				|

		52011PC0934

			Wniosek DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności /* KOM/2011/0934 wersja ostateczna - 2011/0461 (COD) */

			   	UZASADNIENIE

1.
KONTEKST WNIOSKU

Podstawa i cele wniosku
Niniejszy wniosek ma zastąpić
decyzję Rady w sprawie Mechanizmu Ochrony Ludności[1], ułatwiającego
zacieśnioną współpracę między państwami
członkowskimi i Unią w dziedzinie ochrony ludności, oraz Instrument
Finansowy Ochrony Ludności[2],
zapewniający finansowanie działań podejmowanych w ramach
mechanizmu by zagwarantować ochronę przed klęskami
żywiołowymi i katastrofami spowodowanymi przez człowieka.
Po kompleksowej ocenie przepisów o ochronie
ludności na lata 2007–2009[3]
oraz uwzględnieniu lekcji wyciągniętych z sytuacji kryzysowych,
które wystąpiły w przeszłości, niniejszy wniosek
łączy dwie decyzje Rady w jeden akt prawny. Przepisy finansowe
powinny być postrzegane w kontekście wniosków dotyczących perspektywy
finansowej na lata 2014–2020 zarysowanej przez Komisję w komunikacie z
dnia 29 czerwca 2011 r. dotyczącym „Budżetu z perspektywy „Europy
2020”[4]”

W oparciu o nowy art. 196 Traktatu
dotyczący polityki ochrony ludności mechanizm ten ma wspierać,
koordynować i uzupełniać działania państw
członkowskich w dziedzinie ochrony ludności, zwiększając
skuteczność systemów w zakresie zapobiegania wszelkiego rodzaju
klęskom żywiołowym i katastrofom spowodowanym przez
człowieka na terytorium Unii i poza nim, zapewniania gotowości do
tych zjawisk oraz reagowania na nie. Szczególne cele obejmują: a)
osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony przez klęskami i
katastrofami poprzez zapobieżenie ich skutkom lub ograniczenie tych
skutków oraz przez krzewienie kultury zapobiegania; b) poprawienie stanu
gotowości Unii do reagowania na te zjawiska i c) ułatwienie szybkich
i skutecznych nadzwyczajnych interwencji w przypadku wielkich klęsk i
katastrof.
Wniosek został oparty na komunikacie
Komisji z 2010 r. pt. „Wzmacnianie europejskiej zdolności reagowania w
przypadku klęsk i katastrof: rola ochrony ludności i pomocy
humanitarnej”[5]
oraz komunikacie z 2009 r. pt. „Wspólnotowe podejście do zapobiegania
klęskom żywiołowym oraz katastrofom spowodowanym przez
człowieka”[6].
Wniosek przyczynia się do realizacji
celów strategii „Europa 2020” oraz poprawy bezpieczeństwa obywateli UE i
budowania odporności na klęski żywiołowe i katastrofy
wywołane przez człowieka, jako ważnego elementu programu sztokholmskiego[7] oraz unijnej Strategii
bezpieczeństwa wewnętrznego[8].
Ponadto wspierając i promując środki na rzecz zapobiegania
klęskom i katastrofom unijna polityka ochrony ludności
pozwoliłaby zredukować koszty ponoszone przez unijną
gospodarkę wskutek takich zjawisk, które stanowią bariery dla jej wzrostu.
Wyższy poziom ochrony obywateli, zasobów materialnych oraz środowiska
pozwoliłby zminimalizować niekorzystne skutki społeczne,
gospodarcze i środowiskowe klęsk i katastrof, dotykających
zazwyczaj najbardziej wrażliwe na ich oddziaływanie regiony i osoby,
a tym samym przyczyniłby się on do bardziej trwałego wzrostu
gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu.
Wniosek stanowi również istotny
wkład w uproszczenie. Nowa decyzja łączy w jednym tekście
przepisy dotyczące funkcjonowania mechanizmu oraz te dotyczące
finansowania działań realizowanych w jego ramach, które w
przeszłości ujęte były w osobnych decyzjach. Upraszcza ona
również obowiązujące procedury łączenia i
współfinansowania transportu pomocy (np. unikając regularnego
zwracania 50%, jak to ma miejsce na mocy obecnych przepisów, oraz
wyznaczając państwo wiodące w przypadku operacji transportowych
z udziałem kilku państw członkowskich), przez co ogranicza
znacznie obciążenia administracyjne dla Komisji i państw
członkowskich. Ustanawia ona również uproszczone przepisy
dotyczące aktywacji mechanizmu w przypadku sytuacji kryzysowych w
państwach trzecich.
Wzmocniony mechanizm ochrony ludności
przyczyni się do realizacji klauzuli solidarności, która będzie
przedmiotem projektu przedłożonego przez Komisję Europejską
i Wysokiego Przedstawiciela w 2012 r.
Obowiązujące przepisy w
dziedzinie, której dotyczy wniosek
Współpracę w zakresie ochrony
ludności na szczeblu UE regulują dwa instrumenty prawne: 1) decyzja
Rady 2007/779/WE, Euratom z dnia 8 listopada 2007 r. ustanawiająca
wspólnotowy mechanizm ochrony ludności (przekształcenie)[9] oraz 2) decyzja Rady
2007/162/WE, Euratom z dnia 5 marca 2007 r. ustanawiająca Instrument
Finansowy Ochrony Ludności[10],
które zostaną uchylone niniejszą decyzją.
