               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.9.2021
            COM(2021) 593 final
            2021/0303(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustalająca stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w sprawie przyjęcia decyzji o zmianie tej umowy

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Komisja występuje z wnioskiem, aby Rada określiła stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”) w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu zmieniającej tę umowę.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej

               Umowa o wystąpieniu określa zasady uporządkowanego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii i Euratomu. Umowa o wystąpieniu weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r.

               2.2.Wspólny Komitet

               Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 164 ust. 1 umowy o wystąpieniu składa się z przedstawicieli Unii i Zjednoczonego Królestwa. Współprzewodniczą mu Unia i Zjednoczone Królestwo. W załączniku VIII do umowy o wystąpieniu określono regulamin Wspólnego Komitetu. Wspólny Komitet zbiera się co najmniej raz w roku lub na wniosek Unii lub Zjednoczonego Królestwa i określa swój harmonogram posiedzeń i porządek obrad za obopólną zgodą.

               Zadania Wspólnego Komitetu są określone w art. 164 umowy o wystąpieniu i obejmują przede wszystkim:

               ·nadzorowanie wdrożenia i stosowania umowy, bezpośrednio lub za pośrednictwem podlegających mu specjalnych komitetów;

               ·przyjmowanie decyzji i zaleceń, w tym zmian umowy, w przypadkach określonych w umowie;

               ·zapobieganie problemom i rozwiązywanie sporów, które mogą powstać w związku z wykładnią i stosowaniem umowy.

               2.3.Planowana decyzja Wspólnego Komitetu

               Wspólny Komitet może przyjmować decyzje zmieniające umowę o wystąpieniu na podstawie art. 164 ust. 5 lit. d) umowy, by poprawić błędy, uzupełnić brakujące informacje lub skorygować inne niedociągnięcia, lub zaradzić sytuacjom nieprzewidzianym w chwili podpisywania umowy o wystąpieniu, z zastrzeżeniem że takie zmiany nie zmieniają istotnych elementów umowy.

               Planowana decyzja służy uzupełnieniu brakujących informacji i skorygowaniu niedociągnięć, które nie zmieniają istotnych elementów umowy o wystąpieniu.

               Planowana decyzja będzie wiążąca dla stron zgodnie z art. 166 ust. 2 umowy o wystąpieniu. Zgodnie z pkt 9 regulaminu w decyzjach przyjętych przez Wspólny Komitet określa się dzień, w którym stają się one skuteczne.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               3.1.Część I załącznika I do umowy o wystąpieniu dotyczącego koordynacji zabezpieczenia społecznego

               Część I załącznika I do umowy o wystąpieniu zawiera decyzje i zalecenia Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego wymagające należytego uwzględnienia przez Unię i Zjednoczone Królestwo przy stosowaniu zasad koordynacji zabezpieczenia społecznego (zob. art. 31 umowy o wystąpieniu).

               Dnia 18 października 2017 r. Komisja Administracyjna ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego zatwierdziła zalecenie nr A1 w sprawie wydawania poświadczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009. Zalecenie to nie zostało jednak wymienione w załączniku I do umowy o wystąpieniu i należy je dodać.

               Dnia 19 października 2017 r. Komisja Administracyjna ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego zatwierdziła decyzję nr E6 dotyczącą ustalania, kiedy w systemie elektronicznej wymiany informacji dotyczących zabezpieczenia społecznego (EESSI) wiadomość elektroniczna uważana jest za doręczoną zgodnie z prawem. Decyzja ta nie została jednak wymieniona w załączniku I do umowy o wystąpieniu i należy ją dodać.

               Dnia 17 czerwca 2020 r. Komisja Administracyjna ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego zatwierdziła decyzję nr H9 w sprawie odroczenia terminów, o których mowa w art. 67 i 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009, jak również w decyzji nr S9 ze względu na pandemię Covid-19. Decyzja ta nie została jednak wymieniona w załączniku I do umowy o wystąpieniu i należy ją dodać.

               Dnia 21 października 2020 r. Komisja Administracyjna ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego zatwierdziła decyzję nr H10 w sprawie sposobu funkcjonowania i składu Komisji Technicznej ds. Przetwarzania Danych przy Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego. Decyzja ta nie została jednak wymieniona w załączniku I do umowy o wystąpieniu i należy ją dodać. Decyzja ta zastąpiła decyzję nr H8 w sprawie sposobu funkcjonowania i składu Komisji Technicznej ds. Przetwarzania Danych przy Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego. Decyzja nr H8 zostanie zatem usunięta z części I załącznika I do umowy o wystąpieniu.

               Dnia 9 grudnia 2020 r. Komisja Administracyjna ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego zatwierdziła decyzję nr H11 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego w odniesieniu do odroczenia terminów, o których mowa w art. 67 i 70 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, jak również w decyzji nr S9 ze względu na pandemię COVID-19. Decyzja ta nie została jednak wymieniona w załączniku I do umowy o wystąpieniu i należy ją dodać.

               Dnia 10 października 2018r. Komisja Administracyjna ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego zatwierdziła zalecenie nr H2 w sprawie włączenia elementów uwierzytelniających dokumenty przenośne wydane przez instytucję państwa członkowskiego i poświadczających sytuację danej osoby do celów stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009. Zalecenie to nie zostało jednak wymienione w załączniku I do umowy o wystąpieniu i należy je dodać.

               Dnia 9 grudnia 2020r. Komisja Administracyjna ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego zatwierdziła decyzję nr S11 dotyczącą procedur zwrotu kosztów w celu wykonania art. 35 i 41 rozporządzenia (WE) nr 883/2004. Decyzja ta zastępuje decyzję nr S9 dotyczącą procedur zwrotu kosztów w celu wykonania art. 35 i 41 rozporządzenia (WE) nr 883/2004. Decyzja nr S9 zostanie zatem usunięta z części I załącznika I do umowy o wystąpieniu.

               4.Podstawa prawna

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Decyzja, która ma zostać przyjęta przez Wspólny Komitet, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący dla stron na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 166 ust. 2 układu.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               Jedyny cel oraz treść planowanego aktu dotyczą z jednej strony zmiany umowy w celu poprawienia błędów, uzupełnienia brakujących informacji i skorygowania niedociągnięć, bez zmiany jej istotnych elementów, a z drugiej strony zmiany umowy w przypadku wyszczególnionym w jej postanowieniach.

               Podstawą zawarcia umowy był art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.

               W związku z tym i zgodnie z podstawową zasadą stanowiącą, że akt prawny może zostać zmieniony jedynie przez akt tego samego rodzaju, materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.

               4.1.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Decyzja Wspólnego Komitetu zmieni treść umowy o wystąpieniu, należy ją zatem opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jej przyjęciu.

               2021/0303 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               ustalająca stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w sprawie przyjęcia decyzji o zmianie tej umowy

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 50 ust. 2,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (zwana dalej „umową o wystąpieniu”) została zawarta przez Unię decyzją Rady (UE) 2020/135
                  1
                z dnia 30 stycznia 2020 r. i weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r.

               (2)Art. 164 ust. 5 lit. d) umowy o wystąpieniu uprawnia Wspólny Komitet do przyjmowania decyzji zmieniających tę umowę, pod warunkiem że takie zmiany są konieczne, by poprawić błędy, uzupełnić brakujące informacje lub skorygować inne niedociągnięcia, lub zaradzić sytuacjom nieprzewidzianym w chwili podpisywania umowy, oraz z zastrzeżeniem że takie decyzje nie zmieniają istotnych elementów umowy. Na podstawie art. 166 ust. 2 umowy o wystąpieniu decyzje przyjmowane przez Wspólny Komitet są wiążące dla Unii i Zjednoczonego Królestwa; Unia i Zjednoczone Królestwo są zobowiązane wykonywać te decyzje, które wywierają takie same skutki prawne, co umowa o wystąpieniu.

               (3)W wyniku niedopatrzenia jedna decyzja i jedno zalecenie Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego nie zostały wymienione w części I załącznika I do umowy o wystąpieniu. Cztery inne decyzje i jedno zalecenie zostały przyjęte przed zakończeniem okresu przejściowego. Należy zatem dodać do załącznika odnośne decyzje i zalecenia.

               (4)Wspólny Komitet powinien przyjąć decyzję zgodnie z art. 164 ust. 5 lit. d) umowy o wystąpieniu w celu uzupełnienia tych brakujących informacji i skorygowania niedociągnięć.

               (5)Należy zatem ustalić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie art. 164 ust. 1 umowy o wystąpieniu, w sprawie decyzji, która ma zostać przyjęta zgodnie z art. 164 ust. 5 umowy, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Decyzja Wspólnego Komitetu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.9.2021
            COM(2021) 593 final
            ZAŁĄCZNIK
            do dokumentu
            Wniosek Decyzja Rady
            ustalająca stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w sprawie przyjęcia decyzji o zmianie tej umowy

               DECYZJA NR […]/2021 WSPÓLNEGO KOMITETU USTANOWIONEGO UMOWĄ O WYSTĄPIENIU ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ Z UNII EUROPEJSKIEJ I EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ

               z dnia...

               zmieniająca Umowę o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej

               WSPÓLNY KOMITET,

               uwzględniając Umowę o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
                  1
                (zwaną dalej „umową o wystąpieniu”), w szczególności jej art. 164 ust. 5 lit. d),

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 164 ust. 5 lit. d) umowy o wystąpieniu umożliwia Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu na podstawie jej art. 164 ust. 1 („Wspólny Komitet”) przyjmowanie decyzji zmieniających tę umowę, pod warunkiem że takie zmiany są konieczne, by poprawić błędy, uzupełnić brakujące informacje lub skorygować inne niedociągnięcia, lub zaradzić sytuacjom nieprzewidzianym w chwili podpisywania umowy, oraz z zastrzeżeniem że takie decyzje nie zmieniają istotnych elementów umowy. Zgodnie z art. 166 ust. 2 umowy o wystąpieniu decyzje przyjmowane przez Wspólny Komitet są wiążące dla Unii i Zjednoczonego Królestwa. Unia i Zjednoczone Królestwo muszą wykonywać takie decyzje, które wywierają takie same skutki prawne, jak umowa o wystąpieniu.

               (2)Ze względu na pewność prawa należy zmienić część I załącznika I do umowy o wystąpieniu poprzez dodanie pięciu decyzji i dwóch zaleceń Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego, które nie zostały wymienione w części I załącznika I do umowy o wystąpieniu, oraz poprzez usunięcie dwóch decyzji, które zostały zastąpione nowymi decyzjami,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W umowie o wystąpieniu wprowadza się następujące zmiany:

               1)W części I załącznika I do umowy o wystąpieniu w sekcji „Mające zastosowanie ustawodawstwo (seria A)” dodaje się zalecenie nr A1 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego w sprawie wydawania poświadczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009
                  2
               ;

               2)W części I załącznika I do umowy o wystąpieniu w sekcji „Elektroniczna wymiana danych (seria E)” dodaje się decyzję nr E6 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego dotyczącą ustalania, kiedy w systemie elektronicznej wymiany informacji dotyczących zabezpieczenia społecznego (EESSI) wiadomość elektroniczna uważana jest za doręczoną zgodnie z prawem
                  3
               .

               3)W części I załącznika I do umowy o wystąpieniu w sekcji „Kwestie przekrojowe (seria H)” dodaje się decyzję nr H9 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego w sprawie odroczenia terminów, o których mowa w art. 67 i 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009, jak również w decyzji nr S9 ze względu na pandemię COVID-19
                  4
               ;

               4)W części I załącznika I do umowy o wystąpieniu w sekcji „Kwestie horyzontalne (seria H)” dodaje się decyzję nr H10 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego w sprawie sposobu funkcjonowania i składu Komisji Technicznej ds. Przetwarzania Danych przy Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego
                  5
               ;

               5)W części I załącznika I do umowy o wystąpieniu w sekcji „Kwestie przekrojowe (seria H)” dodaje się decyzję nr H11 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego w odniesieniu do odroczenia terminów, o których mowa w art. 67 i 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009, jak również w decyzji nr S9 ze względu na pandemię COVID-19
                  6
               ;

               6)W części I załącznika I do umowy o wystąpieniu w sekcji „Kwestie horyzontalne (seria H)” dodaje się zalecenie nr H2 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego w sprawie włączenia elementów uwierzytelniających dokumenty przenośne wydane przez instytucję państwa członkowskiego i poświadczających sytuację danej osoby do celów stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009
                  7
               ;

               7)W części I załącznika I do umowy o wystąpieniu w sekcji „Ubezpieczenia zdrowotne (seria S)” dodaje się decyzję nr S11 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego dotyczącą procedur zwrotu kosztów w celu wykonania art. 35 i 41 rozporządzenia (WE) nr 883/2004
                  8
               ;

               8)w części I załącznika I do umowy o wystąpieniu usuwa się następujące tytuły aktów:

               Decyzja nr H8 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego w sprawie sposobu funkcjonowania i składu Komisji Technicznej ds. Przetwarzania Danych przy Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego, która została zastąpiona decyzją nr H10 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego w sprawie sposobu funkcjonowania i składu Komisji Technicznej ds. Przetwarzania Danych przy Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego;

               Decyzja nr S9 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego dotycząca procedur zwrotu kosztów w celu wykonania art. 35 i 41 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, zastąpiona decyzją nr S11 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego dotyczącą procedur zwrotu kosztów w celu wykonania art. 35 i 41 rozporządzenia (WE) nr 883/2004.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

               Sporządzono w…dnia […] r.

               W imieniu Wspólnego Komitetu

               Współprzewodniczący

                     (1)

                     Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.

                     (2)

                        Dz.U. C 183 z 29.5.2018, s. 5.

                     (3)

                        Dz.U. C 355 z 4.10.2018, s. 5.

                     (4)

                        Dz.U. C 259 z 7.8.2020, s. 9.

                     (5)

                        Dz.U. C 89 z 16.3.2021, s. 6.

                     (6)

                        Dz.U. C 170 z 6.5.2021, s. 4.

                     (7)

                        Dz.U. C 147 z 29.4.2019, s. 6.

                     (8)

                        Dz.U. C 236 z 18.6.2021, s. 4.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.9.2021
            COM(2021) 594 final
            2021/0304(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, w odniesieniu do zmiany decyzji ustanawiającej wykaz 25 osób, które są zdolne do pełnienia funkcji członka organu arbitrażowego powołanego na podstawie umowy i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Komisja występuje z wnioskiem, aby Rada określiła stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”), w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu zmieniającej decyzję nr 7/2020 ustanawiającą wykaz 25 osób, które są zdolne do pełnienia funkcji członka organu arbitrażowego powołanego na podstawie umowy i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej

               Umowa o wystąpieniu określa zasady uporządkowanego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii i Euratomu. Umowa ta weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r.

               2.2.Wspólny Komitet

               Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 164 ust. 1 umowy o wystąpieniu składa się z przedstawicieli Unii i Zjednoczonego Królestwa. Współprzewodniczą mu Unia i Zjednoczone Królestwo. W załączniku VIII do umowy o wystąpieniu określono regulamin Wspólnego Komitetu. Wspólny Komitet zbiera się co najmniej raz w roku lub na wniosek Unii lub Zjednoczonego Królestwa i określa swój harmonogram posiedzeń i porządek obrad za obopólną zgodą.

               Zadania Wspólnego Komitetu są określone w art. 164 umowy o wystąpieniu i obejmują przede wszystkim:

               ·nadzorowanie wdrożenia i stosowania umowy, bezpośrednio lub za pośrednictwem podlegających mu specjalnych komitetów;

               ·przyjmowanie decyzji i zaleceń, w tym zmian w umowie w przypadkach w niej przewidzianych;

               ·zapobieganie problemom i rozwiązywanie sporów, które mogą powstać w związku z wykładnią i stosowaniem umowy.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu

               Zgodnie z art. 171 ust. 1 umowy o wystąpieniu Wspólny Komitet sporządził z końcem okresu przejściowego wykaz 25 osób, które są zdolne do pełnienia funkcji członka organu arbitrażowego i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji. Zgodnie z art. 171 ust. 1 zdanie ostatnie Wspólny Komitet zapewnia również, aby wykaz stale spełniał szczegółowe wymogi określone w umowie o wystąpieniu.

               Celem planowanej decyzji jest aktualizacja wykazu, ponieważ jeden z arbitrów, którego nazwisko znajduje się w wykazie, nie spełnia już wymogów określonych w art. 171 ust. 2 umowy o wystąpieniu, z uwagi na mianowanie na członka instytucji Unii.

               Planowana decyzja będzie wiążąca dla stron zgodnie z art. 166 ust. 2 umowy o wystąpieniu. Zgodnie z pkt 9 regulaminu w decyzjach przyjętych przez Wspólny Komitet określa się dzień, w którym stają się one skuteczne.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Zgodnie z umową o wystąpieniu, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2021 r., Wspólny Komitet sporządził, wykaz arbitrów w przypadku sporu dotyczącego wykładni tej umowy.

               Przedmiotowy wykaz obejmuje nazwiska pięciu osób, co do których Unia i Zjednoczone Królestwo wspólnie uzgodniły, że mogą one pełnić funkcję przewodniczącego organu arbitrażowego. Wykaz ten zawiera ponadto nazwiska 20 osób mogących pełnić funkcję zwykłych członków organu arbitrażowego: 10 osób zaproponowanych przez Unię i 10 przez Zjednoczone Królestwo.

               Od dnia 7 października 2021 r. na stanowisko rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości powołano jedną osobę z unijnej listy 10 członków organu arbitrażowego. Zgodnie z art. 171 ust. 2 umowy o wystąpieniu wykaz ten nie może obejmować osób będących członkami, urzędnikami lub innymi pracownikami instytucji Unii i w związku z tym musi on zostać zmieniony.

               W załączniku II do decyzji Rady (UE) 2020/2232 z dnia 22 grudnia 2020 r. ustanowiono listę rezerwową kandydatów, którzy są zdolni do pełnienia, z ramienia Unii, funkcji członka organu arbitrażowego powołanego na podstawie umowy o wystąpieniu i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji oraz z którymi Unia może się w razie potrzeby skontaktować, w przypadku gdy Wspólny Komitet musi zaktualizować wykaz 25 osób zgodnie z art. 171 ust. 1 zdanie ostatnie.

               Stanowisko Unii powinno zatem polegać na poparciu przyjęcia przez Wspólny Komitet decyzji zmieniającej jego decyzję ustanawiającą wykaz 25 osób, które są zdolne do pełnienia funkcji członka organu arbitrażowego powołanego na podstawie umowy i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji, poprzez zastąpienie kandydatem z listy rezerwowej osoby, która nie spełnia już wymogu niezbędnego do bycia arbitrem.

               4.Podstawa prawna

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Decyzja, którą ma przyjąć Wspólny Komitet, stanowi stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący dla stron zgodnie z art. 166 ust. 2 umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               Cel i treść planowanego aktu dotyczą ustalenia stanowiska Unii w sprawie wykazu osób, które są zdolne do pełnienia funkcji członka organów arbitrażowych na podstawie umowy o wystąpieniu i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji. Podstawą zawarcia umowy był art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien zatem być art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ celem decyzji Wspólnego Komitetu jest zmiana wykazu osób, które są zdolne do pełnienia funkcji członka organów arbitrażowych na podstawie umowy o wystąpieniu i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji, po przyjęciu decyzji przez Wspólny Komitet należy ją opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0304 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, w odniesieniu do zmiany decyzji ustanawiającej wykaz 25 osób, które są zdolne do pełnienia funkcji członka organu arbitrażowego powołanego na podstawie umowy i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 50 ust. 2,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady (UE) 2020/135
                  1
                i weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r.

               (2)Zgodnie z art. 171 ust. 1 umowy o wystąpieniu Wspólny Komitet sporządził z końcem okresu przejściowego ustanowionego w umowie o wystąpieniu wykaz 25 osób, które są zdolne do pełnienia funkcji członka organu arbitrażowego i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji. Wspólny Komitet ma zapewniać, aby wykaz stale spełniał te wymogi.

