               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 15.2.2016
            COM(2016) 71 final
            2016/0043(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że państwa członkowskie uznają swoje polityki gospodarcze oraz propagowanie zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynują je w ramach Rady. W dwóch odrębnych artykułach przewidziano, że Rada przyjmuje wytyczne dotyczące ogólnych kierunków polityki gospodarczej (art. 121) oraz wytyczne dotyczące zatrudnienia (art. 148), z zaznaczeniem, że wytyczne dotyczące zatrudnienia muszą być zgodne ze wspomnianymi wytycznymi w zakresie polityki gospodarczej. W związku z taką konstrukcją podstawy prawnej wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia i polityki gospodarczej przedstawiane są jako dwa odrębne – choć wzajemnie ze sobą powiązane – instrumenty prawne:

               –zalecenie Rady w sprawie ogólnych wytycznych dla polityki gospodarczej państw członkowskich i Unii – Zintegrowane wytyczne dotyczące strategii „Europa 2020” – część pierwsza;

               –decyzja Rady w sprawie wytycznych dla polityki zatrudnienia państw członkowskich – Zintegrowane wytyczne dotyczące strategii „Europa 2020” – część druga.

               Wytyczne te, wprowadzane w życie za pomocą powyższych instrumentów prawnych, składają się na zintegrowane wytyczne służące realizacji strategii „Europa 2020”. Wytyczne dotyczące zatrudnienia przyjęto dnia 5 października 2015 r. i zgodnie z decyzją w tej sprawie powinny one zapewnić wzmocnienie wdrażania polityki.

               Ogólne cele i priorytety przedstawione w wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia nadal obowiązują. Zgodnie z art. 148 ust. 2 ich ważność na 2016 r. należy potwierdzić decyzją Rady po konsultacji z Parlamentem Europejskim, Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, Komitetem Regionów oraz Komitetem ds. Zatrudnienia.

               2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               n.d.

               3.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Dz.U. L 268 z 15.10.2015, s. 28.

               2016/0043 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 148 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  1
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Zatrudnienia,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  2
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  3
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Artykuł 145 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że państwa członkowskie i Unia działają w celu wypracowania skoordynowanej strategii dla zatrudnienia, a w szczególności na rzecz wspierania wysokiego poziomu kwalifikacji i wyszkolenia pracowników i ich zdolności do dostosowywania się, jak również wspierania reagujących na zmiany gospodarcze rynków pracy, mając na względzie osiągnięcie celów określonych w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE).

               (2)Zaproponowana przez Komisję strategia „Europa 2020” umożliwia Unii ukierunkowanie swojej gospodarki na inteligentny i zrównoważony wzrost, sprzyjający włączeniu społecznemu, któremu towarzyszy wysoki poziom zatrudnienia, wydajności i spójności społecznej. Pięć głównych celów, które wyszczególniono w ramach odpowiednich wytycznych, to cele wspólne, które wytyczają kierunek działań państw członkowskich, uwzględniając ich pozycje wyjściowe i uwarunkowania krajowe, jak również pozycję wyjściową i uwarunkowania Unii. Europejska strategia zatrudnienia ma kluczowe znaczenie dla wdrażania celów nowej strategii w zakresie zatrudnienia i rynku pracy.

               (3)Zintegrowane wytyczne są zgodne z konkluzjami Rady Europejskiej. Wyznaczają one dokładny kierunek, w jakim państwa członkowskie powinny zmierzać, opracowując swoje krajowe programy reform i wdrażając reformy, a także odzwierciedlają współzależności zgodnie z paktem stabilności i wzrostu. Wytyczne dotyczące zatrudnienia powinny stanowić podstawę dla wszelkich zaleceń, jakie Rada może kierować do poszczególnych państw członkowskich na mocy art. 148 ust. 4 TFUE, równolegle z indywidualnymi zaleceniami kierowanymi do państw członkowskich na podstawie art. 121 ust. 2 tego Traktatu. Wytyczne dotyczące zatrudnienia powinny stanowić również podstawę opracowania wspólnego sprawozdania o zatrudnieniu, przesyłanego co roku przez Radę i Komisję Europejską do Rady Europejskiej.

               (4)Analiza krajowych programów reform państw członkowskich zawarta we wspólnym sprawozdaniu o zatrudnieniu wskazuje na to, że państwa członkowskie nadal powinny skupiać wszystkie wysiłki na priorytetowych obszarach, tj. na podnoszeniu współczynnika aktywności zawodowej i ograniczaniu bezrobocia strukturalnego, zwiększaniu zasobów wykwalifikowanej siły roboczej odpowiadającej potrzebom rynku pracy, propagowaniu jakości zatrudnienia i uczenia się przez całe życie, poprawie wydajności systemów kształcenia i szkolenia na wszystkich poziomach oraz zwiększaniu liczby osób podejmujących studia wyższe, promowaniu włączenia społecznego i zwalczaniu ubóstwa.

               (5)Podczas wdrażania wytycznych dotyczących zatrudnienia państwa członkowskie powinny korzystać z Europejskiego Funduszu Socjalnego,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich określone w załączniku do decyzji Rady z dnia 5 października 2015 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich
                  4
                obowiązują również w 2016 r., a państwa członkowskie uwzględniają je w swojej polityce zatrudnienia.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (2)
                  Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (3)
                  Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (4)
                  Decyzja Rady (UE) 2015/1848 z dnia 5 października 2015 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich (Dz.U. L 268 z 15.10.2015, s. 28)


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.7.2017
            COM(2017) 480 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności w celu zapewnienia finansowania Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju

               UZASADNIENIE

               Rozporządzenie Rady (UE, EURATOM) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  1
                (dalej „rozporządzenie w sprawie WRF”) przewiduje uruchomienie instrumentu elastyczności w celu umożliwienia finansowania jasno określonych wydatków, których nie można było pokryć w ramach pułapów dostępnych w jednym lub kilku działach wieloletnich ram finansowych.

               Zgodnie z art. 11 rozporządzenia w sprawie WRF oraz pkt 12 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  2
                – po zbadaniu wszelkich możliwości realokacji środków i wyczerpaniu wszelkich nieprzydzielonych marginesów w ramach działu wydatków „Globalny wymiar Europy” (dział 4) – Komisja wnosi o uruchomienie instrumentu elastyczności w 2017 r. na kwotę 275 mln EUR.

               Dostępność środków w ramach instrumentu elastyczności
                  3
                jest następująca: dostępna roczna kwota 600 mln EUR (w cenach z 2011 r.) odpowiadająca kwocie 676 mln EUR w cenach bieżących, podwyższona za sprawą niewykorzystanych kwot z lat poprzednich, pochodzących z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej oraz Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (kwota, która wygasła z końcem 2016 r., wynosiła 646 mln EUR). Po uwzględnieniu uruchomienia kwoty 530 mln EUR w ramach budżetu na 2017 r. w celu sfinansowania natychmiastowych środków budżetowych służących zażegnaniu trwającego kryzysu związanego z migracją, uchodźcami i bezpieczeństwem
                  4
               , ogólne środki dostępne w ramach instrumentu elastyczności w 2017 r. wynoszą 792 mln EUR.

               Uruchomienie to dotyczy kwoty 275 mln EUR powyżej pułapu w dziale 4 wieloletnich ram finansowych, która to kwota zostanie przeznaczona na zasilenie w 2017 r. Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (EFZR).

               Orientacyjne środki na płatności odpowiadające proponowanemu uruchomieniu instrumentu elastyczności przedstawiono w poniższej tabeli:

               (w milionach EUR, według cen bieżących)

                        Rok

                        Środki na płatności związane z uruchomieniem instrumentu elastyczności na potrzeby działań służących zasileniu w 2017 r. EFZR

                        2017

                        275,0

                        Ogółem

                        275,0

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności w celu zapewnienia finansowania Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  5
               , w szczególności jego pkt 12 akapit trzeci,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Instrument elastyczności ma umożliwiać finansowanie jednoznacznie określonych wydatków, które nie mogą zostać pokryte w ramach pułapów dostępnych dla co najmniej jednego działu.

               (2)Pułap rocznej kwoty dostępnej na instrument elastyczności wynosi 600 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  6
               .

               (3)Aby umożliwić rozwiązywanie bieżących problemów wynikających z migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa, konieczne jest uruchomienie znaczących dodatkowych kwot, które pozwoliłyby na finansowanie odpowiednich działań w trybie pilnym.

               (4)Po zbadaniu wszystkich możliwości realokacji środków w ramach pułapu wydatków w dziale 4 (Globalny wymiar Europy) konieczne jest uruchomienie instrumentu elastyczności w celu uzupełnienia środków finansowych dostępnych w budżecie ogólnym Unii na rok budżetowy 2017 powyżej pułapu w dziale 4 o kwotę 275 000 000 EUR w celu sfinansowania Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (EFZR). Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1311/2013 kwota ta obejmuje niewykorzystane kwoty z lat poprzednich pochodzące z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej oraz Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji.

               (5)W oparciu o spodziewany profil płatności środki na płatności odpowiadające uruchomieniu instrumentu elastyczności powinny zostać przydzielone jedynie na 2017 r.,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Na potrzeby budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 uruchamia się instrument elastyczności, aby udostępnić kwotę 275 000 000 EUR w postaci środków na zobowiązania i środków na płatności w dziale 4 (Globalny wymiar Europy).

               Kwotę, o której mowa w akapicie pierwszym, wykorzystuje się w celu zasilenia funduszu gwarancyjnego Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (2)
                  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (3)
                  Obliczenia te pozostają bez uszczerbku dla zmiany komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego „Dostosowanie techniczne ram finansowych na 2018 r. do zmian DNB (ESA 2010)” (COM(2017) 220 final), która powinna uwzględniać zwiększenie kwot dostępnych w ramach instrumentu elastyczności w związku z wejściem w życie rozporządzenia (UE) 2017/1123.

                     (4)
                  Dz.U. L 50 z 28.2.2017, s. 53.

                     (5)
                  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (6)
                  Rozporządzenie Rady (UE, EURATOM) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.9.2016
            COM(2016) 574 final
            2016/0271(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca do podpisania w imieniu Unii umowy o współpracy między Unią Europejską a Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego w Afryce i na Madagaskarze (ASECNA), dotyczącej rozwoju nawigacji satelitarnej oraz zapewniania na rzecz lotnictwa cywilnego powiązanych służb w obszarze kompetencji ASECNA

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady ma na celu zezwolenie na podpisanie w imieniu Unii, zgodnie z art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), umowy o współpracy między Unią Europejską z jednej strony a Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego w Afryce i na Madagaskarze (ASECNA)
                  1
                z drugiej strony, dotyczącej rozwoju nawigacji satelitarnej oraz zapewniania na rzecz lotnictwa cywilnego powiązanych służb w obszarze kompetencji ASECNA. Wniosek jest zgodny z rozporządzeniem (UE) nr 1285/2013 stanowiącym podstawę europejskich programów nawigacji satelitarnej, którego art. 29 przewiduje możliwość zawierania przez Unię umów z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w ramach programów Galileo i EGNOS.