Spójność z pozostałymi
obszarami polityki i celami Unii
Szczególną uwagę zwrócono na
kwestię zapewnienia ścisłej koordynacji między ochroną
ludności a pomocą humanitarną, jak również spójności z
działaniami realizowanymi w ramach innych unijnych polityk i instrumentów,
w szczególności w obszarze polityki sprawiedliwości, wolności i
bezpieczeństwa, w tym ochrony konsularnej i ochrony infrastruktury
krytycznej, środowiska naturalnego, a zwłaszcza zarządzania
zagrożeniem powodziowym oraz kontroli zagrożeń poważnymi
awariami; dostosowania do zmiany klimatu; zdrowia; zanieczyszczenia mórz,
stosunków zewnętrznych i pomocy rozwojowej.
Spójność z innymi instrumentami
finansowymi UE została zagwarantowana licznymi przepisami, które jasno
określają zakres instrumentu i wykluczają podwójne finansowanie.

2.
KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA
SKUTKÓW

Przygotowano sprawozdanie z oceny skutków
celem zbadania wariantów politycznych i ich wpływu, w tym wszystkich
właściwych aspektów oceny ex ante[11].
Procedurze oceny skutków towarzyszyły prace grupy sterującej ds.
oceny skutków, w którą zaangażowane było 21 różnych
służb Komisji, i w której wykorzystano ustalenia zewnętrznej
analizy.
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Przeprowadzono trzy konsultacje z
zainteresowanymi stronami[12],
obok serii imprez z udziałem tych stron poprzedzających komunikat
Komisji z 2010 r. w sprawie reagowania w przypadku klęsk i katastrof[13].
Inne zainteresowane strony to podmioty
zaangażowane w zarządzanie sytuacjami nadzwyczajnymi, pomoc humanitarną,
organy ONZ, badania, bezpieczeństwo wewnętrzne, środowisko,
politykę zagraniczną oraz inne powiązane obszary polityki.
Wszystkie uwagi ze strony zainteresowanych
stron zostały w pełni rozważone i znalazły odzwierciedlenie
w sprawozdaniu z oceny skutków.
Ocena skutków
Główne ustalone problemy to: 1) reaktywny
i doraźny charakter unijnej współpracy w zakresie ochrony
ludności ograniczają skuteczność, efektywność i
spójność europejskiego reagowania na klęski i katastrofy; 2)
brak dostępu do krytycznego potencjału reagowania (braki
potencjału); 3) ograniczone możliwości transportowe oraz
skomplikowane procedury utrudniające optymalne reagowanie; 4) ograniczony
stopień gotowości w obszarze szkoleń i ćwiczeń oraz 5)
brak integracji polityk prewencyjnych.
W ramach oceny skutków rozważono szereg
wariantów politycznych.
Dostępność pomocy: 1) dobrowolna pula bez współfinansowania ze strony UE; 2)
dobrowolna pula z ograniczonym współfinansowaniem ze strony UE; oraz 3)
dobrowolna pula ze znacznym współfinansowaniem ze strony UE; jak
również szeroki wachlarz innych wariantów (od zaprzestania interwencji po
unijną Służbę Ochrony Ludności);
Reakcja na braki potencjału: 1) brak działań ze strony UE; 2) wspieranie państw
członkowskich w budowie brakującego potencjału; 3)
wypełnienie luk potencjałem na szczeblu UE;
Reakcja na ograniczone zasoby logistyczne i
finansowe na transport: 1) zakończenie
funkcjonowania systemu; 2) brak zmian polityki; 3) zwiększenie
maksymalnego pułapu współfinansowania na najbardziej naglące, priorytetowe
potrzeby; oraz 4) zwiększenie współfinansowania we wszystkich
obszarach.
Uproszczenie przepisów dotyczących
transportu: 1) brak zmian polityki; 2) uproszczenie
obowiązujących przepisów dotyczących transportu.
Gotowość
1) brak nowych przepisów UE; brak zwiększenia finansowania ze strony UE;
2) ogólne unijne ramy polityczne w zakresie gotowości bez
wiążących przepisów plus uzupełniające finansowanie ze
strony UE; 3) finansowanie UE na krajowe szkolenia uzależnione od
spełnienia przez ośrodki szkoleniowe określonych wymogów
minimalnych;
Zapobieganie: 1)
brak nowych przepisów UE, brak zwiększenia finansowania ze strony UE; 2)
ogólne unijne ramy polityczne w zakresie zapobiegania bez
wiążących przepisów plus uzupełniające finansowanie ze
strony UE; 3) uzupełnienie krajowych planów zarządzania
zagrożeniami w postaci klęsk i katastrof do określonej daty.
Ocenę skutków załączono do
niniejszego wniosku.

3.
Aspekty prawne wniosku

Krótki opis proponowanych działań
Struktura przedstawionego wniosku opiera
się na czterech głównych fundamentach polityki ochrony ludności:
zapobieganiu, zapewnianiu gotowości, reagowaniu i wymiarze
zewnętrznym, uzupełnionych o rozdział poświęcony
przepisom finansowym.
a)           Cele, przedmiot i zakres
Jedną ze zmian jest uzgodnienie przedmiotu
mechanizmu z nowym art. 196 Traktatu, zachęcającym do przyjęcia
zintegrowanego podejścia do zarządzania klęskami i katastrofami.
Ogólny cel został przedstawiony w art. 1 i bliżej sprecyzowany w
opisie celów szczegółowych oraz poparty wskaźnikami służącymi
ocenie postępów (art. 3).
Zakres (art. 2) działań
służących wspieraniu reakcji na klęski i katastrofy dotyczy
zarówno działań podejmowanych na terytorium Unii jak i poza nim.
Środki na rzecz zapobiegania i zapewnienia gotowości obejmują
terytorium Unii oraz niektórych państw trzecich wymienionych w art. 28.
b)           Zapobieganie
Wniosek wprowadza nowy rozdział
poświęcony zapobieganiu w celu zwiększenia znaczenia unijnych
ram politycznych w zakresie zapobiegania oraz skutecznego połączenia
ich z działaniami na rzecz zapewnienia gotowości i działaniami w
zakresie reagowania.
Artykuł 5 określa zadania Komisji
oparte na komunikacie z 2009 r. w sprawie zapobiegania oraz konkluzjach Rady.
W rozwinięciu toczących się
prac w zakresie oceny ryzyka oraz w celu zagwarantowania skutecznej
współpracy w ramach mechanizmu na państwa członkowskie
nałożony zostaje obowiązek przekazania ich planów
zarządzania zagrożeniami do końca 2016 r. (art. 6). Plany te
stanowią istotny instrument planistyczny oraz przyczyniają się
do spójnej polityki zarządzania zagrożeniami nakreślonej w
unijnej Strategii bezpieczeństwa wewnętrznego[14].
c)           Zapewnianie gotowości
Główny nacisk położono na
działania w zakresie zapewnienia gotowości służące
poprawie planowania reakcji, zwiększeniu unijnego potencjału
reagowania oraz ogólnego poziomu przygotowania do wielkich klęsk lub
katastrof. Przepisy te zostały oparte na propozycjach zawartych w
komunikacie z 2010 r. w sprawie reagowania na klęski i katastrofy oraz
konkluzjach Rady dotyczących europejskich szkoleń z zakresu
działań w przypadku katastrof[15].
Główne zmiany to:
·
ustanowienie Centrum Reagowania Kryzysowego („CRK”)
i zarządzenie nim. CRK zostanie zbudowany na bazie istniejącego
Centrum Monitorowania i Informacji, które powinno zostać wzmocnione, by
było w stanie ciągłej gotowości operacyjnej; (art. 7 lit.
a));
·
opracowanie spójnych ram planowania dla operacji
reagowania poprzez przygotowanie scenariuszy odniesienia, zestawienie
dostępnego potencjału oraz opracowanie planów awaryjnych w zakresie
jego wykorzystania. Dąży się również do synergii
między pomocą rzeczową oraz pomocą humanitarną; (art.
10);
·
ustanowienie europejskiego potencjału
reagowania w sytuacjach kryzysowych w formie dobrowolnej puli wcześniej
ustalonych zasobów, które państwa członkowskie udostępnią
na potrzeby operacji prowadzonych w ramach mechanizmu. Podkreślono
również potrzebę większej widoczności dostępnego
potencjału; (art. 11);
·
ustalenie i wypełnienie luk w potencjale
reagowania poprzez wspieranie tworzenia dodatkowego potencjału
finansowanego przez UE, w przypadkach, w których zostanie to uznane za
rozwiązanie bardziej opłacalne niż indywidualne inwestycje
państw członkowskich. Przewidziano specjalną
procedurę monitorowania, a Komisja zobowiązana jest co dwa lata
składać Radzie i Parlamentowi sprawozdanie z postępów; (art.
12;
·
rozszerzenie zakresu obecnych działań UE
w dziedzinie szkoleń służących zapewnieniu gotowości,
w tym poprzez ustanowienie sieci szkoleniowej oraz dywersyfikację programu
szkoleń. Komisja może również dostarczyć wytycznych na
temat unijnych i międzynarodowych szkoleń w zakresie ochrony
ludności; (art. 13);
·
wysyłanie zespołów ekspertów
mających doradzać w kwestiach środków służących
zapobieganiu i zapewnieniu gotowości na wniosek dotkniętego
państwa lub ONZ i jej agencji; (art. 13 ust. 2)).
·
Zapewnienie możliwości wspomożenia
państw członkowskich we wstępnym rozmieszczeniu potencjału
reagowania w sytuacjach kryzysowych w centrach logistycznych na terytorium UE
(art. 7 lit. f)).
d)           Reagowanie
Proponowane zmiany zmierzają do
zapewnienia skuteczniejszego i szybszego reagowania poprzez:
·
tymczasowe wstępne rozmieszczenie
potencjału w sytuacji zwiększonego zagrożenia; (art. 15 ust. 2);
·
propozycję planu reagowania kryzysowego oraz
wniosku o rozmieszczenie potencjału; (art. 15 ust. 3 lit. c);
·
zobowiązanie państw członkowskich do
zapewnienia wsparcia ze strony kraju gospodarza, zgodnie z wezwaniem zawartym w
konkluzjach Rady w tej sprawie[16]
(art. 15 ust. 6)).
e)           Zewnętrzny wymiar operacji
ochrony ludności:
w operacjach poza Unią wniosek wspiera
zachowanie spójności w międzynarodowych pracach na rzecz ochrony
ludności poprzez:
·
zapewnienie pomocy poprzez mechanizm na wniosek
Organizacji Narodów Zjednoczonych lub jej agencji albo innych
właściwych organizacji międzynarodowych; (art. 16 ust. 1)).
·
informowanie przez Komisję Europejskiej
Służby Działań Zewnętrznych by umożliwić
zachowanie spójności między operacją ochrony ludności oraz
ogólnymi stosunkami UE z dotkniętym państwem; (art. 16 ust. 3).