               (3)Zgodnie z art. 171 ust. 2 umowy o wystąpieniu wykaz nie może obejmować osób, które są członkami, urzędnikami albo innymi pracownikami instytucji Unii Europejskiej, rządu państwa członkowskiego lub rządu Zjednoczonego Królestwa.

               (4)Jedna ze znajdujących się na wykazie osób zaproponowanych przez Unię została mianowana na stanowisko rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości, w związku z czym nie spełnia już wymogów dotyczących bycia arbitrem na podstawie umowy o wystąpieniu.

               (5)Należy zatem zastąpić tę osobę kandydatem z listy rezerwowej kandydatów, którzy są zdolni do pełnienia, z ramienia Unii, funkcji członka organu arbitrażowego powołanego na podstawie umowy o wystąpieniu i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji, jak określono w załączniku II do decyzji Rady (UE) 2020/2232 z dnia 22 grudnia 2020 r.

               (6)Należy ustalić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego art. 164 ust. 1 umowy o wystąpieniu w odniesieniu do zmiany wykazu 25 osób, które są zdolne do pełnienia funkcji członka organu arbitrażowego powołanego na podstawie umowy o wystąpieniu i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Decyzja Wspólnego Komitetu jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.9.2021
            COM(2021) 594 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, w odniesieniu do zmiany decyzji ustanawiającej wykaz 25 osób, które są zdolne do pełnienia funkcji członka organu arbitrażowego powołanego na podstawie umowy i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA NR .../2021 WSPÓLNEGO KOMITETU USTANOWIONEGO UMOWĄ O WYSTĄPIENIU ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ Z UNII EUROPEJSKIEJ I EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ

               z dnia [...] r.

               zmieniająca decyzję nr 7/2020 ustanawiającą wykaz 25 osób, które są zdolne do pełnienia funkcji członka organu arbitrażowego powołanego na podstawie umowy i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji

               WSPÓLNY KOMITET,

               uwzględniając Umowę o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
                  1
                („umowa o wystąpieniu”), w szczególności jej art. 171 ust. 1 i 2,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 171 ust. 1 umowy o wystąpieniu Wspólny Komitet sporządził z końcem okresu przejściowego ustanowionego w tej umowie wykaz 20 osób, które są zdolne do pełnienia funkcji członka organu arbitrażowego i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji. Wspólny Komitet ma zapewniać, aby wykaz stale spełniał te wymogi.

               (2)Zgodnie z art. 171 ust. 2 umowy o wystąpieniu wykaz nie może obejmować osób, które są członkami, urzędnikami albo innymi pracownikami instytucji Unii Europejskiej, rządu państwa członkowskiego lub rządu Zjednoczonego Królestwa.

               (3)Jedna ze znajdujących się w wykazie osób zaproponowanych przez Unię została mianowana członkiem instytucji Unii Europejskiej, w związku z czym nie spełnia już wymogów dotyczących bycia arbitrem na podstawie umowy o wystąpieniu.

               (4)Należy zatem zastąpić tę osobę w wykazie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W wykazie zwyczajnych członków, z ramienia Unii, organu arbitrażowego powołanego na podstawie umowy o wystąpieniu, jak określono w załączniku I do decyzji nr 7/2020 Wspólnego Komitetu, wprowadza się następujące zmiany:

               panią Tamarę ĆAPETĘ zastępuje pan Ezio PERILLO.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

               Sporządzono w …

               W imieniu Wspólnego Komitetu

               Współprzewodniczący

                     (1)

                           Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.5.2022
            COM(2022) 241 final
            2022/0165(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej państwa członkowskie uznają swoje polityki gospodarcze oraz wspieranie zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynują swoje działania w ramach Rady. Rada jest zobowiązana przyjąć wytyczne dotyczące zatrudnienia (art. 148), z zaznaczeniem, że muszą być zgodne z wytycznymi dotyczącymi ogólnych kierunków polityki gospodarczej (art. 121).

               Podczas gdy ogólne wytyczne polityki gospodarczej pozostają aktualne przez czas nieokreślony, wytyczne dotyczące zatrudnienia należy sporządzać co roku. Wytyczne zostały początkowo przyjęte razem („zintegrowany pakiet”) w 2010 r. i stanowią podstawę strategii „Europa 2020”. Zintegrowane wytyczne nie uległy zmianom do 2014 r. W 2015 r. przyjęto zmienione zintegrowane wytyczne. W 2018 r. wytyczne dotyczące zatrudnienia zostały dostosowane do zasad Europejskiego filaru praw socjalnych ogłoszonego w listopadzie 2017 r. przez Parlament Europejski, Radę i Komisję z myślą o stymulowaniu reform na szczeblu krajowym oraz wytyczeniu kierunku nowego procesu pozytywnej konwergencji w całej Europie w kierunku lepszych warunków pracy i życia; wytyczne te nie uległy zmianie w 2019 r. W 2020 r. dostosowano je, aby uwzględnić elementy związane ze skutkami kryzysu związanego z COVID-19, zieloną i cyfrową transformacją oraz celami zrównoważonego rozwoju ONZ. Zostały one przeniesione na 2021 rok, przy czym motywy odpowiednio dostosowano w celu odzwierciedlenia wyników Szczytu Społecznego w Porto i planu działania na rzecz Europejskiego filaru praw socjalnych. W 2022 r. znacznie zmieniono wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich, dostosowując tekst do realiów po pandemii COVID-19, wprowadzając więcej elementów związanych ze sprawiedliwością w kontekście zielonej transformacji, uwzględniając niedawne inicjatywy polityczne oraz dodając elementy polityki mające szczególne znaczenie w kontekście rosyjskiej inwazji na Ukrainę.

               Wytyczne dotyczące zatrudnienia, podobnie jak ogólne wytyczne polityki gospodarczej, są przedstawione w formie decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich (zintegrowane wytyczne, część II) i stanowią podstawę zaleceń dla poszczególnych krajów w określonych obszarach.

               Zmieniono następujące „Wytyczne dotyczące zatrudnienia”:

               Wytyczna 5: Zwiększanie popytu na pracę

               Wytyczna 6: Zwiększanie podaży pracy i poprawa dostępu do zatrudnienia oraz nabywania umiejętności i kompetencji przez całe życie

               Wytyczna 7: Poprawa funkcjonowania rynków pracy oraz skuteczności dialogu społecznego

               Wytyczna 8: Promowanie równości szans dla wszystkich, wspieranie włączenia społecznego i zwalczanie ubóstwa

               2022/0165 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 148 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  1
               ,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  2
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  3
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu ds. Zatrudnienia
                  4
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Państwa członkowskie i Unia, mając na względzie osiągnięcie określonych w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) celów, jakimi są pełne zatrudnienie i postęp społeczny, zrównoważony wzrost, wysoki poziom ochrony i poprawa jakości środowiska, mają działać w kierunku wypracowania skoordynowanej strategii na rzecz zatrudnienia, a w szczególności na rzecz wspierania wysokiego poziomu kwalifikacji i wyszkolenia pracowników i ich zdolności do dostosowywania się oraz wspierania rynków pracy zorientowanych na przyszłość i reagujących na zmiany gospodarcze. Państwa członkowskie mają uznawać wspieranie zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynować swoje działania w tym względzie w ramach Rady, uwzględniając krajowe praktyki związane z funkcjami partnerów społecznych.

               (2)Zadaniem Unii jest zwalczanie wykluczenia społecznego i dyskryminacji, wspieranie sprawiedliwości społecznej i ochrony socjalnej, równości kobiet i mężczyzn, solidarności między pokoleniami oraz ochrony praw dziecka, jak określono w art. 3 TUE. Przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań Unia ma brać pod uwagę wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej, zwalczaniem ubóstwa i wykluczenia społecznego, z wysokim poziomem kształcenia i szkolenia oraz ochrony zdrowia ludzkiego, jak określono w art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               (3)Zgodnie z TFUE Unia opracowała i wdrożyła instrumenty koordynacji polityki w dziedzinie polityki gospodarczej i polityki zatrudnienia. Do instrumentów tych należą określone w załączniku do niniejszej decyzji wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich (zwane dalej „wytycznymi”) wraz z określonymi w zaleceniu Rady (UE) 2015/1184
                  5
                ogólnymi wytycznymi dotyczącymi polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii – wspólnie stanowią one zintegrowane wytyczne. Zintegrowane wytyczne mają stanowić wskazówki przy realizacji polityki w państwach członkowskich i w Unii, odzwierciedlając współzależności między państwami członkowskimi. Otrzymany w ten sposób zestaw skoordynowanych polityk i reform europejskich i krajowych ma dać odpowiednią ogólną kombinację zrównoważonych polityk gospodarczych i polityk zatrudnienia o pozytywnym efekcie mnożnikowym.

               (4)Wytyczne są spójne z paktem stabilności i wzrostu, obowiązującymi przepisami Unii oraz różnymi inicjatywami Unii, w tym dyrektywą Rady z dnia 20 lipca 2001 r.
                  6
               , zaleceniami Rady z 10 marca 2014 r.
                  7
               , 15 lutego 2016 r.
                  8
               , 19 grudnia 2016 r.
                  9
               , 15 marca 2018 r.
                  10
               , 22 maja 2018 r.
                  11
               , 22 maja 2019 r.
                  12
               , 8 listopada 2019 r.
                  13
               , 30 października 2020 r.
                  14
               , 24 listopada 2020 r.
                  15
               , 29 listopada 2021 r.
                  16
               , zaleceniem Komisji z 4 marca 2021 r.
                  17
               , zaleceniem Rady z 14 czerwca 2021 r.
                  18
               , rezolucją Rady z 26 lutego 2021 r.
                  19
               , komunikatem Komisji z 9 grudnia 2021 r.
                  20
               , decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia 2021 r.
                  21
                [, wnioskiem dotyczącym dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie adekwatnych wynagrodzeń minimalnych w Unii Europejskiej
                  22
               , wnioskiem dotyczącym zalecenia Rady w sprawie zapewnienia sprawiedliwej transformacji w kierunku neutralności klimatycznej
                  23
               , wnioskiem dotyczącym zalecenia Rady w sprawie europejskiego podejścia do mikropoświadczeń na potrzeby uczenia się przez całe życie i zdolności do zatrudnienia
                  24
               , wnioskiem dotyczącym zalecenia Rady w sprawie indywidualnych rachunków szkoleniowych
                  25
               , wnioskiem dotyczącym dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wzmocnienia stosowania zasady równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn za taką samą pracę lub pracę o takiej samej wartości za pośrednictwem mechanizmów przejrzystości wynagrodzeń oraz mechanizmów egzekwowania
                  26
               , wnioskiem dotyczącym dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy warunków pracy za pośrednictwem platform internetowych
                  27
                oraz wnioskiem dotyczącym zalecenia Rady w sprawie uczenia się na rzecz zrównoważenia środowiskowego
                  28
               ].

