Ważna informacja prawna

|

52006PC0096

Wniosek rozporządzenie Rady w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów  /* COM/2006/0096 końcowy - CNS 2006/0032 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 6.3.2006KOM(2006) 96 wersja ostateczna2006/0032 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYw sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEW listopadzie 2004 r. odbyło się spotkanie konsultacyjne delegacji Komorów i delegacji Wspólnoty w celu zawarcia umowy o partnerstwie w dziedzinie rybołówstwa, zastępującej istniejącą umowę w sprawie połowów między obiema stronami.Obie Strony podkreśliły wspólne zrozumienie konieczności wspólnego działania na rzecz ustanowienia odpowiedzialnego rybołówstwa, ochrony zasobów połowowych i promowania rzeczywistego sektora rybołówstwa na Komorach poprzez programy partnerstwa przewidziane w projekcie Protokołu.Nowa umowa i nowy protokół zostały parafowane dnia 24 października 2004 r. Teksty te przewidują wzmocnienie współpracy gospodarczej, finansowej, technicznej i naukowej w dziedzinie rybołówstwa z uwzględnieniem zachowania zasobów i ich zrównoważonego wykorzystania oraz współpracy w przedsięwzięciach mających na celu rozwój działań gospodarczych związanych z rybołówstwem i pokrewnych we wspólnym interesie Stron.Obie Strony porozumiały się w sprawie zaproponowania swoim odpowiednim organom zastąpienia istniejącej umowy ramowej umową o partnerstwie w dziedzinie rybołówstwa, Protokołem, Załącznikiem i Dodatkami, oraz tymczasowym stosowaniem Protokołu, Załącznika i Dodatków (Protokół jest obecnie przedmiotem procedury przyjęcia).Obie strony zobowiązują się do prowadzenia dialogu politycznego dotyczącego zagadnień będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w sektorze rybołówstwa. Obie Strony potwierdziły chęć zapewnienia zrównoważonego wykorzystania zasobów i zwalczania nielegalnych i nieudokumentowanych połowów.Biorąc pod uwagę wyżej wymienione elementy odpowiedzialne i zrównoważone wykorzystanie zasobów na mocy tej nowej umowy przyniesie korzyści Wspólnocie i Związkowi Komorów.Na tej podstawie Komisja wnioskuje o przyjęcie przez Radę, w drodze rozporządzenia, niniejszej nowej umowy o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy WE i Związkiem Komorów.2006/0032 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYw sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Związkiem KomorówRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 i ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji[1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1494/88[3] Rada zatwierdziła w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Umowę z Federalną Islamską Republiką Komorów. Obie Strony rozpoczęły negocjacje w celu zastąpienia tej umowy, zgodnie z jej postanowieniami, nowa umową o partnerstwie w sprawie połowów.(2) W wyniku tych negocjacji nowy protokół został parafowany dnia 24 listopada 2004 r.(3) Umowa ta przewiduje wzmocnienie współpracy gospodarczej, finansowej, technicznej i naukowej w sektorze rybołówstwa z uwzględnieniem zachowania zasobów i ich zrównoważonego wykorzystania oraz współpracy w przedsięwzięciach mających na celu rozwój działań gospodarczych związanych z rybołówstwem i pokrewnych we wspólnym interesie Stron.(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona.(5) W następstwie wejścia w życie nowej Umowy rozporządzenie (EWG) nr 1494/88 stanie się nieaktualne i musi zatem zostać uchylone dla zachowania przejrzystości,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów.Tekst Umowy stanowi Załącznik do niniejszego rozporządzenia.Artykuł 2Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.Artykuł 3Niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 1494/88.Artykuł 4Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Artykuł 5Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia […]W imieniu RadyPrzewodniczącyUMOWA o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Związkiem KomorówWSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej ,Wspólnotą", iZWIĄZEK KOMORÓW, zwany dalej „Komorami”, zwane dalej „Stronami”,UWZGLĘDNIAJĄC ścisłą współpracę między Wspólnotą a Komorami, w szczególności w kontekście Porozumienia z Cotonou oraz ich wspólne pragnienie dalszego rozwijania i utrzymywania tych stosunków,BIORĄC POD UWAGĘ Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza,MAJĄC ŚWIADOMOŚĆ znaczenia zasad ustanowionych w kodeksie postępowania odpowiedzialnego rybołówstwa przyjętego na konferencji FAO (Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa) w 1995 r.,ZDECYDOWANE współpracować we wspólnym interesie na rzecz wprowadzenia odpowiedzialnego rybołówstwa w celu zapewnienia długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystywania żywych zasobów morskich,PRZEKONANE, ŻE taka współpraca musi przyjąć formę inicjatyw i środków, które podejmowane wspólnie lub niezależnie przez każdą ze Stron będą się wzajemnie uzupełniać, będę spójne z polityką i zagwarantują synergię podejmowanych starań,ZDECYDOWANE ustanowić w tym celu dialog w celu określenia w sektorowej polityki w dziedzinie rybołówstwa na Komorach i ustalenia stosownych środków gwarantujących skuteczne wdrażanie tej polityki oraz zaangażowania podmiotów gospodarczych i społeczeństwa w jej realizację,PRAGNĄC ustanowić zasady i warunki regulujące działalność połowową statków Wspólnoty na wodach terytorialnych Komorów oraz wsparcie Wspólnoty dla wprowadzenia odpowiedzialnych połowów na tych wodach,ZDECYDOWANE nawiązać bliższą współpracę gospodarczą w zakresie rybołówstwa i działań pokrewnych poprzez wprowadzenie i rozwój wspólnych przedsięwzięć, w które zaangażują się przedsiębiorstwa obu Stron,UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1 PrzedmiotNiniejsza Umowa ustanawia zasady i procedury regulujące:-  gospodarczą, finansową, techniczną i naukową współpracę w dziedzinie rybołówstwa mającą na celu wprowadzenie odpowiedzialnych połowów na wodach terytorialnych Komorów, gwarantującą ochronę i zrównoważone wykorzystywanie zasobów połowowych oraz rozwój sektora rybołówstwa na Komorach;-  warunki dostępu wspólnotowych statków rybackich do wód terytorialnych Komorów;-  rozwiązania w zakresie stanowienia przepisów dotyczących rybołówstwa na wodach terytorialnych Komorów mające gwarantować spełnienie wyżej opisanych zasad i reguł, skuteczność środków gwarantujących ochronę zasobów rybnych i zarządzanie nimi oraz zapobieganie nielegalnym, nieudokumentowanym i nieuregulowanym połowom;-  partnerstwa pomiędzy przedsiębiorstwami ukierunkowanymi na rozwój działalności gospodarczej w sektorze rybołówstwa i działań pokrewnych, we wspólnym interesie Stron.Artykuł 2 DefinicjeDo celów niniejszej Umowy:a) „Władze Komorów” oznaczają Ministerstwo Rybołówstwa Komorów;b) „Władze Wspólnoty” oznaczają Komisję Europejską.c) „Statek wspólnotowy” oznacza statek rybacki pływający pod banderą Państwa Członkowskiego i zarejestrowany we Wspólnocie,d) „Wspólne przedsiębiorstwo” oznacza przedsiębiorstwo prowadzące działalność komercyjną związaną z rybołówstwem lub działaniami pokrewnymi, założone na Komorach przez właścicieli statków lub przedsiębiorstwa krajowe z państw Stron;e) „Wspólny Komitet” oznacza komitet złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Komorów, którego kompetencje są opisane w art. 9 niniejszej Umowy.Artykuł 3 Zasady i cele związane z wprowadzaniem w życie niniejszej Umowy1. Niniejszym Strony zobowiązują się do popierania odpowiedzialnych połowów na wodach terytorialnych Komorów, opartych na zasadach niedyskryminowania różnych flot znajdujących się na tych wodach, bez naruszenia porozumień zawartych pomiędzy krajami rozwijającymi się w ramach jednego regionu geograficznego, włącznie z wzajemnymi umowami połowowymi.2. Bez uszczerbku dla suwerenności Komorów, Strony współpracują w celu określenia i wprowadzenia w życie sektorowej polityki w dziedzinie rybołówstwa na wodach terytorialnych Komorów i w tym celu rozpoczynają dialog polityczny dotyczący koniecznych reform. Strony zobowiązują się do niepodejmowania środków w tej dziedzinie bez konsultacji z drugą Stroną.3. Strony współpracują także, w zakresie ocen ex-ante, bieżących i ex-post środków, programów i działań realizowanych na podstawie postanowień niniejszej Umowy, prowadzonych wspólnie lub jednostronnie.4. Niniejszym Strony zobowiązują się do zagwarantowania, że postanowienia niniejszej Umowy zostaną wprowadzone w życie zgodnie z zasadami ładu gospodarczego i społecznego.5. W szczególności, zatrudnienie marynarzy lokalnych na statkach wspólnotowych reguluje Deklaracja MOP (Międzynarodowej Organizacji Pracy) dotycząca Podstawowych Zasad i Praw w Pracy, której przepisy stosuje się do umów o pracę oraz ogólnych warunków zatrudnienia. Dotyczy to w szczególności swobody zrzeszania się i skutecznego uznawania prawa do rokowań zbiorowych pracowników oraz zniesienia dyskryminacji w odniesieniu do zatrudnienia i zawodu.Artykuł 4 Współpraca naukowa1. W okresie obowiązywania Umowy, Strony dążą do monitorowania stanu zasobów na wodach terytorialnych Komorów.2. Na podstawie zaleceń i rezolucji/uchwał przyjętych w ramach Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC) i w świetle najlepszych dostępnych opinii naukowych, Strony przeprowadzają konsultacje w ramach Wspólnego Komitetu przewidzianego w art. 9 w celu przyjęcia, w razie potrzeby i za wspólnym porozumieniem, środków mających na celu zrównoważone zarządzanie zasobami połowowymi.3. Strony zobowiązują się do przeprowadzania wzajemnych konsultacji, bezpośrednio lub w ramach IOTC, w celu zapewnienia zarządzania żywymi zasobami Oceanu Indyjskiego i ich ochrony oraz współpracy w zakresie badań naukowych.Artykuł 5 Dostęp statków wspólnotowych do łowisk na wodach Komorów1. Komory zobowiązują zezwolić statkom wspólnotowym na prowadzenie działalności połowowej w jej strefie połowowej zgodnie z niniejszą Umową oraz Załącznikiem i Protokołem do niniejszej Umowy.2. Działalność połowowa regulowana postanowieniami niniejszej Umowy podlega obowiązującemu ustawodawstwu na Komorach. Władze Komorów powiadamiają Wspólnotę o wszelkich zmianach wprowadzanych do wspomnianego ustawodawstwa.3. Strony są odpowiedzialne za skuteczne stosowanie postanowień dotyczących kontroli połowów przewidzianych w Protokole. Statki wspólnotowe współpracują z władzami Komorów odpowiedzialnymi za prowadzenie takiego monitorowania.4. Wspólnota zobowiązuje się do podjęcia wszelkich odpowiednich kroków w celu zapewnienia zgodności jej statków z postanowieniami niniejszej Umowy, ustawodawstwem dotyczącym połowów na wodach, które podlegają jurysdykcji Komorów.Artykuł 6 Licencje1. Statki wspólnotowe mogą dokonywać połowów na wodach terytorialnych Komorów jedynie jeżeli posiadają licencję połowową wydaną na mocy niniejszej Umowy.2. Procedura uzyskiwania licencji połowowej dla statku, podatki i metoda płatności mające zastosowanie do armatora określone są w Załączniku do Protokołu.Artykuł 7 Wkład finansowy1. Wspólnota, zgodnie z warunkami określonymi w Protokole i Załącznikach do niniejszej Umowy, dokonuje wkładu finansowego na rzecz Komorów. Wspomniany jednorazowy wkład składa się z dwóch powiązanych elementów, odpowiednio:a) dostępu statków wspólnotowych do łowisk na Komorach, orazb) wsparcia finansowego Wspólnotę na rzecz ustanowienia odpowiedzialnych połowów i zrównoważonego wykorzystania zasobów połowowych na wodach terytorialnych Komorów.c) Część wkładu finansowego, o której mowa powyżej w ust. 1 lit. a) określa się mając na uwadze cele związane z sektorową polityką w dziedzinie rybołówstwa na Komorach, ustalone za porozumieniem Stron zgodnie z Protokołem, oraz zgodne z rocznym i wieloletnim programem realizacji tej polityki.Artykuł 8 Promowanie współpracy pomiędzy podmiotami gospodarczymi i w społeczeństwie obywatelskim1. Strony promują współpracę gospodarczą, naukową i techniczną w sektorze rybołówstwa i pokrewnych. Strony przeprowadzają między sobą konsultacje w sprawach związanych z określeniem i koordynacją różnych działań podejmowanych w tych dziedzinach.2. Strony zachęcają do wymiany informacji w zakresie technik i sprzętu połowowego, metod konserwacji i przetwarzania przemysłowego produktów rybołówstwa.3. Strony podejmują wysiłki w celu stworzenia korzystnych warunków dla promowania gospodarczych, handlowych i technicznych więzi pomiędzy przedsiębiorstwami z państw Stron, poprzez zachęcanie do stwarzania klimatu przyjaznego dla rozwoju biznesu i inwestycji.4. Strony promują w szczególności zakładanie wspólnych przedsiębiorstw w ich wspólnym interesie. Transfer statków wspólnotowych do wspólnych przedsiębiorstw i zakładanie wspólnych przedsiębiorstw na Komorach odbywa się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa Komorów i Wspólnoty.Artykuł 9 Wspólny Komitet1. Wprowadzanie w życie niniejszej Umowy nadzoruje utworzony w tym celu Wspólny Komitet. Wspólny Komitet pełni następujące funkcje:a) kontrola wykonania, interpretacji i stosowania Umowy, a w szczególności, określanie i rocznego i wieloletniego planu, o którym mowa w art. 7 lit. b) i ocena jego wdrożenia;b) zapewnianie koniecznej współpracy w sprawach leżących we wspólnym interesie Stron, związanych z rybołówstwem;c) działanie w charakterze forum polubownego rozwiązywania sporów związanych z interpretacją lub stosowaniem niniejszej Umowy;d) w razie konieczności, ponowna ocena poziomu możliwości połowowych i związanego z nimi wkładu finansowego.e) wszelkie inne funkcje uzgodnione przez Strony w drodze wzajemnego porozumienia.2. Wspólny Komitet spotyka się przynajmniej raz w roku, przemiennie we Wspólnocie i na Komorach, a przewodniczy mu Strona będąca gospodarzem spotkania. Na wniosek każdej ze stron Komitet zbiera się na posiedzeniu specjalnym.W szczególności Komitet zbiera się najpóźniej w terminie 3 miesięcy po dacie wejścia w życie każdego Protokołu w celu określenia warunków wprowadzenia w życie postanowień niniejszej Umowy. W tym celu Komitet ustanawia plan działań określający w sposób szczegółowy działania, które należy podjąć, wraz z dokładnym harmonogramem obejmującym okres każdego Protokołu.Artykuł 10 Obszar geograficzny obowiązywania UmowyNiniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Związku Komorów.Artykuł 11 Okres obowiązywaniaNiniejsza Umowa obowiązuje przez okres siedmiu lat począwszy od daty jej wejścia w życie i jeśli żadna ze Stron nie wypowie Umowy zgodnie z art. 12, jest ona przedłużana w sposób automatyczny na kolejne siedmioletnie okresy.Artykuł 12 Wypowiedzenie1. Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w przypadku zaistnienia poważnych okoliczności, takich jak degradacja zasobów, których dotyczy Umowa, odkrycie zmniejszonego poziomu wykorzystania możliwości połowowych przyznanych statkom wspólnotowym lub niedotrzymanie zobowiązań w zakresie zwalczania nielegalnych, niezgłoszonych lub nieudokumentowanych połowów przez Stronę.2. Strona wypowiadająca Umowę powiadamia drugą Stronę o swoim zamiarze wycofania się z Umowy na piśmie co najmniej sześć miesięcy przed terminem wygaśnięcia pierwszego lub każdego kolejnego okresu obowiązywania Umowy.3. Wysłanie powiadomienia, o którym mowa w poprzednim ustępie, powoduje rozpoczęcie konsultacji przez Strony.4. Wypłata wkładu finansowego, o którym mowa w art. 7 za rok, w którym Umowa została wypowiedziana, zostanie odpowiednio zmniejszona pro rata temporis .Artykuł 13 Zawieszenie1. Stosowanie niniejszej Umowy może zostać zawieszone na wniosek jednej ze Stron, w przypadku zaistnienia poważnych sporów dotyczących stosowania postanowień Umowy. Strona, która występuje o zawieszenie wykonywania Umowy powiadamia o swoim zamiarze na piśmie na co najmniej trzy miesiące przed planowanym wejściem w życie zawieszenia. Po otrzymaniu takiego powiadomienia Strony przystępują do rozmów mających na celu polubowne rozstrzygnięcie sporu.2. Wypłata wkładu finansowego, o którym mowa w art. 7, zostaje zmniejszona proporcjonalnie i pro rata temporis , odpowiednio do okresu zawieszenia.Artykuł 14Protokół i Załącznik stanowią integralną część niniejszej Umowy.Artykuł 15 Uchylenie i przepisy przejścioweNiniejsza umowa uchyla i zastępuje Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów, która weszła w życie dnia 20 lipca 1988 r. z dniem jej wejścia w życie.Jednakże Protokół określający na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. możliwości połowowe i wkład finansowy przewidziany w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów pozostaje w mocy na okres wskazany w jej art. 1 i staje się integralną częścią niniejszej Umowy.Artykuł 16 Wejście w życieNiniejsza Umowa, sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach arabskim, angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny, wchodzi w życie w dniu, w którym Strony wymienią notyfikacje dotyczące zakończenia odpowiednich właściwych procedur przyjęcia.***[1] Dz.U[2] Dz.U[3] Dz.U. L 137 z 2.6.1988, str. 18.


|

52011PC0799

Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY ustalające uprawnienia do połowów na 2012 rok dla niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie na wodach Morza Czarnego  /* KOM/2011/0799 wersja ostateczna - 2011/0375 (NLE) */

	UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU110-  Podstawa i cele wnioskuZgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, WPRyb zapewnia przestrzeganie zrównoważonych warunków ekonomicznych, środowiskowych i społecznych przy eksploatacji żywych zasobów wodnych. Jednym z istotnych narzędzi w tym kontekście jest coroczne ustalanie uprawnień do połowów w formie całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC), kwot oraz ograniczeń nakładu połowowego.Celem niniejszego wniosku jest ustalenie uprawnień do połowów przysługujących państwom członkowskim w 2012 r. w odniesieniu do stad ryb w wodach Morza Czarnego o najwyższej wartości handlowej.-  Kontekst ogólnyW komunikacie Komisji dotyczącym konsultacji w sprawie uprawnień do połowów na 2012 r. (COM(2011)298 wersja ostateczna) przedstawiono kontekst niniejszego wniosku.W listopadzie 2011 r. Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) przedstawi opinię naukową dotyczącą uprawnień do połowów na Morzu Czarnym w 2012 r.Z punktu widzenia zarządzania rybołówstwem na Morzu Czarnym w 2012 r. niniejszy wniosek zawiera jedną istotną sekcję – w której ustala się poziomy TAC i kwot.-  Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekUprawnienia do połowów oraz sposób ich przyznawania państwom członkowskim ustala się co roku. Najnowsze ustalenia w tym zakresie znajdują się w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1256/2010 z dnia 17 grudnia 2010 r. ustalającym uprawnienia do połowów w odniesieniu do niektórych stad ryb, mające zastosowanie na Morzu Czarnym w 2011 roku.-  Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami UniiProponowane środki są zgodne z celami i zasadami wspólnej polityki rybołówstwa i są spójne z polityką Unii w zakresie zrównoważonego rozwoju.KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW-  Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejGłówne organizacje/eksperci, z którymi przeprowadzono konsultacjeKonsultacje przeprowadzono z Komitetem Naukowo-Technicznym i Ekonomicznym ds. Rybołówstwa (STEFC).Co roku Wspólnota zwraca się do STECF o opinię naukową dotyczącą stanu istotnych stad ryb. Opinia ta ma dotyczyć wszystkich stad ryb w wodach Morza Czarnego, dla których proponuje się TAC.-  Konsultacje z zainteresowanymi stronamiKonsultacje z zainteresowanymi stronami przeprowadzono za pomocą komunikatu Komisji dotyczącego konsultacji w sprawie uprawnień do połowów na 2012 r. Podstawę naukową wniosku opracuje STECF.-  Ocena skutkówEwentualne wdrożenie proponowanych środków może przynieść zmiany uprawnień do połowów pod kątem wielkości połowów uzyskiwanych przez statki unijne na Morzu Czarnym, jeszcze zanim opracowana zostanie opinia naukowa.Wniosek uwzględnia nie tylko problemy krótkoterminowe, lecz stanowi część podejścia długoterminowego, zgodnie z którym poziom połowów jest stopniowo dostosowywany do poziomów gwarantujących długoterminowe zrównoważenie.W związku z powyższym podejście przyjęte we wniosku może – w perspektywie średnio- i długoterminowej – skutkować obniżeniem nakładu połowowego przy jednoczesnej stabilizacji lub zwiększeniu kwot w perspektywie długoterminowej. Oczekuje się, że do długoterminowych konsekwencji zastosowanego podejścia należeć będzie ograniczenie wpływu na środowisko wynikające z dostosowania nakładu połowowego oraz utrzymanie lub zwiększenie wielkości wyładunków. W perspektywie długoterminowej wzrośnie zrównoważenie działalności połowowej.