				|

		52013PC0022

			Wniosek DECYZJA RADY zezwalająca Francji na zastosowanie zróżnicowanych stawek opodatkowania benzyny i oleju napędowego używanych jako paliwa silnikowe zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE /* COM/2013/022 final - 2013/0018 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Opodatkowanie produktów energetycznych i
energii elektrycznej w UE jest regulowane dyrektywą Rady 2003/96/WE[1] (zwaną dalej
„dyrektywą w sprawie opodatkowania energii” lub „dyrektywą”).
Zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy, w
uzupełnieniu przepisów przewidzianych w szczególności w art. 5, 15 i 17,
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może
upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia
dalszych zwolnień podatkowych lub obniżenia stawki opodatkowania na
podstawie szczególnych względów politycznych.
Niniejszy wniosek ma na celu umożliwienie
Francji dalszego stosowania, w określonych granicach, zróżnicowanych
stawek opodatkowania benzyny bezołowiowej i oleju napędowego, z
wyłączeniem oleju napędowego stosowanego do celów handlowych. To
zróżnicowanie ma na celu odzwierciedlenie decentralizacji niektórych
określonych uprawnień, które poprzednio wykonywał rząd
centralny.
Wniosek i
jego kontekst ogólny
W decyzji wykonawczej Rady 2011/38/UE[2] (zwanej dalej „decyzją 2011/38/UE"),
nawiązującej do decyzji Rady 2005/767/WE[3] (zwanej dalej „decyzją 2005/767/WE”),
upoważniono Francję do stosowania do dnia 31 grudnia 2012 r.
obniżonych stawek opodatkowania benzyny bezołowiowej i oleju
napędowego na szczeblu regionalnym do celów reformy administracyjnej
obejmującej decentralizację niektórych określonych
uprawnień, które poprzednio wykonywał rząd centralny.
Na podstawie tej decyzji Francja stosuje
obecnie system, który zezwala francuskim regionom administracyjnym
stosować ograniczone stawki opodatkowania benzyny bezołowiowej i
oleju napędowego, z wyjątkiem oleju napędowego stosowanego do
celów handlowych. Przedmiotowy podatek to Taxe Intérieure sur les Produits
Pétroliers (TIPP) – podatek wewnętrzny na produkty naftowe, który jest
podatkiem akcyzowym.
Pismem z dnia 10 lutego 2012 r., zgodnie z
art. 19 dyrektywy, władze Francji wystąpiły o
przedłużenie powyższego systemu na takich samych warunkach, lecz
na okres sześciu lat od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.
Władze Francji przedłożyły dodatkowe informacje i
wyjaśnienia w dniach 24 maja 2012 r. i 5 października 2012 r.
Działanie
środka
Francuski kodeks celny określa
poszczególne maksymalne stawki podatku w odniesieniu do benzyny
bezołowiowej i oleju napędowego.
Regiony mogą obniżyć te stawki
o kwotę, która tak jak poprzednio przez cały okres obowiązywania
odstępstwa nie może przekroczyć 35,40 EUR za 1 000 litrów
benzyny bezołowiowej, w tym paliwa E10, oraz 23,00 EUR za 1 000
litrów oleju napędowego. Powyższe kwoty stanowią maksymalny
przychód z 1 000 litrów uzyskiwany bezpośrednio przez regiony. Co
roku rady regionów decydują o kwocie obniżki w drodze
głosowania. Potwierdza to autonomię regionów w podejmowaniu decyzji,
a także zachęca je do usprawniania swojej administracji; nie da
się tego osiągnąć za poprzez przesunięcie z
budżetu krajowego do budżetów lokalnych.
Stawka opodatkowania po obniżkach nie
może być niższe niż stawki minimalne określone w
dyrektywie 2003/96/WE; ponadto, obniżek nie stosuje się w odniesieniu
do oleju napędowego używanego do celów handlowych.
Środki
kontroli i obrotu omawianymi produktami
Instytucje rządowe na szczeblu centralnym
zachowałyby obowiązek pobierania i kontroli akcyzy na olej
napędowy i benzynę bezołowiową, niezależnie od
obniżek przyjętych przez regiony.
Obrót produktami odbywałby się na
zasadzie akcyzy wliczonej w cenę, a paliwa byłyby opodatkowane w
momencie wprowadzenia do obrotu na poziomie akcyzy obowiązującej w
regionie, do którego zostały są dostarczone.
W obliczu zidentyfikowanego ryzyka
szczególnego rodzaju nadużycia (zmiany kierunku dostawy w celu
wykorzystania różnic podatkowych w różnych regionach), nadzór
połączeń logistycznych zostałyby zagwarantowany dzięki
wcześniejszemu zgłaszaniu różnych odbiorców przez dostawców oraz
przekazywaniu tych informacji do administracji celnej. Analiza ryzyka wskazuje
na potrzebę podzielenia odbiorców na trzy kategorie: odbiorców
końcowych mających możliwość hurtowego magazynowania,
stacje benzynowe oraz dystrybutorów paliwa z opłaconą akcyzą. W
przypadku obrotu na krajowym rynku paliw z już opłaconą
akcyzą, organy celne miałyby możliwość sprawdzenia
pochodzenia produktu oraz regionu docelowego. W przypadku nietypowej trasy lub
niewytłumaczalnie długich terminów dostawy, organy celne mogłyby
zweryfikować, czy nie nastąpiły ewentualne zmiany w
początkowo wskazanej trasie do regionu docelowego.
Argumenty
Francji dotyczące wpływu środka na rynek wewnętrzny i
kwestii związanych pomocą państwa
Według władz francuskich omawiany
środek nie naruszałby prawidłowego funkcjonowania rynku
wewnętrznego, ponieważ zakres stosowania tego środka ogranicza
się do paliw używanych do celów niekomercyjnych. Ponadto różnice
między sieciami dystrybucji w zakresie cen detalicznych paliw stosowanych
do celów niehandlowych są większe niż różnice, które
mogą powstać w wyniku stosowania środka. Według władz
francuskich podczas stosowania dotychczasowych rozwiązań nie
otrzymano żadnych skarg dotyczących zakłócającego
wpływu przedmiotowego środka.
Co się tyczy wyłączenia oleju
napędowego używanego do celów komercyjnych z zakresu omawianego
odstępstwa, krajowi lub unijni przewoźnicy drogowi, którzy
spełniają warunki, by skorzystać z prawa do
częściowego zwrotu akcyzy na olej napędowy do celów
komercyjnych, podlegaliby tym samym stawkom akcyzy, niezależnie od
regionu, w którym dokonano zakupu. Przewidziane działania
utrzymywałyby obecnie obowiązującą procedurę zwrotów i
pozwalałyby na całkowite zneutralizowanie skutków obniżki stawek
ustanowionej przez regiony, zmniejszając jednocześnie sumy
należnych zwrotów za olej napędowy używany do celów
komercyjnych. System nie zakłócałby więc w żaden sposób
konkurencji w sektorze transportu i nie miałby wpływu na handel wewnętrzny
w UE. Ponadto władze francuskie twierdzą, że planowana
obniżka stawek nie stanowi pomocy państwa, jako że
przedsiębiorstwa transportu drogowego podlegałyby tej samej stawce
podatku akcyzowego za zużycie oleju napędowego do celów komercyjnych
niezależnie od regionu, w którym miał miejsce jego zakup.
Argumenty
Francji dotyczące okresu stosowania środka
W odniesieniu do okresu obowiązywania
systemu, Francja podkreśliła, że odstępstwo powinno
zostać odnowione na okres sześciu lat, aby polityka prowadzona przez
regiony mogła obowiązywać przez pewien okres czasu. Trzyletni
okres określony w decyzji 2011/38/UE okazał się być bardzo
krótki; uzasadniał go wyłącznie wyjątkowy charakter
środka oraz obawy państw członkowskich, że przedmiotowy
środek może zakłócać konkurencję. Początkowo
przedmiotowy środek miał towarzyszyć zmianom mającym na
celu decentralizację we Francji. W tym kontekście trzyletni okres
stosowania jest bardzo krótki i niedostosowany do zakładanego celu,
gdyż takie ramy czasowe nie zapewniają regionom niezbędnej
perspektywy. Jako że nie wystąpiły żadne z przewidywanych
trudności związanych ze środkiem, władze francuskie
wystąpiły o przedłużenie odstępstwa na okres
sześciu lat.
Ocena
środka na podstawie art. 19 dyrektywy 2003/96/WE
Szczególne względy polityczne
Artykuł 19 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy
stanowi:
Oprócz przepisów przedstawionych w poprzednich
artykułach, w szczególności w art. 5, 15 i 17, Rada, stanowiąc
jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde
państwo członkowskie do wprowadzenia dalszych zwolnień lub
obniżek na podstawie szczególnych rozważań politycznych.
Zgodnie z decyzją 2011/38/UE przedmiotowy
środek krajowy spełnia ten wymóg. Z decyzji wynika, że
regionalne zróżnicowanie stawek w ramach polityki poszerzonej
decentralizacji jest powiązane ze szczególnym celem polityki, jakim jest
wzmacnianie skuteczności administracyjnej. Uznano, że
możliwość zróżnicowania regionalnego stanowi dla regionów
dodatkową zachętę, aby poprawić jakość i
przejrzystość administracji. Decyzja ta wymaga również, aby
obniżki wynikały z warunków społeczno-ekonomicznych regionów, w
których są stosowane.
W tym względzie informacje dostarczone
przez Francję potwierdziły, że można stwierdzić
istnienie związku pomiędzy stosowaniem regionalnej stawki
niższej od stawki krajowej i warunkami społeczno-ekonomicznymi
zainteresowanych regionów.
W okresie stosowania decyzji 2011/38/UE (2010,
2011 i 2012 r.) odpowiednio dwa regiony (Poitou-Charentes i Korsyka),
pięć regionów (Ile-de-France, Poitou-Charentes, Rodan-Alpy,
Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże i Korsyka) oraz trzy regiony
(Poitou-Charentes, Rodan-Alpy i Korsyka) stosowały obniżone stawki
podatkowe.
Większość regionów
stosujących obniżone dostosowane stawki wykazywało niższe
od średniej krajowej PKB na mieszkańca. Ponadto stopa bezrobocia w
jednym z regionów była wyższa od średniej krajowej stopy
bezrobocia.
Można zatem stwierdzić, że
możliwość obniżenia stawki krajowej dała władzom
regionalnym możliwość zastosowania przedmiotowego podatku w
sposób przystosowany do okoliczności społeczno-ekonomicznych
występujących na ich terytorium.
Spójność z pozostałymi
obszarami polityki i celami Unii
Zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit trzeci
dyrektywy, każdy wniosek zostanie zbadany, biorąc pod uwagę,
między innymi, prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego,
konieczność zapewnienia uczciwej konkurencji oraz politykę
wspólnotową w zakresie zdrowia, środowiska, energii i transportu.
Badanie to zostało przeprowadzone przy
okazji poprzednich wniosków złożonych przez Francję i
doprowadziło do przyjęcia decyzji 2005/767/WE oraz decyzji 2011/38/UE.
Jak stwierdzono w ww. decyzjach, ogólny mechanizm środka nie stwarzał
żadnych przeszkód w handlu wewnątrzwspólnotowym; jednocześnie
ustalono kilka warunków, aby stosowanie odstępstwa nie doprowadziło
do powstania żadnych problemów w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i
aby nie przeszkadzało w osiągnięciu celów polityki UE,
szczególnie w zakresie energii, zmiany klimatu i środowiska.
Aby umożliwić ewentualne
przedłużenie stosowania systemu, o które wnioskowała Francja,
Komisja musi zatem ocenić, czy – w świetle warunków określonych
w art. 1 ust. 2 i 3 poprzedniej decyzji – w okresie stosowania decyzji
osiągnięto zgodność z celami i obszarami polityki
określonymi w art. 19 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy, aby można
zasadniczo przewidzieć te same okoliczności na okres od 1 stycznia 2013
r.
W tym kontekście należy również
sprawdzić, czy kontekst polityki UE uległ istotnej zmianie od czasu
przyjęcia decyzji 2011/38/UE, lub też czy występuje ryzyko,
że nastąpi jej zmiana mająca znaczenie dla oceny.
Rynek wewnętrzny i uczciwa konkurencja
Ryzyko zakłócenia konkurencji uznano za
niskie, gdyż w decyzji 2005/767/WE i decyzji 2011/38/UE ustanowiono niskie
maksymalne kwoty obniżek. W związku z tym zróżnicowanie stawek
akcyzy pomiędzy regionami wciąż jest niewielkie i możliwe
nawet, że nie przekracza różnic w cenach pomiędzy różnymi
sieciami dystrybucji. Ponadto zakres stosowania środka nie obejmuje oleju
napędowego stosowanego do celów handlowych.
W przypadku poziomów zróżnicowania
ustalono ścisłe ograniczenie, mianowicie, że obniżki nie
będą wyższe niż 35,40 EUR za 1000 litrów benzyny
bezołowiowej lub 23,00 EUR za 1000 litrów oleju napędowego. Warunek
ten został przez Francję spełniony.
Doświadczenia zdobyte podczas stosowania
odstępstwa nie budzą wątpliwości co do oceny dokonanej w
latach 2005 i 2011. Komisji nic nie wiadomo o skargach z powodu
zakłócającego wpływu środka na handel wewnętrzny w UE.