               (5)W ramach europejskiego semestru połączono ze sobą różne instrumenty, tworząc nadrzędne ramy dla zintegrowanej wielostronnej koordynacji i nadzoru gospodarczego oraz polityki zatrudnienia. Dążąc do zrównoważenia środowiskowego, wydajności, sprawiedliwości i stabilności, w ramach europejskiego semestru uwzględniono zasady Europejskiego filaru praw socjalnych oraz jego narzędzie monitorowania – tablicę wskaźników społecznych, a ponadto przewidziano silne zaangażowanie partnerów społecznych, społeczeństwa obywatelskiego i innych zainteresowanych stron. Dzięki temu podejściu wsparcie zyskuje realizacja celów zrównoważonego rozwoju. Polityka Unii i państw członkowskich w dziedzinie gospodarki i zatrudnienia powinna iść w parze ze sprawiedliwym przejściem Europy na gospodarkę neutralną klimatycznie, zrównoważoną środowiskowo i cyfrową, zwiększać konkurencyjność, gwarantować odpowiednie warunki pracy, wspierać innowacje, promować sprawiedliwość społeczną i równość szans oraz eliminować nierówności i dysproporcje regionalne.

               (6)Wyzwania związane ze zmianą klimatu i środowiskiem, potrzeba szybszego uzyskania niezależności energetycznej i zapewnienia otwartej strategicznej autonomii Europy, globalizacja, cyfryzacja, sztuczna inteligencja, coraz większa skala stosowania telepracy, gospodarka platform oraz zmiany demograficzne – wszystkie te czynniki zmieniają europejskie gospodarki i społeczeństwa. Unia i jej państwa członkowskie powinny – we współpracy – skutecznie i proaktywnie odpowiadać na te zmiany strukturalne i w razie potrzeby dostosowywać istniejące systemy, uznając ścisłą współzależność gospodarek i rynków pracy państw członkowskich, oraz odnośne polityki. Wymaga to skoordynowanych, ambitnych i skutecznych działań politycznych zarówno na szczeblu unijnym, jak i na szczeblu krajowym, zgodnie z postanowieniami TFUE i unijnymi przepisami dotyczącymi zarządzania gospodarczego, przy jednoczesnym wdrożeniu Europejskiego filaru praw socjalnych. Takie działania polityczne powinny obejmować stymulowanie zrównoważonych inwestycji, odnowienie zobowiązania na rzecz przeprowadzenia w odpowiedniej kolejności reform, które przyczyniają się do przyspieszenia wzrostu gospodarczego, tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy, zwiększenia produktywności, zapewniania odpowiednich warunków pracy, spójności społecznej i terytorialnej, pozytywnej konwergencji, odporności i odpowiedzialności budżetowej, przy wsparciu z istniejących unijnych programów finansowania, w szczególności Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności oraz funduszy polityki spójności (w tym Europejskiego Funduszu Społecznego Plus i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego), a także Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji. Powinny one łączyć środki po stronie podaży i popytu i uwzględniać ich wpływ na środowisko, zatrudnienie oraz społeczeństwo.

               (7)Parlament Europejski, Rada i Komisja proklamowały Europejski filar praw socjalnych
                  29
               . Określono w nim 20 zasad i praw, na których mają opierać się sprawiedliwe i sprawnie funkcjonujące rynki pracy i systemy opieki społecznej, podzielone na trzy kategorie: równe szanse i dostęp do zatrudnienia, sprawiedliwe warunki pracy oraz ochrona socjalna i włączenie społeczne. Wyznaczają one Unii strategiczny kierunek, gwarantując, że transformacja w kierunku neutralności klimatycznej, zrównoważoności środowiskowej, cyfryzacji i zmian demograficznych będzie sprawiedliwa społecznie i uczciwa. Europejski filar praw socjalnych, wraz z towarzyszącą mu tablicą wskaźników społecznych, stanowi ramy odniesienia, które pozwalają monitorować wyniki państw członkowskich, jeśli chodzi o zatrudnienie i sytuację społeczną, stymulować reformy na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym oraz pogodzenie aspektu społecznego z rynkowym w dzisiejszej nowoczesnej gospodarce, w tym przez promowanie gospodarki społecznej. W dniu 4 marca 2021 r. Komisja przedstawiła plan działania na rzecz wdrożenia Europejskiego filaru praw socjalnych (zwany dalej „planem działania”), obejmujący ambitne, a jednocześnie realistyczne główne cele oraz uzupełniające cele cząstkowe na 2030 r. w obszarze zatrudnienia, umiejętności, edukacji i ograniczenia ubóstwa, a także zmienioną tablicę wskaźników społecznych.

               (8)W dniu 8 maja 2021 r. na szczycie dotyczącym spraw społecznych w Porto, szefowie państw lub rządów uznali Europejski filar praw socjalnych za podstawowy element odbudowy, zauważając, że jego wdrożenie wzmocni dążenie Unii do cyfrowej, zielonej i sprawiedliwej transformacji oraz przyczyni się do osiągnięcia pozytywnej konwergencji społecznej i gospodarczej oraz sprostania wyzwaniom demograficznym. Podkreślili oni, że podstawę społecznej gospodarki rynkowej o wysokiej konkurencyjności stanowią wymiar socjalny, dialog społeczny i aktywne zaangażowanie partnerów społecznych. Uznali oni, że plan działania zawiera przydatne wskazówki dotyczące wdrażania Europejskiego filaru praw socjalnych, w tym w obszarach zatrudnienia, umiejętności, zdrowia i ochrony socjalnej. Z zadowoleniem przyjęli nowe główne cele Unii na 2030 r. w zakresie zatrudnienia (78 % ludności w wieku 20–64 lat powinno mieć zatrudnienie), umiejętności (60 % wszystkich dorosłych powinno co roku uczestniczyć w szkoleniach) i ograniczania ubóstwa (o co najmniej 15 mln osób, w tym pięć milionów dzieci), a także zmienioną tablicę wskaźników społecznych służącą monitorowaniu postępów we wdrażaniu zasad Europejskiego filaru praw socjalnych jako części ram koordynacji polityki w kontekście europejskiego semestru. W zobowiązaniu z Porto wezwano ponadto państwa członkowskie do wyznaczenia ambitnych celów krajowych, które – z należytym uwzględnieniem pozycji wyjściowej każdego państwa – powinny stanowić odpowiedni wkład w osiągnięcie europejskich celów na 2030 r.
                  W Porto szefowie państw lub rządów zauważyli ponadto, że w miarę stopniowego wychodzenia Europy z pandemii COVID-19, priorytetowo traktowane będzie przechodzenie od ochrony miejsc pracy do ich tworzenia i do podnoszenia ich jakości; podkreślili oni także, iż wdrożenie zasad Europejskiego filaru praw socjalnych będzie miało zasadnicze znaczenie dla zapewnienia, aby w ramach ożywienia gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu powstawało więcej lepszych miejsc pracy dla wszystkich. Podkreślili oni swoje zobowiązanie na rzecz jedności i solidarności, które oznacza również zapewnienie równych szans dla wszystkich i niepozostawianie nikogo samemu sobie.
                  Potwierdzili oni swoją determinację, jak zapisano w programie strategicznym Rady Europejskiej na lata 2019–2024, by dalej pogłębiać wdrażanie Europejskiego filaru praw socjalnych na szczeblu unijnym i krajowym, z należytym uwzględnieniem stosownych kompetencji i zasad pomocniczości i proporcjonalności. Wreszcie podkreślili oni znaczenie ścisłego monitorowania, w tym na najwyższym szczeblu, postępów osiąganych we wdrażaniu Europejskiego filaru praw socjalnych i głównych celów Unii na 2030 r.

               (9)W następstwie rosyjskiej inwazji na Ukrainę Rada Europejska w swoich konkluzjach z dnia 24 lutego 2022 r. potępiła działania Rosji, które grożą osłabieniem europejskiego i globalnego bezpieczeństwa i stabilności, oraz wyraziła solidarność z narodem ukraińskim, zwracając uwagę na naruszenie prawa międzynarodowego i zasad Karty Narodów Zjednoczonych. W obecnym kontekście, zważywszy na skalę napływu uchodźców i wysiedleńców, konieczna jest tymczasowa ochrona, przyznana decyzją Rady z dnia 4 marca 2022 r.
                  30
                uruchamiającą dyrektywę w sprawie tymczasowej ochrony
                  31
               . Umożliwia ona ukraińskim uchodźcom korzystanie z praw zharmonizowanych w całej Unii, które zapewniają odpowiedni poziom ochrony, w tym prawo pobytu, dostęp do rynku pracy i integrację na nim, dostęp do kształcenia i szkolenia, dostęp do mieszkań, a także do systemów zabezpieczenia społecznego, opieki medycznej, opieki społecznej lub innej pomocy oraz środki utrzymania. Uczestnicząc w europejskich rynkach pracy, ukraińscy uchodźcy mogą przyczynić się do wzmocnienia gospodarki UE oraz do wsparcia swojego kraju i jego mieszkańców. Nabyte przez nich doświadczenie i umiejętności mogą w przyszłości przyczynić się do odbudowy Ukrainy. W przypadku dzieci i nastolatków bez opieki tymczasowa ochrona zapewnia prawo do opieki prawnej oraz umożliwia korzystanie z edukacji i placówek opieki. Państwa członkowskie powinny angażować partnerów społecznych w opracowywanie, wdrażanie i ocenę środków politycznych podejmowanych w obliczu wyzwań w zakresie zatrudnienia i umiejętności, wynikających z rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Partnerzy społeczni odgrywają kluczową rolę w łagodzeniu skutków wojny poprzez utrzymanie zatrudnienia i produkcji.

               (10)Reformy rynku pracy, w tym krajowe mechanizmy ustalania wynagrodzenia, powinny być zgodne z krajowymi praktykami dialogu społecznego; pozwoli to zapewnić sprawiedliwe wynagrodzenia, umożliwiające godny poziom życia i trwały wzrost gospodarczy. Powinny one stwarzać niezbędne możliwości szerokiego uwzględniania czynników społeczno-gospodarczych, wśród których znajduje się poprawa zrównoważoności, konkurencyjności, innowacji, tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy, warunków pracy, zmniejszanie ubóstwa pracujących, poprawa poziomu kształcenia i umiejętności, zdrowia publicznego i włączenia społecznego oraz realnych dochodów. W tym kontekście Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności oraz inne fundusze UE wspierają państwa członkowskie we wdrażaniu reform i inwestycji, które są zgodne z priorytetami UE, dzięki czemu europejskie gospodarki i społeczeństwa stają się bardziej zrównoważone, odporne i lepiej przygotowane na zieloną i cyfrową transformację. Rosyjska inwazja na Ukrainę jeszcze bardziej zaostrzyła istniejące już wcześniej wyzwania społeczno-gospodarcze wynikające z kryzysu związanego z COVID-19. Państwa członkowskie i Unia powinny nadal zapewniać łagodzenie skutków społecznych, gospodarczych oraz skutków dla zatrudnienia oraz sprawiedliwy społecznie charakter transformacji, zważywszy również na to, że większa otwarta strategiczna autonomia i przyspieszona zielona transformacja pomogą zmniejszyć zależność od importu energii i innych strategicznych produktów i technologii, zwłaszcza z Rosji. Konieczne jest wzmocnienie odporności oraz dążenie do integracyjnego i odpornego społeczeństwa, zapewniającego ludziom ochronę, a także możliwość przewidywania zmian i zarządzania nimi oraz aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym i gospodarczym. Zgodnie z zaleceniem (UE) 2021/402 [oraz zaleceniem Rady w sprawie zapewnienia sprawiedliwej transformacji w kierunku neutralności klimatycznej] potrzebny jest spójny zestaw aktywnych polityk rynku pracy, obejmujący tymczasowe zachęty do zatrudniania i zmiany pracy, polityki w zakresie umiejętności oraz doskonalenie służb zatrudnienia, aby wspierać zmiany stanu na rynku pracy, również w kontekście zielonej i cyfrowej transformacji.

               (11)Należy zwalczać wszelkie formy dyskryminacji, zapewniać równouprawnienie płci i wspierać zatrudnienie ludzi młodych. Należy również zapewnić każdemu dostęp i szanse oraz ograniczyć ubóstwo i wykluczenie społeczne, w tym wśród dzieci i Romów, w szczególności przez zapewnienie skutecznego funkcjonowania rynków pracy oraz odpowiednich i włączających systemów zabezpieczenia społecznego
                  32
               , a także przez usunięcie przeszkód utrudniających włączające, przyszłościowe kształcenie oraz uczestnictwo w szkoleniu i w rynku pracy, m.in. dzięki inwestycjom we wczesną edukację i opiekę nad dziećmi oraz w zielone i cyfrowe umiejętności. Szczególne znaczenie ma terminowy i równy dostęp do przystępnych cenowo usług opieki długoterminowej i opieki zdrowotnej, w tym profilaktyki i promocji opieki zdrowotnej, również w kontekście pandemii COVID-19, która zaczęła się w 2020 r., oraz starzenia się społeczeństw. Należy w większym stopniu wykorzystywać potencjał osób z niepełnosprawnościami, które to osoby mogą przyczyniać się do wzrostu gospodarczego i rozwoju społecznego. W miarę jak w miejscach pracy w całej Unii zaczynają upowszechniać się nowe modele gospodarcze i biznesowe, zmianie ulegają również stosunki pracy. Państwa członkowskie powinny zapewnić, by stosunki pracy wynikające z nowych form pracy podtrzymywały i wzmacniały europejski model socjalny.

               (12)Zintegrowane wytyczne powinny stanowić podstawę zaleceń dla poszczególnych krajów, jakie Rada może kierować do państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny w pełni wykorzystać swoje zasoby REACT-EU ustanowione rozporządzeniem (UE) 2020/2221
                  33
               , które wzmacnia fundusze polityki spójności na lata 2014–2020 i Europejski Fundusz Pomocy Najbardziej Potrzebującym (FEAD) do 2023 r., a które w obliczu trwającego kryzysu w Ukrainie zostało dodatkowo wzmocnione rozporządzeniem w sprawie działań polityki spójności na rzecz uchodźców w Europie (CARE)
                  34
                oraz kolejną zmianą rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów
                  35
                dotyczącą zwiększonych płatności zaliczkowych na rzecz REACT-EU, a także wprowadzeniem nowego kosztu jednostkowego w celu przyspieszenia integracji osób przybywających do UE z Ukrainy
                  36
               . Ponadto w okresie programowania 2021–2027 państwa członkowskie powinny w pełni wykorzystywać Europejski Fundusz Społeczny Plus ustanowiony rozporządzeniem (UE) 2021/1057
                  37
               , Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego ustanowiony rozporządzeniem (UE) 2021/1058
                  38
               , Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności ustanowiony rozporządzeniem (UE) 2021/241
                  39
                oraz inne fundusze unijne, w tym Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji ustanowiony rozporządzeniem (UE) 2021/1056
                  40
               , a także program InvestEU ustanowiony rozporządzeniem (UE) 2021/523
                  41
               , w celu wspierania zatrudnienia, inwestycji społecznych, włączenia społecznego i dostępności oraz promowania możliwości podnoszenia i zmiany kwalifikacji pracowników, uczenia się przez całe życie oraz wysokiej jakości kształcenia i szkolenia dla wszystkich, w tym umiejętności cyfrowych. Państwa członkowskie mają także w pełni korzystać z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników ustanowionego rozporządzeniem (UE) 2021/691
                  42
               , aby wspierać pracowników zwalnianych wskutek restrukturyzacji na dużą skalę, takich jak w wyniku pandemii COVID-19, transformacji społeczno-gospodarczych będących skutkiem globalnych trendów oraz zmian technologicznych i środowiskowych. Choć zintegrowane wytyczne skierowane są do państw członkowskich i Unii, ich realizacja powinna przebiegać w partnerstwie z wszystkimi władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi i w ścisłej współpracy z parlamentami oraz partnerami społecznymi i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego.

               (13)Komitet ds. Zatrudnienia i Komitet Ochrony Socjalnej mają monitorować wdrażanie stosownych polityk w świetle wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia zgodnie ze swoimi uprawnieniami, których podstawa została określona w Traktacie. Komitety te i inne organy przygotowawcze Rady zaangażowane w koordynację polityk gospodarczych i społecznych mają ściśle ze sobą współpracować. Należy utrzymać dialog merytoryczny między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, w szczególności w kwestii wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich.

               (14)Zasięgnięto opinii Komitetu Ochrony Socjalnej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym przyjmuje się zawarte w załączniku wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich (zwane dalej „wytycznymi”). Wytyczne te stanowią część zintegrowanych wytycznych.

               Artykuł 2

               Państwa członkowskie uwzględniają wytyczne w swoich politykach zatrudnienia i programach reform, o czym informują w sprawozdaniach zgodnie z art. 148 ust. 3 TFUE.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (2)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (3)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (4)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (5)

                        Zalecenie Rady (UE) 2015/1184 z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie ogólnych wytycznych dotyczących polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii Europejskiej (
                  Dz.U. L 192 z 18.7.2015, s. 27
                  ).

                     (6)

                        Dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (Dz.U. L 212 z 7.8.2001, s. 12).

                     (7)

                        Zalecenie Rady z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie ram jakości staży (
                  Dz.U. C 88 z 27.3.2014, s. 1
                  ).

                     (8)

                        Zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie integracji osób długotrwale bezrobotnych na rynku pracy (
                  Dz.U. C 67 z 20.2.2016, s. 1
                  ).

                     (9)

                        Zalecenie Rady z dnia 19 grudnia 2016 r. w sprawie ścieżek poprawy umiejętności: nowe możliwości dla dorosłych (
                  Dz.U. C 484 z 24.12.2016, s. 1
                  ).

                     (10)

                        Zalecenie Rady z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie europejskich ram jakości i skuteczności przygotowania zawodowego (
                  Dz.U. C 153 z 2.5.2018, s. 1
                  ).

                     (11)

                        Zalecenie Rady z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie (
                  Dz.U. C 189 z 4.6.2018, s. 1
                  ).

                     (12)

                        Zalecenie Rady z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie wysokiej jakości systemów wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem (
                  Dz.U. C 189 z 5.6.2019, s. 4
                  ).

                     (13)

                        Zalecenie Rady z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie dostępu pracowników oraz osób samozatrudnionych do ochrony socjalnej (
                  Dz.U. C 387 z 15.11.2019, s. 1
                  ).

                     (14)

                        Zalecenie Rady z dnia 30 października 2020 r. w sprawie pomostu do zatrudnienia – wzmocnienia gwarancji dla młodzieży oraz zastępujące zalecenie Rady z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie ustanowienia gwarancji dla młodzieży (
                  Dz.U. C 372 z 4.11.2020, s. 1
                  ).

                     (15)

                        Zalecenie Rady z dnia 24 listopada 2020 r. w sprawie kształcenia i szkolenia zawodowego na rzecz zrównoważonej konkurencyjności, sprawiedliwości społecznej i odporności (
                  Dz.U. C 417 z 2.12.2020, s. 1
                  ).

                     (16)

                        Zalecenie Rady z dnia 29 listopada 2021 r. w sprawie podejść uwzględniających kształcenie mieszane na rzecz wysokiej jakości i włączającego szkolnictwa podstawowego i średniego (Dz.U. C 66 z 26.2.2021, s. 1).

                     (17)

                        Zalecenie Komisji (UE) 2021/402 z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie skutecznego aktywnego wspierania zatrudnienia w następstwie kryzysu związanego z COVID-19 (EASE) (
                  Dz.U. L 80 z 8.3.2021, s. 1
                  ).

                     (18)

                        Zalecenie Rady (UE) 2021/1004 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ustanowienia europejskiej gwarancji dla dzieci (
                  Dz.U. L 223 z 22.6.2021, s. 14
                  ).

                     (19)

                        Rezolucja Rady w sprawie strategicznych ram europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia na rzecz europejskiego obszaru edukacji i w szerszej perspektywie (2021–2030) (2021/C66/01) (Dz.U. C 66 z 26.2.2021, s. 1).

                     (20)

                        Komunikat Komisji (UE) 2021/778 z dnia 9 grudnia 2021 r. – Budowanie gospodarki służącej ludziom: plan działania na rzecz gospodarki społecznej.

                     (21)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2316 z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie Europejskiego Roku Młodzieży (2022) (Dz.U. L 462 z 28.12.2021, s. 1).

                     (22)

                        COM/2020/682 final

                     (23)

                        COM/2021/801 final

                     (24)

                        COM/2021/770 final

                     (25)

                        COM/2021/773 final

                     (26)

                        COM/2021/93 final

                     (27)

                        COM/2021/762 final

                     (28)

                        COM/2022/11 final

                     (29)

                        Międzyinstytucjonalna proklamacja Europejskiego filaru praw socjalnych (
                  Dz.U. C 428 z 13.12.2017, s. 10
                  ).

                     (30)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2022/382 z dnia 4 marca 2022 r. stwierdzająca istnienie masowego napływu wysiedleńców z Ukrainy w rozumieniu art. 5 dyrektywy 2001/55/WE i skutkująca wprowadzeniem tymczasowej ochrony

                     (31)

                        Dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami

                     (32)

                        Zalecenie Rady z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie dostępu pracowników oraz osób samozatrudnionych do ochrony socjalnej (Dz.U. C 387 z 15.11.2019, s. 1).

                     (33)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2221 z dnia 23 grudnia 2020 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 w odniesieniu do zasobów dodatkowych i przepisów wykonawczych w celu zapewnienia pomocy na wspieranie kryzysowych działań naprawczych w kontekście pandemii COVID-19 i jej skutków społecznych oraz przygotowanie do ekologicznej i cyfrowej odbudowy gospodarki zwiększającej jej odporność (REACT-EU) (
                  Dz.U. L 437 z 28.12.2020, s. 30
                  ).

                     (34)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/562 z dnia 6 kwietnia 2022 r. zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 i (UE) nr 223/2014 w odniesieniu do działań polityki spójności na rzecz uchodźców w Europie (CARE).

                     (35)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności, Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej (Dz.U. L 231 z 30.6.2021, s. 159).

                     (36)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/613 z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie zmiany rozporządzeń (UE) nr 1303/2013 i (UE) nr 223/2014 w odniesieniu do zwiększonych płatności zaliczkowych z zasobów REACT-EU oraz ustanowienia stawki jednostkowej.

                     (37)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1057 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiające Europejski Fundusz Społeczny Plus (EFS+) oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 1296/2013 (
                  Dz.U. L 231 z 30.6.2021, s. 21
                  ).

                     (38)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1058 z dnia 24 czerwca 2021 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności (Dz.U. L 231 z 30.6.2021, s. 60).

                     (39)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiające Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz.U. L 57 z 18.2.2021, s. 17).

                     (40)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1056 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiające Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji (
                  Dz.U. L 231 z 30.6.2021, s. 1
                  ).

                     (41)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/523 z dnia 24 marca 2021 r. ustanawiające Program InvestEU i zmieniające rozporządzenie (UE) 2015/1017 (
                  Dz.U. L 107 z 26.3.2021, s. 30
                  ).

                     (42)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/691 z dnia 28 kwietnia 2021 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników (EFG) oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 (
                  Dz.U. L 153 z 3.5.2021, s. 48
                  ).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.5.2022
            COM(2022) 241 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

               ZAŁĄCZNIK

               Wytyczna 5: Zwiększanie popytu na pracę

               Państwa członkowskie powinny aktywnie promować zrównoważoną społeczną gospodarkę rynkową oraz ułatwiać i wspierać inwestycje w tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy, wykorzystując również potencjał związany z zieloną i cyfrową transformacją w kontekście głównego unijnego celu na 2030 r. w zakresie zatrudnienia. W tym celu powinny zmniejszać przeszkody, na które napotykają przedsiębiorstwa przy zatrudnianiu pracowników, promować odpowiedzialną przedsiębiorczość i rzeczywiste samozatrudnienie, a zwłaszcza wspierać tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, m.in. poprzez dostęp do finansowania. Państwa członkowskie powinny aktywnie promować rozwój gospodarki społecznej i w pełni wykorzystywać jej potencjał, wspierać innowacje społeczne i przedsiębiorstwa społeczne oraz sprzyjać modelom biznesowym, które przyczyniają się do tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy i generują korzyści społeczne na szczeblu lokalnym, w szczególności w gospodarce o obiegu zamkniętym i na obszarach, które ze względu na swoją specjalizację sektorową doświadczają największych trudności w związku z transformacją w kierunku zielonej gospodarki .

               W następstwie kryzysu związanego z COVID-19 należy stosować dobrze zaprojektowane mechanizmy zmniejszonego wymiaru czasu pracy i podobne rozwiązania nie tylko w celu utrzymania zatrudnienia w stosownych przypadkach, ale również w celu usprawniania i wspierania procesów restrukturyzacji, sprzyjając modernizacji gospodarki, m.in. dzięki powiązanemu rozwojowi umiejętności. Należy rozważyć dobrze zaprojektowane zachęty do zatrudniania i zmiany pracy oraz środki w zakresie podnoszenia i zmiany kwalifikacji, aby wspierać tworzenie miejsc pracy i sprzyjać zmianie pracy oraz rozwiązywać problemy niedoborów pracowników i umiejętności, m.in. w kontekście transformacji cyfrowej i ekologicznej, a także skutków rosyjskiej inwazji na Ukrainę.

               Należy przenieść opodatkowanie z pracy na inne źródła, które mają korzystniejszy wpływ na zatrudnienie i wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu i są zgodne z celami klimatycznymi i środowiskowymi, uwzględniając efekt redystrybucyjny systemu podatkowego, a zarazem dbając o ochronę przychodów na potrzeby odpowiedniej ochrony socjalnej i wydatków pobudzających wzrost.

               Państwa członkowskie, również te, w których obowiązują ustawowe wynagrodzenia minimalne, powinny promować rokowania zbiorowe w celu ustalania wynagrodzeń oraz zapewnić skuteczne angażowanie partnerów społecznych w sposób przejrzysty i przewidywalny, umożliwiając odpowiednią reaktywność wynagrodzeń na zmiany w produktywności oraz sprzyjając sprawiedliwym wynagrodzeniom umożliwiającym godny poziom życia, a przy tym zwracając szczególną uwagę na grupy o niższych i średnich dochodach z myślą o wzmocnieniu pozytywnej konwergencji społeczno-gospodarczej. Mechanizmy ustalania wynagrodzeń powinny uwzględniać warunki społeczno-gospodarcze, w tym rozwój sytuacji w poszczególnych regionach i sektorach. Respektując praktyki krajowe i autonomię partnerów społecznych, państwa członkowskie i partnerzy społeczni powinni zapewnić, by wszyscy pracownicy otrzymywali godziwe wynagrodzenie wynikające bezpośrednio lub pośrednio z układów zbiorowych lub z odpowiednich ustawowych wynagrodzeń minimalnych, z uwzględnieniem ich wpływu na konkurencyjność, tworzenie miejsc pracy i ubóstwo pracujących.

               Wytyczna 6: Zwiększanie podaży pracy i poprawa dostępu do zatrudnienia oraz nabywania umiejętności i kompetencji przez całe życie

               W kontekście cyfrowej i zielonej transformacji, zmian demograficznych oraz wojny w Ukrainie państwa członkowskie powinny promować zrównoważoność, produktywność, zatrudnialność i kapitał ludzki, wspierając nabywanie umiejętności i kompetencji w ciągu całego życia i reagując na obecne i przyszłe potrzeby rynku pracy, w kontekście głównego unijnego celu na 2030 r. w zakresie umiejętności. Państwa członkowskie powinny również dostosować swoje systemy kształcenia i szkolenia i inwestować w nie w celu zapewnienia wysokiej jakości edukacji włączającej, w tym kształcenia i szkolenia zawodowego, dostępu do cyfrowego uczenia się oraz nauki języków (np. w przypadku uchodźców, w tym z Ukrainy). Powinny współpracować z partnerami społecznymi, organizatorami kształcenia i szkolenia, przedsiębiorstwami oraz innymi zainteresowanymi stronami, aby zaradzić strukturalnym słabościom systemów kształcenia i szkolenia oraz poprawić ich jakość i dopasowanie do potrzeb rynku pracy, również w celu umożliwienia zielonej i cyfrowej transformacji, rozwiązania istniejących problemów w zakresie niedopasowania umiejętności i zapobiegania pojawianiu się nowych niedoborów, w szczególności w odniesieniu do działań związanych z REPowerEU, takich jak wdrażanie energii ze źródeł odnawialnych lub renowacja budynków. Szczególną uwagę należy zwrócić na wyzwania związane z zawodem nauczyciela, w tym poprzez inwestowanie w kompetencje cyfrowe nauczycieli i szkoleniowców. Systemy kształcenia i szkolenia powinny wyposażyć wszystkich uczących się w kompetencje kluczowe, w tym umiejętności podstawowe i cyfrowe, oraz w umiejętności przekrojowe, które staną się podstawą zdolności adaptacyjnych i odporności w dalszym życiu. Państwa członkowskie powinny starać się wzmocnić ofertę w zakresie indywidualnych uprawnień do szkoleń i zapewnić możliwość ich przenoszenia w razie zmian pracy, w tym w stosownych przypadkach poprzez indywidualne konta edukacyjne, a także rzetelny system oceny jakości szkoleń. Państwa członkowskie powinny wykorzystać potencjał mikropoświadczeń do wspierania uczenia się przez całe życie i zdolności do zatrudnienia. Powinny umożliwić wszystkim przewidywanie i lepsze dostosowywanie się do potrzeb rynku pracy, w szczególności poprzez ciągłe podnoszenie umiejętności i przekwalifikowywanie się oraz dzięki ofercie zintegrowanego poradnictwa i doradztwa, z myślą o wspieraniu sprawiedliwej i zrównoważonej transformacji dla wszystkich, poprawie wyników społecznych, eliminowaniu niedoborów na rynku pracy i niedopasowania umiejętności, poprawie ogólnej odporności gospodarki na wstrząsy, a także ułatwieniu potencjalnych dostosowań.

               Państwa członkowskie powinny wspierać równe szanse dla wszystkich, podejmując problem nierówności w systemach kształcenia i szkolenia. W szczególności dzieciom należy zapewnić dostęp do dobrej jakości wczesnej edukacji i opieki, zgodnie z europejską gwarancją dla dzieci. Państwa członkowskie powinny podnieść ogólny poziom kwalifikacji, zmniejszyć liczbę osób zbyt wcześnie porzucających kształcenie i szkolenie, wspierać dostęp dzieci z obszarów oddalonych do edukacji, zwiększyć atrakcyjność kształcenia i szkolenia zawodowego, dostęp do szkolnictwa wyższego i możliwości ukończenia go, ułatwić młodym ludziom przechodzenie z etapu kształcenia do etapu zatrudnienia poprzez wysokiej jakości staże i praktyki zawodowe, a także zwiększyć udział dorosłych w uczeniu się ustawicznym, w szczególności wśród osób ze środowisk defaworyzowanych i osób o najniższych kwalifikacjach. Biorąc pod uwagę nowe wymogi związane z transformacją cyfrową, ekologiczną i demograficzną społeczeństw, państwa członkowskie powinny wzmocnić uczenie się oparte na pracy w ramach systemów kształcenia i szkolenia zawodowego, w tym poprzez skuteczne praktyki zawodowe wysokiej jakości, oraz zwiększyć liczbę absolwentów, zwłaszcza kobiet, w dziedzinie nauk przyrodniczych, technologii, inżynierii i matematyki, zarówno na etapie kształcenia i szkolenia zawodowego, jak i szkolnictwa wyższego. Ponadto państwa członkowskie powinny: w większym stopniu dostosować szkolnictwo wyższe i w odpowiednich przypadkach badania naukowe do potrzeb rynku pracy, poprawić monitorowanie i prognozowanie zapotrzebowania na umiejętności, zwiększyć zauważalność umiejętności i porównywalność kwalifikacji, w tym nabytych za granicą, oraz poprawić możliwości uznawania i walidacji umiejętności i kompetencji nabytych poza systemem formalnego kształcenia i szkolenia. Państwa członkowskie powinny zwiększyć ofertę elastycznych formuł ustawicznego kształcenia i szkolenia zawodowego, ulepszyć ją oraz doprowadzić do jej szerszego wykorzystywania. Państwa członkowskie powinny również wspierać osoby dorosłe o niskich umiejętnościach w utrzymywaniu lub rozwijaniu szans na zatrudnienie w perspektywie długofalowej, znacznie zwiększając dostęp do wysokiej jakości możliwości uczenia się i korzystanie z nich, poprzez realizację zalecenia dotyczącego ścieżek poprawy umiejętności, obejmującego ocenę umiejętności, ofertę kształcenia i szkolenia odpowiadającą możliwościom na rynku pracy oraz walidację i uznanie nabytych umiejętności.

               Państwa członkowskie powinny zapewnić osobom bezrobotnym i biernym zawodowo skuteczną, terminową, skoordynowaną i dostosowaną do potrzeb pomoc bazującą na wsparciu w poszukiwaniu pracy, szkoleniach, przekwalifikowywaniu oraz dostępie do innych usług pomocniczych, zwracając szczególną uwagę na słabsze grupy społeczne oraz osoby szczególnie dotknięte transformacją ekologiczną i cyfrową. Należy jak najszybciej wdrożyć kompleksowe strategie uwzględniające pogłębioną ocenę indywidualną osoby bezrobotnej, najpóźniej po 18 miesiącach bezrobocia, po to by znacznie zmniejszyć bezrobocie długotrwałe i strukturalne oraz mu zapobiegać. Należy nadal podejmować problem bezrobocia osób młodych i problem młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się; w tym celu należy zapobiegać wczesnemu kończeniu nauki oraz strukturalnie udoskonalić przechodzenie z etapu kształcenia do etapu zatrudnienia, w tym poprzez pełne wdrożenie wzmocnionej gwarancji dla młodzieży, która powinna również znacząco wspierać możliwości zatrudniania ludzi młodych w wysokiej jakości miejscach pracy w kontekście odbudowy po pandemii. Ponadto w kontekście Europejskiego Roku Młodzieży 2022 państwa członkowskie powinny w szczególności intensywniej podkreślać nowe perspektywy na przyszłość, jakie oferuje zielona i cyfrowa transformacja, oraz wiążące się z nią możliwości przeciwdziałania negatywnemu wpływowi pandemii na młodych ludzi.

               Państwa członkowskie powinny dążyć do usunięcia przeszkód i czynników zniechęcających do uczestnictwa w rynku pracy oraz zapewniać zachęty do uczestnictwa w nim, zwłaszcza w odniesieniu do osób o niskich dochodach, drugich żywicieli rodziny oraz osób najbardziej oddalonych od rynku pracy, w tym osób ze środowisk migracyjnych oraz marginalizowanych Romów. W związku z wysokim niedoborem pracowników w niektórych zawodach i sektorach państwa członkowskie powinny przyczyniać się do zwiększania podaży pracy, w szczególności poprzez promowanie adekwatnych wynagrodzeń i godziwych warunków pracy, a także skutecznych aktywnych polityk rynku pracy. Państwa członkowskie powinny również wspierać dostosowywanie środowiska pracy do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, m.in. poprzez ukierunkowaną pomoc finansową i usługi umożliwiające takim osobom uczestnictwo w rynku pracy i w życiu społecznym.

               Należy zająć się problemem luki w zatrudnieniu i luki płacowej między kobietami a mężczyznami. Państwa członkowskie powinny zapewnić równość płci i większe uczestnictwo kobiet w rynku pracy, m.in. poprzez zapewnienie równych szans i równych możliwości rozwoju kariery oraz eliminowanie przeszkód w dostępie do stanowisk kierowniczych na wszystkich szczeblach decyzyjnych. Należy zapewnić równe wynagrodzenie za taką samą pracę lub pracę o takiej samej wartości oraz przejrzystość wynagrodzeń. Należy promować godzenie życia zawodowego z rodzinnym i osobistym zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn, szczególnie poprzez dostęp do przystępnych cenowo i dobrych jakościowo usług opieki długoterminowej oraz wczesnej edukacji i opieki nad dziećmi. Państwa członkowskie powinny zapewnić, by rodzice i inne osoby pełniące obowiązki opiekunów miały dostęp do odpowiednich urlopów ze względów rodzinnych oraz do elastycznej organizacji pracy, tak by mogły godzić życie zawodowe z rodzinnym i osobistym; państwa członkowskie powinny promować zrównoważone korzystanie z tych rozwiązań przez kobiety i mężczyzn.

               Wytyczna 7: Poprawa funkcjonowania rynków pracy oraz skuteczności dialogu społecznego

               Aby móc korzystać z dynamicznej i produktywnej siły roboczej oraz nowych modeli pracy i nowych modeli biznesowych, państwa członkowskie powinny współpracować z partnerami społecznymi w kwestiach sprawiedliwych, przejrzystych i przewidywalnych warunków pracy, zapewniających równowagę między prawami a obowiązkami. Powinny zmniejszyć segmentację na rynkach pracy i jej zapobiegać, zwalczać pracę nierejestrowaną i fikcyjne samozatrudnienie oraz wspierać przechodzenie na zatrudnienie na czas nieokreślony. Przepisy dotyczące ochrony zatrudnienia, prawo pracy oraz instytucje powinny zapewniać pracodawcom warunki sprzyjające zatrudnieniu oraz niezbędną elastyczność, tak by mogli sprawnie dostosowywać się do zmian gospodarczych, wszystkim pracownikom zaś ochronę praw pracowniczych i ochronę socjalną, odpowiedni poziom bezpieczeństwa oraz zdrowe, bezpieczne i dobrze dostosowane środowisko pracy. Promowanie korzystania z elastycznych form organizacji pracy, np. z telepracy, może przyczynić się do zwiększenia poziomu zatrudnienia i większej integracji rynków pracy w kontekście warunków panujących po pandemii. Jednocześnie ważne jest zapewnienie poszanowania praw pracowników w zakresie czasu pracy, warunków pracy oraz równowagi między życiem zawodowym a prywatnym. Należy zapobiegać powstawaniu stosunków pracy skutkujących niepewnymi warunkami pracy, również w przypadku osób pracujących za pośrednictwem platform internetowych, oraz poprzez zwalczanie nadużywania nietypowych umów o pracę. Osobom, które zostały zwolnione w sposób niesprawiedliwy, należy zapewnić dostęp do skutecznego i bezstronnego rozstrzygania sporów oraz prawo do dochodzenia roszczeń, w tym do odpowiedniej rekompensaty.

               Celem polityki powinno być zwiększanie i wspieranie uczestnictwa w rynku pracy, lepsze dostosowanie umiejętności i kwalifikacji zawodowych do potrzeb rynku pracy oraz promowanie przepływów na rynku pracy, w tym w regionach o niekorzystnym położeniu. Państwa członkowskie powinny skutecznie aktywizować osoby, które mogą uczestniczyć w rynku pracy, zwłaszcza osoby ze słabszych grup społecznych, np. osoby o niższych kwalifikacjach, ze środowisk migracyjnych, m.in. osoby objęte tymczasową ochroną, oraz marginalizowanych Romów. Państwa członkowskie powinny zwiększyć zakres i skuteczność aktywnych polityk rynku pracy poprzez lepsze ich ukierunkowanie, zwiększenie ich oddziaływania i zasięgu oraz poprzez ich lepsze powiązanie z usługami społecznymi, szkoleniem i wsparciem dochodu dla osób bezrobotnych, gdy osoby te poszukują zatrudnienia, i w oparciu o ich prawa i obowiązki. Państwa członkowskie powinny zwiększać zdolność publicznych służb zatrudnienia do udzielania osobom poszukującym pracy terminowej pomocy odpowiadającej ich potrzebom, do reagowania na obecne i przyszłe potrzeby rynku pracy oraz wdrażania zarządzania opartego na wynikach, również przy wsparciu cyfryzacji.

               Państwa członkowskie powinny zapewniać osobom bezrobotnym odpowiednie świadczenia wypłacane przez rozsądny okres, odpowiednio do opłacanych przez te osoby składek i zgodnie z krajowymi zasadami kwalifikowalności. Świadczenia dla bezrobotnych nie powinny zniechęcać do szybkiego powrotu do zatrudnienia i powinny im towarzyszyć aktywne polityki rynku pracy.

               Należy odpowiednio wspierać mobilność osób uczących się i pracowników w celu zwiększania ich umiejętności i szans na zatrudnienie oraz wykorzystania pełnego potencjału europejskiego rynku pracy, a przy tym zapewnić sprawiedliwe warunki wszystkim osobom prowadzącym działalność transgraniczną, a także zintensyfikować współpracę administracyjną między administracjami krajowymi w odniesieniu do pracowników mobilnych, korzystając z pomocy Europejskiego Urzędu ds. Pracy. Należy wspierać mobilność pracowników wykonujących zawody krytyczne oraz pracowników transgranicznych, sezonowych i delegowanych w przypadku tymczasowego zamknięcia granic ze względów zdrowia publicznego.

               Państwa członkowskie powinny również dążyć do tworzenia odpowiednich warunków dla nowych form pracy, wykorzystując swój potencjał w zakresie tworzenia miejsc pracy, a jednocześnie zapewniając ich zgodność z istniejącymi prawami socjalnymi. Powinny w tym kontekście udzielać porad i wskazówek dotyczących praw i obowiązków mających zastosowanie w kontekście nietypowych umów o pracę i nowych form pracy, np. pracy za pośrednictwem platform cyfrowych. W tym względzie partnerzy społeczni mogą odgrywać zasadniczą rolę, a państwa członkowskie powinny wspierać ich w docieraniu do ludzi pracujących w nietypowych formach lub za pośrednictwem platform internetowych i w reprezentowaniu tych osób. Państwa członkowskie powinny również zapewniać wsparcie w egzekwowaniu przepisów – np. oferując wytyczne lub specjalne szkolenia dla inspektoratów pracy – w odniesieniu do wyzwań wynikających z nowych form organizacji pracy, takich jak zarządzanie algorytmiczne, nadzór nad danymi oraz telepraca stała lub półstała.

               W oparciu o istniejące praktyki krajowe, aby osiągnąć skuteczniejszy dialog społeczny i lepsze efekty społeczno-gospodarcze, m.in. w sytuacjach kryzysowych, jak wojna w Ukrainie, państwa członkowskie powinny zapewnić terminowe i rzeczywiste zaangażowanie partnerów społecznych w opracowywanie i realizację reform i polityk w dziedzinie zatrudnienia i spraw społecznych oraz, w stosownych przypadkach, reform i polityk gospodarczych, m.in. poprzez wspieranie wzmacniania zdolności partnerów społecznych. Państwa członkowskie powinny wspierać dialog społeczny i rokowania zbiorowe. Należy zachęcać partnerów społecznych do negocjowania i zawierania układów zbiorowych w sprawach, które są dla nich istotne, przy pełnym poszanowaniu ich autonomii i prawa do podejmowania działań zbiorowych.

               W stosownych przypadkach i w oparciu o istniejące praktyki krajowe państwa członkowskie powinny uwzględniać doświadczenia odpowiednich organizacji społeczeństwa obywatelskiego w dziedzinie zatrudnienia i spraw społecznych.

               Wytyczna 8: Promowanie równości szans dla wszystkich, wspieranie włączenia społecznego i zwalczanie ubóstwa

               Państwa członkowskie powinny promować rynki pracy sprzyjające włączeniu społecznemu, otwarte dla wszystkich poprzez wdrażanie skutecznych środków mające na celu zwalczanie wszelkich form dyskryminacji oraz promowanie równych szans dla wszystkich, zwłaszcza grup niedostatecznie reprezentowanych na rynku pracy, i zwracać należytą uwagę na wymiar regionalny i terytorialny. Powinny zapewnić równe traktowanie w dziedzinie zatrudnienia, ochrony socjalnej, zdrowia i opieki długoterminowej, edukacji oraz dostępu do towarów i usług, bez względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek czy orientację seksualną.

               Państwa członkowskie powinny zmodernizować systemy ochrony socjalnej, aby zapewnić adekwatną, skuteczną, wydajną i stabilną ochronę socjalną wszystkim na wszystkich etapach życia, przyczyniając się do włączenia społecznego i awansu społecznego, zachęcając do uczestnictwa w rynku pracy, wspierając inwestycje społeczne, zwalczając ubóstwo oraz zapobiegając nierównościom, między innymi poprzez opracowywanie systemów podatkowych i systemów zabezpieczenia społecznego oraz poprzez ocenę dystrybucyjnych skutków polityk. Skuteczność systemów ochrony socjalnej wzrośnie, jeśli uniwersalne sposoby podejścia uzupełniane będą sposobami selektywnymi. Modernizacja systemów ochrony socjalnej powinna także mieć na celu zwiększenie ich odporności na wielorakie wyzwania.

               Państwa członkowskie powinny rozwinąć i zintegrować trzy aspekty aktywnego włączenia: odpowiednie wsparcie dochodu, rynki pracy sprzyjające włączeniu społecznemu oraz dostęp do usług wspierających wysokiej jakości, odpowiadających na indywidualne potrzeby. Systemy ochrony socjalnej powinny zapewniać odpowiedni dochód minimalny każdemu, kto nie dysponuje wystarczającymi zasobami, oraz promować włączenie społeczne poprzez zachęcanie do aktywnego uczestnictwa w rynku pracy i w życiu społecznym, w tym przez ukierunkowaną ofertę usług społecznych.

               Niezbędnym warunkiem zapewnienia równości szans jest dostępność przystępnych cenowo i cechujących się wysoką jakością usług, takich jak wczesna edukacja i opieka nad dziećmi, opieka pozaszkolna, kształcenie, szkolenie, mieszkalnictwo, usługi zdrowotne i opieka długoterminowa. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwalczanie ubóstwa i wykluczenia społecznego, w tym ubóstwa pracujących, zgodnie z głównym unijnym celem na 2030 r. dotyczącym ograniczenia ubóstwa. Szczególnie problem ubóstwa dzieci wymaga zastosowania kompleksowych i zintegrowanych środków, w tym głównie pełnego wdrożenia europejskiej gwarancji dla dzieci.

               Państwa członkowskie powinny zapewnić wszystkim, również dzieciom, powszechny dostęp do podstawowych usług. Osobom będącym w potrzebie lub znajdującym się w trudnej sytuacji państwa członkowskie powinny zagwarantować dostęp do odpowiedniego mieszkania socjalnego lub pomocy mieszkaniowej. Powinny zapewnić czystą i sprawiedliwą transformację energetyczną oraz przeciwdziałać ubóstwu energetycznemu, które w sytuacji rosnących cen energii (m.in. w związku z wojną w Ukrainie) ma coraz większe znaczenie jako forma ubóstwa; w stosownych przypadkach powinno się to odbywać za pomocą ukierunkowanych tymczasowych środków wsparcia dochodu. Należy również wdrożyć strategie w zakresie integracyjnej renowacji budynków mieszkalnych. W kontekście tych usług należy uwzględnić szczególne potrzeby (m.in. w zakresie dostępności) osób z niepełnosprawnościami. Należy w szczególności zająć się zjawiskiem bezdomności. Państwa członkowskie powinny zapewnić szybki dostęp do przystępnych cenowo i cechujących się dobrą jakością usług profilaktycznej i leczniczej opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej, jednocześnie zapewniając ich stabilność w perspektywie długoterminowej.

               W związku z uruchomieniem dyrektywy w sprawie tymczasowej ochrony
                  1
                państwa członkowskie powinny zapewniać uchodźcom z Ukrainy odpowiedni poziom ochrony, w tym prawo pobytu, dostęp do rynku pracy i integrację na nim, dostęp do kształcenia i szkolenia, dostęp do mieszkań, a także do systemów zabezpieczenia społecznego, opieki medycznej, opieki społecznej lub innej pomocy oraz środki utrzymania. Dzieciom należy zapewnić dostęp do edukacji i opieki oraz podstawowych usług zgodnie z europejską gwarancją dla dzieci. W przypadku dzieci i nastolatków bez opieki państwa członkowskie powinny wdrożyć prawo do opieki prawnej.

               W kontekście wydłużenia przeciętnego trwania życia i zmian demograficznych państwa członkowskie powinny zapewnić adekwatność i stabilność systemów emerytalnych dla zatrudnionych i samozatrudnionych, zapewniając kobietom i mężczyznom równe szanse w uzyskiwaniu i nabywaniu praw emerytalnych, m.in. poprzez dodatkowe programy emerytalne, które zagwarantują odpowiednie dochody w starszym wieku. Reformy systemów emerytalnych powinny być wspierane politykami na rzecz redukcji luki emerytalnej między kobietami a mężczyznami oraz działaniami na rzecz wydłużania aktywności zawodowej, takimi jak podnoszenie rzeczywistego wieku przejścia na emeryturę, szczególnie poprzez ułatwianie osobom starszym uczestnictwa w rynku pracy, i powinny im towarzyszyć strategie aktywnego starzenia się. Państwa członkowskie powinny nawiązać konstruktywny dialog z partnerami społecznymi i innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami i umożliwić odpowiednie stopniowe wprowadzanie reform.

                     (1)

                           Dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami.