				|

		52013PC0116

			Wniosek DECYZJA RADY upoważniająca Republikę Czeską i Rzeczpospolitą Polską do stosowania szczególnych środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej /* COM/2013/0116 final - 2013/0069 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Na mocy art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE
z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie VAT”) Rada,
stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może
upoważnić każde państwo członkowskie do stosowania
szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów
wspomnianej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatku od wartości
dodanej (VAT) lub w celu zapobiegania niektórym formom uchylania się od
opodatkowania lub unikania opodatkowania.
Pismami zarejestrowanymi przez Komisję
odpowiednio w dniach 26 września 2011 r. i 8 czerwca 2012 r. Republika
Czeska i Rzeczpospolita Polska zwróciły się z wnioskami o
upoważnienie do stosowania środków stanowiących odstępstwo
od art. 5 dyrektywy w sprawie VAT. Pismem zarejestrowanym dnia 5 listopada 2012
r. Republika Czeska uzupełniła swój pierwotny wniosek, zgadzając
się na niektóre dodatkowe pozycje zawarte we wniosku polskim. Zgodnie z
art. 395 ust. 2 dyrektywy w sprawie VAT pismem z dnia 5 grudnia 2012 r. Komisja
poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wnioskach
złożonych przez Republikę Czeską i Rzeczpospolitą
Polską. Pismem z dnia 10 grudnia 2012 r. Komisja zawiadomiła Republikę
Czeską i Rzeczpospolitą Polską, że posiada wszystkie
informacje konieczne do rozpatrzenia wniosków.
Kontekst ogólny
W celu usprawnienia ruchu drogowego
między Republiką Czeską i Rzeczpospolitą Polską oraz
uregulowania zasad budowy i utrzymania infrastruktury drogowej na
polsko-czeskiej granicy państwowej oba państwa zawarły
umowę o budowie i utrzymaniu mostów oraz utrzymaniu wspólnych odcinków
dróg na polsko-czeskiej granicy państwowej. Projekt umowy zawiera
środki stanowiące odstępstwo od przepisów dyrektywy w sprawie
VAT w zakresie zasady terytorialności.
Zgodnie z projektem umowy Republika Czeska i
Rzeczpospolita Polska będą odpowiedzialne za utrzymanie mostów
granicznych i wspólnych odcinków dróg zgodnie z podziałem obowiązków
określonym w załączniku A do umowy.
Republika Czeska i Rzeczpospolita Polska
będą odpowiedzialne za budowę i utrzymanie mostów granicznych
zgodnie z podziałem obowiązków określonym w załączniku
B do umowy.
Do celów podatku VAT, w odniesieniu do dostaw
towarów, świadczenia usług i wewnątrzwspólnotowego nabycia
towarów przeznaczonych do budowy lub utrzymania mostów granicznych i wspólnych
odcinków dróg zgodnie z załącznikami A i B do umowy, takie mosty i
wspólne odcinki dróg oraz obszary budowy traktuje się jako
położone na terytorium państwa, które zgodnie z
załącznikami A i B do umowy jest odpowiedzialne za ich budowę
lub utrzymanie.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami
zawarta w dyrektywie w sprawie VAT zasada terytorialności stanowi, że
dostawy towarów i świadczenie usług oraz wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów w Republice Czeskiej podlegają czeskiemu podatkowi VAT.
Podobnie dostawy towarów i świadczenie usług oraz
wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w Rzeczpospolitej Polskiej
podlegają polskiemu podatkowi VAT. Stosowanie tych przepisów
wiązałoby się z podziałem transakcji według
terytorium, na którym przeprowadzono daną część prac
budowlanych.
Zdaniem Republiki Czeskiej i Rzeczypospolitej
Polskiej stosowanie tych zasad oznaczałoby znaczne komplikacje podatkowe
dla przedsiębiorstw prowadzących takie prace budowlane. Władze
tych państw uważają, że rozwiązania podatkowe
zaproponowane w projekcie umowy będącej przedmiotem niniejszego
wniosku o odstępstwo są uzasadnione, jako że mają na celu
zmniejszenie obciążeń administracyjnych tych
przedsiębiorstw. Komisja zgadza się, że w tym przypadku
jednolite opodatkowanie prac w zakresie budowy i utrzymania stanowić
będzie uproszczenie i sprawi, że zainteresowanym
przedsiębiorstwom łatwiej będzie stosować przepisy VAT,
niż miałoby to miejsce w przypadku zastosowania normalnych przepisów
podatkowych.
Obowiązujące przepisy w
dziedzinie, której dotyczy wniosek
W kilku przypadkach Rada upoważniła
państwa członkowskie do stosowania odstępstwa od zasady
terytorialności w odniesieniu do przedsięwzięć
związanych z infrastrukturą transportową realizowanych na
obszarach przygranicznych.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Nie dotyczy.
Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
Nie zaistniała potrzeba skorzystania z
pomocy ekspertów zewnętrznych.
Ocena skutków
Decyzja, której dotyczy wniosek, ma na celu
uproszczenie procedury poboru podatku VAT w odniesieniu do budowy i utrzymania
mostów i wspólnych odcinków dróg między Republiką Czeską i
Rzecząpospolitą Polską i w związku z tym ma potencjalnie
pozytywne skutki gospodarcze.
W każdym przypadku skutki te
będą jednak ograniczone ze względu na wąski zakres
odstępstwa.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Krótki opis proponowanych działań
Upoważnienie Republiki Czeskiej i
Rzeczypospolitej Polskiej do stosowania odstępstwa od zasady
terytorialnego zakresu stosowania podatku VAT w odniesieniu do budowy i
utrzymania mostów granicznych i wspólnych odcinków dróg.
Podstawa prawna
Artykuł 395 dyrektywy w sprawie VAT.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu finansowego na
budżet Unii.
2013/0069 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
upoważniająca Republikę
Czeską i Rzeczpospolitą Polską do stosowania szczególnych
środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy
2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady
2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej[1],
w szczególności jej art. 395 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Pismami zarejestrowanymi w
Komisji w dniach 26 września 2011 r. i 5 listopada 2012 r. przez
Republikę Czeską oraz w dniu 8 czerwca 2012 r. przez
Rzeczpospolitą Polską państwa te zwróciły się z
prośbą o zezwolenie na zastosowanie szczególnych środków
stanowiących odstępstwo od przepisów dyrektywy 2006/112/WE w
odniesieniu do budowy i utrzymania mostów granicznych i wspólnych odcinków dróg
między tymi dwoma państwami członkowskimi.
(2)       Zgodnie z art. 395 ust. 2
dyrektywy 2006/112/WE, pismem z dnia 5 grudnia 2012 r. Komisja
poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wnioskach
złożonych przez Republikę Czeską i Rzeczpospolitą
Polską. Pismem z dnia 10 grudnia 2012 r. Komisja zawiadomiła
Republikę Czeską i Rzeczpospolitą Polską, że posiada
wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosków.
(3)       Celem szczególnych
środków jest, aby – do celów dostaw towarów, świadczenia usług i
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przeznaczonych do utrzymania mostów
granicznych i wspólnych odcinków dróg wymienionych w załączniku I
oraz do budowy i utrzymania mostów granicznych wymienionych w załączniku
II – takie mosty i wspólne odcinki dróg oraz obszary budowy były
traktowane jako położone w całości na terytorium Republiki
Czeskiej lub Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z umową, jaka ma
zostać zawarta między nimi o budowie i utrzymaniu mostów oraz
utrzymaniu wspólnych odcinków dróg na polsko-czeskiej granicy państwowej.
(4)       W przypadku braku
szczególnych środków konieczne byłoby ustalanie w odniesieniu do
każdej dostawy towarów, świadczonej usługi lub każdego
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, czy miejscem opodatkowania jest
Republika Czeska czy też Rzeczpospolita Polska. Prace budowlane na mostach
granicznych i wspólnych odcinkach dróg prowadzone na terytorium Republiki
Czeskiej byłyby objęte podatkiem VAT w Republice Czeskiej, a prace
prowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej byłyby objęte
podatkiem VAT w Rzeczypospolitej Polskiej.
(5)       Celem odstępstwa jest
zatem uproszczenie procedur poboru podatku w odniesieniu do budowy i utrzymania
przedmiotowych mostów granicznych i wspólnych odcinków dróg.
(6)       Odstępstwo nie ma
żadnego negatywnego wpływu na zasoby własne Unii pochodzące
z podatku od wartości dodanej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :

Artykuł 1
Z zastrzeżeniem wejścia w życie
umowy, jaka ma zostać zawarta między Republiką Czeską i
Rzecząpospolitą Polską, o utrzymaniu mostów i wspólnych odcinków
dróg na polsko-czeskiej granicy państwowej, zgodnie z
załącznikiem I do niniejszej decyzji, oraz o budowie i utrzymaniu
mostów na polsko-czeskiej granicy państwowej, zgodnie z
załącznikiem II do niniejszej decyzji, niniejszym zezwala się
Republice Czeskiej i Rzeczypospolitej Polskiej na zastosowanie, zgodnie z art.
2 i 3, środków stanowiących odstępstwo od dyrektywy 2006/112/WE
w odniesieniu do budowy i utrzymania tych mostów granicznych i wspólnych
odcinków dróg, które położone są częściowo na
terytorium Republiki Czeskiej i częściowo na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
Artykuł
2
Na zasadzie odstępstwa od art. 5
dyrektywy 2006/112/WE mosty graniczne i wspólne odcinki dróg, za budowę
lub utrzymanie których odpowiada Republika Czeska, oraz – w odpowiednich
przypadkach – odpowiadające im obszary budowy, do celów dostaw towarów,
świadczenia usług i wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
przeznaczonych do budowy lub utrzymania obiektów mostowych i wspólnych odcinków
dróg traktuje się – w zakresie, w jakim znajdują się one na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – jako część terytorium
Republiki Czeskiej.
Artykuł
3
Na zasadzie odstępstwa od art. 5
dyrektywy 2006/112/WE mosty graniczne i wspólne odcinki dróg, za budowę
lub utrzymanie których odpowiada Rzeczpospolita Polska, oraz – w odpowiednich
przypadkach – odpowiadające im obszary budowy, do celów dostaw towarów,
świadczenia usług i wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
przeznaczonych do budowy lub utrzymania obiektów mostowych i wspólnych odcinków
dróg traktuje się – w zakresie, w jakim znajdują się one na
terytorium Republiki Czeskiej – jako część terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
Artykuł 4
Niniejsza
decyzja skierowana jest do Republiki Czeskiej i Rzeczypospolitej Polskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
Republika Czeska odpowiada za utrzymanie
następujących obiektów mostowych i wspólnych odcinków dróg na
polsko-czeskiej granicy państwowej:
(1)
obiekt mostowy przez potok Olecka (Oleška)
między miejscowościami Jasnowice a Bukovec, na odcinku granicznym I
między znakami granicznymi 12/6 - I/13,
(2)
obiekt mostowy (Wolności/Svobody) przez
rzekę Olzę (Olše) między miastami Cieszyn i Český
Těšín, na odcinku granicznym I między znakami granicznymi I/86 -
86/1,
(3)
obiekt mostowy (Przyjaźni/Družby) przez
rzekę Olzę (Olše) między miastami Cieszyn i Český
Těšín, na odcinku granicznym I między znakami granicznymi 87/2 -
I/88,
(4)
obiekt mostowy przez potok Piotrówka
(Petrůvka) między miejscowościami Gołkowice i Závada, na
odcinku granicznym I między znakami granicznymi I/156 - 156/1,
(5)
obiekt mostowy przez rzekę Odrę (Odra)
między miejscowością Chałupki a miastem Bohumín
(część betonowa starego mostu), na odcinku granicznym II
między znakami granicznymi 7/4 – 7/5,
(6)
obiekt mostowy przez rzekę Odrę (Odra)
między miejscowością Chałupki a miastem Bohumín (nowy
most), na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 8/1 - 8/2,
(7)
obiekt mostowy przez rzekę Opawę (Opava)
między miejscowościami Wiechowice i Vávrovice, na odcinku granicznym
II między znakami granicznymi 71/4 - II/72,
(8)
obiekt mostowy przez rzekę Opawę (Opava)
między miejscowościami Dzierzkowice i Držkovice, na odcinku
granicznym II między znakami granicznymi 74/1 - 74/2,
(9)
obiekt mostowy przez rzekę Opawę (Opava)
między miejscowościami Branice i Uvalno, na odcinku granicznym II
między znakami granicznymi 85/4 - 85/5,
(10)
obiekt mostowy przez rzekę Opawicę
(Opavice) między miejscowością Krasne Pole a miastem Krnov,
dzielnicą miasta Krásné Loučky, na odcinku granicznym II między
znakami granicznymi 97/11 - II/98,
(11)
obiekt mostowy przez rzekę Opawicę
(Opavice) między miejscowościami Lenarčiče i Linhartovy, na
odcinku granicznym II między znakami granicznymi 99/8 - 99/9,
(12)
obiekt mostowy przez potok Oleśnica (Olešnice)
między miejscowościami Podlesie i Ondřejovice (przy boisku), na
odcinku granicznym II między znakami granicznymi 155/3a - 155/3b,
(13)
obiekt mostowy przez potok Oleśnica (Olešnice)
między miejscowościami Podlesie i Ondřejovice (przy skrzyżowaniu
z drogą do Rejvíz), na odcinku granicznym II między znakami
granicznymi 155/9 - 155/10,
(14)
obiekt mostowy przez potok Oleśnica
(Oleśnice) między miejscowościami Podlesie i Ondřejovice
(przy Ondřejovickich zakładach budowy maszyn) na odcinku granicznym
II między znakami granicznymi 157/8 - II/158a,
(15)
obiekt mostowy przez rzekę Orlicę (Divoká
Orlice) między miejscowościami Niemojów i Bartošovice v Orlických
horách, na odcinku granicznym III między znakami granicznymi III/102 -
III/103,
(16)
obiekt mostowy przez rzekę Orlicę (Divoká
Orlice) między miejscowościami Mostowice i Orlické Záhoří, na
odcinku granicznym III między znakami granicznymi III/113 - III/114,
(17)
obiekt mostowy przez rzekę Orlicę (Divoká
Orlice) między miejscowościami Lasówka i Orlické Záhoří, obszar
katastralny Bedřichovka, na odcinku granicznym III między znakami
granicznymi 117/8 - III/118,
(18)
obiekt mostowy przez potok Lubota
(Oldřichovský potok) między miejscowościami Kopaczów i
Oldřichov na Hranicích, na odcinku granicznym IV między znakami granicznymi
IV/144 - 144/1,
(19)
obiekt mostowy przez potok Lubota
(Oldřichovský potok) między miejscowością Porajów a miastem
Hrádek nad Nisou, na odcinku granicznym IV między znakami granicznymi
145/16 - IV/146,
(20)
droga między miejscowościami Leszna Górna
i Horní Lištná, na odcinku granicznym I między znakami granicznymi I/60 -
60/3a, 60/3b, o długości 0,333 km,
(21)
droga między miejscowościami
Chałupki i Šilheřovice, na odcinku granicznym II między znakami
granicznymi 11/4a, 11/4b - II/12, o długości 0,671 km,
(22)
droga między miejscowościami Kopaczów i
Oldřichov na Hranicích, na odcinku granicznym IV między znakami
granicznymi IV/142-142/14a, 142/14b, o długości 0,867 km.
Polska odpowiada za utrzymanie
następujących obiektów mostowych i wspólnych odcinków dróg na polsko-czeskiej
granicy państwowej:
(1)
obiekt mostowy przez rzekę Olzę (Olše)
między miastem Cieszyn a miejscowością Chotěbuz, na odcinku
granicznym I między znakami granicznymi 91/3 - 91/4,
(2)
obiekt mostowy przez rzekę Odrę (Odra)
między miejscowością Chałupki a miastem Bohumín
(część stalowa starego mostu) na odcinku granicznym II
między znakami granicznymi 7/4 - 7/5,
(3)
obiekt mostowy przez potok Strachowicki
(Strahovický potok) między miejscowościami Krzanowice a Rohov, na
odcinku granicznym II między znakami granicznymi 35/12 - 35/13,
(4)
obiekt mostowy przez rzekę Opawę (Opava)
między miejscowościami Boboluszki i Skrochovice, na odcinku
granicznym II między znakami granicznymi 81/8 - 81/9,
(5)
obiekt mostowy przez rzekę Opawicę
(Opavice) między miejscowościami Chomiąża i Chomýž, na
odcinku granicznym II między znakami granicznymi II/96 - 96/1,
(6)
obiekt mostowy przez Wielki Potok (potok Hrozová)
między miejscowościami Pielgrzymów i Pelhřimovy, na odcinku
granicznym II między znakami granicznymi 108/2 - 108/3,
(7)
obiekt mostowy przez potok Ciekłec (potok
Hrozová) między miejscowościami Równe i Slezské Rudoltice, na odcinku
granicznym II między znakami granicznymi 110/7 - 110/8,
(8)
obiekt mostowy (przepust) przez Graniczny Potok
(Hranični potok) między miejscowościami Trzebina i Bartultovice,
na odcinku granicznym II między znakami granicznymi II/135 - 135/1,
(9)
obiekt mostowy (przepust) przez potok
Łużyca (Lužický potok) między miejscowościami Czerniawa
Zdrój i Nové Město pod Smrkem, na odcinku granicznym IV między
znakami granicznymi 66/23 - IV/67,
(10)
droga między miejscowościami Puńców
i Kojkovice u Třince na odcinku granicznym I między znakami
granicznymi I/65a, I/65b - I/67a, I/67b, o długości 0,968 km,
(11)
droga między miejscowościami
Chałupki-Rudyszwałd i Šilheřovice na odcinku granicznym II między
znakami granicznymi II/12 - 12/8, o długości 0,917 km.
Numery znaków granicznych,
określające lokalizację obiektów mostowych i wspólne odcinki
dróg, są zgodne z dokumentami granicznymi opracowanymi na podstawie
artykułu 10 ustęp 4 Umowy między Rzecząpospolitą
Polską a Republiką Czeską o wspólnej granicy państwowej,
sporządzonej w Pradze dnia 17 stycznia 1995 roku.
ZAŁĄCZNIK
II
Republika Czeska odpowiada za budowę i
utrzymanie następujących obiektów mostowych na polsko-czeskiej
granicy państwowej:
(1)
obiekt mostowy przez rzekę Olzę (Olše)
między miastami Cieszyn i Český Těšín (Sportowa Kładka dla
Pieszych), na odcinku granicznym I między znakami granicznymi I/85 - 84/4,
(2)
obiekt mostowy przez rzekę Olzę (Olše)
między miastami Cieszyn i Český Těšín (kładka dla pieszych
przy moście kolejowym) na odcinku granicznym I przy znaku granicznym 88/7,
(3)
obiekt mostowy przez rzekę Olzę (Olše)
między miejscowością Olza a miastem Bohumín, dzielnica Kopytov
(kładka dla pieszych), na odcinku granicznym I między znakami granicznymi
I/182 - 182/1,
(4)
obiekt mostowy przez rzekę Orlicę (Divoká
Orlice) między miejscowościami Niemojów i Bartošovice v Orlických
horách, na odcinku granicznym III przy znaku granicznym 101/32,
(5)
obiekt mostowy przez rzekę Orlicę (Divoká
Orlice) między miejscowościami Poniatów i Bartošovice v Orlických
horách, obszar katastralny Neratov (kładka dla pieszych) na odcinku
granicznym III przy znaku granicznym III/106,
(6)
obiekt mostowy przez rzekę Orlicę (Divoká
Orlice) między miejscowościami Rudawa i Bartošovice v Orlických
horách, obszar katastralny Podlesí (kładka dla pieszych) na odcinku
granicznym III między znakami granicznymi 107/9 - 107/10,
Polska odpowiada za budowę i
utrzymanie następujących obiektów mostowych na polsko-czeskiej
granicy państwowej:
(1)
obiekt mostowy przez rzekę Olzę (Olše)
między miastami Cieszyn i Český Těšin (Europejska Kładka
dla Pieszych) na odcinku granicznym I przy znaku granicznym I/87,
(2)
obiekt mostowy przez rzekę Olzę (Olše)
między miejscowością Hażlach-Pogwizdów a miastem Karviná,
dzielnica Louky nad Olší (kładka dla pieszych) na odcinku granicznym I
między znakami granicznymi 98/6 - I/99,
(3)
obiekt mostowy przez rzekę Opawicę
(Opavice) między miejscowościami Chomiąża i Chomýž
(kładka dla pieszych) na odcinku granicznym II między znakami granicznymi
95/2 - 95/3,
(4)
obiekt mostowy przez rzekę Orlicę (Divoká
Orlice) między miejscowościami Niemojów i Bartošovice v Orlických
horách, obszar katastralny Vrchní Orlice (kładka dla pieszych) na odcinku
granicznym III między znakami granicznymi III/104 - 104/1,
(5)
obiekt mostowy przez rzekę Orlicę (Divoká
Orlice) między miejscowościami Rudawa i Bartošovice v Orlických
horách, obszar katastralny Nová Ves (kładka dla pieszych) na odcinku
granicznym III między znakami granicznymi 108/2 - 108/3.
Numery znaków granicznych,
określające lokalizację obiektów mostowych, są zgodne z
dokumentami granicznymi opracowanymi na podstawie artykułu 10 ustęp 4
Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką
Czeską o wspólnej granicy państwowej, sporządzonej w Pradze dnia
17 stycznia 1995 roku.
[1]               Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.


Ważna informacja prawna

|

52008PC0320

Wniosek decyzja Rady upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa z 2007 r. (Konwencja nr 188)  /* KOM/2008/0320 wersja ostateczna - CNS 2008/0107 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 27.5.2008KOM(2008) 320 wersja ostateczna2008/0107 (CNS)WniosekDECYZJA RADYupoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa z 2007 r. (Konwencja nr 188)(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKU |Podstawa i cele wniosku Konwencja nr 188 Międzynarodowej Organizacji Pracy (zwanej dalej „MOP”) dotycząca pracy w sektorze rybołówstwa (zwana dalej „Konwencją nr 188”) została przyjęta w czerwcu 2007 r. podczas dziewięćdziesiątej szóstej sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy. Przyjęcie Konwencji nr 188 stało się konieczne po przyjęciu skonsolidowanej Konwencji MOP o pracy na morzu (zwanej dalej „KPM”) w lutym 2006 r.[1] Sektor rybołówstwa został wyłączony z zakresu zastosowania KPM. W 2003 r. Międzynarodowe Biuro Pracy oraz trójstronne delegacje w ramach MOP (w skład których wchodzą przedstawiciele rządów, pracodawców i pracowników) rozpoczęły prace nad uaktualnionymi i wszechstronnymi międzynarodowymi standardami pracy dla sektora rybołówstwa, które miały zapewnić właściwą ochronę rybakom na całym świecie i zostać powszechnie ratyfikowane. Celem Konwencji nr 188 jest ustanowienie minimalnych standardów międzynarodowych dla sektora rybołówstwa. W związku z powyższym poddano w niej rewizji Konwencję nr 112 dotyczącą najniższego wieku dopuszczania do pracy w rybołówstwie, z 1959 r., Konwencję nr 113 dotyczącą badania lekarskiego rybaków, z 1959 r., Konwencję nr 114 dotyczącą umowy o pracę rybaków, z 1959 r. oraz Konwencję nr 126 dotyczącą pomieszczeń załogi na statkach rybackich, z 1966 r.; obejmuje ona również inne ważne kwestie, takie jak ochrona zdrowia i bezpieczeństwo w pracy, obsada i godziny odpoczynku, lista załogi, repatriacja, rekrutacja i pośrednictwo pracy, zabezpieczenie społeczne oraz przestrzeganie i egzekwowanie wymogów Konwencji. Konwencji nr 188 towarzyszy Zalecenie nr 199 dotyczące pracy w sektorze rybołówstwa, które zostało przyjęte przez Międzynarodową Konferencję Pracy z czerwca 2007 r. Nadrzędnym celem Konwencji z 2007 r. jest osiągnięcie i utrzymanie równych szans w sektorze rybołówstwa poprzez wspieranie upowszechniania godnych warunków życia i pracy rybaków oraz uczciwszych warunków konkurencji na świecie i zaradzenie w ten sposób niskiemu poziomowi ratyfikacji wielu konwencji dotyczących pracy na morzu. UE była bardzo zaangażowana w negocjacje i w finalizację Konwencji nr 188 poprzez koordynację na szczeblu UE. Spójność i zgodność przepisów MOP ze wspólnotowym dorobkiem prawnym była kontrolowana w trakcie koordynacji na szczeblu UE podczas dyskusji prowadzonych w latach 2004, 2005 i 2007. Miało to szczególne znaczenie w odniesieniu do niektórych części Konwencji dotyczących obszarów wchodzących w zakres wyłącznej kompetencji Wspólnoty, mianowicie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, przyjętego na mocy art. 42 Traktatu WE. Artykuły 13 ust. 2 lit. c) oraz 14b rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 są przepisami szczególnymi dotyczącymi marynarzy i rybaków. Stosowanie rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 zostało rozszerzone na obywateli krajów trzecich rozporządzeniem (WE) nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. W rozporządzeniu tym ustanowiono przepisy mające zastosowanie do obywateli krajów trzecich, zapewniając im podczas ich przemieszczania się w obrębie Unii Europejskiej takie same prawa do ochrony w ramach zabezpieczenia społecznego, z jakich korzystają obywatele UE. Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 zostanie we właściwym czasie zastąpione rozporządzeniem (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jak tylko zostanie przyjęty projekt rozporządzenia wykonawczego. W tekście MOP zarówno państwo bandery, jak i państwo zamieszkania odpowiadają za zabezpieczenie społeczne, lecz w różnych jego obszarach, natomiast według prawa WE, zgodnie z rozporządzeniami (EWG) nr 1408/71 i (WE) nr 883/2004, to państwo bandery jest z zasady państwem, którego ustawodawstwo w zakresie zabezpieczenia społecznego powinno być stosowane. W celu uregulowania potencjalnej kolizji przepisów między postanowieniami Konwencji z 2007 r. a dorobkiem prawnym WE dotyczącym koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego do tekstu Konwencji została włączona klauzula ochronna (art. 37). Celem tej klauzuli jest zabezpieczenie i zapewnienie pierwszeństwa prawa WE dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadkach, w których zastosowanie Konwencji prowadziłoby do skutków innych niż te wynikające ze stosowania odpowiednich przepisów WE. Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie AETR dotyczącym kompetencji zewnętrznej państwa członkowskie nie mogą bez upoważnienia ze strony Wspólnoty ratyfikować Konwencji z 2007 r., jako że jej postanowienia dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego wpływają na korzystanie przez Wspólnotę z wyłącznej kompetencji w tym obszarze. W związku z tym, oraz w celu zapewnienia przestrzegania ustanowionego w Traktacie podziału kompetencji między Wspólnotą a państwami członkowskimi, Komisja proponuje, aby Rada udzieliła państwom członkowskim upoważnienia do ratyfikowania Konwencji nr 188 w interesie Wspólnoty. |Kontekst ogólny Konwencja nr 188 jest zgodna z misją MOP, do której należy ustanowienie międzynarodowych standardów pracy dla sektora rybołówstwa w celu upowszechniania godnej pracy dla rybaków. W Konwencji nr 188 uwzględnia się fakt, że z uwagi na szczególny charakter sektora i związane z tym szczególne warunki pracy i życia rybacy wymagają specjalnej ochrony. W Konwencji zawarto dziewięć odrębnych grup norm: I. Definicje i zakres, II. Zasady ogólne, III. Minimalne wymagania pracy na statkach rybackich, IV. Warunki służby, V. Zakwaterowanie i wyżywienie, VI. Opieka medyczna, ochrona zdrowia i zabezpieczenie społeczne, VII. Przestrzeganie i egzekwowanie, VIII. Zmiana załączników I, II i III oraz IX. Postanowienia końcowe. W celu wykonania Konwencji nr 188 zawarto w niej wymóg, aby zarówno państwa bandery, jak i państwa portu wprowadziły system przestrzegania i egzekwowania jej postanowień. W Konwencji wprowadzono również klauzulę „traktowania nieuprzywilejowanego” wykluczającą uprzywilejowane traktowanie statków z państw, które nie ratyfikowały Konwencji, w porównaniu do traktowania statków pływających pod banderą państwa, które ją ratyfikowało. W odniesieniu do wielu zagadnień, których dotyczy KPM, istnieje obszerny wspólnotowy dorobek prawny wywodzący się z art. 42, 71, 137 i 138 Traktatu. Kwestie dotyczące kompetencji dzielonych, na które ma wpływ Konwencja z 2007 r., stanowią znaczną część postanowień zawartych w jej tekście. Wspólnota korzysta z przysługujących jej kompetencji między innymi w odniesieniu do dziedzin takich jak prawo pracy, warunki pracy, bezpieczeństwo i ochrona zdrowia, zakwaterowanie oraz wymogi bezpieczeństwa dotyczące budowy i konserwacji statków rybackich. Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między UE a krajami trzecimi również zawierają klauzulę społeczną odnoszącą się do standardów MOP. W Niebieskiej księdze polityki morskiej UE (Zintegrowana polityka morska Unii Europejskiej) popiera się ratyfikację i stosowanie międzynarodowych konwencji dotyczących pracy w sektorach gospodarki morskiej, w tym Konwencji nr 188. |Obowiązujące przepisy objęte wnioskiem Brak obowiązujących przepisów w dziedzinie objętej wnioskiem. |Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Nie dotyczy. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena skutków Nie dotyczy. W związku z powyższym nie istnieje potrzeba rozważenia kilku wariantów. |3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Krótki opis proponowanych działań Należy zapewnić stosowanie przepisów wspólnotowych w odniesieniu do zagadnień, które są przedmiotem Konwencji nr 188, oraz wyraźnie zasygnalizować na forum światowym, że Wspólnota przywiązuje dużą wagę do Konwencji nr 188 oraz do warunków pracy i życia rybaków. W przeciwieństwie do innych forów międzynarodowych zasady działania MOP nie przewidują procesu formalnego podpisywania przed ratyfikacją. Zgodnie z przyjętymi przez MOP zasadami podpisywanie zastąpione zostało procedurą głosowania prowadzącą do przyjęcia, która ma znaczenie równorzędne z podpisaniem. Konwencja, o której mowa, została przyjęta w drodze głosowania w dniu 14 czerwca 2007 r. podczas Międzynarodowej Konferencji Pracy, ale jeszcze nie weszła w życie. Chociaż to jedynie państwa mogą przystąpić do Konwencji, pozostaje faktem, że Komisja w imieniu Wspólnoty Europejskiej była mocno zaangażowana w przygotowanie i negocjacje poprzez koordynację na szczeblu Unii Europejskiej. Ze względu na trójstronny charakter MOP w negocjacjach i głosowaniu nad przyjęciem Konwencji nr 188 wzięli udział przedstawiciele rządów, pracodawców i pracowników. Komisja ułatwiała również koordynację na szczeblu UE, organizując, we współpracy z prezydencją UE, spotkania ekspertów państw członkowskich i konsultacje z unijnymi i międzynarodowymi partnerami społecznymi. Komisja była obecna jako aktywny obserwator. Należy zauważyć, że wspomniana powyżej Konwencja powinna możliwie jak najszybciej wejść w życie. Z uwagi na fakt, że kompetencje w zakresie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należą do Wspólnoty, państwa członkowskie nie mogą ratyfikować Konwencji bez upoważnienia ze strony Wspólnoty. Komisja wnosi, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do ratyfikowania Konwencji nr 188 w interesie Wspólnoty. Decyzja przyjęta na podstawie niniejszego wniosku umożliwi zatem państwom członkowskim podjęcie bez dalszej zwłoki odpowiednich kroków zmierzających do ratyfikacji i zachęci je do nich. |Podstawa prawna Artykuł 42 TWE. |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Nie dotyczy. |Nie dotyczy. |Wybór instrumentów |Proponowane instrumenty: inne. |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: Nie dotyczy i niewłaściwe. |4. WPłYW NA BUDżET |Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |5. INFORMACJE DODATKOWE |Szczegółowe wyjaśnienie wniosku Nie dotyczy. |2008/0107 (CNS)WniosekDECYZJA RADYupoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa z 2007 r. (Konwencja nr 188)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji[2],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Konwencja nr 188 Międzynarodowej Organizacji Pracy (zwane dalej odpowiednio „Konwencją” i „MOP”) dotycząca pracy w sektorze rybołówstwa została przyjęta dnia 14 czerwca 2007 r. podczas poświęconej pracy na morzu sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy MOP, zwołanej w Genewie, w trakcie której wszystkie delegacje państw członkowskich UE głosowały za jej przyjęciem[4].(2) Konwencja stanowi poważny wkład w funkcjonowanie sektora rybołówstwa na poziomie międzynarodowym, upowszechniając godną pracę dla rybaków oraz uczciwsze warunki konkurencji dla właścicieli statków rybackich, dlatego jest pożądane, aby jej postanowienia weszły w życie możliwie jak najszybciej.(3) Komisja, Rada i Parlament Europejski popierają ratyfikację międzynarodowych konwencji dotyczących pracy, które MOP klasyfikuje jako uaktualnione, traktując to jako przyczynienie się do starań UE na rzecz upowszechniania godnej pracy dla wszystkich w UE i poza nią[5].(4) Artykuł 19 ust. 8 Konstytucji MOP stanowi, co następuje: „W żadnym razie przyjęcie przez Konferencję konwencji lub zalecenia lub ratyfikacja konwencji przez Członka nie mogą być uważane jako mające wpływ na jakąkolwiek ustawę, decyzję, zwyczaj lub umowę, zapewniające zainteresowanym pracownikom bardziej korzystne warunki aniżeli te, które przewiduje konwencja lub zalecenie”.(5) Niektóre postanowienia Konwencji dotyczą dziedzin wchodzących w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty w zakresie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.(6) Wspólnota nie może ratyfikować Konwencji, ponieważ jedynie państwa mogą być jej stronami.(7) Rada powinna zatem upoważnić państwa członkowskie, związane przepisami wspólnotowymi dotyczącymi koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zgodnie z art. 42 Traktatu, do ratyfikowania Konwencji w interesie Wspólnoty na warunkach określonych w niniejszej decyzji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do ratyfikowania, w zakresie należącym do kompetencji Wspólnoty, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa z 2007 r., przyjętej dnia 14 czerwca 2007 r.Artykuł 2Państwa członkowskie powinny dołożyć starań w celu podjęcia odpowiednich kroków prowadzących do możliwie najszybszego przedłożenia dokumentów ratyfikacyjnych Konwencji Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy, najlepiej przed dniem 31 grudnia 2012 r. Rada oceni postępy ratyfikacji przed styczniem 2012 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Rada upoważniła państwa członkowskie do przyjęcia KPM decyzją 2007/431/WE z dnia 7 czerwca 2007 r. (Dz.U. L 161 z 22.6.2007, s. 63).[2] Dz.U. C […] z […], s. […].[3] Dz.U. C […] z […], s. […].[4] MOP, Międzynarodowa Konferencja Pracy, protokół tymczasowy, sesja dziewięćdziesiąta szósta, Genewa, 2007, nr 12 i nr 25.[5] COM(2006) 249 wersja ostateczna i SEC(2006) 643; konkluzje Rady z dn. 30 listopada – 1 grudnia 2006 r., 2767. posiedzenie; rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie upowszechniania godnej pracy dla wszystkich.