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU-  Krótki opis proponowanych działańWniosek określa ograniczenia połowowe i ograniczenia nakładu połowowego mające zastosowanie do unijnego rybołówstwa, a także do międzynarodowego rybołówstwa, w którym uczestniczą statki unijne. Wprowadzenie tych ograniczeń zmierza do osiągnięcia celu wspólnej polityki rybołówstwa, polegającego na zagwarantowaniu, że połowy są utrzymane na ekologicznie, gospodarczo i społecznie zrównoważonym poziomie.-  Podstawa prawna:Art. 43 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.-  Zasada pomocniczościWniosek jest przedmiotem kompetencji wyłącznej Unii, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.-  Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:Wspólna polityka rybołówstwa jest polityka wspólną. Zgodnie z art. 43 ust. 3 TFUE na Radzie spoczywa obowiązek przyjęcia środków dotyczących ustalania i przydziału uprawnień do połowu.Przedmiotowe rozporządzenie Rady przydziela uprawnienia do połowu państwom członkowskim. Uwzględniając art. 20 ust. 3 rozporządzenia 2371/2002, państwa członkowskie mają swobodę rozdzielania tych uprawnień między regiony lub podmioty gospodarcze według własnego uznania. Dlatego też państwa członkowskie dysponują szerokimi możliwościami w zakresie podejmowania decyzji dotyczących wybranego przez nie społeczno-ekonomicznego modelu korzystania z przydzielonych im uprawnień do połowów.Niniejszy wniosek nie ma żadnych nowych konsekwencji finansowych dla państw członkowskich. Rada przyjmuje rozporządzenie tego typu co roku i istnieją już publiczne i prywatne środki służące jego wdrażaniu.-  Wybór instrumentówProponowane instrumenty: rozporządzenie.Niniejszy wniosek dotyczy zarządzania rybołówstwem w oparciu o art. 43 ust. 3 TFUE oraz zgodnie z art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002.WPłYW NA BUDżETWniosek nie ma wpływu finansowego na budżet UE.INFORMACJE DODATKOWE-  UproszczenieWniosek przewiduje uproszczenie procedur administracyjnych dla organów publicznych (na szczeblu UE lub krajowym), w szczególności w odniesieniu do wymogów dotyczących zarządzania nakładem połowowym.-  Klauzula przeglądu/rewizji/wygaśnięciaNiniejszy wniosek dotyczy przyjęcia rozporządzenia na 2012 r.; tego typu rozporządzenie jest przyjmowane corocznie i z tego względu nie zawiera klauzuli rewizji.-  Szczegółowe wyjaśnienieWniosek ustala na 2012 r. uprawnienia do połowów dla pewnych stad ryb i grup stad ryb, obowiązujące państwa członkowskie prowadzące połowy na Morzu Czarnym.Zaproponowane liczby odzwierciedlają opinię naukową oraz ramy dla ustalania TAC i kwot przedstawione w komunikacie Komisji dotyczącym konsultacji w sprawie uprawnień do połowów na 2012 r.Uwzględniając fakt, że celem Komisji jest zapewnienie zrównoważonej eksploatacji zasobów rybnych zgodnie z polityką oraz zobowiązaniami międzynarodowymi Unii oraz jednocześnie utrzymanie uprawnień do połowów na stabilnym poziomie, roczne wahania TAC i kwot ogranicza się w maksymalnym stopniu, na jaki pozwala stan danego stada.TAC oraz kwoty przyznane państwom członkowskim zostały przedstawione w załączniku I.2011/0375 (NLE)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYustalające uprawnienia do połowów na 2012 rok dla niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie na wodach Morza CzarnegoRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje środki dotyczące ustalania i przydziału uprawnień do połowów.2.  Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa[1] zawiera wymóg ustanowienia środków regulujących kwestię dostępu do wód i zasobów oraz zrównoważonej działalności połowowej z uwzględnieniem dostępnych opinii naukowych, a w szczególności sprawozdania przygotowanego przez Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STEFC).3.  Rada zobowiązana jest do przyjęcia środków dotyczących ustalenia i przydziału uprawnień do połowów w podziale na łowiska lub grupy łowisk, w tym – w stosownych przypadkach – określonych warunków, które są funkcjonalnie z nimi związane. Uprawnienia do połowów należy rozdzielić między państwa członkowskie w taki sposób, żeby zapewnić każdemu państwu członkowskiemu względną stabilność działalności połowowej dla każdego stada lub łowiska oraz z należytym uwzględnieniem celów wspólnej polityki rybołówstwa ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2371/2002.4.  Poziomy całkowitego dopuszczalnego połowu (TAC) i kwoty należy ustalać na podstawie dostępnych opinii naukowych, z uwzględnieniem aspektów biologicznych i społeczno-ekonomicznych i gwarantując sprawiedliwe traktowanie sektorów rybołówstwa, a także w myśl opinii przedstawianych przez zainteresowane strony w trakcie konsultacji.5.  Korzystanie z uprawnień do połowów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu podlega przepisom rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa[2], a w szczególności jego art. 33 i 34 dotyczącym zapisu połowów i nakładu połowowego oraz przekazywania danych dotyczących wyczerpania uprawnień do połowów. Należy zatem koniecznie określić kody, jakie państwa członkowskie powinny stosować przesyłając Komisji dane dotyczące wyładunków stad objętych niniejszym rozporządzeniem.6.  Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r. wprowadzającego dodatkowe, ustalane z roku na rok, warunki zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami[3], niezbędne jest określenie stad, które podlegają różnym środkom w nim ustanowionym.7.  Aby uniknąć zakłócenia działalności połowowej oraz zapewnić rybakom unijnym środki utrzymania, ważne jest, aby te łowiska zostały otwarte w dniu 1 stycznia 2012 r. W związku z pilnym charakterem niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie natychmiast po jego opublikowaniu,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:ROZDZIAŁ I Zakres stosowania i definicjeArtykuł 1 PrzedmiotNiniejsze rozporządzenie ustala uprawnienia do połowów na 2012 rok dla niektórych stad ryb i grup stad ryb na wodach Morza Czarnego.Artykuł 2 Zakres stosowaniaNiniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do statków unijnych prowadzących działalność na Morzu Czarnym.Artykuł 3 DefinicjeNa potrzeby niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:a) „GFCM” oznacza Generalną Komisję Rybołówstwa Morza Śródziemnego;b) „Morze Czarne” oznacza podobszar geograficzny GFCM zgodnie z definicją w rezolucji GFCM/33/2009/2;c) „statek unijny” oznacza statek rybacki pływający pod banderą państwa członkowskiego i zarejestrowany w Unii;d) „całkowite dopuszczalne połowy (TAC)” oznaczają ilość ryb, która może zostać odłowiona co roku w ramach każdego stada;e) „kwota” oznacza część TAC przydzieloną Unii, państwu członkowskiemu lub państwu trzeciemu.ROZDZIAŁ IIUprawnienia do połowówArtykuł 4 TAC i przydziałyWysokość TAC, ich przydział poszczególnym państwom członkowskim oraz – w stosownych przypadkach – warunki, które są funkcjonalnie z nimi związane, zostały określone w załączniku.Artykuł 5 Przepisy szczególne dotyczące przydziałówPrzydział uprawnień do połowów dla państw członkowskich określony w niniejszym rozporządzeniu nie stanowi uszczerbku dla:a) wymian dokonywanych na podstawie art. 20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;b) przeniesień dokonywanych na podstawie art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009;c) dodatkowych wyładunków dozwolonych na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96;d) ilości zatrzymanych na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96;e) potrąceń dokonywanych na mocy art. 37, 105 i 107 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.Artykuł 6 Warunki wyładunku połowów i przyłowówRyby pochodzące ze stad, dla których na mocy niniejszego rozporządzenia ustalono uprawnienia do połowów, są zatrzymywane na burcie lub wyładowywane wyłącznie, jeżeli:a) połowów dokonały statki państwa członkowskiego posiadającego określoną kwotę, która nie została wyczerpana; lubb) połowy stanowią część kwoty unijnej, której nie przydzielono państwom członkowskim w ramach kwot i która nie została wykorzystana.ROZDZIAŁ IIIPrzepisy końcoweArtykuł 7 Przekazywanie danychPaństwa członkowskie, przesyłając Komisji zgodnie z art. 33 i 34 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 dane odnoszące się do wyładunków ilości złowionych stad, stosują kody stad wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia.Artykuł 8 Wejście w życieNiniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.W imieniu RadyPrzewodniczący ZAŁĄCZNIKPoziomy TAC mające zastosowanie do statków unijnych na obszarach, gdzie dla poszczególnych gatunków i obszarów obowiązują TACW tabelach poniżej określono poziomy TAC i kwoty (w tonach wagi w relacji pełnej, o ile nie zaznaczono inaczej) w podziale na gatunki oraz – w stosownych przypadkach – warunki, które są funkcjonalnie z nimi związane.Stada ryb zostały wymienione zgodnie z kolejnością alfabetyczną łacińskich nazw gatunków. Na potrzeby niniejszego rozporządzenia poniżej podano tabelę z nazwami łacińskimi i odpowiadającymi im nazwami zwyczajowymi:Nazwa systematyczna | Kod alfa-3 | Nazwa zwyczajowa |Psetta maxima | TUR | Turbot |Sprattus sprattus | SPR | Szprot |Gatunek: | Turbot | Obszar: | wody UE w Morzu Czarnym |Psetta maxima | TUR/F37.4.2.C |Bułgaria | 37 | TAC analityczny Nie stosuje się art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96. Nie stosuje się art. 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96. |Rumunia | 37 |UE | 74 | (1) |TAC | nd. |_________ |(1) nie zezwala się na działalność połowową, przeładunek, zatrzymywanie na burcie i wyładunek w okresie od dnia 15 kwietnia do dnia 15 czerwca. |Gatunek: | Szprot | Obszar: | wody UE w Morzu Czarnym |Sprattus sprattus | SPR/ F37.4.2.C |Bułgaria | 8032.5 | TAC analityczny Nie stosuje się art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96. Nie stosuje się art. 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96. |Rumunia | 3442.5 |UE | 11475 |TAC | nd. |_________ |[1] Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59.[2] Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.[3] Dz.U. L 115 z 9.5.1996, s. 3.


|

52010PC0132

 Wniosek rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskich rachunków ekonomicznych środowiska (Tekst mający znaczenie dla EOG)  /* COM/2010/0132 końcowy - COD 2010/0073 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 9.4.2010KOM(2010)132 wersja ostateczna2010/0073 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie europejskich rachunków ekonomicznych środowiska(Tekst mający znaczenie dla EOG)UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKU1.1. Podstawa i cele wnioskuPojęcia stosowane w europejskim systemie rachunków (ESA) służą różnym celom: dopuszcza się ich użycie dla szerokiego zakresu zastosowań, jednakże dla niektórych zastosowań wymagają uzupełnienia. Ze względu na specyficzne potrzeby w zakresie niektórych danych, takie jak np. analiza interakcji między środowiskiem a gospodarką, najlepszym rozwiązaniem jest stworzenie oddzielnych rachunków satelitarnych.W konkluzjach z czerwca 2006 r. Rada Europejska wezwała Unię Europejską i jej państwa członkowskie do rozszerzenia rachunków narodowych o kluczowe aspekty zrównoważonego rozwoju. Rachunki narodowe muszą być zatem uzupełnione zintegrowaną rachunkowością ekonomiczną środowiska, która dostarczy w pełni spójne dane.Oczekuje się, że niniejszy wniosek zapewni środki pozwalające na osiągnięcie trzech następujących celów:-  realizacji celów określonych w dotyczącej rachunków środowiska części nowego rozdziału na temat rachunków satelitarnych w mającym się wkrótce ukazać zmienionym rozporządzeniu w sprawie ESA,-  nadania pierwszeństwa regularnemu tworzeniu podstawowego zestawu rachunków w oparciu o zmienioną europejską strategię rachunkowości środowiska (ESEA 2008), przyjętą przez Komitet ds. Programu Statystycznego w listopadzie 2008 r.-  sprawienia, by krajowe instytucje statystyczne podtrzymywały i w miarę możliwości rozszerzały prace nad rachunkowością środowiska na rzecz głównego celu, jakim jest dostarczenie zharmonizowanych i aktualnych danych o odpowiedniej jakości.Wniosek pozwoli na udostępnienie krajowym instytucjom statystycznym odpowiednich środków do opracowywania rachunków ekonomicznych środowiska.1.2. Kontekst ogólnyW następstwie wejścia w życie traktatu z Amsterdamu polityka w zakresie środowiska i zrównoważonego rozwoju zyskała wyższą rangę, a szczególny nacisk został położony na scalenie polityki środowiskowej i gospodarczej oraz uwzględnienie problematyki środowiska w innych obszarach polityki. Na poziomie UE główne inicjatywy polityczne istotne dla rachunków środowiska obejmują szósty program działań w zakresie środowiska naturalnego, strategię UE na rzecz zrównoważonego rozwoju oraz różne sektorowe inicjatywy polityczne związane z procesem z Cardiff. Główne obszary to zmiana klimatu, transport zorganizowany z poszanowaniem zasady zrównoważonego rozwoju, przyroda i różnorodność biologiczna, zdrowie i środowisko, wykorzystanie zasobów naturalnych i gospodarowanie odpadami oraz wymiar międzynarodowy zrównoważonego rozwoju. Wskaźniki strukturalne opracowane dla śledzenia postępów w osiąganiu celów strategii lizbońskiej zostały rozbudowane poprzez dodanie wskaźników dotyczących środowiska.Dopóki nie są dostępne podstawowe statystyki, rachunkowość środowiska może odegrać pożyteczną rolę, zapewniając ramy i procedury szacunkowej oceny brakujących danych, np. w oparciu o źródła niestatystyczne.Użytkownicy kładą duży nacisk na analizę i zastosowania rachunków środowiska w modelowaniu i opracowywaniu prognoz, zarówno przy przygotowywaniu wniosków w zakresie polityki, jak i w sprawozdawczości związanej z realizacją polityki i jej skutkami. Przykładem jest opracowywanie polityki podatkowej związanej, przykładowo, ze zmianą klimatu i wykorzystywaniem energii lub ocena skutków międzynarodowego handlu uprawnieniami do emisji i wykorzystywania zasobów.Potrzeby użytkowników w poszczególnych krajach mogą się nieco różnić w zależności od zasobów naturalnych i atutów środowiska danego kraju bądź konkretnych priorytetów polityki krajowej, lecz podstawowe standardowe składniki rachunków środowiska są podobne: rachunki dotyczące wybranych zasobów naturalnych, rachunki dotyczące emisji do powietrza oraz energii, rachunki dotyczące przepływów materiałowych, związane ze środowiskiem wydatki, działania i podatki.1.3. Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekW 1994 r. Komisja Europejska określiła główne kierunki działania na rzecz opracowania ram „zielonej rachunkowości krajowej” w oparciu o rachunki satelitarne w stosunku do rachunków narodowych[1]. Od tego czasu Eurostat, we współpracy z urzędami statystycznymi państw członkowskich oraz przy wsparciu finansowym ze strony DG ds. Środowiska, wspomagał kraje europejskie w gromadzeniu danych poprzez niektóre badania pilotażowe.Dane związane z rachunkami środowiska zgłaszane są Eurostatowi na szereg różnych sposobów. Obowiązkowo przekazywane są:-  niektóre dane dotyczące wydatków związanych ze środowiskiem w podziale według branż, gromadzone w związku z rozporządzeniem w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw[2],-  dane przesyłane Eurostatowi w związku z rozporządzeniem ESA 95[3] w odniesieniu do rachunków narodowych (np. tablice podaży i wykorzystania, tablice przepływów międzygałęziowych, dane COFOG i statystyki podatkowe).Na zasadzie dżentelmeńskiej umowy dane z rachunków środowiska zestawione przez krajowe instytucje statystyczne przekazywane są regularnie (raz na rok lub dwa lata) Eurostatowi za pośrednictwem:-  wspólnego kwestionariusza Eurostatu/OECD (wydatki i dochody w zakresie ochrony środowiska),-  oddzielnego kwestionariusza w sprawie ogólnogospodarczych rachunków przepływów materiałowych,-  oddzielnego kwestionariusza w sprawie rachunków dotyczących emisji do powietrza,-  oddzielnego kwestionariusza dotyczącego podatków środowiskowych według branż.Decyzja nr 1578/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie wspólnotowego programu statystycznego na lata 2008–2012 zawiera wyraźne odniesienie do potrzeby stworzenia wysokiej jakości statystyk i rachunków w dziedzinie środowiska. Ponadto w ramach głównych inicjatyw przewidzianych na okres od 2008 do 2012 r.[4] stwierdzono, że „w stosownych przypadkach w odniesieniu do głównych dziedzin gromadzonych danych środowiskowych do tej pory nieuregulowanych prawnie będą tworzone podstawy prawne”.1.4. Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami UniiTrwały rozwój Europy, którego podstawą jest zrównoważony wzrost gospodarczy oraz stabilność cen, społeczna gospodarka rynkowa o wysokiej konkurencyjności zmierzająca do pełnego zatrudnienia i postępu społecznego oraz wysoki poziom ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, zapisany jest w art. 3 Traktatu.Szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego[5] potwierdził, że rzetelna informacja o stanie środowiska i o podstawowych tendencjach, oddziaływaniach i czynnikach zmian zachodzących w środowisku są niezbędne dla opracowywania skutecznej polityki i jej realizacji oraz dla ogólnego wzmocnienia roli obywateli.Obecny wniosek jest zgodny z priorytetami Komisji.2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW2.1. Konsultacje z zainteresowanymi stronamiMetody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentówWniosek został omówiony z udziałem dostarczycieli danych w obrębie Europejskiego Systemu Statystycznego i służb Komisji (DG ds. Środowiska, Wspólne Centrum Badawcze, Europejska Agencja Środowiska), poprzez konsultacje pisemne, w ramach odpowiednich grup roboczych i grup zadaniowych, oraz z dyrektorami odpowiadającymi za statystyki i rachunki środowiska.Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnieniaObecny wniosek jest wynikiem intensywnych negocjacji pomiędzy wszystkimi zainteresowanymi stronami.2.2. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejDziedziny nauki i wiedzy specjalistycznej, których dotyczy wniosekWszyscy przedstawiciele krajowi oraz Komisji (DG ds. Środowiska, Wspólnego Centrum Badawczego, Europejskiej Agencji Środowiska) na posiedzeniach grupy zadaniowej DG Eurostat ds. rachunków przepływów materiałowych, grup roboczych ds. rachunków środowiska i ds. statystyki wydatków związanych ze środowiskiem oraz zebrania dyrektorów dotyczącego statystyki i rachunków środowiska (DIMESA) byli ekspertami znającymi obowiązujące prawodawstwo, krajowe systemy gromadzenia i zestawiania rachunków i statystyk dotyczących środowiska oraz nowe tendencje rozwoju rachunkowości środowiska.Zastosowana metodykaEksperci wnieśli wkład w posiedzenia grupy zadaniowej, grup roboczych i DIMESA oraz w pisemne konsultacje w trakcie procesu przygotowawczego.Główne organizacje/eksperci, z którymi przeprowadzono konsultacjeGłówni eksperci pochodzili z krajowych instytucji statystycznych, ministerstw i agencji ds. środowiska, jak również z DG ds. Środowiska, Wspólnego Centrum Badawczego i Europejskiej Agencji Środowiska.Streszczenie otrzymanych i wykorzystanych opiniiOdnotowano bardzo pozytywne i przychylne reakcje. Nie wymieniono żadnych potencjalnie poważnych zagrożeń, którym mogłyby towarzyszyć nieodwracalne skutki.Sposoby udostępnienia opinii ekspertówDokumenty robocze oraz protokoły posiedzeń grupy zadaniowej, grup roboczych i DIMESA są dostępne za pośrednictwem systemu CIRCA.2.3. Analiza skutków i konsekwencjiPrzedstawiono dwa warianty:-  wariant 1: kontynuacja stosowanej do chwili obecnej dżentelmeńskiej umowy,-  wariant 2: stworzenie podstawy prawnej dla wsparcia gromadzenia danych dotyczących rachunków ekonomicznych środowiska.2.3.1. Wariant 1: kontynuacja stosowanej do chwili obecnej dżentelmeńskiej umowy.Skutki i konsekwencje dla obywateli i gospodarstw domowychNie przewiduje się żadnych bezpośrednich skutków ani konsekwencji. Obywatele i gospodarstwa domowe zostaną pośrednio dotknięci dalszym stosowaniem rozproszonych i niekompletnych informacji używanych przez decydentów, czyniącym ich politykę bardziej fragmentaryczną i mniej skoordynowaną z informacjami dotyczącymi gospodarki i społeczeństwa.Skutki i konsekwencje dla przedsiębiorstwNie przewiduje się żadnych bezpośrednich skutków ani konsekwencji. Przedsiębiorstwa zostaną pośrednio dotknięte dalszym stosowaniem przez decydentów rozproszonych i niekompletnych informacji i przyjętymi na ich podstawie decyzjami.Skutki i konsekwencje dla państw członkowskichW obecnej sytuacji, której podstawę stanowi dżentelmeńska umowa bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, w najlepszym możliwym scenariuszu jakość i dostępność danych pozostaną na obecnym niewystarczającym poziomie lub, co bardziej prawdopodobne, dostępność danych się pogorszy. W związku z badaniem „Rachunki środowiska – stan najnowszych prac” przeprowadzonym dla Komisji w 2007 r. szereg krajów dało jasno do zrozumienia, że w ramach ustalania priorytetów w tych krajach nastąpi prawie wyłączne skupienie się na sprawozdawczości wymaganej prawem, a dane zestawiane i zgłaszane w ramach umów dżentelmeńskich przestaną być zestawiane w związku z brakiem wymogu prawnego. Z powodu ograniczeń budżetowych dotyczyłoby to również mocno ugruntowanych statystyk rachunków środowiskaSkutki i konsekwencje dla polityki na szczeblu Unii EuropejskiejPotrzeba powiązania informacji dotyczących środowiska z informacjami dotyczącymi gospodarki wciąż narasta. W licznych planach działań i strategiach UE wymaga się przedstawienia zintegrowanych ocen. Ocenę strategii w dziedzinie środowiska można przeprowadzić jedynie pod warunkiem dostępności wiarygodnych danych. Obecna sytuacja, której podstawą jest istnienie dżentelmeńskiej umowy, nie gwarantuje dostępności danych o odpowiedniej jakości, aktualności i zakresie, które pozwalałyby na właściwe przeprowadzenie takiej oceny.Pozostanie przy dżentelmeńskiej umowie stanowi ryzyko, że brakujące dane będą określane w przybliżeniu i gromadzone na podstawie innych źródeł w sposób doraźny w przypadkach, gdy dla potrzeb polityki wymagane będą informacje o związkach między gospodarką a środowiskiem. W ten sposób możliwości gromadzenia wiedzy i odpowiednich danych odpowiadających potrzebom polityki zostaną w obecnych warunkach ograniczone.2.3.2. Wariant 2: stworzenie podstawy prawnej dla wsparcia gromadzenia danych dotyczących rachunków środowiskowo-gospodarczych.Skutki i konsekwencje dla obywateli i gospodarstw domowychNie przewiduje się żadnych bezpośrednich skutków ani konsekwencji. Przekazywane decydentom lepsze informacje oraz przyjęte na ich podstawie decyzje będą miały pośredni wpływ na obywateli i gospodarstwa domowe.Skutki i konsekwencje dla przedsiębiorstwW niektórych przypadkach może powstać konieczność zarządzania poufnymi danymi.Rachunkowość środowiska polega przede wszystkim na reorganizacji istniejących danych, a nie na pozyskiwaniu od przedsiębiorstw nowych statystyk.Dla trzech modułów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, tj. dla rachunków emisji do powietrza, podatków związanych ze środowiskiem według rodzajów działalności gospodarczej oraz ogólnogospodarczych rachunków przepływów materiałowych, potrzebne dane zestawiane są na podstawie już istniejących obowiązków sprawozdawczych. Na przykład rachunki emisji do powietrza oparte są o dane tworzone na potrzeby rejestrów emisji do powietrza (w ramach konwencji UNFCCC i CLRTAP wspomnianych w załączniku I). Dane dla drugiego modułu dotyczącego podatków związanych ze środowiskiem uzyskuje się na podstawie statystyk dotyczących podatków i finansów publicznych jak również na podstawie pochodzących z rachunków narodowych danych dotyczących podatków. Wreszcie dane potrzebne do ogólnogospodarczych rachunków przepływów materiałowych pochodzą ze statystyk dotyczących rolnictwa, produkcji przemysłowej i handlu.W następstwie przyjęcia niniejszego rozporządzenia nie powinny zatem powstać żadne nowe istotne wymogi sprawozdawcze dla przedsiębiorstw.Skutki i konsekwencje dla państw członkowskichRachunki środowiska nie wymagają na ogół gromadzenia nowych danych, lecz sprawiają, że dane z rachunków narodowych (np. tablice podaży i wykorzystania i tablice przepływów międzygałęziowych), statystyka środowiskowa i inne dziedziny statystyki wykorzystywane są do dodatkowych zastosowań. Podstawowe potrzebne dane, oprócz rachunków narodowych, dotyczą środowiska, energii, transportu, leśnictwa, rybactwa, rejestrów emisji do powietrza oraz obejmują inne statystyki, jak również inne dane znajdujące się w posiadaniu ministerstw, wyspecjalizowanych instytucji i agencji ds. środowiska.Jak wynika z odpowiedzi udzielonych w ramach badania „Rachunki środowiska – stan najnowszych prac” przeprowadzonego dla Eurostatu w 2007 r., niektóre kraje europejskie oznajmiły, że nie będą rozwijać ani nawet kontynuować rachunków środowiska bez europejskiej podstawy prawnej zapewniającej uprawnienie do ubiegania się o środki niezbędne dla spełnienia tych wymogów.Skutki i konsekwencje dla polityki na szczeblu Unii EuropejskiejOcenę europejskiej polityki ochrony środowiska oraz jej strategii tematycznych można odpowiedzialnie przeprowadzić jedynie pod warunkiem dostępności wiarygodnych danych. Strategia tematyczna dotycząca zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych jest w jasny sposób uzależniona od danych potrzebnych do opracowania wskaźników dotyczących oddzielenia wzrostu gospodarczego od presji wywieranej na środowisko oraz wskaźników dotyczących oddziaływania na środowisko. Wskaźniki te opierają się na danych, które są obecnie gromadzone na podstawie dżentelmeńskiej umowy. Wymagane spójne i regularne opracowywanie i zgłaszanie rachunków środowiska poprawiłoby jakość statystyki. Do chwili obecnej dane używane do celów jednego ze wskaźników strukturalnych i trzech spośród wskaźników zrównoważonego rozwoju nie zawierały danych zgłaszanych przez kraje, lecz były opracowywane w oparciu o międzynarodowe bazy danych (należące na przykład do FAO i ONZ). Do opracowania danych na potrzeby sprawozdań za 2009 r. dotyczących wskaźników po raz pierwszy wykorzystano zgłoszone przez kraje dane dostarczone w ramach obecnego porozumienia dotyczącego dobrowolnego gromadzenia danych.Z drugiej strony, inne obszary polityki UE (np. recykling odpadów i zapobieganie ich powstawaniu, emisje do powietrza i zmiana klimatu, zrównoważona konsumpcja i produkcja) byłyby znacznie lepiej kontrolowane, gdyby istniały dobrej jakości dane łączące środowisko i gospodarkę. Dane te mogą być gromadzone w ramach rachunków środowiska, lecz konieczne jest uczestnictwo wszystkich krajów i zagwarantowanie pełnej harmonizacji. Odpowiednia podstawa prawna dla gromadzenia tych danych może zapewnić spełnienie tych wymogów.Przewiduje się również następujące korzyści: gromadzenie danych dotyczących ważnej dziedziny w całej UE, zwiększona widoczność rachunków środowiskowych stanowiąca narzędzie kontrolowania polityki z wykorzystaniem możliwości powiązania danych dotyczących środowiska i gospodarki, możliwość wykorzystania odbywającej się obecnie zmiany systemu rachunków narodowych i europejskiego systemu rachunków i uzyskania synergii sprzyjającej gromadzeniu danych.2.3.3. Podsumowanie zagrożeń wynikających z utrzymania stanu obecnegoOkreślono następujące zagrożenia związane z nierealizowaniem wariantu 2:-  Ryzyko polegające na tym, że dane nie będą właściwie gromadzone w celu uzyskania szacunków na szczeblu UE i że nie będzie dostępny ostateczny kompletny zestaw danych dotyczących rachunków środowiska. Powodowałoby to w efekcie istnienie niekompletnych informacji na temat związków między środowiskiem a gospodarką.-  Ryzyko polegające na tym, że analizy będą dokonywane w oparciu o dane nieoficjalne. Zawiera się w tym ryzyko polegające na tym, że inne podmioty będą oceniać informacje na temat związków między środowiskiem a gospodarką i robić to, co Eurostat i europejski system statystyczny powinny robić w bardziej systematyczny i zharmonizowany sposób.-  Ryzyko polegające na tym, że UE nie będzie uważana za wiodący światowy podmiot w dziedzinie rachunków środowiska. Istnieje ryzyko, że poczynione do tej pory starania zostaną zmarnowane bez żadnych widocznych ostatecznych korzyści.2.3.4. Wariant preferowanyZ porównania istniejącego systemu gromadzenia danych dotyczących rachunków środowiska na podstawie dżentelmeńskiej umowy z rozwiązaniem opartym na prawodawstwie UE jasno wynika, że wariant drugi jest tym, który przyniesie najlepsze wyniki.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU3.1. Krótki opis proponowanych działańCelem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie wspólnych ram dla gromadzenia, zestawiania, przekazywania oraz oceny europejskich rachunków ekonomicznych środowiska.3.2. Podstawa prawnaPodstawą prawną dla statystyki europejskiej jest artykuł 338 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą, przyjmują środki w celu tworzenia, w stosownych przypadkach, statystyk dotyczących wykonywania działań Unii. Wspomniany artykuł określa wymogi odnoszące się do tworzenia statystyk europejskich, wymagając, by były one zgodne z zasadami bezstronności, rzetelności, obiektywizmu, niezależności naukowej, opłacalności oraz poufności informacji statystycznych.3.3. Zasada pomocniczościZasada pomocniczości ma zastosowanie, o ile wniosek nie podlega wyłącznym kompetencjom UE.Cel proponowanych działań, czyli gromadzenie, zestawianie, przekazywanie oraz ocena europejskich rachunków ekonomicznych środowiska, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie UE na mocy unijnego aktu prawnego, ponieważ wyłącznie Komisja może koordynować niezbędną harmonizację informacji statystycznych na poziomie UE, podczas gdy gromadzenie danych i zestawianie porównywalnych rachunków ekonomicznych środowiska może być zorganizowane przez państwa członkowskie. W konsekwencji Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.3.4 Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów.Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsze rozporządzenie ogranicza się w swoim zakresie do minimum koniecznego do osiągnięcia swojego celu i nie wykracza poza zakres niezbędny do tego celu. W niniejszym rozporządzeniu nie określa się mechanizmów gromadzenia danych dla poszczególnych państw członkowskich, lecz jedynie definiuje dane, które mają być dostarczane, dla zapewnienia ich zharmonizowanej struktury i terminowego przekazywania.W większości dziedzin państwa członkowskie nie są zobowiązane do wprowadzania jakichkolwiek zmian w zakresie zestawiania rachunków ekonomicznych środowiska, do których dane są już gromadzone na poziomie UE na podstawie dżentelmeńskich umów. W niektórych dziedzinach mogą mieć miejsce zmiany w zgłaszaniu badań, które to zmiany mogłyby mieć wpływ na przedsiębiorstwa. Rachunki środowiska dotyczą jednak w głównej mierze reorganizacji istniejących danych, a nie gromadzenia nowych statystyk od przedsiębiorstw. Rachunki środowiska w istocie nie wymagają na ogół gromadzenia nowych danych, lecz sprawiają, że dane z rachunków narodowych (np. tablice podaży i wykorzystania i tablice przepływów międzygałęziowych), statystyka środowiskowa i inne dziedziny statystyki wykorzystywane są do dodatkowych zastosowań.3.5. Wybór instrumentówProponowane instrumenty: rozporządzenie.Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów.Wybór odpowiedniego instrumentu zależy od tego, jaki cel prawny dany akt ma osiągnąć. Ze względu na zapotrzebowanie na informacje na szczeblu europejskim, w dziedzinie statystyki europejskiej aktami podstawowymi nie są zazwyczaj dyrektywy, lecz rozporządzenia. Rozporządzenie jest lepszym rozwiązaniem, ponieważ ustanawia te same przepisy dla całej UE, zapewniając ścisłe i całościowe ich stosowanie przez państwa członkowskie. Jest ono stosowane bezpośrednio, co oznacza, że nie musi być transponowane do prawa krajowego. W przeciwieństwie do rozporządzeń, dyrektywy, których celem jest harmonizacja ustawodawstw krajowych, są wiążące dla państw członkowskich w odniesieniu do określonych w nich celów, pozostawiają jednak władzom krajowym swobodę wyboru formy i metod osiągania tychże celów. Ponadto muszą one być transponowane do prawa krajowego. Zastosowanie rozporządzenia jest zgodne z innymi aktami prawnymi w dziedzinie statystyki, przyjętymi od 1997 r.4. WPłYW NA BUDżETGromadzenie danych nie ma dodatkowego wpływu na budżet Unii.5. Informacje dodatkoweProponowany akt prawny dotyczy kwestii mających znaczenie dla EOG i z tego względu powinien obejmować także Europejski Obszar Gospodarczy.2010/0073 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie europejskich rachunków ekonomicznych środowiska(Tekst mający znaczenie dla EOG)PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 338 ust.1,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,po przekazaniu wniosku parlamentom narodowym,stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Artykuł 3 Traktatu o Unii Europejskiej przewiduje, że Unia działa na rzecz trwałego rozwoju Europy, którego podstawą jest zrównoważony wzrost gospodarczy oraz stabilność cen, społeczna gospodarka rynkowa o wysokiej konkurencyjności zmierzająca do pełnego zatrudnienia i postępu społecznego oraz wysoki poziom ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego.2.  Szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego[6] potwierdził, że rzetelna informacja o stanie środowiska i o podstawowych tendencjach, oddziaływaniach i czynnikach zmian zachodzących w środowisku są niezbędne dla opracowywania skutecznej polityki i jej realizacji oraz dla ogólnego wzmocnienia roli obywateli.3.  Decyzja nr 1578/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie wspólnotowego programu statystycznego na lata 2008–2012[7] zawiera wyraźne odniesienie do potrzeby stworzenia wysokiej jakości statystyk i rachunków w dziedzinie środowiska. Ponadto w ramach głównych inicjatyw przewidzianych na okres od 2008 do 2012 r. ustalono, że w stosownych przypadkach w odniesieniu do głównych dziedzin gromadzonych danych środowiskowych do tej pory nieuregulowanych prawnie należy stworzyć podstawy prawne.4.  Konieczność uzupełnienia dotychczasowych wskaźników danymi, które uwzględnią aspekty środowiskowe i społeczne w celu wyznaczania bardziej spójnych i kompleksowych kierunków polityki, podkreślono w komunikacie Komisji COM(2009) 433 z sierpnia 2009 pt. „Wyjść poza PKB”. W tym celu rachunki środowiska oferują środki służące do monitorowania oddziaływania gospodarki na środowisko oraz do zbadania, jak można łagodzić te wpływy. Zgodnie z założeniami zrównoważonego rozwoju i dążenia do stworzenia gospodarki niskoemisyjnej, zawartymi w strategii lizbońskiej i różnych ważniejszych inicjatywach, opracowanie ramowych danych, które w spójny sposób uwzględniałyby zagadnienia z zakresu ochrony środowiska i gospodarki, staje się koniecznością.5.  Europejski system rachunków (ESA) ustanowiony rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie[8] (zwany dalej „ESA 95”), spójny z systemem rachunków narodowych (SNA) przyjętym w lutym 1993 r. przez Komisję ds. Statystyki Narodów Zjednoczonych, jest głównym narzędziem służącym do opracowywania unijnych statystyk gospodarczych oraz wielu wskaźników ekonomicznych (np. PKB). Ramy ESA mogą być wykorzystane do analizy i oceny różnych aspektów gospodarki (np. jej struktury, poszczególnych części i kierunków rozwoju w czasie). Mimo to, ze względu na specyficzne potrzeby w zakresie niektórych danych, takie jak analiza interakcji między środowiskiem a gospodarką, najlepszym rozwiązaniem jest stworzenie oddzielnych rachunków satelitarnych.6.  W konkluzjach z czerwca 2006 r. Rada Europejska wezwała Unię Europejską i jej państwa członkowskie do rozszerzenia rachunków narodowych o kluczowe aspekty zrównoważonego rozwoju. Z tego względu rachunki narodowe powinny zostać uzupełnione o zintegrowane rachunki ekonomiczne środowiska zawierające w pełni spójne dane.7.  Rachunki satelitarne pozwalają na rozszerzenie możliwości analitycznych rachunkowości narodowej na wybrane obszary problematyki społecznej, takie jak oddziaływanie na środowisko wynikające z działalności człowieka, w sposób elastyczny bez obciążania lub zakłócania centralnego systemu.8.  System zintegrowanych rachunków ekonomicznych środowiska (SEEA) opracowany wspólnie przez ONZ, Komisję Europejską, MFW, OECD i Bank Światowy jest systemem rachunków satelitarnych w stosunku do SNA. Skupia on informacje dotyczące gospodarki i środowiska we wspólne ramy w celu zmierzenia wkładu środowiska w gospodarkę i oddziaływania gospodarki na środowisko. Dostarcza on decydentom wskaźniki i statystykę opisową służące do monitorowania tej interakcji, jak również bazę danych potrzebną do planowania strategicznego i analizy kierunków polityki w celu określenia bardziej zrównoważonych ścieżek rozwoju.9.  SEEA stanowi syntezę i połączenie, tak dalece jak to możliwe, różnych kategorii rachunków środowiska. Generalnie wszystkie te kategorie rozszerzają zawarte w SNA koncepcje kosztów, akumulacji i poziomu kapitału poprzez uzupełnienie ich dodatkowymi danymi wyrażonymi w jednostkach fizycznych, w celu uwzględnienia kosztów dla środowiska i wykorzystania aktywów naturalnych w produkcji lub poprzez ich modyfikację za pomocą wyrażenia tych oddziaływań w ujęciu pieniężnym. W ramach tego podejścia ogólnego, niektóre istniejące kategorie różnią się znacznie od siebie pod względem metodyki i problematyki środowiska, której dotyczą.10.  W 1994 r. Komisja przedstawiła swoją pierwszą strategię dotyczącą „zielonej rachunkowości”[9]. Od tamtego czasu Komisja (Eurostat) i państwa członkowskie opracowały i przetestowały metody rachunkowości do takiego stopnia, że obecnie wiele państw członkowskich regularnie dostarcza pierwsze zestawy rachunków środowiska. Najbardziej powszechne z nich to rachunki fizycznego przepływu dotyczące emisji do powietrza (w tym emisji gazów cieplarnianych) i zużycia materiałów oraz rachunki pieniężne dotyczące wydatków i podatków związanych z ochroną środowiska.11.  Jednym z celów na okres objęty wspólnotowym programem statystycznym na lata 2008–2012 jest podjęcie inicjatyw zastąpienia porozumień prawodawstwem europejskim w niektórych obszarach dotyczących regularnego sporządzania europejskich statystyk, które osiągnęły wystarczający stopień zaawansowania.12.  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej[10] stanowi ramy odniesienia dla europejskich rachunków ekonomicznych środowiska. W szczególności zawarty jest w nim wymóg poszanowania zasad niezależności zawodowej, bezstronności, obiektywności, rzetelności, poufności informacji statystycznych oraz opłacalności.13.  Ponieważ różne zestawy rachunków ekonomicznych środowiska są w trakcie opracowywania i znajdują się w różnym stopniu zaawansowania, należy przyjąć strukturę modułową, która byłaby odpowiednio elastyczna.14.  Należy stworzyć program badań pilotażowych w celu poprawy jakości danych i sprawozdawczości, ulepszenia metodyki i przygotowania do dalszych działań.15.  Komisja powinna mieć uprawnienia do przyznawania państwom członkowskim odstępstw w przypadkach, gdy wymagane są znaczące modyfikacje ich narodowych systemów statystycznych.16.  Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie ustanowienie wspólnych ram prawnych dla gromadzenia, zestawiania, przekazywania i oceny europejskich rachunków ekonomicznych środowiska, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.17.  Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[11].18.  Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu dostosowania modułów do rozwoju w dziedzinie środowiska i gospodarki oraz do postępu technicznego, jak również w celu zapewnienia wsparcia metodycznego.19.  Przeprowadzono konsultacje z Komitetem ds. Europejskiego Systemu Statystycznego,PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1PrzedmiotW niniejszym rozporządzeniu ustanawia się wspólne ramy dla gromadzenia, zestawiania, przekazywania oraz oceny europejskich rachunków ekonomicznych środowiska w celu umiejscowienia rachunków ekonomicznych środowiska jako rachunków satelitarnych w stosunku do ESA 95, poprzez zapewnienie metodyki, wspólnych standardów, definicji, klasyfikacji i zasad rachunkowości, jakie mają być stosowane przy opracowywaniu rachunków ekonomicznych środowiska.Artykuł 2DefinicjeDo celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:1) „ emisja do powietrza” oznacza fizyczny przepływ gazów lub cząstek stałych z systemu gospodarczego (procesów produkcji albo konsumpcji) do atmosfery, będącej częścią systemu środowiska naturalnego;2) „ podatek związany ze środowiskiem ” oznacza podatek, którego podstawą opodatkowania jest jednostka fizyczna (lub jej odpowiednik) czegoś, co ma udowodniony określony negatywny wpływ na środowisko, przy czym należy brać pod uwagę jedynie te transakcje, które są uznawane za podatki w systemie rachunków narodowych;3) „ ogólnogospodarcze rachunki przepływów materiałowych (EW-MFA)” oznaczają spójne zestawienia całkowitych nakładów materiałowych wchodzących do gospodarek narodowych, zmian poziomu zapasów materiałowych w gospodarce oraz wypływów materiałowych do innych gospodarek albo do środowiska.Artykuł 3Moduły1. Rachunki środowiska, które mają zostać zestawione we wspólnych ramach określonych w art. 1, zgrupowane są w następujących modułach:a) moduł rachunków emisji do powietrza, określony w załączniku I;b) moduł podatków związanych ze środowiskiem według rodzajów działalności gospodarczej, określony w załączniku II;c) moduł ogólnogospodarczych rachunków przepływów materiałowych, określony w załączniku III.2. Każdy moduł zawiera następujące informacje:a) cele, dla których rachunki mają być zestawiane;b) zakres przedmiotowy rachunków;c) wykaz cech, dla których rachunki mają być zestawiane i przekazywane;d) pierwszy rok referencyjny, częstotliwość i terminy przekazywania danych w celu opracowywania rachunków;e) tabele sprawozdawcze;f) maksymalną długość okresów przejściowych, o których mowa w art. 8, w czasie których Komisja może przyznać odstępstwa.3. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 9 do celów dostosowania modułów do rozwoju w dziedzinie środowiska i gospodarki oraz postępu technicznego, jak również do celów zapewnienia wsparcia metodycznego.Artykuł 4Badania pilotażowe1. Komisja opracowuje program badań pilotażowych, które państwa członkowskie przeprowadziłyby dobrowolnie, w celu doskonalenia jakości danych i sprawozdawczości, stworzenia długich szeregów czasowych i opracowania metodyki.2. Wyniki badań pilotażowych są poddawane ocenie Komisji i przez nią publikowane, z uwzględnieniem korzyści wynikających z dostępności danych w stosunku do kosztów ich gromadzenia oraz obciążenia respondentów. Na podstawie wniosków z tych badań pilotażowych Komisja przyjmuje niezbędne akty delegowane zgodnie z art. 9.Artykuł 5Gromadzenie danych1. Państwa członkowskie gromadzą dane niezbędne do obserwacji cech charakterystycznych modułów, o których mowa w art. 3 ust. 2.2. Państwa członkowskie, stosując zasadę uproszczenia procedur administracyjnych, gromadzą wymagane dane, korzystając z rozmaitych źródeł wymienionych poniżej:a) badań statystycznych;b) procedur estymacji statystycznej, jeśli niektóre z cech charakterystycznych nie są obserwowane w przypadku wszystkich jednostek;c) źródeł administracyjnych.3. Państwa członkowskie informują Komisję i dostarczają szczegółowych danych dotyczących zastosowanych metod i jakości danych ze źródeł wymienionych w ust. 2.Artykuł 6Przekazywanie danych do Komisji (Eurostatu)1. Państwa członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) dane przedstawione w załącznikach, łącznie z danymi poufnymi, w terminach określonych w tych załącznikach.2. Dane są przekazywane we właściwym formacie technicznym, określonym zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 12 ust. 2.Artykuł 7Ocena jakości1. Do celów niniejszego rozporządzenia do przekazywanych danych stosuje się kryteria jakości określone w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 223/2009.2. Państwa członkowskie przedkładają Komisji (Eurostatowi) sprawozdanie dotyczące jakości przekazanych danych.3. Przy stosowaniu kryteriów jakości, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do danych objętych niniejszym rozporządzeniem zasady, struktura i częstotliwość składania sprawozdań dotyczących jakości są określane zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 12 ust. 2.4. Komisja (Eurostat) ocenia jakość przekazanych danych.Artykuł 8Odstępstwa1. Komisja może przyznać państwom członkowskim odstępstwa podczas okresów przejściowych określonych w załącznikach, zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 12 ust. 2, jeśli narodowe systemy statystyczne wymagają poważniejszych dostosowań.2. W takim przypadku dane państwo członkowskie przedkłada Komisji należycie uzasadniony wniosek nie później niż trzy miesiące od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.Artykuł 9Wykonanie przekazania1. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 2, powierza się Komisji na czas nieokreślony.2. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.3. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w art. 10 i 11.Artykuł 10Odwołanie przekazanych uprawnień1. Przekazanie uprawnień przewidziane w art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 2, może zostać odwołane przez Parlament Europejski lub Radę.2. Instytucja, która rozpoczęła wewnętrzną procedurę w celu podjęcia decyzji, czy zamierza ona odwołać przekazanie uprawnień, informuje drugiego prawodawcę i Komisję, najpóźniej miesiąc przed podjęciem ostatecznej decyzji, wskazując przekazane uprawnienia, które mogłyby zostać odwołane, oraz uzasadnienie tego odwołania.3. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna natychmiast lub od późniejszej daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących. Jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Artykuł 11Sprzeciw wobec aktów delegowanych1. Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawiadomienia. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten może być przedłużony o jeden miesiąc.2. Jeśli po upływie tego terminu ani Parlament Europejski ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec aktu delegowanego, lub jeśli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski jak i Rada poinformowały Komisję, że podjęły decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu, akt delegowany wchodzi w życie z dniem przewidzianym w jego przepisach.3. Jeśli Parlament Europejski lub Rada wyrażą sprzeciw wobec aktu delegowanego, nie wchodzi on w życie. Instytucja, która wyraża sprzeciw wobec aktu delegowanego, podaje uzasadnienie.Artykuł 12Komitet1. Komisję wspomaga Komitet ds. Europejskiego Systemu Statystycznego.2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.Okres ustanowiony art. 5 ust. 6 tej decyzji ustala się na trzy miesiące.Artykuł 13Wejście w życieNiniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący PrzewodniczącyZAŁĄCZNIK IMODUŁ RACHUNKÓW EMISJI DO POWIETRZASEKCJA 1CeleNa rachunkach emisji do powietrza rejestruje się i przedstawia dane dotyczące emisji do powietrza w sposób zgodny z zapisem na rachunkach narodowych. Rejestruje się na nich emisje do powietrza z gospodarek narodowych według określonego w ESA 95 podziału na rodzaje działalności gospodarczej powodującej emisję. Działalność gospodarcza obejmuje zarówno działalność produkcyjną w podziale na gałęzie przemysłu, jak i działalność gospodarstw domowych.W niniejszym załączniku określone są dane, jakie państwa członkowskie mają gromadzić, zestawiać, przekazywać i poddawać ocenie na rachunkach dotyczących emisji do powietrza. Dane te będą opracowywane w sposób, który pozwoli na połączenie bezpośredniej emisji z przemysłu i gospodarstw domowych z tą działalnością produkcyjną i konsumpcyjną. Dane dotyczące bezpośredniej emisji, zgłaszane zgodnie z niniejszym regulaminem, zostaną zestawione z tablicami przepływów międzygałęziowych, tablicami podaży i wykorzystania oraz danymi dotyczącymi spożycia w gospodarstwach domowych, które zgłaszano dotychczas do Komisji (Eurostatu) w ramach sprawozdawczości ESA 95.SEKCJA 2ZakresRachunki emisji do powietrza mają takie same granice systemu jak ESA 95 i także są oparte na zasadzie siedziby.Zgodnie z ESA 95, pojęcie siedziby oparte jest na następującej zasadzie: o jednostce mówi się, że jest jednostką krajową, jeżeli na obszarze gospodarczym danego kraju posiada ona swój ośrodek zainteresowania gospodarczego — tzn. kiedy angażuje się w działalność gospodarczą na tym terytorium przez okres jednego roku lub dłuższy.Na rachunkach emisji do powietrza rejestruje się emisję z działalności wszystkich jednostek krajowych, niezależnie od tego, gdzie w rzeczywistości się ona dokonuje w sensie geograficznym.Na rachunkach emisji do powietrza rejestruje się przepływ pozostałości gazów i cząstek stałych pochodzących z gospodarki narodowej i przedostających się do atmosfery. Do celów niniejszego rozporządzenia termin „atmosfera” odnosi się do części systemu środowiska naturalnego. Granice systemu odnoszą się do granicy pomiędzy gospodarką narodową (jako częścią systemu gospodarczego) a atmosferą (jako częścią systemu środowiska naturalnego). Po przekroczeniu tej granicy systemu, emitowane substancje znajdują się poza kontrolą człowieka i stają się częścią naturalnego obiegu materiałów i mogą spowodować wiele rodzajów oddziaływań na środowisko.SEKCJA 3Wykaz elementów składowychPaństwa członkowskie tworzą statystyki dotyczące emisji następujących substancji zanieczyszczających powietrze:Kod | Nazwa emisji do powietrza | Symbol emisji do powietrza | Jednostka sprawozdawcza |Dwutlenek węgla bez emisji z biomasy | CO2 | 1 000 ton (Gg) |Dwutlenek węgla pochodzący z biomasy | CO2 z biomasy | 1 000 ton (Gg) |Podtlenek azotu | N2O | tony (Mg) |Metan | CH4 | tony (Mg) |Perfluorowęglowodory | PFC | tony (Mg) ekwiwalentów CO2 |Fluorowęglowodory | HFC | tony (Mg) ekwiwalentów CO2 |Sześciofluorek siarki | SF6 | tony (Mg) ekwiwalentów CO2 |Tlenki azotu | NOX | tony (Mg) ekwiwalentów NO2 |Niemetanowe lotne związki organiczne | NMVOC | tony (Mg) |Tlenek węgla | CO | tony (Mg) |Pył zawieszony < 10 µ | PM10 | tony (Mg) |Pył zawieszony < 2,5 µ | PM2.5 | tony (Mg) |Dwutlenek siarki | SO2 | tony (Mg) |Amoniak | NH3 | tony (Mg) |Wszystkie dane liczbowe podaje się z dokładnością do jednego miejsca po przecinku.SEKCJA 4Pierwszy rok referencyjny, częstotliwość i terminy przekazywania danych1. Statystyki zestawia się i przekazuje raz w roku.2. Statystyki przekazuje się w ciągu 21 miesięcy od końca roku referencyjnego.3. Pierwszym rokiem referencyjnym jest rok wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.4. W ramach pierwszego przekazywania danych państwa członkowskie uwzględniają także dane roczne z okresu od 2008 r. do pierwszego roku referencyjnego.5. W ramach każdego kolejnego przekazywania danych do Komisji państwa członkowskie dostarczają rocznych danych za lata n-4, n-3, n-2, n-1 oraz n, gdzie n jest rokiem referencyjnym.SEKCJA 5Tabele sprawozdawcze1. Dla każdego elementu składowego wymienionego w sekcji 3 dane tworzy się zgodnie z hierarchiczną klasyfikacją działalności gospodarczej, NACE Rev.2 (poziom agregacji A*64 dla rachunków narodowych i regionalnych), w pełni zgodną z ESA 95. Dodatkowo tworzy się dane dotyczące:-  emisji do powietrza z gospodarstw domowych;-  Pozycje pomostowe. Przez pozycje pomostowe rozumie się pozycje sprawozdawcze, które wyraźnie niwelują różnice pomiędzy rachunkami emisji do powietrza zgłaszanymi na podstawie niniejszego rozporządzenia a danymi zgłaszanymi w oficjalnych krajowych spisach dotyczących emisji do powietrza.2. Hierarchiczna klasyfikacja, o której mowa w pkt 1, wygląda następująco:Emisja do powietrza w podziale na gałęzie przemysłu — NACE Rev.2 (A*64) |Emisja do powietrza z gospodarstw domowych |- Transport |- Ogrzewanie/chłodzenie |- Pozostałe |Pozycje pomostowe |Całkowita emisja do powietrza wg NAMEA (Macierzy Rachunków Narodowych i Rachunków Środowiska) (przemysł + gospodarstwa domowe) |Minus jednostki krajowe za granicą |- Krajowe statki rybackie pływające za granicą |- Transport lądowy |- Transport wodny |- Transport lotniczy |Plus jednostki zagraniczne w kraju |+ Transport lądowy |+ Transport wodny |+ Transport lotniczy |(+ lub -) Inne modyfikacje i statystyczne rozbieżności |= Całkowita emisja substancji zanieczyszczającej X zgłoszona do UNFCCC[12]/CLRTAP[13] |SEKCJA 6Maksymalna długość okresów przejściowychNie można przyznać okresu przejściowego.ZAŁĄCZNIK IIMODUŁ PODATKÓW ZWIĄZANYCH ZE ŚRODOWISKIEM WEDŁUG RODZAJÓW DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJSEKCJA 1CeleWpływy z podatków związanych ze środowiskiem rejestrują i przedstawiają dane dotyczące podatków związanych ze środowiskiem w sposób zgodny z zapisem na rachunkach narodowych. Rejestrują one wpływy gospodarek narodowych z podatków związanych ze środowiskiem w podziale na rodzaje działalności gospodarczej, określonym w ESA 95. Działalność gospodarcza obejmuje zarówno działalność produkcyjną w podziale na gałęzie przemysłu, jak i działalność gospodarstw domowych.W niniejszym załączniku określone są dane dotyczące dochodów z podatków związanych ze środowiskiem w podziale na gałęzie przemysłu, jakie państwa członkowskie mają gromadzić, zestawiać, przekazywać i poddawać ocenie.W statystykach dotyczących podatków związanych ze środowiskiem można wykorzystywać bezpośrednio statystyki dotyczące podatków i finansów publicznych, ale istnieją pewne korzyści związane z korzystaniem z danych podatkowych z rachunków narodowych, jeżeli jest to możliwe.Statystyki dotyczące podatków związanych ze środowiskiem oparte są na zarejestrowanych kwotach oszacowanych i deklarowanych lub na uzgodnionych w czasie wpływach gotówkowych, aby zapewnić spójność z rachunkami narodowymi i polepszyć porównywalność między krajami.Rachunki narodowe zawierają także informacje o tym, które branże i sektory płacą wspomniane podatki. Informacje o podatkach pochodzące z rachunków narodowych można znaleźć na rachunkach instytucjonalnych dla rządu, w tablicach podaży i wykorzystania, oraz na rachunku tworzenia dochodów.SEKCJA 2ZakresPodatki związane ze środowiskiem mają te same granice systemów co ESA 95 i obejmują obowiązkowe jednostronne opłaty w gotówce lub w naturze nakładane przez instytucje rządowe i samorządowe lub przez instytucje Unii Europejskiej.Podatki związane ze środowiskiem należą do następujących kategorii ESA 95:-  podatki od produkcji i przywozu (D.2),-  bieżące podatki dochodowe, majątkowe itd. (D.5),-  podatki od kapitału (D.91).SEKCJA 3Wykaz elementów składowychPaństwa członkowskie tworzą statystyki dotyczące podatków związanych ze środowiskiem według następujących elementów składowych:20.  podatki od energii,21.  podatki transportowe,22.  podatki od zanieczyszczeń,23.  podatki z tytułu wykorzystania zasobów naturalnych.Wszystkie dane zgłasza się w mln w walucie krajowej.SEKCJA 4Pierwszy rok referencyjny, częstotliwość i terminy przekazywania danych1. Statystyki zestawia się i przekazuje raz w roku.2. Statystyki przekazuje się w ciągu 21 miesięcy od końca roku referencyjnego.3. Pierwszym rokiem referencyjnym jest rok wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.4. W ramach pierwszego przekazywania danych państwa członkowskie uwzględniają także dane roczne z okresu od 2008 r. do pierwszego roku referencyjnego.5. W ramach każdego kolejnego przekazywania danych do Komisji państwa członkowskie dostarczają rocznych danych za lata n-4, n-3, n-2, n-1 oraz n, gdzie n jest rokiem referencyjnym.SEKCJA 5Tabele sprawozdawczeDla każdego z elementów składowych wymienionych w sekcji 3 tworzy się dane dla sektorów instytucjonalnych, które płacą podatki.Dla sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz sektora przedsiębiorstw prywatnych wymagany podział przebiega według hierarchicznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev.2 (poziom agregacji A*64 dla rachunków narodowych i regionalnych), w pełni zgodnej z ESA 95. Dodatkowo dla każdego elementu składowego 1 i 2 wymienionego w sekcji 3, tworzy się dane dla:-  gospodarstw domowych,-  jednostek zagranicznych,-  nieprzypisanych.SEKCJA 6Maksymalna długość okresów przejściowychNie można przyznać okresu przejściowego.ZAŁĄCZNIK IIIMODUŁ OGÓLNOGOSPODARCZYCH RACHUNKÓW PRZEPŁYWÓW MATERIAŁOWYCH (EW-MFA)SEKCJA 1CeleEW-MFA obejmuje wszystkie materiały stałe, gazowe i ciekłe z wyjątkiem przepływów powietrza i wody, mierzone w jednostkach masy rocznie. Tak jak system rachunków narodowych, ogólnogospodarcze rachunki przepływów materiałowych służą do dwóch głównych celów. Szczegółowe przepływy materiałowe stanowią bogatą empiryczną bazę danych dla licznych badań analitycznych. Wykorzystuje się je także do zestawień różnych wskaźników ogólnogospodarczych przepływów materiałowych dla gospodarek narodowych.W niniejszym załączniku określone są dane, jakie państwa członkowskie mają gromadzić, zestawiać, przekazywać i poddawać ocenie na rachunkach EW-MFA.SEKCJA 2ZakresPodstawową zasadą systemu przepływów materiałowych jest rozróżnienie pomiędzy zapasami a przepływami. Generalnie przepływ jest zmienną, która mierzy ilość w okresie czasu, gdy tymczasem zapas jest zmienną, która mierzy ilość w określonym momencie. Rachunki EW-MFA opierają się na koncepcji przepływu. Mierzą one przepływy międzygałęziowe materiałów oraz zmianę zapasów w gospodarce, wyrażone w jednostkach masy rocznie.Są one spójne z zasadami systemu rachunków narodowych (ESA 95), takimi jak zasada siedziby. Rejestrowane są na nich przepływy materiałowe związane z działalnością wszystkich jednostek krajowych gospodarki narodowej bez względu na ich lokalizację geograficzną. W EW-MFA istotne są dwa typy przepływów materiałowych przez granice systemów:1. Przepływy materiałowe pomiędzy gospodarką narodową a jej środowiskiem naturalnym. Obejmują one pozyskiwanie materiałów (tj. surowców, materiałów nieprzetworzonych lub pierwotnych) ze środowiska naturalnego oraz uwalnianie materiałów (zwanych często pozostałościami) do tego środowiska.2. Przepływy materiałowe między gospodarką narodową a resztą gospodarki światowej. Obejmują one przywóz i wywóz.W EW-MFA uwzględnione są jedynie przepływy, które przekraczają te granice systemów. W EW-MFA nie przedstawia się przepływów materiałowych w obrębie gospodarki. Oznacza to, że w EW-MFA gospodarka narodowa jest traktowana jako „czarna skrzynka” i nie uwzględniane są np. międzybranżowe dostawy produktów. Wyłączone są także naturalne przepływy do, z oraz w obrębie środowiska naturalnego.Pozyskiwanie ze źródeł wewnętrznych obejmuje roczną ilość materiałów stałych, ciekłych i gazowych (z wyłączeniem powietrza i wody) pozyskanych ze środowiska naturalnego, wykorzystywanych jako nakłady wchodzące do gospodarki.Fizyczny przywóz i fizyczny wywóz obejmuje wszystkie przywożone i wywożone towary w jednostkach masy. Towary podlegające wymianie handlowej obejmują towary na wszystkich etapach obróbki – od surowców po wyroby gotowe.SEKCJA 3Wykaz elementów składowychPaństwa członkowskie tworzą statystyki dotyczące elementów wymienionych w sekcji 5.SEKCJA 4Pierwszy rok referencyjny, częstotliwość i terminy przekazywania danych1. Statystyki zestawia się i przekazuje raz w roku.2. Statystyki przekazuje się w ciągu 24 miesięcy od końca roku referencyjnego.3. Pierwszym rokiem referencyjnym jest rok wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.4. W ramach pierwszego przekazywania danych państwa członkowskie uwzględniają także dane roczne z okresu od 2008 r. do pierwszego roku referencyjnego.5. W ramach każdego kolejnego przekazywania danych do Komisji państwa członkowskie dostarczają rocznych danych za lata n-4, n-3, n-2, n-1 oraz n, gdzie n jest rokiem referencyjnym.SEKCJA 5Tabele sprawozdawczeDane, w jednostkach masy, tworzy się dla elementów składowych wymienionych w poniższych tabelach.Tabela A — Pozyskiwanie ze źródeł wewnętrznych1 Biomasa |1.1 Rośliny uprawne (z wyjątkiem roślin pastewnych) |1.1.1 Zboża |1.1.2 Korzenie, bulwy |1.1.3 Uprawy cukrowe |1.1.4 Rośliny strączkowe |1.1.5 Orzechy |1.1.6 Rośliny oleiste |1.1.7 Warzywa |1.1.8 Owoce |1.1.9 Rośliny włókniste |1.1.10 Pozostałe rośliny uprawne nigdzie indziej niesklasyfikowane |1.2 Resztki roślin uprawnych (wykorzystane), rośliny pastewne i biomasa wypasana |1.2.1 Resztki roślin uprawnych (wykorzystane) |1.2.1.1 Słoma |1.2.1.2 Inne resztki roślin uprawnych (liście buraków cukrowych i pastewnych, inne) |1.2.2 Rośliny pastewne i biomasa wypasana |1.2.2.1 Rośliny pastewne (łącznie ze zbiorem biomasy z użytków zielonych) |1.2.2.2 Biomasa wypasana |1.3 Drewno (*) |1.3.1 Drewno (przemysłowe drewno okrągłe) |1.3.2 Paliwo drzewne i inne pozyskane materiały |1.4 Połowy dziko żyjących ryb, roślin i zwierząt wodnych, polowanie i zbieranie |1.4.1 Połowy dziko żyjących ryb |1.4.2 Wszystkie pozostałe zwierzęta i rośliny wodne |1.4.3 Polowanie i zbieranie |2 Rudy metali (rudy surowe) |2.1 Żelazo |2.2 Metale nieżelazne |2.2.1 Miedź (**) |2.2.2 Nikiel (**) |2.2.3 Ołów (**) |2.2.4 Cynk (**) |2.2.5 Cyna (**) |2.2.6 Złoto, srebro, platyna i inne metale szlachetne |2.2.7 Boksyt i inne rudy glinu |2.2.8 Uran i tor |2.2.9 Pozostałe nigdzie indziej niesklasyfikowane |3 Minerały niemetaliczne |3.1 Marmur, granit, piaskowiec, porfir, bazalt, pozostałe kamienie ozdobne i budowlane (z wyjątkiem łupków) |3.2 Kreda i dolomit |3.3 Łupki |3.4 Minerały chemiczne i minerały do produkcji nawozów |3.5 Sól |3.6 Wapień i gips |3.7 Glina i kaolin |3.8 Piasek i żwir |3.9 Pozostałe nigdzie indziej niesklasyfikowane |3.10 Wydobyte materiały ziemne (łącznie z ziemią), tylko w przypadku, gdy są wykorzystywane (***) |4 Kopalne surowce energetyczne/nośniki energii |4.1 Węgiel i inne stałe surowce energetyczne/nośniki energii |4.1.1 Węgiel brunatny |4.1.2 Węgiel kamienny |4.1.3 Łupek naftowy i piaski bitumiczne |4.1.4 Torf |4.2 Ciekłe i gazowe surowce energetyczne/nośniki energii |4.2.1 Ropa naftowa, kondensat i ciecze towarzyszące gazowi ziemnemu (NGL) |4.2.2 Gaz ziemny |(*) Dodatkowo, nieobowiązkowe zgłaszanie przyrostu netto zapasów drewna.(**) Dodatkowo, nieobowiązkowe zgłaszanie zawartości metalu.(***) Zgłaszanie nieobowiązkowe.Tabele B (Przywóz — wymiana handlowa ogółem), C (Przywóz — wymiana handlowa z krajami spoza UE), D (Wywóz — wymiana handlowa ogółem), E (Wywóz — wymiana handlowa z krajami spoza UE)1 Biomasa i produkty z biomasy |1.1 Rośliny uprawne, surowe i przetworzone |1.1.1 Zboża, surowe i przetworzone |1.1.2 Korzenie, bulwy, surowe i przetworzone |1.1.3 Uprawy cukrowe, surowe i przetworzone |1.1.4 Rośliny strączkowe, surowe i przetworzone |1.1.5 Orzechy, surowe i przetworzone |1.1.6 Rośliny oleiste, surowe i przetworzone |1.1.7 Warzywa, surowe i przetworzone |1.1.8 Owoce, surowe i przetworzone |1.1.9 Rośliny włókniste, surowe i przetworzone |1.1.10 Pozostałe rośliny uprawne nigdzie indziej niesklasyfikowane, surowe i przetworzone |1.2 Resztki roślin uprawnych (wykorzystane), rośliny pastewne i biomasa wypasana |1.2.1 Resztki roślin uprawnych (wykorzystane), surowe i przetworzone |1.2.1.1 Słoma |1.2.2.2 Pozostałe resztki roślin uprawnych |1.2.2 Rośliny pastewne i biomasa wypasana |1.2.2.1 Rośliny pastewne |1.3 Drewno i wyroby z drewna |1.3.1 Drewno, surowe i przetworzone |1.3.2 Paliwo drzewne i inne pozyskane materiały, surowe i przetworzone |1.4 Złowione ryby i pozostałe zwierzęta i rośliny wodne, surowe i przetworzone |1.4.1 Złowione ryb |1.4.2 Wszystkie pozostałe zwierzęta i rośliny wodne |1.5 Żywe zwierzęta inne niż wymienione w pkt 1.4, oraz produkty zwierzęce |1.5.1 Żywe zwierzęta inne niż wymienione w pkt 1.4 |1.5.2 Mięso i przetwory mięsne |1.5.3 Przetwory mleczne, jaja ptasie, miód |1.5.4 Pozostałe produkty pochodzenia zwierzęcego (włókna, skóry, futra, skóry wyprawione itd.) |1.6 Produkty głównie z biomasy |2 Rudy i koncentraty metali, surowe i przetworzone |2.1 Rudy i koncentraty żelaza, żelazo i stal, surowe i przetworzone |2.2 Rudy i koncentraty metali nieżelaznych, surowe i przetworzone |2.2.1 Miedź |2.2.2 Nikiel |2.2.3 Ołów |2.2.4 Cynk |2.2.5 Cyna |2.2.6 Złoto, srebro, platyna i inne metale szlachetne |2.2.7 Boksyt i inne rudy glinu |2.2.8 Uran i tor |2.2.9 Pozostałe nigdzie indziej niesklasyfikowane |2.3 Produkty głównie z metali |3 Minerały niemetaliczne, surowe i przetworzone |3.1 Marmur, granit, piaskowiec, porfir, bazalt oraz pozostałe kamienie ozdobne lub budowlane (z wyjątkiem łupków) |3.2 Kreda i dolomit |3.3 Łupki |3.4 Minerały chemiczne i minerały do produkcji nawozów |3.5 Sól |3.6 Wapień i gips |3.7 Glina i kaolin |3.8 Piasek i żwir |3.9 Pozostałe nigdzie indziej niesklasyfikowane |3.10 Wydobywane materiały ziemne (łącznie z ziemią), tylko w przypadku, gdy są wykorzystane (*) |3.11 Produkty głównie z minerałów niemetalicznych |4 Kopalne surowce energetyczne/nośniki energii, surowe i przetworzone |4.1 Węgiel i inne stałe produkty energetyczne, surowe i przetworzone |4.1.1 Węgiel brunatny |4.1.2 Węgiel kamienny |4.1.3 Łupek naftowy i piaski bitumiczne |4.1.4 Torf |4.2 Ciekłe i gazowe produkty energetyczne, surowe i przetworzone |4.2.1 Ropa naftowa, kondensat i ciecze towarzyszące gazowi ziemnemu (NGL) |4.2.2 Gaz ziemny |4.3 Produkty głównie z kopalnych produktów energetycznych |5 Inne produkty |6 Odpady przywożone (tabele B i C)/wywożone (tabele D i E) w celu ostatecznego przetworzenia i usunięcia |(*) Zgłaszanie nieobowiązkowe.W tabelach B i D uwzględnia się następujące modyfikacje odnośnie do zasady siedziby:Paliwo przechowywane przez jednostki krajowe za granicą (dodanie do przywozu w tabeli B) oraz paliwo przechowywane przez jednostki zagraniczne na obszarze kraju (dodanie do wywozu w tabeli D) |1 Paliwo dla transportu lądowego |2 Paliwo dla transportu wodnego |3 Paliwo dla transportu lotniczego |SEKCJA 6Maksymalna długość okresów przejściowychDla wykonania przepisów zawartych w niniejszym załączniku okres przejściowy wynosi maksymalnie dwa lata po pierwszym roku referencyjnym.[1] COM(94) 670: Wskazówki dla Unii Europejskiej w sprawie wskaźników ochrony środowiska i zielonej rachunkowości krajowej – integracja systemów informacji środowiskowej i gospodarczej.[2] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 295/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw (Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 13).[3] Rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie (Dz.U L 310 z 5.11.1996, s. 1).[4] Dz.U. L 344 z 28.12.2007, s. 15.[5] Decyzja 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego (Dz.U. L 242 z 10.9.2002, s. 1).[6] Decyzja 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego (Dz.U. L 242 z 10.9.2002, s. 1).[7] Dz.U. L 344 z 28.12.2007, s. 15.[8] Dz.U. L 310 z 30.11.1996, s. 1.[9] COM(1994) 670.[10] Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 164.[11] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.[12] Ramowa konwencja ONZ w sprawie zmian klimatu.[13] Konwencja w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości.