               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.6.2017
            COM(2017) 297 final
            2017/0127(CNS)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            zmieniająca decyzję Rady nr 189/2014/UE upoważniającą Francję do stosowania obniżonej stawki niektórych podatków pośrednich na rum „tradycyjny” produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie oraz uchylającą decyzję 2007/659/WE

               UZASADNIENIE

               Rum tradycyjny produkowany w najbardziej oddalonych regionach Francji jest od 1923 r. objęty specjalnym podatkiem akcyzowym na rynku Francji metropolitalnej. Odzwierciedla to długoterminową strategię pomocy fiskalnej państwa, opartą na założeniu, że – oprócz wyjątkowych lat wysokiego wzrostu – światowy rynek rumu wzrasta dość regularnie (o ok. 3,2 %), oraz na dostosowaniu ilości rumu objętych tym systemem do tego tempa wzrostu w celu zapewnienia długoterminowej konkurencyjności sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu w najbardziej oddalonych regionach Francji. Od czasu utworzenia rynku wewnętrznego i harmonizacji podatków akcyzowych w Europie ten szczególny system podatku akcyzowego był kontynuowany za zgodą Unii Europejskiej. Obecny obowiązujący system umożliwiający tę kontynuację został wprowadzony decyzją 2002/166/WE z dnia 18 lutego 2002 r. upoważniającą Francję do dalszego stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego od rumu „tradycyjnego” produkowanego we francuskich departamentach zamorskich
                  1
                w celu uwzględnienia przeglądu wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru w 2001 r. oraz likwidacji w 2003 r. ochrony celnej w odniesieniu do napojów spirytusowych. W decyzji 2002/166/WE stwierdzono również, że środki wspólnotowe i krajowe wcześniej przyjęte w celu poprawy konkurencyjności sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu we francuskich regionach najbardziej oddalonych nie pozwalają same w sobie na osiągnięcie poziomu konkurencyjności, który umożliwiłby Francji dostosowanie podatków od rumu tradycyjnego produkowanego we francuskich departamentach zamorskich.

               Decyzją 2002/166/WE ograniczono stosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego do rocznego kontyngentu 90 000 hl czystego alkoholu. Poziom ten odpowiadał przepływom handlowym odnotowanym w latach poprzedzających przyjęcie decyzji i nie uwzględniał stopy wzrostu. Autorzy decyzji 2002/166/WE byli przekonani, że dla stworzenia klimatu pewności prawnej dla podmiotów gospodarczych z sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu oraz zważywszy na okresy amortyzacji wyposażenia i budynków, wystarczające będzie ustanowienie rocznego kontyngentu 90 000 hl na okres siedmiu lat od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.

               W rzeczywistości Rada dokonała już zmiany decyzji 2002/166/WE decyzją 2007/659/WE
                  2
                z dnia 9 października 2007 r.; na mocy tej decyzji wprowadzono z mocą wsteczną kontyngent roczny w wysokości 108 000 hl czystego alkoholu, obowiązujący od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. W decyzji 2007/659/WE stwierdzono również (motyw 9), że sektor rumu w departamentach zamorskich utrzymał się wyłącznie dzięki rynkowi we Francji metropolitalnej, na którym jest objęty specjalnym systemem podatkowym umożliwiającym częściowe zrekompensowanie wysokich kosztów wytwarzania.

               Decyzją Rady nr 896/2011/UE
                  3
                z dnia 19 grudnia 2011 r. zmieniono decyzję 2007/659/WE przez skrócenie okresu obowiązywania kontyngentu w wysokości 108 000 hl na dwa lata do dnia 31 grudnia 2010 r. i wprowadzenie na okres od 1 dnia stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. roczny kontyngent wynoszący 120 000 hl czystego alkoholu.

               W motywie 5 decyzji Rady nr 896/2011/UE z dnia 19 grudnia 2011 r. Rada uznała, że kontyngent, który może korzystać ze stawki podatku akcyzowego niższej niż pełna stawka powinien umożliwić roczne stopy wzrostu na poziomie 3,2 % oraz 4,3 % w niektórych latach silnego wzrostu. Oczywiste jest, że decyzja ta nie pociąga za sobą żadnych przyszłych zobowiązań prawnych ze strony Rady ani Komisji. Należy jednak zauważyć, że wspomniane stopy wzrostu stanowią od ponad 25 lat najbardziej stabilne i najbardziej zbliżone do rzeczywistości gospodarczej czynniki ekonomiczne:

               „(...) aby zabezpieczyć działalność sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu w departamentach zamorskich, należy wspierać konkurencyjność rumu tradycyjnego z tych departamentów na rynku we Francji metropolitalnej i dlatego konieczna jest weryfikacja, jaką ilość rumu tradycyjnego pochodzącego z tych obszarów można – przy wprowadzaniu na ten rynek – objąć obniżoną stawką podatku akcyzowego. W związku z tym przewidziany w decyzji 2007/659/WE roczny kontyngent w wysokości 108 000 hektolitrów należy zwiększyć do 120 000 hektolitrów czystego alkoholu, w tym również w odniesieniu do kontyngentu na rok 2011, aby zapewnić ciągłość, z uwzględnieniem wzrostu prognozowanego na ten rok. Takie zwiększenie kontyngentu pozwoliłoby pokryć roczny wzrost równy 4,3 %, czyli nieznacznie więcej od wzrostu stwierdzonego w latach 2007–2010, który wynosił 3,2 %”.

               Decyzją nr 189/2014/UE
                  4
                uchylono i zastąpiono decyzję nr 896/2011/UE, ustalając wysokość rocznego kontyngentu na 120 000 hl na okres od 1 dnia stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. Kontyngent określony w decyzji nr 189/2014/UE nie odzwierciedla w pełni stóp wzrostu przewidzianych w decyzji nr 896/2011/UE. Ponadto ustalanie rocznego kontyngentu w wysokości 120 000 hektolitrów czystego alkoholu (hca) na długi okres (10 lat) zwiększyło rozdźwięk między stopą wzrostu przewidzianą przez Radę w 2011 r. a dostępnymi kontyngentami.

                        Rok

                        Prognozowana stopa wzrostu

                        Potrzeby do końca roku według przyjętej stopy wzrostu (hca)

                        Dostępny kontyngent (hca)

                        Decyzja WE/UE

                        2002

                        0 %

                        90 000

                        2002/166

                        2003

                        3,2 %

                        92 880

                        90 000

                        2002/166

                        2004

                        3,2 %

                        95 852

                        90 000

                        2002/166

                        2005

                        3,2 %

                        98 919

                        90 000

                        2002/166

                        2006

                        3,2 %

                        102 084

                        90 000

                        2002/166

                        2007

                        3,2 %

                        105 351

                        90 000

                        108 000

                        108 000

                        2002/166

                        2007/659

                        2011/896

                        2008

                        3,2 %

                        108 722

                        90 000

                        108 000

                        108 000

                        2002/166

                        2007/659

                        2011/896

                        2009

                        3,2 %

                        112 201

                        90 000

                        108 000

                        108 000

                        2002/166

                        2007/659

                        2011/896

                        2010

                        3,2 %

                        117.025

                        108 000

                        108 000

                        2007/659

                        2011/896

                        2011

                        4,3 %

                        122 057

                        108 000

                        120 000

                        2007/659

                        2011/896

                        2012

                        4,3 %

                        127 306

                        108 000

                        120 000

                        120 000

                        2007/659

                        2011/896

                        189/2014

                        2013

                        4,3 %

                        131 379

                        120 000

                        120 000

                        2011/896

                        189/2014

                        2014

                        3,2 %

                        135 583

                        120 000

                        189/2014

                        2015

                        3,2 %

                        139 922

                        120 000

                        189/2014

                        2016

                        3,2 %

                        144 400

                        120 000

                        189/2014

                        2017

                        3,2 %

                        149 020

                        120 000

                        189/2014

                        2018

                        3,2 %

                        153 789

                        120 000

                        189/2014

                        2019

                        3,2 %

                        158 710

                        120 000

                        189/2014

                        2020

                        3,2 %

                        163 789

                        120 000

                        189/2014

               W rezultacie producenci rumu tradycyjnego nie byli w stanie korzystać z wystarczającego dostępu do rynku we Francji metropolitalnej. Przewidywane stopy wzrostu umożliwiały kontyngent wynoszący 144 400 hca na koniec 2016 r., natomiast kontyngent został ograniczony do 120 000 hca. W związku z tym zwiększenie kontyngentu z mocą wsteczną na 2016 r. do 144 000 hca stanowi wyrównanie różnicy, która wynikałaby z zastosowania stóp wzrostu przewidzianych przez Radę.

               Pilna potrzeba zwiększenia kontyngentu jest oczywista: Kontyngent 120 000 hca na rok 2016 był stosowany już przed końcem 2016 r. i bez zwiększenia z mocą wsteczną jego wielkości od dnia 1 stycznia 2016 r. szkody dla producentów byłyby znaczące i prawdopodobnie nieodwracalne. Stosunki pomiędzy producentami rumu a wielkimi sieciami sprzedaży detalicznej we Francji są regulowane umowami przewidującymi zobowiązania dotyczące dostarczanych ilości, cen zakupu oraz wszelkich ewentualnych rabatów i promocji. Wygaśnięcie kontyngentu powoduje późniejszy wzrost podatków w odniesieniu do ilości przekraczających kontyngent, podczas gdy producenci nie mogą przewidzieć na początku roku (gdy umowy są zawierane), jakie jest prawdopodobieństwo i zakres przekroczenia kontyngentu. Biorąc pod uwagę fakt, że cena zakupu została ustalona na początku roku na podstawie niższej stawki opodatkowania, możliwy wzrost podatków wynikający z przekroczenia kontyngentu przed końcem roku stanowi ryzyko dla producentów rumu. Ryzyko to urzeczywistniło się w 2016 r. W sytuacji braku zwiększenia z mocą wsteczną kontyngentu producenci rumu ponieśliby znaczne straty w odniesieniu do ilości przekraczających kontyngent.

               Co więcej, brak takiego zwiększenia osłabiłby producentów rumu pochodzącego z francuskich regionów najbardziej oddalonych pod względem ich strategii handlowych na rok 2017: nie mając pewności odnośnie do daty wygaśnięcia kontyngentu na rok 2017, musieliby zrezygnować z oferowania rumu w trakcie kampanii promocyjnych pod koniec roku.

               Pilny charakter tego zwiększenia potęguje jeszcze obecny kontekst gospodarczy: wywóz do UE rumu tradycyjnego pochodzącego z Gwadelupy, Gujany Francuskiej, Martyniki i Reunion zmniejszył się. Między 2005 r. a 2011 r. wywóz do Unii Europejskiej rumu tradycyjnego pochodzącego z tych regionów wzrósł z 155 559 hca w 2005 r. do 205 482 hca w 2011 r. Począwszy od 2012 r. wielkość tego wywozu znacznie zmniejszyła się: w 2012 r. wynosiła ona 189 928 hca, następnie lekko wzrosła w 2013 r. (do 190 382 hca), spadła w 2014 r. (do 179 755 hca) a następnie nieznacznie wzrosła w 2015 r. (do 180 482 hca).

               Ten znaczny spadek wynika w dużej mierze ze spadku wywozu do Unii rumu tradycyjnego pochodzącego z Reunion, która jest największym producentem rumu tradycyjnego spośród tych najbardziej oddalonych regionów. Między 2005 a 2011 r. wielkość wywozu rumu tradycyjnego z Reunion wzrosła z 60 092 hca do 87 314 hca. Począwszy od 2012 r. wielkość tego wywozu znacznie zmniejszyła się do 69 491 hca w 2012 r., a następnie nieco zwiększyła się w 2013 r. (do 74 702 hca) i ponownie spadła do 63 240 hca (w 2014 r) i 58 890 hca (w 2015 r).

               Spadek wywozu rumu tradycyjnego z tych najbardziej oddalonych regionów na kontynent europejski wiąże się przede wszystkim z jego utratą udziałów w rynku rumu lekkiego w Niemczech na rzecz producentów z państw trzecich. W 2008 r. sprzedaż w Niemczech lekkiego rumu z wyżej wymienionych regionów najbardziej oddalonych wynosiła 46 065 hca. Sprzedaż ta spadła do zaledwie 22 885 hca w 2014 r i 17 091 hca w 2015 r.

               Na tym etapie nie można wykluczyć, że rozbieżność między kontyngentami odpowiadającymi stopom wzrostu przewidywanym przez Komisję i Radę a kontyngentami faktycznie zatwierdzonymi mogła mieć wpływ na tę tendencję. Analiza ta zostanie przeprowadzona w ramach przyszłego przeglądu decyzji nr 189/2014/UE.

               Należy również zauważyć, że konsumpcja we Francji rumu z państw trzecich, w tym z państw AKP (Afryki, Karaibów i Pacyfiku) wzrosła znacznie bardziej niż konsumpcja rumu z Gwadelupy, Gujany Francuskiej, Martyniki i Reunion. Konsumpcja we Francji rumu z państw trzecich wyniosła 20 733 hca w 2013 r., 22 679 hca w 2014 r. i 26 147 hca w 2015 r. Ilość dopuszczonego do konsumpcji we Francji rumu tradycyjnego wyprodukowanego w tych najbardziej oddalonych regionach wzrosła w mniejszym stopniu w tym okresie: wynosiła ona 115 438 hca w 2013 r., 119 066 hca w 2014 r. oraz 120 000 hca w 2015 r.

               W niezależnej analizie ekonomicznej przeprowadzonej przez służby Komisji i zakończonej w lipcu 2016 r. stwierdzono, że przywóz do Francji rumu tradycyjnego produkowanego na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunion stanowi jedynie niewielką część całkowitej konsumpcji alkoholu we Francji (między 1 a 2 %) oraz że w związku z tym stosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego w odniesieniu do tego rumu nie może powodować zakłócenia konkurencji na rynku rumu we Francji. W związku z powyższym wpływ tego przywozu na funkcjonowanie jednolitego rynku jest jeszcze mniej prawdopodobny.

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  W dniu 22 września 2016 r. władze francuskie zwróciły się do Komisji o przedłożenie projektu dostosowania technicznego decyzji Rady nr 189/2014/UE z dnia 20 lutego 2014 r. w celu zwiększenia rocznego kontyngentu z 120 000 hca do 144 000 hca. Do wniosku dołączono sprawozdanie uzasadniające wnioskowane zmiany.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Inicjatywa ta wchodzi w zakres priorytetów określonych w wytycznych politycznych zapisanych w art. 349 Traktatu z Lizbony. W artykule tym przyznano, że strukturalna sytuacja gospodarcza i społeczna regionów najbardziej oddalonych, do których należą Gwadelupa, Gujana Francuska, Martynika i Reunion, jest pogorszona ich oddaleniem, charakterem wyspiarskim, niewielkimi rozmiarami, trudną topografią i klimatem oraz ich zależnością gospodarczą od niewielkiej liczby produktów, podczas gdy trwałość i łączne występowanie tych czynników poważnie szkodzą rozwojowi tych regionów. W związku z tym art. 349 stanowi, że Rada, stanowiąc na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmuje specyficzne środki zmierzające w szczególności do określenia warunków stosowania Traktatów do tych regionów, w tym wspólnych polityk. Celem zwiększenia kontyngentu jest tworzenie i ochrona miejsc pracy, pobudzanie wzrostu gospodarczego i inwestycji w sektorze cukru trzcinowego i rumu. Wzrost ten wzmacnia jednolity rynek i czyni go bardziej dostępnym dla podmiotów gospodarczych mających siedzibę we wspomnianych regionach najbardziej oddalonych, ponieważ kompensuje niekorzystne warunki wynikające z ich położenia geograficznego i sytuacji gospodarczej.

                  Oprócz dostosowania kontyngentu, w odniesieniu do przyszłego traktowania kontyngentów i ich uzasadnienia do dnia 31 lipca 2017 r. Komisja będzie musiała opierać się na analizach przedstawionych przez Francję w ramach śródokresowego przeglądu przewidzianego w decyzji nr 189/2014/UE z dnia 20 lutego 2014 r.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Zgodnie z art. 349 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Traktatu z Lizbony) Rada przyjmuje środki, biorąc pod uwagę szczególne cechy charakterystyczne i ograniczenia regionów najbardziej oddalonych, bez podważania integralności i spójności porządku prawnego Unii, w tym rynku wewnętrznego i wspólnych polityk. Decyzja nr 189/2014/UE i elementy, na których została oparta, zostały uznane za spójne z innymi obszarami polityki Unii. Zwiększenie kontyngentu stanowi jego dostosowanie z mocą wsteczną do poziomu zgodnego z rocznymi stopami wzrostu już przewidzianymi przez Radę. Pozostałe elementy decyzji nr 189/2014/UE pozostają bez zmian. W tej sytuacji zwiększenie kontyngentu rocznego z 120 000 hca do 144 000 hca nie może mieć wpływu na spójność decyzji nr 189/2014/UE z innymi politykami Unii.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Art. 349 Traktatu z Lizbony (Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – TFUE).

                •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Jedynie Rada jest uprawniona do przyjęcia, na podstawie art. 349 TFUE, środków szczególnych na rzecz regionów najbardziej oddalonych w celu dostosowania stosowania Traktatów do tych regionów, w tym wspólnej polityki w poszczególnych obszarach, z powodu występowania trwałych niedogodności, które mają wpływ na sytuację gospodarczą i społeczną regionów najbardziej oddalonych.

                  W związku z powyższym niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady jest zgodny z zasadą pomocniczości.

               •Proporcjonalność

                  Zgodnie z zasadą proporcjonalności zakres i forma działania Unii nie powinny wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów określonych w Traktatach. Kontyngent 144 000 hca odpowiada przewidywanej stopie wzrostu oraz ilości wynikającej z zastosowania tej stopy pod koniec 2016 r. W ramach prawnych określonych w decyzji nr 189/2014/UE jedynym sposobem zwiększenia kontyngentu z mocą od dnia 1 stycznia 2016 r., w celu dostosowania go do poziomu stopy wzrostu wynoszącej 3,2 %, jest zmiana obowiązującej decyzji z mocą wsteczną. W związku z tym ani treść ani sposób działania nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów określonych w art. 349 TFUE.

               •Wybór instrumentu

                  Zob. „Proporcjonalność”

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  1. Jak wynika z art. 349 akapit pierwszy TFUE, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-132/14 do C-136/14, „specyficzne środki”, o których w nim mowa, są przyjmowane, „biorąc pod uwagę” „strukturalną sytuację gospodarczą i społeczną” regionów najbardziej oddalonych, „pogorszoną” wieloma czynnikami, których „trwałość i łączne występowanie poważnie szkodzą ich rozwojowi”. Czynniki te są przedstawione w art. 349 akapit pierwszy TFUE jako czynniki pogarszające strukturalną sytuację gospodarczą i społeczną regionów najbardziej oddalonych, które Rada powinna wziąć pod uwagę zgodnie z art. 349 akapit trzeci TFUE przy przyjmowaniu specyficznych środków (wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawach połączonych od C-132/14 do C-136/14, pkt 67 i 68). W perspektywie opisanej powyżej przez Trybunał i z powodów wyjaśnionych poniżej Komisja jest zdania, że pilne zwiększenie z mocą wsteczną kontyngentu mogącego korzystać z obniżonej stawki podatku akcyzowego z 120 000 hca do 144 000 hca stanowi jedyny odpowiedni środek:

                  – producenci rumu tradycyjnego nie byli w stanie korzystać z wystarczającego dostępu do rynku we Francji metropolitalnej. Przewidywane stopy wzrostu odpowiadały kontyngentowi 144 400 hca pod koniec 2016 r. Z tego powodu zwiększenie z mocą wsteczną kontyngentu na 2016 r. do 144 000 hca stanowi wyrównanie różnicy w celu dostosowania kontyngentu do poziomu przewidzianego już przez Komisję i Radę;

                  – ramy gospodarcze zostały już określone i ustalone przez Komisję i Radę;

                  – zwiększenie z mocą wsteczną jest niezbędne w celu uniknięcia natychmiastowej i prawdopodobnie nieodwracalnej szkody dla producentów;

                  – dane Eurostatu wskazują wyraźny spadek wywozu do Unii Europejskiej rumu tradycyjnego produkowanego w tych regionach najbardziej oddalonych;

                  – dane liczbowe wskazują, że udziały w rynku tego rumu tradycyjnego zostały utracone w innych krajach UE na rzecz producentów z państw trzecich;

                  – przywóz rumu z państw trzecich dopuszczonego do konsumpcji we Francji metropolitalnej wykazywał znacznie wyższy wzrost;

                  – pozostałe elementy decyzji nr 189/2014/UE pozostały bez zmian.

                  2. Przedmiotowy środek jest środkiem dostosowawczym o ograniczonych skutkach gospodarczych, które obecnie nie uzasadniają kosztów, jakie byłyby niezbędne w celu przeprowadzenia „oceny skutków”. W niniejszym przypadku zwiększenie kontyngentu z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2016 r. jest jedynym sposobem zagwarantowania, że „tradycyjny” rum z tych regionów najbardziej oddalonych pozostanie konkurencyjny na rynku unijnym.

                  W niezależnej analizie ekonomicznej przeprowadzonej przez służby Komisji i zakończonej w lipcu 2016 r.
                     5
                   w celu ustalenia, czy dyrektywa 92/83/EWG odpowiada wyznaczonym celom, stwierdzono, że przywóz do Francji rumu tradycyjnego produkowanego na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie stanowi jedynie niewielką część całkowitej konsumpcji alkoholu we Francji oraz że w związku z tym stosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego nie powinno powodować zakłócenia konkurencji na rynku rumu we Francji. W związku z powyższym wpływ tego przywozu na funkcjonowanie jednolitego rynku jest jeszcze mniej prawdopodobny.

                  Wnioski te zostały opublikowane i wszystkie zainteresowane strony były konsultowane. Chociaż wymieniona analiza nie była ukierunkowana konkretnie na zwiększenie kontyngentu na rum tradycyjny produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie, który może korzystać ze stawki obniżonej we Francji metropolitalnej, Komisja stwierdza jednak, że żadna z ponad 750 odpowiedzi otrzymanych i zweryfikowanych w ramach konsultacji nie zawierały argumentów ani innych informacji wymagających dodatkowych badań
                     6
                  .

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Zob. pkt powyżej.

                  Oprócz natychmiastowego dostosowania kontyngentu, do dnia 31 lipca 2017 r. Komisja będzie musiała opierać się na analizach przedstawionych przez Francję w ramach śródokresowego przeglądu przewidzianego w decyzji nr 189/2014/UE z dnia 20 lutego 2014 r. W ramach tego przeglądu ze wszystkimi zainteresowanymi stronami zostaną przeprowadzone ponowne konsultacje.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Zob. powyżej „Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa”

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  nie dotyczy

               •Prawa podstawowe

                  nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma żadnego wpływu na budżet.

               2017/0127 (CNS)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               zmieniająca decyzję Rady nr 189/2014/UE upoważniającą Francję do stosowania obniżonej stawki niektórych podatków pośrednich na rum „tradycyjny” produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie oraz uchylającą decyzję 2007/659/WE

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 349,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  7
               ,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  8
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  9
               ,

               stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje,

               (1)Zgodnie z art. 1 decyzji Rady nr 189/2014/UE
                  10
                Francja została upoważniona do przedłużenia stosowania na terytorium Francji metropolitalnej niższej od pełnej stawki podatku akcyzowego na alkohol określonej w art. 3 dyrektywy Rady 92/84/EWG
                  11
                oraz do stosowania stawki podatku zwanego „cotisation sur les boissons alcooliques” (lub „VSS”) niższej od pełnej stawki obowiązującej zgodnie z francuskimi przepisami krajowymi w odniesieniu do rumu „tradycyjnego” produkowanego na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunion.

               (2)Zgodnie z art. 3 wymienionej decyzji obniżone stawki podatku akcyzowego oraz podatku VSS mające zastosowanie do rumu „tradycyjnego” są ograniczone do rocznego kontyngentu 120 000 hektolitrów czystego alkoholu („hca”).

               (3)W dniu 22 września 2016 r. władze francuskie zwróciły się do Komisji o przedłożenie projektu dostosowania technicznego w celu zwiększenia rocznego kontyngentu z 120 000 hca do 144 000 hca. Do wniosku dołączono sprawozdanie zawierające informacje uzasadniające wnioskowane zmiany. Producenci rumu tradycyjnego nie byli w stanie korzystać w 2016 r. z wystarczającego dostępu do rynku we Francji metropolitalnej. Przewidywane stopy wzrostu wymagały kontyngentu w wysokości 144 400 hca i ilość tę osiągnięto pod koniec 2016 r. Roczny kontyngent w wysokości 120 000 hca należy zatem zwiększyć do 144 000 hca. Środki zatwierdzone na mocy decyzji Rady nr 189/2014/UE będą przedmiotem analizy oraz bardziej dogłębnego przeglądu całego systemu. Analiza ta uwzględni sprawozdanie Francji, o którym mowa w art. 4 decyzji nr 189/2014/UE.

               (4)Kontyngent 120 000 hca na rok 2016 został wykorzystany już przed końcem 2016 r. i bez zwiększenia z mocą wsteczną jego wielkości od dnia 1 stycznia 2016 r. szkody dla producentów byłyby znaczące i prawdopodobnie nieodwracalne. Stosunki pomiędzy producentami rumu a wielkimi sieciami sprzedaży detalicznej we Francji są regulowane umowami przewidującymi zobowiązania dotyczące dostarczanych ilości, cen zakupu oraz wszelkich ewentualnych rabatów i promocji. Wygaśnięcie kontyngentu spowodowało nieprzewidywalny i późniejszy wzrost podatków w odniesieniu do ilości przekraczających kontyngent, podczas gdy producenci nie mogli przewidzieć na początku roku (w momencie zawierania umów), jakie jest prawdopodobieństwo przekroczenia kontyngentu i jego możliwy zakres. W sytuacji braku zwiększenia z mocą wsteczną kontyngentu producenci rumu ponieśliby znaczne straty w odniesieniu do ilości przekraczających kontyngent. Z tego względu należy zezwolić na zwiększenie kontyngentu z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2016 r.

               (5)Pozostałe elementy, o których mowa w decyzji nr 189/2014/UE, pozostały bez zmian, a w niezależnej analizie ekonomicznej przeprowadzonej przez służby Komisji i zakończonej w lipcu 2016 r. stwierdzono, że przywóz do Francji rumu tradycyjnego produkowanego na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunion stanowi jedynie niewielką część całkowitej konsumpcji alkoholu we Francji. W związku z tym stosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego nie powinno powodować zakłócenia konkurencji na rynku rumu we Francji, a tym bardziej na jednolitym rynku.

               (6)Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania art. 107 i 108 TFUE.

               (7)Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję nr 189/2014/UE,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1. W art. 3 decyzji nr 189/2014/WE ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1. Obniżone stawki podatku akcyzowego i składki VSS, o których mowa w art. 1, i mające zastosowanie do rumu, o którym mowa w art. 2, są ograniczone do rocznego kontyngentu 120 000 hektolitrów czystego alkoholu. W okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2020 r. są one ograniczone do rocznego kontyngentu 144 000 hektolitrów czystego alkoholu.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady 2002/166/WE z dnia 18 lutego 2002 r. upoważniająca Francję do dalszego stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego od rumu „tradycyjnego” produkowanego we francuskich departamentach zamorskich, Dz.U. L 55 z 26.2.2002, s. 33.

                     (2)
                  Decyzja Rady z dnia 9 października 2007 r. upoważniająca Francję do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany we francuskich departamentach zamorskich i uchylająca decyzję 2002/166/WE, Dz.U. L 270 z 13.10.2007, s. 12.

                     (3)
                  Decyzja Rady nr 896/2011/UE z dnia 19 grudnia 2011 r. zmieniająca decyzję 2007/659/WE w odniesieniu do okresu jej stosowania oraz kontyngentu rocznego objętego obniżoną stawką podatku akcyzowego, Dz.U. L 345 z 29.12.2011, s. 18.

                     (4)
                  Decyzja Rady nr 189/2014/UE z dnia 20 lutego 2014 r. upoważniająca Francję do stosowania obniżonej stawki niektórych podatków pośrednich na rum „tradycyjny” produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie oraz uchylająca decyzję 2007/659/WE, Dz.U. L 59 z 28.2.2014, s. 1.

                     (5)
                  Strona 28 sprawozdania oraz s. 17–20 załącznika.

                     https://circabc.europa.eu/sd/a/3e197d56-02d3-4efd-b056-5b7d53b8e196/Evaluation%20of%20Council%20Directive%2092-83-EEC%20on%20the%20harmonisation%20of%20the%20structures%20of%20excise%20duties%20on%20alcohol%20and%20alcoholic%20beverages.pdf

                     (6)

                     https://circabc.europa.eu/sd/a/c1011602-0d01-4d97-9ce1-56a23fa57929/Appendix%209a%20-%20Open%20public%20consultation%20summary%20report.pdf

                     (7)
                  Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (8)
                  Decyzja Rady nr 189/2014/UE z dnia 20 lutego 2014 r. upoważniająca Francję do stosowania obniżonej stawki niektórych podatków pośrednich na rum „tradycyjny” produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunion oraz uchylająca decyzję 2007/659/WE (Dz.U. L 59 z 28.2.2014, s. 1.).

                     (9)
                  Dyrektywa Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. L 316 z 31.10.1992, s. 29).


Ważna informacja prawna

|

52006PC0802

Wniosek decyzja Rady upoważniająca Estonię, Słowenię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych  /* COM/2006/0802 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 14.12.2006KOM(2006) 802 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYupoważniająca Estonię, Słowenię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Zgodnie z art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z państw członkowskich do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od wymienionej dyrektywy, w celu uproszczenia procedury poboru podatków. W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 26 stycznia 2006 r., Zjednoczone Królestwo wystąpiło z wnioskiem o przedłużenie obowiązującego odstępstwa od art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG. Na mocy tego odstępstwa Zjednoczone Królestwo uzyskało upoważnienie do zawieszenia prawa do odliczenia podatku VAT do czasu jego zapłacenia dostawcy. W pismach, które wpłynęły do Sekretariatu Generalnego Komisji: w dniu 31 sierpnia 2006 r. od Estonii, w dniu 27 czerwca 2006 r. od Słowenii oraz w dniu 6 kwietnia 2006 r. od Szwecji, kraje te wystąpiły z wnioskami o przyznanie odstępstwa od art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, upoważniającego do zawieszenia prawa do odliczenia podatku VAT do czasu jego zapłacenia dostawcy. Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, pismem z dnia 6 października 2006 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Estonię, pismem z dnia 6 października 2006 r. – o wniosku złożonym przez Słowenię, pismem z dnia 4 października 2006 r. – o wniosku złożonym przez Szwecję oraz pismem z dnia 6 października 2006 r. – o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. Pismem z dnia 6 października 2006 r. Komisja powiadomiła Szwecję, a pismami z dnia 9 października 2006 r. powiadomiła Estonię, Słowenię i Zjednoczone Królestwo, że posiada wszystkie informacje, które uważa za niezbędne w celu rozpatrzenia złożonych wniosków. |120 | Kontekst ogólny W Zjednoczonym Królestwie istnieje możliwość skorzystania z uproszczonej formy rozliczania podatku (metody kasowej), przeznaczonej dla podatników, których obroty nie przekraczają 660 000 GBP (około 964 000 EUR). Przewiduje ona, że uprawnieni podatnicy mogą na mocy art. 10 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 77/388/EWG zawiesić płatność podatku do czasu otrzymania zapłaty. Jednocześnie, na zasadzie odstępstwa od art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, podatnicy, którzy wybrali formę uproszczoną, nie mogą odliczać podatku naliczonego do czasu jego zapłacenia dostawcy. Zjednoczone Królestwo uzyskało upoważnienie do wprowadzenia odstępstwa od art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG na podstawie decyzji Rady 87/400/EWG. Decyzja ta ogranicza stosowanie metody kasowej do podatników, których roczny obrót nie przekracza 340 000 ECU. W związku z przedłużeniem odstępstwa na mocy decyzji Rady 90/497/EWG, 93/111/EWG, 97/375/WE, 2000/435/WE i 2003/909/WE również maksymalna wysokość obrotu była stopniowo podwyższana aż do aktualnie obowiązującej kwoty 660 000 GBP. W obecnym wniosku o odstępstwo Zjednoczone Królestwo występuje o podwyższenie maksymalnej wysokości obrotu uprawniającej do korzystania z metody kasowej do kwoty 1 350 000 GBP (około 2 000 000 EUR). Oznaczałoby to podwojenie obecnie obowiązującego progu. Zdaniem Zjednoczonego Królestwa metoda kasowa stanowi element pakietu działań na rzecz uproszczenia systemu podatkowego, mających na celu pomoc małym i średnim przedsiębiorstwom. Potencjalna liczba podmiotów gospodarczych uprawnionych do stosowania metody kasowej wynosi około 1 miliona, a liczba spółek, które mogłyby odnieść korzyści z jej zastosowania – około 750 000. Spośród nich metodę tę faktycznie stosuje 159 000 podmiotów. W wyniku podniesienia progu obrotów dodatkowe 57 000 spółek uzyskałoby prawo do stosowania tej formy rozliczania podatku. Aktualne odstępstwo obowiązuje do dnia 31 grudnia 2006 r. Zjednoczone Królestwo zwróciło się z wnioskiem o jego przedłużenie do dnia 31 grudnia 2009 r. Komisja uważa, że wniosek Zjednoczonego Królestwa jest możliwy do przyjęcia zarówno jeśli chodzi o podwyższenie progu obrotów, jak i o przedłużenie okresu obowiązywania odstępstwa. Możliwość skorzystania z metody kasowej istnieje w Zjednoczonym Królestwie od dnia 1 października 1987 r. Podniesienie progu obrotów, o które występuje Zjednoczone Królestwo, nie wiąże się ze zmianą obowiązującego systemu. Również Estonia, Słowenia i Szwecja występują o przyznanie odstępstwa od art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, celem wprowadzenia możliwości skorzystania z uproszczonej formy rozliczania podatku (metody kasowej). Podobnie jak w systemie obowiązującym w Zjednoczonym Królestwie, kwalifikujący się podatnicy mogliby na mocy art. 10 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 77/388/EWG zawiesić płatność podatku do czasu otrzymania zapłaty. Jednocześnie, na zasadzie odstępstwa od art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, podatnicy, którzy wybrali formę uproszczoną, nie mogliby odliczać podatku naliczonego do czasu jego zapłacenia dostawcy. Szczegóły dotyczące tej formy rozliczania podatku, w tym zasady przyznawania i odbierania uprawnień oraz szczególne wymogi w zakresie księgowości, zostaną ustalone przez państwa członkowskie we własnym zakresie. W przypadku Słowenii próg zostałby ustalony na poziomie 50 000 000 SIT (około 208 000 EUR). Przewiduje się, że spośród 62 000 podmiotów gospodarczych uprawnionych do stosowania metody kasowej uczyniłoby to około 1 000. W przypadku Szwecji próg zostałby ustalony na poziomie 3 000 000 SEK (około 300 000 EUR). Liczba podmiotów gospodarczych uprawnionych do stosowania metody kasowej wynosiłaby około 630 000, z czego około 60 % czyli 400 000 podmiotów mogłoby faktycznie skorzystać z tego prawa. Złożone przez Słowenię i Szwecję wnioski o przyznanie odstępstwa oparte są na odstępstwie przyznanym obecnie Zjednoczonemu Królestwu i na wniosku o jego przedłużenie. W związku z tym Komisja może poprzeć wnioski tych krajów o przyznanie odstępstwa, których celem jest uproszczenie procedur dla małych podmiotów gospodarczych. W przypadku Estonii możliwość skorzystania z uproszczonej formy rozliczania podatku (metody kasowej) nie jest ograniczona wysokością obrotów. Zamiast tego możliwość ta jest ograniczona do podatników uważanych zgodnie z prawem estońskim za osoby samodzielnie prowadzące działalność gospodarczą, z których około 5 700 jest zarejestrowanych jako płatnicy VAT. Podmioty takie mogą wybrać deklarowanie przychodów dla celów podatków bezpośrednich na zasadzie kasowej. Wobec tego możliwość deklarowania podatku VAT na tej samej zasadzie oznaczałaby dla nich uproszczenie obowiązków w zakresie księgowości. Wobec niewielkiej liczby podmiotów, które mogłyby skorzystać z tej formy rozliczania podatku, oraz wobec wynikających z niej korzyści w związku z uproszczeniem, Komisja może poprzeć wniosek Estonii o przyznanie odstępstwa. |130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Decyzja Rady 97/375/WE z dnia 9 czerwca 1997 r. upoważniająca Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia opcjonalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych. Decyzja ta została zmieniona decyzjami Rady 2000/435/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. i 2003/909/WE z dnia 22 grudnia 2003 r., i wygasa z dniem 31 grudnia 2006 r. |141 | Spójność z polityką i celami Unii w innych dziedzinach Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |219 | Nie dotyczy. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |230 | Ocena wpływu Decyzja, której dotyczy wniosek, odnosi się do środków upraszczających pobór podatku VAT od małych i średnich podmiotów gospodarczych i może przyczynić się do poprawy płynności finansowej tych podmiotów. Wpływ będzie w każdym razie ograniczony ze względu na wąski zakres odstępstwa. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Krótki opis proponowanych działań Upoważnienie Zjednoczonego Królestwa do dalszego stosowania odstępstwa oraz upoważnienie Estonii, Słowenii i Szwecji do wprowadzenia odstępstwa od art. 17 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG celem stosowania możliwości skorzystania z metody kasowej, zgodnie z którą podatnik ma prawo do odliczenia podatku VAT dopiero po zapłaceniu dostawcy za towary lub usługi. |310 | Podstawa prawna Artykuł 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku. |329 | Zasada pomocniczości Wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |331 | Decyzja dotyczy upoważnienia przyznanego państwu członkowskiemu w odpowiedzi na jego własny wniosek i nie stanowi jakiegokolwiek zobowiązania. |332 | Biorąc pod uwagę ograniczony zakres odstępstwa, środek specjalny jest proporcjonalny do wyznaczonego celu. |Wybór instrumentów |341 | Proponowane instrumenty: inne. |342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów. Zgodnie z art. 27 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, odstępstwo od wspólnych zasad dotyczących podatku od wartości dodanej jest możliwe jedynie po uzyskaniu upoważnienia Rady, stanowiącej jednogłośnie na wniosek Komisji. Decyzja Rady jest jedynym właściwym instrumentem, ponieważ może być skierowana do jednego państwa członkowskiego. |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |INFORMACJE DODATKOWE |520 | Uchylenie obowiązujących przepisów prawnych Przyjęcie niniejszego wniosku pociąga za sobą uchylenie istniejącego prawodawstwa. |Klauzula przeglądu/weryfikacji/wygaśnięcia |E-4340 | Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia. |1.  WniosekDECYZJA RADYupoważniająca Estonię, Słowenię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[1], w szczególności jej art. 27 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja Rady 97/375/WE[3] upoważnia Zjednoczone Królestwo, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, do stosowania specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 ust. 1 tej dyrektywy celem zapewnienia podatnikom możliwości rozliczania podatku na podstawie środków zapłaconych i otrzymanych (metodą kasową). Zgodnie z tą metodą Zjednoczone Królestwo może, w drodze odstępstwa od art. 17 ust. 1 powołanej dyrektywy, zawiesić prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT przez podatników, którzy na podstawie art. 10 ust. 2 akapit trzeci tiret drugie powołanej dyrektywy rozliczają się z należnego podatku VAT od realizowanych przez nich dostaw po otrzymaniu zapłaty od klienta, do czasu zapłacenia dostawcy kwoty naliczonego podatku VAT.(2) W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 26 stycznia 2006 r., Zjednoczone Królestwo wystąpiło z wnioskiem o przedłużenie o trzy lata obowiązującego odstępstwa od art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG. Zjednoczone Królestwo wystąpiło także o podwyższenie maksymalnej wysokości obrotu uprawniającej do korzystania z metody kasowej z 660 000 GBP do 1 350 000 GBP.(3) W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 31 sierpnia 2006 r., Estonia wystąpiła z wnioskiem o przyznanie odstępstwa od art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, zgodnie z którym podatnik mógłby odliczyć podatek VAT dopiero po zapłaceniu dostawcy. Zawieszenie możliwości odliczenia podatku dotyczyć będzie tylko metody kasowej, zgodnie z którą podatnicy rozliczają się z należnego podatku VAT od realizowanych przez nich dostaw po otrzymaniu zapłaty od klienta, na podstawie art. 10 ust. 2 akapit trzeci tiret drugie powołanej dyrektywy. Estonia wystąpiła z wnioskiem, aby możliwość stosowania metody kasowej była ograniczona do podatników uważanych zgodnie z prawem estońskim za osoby samodzielnie prowadzące działalność gospodarczą.(4) W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 27 czerwca 2006 r., Słowenia wystąpiła z wnioskiem o przyznanie odstępstwa od art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, zgodnie z którym podatnik mógłby odliczyć podatek VAT dopiero po zapłaceniu dostawcy. Zawieszenie możliwości odliczenia podatku dotyczyć będzie tylko metody kasowej, zgodnie z którą podatnicy rozliczają się z należnego podatku VAT od realizowanych przez nich dostaw po otrzymaniu zapłaty od klienta, na podstawie art. 10 ust. 2 akapit trzeci tiret drugie powołanej dyrektywy. Słowenia wystąpiła o ustalenie maksymalnej wysokości obrotu uprawniającej do korzystania z metody kasowej na poziomie 50 000 000 SIT.(5) W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 6 kwietnia 2006 r., Szwecja wystąpiła z wnioskiem o przyznanie odstępstwa od art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, zgodnie z którym podatnik mógłby odliczyć podatek VAT dopiero po zapłaceniu dostawcy. Zawieszenie możliwości odliczenia podatku dotyczyć będzie tylko metody kasowej, zgodnie z którą podatnicy rozliczają się z należnego podatku VAT od realizowanych przez nich dostaw po otrzymaniu zapłaty od klienta, na podstawie art. 10 ust. 2 akapit trzeci tiret drugie powołanej dyrektywy. Szwecja wystąpiła o ustalenie maksymalnej wysokości obrotu uprawniającej do korzystania z metody kasowej na poziomie 3 000 000 SEK.(6) Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, pismem z dnia 6 października 2006 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Estonię, pismem z dnia 6 października 2006 r. – o wniosku złożonym przez Słowenię, pismem z dnia 4 października 2006 r. – o wniosku złożonym przez Szwecję oraz pismem z dnia 6 października 2006 r. – o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. Pismem z dnia 6 października 2006 r. Komisja powiadomiła Szwecję, a pismami z dnia 9 października 2006 r. powiadomiła Estonię, Słowenię i Zjednoczone Królestwo, że posiada wszystkie informacje, które uważa za niezbędne w celu rozpatrzenia złożonych wniosków.(7) Metoda kasowa stanowi uproszczenie dla małych i średnich podmiotów gospodarczych. W Zjednoczonym Królestwie podniesienie maksymalnej wysokości obrotu uprawniającej do posługiwania się metodą kasową umożliwi korzystanie z niej większej liczbie przedsiębiorstw. W wyniku podniesienia progu obrotów prawo do stosowania metody kasowej uzyskałoby dodatkowe 57 000 podmiotów. W przypadku Estonii przyznanie odstępstwa umożliwi skorzystanie z metody kasowej 5 700 podmiotom. W przypadku Słowenii metodę kasową będzie mogło wybrać 62 000 podmiotów. W przypadku Szwecji metoda kasowa będzie dostępna dla 630 000 podmiotów.(8) Przyznanie odstępstw Estonii, Słowenii, Szwecji i Zjednoczonemu Królestwu jest dopuszczalne wobec odsetka podmiotów gospodarczych uprawnionych do skorzystania z uproszczonej formy rozliczania podatku oraz wobec ograniczonego okresu obowiązywania odstępstwa.(9) Rozpatrywane odstępstwo nie ma wpływu na ogólną wysokość dochodów podatkowych państw członkowskich uzyskiwanych na etapie konsumpcji końcowej, a w rezultacie nie ma negatywnego wpływu na zasoby własne Wspólnot Europejskich pochodzące z podatku VAT,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W drodze odstępstwa od art. 17 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) niniejszym upoważnia się Estonię, Słowenię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo do zawieszenia prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT przez podatników, o których mowa w akapicie drugim, do czasu zapłacenia dostawcy kwoty podatku naliczonego.Dotyczy to podatników korzystających z formy opodatkowania przewidującej rozliczanie się z należnego podatku VAT od realizowanych przez nich dostaw po otrzymaniu zapłaty od klienta. Warunkiem jest osiąganie przez nich rocznego obrotu nieprzekraczającego 50 000 000 SIT w przypadku Słowenii, 3 000 000 SEK w przypadku Szwecji oraz 1 350 000 GBP w przypadku Zjednoczonego Królestwa lub – w przypadku Estonii – zarejestrowanie w formie jednoosobowej działalności gospodarczej.Artykuł 2Uchyla się decyzję 97/375/WE.Artykuł 3Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2009 r.Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Estońskiej, Republiki Słowenii, Królestwa Szwecji oraz do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.Sporządzono w Brukseli, dniaW imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/69/WE (Dz.U. L 221 z 12.8.2006, str. 9).[2] Dz.U. C […] z [...], str. […].[3] Dz.U. L 158 z 17.6.1997, str. 43. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2003/909/WE (Dz.U. L 342 z 30.12.2003, str. 49).