               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.10.2017
            COM(2017) 606 final
            2017/0265(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS No. 196)

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196) została otwarta do podpisu w dniu 16 maja 2005 r. Unia Europejska podpisała Konwencję nr 196 w dniu 22 października 2015 r.
                  1
               . Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie zawarcia Konwencji nr 196 w imieniu Unii. Należy go odczytywać łącznie z wnioskiem dotyczącym decyzji w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego (Konwencja nr 217), który uzupełnia Konwencję o zapobieganiu terroryzmowi (Konwencja nr 196).

               2.KONTEKST WNIOSKU

               Celem Konwencji nr 196 jest zwiększenie wysiłków stron w zakresie zapobiegania terroryzmowi i jego negatywnemu wpływowi na pełne korzystanie z praw człowieka, w szczególności prawa do życia, zarówno poprzez środki, które należy podjąć na szczeblu krajowym, jak i poprzez współpracę międzynarodową (art. 2). Konwencja nr 196 uznaje zatem za przestępstwa następujące czyny popełnione umyślnie: publiczne nawoływanie do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym (art. 5), rekrutację na rzecz terroryzmu (art. 6), szkolenie na rzecz terroryzmu (art. 7), jak również pomocnictwo, podżeganie i usiłowanie popełnienia wymienionych przestępstw (tzw. „przestępstwa pomocnicze” w rozumieniu art. 9). W art. 1 zawarto definicję pojęcia „przestępstwo o charakterze terrorystycznym” w odniesieniu do aktów wymienionych w dodatku I do Konwencji nr 196.

               Przepisy dotyczące definicji przestępstw są uzupełnione przepisami o odpowiedzialności osób prawnych za wyżej wymienione przestępstwa (art. 10) oraz określającymi warunki sankcji i środków (art. 11). Ustanowienie, wdrożenie oraz stosowanie kryminalizacji wymienionych działań podlega warunkom i zabezpieczeniom dotyczącym praw podstawowych określonym w art. 12. Konwencja nr 196 ustanawia zasady dotyczące jurysdykcji w odniesieniu do określonych w niej przestępstw (art. 14). Ustanawia ona obowiązek przeprowadzenia dochodzenia lub śledztwa (art. 15) oraz oskarżenia lub ekstradycji (art. 18). Środkom tym towarzyszą przepisy dotyczące ochrony, odszkodowania oraz wsparcia dla ofiar terroryzmu (art. 13), krajowej polityki zapobiegania terroryzmowi (art. 3) oraz międzynarodowej współpracy w zakresie zapobiegania (art. 4). Konwencja nr 196 zawiera również szereg przepisów mających na celu wzmacnianie współpracy międzynarodowej w sprawach karnych dzięki wzajemnej pomocy prawnej, w tym dotyczącej dobrowolnej wymiany informacji (art. 17 i 22) i ekstradycji (art. 19, 20 i 21), z zastrzeżeniem klauzuli o niedyskryminacji (art. 21).

               Konwencja nr 196 przewiduje, że jest ona otwarta do podpisu przez Unię Europejską (art. 23 ust. 1). Ponadto zawiera ona „klauzulę rozdzielności”, która gwarantuje, że w stosunkach między państwami członkowskimi Unii Europejskiej stosuje się przepisy prawa UE (art. 26 ust. 3).

               Po sześciu ratyfikacjach, z których cztery zostały dokonane przez państwa członkowskie Rady Europy, Konwencja nr 196 weszła w życie w dniu 1 czerwca 2007 r. Na dzień 21 lutego 2017 r. dwadzieścia trzy państwa członkowskie UE ratyfikowały Konwencję, a wszystkie państwa członkowskie UE ją podpisały
                  2
               .

               Protokół dodatkowy (Konwencja nr 217) został przyjęty przez Radę Europy w dniu 19 maja 2015 r. Protokół dodatkowy uzupełnia Konwencję nr 196 i wszedł w życie w dniu 1 lipca 2017 r. Nie jest możliwe bycie stroną Protokołu dodatkowego bez bycia stroną Konwencji nr 196
                  3
               .

               Unia Europejska podpisała Konwencję nr 196, a także Protokół dodatkowy do niej
                  4
               .

               3.POWODY PRZEDSTAWIENIA WNIOSKU

               Terroryzm ma charakter globalny i stanowi coraz większe zagrożenie dla praw podstawowych, demokracji i praworządności w Europie i na całym świecie. Ataki terrorystyczne dotyczą wszystkich. Ofiary terroryzmu mogą pochodzić z dowolnego miejsca na świecie.

               Ataki terrorystyczne przeprowadzone w ostatnich latach w Unii Europejskiej i w pozostałych częściach świata stanowiły niedopuszczalne naruszenie zasad, które leżą u podstaw demokratycznych społeczeństw. W obliczu takiego trwałego zagrożenia, Unia Europejska jest bardziej niż kiedykolwiek zobowiązana do wspólnego działania w celu promowania i wspierania zasad, które są jej racją bytu.

               Działania przeciwko terroryzmowi należy zintensyfikować, nie tylko na szczeblu krajowym, ale również na poziomie ogólnoeuropejskim i poza granicami kontynentu. Transgraniczny charakter terroryzmu wymaga ścisłej współpracy międzynarodowej. Wspólne rozumienie przestępstw terrorystycznych i przestępstw powiązanych z terroryzmem, uzupełnione o przepisy mające na celu ułatwienie współpracy między organami krajowymi, jak określono w Konwencji nr 196, przyczynia się do dalszego zwiększenia skuteczności instrumentów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych oraz współpracy na szczeblu unijnym i międzynarodowym.

               Konwencja nr 196 odnosi się do kryminalizacji działań terrorystycznych i działań powiązanych z terroryzmem, a także międzynarodowej współpracy w zakresie takich przestępstw oraz ochrony i wspierania ofiar terroryzmu, a także zapewniania im odszkodowań. W Traktatach, a w szczególności w postanowieniach tytułu V części trzeciej TFUE, przyznaje się UE kompetencje w dziedzinach objętych Konwencją nr 196. Potwierdza to fakt, iż Unia przyjęła już środki w różnych dziedzinach objętych Konwencją nr 196:

               ·Dyrektywa (UE) 2017/541 w sprawie zwalczania terroryzmu
                  5
               , zastępująca decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW w sprawie zwalczania terroryzmu, zmienioną decyzją ramową 2008/919/WSiSW w odniesieniu do państw członkowskich związanych tą dyrektywą;

               ·Decyzja Rady 2005/671/WSiSW w sprawie wymiany informacji i współpracy dotyczącej przestępstw terrorystycznych
                  6
               ;

               ·Dyrektywa (UE) 2012/29 ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępująca decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW
                  7
               ;

               ·Dyrektywa Rady (WE) 2004/80 odnosząca się do kompensaty dla ofiar przestępstw
                  8
               ;

               ·Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2011/99 w sprawie europejskiego nakazu ochrony
                  9
               ;

               ·Decyzja ramowa Rady 2009/948/WSiSW w sprawie zapobiegania konfliktom jurysdykcji w postępowaniu karnym i w sprawie rozstrzygania takich konfliktów
                  10
               ;

               ·Decyzja ramowa Rady 2002/465/WSiSW w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych
                  11
               ;

               ·Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi
                  12
               ;

               ·Dyrektywa (UE) 2014/41 w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych
                  13
               ;

               ·Konwencja o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej
                  14
               ;

               ·Konwencja wykonawcza do układu z Schengen
                  15
               ;

               ·Decyzja ramowa Rady 2006/960/WSiSW z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie uproszczenia wymiany informacji i danych wywiadowczych między organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej
                  16
               ;

               ·Decyzja Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (decyzja w sprawie konwencji z Prüm)
                  17
               ;

               Unia Europejska przyjęła w ten sposób kompleksowy zbiór instrumentów prawnych na rzecz zwalczania terroryzmu. Uwypukla to potrzebę podejmowania przez państwa członkowskie działań w ramach instytucji UE, gdy przyjmują międzynarodowe zobowiązania w dziedzinie walki z terroryzmem.

               Wraz z przyjęciem dyrektywy w sprawie zwalczania terroryzmu, Unia Europejska jest gotowa do wypełnienia swojego zobowiązania do stania się stroną Protokołu dodatkowego w drodze zawarcia tego instrumentu. Jest to możliwe wyłącznie w drodze zawarcia Konwencji nr 196, najpóźniej równocześnie z zawarciem Protokołu dodatkowego do niej.

               4.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Wyboru podstawy prawnej dla środka UE należy dokonywać w oparciu o obiektywne czynniki podlegające kontroli sądowej; należą do nich cel i treść środka
                  18
               . Jeżeli analiza środka unijnego wykaże, że służy on realizacji dwóch celów lub że składa się z dwóch elementów, i jeżeli jeden z tych celów/elementów zostanie uznany za główny lub przeważający cel lub element, podczas gdy drugi jedynie za pomocniczy, taki środek należy ustanowić w oparciu o jedną podstawę prawną, tj. w oparciu o podstawę właściwą dla głównego lub przeważającego celu lub elementu.

               Głównym celem Konwencji nr 196 jest wprowadzenie przestępstw związanych z terroryzmem, do czego Unia ma kompetencję na podstawie art. 83 ust. 1 TFUE. Merytoryczną podstawą prawną dla podpisania Konwencji nr 196 jest art. 83 ust. 1 TFUE.

               Artykuł 218 ust. 6 TFUE stanowi, że Rada, na wniosek negocjatora, przyjmuje decyzję w sprawie zawarcia umowy. Artykuł 218 ust. 6 lit. a) TFUE stanowi, że w przypadku gdy „umowa dotyczy dziedzin, do których stosuje się zwykłą procedurę ustawodawczą”, Rada przyjmuje decyzję w sprawie zawarcia umowy po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

               Konwencja nr 196 obejmuje dziedziny, do których ma zastosowanie zwykła procedura ustawodawcza, w szczególności określanie norm minimalnych dotyczących definicji przestępstw kryminalnych w obszarze terroryzmu, a także współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych (art. 82, art. 83 ust. 1 i art. 87 TFUE). W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE.

               5.TERYTORIALNY ZAKRES STOSOWANIA

               Zgodnie z Protokołem 22 Traktatu o Unii Europejskiej Konwencja nr 196 podpisana i ostatecznie zawarta przez Unię Europejską jest wiążąca i ma zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich UE z wyjątkiem Danii. Zgodnie z protokołem 21 Traktatu o Unii Europejskiej Konwencja nr 196 podpisana i ostatecznie zawarta przez Unię Europejską jest wiążąca i ma zastosowanie w Zjednoczonym Królestwie tylko w takim zakresie, w jakim to państwo członkowskie powiadomi Radę o swoim zamiarze wzięcia udziału w przyjęciu i stosowaniu tego instrumentu. Irlandia jest związana decyzją ramową 2002/475/WSiSW, zatem będzie uczestniczyć w przyjęciu niniejszej decyzji.

               2017/0265 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS No. 196)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1913 z dnia 18 września 2015 r.
                  19
                Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196) została podpisana w dniu 22 października 2015 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               (2)Artykuł 23 Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196, dalej zwanej „Konwencją”) stanowi, że Konwencja będzie otwarta do zatwierdzenia przez Unię Europejską.

               (3)Unia przyjęła już środki w różnych dziedzinach objętych Konwencją.

               (4)Irlandia jest związana decyzją ramową Rady 2002/475/WSiSW
                  20
               , zatem uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.

               (5)[Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo powiadomiło o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji,
                  LUB
                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje,]

               (6)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               (7)Konwencja powinna zatem zostać zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196) zostaje zatwierdzona w imieniu Unii.

               Tekst Konwencji dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do złożenia, w imieniu Unii Europejskiej, instrumentu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 23 Konwencji, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na związanie się postanowieniami Konwencji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia
                  21
               .

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady (UE) 2015/1913 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196, Dz.U. L 280 z 24.10.2015, s. 22) oraz Decyzja Rady (UE) 2015/1914 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu dodatkowego do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196, Dz.U. L 280 z 24.10.2015, s. 24).

                     (2)

                  Lista podpisów i ratyfikacji Traktatu 196
                   dostępna w Biurze Traktatów Rady Europy, stan na dzień 29 sierpnia 2017 r.

                     (3)
                  Zob. art. 10 Protokołu dodatkowego.

                     (4)
                  Decyzja Rady (UE) 2015/1913 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196, Dz.U. L 280 z 24.10.2015, s. 22) oraz Decyzja Rady (UE) 2015/1914 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu dodatkowego do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196, Dz.U. L 280 z 24.10.2015, s. 24).

                     (5)
                  Dyrektywa (UE) 2017/541 w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępująca decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniająca decyzję Rady 2005/671/WSiSW (Dz.U. L 88 z 31 marca 2017 r., s. 6).

                     (6)
                  Dz.U. L 253 z 29.9.2005, s. 22.

                     (7)
                  Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57.

                     (8)
                  Dz.U. L 261 z 6.8.2004, s. 15.

                     (9)
                  Dz.U. L 338 z 21.12.2011, s. 2.

                     (10)
                  Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 42.

                     (11)
                  Dz.U. L 162 z 20.6.2002, s. 1.

                     (12)
                  Dz.U. L 190 z 18.7.2002, s. 1.

                     (13)
                  Dz.U. L 130 z 1.5.2014, s. 1.

                     (14)
                  Akt Rady z dnia 29 maja 2000 r. ustanawiający Konwencję o wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej, Dz.U. C 197 z 12.7.2000, s. 1

                     (15)
                  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

                     (16)
                  Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 89.

                     (17)
                  Dz.U. L 210 z 6.6.2008, s. 1.

                     (18)
                  Sprawa C-377/12 Komisja przeciwko Radzie, pkt 34.

                     (19)
                  Dz.U. L 280 z 24.10. 2015, s. 22.

                     (20)
                  Decyzja ramowa Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 164 z 22.6.2002, s. 3).

                     (21)
                  Data wejścia w życie Konwencji w odniesieniu do Unii Europejskiej zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.10.2017
            COM(2017) 606 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196)

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego decyzji Rady

               w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196)

               Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi

               Warszawa, dnia 16 maja 2005 r.

               Preambuła

               Państwa członkowskie Rady Europy oraz inni Sygnatariusze niniejszej Konwencji,

               zważywszy, że celem Rady Europy jest osiągnięcie większej jedności między jej członkami,

               uznając wartość rozwijania współpracy między innymi Stronami niniejszej Konwencji,

               pragnąc podjąć skuteczne środki w celu zapobiegania terroryzmowi oraz przeciwstawiania się, w szczególności, publicznemu nawoływaniu do popełniania przestępstw o charakterze terrorystycznym, rekrutacji oraz szkoleń na rzecz terroryzmu,

               świadome wielkiego niepokoju spowodowanego zwiększeniem liczby przestępstw o charakterze terrorystycznym oraz wzrostu zagrożenia terrorystycznego,

               świadome trudności sytuacji, w jakich znajdują się osoby cierpiące z powodu terroryzmu i w związku z tym potwierdzając swą głęboką solidarność z ofiarami terroryzmu oraz ich rodzinami,

               uznając, że przestępstwa o charakterze terrorystycznym oraz przestępstwa wymienione w niniejszej Konwencji, niezależnie od tego przez kogo zostały popełnione, w żadnym wypadku nie mogą być usprawiedliwiane względami politycznymi, filozoficznymi, ideologicznymi, rasowymi, etnicznymi, religijnymi lub innymi podobnej natury, a także odwołując się do obowiązku wszystkich Stron zapobiegania takim przestępstwom oraz, jeżeli nie zdołano im zapobiec, ścigania ich sprawców i zapewnienia karalności za pomocą kar uwzględniających poważny charakter tych przestępstw,

               odwołując się do potrzeby wzmocnienia walki przeciwko terroryzmowi, a także potwierdzając, że wszelkie środki podejmowane w celu zapobiegania lub zwalczania przestępstw o charakterze terrorystycznym muszą być podejmowane z poszanowaniem zasady praworządności i wartości demokratycznych, praw człowieka i podstawowych wolności, jak również innych postanowień prawa międzynarodowego, włączając w to, jeśli mają zastosowanie, postanowienia międzynarodowego prawa humanitarnego,

               uznając, że niniejsza Konwencja nie ma na celu wywierania wpływu na przyjęte zasady odnoszące się do wolności słowa i zrzeszania się,

               mając na uwadze, że akty terroryzmu ze swej istoty lub ze względu na okoliczności mają na celu poważne zastraszenie ludności lub bezprawne zmuszenie rządu albo organizacji międzynarodowej do podjęcia lub powstrzymania się od podjęcia jakichkolwiek działań lub poważną destabilizację albo zniszczenie podstawowych struktur politycznych, konstytucyjnych, ekonomicznych lub socjalnych państwa albo organizacji międzynarodowej,

               uzgodniły, co następuje:

               Artykuł 1 – Terminologia

               1.Dla celów niniejszej Konwencji „przestępstwo o charakterze terrorystycznym” oznacza każde przestępstwo pozostające w zakresie i zdefiniowane w jednym z traktatów wymienionych w załączniku.

               2.Składając dokument ratyfikacyjny, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, Państwo albo Wspólnota Europejska, które nie jest stroną traktatu wymienionego w załączniku może oświadczyć, że przy stosowaniu niniejszej Konwencji w stosunku do zainteresowanej Strony, traktat ten będzie uważany za niewłączony do Załącznika. Oświadczenie to przestanie być skuteczne z chwilą, w której traktat ten wejdzie w życie w stosunku do Strony, która złożyła takie oświadczenie i która notyfikuje wejście w życie Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

               Artykuł 2 – Cel

               Celem niniejszej Konwencji jest wzmocnienie wysiłków Stron w zapobieganiu terroryzmowi i negatywnym skutkom, jakie terroryzm wywiera na pełne korzystanie z praw człowieka, w szczególności prawa do życia, zarówno poprzez środki podejmowane na poziomie krajowym, jak i poprzez współpracę międzynarodową, z należytym uwzględnieniem istniejących stosownych wielostronnych lub dwustronnych traktatów lub porozumień między Stronami.

               Artykuł 3 – Krajowa polityka zapobiegania

               1.Każda Strona podejmie stosowne środki, w szczególności w zakresie szkolenia organów ścigania i innych organów, a także w zakresie edukacji, kultury, informacji, mediów i podnoszenia świadomości społecznej, mając na celu zapobieganie przestępstwom o charakterze terrorystycznym i ich negatywnym skutkom, przy poszanowaniu zobowiązań dotyczących praw człowieka wyrażonych, jeżeli mają zastosowanie w stosunku do tej Strony, w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych oraz innych zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego.

               2.Każda Strona podejmie takie środki, jakie będą konieczne dla poprawy i rozwoju współpracy między władzami krajowymi mając na celu zapobieganie przestępstwom o charakterze terrorystycznym oraz ich negatywnym skutkom poprzez, inter alia:

               a)wymianę informacji,

               b)poprawę fizycznej ochrony osób i rzeczy,

               c)wzmocnienie szkolenia i koordynacji zarządzania kryzysowego.

               3.Każda Strona będzie promować tolerancję poprzez popieranie dialogu między religiami i kulturami, przy zaangażowaniu, tam gdzie jest to stosowne, organizacji pozarządowych i innych elementów społeczeństwa obywatelskiego, mając na celu zapobieganie napięciom, które mogą przyczynić się do popełniania przestępstw o charakterze terrorystycznym.

               4.Każda Strona będzie dążyć do promowania świadomości społecznej odnoszącej się do istnienia, przyczyn i wagi oraz zagrożenia wynikającego z przestępstw o charakterze terrorystycznym i przestępstw wskazanych w niniejszej Konwencji, a także będzie mieć na względzie zachęcanie społeczeństwa do zapewniania właściwym władzom rzeczowej, określonego rodzaju pomocy, która może przyczynić się do zapobiegania przestępstwom o charakterze terrorystycznym i przestępstwom wskazanym w niniejszej Konwencji.