Nie zgłoszono również żadnych
przeszkód w poprawnym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, w
szczególności w przypadku obrotu przedmiotowymi produktami jako produktami
podlegającymi akcyzie.
W kwestii pomocy państwa należy po
pierwsze powtórzyć, że olej napędowy stosowany do celów
handlowych jest wyłączony ze środka. W przypadku innych
operatorów, nieobjętych definicją podaną w art. 7 ust. 3
dyrektywy w sprawie opodatkowania energii i korzystających z
obniżonych stawek na benzynę bezołowiową, lub w stopniu, w
którym miałoby to wpływ na konkurencję na poziomie producentów
produktów naftowych, środek mógłby jednak stanowić pomoc
państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. Pod warunkiem że
obniżone stawki są wyższe od unijnego minimum, w stopniu, w
jakim środek stanowiłby pomoc państwa, środek
wchodziłby w zakres art. 25 rozporządzenia 800/2008/WE[4] („ogólnego rozporządzenia
w sprawie wyłączeń blokowych”) i w związku z tym
zostałby uznany za zgodny z rynkiem wewnętrznym. Jednakże okres
obowiązywania ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń
blokowych kończy się dnia 31 grudnia 2013 r. W związku z tym,
jeżeli Komisja nie przyjmie nowego rozporządzenia porównywalnego do
ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych lub
jeżeli nowe rozporządzenie nie obejmie zasady równoważnej z
obecnym art. 25, wszelką pomoc nierozerwalnie związaną ze
środkiem należy zgłosić do Komisji zgodnie z przepisami w
sprawie pomocy państwa.
Polityka Unii w zakresie energii, zmiany
klimatu i ochrony środowiska
Opodatkowanie produktów energetycznych
obniża popyt na te produkty i tym samym redukuje emisje związane z
ich zużywaniem. Komisja musi zatem ocenić, czy obniżka stawek
stosowana w niektórych regionach nie prowadzi do wzrostu zużycia paliwa (a
zatem do wzrostu emisji), co byłoby niezgodne z celami cytowanymi
powyżej.
W decyzji 2011/38/WE zauważono, że
wprowadzeniu możliwości dostosowania stawek towarzyszył wzrost
podstawowej stawki krajowej we Francji. Stwierdzono, że mało jest
prawdopodobne, aby ogólnym wynikiem stosowania nowego systemu była
mniejsza zachęta do efektywności paliwowej w związku z tym,
że stosowanie odstępstwa nie umożliwiło regionom
obniżenia stawki poniżej stawki obowiązującej na szczeblu
krajowym przed wprowadzeniem systemu. W decyzji 2011/38/WE stwierdzono
również, że istnieje niewielkie ryzyko, że zróżnicowanie
regionalne doprowadzi do różnic w cenach detalicznych, które
spowodują zmiany w ruchu drogowym, ponieważ poziom zróżnicowania
był niski, a różnice wyrównały się w związku z
różnicami w cenach detalicznych między sieciami dystrybucji. Przewidywano
więc, że środek zasadniczo nie będzie niezgodny z
unijną polityką w zakresie energii, zmiany klimatu i środowiska.
Komisja nie dowiedziała się o
żadnych nowych elementach dotyczących powyższych kwestii, w
związku z czym ocena, o której mowa powyżej, pozostaje aktualna.
Okres
stosowania środka i zmiana ram prawnych UE w zakresie opodatkowania
energii
We wniosku Komisji z dnia 13 kwietnia 2011 r.
dotyczącym zmiany dyrektywy w sprawie opodatkowania energii[5] przewidziano stałe
odstępstwo pozwalające Francji, w ramach pewnych ograniczeń, na
stosowanie zróżnicowanych stawek opodatkowania na szczeblu francuskich
regionów. W związku z tym Komisja jest zdania, że okres stosowania
nowej decyzji Rady powinien zostać ograniczony do trzech lat oraz
wygasnąć nie później niż w dniu rozpoczęcia stosowania
ww. zmienionych przepisów.
Niezależnie od powyższego
należy przypomnieć, że zgodnie z ww. wnioskiem opodatkowanie
energii zostałoby podzielone na dwie części. System ten
różniłby się od obecnie stosowanego systemu określonego w
dyrektywie 2003/96/WE, na którym opiera się niniejsze upoważnienie.
Nie należy naruszać tego typu przyszłych ogólnych zmian obecnie
istniejących ram prawnych. Co za tym idzie należy zapewnić,
iż w przypadku, gdy Rada, działając na podstawie art. 113
Traktatu, wprowadzi zmieniony powszechny system opodatkowania produktów
energetycznych, do którego niniejsze upoważnienie nie będzie
dostosowane, niniejsza decyzja wygaśnie w dniu rozpoczęcia stosowania
tych zmienionych przepisów.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW
Konsultacje z zainteresowanymi
stronami
Niniejszy
wniosek opiera się na wniosku złożonym przez Francję i
dotyczy wyłącznie tego państwa członkowskiego.
Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy
specjalistycznej
Nie
zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.
Ocena skutków
Wniosek
dotyczy zezwolenia dla jednego państwa członkowskiego wydawanego na
wniosek tego państwa.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Wniosek ma na celu upoważnienie Francji
do zastosowania odstępstwa od ogólnych przepisów dyrektywy Rady 2003/96/WE
i stosowania, w określonych granicach, zróżnicowanych stawek
opodatkowania oleju napędowego i benzyny bezołowiowej.
Podstawa prawna
Artykuł 19
dyrektywy Rady 2003/96/WE.
Zasada pomocniczości
Kwestia
podatków pośrednich objęta art. 113 TFUE nie wchodzi sama w sobie w
zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty w rozumieniu w art. 3 TFUE.
Tym niemniej
wykonywanie przez państwa członkowskie ich obecnych kompetencji w tej
dziedzinie jest ściśle określone i ograniczone przez
istniejące prawo UE. Zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE, jedynie Rada
jest upoważniona do tego, aby zezwolić państwu
członkowskiemu na wprowadzenie dodatkowych zwolnień lub obniżek
w rozumieniu tego przepisu. Państwa członkowskie nie mogą same
wykonać uprawnień Rady.
Wniosek jest
więc zgodny z zasadą pomocniczości.
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest
zgodny z zasadą proporcjonalności. Obniżka podatku nie wykracza
poza to, co jest konieczne do osiągnięcia przedmiotowego celu.
Wybór instrumentów
Proponowany
instrument: decyzja Rady.
Artykuł 19
dyrektywy 2003/96/WE przewiduje wyłącznie ten środek prawny.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Proponowany
środek nie pociąga ze sobą obciążeń finansowych
ani administracyjnych dla UE. Wniosek nie ma zatem wpływu finansowego na
budżet UE.
2013/0018 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
zezwalająca Francji na zastosowanie
zróżnicowanych stawek opodatkowania benzyny i oleju napędowego
używanych jako paliwa silnikowe zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/96/WE
z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych
przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i
energii elektrycznej[6],
w szczególności jej art. 19 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Decyzja wykonawcza Rady 2011/38/UE
(zwana dalej „decyzją 2011/38/UE”) zezwala Francji na stosowanie przez
okres trzech lat zróżnicowanych stawek opodatkowania oleju napędowego
i benzyny bezołowiowej do celów reformy administracyjnej związanej z
decentralizacją niektórych określonych uprawnień
należących poprzednio do rządu centralnego. Decyzja 2011/38/UE
wygasa w dniu 31 grudnia 2012 r.
(2)       Pismem z dnia 10 lutego 2012
r. Francja wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na dalsze stosowanie
zróżnicowanych stawek opodatkowania na tych samych warunkach przez okres
kolejnych sześciu lat po dniu 31 grudnia 2012 r.
(3)       Decyzję 2011/38/WE
przyjęto, ponieważ wnioskowany przez Francję środek
spełniał wymogi określone w art. 19 dyrektywy 2003/96/WE,
umożliwiającym wprowadzenie ze szczególnych względów
politycznych zwolnień lub obniżek podatkowych, ale nie
zwiększenie podatku. W szczególności stwierdzono, że środek
nie zakłóci prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Stwierdzono również, że jest on zgodny z odpowiednią
polityką wspólnotową.
(4)       Krajowy środek stanowi
część polityki mającej na celu wzmocnienie
skuteczności administracyjnej poprzez poprawę jakości i
zmniejszenie kosztów usług publicznych oraz polityki pomocniczości.
Stanowi on dla regionów dodatkową zachętę, aby poprawiać
jakość i przejrzystość administracji. W tym względzie
decyzja 2011/38/UE wymaga, aby obniżki wynikały z warunków
społeczno-ekonomicznych regionów, w których są stosowane. W
związku z tym niższe stawki zastosowało wiele regionów o PKB
niższym od średniego lub stopie bezrobocia wyższej od
średniej. Podsumowując, krajowy środek opiera się na
szczególnych względach politycznych.
(5)       Ścisłe regionalne
ograniczenia dla obniżenia stawek oraz wyłączenie ze środka
oleju napędowego stosowanego do celów handlowych wskazują, że
ryzyko zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym jest bardzo
niskie. Ponadto dotychczasowe stosowanie środka wykazało silną
tendencję regionów do osiągnięcia maksymalnej dopuszczalnej
stawki, co dodatkowo zmniejszyło jakiekolwiek potencjalne zakłócenia
konkurencji.
(6)       Nie zgłoszono
również żadnych przeszkód w prawidłowym funkcjonowaniu rynku
wewnętrznego, w szczególności w przypadku obrotu przedmiotowymi
produktami jako produktami podlegającymi akcyzie.
(7)       W chwili złożenia
pierwotnego wniosku krajowy środek był poprzedzony wzrostem podatku
równym marginesowi obniżek regionalnych. Na tym tle i w świetle
warunków zezwolenia oraz zdobytego doświadczenia, nie wydaje się, aby
na tym etapie krajowy środek był sprzeczny z unijną
polityką w zakresie energii i zmiany klimatu.
(8)       Z art. 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE
wynika, że każde upoważnienie przyznawane na podstawie tego
artykułu musi być ściśle ograniczone w czasie. Ponadto we
wniosku Komisji dotyczącym dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę
2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych
dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej[7] przewidziano stałą
zasadę pozwalającą Francji, w ramach pewnych ograniczeń, na
stosowanie zróżnicowanych stawek opodatkowania na szczeblu francuskich
regionów. Należy w związku z tym ograniczyć okres stosowania
niniejszej decyzji do trzech lat oraz zaznaczyć, że niniejsza decyzja
wygasa nie później niż w momencie rozpoczęcia stosowania ww.
stałej zasady. Ponadto, aby nie naruszać przyszłych ogólnych
zmian obowiązujących ram prawnych, należy też zastrzec,
że jeżeli Rada wprowadzi zmieniony powszechny system opodatkowania
produktów energetycznych, do którego niniejsze upoważnienie nie
będzie dostosowane, niniejsza decyzja wygaśnie w dniu
rozpoczęcia stosowania tego zmienionego systemu.
(9)       Należy
zagwarantować, aby Francja mogła stosować przedmiotową
obniżkę, której dotyczy niniejsza decyzja, z zachowaniem
ciągłości w stosunku do przepisów stosowanych przed dniem 1
stycznia 2013 r. na mocy decyzji 2011/38/UE. Upoważnienie, którego dotyczy
wniosek, należy więc przyznać ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2013
r.
(10)     Niniejsza decyzja pozostaje
bez uszczerbku dla stosowania unijnych przepisów w sprawie pomocy państwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.           Niniejszym zezwala się
Francji na zastosowanie obniżonego poziomu opodatkowania benzyny
bezołowiowej i oleju napędowego używanych jako paliwa silnikowe.
Olej napędowy stosowany do celów handlowych w rozumieniu art. 7 ust. 2
dyrektywy 2003/96/WE nie podlega tym obniżkom.
2.           Regiony administracyjne
mogą stosować zróżnicowane obniżki pod warunkiem
spełnienia następujących warunków:
a)           obniżki nie są
wyższe niż 35,40 EUR za 1 000 litrów benzyny
bezołowiowej lub 23,00 EUR za 1 000 litrów oleju
napędowego;
b)           obniżki nie
przekraczają różnicy między stawkami opodatkowania oleju
napędowego stosowanego do celów niehandlowych i oleju napędowego
stosowanego do celów handlowych;
c)           obniżki wynikają z
warunków społeczno-ekonomicznych regionów, w których są stosowane;
d)           stosowanie obniżek
regionalnych nie prowadzi do przewagi konkurencyjnej regionu w handlu
wewnętrznym w UE.
3.           Obniżone stawki
muszą być zgodne z wymogami dyrektywy 2003/96/WE, w
szczególności z minimalnymi stawkami określonymi w art. 7.
Artykuł
2
Niniejsza decyzja ma zastosowanie od dnia 1
stycznia 2013 r. i wygasa w dniu 31 grudnia 2015 r.
Niniejsza decyzja wygasa jednak w dniu
rozpoczęcia stosowania jednej z następujących zmian do dyrektywy
2003/96/WE:
- zmiany powszechnego systemu opodatkowania
produktów energetycznych, do której niniejsze upoważnienie nie jest
dostosowane;
- upoważnienia Francji do stosowania
zróżnicowanych stawek opodatkowania na szczeblu francuskich regionów.
Artykuł 3
Niniejsza
decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003
r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących
opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283 z 31.10.2003,
s. 51).
[2]               Dz.U. L 19 z 22.1.2011, s. 13.
[3]               Dz.U. L 290 z 4.11.2005, s. 25.
[4]               Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6
sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym
rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz.U. L 214 z 9.8.2008, s. 3).
[5]               COM (2011) 169.
[6]               Dz.U. L 283 z 31.10.2003, s. 51.
[7]               COM(2011)169 z dnia 13 kwietnia 2011 r.