               Nawigacja satelitarna jest przedmiotem współpracy między Unią Europejską a Afryką od czasu przyjęcia, podczas trzeciego szczytu Afryka–UE w Trypolisie w listopadzie 2010 r., planu działania na lata 2011–2013 służącego wdrożeniu partnerstwa strategicznego Afryka–UE. Konieczność współpracy w tej dziedzinie potwierdzono ponownie w planie działania na lata 2014–2017 przyjętym podczas szczytu Afryka–UE w kwietniu 2014 r.

               Analizy wykazały płynące z tego istotne korzyści społeczno-ekonomiczne dla kontynentu afrykańskiego. Współpraca ta będzie również pozytywna dla europejskiego przemysłu kosmicznego, który skorzysta z rozszerzonego o Afrykę rynku, by rozwijać swoją technologię, rozmieścić nową infrastrukturę i zapewniać służby związane z nawigacją satelitarną
                  2
               .

               W dniu 25 września 2014 r., w oparciu o zalecenie Komisji (COM(2014) 260), Rada ds. Konkurencyjności upoważniła Komisję do negocjowania w imieniu Unii międzynarodowej umowy z ASECNA ustanawiającej warunki zapewniania w Afryce służb w zakresie systemu wspomagającego opartego na wyposażeniu satelitarnym SBAS na podstawie europejskiego programu nawigacji satelitarnej EGNOS. Negocjacje rozpoczęły się w marcu 2015 r. Doprowadziły one w kwietniu 2016 r. do projektu umowy określającej ramy współpracy koniecznej do wprowadzenia i eksploatacji systemu SBAS opartego na europejskim systemie EGNOS, w obszarze kompetencji ASECNA. Zgodnie z mandatem udzielonym przez Radę umowa zawiera część techniczną i dotyczy również kwestii związanych z finansowaniem i zarządzaniem.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki oraz z pozostałymi obszarami polityki Unii

               Europejskie programy nawigacji satelitarnej stanowią istotny element polityki Unii Europejskiej dotyczącej transportu, w szczególności transportu lotniczego. Przyczyniają się faktycznie do zwiększenia bezpieczeństwa i ciągłości zapewniania służb żeglugi powietrznej, usprawniając jednocześnie ich aspekt gospodarczy i środowiskowy. Były również propagowane na całym świecie, w szczególności dzięki zawarciu umów o współpracy z państwami takimi jak Stany Zjednoczone, Chiny, Korea Południowa i Izrael.

               Ze względu na wspólne korzyści, jakie dla Europy i Afryki wiążą się z rozwojem służb nawigacji satelitarnej na kontynencie afrykańskim, aktywna współpraca w tym obszarze pomiędzy Unią Europejską a Afryką od wielu lat była przedmiotem licznych inicjatyw politycznych; wśród nich można wymienić:

               deklarację grupy odniesienia ds. infrastruktury partnerstwa strategicznego Afryka–UE w sprawie spotkania kolegiów Komisja Europejska–Komisja Unii Afrykańskiej (Addis Abeba, 25–26 lutego 2016 r.);

               plan działania (2014–2017) przyjęty na czwartym szczycie Afryka–UE (Bruksela, 2 i 3 kwietnia 2014 r.);

               wspólną deklarację przedsiębiorstw na 5. Forum Przedsiębiorców UE–Afryka (Bruksela, 1 kwietnia 2014 r.);

               wspólne stanowisko przyjęte podczas konferencji ministerialnej w sprawie transportu unijnego dla regionu Morza Śródziemnego (Bruksela, 14 listopada 2013 r.);

               wspólny komunikat do Rady Europejskiej, Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów z dnia 8 marca 2011 r. zatytułowany „Partnerstwo na rzecz demokracji i wspólnego dobrobytu z południowym regionem Morza Śródziemnego”, COM(2011) 200 final;

               komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – „Plan działania w sprawie zastosowań globalnego systemu nawigacji satelitarnej (GNSS)”, COM(2010) 308 final, 14 czerwca 2010 r.;

               konkluzje ze spotkania wysokiego szczebla poświęconego kwestii przestrzeni kosmicznej dla obywateli Afryki i zorganizowanego przez prezydencję belgijską UE dnia 16 września 2010 r.;

               konkluzję 7. Rady ds. Przestrzeni Kosmicznej zatytułowanej „Globalne wyzwania: pełne wykorzystanie europejskich systemów kosmicznych”, która miała miejsce w Brukseli dnia 25 listopada 2010 r.;

               plan działania na lata 2011–2013 dotyczący realizacji partnerstwa strategicznego Afryka–UE, przyjęty podczas trzeciego szczytu Afryka–UE (Tripolis, 29 i 30 listopada 2010 r.);

               wspólną deklarację przedsiębiorstw na 4. Forum Przedsiębiorców UE–Afryka (Tripolis, 26 i 28 listopada 2010 r.);

               komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 czerwca 2009 r. – „Partnerstwo Unii Europejskiej i Afryki – Połączenia między Afryką i Europą: w kierunku wzmocnienia współpracy w zakresie transportu”, COM(2009) 301 final, 24 czerwca 2009 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Podstawę wniosku stanowi art. 172 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 218 ust. 5.

               •Pomocniczość

                  Zasada pomocniczości nie ma zastosowania w tym przypadku, ponieważ europejski system nawigacji satelitarnej należy do Unii Europejskiej.

               •Proporcjonalność

                  Postanowienia umowy odpowiadają zamierzonemu celowi, tj. umożliwieniu ASECNA opracowania swego własnego systemu wspomagania satelitarnego w oparciu o program EGNOS – europejski system wspomagania satelitarnego. Odzwierciedlają one również cel Unii Europejskiej, jakim jest eksportowanie na kontynent afrykański unijnej wiedzy fachowej z zakresu radionawigacji satelitarnej.

               •Wybór instrumentu

                  Wprowadzenie wiążących ram współpracy wymaga zawarcia międzynarodowej umowy. Artykuł 29 rozporządzenia (UE) nr 1285/2013 jasno przewiduje możliwość zawierania umów z organizacjami międzynarodowymi w ramach programów Galileo i EGNOS.

               3.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

               Komisja regularnie składała specjalnemu komitetowi wyznaczonemu przez Radę pisemne i ustne sprawozdania dotyczące postępów w negocjacjach. Państwa członkowskie Unii Europejskiej były ponadto informowane o przebiegu dyskusji oraz miały możliwość uczestniczenia w spotkaniach negocjacyjnych. Ponadto Grupa Robocza Rady ds. Transportu – kwestie intermodalności i sieci intermodalne – opracowała przed zakończeniem negocjacji uwagi wstępne na temat projektu umowy i uwagi te uwzględniono we wniosku końcowym.

               Zapewnianie w Afryce służb radionawigacji satelitarnej w oparciu o EGNOS było przedmiotem analizy społeczno-ekonomicznej i technicznej. Wyniki tej analizy były przedstawiane i wielokrotnie dyskutowane z zainteresowanymi państwami członkowskimi przy okazji seminariów, warsztatów i forów międzynarodowych takich jak regionalna grupa planowania i wdrażania AFI (APIRG) w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (OACI).

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Umowa nie przewiduje żadnych skutków budżetowych dla budżetu przyznanego na europejskie programy radionawigacji satelitarnej na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1285/2013.

               Koszty instalacji i eksploatacji infrastruktury przewidzianej w umowie, należącej do ASECNA, będą finansowane z budżetu ASECNA, przez jej państwa członkowskie lub poprzez wkłady w formie pożyczek lub darowizn pochodzących od państw Unii Europejskiej i międzynarodowych instytucji finansowych (Europejski Bank Inwestycyjny, Afrykański Bank Rozwoju itd.).

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

                  Umowa przewiduje powołanie wspólnego komitetu mającego za zadanie zarządzanie nią i jej prawidłową realizację. Na wypadek sporu między dwiema stronami umowy przewidziano ponadto procedurę arbitrażową.

               2016/0271 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca do podpisania w imieniu Unii umowy o współpracy między Unią Europejską a Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego w Afryce i na Madagaskarze (ASECNA), dotyczącej rozwoju nawigacji satelitarnej oraz zapewniania na rzecz lotnictwa cywilnego powiązanych służb w obszarze kompetencji ASECNA

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 172 w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 25 września 2014 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Unii, międzynarodowej umowy z Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego w Afryce i na Madagaskarze (zwaną dalej „ASECNA”) ustanawiającej warunki zapewniania w Afryce służb w zakresie systemu wspomagającego opartego na wyposażeniu satelitarnym SBAS na podstawie europejskiego programu nawigacji satelitarnej EGNOS.

               (2)W wyniku tych negocjacji umowa między Unią Europejską a ASECNA dotycząca rozwoju nawigacji satelitarnej oraz zapewniania na rzecz lotnictwa cywilnego powiązanych służb w obszarze kompetencji ASECNA została parafowana w dniu 12 maja 2016 r.

               (3)Należy podpisać przedmiotową umowę,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii umowy o współpracy między Unią Europejską z jednej strony a Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego w Afryce i na Madagaskarze (ASECNA) z drugiej strony, dotyczącej rozwoju nawigacji satelitarnej oraz zapewniania na rzecz lotnictwa cywilnego powiązanych służb w obszarze kompetencji ASECNA.

               Tekst umowy dołączony jest do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania umowy, z zastrzeżeniem jej zawarcia, osobie/osobom wskazanej/wskazanym przez negocjatora umowy.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        ASECNA jest organizacją międzynarodową, której siedziba znajduje się w Dakarze w Senegalu i której zadaniem jest zapewnianie bezpieczeństwa żeglugi powietrznej 18 państwom będącym jej członkami, są to: Benin, Burkina Faso, Kamerun, Republika Środkowoafrykańska, Czad, Komory, Kongo, Wybrzeże Kości Słoniowej, Gabon, Gwinea Bissau, Gwinea Równikowa, Madagaskar, Mali, Mauretania, Niger, Senegal, Togo i Francja.