·
wyjaśnienie przypadków, w których można
udzielić pomocy konsularnej, przy uwzględnieniu wniosku
dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie środków koordynacji i
współpracy dotyczących ochrony konsularnej dla niereprezentowanych
obywateli UE, który zostanie wkrótce przedstawiony; (art. 16 ust. 7)).
f)            Przepisy o pomocy finansowej
Przepisy o pomocy finansowej zostały
włączone do nowego rozdziału. Kwalifikowalne działania
(art. 20–23) zostały zebrane w kategoriach: ogólne, zapobieganie i
zapewnianie gotowości, reagowanie i transport, oraz obejmują wsparcie
dla nowych działań zaproponowanych powyżej. Przepisy
dotyczące wsparcia transportu w obecnym instrumencie zostały
zmienione i uproszczone, wprowadzono też zmienione warunki finansowania
zwiększające pułap współfinansowania do 85%
łącznych kosztów kwalifikowalnych, a nawet 100% w ograniczonej
liczbie przypadków, w których spełnione zostaną określone
kryteria.
Nowe przepisy umożliwiają
przyjęcie przez jedno państwo członkowskie wiodącej roli w
zwracaniu się o finansowe wsparcie przez UE operacji z udziałem
szeregu państw członkowskich, jak również dają
dotkniętemu państwu członkowskiemu występującemu o
pomoc możliwość zwrócenia się także o
współfinansowanie kosztów transportu.
Wprowadzono również zmiany dotyczące
rodzajów interwencji finansowej celem umożliwienia zwrotu wydatków oraz
ustanowienia funduszy powierniczych. W przypadku dotacji i zamówień
publicznych nie będzie potrzeby ujmowania operacji związanych z
reagowaniem na sytuacje kryzysowe w rocznym programie prac Komisji (art. 25).
Przepisy finansowe niniejszej decyzji powinny obowiązywać od dnia 1
stycznia 2014 r., ponieważ są one powiązane z wieloletnimi
ramami finansowymi na lata 2014–2020.
g)           Podstawa prawna
Podstawę prawną wniosku stanowi art.
196 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
h)           Zasada pomocniczości
Cele wniosku nie mogą być
osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa
członkowskie działające indywidualnie.
Mechanizm został ustanowiony,
ponieważ wielkie klęski i katastrofy często przerastają
zdolności reagowania państw członkowskich, które nie mogą
same stawić im czoła. Działania UE w tej dziedzinie
obejmują zarządzanie sytuacjami mającymi istotny element
trans-/wielonarodowy, który z konieczności wymaga ogólnej koordynacji i
zgodnych działań wykraczających poza poziom krajowy. Wspólne
prace na rzecz zapobiegania zagrożeniom i zarządzania nimi można
realizować szybciej dzięki wymianie doświadczeń i lepszej
spójności na poziomie UE.
Uwzględniając korzyści
polegające na zmniejszeniu strat ludzkich, środowiskowych, gospodarczych
i materialnych, wniosek zapewnia wyraźną wartość
dodaną z tytułu zaangażowania UE. Umożliwia on
państwom członkowskim bardziej skuteczne przyczynianie się do
pomocy udzielanej przez UE w ramach mechanizmu oraz skorzystanie z
udoskonalonej koordynacji i współpracy. Wniosek doprowadziłby do
zapewnienia większej gotowości na wielkie klęski i katastrofy
oraz stworzył bardziej spójną politykę zarządzania
zagrożeniem takimi zjawiskami. Zagwarantowana zostałaby spójna i
skuteczna reakcja poprzez potencjał szybkiego reagowania zdolny
udzielić pomocy gdziekolwiek będzie ona potrzebna.
Dodatkowo wniosek zmierza do zapewnienia
korzyści skali, takich jak tańsza logistyka i transport, spójne i
skuteczne reagowanie dzięki dobrowolnej puli potencjału i lepsze wykorzystanie
rzadkich zasobów poprzez wspólny dostęp do potencjału finansowanego
przez UE.
i)            Zasada proporcjonalności
Wniosek nie wykracza poza to, co jest
konieczne do osiągnięcia wyznaczonych celów. Ma on na celu
skorygowanie braków, które zostały dostrzeżone przy okazji
wcześniejszych interwencji i wynika z kolejnych mandatów, jakich Rada i
Parlament Europejski udzieliły Komisji.
Obciążenia administracyjne dla Unii
i państw członkowskich są ograniczone i nie wykraczają poza
to, co jest niezbędne dla osiągnięcia celów przeglądu.
Procedura certyfikacji i rejestracji jest prosta i będzie realizowana
poprzez CECIS (system łączności i informacji dla sytuacji
krytycznych)[17].
Państwa członkowskie zostały jedynie zobowiązane do
poinformowania Komisji o ukończeniu planów zarządzania
zagrożeniami w celu zapewnienia spójności z pracami w zakresie
wstępnego planowania i opracowania scenariuszy.
Wnioski o fundusze nie wymagają
żadnego szczególnego formatu poza przewidzianym w rozporządzeniu
finansowym. Szczególną uwagę zwrócono na potrzebę dopilnowania,
by procedury obowiązujące w przypadku wielkich klęsk lub
katastrof zapewniały niezbędną elastyczność i
umożliwiały podjęcie pilnych działań.
j)            Wybór instrumentu prawnego:
wniosek dotyczący decyzji Parlamentu
Europejskiego i Rady.

4.
WPŁYW NA BUDŻET

Komunikat Komisji w sprawie budżetu z
perspektywy „Europy 2020”[18]
przewiduje zobowiązania budżetowe na unijną politykę
ochrony ludności w kwocie 513 mln EUR w cenach bieżących,
podzieloną jak następuje: 276 mln EUR na operacje wewnątrz Unii
i 237 mln EUR na operacje poza jej terytorium.
2011/0461 (COD)
Wniosek
DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie unijnego Mechanizmu Ochrony
Ludności
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 196,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
Ze względu na znaczny wzrost w ostatnich
latach liczby i rozmiarów klęsk żywiołowych i katastrof
spowodowanych przez człowieka oraz w obliczu sytuacji, w której
przyszłe takie zjawiska będą przypuszczalnie jeszcze bardziej
gwałtowne i złożone i będą mieć daleko
sięgające i dłużej odczuwalne konsekwencje wynikające
w szczególności ze zmiany klimatu oraz potencjalnej interakcji między
szeregiem zagrożeń naturalnych i technologicznych, coraz
większego znaczenia nabiera zintegrowane podejście do kwestii
zarządzania klęskami i katastrofami. Unia powinna wspierać,
koordynować i uzupełniać działania państw
członkowskich w dziedzinie ochrony ludności w dążeniu do
zwiększenia skuteczności systemów zapobiegania klęskom
żywiołowym i katastrofom spowodowanym przez człowieka,
zapewnienia gotowości do nich i reagowania na nie.
(2)
Mechanizm ochrony ludności stworzony
został decyzją Rady 2001/792/WE, Euratom z dnia 23 października
2001 r. ustanawiającą mechanizm wspólnotowy ułatwiający
wzmocnioną współpracę w interwencjach wspierających
ochronę ludności[19],
poddaną przekształceniu w decyzji Rady 2007/779/WE, Euratom
ustanawiającej wspólnotowy mechanizm ochrony ludności[20]. Finansowanie mechanizmu
zagwarantowano decyzją Rady 2007/162/WE, Euratom z dnia 5 marca 2007 r.
ustanawiającą Instrument Finansowy Ochrony Ludności[21], w której przewidziano
udzielanie pomocy finansowej, zarówno jako wkładu w zwiększenie
skuteczności reagowania na poważne sytuacje kryzysowe, jak i w celu
udoskonalenia środków służących zapobieganiu i zapewnieniu
gotowości w zakresie wszystkich rodzajów sytuacji kryzysowych, w tym na
kontynuację środków uprzednio podjętych na mocy decyzji Rady
1999/847/WE z dnia 9 grudnia 1999 r. ustanawiającej wspólnotowy program działań
w dziedzinie ochrony ludności[22].
Instrument finansowy wygasa w dniu 31 grudnia 2013 r.
(3)
Ochrona zapewniana w ramach unijnego mechanizmu
ochrony ludności powinna obejmować przede wszystkim ludzi, lecz
także środowisko naturalne i mienie, w tym dziedzictwo kulturalne, i
chronić je przed wszystkimi klęskami żywiołowymi lub
katastrofami spowodowanymi przez człowieka, w tym aktami terroryzmu oraz
wypadkami technicznymi, radiologicznymi i związanymi ze środowiskiem,
zanieczyszczeniem mórz oraz nagłymi zagrożeniami dla zdrowia,
występującymi na terytorium Unii lub poza nim. Wszystkie wymienione
sytuacje mogą wymagać pomocy w zakresie ochrony ludności w celu
uzupełnienia potencjału reagowania dotkniętego państwa.
(4)
Mechanizm Ochrony Ludności stanowi widoczny
wyraz europejskiej solidarności poprzez zapewnienie praktycznego i
szybkiego wkładu w zapobieganie klęskom i katastrofom oraz
zapewnianie gotowości do nich, jak również reagowania na wielkie
klęski i katastrofy oraz na groźbę ich wystąpienia. W
związku z tym niniejsza decyzja nie powinna mieć wpływu na
wzajemne prawa i obowiązki państw członkowskich wynikające
z umów dwustronnych lub wielostronnych odnoszących się do spraw
objętych niniejszą decyzją, ani na odpowiedzialność
państw członkowskich za ochronę ludności, środowiska
naturalnego i mienia na ich terytorium.
(5)
Mechanizm powinien należycie
uwzględniać właściwe przepisy unijne i zobowiązania
międzynarodowe oraz wykorzystywać synergie z właściwymi
inicjatywami Unii, takimi jak europejski program monitorowania Ziemi (GMES),
europejski program ochrony infrastruktury krytycznej (EPCIP) oraz wspólny
mechanizm wymiany informacji dla obszarów morskich (CISE).
(6)
Mechanizm powinien obejmować ogólne ramy
polityczne dla unijnych działań służących zapobieganiu
zagrożeniom wynikającym z klęsk i katastrof i mających na
celu osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony oraz odporności na te
zjawiska poprzez zapobieganie ich skutkom lub ograniczanie ich, jak
również krzewienie kultury zapobiegania. Plany zarządzania
zagrożeniami mają kluczowe znaczenie dla zagwarantowania
zintegrowanego podejścia do zarządzania klęskami i katastrofami,
łącząc w działania związane z zapobieganiem
zagrożeniom, zapewnianiem gotowości i reagowaniem. Dlatego też
mechanizm powinien obejmować ogólne ramy ich zgłaszania i
wdrażania.
(7)
Zapobieganie ma zasadnicze znaczenie dla ochrony
przed klęskami i katastrofami i wymaga dalszych działań, zgodnie
z wezwaniem zawartym w konkluzjach Rady z dnia 30 listopada 2009 r. oraz w
rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 21 września 2010 r. w sprawie
komunikatu Komisji pt. „Wspólnotowe podejście do zapobiegania klęskom
żywiołowym oraz katastrofom spowodowanym przez człowieka”[23].
(8)
Przegląd zagrożeń dokonany na
szczeblu UE w oparciu o krajowe oceny ryzyka zapewni wartość
dodaną w formie udoskonalonego planowania scenariuszy i planowania
ewentualnościowego w celu optymalnej koordynacji europejskich
działań w zakresie reagowania, zapewnienia gotowości i
zapobiegania.
(9)
Działając na rzecz dalszego tworzenia
systemów wykrywania i wczesnego reagowania, Unia powinna wspierać
państwa członkowskie w ograniczeniu do minimum czasu reakcji na
klęski i katastrofy oraz ostrzeganiu o nich obywateli UE. Systemy te
powinny również uwzględniać i wykorzystywać istniejące
i przyszłe źródła oraz systemy informacji.
(10)
Mechanizm powinien obejmować ogólne ramy
polityczne służące stałemu zwiększaniu poziomu
gotowości systemów ochrony ludności, personelu i obywateli na
terytorium Unii. Obejmuje to programy szkoleniowe oraz sieć szkoleniową,
na szczeblu Unii i państw członkowskich, w zakresie zapobiegania
klęskom i katastrofom, zapewniania gotowości do tych zjawisk oraz
reagowania na nie, zgodnie z wezwaniem zawartym w konkluzjach Rady z dnia 14
listopada 2008 r. dotyczących europejskich szkoleń z zakresu działań
w przypadku katastrof.
(11)
Inne środki przygotowawcze obejmują
zestawianie informacji odnoszących się do niezbędnych zasobów
medycznych i zachęcanie do posługiwania się nowymi
technologiami. Zgodnie z art. 346 Traktatu WE żadne państwo
członkowskie nie ma obowiązku udzielania informacji, których
ujawnienie uznaje za sprzeczne z podstawowymi interesami jego
bezpieczeństwa.
(12)
Na szczeblu Unii wspierane jest tworzenie
modułów interwencyjnych w zakresie pomocy na rzecz ochrony ludności,
łączących w sobie zasoby co najmniej jednego państwa
członkowskiego, które mają być w pełni interoperacyjne, co
ma przyczynić się do tworzenia potencjału szybkiego reagowania
na rzecz ochrony ludności. Moduły powinny być organizowane na
szczeblu państw członkowskich i podlegać ich kierownictwu i
dowództwu.
(13)
Mechanizm powinien umożliwiać
mobilizowanie interwencji pomocowych i ułatwić ich koordynację.
Zacieśniona współpraca powinna opierać się na strukturze
unijnej złożonej z centrum reagowania kryzysowego, europejskiego
potencjału reagowania w sytuacjach kryzysowych w formie dobrowolnego
połączenia wcześniej zgłoszonego potencjału z
państw członkowskich, wyszkolonych ekspertów, wspólnego systemu
łączności i informowania w sytuacjach kryzysowych zarządzanego
przez Komisję oraz punktów kontaktowych w państwach członkowskich.
System ten powinien zapewniać także ramy dla gromadzenia
zweryfikowanych informacji dotyczących sytuacji kryzysowych, przekazywania
tych informacji państwom członkowskim i dzielenia się
doświadczeniami uzyskanymi podczas interwencji.
(14)
Aby udoskonalić proces planowania operacji
reagowania na klęski i katastrofy oraz zagwarantować
dostępność kluczowego potencjału, niezbędne jest
opracowanie scenariuszy odniesienia dla głównych rodzajów klęsk i katastrof,
zestawienie istniejącego kluczowego potencjału dostępnego w
państwach członkowskich, opracowanie planów ewentualnościowych
dotyczących rozmieszczenia potencjału, jak również stworzenie
europejskiego potencjału reagowania w sytuacjach kryzysowych w formie
dobrowolnego połączenia wcześniej zgłoszonego
potencjału państw członkowskich. Proces planowania
ewentualnościowego może być również wykorzystany do
ustalenia, czy istnieją luki w potencjale reagowania w sytuacjach
kryzysowych dostępnym w państwach członkowskich, które
można wypełnić potencjałem, który ma zostać zbudowany
przy wsparciu Unii, a który zostałby udostępniony dla całej
Unii.
(15)
W odniesieniu do interwencji pomocowych w reakcji
na klęski i katastrofy poza terytorium Unii, mechanizm powinien
ułatwiać i wspierać działania podejmowane przez państwa
członkowskie i Unię jako całość w celu promowania
spójności międzynarodowych prac w zakresie ochrony ludności.
Organizacja Narodów Zjednoczonych, o ile bierze udział w niesieniu pomocy,
odgrywa rolę ogólnego koordynatora operacji mających na celu niesienie
pomocy prowadzonych w państwach trzecich. Pomoc udzielana w ramach
opisywanego mechanizmu powinna być koordynowana z Organizacją Narodów
Zjednoczonych oraz innymi odpowiednimi podmiotami międzynarodowymi, tak
aby maksymalnie wykorzystać dostępne zasoby oraz uniknąć
jakiegokolwiek zbędnego powielania działań. Udoskonalenie
koordynacji działań wspierających ochronę ludności
prowadzonych w ramach mechanizmu stanowi warunek niezbędny wspierania ogólnych
wysiłków na rzecz koordynacji oraz zapewnienia kompleksowego udziału
Unii w ogólnych wysiłkach na rzecz niesienia pomocy. W obliczu wielkich
klęsk i katastrof, kiedy pomoc udzielana jest zarówno w ramach mechanizmu,
jak i na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/96 z dnia 20 czerwca 1996
r. dotyczącego pomocy humanitarnej[24],
Komisja powinna zapewnić skuteczność, spójność i
komplementarność reakcji Unii, z poszanowaniem Konsensusu
europejskiego w sprawie pomocy humanitarnej[25].

(16)
Należy zapewnić większą
dostępność odpowiednich środków transportu, by
wesprzeć tworzenie potencjału szybkiego reagowania na szczeblu Unii.
Unia powinna wspierać i uzupełniać wysiłki państw
członkowskich ułatwiając połączenie zasobów
transportowych państw członkowskich oraz przyczyniając się,
w razie potrzeby, do finansowania dodatkowych środków transportu w oparciu
o określone kryteria.
(17)
Interwencje pomocowe powinny być w pełni
koordynowane na miejscu, tak by uzyskać maksymalną
skuteczność oraz zagwarantować dostęp do cierpiącej
ludności. Komisja powinna zapewnić odpowiednie wsparcie logistyczne
dla rozmieszczonych zespołów ekspertów.
(18)
Mechanizm powinien być również
wykorzystywany do wspierania pomocy konsularnej dla obywateli Unii w przypadku
poważnych sytuacji kryzysowych w państwach trzecich, jeżeli
organy konsularne państwa członkowskiego wystąpią o to w
odniesieniu do własnych obywateli lub uczyni to państwo wiodące
albo państwo koordynujące pomoc dla wszystkich obywateli Unii.
Koncepcję państwa wiodącego należy rozumieć zgodnie z
wytycznymi Unii Europejskiej dotyczącymi wdrażania koncepcji
państwa wiodącego w kwestiach konsularnych[26].
(19)
W przypadku gdy za stosowne zostanie uznane
wykorzystanie do wsparcia ochrony ludności zasobów wojskowych,
współpraca z wojskiem będzie przebiegać zgodnie z warunkami,
procedurami i kryteriami ustalonymi przez Radę lub jej właściwe
organy i dotyczącymi udostępniania na potrzeby mechanizmu zasobów
wojskowych odpowiednich do ochrony ludności cywilnej.
(20)
Możliwy powinien być udział
państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA)
będących członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG),
państw przystępujących, krajów kandydujących i
potencjalnych krajów kandydujących.
(21)
W celu zapewnienia jednolitych warunków
wdrożenia niniejszej decyzji należy przyznać Komisji uprawnienia
wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z
rozporządzeniem (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 182/2011 z dnia 16
lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące
trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień
wykonawczych przez Komisję, w szczególności zgodnie z procedurą
sprawdzającą[27].
(22)
Cele niniejszej decyzji nie mogą zostać w
wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa
członkowskie i w związku z tym, ze względu na skalę lub
skutki proponowanego działania, przy uwzględnieniu korzyści
wynikających z funkcjonowania mechanizmu w postaci ograniczenia strat
ludzkich i szkód, można je lepiej osiągnąć na szczeblu
Unii. Jeżeli poważna sytuacja kryzysowa paraliżuje
zdolność do reagowania dotkniętego nią państwa
członkowskiego, państwo to powinno mieć możliwość
odwołania się do mechanizmu w celu uzupełnienia jego
własnych zasobów ochrony ludności i innych zasobów
służących reagowaniu na sytuacje kryzysowe. Unia może zatem
przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości
określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z
zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza
decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego
celu.
(23)
Niniejsza decyzja nie ma wpływu na
działania objęte rozporządzeniem (WE) nr 1717/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. ustanawiającym Instrument
na rzecz Stabilności[28]
[wymaga aktualizacji na lata 2014–2020, po przyjęciu], na środki w
dziedzinie zdrowia publicznego podejmowane na podstawie przepisów unijnych dotyczących
programów działań Unii w obszarze zdrowia, ani też na
środki w dziedzinie bezpieczeństwa konsumentów podejmowane na
podstawie decyzji nr 1926/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18
grudnia 2006 r. ustanawiającej program działań Wspólnoty w
dziedzinie polityki ochrony konsumentów (2007–2013)[29] [wymaga aktualizacji na lata
2014–2020, po przyjęciu].
(24)
Dla zachowania spójności działania
wchodzące w zakres decyzji Rady 2007/124/WE, Euratom z dnia 12 lutego 2007
r. ustanawiającej na lata 2007–2013 [po przyjęciu wymaga aktualizacji
na lata 2014–2020], jako część ogólnego programu w sprawie
bezpieczeństwa i ochrony wolności, szczegółowy program
„Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i
innymi rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa”[30] lub działania
dotyczące utrzymywania porządku publicznego i ochrony
bezpieczeństwa wewnętrznego nie powinny być objęte
niniejszą decyzją. Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do
działań objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/96 z
dnia 20 czerwca 1996 r. dotyczącym pomocy humanitarnej[31].
(25)
Przepisy niniejszej decyzji powinny
obowiązywać bez uszczerbku dla możliwości przyjmowania na
podstawie traktatu Euratom prawnie wiążących aktów
określających szczególne środki nadzwyczajne w przypadku zagrożeń
w przypadku sytuacji kryzysowych związanych z zagrożeniami
nuklearnymi lub radiologicznymi.

