               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.10.2016
            COM(2016) 668 final
            2016/0329(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Wniosek jest przedstawiany w kontekście reformy reguł pochodzenia GSP z 2010 r. wprowadzonej rozporządzeniem (UE) nr 1063/2010 z dnia 18 listopada 2010 r., które zmieniło rozporządzenie (EWG) nr 2454/93.

               W ramach reformy do systemu kumulacji pochodzenia, który wcześniej funkcjonował między Unią, Szwajcarią i Norwegią, włączono warunkowo Turcję.

               W ramach tej reformy wprowadzono także nowy system poświadczania pochodzenia przez zarejestrowanych eksporterów, którego stosowanie jest odroczone do dnia 1 stycznia 2017 r.

               W oparciu o powyższe elementy należy dokonać zmiany istniejącego instrumentu prawnego mającego zastosowanie do systemu kumulacji pochodzenia między Unią a Norwegią. Jest to celem niniejszego wniosku.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Wniosek jest spójny ze wspólną polityką handlową, w szczególności z polityką celną, zasadą swobodnego obrotu towarami i regułami pochodzenia.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Nie dotyczy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 6;
                  decyzja Rady nr 2001/101/WE z dnia 5 grudnia 2000 r.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest związany ze wspólną polityką handlową, która należy do wyłącznych kompetencji Unii.

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ jego skutki są ściśle ograniczone do tego, co jest niezbędne dla zapewnienia rozszerzenia kumulacji obowiązującej w stosunku do produktów pochodzących ze Szwajcarii i Norwegii na Turcję.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 218 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Rada, na wniosek negocjatora, przyjmuje decyzję upoważniającą do zawarcia porozumienia. Niniejszy dokument stanowi wniosek dotyczący takiej decyzji.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Konsultacje z zainteresowanymi stronami utorowały drogę do porozumienia, które jest w pełni zaakceptowane we wszystkich jego elementach.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

               Nie przeprowadzono żadnej oceny skutków w odniesieniu do towarzyszącego harmonogramu i wytycznych dotyczących lepszego stanowienia prawa, gdyż przedmiotowy wniosek odnosi się do kumulacji pochodzenia między Unią, Szwajcarią, Norwegią i ewentualnie Turcją, czyli systemu, który już wcześniej istniał, a obecnie jest dostosowywany, tak aby spełnić wymogi techniczne wynikające z wdrażania systemu zarejestrowanych eksporterów (REX) od dnia 1 stycznia 2017 r.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

               Wniosek nie ma skutków dla ochrony praw podstawowych.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie dotyczy.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Środek będzie regularnie oceniany przez Strony, które będą uczestniczyć w regularnych kontaktach, sesjach szkoleniowych i spotkaniach dotyczących wdrożenia systemu REX.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

               Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Poprzednie Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą oraz każdym krajem EFTA, który przyznaje preferencje taryfowe w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (Norwegia i Szwajcaria), z zastrzeżeniem, że towary z zawartością części o pochodzeniu norweskim lub szwajcarskim są traktowane po ich wejściu na obszar celny Wspólnoty jak towary z zawartością części pochodzenia wspólnotowego, zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej (decyzja Rady z dnia 5 grudnia 2000 r.), należy zastąpić nowym porozumieniem w celu uwzględnienia reformy reguł pochodzenia GSP przyjętej rozporządzeniem nr 1063/2010 z dnia 18 listopada 2010 r. W następstwie upoważnienia udzielonego Komisji przez Radę w dniu 8 marca 2012 r. przeprowadzono i zakończono rokowania z Norwegią w sprawie tego nowego porozumienia.

               2016/0329 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 41 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446
                  1
                produkty uzyskane w Norwegii, Szwajcarii lub Turcji zawierające materiały, które nie zostały tam w całości uzyskane, uznaje się za pochodzące z kraju korzystającego, pod warunkiem że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 45 tego rozporządzenia delegowanego (system kumulacji).

               (2)Zgodnie z art. 54 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 system kumulacji ma zastosowanie, pod warunkiem że Norwegia przyznaje, na zasadzie wzajemności, takie samo traktowanie produktom pochodzącym z krajów korzystających, zawierającym materiały pochodzące z Unii.

               (3)W zakresie, w jakim dotyczy to Norwegii, ten system kumulacji został pierwotnie ustanowiony w drodze porozumienia w formie wymiany listów między Unią i Norwegią. Ta wymiana listów miała miejsce w dniu 29 stycznia 2001 r. po zatwierdzeniu przez Radę decyzją 2001/101/WE
                  2
               .

               (4)W celu zapewnienia stosowania pojęcia pochodzenia odpowiadającego temu, które określono w regułach pochodzenia w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) Unii, Norwegia zmieniła swoje reguły pochodzenia w ramach GSP. Konieczne jest zatem dokonanie zmiany porozumienia w formie wymiany listów między Unią i Norwegią.

               (5)System wzajemnego uznawania zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A przez Unię, Norwegię i Szwajcarię powinien nadal obowiązywać w ramach zmienionej wymiany listów i być warunkowo stosowany przez Turcję w celu ułatwienia wymiany handlowej między Unią, Norwegią, Szwajcarią i Turcją.

               (6)Ponadto reguły pochodzenia w ramach GSP Unii przewidują wprowadzenie nowego systemu ustalania dowodów pochodzenia przez zarejestrowanych eksporterów, który ma być stosowany od dnia 1 stycznia 2017 r. Również w tym zakresie należy dokonać zmian w wymianie listów.

               (7)Aby uprzedzić stosowanie tego nowego systemu oraz przepisów z nim związanych, w dniu 8 marca 2012 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania porozumienia z Norwegią, w formie wymiany listów, dotyczącego wzajemnego uznawania zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i określającego, że produkty z zawartością części o pochodzeniu norweskim, szwajcarskim lub tureckim mają być traktowane w chwili ich przybycia na obszar celny Unii jako produkty z zawartością części o pochodzeniu unijnym.

               (8)Rokowania z Norwegią były prowadzone przez Komisję i doprowadziły do porozumienia w formie wymiany listów.

               (9)Porozumienie powinno zostać zatwierdzone w imieniu Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej („porozumienie”) zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii.

               Tekst porozumienia w formie wymiany listów dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do złożenia w imieniu Unii Europejskiej notyfikacji, o której mowa w ust. 18 porozumienia w formie wymiany listów, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na związanie się postanowieniami porozumienia.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1).

                     (2)
                  Decyzja Rady 2001/101/WE z dnia 5 grudnia 2000 r. dotycząca zatwierdzenia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą oraz każdym krajem EFTA, który przyznaje preferencje taryfowe w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (Norwegia oraz Szwajcaria), z zastrzeżeniem, że towary z zawartością części o pochodzeniu norweskim lub szwajcarskim traktowane będą po ich wejściu na obszar celny Wspólnoty jak towary z zawartością części pochodzenia wspólnotowego (porozumienie wzajemne) (Dz.U. L 38 z 8.2.2001, s. 24).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.10.2016
            COM(2016) 668 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

               Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

               A. List Unii

                     …, …

                     [miejsce i data]

               Szanowni Państwo!

               1. Unia Europejska („Unia”) i Królestwem Norwegii („Norwegia”) jako Strony niniejszego porozumienia przyjmują do wiadomości, że do celów ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) obie Strony stosują podobne reguły pochodzenia oparte na następujących zasadach ogólnych:

               (a)definicja pojęcia produktów pochodzących oparta na takich samych kryteriach;

               (b)postanowienia dotyczące regionalnej kumulacji pochodzenia;

               (c)postanowienia dotyczące stosowania kumulacji do materiałów, które pochodzą, w rozumieniu reguł pochodzenia GSP Stron, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji;

               (d)postanowienia dotyczące ogólnej tolerancji w odniesieniu do materiałów niepochodzących;

               (e)postanowienia dotyczące niezmienności produktów z kraju korzystającego;

               (f)postanowienia dotyczące wystawiania lub sporządzania zastępczych dowodów pochodzenia;

               (g)wymóg współpracy administracyjnej z właściwymi organami krajów korzystających w zakresie dowodów pochodzenia.

               2. Unia i Norwegia uznają, że materiały pochodzące, w rozumieniu ich odpowiednich reguł pochodzenia GSP, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji uzyskują pochodzenie z kraju korzystającego z systemu GSP którejkolwiek ze Stron, jeżeli są poddawane w tym kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza operacje uważane za obróbkę lub przetworzenie niewystarczające dla nadania statusu produktów pochodzących. Niniejszy akapit stosuje się do materiałów pochodzących ze Szwajcarii i Turcji, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych odpowiednio w pkt 15 i 16.

               Organy celne państw członkowskich Unii oraz Norwegii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną, szczególnie do celów późniejszej weryfikacji dowodów pochodzenia w odniesieniu do materiałów, o których mowa w poprzednim akapicie. Zastosowanie mają postanowienia dotyczące współpracy administracyjnej zawarte w protokole nr 3 do umowy z dnia 14 maja 1973 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Królestwem Norwegii.

               Postanowień niniejszego punktu nie stosuje się do produktów objętych działami 1–24 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów przyjętego przez organizację powołaną na mocy Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, podpisanej w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r. („System Zharmonizowany”).

               3. Unia i Norwegia zobowiązują się niniejszym uznawać zastępcze dowody pochodzenia w formie zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A („świadectwa zastępcze”) wystawione przez organy celne drugiej Strony i zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządzone przez ponownego nadawcę drugiej Strony zarejestrowanego do tego celu.

               Każda ze Stron może ocenić kwalifikowalność produktów objętych zastępczym dowodem pochodzenia do preferencyjnego traktowania zgodnie z własnym ustawodawstwem.

               4. Przed wystawieniem lub sporządzeniem zastępczego dowodu pochodzenia każda Strona zapewnia spełnienie następujących warunków:

               (a)zastępczy dowód pochodzenia może zostać wystawiony lub sporządzony tylko wówczas, gdy pierwotny dowód pochodzenia został wystawiony lub sporządzony zgodnie z przepisami obowiązującymi w Unii lub w Norwegii;

               (b)jedynie w przypadku gdy produkty nie zostały dopuszczone do obrotu na terytorium jednej ze Stron, dowód pochodzenia lub zastępczy dowód pochodzenia może zostać zastąpiony jednym lub większą liczbą zastępczych dowodów pochodzenia w celu wysłania wszystkich lub niektórych produktów objętych pierwotnym dowodem pochodzenia z tej Strony do drugiej Strony;

               (c)produkty pozostawały pod dozorem celnym u Strony ponownie wysyłającej i nie zostały zmienione, w jakikolwiek sposób przekształcone ani poddane czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich dobrym w stanie („zasada niezmienności”);

               (a)w przypadku gdy produkty uzyskały status pochodzenia w ramach odstępstwa od reguł pochodzenia przyznanego przez Stronę, zastępczych dowodów pochodzenia nie wystawia się ani nie sporządza się, jeżeli produkty są ponownie wysyłane do drugiej Strony;

               (b)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli produkty, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, uzyskały status pochodzenia przez zastosowanie kumulacji regionalnej;

               (c)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli Strona ponownie wysyłająca nie przyznała produktom, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, preferencyjnego traktowania.

               5. Do celów pkt 4 lit. c) mają zastosowanie poniższe warunki:

               Jeżeli wydaje się, że są podstawy do wątpliwości co do zgodności z zasadą niezmienności, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia dowodu zgodności z tą zasadą, co można wykazać za pomocą wszelkich środków.

               Na wniosek ponownego nadawcy organy celne Strony ponownie wysyłającej poświadczają, że produkty pozostawały podczas ich pobytu na terytorium tej Strony pod dozorem celnym i że podczas ich przechowywania na terytorium danej Strony organy celne nie udzieliły żadnego pozwolenia na zmianę, przekształcenie w jakikolwiek sposób ani poddanie produktów czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich w dobrym stanie.

               Jeśli zastępczy dowód jest świadectwem zastępczym, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia nie występują o świadectwo o braku manipulacji za okres pozostawania produktów na terytorium drugiej Strony.

               6. Każda ze Stron zapewnia, że:

               a)
                     jeżeli zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym z GSP Unii i GSP Norwegii, organy celne państw członkowskich Unii i organy celne Norwegii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną do celów późniejszej weryfikacji tych zastępczych dowodów pochodzenia. Na wniosek Strony będącej miejscem przeznaczenia organy celne Strony ponownie wysyłającej wszczynają i prowadzą procedurę późniejszej weryfikacji odpowiednich pierwotnych dowodów pochodzenia;

               b)
                     gdy zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym wyłącznie z systemu GSP Strony będącej miejscem przeznaczenia, Strona ta przeprowadza procedurę późniejszej weryfikacji pierwotnych dowodów pochodzenia we współpracy z krajem korzystającym. Pierwotne dowody pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji lub, w stosownych przypadkach, kopie pierwotnych dowodów pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji są przedkładane przez organy celne Strony ponownie wysyłającej organom celnym Strony będącej miejscem przeznaczenia w celu umożliwienia im przeprowadzenia procedury późniejszej weryfikacji.

               7. Każda ze Stron zapewnia, że:

               (a)w prawym górnym polu każdego świadectwa zastępczego wskazana jest nazwa pośredniczącego kraju ponownej wysyłki, w którym świadectwo zostało wystawione;

               (b)pole 4 zawiera wyrazy „replacement certificate” lub „certificat de remplacement” oraz datę wystawienia pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A wraz z jego numerem seryjnym;

               (c)w polu 1 umieszcza się nazwę/ imię i nazwisko ponownego nadawcy;

               (d)nazwa/ imię i nazwisko ostatecznego odbiorcy może(-gą) zostać umieszczona(-e) w polu 2;

               (e)wszystkie dane szczegółowe produktów ponownie wysyłanych, znajdujące się na pierwotnym świadectwie, przenosi się do pól 3–9;

               (f)w polu 10 można wpisać dane faktury wystawionej przez ponownego nadawcę;

               (g)poświadczenie organu celnego, który wystawił świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11. Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego. Dane szczegółowe z pola 12 dotyczące kraju pochodzenia oraz kraju przeznaczenia przenosi się z pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A. Ponowny nadawca podpisuje świadectwo pochodzenia w polu 12. Ponowny nadawca, który podpisuje pole 12 w dobrej wierze, nie ponosi odpowiedzialności za prawidłowość danych szczegółowych zawartych w pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A;

               (h)organ celny, do którego złożono wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, odnotowuje na pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A wagę, liczbę oraz charakter przesyłanych dalej produktów oraz wpisuje na nim numery seryjne każdego odpowiedniego świadectwa zastępczego lub świadectw zastępczych. Organ ten przechowuje wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, jak również pierwotne świadectwo pochodzenia na formularzu A przez okres co najmniej trzech lat;

               (i)zastępcze świadectwa pochodzenia sporządza się w języku angielskim lub francuskim.

               8. Każda ze Stron zapewnia, że:

               (a)ponowny nadawca umieszcza na każdym zastępczym oświadczeniu o pochodzeniu następujące informacje:

               (1)wszystkie dane ponownie wysyłanych produktów pobrane z pierwotnego dowodu pochodzenia;

               (2)data sporządzenia pierwotnego dowodu pochodzenia;

               (3)dane pierwotnego dowodu pochodzenia, w tym – w stosownych przypadkach – informacje o kumulacji zastosowanej wobec towarów będących przedmiotem oświadczenia o pochodzeniu;

               (4)nazwa/ nazwisko i imię, adres i numer zarejestrowanego eksportera;

               (5)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy w Unii lub w Norwegii;

               (6)data i miejsce sporządzenia oświadczenia o pochodzeniu lub wystawienia świadectwa pochodzenia;

               (b)każde zastępcze oświadczenie o pochodzeniu oznacza się jako „Replacement statement” lub „Attestation de remplacement”;

               (c)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu są sporządzane przez ponownych nadawców zarejestrowanych w elektronicznym systemie samodzielnego poświadczania pochodzenia przez eksporterów, zwanym systemem zarejestrowanych eksporterów (REX), niezależnie od wartości produktów pochodzących zawartych w pierwotnej przesyłce;

               (d)w przypadku zastąpienia dowodu pochodzenia ponowny nadawca umieszcza na pierwotnym dowodzie pochodzenia następujące informacje:

               (1)data sporządzenia zastępczego oświadczenia lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i ilości towarów objętych oświadczeniem zastępczym lub oświadczeniami zastępczymi o pochodzeniu;

               (2)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres ponownego nadawcy;

               (3)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy lub odbiorców w Unii lub w Norwegii;

               (e)pierwotne oświadczenie o pochodzeniu oznacza się dopiskiem „Replaced” lub „Remplacé”;

               (f)zastępcze oświadczenie o pochodzeniu jest ważne przez dwanaście miesięcy od daty jego sporządzenia;

               (g)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządza się w języku angielskim lub francuskim.

               9. Pierwotne dowody pochodzenia i kopie zastępczych dowodów pochodzenia są przechowywane przez ponownego nadawcę przez co najmniej trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym zastępcze dowody pochodzenia zostały wystawione lub sporządzone.

               10. Strony zgodnie postanawiają dzielić się kosztami systemu REX według zasad współpracy, które zostaną określone przez właściwe organy Stron.

               11. Wszelkie różnice stanowisk między Stronami wynikające z interpretacji lub stosowania niniejszego porozumienia są rozwiązywane wyłącznie w drodze dwustronnych negocjacji między Stronami. Jeżeli różnice te mogą mieć wpływ na interesy Szwajcarii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje.

               12. Strony mogą zmienić niniejsze porozumienie za obopólną zgodą na piśmie w dowolnym momencie. Na wniosek jednej ze Stron obie Strony rozpoczynają konsultacje w sprawie ewentualnych zmian niniejszego porozumienia. Jeżeli zmiany te mogą mieć wpływ na interesy Szwajcarii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje. Zmiany takie wchodzą w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy obie Strony powiadomią się wzajemnie o spełnieniu odpowiednich wymogów wewnętrznych.

               13. W przypadku poważnych wątpliwości co do właściwego funkcjonowania niniejszego porozumienia każda ze Stron może zawiesić jego stosowanie, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

               14. Niniejsze porozumienie może zostać rozwiązane przez każdą ze Stron, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

               15. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących ze Szwajcarii tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie ze Szwajcarią i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.

               16. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących z Turcji
                  1
                tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie z Turcją i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.

               17. Od chwili wejścia w życie porozumienia między Norwegią i Turcją zgodnie z pkt 2 akapit pierwszy niniejszego porozumienia i z zastrzeżeniem wzajemności ze strony Turcji każda ze Stron może postanowić, że zastępcze dowody pochodzenia dla produktów zawierających materiały pochodzące z Turcji, które zostały przetworzone w ramach kumulacji dwustronnej w państwach korzystających z GSP, mogą być wystawiane lub sporządzane w Stronach.

               18. Niniejsze porozumienie wchodzi w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy Unia i Norwegia powiadomią się wzajemnie o spełnieniu wymaganych wewnętrznych procedur przyjęcia. Od tego dnia niniejsze rozporządzenie zastępuje Porozumienie w formie wymiany listów podpisane w dniu 14 grudnia 2000 r.
                  2
               .

               Zwracam się do Państwa z prośbą o potwierdzenie zgody Państwa rządu na powyższe ustalenia.

               Mam zaszczyt zaproponować, jeżeli powyższe ustalenia zostaną przyjęte przez Państwa rząd, aby niniejszy list oraz Państwa potwierdzenie stanowiły łącznie porozumienie między Unią Europejską a Królestwem Norwegii.

               Z wyrazami najwyższego szacunku

               W imieniu Unii Europejskiej

                  B. List Norwegii

               Szanowni Państwo!

               Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Państwa listu o następującej treści:

               1. Unia i Norwegia jako Strony niniejszego porozumienia przyjmują do wiadomości, że do celów ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) obie Strony stosują podobne reguły pochodzenia oparte na następujących zasadach ogólnych:

               (a)definicja pojęcia produktów pochodzących oparta na takich samych kryteriach;

               (b)postanowienia dotyczące regionalnej kumulacji pochodzenia;

               (c)postanowienia dotyczące stosowania kumulacji do materiałów, które pochodzą, w rozumieniu reguł pochodzenia GSP Stron, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji;

               (d)postanowienia dotyczące ogólnej tolerancji w odniesieniu do materiałów niepochodzących;

               (e)postanowienia dotyczące niezmienności produktów z kraju korzystającego;

               (f)postanowienia dotyczące wystawiania lub sporządzania zastępczych dowodów pochodzenia;

               (g)wymóg współpracy administracyjnej z właściwymi organami krajów korzystających w zakresie dowodów pochodzenia.

               2. Unia i Norwegia uznają, że materiały pochodzące, w rozumieniu ich odpowiednich reguł pochodzenia GSP, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji uzyskują pochodzenie z kraju korzystającego z systemu GSP którejkolwiek ze Stron, jeżeli są poddawane w tym kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza operacje uważane za obróbkę lub przetworzenie niewystarczające dla nadania statusu produktów pochodzących. Niniejszy akapit stosuje się do materiałów pochodzących ze Szwajcarii i Turcji, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych odpowiednio w pkt 15 i 16.

               Organy celne państw członkowskich Unii oraz Norwegii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną, szczególnie do celów późniejszej weryfikacji dowodów pochodzenia w odniesieniu do materiałów, o których mowa w poprzednim akapicie. Zastosowanie mają postanowienia dotyczące współpracy administracyjnej zawarte w protokole nr 3 do umowy z dnia 14 maja 1973 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Królestwem Norwegii.

               Postanowień niniejszego punktu nie stosuje się do produktów objętych działami 1–24 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów przyjętego przez organizację powołaną na mocy Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, podpisanej w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r. („System Zharmonizowany”).

               3. Unia i Norwegia zobowiązują się niniejszym uznawać zastępcze dowody pochodzenia w formie zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A („świadectwa zastępcze”) wystawione przez organy celne drugiej Strony i zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządzone przez ponownego nadawcę drugiej Strony zarejestrowanego do tego celu.

               Każda ze Stron może ocenić kwalifikowalność produktów objętych zastępczym dowodem pochodzenia do preferencyjnego traktowania zgodnie z własnym ustawodawstwem.

               4. Przed wystawieniem lub sporządzeniem zastępczego dowodu pochodzenia każda Strona zapewnia spełnienie następujących warunków:

               (a)zastępczy dowód pochodzenia może zostać wystawiony lub sporządzony tylko wówczas, gdy pierwotny dowód pochodzenia został wystawiony lub sporządzony zgodnie z przepisami obowiązującymi w Unii lub w Norwegii;

               (b)jedynie w przypadku gdy produkty nie zostały dopuszczone do obrotu na terytorium jednej ze Stron, dowód pochodzenia lub zastępczy dowód pochodzenia może zostać zastąpiony jednym lub większą liczbą zastępczych dowodów pochodzenia w celu wysłania wszystkich lub niektórych produktów objętych pierwotnym dowodem pochodzenia z tej Strony do drugiej Strony;

               (c)produkty pozostawały pod dozorem celnym u Strony ponownie wysyłającej i nie zostały zmienione, w jakikolwiek sposób przekształcone ani poddane czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich dobrym w stanie („zasada niezmienności”);

               (a)w przypadku gdy produkty uzyskały status pochodzenia w ramach odstępstwa od reguł pochodzenia przyznanego przez Stronę, zastępczych dowodów pochodzenia nie wystawia się ani nie sporządza się, jeżeli produkty są ponownie wysyłane do drugiej Strony;

               (b)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli produkty, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, uzyskały status pochodzenia przez zastosowanie kumulacji regionalnej;

               (c)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli Strona ponownie wysyłająca nie przyznała produktom, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, preferencyjnego traktowania.

               5. Do celów pkt 4 lit. c) mają zastosowanie poniższe warunki:

               Jeżeli wydaje się, że są podstawy do wątpliwości co do zgodności z zasadą niezmienności, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia dowodu zgodności z tą zasadą, co można wykazać za pomocą wszelkich środków.

               Na wniosek ponownego nadawcy organy celne Strony ponownie wysyłającej poświadczają, że produkty pozostawały podczas ich pobytu na terytorium tej Strony pod dozorem celnym i że podczas ich przechowywania na terytorium danej Strony organy celne nie udzieliły żadnego pozwolenia na zmianę, przekształcenie w jakikolwiek sposób ani poddanie produktów czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich w dobrym stanie.

               Jeśli zastępczy dowód jest świadectwem zastępczym, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia nie występują o świadectwo o braku manipulacji za okres pozostawania produktów na terytorium drugiej Strony.

               6. Każda ze Stron zapewnia, że:

               a)
                     jeżeli zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym z GSP Unii i GSP Norwegii, organy celne państw członkowskich Unii i organy celne Norwegii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną do celów późniejszej weryfikacji tych zastępczych dowodów pochodzenia. Na wniosek Strony będącej miejscem przeznaczenia organy celne Strony ponownie wysyłającej wszczynają i prowadzą procedurę późniejszej weryfikacji odpowiednich pierwotnych dowodów pochodzenia;

               b)
                     gdy zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym wyłącznie z systemu GSP Strony będącej miejscem przeznaczenia, Strona ta przeprowadza procedurę późniejszej weryfikacji pierwotnych dowodów pochodzenia we współpracy z krajem korzystającym. Pierwotne dowody pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji lub, w stosownych przypadkach, kopie pierwotnych dowodów pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji są przedkładane przez organy celne Strony ponownie wysyłającej organom celnym Strony będącej miejscem przeznaczenia w celu umożliwienia im przeprowadzenia procedury późniejszej weryfikacji.

               7. Każda ze Stron zapewnia, że:

               (a)w prawym górnym polu każdego świadectwa zastępczego wskazana jest nazwa pośredniczącego kraju ponownej wysyłki, w którym świadectwo zostało wystawione;

               (b)pole 4 zawiera wyrazy „replacement certificate” lub „certificat de remplacement” oraz datę wystawienia pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A wraz z jego numerem seryjnym;

               (c)w polu 1 umieszcza się nazwę/ imię i nazwisko ponownego nadawcy;

               (d)nazwa/ imię i nazwisko ostatecznego odbiorcy może(-gą) zostać umieszczona(-e) w polu 2;

               (e)wszystkie dane szczegółowe produktów ponownie wysyłanych, znajdujące się na pierwotnym świadectwie, przenosi się do pól 3–9;

               (f)w polu 10 można wpisać dane faktury wystawionej przez ponownego nadawcę;

               (g)poświadczenie organu celnego, który wystawił świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11. Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego. Dane szczegółowe z pola 12 dotyczące kraju pochodzenia oraz kraju przeznaczenia przenosi się z pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A. Ponowny nadawca podpisuje świadectwo pochodzenia w polu 12. Ponowny nadawca, który podpisuje pole 12 w dobrej wierze, nie ponosi odpowiedzialności za prawidłowość danych szczegółowych zawartych w pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A;

               (h)organ celny, do którego złożono wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, odnotowuje na pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A wagę, liczbę oraz charakter przesyłanych dalej produktów oraz wpisuje na nim numery seryjne każdego odpowiedniego świadectwa zastępczego lub świadectw zastępczych. Organ ten przechowuje wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, jak również pierwotne świadectwo pochodzenia na formularzu A przez okres co najmniej trzech lat;

               (i)zastępcze świadectwa pochodzenia sporządza się w języku angielskim lub francuskim.

               8. Każda ze Stron zapewnia, że:

               (a)ponowny nadawca umieszcza na każdym zastępczym oświadczeniu o pochodzeniu następujące informacje:

               (1)wszystkie dane ponownie wysyłanych produktów pobrane z pierwotnego dowodu pochodzenia;

               (2)data sporządzenia pierwotnego dowodu pochodzenia;

               (3)dane pierwotnego dowodu pochodzenia, w tym – w stosownych przypadkach – informacje o kumulacji zastosowanej wobec towarów będących przedmiotem oświadczenia o pochodzeniu;

               (4)nazwa/ nazwisko i imię, adres i numer zarejestrowanego eksportera;

               (5)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy w Unii lub w Norwegii;

               (6)data i miejsce sporządzenia oświadczenia o pochodzeniu lub wystawienia świadectwa pochodzenia;

               (b)każde zastępcze oświadczenie o pochodzeniu oznacza się jako „Replacement statement” lub „Attestation de remplacement”;

               (c)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu są sporządzane przez ponownych nadawców zarejestrowanych w elektronicznym systemie samodzielnego poświadczania pochodzenia przez eksporterów, zwanym systemem zarejestrowanych eksporterów (REX), niezależnie od wartości produktów pochodzących zawartych w pierwotnej przesyłce;

               (d)w przypadku zastąpienia dowodu pochodzenia ponowny nadawca umieszcza na pierwotnym dowodzie pochodzenia następujące informacje:

               (1)data sporządzenia zastępczego oświadczenia lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i ilości towarów objętych oświadczeniem zastępczym lub oświadczeniami zastępczymi o pochodzeniu;

               (2)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres ponownego nadawcy;

               (3)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy lub odbiorców w Unii lub w Norwegii;

               (e)pierwotne oświadczenie o pochodzeniu oznacza się dopiskiem „Replaced” lub „Remplacé”;

               (f)zastępcze oświadczenie o pochodzeniu jest ważne przez dwanaście miesięcy od daty jego sporządzenia;

               (g)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządza się w języku angielskim lub francuskim.

               9. Pierwotne dowody pochodzenia i kopie zastępczych dowodów pochodzenia są przechowywane przez ponownego nadawcę przez co najmniej trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym zastępcze dowody pochodzenia zostały wystawione lub sporządzone.

               10. Strony zgodnie postanawiają dzielić się kosztami systemu REX według zasad współpracy, które zostaną określone przez właściwe organy Stron.

               11. Wszelkie różnice stanowisk między Stronami wynikające z interpretacji lub stosowania niniejszego porozumienia są rozwiązywane wyłącznie w drodze dwustronnych negocjacji między Stronami. Jeżeli różnice te mogą mieć wpływ na interesy Szwajcarii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje.

               12. Strony mogą zmienić niniejsze porozumienie za obopólną zgodą na piśmie w dowolnym momencie. Na wniosek jednej ze Stron obie Strony rozpoczynają konsultacje w sprawie ewentualnych zmian niniejszego porozumienia. Jeżeli zmiany te mogą mieć wpływ na interesy Szwajcarii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje. Zmiany takie wchodzą w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy obie Strony powiadomią się wzajemnie o spełnieniu odpowiednich wymogów wewnętrznych.

               13. W przypadku poważnych wątpliwości co do właściwego funkcjonowania niniejszego porozumienia każda ze Stron może zawiesić jego stosowanie, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

               14. Niniejsze porozumienie może zostać rozwiązane przez każdą ze Stron, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

               15. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących ze Szwajcarii tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie ze Szwajcarią i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.

               16. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących z Turcji
                  3
                tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie z Turcją i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.

               17. Od chwili wejścia w życie porozumienia między Szwajcarią i Turcją zgodnie z pkt 2 akapit pierwszy niniejszego porozumienia i z zastrzeżeniem wzajemności ze strony Turcji każda ze Stron może postanowić, że zastępcze dowody pochodzenia dla produktów zawierających materiały pochodzące z Turcji, które zostały przetworzone w ramach kumulacji dwustronnej w państwach korzystających z GSP, mogą być wystawiane lub sporządzane w Stronach.

               18. Niniejsze porozumienie wchodzi w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy Unia i Norwegia powiadomią się wzajemnie o spełnieniu wymaganych wewnętrznych procedur przyjęcia. Od tego dnia niniejsze rozporządzenie zastępuje Porozumienie w formie wymiany listów podpisane w dniu 14 grudnia 2000 r.
                  4
               .

               Mam zaszczyt wyrazić zgodę mojego rządu na powyższe ustalenia.

                     (1)
                  Unia spełniła ten warunek przez publikację zawiadomienia Komisji zgodnie z art. 85 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania wspólnotowego kodeksu celnego, rozszerzającego system kumulacji dwustronnej ustanowiony na mocy tego artykułu na Turcję; Dz.U. C 134 z 15.4.2016, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 38 z 8.2.2001, s. 24.

                     (3)
                  Unia spełniła ten warunek przez publikację zawiadomienia Komisji zgodnie z art. 85 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania wspólnotowego kodeksu celnego, rozszerzającego system kumulacji dwustronnej ustanowiony na mocy tego artykułu na Turcję; Dz.U. C 134 z 15.4.2016, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 38 z 8.2.2001, s. 24.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.10.2016
            COM(2016) 620 final
            2016/0300(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Unia Europejska/Szwajcaria ds. GNSS utworzonym na mocy Umowy o współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w zakresie europejskich programów nawigacji satelitarnej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny upoważniający Unię do zajęcia stanowiska w Komitecie Unia Europejska/Szwajcaria ds. GNSS („wspólny komitet”) utworzonym na mocy Umowy o współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w zakresie europejskich programów nawigacji satelitarnej (zwanej dalej „Umową”).

               W dniu 23 września 2013 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Umowy.

               Umowa została następnie podpisana w Brukseli dnia 18 grudnia 2013 r. przy okazji posiedzenia Rady Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 27 ust. 2 Umowy stosuje się ją tymczasowo od dnia 1 stycznia 2014 r.

               Szwajcaria ratyfikowała Umowę dnia 7 lipca 2015 r., natomiast na szczeblu UE ratyfikacja jest w toku.

               Na mocy Umowy utworzono Komitet Unia Europejska/Szwajcaria ds. GNSS do celów zarządzania i właściwego stosowania Umowy. Wspólny komitet musi przyjąć regulamin wewnętrzny.

               2.WYNIKI NEGOCJACJI

               Art. 20 ust. 2 Umowy stanowi, że wspólny komitet sporządza swój regulamin wewnętrzny zawierający, między innymi, zasady zwoływania posiedzeń, wyznaczania przewodniczącego i określania jego kadencji.

               Załączony projekt regulaminu jest wynikiem negocjacji ze Szwajcarią.

               3.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Podstawą prawną upoważniającą do zajęcia stanowiska Unii w ramach wspólnego komitetu utworzonego na mocy Umowy o współpracy jest art. 172 związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               W świetle powyższych negocjacji Komisja Europejska wnioskuje, by Rada przyjęła decyzję upoważniającą Unię do zajęcia stanowiska na forum wspólnego komitetu odnośnie do jego regulaminu.

               2016/0300 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Unia Europejska/Szwajcaria ds. GNSS utworzonym na mocy Umowy o współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w zakresie europejskich programów nawigacji satelitarnej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 172 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowę o współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w zakresie europejskich programów nawigacji satelitarnej („Umowa”) stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 2014 r.

               (2)W art. 20 Umowy ustanawia się wspólny komitet pod nazwą „Komitet Unia Europejska/Szwajcaria ds. GNSS” („wspólny komitet”), który powinien sporządzić swój regulamin wewnętrzny.

               (3)Należy zatem określić stanowisko Unii w sprawie regulaminu wewnętrznego, który zostanie przyjęty przez Wspólny Komitet,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowisko, jakie ma zająć Unia w ramach wspólnego komitetu utworzonego na mocy Umowy o współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w zakresie europejskich programów nawigacji satelitarnej w odniesieniu do przyjęcia regulaminu tego wspólnego komitetu, opiera się na projekcie decyzji załączonym do niniejszej decyzji.

               2.Przedstawiciele Unii we wspólnym komitecie mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.10.2016
            COM(2016) 620 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Unia Europejska/Szwajcaria ds. GNSS utworzonym na mocy Umowy o współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w zakresie europejskich programów nawigacji satelitarnejProjektDECYZJA 1/2016 KOMITETU UNIA EUROPEJSKA/SZWAJCARIA DS. GNSS(WSPÓLNY KOMITET)z dnia XXX 2016 r.przyjmująca jego regulamin wewnętrzny

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego DECYZJI RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Unia Europejska/Szwajcaria ds. GNSS utworzonym na mocy Umowy o współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w zakresie europejskich programów nawigacji satelitarnej

                  Projekt
                  DECYZJA 1/2016 KOMITETU UNIA EUROPEJSKA/SZWAJCARIA DS. GNSS
                  (WSPÓLNY KOMITET)
                  z dnia XXX 2016 r.
                  przyjmująca jego regulamin wewnętrzny

               WSPÓLNY KOMITET,

               Uwzględniając Umowę o współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską (zwaną dalej „Szwajcarią”), z drugiej strony, w zakresie europejskich programów nawigacji satelitarnej (zwaną dalej „Umową”), w szczególności jej art. 20,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa ta jest tymczasowo stosowana między Szwajcarią a Unią Europejską od dnia 1 stycznia 2014 r. w odniesieniu do elementów wchodzących w zakres kompetencji Unii Europejskiej.

               (2)Zgodnie z art. 20 ust. 2 Umowy wspólny komitet jest zobowiązany sporządzić swój regulamin wewnętrzny.

               (3)Wspólny komitet może podjąć decyzję o utworzeniu grup roboczych lub grup ekspertów w celu uzyskania wsparcia w wykonywaniu swoich zadań.

               (4)Zgodnie z art. 27 ust. 2 umowy podczas tymczasowego stosowania Umowy delegaci Szwajcarii i Unii Europejskiej tworzą wspólny komitet,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł

               Niniejszym przyjęty zostaje regulamin wewnętrzny wspólnego komitetu zawarty w załączniku do niniejszej decyzji.

               Sporządzono w języku angielskim w Brukseli i Bernie, odpowiednio, dnia XXXXX 2016 r. oraz dnia XXXX 2016 r.

                  W imieniu wspólnego komitetu

                  Przewodniczący
                        Sekretarz ze strony UE
                        Sekretarz ze strony Szwajcarii

               Regulamin wewnętrzny

               KOMITETU UNIA EUROPEJSKA/SZWAJCARIA DS. GNSS (WSPÓLNY KOMITET)

               Artykuł 1

               Skład wspólnego komitetu

               1. Wspólny komitet składa się w przypadku Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, z jednej strony, z przedstawicieli Komisji Europejskiej (zwanej dalej „Komisją”) i rządów państw członkowskich Unii Europejskiej oraz w przypadku Szwajcarii, z drugiej strony, z przedstawicieli Federalnego Rządu Szwajcarii. Obie Strony określa się dalej indywidualnie „Stroną”, a wspólnie „Stronami”.

               2. Delegatom Stron mogą towarzyszyć inni urzędnicy.

               3. Podczas tymczasowego stosowania Umowy wspólny komitet składa się z przedstawicieli Szwajcarii i Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję.

               Artykuł 2

               Przewodnictwo

               1. Strony przewodniczą wspólnemu komitetowi naprzemiennie przez okres roku kalendarzowego.

               W pierwszym roku kalendarzowym po wejściu w życie umowy przewodnictwo sprawowane jest przez Szwajcarię.

               2.Strona, która przewodniczy, wyznacza osobę i jej delegata jako przewodniczącego wspólnego komitetu.

               3. Przewodniczący kieruje pracami wspólnego komitetu.

               4. Postanowienia dotyczące przewodnictwa stosuje się odpowiednio podczas tymczasowego stosowania umowy.

               Artykuł 3

               Obserwatorzy i eksperci

               Wspólny komitet może za obopólną zgodą Stron podjąć decyzję o zaproszeniu ekspertów lub przedstawicieli innych organów do udziału w posiedzeniu wspólnego komitetu w charakterze obserwatorów w celu przedstawienia informacji na konkretne tematy. Wspólny komitet uzgadnia warunki udziału tych obserwatorów w posiedzeniach.

               Artykuł 4

               Sekretariat

               1.Urzędnik Komisji Europejskiej oraz urzędnik Rządu Szwajcarii występują wspólnie w charakterze sekretarzy wspólnego komitetu.

               2.Sekretariat jest odpowiedzialny za komunikację między Stronami, w tym przekazywanie dokumentów.

               3. Z funkcje sekretariatu odpowiada Strona, która sprawuje przewodnictwo.

               Artykuł 5

               Posiedzenia wspólnego komitetu

               1.Wspólny komitet zbiera się w zależności od potrzeb, zasadniczo raz w roku.

               Przewodniczący zwołuje, po konsultacji ze Stronami, obrady wspólnego komitetu we wspólnie uzgodnionym czasie i miejscu. Jeśli Strony wyrażą na to zgodę, możliwe jest również wykorzystanie tele- lub wideokonferencji.

               Przewodniczący zwołuje nadzwyczajne posiedzenie wspólnego komitetu na wniosek Unii Europejskiej lub Szwajcarii.

               Wspólny komitet zbiera się w ciągu 15 dni kalendarzowych od daty złożenia wniosku na mocy art. 22 ust. 2 umowy.

               2.Wspólny komitet zbiera się w Brukseli albo w Szwajcarii, zależnie od tego, która Strona sprawuje przewodnictwo, chyba że Strony postanowią inaczej.

               3.Przewodniczący wysyła do delegatów Stron powiadomienie o posiedzeniu razem z projektem porządku obrad i dokumentami na posiedzenie nie później niż 21 dni roboczych przed dniem posiedzenia. Dokumenty dotyczące posiedzeń zwołanych zgodnie z art. 22 ust. 2 Umowy są przesyłane nie później niż 7 dni kalendarzowych przed terminem posiedzenia.

               4.Przewodniczący może, w porozumieniu ze Stronami, skrócić terminy wskazane w ust. 3 w celu uwzględnienia wymogów szczególnej sprawy.

               5. Co najmniej 7 dni kalendarzowych przed każdym posiedzeniem przewodniczący jest informowany o składzie delegacji każdej ze Stron.

               6.Posiedzenia wspólnego komitetu nie są jawne, chyba że Strony postanowią inaczej.

               Artykuł 6

               Porządek obrad

               1.Przewodniczący, wspomagany przez sekretarzy, sporządza wstępny porządek każdego posiedzenia.

               2.Każda ze Stron może zaproponować włączenie dodatkowych punktów do porządku obrad najpóźniej 7 dni kalendarzowych przed datą posiedzenia. Wnioski o dodatkowe punkty w porządku obrad muszą być należycie uzasadnione i przesłane na piśmie do przewodniczącego.

               3.Wspólny komitet zatwierdza porządek obrad na początku posiedzenia.

               Artykuł 7

               Grupy robocze wspólnego komitetu

               1.Skład i zasady funkcjonowania grup roboczych lub grup ekspertów, które zostaną ustanowione zgodnie z art. 20 ust. 4 Umowy, ustala się na podstawie mandatu ustanowionego przez wspólny komitet.

               2. Grupy robocze lub grupy ekspertów stosują odpowiednio niniejszy regulamin wewnętrzny.

               3.Grupy robocze lub grupy ekspertów podlegają wspólnemu komitetowi, któremu składają sprawozdanie po każdym ze swoich posiedzeń. Nie są one upoważnione do podejmowania decyzji, lecz mogą przedstawiać zalecenia skierowane do wspólnego komitetu.

               4.Wspólny komitet może podjąć decyzję o zmianie lub zakończeniu mandatu grup roboczych lub grup ekspertów.

               Artykuł 8

               Decyzje i zalecenia

               1.Wspólny komitet podejmuje decyzje i sporządza zalecenia za obopólną zgodą Stron zgodnie z postanowieniami określonymi w Umowie. Są one zatytułowane „Zalecenie” lub „Decyzja”, po czym następuje kolejny numer, data przyjęcia i odniesienie do ich tematu.

               2. Decyzje i zalecenia wspólnego komitetu podpisują przewodniczący i sekretarze i są one rozsyłane Stronom.

               3.Każda ze Stron może podjąć decyzję o publikacji we własnym dzienniku urzędowym dowolnego zalecenia lub decyzji przyjętych przez wspólny komitet. Strony będą się wzajemnie informować o swoim zamiarze opublikowania decyzji lub zalecenia.

               4.Wspólny Komitet może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej, jeżeli Strony wyrażą na to zgodę. Procedura pisemna polega na wymianie not między obydwoma sekretarzami, działającymi w porozumieniu ze Stronami. W tym celu tekst wniosku zostaje rozesłany na podstawie art. 5 niniejszego regulaminu wewnętrznego, a termin zgłaszania ewentualnych zastrzeżeń lub poprawek wynosi co najmniej 21 dni kalendarzowych. Przewodniczący może w porozumieniu ze Stronami skrócić ten termin w celu uwzględnienia szczególnych okoliczności. Po uzgodnieniu tekstu decyzje, opinie, zalecenia lub zalecenia podpisywane są przez przewodniczącego i sekretarzy.

               5. Decyzje wspólnego komitetu zmieniające załącznik I do Umowy przyjmowane są w autentycznych wersjach językowych Umowy.

               Artykuł 9

               Protokół

               1.Sekretariat sporządza projekt protokołu z każdego posiedzenia. Projekt zawiera informacje o przyjętych decyzjach i zaleceniach. Projekt protokołu zostaje przedłożony wspólnemu komitetowi do przyjęcia. Po przyjęciu przez wspólny komitet protokół podpisują przewodniczący i sekretarze.

               2.Projekt protokołu sporządzany jest w terminie 21 dni kalendarzowych od daty posiedzenia i przedkładany wspólnemu komitetowi do zatwierdzenia w drodze procedury pisemnej albo na kolejnym posiedzeniu wspólnego komitetu.

               Artykuł 10

               Poufność

               Gdy jedna ze Stron przedstawia wspólnemu komitetowi informacje określone jako poufne, tak też są one traktowane przez drugą Stronę.

               Artykuł 11

               Wydatki

               1.Każda Strona pokrywa własne koszty powstałe w związku ze swoim udziałem w posiedzeniach wspólnego komitetu i jego grup roboczych lub grup ekspertów.

               2.Wspólny komitet zgadza się na podział kosztów związanych z delegacjami ekspertów.

               3. Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona, która organizuje posiedzenie.

               4. Koszty związane z tłumaczeniem ustnym podczas posiedzeń oraz tłumaczeniem pisemnym dokumentów z języka angielskiego, francuskiego i niemieckiego lub na te języki ponosi Strona, która organizuje posiedzenie.

               Artykuł 12

               Korespondencja

               Korespondencja przychodząca do przewodniczącego wspólnego komitetu lub od niego pochodząca jest wysyłana do sekretariatu wspólnego komitetu.

               Artykuł 13

               Języki

               Językami roboczymi wspólnego komitetu są języki: angielski, francuski i niemiecki. Bez uszczerbku dla art. 8 ust. 5 niniejszego regulaminu wewnętrznego, wspólny komitet podejmuje decyzje i prowadzi obrady na podstawie dokumentacji sporządzonej w dowolnym z tych języków, chyba że Strony postanowią inaczej.

               Artykuł 14

               Zmiany w regulaminie wewnętrznym

               Niniejszy regulamin wewnętrzny może być zmieniany zgodnie z przepisami art. 8 niniejszego regulaminu wewnętrznego.


|

52010PC0730

/* COM/2010/0730 końcowy - NLE 2010/0351 */  Wniosek DECYZJA RADY w sprawie przyznania Irlandii pomocy finansowej Unii

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 3.12.2010KOM(2010) 730 wersja ostateczna2010/0351 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie przyznania Irlandii pomocy finansowej UniiSEK(2010) 1516 wersja ostatecznaUZASADNIENIEIrlandia znalazła się ostatnio pod wzrastającą presją ze strony rynków finansowych w związku z coraz większymi obawami dotyczącymi stabilności finansów publicznych tego kraju. Obecny kryzys miał również dramatyczny wpływ na finanse publiczne Irlandii. Do spowodowanego recesją pogorszenia sytuacji finansów publicznych w znacznym stopniu przyczyniły się środki wsparcia sektora bankowego, w tym pokaźne zastrzyki kapitałowe. Obecne obawy dotyczące rynku odzwierciedlają w głównej mierze fakt, że wypłacalność systemu bankowego Irlandii i samego państwa nierozerwalnie wiąże się z kryzysem; obawy te doprowadziły do gwałtownego wzrostu rentowności obligacji państwowych Irlandii, a krajowy system bankowy został praktycznie pozbawiony finansowania ze strony rynków międzynarodowych i w coraz większym stopniu polega na środkach Eurosystemu.W świetle tych poważnych zaburzeń gospodarczych i finansowych w dniu 21 listopada 2010 r. władze Irlandii oficjalnie zwróciły się o pomoc finansową Unii Europejskiej, państw członkowskich należących do strefy euro oraz Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) w celu wsparcia programu politycznego ukierunkowanego na przywrócenie zaufania i trwałego wzrostu gospodarki oraz zapewnienia stabilności finansowej w Irlandii, w strefie euro i w UE. Celem przedłożonego Komisji i Radzie projektu gospodarczego i finansowego programu dostosowawczego jest przywrócenie zaufania rynków finansowych do irlandzkiego systemu bankowego i samego państwa. Program ten zawiera trzy podstawowe elementy. Pierwszym elementem jest strategia dotycząca sektora finansowego przewidująca znaczną redukcję zatrudnienia, delewarowanie i reorganizację sektora bankowego, wraz z odpowiednim dokapitalizowaniem. Drugim elementem jest ambitna strategia konsolidacji budżetowej, określająca szczegółowe środki konsolidacji budżetowej służące osiągnięcia stałego spadku długu publicznego brutto w średnim okresie. Trzecim elementem programu jest ambitny program reform strukturalnych, w szczególności reform rynku pracy, mających na celu wsparcie konsolidacji i wzmocnienie potencjału wzrostu gospodarki.Program obejmuje lata 2010–2013. Przewidziany w programie finansowy pakiet pokryje potrzeby finansowe do wysokości 85 mld EUR, w tym do 35 mld EUR na cele wsparcia systemu bankowego i do 50 mld EUR na cele pokrycia ewentualnych potrzeb w zakresie finansowania budżetowego. Połowa środków wsparcia systemu bankowego (17½ mld EUR) zostanie sfinansowana z wkładu Irlandii, tj. z rezerwy gotówkowej Skarbu Państwa oraz inwestycji Krajowego Funduszu Rezerw Emerytalnych. Irlandia zwróciła się o pomoc Unii do maksymalnej wysokości 22,5 mld EUR w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej ustanowionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r. Pomoc ta stanowiłaby część łącznego wsparcia udzielonego przez europejskich partnerów Irlandii w wysokości 45 mld EUR, wraz z pożyczką z MFW w wysokości około 19,5 mld SDR (specjalnych praw ciągnienia), tj. ok. 22,5 mld EUR, w ramach Extended Fund Facility (instrumentu rozszerzonego wsparcia finansowego). W tym kontekście udzielenie Irlandii pomocy Unii w wysokości do 22,5 mld EUR w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej ustanowionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r. pozwoliłoby na wsparcie przywrócenia trwałego wzrostu gospodarki, zapewnienie prawidłowego funkcjonowania systemu bankowego i stabilności finansowej w Unii i strefie euro. Pomoc Unii zostałaby wypłacona w maksymalnie 13 ratach i byłaby uzależniona od spełnienia warunków dotyczących polityki gospodarczej. Pomoc musi zostać udzielona na warunkach zbliżonych do warunków MFW.2010/0351 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie przyznania Irlandii pomocy finansowej UniiRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 122 ust. 2,uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r. ustanawiające europejski mechanizm stabilizacji finansowej[1],a także mając na uwadze, co następuje:1.  Irlandia znalazła się ostatnio pod wzrastającą presją ze strony rynków finansowych w związku z coraz większymi obawami dotyczącymi stabilności finansów publicznych tego kraju w świetle kompleksowych środków publicznych podjętych w celu wsparcia osłabionego sektora finansowego. Ze względu na nadmierne narażenie krajowego systemu bankowego na projekty związane z nieruchomościami i projekty budowlane, system ten poniósł znaczne straty w wyniku załamania się tych sektorów. Aktualny kryzys w sektorze gospodarki i bankowości wywarł również ogromny wpływ na finanse publiczne Irlandii, pogłębiając tym samym wpływ recesji. Niższe dochody podatkowe, a także wzrost wydatków związanych z cyklem koniunkturalnym, wynikające w szczególności ze wzrostu bezrobocia, przyczyniły się do wysokiego poziomu deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz gwałtownego pogłębienia się zadłużenia, w porównaniu z ich korzystną sytuacją sprzed kryzysu i pomimo wdrożenia od połowy 2008 r. pięciu znacznych pakietów konsolidacji budżetowej. Do pogorszenia sytuacji finansów publicznych w znacznym stopniu przyczyniły się środki wsparcia sektora bankowego, w tym pokaźne zastrzyki kapitałowe. Obecne obawy dotyczące rynku odzwierciedlają w głównej mierze fakt, że wypłacalność systemu bankowego Irlandii i samego państwa nierozerwalnie wiąże się z kryzysem; obawy te doprowadziły do gwałtownego wzrostu rentowności obligacji państwowych Irlandii, a krajowy system bankowy został praktycznie pozbawiony finansowania ze strony rynków międzynarodowych i w coraz większym stopniu polega na środkach Eurosystemu.2.  W świetle tych poważnych zaburzeń gospodarczych i finansowych wynikających z nadzwyczajnych okoliczności pozostających poza kontrolą rządu, w dniu 21 listopada 2010 r. władze Irlandii oficjalnie zwróciły się o pomoc finansową Unii Europejskiej, państw członkowskich należących do strefy euro oraz Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) w celu przywrócenia trwałego wzrostu gospodarki, zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu bankowego i finansowej stabilności w Unii i w strefie euro. W dniu 28 listopada 2010 r. osiągnięto porozumienie na poziomie technicznym w sprawie kompleksowego pakietu działań na lata 2010–2013.3.  Celem przedłożonego Komisji i Radzie projektu gospodarczego i finansowego programu dostosowawczego (zwanego dalej „programem”) jest przywrócenie zaufania rynków finansowych do irlandzkiego systemu bankowego i samego państwa, co pozwoli przywrócić trwały wzrost gospodarki. Program zawiera trzy podstawowe elementy służące osiągnięciu tych celów. Pierwszym elementem jest strategia dotycząca sektora finansowego przewidująca znaczną redukcję zatrudnienia, delewarowanie i reorganizację sektora bankowego, wraz z odpowiednim, dostosowanym do potrzeb, dokapitalizowaniem. Drugim elementem jest ambitna strategia konsolidacji budżetowej, której podstawą jest krajowy plan naprawy na lata 2011–2014, opublikowany przez władze w dniu 24 listopada 2010 r. W planie szczegółowo przedstawiono środki konsolidacji budżetowej, których celem jest stały spadek długu publicznego brutto w średnim okresie. Władze Irlandii zobowiązały się do obniżenia deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB w zmienionym, ustalonym przez Radę w dniu [7] grudnia 2010 r. terminie, tj. do 2015 r. Trzecim elementem programu, którego podstawą również jest krajowy plan naprawy, jest ambitny program reform strukturalnych, w tym reform rynku pracy, mających na celu wsparcie konsolidacji i wzmocnienie potencjału wzrostu gospodarki. W celu wsparcia tego ambitnego programu działań władze Irlandii zwracają się o pomoc finansową Unii, państw członkowskich należących do strefy euro, a także o pożyczki udzielane w drodze porozumień dwustronnych ze Zjednoczonym Królestwem, Szwecją i Danią oraz MFW.4.  Według aktualnych prognoz Komisji dotyczących wzrostu nominalnego PKB (1,4 % w 2011 r., 2,7 % w 2012 r. i 3,8 % w 2013 r.) ścieżka korekty budżetowej przewidziana w zaleceniu Rady dla Irlandii na mocy art. 126 ust. 7 Traktatu z dnia [7] grudnia 2010 r. jest zgodna z przewidywanym wzrostem relacji długu do PKB z 98,9 % 2010 r. do 113,5 % w 2011 r., 120,0 % w 2012 r. i 121,8 % w 2013 r. Relacja długu do PKB ustabilizuje się zatem w 2013 r., a następnie przyjmie tendencję spadkową, zakładając dalsze postępy w redukcji deficytu. Na dynamikę zadłużenia ma wpływ szereg operacji pozabudżetowych, które zgodnie z prognozami doprowadzą do wzrostu relacji długu do PKB o 5,3 p.p. PKB w 2011 r. i 0,8 p.p. w 2012 r., a następnie jej spadku o 1,3 p.p. PKB w 2013 r. Operacje te obejmują przewidywane zastrzyki kapitałowe dla banków w 2011 r., obniżenie rezerw gotówkowych oraz różnice pomiędzy płatnościami z tytułu naliczonych odsetek i odsetek w ujęciu kasowym.5.  Komisja i EBC oceniają, że w okresie od grudnia 2010 r. do końca 2013 r. potrzeby finansowe Irlandii wynoszą łącznie 85 mld EUR. Pomimo znacznej konsolidacji budżetowej niedobór środków państwa może wynieść łącznie 50 mld EUR w całym okresie objętym programem, przy założeniu, że zapadający dług długoterminowy będzie refinansowany na poziomie 0 % do końca 2011 r., w 20% w 2012 r. i w 80 % w 2013 r. Przyjęto również ostrożne założenia dotyczące refinansowania długu krótkoterminowego. Zawarta w programie strategia dotycząca sektora finansowego mająca na celu trwałe przywrócenie zaufania do irlandzkiego systemu bankowego przewiduje program wsparcia tego systemu do maksymalnej wysokości 35 mld EUR. Program ten obejmuje natychmiastowy zastrzyk kapitałowy nieprzekraczający kwoty 10 mld EUR na rzecz wybranych banków w celu podniesienia ich współczynnika kapitału podstawowego warstwy 1 do 12 %, finansując jednocześnie wczesne środki mające na celu wsparcie delewarowania i uwzględniając redukcje wartości dodatkowych pożyczek, które mają być przeniesione do krajowej agencji ds. zarządzania aktywami (National Asset Management Agency, NAMA) Dalsze zastrzyki kapitału warunkowego w wysokości 25 mld EUR powinny umożliwić bankom spełnienie obecnych i przyszłych wymogów kapitałowych. Rzeczywiste potrzeby finansowe mogą być jednak znacznie niższe, zwłaszcza gdy warunki rynkowe znacząco się polepszą, a w okresie objętym programem system bankowy nie poniesie żadnych poważnych nieoczekiwanych strat.6.  Program byłby finansowany z wkładów pochodzących ze źródeł zewnętrznych i z irlandzkich rezerw finansowych. Pomoc Unii na rzecz Irlandii w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej ustanowionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r. wyniosłaby 22,5 mld EUR. Powyższa kwota stanowiłaby część łącznego wsparcia udzielonego przez europejskich partnerów Irlandii w wysokości 45 mld EUR. Oprócz wsparcia ze strony europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej, pożyczki krajów partnerskich Irlandii z UE obejmowałyby wkład z Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej (17,7 mld EUR) i wsparcie pożyczkowe udzielone w drodze dwustronnych porozumień przez Zjednoczone Królestwo, Szwecję i Danię (łącznie 4,8 mld EUR). Ponadto Irlandia zwróciła się do MFW o pożyczkę w wysokości 19,5 mld SDR (specjalnych praw ciągnienia), tj. około 22,5 mld EUR, w ramach Extended Fund Facility (instrumentu rozszerzonego wsparcia finansowego). Wkład Irlandii wyniósłby 17,5 mld EUR i pochodziłby z istniejącej rezerwy gotówkowej Skarbu Państwa oraz składek z Krajowego Funduszu Rezerw Emerytalnych. Wsparcie ze strony europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej musi zostać udzielone na warunkach zbliżonych do warunków MFW.7.  Rada powinna dokonywać regularnych przeglądów prowadzonej przez Irlandię polityki gospodarczej, w szczególności w kontekście corocznych przeglądów aktualizacji programu stabilności Irlandii i wdrażania krajowego programu reform, a także w ramach procedury nadmiernego deficytu.8.  Komisja powinna zarządzać pomocą finansową Unii. Ustalone z Irlandią szczegółowe warunki polityki gospodarczej powinny być określone w protokole ustaleń. Szczegółowe warunki finansowe powinny zostać określone w umowie pożyczki.9.  W regularnych odstępach czasu, tj. co kwartał, Komisja powinna weryfikować poprzez misje i regularne sprawozdania władz Irlandii, czy związane z pomocą finansową warunki dotyczące polityki gospodarczej są spełniane.10.  Podczas realizacji programu Komisja powinna zapewniać dodatkowe wskazówki w zakresie polityki oraz pomoc techniczną w określonych dziedzinach.11.  Operacje, których finansowanie jest wspierane z pomocy finansowej Unii, muszą być zgodne z jej polityką i prawodawstwem. Interwencje wspierające instytucje finansowe muszą być dokonywane zgodnie z unijnymi regułami konkurencji.12.  Należy przyznać pomoc w celu wsparcia skutecznej realizacji programu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 113.  Unia udziela Irlandii pożyczki do maksymalnej wysokości 22,5 mld EUR, przy czym średni maksymalny okres wymagalności wynosi 7,5 roku.14.  Pomoc finansowa jest udostępniana przez okres trzech lat począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie niniejszej decyzji.15.  Pomoc finansowa Unii jest udzielana Irlandii przez Komisję w maksymalnie 13 ratach. Rata może być wypłacona w jednej transzy bądź kilku transzach. Okres wymagalności transz w ramach pierwszej raty może być dłuższy niż średni maksymalny okres wymagalności, o którym mowa w ust. 1. W takich przypadkach okres wymagalności dalszych transz jest ustalany tak, aby po wypłacie wszystkich rat osiągnięto średni maksymalny okres wymagalności, o którym mowa w ust. 1.16.  Warunkiem uruchomienia pierwszej raty jest wejście w życie umowy pożyczki i protokołu ustaleń.17.  Irlandia pokrywa rzeczywiste koszty finansowania każdej transzy pomocy finansowej ponoszone przez Unię. powiększone o marżę w wysokości 292,5 punktu bazowego, co jest zbliżone do warunków wsparcia udzielonego przez MFW.18.  Ponadto koszty, o których mowa w art. 7 rozporządzenia nr 407/2010, pokrywa Irlandia.19.  Jeżeli będzie to wymagane w celu finansowania pożyczki, dozwolone jest ostrożne dokonywanie swapów stóp procentowych z kontrahentami posiadającymi najwyższą wiarygodność kredytową.20.  Komisja decyduje o wysokości i uruchomianiu dalszych rat. Komisja decyduje o wysokości transz.Artykuł 221.  Pomocą zarządza Komisja w sposób zgodny z zobowiązaniami Irlandii i zaleceniami Rady, zwłaszcza z zaleceniami skierowanymi do Irlandii w kontekście realizacji jej krajowego programu reform oraz wdrażania paktu stabilności i wzrostu.22.  Komisja uzgadnia z władzami Irlandii szczegółowe warunki związane z pomocą finansową i dotyczące polityki gospodarczej, zgodnie z art. 3. Warunki te są określone w protokole ustaleń zgodnie z zobowiązaniami i zaleceniami, o których mowa w ust. 1. Szczegółowe warunki finansowe są określone w umowie pożyczki, która ma zostać zawarta z Komisją.23.  Komisja weryfikuje w regularnych odstępach czasu, czy związane z pomocą finansową warunki dotyczące polityki gospodarczej są spełniane. W tym celu władze Irlandii przedkładają do dyspozycji Komisji wszelkie niezbędne informacje i w pełni z nią współpracują. Komisja informuje Komitet Ekonomiczno-Finansowy o ewentualnym refinansowaniu pożyczek lub zmianie warunków finansowych.24.  Irlandia przyjmuje i wprowadza w życie dodatkowe środki konsolidacyjne mające na celu zapewnienie stabilności makrofinansowej, w przypadku gdyby takie środki okazały się niezbędne w okresie objętym pomocą. Władze Irlandii z wyprzedzeniem konsultują z Komisją ewentualne przyjęcie takich dodatkowych środków.Artykuł 325.  Niniejszym zatwierdza się przygotowany przez władze Irlandii program dostosowawczy.26.  Wypłata każdej następnej raty jest uzależniona od zadowalającej realizacji programu dostosowawczego irlandzkiego rządu, który ma zostać włączony do programu stabilności Irlandii i krajowego programu reform, a w szczególności od spełnienia szczegółowych warunków dotyczących polityki gospodarczej określonych w protokole ustaleń. Obejmują one m.in. środki przewidziane w ust. 4–9 niniejszego artykułu.27.  W celu zmniejszenia deficytu Irlandii do poziomu poniżej 3 % PKB do 2015 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych nie powinien przekraczać 10,6 % przewidywanego PKB w 2011 r., 8,6 % PKB w 2012 r. oraz 7,5 % PKB w 2013 r. Przewidywana roczna ścieżka deficytu nie uwzględnia ewentualnego bezpośredniego wpływu potencjalnych środków wsparcia banków przyjętych w kontekście rządowej strategii dotyczącej sektora finansowego określonej w protokole dotyczącym polityki gospodarczej i finansowej (ang. Memorandum of Economic and Financial Policies ) i protokole ustaleń, który ma podpisać Komisja i władze Irlandii. Ponadto ścieżka ta jest zgodna ze wstępnym stanowiskiem Eurostatu w sprawie księgowego ujęcia, zgodnie z ESA95, czasu rejestrowania płatności odsetek z tytułu weksli na rzecz Anglo Irish Bank[2], a zmiana tego stanowiska doprowadziłaby do zmiany ścieżki deficytu.28.  Irlandia przyjmuje środki określone w ust. 7–9 poniżej przed końcem wyznaczonego roku, przy czym dokładne terminy na lata 2011–2013 są określone w protokole ustaleń, który ma zostać podpisany przez Komisję i władze Irlandii. Irlandia jest gotowa do przyjęcia dodatkowych środków konsolidacyjnych mających na celu obniżenie do 2015 r. deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB, jeśli zmaterializują się czynniki ryzyka zagrażające osiągnięciu docelowych deficytów, o których mowa w ust. 3.29.  W celu przywrócenia zaufania do sektora finansowego Irlandia dokonuje odpowiedniego dokapitalizowania, szybkiego delewarowania i głębokiej restrukturyzacji systemu bankowego, jak określono w protokole ustaleń. W szczególności Irlandia:a) podejmuje działania mające na celu dokapitalizowanie w formie akcji, w razie potrzeby, Allied Irish Banks, Bank of Ireland, Educational Building Society oraz Irish Life and Permanent, tak aby zapewnić utrzymanie minimalnego wymogu kapitałowego, tj. 10,5 % kapitału podstawowego warstwy 1, w zależności od wyników ostrożnościowego przeglądu adekwatności kapitałowej za 2011 r.,b) w możliwie jak najkrótszym czasie dokonuje zbycia udziałów w bankach, które nabyto podczas kryzysu, w sposób uwzględniający kwestie stabilności finansowej i finanse publiczne,c) realizuje określony plan reorganizacji kryzysowej Anglo Irish Bank oraz Irish Nationwide Building Society, którego celem będzie ograniczenie do minimum strat kapitałowych wynikających z reorganizacji tych nieprawidłowo funkcjonujących instytucji kredytowych.30.  Do końca 2010 r. Irlandia przyjmuje następujące środki:Przyjęcie budżetu na 2011 r., w tym wynoszących łącznie 6 mld EUR środków konsolidacji budżetowej, służących redukcji deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w okresie, o którym mowa w art. 3 ust. 3. W budżecie należy określić środki po stronie dochodów służące uzyskaniu co najmniej 1 400 mln EUR w 2011 r., w tym obniżenie przedziałów skali podatku dochodowego od osób fizycznych i ulg podatkowych lub równoważne środki, które mają dostarczyć 945 mln EUR w 2011 r.; obniżenie ulg podatkowych z tytułu emerytur i odliczeń z tytułu emerytur, które ma przynieść 155 mln EUR w 2011 r.; obniżenie wydatków podatkowych, które pozwoli uzyskać 220 mln EUR w 2011 r.; podwyższenie akcyzy i różne środki podatkowe, które mają przynieść 80 mln EUR w 2011 r. Ponadto w budżecie należy określić, że rząd przedstawi środki służące uzyskaniu w 2011 r. przynajmniej 700 mln EUR w drodze działań jednorazowych i innych środków. W budżecie należy również przewidzieć redukcję wydatków bieżących o co najmniej 2 090 mln EUR w 2011 r., w tym: obniżenie wydatków na zabezpieczenie społeczne; redukcję zatrudnienia w sektorze publicznym; stopniowe obniżenie obecnych emerytur pracowników z tego sektora o średnio ponad 4 %; inne ograniczenia wydatków, w tym wydatków na towary i usługi oraz innych płatności transferowych, a także obniżenie publicznych nakładów inwestycyjnych o co najmniej 1 800 mln EUR w stosunku do obecnych planów na 2011 r. W nadzwyczajnych okolicznościach, w ścisłej współpracy z Komisją, rozważa się przyjęcie innych od wymienionych powyżej środków przynoszących porównywalne oszczędności.31.  Do końca 2011 r. Irlandia przyjmuje następujące środki:a) 10-procentowe obniżenie wynagrodzenia nowych pracowników w sektorze publicznym. Rząd rozważa również odpowiednie dostosowanie, w tym dostosowanie kosztów wynagrodzeń w sektorze publicznym, w celu wyrównania ewentualnych niedoborów wynikających z niższych od przewidywanych oszczędności z tytułu zwiększenia wydajności administracji i redukcji zatrudnienia w sektorze publicznym.b) przyjęcie budżetu na 2012 r., w tym wynoszących co najmniej 3,6 mld EUR środków konsolidacji budżetowej, służących redukcji deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w okresie, o którym mowa w art. 3 ust. 3. W projekcie budżetu uwzględnia się w szczególności środki po stronie dochodów mające przynieść 1,5 mld EUR na przestrzeni całego roku, w tym m.in. obniżenie przedziałów skali podatku dochodowego od osób fizycznych i ulg podatkowych; obniżenie ulg podatkowych z tytułu prywatnych emerytur; obniżenie ogólnych wydatków podatkowych; nowy podatek od nieruchomości; reformę podatku od dochodów kapitałowych i podatku od nabytego majątku oraz podniesienie podatku od emisji dwutlenku węgla. W budżecie przewiduje się obniżenie wydatków o 2,1 mld EUR w 2012 r., w tym redukcje wydatków społecznych, cięcia zatrudnienia w sektorze publicznym, zmiany wysokości emerytur w tym sektorze i redukcje innych wydatków przewidzianych w programie oraz nakładów inwestycyjnych.c) dokonanie niezależnej oceny przeniesienia odpowiedzialności za świadczenie usług wodno-kanalizacyjnych z władz lokalnych na przedsiębiorstwo wodociągów i kanalizacji oraz opracowanie wniosków w sprawie realizacji tego projektu w celu rozpoczęcia pobierania opłat na przełomie 2012/2013 r.d) przyjęcie przepisów przewidujących podwyższenie ustawowego wieku emerytalnego do 66 lat w 2014 r., 67 lat w 2021 r. oraz 68 lat w 2028 r. w celu zwiększenia długoterminowej stabilności finansów publicznych. Ponadto w 2011 r. nastąpi reforma uprawnień emerytalnych dla nowych pracowników sektora publicznego. Reforma ta musi obejmować przegląd wcześniejszego przechodzenia na emeryturę niektórych kategorii urzędników państwowych i indeksację emerytur do cen konsumpcyjnych. Emerytury zostają uzależnione od średniego wynagrodzenia w ciągu całego okresu aktywności zawodowej. Wiek emerytalny nowych pracowników zostaje uzależniony od ustawowego wielu emerytalnego.e) przyjęcie środków wspierających wiarygodną strategię budżetową i wzmocnienie ram budżetowych. Irlandia przyjmuje i wdraża zasadę budżetową, zgodnie z którą wszelkie dodatkowe nieplanowane dochody w latach 2011-2015 są przeznaczane na redukcję deficytu i zadłużenia. Zgodnie z propozycją zawartą w krajowym planie naprawy na lata 2011-2014 Irlandia powołuje radę doradzającą w sprawach budżetowych, aby zapewnić niezależną ocenę sytuacji budżetowej i prognoz rządu. Irlandia przyjmuje ustawę o odpowiedzialności budżetowej, wprowadzającą średniookresowe ramy wydatków budżetowych wraz z obowiązującymi wieloletnimi progami wydatków w poszczególnych dziedzinach. Działania te należy przeprowadzić z uwzględnieniem wszelkich zmian reform zarządzania gospodarczego na szczeblu UE oraz jako punkt wyjścia wykorzystać reformy, które zostały już przyjęte.f) Irlandia przyjmuje zmiany legislacyjne mające na cele usunięcie ograniczeń w handlu i ograniczeń konkurencji w sektorach chronionych, w tym w zawodach prawniczych, usługach medycznych i farmacji.g) dokapitalizowanie irlandzkich banków krajowych do wstępnego poziomu 12 % kapitału podstawowego warstwy 1, uwzględniając redukcje wartości dodatkowych pożyczek, które mają być przeniesione do krajowej agencji ds. zarządzania aktywami, oraz finansując wczesne delewarowanie przez udostępnienie w systemie 10 mld EUR. Dokapitalizowanie przyjmuje formę akcji (bądź równoważnych instrumentów w przypadku Educational Building Society).h) wprowadzenie przepisów przewidujących dostosowanie minimalnego wynagrodzenia w taki sposób, aby sprzyjać tworzeniu nowych miejsc prac i zapobiegać zakłóceniom powodowanym przez różne poziomy płac minimalnych obowiązujących w poszczególnych sektorach oraz dokonanie, w porozumieniu z Komisją, niezależnego przeglądu ramowych zarejestrowanych układów zbiorowych i porozumień w sprawie warunków zatrudnienia.i) reforma systemu świadczeń dla bezrobotnych w celu zwiększenia zachęt do wczesnego podejmowania nowego zatrudnienia. Należy wzmocnić środki aktywizacji zawodowej poprzez lepsze identyfikowanie potrzeb osób poszukujących pracy, zwiększenie zaangażowania i opracowanie systemu sankcji w celu zapewnienia, że osoby te poszukują pracy bądź uczestniczą w szkoleniach; środkom tym powinien towarzyszyć skuteczniejszy monitoring. Należy ustanowić mechanizm sankcji zapewniający realną utratę dochodów, niemający jednak charakteru nadmiernie karnego.j) publikacja szczegółowego przeglądu systemu regulującego zadłużenie osób prywatnych i rozpoczęcie prac nad reformą przepisów, których celem jest wypracowanie równowagi pomiędzy interesami wierzycieli i dłużników.k) przygotowanie sprawozdania zawierającego niezależną ocenę sektora energetycznego i sektora gazu w celu zaspokojenia potrzeb w zakres finansowania publicznego, a także zwiększenia konkurencji. Władze konsultują się z Komisją w sprawie wyników tej oceny i w celu wyznaczenia odpowiednich celów.l) należy zmienić przepisy w celu zwiększenia konkurencji na otwartych rynkach i stworzenia wiarygodnych środków odstraszających przez ustanowienie ewentualnego systemu nakładania grzywien i innych sankcji w sprawach z zakresu konkurencji. Ponadto zadaniem organów ds. konkurencji jest określenie sektorów faktycznie wyłączonych z zakresu stosowania prawa konkurencji i określenie procedur traktowania tych sektorów.m) w celu sprzyjania rozwojowi sektora detalicznego rząd przeprowadzi badania mające na celu ocenę wpływu gospodarczego likwidacji obecnego ograniczenia wielkości placówek handlu detalicznego w celu zwiększenia konkurencji i obniżenia cen konsumpcyjnych. Wprowadzenie w życie wniosków z badania zostanie omówione z Komisją.32.  Do końca 2012 r. Irlandia przyjmuje następujące środki:a) przyjęcie budżetu na 2013 r., w tym wynoszących co najmniej 3,1 mld EUR środków konsolidacji budżetowej, służących redukcji deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w okresie, o którym mowa w art. 3 ust. 3. W szczególności w budżecie należy określić środki po stronie dochodów służące uzyskaniu co najmniej 1,1 mld EUR (wraz ze środkami przeniesionymi z 2012 r.), w tym: obniżenie przedziałów skali podatku dochodowego od osób fizycznych i ulg podatkowych; obniżenie ulg podatkowych z tytułu prywatnych emerytur; obniżenie ogólnych wydatków podatkowych i wprowadzenie nowego podatku od nieruchomości. W budżecie przewiduje się również obniżenie wydatków w 2013 r. o co najmniej 2 mld EUR, w tym: redukcje wydatków społecznych, cięcia zatrudnienia w sektorze publicznym, zmiany wysokości emerytur w tym sektorze i redukcje innych wydatków przewidzianych w programie oraz nakładów inwestycyjnych.b) przedstawienie parlamentowi wniosków legislacyjnych w sprawie zreformowania systemu regulującego zadłużenie osób prywatnych, mającego na celu wypracowanie równowagi między interesami wierzycieli i dłużników.33.  W celu zapewnienia sprawnej realizacji warunków programu oraz celem trwałego przywrócenia równowagi, w ramach programu pomocy Komisja, wraz z MFW i we współpracy z EBC, na bieżąco zapewnia doradztwo i wskazówki dotyczące reform polityki budżetowej, rynku finansowego i reform strukturalnych; dokonuje okresowych przeglądów skuteczności i wpływu uzgodnionych środków na gospodarkę i społeczeństwo, a także zaleca niezbędne korekty w celu wspierania wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy, przy jednoczesnym zapewnieniu niezbędnej konsolidacji budżetowej i ograniczeniu do minimum szkodliwego wpływu na społeczeństwo, szczególnie w odniesieniu do słabszych członków irlandzkiego społeczeństwa.Artykuł 4Irlandia otwiera specjalny rachunek prowadzony przez Centralny Bank Irlandii do celów administrowania środkami otrzymanymi w ramach pomocy finansowej Unii.Artykuł 5Niniejsza decyzja skierowana jest do Irlandii.Artykuł 6Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w BrukseliW imieniu RadyPrzewodniczącyOCENA WPŁYWU NA BUDŻET(por. art. 16 regulaminu wewnętrznego)DZIEDZINA POLITYKI: TYTUŁ 01 – SPRAWY GOSPODARCZE I FINANSOWEDZIAŁANIE: OPERACJE I INSTRUMENTY FINANSOWETYTUŁ DZIAŁANIA: EUROPEJSKI MECHANIZM STABILIZACJI FINANSOWEJ – POMOC FINANSOWA NA RZECZ IRLANDII1. TYTUŁ WNIOSKU: POZYCJA W BUDŻECIE I TYTUŁ01 04 01 03 Gwarancja Unii Europejskiej na pożyczki zaciągnięte na pomoc finansową w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej2. PODSTAWA PRAWNA:Artykuł 122 ust. 2 Traktatu; rozporządzenie Rady (UE) nr 407/2010.3. KWOTY OGÓŁEM ZA ROK BUDŻETOWY (W EUR)Pozycja ta określa strukturę gwarancji udzielanej przez Unię Europejską. Umożliwi ona Komisji obsługę długu (kwoty głównej, odsetek i innych kosztów) w przypadku niewywiązywania się dłużnika (Irlandii) ze spłaty.Wpis w budżecie („p.m.”) odzwierciedlający gwarancję budżetową zostanie uruchomiony tylko w przypadku faktycznego uruchomienia gwarancji. Oczekuje się, że gwarancja budżetowa nie zostanie uruchomiona.3a –Bieżący rokNie dotyczyŚrodki na zobowiązania |Środki na początku roku budżetowego (budżet) |Przesunięcia |Dodatkowe środki |Środki ogółem |Środki przeznaczone już na inny program prac |Dostępne saldo |Kwota na proponowane działanie |3b - PrzeniesieniaNie dotyczyŚrodki na zobowiązania |Przeniesienia |Środki przeznaczone już na inny program prac |Dostępne saldo |Kwota na proponowane działanie |3c - Następny rok budżetowyNie dotyczyŚrodki na zobowiązania |Środki na początku roku budżetowego (budżet) | p.m. |Przesunięcia |Dodatkowe środki |Środki ogółem |Środki przeznaczone już na inny program prac |Dostępne saldo |Kwota na proponowane działanie | p.m. |4. OPIS DZIAŁANIAProponowaną średnioterminową pomoc finansową na rzecz Irlandii stanowi unijna pożyczka (która będzie finansowana z kredytów i pożyczek zaciągniętych przez Unię na międzynarodowych rynkach kapitałowych) w wysokości 22,5 mld EUR. Pomoc zostanie przyznana w kontekście międzynarodowego pakietu finansowego. Pożyczki krajów partnerskich Irlandii z UE obejmowałyby w szczególności wkład z Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej (17,7 mld EUR) i wsparcie pożyczkowe udzielone w drodze dwustronnych porozumień przez Zjednoczone Królestwo, Szwecję i Danię (łącznie 4,8 mld EUR). Ponadto Irlandia zwróciła się do Międzynarodowego Funduszu Walutowego o pożyczkę w wysokości 19,5 mld SDR (specjalnych praw ciągnienia), tj. około 22,5 mld EUR, w ramach Extended Fund Facility (instrumentu rozszerzonego wsparcia finansowego). Wkład Irlandii wyniósłby 17,5 mld EUR i pochodziłby z istniejącej rezerwy gotówkowej Skarbu Państwa oraz składek z Krajowego Funduszu Rezerw Emerytalnych. Celem pomocy finansowej Unii na rzecz Irlandii jest pomoc w przywróceniu trwałego wzrostu gospodarki i zapewnienie prawidłowego funkcjonowania systemu bankowego. Jednocześnie pomoc ta przyczynia się do zapewnienia stabilności finansowej w UE i strefie euro przez przywrócenia zaufania.Pożyczki i kredyty zaciągnięte przez Unię na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych na potrzeby pożyczki udzielanej Irlandii są objęte gwarancją budżetową Unii. Kwota główna pożyczek, które zostaną udzielone Irlandii, wynosi 22,5 mld EUR.Struktura gwarancji budżetowej udzielonej przez Unię Europejską umożliwi Komisji obsługę długu w przypadku niewywiązywania się Irlandii ze spłaty.Aby wywiązać się ze swoich zobowiązań, Komisja może czerpać ze swoich środków pieniężnych na potrzeby tymczasowej obsługi długu. W takim przypadku ma zastosowanie art. 12 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 2007/436/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130 z 31.5.2000, s. 1).5. PRZYJĘTA METODA OBLICZEŃNie dotyczy.6. HARMONOGRAM PŁATNOŚCI (W EURO)Nie dotyczy.Pozycja | Środki | Płatności |Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Kolejne lata budżetowe |Rok n |Rok n+1 |Rok n |Rok n+1 |Ogółem |[1] Dz.U. L 118 z 12.5.2010, s. 1.[2] Zob. http://epp.eurostat.ec.europa.eu/portal/page/portal/government_finance_statistics/methodology/advice_member_states.