                     (2)
                  Korzyści społeczno-ekonomiczne dla całego kontynentu afrykańskiego oszacowano na podstawie analizy stosunku kosztów do korzyści na ponad 4,8 mld euro, nie licząc korzyści w zakresie rozwoju gospodarczego i integracji regionalnej, których nie można było określić ilościowo.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.9.2016
            COM(2016) 574 final
            ZAŁĄCZNIK
            UMOWA O WSPÓŁPRACY (PROJEKT)między Unią Europejską a Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego w Afryce i na Madagaskarze (ASECNA), dotycząca rozwoju nawigacji satelitarnej oraz zapewniania na rzecz lotnictwa cywilnego powiązanych służb w obszarze kompetencji ASECNA
            do
            DECYZJI RADY
            upoważniającej do podpisania w imieniu Unii umowy o współpracy między Unią Europejską a Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego w Afryce i na Madagaskarze (ASECNA), dotyczącej rozwoju nawigacji satelitarnej oraz zapewniania na rzecz lotnictwa cywilnego powiązanych służb w obszarze kompetencji ASECNA

               UNIA EUROPEJSKA z jednej strony

               oraz

               AGENCJA BEZPIECZEŃSTWA LOTNICZEGO W AFRYCE I NA MADAGASKARZE (zwana dalej „ASECNA”) z drugiej strony

               zwane dalej „stronami”

               MAJĄC NA UWADZE rosnącą dynamikę rozwoju aplikacji w zakresie globalnych systemów nawigacji satelitarnej w Unii Europejskiej, w Afryce i w innych regionach na świecie, w szczególności w sektorze lotnictwa cywilnego,

               MAJĄC NA UWADZE, że ASECNA jest podmiotem odpowiedzialnym głównie za zapewnianie służb żeglugi powietrznej w powierzonych sobie przestrzeniach powietrznych, za organizację tych przestrzeni, publikowanie informacji lotniczych, prognozowanie i przekazywanie informacji z zakresu meteorologii lotniczej,

               UZNAJĄC wagę programów radionawigacji satelitarnej Unii Europejskiej Galileo i EGNOS opracowanych specjalnie na użytek cywilny, korzyści związane z ich wprowadzeniem w życie a także zainteresowanie ASECNA zapewnianiem służb radionawigacji satelitarnej,

               UZNAJĄC, że system EGNOS – regionalna infrastruktura ukierunkowana na Europę, która monitoruje i koryguje otwarte sygnały emitowane przez globalne systemy radionawigacji satelitarnej, oferując w szczególności większą dokładność i zdolność natychmiastowego ostrzegania użytkownika o niewłaściwym funkcjonowaniu (ang. integrity) – zapewnia służby szczególnie dostosowane do potrzeb lotnictwa cywilnego,

               MAJĄC NA UWADZE, że technicznie zapewnianie służb opartych na technologii systemu EGNOS można rozszerzyć na cały kontynent afrykański, o ile spełnione zostaną dwa warunki: z jednej strony wykorzystane synergie między infrastrukturami naziemnymi nadzorowanymi przez poszczególne strony, a z drugiej transpondery systemu EGNOS zostaną zainstalowane na satelitach umieszczonych na orbicie geostacjonarnej nad Afryką,

               MAJĄC NA UWADZE rezolucję Rady ds. Przestrzeni Kosmicznej Unii Europejskiej zatytułowaną „Globalne wyzwania: pełne wykorzystanie europejskich systemów kosmicznych”, przyjętą w dniu 25 listopada 2010 r., która zachęca Komisję Europejską do współpracy z Komisją Unii Afrykańskiej w celu wzmocnienia dostępnych środków i określenia warunków, na których infrastrukturę podobną do infrastruktury EGNOS można by wprowadzić w Afryce,

               MAJĄC NA UWADZE komunikat Komisji Europejskiej z dnia 26 kwietnia 2007 r. dotyczący europejskiej polityki kosmicznej, w którym przykłada się szczególną wagę do współpracy między Europą a Afryką w dziedzinie przestrzeni kosmicznej, oraz komunikat Komisji z dnia 4 kwietnia 2011 r. zatytułowany „Ku strategii Unii Europejskiej w zakresie przestrzeni kosmicznej w służbie obywateli”, w którym podkreśla się wolę Unii Europejskiej udostępnienia Afryce wiedzy fachowej i infrastruktury oraz pogłębienia współpracy z tym kontynentem,

               MAJĄC NA UWADZE rezolucję komitetu ministrów ASECNA nr 2005 CM 44-11 z dnia 7 lipca 2005 r., która dotyczy wdrożenia systemów radionawigacji satelitarnej (GNSS) w ASECNA i w której występuje się w szczególności o wsparcie ze strony instytucji europejskich, by móc skorzystać z rozmieszczenia EGNOS, a nawet GALILEO na potrzeby operacyjne agencji,

               MAJĄC NA UWADZE rezolucję zarządu ASECNA nr 2011 CA 120-18 z dnia 7 lipca 2011 r. dotyczącą faktycznego udziału agencji w rozmieszczaniu EGNOS/GALILEO w regionie Afryki i Oceanu Indyjskiego, w której upoważniono między innymi dyrektora generalnego do kontynuowania w tym celu działań wobec właściwych instytucji europejskich,

               MAJĄC NA UWADZE, że w ramach wdrażania tej rezolucji ASECNA opracowała program SBAS-ASECNA w celu zapewniania na obszarze kompetencji agencji służb SBAS opartych na technologii systemu EGNOS,

               MAJĄC NA UWADZE, że długoterminowa współpraca między Unią Europejską a ASECNA w dziedzinie radionawigacji satelitarnej wpisuje się w ramy ogólne partnerstwa strategicznego UE–Afryka, jako że plan działania przyjęty podczas czwartego szczytu UE–Afryka (który odbył się w Brukseli w dniach 2 i 3 kwietnia 2014 r.) w celu określenia współpracy między tymi dwoma kontynentami na okres 2014–2017, przewiduje przydzielenie zasobów ludzkich i finansowych na kilka lat i w sposób wystarczający, by rozmieścić infrastrukturę radionawigacji satelitarnej opartej o EGNOS oraz wprowadzić w życie systemy zarządzania i finansowania w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych i operacyjnych EGNOS w Afryce dla zainteresowanych państw,

               MAJĄC NA UWADZE, że w zastosowaniu tego partnerstwa strategicznego między Unią Europejską a Afryką ASECNA i Unia Europejska prowadzą już współpracę w ramach programu wspomagającego sektor transportu lotniczego i służby satelitarne w Afryce, który finansowany jest z 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju, oraz w ramach panafrykańskiego programu wsparcia na rzecz EGNOS w Afryce, który finansowany jest z Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, w szczególności dzięki powołaniu wspólnego biura zarządzania programem EGNOS–Afryka,

               MAJĄC NA UWADZE wspólne zainteresowanie długoterminową współpracą między Unią Europejską a ASECNA w dziedzinie rozwoju radionawigacji satelitarnej na rzecz lotnictwa cywilnego, oraz PRAGNĄC ustanowić formalnie taką współpracę,

               MAJĄC NA UWADZE konieczność zapewnienia doskonałego poziomu ochrony służb radionawigacji satelitarnej na terytoriach podlegających stronom,

               MAJĄC NA UWADZE, że Unia Europejska powołała swoje własne agencje do wspierania jej w niektórych szczególnych dziedzinach, w szczególności Agencję Europejskiego GNSS ds. europejskich programów radionawigacji satelitarnej oraz Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Lotniczego w dziedzinie Lotnictwa Cywilnego, oraz że eksploatacja systemu EGNOS w okresie 2014–2021 była przedmiotem konwencji o delegowaniu zadań między Unią Europejską a Agencją Europejskiego GNSS,

               UZNAJĄC, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1285/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie realizacji i eksploatacji europejskich systemów nawigacji satelitarnej

                  (1)

                stanowi, że Unia Europejska jest właścicielem wszystkich materialnych i niematerialnych składników majątku, które zostały stworzone lub rozbudowane w ramach programów Galileo i EGNOS, że Unia Europejska może zawierać umowy z państwami trzecimi i z organizacjami międzynarodowymi w ramach tych programów oraz że ewentualne rozszerzenie pokrycia przez system EGNOS poza Europę nie będzie finansowane z zasobów budżetowych przydzielonych z tytułu tego rozporządzenia,

               MAJĄC NA UWADZE rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 912/2010 z dnia 22 września 2010 r. ustanawiające Agencję Europejskiego GNSS

                  (2)

               ,

               UZNAJĄC znaczenie koordynacji podejścia w dziedzinie normalizacji i certyfikacji oraz wszystkich kwestii dotyczących systemów i służb radionawigacji satelitarnej w międzynarodowych organach normalizacyjnych i certyfikacyjnych, w szczególności w celu propagowania szerokiego i nowatorskiego stosowania usług Galileo i EGNOS oraz SBAS-ASECNA jako światowej normy radionawigacji i synchronizacji w sektorze lotnictwa cywilnego,

               UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               CZĘŚĆ I

               POSTANOWIENIA OGÓLNE

               Artykuł 1

               Cele

               1. Celem niniejszej umowy jest rozwój radionawigacji satelitarnej i zapewnianie powiązanych służb na rzecz lotnictwa cywilnego na obszarze kompetencji ASECNA dzięki umożliwieniu jej korzystania z europejskich programów radionawigacji satelitarnej.

               Niniejsza umowa wpisuje się w ramy promowania na kontynencie afrykańskim służb opierających się na wspomnianych europejskich programach radionawigacji satelitarnej.

               2. Niniejsza umowa określa formę i warunki współpracy między stronami, zmierzającej do realizacji celów wymienionych w ustępie pierwszym.

