Ważna informacja prawna

|

52007PC0508(02)

Wniosek dotyczący Decyzji parlamentu Europejskiego i Rady zmieniająca decyzję nr 896/2006/WE wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium.  /* COM/2007/0508 końcowy - COD 2007/0186 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 11.9.2007KOM(2007) 508 wersja ostateczna2007/0185 (COD)2007/0186 (COD)Wniosek dotyczącyDECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYwprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Cypr, Łotwę, Maltę, Polskę, Republikę Czeską, Rumunię, Słowację, Słowenię i Węgry niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoriaWniosek dotyczącyDECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniająca decyzję nr 896/2006/WE wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium.(przedstawione przez Komisję)UZASADNIENIE1. WSTĘPW dniu 14 czerwca 2006 r. Parlament Europejski i Rada przyjęła dwie decyzje wprowadzające uproszczony system kontroli na granicach zewnętrznych Unii obywateli państw trzecich podlegających obowiązkowi wizowemu zgodnie z rozporządzeniem WE 539/2001[1].-  decyzję nr 895/2006/WE[2] wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Republikę Czeską, Estonię, Cypr, Łotwę, Litwę, Węgry, Maltę, Polskę, Słowenię i Słowację niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria oraz-  decyzję nr 896/2006/WE[3] wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium.Po raz pierwszy do wspólnotowego dorobku prawnego w obszarze wiz zostały wprowadzone podstawowe wspólne przepisy dotyczące jednostronnego uznawania wiz i zezwoleń na pobyt.Decyzja nr 895/2006/WE uwzględnia szczególne potrzeby w obszarze polityki wizowej państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r., w szczególności ich wymagania wizowe w okresie przejściowym do czasu ich pełnej integracji z obszarem Schengen. Decyzja ta zmniejsza znaczne dodatkowe obciążenie administracyjne odnotowane przez konsulaty tych państw zmuszone do wydawania krajowych wiz tranzytowych dla osób niestanowiących żadnego ryzyka dla państw członkowskich.Decyzja nr 895/2006/WE nie nakłada żadnych zobowiązań dodatkowych w stosunku do tych, które są zawarte w Akcie przystąpienia z 2003 r., lecz wprowadza nieobowiazkowy system oparty na wspólnych przepisach pozwalających odnośnym państwom członkowskim na uproszczenie systemu kontroli na swoich granicach zewnętrznych obywateli krajów trzecich posiadających niektóre dokumenty wydane przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen a także podobne dokumenty wydawane przez inne państwa członkowskie jeszcze nie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen. Wspólne przepisy mają zastosowanie do końca okresu przejściowego, tj. do czasu pełnego włączenia odnośnych państw członkowskich do obszaru bez granic wewnętrznych; od tego momentu wzajemne uznawanie takich dokumentów stanie się obowiązkowe.System jednostronnego uznawania ogranicza się do celów przejazdu tranzytem, który nie może przekraczać pięciu dni. Ograniczenie to zostało uznane za konieczne w celu uniknięcia ryzyka nieprawidłowej interpretacji lub nieprawidłowego wprowadzenia w życie obecnych zasad wizowych Schengen, które definiują państwo odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku wizowego (jest to albo państwo, na którego terytorium znajduje się miejsce będące głównym celem wizyty, albo państwo pierwszego wjazdu).Taki sam system został przyjęty w decyzji nr 896/2006/WE, która uwzględnia trudności administracyjne, z jakimi borykają się państwa członkowskie w przypadku konieczności wydawania wiz dla obywateli krajów trzecich zamieszkujących legalnie w Szwajcarii i Liechtensteinie. Biorąc pod uwagę znaczną mobilność sezonową (tj. w okresie wakacji letnich), konsulaty niektórych państw członkowskich w Szwajcarii i Liechtensteinie, które w związku ze swoim położeniem geograficznym są na nią szczególnie narażone, czeka znaczne obciążenie administracyjne związane z terminowym wydawaniem wymaganych wiz we wspomnianym okresie.Decyzja nr 896/2006/WE wprowadza wspólne zasady jednostronnego uznawania przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein za równorzędne z wizami tranzytowymi wydawanymi przez państwa członkowskie. Te nowe zasady są obowiązkowe dla państw członkowskich w pełni uczestniczących we wspólnym obszarze bez granic wewnętrznych oraz nieobowiązkowe dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. To rozróżnienie zostało uznane za konieczne w celu uniknięcia nakładania na nowe państwa członkowskie dodatkowych obowiązków w okresie przejściowym do czasu ich pełnej integracji z obszarem Schengen.Zgodnie z art. 5 decyzji nr 895/2006/WE oraz art. 4 decyzji nr 896/2006/WE[4] Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry powiadomiły Komisję o swoim postanowieniu wprowadzenia w życie wspólnego systemu w przypadku obu decyzji. W szczególności w odniesieniu do decyzji nr 895/2006/WE państwa te opowiedziały się za jednostronnym uznawaniem wszystkich wymienionych w załączniku dokumentów wydanych przez inne państwa członkowskie, które jeszcze nie wprowadziły w życie całego dorobku Schengen.Komisja opublikowała zgłoszone informacje w Dzienniku Urzędowym[5]. Data wprowadzenia w życie wspólnych przepisów jest różna w poszczególnych państwach członkowskich. W związku z brakiem szczególnych przepisów w tekście decyzji, niektóre państwa członkowskie opowiedziały się za natychmiastowym wprowadzeniem w życie wspólnych zasad (Słowenia i Cypr), natomiast inne państwa, ze względów administracyjnych, zdecydowały się na wprowadzenie ich w życie w terminie późniejszym. Od 1 grudnia 2006 r. wspólne przepisy stosują Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry.W celu zapewnienia efektywnego wdrażania wspólnych zasad państwa członkowskie sformułowały pytania (w ramach odpowiedniej grupy roboczej Rady) dotyczące konkretnych zagadnień powiązanych z decyzją nr 895/2006/WE i poprosiły służby Komisji o wskazówki i interpretacje dotyczące zakresu niektórych przepisów.W odpowiedzi na te pytania służby Komisji przypomniały cel wprowadzenia wspólnych zasad podkreślając, że ich zakres jest ograniczony do celów tranzytu. Wspólny system ma zastosowanie w okresie przejściowym do czasu pełnej integracji odnośnych państw członkowskich z obszarem Schengen (pierwsza decyzja) oraz do czasu pełnego wprowadzenia w życie dorobku Schengen przez Szwajcarię oraz Liechtenstein (druga decyzja).Służby Komisji podkreśliły, że celem wprowadzenia wspólnych zasad było uproszczenie tranzytu określonych kategorii osób oraz eliminacja nieuzasadnionego obciążenia administracyjnego konsulatów w związku z koniecznością ubiegania się o wizy przez osoby, które nie stanowią zagrożenia dla państw członkowskich.Wprowadzenie nowych zasad nie ma wpływu na wprowadzenie w życie przez państwa członkowskie wszystkich innych przepisów dorobku wspólnotowego w obszarze wiz i granic zewnętrznych, które pozostają w mocy. Przedmiotowe wspólne przepisy nie mają w szczególności wpływu na przepisy dorobku wspólnotowego dotyczące wiz o ograniczonej ważności terytorialnej, lotniskowych wiz tranzytowych oraz kontroli, którym poddawane są osoby na granicach zewnętrznych.Odnośnie ostatniego punktu Komisja podkreśla, że kontrole, którym poddawane są osoby na granicach zewnętrznych powinny być przeprowadzane zgodnie z art. 5-13 i art. 18-19 rozporządzenia (WE) nr 562/2006[6]. Straż graniczna powinna przeprowadzać kontrole na granicach zewnętrznych, uwzględniając uproszczenia wprowadzone przez wspólne przepisy oraz unikając jakiegokolwiek nadużywania przepisów decyzji nr 895/2006/WE. Kontrole powinny być więc wyważone i proporcjonalne w stosunku do zamierzonych celów. Straż graniczna powinna w każdym indywidualnym przypadku ocenić, czy do danego obywatela kraju trzeciego można zastosować uproszczone przepisy, czy spełnia warunki dotyczące wjazdu oraz czy przestrzegane są ograniczenia czasowe dla przejazdu tranzytem przewidziane w decyzji nr 895/2006/WE. W zależności od oceny dokonanej przez straż graniczną, w przypadku naruszenia dozwolonego czasu przejazdu tranzytem, osobie, która popełniła takie naruszenie, można odmówić prawa wjazdu. Można również zastosować inne, bardziej w danym przypadku odpowiednie środki administracyjne (np. grzywny).W oparciu o udane doświadczenia związane ze stosowaniem dwóch wyżej wymienionych decyzji UE powinna rozszerzyć uproszczony system na Bułgarię i Rumunię, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r. i nie są jeszcze objęte przez obowiązujące wspólne przepisy. W istocie cele leżące u podstaw obu wyżej wymienionych decyzji odnoszą się w równym stopniu do Bułgarii i Rumunii.W przypadku tych dwóch państw członkowskich, podobnie jak w przypadku rozszerzenia Unii w 2004 r., zastosowano tzw. „dwufazowy proces wprowadzania w życie dorobku Schengen” w odniesieniu do dorobku wspólnotowego dotyczącego wiz (art. 4 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (zwanym dalej Aktem przystąpienia z 2005 r.)). Oznacza to, że Bułgaria i Rumunia od dnia przystąpienia (1.1.2007 r.) mają obowiązek stosowania przepisów rozporządzenia (WE) 539/2001 i co za tym idzie stosowania obowiązku wizowego do obywateli państw trzecich wymienionych w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia; jednocześnie państwa te nadal wydają wizy krajowe do dnia ich pełnej integracji z obszarem Schengen, który to termin ma zostać określony w decyzji Rady. Przewidziane w dorobku Schengen zasady wzajemnego uznawania dotyczące przejazdu tranzytem i krótkiego pobytu nie mają zastosowania do Bułgarii i Rumunii od dnia ich przystąpienia do Unii, tak wiec te państwa członkowskie mają od dnia 1 stycznia 2007 r. obowiązek wydawania wiz krajowych na wjazd na swoje terytorium i przejazd tranzytem przez nie dla obywateli państw trzecich podlegającym obowiązkowi wizowemu na mocy rozporządzenia (WE) nr 539/2001, nawet jeżeli osoby te posiadają wizę Schengen lub zezwolenie na pobyt lub długoterminową wizę krajową wydaną przez państwo należące do obszaru Schengen. Odnosi się to również do podobnych dokumentów wydanych przez inne państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii w 2004 r. i które jeszcze nie w pełni wprowadzają w życie dorobek Schengen.Ponadto Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry, które od dnia 1 grudnia 2006 r. wprowdzają w życie wspólny system przewidziany w decyzji nr 895/2006/WE i które nie są jeszcze w pełni zintegrowane z obszarem Schengen, nie miały możliwości jednostronnego uznawania zezwoleń na pobyt i wiz wydanych przez Bułgarię i Rumunię do celów tranzytu przez ich terytorium.Obowiązujące przepisy nie pozwalają Bułgarii i Rumunii na uznawanie zezwoleń na pobyt wydanych przez Szwajcarię i Liechtenstein.2. DWA WNIOSKIW związku z brakiem szczególnych przepisów regulujących kwestię obciążenia administracyjnego, z którym borykają się konsulaty Bułgarii i Rumunii, oraz w celu znalezienia rozwiązania wychodzącego na przeciw potrzebom państw członkowskich po przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, Komisja uznaje za konieczne dokonanie przeglądu wspólnych przepisów wprowadzonych decyzjami nr 895/2006/WE oraz nr 896/2006/WE.W tym celu Komisja wzięła pod uwagę:-  specyficzne potrzeby Bułgarii i Rumunii w obszarze polityki wizowej, nowe problemy dla państw członkowskich od momentu ostatniego rozszerzenia do czasu pełnej integracji z obszarem Schengen państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 i 2007 r. oraz-  ścisłe kontrole, jakim odnośnych obywateli krajów trzecich poddały państwa członkowskie, które wydały im wizy krótkoterminowe lub zezwolenia na pobyt, a tym samym niski poziom ryzyka, jaki ta kategoria osób stanowi dla innych państw członkowskich.W związku z powyższym Komisja proponuje dwa następujące instrumenty prawne:2.1. Decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Cypr, Łotwę, Maltę, Polskę, Republikę Czeską, Rumunię, Słowację, Słowenię i Węgry niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria.Proponowana decyzja jest oparta na art. 62 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i jest skierowana do Bułgarii i Rumunii oraz do państw członkowskich, które zdecydowały się na wprowadzenie w życie decyzji nr 895/2006/WE.W sytuacji, gdy w tekście decyzji nr 895/2006/WE brakuje przepisów pozwalających po rozszerzeniu Unii Europejskiej na rozszerzenie uproszczonego systemu kontroli na granicach zewnętrznych określonych kategorii osób będących w posiadaniu niektórych rodzajów dokumentów, uznano za konieczną weryfikację wspólnych przepisów w celu uwzględnienia specyficznych potrzeb, związanych z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii w dniu 1 stycznia 2007 r.Rozszerzenie systemu jednostronnego uznawania poprzez wspólnotowy akt prawny nie nałożyłoby na państwa członkowskie żadnych nowych zobowiązań w stosunku do wymienionych w Akcie przystąpienia z 2003 r. oraz w Akcie przystąpienia z 2005 r. Nie stanowiłoby to więc odstępstwa od wymienionych wyżej traktatów o przystąpieniu.Proponowany system będzie wdrażany na zasadzie dobrowolności. Zainteresowane państwa członkowskie mają możliwość wprowadzenia w życie nowego instrumentu albo kontynuacji wydawania wiz krajowych, jak przewidują to Traktaty o przystąpieniu.Nowy wniosek powinien umożliwić Bułgarii i Rumunii, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2007 r., jednostronne uznawanie wiz i zezwoleń na pobyt wydawanych przez państwa obszaru Schengen, jak również podobnych dokumentów wydawanych przez te dwa kraje oraz państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. i nie są jeszcze w pełni zintegrowane z obszarem Schengen, za równorzędne z własnymi wizami krajowymi.Ponadto państwa członkowskie, które zdecydowały się na wprowadzenie w życie decyzji nr 895/2006/WE i które nie są jeszcze w pełni zintegrowane z obszarem bez granic wewnętrznych, powinny mieć możliwość jednostronnego uznawania wiz i zezwoleń na pobyt wydawanych przez Bułgarię i Rumunię. Państwa członkowskie, które nie zdecydowały się na wdrożenie decyzji nr 895/2006/WE, nie powinny mieć możliwości wprowadzenia w życie niniejszej decyzji, gdyż są one zdania że tylko wizy i zezwolenia na pobyt wydane przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen mogą być uważane za równorzędne z ich własnymi krajowymi wizami tranzytowymi.Uproszczony system uwzględnia fakt, że obywatele państw trzecich, którzy byliby beneficjentami tego systemu, zostali już poddani ścisłej kontroli przez państwa członkowskie i nie stanowią zagrożenia dla porządku publicznego lub ryzyka nielegalnej imigracji.System będzie stosowany do końca okresu przejściowego i do pełnego udziału zainteresowanych państw członkowskich w obszarze bez granic wewnętrznych; od tego momentu wzajemne uznawanie takich dokumentów stanie się obowiązkowe.Tak jak w przypadku decyzji nr 895/2006/WE system uznawania wiz będzie ograniczony do celów przejazdu tranzytem przez terytorium danego państwa członkowskiego. Czas trwania przejazdu tranzytem nie może przekroczyć pięciu dni. Celem systemu nie jest zastąpienie wydawania przez dane państwa członkowskie wiz krajowych na krótki pobyt. Na podstawie obowiązujących przepisów państwa członkowskie mają ponadto możliwość wydawania krajowych wielokrotnych wiz wjazdowych na krótki pobyt, których okres ważności mógłby wynosić jeden rok lub dłużej, w celu ułatwienia mobilności obywatelom państw trzecich posiadającym dokumenty Schengen, którzy muszą często podróżować na terytoria tych państw.Systemem uznawania objęte są następujące dokumenty:-  wizy jednolite wydane przez państwo obszaru Schengen w zgodzie ze wspólnymi przepisami określonymi we Wspólnych instrukcjach konsularnych (wizy tranzytowe, krótkoterminowe lub podróżne, wizy grupowe);-  krajowe wizy długoterminowe wydane przez państwo obszaru Schengen zgodnie z jego prawem krajowym;-  zezwolenia na pobyt wydane przez państwo obszaru Schengen i które są objęte załącznikiem IV do Wspólnych instrukcji konsularnych zawierającym listę dokumentów upoważniających ich posiadaczy do wjazdu na obszar Schengen bez wizy;-  krajowe wizy krótko- i długoterminowe oraz zezwolenia na pobyt objęte załącznikiem do decyzji nr 895/2006/WE i wydane przez państwo członkowskie, które przystąpiło do Unii Europejskiej w 2004 r.-  krajowe wizy krótko- i długoterminowe oraz zezwolenia na pobyt wydane przez Bułgarię i Rumunię.Jeżeli Bułgaria i Rumunia opowiedzą się za wprowadzeniem w życie wspólnego systemu, będą musiały akceptować wszystkie dokumenty wydane przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, bez względu na to, przez jaki urząd dokumenty te zostały wydane.Zainteresowane państwa członkowskie mają obowiązek poinformowania Komisji o swojej decyzji. Komisja opublikuje tę informację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i zapewni w ten sposób przejrzystość całego systemu. Państwa członkowskie mogą jednak odmówić wjazdu obywatelom państw trzecich, których nazwiska figurują na krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu.Ten akt prawny zostanie przyjęty w procedurze współdecydowania.2.2 . Decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającą decyzję nr 896/2006/WE wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych, oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych pozwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein dla celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium.Proponowana decyzja jest oparta na art. 62 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.Proponowana decyzja uwzględnia przystąpienie Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej w styczniu 2007 r. i ma na celu zmianę decyzji nr 896/2006/WE, aby umożliwić Bułgarii i Rumunii stosowanie uproszczonego systemu kontroli osób na granicach zewnętrznych, który opiera się na systemie uznawania przez te dwa państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein oraz objętych załącznikiem do decyzji nr 896/2006/WE. Proponowana decyzja opiera się na poglądzie, że obywatele państw trzecich, będący w posiadaniu zezwolenia na pobyt wydanego w Szwajcarii lub Lichtensteinie nie stanowiliby zagrożenia dla porządku publicznego państwa członkowskiego lub ryzyka nielegalnej imigracji.Omawiany system uznawania ogranicza się do celów tranzytu. Jeżeli Bułgaria i Rumunia zdecydują się na stosowanie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady pozwalającej na jednostronne uznawanie przez te państwa dokumentów wydanych przez państwa obszaru Schengen oraz inne państwa członkowskie za równorzędne z ich wizami tranzytowymi, wprowadzenie w życie niniejszego aktu prawnego jest nieobowiązkowe w okresie przejściowym do dnia ich pełnej integracji z obszarem Schengen, który to termin ma zostać określony w decyzji Rady.Bułgaria i Rumunia mogą zdecydować, czy chcą uczestniczyć w systemie uznawania i mają obowiązek poinformowania Komisji Europejskiej o swojej decyzji. Komisja zapewni publikację odnośnych informacji.Proponowany system nie ma żadnego wpływu na przepisy dorobku prawnego Schengen dotyczące procedur i weryfikacji wymaganych przy przekraczaniu granic zewnętrznych.Proponowany system ogranicza się do tranzytu i nie ma wpływu na możliwość wydawania przez Bułgarię i Rumunię wielokrotnych wiz wjazdowych na krótki pobyt, których okres ważności wynosi jeden rok lub dłużej, w celu ułatwienia mobilności obywatelom państw trzecich posiadających zezwolenia na pobyt wydane przez Szwajcarię i Liechtenstein.Ten akt prawny zostanie przyjęty w procedurze współdecydowania.3. ZASADA POMOCNICZOŚCI I ZASADA PROPORCJONALNOŚCIArtykuł 5 Traktatu WE stanowi, że „działanie Wspólnoty nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów niniejszego Traktatu”. Działanie podjęte przez Wspólnotę musi być możliwie najprostszą formą działania pozwalającego na jak najskuteczniejsze wprowadzenie w życie niniejszego wniosku oraz osiągnięcie określonego w nim celu. W tym duchu, w celu weryfikacji wspólnych przepisów systemu jednostronnego uznawania wprowadzonych decyzjami nr 895/2006/WE oraz nr 896/2006/WE wybrane zostały następujące proponowane instrumenty prawne:-  decyzja umożliwiająca Bułgarii, Cyprowi, Łotwie, Malcie, Polsce, Republice Czeskiej, Rumunii, Słowacji, Słowenii oraz Węgrom jednostronne uznawanie niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria w okresie przejściowym do czasu pełnej integracji tych państw członkowskich z obszarem bez granic wewnętrznych; Uczestnictwo w omawianym systemie jest dobrowolne;-  zmiana decyzji nr 896/2006/WE wprowadzającej uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych, oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium. Celem proponowanej zmiany jest rozszerzenie na Bułgarię i Rumunię uproszczonego systemu, na podstawie którego posiadacze zezwoleń na pobyt wydanych przez te dwa państwa nie muszą posiadać wiz tranzytowych.Dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. i 2007 r., uczestnictwo w systemie wzajemnego uznawania jest nieobowiązkowe w okresie przejściowym do czasu ich pełnej integracji z obszarem bez granic wewnętrznych. Od momentu pełnej integracji system wzajemnego uznawania stanie się obowiązkowy między państwami członkowskimi w pełni uczestniczącymi w obszarze bez granic wewnętrznych.Cel wyżej wymienionych wniosków, tj. czasowe wprowadzenie wspólnych przepisów jednostronnego uznawania niektórych dokumentów przez Bułgarię i Rumunię oraz przez państwa członkowskie już wprowadzające w życie decyzję nr 895/2006/WE, a także rozszerzenie na Bułgarię i Rumunię wspólnego systemu jednostronnego uznawania niektórych pozwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein, może być osiągnięty jedynie przez przyjęcie środków na poziomie Wspólnoty, gdyż żadne państwo członkowskie nie miałoby możliwości przyjęcia czysto krajowych środków w celu osiągnięcia pożądanego skutku.Wspólnota opowiedziała się za środkami, które pozwolą na jak najskuteczniejsze wprowadzenie w życie niniejszego wniosku oraz osiągnięcie określonego w nim celu. W tym duchu, biorąc pod uwagę przewidziane cele, zostały wybrane dwa różne instrumenty prawne zgodne z dwiema decyzjami z dnia 14 czerwca 2006 r. Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady jest odpowiednim środkiem prawnym w przypadku pierwszego wniosku dotyczącego nieobowiązkowego wprowadzenia w życie przez zainteresowane państwa członkowskie wspólnych przepisów dotyczących jednostronnego uznawania stanowiących czasowe odstępstwo od obowiązujących przepisów dotyczących wzajemnego uznawania. Zmiana decyzji nr 896/2006/WE w drodze nowej decyzji podjętej przez Parlament Europejski i Radę została wybrana w przypadku drugiego wniosku dotyczącego rozszerzenia wspólnych przepisów i pozwalającego Bułgarii i Rumunii na jednostronne uznawanie niektórych pozwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein.4. KONSEKWENCJE WYNIKAJĄCE Z RÓŻNYCH PROTOKOŁÓW DOŁĄCZONYCH DO TRAKTATUPierwsza proponowana decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady jest adresowana wyłącznie do Bułgarii, Cypru, Łotwy, Malty, Polski, Republiki Czeskiej, Rumunii, Słowacji, Słowenii oraz Węgier i służy wprowadzeniu specyficznego systemu pozwalającego tym państwom na jednostronne uznawanie niektórych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie za równorzędne z własnymi krajowymi wizami tranzytowymi. Proponowana decyzja nie jest obowiązkowa i byłaby stosowana przez zainteresowane państwa członkowskie do dnia, który zostanie określony w decyzji Rady, zgodnie z art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r. oraz art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.System stworzony przez przedmiotowy wniosek, ze swej natury nie może odzwierciedlać odmiennej sytuacji określonej w protokołach dotyczących stanowisk Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii.Niniejsza decyzja, która jest adresowana wyłącznie do państw członkowskich związanych dorobkiem Schengen, ale jeszcze nie w pełni zintegrowanych ze wspólnym obszarem bez granic wewnętrznych, nie stanowi rozwinięcia dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej dnia 18 maja 1999 r. przez Radę, Norwegię i Islandię w celu włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen.[7] Jednak w celu zagwarantowania spójności oraz prawidłowego funkcjonowania systemu Schengen, niniejsza decyzja obejmuje również wizy i zezwolenia na pobyt wydawane przez Norwegię i Islandię, państwa włączone we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen i w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen.Niniejsza decyzja, która jest adresowana wyłącznie do państw członkowskich związanych dorobkiem Schengen, ale jeszcze nie w pełni zintegrowanych ze wspólnym obszarem bez granic wewnętrznych, nie stanowi rozwinięcia dorobku Schengen w rozumieniu umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[8], co wchodzi w zakres określony w art. 4 ust. 1 decyzji Rady w sprawie podpisania tej umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz jej tymczasowego stosowania.Proponowana decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniająca decyzję nr 896/2006/WE jest adresowana do Bułgarii i Rumunii w celu umożliwienia tym państwom członkowskim jednostronnego uznawania niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein za równorzędne ze swoimi wizami tranzytowymi. System stworzony przez przedmiotowy wniosek, ze swej natury nie może odzwierciedlać odmiennej sytuacji określonej w protokołach dotyczących stanowisk Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii.Niniejsza decyzja nie stanowi rozwinięcia przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy zawartej w dniu 18 maja 1999 r. przez Radę, Norwegię oraz Islandię w celu włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, gdyż nowy element wprowadzony niniejszą decyzją rozszerza stosowanie uproszczonego systemu przewidzianego w decyzji nr 896/2006/WE na Bułgarię i Rumunię bez zmiany podstawowych reguł i zasad.2007/0185 (COD)Wniosek dotyczącyDECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYwprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Cypr, Łotwę, Maltę, Polskę, Republikę Czeską, Rumunię, Słowację, Słowenię i Węgry niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoriaPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji[9],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zgodnie z art. 4 ust. 1 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (zwanego dalej „Aktem przystąpienia z 2005 r.”) Bułgaria i Rumunia, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r., są od tego dnia zobowiązane do nałożenia obowiązku wizowego na obywateli krajów trzecich wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady WE nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu[10].(2) Zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r. przepisy dorobku Schengen dotyczące warunków i kryteriów wydawania jednolitych wiz krótkoterminowych oraz przepisy dotyczące wzajemnego uznawania wiz i równorzędnego statusu zezwoleń na pobyt i wiz stosowane są w Bułgarii i Rumunii dopiero po przyjęciu stanowiącej o tym decyzji Rady. Przepisy te są jednak wiążące dla nowych państw członkowskich od dnia przystąpienia.(3) W związku z tym Bułgaria i Rumunia są zobowiązane do wydawania wiz krajowych na wjazd lub przejazd tranzytem przez ich terytoria obywatelom państw trzecich posiadającym wizę jednolitą, wizę długoterminową lub zezwolenie na pobyt wydane przez państwo członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen lub podobny dokument wydany przez państwa członkowskie jeszcze nie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen.(4) Posiadacze dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen oraz podobnych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie jeszcze nie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen nie stanowią żadnego ryzyka dla Bułgarii i Rumunii z uwagi na wszystkie niezbędne kontrole, jakim zostali poddani przez inne państwa członkowskie. Aby nie nakładać nieuzasadnionego, dodatkowego obciążenia administracyjnego na Bułgarię i Rumunię, wspólne przepisy wprowadzone decyzją nr 895/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Republikę Czeską, Estonię, Cypr, Łotwę, Litwę, Węgry, Maltę, Polskę, Słowenię i Słowację niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria[11], powinny zostać rozszerzone na te państwa.(5) Nowe wspólne przepisy powinny upoważniać Bułgarię i Rumunię do jednostronnego uznawania za równorzędne z wizami krajowymi niektórych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, podobnych dokumentów wydawanych przez te państwa oraz dokumentów wymienionych w załączniku do decyzji nr 895/2006/WE, wydawanych przez państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. oraz do ustanowienia uproszczonego systemu kontroli osób na granicach zewnętrznych, opartego na jednostronnym uznawaniu równorzędnego statusu dokumentów.(6) Uwzględniając, że Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry zgłosiły Komisji swoją decyzję o stosowaniu uproszczonego systemu wprowadzonego decyzją nr 895/2006/WE, nowe wspólne przepisy powinny umożliwiać także tym państwom członkowskim uznawanie wiz oraz zezwoleń na pobyt wydawanych przez Bułgarię i Rumunię za równorzędne z wizami krajowymi dla celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria.(7) Nowy wspólny system powinien mieć zastosowanie w okresie przejściowym do dnia określonego w decyzji Rady zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2003 r. oraz art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.(8) Uznawanie dokumentów powinno ograniczać się do celów tranzytu przez terytoria Bułgarii, Cypru, Łotwy, Malty, Polski, Republiki Czeskiej, Rumunii, Słowacji Słowenii i Węgier. Zgodnie z Aktem przystąpienia z 2003 r. oraz Aktem przystąpienia z 2005 r. uczestnictwo we wspólnym systemie powinno być nieobowiązkowe i nie powinno nakładać na państwa członkowskie dodatkowych obowiązków.(9) Wspólne przepisy powinny być stosowane do jednolitych wiz krótkoterminowych, wiz długoterminowych i zezwoleń na pobyt wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, podobnych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie jeszcze nie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, jak również do wiz krótkoterminowych, długoterminowych i zezwoleń na pobyt wydawanych przez Bułgarię i Rumunię.(10) Warunki dotyczące wjazdu określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujący przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)[12] muszą być spełnione, z wyjątkiem warunku określonego w art. 5 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, w zakresie, w jakim niniejsza decyzja rozszerza stosowanie wspólnych przepisów przewidzianych w decyzji nr 895/2006/WE i ustanawia system jednostronnego uznawania przez Bułgarię i Rumunię niektórych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, podobnych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie jeszcze nie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen a także wiz krótkoterminowych, wiz długoterminowych i pozwoleń na pobyt wydawanych przez Bułgarię i Rumunię do celów tranzytu, oraz umożliwia Cyprowi, Łotwie, Malcie, Polsce, Republice Czeskiej, Słowacji, Słowenii oraz Węgrom, które stosują uproszczony system wprowadzony decyzją nr 895/2006/WE, uznawanie podobnych dokumentów wydawanych przez Bułgarię i Rumunię.(11) Cel decyzji, jakim jest wprowadzenie systemu jednostronnego uznawania, który będzie stosowany przez państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii w 2004 r. i w 2007 r. nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty na poziomie państw członkowskich, natomiast z uwagi na skalę i skutki działań może być lepiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z ustanowioną w tym artykule zasadą proporcjonalności niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.(12) Niniejsza decyzja nie stanowi rozwinięcia postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączania tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, gdyż kierowana jest ona wyłącznie do państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. i 2007 r. i jeszcze nie w pełni wprowadzają dorobek Schengen w życie. Jednak w celu zagwarantowania spójności oraz prawidłowego funkcjonowania systemu Schengen niniejsza decyzja obejmuje również wizy i zezwolenia na pobyt wydawane przez państwa trzecie włączone we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen i w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, takie jak Islandia oraz Norwegia.(13) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Wielkiej Brytanii i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, te dwa państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.(14) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejsza decyzja wprowadza uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych:-  Bułgaria i Rumunia mogą jednostronnie uznawać dokumenty, o których mowa w art. 2, art. 3 oraz art. 4, wydawane przez te dwa państwa dla obywateli państw trzecich podlegających obowiązkowi wizowemu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 539/2001, za równorzędne z swoimi wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem.-  Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry, które powiadomiły Komisję o swojej decyzji o stosowaniu uproszczonego systemu wprowadzonego decyzją nr 895/2006/WE, mogą uznawać za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi do celów tranzytu dokumenty, o których mowa w art. 4, wydawane przez Rumunię i Bułgarię dla obywatelom państw trzecich podlegającym obowiązkowi wizowemu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 539/2001.Artykuł 21. Bułgaria i Rumunia mogą uznawać za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem następujące dokumenty wydawane przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, bez względu na narodowość posiadacza tych dokumentów:(i) „wiza jednolita” określona w art. 10 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen;(ii) „wiza długoterminowa” określona w art. 18 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen;(iii) „zezwolenie na pobyt” objęte załącznikiem IV Wspólnych instrukcji konsularnych.2. Wraz z podjęciem decyzji o stosowaniu niniejszej decyzji, Bułgaria i Rumunia uznają wszystkie dokumenty, o których mowa w ust. 1, niezależnie od tego, które państwo wydało dany dokument.Artykuł 3Wraz z podjęciem decyzji o stosowaniu art. 2, Bułgaria i Rumunia dodatkowo uznać za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi do celów tranzytu krajowe wizy krótkoterminowe, wizy długoterminowe oraz zezwolenia na pobyt wydane przez jedno lub więcej państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. i jeszcze nie w pełni wprowadzają w życie dorobek Schengen.Dokumenty wydawane przez państwa członkowskie jeszcze nie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, które mogą zostać uznane, są wymienione w załączniku do decyzji nr 895/2006/WE.Artykuł 4Bułgaria i Rumunia mogą ponadto nawzajem uznawać za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi dla celów tranzytu wydawane przez siebie krajowe wizy krótkoterminowe, wizy długoterminowe oraz zezwolenia na pobyt.Dokumenty wydawane przez Bułgarię i Rumunię, które mogą być uznawane na mocy niniejszej decyzji, są wymienione w załączniku.Artykuł 5Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry mogą uznawać do celów tranzyt także dokumenty wydawane przez Bułgarię i Rumunię wymienione w załączniku do niniejszej decyzji.Artykuł 6Bułgaria, Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Rumunia, Słowacja, Słowenia i Węgry mogą uznawać dokumenty za równoważne z ich wizami krajowymi dla celów przejazdu tranzytem tylko wówczas, gdy czas przejazdu tranzytem obywatela kraju trzeciego przez ich terytoria nie przekracza pięciu dni.Okres ważności dokumentów, o których mowa w art. 2, 3 i 4 obejmuje czas przejazdu tranzytem.Artykuł 7Bułgaria, Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Rumunia, Słowacja, Słowenia i Węgry powiadamiają Komisję, czy zdecydowały się stosowanić niniejszą decyzję, w terminie 10 dni roboczych od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji. Komisja publikuje informacje przekazane przez te państwa członkowskie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Artykuł 8Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Niniejszą decyzję stosuje się do dnia określonego przez Radę w decyzji przyjętej na mocy art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.Artykuł 9Niniejsza decyzja skierowana jest do Bułgarii, Cypru, Łotwy, Malty, Polski, Republiki Czeskiej, Rumunii, Słowacji, Słowenii i Węgier.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący[…]  ZAŁĄCZNIKWykaz dokumentów wydawanych przez BUŁGARIĘWizy1. Виза за летищен транзит (виза вид "А") – wiza lotniskowa (typ „A”)2. Визи за транзитно преминаване (виза вид "B") – wizy tranzytowe (typ „B”)-  Еднократна транзитна виза – wiza tranzytowa uprawniająca do jednokrotnego tranzytu-  Двукратна транзитна виза – wiza tranzytowa uprawniająca do dwukrotnego tranzytu-  Многократна транзитна виза – wiza tranzytowa uprawniająca do wielokrotnego tranzytu3. Визи за краткосрочно пребиваване (виза вид "C") – wizy na pobyt krótkoterminowy (typ „C”)-  Еднократна входна виза – wiza uprawniająca do jednokrotnego wjazdu-  Многократна входна виза – wiza uprawniająca do wielokrotnego wjazdu4. Виза за дългосрочно пребиваване (виза вид "D") – wizy na pobyt długoterminowy (type „D”)Zezwolenia na pobyt1. Карта на продължително пребиваващ в Република България чужденец – zezwolenie na pobyt długoterminowy2. Карта на постоянно пребиваващ в Република България чужденец – zezwolenie na pobyt stały3. Карта на бежанец – zezwolenie na pobyt dla uchodźcy4. Удостоверение за пътуване зад граница на чужденец с хуманитарен статут – zezwolenie na pobyt wydane przez Republikę Bułgarii dla obywatela państwa trzeciego ze względu na ochronę humanitarnąWykaz dokumentów wydawanych przez RUMUNIĘWizy-  viză de tranzit, identificată prin simbolul B (wiza tranzytowa, oznaczona symbolem B)-  viză de scurtă şedere, identificată prin simbolul C (wiza krótkoterminowa, oznaczona symbolem C)-  viză de lungă şedere, identificată prin unul dintre următoarele simboluri, în funcţie de activitatea pe care urmează să o desfăşoare în România străinul căruia i-a fost acordată:(i) desfăşurarea de activităţi economice, identificată prin simbolul D/AE(ii) desfăşurarea de activităţi economice, identificată prin simbolul D/AP(iii) desfăşurarea de activităţi economice, identificată prin simbolul D/AC(iv) angajare în munca, identificată prin simbolul D/AM(v) studii, identificată prin simbolul D/SD(vi) reîntregirea familiei, identificată prin simbolul D/VF(vii) intrarea în România a străinilor căsătoriţi cu cetăţeni români, identificată prin simbolul D/CR(viii) activităţi religioase sau umanitare, identificată prin simbolul D/RU(ix) viză diplomatică şi viză de serviciu, identificată prin simbolul DS(x) alte scopuri, identificată prin simbolul D/AS(wiza na pobyt długoterminowy, oznaczona jednym z następujących symboli, w zależności od działalności, jaką cudzoziemiec otrzymujący wizę ma prowadzić w Rumunii:(i) działalność gospodarcza, wiza oznaczona symbolem D/AE(ii) działalność zawodowa, wiza oznaczona symbolem D/AP(iii) działalność handlowa, wiza oznaczona symbolem D/AC(iv) zatrudnienie, wiza oznaczona symbolem D/AM(v) studia, wiza oznaczona symbolem D/SD(vi) łączenie rodzin, wiza oznaczona symbolem D/VF(vii) wjazd na terytorium Rumunii cudzoziemców pozostających w związkach małżeńskich z obywatelami Rumunii, wiza oznaczona symbolem D/CR(viii) działalność religijna lub humanitarna, oznaczona symbolem D/RU(ix) wiza dyplomatyczna oraz wiza służbowa, oznaczona symbolem DS(x) inne cele, wiza oznaczona symbolem D/ASZezwolenia na pobyt- Permis de şedere temporară (zezwolenie na pobyt czasowy)- Permis de şedere permanentă (zezwolenie na pobyt stały)- Carte de rezidenţă - pentru străinii membri de familie ai cetăţenilor români (karta pobytu dla cudzoziemców będących członkami rodziny obywateli Rumunii)- Carte de rezidenţă permanentă - pentru străinii membri de familie ai cetăţenilor români (karta stałego pobytu dla cudzoziemców będących członkami rodziny obywateli Rumunii)2007/0186 (COD)Wniosek dotyczącyDECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniająca decyzję nr 896/2006/WE wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium.PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. a),uwzględniając wniosek Komisji[13],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja nr 896/2006/WE wprowadza wspólne przepisy dotyczące jednostronnego uznawania przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein oraz uproszczony system kontroli na granicach zewnętrznych obywateli państw trzecich posiadających takie dokumenty.(2) W następstwie dwustopniowego wprowadzania w życie dorobku Schengen nowe państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r., miały obowiązek od dnia przystąpienia wydawać wizy krajowe obywatelom państw trzecich posiadającym zezwolenia na pobyt wydane przez Szwajcarię lub Liechtenstein, którzy podlegają obowiązkowi wizowemu zgodnie z rozporządzeniem Rady WE nr 539/2001. Obowiązek ten nałożył na konsulaty tych państw członkowskich w Szwajcarii i Lichtensteinie dodatkowe obciążenia administracyjne.(3) Nie wydaje się konieczne, aby państwa członkowskie musiały wymagać wiz od tej kategorii osób, ponieważ stanowią one niewielkie ryzyko nielegalnej imigracji dla państw członkowskich.(4) Biorąc pod uwagę, że te same powody znajdują zastosowanie w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii, uproszczony system wprowadzony decyzją nr 896/2006/WE[14] powinien zostać rozszerzony na Bułgarię i Rumunię.(5) Taka zmiana decyzji nr 896/2006/WE powinna pozwolić Bułgarii i Rumunii, o ile państwa te zdecydują się na wprowadzenie w życie decyzji nr …/2007/WE, na jednostronne uznawanie zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein i wymienionych w załączniku do decyzji nr 896/2006/WE za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem.(6) Uznanie dokumentu powinno ograniczać się do celu przejazdu tranzytem przez terytorium Bułgarii i Rumunii i nie powinno mieć wpływu na możliwość wydawania przez te państwa członkowskie wiz na pobyt krótkoterminowy.(7) Możliwość niewprowadzenia w życie tej decyzji przez Bułgarię i Rumunię powinna być ograniczona do okresu przejściowego, do dnia określonego przez Radę zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.(8) Warunki dotyczące wjazdu, określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)[15] , muszą być spełnione, z wyjątkiem warunku określonego w art. 5 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, w zakresie, w jakim niniejsza decyzja ustanawia system równorzędnego statusu wiz tranzytowych wydawanych przez Bułgarię i Rumunię oraz zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein.(9) Ponieważ cel proponowanych działań bezpośrednio dotyczy dorobku prawnego Wspólnoty w obszarze wiz i nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty przez same państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary i skalę działań może być lepiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.(10) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Wielkiej Brytanii i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, te dwa państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.(11) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana, ani nie podlega jej stosowaniu.PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Do art. 2 decyzji nr 896/2006/WE jako trzeci akapit dodaje się następujący akapit:„Wrza z podjęciem przez Bułgarię i Rumunię decyzji o stosowaniu decyzji nr …./2007/WE, państwa te mogą jednostronnie uznawać zezwolenia na pobyt wymienione w załączniku do tej decyzji za równorzędne ze swoimi krajowymi wizami tranzytowymi do dnia określonego przez Radę zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej.”Artykuł 2Jeżeli Bułgaria i Rumunia podejmą decyzję o stosowaniu niniejszej decyzji, państwa te powiadomią o tym Komisję w terminie 10 dni roboczych od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji. Komisja publikuje informacje przekazane przez te państwa w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do Bułgarii i Rumunii.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący[…] [1] Dz.U. L 81 z 21.3.2001, str.1, ostatnio zmienione przez rozporządzenie (WE) 1932/2006 (Dz.U. L 405 z 30.12.2006, str. 23).[2] Dz.U. L 167 z 20.6.2006, str. 1.[3] Dz.U. L 167 z 20.6.2006, str. 8.[4] Państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r., musiały powiadomić Komisję do dnia 1 sierpnia 2006 r. o swojej decyzji dotyczącej stosowania wspólnych zasad.[5] Dz.U. C 251 z 17.10.2006, str. 20.[6] Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105 z 13.4.2006, str. 1);[7] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 35.[8] Dokument Rady 13054/04[9] Dz.U. C […] z […], str. […].[10] Dz.U. L 81 z 21.3.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1932/2006 (Dz.U. L 405 z 30.12.2006, str. 23).[11] Dz.U. L 167 z 20.6.2006, str. 1.[12] Dz.U. L 105 z 13.4.2006, str. 1.[13] Dz.U. C […] z […], str. […].[14] Dz.U. L 167 z 20.6.2006[15] Dz.U. L 105 z 13.4.2006, str. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.4.2016
            COM(2016) 192 final
            2016/0097(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Sfederowanymi Stanami Mikronezji dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzenie (WE) nr 539/2001
                  1
                zawiera wykaz państw trzecich, których obywatele muszą posiadać wizę podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, oraz tych, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 jest stosowane przez wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Irlandii i Zjednoczonego Królestwa.

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014
                  2
                zmieniło rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 poprzez przeniesienie 19 państw do załącznika II zawierającego wykaz państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego. Tymi 19 państwami są: Dominika, Grenada, Kiribati, Kolumbia, Mikronezja, Nauru, Palau, Peru, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie. Przy odniesieniu do każdego z tych państw w załączniku II zamieszczony jest przypis wskazujący, że: „Zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską”.

               Rozporządzenie (UE) nr 509/2014 zostało przyjęte w dniu 20 maja 2014 r. i weszło w życie w dniu 9 czerwca 2014 r. W lipcu 2014 r. Komisja przedstawiła zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów dotyczących zniesienia wiz z każdym z następujących 17 państw: Dominika, Grenada, Kiribati, Mikronezja, Nauru, Palau, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie
                  3
               . W dniu 9 października 2014 r. Rada wydała wytyczne negocjacyjne dla Komisji.

               Pierwsze umowy o zniesieniu wiz zostały podpisane w dniach 6 maja 2015 r. (Zjednoczone Emiraty Arabskie), 26 maja 2015 r. (Timor Wschodni) i 28 maja 2015 r. (Dominika, Grenada, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Trynidad i Tobago oraz Vanuatu) i są tymczasowo stosowane od dnia ich podpisania do czasu ich wejścia w życie. Rada wyraziła zgodę na podpisanie drugiej serii umów o zniesieniu wiz z Tonga (podpisana w dniu 20 listopada 2015 r.), Kolumbią (podpisana w dniu 2 grudnia 2015 r.), Kiribati (data podpisania do ustalenia) i Palau (podpisana w dniu 7 grudnia 2015 r.). Te cztery umowy są stosowane tymczasowo od dnia następującego po dniu ich podpisania w oczekiwaniu na ich wejście w życie.

