrace przygotowawcze w miejscach lokalizacji systemu we Francji i Austrii rozpoczęły się w fazie opracowywania i wymagają znacznych nakładów środków. Niektóre prace przygotowawcze nie będą bezpośrednio wykonywane przez pracowników Komisji, ale zostaną powierzone państwom członkowskim, w których systemy będą administrowane w fazie opracowywania. Niezbędne są dodatkowe środki na pokrycie szacunkowych potrzeb w tych dziedzinach.5.4. Metoda realizacji (indykatywna)X Zarządzanie scentralizowaneX bezpośrednio przez Komisję( pośrednio przez:( agencje wykonawcze( ustanowione przez Wspólnotę organy określone w art. 185 rozporządzenia finansowego( krajowe organy sektora publicznego/organy pełniące misję służby publicznej( Zarządzanie dzielone lub zdecentralizowane( z państwami członkowskimi( z państwami trzecimi( Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy wyszczególnić)Uwagi:Część budżetu na 2007 r. może zostać przyznana państwom członkowskim lub krajowym organom sektora publicznego w formie subdelegacji lub dotacji w celu sfinansowania prac przygotowawczych w miejscach, w których administrowane będą systemy lub gdzie powstanie infrastruktura komunikacyjna.6. MONITOROWANIE I OCENA6.1. System monitorowaniaPostępy w realizacji będą mierzone w regularnych odstępach czasu, a osiągnięcia oceniane według obowiązujących standardów i uprzednio ustalonych kryteriów. Pozwoli to wykazać, czy inwestycja przynosi oczekiwane wyniki.6.2. Ocena6.2.1. Ocena ex-anteNie dotyczy6.2.2. Działania podjęte w wyniku oceny pośredniej/ex-post (wnioski wyciągnięte z podobnych doświadczeń w przeszłości)Nie dotyczy6.2.3. Warunki i częstotliwość przyszłych ocenNie dotyczy7. Środki zwalczania nadużyć finansowychZastosowane będą procedury Komisji dotyczące udzielania zamówień, tym samym zapewniona zostanie zgodność z przepisami Wspólnoty dotyczącymi zamówień publicznych.8. SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE ZASOBÓW8.1. Cele wniosku z uwzględnieniem ich kosztu finansowegoŚrodki na zobowiązania w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)(Należy wskazać cele, działania i realizacje) | Rodzaj realizacji | Średni koszt | 2007 r. | RAZEM |Liczba realizacji | Koszt całkowity | Liczba realizacji | Koszt całkowity |Działanie 1 Sieć | migracja z sieci tymczasowej do sieci docelowej zwiększona wydolność sieci | 5,000 | 5,000 |Działanie 2 Specjalistyczna wiedza techniczna i dodatkowe badania | ekspertyzy, analizy i badania | 1,000 | 1,000 |Działanie 3 Wsparcie i utrzymywanie w stałej gotowości miejsc lokalizacji systemu w fazie opracowywania | zewnętrzne zasoby ludzkie prace przygotowawcze | 3,000 | 3,000 |KOSZT OGÓŁEM | 9,000 | 9,000 |8.2. Wydatki administracyjne8.2.1. Liczba i rodzaj pracownikówRodzaj stanowiska | Personel, któremu powierzono zarządzanie działaniem przy użyciu istniejących i/lub dodatkowych zasobów (liczba stanowisk/ekwiwalentów pełnego czasu pracy) |2007 r. | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n + 5 |Urzędnicy lub pracownicy zatrudnieni na czas określony[20] (XX 01 01) | A*/AD | 4,5 |B*, C*/AST | 2,5 |Pracownicy finansowani[21] w ramach art. XX 01 02 | 6 |Inni pracownicy[22] finansowani w ramach art. XX 01 04/05 |RAZEM | 13 |8.2.2. Opis zadań związanych z działaniemZarządzanie projektem i koordynacja rozwoju SIS II.8.2.3. Źródła zasobów ludzkich (stosunek pracy)x Stanowiska obecnie przypisane do zarządzania programem, które zostaną utrzymane lub przekształcone.( Stanowiska wstępnie przyznane w ramach rocznej strategii politycznej/wstępnego projektu budżetu (APS/PDB) na rok n( Stanowiska, o które zostanie złożony wniosek w ramach następnej procedury APS/PDB( Stanowiska, o które zostanie złożony wniosek w ramach następnej procedury APS/PDB Przesunięcia w ramach istniejącej kadry kierowniczej (przesunięcia wewnętrzne)( Stanowiska wymagane na rok n, które nie zostały przewidziane w APS/PDB w danym roku8.2.4. Inne wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej (XX 01 04/05 – wydatki na administrację i zarządzanie )mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Pozycja w budżecie (numer i treść) | Rok 2007 | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n + 5 i później | RAZEM |Inna pomoc techniczna i administracyjna |- wewnętrzna |- zewnętrzna |Pomoc techniczna i administracyjna ogółem |8.2.5. Koszt finansowy zasobów ludzkich i powiązane koszty nieuwzględnione w kwocie referencyjnejmln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Rodzaj zasobów ludzkich | 2007 r. | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n + 5 i później |Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony (XX 01 01) | 0,756 |Pracownicy finansowani w ramach artykułu XX 01 02 (personel pomocniczy, oddelegowani eksperci krajowi (END), personel kontraktowy itp.) (należy określić pozycję w budżecie) | 0,648 |Koszt zasobów ludzkich i koszty powiązane (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) ogółem | 1,404 |Kalkulacja – urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony7*108 000 (osób/rocznie) = 756 000 EURKalkulacja – pracownicy finansowani w ramach art. XX 01 026*108 000 (osób/rocznie) = 648 000 EUR8.2.6. Inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) |Rok 2007 | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n + 5 i później | RAZEM |XX 01 02 11 01 – podróże służbowe | 0,022 |XX 01 02 11 02 – spotkania i konferencje | 0,014 |XX 01 02 11 03 – komitety[24] (Komitet SIS II/VIS) | 0,150 |XX 01 02 11 04 – badania i konsultacje |XX 01 02 11 05 – systemy informatyczne |2 Inne wydatki na zarządzanie ogółem (XX 01 02 11) |3 Inne wydatki o charakterze administracyjnym (należy wskazać jakie, odnosząc się do pozycji w budżecie) |Ogółem wydatki administracyjne inne niż wydatki na zasoby ludzkie i powiązane koszty (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) | 0,186 |Kalkulacja – inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej10 (liczba spotkań) * 15 000 (spotkanie 25 członków Komitetu) = 150 000 EUR[1] Dz.U. C […] z […], str. […].[2] Dz.U. C […] z […], str. […].[3] Dz.U. L 131 z 1.6.2000, str. 43[4] Dz.U. L 64 z 7.3.2002, str. 20[5] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 31.[6] Dz.U. L 370 z 17.12.2004, str. 78.[7] Dz.U. C […] z […], str. […].[8] Dz.U. C […] z […], str. […].[9] Dz.U. L 131 z 1.6.2000, str. 43[10] Dz.U. L 64 z 7.3.2002, str. 20[11] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 31[12] Dz.U. L 368 z 15.12.2004, str. 26[13] Środki zróżnicowane[14] Wydatki niewchodzące w zakres rozdziału xx 01 w tytule xx.[15] Wydatki w ramach art. xx 01 04 w tytule xx.[16] Wydatki w ramach rozdziału xx 01 z wyłączeniem artykułu xx 01 04 lub xx 01 05.[17] Patrz pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.[18] W razie potrzeby, tzn. gdy czas trwania działania przekracza 6 lat, należy wprowadzić dodatkowe kolumny.[19] Dz.U. L 176 z 10. 7.1999, str. 36.[20] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.[21] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.[22] Koszty te są uwzględnione w kwocie referencyjnej.[23] Należy odnieść się do oceny skutków finansowych regulacji dla danej agencji wykonawczej/danych agencji wykonawczych.[24] Należy określić rodzaj komitetu i grupę, do której należy.


				|

		52013PC0769

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 w odniesieniu do technicznego wykonania Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu /* COM/2013/0769 final - 2013/0377 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Poprawka dauhańska
Podczas dauhańskiej konferencji
klimatycznej w grudniu 2012 r. 192 Stron protokołu z Kioto do Ramowej
konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu („konwencja”)
przyjęło poprawkę do protokołu z Kioto[1]. Zgodnie z tą
poprawką dauhańską ustanawia się drugi okres rozliczeniowy
protokołu z Kioto od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
Na podstawie poprawki dauhańskiej Unia
Europejska, jej państwa członkowskie i Islandia zobowiązują
się do ograniczenia swojego średniego rocznego poziomu emisji gazów
cieplarnianych (GHG) w latach 2013–2020 do 80 % ich emisji w roku bazowym
(głównie 1990 r.)[2].
Zobowiązanie to opiera się na celach w zakresie redukcji emisji
określonych w pakiecie klimatyczno-energetycznym przyjętym w 2009 r.,
w szczególności w unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS)
i decyzji dotyczącej wspólnego wysiłku redukcyjnego[3]. Przy obliczaniu
zobowiązania uwzględniono różnice między zakresem
prawodawstwa unijnego i drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto[4]. Takie podejście jest
zgodne z konkluzjami Rady z marca 2012 r., w których stwierdzono, że
wspólne zobowiązanie Unii Europejskiej, jej państw członkowskich
i Islandii powinno opierać się na pakiecie klimatyczno-energetycznym,
lecz również, że zobowiązania do redukcji emisji poszczególnych
państw członkowskich w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z
Kioto nie mogą przekraczać ich zobowiązań określonych
w przepisach UE. Takie podejście przyjęto w piśmie
złożonym przez Unię Europejską i jej państwa
członkowskie w kwietniu 2012 r. dotyczącym ich zobowiązań w
ramach drugiego okresu rozliczeniowego[5].
Oprócz poprawki dauhańskiej, podczas
dauhańskiej konferencji klimatycznej przyjęto również decyzje w
kwestiach technicznych związanych z wykonywaniem istotnych
zobowiązań dotyczących łagodzenia skutków zmiany klimatu,
wymienionych w poprawce dauhańskiej: w tym decyzje w sprawie rozliczania
jednostek Kioto w okresie przejścia z pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego
i w drugim okresie rozliczeniowym (decyzje 1/CMP.8 i 2/CMP.8)[6]. Kolejny zestaw decyzji,
stanowiący uzupełnienie pakietu wdrożeniowego, jest w
przygotowaniu, a Unia Europejska dokłada starań, aby zapewnić
jego przyjęcie podczas warszawskiej konferencji w sprawie zmian klimatu w
listopadzie 2013 r.
Wspólna realizacja zobowiązań
Unii Europejskiej, jej państw członkowskich oraz Islandii
Art. 4 protokołu z Kioto pozwala Stronom
na wspólne wypełnienie ich odpowiednich zobowiązań. Unia
Europejska i jej państwa członkowskie skorzystały z tej
możliwości, kiedy ratyfikowały protokół z Kioto w 2002 r. i
wdrażały swój pierwszy okres rozliczeniowy[7]. Podczas negocjacji w sprawie
poprawki dauhańskiej Unia Europejska i jej państwa członkowskie
wyraźnie stwierdziły, że w drugim okresie rozliczeniowym
zamierzają ponownie wspólnie realizować swoje zobowiązania, tym
razem również z Islandią.
Uznaje się, że każda ze stron,
które zgodziły się wspólnie realizować swoje zobowiązania,
wypełniła te zobowiązania, jeżeli zrealizowane zostało
wspólne zobowiązanie (na podstawie ich zagregowanych emisji gazów
cieplarnianych w okresie rozliczeniowym). W przypadku niezrealizowania
wspólnego zobowiązania każda strona jest jednak odpowiedzialna za
swój poziom emisji określony w porozumieniu o wspólnej realizacji
zobowiązań. Protokół z Kioto wymaga zatem, aby strony porozumienia
o wspólnej realizacji zobowiązań określały odpowiednie
poziomy emisji przydzielone każdej stronie porozumienia o wspólnej
realizacji zobowiązań oraz powiadamiały o nich poprzez
złożenie swoich instrumentów przyjęcia.
Warunki wspólnej realizacji
zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i
Islandii są określone w załączniku I do wniosku
dotyczącego decyzji Rady w sprawie przyjęcia poprawki
dauhańskiej do protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów
Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z
niego zobowiązań[8].
Warunki te zostaną również włączone do dwustronnego
porozumienia z Islandią, w odniesieniu do którego Komisja w czerwcu 2013
r. przedstawiła Radzie zalecenie dotyczące mandatu negocjacyjnego. Po
uzgodnieniu warunki te, w tym odpowiednie poziomy emisji, muszą
zostać zgłoszone do UNFCCC, gdy Unia Europejska, jej państwa
członkowskie oraz Islandia wspólnie złożą swoje instrumenty
przyjęcia poprawki dauhańskiej.
Rozliczanie emisji po 2012 r.
W drugim okresie rozliczeniowym protokołu
z Kioto kontynuowany będzie i do pewnego stopnia ulepszany dotychczasowy
kompleksowy system rozliczania emisji w celu zapewnienia przejrzystości
działania stron i wypełniania przez nie zobowiązań.
Głównym elementem tego systemu jest wymóg, aby każda strona, która
przyjęła zobowiązanie, obliczała przyznane uprawnienia do
emisji. Przyznane uprawnienia do emisji odpowiadają liczbie ton, jaką
każda Strona może wyemitować w okresie rozliczeniowym,
wyrażonej w ekwiwalencie dwutlenku węgla (ekwiwalent CO2).
Jest ona wydawana w postaci jednostek przyznanej emisji (AAU) w rejestrze
krajowym każdej ze stron. Na mocy porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań
określonych w załączniku II do wniosku dotyczącego decyzji
Rady oznacza to, że Unia Europejska, jej państwa członkowskie i
Islandia są odpowiedzialne za wydawanie w swoich krajowych rejestrach jednostek
przyznanej emisji odpowiadających ich przyznanym ilościom.
Oprócz AAU, w rejestrach krajowych
będą również rejestrowane i rozliczane transakcje z
udziałem jednostek wynikających ze stosowania elastycznych
mechanizmów protokołu z Kioto. Dotyczy to nie tylko AAU, ale również
jednostek poświadczonej redukcji emisji (CER) w przypadku projektów
mechanizmu czystego rozwoju, jednostek redukcji emisji (ERU) w przypadku
projektów wspólnych wdrożeń, jak również jednostek
pochłaniania (RMU) w przypadku usuwania przez pochłaniacze. Transakcje
z udziałem tych jednostek będą podlegać
międzynarodowym wymogom, takim jak kryteria kwalifikowalności do
udziału w elastycznych mechanizmach i przepisy regulujące
rezerwę okresu rozliczeniowego. Wymagania te stanowią zabezpieczenie
przed nadmierną sprzedażą jednostek przez daną stronę
w sytuacji, gdy nie jest to uzasadnione przez rzeczywiste redukcje emisji przez
tę stronę. Ponadto w czasie dauhańskiej konferencji klimatycznej
uzgodniono zasady dotyczące przejścia z pierwszego do drugiego okresu
rozliczeniowego, w szczególności w odniesieniu do przeniesienia
(zdeponowania) nadwyżki AAU z pierwszego okresu rozliczeniowego.
Chociaż nowo przyjęte zasady z Kioto
zasadniczo nie wpływają na funkcjonowanie EU ETS oraz stosowanie
decyzji dotyczącej wspólnego wysiłku redukcyjnego, wzajemne
oddziaływanie między systemem rozliczania w ramach protokołu z
Kioto i zasadami rozliczania na podstawie prawodawstwa Unii Europejskiej
powinno zostać sprecyzowane, a stosowanie zasad protokołu z Kioto
musi zostać dostosowane do wymagań określonych w prawodawstwie
UE. Ponadto wdrażanie porozumienia o wspólnej realizacji
zobowiązań będzie wymagało opracowania dalszych przepisów
technicznych.
Podstawa prawna technicznego wykonania w
Unii Europejskiej
W pierwszym okresie rozliczeniowym
protokołu z Kioto (2008–2012) uzgodnione na forum międzynarodowym
wymogi zostały wdrożone w drodze decyzji dotyczącej mechanizmu
monitorowania[9]
i za pomocą rozporządzeń w sprawie rejestrów mających
zastosowanie do drugiego etapu EU ETS (2008–2012)[10]. Wymogi te obejmowały
rozliczanie emisji i jednostek, wspólną realizację
zobowiązań UE, zarządzanie jednostkami konieczne w odniesieniu
do zobowiązań wynikających z protokołu z Kioto, a
także ich wzajemnego oddziaływania z procedurami zarządzania
jednostkami w ramach EU ETS. Rozporządzenia w sprawie rejestrów
zwierały przepisy dotyczące rozliczania i zarządzania
jednostkami na potrzeby wdrażania EU ETS oraz realizacji pierwszego okresu
rozliczeniowego protokołu z Kioto. Obowiązujące obecnie rozporządzenie
w sprawie rejestru[11]
zawiera jedynie przepisy dotyczące zarządzania jednostkami
związanego z wdrażaniem i funkcjonowaniem trzeciego etapu EU ETS oraz
stosowaniem decyzji dotyczącej wspólnego wysiłku redukcyjnego. Nie
reguluje ono wymogów dotyczących rozliczania na potrzeby technicznego
wykonania protokołu po 2012 r.
Wykonanie protokołu z Kioto po 2012 r.
wymaga opracowania dla Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i
Islandii zestawu przepisów dotyczących wykonania technicznego. Niedawno
przyjęte rozporządzenie w sprawie mechanizmu monitorowania[12] nie zawiera podstawy prawnej,
która umożliwiałaby Komisji uczynienie tego w odniesieniu do
rejestrów krajowych państw członkowskich. Stąd potrzeba zmiany
rozporządzenia w sprawie mechanizmu monitorowania, która zapewniłaby
niezbędną podstawę prawną.
2.           Techniczne wykonanie
protokołu z Kioto po 2012 r.
Aby zapewnić techniczne wykonanie
protokołu z Kioto w Unii Europejskiej po 2012 r., umożliwić
skuteczne funkcjonowanie wspólnej realizacji zobowiązań Unii
Europejskiej, jej państw członkowskich oraz Islandii oraz
zapewnić jego dostosowanie do funkcjonowania EU ETS i decyzji
dotyczącej wspólnego wysiłku redukcyjnego, niezbędne są
przepisy dotyczące wykonania technicznego w Unii Europejskiej. Przepisy te
powinny dotyczyć szeregu kwestii, w tym:
–
procedur zarządzania jednostkami, takich jak
transakcje z udziałem jednostek Kioto (wydawanie, przekazywanie,
nabywanie, anulowanie, umarzanie, przenoszenie, zastępowanie lub zmiana
daty wygaśnięcia) w krajowych rejestrach Unii Europejskiej,
państw członkowskich i Islandii oraz między nimi;
–
procedur rozliczania związanych z
przejściem od pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego, w tym
przeniesieniem nadwyżki jednostek przyznanej emisji, jednostek CER i ERU z
pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego;
–
utworzenia i utrzymywania rezerwy nadwyżki z
poprzedniego okresu oraz rezerwy okresu rozliczeniowego w odniesieniu do
każdej strony porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań;
–
opłaty lub „udziału we wpływach”
stosowanych do wydawania ERU i pierwszego międzynarodowego przekazania AAU
w drugim okresie rozliczeniowym.
Niniejszy wniosek dotyczący
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady stanowi podstawę dla
realizacji tych kwestii technicznych w Unii Europejskiej poprzez przyjęcie
aktów prawnych.
Procedury zarządzania jednostkami
Akty delegowane przewidziane w niniejszym
wniosku są niezbędne, aby zapewnić zgodność wszystkich
transakcji z udziałem jednostek Kioto w rejestrach krajowych Unii
Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii ze wspólną realizacją
ich zobowiązań. Transakcje te obejmują wydawanie, przekazywanie,
nabywanie, anulowanie, przenoszenie, zastępowanie, zmianę daty
wygaśnięcia oraz umarzanie. Konieczne jest również zapewnienie
skutecznego wykonania procedur zarządzania jednostkami, ustanowionych na
potrzeby rozliczania emisji i jednostek w ramach systemu ETS oraz decyzji
dotyczącej wspólnego wysiłku redukcyjnego. Porozumienie o wspólnej
realizacji zobowiązań w drugim okresie rozliczeniowym będzie
wymagać doprecyzowania zasad wykonania protokołu z Kioto w Unii
Europejskiej.
Ponadto zarówno EU ETS, jak i decyzja
dotycząca wspólnego wysiłku redukcyjnego umożliwiają
ograniczone wykorzystywanie jednostek Kioto w celu zapewnienia zgodności z
wymogami określonymi w prawodawstwie UE. Istotne jest, aby techniczne
wykonanie przepisów z Kioto w Unii Europejskiej zapewniło pełną
elastyczność określoną w prawodawstwie unijnym, tak aby
jednostki te były dostępne dla operatorów zgodnie z przepisami EU ETS
oraz dla państw członkowskich w związku z ich
zobowiązaniami na mocy decyzji dotyczącej wspólnego wysiłku
redukcyjnego. Ważne jest również, aby w wyniku technicznego wykonania
utrzymać solidne praktyki rozliczania związane z dostosowaniem zasad
wykonania protokołu z Kioto do EU ETS i decyzji dotyczącej wspólnego
wysiłku redukcyjnego. Wiąże się z tym konieczność
dopilnowania, aby wydawano lub umarzano jedną jednostkę Kioto w
odniesieniu do każdej powiązanej jednostki UE, którą umorzono
lub wykorzystano w celu zapewnienia zgodności.
Ponadto w aktach delegowanych przewidzianych w
niniejszym wniosku należy określić skuteczną regulację
umarzania jednostek po 2012 r.; realizacja wspólnego zobowiązania
zależy bowiem od umarzania jednostek przez Unię Europejską,
każde państwo członkowskie i Islandię zgodnie z ich
odpowiednimi poziomami emisji. Spójny proces umarzania jednostek przez
Unię, państwa członkowskie i Islandię oraz precyzyjna
identyfikacja jednostek, które mają zostać umorzone przez
każdą ze stron, zagwarantuje, że zgodność na mocy
prawodawstwa unijnego będzie oznaczać również zgodność
ze zobowiązaniami wynikającymi z protokołu z Kioto i vice versa.
Ponadto taki proces jest potrzebny, aby zachować rzetelność
rozliczania w ramach EU ETS. Pod warunkiem że operatorzy objęci EU ETS
będą wypełniać swoje obowiązki z niego
wynikające, proces ten zagwarantuje również, że nie będzie
potrzeby nabywania kolejnych jednostek Kioto na pokrycie tych emisji w celu
zapewnienia zgodności z wymogami protokołu Kioto w zakresie rozliczania
w drugim okresie rozliczeniowym. W tym celu akty delegowane przewidziane w
niniejszym wniosku zapewnią, by emisje objęte EU ETS od dnia 1
stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. odpowiadały późniejszemu umorzeniu
jednostek ważnych w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto.
Zasadniczo zapewnią, by jedna jednostka Kioto obowiązująca w
drugim okresie rozliczeniowym będzie umarzana dla każdej jednostki umorzonej
w ramach EU ETS w przypadku emisji według kategorii źródeł
wymienionych w załączniku A do protokołu z Kioto. Podobnie akty
te będą stanowić, że jednostki Kioto obowiązujące
w drugim okresie rozliczeniowym zostaną umorzone według emisji i
pochłaniaczy państw członkowskich i Islandii w sektorach
nieobjętych EU ETS, w takim zakresie, w jakim te gazy, źródła i
pochłaniacze są objęte zakresem protokołu.
Procedury rozliczania związane z
przejściem od pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego
W decyzji 13/CMP.1, która zawiera
najważniejsze zasady rozliczania w ramach protokołu z Kioto,[13] określono przepisy
mające umożliwić stronom przenoszenie ERU, CER i AAU do
następnego okresu rozliczeniowego po zakończeniu oceny zgodności
w odniesieniu do wszystkich stron. Na mocy tej decyzji ERU i CER mogą
być przenoszone do wysokości odpowiadającej 2,5 %
przyznanych uprawnień do emisji danej strony. Jednostki pochłaniania
(RMU), tymczasowe jednostki CER (tCER), długoterminowe jednostki CER
(lCER) i ERU przeliczone z RMU nie mogą być przenoszone. Decyzja
1/CMP.8 potwierdza stosowanie tych przepisów po 2012 r. oraz dodaje wymóg
przekazywania przeniesionych AAU do rezerwy nadwyżki tej strony z
poprzedniego okresu.
Procentowy limit przenoszenia jednostek CER i
ERU jest stosowany na podstawie przyznanych uprawnień do emisji, a CER i
ERU obowiązujące w pierwszym okresie zobowiązań i
wykorzystane w celu zapewnienia zgodności z przepisami podczas trzeciego
etapu funkcjonowania EU ETS (2013–2020) są rejestrowane w rejestrze Unii.
W związku z tym istotne będzie, aby limit ten w całej Unii
Europejskiej oraz jej państwach członkowskich był stosowany w
sposób umożliwiający przenoszenie takich jednostek w celu
późniejszego ich umorzenia. Ponadto system handlu uprawnieniami do emisji
EU ETS wymaga otwarcia i utrzymywania rachunków nie tylko przez strony, lecz
również przez podmioty prywatne. W zakresie, w jakim uprawnienia na tych
rachunkach obejmują jednostki CER i ERU, konieczne będzie
ustanowienie spójnych przepisów, które umożliwią optymalne stosowanie
zasad przenoszenia. AAU odpowiadające uprawnieniom zdeponowanym
między drugim i trzecim etapem funkcjonowania systemu EU ETS są
również rejestrowane w rejestrze Unii. W aktach delegowanych będzie
trzeba zatem ustanowić również zasady stosowania przepisów
dotyczących przenoszenia jednostek AAU, aby zapewnić dostosowanie wykonania
systemu rozliczania w ramach protokołu z Kioto do systemu rozliczania w
ramach EU ETS oraz decyzji dotyczącej wspólnego wysiłku redukcyjnego.
Utworzenie i utrzymywanie rezerwy okresu
rozliczeniowego i rezerwy nadwyżki z poprzedniego okresu w odniesieniu do
każdej strony porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań;
W aktach delegowanych będzie trzeba zatem
również określić sposób funkcjonowania rezerwy okresu
rozliczeniowego w krajowych rejestrach Unii Europejskiej, jej państw
członkowskich i Islandii. Międzynarodowy wymóg utworzenia i
utrzymywania rezerwy okresu rozliczeniowego stanowi część
obowiązków każdej ze stron w zakresie zarządzania swoimi
przyznanymi uprawnieniami do emisji i rozliczania ich. Zgodnie z
międzynarodowymi decyzjami rezerwa okresu rozliczeniowego jest równa
niższej z dwóch następujących wartości: 90 %
pierwotnych przyznanych uprawnień do emisji strony albo 100 % jej
ostatnio ocenionego wykazu, po pomnożeniu przez 8. Rezerwa okresu
rozliczeniowego ma zastosowanie indywidualnie do każdej strony porozumienia
o wspólnej realizacji zobowiązań. Ponieważ przyznane uprawnienia
do emisji państw członkowskich i Islandii obejmują jedynie
sektory nieobjęte EU ETS, a przyznane uprawnienia do emisji Unii
obejmują sektory objęte tym systemem, akty delegowane przewidziane w
niniejszym wniosku muszą określić spójne podejście w
zakresie poprawnego obliczania i przejrzystego systemu sprawozdawczości w
odniesieniu do odpowiednich rezerw okresu rozliczeniowego Unii Europejskiej,
jej państw członkowskich oraz Islandii.
Na mocy decyzji 1/CMP.8 wymaga się, aby
każda strona utworzyła w swoim krajowym rejestrze konto rezerwy
nadwyżki z poprzedniego okresu i ustanowiła następujące
zasady dotyczące tej rezerwy: jednostki mogą być przekazywane między
kontami rezerwy nadwyżki z poprzedniego okresu; każda strona
może umarzać jednostki w swojej rezerwie nadwyżki z poprzedniego
okresu do poziomu, o który emisje w drugim okresie rozliczeniowym
przekraczają przyznane uprawnień do emisji; strona może
nabywać z rezerwy nadwyżki z poprzedniego okresu innej strony
jednostki do 2 % swoich przyznanych uprawnień do emisji w poprzednim
okresie rozliczeniowym. Unia Europejska, jej państwa członkowskie i
Islandia są odpowiedzialne za utworzenie i utrzymywanie rezerwy
nadwyżki z poprzedniego okresu zgodnie z uzgodnionymi na szczeblu
międzynarodowym zasadami i warunkami wspólnej realizacji
zobowiązań. Konieczne jest określenie zakresu każdej
rezerwy nadwyżki z poprzedniego okresu na podstawie ustalonych poziomów
emisji określonych w załączniku I do decyzji Rady
będącej przedmiotem wniosku. Konieczne jest także ustanowienie
wspólnych zasad dotyczących bilansu otwarcia[14], a także wykorzystywania
i nabywania jednostek w rezerwie nadwyżki z poprzedniego okresu Unii
Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii.
Opłata od udziału we
wpływach stosowana do jednostek AAU i ERU
W decyzji 1/CMP.8 poddaje się pierwsze
międzynarodowe przekazanie jednostek AAU oraz wydanie ERU 2-procentowej
opłacie od udziału we wpływach. W takim stopniu, w jakim ta
opłata ma zastosowanie do wydania jednostek ERU, będzie ona
leżeć w gestii każdego państwa członkowskiego i
Islandii. Niemniej jednak, w zakresie, w jakim bilanse AAU muszą być
utrzymywane, aby zapewnić możliwość umorzenia
obowiązującej jednostki Kioto za każdą jednostkę
wykorzystaną do zapewnienia zgodności z decyzją
dotyczącą wspólnego wysiłku redukcyjnego, akty delegowane
przewidziane w niniejszym wniosku muszą gwarantować, że
rozliczanie stosowania opłaty od udziału we wpływach będzie
zgodne wymogami prawodawstwa Unii Europejskiej.
3.           Aspekty prawne niniejszego
wniosku
Niniejszy wniosek zmienia podstawę
prawną zawartą w rozporządzeniu w sprawie mechanizmu
monitorowania, co umożliwia Komisji przyjęcie aktów o charakterze
nieustawodawczym, wprowadzających zasady dotyczące innych niż istotne
elementów na potrzeby rozliczania jednostek Kioto po 2012 r. w prawie UE.
Elementy istotne w odniesieniu do zobowiązań Unii Europejskiej, jej
państw członkowskich i Islandii, ich wykonania i wspólnej realizacji
zobowiązań, są ustanowione w instrumentach prawnych, w tym
odrębnym wniosku dotyczącym decyzji Rady. Będą one
również przedmiotem dwustronnego porozumienia z Islandią i są
ujęte w poprawce dauhańskiej oraz towarzyszących jej decyzjach
Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron protokołu z
Kioto, a także w rozporządzeniu w sprawie mechanizmu monitorowania
oraz aktach delegowanych i wykonawczych przyjętych na jego podstawie.
Wcześniej, na mocy dawnych
rozporządzeń w sprawie rejestrów, tego rodzaju przepisy były
przyjmowane w ramach procedury komitetu ds. regulacji połączonej z
kontrolą. Opierały się one na podstawie prawnej zawartej w
decyzji dotyczącej mechanizmu monitorowania. Podstawę prawną,
która umożliwiła wdrożenie technicznych kwestii związanych
z zarządzaniem jednostkami w pierwszym okresie rozliczeniowym na mocy
protokołu z Kioto poprzez przyjęcie rozporządzeń w sprawie rejestrów,
zawarto w art. 3 ust. 3 i art. 6 ust. 1 decyzji dotyczącej mechanizmu
monitorowania. Odnosiła się ona, między innymi, do
konieczności przyjęcia przepisów wykonawczych dotyczących
procedury komitetowej w zakresie sprawozdań dotyczących informacji z
krajowego rejestru na temat wydawania, nabywania, posiadania, przekazywania,
anulowania, umarzania i przenoszenia jednostek przyznanej emisji, jednostek
pochłaniania, jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej
redukcji emisji w roku poprzednim. Przewidywała ona także
przyjęcie środków procedury komitetowej w odniesieniu do wymogu, aby
Wspólnota i jej państwa członkowskie tworzyły i utrzymywały
„rejestry w celu zapewnienia dokładnego rozliczania wydawania,
utrzymywania, transferu, pozyskania, likwidacji i umorzenia jednostek
przyznanej emisji, jednostek pochłoniętej emisji, jednostek redukcji
emisji i jednostek poświadczonej redukcji emisji oraz przekazywania
jednostek przyznanej emisji, jednostek redukcji emisji i jednostek
poświadczonej redukcji emisji”.
Decyzja dotycząca mechanizmu
monitorowania została uchylona i zastąpiona rozporządzeniem w
sprawie mechanizmu monitorowania, które weszło w życie dnia 8 lipca
2013 r. Rozporządzenie w sprawie mechanizmu monitorowania w art. 10
(„Ustanowienie i funkcjonowanie rejestrów”) odnosi się do systemu
rejestrów, który umożliwia techniczne wykonanie protokołu z Kioto,
jeśli chodzi o zarządzanie jednostkami w rejestrach krajowych.
Zawiera ono istotny element międzynarodowego wymogu, aby Unia i jej
państwa członkowskie utworzyły i utrzymywały rejestry w
celu prawidłowego rozliczania wydawania, posiadania, przekazywania,
nabywania, anulowania, umarzania, przenoszenia, zastępowania lub zmiany
daty wygaśnięcia – stosownie do przypadku – jednostek AAU, RMU, ERU,
CER, tCER oraz lCER. Art. 10 ust. 4 zawiera również podstawę
prawną przyjęcia aktu delegowanego, który wdraża inne niż
istotne elementy technicznego wykonania protokołu z Kioto w odniesieniu do
zarządzania jednostkami w rejestrach krajowych, i zastępuje dawny
art. 6 ust. 1 decyzji dotyczącej mechanizmu monitorowania. Chociaż
jednak art. 6 ust. 1 decyzji dotyczącej mechanizmu monitorowania miał
zastosowanie do wszystkich kwestii zarządzania jednostkami w „rejestrach
Wspólnoty i jej państw członkowskich“, zakres stosowania tego
przepisu został zawężony w rozporządzeniu w sprawie
mechanizmu monitorowania. Podstawa prawna przyjęcia aktów delegowanych ma
zastosowanie tylko do „ustanowienia” (a nie „tworzenia” i utrzymywania)
„rejestru Unii” (a nie rejestrów Unii i państw członkowskich).

W celu
ustanowienia skutecznie funkcjonującego systemu rejestrów, który
wdroży nowe wymogi dotyczące zarządzania jednostkami w drugim
okresie rozliczeniowym na mocy protokołu z Kioto, konieczna jest zatem
zmiana art. 10 rozporządzenia w sprawie mechanizmu monitorowania. Zakres
jego stosowania musi zostać poszerzony, aby obejmował wszystkie
kwestie wykonania technicznego w odniesieniu do zarządzania jednostkami w
rejestrach krajowych zgodnie z wymogami protokołu z Kioto, poprawki
dauhańskiej i decyzjami przyjętymi na ich mocy w odniesieniu do
drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto.
Z uwagi na treść przepisów, które
zgodnie z powyższym należy przyjąć w aktach prawnych przewidzianych
w niniejszym wniosku, te akty prawne powinny również zostać
przyjęte jako akty delegowane na podstawie art. 290 TFUE w taki sam
sposób, jak przewidziano już w art. 10 ust. 4 rozporządzenia w
sprawie mechanizmu monitorowania.
Akt delegowany uzupełnia podstawowe
przepisy, precyzując ich treść i ustanawiając bardziej
szczegółowe regulacje. Różni się on od aktów wykonawczych na
podstawie art. 291 TFUE, które przewidują jednolite warunki wdrażania
prawodawstwa unijnego przez państwa członkowskie. Jak wskazano
powyżej, wymogi dotyczące rozliczania, które mają zostać
wdrożone po 2012 r., nie wynikają wyłącznie z prawodawstwa
UE, ale opierają się w dużym stopniu na zasadach uzgodnionych na
szczeblu międzynarodowym. Ponadto nie są one wdrażane przez
państwa członkowskie, lecz w równej mierze mają zastosowanie do
samej Unii Europejskiej, i tym samym nakładają zobowiązanie na
instytucje UE. Zgodnie z treścią art. 290 TFUE akty delegowane
przewidziane w niniejszym wniosku nie doprowadzą do harmonizacji
wdrożenia obowiązujących podstawowych zasad, lecz
określą dalsze techniczne szczegóły wykonania protokołu z
Kioto po 2012 r.
2013/0377 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
zmieniające rozporządzenie (UE) nr
525/2013 w odniesieniu do technicznego wykonania Protokołu z Kioto do
Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[15]oraz Komitetu Regionów[16],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą
ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Rada przyjęła
decyzję [...] dotyczącą przyjęcia poprawki dauhańskiej
do Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych
w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego
zobowiązań.[17]
W decyzji tej przyjmuje się, w imieniu Unii, poprawkę
dauhańską do Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów
Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu („UNFCCC”) ustanawiającą drugi
okres rozliczeniowy i określa się warunki wspólnej realizacji
zobowiązań Unii, jej państw członkowskich i Islandii
zgodnie z art. 4 protokołu z Kioto.
(2)       Przyjęcie poprawki
dauhańskiej, wdrożenie towarzyszących jej decyzji Konferencji
Stron służącej jako spotkanie Stron protokołu z Kioto i
warunki wspólnej realizacji zobowiązań w Unii, jej państwach
członkowskich oraz Islandii wymagają ustanowienia zasad w celu
zapewnienia technicznego wykonania protokołu z Kioto w Unii po roku 2012,
aby umożliwić skuteczną wspólną realizację
zobowiązań Unii, jej państw członkowskich oraz Islandii,
oraz aby zapewnić jego dostosowanie do funkcjonowania unijnego systemu
handlu uprawnieniami do emisji („EU ETS”), ustanowionego dyrektywą
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[18]
oraz decyzją 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[19].
(3)       W pierwszym okresie
rozliczeniowym protokołu z Kioto uzgodnione na szczeblu
międzynarodowym wymogi dotyczące rozliczania i zarządzania
emisjami i jednostkami oraz wspólnej realizacji zobowiązań przez
Unię i jej państwa członkowskie zostały wdrożone na
mocy decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[20] oraz tzw.
rozporządzeń w sprawie rejestrów[21].
Dawne rozporządzenia w sprawie rejestrów zostały zastąpione
rozporządzeniem Komisji (UE) nr 389/2013[22],
które obecnie zawiera przepisy dotyczące zarządzania jednostkami
związanego z wdrożeniem i funkcjonowaniem EU ETS oraz decyzji nr
406/2009/WE[23].
Nowo przyjęte rozporządzenie (UE) nr 525/2013 Parlamentu
Europejskiego i Rady[24]
nie zawiera już wymaganej podstawy prawnej dla przyjęcia aktów delegowanych
w celu wdrożenia przepisów na drugi okres rozliczeniowy.
(4)       W odniesieniu do drugiego
okresu rozliczeniowego przyznane uprawnienia do emisji Unii odnoszą
się do emisji gazów cieplarnianych ze źródeł objętych EU
ETS, w takim zakresie, w jakim są one objęte protokołem z Kioto,
a odpowiednie przyznane uprawnienia do emisji państw członkowskich
oraz Islandii odnoszą się do wszystkich pozostałych emisji gazów
cieplarnianych według źródeł i usuwania przez pochłaniacze,
objętych protokołem z Kioto.
(5)       Decyzja 1/CMP.8[25] zmienia zasady dotyczące
określania kryteriów, jakie należy spełnić, aby móc
korzystać z elastycznych mechanizmów na mocy protokołu z Kioto.
Ustanawia ona również ograniczenia związane z przenoszeniem jednostek
z pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego, w tym wymaganie, aby
każda ze stron utworzyła rezerwę nadwyżki z poprzedniego
okresu. Ponadto decyzja ta przewiduje 2-procentową opłatę od
udziału we wpływach, która ma być pobrana przy pierwszym
międzynarodowym przeniesieniu jednostek przyznanej emisji (AAU) i wydaniu
jednostek redukcji emisji (ERU) dla projektów związanych ze wspólną
realizacją zobowiązań natychmiast po przeliczeniu AAU na ERU lub
jednostek pochłaniania (RMU) posiadanych wcześniej przez strony.
Dalsze zasady wykonania protokołu z Kioto w drugim okresie rozliczeniowym
są obecnie przedmiotem negocjacji.
(6)       Aby ustanowić spójne
zasady mające zapewnić techniczne wykonanie protokołu z Kioto w
Unii po 2012 r., umożliwić skuteczne funkcjonowanie wspólnej
realizacji zobowiązań Unii, jej państw członkowskich oraz
Islandii oraz zapewnić jego dostosowanie do funkcjonowania EU ETS i
decyzji dotyczącej wspólnego wysiłku redukcyjnego, należy
przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie
z art. 290 TFUE. Przygotowując i redagując akty delegowane, Komisja
powinna zapewnić ich spójność z przyjętymi na szczeblu
międzynarodowym wymogami w zakresie rozliczania, warunkami wspólnej
realizacji zobowiązań określonymi w decyzji [...] oraz
stosownymi przepisami Unii,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W
rozporządzeniu (UE) nr 525/2013 wprowadza się następujące
zmiany:
1.           w art. 3 dodaje się pkt
13a i 13b w brzmieniu:
„13a) „rezerwa okresu rozliczeniowego” oznacza
rezerwę utworzoną zgodnie załącznikiem do decyzji 11/CMP.1
lub innymi stosownymi decyzjami organów UNFCCC lub protokołu z Kioto;
13b) „rezerwa nadwyżki z poprzedniego okresu”
oznacza rezerwę utworzoną na mocy decyzji 1/CMP.8 lub innych
stosownych decyzji organów UNFCCC lub protokołu z Kioto;”;
2.           w art. 10 wprowadza się
następujące zmiany:
a)       w art. 10 ust. 1 dodaje
się akapit w brzmieniu:
„Unia i państwa członkowskie
rozliczają w swoich rejestrach przenoszenie jednostek wymaganych na mocy
protokołu z Kioto, decyzji 1/CMP.8 lub innych stosownych decyzji organów
UNFCCC lub protokołu z Kioto jako udział we wpływach w
następstwie wydania ERU i przy pierwszym międzynarodowym przekazaniu
jednostek AAU.”;
b)       w art. 10 dodaje się ust. 5 w
brzmieniu:
„5.        Komisja jest również uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 25, aby zapewnić, poprzez
rejestry Unii i państw członkowskich, techniczne wykonanie
protokołu z Kioto, umożliwić skuteczne funkcjonowanie wspólnej
realizacji zobowiązań Unii, państw członkowskich i
Islandii, a także zapewnić jego dostosowanie do stosowania dyrektywy
2003/87/WE i decyzji nr 406/2009/WE, w tym:
a)       procedur zarządzania jednostkami,
takich jak transakcje z udziałem jednostek AAU, CER, w tym lCER, tCER, ERU
i RMU;(wydawanie, przekazywanie, nabywanie, anulowanie, umarzanie, przenoszenie,
zastępowanie lub zmiana daty wygaśnięcia) w krajowych rejestrach
Unii Europejskiej, państw członkowskich i Islandii oraz między
nimi;
b)      procedur rozliczania związanych z
przejściem od pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego, w tym przeniesieniem
nadwyżki jednostek przyznanej emisji, jednostek CER i ERU z pierwszego do
drugiego okresu rozliczeniowego;
c)       utworzenia i utrzymywania rezerwy
nadwyżki z poprzedniego okresu oraz rezerwy okresu rozliczeniowego dla
Unii i państw członkowskich;
d)      zasad rozliczania udziału we
wpływach, jak przewidziano w ust. 1 niniejszego artykułu.
Przyjmując akty delegowane, o których mowa w
akapicie pierwszym, Komisja zapewnia spójne wdrożenie uzgodnionych na
szczeblu międzynarodowym wymogów w zakresie rozliczania oraz zapewnia
optymalną przejrzystość i dokładność rozliczania
jednostek Kioto przez Unię i państwa członkowskie, przy
jednoczesnym zminimalizowaniu obciążeń i kosztów
administracyjnych.”
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Decyzja 1CMP.8 przyjęta przez Konferencję
Stron służącą jako spotkanie Stron protokołu z Kioto,
FCCC/KP/CMP/2012/13/Add.1
[2]               W pierwszym okresie rozliczeniowym lata bazowe w UE
były następujące: w przypadku CO2, CH4 i N2O
wszystkie państwa członkowskie stosują rok 1990 jako rok bazowy,
z wyjątkiem następujących państw, które stosują inne
lata: Bułgaria – 1988; Węgry – średnia z lat 1985–1987;
Słowenia – 1986; Polska – 1988; Rumunia – 1989. Jeśli chodzi o gazy
fluorowane, to wszystkie państwa członkowskie stosują rok 1995
jako rok bazowy, z wyjątkiem następujących państw, które stosują
inne lata: Austria, Francja, Włochy i Słowacja – 1990; Rumunia –
1989.
[3]               Przepisy przyjęte w dniu 23 kwietnia
2009 r., w tym dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE
zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i
rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu przydziałami emisji gazów
cieplarnianych oraz decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/406/WE
z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wysiłków
podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do
zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020
zobowiązań Wspólnoty dotyczących redukcji emisji gazów
cieplarnianych, Dz.U. L 140 z 5.6. 2009.
[4]               Tę różnicę zakresu wyjaśniono
szczegółowo w dokumencie roboczym służb Komisji „Przygotowywanie
ilościowo określonego zobowiązania do ograniczenia i redukcji
emisji (QELRO) na podstawie unijnego pakietu klimatyczno-energetycznego”,
SWD(2012) 18 final z 13.2.2012.
[5]               Pismo przedstawione przez Danię i Komisję
Europejską w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich
w dniu 19 kwietnia 2012 r. w sprawie informacji o ilościowo
określonym zobowiązaniu do ograniczenia i redukcji emisji (QELRO) w
drugim okresie rozliczeniowym na mocy protokołu z Kioto,
FCCC/KP/AWG/2012/MISC.1.
[6]               Zob. przypis 1 powyżej.
[7]               Decyzja Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r.
dotycząca zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską
protokołu z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie
Zmian Klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań
(Dz.U. L 130 z 15.5.2002, s. 1).
[8]               COM(2013) 768 final.
[9]               Decyzja nr 280/2004/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r.
dotycząca mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we
Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto, Dz.U. L 49
z 19.2.2004, s. 1.
[10]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21
grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów
stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji
nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U L 386 z 29.12.2004, s. 1,
oraz rozporządzenie Komisji (UE) nr 920/2010 z dnia 7 października
2010 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów
stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji
nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 270 z 14.10.2010, s. 1.
[11]             Rozporządzenie Komisji (UE) nr 389/2013
z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiające rejestr Unii zgodnie
z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady,
decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady oraz uchylające rozporządzenia Komisji (UE)
nr 920/2010 i nr 1193/2011, Dz.U. L 122 z 3.5.2013, s. 1.
[12]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i
sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz
zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających
znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE,
Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13.
[13]             Decyzja 13/CMP/1 Procedury rozliczania przyznanych
uprawnień do emisji na podstawie art. 7 ust. 4 Protokołu z Kioto w:
FCCC/KP/CMP/2005/8/Add.2.
[14]             Początkowy bilans rezerwy nadwyżki z
poprzedniego okresu UE, który zostanie utworzony w rejestrze Unii, obejmie przede
wszystkim jednostki AAU zarejestrowane się w rejestrze Unii zgodnie z art.
56 rozporządzenia 920/2010/WE, które odpowiadają uprawnieniom EU ETS
zdeponowanym zgodnie z art. 57 rozporządzenia 920/2010/WE. Początkowy
bilans każdej rezerwy nadwyżki z poprzedniego okresu państw
członkowskich oraz Islandii będzie się składać z AAU
przeniesionych w każdym krajowym rejestrze.
[15]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[16]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[17]             Dz.U. L […] z […], s. […].
[18]             Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu
przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz
zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275/32 z 25.10.2003).
[19]             Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/406/WE z
dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wysiłków podjętych przez
państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów
cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty
dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. L 140 z 5.6. 2009).
[20]             Decyzja nr 280/2004/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r.
dotycząca mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we
Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto (Dz.U. L 49
z 19.2.2004, s. 1).
[21]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21
grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów
stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji
nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U L 386 z 29.12.2004, s. 1)
oraz Rozporządzenie Komisji (UE) nr 920/2010 z dnia 7 października
2010 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów na mocy
dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr
280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 270 z 14.10.2010, s. 1.
[22]             Rozporządzenie Komisji (UE) nr 389/2013
z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiające rejestr Unii zgodnie
z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady,
decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady oraz uchylające rozporządzenia Komisji (UE)
nr 920/2010 i nr 1193/2011, Dz.U. L 122 z 3.5.2013, s. 1.
[23]             Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 406/2009/WE z
dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wysiłków podjętych przez
państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów
cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty
dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych, Dz.U. L 140 z 5.6.2009,
s. 136.
[24]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i
sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz
zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających
znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE,
Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13.
[25]             Decyzja 1CMP.8 przyjęta przez Konferencję Stron
służącą jako spotkanie Stron protokołu z Kioto,
FCCC/KP/CMP/2012/13/Add.1.


Ważna informacja prawna

|

52006PC0153

Wniosek rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 pod względem zastosowania nadzwyczajnych środków wspierania rynku  /* COM/2006/0153 końcowy - CNS 2006/0055 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 29.3.2006KOM(2006) 153 wersja ostateczna2006/0055 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 pod względem zastosowania nadzwyczajnych środków wspierania rynku(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEŚrodki masowego przekazu poświęcają wiele miejsca przypadkom wysoce zjadliwej grypy ptaków (H5N1) w kilku państwach członkowskich, zwłaszcza u dzikiego ptactwa. W związku z tym, niższe niż zwykle spożycie mięsa drobiowego w UE, w ostatnich tygodniach jeszcze bardziej spadło.W niektórych państwach członkowskich ten spadek spożycia wynikający rzeczywiście z utraty zaufanie konsumentów, przekracza niekiedy 50 %. W związku z tym, rosną również zapasy mięsa drobiowego w wielu państwach członkowskich, a w chwili obecnej mogą dochodzić do 300 000 ton. Sytuacja ta budzi jeszcze większe obawy, ponieważ niektóre kraje trzecie wprowadziły embargo na przywóz mięsa drobiowego z niektórych państw członkowskich Unii, a nawet z całej UE.Jedynym instrumentem zarządzania rynkiem, jaki oferuje wspólna organizacja rynku mięsa drobiowego, są refundacje wywozowe. Komisja wykorzystywała już ten instrument podnosząc poziom refundacji dla niektórych produktów, lecz, biorąc pod uwagę spadek konsumpcji również na tradycyjnych rynkach eksportowych, nie wystarcza to, aby przywrócić równowagę rynku. Skutkiem wyżej wspomnianego embarga, nałożonego przez niektóre kraje trzecie, jest jeszcze większe ograniczenie efektu refundacji wywozowych.Oprócz stosowania refundacji wywozowych do celów zarządzania rynkiem, wspólna organizacja rynków przewiduje w art. 14 nadzwyczajne środki wspierania rynku jedynie w przypadku ograniczeń swobodnego przepływu wynikających z zastosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierząt.Środki te odnoszą się jedynie do gospodarstw drobiarskich, których dotyczą bezpośrednio środki weterynaryjne i sanitarne, lecz nie umożliwiają one wspierania rynku w sposób całościowy, jeżeli nastąpi zasadniczy spadek spożycia.Niezbędne jest zatem rozszerzenie zakresu tej podstawy prawnej, tak aby wprowadzić środki wsparcia inne niże środki aktualnie przewidziane w przypadku poważnych zakłóceń na rynku wynikających z utraty zaufania konsumentów wynikającej z problemów zdrowia publicznego, bez względu na to, czy chodzi o realne problemy, czy też postrzegane jako takie.Niniejszy wniosek ma na celu wprowadzenie w tym zakresie zmian w art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 oraz (EWG) nr 2771/75.2006/0055 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 pod względem zastosowania nadzwyczajnych środków wspierania rynkuRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],a także mając na uwadze, co następuje:1.  Artykuł 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj[2] oraz artykuł 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego[3] stanowią, że w celu uwzględnienia ograniczeń swobodnego przepływu wynikających ze stosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierząt, można podejmować nadzwyczajne środki wspierania rynku.2.  Nadzwyczajne środki wspierania rynku podejmowane są przez Komisję i są bezpośrednio związane lub wynikają ze środków weterynaryjnych i sanitarnych uchwalonych przez państwa członkowskie, których dotyczy walka z rozprzestrzenianiem się chorób zwierząt. W celu uniknięcia poważnych zakłóceń na przedmiotowych rynkach, środki takie stosuje się na wniosek zainteresowanych państw członkowskich.3.  Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że poważne zakłócenia na rynku, takie jak znaczny spadek spożycia i/lub cen mogą wynikać bezpośrednio z utraty zaufania konsumentów spowodowanej zagrożeniem dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.4.  Nadzwyczajne środki wspierania rynku przewidziane w rozporządzeniach (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 powinny zatem umożliwiać uwzględnienie zakłóceń rynku wywołanych zachowaniem konsumentów w odpowiedzi na tego rodzaju zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.5.  Tytułem wyjaśnienia należy dodać, że środki weterynaryjne i sanitarne stosowane przez państwa członkowskie muszą być zgodne z przepisami wspólnotowymi.6.  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2771/75 oraz rozporządzenie (EWG) nr 2777/75,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, ust. 1 otrzymuje brzmienie:„1. Nadzwyczajne środki wspierania rynków dotkniętych problemem można podejmować zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 ust. 2, tak aby uwzględnione zostały:a) ograniczenia swobodnego przepływu, które mogłyby wyniknąć z zastosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierząt lubb) poważne zakłócenia na rynku bezpośrednio związane z utratą zaufania konsumentów wynikającą z istniejących zagrożeń w dziedzinie zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.Opisane środki stosowane są na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego lub państw członkowskich.W przypadku ograniczeń swobodnego przepływu, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), środki nadzwyczajne można stosować jedynie wówczas, gdy dotknięte problemem państwo członkowskie lub państwa członkowskie zastosowały środki weterynaryjne i sanitarne zgodne z przepisami prawnymi Wspólnoty, umożliwiające szybkie wyeliminowanie chorób zwierząt, oraz jedynie w takim zakresie i przez taki okres, jakie są absolutnie niezbędne dla wsparcia danego rynku.”Artykuł 2W art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, ust. 1 otrzymuje brzmienie:„1. Nadzwyczajne środki wspierania rynków dotkniętych problemem można podejmować zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 ust. 2, tak aby uwzględnione zostały:a) ograniczenia swobodnego przepływu, które mogłyby wyniknąć z zastosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierząt lubb) poważne zakłócenia na rynku bezpośrednio związane z utratą zaufania konsumentów wynikającą z istniejących zagrożeń w dziedzinie zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.Opisane środki stosowane są na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego lub państw członkowskich.W przypadku ograniczeń swobodnego przepływu, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), środki nadzwyczajne można stosować jedynie wówczas, gdy dotknięte problemem państwo członkowskie lub państwa członkowskie zastosowały środki weterynaryjne i sanitarne zgodne z przepisami prawnymi Wspólnoty, umożliwiające szybkie wyeliminowanie chorób zwierząt, oraz jedynie w takim zakresie i przez taki okres, jakie są absolutnie niezbędne dla wsparcia danego rynku.”Artykuł 3Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia … r.W imieniu RadyPrzewodniczącyOCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH |1. | LINIA BUDŻETOWA: 05 02 15 07 | ŚRODKI: p.m. |2. | TYTUŁ: Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 pod względem zastosowania nadzwyczajnych środków wspierania rynku |3. | PODSTAWA PRAWNA: Artykuł 37 Traktatu |4. | CELE: Rozszerzenie zakresu stosowania art. 14 w odniesieniu do wprowadzenia „nadzwyczajnych środków wspierania rynku”. Celem wniosku jest objęcie zakresem stosowania problemów zaistniałych na rynku w wyniku utraty zaufania konsumentów, związanej bezpośrednio z kwestiami zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt. |5. | SKUTKI FINANSOWE | OKRES 12 MIESIĘCY (mln EUR) | BIEŻĄCY ROK BUDŻETOWY 2006 (mln EUR) | KOLEJNY ROK BUDŻETOWY 2007 (mln EUR) |5.0 | WYDATKI – PONIESIONE Z BUDŻETU WE (REFUNDACJE/SKUP INTERWENCYJNY) – WŁADZE KRAJOWE – INNE | (1) | – | – |5.1 | DOCHODY – ŚRODKI WŁASNE WE(OPŁATY WYRÓWNAWCZE/NALEŻNOŚCI CELNE) – KRAJOWE | – | – | – |2008 | 2009 | 2010 | rok 2011 i kolejne lata |5.0.1 | SZACOWANE WYDATKI | (1) | (1) | (1) | (1) |5.1.1 | SZACOWANE DOCHODY |5.2 | METODA OBLICZENIOWA – |6.0 | CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY ZE ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W ODPOWIEDNIM ROZDZIALE BIEŻĄCEGO BUDŻETU? | TAK/NIE |6.1 | CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY POPRZEZ PRZESUNIĘCIE POMIĘDZY ROZDZIAŁAMI BIEŻĄCEGO BUDŻETU? | TAK/NIE |6.2 | CZY WYMAGANY BĘDZIE BUDŻET DODATKOWY? | TAK/NIE |6.3 | CZY ŚRODKI BĘDZIE TRZEBA PRZEWIDZIEĆ W KOLEJNYCH BUDŻETACH? | TAK/NIE |UWAGI: (1) Wniosek ustanawia podstawę prawną dla ewentualnego późniejszego wprowadzenia nadzwyczajnych środków wspierania rynku w sektorze mięsa drobiowego i jaj. W tej chwili niemożliwe jest oszacowanie przyszłego poziomu wydatków. Wydatki można będzie określić szczegółowo dopiero w chwili, gdy zaproponowane zostaną konkretne środki. |[1] Dz.U. C … z …, str. .…[2] Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 49 Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1913/2005 (Dz.U. L 307 z 25.11.2005, str. 2).[3] Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 77. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1913/2005.