               Artykuł 2

               Definicje

               Do celów niniejszej umowy:

               1)
                     „GNSS” lub „globalny system nawigacji satelitarnej ” oznacza infrastrukturę złożoną z konstelacji

                  satelitów

                oraz sieci centrów i stacji naziemnych, która pozwala, dzięki emisji sygnałów radioelektrycznych, zapewnić na całej kuli ziemskiej służbę bardzo dokładnego pomiaru czasu i geolokalizacji użytkownikom posiadającym odpowiedni odbiornik;

               2)
                     „europejski system radionawigacji satelitarnej” oznacza utworzony w ramach programu Galileo globalny system radionawigacji satelitarnej oraz system EGNOS, które są własnością Unii Europejskiej;

               3)
                     „obszar kompetencji ASECNA” oznacza obszar geograficzny, w którym ASECNA zapewnia służby żeglugi powietrznej, zarówno w przestrzeni powietrznej należących do niej państw członkowskich, jak i poza nią;

               4)
                     „EGNOS”, skrót od europejskiego systemu wspomagania satelitarnego (ang. European Geostationary Navigation Overlay Service), oznacza regionalną infrastrukturę systemu radionawigacji satelitarnej, która kontroluje i koryguje otwarte sygnały emitowane przez globalne systemy radionawigacji satelitarnej, głównie GPS i Galileo, pozwalając użytkownikom tych globalnych systemów uzyskać lepsze wyniki, jeśli chodzi o precyzyjność i zdolność natychmiastowego ostrzegania użytkownika o niewłaściwym funkcjonowaniu (ang. integrity). EGNOS obejmuje stacje naziemne i kilka transponderów zainstalowanych na satelitach geostacjonarnych. Stacje naziemne to: ośrodek inżynieryjny, stacje kontrolne MCC (Mission Control Center), stacje RIMS, stacje NLES, centrum obsługi i serwer EDAS. Pokrycie regionalne EGNOS to przede wszystkim terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, które geograficznie znajduje się w Europie;

               5)
                     „SBAS-ASECNA” oznacza system radionawigacji satelitarnej ASECNA, który kontroluje i koryguje otwarte sygnały emitowane przez globalne systemy radionawigacji satelitarnej, głównie GPS i Galileo, pozwalając użytkownikom tych globalnych systemów uzyskać lepsze wyniki, jeśli chodzi o precyzyjność i zdolność natychmiastowego ostrzegania użytkownika o niewłaściwym funkcjonowaniu. SBAS-ASECNA jest własnością ASECNA. System ten obejmuje infrastrukturę naziemną i kilka transponderów zainstalowanych na satelitach geostacjonarnych. Infrastruktura naziemna będzie składać się w szczególności ze stacji RIMS, jednej lub kilku stacji kontrolnych MCC oraz ze stacji NLES. Pokrycie przez SBAS-ASECNA obejmuje przede wszystkim obszar kompetencji ASECNA. System SBAS-ASECNA oznacza zarówno wersję pierwotną systemu, jak i wszelkie jej zmiany, w tym zmiany w zakresie podwójnej częstotliwości i multi-konstelacji. Wprowadzenie systemu w życie składa się z etapów definicji i projektowania, opracowania i rozmieszczania oraz homologacji i certyfikacji. Po czym następuje etap eksploatacji;

               6)
                     „strefa pokrycia przez EGNOS” lub „strefa pokrycia przez SBAS-ASECNA”: strefa, w której możliwy jest odbiór sygnałów nadawanych przez dany system (czyli np. strefa zasięgu satelitów geostacjonarnych);

               7)
                     „obszar dostępności usługi SBAS-ASECNA” to obszar w obrębie strefy pokrycia przez SBAS-ASECNA, w którym SBAS-ASECNA zapewnia usługi zgodne z wymogami określonymi przez ASCENA i ustalonymi w związku z zalecanymi normami i zasadami (SARPs) ICAO oraz przyjmuje na siebie związane z tym zatwierdzone operacje;

               8)
                     „obszar dostępności usługi SOL d’EGNOS” to obszar w obrębie strefy pokrycia przez EGNOS, w którym system EGNOS zapewnia usługi zgodne z zalecanymi normami i zasadami (SARPs) ICAO oraz przyjmuje na siebie związane z tym zatwierdzone operacje;

               9)
                     „stacje RIMS” oznaczają stacje należące do systemu EGNOS lub SBAS-ASECNA, których zadaniem jest gromadzenie w czasie rzeczywistym danych z geolokalizacji pochodzących z sygnałów emitowanych przez globalne systemy radionawigacji satelitarnej;

               10)
                      „stacje NLES” oznaczają stacje należące do systemu EGNOS lub SBAS-ASECNA, które wysyłają do transponderów zainstalowanych na satelitach geostacjonarnych skorygowane dane pozwalające odbiornikom sygnałów GNSS znajdującym się w strefie pokrycia przez jeden lub drugi system nanieść korekty dostosowane do ich geolokalizacji;

               11)
                      „Galileo” oznacza niezależny, cywilny, europejski globalny system radionawigacji satelitarnej i satelitarnego systemu sygnałów czasu, znajdujący się pod kontrola cywilną i mający na celu świadczenie usług GNSS, zaprojektowany i utworzony przez Unię Europejską, Europejską Agencję Kosmiczną i, odpowiednio, ich państwa członkowskie. Eksploatacja systemu GALILEO może zostać powierzona podmiotowi prywatnemu. Galileo przewiduje zapewnianie służb powszechnie dostępnych, usług komercyjnych, usług publicznych o regulowanym dostępie z ograniczoną dostępnością, służb poszukiwawczo-ratowniczych, jak również zdolności natychmiastowego ostrzegania o niewłaściwym funkcjonowaniu przeznaczonych dla użytkowników zastosowań związanych z bezpieczeństwem życia;

               12)
                      „interoperacyjność” oznacza możliwość stosowania dwóch lub więcej systemów radionawigacji satelitarnej oraz usług świadczonych w ich ramach, aby zapewnić na poziomie użytkownika większe możliwości w porównaniu z osiągalnymi w oparciu o wyłącznie jeden system;

               13)
                      „własność intelektualna” jest rozumiana zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ppkt (viii) Konwencji o ustanowieniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, podpisanej w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 roku;

               14)
                      „informacje niejawne” oznaczają informacje, w dowolnej postaci, wymagające ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem, które mogłoby naruszyć w różnym stopniu podstawowe interesy – w tym bezpieczeństwo narodowe – stron lub poszczególnych państw członkowskich. Tajność takiej informacji jest wskazana za pomocą oznaczenia klauzuli tajności. Strony nadają takim informacjom klauzulę tajności zgodnie z właściwymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz muszą je chronić przed utratą poufności, integralności i dostępności.

               Artykuł 3

               Zasady współpracy

               Strony stosują następujące zasady w odniesieniu do działań prowadzonych w ramach współpracy objętej niniejszą umową:

               1) obopólne korzyści w oparciu o ogólną równowagę praw i obowiązków, w tym wkładu i dostępu do wszystkich usług i służb;

               2) wzajemne udostępnienie możliwości udziału we wspólnych działaniach w ramach programów Unii Europejskiej i ASECNA z zakresu radionawigacji satelitarnej;

               3) wymiana we właściwym czasie wszelkich informacji użytecznych dla realizacji niniejszej umowy;

               4) właściwa i skuteczna ochrona praw własności intelektualnej.

               Artykuł 4

               Agencje Unii Europejskiej

               Unia Europejska może powierzyć Agencji Europejskiego GNSS lub Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Lotniczego w dziedzinie Lotnictwa Cywilnego wykonanie całości lub części zadań, do których jest zobowiązana na mocy niniejszej umowy. W takim przypadku jest ona odpowiedzialna wobec ASECNA za właściwe i pełne wykonanie swych zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszej umowy.

               Artykuł 5

               Stosunki z osobami trzecimi

               Unia Europejska ułatwia i wspiera wszelkie inicjatywy współpracy lub partnerstwa między ASECNA a innymi podmiotami zaangażowanymi w europejskie programy radionawigacji satelitarnej Galileo i EGNOS, w szczególności Europejską Agencją Kosmiczną, które to inicjatywy mogą sprzyjać zapewnianiu przez ASECNA służb radionawigacji satelitarnej w oparciu o te dwa programy oraz ich rozwojowi.

               CZĘŚĆ II

               POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE WSPÓŁPRACY

               Artykuł 6

               Działania z zakresu współpracy

               1. Działania w zakresie współpracy z tytułu niniejszej umowy dotyczą przede wszystkim działań służących wprowadzeniu i eksploatacji systemu SBAS-ASECNA w oparciu o technologię systemu EGNOS. Dotyczą one również stosowania w Afryce systemu utworzonego w ramach programu Galileo, widma radiowego, norm, certyfikacji i organizacji międzynarodowych, bezpieczeństwa, badań naukowych i rozwoju, zasobów ludzkich, informowania i eksponowania, wymiany personelu oraz propagowania na kontynencie afrykańskim usług radionawigacji satelitarnej.

               Strony mogą zmienić ten wykaz działań zgodnie z art. 33 niniejszej umowy.

               2. Niniejsza umowa nie narusza niezależności instytucjonalnej Unii Europejskiej w zakresie zarządzania europejskimi programami radionawigacji satelitarnej, ani struktury ustanowionej przez Unię Europejską do celów realizacji tych programów. Niniejsza umowa nie wpływa również na środki regulacyjne wprowadzone do celów realizacji zobowiązań w zakresie nierozprzestrzeniania, kontroli wywozu, kontroli niematerialnego transferu technologii. Nie narusza ona też środków bezpieczeństwa narodowego.

               3. Niniejsza umowa nie narusza niezależności instytucjonalnej ASECNA.

               4. Z zastrzeżeniem swych odpowiednich środków regulacyjnych strony w najszerszym możliwym zakresie wspierają współpracę w ramach niniejszej umowy.

               PODCZĘŚĆ I

               Artykuł 7

               Wprowadzenie i eksploatacja systemu SBAS-ASECNA

               1. Unia Europejska wspiera ASCENA we wprowadzeniu i eksploatacji systemu SBAS-ASECNA. Oprócz postanowień szczególnych przewidzianych w art. 8–16 poniżej Unia Europejska zobowiązuje się ogólnie do ułatwiania wprowadzenia i eksploatacji systemu SBAS-ASECNA, w szczególności udostępniając ASECNA nieodpłatnie wszelkie użyteczne informacje, doradzając ASECNA w kwestii zarządzania programem oraz w zakresie planów technicznych i organizacyjnych, jak również wnosząc wkład w oceny i monitorowanie programu SBAS-ASECNA.

               2. Przy realizacji wzajemnych połączeń systemów EGNOS i SBAS-ASECNA każda strona jest odpowiedzialna za zmiany w swoim własnym systemie i pokrywa powiązane koszty inwestycyjne i eksploatacyjne. Każda strona przekazuje drugiej stronie niezbędne informacje i współpracuje przy wprowadzaniu zmian w systemie tej drugiej strony. Stosowany jest proces zobowiązania do zapewniania jakości i monitorowania wyników, w ramach którego ustanawia się wzajemne obowiązki.

               Artykuł 8

               Projektowanie i opracowanie systemu SBAS-ASECNA

               Unia Europejska wspiera ASECNA przy projektowaniu i opracowywaniu systemu SBAS-ASECNA, w szczególności jeśli chodzi o architekturę systemu, lokalizację infrastruktury naziemnej i koncepcję operacji. Prowadzone w tym celu analizy określą dokładniej wzajemne połączenia między SBAS-ASECNA i EGNOS.

               Artykuł 9

               Rozwój i rozmieszczenie stacji RIMS

               Unia Europejska wspiera ASECNA w rozwijaniu i rozmieszczaniu stacji RIMS w ramach systemu SBAS-ASECNA, w szczególności jeśli chodzi o wyposażenie, procedury eksploatacji, kwalifikacje operatorów i zatwierdzenie lokalizacji infrastruktury naziemnej, między innymi dzięki wprowadzeniu wymogów bezpieczeństwa i ich weryfikacji.

               Aby zoptymalizować wyniki i obszary dostępności usług systemów EGNOS i SBAS-ASECNA, strony koordynują instalację swych odpowiednich stacji RIMS, w szczególności stacji znajdujących się na granicznych obszarach wspólnych dla obu systemów, tak by stacje te były rozmieszczone w sposób harmonijny, a synergie między nimi były możliwe dzięki wymianie danych generowanych przez te stacje RIMS, zgodnie z wymogami bezpieczeństwa przewidzianymi przez obowiązujące przepisy stron.

               Artykuł 10

               Rozwój i rozmieszczenie centrów sterowania

               Unia Europejska wspiera ASECNA w rozwoju i rozmieszczeniu stacji kontrolnych w ramach systemu SBAS-ASECNA, w szczególności jeśli chodzi o wyposażenie, procedury eksploatacji, kwalifikacje operatorów i zatwierdzenie lokalizacji infrastruktury naziemnej, między innymi dzięki wprowadzeniu i weryfikacji wymogów bezpieczeństwa.

               Artykuł 11

               Rozwój i rozmieszczenie stacji NLES i transponderów

               Unia Europejska wspiera ASECNA w rozwoju i rozmieszczeniu usług rozpowszechniania danych opartych na transponderach systemu SBAS-ASECNA zainstalowanych na satelitach geostacjonarnych oraz na powiązanych stacjach naziemnych transmitowania danych. Unia Europejska wspiera również ASECNA w procedurach i formalnościach niezbędnych do otrzymania kodów PRN wymaganych do eksploatacji systemu SBAS-ASECNA, bez których eksploatacja ta jest niemożliwa.

               Artykuł 12

               Homologacja i certyfikacja systemu SBAS-ASECNA

               Unia Europejska wspiera ASECNA, na jej wniosek, w następujących kwestiach:

               – certyfikacja systemu SBAS-ASECNA;

               – homologacja bezpieczeństwa systemu SBAS-ASECNA, w tym jeśli chodzi o instalację infrastruktury naziemnej;

               – certyfikacja usług dostarczanych przez system SBAS-ASECNA.

               Unia Europejska może również wspierać ASECNA, na jej wniosek, w opracowywaniu metody i procedur mających na celu:

               – zatwierdzenie, przed ich ukazaniem się w zbiorze informacji lotniczych, procedur związanych z systemem SBAS-ASECNA, dotyczących startu, lotu i lądowania statków powietrznych;

               – certyfikację sprzętu zainstalowanego na pokładzie statków powietrznych i służącego do odbioru i przetwarzania sygnałów z radionawigacji satelitarnej oraz homologację operatorów statków powietrznych i załóg.

               Artykuł 13

               Eksploatacja systemu SBAS-ASECNA

               1. Unia Europejska wspiera ASCENA w eksploatacji systemu SBAS-ASECNA.

               Jeśli chodzi o przygotowanie rozpoczęcia eksploatacji, Unia Europejska wspiera ASECNA w szczególności w:

               – wdrożeniu planu zarządzania i zapewnianiu usług;

               – przyjęciu, w odniesieniu do systemu SBAS-ASECNA, procedur operacyjnych i dokumentacji szkoleniowej systemu EGNOS;

               – wdrożeniu zintegrowanego systemu zarządzania służącego zapewnianiu usług, obejmującego między innymi kwestie jakości, ochrony i bezpieczeństwa oraz ochrony środowiska;

               – analizie i wdrożeniu planów podwykonawstwa;

               – szkoleniu operatorów;

               – komunikacie o uruchomieniu usługi.

               Unia Europejska wspiera również ASECNA w rozwiązywaniu problemów związanych z eksploatacją, stwierdzonych po komunikacie o uruchomieniu usługi, w szczególności poprzez udostępnienie procedur i narzędzi analizy wyników, wspieraniu szkoleń i obecności personelu w obiektach podczas okresu rozruchu.

               Unia Europejska wspiera również ASECNA we wprowadzaniu w życie zmian w systemie eksploatacji.

               2. Strony udzielają sobie wzajemnej pomocy w celu zachęcenia użytkowników do korzystania z usług oferowanych przez systemy EGNOS i SBAS-ASECNA, jak również w celu stymulowania rozwoju związanego z nimi rynku.

               Artykuł 14

               Obszary dostępności usług

               Określenie obszaru dostępności usług SOL EGNOS oraz obszaru dostępności usług SBAS-ASECNA jest przedmiotem konsultacji między stronami tak, aby uniknąć wszelkich problemów w eksploatacji, w szczególności w zakresie interoperacyjności i odpowiedzialności. Strony starają się w tym względzie znaleźć wspólne rozwiązania.

               Jeżeli obszar dostępności usług SOL EGNOS pokrywałby obszar, za który odpowiedzialna jest ASECNA, lub jeżeli obszar dostępności usług SBAS-ASECNA pokrywałby część terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, wprowadza się proces zobowiązania do zapewniania jakości i monitorowania wyników, określając odpowiednie obowiązki.

               W przypadku gdy obszar dostępności usług SOL EGNOS i obszar dostępności usług SBAS-ASECNA pokrywają terytorium znajdujące się poza terytorium państw członkowskich UE i poza obszarem, za który odpowiada ASECNA, lub jeśli obszar taki pokrywałby się częściowo z systemem innym niż EGNOS i SBAS-ASECNA, strony informują się wzajemnie i koordynują kroki podejmowane wobec organów odpowiedniego terytorium lub terytoriów, aby zagwarantować wspólne poszukiwanie rozwiązań problemów, w szczególności w zakresie interoperacyjności i odpowiedzialności.

               Artykuł 15

               Zamówienia publiczne

               1. Unia Europejska wspiera ASECNA, na jej wniosek, w przygotowaniu dokumentacji przetargowej i analizie ofert w ramach udzielania zamówień publicznych związanych z wprowadzeniem i eksploatacją systemu SBAS-ASECNA.

               2. Nie naruszając art. XXIII Porozumienia w sprawie zamówień publicznych zawartego w ramach Światowej Organizacji Handlu (art. III zmienionego porozumienia), organy publiczne i przedsiębiorstwa państw członkowskich Unii Europejskiej mają prawo przystępować do przetargów związanych z wprowadzeniem i eksploatacją systemu SBAS-ASECNA, oprócz przypadków istnienia konfliktu interesów.

               3. Zamówienia dotyczące wprowadzenia i eksploatacji systemów EGNOS i SBAS-ASECNA mogą być przedmiotem wspólnych zamówień publicznych Unii Europejskiej i ASECNA, w zależności od interesów każdej ze stron, w szczególności jeśli chodzi o stacje naziemne i transpondery.

               Artykuł 16

               Prawa własności intelektualnej

               1. Każda strona udostępnia bezpłatnie drugiej wszelkie prawa własności intelektualnej w odniesieniu do utworów i wynalazków, których jest właścicielem i które wykorzystuje się przy wprowadzaniu i eksploatacji systemów EGNOS i SBAS-ASECNA. Niniejsza umowa ma wartość licencji na korzystanie z tych praw.

               Jeżeli jedna ze stron tworzy lub generuje nowe prawa własności intelektualnej w oparciu o prawa własności intelektualnej, które udostępniła jej druga strona, ta ostatnia staje się podmiotem utworzonych lub wygenerowanych w ten sposób nowych praw własności intelektualnej i udziela nieodpłatnie licencji na korzystanie z tych nowych praw stronie, która je stworzyła lub wygenerowała. Strona, która jest podmiotem tych nowych praw, może jednak udzielić licencji na korzystanie z nich osobie trzeciej dopiero po uzyskaniu jasnej zgody drugiej strony.

               Warunki użytkowania licencji, o której mowa w akapicie pierwszym i drugim, są określone w ust. 2 i 3.

               2. Licencja, o której mowa w ust. 1, jest imienna, niewyłączna i nieprzekazywalna, bez uszczerbku dla postanowień ust. 1 akapit drugi. Uprawnia ona, w zależności od przypadku, do wykorzystywania, zmieniania, powielania i wytwarzania wyłącznie na potrzeby wprowadzenia i eksploatacji systemów EGNOS i SBAS-ASECNA.

               Strona może udostępniać osobie trzeciej, wprowadzać do obrotu w jakikolwiek sposób prawa własności intelektualnej, które udostępniła jej druga strona w zastosowaniu ust. 1, wyłącznie za jej wyraźną zgodą, chyba że udostępnienie osobie trzeciej ma miejsce w ramach procedury zamówień publicznych lub zamówienia zawartego przez którąś ze stron na wprowadzenie i eksploatację systemu EGNOS, systemu powstałego w ramach programu Galileo lub systemu SBAS-ASECNA.

               3. Każda ze stron prowadzi rejestr praw własności intelektualnej, które udostępnia drugiej stronie w zastosowaniu ust. 1. Kopię rejestru przekazuje drugiej stronie. W odniesieniu do każdego udostępnionego prawa własności intelektualnej w rejestrze określa się w szczególności:

                  – przedmiot prawa, czyli: wynalazek, oprogramowanie, baza danych itd.;

                  – charakter prawa, czyli: prawo autorskie, patent itd.;

                  – przekazane prawo użytkowania, czyli: prawo do powielania, dostosowywania, wytwarzania itd.;

                  – terytorium, na którym udostępnia się to prawo;

                  – długość okresu udostępnienia.

               4. Każda ze stron, która udziela drugiej stronie licencji na użytkowanie zgodnie z ust. 1, może wstrzymać udzielenie, jeśli stwierdzi, że nie są przestrzegane warunki wynikające z ust. 2 i 3.

               5. Strony przyznają i zapewniają odpowiednią i skuteczną ochronę praw własności intelektualnej w dziedzinach i sektorach związanych z wprowadzeniem i eksploatacją systemów EGNOS i SBAS-ASECNA, zgodnie z najwyższymi międzynarodowymi standardami określonymi w Porozumieniu w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumieniu TRIPS) WTO, w tym stosują skuteczne środki egzekwowania takich standardów.

               PODCZĘŚĆ II

               Inna działalność

               Artykuł 17

               Galileo

               1. Strony współpracują ze sobą na rzecz propagowania i stosowania systemu powstałego w ramach programu Galileo na kontynencie afrykańskim, głównie w zakresie opracowywania zastosowań i wykorzystywania usług opartych na tym systemie, w szczególności w dziedzinie pomiaru czasu, nawigacji, monitorowania i służb poszukiwawczo-ratowniczych, oraz w zakresie eksponowania korzyści związanych z zastosowaniami i usługami opartymi na tym systemie.

               2. ASECNA powstrzymuje się od wszelkich działań lub inicjatyw, które mogą zagrażać interesom Unii Europejskiej w dziedzinie praw własności intelektualnej związanych z programem Galileo.

               Artykuł 18

               Widmo radiowe

               1. Strony współpracują ze sobą i wspierają się nawzajem w dziedzinie widma radiowego, którym gospodaruje Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (dalej zwany „ITU”), w szczególności jeśli chodzi o ochronę pasm częstotliwości przypisanych służbom radionawigacji satelitarnej i łączności lotniczej.

               2. Strony wymieniają informacje i wspierają się nawzajem w zakresie podziału i przydziału częstotliwości przez ITU. Strony wspierają i chronią przydziały częstotliwości odpowiednich dla systemów EGNOS i SBAS-ASECNA, jak również dla systemu powstałego w ramach programu Galileo, w celu zagwarantowania dostępności służb zapewnianych przez te systemy w Unii Europejskiej i Afryce.

               3. Aby chronić widmo radiowe przydzielone na potrzeby radionawigacji przed zakłóceniami takimi jak zmierzone lub niezamierzone zagłuszanie lub maskowanie, strony starają się zidentyfikować źródła zakłóceń i szukają wzajemnie akceptowalnych rozwiązań.

               4. Żadne z postanowień niniejszej umowy nie może być interpretowane jako odstąpienie od obowiązujących przepisów ITU, w tym przepisów regulaminu radiokomunikacyjnego ITU.

               Artykuł 19

               Normy, certyfikacja i organizacje międzynarodowe

               1. Strony starają się przyjąć wspólne podejście w dziedzinie normalizacji oraz we wszystkich kwestiach dotyczących systemów radionawigacji satelitarnej, którymi zajmują się międzynarodowe organizacje i stowarzyszenia, w szczególności Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego, Radio Technical Commission for Aeronautics (RTCA) i Europejska Organizacja Wyposażenia Lotnictwa Cywilnego (EUROCAE) oraz stowarzyszenia i grupy aktywne w dziedzinie normalizacji.

               2. Strony wspólnie wspierają opracowywanie norm radionawigacji satelitarnej na forum organizacji międzynarodowych, w szczególności norm i praktyk zalecanych przez ICAO (SARPs) oraz specyfikacje minimalnych osiągów operacyjnych RTCA i EUROCAE (MOPS). W tym kontekście strony wspólnie zabiegają o uznanie norm Galileo, EGNOS i SBAS-ASECNA przez organizacje międzynarodowe i starają się propagować ich stosowanie na całym świecie, ze szczególnym uwzględnieniem interoperacyjności z innymi systemami radionawigacji satelitarnej.

               Artykuł 20

               Ochrona

               W celu ochrony europejskiego systemu radionawigacji satelitarnej i systemu SBAS-ASECNA przed zagrożeniami i czynami zabronionymi, takimi jak zamierzone zagłuszanie i maskowanie, strony podejmują wszelkie wykonalne środki, w szczególności w zakresie kontroli i nierozprzestrzeniania technologii, aby zapewnić ciągłość, ochronę i bezpieczeństwo służb radionawigacji satelitarnej, jak również w zakresie odpowiedniej infrastruktury i dóbr podstawowych, bez uszczerbku dla art. 6 ust. 2.

               Artykuł 21

               Badania i rozwój

               Strony starają się prowadzić wspólne działania w zakresie badań i rozwoju w obszarze radionawigacji satelitarnej, w szczególności w celu rozwijania i planowania przyszłych zmian technologicznych systemów radionawigacji satelitarnej.

               Każda ze stron stwarza sprzyjające warunki, aby druga strona mogła uczestniczyć w jej własnych programach badań i rozwoju.

               Unia Europejska ułatwia ASECNA dostęp do funduszy programów ramowych na rzecz badań i rozwoju.

               Artykuł 22

               Zasoby ludzkie

               Na bazie własnych doświadczeń Unia Europejska dostarcza ASECNA wszelkich informacji użytecznych w zarządzaniu kapitałem ludzkim niezbędnym do realizacji programu SBAS-ASECNA.

               Unia Europejska wspiera ASCENA w rozwijaniu miejsc pracy i kompetencji niezbędnych do wprowadzenia i eksploatacji systemu SBAS-ASECNA.

               Unia Europejska wspomaga wszelkie inicjatywy współpracy i partnerstwa między ASECNA a podmiotami zaangażowanymi we wzmacnianie potencjału w dziedzinach związanych z europejskimi programami radionawigacji satelitarnej. Unia Europejska ułatwia również ASECNA dostęp do funduszy europejskich programów szkoleniowych.

               Możliwe będzie przeprowadzenie wspólnych szkoleń w odpowiedzi na potrzeby związane z wprowadzeniem i eksploatacją systemów EGNOS, SBAS-ASECNA i systemu opracowanego w ramach programu Galileo oraz przygotowaniem do ich zmian technologicznych.

               Artykuł 23

               Informowanie o działaniach i ich eksponowanie

               Strony starają się prowadzić wspólne działania w zakresie informowania o swoich odpowiednich programach w dziedzinie radionawigacji satelitarnej i ich eksponowania.

               Unia Europejska wspiera ASECNA w opracowywaniu i wdrażaniu strategii informacyjnych skierowanych zarówno do podmiotów zainteresowanych wprowadzeniem i eksploatacją systemu SBAS-ASECNA, jak i do szerokiej publiczności.

               Artykuł 24

               Wymiana personelu

               W ramach działań współpracy przewidzianych w niniejszej umowie strony dokonują wymiany personelu.

               Artykuł 25

               Propagowanie radionawigacji satelitarnej na kontynencie afrykańskim

               Strony wspierają się nawzajem, by propagować radionawigację satelitarną na kontynencie afrykańskim, oraz konsultują się za każdym razem, gdy jest taka potrzeba, w celu uzgodnienia wspólnych działań realizowanych w tej dziedzinie. Strony wspierają w szczególności inicjatywy, które mogą sprzyjać stosowaniu radionawigacji satelitarnej przez użytkowników oraz rozwijaniu rynków związanych z tą technologią.

                CZĘŚĆ III

               POSTANOWIENIA FINANSOWE

               Artykuł 26

               Finansowanie

               1. ASECNA finansuje wprowadzenie i eksploatację systemu SBAS-ASECNA dzięki zasobom własnym, pomocy i dotacjom, szczególnie tym, o których mowa w ustępie trzecim, pożyczkom zaciąganym w instytucjach finansowych lub wszelkim innym środkom finansowania, z zastrzeżeniem postanowień zawartych w ustępie drugim.

               2. Wprowadzenie i eksploatacja systemu SBAS-ASECNA nie może być w żadnym przypadku finansowane wkładami z budżetu przewidzianymi dla europejskich systemów radionawigacji satelitarnej i określonymi w rozdziale II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1285/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r.

               3. W celu wprowadzenia i eksploatacji systemu SBAS-ASECNA Unia Europejska ułatwia ASECNA dostęp do funduszy przeznaczonych na współpracę i rozwój, z których agencja ta może korzystać, zarówno w odniesieniu do programów bieżących, jak i przyszłych. Programy bieżące to program panafrykański, o którym mowa w art. 9 i załączniku III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 233/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiającego Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju na lata 2014–2020, oraz programy funduszu powierniczego na rzecz Afryki na rzecz infrastruktury przewidziane w komunikacie Komisji do Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2006 r. zatytułowanego „Tworzenie infrastruktury w Afryce: Partnerstwo UE i Afryki na rzecz infrastruktury” COM(2006) 376 final.

               CZĘŚĆ IV

               POSTANOWIENIA KOŃCOWE

               Artykuł 27

               Odpowiedzialność prawna

               1. Ponieważ ASECNA nie będzie właścicielem europejskich systemów radionawigacji satelitarnej, nie ponosi żadnej odpowiedzialności wynikającej z posiadania tych systemów.

               Ponieważ Unia Europejska nie będzie właścicielem systemu SBAS-ASECNA, nie ponosi żadnej odpowiedzialności wynikającej z posiadania tego systemu.

               2. Żadna ze stron nie ponosi odpowiedzialności za szkody wynikające ze stosowania przez drugą stronę technologii przewidzianych w niniejszej umowie, ani nie gwarantuje ich prawidłowego funkcjonowania.

               Artykuł 28

               Wymiana informacji niejawnych

               Strony dokonują wymiany informacji niejawnych, wyłącznie jeżeli zawarły w tym celu porozumienie. Strony starają się wprowadzić w życie kompletne i spójne ramy prawne, które umożliwią zawarcie tego rodzaju porozumienia.

               Artykuł 29

               Wspólny komitet

               1. Niniejszym ustanawia się wspólny komitet pod nazwą „Komitet UE/ASECNA ds. GNSS”. Komitet ten składa się z przedstawicieli stron i jest odpowiedzialny za zarządzanie i właściwe stosowanie niniejszej umowy. Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w niniejszej umowie; decyzje komitetu są wykonywane przez strony zgodnie z ich własnymi przepisami. Wspólny komitet podejmuje decyzje za porozumieniem stron. Wspólny komitet opracowuje również zalecenia w kwestiach, w których nie posiada uprawnień decyzyjnych.

               Wspólny komitet określa warunki i szczegółowe zasady, których nie określa niniejsza umowa.

               2. Wspólny komitet sporządza swój regulamin wewnętrzny zawierający, między innymi, zasady zwoływania posiedzeń, wyznaczania przewodniczącego i określania jego kadencji oraz sposobu kontaktowania się stron.

               3. Wspólny komitet zbiera się w zależności od potrzeb. Unia Europejska lub ASECNA mogą złożyć wniosek o zwołanie posiedzenia. Wspólny komitet zbiera się w ciągu 15 dni od daty złożenia wniosku.

               4. Wspólny komitet może podjąć decyzję o utworzeniu wszelkich grup roboczych lub grup ekspertów, jakie uzna za pomocne w wykonywaniu swoich zadań.

               5. Wspólny komitet może podjąć decyzję o zmianie załącznika I.

               Artykuł 30

               Konsultacje

               1. W celu zapewnienia zadowalającego wykonania niniejszej umowy strony regularnie wymieniają informacje oraz, na wniosek jednej z nich, zbierają się na forum wspólnego komitetu.

               2. Strony – na wniosek jednej ze stron – niezwłocznie konsultują się w sprawie wszelkich wątpliwości związanych z interpretacją lub stosowaniem niniejszej umowy.

               3. Strony regularnie wymieniają informacje i udostępniają sobie nawzajem sposób zarządzania własnymi programami radionawigacji satelitarnej oraz informują się o ich zmianach. Kiedy jedna ze stron zamierza podjąć decyzję, która mogłaby wpłynąć na system lub systemy radionawigacji satelitarnej drugiej strony, konsultuje się uprzednio z tą drugą stroną w celu sformułowania niewiążącej opinii. Jeżeli nie jest to sprzeczne z wymogami poufności przewidzianymi w przepisach obowiązujących strony, każda ze stron zezwala na uczestnictwo przedstawiciela drugiej strony w pracach swoich własnych grup roboczych, organów i komitetów zarządzających na zasadzie obserwatora.

               Artykuł 31

               Środki zabezpieczające

               1. Po konsultacji na forum wspólnego komitetu każda ze stron może podjąć odpowiednie środki zabezpieczające, w tym zawieszenie jednego lub więcej działań prowadzonych w ramach współpracy, jeżeli uzna, że równoważny poziom kontroli wywozu lub bezpieczeństwa między stronami nie jest już zapewniany. Jeżeli jakakolwiek zwłoka mogłaby zagrozić poprawnemu funkcjonowaniu systemów radionawigacji satelitarnej bądź systemowi SBAS-ASECNA, możliwe jest podjęcie – bez uprzednich konsultacji – tymczasowych środków ochronnych, pod warunkiem że niezwłocznie po przyjęciu takich środków rozpoczęte zostaną konsultacje.

               2. Zakres i czas obowiązywania środków, o których mowa w ust. 1, jest ograniczony do wymiaru koniecznego, by zaradzić zaistniałej sytuacji i zapewnić właściwą równowagę między prawami a obowiązkami wynikającymi z niniejszej umowy. Druga strona może zwrócić się do wspólnego komitetu o przeprowadzenie konsultacji dotyczących proporcjonalności tych środków. Jeżeli w ciągu sześciu miesięcy nie uda się rozwiązać sporu, każda ze stron może przekazać spór do rozstrzygnięcia w drodze wiążącego arbitrażu zgodnie z procedurą ustanowioną w załączniku I. Tą drogą nie może być rozstrzygana żadna kwestia związana z interpretacją postanowień niniejszej umowy, które są identyczne z odpowiednimi przepisami prawa Unii Europejskiej.

               Artykuł 32

               Rozstrzyganie sporów

               Bez uszczerbku dla art. 31 wszelkie spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są w drodze konsultacji na forum wspólnego komitetu.

               Wobec braku rozstrzygnięcia sporu w terminie trzech miesięcy od daty przekazania sprawy do wspólnego komitetu, stosuje się procedurę arbitrażu, o której mowa w załączniku I.

               Artykuł 33

               Załączniki

               Załączniki załączone do niniejszej umowy stanowią jej integralną część.

               Artykuł 34

               Przegląd

               Niniejsza umowa może być zmieniana i uzupełniania w dowolnym czasie za pisemną zgodą stron, zgodnie z ich odpowiednimi procedurami wewnętrznymi.

               Artykuł 35

               Wypowiedzenie

               1. Unia Europejska lub ASECNA może wypowiedzieć niniejszą umowę, powiadamiając o tym drugą stronę. Niniejsza umowa przestaje obowiązywać po upływie sześciu miesięcy od daty otrzymania takiego powiadomienia.

               2. Wypowiedzenie niniejszej umowy nie ma wpływu na ważność ani na okres obowiązywania jakichkolwiek przepisów materialnych przyjętych w ramach wykonania niniejszej umowy. Wypowiedzenie nie ma też wpływu na szczególne prawa i obowiązki ustanowione w odniesieniu do prawa własności intelektualnej w ramach niniejszej umowy; w szczególności po wypowiedzeniu umowy strona, która udzieliła drugiej stronie licencji, zachowuje prawo do odebrania tej licencji, jeżeli stwierdzi naruszenie warunków korzystania z niej.

               3. W przypadku wypowiedzenia niniejszej umowy wspólny komitet składa propozycję umożliwiającą stronom rozwiązanie wszelkich nierozstrzygniętych kwestii mających konsekwencje finansowe, w stosownych przypadkach z uwzględnieniem zasady pro rata temporis.

               Artykuł 36

               Wejście w życie

               1. Strony przyjmują niniejszą umowę zgodnie ze swymi właściwymi procedurami wewnętrznymi. Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po jej podpisaniu przez stronę, która jako ostatnia dopełniła tej formalności.

               2. Niniejsza umowa, sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku francuskim, zostaje zawarta na czas nieokreślony.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu ASECNA

                  (1)

                  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 1

               .

                  (2)

                  Dz.U. L 276 z 20.10.2010 s. 11

               .

               ZAŁĄCZNIK I

               PROCEDURA ARBITRAŻOWA

               Jeżeli spór zostaje przekazany do rozstrzygnięcia w drodze arbitrażu, wyznacza się trzech arbitrów, chyba że strony zadecydują inaczej.

               Każda ze stron wyznacza jednego arbitra w terminie 30 dni od dnia stwierdzenia sporu w ramach wspólnego komitetu.

               Obaj wyznaczeni arbitrzy wyznaczają za obopólną zgodą superarbitra, który nie jest obywatelem żadnego państwa członkowskiego stron. Jeśli w terminie dwóch miesięcy od wyznaczenia ostatniego z nich arbitrzy nie mogą dojść do porozumienia co do wyboru superarbitra, wybierają superarbitra z listy siedmiu osób sporządzonej przez wspólny komitet. Wspólny komitet sporządza i aktualizuje tę listę zgodnie ze swoim regulaminem wewnętrznym.

               Sąd arbitrażowy sam określa swój regulamin wewnętrzny, chyba że strony zdecydują inaczej. Decyzje sądu arbitrażowego przyjmowane są większością głosów.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.5.2016
            COM(2016) 266 final
            2016/0143(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska Unii, które ma zostać przyjęte w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz utworzenia wyspecjalizowanych grup roboczych

               UZASADNIENIE

               Umowa ramowa o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, („umowa”) została podpisana w dniu 9 listopada 2009 r. i weszła w życie w dniu 1 maja 2014 r.

               Określa ona ramy prawne dotyczące różnych kwestii – od stałego dialogu politycznego po współpracę sektorową. Podkreślono w niej gotowość UE do współpracy z Indonezją oraz do pogłębienia kontaktów dwustronnych.

               Umowa służy zacieśnieniu współpracy w zakresie wielu dziedzin polityki, m.in. praw człowieka, nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia, walki z terroryzmem, walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną, handlu, migracji, ochrony środowiska, energii, zmiany klimatu, transportu, nauki i technologii, zatrudnienia i spraw społecznych, edukacji, rolnictwa, pomocy rozwojowej, kultury itp.

               Na mocy art. 41 umowy ustanowiono Wspólny Komitet złożony z przedstawicieli obu stron na najwyższym szczeblu. Wspólny Komitet ma za zadanie zapewniać sprawne funkcjonowanie i wykonanie umowy, określać priorytety w ramach jej celów oraz eliminować różnice wynikające z jej stosowania lub interpretacji.

               W celu wsparcia Wspólnego Komitetu i ułatwienia dyskusji z udziałem ekspertów na temat kilku kluczowych obszarów wchodzących w zakres umowy proponuje się utworzenie wyspecjalizowanych grup roboczych odpowiedzialnych za:

               1.
                     współpracę na rzecz rozwoju;

               2.
                     handel i inwestycje;

               3.
                     dialog dotyczący praw człowieka;

               4.
                     dialog polityczny oraz

               5.
                     dialog dotyczący bezpieczeństwa.

               Ponadto podczas pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu UE zaproponuje utworzenie szóstej wyspecjalizowanej grupy roboczej ds. środowiska i zmiany klimatu, zgodnie z art. 14 ust. 2 regulaminu wewnętrznego Komitetu.

               Niniejszy wniosek służy ustaleniu stanowiska UE w ramach Wspólnego Komitetu w sprawie:

               (i)
                     przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz

               (ii)
                     ustanowienia wyspecjalizowanych grup roboczych.

               Stanowisko UE będzie oparte na załączonym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu.

               2016/0143 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska Unii, które ma zostać przyjęte w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz utworzenia wyspecjalizowanych grup roboczych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207, 209 oraz art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa ramowa o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, („umowa”) weszła w życie w dniu 1 maja 2014 r.

               (2)Na mocy art. 41 umowy ustanowiono Wspólny Komitet, między innymi w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania i wykonania umowy.

               (3)Aby przyczynić się do skutecznego wykonania umowy, należy przyjąć regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu.

               (4)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego powinno być oparte na załączonym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Stanowisko, jakie ma przyjąć Unia w ramach Wspólnego Komitetu, powołanego na mocy art. 41 umowy, w sprawie:

               przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz

               ustanowienia wyspecjalizowanych grup roboczych,

               opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu załączonym do niniejszej decyzji.

               2.
                     Przedstawiciele Unii we Wspólnym Komitecie mogą uzgodnić niewielkie zmiany do projektu decyzji bez konieczności konsultowania się z Radą.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.5.2016
            COM(2016) 266 final
            ZAŁĄCZNIKI

            Wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie stanowiska Unii, które ma zostać przyjęte w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz utworzenia wyspecjalizowanych grup roboczych

               ZAŁĄCZNIKI

               Wniosek dotyczący decyzji Rady

               w sprawie stanowiska Unii, które ma zostać przyjęte w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz utworzenia wyspecjalizowanych grup roboczych

               ZAŁĄCZNIK 1

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE–INDONEZJA NR 1/2016

               z dnia ... r.

               w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               WSPÓLNY KOMITET UE–INDONEZJA,

               uwzględniając Umowę ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, („umowa”), a w szczególności jej art. 41,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa weszła w życie z dniem 1 maja 2014 r.

               (2)Aby przyczynić się do skutecznego wykonania umowy, należy jak najszybciej ustanowić Wspólny Komitet.

               (3)Zgodnie z art. 41 ust. 5 umowy Wspólny Komitet powinien przyjąć swój regulamin wewnętrzny,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł

               Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu, zamieszczony w załączniku.

               Sporządzono w … dnia ... r.

                        W imieniu Wspólnego Komitetu UE–Indonezja

                        Przewodniczący

               ZAŁĄCZNIK A

               Regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu

               Artykuł 1

               Skład i przewodniczący

               1. Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 41 Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, (dalej zwanej „umową”) wypełnia swoje zadania zgodnie z tym, co przewidziano w art. 41 umowy.

               2. Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli obu stron na najwyższym szczeblu.

               3. Wspólnemu Komitetowi przewodniczą naprzemiennie Minister Spraw Zagranicznych Republiki Indonezji oraz Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. Mogą oni delegować uprawnienia do przewodniczenia wszystkim lub niektórym posiedzeniom Wspólnego Komitetu urzędnikowi wysokiego szczebla.

               Artykuł 2

               Reprezentacja

               1. Strony powiadamiają się wzajemnie o wykazie swoich przedstawicieli we Wspólnym Komitecie („członkowie”). Wykazem zarządza sekretariat Wspólnego Komitetu.

               2. Członek, który chce być reprezentowany przez zastępcę, przed danym posiedzeniem zgłasza pisemnie przewodniczącemu Wspólnego Komitetu imię i nazwisko swojego zastępcy. Zastępcy przysługują wszystkie prawa tego członka.

               Artykuł 3

               Delegacje

               1. Członkom Wspólnego Komitetu mogą towarzyszyć inni urzędnicy. Przed każdym posiedzeniem sekretariat powiadamia strony o planowanym składzie delegacji uczestniczących w posiedzeniu.

               2. W stosownych przypadkach i za zgodą obu stron na posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą zostać zaproszeni eksperci oraz przedstawiciele innych organów, jako obserwatorzy albo w celu udzielenia informacji na określony temat.

               Artykuł 4

               Posiedzenia

               1. Wspólny Komitet zbiera się zwykle co najmniej raz na dwa lata bądź w innym trybie uzgodnionym przez strony. Posiedzenia Wspólnego Komitetu są zwoływane przez przewodniczącego. Posiedzenia odbywają się na przemian w Indonezji i w Brukseli w terminie uzgodnionym przez strony. Za porozumieniem stron można również zwoływać nadzwyczajne posiedzenia Wspólnego Komitetu.

               2. W drodze wyjątku i za zgodą obu stron posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą być również prowadzone za pomocą środków technicznych, np. w formie wideokonferencji lub telekonferencji.

               3. Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się na najwyższym szczeblu, według uzgodnień stron. W tym kontekście obie strony w miarę możliwości dążą do zapewnienia udziału ministrów.

               4. W przypadku gdy posiedzenie Wspólnego Komitetu będzie się odbywało na szczeblu ministerialnym, będzie ono przygotowywane na wcześniejszym spotkaniu urzędników wysokiego szczebla.

               Artykuł 5

               Jawność

               1. O ile strony nie postanowiły inaczej, posiedzenia Wspólnego Komitetu są niejawne. Gdy jedna ze stron przedstawia Wspólnemu Komitetowi informacje określone jako poufne, druga strona traktuje je jak informacje poufne.

               2. W stosownych przypadkach Wspólny Komitet może wydawać oświadczenia do wiadomości publicznej.

               Artykuł 6

               Sekretariat

               Przedstawiciel Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i przedstawiciel rządu Republiki Indonezji wspólnie sprawują funkcję sekretarzy Wspólnego Komitetu. Wszystkie komunikaty skierowane do przewodniczącego Wspólnego Komitetu oraz od niego wychodzące przekazywane są sekretarzom. Korespondencja skierowana do przewodniczącego Wspólnego Komitetu oraz od niego wychodząca może mieć dowolną formę pisemną, m.in. wiadomości e-mail.

               Artykuł 7

               Porządek obrad

               1. Przewodniczący sporządza wstępny porządek obrad każdego posiedzenia. Wstępny porządek obrad, wraz z odpowiednimi dokumentami, przekazywany jest drugiej stronie zazwyczaj nie później niż 15 dni przed terminem rozpoczęcia posiedzenia.

               2. Przewodniczący może zaproponować ekspertów, którzy wezmą udział w posiedzeniu Wspólnego Komitetu w celu udzielenia informacji dotyczących któregokolwiek punktu porządku obrad.

               3. Wspólny Komitet przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Punkty nieuwzględnione wcześniej we wstępnym porządku obrad mogą zostać w nim umieszczone za zgodą obu stron.

               4. Przewodniczący może, w szczególnych okolicznościach i w porozumieniu z obiema stronami, skrócić terminy, o których mowa w ust. 1, w celu uwzględnienia wymogów szczególnego przypadku.

               Artykuł 8

               Uzgodniony protokół

               1. Wynik posiedzenia Wspólnego Komitetu ma formę uzgodnionego protokołu.

               2. Obydwaj sekretarze sporządzają wspólnie projekt uzgodnionego protokołu każdego posiedzenia, na podstawie zgłoszenia gospodarza, zwykle w ciągu 30 dni kalendarzowych od daty posiedzenia. Podstawą projektu uzgodnionego protokołu jest podsumowanie wniosków Wspólnego Komitetu dokonane przez przewodniczącego.

               3. Uzgodniony protokół jest zatwierdzany przez obie strony w terminie 45 dni kalendarzowych od daty posiedzenia lub w dowolnym innym terminie uzgodnionym przez strony. Po uzgodnieniu protokołu obie strony podpisują oryginał w dwóch egzemplarzach. Każda strona otrzymuje jeden egzemplarz oryginału.

               Artykuł 9

               Decyzje i zalecenia

               1. Do celów realizacji zadań Wspólnego Komitetu, określonych w art. 41 umowy, Wspólny Komitet może wyrazić zgodę na przyjęcie decyzji lub zalecenia. Taka decyzja lub zalecenie opatrzone są numerem porządkowym, datą przyjęcia oraz opisem przedmiotu.

               2. W określonych okolicznościach decyzja lub zalecenie mogą zostać uzgodnione w drodze procedury pisemnej.

               3. Bez uszczerbku dla art. 5 dotyczącego jawności każda ze stron może zdecydować o publikacji decyzji i zaleceń Wspólnego Komitetu w swojej odpowiedniej publikacji urzędowej.

               Artykuł 10

               Korespondencja

               1. Korespondencja adresowana do Wspólnego Komitetu jest kierowana do sekretarza jednej ze stron, który następnie informuje drugiego sekretarza.

               2. Sekretariat zapewnia przekazanie korespondencji adresowanej do Wspólnego Komitetu jego przewodniczącemu oraz jej rozesłanie, w stosownych przypadkach, jako dokumenty, o których mowa w art. 11 niniejszego regulaminu wewnętrznego.

               3. Korespondencja od przewodniczącego Wspólnego Komitetu jest przesyłana stronom przez sekretariat i, w stosownych przypadkach, rozsyłana jako dokumenty, o których mowa w art. 11 niniejszego regulaminu wewnętrznego.

               Artykuł 11

               Dokumenty

               1. Jeśli obrady Wspólnego Komitetu opierają się na pisemnych dokumentach potwierdzających, dokumenty takie są numerowane i przekazywane członkom przez sekretariat.

               2. Każdy sekretarz jest odpowiedzialny za przekazywanie dokumentów właściwym członkom Wspólnego Komitetu po swojej stronie i systematyczne przesyłanie kopii dokumentów drugiemu sekretarzowi.

               Artykuł 12

               Wydatki

               1. Każda ze stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach Wspólnego Komitetu, zarówno jeśli chodzi o koszty personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.

               2. Wydatki związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi strona, która jest gospodarzem posiedzenia.

               Artykuł 13

               Zmiany w regulaminie wewnętrznym

               Każda ze stron może zażądać na piśmie zmiany niniejszego regulaminu wewnętrznego, i może on zostać zmieniony za porozumieniem stron zgodnie z art. 9.

               Artykuł 14

               Grupy robocze i inne mechanizmy

               1. Wspólny Komitet może ustanawiać wyspecjalizowane grupy robocze lub inne mechanizmy wspierające go w wykonywaniu jego zadań. Wyspecjalizowane grupy robocze i inne mechanizmy składają sprawozdania Wspólnemu Komitetowi.

               2. Wspólny Komitet może podjąć decyzję o rozwiązaniu istniejących wyspecjalizowanych grup roboczych lub innych mechanizmów bądź o ustanowieniu kolejnych wyspecjalizowanych grup roboczych lub innych mechanizmów wspierających go w wykonywaniu jego obowiązków.

               4. Wyspecjalizowane grupy robocze mają wyłącznie uprawnienia do przedkładania Wspólnemu Komitetowi zaleceń.

               ZAŁĄCZNIK 2

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE–INDONEZJA NR 2/2016

               z dnia ... r.

               w sprawie tworzenia wyspecjalizowanych grup roboczych i innych mechanizmów

               WSPÓLNY KOMITET UE-INDONEZJA,

               uwzględniając Umowę ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, („umowa”), a w szczególności jej art. 41,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa weszła w życie z dniem 1 maja 2014 r.

               (2)Aby przyczynić się do skutecznego wykonania umowy, należy jak najszybciej ustanowić jej ramy instytucjonalne.

               (3)Na mocy art. 41 ust. 3 umowy oraz art. 14 regulaminu wewnętrznego Wspólny Komitet może ustanawiać wyspecjalizowane grupy robocze wspierające go w wykonywaniu jego obowiązków.

               (4)Aby umożliwić prowadzenie dyskusji na szczeblu eksperckim na temat kluczowych obszarów wchodzących w zakres umowy, można tworzyć wyspecjalizowane grupy robocze lub inne mechanizmy. Strony mogą porozumieć się w sprawie zmiany wykazu wyspecjalizowanych grup roboczych lub innych mechanizmów lub zakresu ich zadań.

               (5)Zgodnie z art. 9 regulaminu wewnętrznego Wspólny Komitet może także podejmować decyzje w drodze procedury pisemnej.

               (6)Należy przyjąć niniejszą decyzję Wspólnego Komitetu, tak aby wyspecjalizowane grupy robocze lub mechanizmy mogły rozpocząć działalność w odpowiednim czasie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł

               Niniejszym ustanawia się wyspecjalizowane grupy robocze i inne mechanizmy wymienione w załączniku.

               Sporządzono w ... dnia ... r.

               W imieniu Wspólnego Komitetu UE–Indonezja

               Przewodniczący

               ZAŁĄCZNIK A

               Wspólny Komitet UE–Indonezja

               Wyspecjalizowane grupy robocze i inne mechanizmy

               1.
                     Wyspecjalizowana grupa robocza ds. współpracy na rzecz rozwoju

               2.
                     Wyspecjalizowana grupa robocza ds. handlu i inwestycji

               3.
                     Dialog dotyczący praw człowieka

               4.
                     Dialog polityczny

               5.
                     Dialog dotyczący bezpieczeństwa