               Negocjacje z Mikronezją rozpoczęto w dniu 17 grudnia 2014 r. i prowadzono w drodze wymiany listów. Podczas dalszej wymiany osiągnięto porozumienie we wszystkich kwestiach. Umowa została parafowana w drodze wymiany listów między głównymi negocjatorami w dniu 16 grudnia 2015 r. (Mikronezja) i w dniu 13 stycznia 2016 r. (Unia). Państwa członkowskie zostały odpowiednio poinformowane podczas posiedzenia Grupy Roboczej ds. Wiz działającej przy Radzie, które odbyło się w dniu 18 stycznia 2016 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA

               Dla Unii podstawą prawną umowy jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w związku z jego art. 218.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający podpisanie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów.

               Biorąc pod uwagę fakt, że Mikronezja będzie w stanie zakończyć wewnętrzny proces ratyfikacji w krótkim czasie, oraz długi okres, jaki upłynął od przedstawienia przez Komisję pierwszego wniosku dotyczącego zwolnienia obywateli Mikronezji z obowiązku wizowego (listopad 2012 r.), proponowana decyzja w sprawie podpisania umowy przewiduje tymczasowe stosowanie umowy od daty jej podpisania zgodnie z art. 218 ust. 5 TFUE. Z uwagi na konieczność uzyskania zgody Parlamentu Europejskiego przed zawarciem umowy, Komisja poinformuje Parlament Europejski o tymczasowym stosowaniu umowy.

               3.WYNIK NEGOCJACJI

               Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy dotyczącej zniesienia wiz może zostać przyjęty przez Unię.

               Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

               Cel

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Mikronezji mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich obywateli UE w umowie zawarto postanowienie, że Mikronezja może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej i że także Unia może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               Szczególna sytuacja Zjednoczonego Królestwa i Irlandii znajduje odzwierciedlenie w preambule.

               Zakres stosowania

               Zwolnienie z obowiązku wizowego obejmuje wszystkie kategorie osób (posiadaczy paszportów zwykłych, dyplomatycznych, służbowych/urzędowych i specjalnych) podróżujących we wszelkiego rodzaju celach z wyjątkiem prowadzenia działalności zarobkowej. W przypadku tej ostatniej kategorii każde państwo członkowskie, jak również Mikronezja ma swobodę nałożenia wymogów wizowych na obywateli drugiej strony zgodnie z obowiązującym prawem unijnym lub krajowym. W celu zapewnienia jednolitego wprowadzania w życie umowy dołączono do niej wspólną deklarację w sprawie wykładni kategorii osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               Czas pobytu

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Mikronezji mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Do umowy załączono wspólną deklarację w sprawie wykładni okresu 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Umowa uwzględnia sytuację państw członkowskich, które jeszcze nie stosują w pełni dorobku Schengen. Dopóki państwa te nie przystąpią do strefy Schengen bez granic wewnętrznych, zwolnienie z obowiązku wizowego daje obywatelom Mikronezji prawo przebywania przez 90 dni w każdym okresie 180-dniowym na terytorium każdego z tych państw członkowskich (obecnie Bułgarii, Chorwacji, Cypru i Rumunii) niezależnie od okresu obliczanego dla całej strefy Schengen.

               Terytorialny zakres stosowania

               Umowa zawiera postanowienia dotyczące jej terytorialnego stosowania: w przypadku Francji i Niderlandów zwolnienie z obowiązku wizowego uprawniałoby obywateli Mikronezji do pobytu wyłącznie na europejskim obszarze tych państw członkowskich.

               Deklaracje

               Oprócz wspólnych deklaracji, o których mowa powyżej, do umowy załączone są dwie inne wspólne deklaracje:

               –dotycząca włączenia Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku prawnego Schengen;

               –dotycząca poinformowania obywateli o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz oraz powiązanych kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               4.WNIOSEK

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada:

               –podjęła decyzję o podpisaniu umowy w imieniu Unii i upoważniła Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób należycie do tego umocowanych;

               –zatwierdziła tymczasowe stosowanie umowy do czasu jej wejścia w życie.

               2016/0097 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Sfederowanymi Stanami Mikronezji dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014
                  4
                przeniesiono odniesienie do Sfederowanych Stanów Mikronezji z załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001
                  5
                do załącznika II.

               (2)Przy tym odniesieniu do Sfederowanych Stanów Mikronezji zamieszczony jest przypis wskazujący, że zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską.

               (3)W dniu 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję zatwierdzającą rozpoczęcie przez Komisję negocjacji ze Sfederowanymi Stanami Mikronezji w celu zawarcia umowy między Unią Europejską a Sfederowanymi Stanami Mikronezji dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (4)Negocjacje w sprawie Umowy rozpoczęto w dniu 17 grudnia 2014 r. i zakończono pomyślnie jej parafowaniem w dniu 13 stycznia 2016 r.

               (5)Umowę należy podpisać, a załączone do niej deklaracje zatwierdzić, w imieniu Unii. Do czasu zakończenia procedur niezbędnych do formalnego zawarcia Umowy należy ją stosować tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               (6)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  6
               ; Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (7)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  7
               ; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się podpisanie, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Sfederowanymi Stanami Mikronezji dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Unii.

               Artykuł 4

               Do czasu zakończenia procedur niezbędnych do zawarcia Umowy należy ją stosować tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (3)
                  COM(2014) 467 z 17.7.2014.

                     (4)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (5)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (7)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.4.2016
            COM(2016) 192 final
            ZAŁĄCZNIK

            Wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Sfederowanymi Stanami Mikronezji dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               Wniosek dotyczący decyzji Rady

               w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Sfederowanymi Stanami Mikronezji dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               między Unią Europejską a Sfederowanymi Stanami Mikronezji dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią” lub „UE”, oraz

               SFEDEROWANE STANY MIKRONEZJI, zwane dalej „Mikronezją”,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               MAJĄC NA CELU dalszy rozwój przyjaznych stosunków między Umawiającymi się Stronami oraz pragnąc ułatwić podróże poprzez zapewnienie bezwizowego wjazdu i pobytu krótkoterminowego dla swoich obywateli,

               UWZGLĘDNIAJĄC rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
                  1
               , m.in. poprzez przeniesienie 19 państw trzecich, w tym Mikronezji, do wykazu państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego podczas pobytu krótkoterminowego w państwach członkowskich,

               MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 zwolnienie z obowiązku wizowego w odniesieniu do tych 19 państw ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią,

               PRAGNĄC zagwarantować przestrzeganie zasady równego traktowania wszystkich obywateli UE,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że osoby podróżujące w celu prowadzenia działalności zarobkowej podczas pobytu krótkoterminowego nie są objęte niniejszą Umową i dlatego dla tej kategorii osób obowiązują w dalszym ciągu odpowiednie przepisy prawa unijnego, prawa krajowego państw członkowskich i prawa krajowego Mikronezji dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z takiego obowiązku oraz dostępu do zatrudnienia,

               BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

               ARTYKUŁ 1

               Cel

               Niniejsza Umowa stanowi, że obywatele Unii i obywatele Mikronezji mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               ARTYKUŁ 2

               Definicje

               Do celów niniejszej Umowy:

               a)
                     „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii;

               b)
                     „obywatel Unii” oznacza obywatela państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w lit. a);

               c)
                     „obywatel Mikronezji” oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo Mikronezji;

               d)
                     „strefa Schengen” oznacza obszar bez granic wewnętrznych obejmujący terytoria państw członkowskich w rozumieniu definicji zawartej w lit. a), stosujących w pełni dorobek Schengen.

               ARTYKUŁ 3

               Zakres stosowania

               1.
                     Obywatele Unii posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez państwo członkowskie mogą wjechać na terytorium Mikronezji i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 1.

               Obywatele Mikronezji posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez Mikronezję mogą wjechać na terytorium państw członkowskich i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 2.

               2.
                     Ust. 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               W przypadku tej kategorii osób każde państwo członkowskie może indywidualnie podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli Mikronezji lub o jego zniesieniu zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001
                  2
               .

               W przypadku tej kategorii osób Mikronezja może podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli poszczególnych państw członkowskich lub o jego zniesieniu, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

               3.
                     Zniesienie wiz przewidziane niniejszą Umową obowiązuje bez uszczerbku dla przepisów Umawiających się Stron dotyczących warunków wjazdu i pobytu krótkoterminowego. Państwa członkowskie i Mikronezja zastrzegają sobie prawo do odmowy wjazdu i pobytu krótkoterminowego na ich terytorium, jeśli którykolwiek z powyższych warunków nie jest spełniony.

               4.
                     Zniesienie wiz obowiązuje niezależnie od środka transportu wykorzystywanego do przekroczenia granic Umawiających się Stron.

               5.
                     Kwestie nieobjęte niniejszą Umową są regulowane prawem unijnym, prawem krajowym państw członkowskich i prawem krajowym Mikronezji.

               ARTYKUŁ 4

               Czas pobytu

               1.
                     Obywatele Unii mogą przebywać na terytorium Mikronezji przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               2.
                     Obywatele Mikronezji mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Mikronezji mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.

               3.
                     Niniejsza Umowa nie ma wpływu na możliwość przedłużenia przez Mikronezję i państwa członkowskie okresu pobytu ponad okres 90 dni zgodnie z ich prawem krajowym oraz prawem unijnym.

               ARTYKUŁ 5

               Terytorialny zakres stosowania

               1.
                     W przypadku Republiki Francuskiej niniejszą Umowę stosuje się tylko do jej europejskiego terytorium.

               2.
                     W przypadku Królestwa Niderlandów niniejszą Umowę stosuje się tylko do jego europejskiego terytorium.

               ARTYKUŁ 6

               Wspólny komitet ds. zarządzania Umową

               1.
                     Umawiające się Strony powołują wspólny komitet ekspertów (zwany dalej „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii i przedstawiciele Mikronezji. Unię reprezentuje Komisja Europejska.

               2.
                     Komitet wykonuje między innymi następujące zadania:

               a)
                     monitorowanie wykonania niniejszej Umowy;

               b)
                     proponowanie zmian lub uzupełnień niniejszej Umowy;

               c)
                     rozstrzyganie sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy.

               3.
                     Posiedzenia komitetu zwoływane są w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne, na wniosek jednej z Umawiających się Stron.

               4.
                     Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               ARTYKUŁ 7

               Stosunek między niniejszą Umową a istniejącymi dwustronnymi umowami między państwami członkowskimi a Mikronezją dotyczącymi zniesienia wiz

               Niniejsza Umowa jest nadrzędna wobec wszelkich dwustronnych umów lub ustaleń zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Mikronezją w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii objętych niniejszą Umową.

               ARTYKUŁ 8

               Postanowienia końcowe

               1.
                     Niniejsza Umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie późniejszego z dwóch powiadomień, w których Umawiające się Strony dokonają wzajemnej notyfikacji o zakończeniu tych procedur.

               Niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               2.
                     Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5.

               3.
                     Niniejszą Umowę można zmienić za pisemnym porozumieniem Umawiających się Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu ich wewnętrznych procedur, które są niezbędne w tym celu.

               4.
                     Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie wszystkich lub niektórych postanowień niniejszej Umowy, w szczególności ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę zdrowia publicznego, nielegalną imigrację lub ponowne wprowadzenie obowiązku wizowego przez jedną z Umawiających się Stron. O decyzji w sprawie zawieszenia stosowania niniejszej Umowy powiadamia się drugą Umawiającą się Stronę nie później niż dwa miesiące przed jej planowanym wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.

               5.
                     Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę za pisemnym zawiadomieniem drugiej Strony. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego zawiadomienia.

               6.
                     Mikronezja może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               7.
                     Unia może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich swoich państw członkowskich.

               Sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII
                  I LIECHTENSTEINU

               Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Mikronezji, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące zniesienia wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak niniejsza Umowa.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI KATEGORII OSÓB PODRÓŻUJĄCYCH W CELU PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ZAROBKOWEJ,
                  O KTÓREJ MOWA W ART. 3 UST. 2 NINIEJSZEJ UMOWY

               Pragnąc zapewnić spójną wykładnię, Umawiające się Strony uzgadniają na potrzeby niniejszej Umowy, że kategoria osób prowadzących działalność zarobkową obejmuje osoby wjeżdżające w celu wykonywania działalności zawodowej lub pracy za wynagrodzeniem na terytorium innej Umawiającej się Strony jako pracownik lub dostawca usług.

               Kategoria ta nie obejmuje:

               –
                     przedsiębiorców, tj. osób podróżujących w celu rozmów biznesowych (bez zatrudnienia w państwie drugiej Umawiającej się Strony),

               –
                     sportowców lub artystów wykonujących działalność na zasadzie ad hoc,

               –
                     dziennikarzy wysłanych przez media działające w ich państwie zamieszkania oraz

               –
                     stażystów wewnątrzkorporacyjnych.

               Wdrażanie niniejszej deklaracji jest monitorowane przez wspólny komitet w ramach jego obowiązków na mocy art. 6 niniejszej Umowy, który może zaproponować zmiany niniejszej deklaracji, jeżeli uzna je za konieczne w oparciu o doświadczenia Umawiających się Stron.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INTERPRETACJI OKRESU 90 DNI
                  W KAŻDYM OKRESIE 180-DNIOWYM NA PODSTAWIE ART. 4 NINIEJSZEJ UMOWY

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w każdym okresie 180-dniowym pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INFORMOWANIA OBYWATELI O UMOWIE DOTYCZĄCEJ ZNIESIENIA WIZ

               Uznając znaczenie zasady przejrzystości dla obywateli Unii Europejskiej i obywateli Mikronezji, Umawiające się Strony zgadzają się zapewnić rozpowszechnienie pełnych informacji o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz i związanych z nią kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               _________________

                     (1)
                  Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (2)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.10.2017
            COM(2017) 584 final
            2017/0257(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu w odniesieniu do zmiany załącznika XII do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, określającego wykaz kolumbijskich podmiotów zamawiających zgodnie z postanowieniami tytułu VI („Zamówienia publiczne”)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w Komitecie ds. Handlu Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony („umowa o handlu”)
                  1
               , w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji dotyczącej zmiany przez Kolumbię podsekcji 2 sekcji A dodatku 1 do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy.

               Podsekcja 2 sekcji A dodatku 1 do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy zawiera wykaz kolumbijskich podmiotów rządowych na szczeblu regionalnym i lokalnym, których dotyczą zobowiązania dotyczące zamówień publicznych.

               Kolumbia proponuje zmianę podsekcji 2 sekcji A dodatku 1 do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy polegającą na dodaniu uwagi stwierdzającej, że „podmioty zamawiające” obejmują wszystkie publiczne podmioty zamawiające na szczeblu regionalnym i lokalnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego.

               Przedstawiciele strony ustalili, że taka zmiana nie będzie wymagać wyrównań zgodnie z art. 191 ust. 2 lit. a), gdyż nie doprowadzi do zmniejszenia zakresu.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o handlu

               Celem umowy o handlu jest otwarcie rynków po obu stronach i zwiększenie stabilności stosunków handlowych.

               Jednym z kluczowych celów umowy o handlu jest skuteczne i wzajemne otwarcie rynków zamówień publicznych stron. Tytuł VI umowy o handlu dotyczący zamówień publicznych ma dwojaki cel: ustanowienie zasad dotyczących zamówień publicznych, aby zapewnić, by zamówienia publiczne były zawierane w sposób przejrzysty, skuteczny i niedyskryminacyjny, oraz wzajemne otwarcie rynków zamówień dla oferentów, towarów i usług drugiej strony. UE i Kolumbia wynegocjowały zatem wzajemny dostęp do swoich przetargów, których zakres określono w rozdziale dotyczącym zamówień publicznych. Zakres rozdziału dotyczącego zamówień publicznych określa, do których poszczególnych zamówień mają zastosowanie wynegocjowane zasady proceduralne i merytoryczne.

               W ramach tymczasowego stosowania umowy o handlu
                  2
                przedsiębiorstwom z UE odmawiano dostępu do rynku zamówień publicznych podmiotów rządowych na szczeblu regionalnym i lokalnym w Kolumbii. Strony ustaliły, że Kolumbia zmieni swoją listę koncesyjną dotyczącą dostępu do rynku na szczeblu regionalnym i lokalnym, oraz wyjaśniły, że nie będzie do wymagało wyrównań.

               Umowa o handlu jest tymczasowo stosowana od dnia 1 marca 2013 r. w stosunku do Peru oraz od dnia 1 sierpnia 2013 r. w stosunku do Kolumbii. W dniu 1 stycznia 2017 r. do umowy przystąpił Ekwador
                  3
               . Zgodnie z art. 14 ust. 3 umowy o handlu decyzja, która ma zostać przyjęta przez stronę UE i Kolumbię, obowiązuje jednak wyłącznie między tymi dwoma stronami, w związku z czym decyzję tę mogą przyjąć dwustronnie strona UE i Kolumbia.

               2.2.Komitet ds. Handlu

               Komitet ds. Handlu, ustanowiony na mocy art. 12 umowy, nadzoruje i ułatwia realizację umowy i właściwe wykonanie jej postanowień; ocenia rezultaty osiągnięte dzięki stosowaniu umowy, w szczególności rozwój relacji handlowych i gospodarczych między stronami; nadzoruje pracę wszystkich wyspecjalizowanych organów powołanych na mocy umowy oraz zaleca wszelkie niezbędne działania; ocenia i podejmuje decyzje dotyczące wszystkich kwestii przekazanych mu przez te wyspecjalizowane organy; oraz przyjmuje własny regulamin wewnętrzny, a także harmonogram posiedzeń i ich program. Komitet ds. Handlu podejmuje decyzje w drodze konsensusu. Przyjęte decyzje są wiążące dla stron, które podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu ich wdrożenia. W przypadkach, o których mowa w art. 12 ust. 4 umowy, wszystkie decyzje są podejmowane przez stronę UE i zainteresowane państwo andyjskie-sygnatariusza i obowiązują wyłącznie między tymi stronami, pod warunkiem że takie decyzje nie wpływają na prawa i obowiązki innego państwa andyjskiego-sygnatariusza (art.. 14 ust. 3).

               2.3.Planowany akt Komitetu ds. Handlu

               W dniu 24 listopada 2017 r. podczas swojego czwartego posiedzenia Komitet ds. Handlu ma przyjąć decyzję w sprawie zmiany zakresu zamówień publicznych w Kolumbii, a mianowicie podsekcji 2 sekcji A dodatku 1 do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest zmiana podsekcji 2 sekcji A dodatku 1 do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy, która zawiera wykaz kolumbijskich podmiotów rządowych na szczeblu regionalnym i lokalnym, których zamówienia wchodzą w zakres tytułu VI. Zaproponowana przez Kolumbię zmiana obejmuje ponadto dodatkową uwagę do sekcji 2 stwierdzającą, że „podmioty zamawiające” obejmują wszystkie publiczne podmioty zamawiające na szczeblu regionalnym i lokalnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 14 ust. 2 umowy, który stanowi: „Decyzje podejmowane przez Komitet ds. Handlu są wiążące dla Stron, które podejmują wszystkie środki niezbędne dla wprowadzania ich w życie”.

               3.Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii

               Rada proszona jest o przyjęcie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do projektu decyzji Komitetu ds. Handlu Unia Europejska–Kolumbia–Peru dotyczącej zmiany podsekcji 2 sekcji A dodatku 1 do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy, która to podsekcja zawiera wykaz kolumbijskich podmiotów rządowych na szczeblu regionalnym i lokalnym, których zamówienia wchodzą w zakres tytułu VI. Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do proponowanej zmiany, powinno się opierać na projekcie decyzji Komitetu ds. Handlu dołączonym do decyzji.

               Zmiana obejmuje ponadto włączenie dodatkowej uwagi do sekcji 2 dotyczącej zakresu zamówień publicznych w Kolumbii, stwierdzającej, że „podmioty zamawiające” obejmują wszystkie publiczne podmioty zamawiające na szczeblu regionalnym i lokalnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego.

               Przyczyną zmiany jest rozbieżna interpretacja przez UE i Kolumbię zakresu dokonujących zamówień podmiotów rządowych na szczeblu regionalnym i lokalnym w Kolumbii, prowadząca do sytuacji, w której Kolumbia odmawia przedsiębiorstwom z UE dostępu do zamówień istotnych gospodarczo podmiotów publicznych na szczeblu regionalnym i lokalnym. Zmiana pozwoli doprecyzować zakres dokonujących zamówień kolumbijskich podmiotów na szczeblu regionalnym i lokalnym oraz obejmie podmioty takie jak Instituto de Desarrollo Urbano (IDU), podmiot odpowiedzialny za rozwój infrastruktury w Bogocie.

               Art. 191 („Zmiany i sprostowania związane z zakresem”) umowy przewiduje możliwość zmiany zakresu tytułu VI dotyczącego zamówień publicznych, a zgodnie z art. 191 ust. 4 Komitet ds. Handlu jest uprawniony do podjęcia decyzji w sprawie złożonej przez strony propozycji zmiany odpowiedniego załącznika, tutaj załącznika XII („Zamówienia publiczne”) umowy.

               Decyzja ma obowiązywać wyłącznie między Unią Europejską a Kolumbią; zgodnie z art. 14 ust. 3 umowy decyzja ta może więc zostać przyjęta w Komitecie ds. Handlu przez Unię Europejską i Kolumbię – dotyczy bowiem wyłącznie dwustronnych relacji pomiędzy tymi dwoma stronami.

               Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet ds. Handlu jest organem powołanym przez umowę, a mianowicie Umowę o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony

               Decyzja, którą Komitet ds. Handlu ma przyjąć, stanowi akt wywołujący wiążące skutki prawne zgodnie z art. 14 ust. 2 umowy o handlu. Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na mocy art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu, tj. poszerzenie zakresu zamówień objętych tytułem VI umowy, dotyczą kwestii, które wchodzą w zakres wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną dla decyzji, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 207 TFUE, a w szczególności jego ust. 4.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 207 ust. 4 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2017/0257 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu w odniesieniu do zmiany załącznika XII do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, określającego wykaz kolumbijskich podmiotów zamawiających zgodnie z postanowieniami tytułu VI („Zamówienia publiczne”)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony („umowa o handlu”) jest w stosunku do Kolumbii tymczasowo stosowana od dnia 1 sierpnia 2013 r.
                  4
               .

               (2)Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 3 umowy Komitet ds. Handlu może przyjmować na zasadzie konsensusu decyzje obowiązujące wyłącznie między stroną UE a zainteresowanym państwem andyjskim-sygnatariuszem (np. Kolumbią), pod warunkiem że takie decyzje nie wpływają na prawa i obowiązki innego państwa andyjskiego-sygnatariusza.

               (3)W dniu 24 listopada 2017 r. podczas swojego czwartego posiedzenia Komitet ds. Handlu ma przyjąć decyzję w sprawie zmiany podsekcji 2 sekcji A dodatku 1 do załącznika XII („Zamówienia publiczne”). Zmiana polega na doprecyzowaniu zakresu dokonujących zamówień podmiotów rządowych na szczeblu regionalnym i lokalnym w Kolumbii. Zmiana obejmuje ponadto włączenie dodatkowej uwagi do sekcji 2 dotyczącej zakresu zamówień publicznych w Kolumbii, stwierdzającej, że „podmioty zamawiające” obejmują wszystkie publiczne podmioty zamawiające na szczeblu regionalnym i lokalnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego. UE i Kolumbia zgadzają się, że taka zmiana nie będzie wymagała wyrównań.

               (4)Należy określić stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii w Komitecie ds. Handlu, ponieważ decyzja ta będzie wiążąca dla Unii.

               (5)Decyzja Komitetu ds. Handlu zmieni załącznik XII do umowy, po przyjęciu należy ją zatem opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (6)Zgodnie z art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) w Komitecie ds. Handlu Unię reprezentuje Komisja,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii podczas czwartego posiedzenia Komitetu ds. Handlu, które odbędzie się w dniu 24 listopada 2017 r., opiera się na projekcie decyzji Komitetu ds. Handlu dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Po przyjęciu decyzja Komitetu ds. Handlu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 3.

                     (2)
                  Dz.U. L 56 z 28.2.2013, s. 1.

                     (3)
                  Dz.U. L 356 z 24.12.2016, s. 3.

                     (4)
                  Decyzja Rady 2012/735/UE z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 3).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.10.2017
            COM(2017) 584 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu w odniesieniu do zmiany załącznika XII do Umowy o handlu między Unią Europejską a jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, określającego wykaz kolumbijskich podmiotów zamawiających zgodnie z postanowieniami tytułu VI („Zamówienia publiczne”)

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA NR […]/2017 KOMITETU DS. HANDLU UE–KOLUMBIA–PERU

               z dnia […] 2017 r.

               zamieniająca dodatek 1 do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony

               KOMITET DS. HANDLU,

               uwzględniając Umowę o handlu między Unią Europejską („Unia”) i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony („umowa o handlu”), a w szczególności jej art. 191,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W art. 191 umowy o handlu ustanowiono procedury, w drodze których strona może dokonać zmiany lub korekty zakresu zamówienia na podstawie tytułu VI umowy.

               (2)Podsekcja 2 sekcji A dodatku 1 do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy o handlu zawiera wykaz kolumbijskich podmiotów rządowych na szczeblu regionalnym i lokalnym, których zamówienia wchodzą w zakres tytułu VI.

               (3)W następstwie rozmów między Unią a Kolumbią w sprawie realizacji umowy o handlu Kolumbia powiadomiła Unię o swoim zamiarze dodania uwagi do podsekcji 2 w celu sprecyzowania, że „podmioty zamawiające” obejmują wszystkie publiczne podmioty zamawiające na szczeblu regionalnym i lokalnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego. Unia i Kolumbia zgadzają się na taką zmianą oraz zgadzają się, że taka zmiana nie będzie wymagała wyrównań.

               (4)W celu dodania tej noty konieczna jest zmiana podsekcji 2 sekcji A dodatku 1 do załącznika XII do umowy o handlu. Zgodnie z art. 14 ust. 3 umowy o handlu decyzję w sprawie zmiany załącznika mogą przyjąć Unia Europejska i Kolumbia („zainteresowane państwo andyjskie-sygnatariusz”) w ramach Komitetu ds. Handlu ustanowionego na mocy Umowy, ponieważ decyzja ta dotyczy wyłącznie dwustronnych relacji pomiędzy UE a Kolumbią,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Uwagi do podsekcji 2 sekcji A dodatku 1 do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) umowy o handlu otrzymują brzmienie:

               „Uwagi do niniejszej podsekcji

               1.Do celów niniejszej podsekcji »podmioty zamawiające« obejmują wszelkie publiczne podmioty zamawiające na szczeblu regionalnym i lokalnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego.

               2.Tytuł VI niniejszej Umowy nie obejmuje:

               a)udzielania zamówień na żywność, surowce/nakłady rolne i żywe zwierzęta, związanych z rolniczymi programami wsparcia i pomocą żywnościową; oraz

               b)udzielania zamówień na towary sklasyfikowane w sekcji 2 (produkty żywnościowe, napoje i tytoń; wyroby włókiennicze, dodatki odzieżowe i wyroby ze skóry) CPC, wersja 1.0, związanych z programami pomocy społecznej.”.

               Artykuł 2

               Zmiana określona w art. 1 nie wymaga wyrównań, ponieważ nie prowadzi do ograniczenia zakresu.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w [...] dnia […] 2017 r.

               W imieniu Komitetu ds. Handlu