				|

		52012PC0643

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych /* COM/2012/0643 final - 2012/0305 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Opis problemu i cele
Międzynarodowe
środowisko naukowe wzywa do ograniczenia wzrostu temperatury na
świecie do 2 ˚C, aby zapobiec niepożądanym skutkom zmiany
klimatu[1]. W związku z tym celem Rada Europejska wezwała do redukcji
emisji gazów cieplarnianych w UE o 80-95 % do 2050 r. w stosunku do poziomów z
roku 1990 w kontekście podobnych działań podejmowanych przez
kraje rozwinięte. Z unijnego planu
działania dotyczącego przejścia na gospodarkę
niskoemisyjną[2] wynika, że aby osiągnąć ten cel po
najniższych kosztach, przyczynić się do tego muszą
wszystkie sektory i wszystkie gazy cieplarniane, w tym fluorowane gazy
cieplarniane, których współczynnik ocieplenia może być do 23
tys. razy większy niż dwutlenku węgla (CO2).
We wrześniu 2011 r. Komisja
opublikowała sprawozdanie[3]
w sprawie stosowania rozporządzenia (WE) nr 842/2006[4]. Wynika z niego, że
rozporządzenie mogłoby przynieść znaczącą
redukcję emisji, jeśli zostałoby ulepszone i w pełni
stosowane. Stwierdzono w nim również, że należy
zintensyfikować wysiłki w celu dalszej redukcji emisji fluorowanych
gazów cieplarnianych w UE. Poprzez zastąpienie fluorowanych gazów
cieplarnianych bezpiecznymi rozwiązaniami alternatywnymi, które
miałyby mniejszy lub zerowy wpływ na klimat, roczne emisje
wyrażone w ekwiwalencie CO2 można by zredukować do 2030
r. o dwie trzecie przy stosunkowo niskich kosztach[5].
Wyraźnie szybkie działania
mające na celu wykorzystanie stosunkowo tanich sposobów redukcji emisji
fluorowanych gazów cieplarnianych pozwolą uniknąć potencjalnie
wyższych kosztów redukcji emisji innych gazów cieplarnianych w innych
sektorach przemysłu[6].
Niektóre zainteresowane strony[7]
stwierdziły jednak, że trudno jest skomercjalizować „zielone”
technologie alternatywne przy panujących warunkach rynkowych. Z drugiej
strony, w Danii, gdzie obowiązują bardziej restrykcyjne przepisy
krajowe dotyczące fluorowanych gazów cieplarnianych, nowe firmy oraz
MŚP z powodzeniem wprowadziły innowacje i skomercjalizowały nowe
zielone technologie, stając się liderami rynkowymi.
W tym kontekście niniejszy wniosek ma na
celu
1)           zastąpienie rozporządzenia
(WE) nr 842/2006 w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych, aby
przyczynić się do bardziej racjonalnej pod względem kosztów
realizacji unijnych celów klimatycznych poprzez zniechęcanie do stosowania
fluorowanych gazów cieplarnianych o dużym wpływie na klimat na rzecz
energooszczędnych i bezpiecznych rozwiązań alternatywnych oraz
poprzez dalsze ulepszenia w zakresie ograniczania emisji z produktów i
urządzeń, które zawierają fluorowane gazy cieplarniane, oraz
wycofywania ich z eksploatacji;
2)           wzmocnienie zrównoważonego
wzrostu, pobudzenie innowacji i rozwój zielonych technologii poprzez
poprawę możliwości rynkowych dla technologii alternatywnych i
gazów o nieznacznym wpływie na klimat;
3)           dostosowanie polityki UE do
najnowszych wyników badań naukowych na poziomie międzynarodowym, jak
opisano w czwartym sprawozdaniu oceniającym IPCC ONZ m.in. w odniesieniu
do substancji objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i
obliczania współczynnika ocieplenia globalnego;
4)           pomoc w osiągnięciu
konsensusu w sprawie międzynarodowego porozumienia dotyczącego
stopniowego wycofywania z obrotu fluorowęglowodorów (HFC),
najistotniejszej grupy fluorowanych gazów cieplarnianych, na podstawie
protokołu montrealskiego;
5)           uproszczenie i doprecyzowanie
przepisów rozporządzenia (WE) nr 842/2006 w celu zmniejszenia
obciążeń administracyjnych zgodnie ze zobowiązaniem Komisji
dotyczącym lepszych uregulowań prawnych.
Kontekst
Zgodnie z racjonalnym pod względem
kosztów sposobem obniżenia emisyjności gospodarki UE, emisje
fluorowanych gazów cieplarnianych powinny zostać zredukowane o
wielkości rzędu 70-78 % do 2050 r., i 72-73 % do roku 2030 przy
krańcowych kosztach redukcji w wysokości ok. 50 EUR za tonę
ekwiwalentu CO2.2 Ogółem fluorowane gazy cieplarniane
stanowią obecnie 2 % wszystkich gazów cieplarnianych w UE. Mają one
jednak znacznie większy współczynnik ocieplenia atmosferycznego
niż dwutlenek węgla. Są one wykorzystywane w szeregu
urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych, w piankach
izolacyjnych i urządzeniach elektrycznych, w aerozolach, jako
rozpuszczalniki lub w systemach ochrony przeciwpożarowej. Emisje
powstają głównie podczas zastosowań emisyjnych (np. aerozoli lub
rozpuszczalników) lub w wyniku wycieku w trakcie użytkowania i
unieszkodliwiania produktów i urządzeń, które zawierają
fluorowane gazy cieplarniane.
Większość fluorowanych gazów
cieplarnianych zaczęła być wykorzystywana przez przemysł w
celu zastąpienia substancji zubożających warstwę
ozonową, które są stopniowo wycofywane z obrotu na podstawie
protokołu montrealskiego. Ze względu na większy dobrobyt i
wzrost liczby ludności sprzedawanych jest coraz więcej produktów i
urządzeń, których działanie opiera się na fluorowanych
gazach cieplarnianych lub substancjach zubożających warstwę
ozonową. W rezultacie od 1990 r. na całym świecie
nastąpił gwałtowny wzrost produkcji i stosowania fluorowanych
gazów cieplarnianych i, jeśli sytuacji tej nie będzie się
zapobiegać, doprowadzi ona do znacznych emisji do atmosfery. Ponieważ
produkty i urządzenia, które zawierają fluorowane gazy cieplarniane
często mają długi okres eksploatacji, jeżeli obecnie nie
zostaną podjęte odpowiednie działania, wysokie emisje, których
można było uniknąć, będą utrzymywały
się przez kolejne dziesięciolecia.
Obecne rozporządzenie w sprawie
niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych koncentruje się głównie
na ograniczaniu emisji z produktów i urządzeń, które zawierają
takie gazy, oraz wycofywaniu ich z eksploatacji. Oczekuje się, że
obecna polityka unijna w zakresie fluorowanych gazów cieplarnianych spowoduje
ustabilizowanie poziomu emisji tych gazów w UE, jeżeli skorygowane
zostaną niedociągnięcia w stosowaniu niektórych środków.
Jest jednak mało prawdopodobne, aby nastąpiła redukcja emisji w
wartościach bezwzględnych, jeśli nie zostaną wprowadzone
dodatkowe środki.
Obecnie obowiązuje tylko kilka
środków mających na celu uniknięcie stosowania fluorowanych
gazów cieplarnianych. Niemniej jednak niemal we wszystkich sektorach, w których
wykorzystuje się fluorowane gazy cieplarniane, możliwe jest obecnie
zastąpienie ich w pełni lub częściowo alternatywami
rozwiązaniami, które są bezpieczne i co najmniej tak samo
energooszczędne. Przy ustanawianiu środków politycznych należy
jednak brać pod uwagę fakt, że liczne rodzaje produktów i
urządzeń zawierają fluorowane gazy cieplarniane i że
możliwości techniczne oraz koszty i korzyści związane z zastąpieniem
tych gazów mogą zależeć od wielkości produktu lub urządzenia
oraz od tego, gdzie będą one używane.
W skali międzynarodowej
narastającemu problemowi fluorowanych gazów cieplarnianych
poświęca się coraz więcej uwagi. W latach 2009, 2010, 2011
i 2012 strony protokołu montrealskiego przedstawiły propozycje stopniowego
wycofywania dostaw i zmniejszania zużycia HFC na całym świecie.
Środki określone w niniejszym rozporządzeniu przewidują
stopniowe wycofywanie tych gazów z obrotu na całym świecie zgodnie z
obecnymi propozycjami protokołu montrealskiego, co przygotowałoby UE
do takich przyszłych zobowiązań. UE popiera te propozycje jako
uzupełnienie działań na rzecz łagodzenia zmiany klimatu
zgodnie z Ramową konwencją Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian
klimatu (UNFCCC)[8].
Dotychczas nie poczyniono znacznych postępów w procesie negocjacji,
ponieważ Chiny, Indie, Brazylia i inne państwa odmówiły dyskusji
na ten temat w ramach protokołu montrealskiego. Jednakże niedawno, na
Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zrównoważonego Rozwoju (Rio+20),
wyrażono poparcie dla stopniowego zmniejszania zużycia i produkcji
HFC[9].
Ponadto w 2012 r. utworzono Koalicję na
rzecz klimatu i czystego powietrza w celu redukcji krótkotrwałych
zanieczyszczeń. Do koalicji przystąpili: Grupa G8, program ONZ
dotyczący ochrony środowiska (UNEP), Bank Światowy i Komisja
Europejska. Priorytetowym obszarem działania koalicji są emisje HFC[10]. Parlament Europejski także
wielokrotnie wzywał do podjęcia ambitnych działań w
dziedzinie fluorowanych gazów cieplarnianych, a w szczególności HFC[11].
Obowiązujące prawodawstwo UE
dotyczące fluorowanych gazów cieplarnianych składa się z dwóch
głównych aktów prawnych:
1)           rozporządzenia (WE) nr 842/2006
koncentrującego się na zapobieganiu wyciekom podczas używania
(ograniczanie emisji), oraz podczas wycofywania z eksploatacji (głównie)
urządzeń stacjonarnych, a także na ograniczonej liczbie zakazów
stosowania fluorowanych gazów cieplarnianych w przypadku ściśle
określonych zastosowań niszowych (rozporządzenie w sprawie
niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych),
2)           dyrektywy 2006/40/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady wprowadzającej ograniczenia stosowania fluorowanych
gazów cieplarnianych o współczynniku ocieplenia globalnego (GWP)
większym niż 150 w systemach klimatyzacji w nowych pojazdach
silnikowych (dyrektywa MAC).
Rozporządzenie (WE) nr 842/2006
zostało uzupełnione dziesięcioma rozporządzeniami Komisji
określającymi format sprawozdań[12],
formę etykiet i dodatkowe wymogi dotyczące etykietowania[13], standardowe wymogi w zakresie
kontroli szczelności[14],
[15] wymagania w zakresie programów
szkoleń i certyfikacji[16],[17],[18],[19],[20] oraz formę
powiadamiania o nich[21].
Spójność
z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii
Prawo Unii Europejskiej do działania w
tej dziedzinie jest określone w art. 191 i 192 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej (TFUE). Artykuł 191 wyraźnie odnosi się do celu,
jakim jest przeciwdziałanie zmianie klimatu w ramach unijnej polityki
ochrony środowiska. Działania w tym obszarze są w pełni
zgodne z zasadą pomocniczości. Zmiana klimatu jest problemem wykraczającym
poza granice państw, w przypadku którego potrzebne są działania
na poziomie UE, w szczególności ze względu na fakt, że UE ma
określony wspólny cel redukcji emisji.
Racjonalne pod względem kosztów planowane
redukcje emisji są zgodne z rozwiązaniem określonym w planie
działań dotyczącym przejścia na gospodarkę
niskoemisyjną do roku 2050. Wsparcie dla nowych rozwiązań
alternatywnych przyczyni się do utrzymania konkurencyjności
gospodarki europejskiej, a w szczególności do zielonego wzrostu, zgodnie z
priorytetem strategii „Europa 2020” dotyczącym zrównoważonego rozwoju[22]. Środki mające na
celu ochronę interesów MŚP wprowadzono zgodnie z zasadą
„najpierw myśl na małą skalę”[23], a szczególną uwagę
zwraca się na wpływ na efektywność energetyczną, aby
zapewnić spójność z działaniami, jakie podjęła UE
na rzecz ekoprojektu [24]i
efektywności energetycznej[25].
Wreszcie wniosek ma również na celu uproszczenie prawodawstwa i
ograniczenie do minimum obciążeń administracyjnych dla
władz publicznych (unijnych lub krajowych) oraz przedsiębiorstw.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
oraz gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
Komisja
zgromadziła rozległą wiedzę techniczną na podstawie
szeregu ekspertyz[26],[27],[28],[29], w tym na podstawie kompleksowego badania przygotowawczego5
do przeglądu rozporządzenia (WE) nr 842/2006. Do celów tego badania
poproszono grupę ekspertów z różnych sektorów przemysłu
liczącą 47 członków, państwa członkowskie oraz organizacje
pozarządowe o dostarczenie wskazówek i danych technicznych. Wspólne
Centrum Badawcze (JRC) także przygotowało makroekonomiczną
analizę wariantów strategicznych.
Komisja przeprowadziła szeroko zakrojone
konsultacje z zainteresowanymi stronami, w tym trwające trzy miesiące
(od 26 września do dnia 19 grudnia 2011 r.) internetowe konsultacje
publiczne oraz zorganizowała w dniu 13 lutego 2012 r. publiczne
wysłuchanie w Brukseli. Trzy czwarte spośród 261 zainteresowanych
stron, które udzieliły odpowiedzi w ramach prowadzonych w internecie
konsultacji reprezentowało przemysł. W
odniesieniu do najbardziej odpowiednich wariantów strategicznych w przypadku
niewycofywania HFC z obrotu na całym świecie, mniej niż 2 %
zainteresowanych odpowiedziało „brak dalszych działań”. Trzy najczęściej wybierane warianty
strategiczne to: zaostrzenie środków dotyczących ograniczania emisji
oraz odzysku, porozumienia dobrowolne oraz limity ilościowe dotyczące
wprowadzania HFC do obrotu w UE (stopniowe wycofywanie z obrotu). Wielu respondentów uznało, że
odpowiednich byłoby kilka środków politycznych.