               Artykuł 4 – Międzynarodowa współpraca w zakresie zapobiegania

               Strony będą z należytym uwzględnieniem swoich możliwości oraz, jeśli jest to stosowne, udzielać sobie wzajemnej pomocy i poparcia, mając na celu wzmocnienie swoich zdolności zapobiegania popełnianiu przestępstw o charakterze terrorystycznym, zarówno poprzez wymianę informacji i najlepszych praktyk, jak również poprzez szkolenia i inne wspólne wysiłki o charakterze zapobiegawczym.

               Artykuł 5 – Publiczne nawoływanie do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym

               1.Dla celów niniejszej Konwencji „publiczne nawoływanie do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym” oznacza rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie przekazu do publicznej wiadomości z intencją podżegania do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym, jeżeli takie zachowanie, bezpośrednio lub pośrednio popierając przestępstwa o charakterze terrorystycznym, stwarza niebezpieczeństwo, że jedno lub więcej takich przestępstw może zostać popełnionych.

               2.Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania publicznego nawoływania do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym, zgodnie z definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełnione w sposób bezprawny i umyślny.

               Artykuł 6 – Rekrutacja na rzecz terroryzmu

               1.Dla celów niniejszej Konwencji „rekrutacja na rzecz terroryzmu” oznacza namawianie innej osoby do popełnienia lub uczestniczenia w popełnieniu przestępstwa o charakterze terrorystycznym lub też do przystąpienia do zrzeszenia lub grupy w celu przyczynienia się do popełnienia jednego lub więcej przestępstw o charakterze terrorystycznym przez to zrzeszenie lub grupę.

               2.Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania rekrutacji na rzecz terroryzmu, zgodnie z definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełniona w sposób bezprawny i umyślny.

               Artykuł 7 – Szkolenie na rzecz terroryzmu

               1.Dla celów niniejszej Konwencji „szkolenie na rzecz terroryzmu” oznacza dostarczanie wskazówek dotyczących wytwarzania lub wykorzystywania materiałów wybuchowych, broni palnej lub innej broni albo trujących lub niebezpiecznych substancji, bądź też innych szczególnych metod lub technik, w celu popełnienia lub przyczynienia się do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym, ze świadomością, że dostarczone umiejętności mają być w tym celu użyte.

               2.Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania szkolenia na rzecz terroryzmu, zgodnie z definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełnione w sposób bezprawny i umyślny.

               Artykuł 8 – Nieistotność popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym

               Aby czyn stanowił przestępstwo w myśl artykułów 5−7 niniejszej Konwencji, nie jest konieczne, aby przestępstwo o charakterze terrorystycznym zostało rzeczywiście popełnione.

               Artykuł 9 – Przestępstwa pomocnicze

               1.Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania za przestępstwa karne zgodnie z jej prawem krajowym następujących działań:

               a)współsprawstwo w popełnieniu przestępstwa wymienionego w artykułach 5− 7 niniejszej Konwencji,

               b)organizowanie lub kierowanie innymi osobami w popełnieniu przestępstwa wymienionego w artykułach 5−7 niniejszej Konwencji,

               c)przyczynienie się do popełnienia jednego lub więcej przestępstw wymienionych w artykułach 5−7 niniejszej Konwencji przez grupę osób działających we wspólnym celu. Takie przyczynienie się musi być umyślne oraz:

               (i)dokonane w celu wsparcia działalności przestępczej lub przestępczego celu grupy, jeżeli rezultatem takiej działalności lub celu jest popełnienie przestępstwa wymienionego w artykułach 5−7 niniejszej Konwencji, lub

               (ii)dokonane ze świadomością zamiaru popełnienia przez grupę przestępstwa wymienionego w artykułach 5−7 niniejszej Konwencji.

               2.Każda Strona przyjmie również takie środki, jakie będą konieczne do uznania za przestępstwo karne, w myśl i zgodnie z jej prawem krajowym, usiłowania popełnienia przestępstwa wymienionego w artykułach 6 i 7 niniejszej Konwencji.

               Artykuł 10 – Odpowiedzialność osób prawnych

               1.Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne, zgodnie z jej zasadami prawnymi, do ustanowienia odpowiedzialności osób prawnych za uczestnictwo w przestępstwach wymienionych w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji.

               2.W zależności od zasad prawnych Strony, odpowiedzialność osób prawnych może mieć charakter karny, cywilny lub administracyjny.

               3.Odpowiedzialność taka pozostanie bez uszczerbku dla odpowiedzialności karnej osób fizycznych, które popełniły przestępstwa.

               Artykuł 11 – Sankcje i środki

               1.Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne by przestępstwa wymienione w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji zagrożone były skutecznymi, proporcjonalnymi i odstraszającymi karami.

               2.Wcześniejsze prawomocne skazania w obcym kraju za przestępstwa wymienione w niniejszej Konwencji mogą, w zakresie dozwolonym prawem krajowym, być brane pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia zgodnie z prawem krajowym.

               3.Każda Strona zapewni, aby osoby prawne ponoszące odpowiedzialność zgodnie z artykułem 10 niniejszej Konwencji zostały poddane skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym lub sankcjom pozakarnym, w tym sankcjom pieniężnym.

               Artykuł 12 – Warunki i zabezpieczenia

               1.Każda Strona zapewni, by ustanowienie, wdrożenie oraz stosowanie kryminalizacji czynów zgodnie z artykułami 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji odbywało się przy poszanowaniu zobowiązań dotyczących praw człowieka, w szczególności prawa do wolności wyrażania się, wolności zrzeszania się i wolności wyznania, wskazanych, jeżeli mają zastosowanie do tej Strony, w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych, oraz innych zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego.

               2.Ustanowienie, wdrożenie oraz stosowanie kryminalizacji czynów zgodnie z artykułami 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji powinno ponadto podlegać zasadzie proporcjonalności, przy poszanowaniu uzasadnionych, zamierzonych celów oraz niezbędności tych celów w społeczeństwie demokratycznym i powinno wykluczać jakiekolwiek formy arbitralnego albo dyskryminującego lub rasistowskiego traktowania.

               Artykuł 13 – Ochrona, odszkodowanie oraz wsparcie dla ofiar terroryzmu

               Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne, aby chronić i wspierać ofiary aktu terroryzmu, jaki został popełniony na jej własnym terytorium. Środki te mogą obejmować, z zastrzeżeniem legislacji krajowej, poprzez odpowiednie krajowe programy, inter alia, pomoc finansową i odszkodowanie dla ofiar terroryzmu oraz członków ich bliskiej rodziny.

               Artykuł – Jurysdykcja

               1.Każda Strona podejmie takie środki, jakie będą konieczne do ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw wymienionych w niniejszej Konwencji, jeżeli:

               a)przestępstwo zostało popełnione na terytorium tej Strony,

               b)przestępstwo zostało popełnione na pokładzie statku wodnego pod banderą tej Strony lub na pokładzie statku powietrznego zarejestrowanego zgodnie z prawem tej Strony,

               c)przestępstwo zostało popełnione przez obywatela tej Strony.

               2.Każda Strona może również ustanowić swoją jurysdykcję w odniesieniu do przestępstw wymienionych w niniejszej Konwencji, jeżeli:

               a)przestępstwo miało na celu lub spowodowało popełnienie przestępstwa, o którym mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, na terytorium lub przeciwko obywatelowi tej Strony,

               b)przestępstwo miało na celu lub spowodowało popełnienie przestępstwa, o którym mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, przeciwko obiektom państwowym lub rządowym tej Strony poza jej granicami, włączając w to przedstawicielstwa dyplomatyczne lub konsularne tej Strony,

               c)przestępstwo miało na celu lub spowodowało popełnienie przestępstwa, o którym mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, dokonane w celu zmuszenia tej Strony do określonego działania albo do powstrzymania się od określonego działania,

               d)przestępstwo zostało popełnione przez bezpaństwowca, który ma swoje zwykłe miejsce zamieszkania na terytorium tej Strony,

               e)przestępstwo zostało popełnione na pokładzie statku powietrznego używanego przez rząd tej Strony.

               3.Każda Strona podejmie takie środki, jakie będą konieczne do ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw wymienionych w niniejszej Konwencji w wypadku, gdy domniemany przestępca pozostaje na jej terytorium i nie podlega ekstradycji do innej Strony, której jurysdykcja oparta jest na zasadzie jurysdykcji istniejącej również w prawie Strony wezwanej.

               4.Konwencja niniejsza nie wyłącza jakiejkolwiek jurysdykcji karnej wykonywanej zgodnie z prawem krajowym.

               5.Jeżeli więcej niż jedna Strona ubiega się o ustanowienie jurysdykcji w odniesieniu do domniemanego przestępstwa wymienionego w niniejszej Konwencji, zaangażowane Strony będą, jeśli ma to zastosowanie, konsultować się w celu wskazania najbardziej odpowiedniej jurysdykcji dla ścigania.

               Artykuł 15 – Obowiązek przeprowadzenia dochodzenia lub śledztwa

               1.Po otrzymaniu informacji, że na jej terytorium może być obecna osoba, która popełniła lub którą podejrzewa się o popełnienie przestępstwa określonego w niniejszej Konwencji, Strona podejmie takie środki, jakie będą konieczne zgodnie z jej prawem krajowym, aby zbadać fakty zawarte w informacji.

               2.Po upewnieniu się, że okoliczności dają ku temu podstawę, Strona, na której terytorium obecny jest przestępca lub domniemany przestępca, podejmie stosowne środki zgodnie z jej prawem krajowym, aby zapewnić obecność tej osoby dla celów oskarżenia lub ekstradycji.

               3.Każda osoba, wobec której zostały podjęte środki, o których mowa w ustępie 2, jest uprawniona do:

               a)bezzwłocznego kontaktu z najbliższym odpowiednim przedstawicielem Państwa, którego obywatelem jest dana osoba lub które jest w inny sposób upoważnione do ochrony praw tej osoby albo, jeżeli osoba ta jest bezpaństwowcem, Państwa, na terytorium którego osoba ta ma swoje zwykłe miejsce zamieszkania,

               b)bycia odwiedzaną przez przedstawiciela tego Państwa,

               c)bycia informowaną o przysługujących jej prawach, zgodnie z literami a) i b).

               4.Prawa, o których mowa w ustępie 3, będą wykonywane zgodnie z ustawami i rozporządzeniami Państwa będącego Stroną, na terytorium którego przestępca lub domniemany przestępca jest obecny, z zastrzeżeniem, że ustawy i rozporządzenia muszą umożliwiać pełną realizację celów, do których zmierzają prawa przyznane w ustępie 3.

               5.Postanowienia ustępów 3 i 4 pozostają bez uszczerbku dla prawa każdej Strony, ubiegającej się o ustanowienie jurysdykcji zgodnie z artykułem 14 ustęp 1 litera c) i ustęp 2 litera d), do poproszenia Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża o skontaktowanie się z domniemanym przestępcą i odwiedzenia go.

               Artykuł 16 – Niestosowanie Konwencji

               Niniejsza Konwencja nie będzie mieć zastosowania, jeżeli którekolwiek z przestępstw wymienionych w artykułach 5 - 7 oraz 9 popełnione zostało w obrębie jednego Państwa, domniemany przestępca jest obywatelem tego Państwa i jest obecny na jego terytorium, a żadne inne Państwo nie ma podstaw zgodnie z artykułem 14 ustęp 1 oraz 2 niniejszej Konwencji do sprawowania jurysdykcji, z zastrzeżeniem, że w wypadkach takich zastosowanie będą mieć odpowiednio przepisy artykułów 17 i 20 - 22 niniejszej Konwencji.

               Artykuł 17 – Współpraca międzynarodowa w sprawach karnych

               1.Strony zapewnią sobie wzajemnie największą możliwą pomoc w związku z postępowaniem przygotowawczym, karnym lub ekstradycyjnym w odniesieniu do przestępstw wymienionych w artykułach 5−7 i 9 niniejszej Konwencji, włącznie z pomocą w uzyskiwaniu posiadanych przez nie dowodów niezbędnych do prowadzenia postępowania.

               2. Strony będą wykonywać swoje zobowiązania wynikające z ustępu 1 w zgodzie z wszelkimi traktatami lub innymi porozumieniami o wzajemnej pomocy prawnej, które mogą istnieć między nimi. W razie braku takich traktatów lub porozumień Strony zapewnią sobie wzajemną pomoc zgodnie ze swoim prawem krajowym.

               3.Strony będą ze sobą współpracować w możliwie najszerszym zakresie, zgodnie z właściwymi przepisami prawa, traktatami, porozumieniami i uzgodnieniami Strony wezwanej, w odniesieniu do postępowań przygotowawczych lub karnych w związku z przestępstwami, za których popełnienie osoba prawna może ponosić odpowiedzialność w Stronie wzywającej zgodnie z artykułem 10 niniejszej Konwencji.

               4.Każda Strona może rozważyć ustanowienie dodatkowych mechanizmów, aby dzielić się z innymi Stronami informacjami lub dowodami potrzebnymi do ustalenia odpowiedzialności karnej, cywilnej lub administracyjnej stosownie do artykułu 10.

               Artykuł 18 – Ekstradycja lub oskarżenie

               1.Jeżeli Strona, na której terytorium jest obecny domniemany przestępca, ma ustanowioną jurysdykcję zgodnie z artykułem 14 i nie poddaje tej osoby ekstradycji, będzie zobowiązana, bez żadnych wyjątków i bez względu na to, czy przestępstwo zostało popełnione na jej terytorium czy też nie, do przedłożenia tej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki swoim właściwym władzom w celu oskarżenia, w trybie zgodnym z prawem krajowym tej Strony. Powyższe organy powezmą decyzję w takim trybie, w jakim podejmują decyzje w przypadku wszelkich innych poważnych przestępstw zgodnie z prawem krajowym tej Strony.

               2.Jeżeli Strona może zgodnie ze swoim prawem krajowym poddać ekstradycji lub w inny sposób wydać jednego ze swych obywateli jedynie pod warunkiem, że osoba ta zostanie zwrócona do tej Strony w celu wykonania kary orzeczonej w wyniku postępowania sądowego lub postępowania, dla którego ekstradycja lub wydanie zostało przeprowadzone, a Strona ta oraz Strona żądająca ekstradycji tej osoby, zgadzają się na taką możliwość i na inne warunki, które uznają za właściwe, taka warunkowa ekstradycja lub wydanie będą wystarczające by zwolnić się od zobowiązań określonych w ustępie 1.

               Artykuł 19 – Ekstradycja

               1.Przestępstwa wymienione w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji będą uważane za włączone do katalogu przestępstw skutkujących ekstradycją, zawartego w każdym traktacie o ekstradycji istniejącym między jakimikolwiek Stronami przed wejściem w życie niniejszej Konwencji. Strony zobowiązują się włączyć takie przestępstwa jako przestępstwa skutkujące ekstradycją do każdego traktatu o ekstradycji zawieranego przez nie po wejściu niniejszej Konwencji w życie.

               2.Jeżeli Strona, która uzależnia wykonanie ekstradycji od istnienia traktatu, otrzymuje wniosek o ekstradycję od innej Strony, z którą nie ma podpisanego traktatu o ekstradycji, może, zgodnie ze swym wyborem, uznać niniejszą Konwencję za podstawę prawną do ekstradycji w odniesieniu do przestępstw wymienionych w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji. Ekstradycja podlegać będzie innym warunkom przewidzianym w prawie Strony wezwanej.

               3.Strony, które nie uzależniają wykonania ekstradycji od istnienia traktatu, uważać będą przestępstwa wymienione w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji za przestępstwa skutkujące ekstradycją pomiędzy nimi, z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w prawie Strony wezwanej.

               4.Jeżeli jest to konieczne, przestępstwa wymienione w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji będą traktowane dla celów ekstradycji pomiędzy Stronami, jakby zostały popełnione nie tylko w miejscu, w którym zostały popełnione, ale również na terytorium Stron, które ustanowiły jurysdykcję zgodnie z artykułem 14.

               5.Postanowienia wszystkich traktatów i porozumień o ekstradycji zawartych między Stronami w odniesieniu do przestępstw wymienionych w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji będą uważane za zmienione w stosunkach między tymi Stronami w stopniu, w jakim są one niezgodne z niniejszą Konwencją.

               Artykuł 20 – Wyłączenie klauzuli wyjątku politycznego

               1.Żadne z przestępstw wymienionych w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji nie będzie uznawane dla celów ekstradycji lub wzajemnej pomocy prawnej za przestępstwo polityczne lub przestępstwo związane z przestępstwem politycznym bądź też przestępstwo inspirowane motywami politycznymi. W związku z tym, wniosek o ekstradycję lub o wzajemną pomoc prawną dotyczącą takiego przestępstwa nie może zostać odrzucony z tego jedynie powodu, że dotyczy on przestępstwa politycznego lub przestępstwa związanego z przestępstwem politycznym bądź też przestępstwa inspirowanego motywami politycznymi.

               2.Bez uszczerbku dla zastosowania artykułów 19−23 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r. do innych postanowień niniejszej Konwencji, każde Państwo lub Wspólnota Europejska może, w momencie podpisania lub składania dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej Konwencji, oświadczyć, że zastrzega sobie prawo do niestosowania ustępu 1 niniejszego artykułu, o ile dotyczy on ekstradycji odnoszącej się do przestępstwa wymienionego w niniejszej Konwencji. Strona podejmuje się stosować to zastrzeżenie na podstawie oceny indywidualnych przypadków, podejmując należycie wyważoną decyzję.

               3.Każda Strona może w całości lub części wycofać zastrzeżenie złożone zgodnie z ustępem 2 w drodze oświadczenia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, które wejdzie w życie w dniu jego doręczenia.

               4.Strona, która złożyła zastrzeżenie zgodnie z ustępem 2 niniejszego artykułu, nie może żądać zastosowania ustępu 1 niniejszego artykułu przez którąkolwiek z pozostałych Stron; może jednak, jeżeli złożone przez nią zastrzeżenie jest częściowe lub warunkowe, żądać zastosowania tego artykułu w takiej części, w jakiej sama go zaakceptowała.

               5.Zastrzeżenie będzie ważne przez okres trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do Strony, której dotyczy. Jednakże zastrzeżenie to może być odnawiane na okresy tej samej długości.

               6.Na dwanaście miesięcy przed datą wygaśnięcia zastrzeżenia, Sekretarz Generalny Rady Europy powiadomi zainteresowaną Stronę o tym wygaśnięciu. Strona powiadomi Sekretarza Generalnego Rady Europy o podtrzymaniu, zmianie lub wycofaniu zastrzeżenia nie później niż trzy miesiące przed jego wygaśnięciem. Jeśli Strona powiadamia Sekretarza Generalnego o podtrzymaniu swojego zastrzeżenia, dostarczy ona wyjaśnienie przyczyn usprawiedliwiających jego kontynuację. W przypadku braku powiadomienia przez zainteresowaną Stronę, Sekretarz Generalny Rady Europy poinformuje ją, że zastrzeżenie uważane jest za automatycznie przedłużone na okres sześciu miesięcy. Brak zawiadomienia przez zainteresowaną Stronę o jej zamiarze podtrzymania lub zmiany zastrzeżenia przed zakończeniem tego okresu spowoduje wygaśnięcie zastrzeżenia.

               7.Jeśli Strona nie wykonuje ekstradycji osoby stosując niniejsze zastrzeżenie, po otrzymaniu wniosku od innej Strony podda sprawę, bez żadnych wyjątków i bez nieuzasadnionej zwłoki, swoim właściwym organom w celu wszczęcia postępowania karnego, chyba że Strona wzywająca i Strona wezwana postanowią inaczej. Właściwe organy, dla celów ścigania w Stronie wezwanej, podejmą decyzję w takim trybie, w jakim podejmują decyzje w przypadku wszelkich innych poważnych przestępstw zgodnie z prawem krajowym tej Strony. Strona wezwana powiadomi bez nieuzasadnionej zwłoki o ostatecznym wyniku postępowań Stronę wzywającą oraz Sekretarza Generalnego Rady Europy, który przekaże informację do konsultacji Stron zgodnie z artykułem 30.

               8.Decyzja o odmowie ekstradycji podjęta w oparciu o niniejsze zastrzeżenie zostanie niezwłocznie przekazana Stronie wzywającej. Jeśli w przeciągu rozsądnego czasu nie zostanie wydane żadne merytoryczne orzeczenie sądowe w Stronie wezwanej zgodnie z ustępem 7, Strona wzywająca może o tym fakcie powiadomić Sekretarza Generalnego Rady Europy, który przedłoży tę sprawę do konsultacji Stron zgodnie z artykułem 30. Podczas konsultacji sprawa zostanie rozważona i wydana zostanie opinia dotycząca zgodności odmowy z Konwencją; opinia ta zostanie przedłożona Komitetowi Ministrów w celu wydania oświadczenia o tej sprawie. Podczas wykonywania swych funkcji zgodnie z niniejszym ustępem Komitet Ministrów obradować będzie w składzie ograniczonym do Państw Stron.

               Artykuł 21 – Klauzula dyskryminacji

               1.Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie może być interpretowane jako nakładanie zobowiązania do wykonania ekstradycji lub do udzielania wzajemnej pomocy prawnej w wypadku, gdy Strona wezwana ma istotne powody aby przypuszczać, że wniosek o ekstradycję w związku z przestępstwami wymienionymi w artykułach 5 - 7 oraz 9 lub o wzajemną pomoc prawną odnośnie takich przestępstw został złożony w celu ścigania lub karania osoby z powodu jej rasy, religii, narodowości, pochodzenia etnicznego lub opinii politycznych lub gdy zastosowanie się do wniosku spowodowałoby uszczerbek w sytuacji danej osoby ze względu na którykolwiek z tych powodów.

               2.Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie może być interpretowane jako nakładanie zobowiązania do wykonania ekstradycji jeśli osoba, która podlega wnioskowi o ekstradycję ryzykuje narażeniem na tortury albo nieludzkie lub poniżające traktowanie bądź karanie.

               3.Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie może być interpretowane jako nakładanie zobowiązania do wykonania ekstradycji w wypadku, gdy osoba, która podlega wnioskowi o ekstradycję ryzykuje narażeniem na karę śmierci, bądź też, jeśli prawo Strony wezwanej nie dopuszcza kary dożywotniego pozbawienia wolności, kary dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości warunkowego zwolnienia, chyba że zgodnie z właściwymi traktatami o ekstradycji, którym podlega Strona wezwana, ma ona obowiązek wykonać ekstradycję w wypadku, gdy Strona wzywająca zapewni w wystarczający sposób Stronę wezwaną, że kara śmierci nie zostanie nałożona, lub też, jeśli zostanie nałożona nie będzie wykonana, lub też, że osoba zainteresowana nie zostanie poddana karze dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości warunkowego zwolnienia.

               Artykuł 22 – Informacje dobrowolne

               1.Bez uszczerbku dla własnego dochodzenia lub prowadzonych postępowań, właściwe organy Strony mogą, bez uprzedniego wniosku, przekazać właściwym organom innej Strony informacje uzyskane w ramach własnych dochodzeń, jeśli uznają one, że ujawnienie tych informacji może pomóc w rozpoczęciu lub dalszym prowadzeniu dochodzeń lub postępowań w Stronie otrzymującej te informacje, lub też może prowadzić do złożenia wniosku przez tę Stronę zgodnie z niniejszą Konwencją.

               2.Strona dostarczająca informacje może, zgodnie ze swym prawem krajowym, nałożyć warunki dotyczące wykorzystania tych informacji przez Stronę je otrzymującą.

               3.Strona otrzymująca będzie związana tymi warunkami.

               4.Jednakże każda Strona może, w każdym czasie, w drodze oświadczenia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, oświadczyć, że zastrzega sobie prawo bycia niezwiązaną warunkami nałożonymi przez Stronę dostarczającą informacje zgodnie z ustępem 2, chyba że otrzyma wcześniejsze zawiadomienie dotyczące natury informacji, jakie mają zostać przekazane i wyrazi zgodę na ich przekazanie.

               Artykuł 23 – Podpisanie i wejście w życie

               1.Niniejsza Konwencja będzie otwarta do podpisu przez państwa członkowskie Rady Europy, Wspólnotę Europejską oraz przez państwa nieczłonkowskie, które uczestniczyły w opracowaniu Konwencji.

               2.Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu. Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia będą składane Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

               3.Niniejsza Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzymiesięcznego okresu po dniu, w którym sześciu Sygnatariuszy, w tym co najmniej cztery państwa członkowskie Rady Europy, wyraziły swą zgodę na związanie Konwencją zgodnie z postanowieniami ustępu 2.

               4.W stosunku do każdego Sygnatariusza, który w terminie późniejszym wyrazi zgodę na związanie Konwencją, wejdzie ona w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzymiesięcznego okresu po dniu wyrażenia jego zgody na związanie Konwencją zgodnie z postanowieniami ustępu 2.

               Artykuł 24 – Przystąpienie do Konwencji

               1.Po wejściu w życie niniejszej Konwencji Komitet Ministrów Rady Europy, po skonsultowaniu się ze Stronami Konwencji i otrzymaniu jednomyślnej zgody, może zaprosić każde państwo, które nie jest członkiem Rady Europy i które nie uczestniczyło w opracowywaniu niniejszej Konwencji, do przystąpienia do niej. Decyzja taka podejmowana będzie większością przewidzianą w artykule 20 litera d) Statutu Rady Europy oraz poprzez jednomyślne głosowanie przedstawicieli Stron uprawnionych do zasiadania w Komitecie Ministrów.

               2.W stosunku do każdego państwa, które przystąpi do Konwencji zgodnie z ustępem 1, Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzymiesięcznego okresu po dniu złożenia dokumentu przystąpienia Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

               Artykuł 25 – Terytorialny zakres zastosowania

               1.Każde państwo albo Wspólnota Europejska mogą, w momencie podpisania lub złożenia dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, określić terytorium lub terytoria, do których Konwencja będzie mieć zastosowanie.

               2.Każda Strona może, w każdym późniejszym czasie, w drodze oświadczenia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, rozszerzyć zastosowanie niniejszej Konwencji na każde terytorium określone w oświadczeniu. W odniesieniu do tego terytorium Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzymiesięcznego okresu po dniu otrzymania oświadczenia przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.

               3.Każde oświadczenie złożone zgodnie z dwoma poprzedzającymi ustępami może, w odniesieniu do każdego terytorium określonego w takim oświadczeniu, zostać wycofane poprzez zawiadomienie skierowane do Sekretarza Generalnego Rady Europy. Wycofanie będzie skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie okresu trzymiesięcznego po dniu otrzymania zawiadomienia przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.

               Artykuł 26 – Skutki Konwencji

               1.Niniejsza Konwencja uzupełnia właściwe wielostronne lub dwustronne traktaty lub porozumienia pomiędzy Stronami, włączając w to postanowienia następujących traktatów Rady Europy:

               –Europejskiej konwencji o ekstradycji, otwartej do podpisu w Paryżu dnia 13 grudnia 1957 r. (ETS Nr 24);

               –Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, otwartej do podpisu w Strasburgu dnia 20 kwietnia 1959 r. (ETS Nr 30);

               –Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu, otwartej do podpisu w Strasburgu dnia 27 stycznia 1977 r. (ETS Nr 90);

               –Protokołu dodatkowego do Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, otwartego do podpisu w Strasburgu dnia 17 marca 1978 r. (ETS Nr 99);

               –Drugiego protokołu dodatkowego do Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, otwartego do podpisu w Strasburgu dnia 8 listopada 2001 r. (ETS Nr 182);

               –Protokołu zmieniającego Europejską konwencję o zwalczaniu terroryzmu, otwartego do podpisu w Strasburgu dnia 15 maja 2003 r. (ETS Nr 190).

               2.Jeśli dwie lub więcej Stron zawarło już umowę lub traktat dotyczący spraw określonych niniejszą Konwencją lub w inny sposób ustanowiło swoje stosunki wobec tych spraw, lub też uczynią to w przyszłości, będą one również uprawnione do stosowania takiej umowy lub traktatu lub odpowiedniego uregulowania stosunków. Jednakże w wypadku, gdy Strony ustalą swoje stosunki odnoszące się do spraw uregulowanych w niniejszej Konwencji w sposób odmienny niż przewiduje to Konwencja, uczynią to w sposób, który nie będzie niezgodny z celami i zasadami Konwencji.

               3.Strony, które są członkami Unii Europejskiej będą w swoich wzajemnych stosunkach stosować reguły Wspólnoty i Unii Europejskiej w zakresie, w jakim istnieją reguły Wspólnoty i Unii Europejskiej dotyczące danego zagadnienia i dające się zastosować w konkretnej sprawie, o ile nie narusza to przedmiotu i celu niniejszej Konwencji oraz nie narusza jej pełnego stosowania wobec innych Stron.

               4.Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie będzie miało wpływu na inne uprawnienie, zobowiązanie i odpowiedzialność Strony i jednostek wynikające z prawa międzynarodowego, w tym międzynarodowego prawa humanitarnego.

               5.Działania sił zbrojnych podczas konfliktu zbrojnego, w rozumieniu międzynarodowego prawa humanitarnego, uregulowane tym prawem, nie będą podlegać niniejszej Konwencji, a także działania podejmowane przez siły zbrojne Strony podczas wykonywania przez nie obowiązków urzędowych, nie podlegają niniejszej Konwencji w takim zakresie, w jakim uregulowane są przepisami prawa międzynarodowego.

               Artykuł 27 – Zmiany Konwencji

               1.Zmiany do niniejszej Konwencji mogą zostać zaproponowane przez każdą Stronę, Komitet Ministrów Rady Europy lub konsultacje Stron.

               2.Każda propozycja zmian będzie komunikowana Stronom przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.

               3.Ponadto, każda zmiana zaproponowana przez Stronę lub Komitet Ministrów będzie komunikowana konsultacji Stron, która przedłoży Komitetowi Ministrów swoją opinię na temat zaproponowanej zmiany.

               4.Komitet Ministrów rozważy zaproponowaną zmianę oraz każdą opinię przedłożoną przez konsultację Stron i może zatwierdzić tę zmianę.

               5.Tekst każdej zmiany zatwierdzonej przez Komitet Ministrów zgodnie z ustępem 4 zostanie przekazany Stronom do przyjęcia.

               6.Każda zmiana zatwierdzona zgodnie z ustępem 4 wejdzie w życie trzydziestego dnia po zawiadomieniu Sekretarza Generalnego przez wszystkie Strony o jej przyjęciu.

               Artykuł 28 – Zmiana załącznika

               1.W celu uaktualnienia listy traktatów wymienionych w załączniku, zmiany mogą zostać zaproponowane przez każdą Stronę lub przez Komitet Ministrów. Propozycje zmian mogą odnosić się jedynie do powszechnych traktatów zawieranych w ramach Systemu Narodów Zjednoczonych, dotyczących w szczególności terroryzmu oraz po ich wejściu w życie. Sekretarz Generalny Rady Europy będzie o nich informować Strony.

               2.Po skonsultowaniu się ze Stronami niebędącymi członkami, Komitet Ministrów może przyjąć proponowaną zmianę większością przewidzianą w artykule 20 litera d) Statutu Rady Europy. Zmiana wejdzie w życie po upływie okresu jednego roku od dnia przekazania jej Stronom. W tym okresie, każda Strona może notyfikować Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy każdy sprzeciw wobec wejścia w życie zmiany w stosunku do tej Strony.

               3.Jeżeli jedna trzecia Stron notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu sprzeciw wobec wejścia w życie zmiany, zmiana nie wejdzie w życie.

               4.W wypadku, gdy mniej niż jedna trzecia Stron notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy sprzeciw, zmiana ta wejdzie w życie w stosunku do Stron, które nie notyfikowały sprzeciwu.

               5.W wypadku, gdy zmiana weszła w życie zgodnie z ustępem 2 i Strona notyfikowała sprzeciw do niej, zmiana ta wejdzie w życie w stosunku do Strony zainteresowanej pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym notyfikowała ona Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy swoje przyjęcie.

               Artykuł 29 – Rozwiązywanie sporów

               W przypadku powstania sporu pomiędzy Stronami co do interpretacji lub stosowania niniejszej Konwencji, będą one poszukiwać rozwiązania sporu w drodze negocjacji lub innego rodzaju pokojowych środków, stosownie do ich wyboru, włącznie z przekazaniem sporu do trybunału arbitrażowego, którego decyzje będą wiążące dla Stron sporu, lub Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z tym, co ustalą zainteresowane Strony.

               Artykuł 30 – Konsultacje Stron

               1.Strony będą przeprowadzać okresowe konsultacje mając na celu:

               a)składanie propozycji odnośnie ułatwienia lub poprawy skutecznego stosowania i wdrażania niniejszej Konwencji, łącznie z identyfikacją problemów i skutków wszelkich oświadczeń złożonych zgodnie z niniejszą Konwencją;

               b)formułowanie opinii odnośnie zgodności odmowy ekstradycji, która zostanie im przedstawiona zgodnie z artykułem 20 ustęp 8;

               c)składanie propozycji zmian do niniejszej Konwencji zgodnie z artykułem 27;

               d)formułowanie opinii odnośnie wszelkich propozycji zmian niniejszej Konwencji, które zostaną im przekazane zgodnie z artykułem 27 ustęp 3;

               e)wyrażanie opinii odnośnie wszelkich pytań dotyczących stosowania niniejszej Konwencji oraz ułatwiania wymiany informacji dotyczących znaczącego postępu prawnego, politycznego lub technicznego.

               2.Konsultacje Stron będą zwoływane przez Sekretarza Generalnego Rady Europy kiedy tylko uzna to za konieczne oraz w każdym przypadku, gdy większość Stron albo Komitet Ministrów zażąda ich zwołania.

               3.Strony będą wspomagane przez Sekretariat Rady Europy w wykonywaniu swoich funkcji stosownie do niniejszego artykułu.

               Artykuł 31 – Wypowiedzenie

               1.Każda ze Stron może w każdym czasie wypowiedzieć niniejszą Konwencję w drodze notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy.

               2.Wypowiedzenie takie stanie się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.

               Artykuł 32 – Notyfikacja

               Sekretarz Generalny Rady Europy notyfikuje państwom członkowskim Rady Europy, Wspólnocie Europejskiej, państwom niebędącym członkami, które uczestniczyły w opracowaniu niniejszej Konwencji, jak również każdemu państwu, które przystąpiło do niej lub które zostało zaproszone do przystąpienia do niej:

               a)każde podpisanie;

               b)złożenie każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia;

               c)każdą datę wejścia w życie niniejszej Konwencji zgodnie z artykułem 23;

               d)każde oświadczenie złożone zgodnie z artykułem 1 ustęp 2, artykułem 22 ustęp 4 i artykułem 25;

               e)każdy inny akt, notyfikację lub komunikat odnoszący się do niniejszej Konwencji.

               Na dowód czego niżej podpisani, będąc do tego należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Konwencję.

               Sporządzono w Warszawie, dnia 16 maja 2005 r., w językach angielskim i francuskim, które to oba teksty są jednakowo autentyczne, w jednym egzemplarzu, który zostanie złożony w archiwach Rady Europy. Sekretarz Generalny Rady Europy przekaże poświadczone kopie każdemu państwu członkowskiemu Rady Europy, Wspólnocie Europejskiej, państwom nieczłonkowskim, które uczestniczyły w opracowaniu niniejszej Konwencji, oraz jakiemukolwiek państwu zaproszonemu do przystąpienia do niej.

               Załącznik

               1.Konwencja o zwalczaniu bezprawnego zawładnięcia statkami powietrznymi, podpisana w Hadze dnia 16 grudnia 1970 r.;

               2.Konwencja o zwalczaniu bezprawnych czynów skierowanych przeciwko bezpieczeństwu lotnictwa cywilnego, sporządzona w Montrealu dnia 23 września 1971 r.;

               3. Konwencja o zapobieganiu przestępstwom i karaniu sprawców przestępstw przeciwko osobom korzystających z ochrony międzynarodowej, w tym przeciwko dyplomatom, przyjęta w Nowym Jorku dnia 14 grudnia 1973 r.;

               4. Międzynarodowa konwencja przeciwko braniu zakładników, przyjęta w Nowym Jorku dnia 17 grudnia 1979 r.;

               5. Konwencja o ochronie fizycznej materiałów jądrowych, przyjęta w Wiedniu dnia 3 marca 1980 r.;

               6. Protokół o zwalczaniu bezprawnych czynów przemocy w portach lotniczych obsługujących międzynarodowe lotnictwo cywilne, sporządzony w Montrealu dnia 24 lutego 1988 r.;

               7. Konwencja w sprawie przeciwdziałania bezprawnym czynom przeciwko bezpieczeństwu żeglugi morskiej, sporządzona w Rzymie dnia 10 marca 1988 r.;

               8. Protokół w sprawie przeciwdziałaniu bezprawnym czynom przeciwko bezpieczeństwu stałych platform umieszczonych na szelfie kontynentalnym, sporządzony w Rzymie dnia 10 marca 1988 r.;

               9. Międzynarodowa konwencja o zwalczaniu terrorystycznych zamachów bombowych, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 15 grudnia 1997 r.;

               10. Międzynarodowa Konwencja o zwalczaniu finansowania terroryzmu, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 9 grudnia 1999 r.

               11.Międzynarodowa Konwencja o zwalczaniu finansowania terroryzmu, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 13 kwietnia 2005 r.
                  1
               .

                     (1)
                  Zmiana do załącznika przyjęta przez Delegatów Ministrów podczas ich 1034 posiedzenia (w dniu 11 września 2008 r., poz. 10.1), która weszła w życie z dniem 13 września 2009 r. zgodnie z art. 28 Konwencji.


|

52010PC0444

Wniosek DECYZJA RADY dotycząca niewłączenia 1,3-dichloropropenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG  /* COM/2010/0444 final */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 1.9.2010KOM(2010) 444 wersja ostateczna2010/0239 (NLE)WniosekDECYZJA RADYdotycząca niewłączenia 1,3-dichloropropenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG(Tekst mający znaczenie dla EOG)UZASADNIENIEZałączony projekt wniosku w sprawie decyzji Rady dotyczy niewłączenia 1,3-dichloropropenu jako substancji czynnej do wykazu pozytywnego (załącznik I) dyrektywy Rady 91/414/EWG. Wniosek o niewłączenie oparto na kilku zagrożeniach stwierdzonych podczas drugiej oceny tej substancji czynnej, która jest niezatwierdzona od września 2007.W dyrektywie Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin ustanowiono zharmonizowane ramy dopuszczania i wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin. W art. 8 ust. 2 tej dyrektywy określono przewidziany na 12 lat program stopniowego badania substancji czynnych zawartych w znajdujących się w obrocie środkach ochrony roślin, w celu włączenia tych substancji do załącznika I do dyrektywy. Rozporządzenie (WE) nr 451/2000 oraz rozporządzenie (WE) nr 1490/2002 określają szczegółowe zasady realizacji drugiej i trzeciej fazy wspomnianego powyżej programu prac.Jedną z substancji czynnych objętych drugim etapem tego programu prac jest 1,3-dichloropropen. Substancji tej nie włączono do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG na podstawie decyzji Komisji 2007/619/WE, w szczególności z powodu uwolnienia do środowiska znacznych ilości znanych i nieznanych zanieczyszczeń polichlorowanych, w odniesieniu do których niedostępne są informacje dotyczące trwałości, zachowań toksykologicznych, pobrania z roślinami uprawnymi, akumulacji, przebiegu metabolizmu i poziomu pozostałości. Ponadto ocena ryzyka dla konsumenta oraz ryzyka skażenia wód gruntowych dla ptaków, ssaków, organizmów wodnych i innych organizmów niebędących przedmiotem zwalczania nie dała jednoznacznych wyników.W czerwcu 2008 r. powiadamiający w sprawie substancji czynnej przedłożył nową dokumentację zgodnie z przyspieszoną procedurą przewidzianą rozporządzeniem (WE) nr 33/2008. Dokumentacja została oceniona przez wyznaczone państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy (Hiszpanię) oraz Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), który w dniu 30 września 2009 r. przedstawił swoje wnioski z oceny ryzyka dotyczącej 1,3-dichloropropenu.Dodatkowe dane i informacje dostarczone przez powiadamiającego nie pozwoliły jednak na rozwianie wszystkich szczegółowych wątpliwości, które doprowadziły do pierwszej decyzji o niewłączeniu. Z tego względu w dniu 9 lipca 2010 r. Komisja przedłożyła Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt projekt decyzji Komisji dotyczącej niewłączenia 1,3-dichloropropenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG.Komitet nie wydał opinii a głosowanie zakończyło się następującym wynikiem:-  14 państw członkowskich (150 głosów) głosowało za,-  11 państw członkowskich (154 głosy) głosowało przeciw,-  2 państwa członkowskie (41 głosów) wstrzymały się od głosu,W związku z tym, zgodnie z art. 19 dyrektywy 91/414/EWG oraz zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE, wymaga się, aby Komisja przedstawiła Radzie wniosek dotyczący środków, jakie należy przyjąć, a Rada w terminie trzech miesięcy ma podjąć decyzję większością kwalifikowaną.Projekt decyzji nie jest objęty prawem kontroli przysługującym Parlamentowi Europejskiemu (art. 8 decyzji Rady 1999/468/WE).2010/0239 (NLE)WniosekDECYZJA RADYdotycząca niewłączenia 1,3-dichloropropenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG(Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin[1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Decyzją Komisji 2007/619/WE[2] postanowiono nie włączać substancji czynnej 1,3-dichloropropen do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Decyzja ta została przyjęta w ramach drugiego etapu programu prac ustanowionego rozporządzeniami Komisji (WE) nr 451/2000[3] i (WE) nr 703/2001[4] określającymi szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz ustanawiającymi wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.2.  Pierwotny powiadamiający złożył nowy wniosek zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy[5]. Wniosek dotyczył zastosowania przyspieszonej procedury zgodnie z rozdziałem III rozporządzenia (WE) nr 33/2008 i zawierał uaktualnioną dokumentację. Wniosek złożono do Hiszpanii, państwa członkowskiego, które zostało wyznaczone do pełnienia roli sprawozdawcy na mocy rozporządzenia (WE) nr 451/2000.3.  Wniosek spełnia wymogi merytoryczne i proceduralne określone w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 33/2008 i został złożony w terminie określonym w art. 13 zdanie drugie tego rozporządzenia.4.  Hiszpania dokonała oceny nowych informacji i danych przedłożonych przez powiadamiającego i przedstawiła dodatkowe sprawozdanie w dniu 15 kwietnia 2009 r.5.  Dodatkowe sprawozdanie zostało zweryfikowane przez państwa członkowskie i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (dalej „EFSA”) i przedstawione Komisji w dniu 30 września 2009 r. w formie wniosków EFSA z weryfikacji dotyczącej 1,3-dichloropropenu[6]. Sprawozdanie to zostało zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 9 lipca 2010 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego 1,3-dichloropropenu, opracowanego przez Komisję.6.  W nowej ocenie dokonanej przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy oraz w nowych wnioskach EFSA skupiono się na zagrożeniach, które doprowadziły do niewłączenia, związanych z uwalnianiem do środowiska znacznych ilości znanych i nieznanych zanieczyszczeń polichlorowanych, w odniesieniu do których niedostępne są informacje dotyczące trwałości, zachowań toksykologicznych, pobrania z roślinami uprawnymi, akumulacji, przebiegu metabolizmu i poziomu pozostałości, a także z brakiem jednoznacznych wniosków z oceny ryzyka dla konsumenta oraz ryzyka skażenia wód gruntowych dla ptaków, ssaków, organizmów wodnych i innych organizmów niebędących przedmiotem zwalczania.7.  Powiadamiający złożył w uaktualnionej dokumentacji nowe dane i informacje dotyczące zagrożeń, które doprowadziły do niewłączenia, w szczególności w odniesieniu do identyfikacji niektórych zanieczyszczeń, oczekiwanego poziomu pozostałości w roślinach uprawnych, ryzyka skażenia wód gruntowych i ryzyka dla ptaków, ssaków, organizmów wodnych i organizmów niebędących przedmiotem zwalczania. Dokonano nowej oceny, którą włączono do dodatkowego sprawozdania oraz do wniosków EFSA dotyczących 1,3-dichloropropenu.8.  Dodatkowe dane i informacje dostarczone przez powiadamiającego nie pozwoliły jednak na rozwianie wszystkich szczegółowych wątpliwości, które doprowadziły do niewłączenia.9.  W szczególności istnieją obawy co do narażenia konsumentów w związku z jedenastoma niezidentyfikowanymi zanieczyszczeniami produkcyjnymi. Ponadto nie rozwiązano w sposób satysfakcjonujący kwestii potencjalnego skażenia wód gruntowych w związku z 1,3-dichloropropenem, jego toksycznym produktem rozpadu ( EZ ) kwasem 3-chloroakrylowym oraz jedenastoma niezidentyfikowanymi zanieczyszczeniami produkcyjnymi; istnieje także potencjalne zagrożenie przenoszeniem na dalekie odległości za pośrednictwem atmosfery dziesięciu zanieczyszczeń produkcyjnych. Oprócz tego nie wykazano, że zagrożenie dla organizmów niebędących przedmiotem zwalczania jest akceptowalne.10.  Komisja poprosiła powiadamiającego o przedstawienie uwag w odniesieniu do wyników weryfikacji oraz o poinformowanie jej, czy powiadamiający nadal chce utrzymać wniosek o wydanie zezwolenia dla tej substancji. Ponadto zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 33/2008 Komisja poprosiła powiadamiającego o przedstawienie uwag w odniesieniu do projektu sprawozdania z przeglądu. Powiadamiający przedstawił uwagi, które zostały dokładnie zbadane.11.  Pomimo argumentów przedstawionych przez powiadamiającego nie udało się jednak rozwiać istniejących obaw, a oceny dokonane na podstawie przedłożonych informacji i poddane ocenie w ramach posiedzeń ekspertów EFSA nie wykazały, że można się spodziewać, by w ramach proponowanych warunków stosowania środki ochrony roślin zawierające 1,3-dichloropropen zasadniczo spełniały wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) oraz b) dyrektywy 91/414/EWG.12.  Nie należy zatem włączać 1,3-dichloropropenu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.13.  Należy uchylić decyzję 2007/619/WE.14.  Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia kolejnego wniosku dla 1,3-dichloropropenu zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG oraz rozdziałem II rozporządzenia (WE) nr 33/2008.15.  Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11,3-dichloropropenu nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.Artykuł 2Decyzja 2007/619/WE zostaje uchylona.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1.[2] Dz.U. L 249 z 25.9.2007, s. 11.[3] Dz.U. L 55 z 29.2.2000, s. 25.[4] Dz.U. L 98 z 7.4.2001, s. 6.[5] Dz.U. L 15 z 18.1.2008, s. 5.[6] Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności; Wnioski z przeprowadzonej na wniosek Komisji weryfikacji dotyczącej oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy dla substancji czynnej ( EZ )-1,3-dichloropropen. EFSA Journal 2009; 7(10):1341. 7(10):1341. [102 s.]. doi:10.2903/j.efsa.2009.1341. Dostępne w internecie: www.efsa.europa.eu.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 390 final
            2017/0168(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
                  1
                (dalej zwanym „zmianą kodeksu granicznego Schengen”) zmieniono konwencję wykonawczą do układu z Schengen
                  2
               , rozporządzenie (WE) nr 562/2006
                  3
                (kodeks graniczny Schengen) oraz rozporządzenie (WE) nr 810/2009
                  4
               , a oprócz tego zmieniono między innymi definicję pojęcia „pobytu krótkoterminowego” obywateli państw trzecich w strefie Schengen. Począwszy od dnia 18 października 2013 r. w odniesieniu do obywateli państw trzecich planujących podróż do strefy Schengen na pobyt krótkoterminowy – bez względu na to, czy podlegają oni obowiązkowi wizowemu czy są z niego zwolnieni – maksymalny czas dozwolonego pobytu definiuje się jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”. W odróżnieniu od definicji, która obowiązywała do dnia 18 października 2013 r. (trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu), nowe pojęcie jest bardziej precyzyjne, ponieważ określa czas pobytu w dniach, a nie w miesiącach. Oprócz tego termin „po dacie pierwszego wjazdu”, który budził wiele wątpliwości i pytań, został z tej definicji usunięty.

               W drodze zmiany kodeksu granicznego Schengen wprowadzono wszystkie niezbędne zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic, czyli w konwencji wykonawczej do układu z Schengen, kodeksie granicznym Schengen, kodeksie wizowym oraz rozporządzeniu (WE) nr 539/2001
                  5
               . Pojęcie pobytu krótkoterminowego pojawia się też jednak w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską. W umowach w sprawie zniesienia wiz zawartych z Antiguą i Barbudą
                  6
               , Bahamami
                  7
               , Barbadosem
                  8
               , Brazylią
                  9
               , Mauritiusem
                  10
               , Saint Kitts i Nevis
                  11
                oraz Seszelami
                  12
                wciąż znajdują się odniesienia do poprzedniej definicji czasu pobytu niewymagającego wizy („trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu”
                  13
               ).

               Dnia 16 lipca 2014 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące decyzji Rady w sprawie upoważnienia do podjęcia rokowań w celu zmiany umowy w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych między Unią Europejską a wymienionymi wyżej państwami
                  14
               ; Rada przyjęła tę decyzję w dniu 9 października 2014 r.
                  15
               . Celem zmiany było wdrożenie w przypadku tych siedmiu państw nowej definicji pobytu krótkoterminowego, określonej w zmianie kodeksu granicznego Schengen. Co więcej, zdefiniowanie „pobytu krótkoterminowego” w umowach w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych w dniach, a nie w miesiącach jest łatwiejsze do zweryfikowania i obliczenia za pomocą środków elektronicznych lub informatycznych, a zatem jest lepiej dostosowane do wymogów scentralizowanych systemów zarządzania granicami, takich jak proponowany system wjazdu/wyjazdu
                  16
               .

               Po uzyskaniu upoważnienia Rady Komisja rozpoczęła rokowania w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz z siedmioma państwami (Antiguą i Barbudą, Bahamami, Barbadosem, Brazylią, Mauritiusem, Saint Kitts i Nevis oraz Seszelami).

               Rokowania z Republiką Seszeli zakończyły się parafowaniem umowy zmieniającej w dniu 15 lipca 2016 r. Strony uzgodniły, że zastosują nową definicję „pobytu krótkoterminowego” w całym tekście umowy w sprawie zniesienia wiz między UE a Republiką Seszeli. Nowa umowa wiąże się ponadto ze zmianą kilku szczegółów technicznych (zob. niżej), ale wszystkie takie zmiany są nieistotne z punktu widzenia podróżnych.

                  Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule umowy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Umowa wymaga zatwierdzenia przez obie umawiające się strony zgodnie z ich odnośnymi procedurami. Po stronie Unii wymaga to przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i zawarcia umowy.

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu uzyskania jej upoważnienia do zawarcia umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               Umowa zapewnia spójność prawną, a także harmonizację między państwami członkowskimi dzięki stosowaniu w niej nowej definicji pobytu krótkoterminowego przewidzianej w zmianie kodeksu granicznego Schengen, w której przedstawiono jasną wykładnię terminu „pobyt krótkoterminowy”.

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Unia nie posiada uprawnień do takiej zmiany umów w sprawie zniesienia wiz, aby były one wiążące dla czterech państw stowarzyszonych w ramach stosowania dorobku Schengen, w tym wspólnej polityki wizowej. W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia i wdrożenia postanowień dotyczących czasu dozwolonego pobytu w strefie Schengen do umowy dołączono wspólną deklarację, zgodnie z którą byłoby pożądane, aby Republika Seszeli z jednej strony oraz Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria z drugiej strony odpowiednio zmieniły wiążące je umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów po podpisaniu umowy w imieniu Unii przez osobę wyznaczoną przez prezydencję Rady i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Jeśli jedną z umawiających się stron umowy międzynarodowej jest Unia Europejska, to jakakolwiek zmiana takiej umowy zgodnie z prawem nie może zostać samodzielnie wdrożona przez państwa członkowskie. Umowa w sprawie zniesienia wiz z Seszelami została zawarta przez Unię Europejską. Niezbędne jest w związku z tym działanie na poziomie Unii.

               Oprócz tego zawieranie umów w sprawie zniesienia wiz przez państwa członkowskie wpłynęłoby negatywnie na dorobek prawny UE w dziedzinie wiz (art. 3 ust. 2 TFUE).

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia założonego celu, a mianowicie zmiany obowiązującej umowy w sprawie zniesienia wiz między Unią a Seszelami.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               4. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne, w których upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Republiką Seszeli w celu zmiany umowy pomiędzy stronami w sprawie zniesienia wiz. O postępach w przebiegu rokowań informowano państwa członkowskie w trakcie posiedzeń Grupy Roboczej ds. Wiz.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Wynik rokowań

                  Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy może zostać przyjęty przez Unię.

                  Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

                  a. Czas pobytu

                  Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej oraz obywatele Republiki Seszeli mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu (zamiast maksymalnie trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu). Nowa definicja ma zastosowanie w całym tekście Umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

                  b. Przepisy końcowe – zawieszenie umowy (art. 8 ust. 4)

               W art. 8 ust. 4 umowy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie: „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”. Przez dodanie do dotychczasowego tekstu słów: „i przywraca stosowanie niniejszej Umowy” w zmienionej umowie sprecyzowano, że zawieszenie zniesienia wiz zostanie zakończone, jeśli ustaną powody takiego zawieszenia. W tej kwestii powyższa zmiana zapewnia dostosowanie brzmienia umowy w sprawie zniesienia wiz z Republiką Seszeli do wszystkich pozostałych umów w tej sprawie podpisanych przez Unię w latach 2015–2016. W dniu 14 czerwca 2016 r. zasięgnięto opinii Grupy Roboczej ds. Wiz w sprawie tej zmiany i żadne państwo członkowskie nie zgłosiło zastrzeżeń.

                  c. Zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny”

                  Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. jedynie Unia Europejska posiada osobowość prawną. Termin „Wspólnota Europejska” wciąż jednak widnieje w umowach międzynarodowych, które weszły w życie przed Traktatem z Lizbony – jest tak m.in. w przypadku Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa zmieniająca przewiduje zatem zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny” w całym tekście umowy.

                  d. Wspólne deklaracje

                  Do umowy dołączono dwie wspólne deklaracje:

                  – w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu oraz

                  – dotyczącą Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Liechtensteinu.

                  e. Wejście w życie

                  Umowa wejdzie w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z umawiających się stron zawiadomi drugą stronę o zakończeniu procedur ratyfikacyjnych. Aby zagwarantować pewność prawa i umożliwić podróżnym jego zrozumienie i przestrzeganie, niezbędny jest wystarczająco długi okres przejściowy. Okres sześciu miesięcy po zakończeniu ratyfikacji umowy umożliwi podróżnym zakończenie pobytów krótkoterminowych obliczanych w całości zgodnie z poprzednią definicją, zanim wejdzie w życie nowa definicja pobytu krótkoterminowego, a wraz z nią – liczony wstecz okres referencyjny wynoszący 180 dni.

                  Umowa zmieniająca nie ma wpływu na pozostałe postanowienia dotychczasowej Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, w tym na jej terytorialny zakres stosowania.

               6.PODSUMOWANIE

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada zatwierdziła, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, Umowę między Unią Europejską a Republiką Seszeli zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               2017/0168 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  17
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa stanowi, że obywatele Unii Europejskiej oraz Seszeli mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony „maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy”.

               (2)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013
                  18
                wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)W umowie między Unią a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)Komisja prowadziła negocjacje w imieniu Unii w celu zawarcia Umowy z Republiką Seszeli zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (5)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/[…] Umowa została podpisana.

               (6)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  19
               . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (7)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  20
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (8)Należy zatwierdzić Umowę,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii, Umowę między Unią Europejską a Republiką Seszeli zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 2 Umowy
                  21
               .

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

                     (3)
                  Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (5)
                  Dz.U. L 081 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 3.

                     (7)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 24.

                     (8)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 10.

                     (9)
                  Z Brazylią Unia zawarła dwie umowy. Jedną dotyczącą posiadaczy paszportów zwykłych (Dz.U. L 255 z 21.9.2012, s. 4) i drugą dotyczącą posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych i urzędowych (Dz.U. L 66 z 12.3.2011, s. 2).

                     (10)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 17.

                     (11)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 38.

                     (12)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 31.

                     (13)
                  Zob. artykuły tych umów zatytułowane „Cel” i „Czas pobytu”.

                     (14)
                  COM(2014) 468 final.

                     (15)
                  Decyzja Rady w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zawartych pomiędzy Unią/Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą, Wspólnotą Bahamów, Barbadosem, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Mauritiusu, Federacją Saint Kitts i Nevis oraz Republiką Seszeli, przyjęta przez Radę w dniu 9 października 2014 r.

                     (16)
                  COM(2016)194 final.

                     (17)
                  Zgoda udzielona dnia [...]

                     (18)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

                     (19)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (20)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

                     (21)
                  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 390 final
            ZAŁĄCZNIK

            wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               UMOWA

               między Unią Europejską a Republiką Seszeli zmieniająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA,

               z jednej strony, oraz

               REPUBLIKA SESZELI (dalej zwana „Seszelami”),

               z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwaną dalej „Umową”), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010 r.,

               POTWIERDZAJĄC znaczenie, jakie ma ułatwianie kontaktów międzyludzkich,

               ODNOTOWUJĄC, że Umowa funkcjonuje w sposób satysfakcjonujący dla obywateli Umawiających się Stron,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że przewidziana w Umowie definicja pobytu krótkoterminowego (do trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu) nie jest wystarczająco dokładna, a wątpliwości i pytania może budzić w szczególności pojęcie „daty pierwszego wjazdu”,

               MAJĄC NA UWADZE, że rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. wprowadzono przekrojowe zmiany w unijnym wewnętrznym dorobku prawnym dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”;

               BIORĄC POD UWAGĘ, że system wjazdu/wyjazdu, który ma zostać ustanowiony przez Unię Europejską, wymaga zastosowania jednolitej i jasno określonej definicji pobytu krótkoterminowego w odniesieniu do wszystkich obywateli państw trzecich,

               PRAGNĄC zapewnić płynny przepływ podróżnych na przejściach granicznych Umawiających się Stron,

               POTWIERDZAJĄC, że Umowa obejmuje obywateli wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu:

               1)W tytule oraz w art. 3 ust. 5, art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 7 słowa „Wspólnota” lub „wspólnotowy” zastępuje się słowami „Unia” lub „unijny” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

               2)W art. 1 wyrażenie „trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy” zastępuje się wyrażeniem „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               3)Art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Unii Europejskiej mogą przebywać na terytorium Seszeli przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.”.

               4)Art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Seszeli mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Seszeli mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.”.

               5)W art. 4 ust. 3 wyrażenie „trzy miesiące” zastępuje się wyrażeniem „90 dni”, a słowo „wspólnotowym” zastępuje się słowem „unijnym”.

               6)W art. 8 ust. 4 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

               „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”.

               Artykuł 2

               Umawiające się Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami; niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia ze Stron zawiadamia drugą Stronę o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.

               Sporządzono w […] dnia […] roku dwa tysiące siedemnastego w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Republiki Seszeli

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII ORAZ LIECHTENSTEINU

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Seszeli, z drugiej strony, zmieniły niezwłocznie obowiązujące umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zgodnie z warunkami niniejszej Umowy.

               Wspólna deklaracja w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               ________