Ważna informacja prawna

|

52009PC0703

Wniosek decyzja Rady w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską i Stanami Zjednoczonymi w sprawie przetwarzania i przekazywania danych z komunikatów finansowych przez Unię Europejską Stanom Zjednoczonym do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów  /* COM/2009/0703 końcowy - NLE 2009/0190 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 17.12.2009KOM(2009)703 wersja ostateczna2009/0190 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską i Stanami Zjednoczonymi w sprawie przetwarzania i przekazywania danych z komunikatów finansowych przez Unię Europejską Stanom Zjednoczonym do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów  UZASADNIENIE-  Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych na posiedzeniu w dniu 30 listopada 2009 r. upoważniła Prezydencję Rady Unii Europejskiej do podpisania Umowy przejściowej między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi w sprawie przetwarzania i przekazywania danych z komunikatów finansowych przez UE Stanom Zjednoczonym do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów (TFTP). Umowa została podpisana przez strony w dniu 30 listopada 2009 r. i będzie stosowana tymczasowo od dnia 1 lutego 2010 r. Umowa została zawarta na okres nieprzekraczający 9 miesięcy i w stosownym czasie zostanie zastąpiona umową długoterminową.-  Celem umowy z dnia 30 listopada 2009 r. jest zapewnienie ciągłości TFTP, który istnieje od końca 2001 r. W ramach tego programu Departament Skarbu USA wydawał wobec amerykańskiego oddziału Stowarzyszenia Międzynarodowej Teletransmisji Danych Finansowych (SWIFT) nakazy administracyjne przekazania Departamentowi Skarbu pewnej ilości danych z komunikatów finansowych przekazywanych w ramach sieci komunikatów finansowych SWIFT. UE i Stany Zjednoczone były zmuszone zawrzeć umowę z dnia 30 listopada 2009 r., ponieważ uruchomienie od dnia 1 stycznia 2010 r. nowej struktury systemów SWIFT zagrażało istotnym przekreśleniem korzyści płynących z istnienia TFTP nie tylko dla Unii Europejskiej.****-  Na początku 2007 r. Prezydencja Rady Unii Europejskiej oraz Komisja Europejska rozpoczęły rozmowy z Departamentem Skarbu Stanów Zjednoczonych w sprawie przetwarzania danych osobowych pochodzących z UE, do których ma on dostęp za pośrednictwem TFTP. Bezpośrednim skutkiem tych rozmów była seria jednostronnych zobowiązań wobec Unii Europejskiej złożonych przez Departament Skarbu w czerwcu 2007 r. („wyjaśnienia TFTP”)[1]. Wyjaśnienia TFTP wyraźnie ograniczają zakres przetwarzania danych osobowych pochodzących z UE zgodnie z TFTP. Ograniczenia obejmują przykładowo zawężenie możliwości przetwarzania danych jedynie na użytek walki z terroryzmem, możliwość dostępu do danych wyłącznie na podstawie uzasadnienia potwierdzającego podejrzenia o terroryzm (tj. nie w celu eksploracji danych) oraz obowiązek usuwania danych po upływie pewnego okresu. Ponadto w wyjaśnieniach TFTP stwierdzono, że Komisja ma prawo mianować „wybitną osobistość europejską”, która dokona oceny wypełniania zobowiązań przez Departament Skarbu i przedstawi ją Komisji.-  W marcu 2008 r. Komisja poinformowała, że do pełnienia na potrzeby TFTP roli „wybitnej osobistości europejskiej”, której zadaniem będzie ustalenie, czy program TFTP jest realizowany zgodnie z wyjaśnieniami, został wyznaczony sędzia Jean-Louis Bruguière. W grudniu 2008 r. sędzia Bruguière ukończył swoje pierwsze sprawozdanie. W sprawozdaniu przedstawionym Radzie ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w lutym 2009 r. oraz Komisji Wolności Obywatelskich w Parlamencie Europejskim w lutym i we wrześniu 2009 r. stwierdzono, że amerykański Departament Skarbu wypełnia swoje zobowiązania określone w wyjaśnieniach TFTP. W sprawozdaniu stwierdzono również, że program TFTP wniósł znaczącą wartość dodaną w ściganiu terroryzmu przez władze państw członkowskich oraz że głównymi beneficjentami informacji uzyskanych w ramach programu były państwa członkowskie[2]. W Unii Europejskiej nie istnieje obecnie odpowiednik TFTP.****-  Umowa ma za zadanie zapobieganie terroryzmowi i walkę z tym zjawiskiem przy jednoczesnym poszanowaniu praw podstawowych, w szczególności takich jak ochrona danych osobowych. Celem Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie przetwarzania i przekazywania danych z komunikatów finansowych Stanom Zjednoczonym przez Unię Europejską do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów z dnia 30 listopada 2009 r. jest zapewnienie pełnego poszanowania praw podstawowych zagwarantowanych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej oraz zasad proporcjonalności i konieczności w odniesieniu do prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz ochrony danych osobowych zagwarantowanego w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.-  Artykuł 218 ust. 6 lit. a) Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że w przypadku umów dotyczących dziedzin, do których stosuje się zwykłą procedurę prawodawczą, Rada przyjmuje decyzję w sprawie zawarcia umowy, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.****-  W związku z powyższym Komisja zaleca, aby Rada, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, przyjęła decyzję w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi w sprawie przetwarzania i przekazywania danych z komunikatów finansowych przez UE Stanom Zjednoczonym do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów (TFTP). 2009/0190 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską i Stanami Zjednoczonymi w sprawie przetwarzania i przekazywania danych z komunikatów finansowych przez Unię Europejską Stanom Zjednoczonym do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystówRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82 ust. 1 lit. d) oraz art. 87 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego[3],a także mając na uwadze, co następuje:1.  W dniu 27 lipca 2009 r. Rada upoważniła Prezydencję Rady Unii Europejskiej do rozpoczęcia negocjacji dotyczących Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi w sprawie przetwarzania i przekazywania danych z komunikatów finansowych przez UE Stanom Zjednoczonym do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów.2.  Zgodnie z decyzją Rady 2009/XXX z dnia 30 listopada 2009 r.[4] Umowa między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi w sprawie przetwarzania i przekazywania danych z komunikatów finansowych przez UE Stanom Zjednoczonym do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów została podpisana w dniu …., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.3.  Zgodnie z art. 15 ust. 2 umowy postanowienia umowy są tymczasowo stosowane od dnia 1 lutego 2010 r. do chwili wejścia umowy w życie.4.  Umowa nie została jeszcze zawarta. W związku z wejściem w życie traktatu lizbońskiego w dniu 1 grudnia 2009 r. tryb postępowania stosowany przez Unię Europejską w takim przypadku reguluje art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.5.  Umowa powinna zostać zawarta.6.  [Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.]7.  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest związana umową ani objęta zakresem jej stosowania,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym zostaje zawarta Umowa między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie przetwarzania i przekazywania danych z komunikatów finansowych przez UE Stanom Zjednoczonym do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów.Tekst zawieranej umowy dołączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do przeprowadzenia w imieniu Unii Europejskiej wymiany dokumentów zatwierdzających, przewidzianych w art. 15 umowy, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na to, aby umowa stała się dla niej wiążąca.Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Data wejścia w życie umowy zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyJacques BARROT Członek Komisji[1] Wyjaśnienia TFTP zostały uznane przez Unię Europejską pismem z dnia 29 czerwca 2007 r. Wyjaśnienia TFTP oraz pismo UE potwierdzające ich odbiór zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Dz.U. C 166/18 z 20.7.2007 oraz Dz.U. C 166/26 z 20.7.2007.[2] W sprawozdaniu „wybitnej osobistości europejskiej” z grudnia 2008 r. przedstawiono różne przykłady sytuacji, w których informacje pochodzące z programu TFTP zostały udostępnione służbom państwa członkowskiego UE w związku z dochodzeniem, zapobieganiem terroryzmowi w Unii Europejskiej lub ściganiem go. W sprawozdaniu stwierdzono również, że od 2002 r. władze Stanów Zjednoczonych udostępniły państwom członkowskim około 1400 wskazówek uzyskanych za pośrednictwem programu TFTP.[3] Dz.U. C […] z […], s. […].[4] Dz.U. L […] z […], s. […].


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 392 final
            2017/0171(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
                  1
                (dalej zwanym „zmianą kodeksu granicznego Schengen”) zmieniono konwencję wykonawczą do układu z Schengen
                  2
               , rozporządzenie (WE) nr 562/2006
                  3
                (kodeks graniczny Schengen) oraz rozporządzenie (WE) nr 810/2009
                  4
               , a oprócz tego zmieniono między innymi definicję pojęcia „pobytu krótkoterminowego” obywateli państw trzecich w strefie Schengen. Począwszy od dnia 18 października 2013 r. w odniesieniu do obywateli państw trzecich planujących podróż do strefy Schengen na pobyt krótkoterminowy – bez względu na to, czy podlegają oni obowiązkowi wizowemu czy są z niego zwolnieni – maksymalny czas dozwolonego pobytu definiuje się jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”. W odróżnieniu od definicji, która obowiązywała do dnia 18 października 2013 r. (trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu), nowe pojęcie jest bardziej precyzyjne, ponieważ określa czas pobytu w dniach, a nie w miesiącach. Oprócz tego termin „po dacie pierwszego wjazdu”, który budził wiele wątpliwości i pytań, został z tej definicji usunięty.

               W drodze zmiany kodeksu granicznego Schengen wprowadzono wszystkie niezbędne zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic, czyli w konwencji wykonawczej do układu z Schengen, kodeksie granicznym Schengen, kodeksie wizowym oraz rozporządzeniu (WE) nr 539/2001
                  5
               . Pojęcie pobytu krótkoterminowego pojawia się też jednak w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską. W umowach w sprawie zniesienia wiz zawartych z Antiguą i Barbudą
                  6
               , Bahamami
                  7
               , Barbadosem
                  8
               , Brazylią
                  9
               , Mauritiusem
                  10
               , Saint Kitts i Nevis
                  11
                oraz Seszelami
                  12
                wciąż znajdują się odniesienia do poprzedniej definicji czasu pobytu niewymagającego wizy („trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu”
                  13
               ).

               Dnia 16 lipca 2014 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące decyzji Rady w sprawie upoważnienia do podjęcia rokowań w celu zmiany umowy w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych między Unią Europejską a wymienionymi wyżej państwami
                  14
               ; Rada przyjęła tę decyzję w dniu 9 października 2014 r.
                  15
               . Celem zmiany było wdrożenie w przypadku tych siedmiu państw nowej definicji pobytu krótkoterminowego, określonej w zmianie kodeksu granicznego Schengen. Co więcej, zdefiniowanie „pobytu krótkoterminowego” w umowach w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych w dniach, a nie w miesiącach jest łatwiejsze do zweryfikowania i obliczenia za pomocą środków elektronicznych lub informatycznych, a zatem jest lepiej dostosowane do wymogów scentralizowanych systemów zarządzania granicami, takich jak proponowany system wjazdu/wyjazdu
                  16
               .

               Po uzyskaniu upoważnienia Rady Komisja rozpoczęła rokowania w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz z siedmioma państwami (Antiguą i Barbudą, Bahamami, Barbadosem, Brazylią, Mauritiusem, Saint Kitts i Nevis oraz Seszelami).

               Rokowania z Antiguą i Barbudą zakończyły się parafowaniem umowy zmieniającej w dniu 28 października 2016 r. Strony uzgodniły, że zastosują nową definicję „pobytu krótkoterminowego” w całym tekście umowy w sprawie zniesienia wiz między UE a Antiguą i Barbudą. Nowa umowa wiąże się ponadto ze zmianą kilku szczegółów technicznych (zob. niżej), ale wszystkie takie zmiany są nieistotne z punktu widzenia podróżnych.

                  Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule umowy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Umowa wymaga zatwierdzenia przez obie umawiające się strony zgodnie z ich odnośnymi procedurami. Po stronie Unii wymaga to przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i zawarcia umowy.

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu uzyskania jej upoważnienia do zawarcia umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               Umowa zapewnia spójność prawną, a także harmonizację między państwami członkowskimi dzięki stosowaniu w niej nowej definicji pobytu krótkoterminowego przewidzianej w zmianie kodeksu granicznego Schengen, w której przedstawiono jasną wykładnię terminu „pobyt krótkoterminowy”.

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Unia nie posiada uprawnień do takiej zmiany umów w sprawie zniesienia wiz, aby były one wiążące dla czterech państw stowarzyszonych w ramach stosowania dorobku Schengen, w tym wspólnej polityki wizowej. W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia i wdrożenia postanowień dotyczących czasu dozwolonego pobytu w strefie Schengen do umowy dołączono wspólną deklarację, zgodnie z którą byłoby pożądane, aby Antigua i Barbuda z jednej strony oraz Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria z drugiej strony odpowiednio zmieniły wiążące je umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów po podpisaniu umowy w imieniu Unii przez osobę wyznaczoną przez prezydencję Rady i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Jeśli jedną z umawiających się stron umowy międzynarodowej jest Unia Europejska, to jakakolwiek zmiana takiej umowy zgodnie z prawem nie może zostać samodzielnie wdrożona przez państwa członkowskie. Umowa w sprawie zniesienia wiz z Antiguą i Barbudą została zawarta przez Unię Europejską. Niezbędne jest w związku z tym działanie na poziomie Unii.

               Oprócz tego zawieranie umów w sprawie zniesienia wiz przez państwa członkowskie wpłynęłoby negatywnie na dorobek prawny UE w dziedzinie wiz (art. 3 ust. 2 TFUE).

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia założonego celu, a mianowicie zmiany obowiązującej umowy w sprawie zniesienia wiz między Unią a Antiguą i Barbudą.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               4. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne, w których upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Antiguą i Barbudą w celu zmiany umowy pomiędzy stronami w sprawie zniesienia wiz. O postępach w przebiegu rokowań informowano państwa członkowskie w trakcie posiedzeń Grupy Roboczej ds. Wiz.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Wynik rokowań

                  Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy może zostać przyjęty przez Unię.

                  Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

                  a. Czas pobytu

                  Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej oraz obywatele Antigui i Barbudy mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu (zamiast maksymalnie trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu). Nowa definicja ma zastosowanie w całym tekście Umowy między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

                  b. Przepisy końcowe – zawieszenie umowy (art. 8 ust. 4)

               W art. 8 ust. 4 umowy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie: „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”. Przez dodanie do dotychczasowego tekstu słów: „i przywraca stosowanie niniejszej Umowy” w zmienionej umowie sprecyzowano, że zawieszenie zniesienia wiz zostanie zakończone, jeśli ustaną powody takiego zawieszenia. W tej kwestii powyższa zmiana zapewnia dostosowanie brzmienia umowy w sprawie zniesienia wiz z Antiguą i Barbudą do wszystkich pozostałych umów w tej sprawie podpisanych przez Unię w latach 2015–2016. W dniu 14 czerwca 2016 r. zasięgnięto opinii Grupy Roboczej ds. Wiz w sprawie tej zmiany i żadne państwo członkowskie nie zgłosiło zastrzeżeń.

                  c. Zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny”

                  Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. jedynie Unia Europejska posiada osobowość prawną. Termin „Wspólnota Europejska” wciąż jednak widnieje w umowach międzynarodowych, które weszły w życie przed Traktatem z Lizbony – jest tak m.in. w przypadku Umowy między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa zmieniająca przewiduje zatem zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny” w całym tekście umowy.

                  d. Wspólne deklaracje

                  Do umowy dołączono dwie wspólne deklaracje:

                  – w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu oraz

                  – dotyczącą Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Liechtensteinu.

                  e. Wejście w życie

                  Umowa wejdzie w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z umawiających się stron zawiadomi drugą stronę o zakończeniu procedur ratyfikacyjnych. Aby zagwarantować pewność prawa i umożliwić podróżnym jego zrozumienie i przestrzeganie, niezbędny jest wystarczająco długi okres przejściowy. Okres sześciu miesięcy po zakończeniu ratyfikacji umowy umożliwi podróżnym zakończenie pobytów krótkoterminowych obliczanych w całości zgodnie z poprzednią definicją, zanim wejdzie w życie nowa definicja pobytu krótkoterminowego, a wraz z nią – liczony wstecz okres referencyjny wynoszący 180 dni.

                  Umowa zmieniająca nie ma wpływu na pozostałe postanowienia dotychczasowej Umowy między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, w tym na jej terytorialny zakres stosowania.

               6.PODSUMOWANIE

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada zatwierdziła, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, Umowę między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               2017/0171 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  17
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa stanowi, że obywatele Unii Europejskiej oraz Antigui i Barbudy mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony „maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy”.

               (2)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013
                  18
                wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)W umowie między Unią a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)Komisja prowadziła negocjacje w imieniu Unii w celu zawarcia Umowy z Antiguą i Barbudą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (5)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/[…] Umowa została podpisana.

               (6)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  19
               . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (7)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  20
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (8)Należy zatwierdzić Umowę,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Umowa między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 2 Umowy
                  21
               .

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

                     (3)
                  Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (5)
                  Dz.U. L 081 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 3.

                     (7)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 24.

                     (8)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 10.

                     (9)
                  Z Brazylią Unia zawarła dwie umowy. Jedną dotyczącą posiadaczy paszportów zwykłych (Dz.U. L 255 z 21.9.2012, s. 4) i drugą dotyczącą posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych i urzędowych (Dz.U. L 66 z 12.3.2011, s. 2).

                     (10)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 17.

                     (11)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 38.

                     (12)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 31.

                     (13)
                  Zob. artykuły tych umów zatytułowane „Cel” i „Czas pobytu”.

                     (14)
                  COM(2014) 468 final.

                     (15)
                  Decyzja Rady w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zawartych pomiędzy Unią/Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą, Wspólnotą Bahamów, Barbadosem, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Mauritiusu, Federacją Saint Kitts i Nevis oraz Republiką Seszeli, przyjęta przez Radę w dniu 9 października 2014 r.

                     (16)
                  COM(2016)194 final.

                     (17)
                  Zgoda udzielona dnia [...]

                     (18)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

                     (19)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (20)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

                     (21)
                  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 392 final
            ZAŁĄCZNIK

            wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               UMOWA

               między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA,

               z jednej strony, oraz

               ANTIGUA I BARBUDA,

               z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwaną dalej „Umową”), która weszła w życie w dniu 1 maja 2010 r.,

               POTWIERDZAJĄC znaczenie, jakie ma ułatwianie kontaktów międzyludzkich,

               ODNOTOWUJĄC, że Umowa funkcjonuje w sposób satysfakcjonujący dla obywateli Umawiających się Stron,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że przewidziana w Umowie definicja pobytu krótkoterminowego (do trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu) nie jest wystarczająco dokładna, a wątpliwości i pytania może budzić w szczególności pojęcie „daty pierwszego wjazdu”,

               MAJĄC NA UWADZE, że rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. wprowadzono przekrojowe zmiany w unijnym wewnętrznym dorobku prawnym dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”;

               BIORĄC POD UWAGĘ, że system wjazdu/wyjazdu, który ma zostać ustanowiony przez Unię Europejską, wymaga zastosowania jednolitej i jasno określonej definicji pobytu krótkoterminowego w odniesieniu do wszystkich obywateli państw trzecich,

               PRAGNĄC zapewnić płynny przepływ podróżnych na przejściach granicznych Umawiających się Stron,

               POTWIERDZAJĄC, że Umowa obejmuje obywateli wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu:

               1)W tytule oraz w art. 3 ust. 5, art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 7 słowa „Wspólnota” lub „wspólnotowy” zastępuje się słowami „Unia” lub „unijny” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

               2)W art. 1 wyrażenie „trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy” zastępuje się wyrażeniem „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               3)Art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Unii Europejskiej mogą przebywać na terytorium Antigui i Barbudy przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.”.

               4)Art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Antigui i Barbudy mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Antigui i Barbudy mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.”.

               5)W art. 4 ust. 3 wyrażenie „trzy miesiące” zastępuje się wyrażeniem „90 dni”, a słowo „wspólnotowym” zastępuje się słowem „unijnym”.

               6)W art. 8 ust. 4 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

               „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”.

               Artykuł 2

               Umawiające się Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami; niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia ze Stron zawiadamia drugą Stronę o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.

               Sporządzono w […] dnia […] roku dwa tysiące siedemnastego w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Antigui i Barbudy

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII ORAZ LIECHTENSTEINU

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Antigui i Barbudy, z drugiej strony, zmieniły niezwłocznie obowiązujące umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zgodnie z warunkami niniejszej Umowy.

               Wspólna deklaracja w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               ________


Ważna informacja prawna

|

52005SC1791

Projekt Decyzja Wspólnego Komitetu EOG zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOGw sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód (MŚP) - Projekt wspólnego stanowiska Wspólnoty  /* SEC/2005/1791 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 11.1.2006SEC(2005) 1791 wersja ostatecznaProjektDECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOGzmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOGw sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód (MŚP)- Projekt wspólnego stanowiska Wspólnoty - (przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1. Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera szczególne przepisy w sprawie współpracy pomiędzy Wspólnotą oraz Państwami EFTA należącymi do EOG poza zakresem czterech swobód.2. Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (dotyczący decyzji nr 1776/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r.) ma na celu zmianę Protokołu 31 w celu poszerzenia współpracy w dziedzinie przedsiębiorstw i przedsiębiorczości oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP). Projekt ten zmienia decyzję Rady 2000/819/WE w sprawie wieloletniego programu na rzecz przedsiębiorstw i przedsiębiorczości, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) (2001–2005), która została już włączona do Porozumienia EOG z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r.3. Artykuł 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowi, że stanowisko wspólnotowe dla takich decyzji ustala Rada na wniosek Komisji.4. Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG przedkłada się niniejszym do zatwierdzenia Radzie; po zatwierdzeniu, Komisja, w najbliższym możliwym terminie, przedstawi Wspólnemu Komitetowi EOG stanowisko Wspólnoty.ProjektDECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOGzmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOGw sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód (MŚP)WSPÓLNY KOMITET EOG,uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 86 i 98,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr …/… z dnia ….[1]2.  Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy umawiającymi się Stronami Porozumienia tak, aby włączyć decyzję nr 1776/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. zmieniającą decyzję Rady 2000/819/WE w sprawie wieloletniego programu na rzecz przedsiębiorstw i przedsiębiorczości, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) (2001–2005)[2].3.  Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić wspomniane rozszerzenie współpracy od dnia 1 stycznia 2006 r.,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W art. 7 ust. 5 tiret siódme Protokołu 31 do Porozumienia (Decyzja Rady 2000/819/WE) dodaje się następujące subtiret:„- 32005 D 1776 : decyzją nr 1776/2005 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. (Dz.U. L 289 z 3.11.2005, str. 14).”Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia*.Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu Wspólnego Komitetu EOGPrzewodniczącySekretarze Wspólnego Komitetu EOG [1] Dz.U. C […] […], str.[2] Dz.U. L 289 z 3.11.2005, str. 14.* [Wskazano wymogi konstytucyjne.] [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.]


Ważna informacja prawna

|

52005PC0480

Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie ustanowienia procedury wymiany informacji o środkach przyjmowanych przez Państwa Członkowskie w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej {SEC(2005)1233}  /* COM/2005/0480 końcowy - CNS 2005/0204 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 10.10.2005KOM(2005) 480 wersja ostateczna2005/0204 (CNS)Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYw sprawie ustanowienia procedury wymiany informacji o środkach przyjmowanych przez Państwa Członkowskie w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej {SEC(2005)1233}(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1. Kontekst wnioskuDo najważniejszych celów Unii Europejskiej należy ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. W tym kontekście sprawą zasadniczą jest wypracowanie wspólnej polityki imigracyjnej i azylowej. Postulat ten zapisany został w programie z Tampere przyjętym przez Radę Europejską w 1999 r. oraz potwierdzony w programie haskim („Wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej”) z 2004 r. Podstawę dla wymienionych wspólnych polityk musi stanowić przyjęcie wspólnych instrumentów prawnych oraz wzmocnienie wzajemnego zaufania poprzez sprawniejszą koordynację polityk krajowych, ściślejszą współpracę praktyczną i regularną wymianę informacji pomiędzy Państwami Członkowskimi i Komisją.Od wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu przyjęto znaczną liczbę wspólnych środków w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej, ponieważ w tych dziedzinach Wspólnota i Państwa Członkowskie dzielą swoje kompetencje ustawodawcze. Tym niemniej Państwa Członkowskie w dalszym ciągu odgrywają istotną rolę we wspomnianaych politykach i nadal przyjmują nowe środki krajowe, które niekiedy mogą mieć wpływ na inne Państwo Członkowskie bądź na Wspólnotę jako całość.Takie czynniki, jak zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych obszaru Schengen, wspólna polityka wizowa, ścisłe powiązania ekonomiczne i społeczne pomiędzy Państwami Członkowskimi UE, jak również wdrażanie wspólnej polityki imigracyjnej i azylowej w ostatnich latach, zwiększyły pośrednio prawdopodobieństwo, że środki w zakresie polityki imigracyjnej i azylowej przyjmowane przez jedno Państwo Członkowskie będą miały wpływ na inne Państwo Członkowskie. I tak na przykład bardzo restrykcyjna polityka migracyjna danego Państwa Członkowskiego może spowodować przekierowanie przepływów migracyjnych do jego sąsiadów; natomiast procedura regularyzacyjna może mieć skutek w postaci nielegalnej imigracji do danego Państwa Członkowskiego, z którego migranci objęci tą procedurą mogliby łatwiej dostać się do innych Państw Członkowskich. Również inne środki w zakresie krajowej polityki azylowej i imigracyjnej, w tym między innymi zmiany procedur przyznawania ochrony międzynarodowej, określanie bezpiecznych krajów pochodzenia, programy przyjmowania obywateli krajów trzecich, łącznie z ustaleniami ilościowymi, oraz środki integracyjne, mogą mieć wpływ na inne Państwa Członkowskie bądź na Wspólnotę jako całość.Opisane powyżej tendencje w pełni uzasadniają konieczność ustanowienia formalnej procedury wymiany informacji pomiędzy Państwami Członkowskimi i Komisją, dzięki czemu zwiększą się możliwości wzajemnego przekazywania informacji o środkach krajowych w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej oraz dyskusji na ich temat.Komisja oraz Rada pod przewodnictwem sprawującego w niej Prezydencję Luksemburga wystosowała w dniu 11 lutego 2005 r. pismo do ministrów sprawiedliwości i spraw wewnętrznych w sprawie potrzeby ustanowienia systemu wczesnego ostrzegania i wymiany informacji pomiędzy organami administracji Państw Członkowskich odpowiedzialnymi za kwestie związane z polityką azylową i imigracyjną, co mogłoby pozwolić na lepszą koordynację działań w zakresie polityki imigracyjnej i azylowej pomiędzy Państwami Członkowskimi. Pierwsza dyskusja na temat ustanowienia tego rodzaju systemu miała miejsce podczas posiedzenia Rady WSiSW w dniu 24 lutego 2005 r. Wszystkie Państwa Członkowskie zasadniczo z zadowoleniem przyjęły inicjatywę stworzenia takiego systemu, zaś w dniu 14 kwietnia 2005 r. Rada przyjęła konkluzje w sprawie ustanowienia „Systemu wymiany informacji między władzami Państw Członkowskich odpowiedzialnymi za politykę migracyjną i azylową", wzywając Komisję do przedłożenia formalnego wniosku ustawodawczego.Komisja zawsze podkreślała potrzebę wzmocnionej wymiany informacji związanych ze zjawiskiem migracji. Państwa Członkowskie z pewnością odniosą korzyść z proponowanej procedury wymiany informacji, ponieważ będą mogły uzyskać więcej informacji o politykach innych Państw Członkowskich i usprawnić koordynację działań. Wymiana poglądów na temat danego proponowanego środka krajowego pozwoli Państwom Członkowskim na poznanie opinii innych Państw Członkowskich, zanim środek ten zostanie przyjęty. W rezultacie, dzięki lepszej koordynacji polityk krajowych oraz większej wiedzy Państw Członkowskich o sobie i głębszemu zaufaniu, łatwiejsze stanie się negocjowanie nowych przepisów ustawodawczych UE.Proponowany system wymiany informacji powinien nadto być postrzegany w szerszych kategoriach mechanizmu współpracy i wymiany informacji oraz struktur istniejących między Państwami Członkowskimi i Komisją. Komisja pragnie uprościć i połączyć istniejące systemy, struktury i sieci na poziomie Wspólnoty, tak aby nie zwiększać obciążenia administracyjnego Państw Członkowskich oraz samej Komisji.2. Przepisy obowiązujące w dziedzinie, której dotyczy wniosek-  W dniu 8 czerwca 1988 r. Komisja przyjęła decyzję „ustanawiającą uprzednią procedurę komunikowania się i konsultacji w zakresie polityki migracyjnej w odniesieniu do krajów nie będących członkami Wspólnoty” (Dz.U. L 183 z 1988 r.). Ustanowiony tą dyrektywą mechanizm wymiany informacji i konsultacji nigdy nie był skutecznie wykorzystywany przez Państwa Członkowskie. Nowe wspólnotowe ramy prawne dla polityki imigracyjnej i azylowej zastąpią przepisy wspomnianej decyzji Komisji.-  Niektóre przepisy ustawodawstwa Wspólnoty[1] nakładają na Państwa Członkowskie obowiązek przekazywania Komisji treści przepisów prawa krajowego przyjmowanych przez nie w dziedzinach objętych zakresem odnośnych dyrektyw. Aby uniknąć niepotrzebnego powielania pracy - w obliczu podobnego charakteru informacji, które winny być przkazywane na mocy wspomnianych dyrektyw oraz na mocy niniejszego projektu wniosku dotyczącego decyzji – Państwa Członkowskie do wypełnienia swoich zobowiązań wynikających ze wspomnianych powyżej dyrektyw mogą zastosować przewidzianą w tym projekcie decyzji procedurę wymiany informacji.3. KonsultacjePodczas posiedzenia Rada WSiSW w dniu 24 lutego 2005 r miała miejsce nieformalna dyskusja ad-hoc na temat ustanowienia uprzedniego systemu wymiany informacji i konsultacji. Większość Państw Członkowskich zareagowała pozytywnie na wspólną propozycję Prezydencji oraz Komisji dotyczącą tego rodzaju systemu. W dniu 17 marca 2005 r. odbyło się w Brukseli spotkanie ad-hoc ekspertów z Państw Członkowskich, którego celem było przedyskutowanie przygotowanego przez służby Komisji nieformalnego dokumentu prezentującego podstawowe elementy proponowanego systemu.4. Streszczenie proponowanych działańProcedura wymiany informacji nakładałaby na Państwa Członkowskie wymóg przekazywania - najpóźniej wraz z ich opublikowaniem - innym Państwom Członkowskim oraz Komisji informacji dotyczących środków, jakie planują one przyjąć w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej. Obowiązek ten dotyczy wyłącznie tych informacji, które mogą mieć wpływ na inne Państwa Członkowskie bądź na Wspólnotę jako całość. Odnosiłoby się to także do określonych decyzji sądowych i administracyjnych.Przekazując wspomniane powyżej informacje, Państwa Członkowskie winny dołączyć streszczenie wspomnianych informacji sporządzone w innym języku urzędowym Wspólnoty.Przesyłanie informacji odbywać się będzie za pośrednictwem internetowej sieci zarządzanej przez Komisję. Sieć ta będzie wykorzystywana również do przesyłania do Komisji informacji, o których jest mowa we wspomnianych powyżej w pkt 2 dyrektywach.Państwo Członkowskie bądź Komisja może poprosić o dodatkowe informacje dotyczące konkretnego środka. Konkretny krajowy środek może stać się także przedmiotem dyskusji odbywającej się w obecności Państwa Członkowskiego, którego środek spowodował tę wymianę poglądów, Komisji i wszystkich innych Państw Członkowskich, które życzą sobie w dyskusji tej uczestniczyć. Celem tego rodzaju wymiany poglądów jest określenie problemów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, dlatego dyskusje te nie będą kończyły się żadnego rodzaju głosowaniem, nie mają one również prowadzić do jakichkolwiek zaleceń dla danego Państwa Członkowskiego.5. Podstawa prawnaNiniejsza decyzja Rady oparta jest na art. 66 Traktatu WE. Od dnia 1 maja 2004 r. - zgodnie z protokołem w sprawie art. 67 Traktatu z Nicei – tego rodzaju środki przyjmowane są w głosowaniu w Radzie kwalifikowaną większością głosów oraz po konsultacji z Parlamentem Europejskim.Tytuł IV Traktatu WE nie ma zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, chyba że Państwa te podejmą inną decyzję zgodnie z procedurą ustanowioną w Protokole w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonym do Traktatów. Tytuł IV nie ma również zastosowania do Danii na mocy Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatów.6. PomocniczośćZgodnie z zasadą pomocniczości cel proponowanego działania, mianowicie ustanowienie forum dla wymiany informacji i poglądów na temat krajowych środków w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanego działania może być lepiej osiągnięty przez Wspólnotę.To, czy wspólne instrumenty ustawodawcze w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej przyniosą spodziewane efekty, uzależnione jest od lepszej koordynacji pomiędzy odnośnymi krajowymi politykami. Aby koordynacja taka była możliwa, muszą istnieć narzędzia, takie jak te proponowane w niniejszym projekcie decyzji, tj. mechanizm pozwalający na wymianę informacji i poglądów pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz z Komisją, co nie jest przecież możliwe wyłącznie na poziomie krajowym. Jeśli Państwa Członkowskie nie będą informowały się nawzajem o kierunkach rozwoju swoich polityk azylowych i imigracyjnych, istnieje ryzyko, że rozbieżne czy wręcz sprzeczne polityki doprowadzą do zakłóceń w przepływach imigracyjnych, w tym w przepływach osób ubiegających się o azyl, oraz uniemożliwią skuteczną realizację wspólnych celów w omawianych dziedzinach.7. ProporcjonalnośćNiniejszy wniosek ogranicza się do usprawnienia wymiany informacji dotyczących środków krajowych w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz z Komisją.Proponowany system nie nakłada na Państwa Członkowskie nieproporcjonalnie dużego obciążenia pracą, ponieważ do ich najważniejszych obowiązków należeć będzie umieszczanie dokumentów w systemie internetowym utworzonym przez Komisję na mocy niniejszej decyzji. W przypadku powstania konieczności przedyskutowania danego środka krajowego, jedynym obowiązkiem dla danego Państwa Członkowskiego będzie wysłanie swojego przedstawiciela na spotkanie, na którym odbędzie się taka wymiana poglądów, aby wyjaśnił szczegółowo poszczególne elementy środka krajowego będącego przedmiotem dyskusji oraz wysłuchał opinii na ten temat innych Państw Członkowskich.Obciążenie finansowe jest minimalne, jako że przewidziane w niniejszym wniosku dyskusje będą połączone z innymi posiedzeniami grup doradczych, co pozwoli Państwom Członkowskim na zmniejszenie wydatków na podróże i zakwaterowanie. Ogólnym celem Komisji w odniesieniu do niniejszego projektu decyzji Rady jest uproszczenie istniejących struktur współpracy Państw Członkowskich w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej.System wymiany informacji będzie zarządzany przez Komisję przy wykorzystaniu istniejącej sieci telematycznej IDA, która umożliwia stworzenie oddzielnych kanałów komunikacyjnych przy minimalnych kosztach i bez potrzeby dokonywania większych inwestycji.2005/0204 (CNS)Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYw sprawie ustanowienia procedury wymiany informacji o środkach przyjmowanych przez Państwa Członkowskie w zakresie polityki azylowej i imigracyjnejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 66,uwzględniając wniosek Komisji[2],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W dniu 4 listopada 2005 r. Rada Europejska zatwierdziła wieloletni program funkcjonujący jako „program haski na rzecz umocnienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości”, który wzywa do dalszego rozwijania drugiego etapu wspólnej polityki w takich dziedzinach, jak sprawy azylowe i imigracyjne, wizy oraz granice, który rozpoczął funkcjonowanie w dniu 1 maja 2004 r. i opiera się między innymi na ściślejszej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz lepszej wymianie informacji;(2) Rozwój wspólnej polityki azylowej i imigracyjnej od momentu wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu pogłębił współzależność polityk Państw Członkowskich w tych dziedzinach, wymuszając tym samym lepszą koordynację krajowych polityk mających znaczenie dla umocnienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości;(3) W przyjętych na posiedzeniu w dniu 14 kwietnia 2005 r. konkluzjach Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych wezwała do utworzenia systemu wymiany informacji między władzami Państw Członkowskich odpowiedzialnymi za politykę migracyjną i azylową, który opierał się będzie na konieczności przekazywania informacji dotyczących środków, w przypadku których istnieje prawdopodobieństwo, iż będą one miały znaczący wpływ na kilka Państw Członkowskich bądź na Unię Europejską jako całość, oraz pozwoli na wymianę poglądów między Państwami Członkowskimi i z Komisją na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji;(4) Procedura wymiany informacji powinna opierać się na solidarności, przejrzystości i wzajemnym zaufaniu;(5) Dla lepszej efektywności i dostępności sieć internetowa powinna stanowić zasadniczy element procedury wymiany informacji w odniesieniu do krajowych środków w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej;(6) Określone dyrektywy przyjęte przez Wspólnotę w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej nakładają na Państwa Członkowskie obowiązek przekazywania Komisji nie tylko informacji o środkach wykonawczych, ale również treści przepisów prawa krajowego przyjmowanych przez nie w dziedzinach objętych zakresem odnośnych dyrektyw. W celu uproszczenia procedur administracyjnych Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przekazania tego rodzaju informacji za pośrednictwem sieci ustanowionej w niniejszej decyzji;(7) Ponieważ cele niniejszej decyzji, tj. bezpieczna wymiana informacji i konsultacje pomiędzy Państwami Członkowskimi, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanego działania mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu środki może przyjąć Wspólnota. Stosownie do zasady pomocniczości zdefiniowanej we wspomnianym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wymienionych celów;(8) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Przedmiot i zakresNiniejsza decyzja ustanawia procedurę wymiany informacji dotyczących krajowych środków w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej przy wykorzystaniu sieci internetowej, oraz stwarzając możliwość wymiany poglądów na temat tego rodzaju środków.Artykuł 2Informacje podlegające obowiązkowi przekazania1. Państwa Członkwoskie przekazują Komisji i innym Państwom Członkowskim następujące informacje dotyczące środków, jakie zamierzają one podjąć w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej, o ile w przypadku tych środków istnieje prawdopodobieństwo, iż będą one miały wpływ na inne Państwa Członkowskie lub na Wspólnotę jako całość:a) projekty aktów prawnych - najpóźniej wraz ze skierowaniem ich do przyjęcia; orazb) projekty umów międzynarodowych - najpóźniej wraz z ich parafowaniem.2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji i innym Państwom Członkowskim:a) ostateczną treść środków, o których jest mowa w ust. 1 lit a), wraz z ich przyjęciem lub natychmiast po tym fakcie;b) ostateczną treść środków, o których jest mowa w ust. 1 lit b), w momencie, kiedy dane Państwo Członkowskie wyraża zgodę na to, aby być związanym tego rodzaju środkiem, lub natychmiast po tym fakcie.3. Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz innym Państwom Członkowskim informacje dotyczące następujących decyzji, o ile w przypadku decyzji tych istnieje prawdopodobieństwo, iż będą one miały wpływ na inne Państwa Członkowskie lub na Wspólnotę jako całość:a) ostateczne decyzje sądów i trybunałów odnoszące się do stosowania, bądź będące interpretacją środków prawa krajowego w zakresie polityki azylowej i inigracyjnej wraz z ich wydaniem lub natychmiast po tym fakcie;b) decyzje administracyjne w zakresie polityki azylowej i imigracyjnej wraz z ich przyjęciem lub natychmiast po tym fakcie.4. Informacje dotyczące środków, o których jest mowa w ust. 1 i 2, oraz decyzji wymienionych w ust. 3 przekazywane są Komisji i innym Państwom Członkowskim za pośrednictwem sieci, o której jest mowa w art. 4 („Sieć”).5. Komisja bądź Państwo Członkowskie może poprosić o dodatkowe informacje dotyczące konkretnego środka lub decyzji, informacje na temat których przekazało inne Państwo Członkowskie za pośrednictwem sieci. W takim przypadku dane Państwo Członkowskie dostarcza dodatkowych informacji dotyczących tego środka lub decyzji w terminie dwóch tygodni od daty złożenia odnośnego wniosku za pośrednictwem sieci. Tego rodzaju dodatkowe informacje udostępniane są Komisji i innym Państwom Członkowskim za pośrednictwem sieci.6. Każde Państwo Członkowskie dba o to, aby tekstowi środka lub decyzji przekazywanym za pośrednictwem sieci towarzyszyło każdorazowo streszczenie sporządzone w języku urzędowym Wspólnoty, innym niż język urzędowy tego państwa. Streszczenie takie obejmuje przynajmniej cele i zakres danego środka lub decyzji, najważniejsze przepisy w nich zawarte oraz ocenę ich oddziaływania na inne Państwa Członkowskie bądź na Wspólnotę jako całość.Artykuł 3Obowiązek dostarczenia informacji na mocy istniejących dyrektywW przypadku gdy na Państwach Członkowskich spoczywa obowiązek informowania Komisji o przepisach prawa krajowego przyjmowanych przez nie w dziedzinach objętych zakresem obowiązywania dyrektyw opartych na art. 63 Traktatu, uznaje się, że obowiązek ten został spełniony, jeśli informacje przesłane zostały za pośrednictwem sieci.Artykuł 4Sieć1. Zgodnie z niniejszą decyzją sieć przeznaczona do wymiany informacji jest siecią internetową.2. Za rozwój i zarządzanie siecią, w tym także za jej strukturę i zawartość, odpowiedzialna jest Komisja. Poufność informacji w sieci zapewniana jest poprzez podjęcie odpowiednich środków.3. Do praktycznej organizacji sieci Komisja korzysta z istniejącej platformy technicznej w ramach wspólnotowych ram dla transeuropejskiej sieci telematycznej do wymiany danych między administracjami.4. Państwa Członkowskie zapewniają dostęp do sieci stosownie do środków przyjętych przez Komisję zgodnie z ust. 2.5. Państwa Członkowskie informują Komisję o wyznaczonych przez nie punktach kontaktowych posiadających dostęp do sieci.Artykuł 5Wymiana poglądów1. Komisja może - z własnej inicjatywy bądź na wniosek Państwa Członkowskiego – zorganizować dyskusję z ekspertami Państw Członkowskich na temat konkretnego środka krajowego zgłoszonego zgodnie z art. 2 i 3 niniejszej decyzji. W tego rodzaju wymianie poglądów uczestniczy przedstawiciel Państwa Członkowskiego, którego środek jest przedmiotem dyskusji.2. Celem dyskusji jest określenie kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.Artykuł 6Ocena i weryfikacjaKomisja dokonuje oceny funkcjonowania omawianego systemu w trzy lata po wejściu w życie niniejszej decyzji, a następnie w regularnych odstępach czasu.Komisja składa okresowo Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszej decyzji oraz, jeśli uzna to za właściwe, proponuje do niej poprawki.Artykuł 7Wejście w życieNiniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Artykuł 8AdresaciNiniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.Sporządzono w Brukseli, dnia r.W imieniu RadyPrzewodniczącyLEGISLATIVE FINANCIAL STATEMENT1. NAME OF THE PROPOSAL :Proposal for a Council Decision on the establishment of a mutual information procedure on Member States’ measures in the areas of asylum and immigration2. ABM / ABB FRAMEWORKPolicy Area(s) concerned and associated Activity/Activities:18 03 Immigration and asylum policy3. BUDGET LINES3.1. Budget lines (operational lines and related technical and administrative assistance lines (ex- B..A lines)) including headings :N/A3.2. Duration of the action and of the financial impact:The proposed legal instrument does indicate neither duration nor revision period. Application of the instrument should start in 2007.3.3. Budgetary characteristics ( add rows if necessary ) :N/ABudget line | Type of expenditure | New | EFTA contribution | Contributions from applicant countries | Heading in financial perspective ||Year n |Year n+1 |Year n+2 |Year n+3 |Year n+4 |Year n+5and later |TOTAL | |XX 01 02 11 01 – Missions | | | | | | | | |XX 01 02 11 02 – Meetings & Conferences |0.054 |0.054 |0.054 |0.054 |0.054 |0.054 |0.324 | |XX 01 02 11 03 – Committees[15] | | | | | | | | |XX 01 02 11 04 – Studies & consultations | | | | | | | | |XX 01 02 11 05 - Information systems | | | | | | | | | 2. Total Other Management Expenditure (XX 01 02 11) | | | | | | | | | 3. Other expenditure of an administrative nature (specify including reference to budget line)| | | | | | | | | Total Administrative expenditure, other than human resources and associated costs (NOT included in reference amount) | 0.054 |0.054 |0.054 |0.054 |0.054 |0.054 |0.324 | |Calculation - Other administrative expenditure not included in reference amount4 meetings for exchange of views on national measures * 27 MS * 500 €[1] - artykuł 8.2 dyrektywy Rady 2001/40/WE [wzajemne uznawanie decyzji o wydalaniu]- artykuł 7.3 dyrektywy Rady 2001/51/WE [uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen]- artykuł 27.2 dyrektywy Rady 2001/55/WE [przyznawanie tymczasowej ochrony]- artykuł 4.2 dyrektywy Rady 2002/90/WE [ułatwienie nielegalnego wjazdu]- artykuł 10.2 dyrektywy Rady 2003/110/WE [pomoc w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną]- artykuł 26.2 dyrektywy Rady 2003/9/WE [normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl]- artykuł 38.2 dyrektywy Rady 2004/83/WE [dyrektywa w sprawie uznawania]artykuł 19.2 dyrektywy Rady 200x/xx/WE [dyrektywa w sprawie naukowców, formalnie jeszcze nie przyjęta]artykuł 43 dyrektywy Rady 200x/xx/WE [dyrektywa w sprawie procedur udzielania azylu, formalnie jeszcze nie przyjęta][2] Dz.U. C […], […], str. […].[3] Dz.U. C […], […], str. […].[4] Expenditure that does not fall under Chapter xx 01 of the Title xx concerned.[5] Expenditure within article xx 01 04 of Title xx.[6] Expenditure within chapter xx 01 other than articles xx 01 04 or xx 01 05.[7] See points 19 and 24 of the Interinstitutional agreement.[8] Additional columns should be added if necessary i.e. if the duration of the action exceeds 6 years[9] If more than one method is indicated please provide additional details in the "Relevant comments" section of this point[10] As described under Section 5.3[11] Cost of which is NOT covered by the reference amount[12] Cost of which is NOT covered by the reference amount[13] Cost of which is included within the reference amount[14] Reference should be made to the specific legislative financial statement for the Executive Agency(ies) concerned.[15] Specify the type of committee and the group to which it belongs.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.2.2016
            COM(2016) 91 final
            2016/0055(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               Załączony wniosek stanowi akt prawny umożliwiający zawarcie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy, ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (zwanego dalej „Protokołem”).

               Zgodnie z Aktem przystąpienia Republika Chorwacji przystępuje do umów międzynarodowych podpisanych lub zawartych przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie poprzez zawarcie protokołu do tych umów.

               Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, zwana dalej „Umową”, została podpisana w Brukseli dnia 11 października 2004 r. i weszła w życie z dniem 1 października 2010 r.

               W następstwie decyzji Rady z dnia [...] w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, Protokół został podpisany w [...] dnia [...].

               Proponowanym Protokołem włącza się Republikę Chorwacji jako Umawiającą się Stronę do Umowy i zobowiązuje się UE do przedstawienia autentycznej wersji Umowy w języku chorwackim.

               Komisja zwraca się do Rady o zawarcie Protokołu w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich.

               Parlament Europejski zostanie wezwany do wyrażenia zgody na podpisanie i zawarcie Protokołu.

               2016/0055 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i 209 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady nr …/…./UE
                  1
                Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (zwany dalej „Protokołem”) został podpisany z zastrzeżeniem jego zawarcia.

               (2)Zawarcie Protokołu przebiega w drodze oddzielnej procedury w odniesieniu do kwestii należących do kompetencji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

               (3)Protokół powinien zostać zatwierdzony,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich zatwierdza się Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy, ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej
                  2
               .

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do dokonania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, powiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 Protokołu.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady nr …/…/UE z dnia ...w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (Dz.U. L […])

                     (2)
                  Tekst Protokołu został opublikowany w [Dz. U. L...] wraz z decyzją o jego podpisaniu.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.2.2016
            COM(2016) 91 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosku w sprawie decyzji Rady
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               PROTOKÓŁ
                  DO UMOWY O PARTNERSTWIE I WSPÓŁPRACY USTANAWIAJĄCEJ PARTNERSTWO MIĘDZY WSPÓLNOTAMI EUROPEJSKIMI
                  I ICH PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI, Z JEDNEJ STRONY,
                  A REPUBLIKĄ TADŻYKISTANU, Z DRUGIEJ STRONY,
                  W CELU UWZGLĘDNIENIA PRZYSTĄPIENIA

               REPUBLIKI CHORWACJI

               DO UNII EUROPEJSKIEJ

               KRÓLESTWO BELGII,

               REPUBLIKA BUŁGARII,

               REPUBLIKA CZESKA,

               KRÓLESTWO DANII,

               REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

               REPUBLIKA ESTOŃSKA,

               IRLANDIA,

               REPUBLIKA GRECKA,

               KRÓLESTWO HISZPANII,

               REPUBLIKA FRANCUSKA,

               REPUBLIKA CHORWACJI,

               REPUBLIKA WŁOSKA,

               REPUBLIKA CYPRYJSKA,

               REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

               REPUBLIKA LITEWSKA,

               WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

               WĘGRY,

               REPUBLIKA MALTY,

               KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

               REPUBLIKA AUSTRII,

               RZECZPOSPOLITA POLSKA,

               REPUBLIKA PORTUGALSKA,

               RUMUNIA,

               REPUBLIKA SŁOWENII,

               REPUBLIKA SŁOWACKA,

               REPUBLIKA FINLANDII,

               KRÓLESTWO SZWECJI,

               ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ

               Umawiające się Strony Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, zwane dalej „państwami członkowskimi”,

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”, oraz

               EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ,

                  z jednej strony,

               ORAZ

               REPUBLIKA TADŻYKISTANU,

                  z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

                  BIORĄC POD UWAGĘ, ŻE Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Republiką Tadżykistanu, zwana dalej „Umową”, została podpisana w Luksemburgu w dniu 11 października 2004 r.;

               BIORĄC POD UWAGĘ, ŻE w dniu 9 grudnia 2011 r. w Brukseli podpisano Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej;

               BIORĄC POD UWAGĘ, ŻE zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, przystąpienie Republiki Chorwacji do Umowy uzgadnia się poprzez zawarcie protokołu do Umowy;

               UWZGLĘDNIAJĄC przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej dnia 1 lipca 2013 r.,

               UZGADNIAJĄ, co następuje:

               ARTYKUŁ 1

               Republika Chorwacji niniejszym przystępuje jako strona do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony. Republika Chorwacji przyjmuje także i uwzględnia, w taki sam sposób jak inne państwa członkowskie Unii Europejskiej, teksty Umowy oraz wspólnych deklaracji, deklaracji i wymian listów załączonych do aktu końcowego podpisanego w tym samym dniu.

               ARTYKUŁ 2

               W odpowiednim czasie po parafowaniu niniejszego Protokołu Unia przekazuje państwom członkowskim oraz Republice Tadżykistanu wersję Umowy w języku chorwackim. Z zastrzeżeniem wejścia w życie niniejszego Protokołu chorwacka wersja językowa staje się na równi autentyczna co wersje Umowy w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i tadżyckim.

               ARTYKUŁ 3

               Niniejszy Protokół stanowi integralną część Umowy.

               ARTYKUŁ 4

               1.
                     Umawiające się Strony zatwierdzają niniejszy Protokół zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami. Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu. Akty zatwierdzenia składa się w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.

               2.
                     Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie złożenia ostatniego dokumentu zatwierdzającego.

               ARTYKUŁ 5

               Niniejszy Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i tadżyckim , przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

               W DOWÓD CZEGO, niżej podpisani pełnomocnicy, należycie w tym celu umocowani,

               podpisali niniejszy Protokół.

               Sporządzono w […] dnia […] r.

               W IMIENIU UNII EUROPEJSKIEJ, EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ I PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

               W IMIENIU REPUBLIKI TADŻYKISTANU