Z wysłuchania zainteresowanych stron, w
którym udział wzięło ponad 130 podmiotów, wynika, że
zdecydowana większość przemysłu wolałaby lub
mogłaby funkcjonować przy wycofywaniu dostaw fluorowanych gazów
cieplarnianych. Dałoby to pewną
elastyczność w przypadkach, gdyby technologie alternatywne nie
zostały jeszcze uznane za odpowiednie. Uważają
oni natomiast, że zakazy dotyczące nowych urządzeń są
zbyt restrykcyjne lub że wymagają złożonego systemu
wyłączeń. Dla komercyjnych
użytkowników urządzeń zawierających fluorowane gazy
cieplarniane najważniejsze było, aby istniejące urządzenia
nie musiały być likwidowane. Organizacje
pozarządowe i zainteresowane podmioty z sektora przemysłu, które
pracują nad alternatywnymi technologiami, uważają, że
istotne jest, aby funkcjonowały zakazy z drobnymi wyłączeniami. Uważają one wycofywanie gazów z obrotu za
uzupełnienie zakazów. Kilka
zainteresowanych stron chciało się skoncentrować
wyłącznie na lepszym stosowaniu rozporządzenia. Na tym etapie państwa członkowskie nie
reprezentowały oficjalnego stanowiska, ale wyrażały poparcie dla
stopniowego wycofywania gazów z obrotu. Sieć
Agencji Ochrony Środowiska[30]
zaleciła połączenie mechanizmu ograniczania emisji z zakazami
wzmacniającymi ten mechanizm.
Ocena
skutków
Komisja dokonała oceny skutków wariantów
strategicznych pod względem skuteczności w zakresie realizacji celów
polityki oraz pod względem środowiskowych, gospodarczych i
społecznych skutków dla zainteresowanych stron. Rozważono szeroki
zakres środków polityki mających uzupełnić istniejące
środki. Ostateczne warianty obejmowały wyłącznie
środki, co do których wykazano, że przyniosłyby znaczne
ograniczenie emisji przy niskich kosztach i byłyby spójne z innymi
obszarami polityki UE.
Za wariant podstawowy uznano pełne
stosowanie rozporządzenia w sprawie niektórych fluorowanych gazów
cieplarnianych. Oceniono szczegółowo cztery inne warianty:
a)           dobrowolne porozumienia;
b)           rozszerzenie zakresu środków
dotyczących ograniczania emisji oraz odzysku;
c)           Limity ilościowe na dostawy HFC
(stopniowe wycofywanie z obrotu);
d)           Zakaz wprowadzania do obrotu w UE
niektórych produktów i urządzeń, które zawierają fluorowane gazy
cieplarniane.
Metodologiczną podstawą oceny skutków
była szczegółowa analiza możliwości wprowadzenia
bezpiecznych, energooszczędnych alternatyw w 28 głównych sektorach,
które wykorzystują fluorowane gazy cieplarniane. Ponieważ technologie
alternatywne brano pod uwagę tylko wówczas, gdy zostały one uznane za
co najmniej równie energooszczędne jak konwencjonalne technologie
związane z fluorowanymi gazami cieplarnianymi, także pośrednie
emisje pochodzące ze zużycia energii elektrycznej były
uwzględniane od samego początku.
Analizowano skutki na różnych etapach
łańcucha produkcji oraz na różnych etapach stosowania, tj.
skutki dla producentów chemikaliów; producentów produktów i urządzeń;
sprzedawców hurtowych; przemysłowych użytkowników produktów i
urządzeń; przedsiębiorstw serwisujących urządzenia
oraz konsumentów końcowych.
Ocena skutków wykazała, że stopniowe
wycofywanie HFC z obrotu, które zakłada coraz niższe limity do 2030
r. dla ilości fluorowanych gazów cieplarnianych wprowadzanych do obrotu w
UE, przyniosłoby największe ograniczenie emisji, powodując
redukcję obecnych emisji o dwie trzecie do 2030 r. (około 70 mln ton
ekwiwalentu CO2). Niektóre ograniczenia stosowania fluorowanych
gazów cieplarnianych są uzasadnione, w szczególności w celu
zapewnienia integralności stopniowego wycofywania gazów z obrotu i
uwzględnienia fluorowanych gazów cieplarnianych nieobjętych
mechanizmem wycofywania. Środki dotyczące ograniczania emisji oraz
odzysku powinny zostać rozszerzone na niektóre rodzaje transportu.
Połączenie tych wariantów najskuteczniej pobudziłoby innowacje i
rozwój zielonych technologii. Ich koszt dla gospodarki i
społeczeństwa jako całości byłby niewielki (maksymalny
wpływ na PKB: -0,006 %), przy jednoczesnym zapewnieniu przemysłowi
elastyczności. Redukcja emisji o dwie trzecie byłaby zgodna z
bieżącymi propozycjami protokołu montrealskiego i
przygotowałaby przemysł UE do stopniowego wycofywania gazów z obrotu.
Prowadziłaby także to do redukcji kosztów ze względu na
większą penetrację rynku i na korzyści skali w zakresie
technologii alternatywnych, przyczyniając się w ten sposób do
osiągnięcia porozumienia w sprawie propozycji protokołu
montrealskiego.
Koszty administracyjne mogą być
utrzymane na stosunkowo niskim poziomie (łączne koszty
administracyjne związane ze stopniowym wycofywaniem gazów z obrotu to ok. 2
mln EUR rocznie). Jest to możliwe dzięki temu, że system
sprawozdawczości określony w rozporządzeniu (WE) nr 842/2006
zawiera już większość danych niezbędnych do
wdrożenia wszelkich wariantów strategicznych w przyszłości.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Krótki opis proponowanych działań
We wniosku utrzymano obecne przepisy
rozporządzenia w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych, z
pewnymi korektami zapewniającymi lepsze wdrożenie i egzekwowanie
prawodawstwa przez organy krajowe. Niektóre środki dotyczące
ograniczania emisji rozszerzono także na samochody ciężarowe
chłodnie oraz przyczepy chłodnie. W załączniku IX w tabeli
korelacji przedstawiono w ogólnym zarysie, w jaki sposób istniejące
przepisy zostały uwzględnione w proponowanym rozporządzeniu.
Najważniejszym nowym środkiem jest
wprowadzenie zmniejszających się z upływem czasu limitów
ilościowych dla dostaw w UE substancji HFC luzem. To stopniowe wycofywanie
gazów z obrotu jest uzupełniane środkami zapewniającymi
objęcie tym mechanizmem także ilości wykorzystywanych w
produktach i urządzeniach.
Mechanizm stopniowego wycofywania gazów z
obrotu polega na stopniowym obniżaniu limitu dla całkowitego
wprowadzania do obrotu w UE substancji HFC luzem (w mln ton ekwiwalentu CO2),
począwszy od zamrożenia limitów w 2015 r., a następnie pierwszej
redukcji w 2016 r., aż do osiągnięcia do 2030 r. poziomów
stanowiących 21 % ilości sprzedanych w latach 2008–11. Producenci
produktów i urządzeń, którzy stoją w obliczu ograniczonych
dostaw fluorowanych gazów cieplarnianych przestawią się, jeśli
to możliwe, na technologie alternatywne.
Mechanizm stopniowego wycofywania gazów z
obrotu opiera się w dużej mierze na doświadczeniach zdobytych w
związku ze stopniowym zmniejszaniem zużycia substancji
zubożających warstwę ozonową. Przedsiębiorstwa, które
wprowadzają do obrotu w UE substancje HFC luzem, muszą mieć
prawa do wprowadzenia takich substancji do obrotu w UE po raz pierwszy. Komisja
przydziela przedsiębiorstwom wolne kwoty kontyngentów na podstawie
dotychczasowych danych sprawozdawczych, zachowując pewną rezerwę
dla nowych przedsiębiorstw. Przedsiębiorstwa muszą upewnić
się, czy mają wystarczające kontyngenty, by pokryć
rzeczywiste wprowadzenie produktów i urządzeń do obrotu. Mogą
one przenosić kwoty kontyngentów między sobą. Komisja sprawdza
zgodność w następnym roku poprzez niezależną
weryfikację sprawozdań. Przewidziane jest uczestnictwo około 100
przedsiębiorstw, a wyznaczenie progu gwarantuje, że firmy
wprowadzające do obrotu jedynie małe ilości zostaną objęte
wyłączeniem.
Substancje HFC przywożone w fabrycznie
napełnionych urządzeniach powinny również być zaliczane do
wycofywanych ilości, a zatem konieczne są dodatkowe środki
służące do rozwiązania problemu tych gazów w celu
zapewnienia integralności środowiskowej[31] mechanizmu stopniowego
wycofywania gazów z obrotu i równych reguł gry na rynku. Dlatego też
niezamknięte hermetycznie urządzenia zawierające HFC
mogłyby nadal być produkowane w Unii lub do niej przywożone, ale
musiałyby być wypełnione w miejscu instalacji danego
urządzenia[32].
Podobnie, wprowadzanie do obrotu zawierających HFC przenośnych
systemów klimatyzacji w pomieszczeniach zostanie zakazane od 2020 r.
Wprowadzone zostaje kilka dodatkowych zakazów, aby wesprzeć redukcję
i ograniczyć stosowanie innych fluorowanych gazów cieplarnianych
nieobjętych mechanizmem, które zostały uznane za opłacalne w
odniesieniu do całkowitego wymaganego poziomu redukcji emisji. Zob.
podsumowanie w tabeli 1.
Tabela 1. Krótki przegląd ograniczeń
dotyczących nowych urządzeń
 Produkty i urządzenia       || Data wprowadzenia zakazu
 Stosowanie HFC-23 w systemach ochrony przeciwpożarowej i gaśnicach || 1 stycznia 2015 r.
 Domowe chłodziarki i zamrażarki zawierające HFC o współczynniku ocieplenia globalnego równym 150 lub większym || 1 stycznia 2015 r.
 Chłodziarki i zamrażarki do celów komercyjnych (hermetycznie zamknięte systemy) || 1 stycznia 2017 r. dla HFC o współczynniku ocieplenia globalnego równym 2500 lub większym 1 stycznia 2020 r. dla HFC o współczynniku ocieplenia globalnego równym 150 lub większym
 Przenośne systemy klimatyzacji w pomieszczeniach (hermetycznie zamknięte), zawierające HFC o współczynniku ocieplenia globalnego równym 150 lub większym || 1 stycznia 2020 r.
Ponadto ponowne napełnianie
istniejących urządzeń chłodniczych o ładunku czynnika
chłodniczego wynoszącym ponad 5 ton ekwiwalentu CO2 gazami
HFC o bardzo wysokim współczynniku ocieplenia globalnego (>2500) nie
będzie dozwolone począwszy od 2020 r., gdyż bardziej odpowiednie
i energooszczędne czynniki chłodnicze o niższym
współczynniku ocieplenia globalnego są już powszechnie
dostępne na rynku.
Ograniczenia dotyczące stosowania SF6
w procesie odlewania ciśnieniowego magnezu zostają rozszerzone
także na zakłady zużywające mniej niż 850 kg rocznie,
gdyż postęp techniczny sprawił, że takie zastosowanie jest
przestarzałe.
Dodatkowe obowiązki sprawozdawcze powinny
umożliwić monitorowanie stosowania fluorowanych gazów cieplarnianych,
które nie są objęte obecnym prawodawstwem.
Podstawa prawna
Podstawowym celem niniejszego rozporządzenia
jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska, w
szczególności poprzez przeciwdziałanie zmianie klimatu. Podstawą wniosku jest art. 192 ust. 1 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Zasada pomocniczości
Cele wniosku nie mogą być osiągnięte
w sposób zadowalający przez państwa członkowskie. Działanie Unii zapewni lepsze
osiągnięcie celów wniosku z następujących względów.
Ochrona systemu klimatycznego stanowi problem
wykraczający poza granice państw. Poszczególne państwa
członkowskie nie są w stanie samodzielnie rozwiązać tych
problemów. Skala problemu wymaga podjęcia
działań na poziomie UE, jak również w skali światowej.
Ponadto wniosek ma na celu stworzenie ram prawnych dla wdrożenia
międzynarodowego porozumienia w sprawie redukcji emisji HFC, którego UE
jest stroną. Porozumienie jest obecnie
przedmiotem dyskusji na poziomie międzynarodowym.
Rozporządzenie przewiduje ustanowienie
zakazu wprowadzania do obrotu i stosowania niektórych produktów i
urządzeń, które zawierają fluorowane gazy cieplarniane. Jest ono
zatem istotne dla funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Wniosek koncentruje się na zmianie i
uzupełnieniu unijnego prawodawstwa i na wzmocnieniu niektórych przepisów w
celu poprawy ich wdrażania i egzekwowania przez państwa
członkowskie.
Wniosek jest zatem zgodny z zasadą
pomocniczości.
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności. Środki oparte
są na dokładnej ocenie ich efektywności pod względem
kosztów. Progi dopuszczalnych kosztów redukcji
emisji są zgodne z planem działania na rzecz gospodarki
niskoemisyjnej[33],
w którym określono ogólną strategię przeciwdziałania
zmianie klimatu. Wystarczająco
długie okresy przejściowe pozwolą sektorom, których to dotyczy,
na dostosowanie się do zmian w sposób ekonomicznie efektywny.
W przypadku gdy we wniosku przewidziano
ograniczenia w odniesieniu do niektórych zastosowań fluorowanych gazów
cieplarnianych, zapewniono dostępność substancji alternatywnych,
możliwych do zastosowania z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia. Jeżeli w szczególnych przypadkach tak by nie
było, wniosek umożliwia przyznanie odstępstw.
Nie zaproponowano szczegółowych przepisów
w obszarach, w których cele mogą zostać lepiej osiągnięte
poprzez działania w innych obszarach polityki, na przykład w ramach
prawodawstwa w sprawie odpadów lub ekoprojektu. Ma
to na celu uniknięcie nakładania się przepisów, które
mogłoby prowadzić do niejasnego podziału obowiązków,
tworząc dodatkowe obciążenia dla władz publicznych i
przedsiębiorstw.
Wybór instrumentów
Wybranym instrumentem prawnym jest
rozporządzenie, ponieważ wniosek ma na celu zastąpienie i
poprawę istniejącego już rozporządzenia i ponieważ
mechanizm stopniowego wycofywania gazów z obrotu powinien opierać się
na ustanowionym na poziomie UE systemie wycofywania z obrotu substancji
zubażających warstwę ozonową. System
ten okazał się skuteczny. Każda
zmiana systemu stworzyłaby niepotrzebne obciążenie zarówno dla
państw członkowskich, jak i dla przedsiębiorstw
działających w tym sektorze.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu finansowego na
budżet Unii Europejskiej.
2012/0305 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[34],
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[35],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       W czwartym sprawozdaniu
oceniającym Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu
(„IPCC”) Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu
(„UNFCCC”), której Unia jest stroną[36],
stwierdzono na podstawie dostępnych danych naukowych, że do 2050 r.
kraje rozwinięte będą musiały zredukować emisje gazów
cieplarnianych o 80-95 % w stosunku do ich poziomu z roku 1990, aby
ograniczyć globalną zmianę klimatu do wzrostu temperatury o
maksymalnie 2 °C, a tym samym zapobiec niepożądanym skutkom tej
zmiany[37].
(2)       Aby osiągnąć
ten cel, Komisja Europejska określiła w planie działania
dotyczącym przejścia na gospodarkę niskoemisyjną racjonalny
pod względem kosztów sposób zapewnienia niezbędnej redukcji
łącznych emisji w Unii do 2050 r.[38].
W planie tym określono wielkość wkładu poszczególnych
sektorów potrzebnego w sześciu obszarach. Emisje gazów innych niż CO2
(w tym fluorowanych gazów cieplarnianych, ale z wyłączeniem emisji
gazów innych niż CO2 pochodzących z rolnictwa) powinny
zostać zredukowane o 72-73 % do roku 2030 i o 70-78 % do 2050 r. w
stosunku do poziomów z 1990 r. W porównaniu z rokiem odniesienia 2005 r.
wymagana jest redukcja emisji gazów innych niż CO2, z
wyłączeniem tych pochodzących z rolnictwa, o 60-61 % do 2030 r.
Emisje fluorowanych gazów cieplarnianych oszacowano na poziomie 90 mln ton
ekwiwalentu CO2 w 2005 r. Redukcja
o 60 % oznacza, że emisje należałoby zmniejszyć do
około 35 mln ton ekwiwalentu CO2 do
roku 2030. Biorąc pod uwagę, że przy pełnym stosowaniu
obowiązującego prawodawstwa emisje w roku 2030 szacuje się na 104
mln ton CO2, wymagana jest dalsza
redukcja o około 70 mln ton ekwiwalentu CO2.
(3)       Ze sprawozdania Komisji[39] w sprawie stosowania, skutków
i odpowiedniości rozporządzenia (WE) nr 842/2006[40] wynika, że jeśli
obecne środki dotyczące ograniczania emisji zostaną w pełni
zastosowane, mogą one doprowadzić do redukcji emisji fluorowanych
gazów cieplarnianych. Środki te powinny zatem zostać utrzymane i
doprecyzowane na podstawie doświadczeń zdobytych przy ich
wdrażaniu. Niektóre środki powinny również zostać
rozszerzone na inne urządzenia, w których wykorzystywane są znaczne
ilości fluorowanych gazów cieplarnianych, takie jak samochody
ciężarowe chłodnie i przyczepy chłodnie. Obowiązek
stworzenia i prowadzenia rejestru urządzeń, które zawierają
takie gazy powinien również obejmować rozdzielnice elektryczne.
(4)       W sprawozdaniu Komisji
stwierdzono również, że wiele jeszcze można zrobić, aby
zredukować emisje fluorowanych gazów cieplarnianych w Unii, zwłaszcza
poprzez unikanie wykorzystywania tych gazów w przypadku, gdy istnieją
bezpieczne i energooszczędne technologie alternatywne mające mniejszy
lub zerowy wpływ na klimat. Spadek emisji do 2030 r. o dwie trzecie w
stosunku do poziomu z 2010 r. jest racjonalny pod względem kosztów,
ponieważ w wielu sektorach dostępne są sprawdzone i
przetestowane rozwiązania alternatywne.
(5)       Aby zachęcić do
korzystania z takich technologii, szkolenia osób, które wykonują
czynności związane z fluorowanymi gazami cieplarnianymi, powinny
obejmować technologie, które mają zastąpić i
ograniczyć stosowanie fluorowanych gazów cieplarnianych. Certyfikaty
powinny mieć ograniczony okres ważności, a pierwotny okres
ważności powinien być przedłużany jedynie na podstawie
obowiązkowego szkolenia okresowego, w celu dopilnowania, aby osoby te
posiadały wiedzę na temat najnowszych osiągnięć
technicznych.
(6)       W celu zapewnienia
spójności z wymogami w zakresie monitorowania i sprawozdawczości
określonymi w konwencji UNFCCC oraz z decyzją 4/CMP.7 Konferencji
Stron służącej jako spotkanie Stron protokołu z Kioto,
współczynnik ocieplenia globalnego należy obliczać na podstawie
skutków oddziaływania jednego kilograma danego gazu na ocieplenie klimatu
w ciągu 100 lat w porównaniu do oddziaływania jednego kilograma CO2.
Takie obliczenia powinny w miarę możliwości opierać
się na czwartym sprawozdaniu oceniającym przyjętym przez IPCC.
(7)       Biorąc pod uwagę,
że istnieją odpowiednie rozwiązania alternatywne, obecny zakaz
stosowania heksafluorku siarki w procesie odlewania ciśnieniowego magnezu
i w recyklingu stopów magnezu odlewanych ciśnieniowo powinien zostać
rozszerzony na zakłady, które zużywają mniej niż 850 kg
rocznie. Podobnie należy zakazać, z uwzględnieniem odpowiedniego
okresu przejściowego, stosowania czynników chłodniczych o bardzo
wysokim współczynniku ocieplenia globalnego przy serwisowaniu i
konserwacji urządzeń chłodniczych o wielkości ładunku
czynnika chłodniczego równej 5 ton ekwiwalentu CO2 lub
większej.
(8)       Dodatkowe środki
zakazujące wprowadzania do obrotu nowych urządzeń
chłodniczych, klimatyzacyjnych i urządzeń ochrony
przeciwpożarowej, które działają przy wykorzystaniu
określonych fluorowanych gazów cieplarnianych, powinny zostać
wprowadzone w przypadku, gdy dostępne są odpowiednie rozwiązania
alternatywne dla stosowania tych substancji. W świetle przyszłego
postępu technicznego i dostępności racjonalnych pod względem
kosztów alternatywnych rozwiązań dla stosowania fluorowanych gazów
cieplarnianych, Komisja powinna zostać upoważniona do
włączania innych produktów i urządzeń lub do
wyłączania, także tymczasowo, określonych kategorii
produktów lub urządzeń, w przypadku których alternatywne substancje,
których współczynnik ocieplenia globalnego nie przekracza określonego
limitu, nie są dostępne z powodów technicznych lub ekonomicznych, w
tym z powodu niewystarczającej do zaspokojenia popytu podaży
alternatywnych substancji lub ze względu na obowiązujące normy
bezpieczeństwa, niepozwalające na zastosowanie odpowiednich
alternatyw.
(9)       Takie zakazy powinny być
wprowadzane tylko wówczas, gdy spowodują zmniejszenie łącznych
emisji gazów cieplarnianych, zarówno emisji fluorowanych gazów cieplarnianych
pochodzących z wycieków, jak i emisji CO2 wynikających ze
zużycia energii. Należy zatem zezwolić na korzystanie z
urządzeń zawierających fluorowane gazy cieplarniane, jeżeli
łączne emisje gazów cieplarnianych z tych urządzeń są
mniejsze niż emisje pochodzące z podobnych urządzeń
niezawierających fluorowanych gazów cieplarnianych, których maksymalne
dozwolone zużycie energii jest określone w odpowiednich środkach
wykonawczych przyjętych na podstawie dyrektywy 2009/125/WE (ekoprojekt)[41].
(10)     W celu zapewnienia, by tylko
osoby, które posiadają odpowiednie certyfikaty, instalowały
niezamknięte hermetycznie urządzenia chłodnicze, klimatyzacyjne
i pompy cieplne, powinien istnieć zakaz wprowadzania do obrotu tego rodzaju
urządzeń fabrycznie napełnionych fluorowęglowodorami.
Środek ten powinien także zapewnić objęcie środkami
redukcji emisji wszystkich ilości wykorzystanych do pierwszego
napełnienia takich urządzeń.
(11)     Stopniowe ograniczenie
wprowadzania fluorowęglowodorów do obrotu zostało uznane za
najbardziej skuteczny i opłacalny sposób redukcji emisji tych substancji w
perspektywie długoterminowej.
(12)     W celu wdrożenia
stopniowego ograniczania wprowadzania fluorowęglowodorów do obrotu,
Komisja powinna przydzielić poszczególnym producentom i importerom kontyngenty
na wprowadzanie ich do obrotu, tak aby nie został przekroczony
całkowity limit ilościowy na wprowadzanie fluorowęglowodorów do
obrotu w Unii.
(13)     Wielkość kontyngentów
przydzielonych poszczególnym spółkom powinna być oparta na
ilościach fluorowęglowodorów, jakie zostały przez nie
wyprodukowane lub przywiezione podczas okresu odniesienia od 2008 do 2011 r.
Tym niemniej, aby nie wykluczać małych podmiotów, pięć
procent całkowitego limitu ilościowego powinno być zarezerwowane
dla importerów i producentów, którzy nie przywieźli lub nie wyprodukowali
więcej niż 1 tony fluorowanych gazów cieplarnianych w okresie
referencyjnym.
(14)     Komisja powinna zadbać o
to, aby poprzez regularne obliczanie kontyngentów nowe podmioty mogły
kontynuować swoją działalność na podstawie
średnich wielkości, jakie wprowadzały one do obrotu w ostatnich
latach.
(15)     Komisja powinna zapewnić
funkcjonowanie centralnego rejestru elektronicznego w celu zarządzania kontyngentami,
w oparciu o system licencji handlowych określony w rozporządzeniu
(WE) nr 1005/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009
r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową[42].
(16)     Aby utrzymać
elastyczność rynku fluorowęglowodorów luzem, dozwolone powinno
być przenoszenie kwot kontyngentów, również dla producentów i
importerów, którzy nie działali wcześniej w sektorze.
(17)     Aby umożliwić
monitorowanie skuteczności rozporządzenia, zakres obecnych
obowiązków sprawozdawczych należy rozszerzyć na inne substancje
fluorowane, które mają wysoki współczynnik ocieplenia globalnego lub
które mogłyby także zastąpić fluorowane gazy cieplarniane
wyszczególnione w załączniku I. Z tego samego powodu niszczenie
fluorowanych gazów cieplarnianych oraz przywóz produktów i urządzeń
zawierających te gazy powinny również podlegać obowiązkowi
sprawozdawczemu. Należy określić próg de minimis, aby
uniknąć nieproporcjonalnych obciążeń
administracyjnych, w szczególności dla małych i średnich
przedsiębiorstw oraz mikroprzedsiębiorstw.
(18)     Komisja powinna stale
monitorować skutki ograniczania wprowadzania do obrotu
fluorowęglowodorów, w tym skutki zmniejszania dostaw dla
urządzeń, w przypadku których stosowanie fluorowęglowodorów
doprowadziłoby do niższych emisji w całym cyklu eksploatacyjnym
niż przy zastosowaniu alternatywnej technologii. Monitorowanie powinno
również zapewnić wczesne wykrywanie problemów związanych ze
zdrowiem lub bezpieczeństwem ze względu na negatywny wpływ na
dostępność produktów leczniczych. Przed 2030 r. należy
przeprowadzić kompleksowy przegląd, aby dostosować przepisy
niniejszego rozporządzenia w świetle jego wdrożenia i
najnowszych wyników badań naukowych i wprowadzić, w razie potrzeby,
dalsze środki redukcji emisji.
(19)     Aby zapewnić jednolite
warunki wdrożenia niniejszego rozporządzenia, należy
powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w celu określenia formy
rejestrów, które mają dotyczyć urządzeń instalowanych,
serwisowanych, konserwowanych, naprawianych lub likwidowanych, formy powiadomień
o programach szkoleń i certyfikacji oraz etykiet produktów i
urządzeń; w celu ustalenia wartości odniesienia dla importerów i
producentów na podstawie ilości węglowodorów fluorowanych
wprowadzanych do obrotu w Unii oraz w celu określenia formatu i sposobu
przekazywania sprawozdań. Uprawnienia te powinny być wykonywane
zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011
z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne
dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania
uprawnień wykonawczych przez Komisję[43].
(20)     W celu uwzględnienia
postępu technicznego i rozwoju rynków, których dotyczy niniejsze
rozporządzenie, a także w celu zapewnienia przestrzegania
postanowień umów międzynarodowych, uprawnienia do przyjmowania aktów
prawnych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej powinny
zostać przekazane Komisji w odniesieniu do: określania wymogów
dotyczących standardowych kontroli szczelności; rozszerzenia wykazu
urządzeń, podlegających obowiązkowi odzysku fluorowanych
gazów cieplarnianych; określania wymogów i warunków dotyczących
wzajemnego uznawania programów szkoleń dla osób, które instalują,
konserwują, naprawiają lub likwidują urządzenia i które
przeprowadzają kontrole szczelności i odzysk fluorowanych gazów
cieplarnianych, oraz dotyczących certyfikacji tych osób i
przedsiębiorstw, które wykonują te zadania; zmieniania wymogów
dotyczących etykietowania; zakazywania wprowadzania do obrotu produktów i
urządzeń, które zawierają fluorowane gazy cieplarniane lub
których działanie zależy od tych gazów; zmieniania maksymalnych
ilości fluorowęglowodorów, jakie mogą być wprowadzane do
obrotu oraz wyłączania z wymogów kontyngentowych dostaw
fluorowęglowodów przeznaczonych do szczególnych zastosowań
krytycznych z uwagi na zdrowie i bezpieczeństwo; określania zasad
obliczania wartości referencyjnych dla wprowadzania do obrotu
fluorowęglowodorów przez poszczególne przedsiębiorstwa i zmieniania
lub uzupełniania mechanizmu przydziału kontyngentów; zmieniania
progów, od których obowiązują wymogi w zakresie
sprawozdawczości; ustanawiania wymogów dotyczących systemów
zgłaszania poziomów emisji fluorowanych gazów cieplarnianych oraz
wykorzystywania danych dotyczących emisji gromadzonych przez państwa
członkowskie; włączania substancji o wysokim współczynniku
globalnego ocieplenia do wykazów substancji objętych zakresem niniejszego
rozporządzenia oraz aktualizowania wykazów na podstawie najnowszych
wyników badań naukowych, w szczególności dotyczących
współczynnika ocieplenia globalnego substancji wymienionych w
załącznikach do niniejszego rozporządzenia.
(21)     Szczególnie ważne jest,
aby w czasie prac przygotowawczych Komisja przeprowadzała stosowne
konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując
i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić
jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(22)     Niniejsze rozporządzenie
zmienia i uzupełnienia rozporządzenie (WE) nr 842/2006, które w
związku z tym powinno zostać zastąpione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział I
przepisy ogólne
Artykuł 1
Definicje
Na potrzeby niniejszego rozporządzenia
stosuje się następujące definicje:
1)           „fluorowane gazy cieplarniane”
oznaczają fluorowęglowodory („HFC”), perfluorowęglowodory („PFC”),
heksafluorek siarki („SF6”) i inne gazy cieplarniane
zawierające fluor wymienione w załączniku I,
występujące samodzielnie lub w mieszaninie;
2)           „współczynnik ocieplenia
globalnego” oznacza wskaźnik porównujący siłę
oddziaływania gazu cieplarnianego na ocieplenie klimatu do siły
oddziaływania dwutlenku węgla („CO2”), obliczany na
podstawie skutków oddziaływania jednego kilograma danego gazu na
ocieplenie klimatu w ciągu 100 lat w porównaniu do oddziaływania
jednego kilograma CO2, jak określono w załącznikach
I, II i III;
3)           „tona ekwiwalentu CO2” oznacza ilość gazów
cieplarnianych, lub mieszaniny zawierającej takie gazy, wyrażoną
jako iloczyn masy gazów cieplarnianych w tonach metrycznych i ich
współczynnika ocieplenia globalnego;
4)           „operator” oznacza osobę
fizyczną lub prawną posiadającą urządzenia i systemy
objęte zakresem niniejszego rozporządzenia i sprawującą
faktyczną kontrolę nad ich technicznym działaniem;
5)           „stosowanie” oznacza wykorzystywanie
fluorowanych gazów cieplarnianych w produkcji, konserwacji lub serwisowaniu, w
tym ponownym napełnianiu, produktów i urządzeń, lub w innych
procesach;
6)           „wprowadzanie do obrotu” oznacza
dostarczanie lub udostępnianie na rzecz drugiej strony w Unii, po raz
pierwszy, za opłatą lub nieodpłatnie, lub używanie
fluorowanych gazów cieplarnianych na własny rachunek w przypadku
producenta, lub dokonanie przywozu na obszar celny Unii w ramach procedury
celnej, która pozwala na używanie lub eksploatację w Unii;
7)           „hermetyczne zamknięty system”
oznacza system, w którym wszystkie części, które zawierają
fluorowane gazy cieplarniane, zostały hermetycznie zamknięte w
trakcie ich produkcji za pomocą spawania, lutowania twardego lub innej
metody trwałego łączenia, i w przypadku którego nie ma potrzeby
otwarcia obiegu czynnika chłodniczego, by uruchomić system;
8)           „pojemnik nienadający się
do ponownego napełnienia” oznacza pojemnik przeznaczony
wyłącznie do transportu lub przechowywania fluorowanych gazów
cieplarnianych, który nie może być ponownie napełniony bez
specjalnego przystosowania do tego celu, lub jest wprowadzany do obrotu bez
uprzedniego zapewnienia, że można go zwrócić do ponownego
napełnienia;
9)           „odzysk” oznacza zbiórkę i
magazynowanie fluorowanych gazów cieplarnianych pochodzących z produktów,
urządzeń lub pojemników podczas konserwacji lub serwisowania albo
przed unieszkodliwieniem produktów, urządzeń lub pojemników;
10)         „recykling” oznacza ponowne
wykorzystanie odzyskanych fluorowanych gazów cieplarnianych po przeprowadzeniu
podstawowego procesu oczyszczania;
11)         „regeneracja” oznacza ponowne
przetwarzanie odzyskanych fluorowanych gazów cieplarnianych w celu
osiągnięcia właściwości odpowiadających
właściwościom substancji pierwotnej, z uwzględnieniem
zamierzonego zastosowania;
12)         „zniszczenie” oznacza proces, za
pomocą którego całość lub większość
fluorowanych gazów cieplarnianych zostaje trwale przekształcona lub
rozłożona na jedną lub więcej stabilnych substancji, które
nie są fluorowanymi gazami cieplarnianymi;
13)         „stacjonarny” oznacza
nieznajdujący się w ruchu podczas eksploatacji;
14)         „pianka jednoskładnikowa”
oznacza piankę zawartą w pojedynczym pojemniku aerozolowym, w
nieprzereagowanym lub częściowo przereagowanym stanie ciekłym,
która rozszerza się i twardnieje po wydostaniu się z pojemnika;
15)         „samochód ciężarowy
chłodnia” oznacza pojazd silnikowy o masie maksymalnej większej
niż 3,5 tony, który został zaprojektowany i skonstruowany
głównie w celu przewozu towarów i jest wyposażony w agregat
chłodniczy;
16)         „przyczepa chłodnia” oznacza
pojazd, który jest zaprojektowany i skonstruowany tak, aby mógł być
ciągnięty przez samochód ciężarowy lub ciągnik,
głównie w celu przewozu towarów, i jest wyposażony w agregat
chłodniczy.
Rozdział II
Ograniczanie emisji
Artykuł 2
Zapobieganie emisjom
1.           Celowe uwalnianie
fluorowanych gazów cieplarnianych do atmosfery jest zakazane w przypadkach, gdy
uwolnienie nie jest technicznie niezbędne do zamierzonego stosowania.
2.           Operator urządzenia,
które zawiera fluorowane gazy cieplarniane, podejmuje wszelkie środki
ostrożności, aby zapobiec ich nieumyślnemu uwolnieniu (zwanego
dalej „wyciekiem”).
3.           W przypadku stwierdzenia
wycieku tych gazów operator dopilnowuje, aby urządzenie zostało
naprawione bez zbędnej zwłoki.
W przypadku naprawienia urządzenia, z którego
nastąpił wyciek, operator dopilnowuje, aby urządzenie było
skontrolowane przez osoby posiadające odpowiednie certyfikaty w ciągu
miesiąca od naprawy w celu sprawdzenia, czy naprawa była skuteczna.
4.           Osoby i przedsiębiorstwa
wykonujące następujące zadania muszą posiadać
certyfikaty zgodnie z art. 8:
a)      instalacja, serwisowanie, konserwacja,
naprawa lub likwidacja urządzeń, o których mowa w art. 3 ust. 1;
b)      serwisowanie, konserwacja, naprawa lub
likwidacja ruchomych urządzeń klimatyzacyjnych, zawierających
fluorowane gazy cieplarniane;
c)      instalacja, serwisowanie, konserwacja,
naprawa lub likwidacja rozdzielnicy elektrycznej, która zawiera SF6;

d)      dostarczanie lub pozyskiwanie
fluorowanych gazów cieplarnianych przeznaczonych do zadań wymienionych w
lit. a)-c).
Podczas wykonywania tych zadań, osoby i
przedsiębiorstwa, o których mowa w akapicie pierwszym, podejmują
środki zapobiegawcze w celu zapobieżenia wyciekom fluorowanych gazów
cieplarnianych.
5.           Każda osoba, która
powierza innemu podmiotowi zadanie instalacji, serwisowania, konserwacji,
naprawy lub likwidacji rozdzielnicy elektrycznej, która zawiera SF6,
lub urządzeń, o których mowa w art. 3 ust. 1, upewnia się, czy
podmiot ten posiada odpowiednie certyfikaty zgodnie z art. 8 w odniesieniu do
wymaganych zadań.
Artykuł 3
Kontrole szczelności
1.           Operatorzy
urządzeń, które zawierają fluorowane gazy cieplarniane o
współczynniku ocieplenia globalnego wynoszącym 5 ton ekwiwalentu CO2 niebędące składnikami
pianek, dopilnowują, by urządzenia były poddawane kontrolom
szczelności. Jednakże urządzenia z hermetycznie zamkniętymi
systemami, które są oznakowane jako takie urządzenia i które
zawierają fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia
globalnego nieprzekraczającym 10 ton ekwiwalentu CO2,
nie podlegają kontroli szczelności na podstawie niniejszego
artykułu.
Kontrole przeprowadzane są przez osoby, które
posiadają certyfikaty zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 8.
Niniejszy ustęp ma zastosowanie do operatorów
następujących urządzeń, które zawierają fluorowane gazy
cieplarniane:
a)      stacjonarne urządzenia
chłodnicze;
b)      stacjonarne urządzenia
klimatyzacyjne;
c)      stacjonarne pompy cieplne;
d)      stacjonarne systemy ochrony
przeciwpożarowej;
e)      samochody ciężarowe
chłodnie i przyczepy chłodnie.
2.           Kontrole zgodnie z ust. 1
przeprowadza się z następującą
częstotliwością:
a)      urządzenia, które zawierają
fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego równym 5
ton ekwiwalentu CO2 lub
większym, ale mniejszym niż 50 ton ekwiwalentu CO2, są poddawane kontrolom
szczelności co najmniej raz na 12 miesięcy;
b)      urządzenia, które zawierają
fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego równym 50
ton ekwiwalentu CO2 lub
większym, ale mniejszym niż 500 ton ekwiwalentu CO2, są poddawane kontrolom szczelności
co najmniej raz na sześć miesięcy;
c)      urządzenia, które zawierają
fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego równym 500
ton ekwiwalentu CO2 lub
większym, są poddawane kontrolom szczelności przynajmniej raz na
trzy miesiące.
3.           W przypadku gdy w odniesieniu
do systemów ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust. 1 lit. d),
obowiązuje system kontroli, który spełnia normy ISO 14520 lub EN 15004,
i dany system jest kontrolowany tak często, jak jest to wymagane zgodnie z
ust. 2, kontrole te powinny być uznane za spełniające wymogi, o
których mowa w ust. 1.
4.           Komisja jest upoważniona
do przyjmowania, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych określających
wymogi w zakresie kontroli szczelności, które mają być
przeprowadzane zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu w odniesieniu do
każdego typu urządzeń, o których mowa we wspomnianym
ustępie, z wyszczególnieniem części urządzeń, w
których występuje największe prawdopodobieństwo wystąpienia
wycieku, oraz zmieniających wykaz urządzeń w ust. 1 niniejszego
artykułu w celu włączenia innych typów urządzeń w
kontekście tendencji rynkowych i postępu technicznym.
Artykuł 4
Systemy wykrywania wycieków
1.           Operatorzy
urządzeń, o których mowa w art. 3 ust. 1 i które zawierają
fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego równym 500
ton ekwiwalentu CO2 lub
większym zapewniają, by urządzenia te były wyposażone
w system wykrywania wycieków, który alarmuje operatora o wszelkich wyciekach.
              Systemy wykrywania wycieków
podlegają kontroli co najmniej raz na dwanaście miesięcy w celu
zapewnienia ich właściwego działania.
2.           W drodze odstępstwa od
art. 3 ust. 2 lit. b), jeżeli urządzenia zawierające fluorowane
gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego równym 50 ton
ekwiwalentu CO2 lub większym,
ale mniejszym niż 500 ton ekwiwalentu CO2,
wyposażone są w system wykrywania wycieków, powinny być
poddawane kontrolom szczelności co najmniej raz na 12 miesięcy.
Artykuł 5
Prowadzenie dokumentacji
1.           Operatorzy
urządzeń, które zawierają fluorowane gazy cieplarniane
niebędące składnikami pianek, w odniesieniu do każdego
elementu urządzenia tworzą i prowadzą dokumentację
zawierającą następujące informacje identyfikujące to
urządzenie:
a)      ilość i typ zainstalowanych
fluorowanych gazów cieplarnianych;
b)      ilość dodanych fluorowanych
gazów cieplarnianych oraz powody ich dodania;
c)      ilość odzyskanych fluorowanych
gazów cieplarnianych;
d)      poziomy zaobserwowanych wycieków;
e)      wskazanie przedsiębiorstwa i osoby
odpowiedzialnych za zainstalowanie, serwisowanie, konserwację i, w
stosownych przypadkach, naprawę lub likwidację urządzenia;
f)       daty i wyniki kontroli przeprowadzonych
na podstawie art. 3 ust. 1 i 3;
g)      jeżeli urządzenie zostało
zlikwidowane, środki podjęte w celu odzyskania i unieszkodliwienia
fluorowanych gazów cieplarnianych.
Niniejszy ustęp ma zastosowanie do operatorów
rozdzielnicy elektrycznej, która zawiera SF6 i urządzeń, o
których mowa w art. 3 ust. 2.
2.           Jeśli dokumentacja, o
której mowa w ust. 1, nie jest zarejestrowana w bazie danych utworzonej przez
właściwe organy państw członkowskich, operatorzy, o których
mowa w ust. 1, zachowują taką dokumentację przez co najmniej dwa
lata od zlikwidowania urządzenia.
Jeśli dokumentacja, o której mowa w ust. 1,
nie jest zarejestrowana w bazie danych utworzonej przez właściwe
organy państw członkowskich, osoby lub przedsiębiorstwa
wykonujące zadania, o których mowa w ust. 1 lit. e), przechowują
kopie dokumentacji przez okres co najmniej pięciu lat.
Dokumentacja ta udostępniana jest na
żądanie właściwemu organowi lub Komisji.
3.           Komisja może
ustalić format dokumentacji, o której mowa w ust. 1, oraz
określić w akcie wykonawczym, w jaki sposób ją utworzyć i
przechowywać. Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21.
Artykuł 6
Emisje z produkcji
Producenci związków fluorowanych
podejmują w najszerszym możliwym zakresie wszelkie środki
ostrożności niezbędne do ograniczenia emisji fluorowanych gazów
cieplarnianych podczas produkcji, transportu i składowania.
Producenci zapewniają, by wszelkie trifluorometany
(HFC-23) powstałe jako produkt uboczny w dużych ilościach
były niszczone w ramach procesu produkcyjnego.
Artykuł 7
Odzysk
1.           Operatorzy
urządzeń, w tym urządzeń ruchomych, które zawierają
fluorowane gazy cieplarniane niebędące składnikami pianek,
wprowadzają w życie uzgodnienia dotyczących odzysku tych gazów
przez osoby i przedsiębiorstwa posiadające odpowiednie certyfikaty
przewidziane w art. 8 w celu zapewnienia ich recyklingu, regeneracji lub
zniszczenia.
Obowiązek ten dotyczy operatorów każdego
z następujących urządzeń:
a)      obiegi chłodzenia urządzeń
chłodniczych, klimatyzacyjnych i pomp ciepła;
b)      urządzenia zawierające
rozpuszczalniki na bazie fluorowanych gazów cieplarnianych;
c)      systemy ochrony przeciwpożarowej i
gaśnice;
d)      rozdzielnice elektryczne.
2.           Komisja jest upoważniona
do przyjmowania, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych zmieniających wykaz
urządzeń w ust. 1 w celu włączenia innych typów
urządzeń w związku z ich rosnącym znaczeniem ze
względu na postęp techniczny i handlowy.
3.           Przed unieszkodliwieniem
pojemnika zawierającego fluorowane gazy cieplarniane, osoba, która
wykorzystywała pojemnik do celów transportu lub magazynowania, organizuje
odzysk wszelkich pozostałości gazów w celu zapewnienia ich
recyklingu, regeneracji lub zniszczenia.
4.           Użytkownicy produktów i
operatorzy urządzeń niewymienionych w ust. 1, które zawierają
fluorowane gazy cieplarniane, organizują odzysk tych gazów w zakresie, w
jakim jest to możliwe, przez odpowiednio wykwalifikowane osoby w celu
zapewnienia recyklingu, regeneracji lub zniszczenia tych gazów, bądź
też organizują ich zniszczenie bez uprzedniego odzysku.
Artykuł 8
Szkolenie i certyfikacja
1.           Państwa
członkowskie ustanawiają programy szkoleń i certyfikacji dla
następujących osób:
a)      osób, które instalują,
serwisują, konserwują, naprawiają lub likwidują
urządzenia wymienione w art. 3 ust. 1 akapit trzeci;
b)      osób, które instalują,
serwisują, konserwują, naprawiają lub likwidują
rozdzielnice elektryczne, które zawierają SF6;
c)      osób, które przeprowadzają kontrole
szczelności przewidziane w art. 3 ust. 1;
d)      osób, które dokonują odzysku
fluorowanych gazów cieplarnianych, o których mowa w art. 7.
2.           Programy szkoleń, o
których mowa w ust. 1, obejmują:
a)      obowiązujące przepisy i normy
techniczne;
b)      zapobieganie emisjom;
c)      odzysk fluorowanych gazów cieplarnianych;
d)      bezpieczną obsługę
urządzeń typu i wielkości określonych w danym certyfikacie;
e)      technologie mające na celu
zastąpienie lub ograniczenie stosowania fluorowanych gazów cieplarnianych
oraz ich bezpieczną obsługę.
3.           Certyfikaty przyznawane w
ramach programów certyfikacji przewidzianych w ust. 1 są wydawane pod
warunkiem, że kandydat ukończył program szkoleń ustanowiony
zgodnie z ust. 1 i 2.
4.           Państwa
członkowskie ustanawiają programy certyfikacji dla
przedsiębiorstw wykonujących zadania, o których mowa w ust. 1 lit.
a)-d), dla innych stron.
5.           Certyfikaty przewidziane w
ust. 1 i 3 są ważne przez okres nie dłuższy niż 5 lat.
Państwa członkowskie mogą przedłużyć
ważność certyfikatów przewidzianych w ust. 1, jeśli dana
osoba odbędzie obowiązkowe szkolenie okresowe co pięć lat w
celu aktualizacji wiedzy na tematy, o których mowa w ust. 2.
6.           Państwa
członkowskie powiadamiają Komisję o swoich programach
szkoleń i certyfikacji do dnia 1 stycznia 2015 r. Uznają one
certyfikaty wydane w innym państwie członkowskim. Państwa
członkowskie nie mogą ograniczać swobody świadczenia
usług lub swobody przedsiębiorczości z powodu wydania
certyfikatu w innym państwie członkowskim.
7.           Komisja jest upoważniona
do przyjmowania, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych określających
minimalne wymagania dotyczące szkoleń i certyfikacji przewidziane w
ust. 1 oraz określających warunki wzajemnego uznawania certyfikatów.
8.           Komisja może – w drodze
aktów wykonawczych – ustalić format powiadomienia, o którym mowa w ust. 6.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 21.
Rozdział III
Wprowadzanie do obrotu i kontrola stosowania
Artykuł 9
Ograniczenia w zakresie wprowadzania do obrotu
1.           Wprowadzanie do obrotu
określonych produktów i urządzeń wymienionych w
załączniku III jest zakazane od dnia określonego w tym
załączniku przy dokonaniu w stosownych przypadkach rozróżnienia
w zależności od rodzaju lub współczynnika ocieplenia globalnego
fluorowanych gazów cieplarnianych.
Do obliczenia współczynnika ocieplenia
globalnego mieszanin fluorowanych gazów cieplarnianych zawartych w tych
produktach lub urządzeniach stosuje się metodę
określoną w załączniku IV.
2.           Zakaz określony w ust. 1
nie ma zastosowania do urządzeń, w odniesieniu do których
określono w wymogach dotyczących ekoprojektu przyjętych
dyrektywą 2009/125/WE[44],
że ze względu na wyższą efektywność
energetyczną w ciągu ich eksploatacji, emisje CO2 w
całym ich cyklu eksploatacyjnym będą niższe od emisji z
podobnych urządzeń, które spełniają odpowiednie wymogi
dotyczące ekoprojektu i nie zawierają fluorowęglowodorów.
3.           Komisja jest upoważniona
do przyjmowania, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych zmieniających wykaz
zawarty w załączniku III w celu włączenia innych produktów
i urządzeń, które zawierają fluorowane gazy cieplarniane o
współczynniku ocieplenia globalnego równym 150 lub większym lub
których działanie od nich zależy, jeżeli ustalono, że
dostępne są alternatywne rozwiązania dla stosowania fluorowanych
gazów cieplarnianych lub stosowania szczególnego rodzaju tych gazów, a ich
stosowanie spowoduje zmniejszenie łącznych emisji gazów
cieplarnianych oraz w celu wyłączenia, w stosownych przypadkach na
określony czas, niektórych kategorii produktów lub urządzeń, w
przypadku których alternatywne substancje, których współczynnik ocieplenia
globalnego nie przekracza określonego limitu, nie są dostępne z
powodów technicznych, ekonomicznych lub ze względów bezpieczeństwa.
Artykuł 10
Etykietowanie i informacja o produkcie
1.           Produkty i urządzenia,
które zawierają fluorowane gazy cieplarniane, nie mogą być
wprowadzane do obrotu, o ile nie zostały one opatrzone etykietą.
Niniejszy ustęp ma zastosowanie do
następujących typów urządzeń:
a)      urządzenia chłodnicze;
b)      urządzenia klimatyzacyjne;
c)      pompy cieplne;
d)      systemy ochrony przeciwpożarowej;
e)      rozdzielnice elektryczne;
f)       pojemniki aerozolowe, które
zawierają fluorowane gazy cieplarniane;
g)      wszystkie pojemniki zawierające
fluorowane gazy cieplarniane.
2.           Etykieta wymagana zgodnie z
ust. 1 zawiera następujące informacje:
a)      informację o tym, że produkt
lub urządzenie zawiera fluorowane gazy cieplarniane;
b)      nazwę fluorowanych gazów
cieplarnianych z użyciem powszechnie przyjętego oznakowania
przemysłowego lub, jeżeli brak takiego oznaczenia, z użyciem
nazwy chemicznej;
c)      od 1 stycznia 2017 r. – ilość
gazów cieplarnianych zawartych w produkcie lub urządzeniu,
wyrażoną wagowo oraz jako ekwiwalent CO2.

W przypadku, gdy fluorowane gazy cieplarniane
znajdują się w hermetycznie zamkniętym systemie, należy o
tym poinformować na etykiecie.
3.           Etykieta musi być
wyraźnie czytelna i nieusuwalna, i umieszczona w pobliżu wlotów
przeznaczonych do napełniania lub odzysku fluorowanego gazu cieplarnianego
lub na tej części produktu lub urządzenia, która zawiera
fluorowany gaz cieplarniany.
4.           Pianki, które zawierają
fluorowane gazy cieplarniane, nie są wprowadzane do obrotu, chyba że
gazy te są określone na etykiecie za pomocą przyjętego
powszechnie oznakowania przemysłowego lub, jeżeli brak takiego
oznakowania, nazwy chemicznej. Na etykiecie należy wyraźnie
wskazać, że pianka zawiera fluorowane gazy cieplarniane.
W przypadku płyt spienionych, informacje te
muszą być oznaczone na płytach w sposób widoczny i
niemożliwy do usunięcia.
5.           Informacje, o których mowa w
ust. 2 i 3, należy zamieścić w instrukcjach obsługi takich
produktów i urządzeń. W przypadku produktów i urządzeń,
które zawierają fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku
ocieplenia globalnego równym 150 lub większym, informacje te należy
również zamieścić w opisach produktów wykorzystywanych do
reklamy.
6.           Komisja może – w drodze
aktów wykonawczych – ustalić format powiadomienia, o którym mowa w ust. 1
i 3. Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 21.
7.           Komisja jest upoważniona
do przyjmowania, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych zmieniających
wymogi dotyczące etykietowania określone w ust. 1 i 3 oraz
zmieniających wykaz produktów i urządzeń określonych w ust.
1 w celu włączenia innych produktów i urządzeń w
związku z ich rosnącym znaczeniem ze względu na postęp
techniczny i handlowy.
Artykuł 11
Kontrola stosowania
1.           Stosowanie SF6 w
procesie odlewania ciśnieniowego magnezu i w recyklingu stopów magnezu
odlewanych ciśnieniowo jest zabronione. W odniesieniu do instalacji
wykorzystujących SF6 w ilości poniżej 850 kg rocznie,
zakaz ten stosuje się dopiero od dnia 1 stycznia 2015 r.
2.           Stosowanie SF6 do
napełniania opon pojazdów jest zabronione.
3.           Stosowanie fluorowanych gazów
cieplarnianych lub mieszanin zawierających te gazy, o współczynniku
ocieplenia globalnego równym 2500 lub większym, do serwisowania lub
konserwacji urządzeń chłodniczych o wielkości ładunku
czynnika chłodniczego równej 5 ton ekwiwalentu CO2
lub większej jest zakazane od dnia 1 stycznia 2020 r.
Do celów niniejszego przepisu współczynnik
ocieplenia globalnego mieszanin zawierających fluorowane gazy cieplarniane
oblicza się zgodnie z załącznikiem IV.
Artykuł 12
Fabryczne napełnianie urządzeń
1.           Od dnia [dd/mm/yyyy] [insert
date 3 years after entry into force of this regulation] urządzeń
chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła nie można
napełniać fluorowęglowodorami przed wprowadzeniem ich do obrotu
lub przed ich udostępnieniem użytkowniku końcowemu do pierwszej
instalacji.
Urządzenia są napełniane w miejscu,
gdzie mają być używane, przez osoby posiadające certyfikaty
zgodnie z art. 8.
2.           Ustęp 1 nie ma
zastosowania do hermetycznie zamkniętych urządzeń lub
urządzeń zawierających fluorowęglowodory w ilości
odpowiadającej mniej niż 2 % przewidzianej maksymalnej
pojemności urządzenia.
Rozdział
IV
Ograniczanie wprowadzania fluorowęglowodorów do obrotu
Artykuł 13
Ograniczanie wprowadzania fluorowęglowodorów do obrotu
1.           Komisja zapewnia, by
ilość fluorowęglowodorów, jaką producenci i importerzy
mogą wprowadzić do obrotu w Unii każdego roku, nie
przekraczała maksymalnej ilości na dany rok, obliczonej zgodnie z
załącznikiem V. Każdy producent i importer dopilnowuje, aby
ilość fluorowęglowodorów, jaką wprowadził do obrotu,
obliczona zgodnie z załącznikiem V, nie przekroczyła kwoty kontyngentu
przydzielonej mu na podstawie art. 14 ust. 5 lub przeniesionej na niego zgodnie
z art. 16.
2.           Niniejszy artykuł nie ma
zastosowania do fluorowęglowodorów przywożonych do Unii w celu ich
zniszczenia.
Nie ma on zastosowania do producentów lub
importerów fluorowęglowodorów w ilości mniejszej niż 1 000 ton
ekwiwalentu CO2 rocznie.
3.           Niniejszy artykuł oraz
art. 14, 16, 17 i 22 stosuje się również do fluorowęglowodorów
zawartych w przedmieszkach poliolowych.
4.           Komisja posiada uprawnienia
do przyjmowania, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych
a)      zmieniających maksymalne ilości
określone w załączniku V w świetle zmian na rynku
fluorowęglowodorów i związanych z nimi emisji; oraz
b)      przewidujących wyłączenia
z określonych w ust. 1 wymogów kontyngentowych wprowadzania do obrotu do
celów szczególnych zastosowań, jeżeli zastosowanie
fluorowęglowodorów jest konieczne ze względu na ochronę zdrowia
lub bezpieczeństwa i nie można w inny sposób zapewnić
wystarczających dostaw.
Artykuł 14
Przydział kontyngentów na wprowadzanie fluorowęglowodorów do obrotu
1.           Do dnia 31 października 2014
r. Komisja ustala, w drodze decyzji wykonawczych, dla każdego producenta lub
importera, który przesłał dane zgodnie z art. 6 rozporządzenia
(WE) nr 842/2006, wartość odniesienia na podstawie średniej
rocznej ilości fluorowęglowodorów, jakie producent lub importer,
według swojego sprawozdania, wyprodukował lub przywiózł w
okresie od 2008 do 2011 r. Do celów ustalenia wartości referencyjnej nie
uwzględnia się zgłoszonych ilości
przewyższających kontyngent. Wartości referencyjne oblicza
się zgodnie z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21.
2.           Producenci i importerzy,
którzy nie przekazali informacji dotyczących produkcji lub przywozu
zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 842/2006 dla okresu
referencyjnego, o którym mowa w ust. 1, mogą zgłosić swój zamiar
wyprodukowania lub przywozu fluorowęglowodorów w roku następnym.
Zgłoszenia należy kierować do
Komisji, określając rodzaje i ilości fluorowęglowodorów,
jakie mają być wprowadzone do obrotu.
Komisja wydaje zawiadomienie o terminie
składania tych deklaracji. Przed złożeniem deklaracji, o której
mowa w ust. 2 i 3, przedsiębiorstwa dokonują rejestracji w rejestrze,
o którym mowa w art. 15.
3.           Do dnia 31 października 2017
r., a następnie co trzy lata, Komisja dokonuje ponownego obliczenia
wartości referencyjnych dla producentów i importerów, o których mowa w
ust. 1 i 2, na podstawie średniej rocznej ilości
fluorowęglowodorów wyprodukowanych lub przywożonych po dniu 1
stycznia 2015 r., zgłoszonych zgodnie z art. 17. Komisja ustala te wartości
odniesienia w drodze aktów wykonawczych.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21.
4.           Producenci i importerzy, dla
których ustalono wartości odniesienia, mogą zadeklarować
dodatkowe przewidziane ilości zgodnie z procedurą określoną
w ust. 2.
5.           Komisja przydziela kontyngenty
na wprowadzanie fluorowęglowodorów do obrotu każdemu producentowi i
importerowi na każdy rok począwszy od roku 2015, stosując
mechanizm przydziału określony w załączniku VI.
6.           Komisja jest upoważniona
do przyjmowania, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych ustalających
mechanizm mający na celu ponowne obliczenie wartości referencyjnych
zgodnie z ust. 3 oraz zmieniających lub uzupełniających
mechanizm przydziału kontyngentów określony w załączniku
VI.
Artykuł 15
Rejestr kontyngentów
1.           Ustanawia się
elektroniczny rejestr kontyngentów na wprowadzanie fluorowęglowodorów do
obrotu. Komisja wprowadza środki mające na celu stworzenie i
zapewnienie funkcjonowania tego rejestru elektronicznego.
W rejestrze elektronicznym na żądanie
rejestruje się
a)      producentów i importerów, którym przydzielono
kontyngent na wprowadzenie do obrotu zgodnie z art. 14 ust. 5;
b)      producentów i importerów, na których
przeniesiono kwotę kontyngentu zgodnie z art. 16;
c)      producentów i importerów
deklarujących swój zamiar złożenia deklaracji zgodnie art. 14
ust. 2.
2.           Komisja dopilnowuje, by
producenci i importerzy oraz właściwe organy państw
członkowskich byli informowani za pośrednictwem tego rejestru o przydzielonych
kontyngentach oraz wszelkich ich zmianach w okresie przydziału kontyngentów.
Artykuł 16
Przeniesienie kwot kontyngentów
Każdy producent lub importer, dla których
ustalono wartość referencyjną zgodnie z art. 14 ust. 1 lub 3 i
którym przydzielono kontyngent zgodnie z art. 14 ust. 5, może
przenieść kwotę tego kontyngentu w całości lub w
części na inne przedsiębiorstwo w Unii, które jest
zarejestrowane w rejestrze, o którym mowa w art. 15 ust. 1. O każdym tego
rodzaju przeniesieniu prawa powiadamia się Komisję z wyprzedzeniem.
Rozdział V
Sprawozdawczość
Artykuł 17
Sprawozdanie o produkcji, przywozie, wywozie i niszczeniu
1.           Do dnia 31 marca 2014 r., a
następnie co rok od tej daty, każdy producent, importer i eksporter,
który wyprodukował, wywiózł lub przywiózł więcej niż
jedną tonę metryczną lub 1 000 ton ekwiwalentu CO2
fluorowanych gazów cieplarnianych i gazów wymienionych w załączniku
II w poprzednim roku kalendarzowym, przedkłada Komisji sprawozdanie
zawierające dane określone w załączniku VII dotyczące
każdej z tych substancji za ten roku kalendarzowy.
2.           Do dnia 31 marca 2014 r., a
następnie co rok od tej daty, każde przedsiębiorstwo, które
zniszczyło więcej niż jedną tonę metryczną lub 1 000
ton ekwiwalentu CO2 fluorowanych gazów cieplarnianych i gazów
wymienionych w załączniku II w poprzednim roku kalendarzowym,
przedkłada Komisji sprawozdanie zawierające dane określone w
załączniku VII dotyczące każdej z tych substancji za ten
roku kalendarzowy.
3.           Do dnia 31 marca 2014 r., a
następnie co rok od tej daty, każde przedsiębiorstwo, które
wprowadziło do obrotu więcej niż 10 000 ton ekwiwalentu CO2
fluorowanych gazów cieplarnianych i gazów wymienionych w załączniku
II zawartych w produktach lub urządzeniach w poprzednim roku
kalendarzowym, przedkłada Komisji sprawozdanie zawierające dane
określone w załączniku VII dotyczące każdej z tych
substancji za ten roku kalendarzowy.
4.           Każde
przedsiębiorstwo, które, zgodnie z ust. 1 i 3 jest zobowiązane do
przedstawienia sprawozdania dotyczącego wprowadzenia do obrotu więcej
niż 10 000 ton ekwiwalentu CO2 fluorowęglowodorów w
poprzednim roku kalendarzowym, przed złożeniem sprawozdania
dopilnowuje, aby dokładność tych danych została
zweryfikowana przez niezależnego audytora akredytowanego zgodnie z
dyrektywą 2003/87/WE[45]
lub akredytowanego do celów weryfikacji sprawozdań finansowych zgodnie z
ustawodawstwem danego państwa członkowskiego.
Przedsiębiorstwo przechowuje sprawozdanie z
weryfikacji przez co najmniej pięć lat. Sprawozdanie to jest
udostępniane na żądanie właściwemu organowi
i Komisji.
5.           Komisja jest upoważniona
do przyjmowania, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych zmieniających
progi, od których obowiązuje składanie sprawozdań, przewidziane
w ust. 1, 2 i 3, w stosownych przypadkach, w świetle rozwoju rynku, w celu
uniknięcia sytuacji, w której znaczne ilości fluorowanych gazów
cieplarnianych produkowanych, przywożonych lub wywożonych nie
byłyby monitorowane lub w celu zmniejszenia obciążeń
administracyjnych w przypadkach, gdy zgłoszone ilości nie byłyby
znaczące.
6.           Komisja może – w drodze
aktów wykonawczych – ustalić format powiadomienia, o którym mowa w
niniejszym artykule.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21.
7.           Komisja wprowadza odpowiednie
środki w celu ochrony poufności informacji przedłożonych
jej zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 18
Gromadzenie danych o emisjach
1.           Państwa
członkowskie gromadzą dane na temat emisji fluorowanych gazów
cieplarnianych.
W tym celu ustanawiają one, w
zależności od przypadku, jeden z poniższych systemów:
a)      system, w którym na poziomie krajowym
prowadzona jest baza danych przeznaczona do gromadzenia danych zarejestrowanych
zgodnie z art. 5 ust. 1;
b)      system, dzięki któremu
przeprowadzane są badania emisji na podstawie reprezentatywnej próby
podmiotów, o których mowa w art. 5 ust. 1, a wyniki tych badań są
poddane ekstrapolacji.
2.           Dane gromadzone zgodnie z
ust. 1 są udostępniane Komisji na żądanie. Komisja
może przekazać te dane pozostałym państwom członkowskim.
3.           Komisja jest upoważniona
do przyjmowania, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych ustalających wymogi
dotyczące systemów gromadzenia danych, o których mowa w niniejszym
artykule ust. 1 akapit drugi oraz określających, czy w danych
sektorach system jest tworzony zgodnie z lit. a) lub b) drugiego akapitu
ustępu 1 niniejszego artykułu.
Rozdział VI
przepisy końcowe
Artykuł 19
Przegląd
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych zmieniających
załącznik I w celu włączenia do wykazu substancji o wysokim
współczynniku ocieplenia globalnego, które są stosowane jako produkt
zamienny dla substancji już wymienionych w tym załączniku i
które są wywożone, przywożone produkowane lub wprowadzane do
obrotu w dużych ilościach.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych aktualizujących
załączniki I, II oraz IV na podstawie najnowszych wyników badań
naukowych, szczególnie tych dotyczących współczynnika ocieplenia
globalnego wymienionych substancji.
3.           Na podstawie informacji
dotyczących wprowadzania do obrotu, zgłoszonych zgodnie z art. 17,
oraz dotyczących emisji fluorowanych gazów cieplarnianych,
udostępnionych zgodnie z art. 18 ust. 2, Komisja będzie
monitorować stosowanie niniejszego rozporządzenia i jego skutki.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2020
r. Komisja publikuje sprawozdanie na temat dostępności
fluorowęglowodorów na rynku unijnym, w szczególności w odniesieniu do
zastosowań medycznych.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2024
r. Komisja publikuje całościowe sprawozdanie na temat skutków
niniejszego rozporządzenia, w tym prognozy dotyczące dalszego popytu
na fluorowęglowodory po 2030 r.
Artykuł 20
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.           Powierzenie Komisji
uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule.
2.           Uprawnienia do przyjęcia
aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 4, art. 7 ust. 2,
art. 8 ust. 7, art. 9 ust. 3, art. 10 ust. 7, art. 13 ust. 5, art. 14 ust. 6,
art. 17 ust. 5, art. 18 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 i 2, powierza się
Komisji na czas nieokreślony od dnia [dd/mm/yyyy] [insert date of entry
into force of this regulation].
3.           Parlament Europejski lub Rada
może w dowolnym momencie odwołać przekazane uprawnienia do przyjęcia
aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 4, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 7,
art. 9 ust. 3, art. 10 ust. 7, art. 13 ust. 5, art. 14 ust. 6, art. 17 ust. 5,
art. 18 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 i 2. Decyzja o odwołaniu kończy
przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Decyzja
o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub
w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie
wpływa ona na ważność jakichkolwiek już
obowiązujących aktów delegowanych.
4.           Niezwłocznie po
przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5.           Akt delegowany przyjęty
na podstawie art. 3 ust. 4, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 7, art. 9 ust. 3,
art. 10 ust. 7, art. 13 ust. 5, art. 14 ust. 6, art. 17 ust. 5, art. 18 ust. 3
oraz art. 19 ust. 1 i 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament
Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch
miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament
Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie
wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa
miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 21
Procedura komitetowa
1.           Komisję wspomaga
komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 22
Sankcje
1.           Państwa
członkowskie ustanawiają przepisy w sprawie sankcji mających
zastosowanie w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia oraz
podejmują wszelkie środki konieczne do zapewnienia ich wprowadzania w
życie. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i
odstraszające.
Państwa członkowskie powiadamiają o
tych przepisach Komisję najpóźniej do dnia [dd/mm/yyyy] [date of
entry into application], a o wszystkich późniejszych ich zmianach –
niezwłocznie.
2.           Oprócz sankcji, o których
mowa w ust. 1, przedsiębiorstwom, które przekroczyły kwotę kontyngentu
na wprowadzenie do obrotu fluorowęglowodorów, przydzieloną im zgodnie
z art. 14 ust. 5 lub przeniesioną na nie zgodnie z art. 16, można
przyznać wyłącznie zredukowaną kwotę kontyngentu na
dany okres przydziału po stwierdzeniu przekroczenia kontyngentu.
Wielkość redukcji oblicza się jako 200
% ilości, o którą został przekroczony kontyngent. Jeżeli wielkość
redukcji jest większa niż ilość do przydzielenia zgodnie z
art. 14 ust. 5) jako kontyngent na okres przydziału po stwierdzeniu
przekroczenia kontyngentu, nie przydziela się żadnego kontyngentu na
ten okres przydziału, a kontyngent na następne okresy przydziału
zostaje zmniejszony w podobny sposób do czasu odjęcia całkowitej
ilości.
Artykuł 23
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 842/2006 traci moc.
Odesłania do uchylonego
rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego
rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji w załączniku
VIII.
Artykuł 24
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
od dnia 1 stycznia 2014 r.
Niniejsze
rozporządzenie wiąże w całości i jest
bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
Fluorowane
gazy cieplarniane, o których mowa w art. 1 pkt (1)
  Substancja || Współczynnik ocieplenia globalnego[46]
 Oznakowanie przemysłowe || Nazwa chemiczna (Nazwa zwyczajowa) || Wzór chemiczny
 Sekcja 1:             Fluorowęglowodory (HFC)
 HFC-23 || Trifluorometan (fluoroform) || CHF3 || 14800
 HFC-32 || Difluorometan || CH2F2 || 675
 HFC-41 || Fluorometan (fluorek metylu) || CH3F || 92
 HFC-125 || Pentafluoroetan || CHF2CF3 || 3 500
 HFC-134 || 1,1,2,2-tetrafluoroetan || CHF2CHF2 || 1 100
 HFC-134a || 1,1,1,2-tetrafluoroetan || CH2FCF3 || 1 430
 HFC-143 || 1,1,2-trifluoroetan || CH2FCHF2 || 353
 HFC-143a || 1,1,1-trifluoroetan || CH3CF3 || 4 470
 HFC-152 || 1,2-difluoroetan || CH2FCH2F || 53
 HFC-152a || 1,2-difluoroetan || CH3CHF2 || 124
 HFC-161 || Fluoroetan (fluorek etylu) || CH3CH2F || 12
 HFC-227ea || 1,1,1,2,3,3,3-heptafluoropropan || CF3CHFCF3 || 3 220
 HFC-236cb || 1,1,1,2,2,3-heksafluoropropan || CH2FCF2CF3 || 1 340
 HFC-236ea || 1,1,1,2,3,3-heksafluoropropan || CHF2CHFCF3 || 1 370
 HFC-236fa || 1,1,1,3,3,3-heksafluoropropan || CF3CH2CF3 || 9 810
 HFC-245ca || 1,1,2,2,3-pentafluoropropan || CH2FCF2CHF2  || 693
 HFC-245fa || 1,1,1,3,3-pentafluoropropan || CHF2CH2CF3 || 1030
 HFC-365 mfc || 1,1,1,3,3-pentafluorobutan || CF3CH2CF2CH3 || 794
 HFC-43-10 mee || 1,1,1,2,2,3,4,5,5,5-dekafluoropentan || CF3CHFCHFCF2CF3 || 1 640
 Sekcja 2:             Perfluorowęglowodory (PFC)
  PFC-14 || Perfluorometan (tetrafluorek węgla) || CF4 || 7 390
  PFC-116 || Heksafluoroetan (perfluoroetan) || C2F6 || 12 200
  PFC-218 || Oktafluoropropan (perfluoropropan) || C3F8 || 8 830
  PFC-3-1-10 (R-31-10) || Dekafluorobutan (perfluorobutan) || C4F10 || 8 860
  PFC-4-1-12 (R-41-12) || Dodekafluoropentan (perfluoropentan) || C5F12 || 9 160
  PFC-5-1-14 (R-51-14) || Tetradekafluoroheksan (perfluoroheksan) || C6F14 || 9 300
  PFC-c-318 || Oktafluorocyklobutan              (perfluorocyklobutan) || c-C4F8 || 10 300
 Sekcja 3:             Inne związki perfluorowane
   || Heksafluorek siarki || SF6 || 22 800
ZAŁĄCZNIK II
Pozostałe
fluorowane gazy objęte obowiązkiem sprawozdawczym zgodnie z art. 17
 Substancja || Współczynnik ocieplenia globalnego[47]
 Nazwa zwyczajowa/oznakowanie przemysłowe || Wzór chemiczny
 Sekcja 1:             Nienasycone fluorowęglowodory
 HFC-1234yf || CF3CF=CH2 || 4[48]
 HFC-1234ze || trans — CHF=CHCF3 || 7 48
 Sekcja 2:             Fluorowane etery
 HFE-125 || CHF2OCF3 || 14 900
 HFE-134 || CHF2OCHF2 || 6 320
 HFE-143a || CH3OCF3 || 756
 HCFE-235da2 || CHF2OCHClCF3 || 350
 HFE-245cb2 || CH3OCF2CF3 || 708
 HFE-245fa2 || CHF2OCH2CF3 || 659
 HFE-254cb2 || CH3OCF2CHF2 || 359
 HFE-347 mcc3 || CH3OCF2CF2CF3 || 575
 HFE-347pcf2 || CHF2CF2OCH2CF3 || 580
 HFE-356pcc3 || CH3OCF2CF2CHF2 || 110
 HFE-449sl (HFE-7100) || C4F9OCH3 || 297
 HFE-569sf2 (HFE-7200) || C4F9OC2:5 || 59
 HFE-43-10pccc124 (H-Galden 1040x) || CHF2OCF2OC2F4OCHF2 || 1 870
 HFE-236ca12 (HG-10) || CHF2OCF2OCHF2 || 2 800
 HFE-338pcc13 (HG-01)  || CHF2OCF2CF2OCHF2 || 1 500
   || (CF3)2CFOCH3 || 343
   || CF3CF2CH2OH || 42
   || (CF3)2CHOH || 195
 HFE-227ea || CF3CHFOCF3 || 1 540
 HFE-236ea2 || CHF2OCHFCF3 || 989
 HFE-236fa || CF3CH2OCF3 || 487
 HFE-245fa1 || CHF2CH2OCF3 || 286
 HFE 263fb2 || CF3CH2OCH3 || 11
 HFE-329 mcc2 || CHF2CF2OCF2CF3 || 919
 HFE-338 mcf2 || CF3CH2OCF2CF3 || 552
 HFE-347 mcf2 || CHF2CH2OCF2CF3 || 374
 HFE-356 mec3 || CH3OCF2CHFCF3 || 101
 HFE-356pcf2 || CHF2CH2OCF2CHF2 || 265
 HFE-356pcf3 || CHF2OCH2CF2CHF2 || 502
 HFE 365 mcf3 || CF3CF2CH2OCH3 || 11
 HFE-374pc2 || CHF2CF2OCH2CH3 || 557
   || - (CF2)4CH (OH) - || 73
   || (CF3)2CHOCHF2 || 380
   || (CF3)2CHOCH3 || 27
 Sekcja 3:             Inne związki perfluorowane
 PFPMIE || CF3OCF(CF3)CF2OCF2OCF3 || 10 300
 Trifluorek azotu || NF3 || 17 200
 Pentafluorosulfonian trifluorometylu || SF5CF3 || 17 700
 Perfluorocyklopropan || c-C3F6 || 17 340[49]
ZAŁĄCZNIK III
Zakazy
dotyczące wprowadzania do obrotu, o których mowa w art. 9 ust. 1
 Produkty i urządzenia W stosownych przypadkach współczynnik ocieplenia globalnego mieszanin zawierających fluorowane gazy cieplarniane oblicza się zgodnie z załącznikiem IV, jak określono w art. 9 ust. 1 akapit drugi. || Data wprowadzenia zakazu
 1.      Pojemniki nienadające się do ponownego napełnienia, zawierające fluorowane gazy cieplarniane stosowane do serwisowania, konserwacji lub wypełnienia urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych lub pomp ciepła, systemów ochrony przeciwpożarowej lub rozdzielnic, lub do stosowania jako rozpuszczalniki || 4 lipca 2007 r.
 2.      Otwarte systemy wykorzystujące bezpośrednie odparowywanie, zawierające HFC i PFC jako czynniki chłodnicze || 4 lipca 2007 r.
 3.      Systemy ochrony przeciwpożarowej i gaśnice || które zawierają PFC || 4 lipca 2007 r.
 które zawierają HFC-23 || 1 stycznia 2015 r.
 4.      Okna do użytku domowego, które zawierają fluorowane gazy cieplarniane || 4 lipca 2007 r.
 5.      Pozostałe okna, które zawierają fluorowane gazy cieplarniane || 4 lipca 2008 r.
 6.      Obuwie, które zawiera fluorowane gazy cieplarniane || 4 lipca 2006 r.
 7.      Opony, które zawierają fluorowane gazy cieplarniane || 4 lipca 2007 r.
 8.      Pianki jednoskładnikowe (z wyjątkiem sytuacji, gdy muszą spełniać krajowe normy bezpieczeństwa), które zawierają fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego równym 150 lub większym || 4 lipca 2008 r.
 9.      Dozowniki aerozolowe wprowadzane do obrotu i przeznaczone do powszechnej sprzedaży w celach rozrywkowych i dekoracyjnych, wymienione w pkt 40 załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006[50], oraz rogi sygnałowe, które zawierają HFC o współczynniku ocieplenia globalnego równym 150 lub większym || 4 lipca 2009 r.
 10.    Domowe chłodziarki i zamrażarki zawierające HFC o współczynniku ocieplenia globalnego równym 150 lub większym || 1 stycznia 2015 r.
 11.    Chłodziarki i zamrażarki do przechowywania, wystawiania lub dystrybucji produktów w handlu detalicznym i usługach gastronomicznych („do użytku komercyjnego”) – hermetycznie zamknięte systemy || które zawierają HFC o współczynniku ocieplenia globalnego równym 2500 lub większym || 1 stycznia 2017 r.
 które zawierają HFC o współczynniku ocieplenia globalnego równym 150 lub większym || 1 stycznia 2020 r.
 12.              Przenośne systemy klimatyzacji w pomieszczeniach (hermetycznie zamknięte urządzenia, które użytkownik końcowy może przemieszczać między pomieszczeniami) zawierające HFC o współczynniku ocieplenia globalnego równym 150 lub większym || 1 stycznia 2020 r.
ZAŁĄCZNIK IV
Metoda
obliczania całkowitego współczynnika ocieplenia globalnego
mieszaniny, o której to metodzie mowa w art. 9 ust. 1 oraz art. 11 ust. 3
Całkowity współczynnik ocieplenia
globalnego (GWP) mieszaniny, która zawiera fluorowane gazy cieplarniane,
oblicza się jako średnią ważoną, otrzymaną
poprzez zsumowanie udziałów masowych poszczególnych substancji
pomnożonych przez ich GWP, o ile nie wskazano gdzie indziej, w tym
substancji, które nie są fluorowanymi gazami cieplarnianymi.
Σ (% substancji X x GWP) +
(% substancji Y x GWP) + … (% substancji N x GWP),
gdzie % oznacza udział masowy
z tolerancją masy +/− 1 %.
Na przykład: stosując powyższy
wzór do mieszaniny gazów zawierającej 60% eteru dimetylowego, 10 %
HFC-152a i 30% izobutanu:
Σ (60% x 1) + (10% × 125) + (30% x 4)
→ Całkowity GWP = 14,3
Do obliczania GWP mieszanin stosuje się
GWP następujących substancji niefluorowanych. W przypadku innych
substancji, które nie zostały wymienione w niniejszym załączniku,
stosuje się standardową wartość 0.
 Substancja || Współczynnik ocieplenia globalnego[51]
 Nazwa zwyczajowa || Oznakowanie przemysłowe || Wzór chemiczny
 Metan ||   || CH4 || 25
 Podtlenek azotu ||   || N2O || 298
 Eter dimetylowy ||   || CH3OCH3 || 1
 Dichlorometan ||   || CH2Cl2 || 9
 Chlorek metylu ||   || CH3Cl || 13
 Chloroform ||   || CHCl3 || 31
 Etan || R-170 || CH3CH3 || 6
 Propan || R-290 || CH3CH2CH3 || 3
 Butan || R-600 || CH3CH2CH2CH3 || 4
 Izobutan || R-600a || CH(CH3)2CH3 || 3
 Pentan || R-601 || CH3CH2CH2CH2CH3 || 20
 Izopentan || R-601a || (CH3)2CHCH2CH3 || 4
 Etoksyetan (eter dietylowy) || R-610 || CH3CH2OCH2CH3 || 4
 Mrówczan metylu || R-611 || HCOOCH3 || 25
 Wodór || R-702 || H2 || 6
 Amoniak || R-717 || NH3 || 0
 Etylen || R-1150 || C2H5 || 4
 Propylen || R-1270 || C3H6 || 2
ZAŁĄCZNIK V
Obliczanie
maksymalnej ilości, wartości referencyjnych oraz kontyngentów na wprowadzanie fluorowęglowodorów do obrotu
Maksymalną ilość, o której mowa
w art. 13 ust. 1, oblicza się, stosując następujące
wartości procentowe do średniej rocznej łącznej ilości
wyprodukowanej i przywiezionej do Unii w okresie od 2008 r. do 2011 r.:
 Lata ||
 2015 || 100 %
 2016–17 || 93 %
 2018–20 || 63 %
 2021–23 || 45 %
 2024–26 || 31 %
 2027–29 || 24 %
 2030 || 21 %
Maksymalną
ilość, wartości referencyjne oraz kontyngenty na wprowadzanie
fluorowęglowodorów do obrotu, o których mowa w art. 13 i 14, oblicza
się jako łączne ilości wszystkich rodzajów
fluorowęglowodorów, wyrażone w tonach ekwiwalentu CO2.
Obliczeń wartości referencyjnych
oraz kontyngentów na wprowadzanie fluorowęglowodorów do obrotu, o których
mowa w art. 13 i 14, dokonuje na podstawie ilości fluorowęglowodorów
wprowadzonych do obrotu w Unii przez producentów i importerów w okresie
przydziału kontyngentów.
Ilości przyznane przedsiębiorstwu w
celu wywozu w tym samym okresie przydziału kontyngentów nie są brane
pod uwagę przy obliczaniu kontyngentu lub przy ocenie
zgodności z przepisami art. 13 ust. 2, pod warunkiem że wywóz
odbędzie się w tym samym okresie, a eksporter złoży
sprawozdanie w tej sprawie zgodnie z art. 17 ust. 1. Transakcja musi
zostać zweryfikowana zgodnie z art. 17 ust. 4, niezależnie od
ilości.
ZAŁĄCZNIK VI
Mechanizm
przydziału kontyngentów, o którym mowa w art. 14
1.           Ustalenie ilości do
przydzielenia przedsiębiorstwom, dla których określono wartości
odniesienia na podstawie art. 14 ust. 1 i 3.
Każdemu przedsiębiorstwu, dla
którego określono wartości odniesienia, przydzielany jest kontyngent odpowiadający
95 % wartości odniesienia pomnożonej przez wartość
procentową wskazaną w załączniku V na dany rok.
2.           Określanie ilości
do przydzielenia przedsiębiorstwom, które złożyły
deklarację na podstawie art. 14 ust. 2.
Sumę kontyngentów przyznanych zgodnie z
pkt 1 odejmuje się od ilości maksymalnej na dany rok określonej
w załączniku V w celu określenia ilości do przydzielenia
przedsiębiorstwom, dla których nie ustalono wartości odniesienia i
które złożyły oświadczenie na podstawie art. 14 ust. 3
(ilości do przydzielenia na etapie 1 obliczeń).
2.1.        Etap 1 obliczeń
Każdemu przedsiębiorstwu przydzielany
jest kontyngent odpowiadający ilości, o którą wnioskowano w
deklaracji, lecz nieprzekraczający proporcjonalnego udziału w
ilości przyznawanej w ramach fazy 1.
Proporcjonalny udział oblicza się,
dzieląc 100 przez liczbę przedsiębiorstw, które
złożyły deklaracje. Sumę kontyngentów przydzielonych na
etapie 1 odejmuje się od ilości do przydzielenia na etapie 1 w celu
określenia ilości do przydzielenia na etapie 2.
2.2.        Etap 2 obliczeń
Każde przedsiębiorstwo, któremu nie
przyznano 100 % ilości, o którą wnioskowało w swojej deklaracji
na etapie 1, otrzymuje dodatkowy przydział odpowiadający różnicy
pomiędzy ilością, o którą wnioskowało, a
ilością przyznaną mu w etapie 1. Ilość ta nie
może jednak przekroczyć proporcjonalnego udziału w ilości
do przydzielenia na etapie 2.
Proporcjonalny udział oblicza się,
dzieląc 100 przez liczbę nowych przedsiębiorstw,
kwalifikujących się do przydziału na etapie 2. Sumę kontyngentów
przydzielonych na etapie 2 odejmuje się od ilości do przydzielenia na
etapie 2 w celu określenia ilości do przydzielenia na etapie 3.
2.3.        Etap 3 obliczeń
Etap 2 powtarza się do momentu, gdy
pozostająca ilość do przydzielenia w kolejnym etapie jest
mniejsza niż 1 000 ton ekwiwalentu CO2.
3.           Określanie ilości
do przydzielenia przedsiębiorstwom, które złożyły
deklarację na podstawie art. 13 ust. 4.
Sumę kontyngentów
przyznanych zgodnie z pkt 1 i 2 odejmuje się od ilości maksymalnej na
dany rok określonej w załączniku V w celu określenia
ilości do przydzielenia przedsiębiorstwom, dla których nie ustalono
wartości odniesienia i które złożyły oświadczenie na
podstawie art. 14 ust. 4.
Zastosowanie ma mechanizm przydziału kontyngentów
określony w pkt 2.1 i 2.2.
ZAŁĄCZNIK VII
Dane
podlegające obowiązkowi sprawozdawczemu na podstawie z art. 17
1.           Każdy producent, o
którym mowa w art. 17 ust. 1, składa sprawozdanie dotyczące:
a)      całkowitej wielkości produkcji
każdej substancji w Unii, określając główne kategorie
zastosowań danej substancji;
b)      ilości każdej substancji,
jaką wprowadził do obrotu w Unii;
c)      ilości każdej substancji, które
zostały, odpowiednio, poddane recyklingowi, regeneracji bądź
zniszczone;
d)      wszelkich zapasów utrzymywanych na
początku i na końcu okresu sprawozdawczego.
2.           Każdy importer, o którym
mowa w art. 17 ust. 1, składa sprawozdanie dotyczące:
a)      ilości każdej substancji, jakie
przywiózł do Unii, określając główne kategorie
zastosowań danej substancji,
b)      ilości każdej substancji, które
zostały, odpowiednio, poddane recyklingowi, regeneracji bądź
zniszczone.
3.           Każdy eksporter, o
którym mowa w art. 17 ust. 1, składa sprawozdanie dotyczące:
a)      ilości każdej substancji,
jaką wywiózł z UE w innym celu niż recykling, regeneracja lub
zniszczenie;
b)      wszelkich ilości każdej
substancji, jakie wywiózł, odpowiednio, w celu recyklingu, regeneracji lub
zniszczenia.
4.           Każde
przedsiębiorstwo, o którym mowa w art. 17 ust. 2, składa sprawozdanie
dotyczące:
a)      ilości każdej zniszczonej
substancji, w tym ilości zawartych w produktach lub urządzeniach;
b)      wszelkich zapasów każdej substancji,
która ma zostać zniszczona, w tym ilości zawartych
w produktach lub urządzeniach;
c)      technologii zastosowanych do zniszczenia
tych substancji.
5.           Każde przedsiębiorstwo,
o którym mowa w art. 17 ust. 3, składa sprawozdanie dotyczące:
a)      kategorii produktów lub
urządzeń;
b)      liczby jednostek;
c)      wszelkich ilości każdej
substancji zawartej w produktach lub urządzeniach.
ZAŁĄCZNIK VIII
Tabela
korelacji
 Rozporządzenie (WE) nr 842/2006 || Niniejsze rozporządzenie
 Art. 1 || -
 Art. 2 || Art. 1
 Art. 3 ust. 1 || Art. 2 ust. 2
 Art. 3 ust. 2 akapit pierwszy || Art. 3 ust. 1
 Art. 3 ust. 2 akapit drugi || Art. 2 ust. 3 akapit drugi
 Art. 3 ust. 2 akapit trzeci || Art. 3 ust. 1 akapit pierwszy
 Art. 3 ust. 3 || Art. 3 ust. 3
 Art. 3 ust. 4 || Art. 3 ust. 4
 Art. 3 ust. 5 || Art. 3 ust. 5
 Art. 3 ust. 6 || Art. 4 ust. 1
 Art. 3 ust. 7 || Art. 3 ust. 6
 Art. 4 ust. 1 || Art. 6 ust. 1
 Art. 4 ust. 2 || Art. 6 ust. 3
 Art. 4 ust. 3 || Art. 6 ust. 4
 Art. 4 ust. 4 || Art. 6 ust. 5
 Art. 5 ust. 1 || Art. 8 ust. 7
 Art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze || Art. 8 ust. 1 i 4
 art. 5 ust. 2 zdanie drugie || Art. 8 ust. 6 zdanie pierwsze
 Art. 5, ust. 2, zdanie trzecie || Art. 8 ust. 6 zdanie drugie
 Art. 5 ust. 3 || Art. 2 ust. 5
 Art. 5 ust. 4 || Art. 2 ust. 4 lit. d)
 Art. 5 ust. 5 || Art. 8 ust. 8
 Art. 6 ust.1 akapit pierwszy || Art. 17 ust.1 akapit pierwszy
 Art. 6 ust. 1 || Art. 17 ust. 1 oraz załącznik VII
 Art. 6 ust. 2 || Art. 17 ust. 5
 Art. 6 ust. 3 || Art. 17 ust. 6
 Art. 6 ust. 4 || Art. 18 ust. 1
 Art. 7 ust. 1          akapit pierwszy zdanie              pierwsze || Art. 10 ust. 1
 Art. 7 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie i trzecie || Art. 10 ust. 2 i 3
 Art. 7 ust. 2 || Art. 10 ust. 1 akapit pierwszy
 Art. 7 ust. 3 zdanie pierwsze || Art. 10 ust. 6
 Art. 7 ust. 3 zdanie drugie || Art. 10 ust. 7
 Art. 8 ust. 1 || Art. 11 ust. 1
 Art. 8 ust. 2 || Art. 11 ust. 2
 Art. 9 ust. 1 || Art. 9 ust. 1
 Art. 9 ust. 2 || -
 Art. 9 ust. 3 || -
 Art. 10 || art. 19 ust. 3
 Art. 11 || -
 Art. 12 || Art. 21
 Art. 13 ust. 1 || Art. 22 ust. 2 akapit pierwszy
 Art. 13 ust. 2 || Art. 22 ust. 2 akapit drugi
 Art. 14 || -
 Art. 15 || Art. 24
 Załącznik I — Część 1 || Załącznik I
 Załącznik I — Część 2 || Załącznik IV
 Załącznik II || Załącznik III
[1]               Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu
(IPCC), „Wkład trzeciej grupy roboczej w czwarte sprawozdanie
oceniające Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu, 2007
r.”. www.ipcc.ch/publications_and_data/ar4/wg3/en/contents.html.
[2]               Plan dzialania prowadzący do przejścia na
konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r., COM(2011) 112.
                eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:52011DC0112:PL:NOT

[3]               Sprawozdanie Komisji w sprawie stosowania, skutków i
odpowiedniości rozporządzenia w sprawie niektórych fluorowanych gazów
cieplarnianych (rozporządzenie (WE) nr 842/2006), COM(2011)581 final.
[4]               Rozporządzenie (WE) nr 842/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych
gazów cieplarnianych, Dz.U. L 161 z 14.6.2006, s. 1.
[5]               Schwarz et al., 2011, „Preparatory study for a review of
Regulation (EC) No 842/2006 on certain fluorinated greenhouse gases” (Badanie
przygotowawcze do przeglądu rozporządzenia (WE) nr 842/2006 w sprawie
niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych), Öko-Recherche et al.
[6]               Dla porównania, racjonalna pod względem kosztów
roczna redukcja emisji fluorowanych gazów cieplarnianych możliwa do
osiągnięcia do 2030 r. odpowiada w przybliżeniu wielkości,
o jaką w ciągu dwóch lat muszą ograniczyć swoje emisje
sektory objęte unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji (ETS).
[7]               „How to bring natural refrigerants faster to market”
(Jak przyspieszyć wprowadzanie do obrotu naturalnych czynników chłodniczych),
sprawozdanie podsumowujące z międzynarodowych warsztatów
dotyczących naturalnych czynników chłodniczych ATMOsphere 2010.
[8]               Konkluzje Rady z dnia 10 października 2011 r. w
sprawie przygotowań do 17. sesji Konferencji Stron (COP 17) do Ramowej konwencji
Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) i 7. sesji spotkania
Stron protokołu z Kioto w Durbanie.
[9]               http://www.uncsd2012.org/thefuturewewant.html.
[10]             http://www.unep.org/CCAC/.
[11]             Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września
2011 r., „Kompleksowe podejście do antropogenicznych emisji gazów innych
niż CO2, istotnych z punktu widzenia klimatu”, P7_TA-PROV(2011)0384
oraz rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2012 r., „Konkurencyjna
gospodarka niskoemisyjna w 2050 r. – rezolucja PE w sprawie planu
działania prowadzącego do przejścia na konkurencyjną
gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r.”, P7_TA-PROV(2012)0086.
[12]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1493/2007 z dnia 17
grudnia 2007 r., Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 7.
[13]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1494/2007 z dnia 17
grudnia 2007 r., Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 25.
[14]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1516/2007 z dnia 19
grudnia 2007 r., Dz.U. L 335 z 20.12.2007, s. 10.
[15]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1497/2007 z dnia 18
grudnia 2007 r., Dz.U. L 333 z 19.12.2007, s. 4.
[16]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 303/2008 z dnia 2
kwietnia 2008 r., Dz.U. L 92 z 3.4.2008, s. 3.
[17]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 304/2008 z dnia 2
kwietnia 2008 r., Dz.U. L 92 z 3.4.2008, s. 12.
[18]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 305/2008 z dnia 2
kwietnia 2008 r., Dz.U. L 92 z 3.4.2008, s. 17.
[19]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 306/2008 z dnia 2
kwietnia 2008 r., Dz.U. L 92 z 3.4.2008, s. 21.
[20]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 307/2008 z dnia 2
kwietnia 2008 r., Dz.U. L 92 z 3.4.2008, s. 25.
[21]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 308/2008 z dnia 2
kwietnia 2008 r., Dz.U. L 92 z 3.4.2008, s. 28.
[22]             http://ec.europa.eu/europe2020/europe-2020-in-a-nutshell/priorities/sustainable-growth/index_pl.htm.
[23]             http://ec.europa.eu/enterprise/policies/sme/small-business-act/index_en.htm.
[24]             http://ec.europa.eu/enterprise/policies/sustainable-business/ecodesign/index_en.htm.
[25]             http://ec.europa.eu/energy/efficiency/index_en.htm.
[26]             SKM Enviros, 2012 r., „Further Assessment of Policy
Options for the Management and Destruction of Banks of ODS and F-Gases in the
EU” (Dalsza ocena wariantów strategicznych w zakresie zarządzania zasobami
substancji zubożających warstwę ozonową i fluorowanych
gazów cieplarnianych oraz ich niszczenia w UE”. http://ec.europa.eu/clima/policies/ozone/research/docs/ods_f-gas_destruction_report_2012_en.pdf.
[27]             Becken et al., 2010 r. „Avoiding Fluorinated Greenhouse
Gases – Prospects for Phasing Out” (Unikanie fluorowanych gazów cieplarnianych
– Perspektywy wycofywania ich z obrotu), Umweltbundesamt, Dessau, Niemcy. http://www.umweltbundesamt.de/uba-info-medien-e/3977.html.
[28]             Zespół ds. Oceny Technologicznej i Ekonomicznej UNEP
(TEAP), Nairobi, 2009 r. „Assessment of Alternatives to HCFCs and HFCs and
Update of the TEAP 2005 Supplement Report Data” (Ocena rozwiązań
alternatywnych dla HCFC i HFC oraz aktualizacja danych do spawozdania
uzupełniającego TEAP z 2005 r.), protokół montrealski,
sprawozdanie Zespołu ds. Oceny Technologicznej i Ekonomicznej UNEP.
                http://ozone.unep.org/teap/Reports/TEAP_Reports/teap-may-2009-decisionXX-8-task-force-report.pdf.
[29]             Clodic et al., 2011 r. „1990 to 2010 Refrigerant
Inventories for Europe — Previsions on banks and emissions from 2006 to 2030
for the European Union” (Inwentaryzacja czynników chłodniczych w Europie w
latach 1990–2010 – prognozy dotyczące zasobów i emisji dla Unii
Europejskiej na lata 2006–2030 r. ”, Armines/ERIE.
                http://www.epeeglobal.org/refrigerants/F-Gas-review/.
[30]             Pismo europejskiej sieci szefów agencji ochrony
środowiska do komisarzy Janeza Potočnika, Connie Hedegaard, Antonia
Tajaniego i Gunthera Oettingera z dnia 15 maja 2012 r.
[31]             Szacuje się, że do 2030 r. blisko 20 %
ilości wprowadzanych do obrotu fluorowęglowodorów będzie
się znajdowało wewnątrz przywożonego wyposażenia.
Jeśli przywożone urządzenia nie zostałyby objęte
takimi samymi ograniczeniami w zakresie dostaw fluorowanych gazów
cieplarnianych jak urządzenia wyprodukowane w UE, możliwe jest,
że udział przywożonych urządzeń, a co za tym idzie
niekontrolowane dostawy fluorowanych gazów cieplarnianych będą nawet
większe.
[32]             Napełnianie urządzeń substancjami HFC w
czasie montażu na miejscu rozwiałoby również obawy sektora
serwisowania (głównie MŚP), że obecnie nowe urządzenia
często nie są prawidłowo instalowane, bez udziału
uprawnionych ekspertów, jak wymaga tego rozporządzenie w sprawie
fluorowanych gazów cieplarnianych. Prowadzi to do
dodatkowych emisji. AREA, 2010, ‘Position paper: Review of Regulation (EC) No
842/2006 on certain fluorinated greenhouse gases — pre-charged non-monobloc
air-conditioning equipment.’ www.area-eur.be.
[33]             Plan działania prowadzacy do przejścia na
konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r., COM(2011) 112
final.
[34]             Dz.U. C z […], s. […].
[35]             Dz.U. C z […], s. […].
[36]             Decyzja Rady z dnia 15 grudnia 1993 r. dotycząca
zawarcia Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, Dz.
U. L 33, z 7.2.1994 r., s. 11.
[37]             Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu
(IPCC), „Wkład trzeciej grupy roboczej w czwarte sprawozdanie
oceniające Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu, 2007
r.”, Łagodzenie zmiany klimatu, rozdział 13.3.3.
[38]             Plan działania prowadzacy do przejścia na
konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r., COM(2011) 112
final.
[39]             Sprawozdanie Komisji w sprawie stosowania, skutków i
odpowiedniości rozporządzenia w sprawie niektórych fluorowanych gazów
cieplarnianych (rozporządzenie (WE) nr 842/2006), COM(2011)581 final.
[40]             Rozporządzenie (WE) nr 842/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych
gazów cieplarnianych, Dz.U. L 161 z 14.6.2006, s. 1.
[41]             Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z
dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ogólne zasady ustalania
wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z
energią (Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 10).
[42]             Dz.U. L 286 z 31.10.2009, s. 1.
[43]             Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
[44]             Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z
dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ogólne zasady ustalania
wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z
energią (Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 10).
[45]             Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami
emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32)
[46]             Na podstawie czwartego sprawozdania oceniającego
przyjętego przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu, o ile
nie wskazano inaczej.
[47]             Na podstawie czwartego sprawozdania oceniającego
przyjętego przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu, o
ile nie wskazano inaczej.
[48]             Współczynnik ocieplenia globalnego zgodnie ze
sprawozdaniem oceniającym Zespołu ds. oceny naukowej ustanowionego na
mocy protokołu montrealskiego z 2010 r., tabele 1-11, w którym
znajdują się dwa poddane weryfikacji wzajemnej odniesienia naukowe.
                http://ozone.unep.org/Assessment_Panels/SAP/Scientific_Assessment_2010/index.shtml.
[49]             Minimalna wartość zgodnie z wnioskiem UNFCCC o
dalsze działania.
[50]             Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny,
udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów
(REACH), Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.
[51]             Na podstawie czwartego sprawozdania oceniającego
przyjętego przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu, o
ile nie wskazano inaczej.