(26)
Jeżeli chodzi o katastrofy wywołane
działaniami terrorystycznymi, wypadkami nuklearnymi lub radiologicznymi,
mechanizm powinien obejmować jedynie działania służące
zapewnieniu gotowości i reagowaniu, w zakresie należących do
ochrony ludności.
(27)
Niniejsza decyzja obejmuje działania w
obszarze zapobiegania zanieczyszczeniu mórz, zapewnienia gotowości na
wypadek wystąpienia tego zjawiska i reagowania na nie, z wyjątkiem
działań objętych rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002
Parlamentu Europejskiego i Rady dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającym
Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu [wymaga
aktualizacji po przyjęciu nowego aktu].
(28)
W celu zagwarantowania wdrożenia niniejszej
decyzji Komisja może finansować takie działania związane z
przygotowaniami, monitorowaniem, kontrolą, audytem i oceną, jakie
są wymagane dla zarządzania programem oraz osiągnięcia jego
celów.
(29)
Zwrot kosztów oraz udzielanie zamówień
publicznych i przyznawanie dotacji w ramach Instrumentu Finansowego Ochrony
Ludności powinny odbywać się zgodnie z rozporządzeniem Rady
(WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie
rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu
ogólnego Wspólnot Europejskich[32]
(„rozporządzenie finansowe”). Z uwagi na szczególny charakter dzia³añ w
dziedzinie ochrony ludności celowe jest zapewnienie możliwości
udzielania dotacji również podmiotom prywatnoprawnym. Ważne jest
również wype³nianie norm wymienionego rozporządzenia, w
szczególności w odniesieniu do określonych w nim zasad
gospodarności, efektywności i skuteczności.
(30)
Należy chronić interesy finansowe Unii
Europejskiej z zastosowaniem proporcjonalnych środków w całym cyklu
wydatkowania, w tym na etapie zapobiegania nieprawidłowościom, ich
wykrywania i analizowania, odzyskiwania środków straconych,
nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w
stosownych przypadkach, nakładania kar. Należy przedsięwziąć
właściwe środki, aby zapobiec nieprawidłowościom i
nadużyciom finansowym, a także podejmować konieczne
działania w celu odzyskiwania utraconych, niesłusznie
wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych środków, zgodnie z
rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w
sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich[33], rozporządzeniem Rady
(Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na
miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony
interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi
i innymi nieprawidłowościami[34]
oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez
Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)[35].
(31)
Na lata 2014–2020 w niniejszej decyzji ustanowiono
finansową kwotę odniesienia stanowiącą główny punkt
odniesienia w rozumieniu pkt [17] Porozumienia międzyinstytucjonalnego z
dnia XX/YY/2012 między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją o
współpracy w sprawach budżetowych i o należytym zarządzania
finansowym dla władzy budżetowej podczas rocznej procedury
budżetowej. Ta kwota odniesienia zostanie pozyskana po
części z działu 3 „Bezpieczeństwo i obywatelstwo”, a po
części z działu 4 „Globalny wymiar Europy” ram finansowych na
lata 2014–2020.
(32)
Przepisy finansowe niniejszej decyzji powinny
obowiązywać od dnia 1 stycznia 2014 r., ponieważ są one
powiązane z wieloletnimi ramami finansowymi na lata 2014–2020.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ
DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
Cel, zakres i
definicje
Artykuł 1
Ogólny
cel i przedmiot
1.
Unijny mechanizm ochrony ludności (zwany dalej
„Mechanizmem”) ma na celu wspieranie, koordynowanie i uzupełnianie
działań państw członkowskich w obszarze ochrony
ludności w dążeniu do zwiększenia skuteczności
systemów zapobiegania klęskom żywiołowym i katastrofom
spowodowanym przez człowieka, zapewnienia gotowości do nich i
reagowania na nie.
2.
Ochrona zapewniana w ramach Mechanizmu powinna
obejmować przede wszystkim ludzi, lecz także środowisko
naturalne i mienie, w tym dziedzictwo kulturalne, i chronić je przed
wszystkimi klęskami żywiołowymi lub katastrofami spowodowanymi
przez człowieka, w tym aktami terroryzmu oraz wypadkami technicznymi,
radiologicznymi i związanymi ze środowiskiem, zanieczyszczeniem mórz
oraz nagłymi zagrożeniami dla zdrowia, występującymi na
terytorium Unii lub poza nim.
3.
Interwencja Unii zwiększa potencjał
państw członkowskich do zapobiegania, utrzymywania gotowości i
reagowania w obliczu wielkich klęsk i katastrof, minimalizując straty
ludzkie i materialne. Cel niniejszej decyzji nie może zostać
wystarczająco osiągnięty przez państwa członkowskie
działające indywidualnie, dlatego może być lepiej
osiągnięty na szczeblu Unii ze względu na skalę lub skutki
proponowanego działania.
4.
Niniejsza decyzja ustanawia przepisy ogólne oraz
przepisy o świadczeniu pomocy finansowej na mocy Mechanizmu.
5.
Mechanizm nie wpływa na
odpowiedzialność państw członkowskich za ochronę
ludności, środowiska naturalnego i majątku na ich terytorium
przed klęskami i katastrofami oraz zapewnienie ich systemów reagowania na
sytuacje kryzysowe dostatecznego potencjału umożliwiającego
odpowiednie reagowanie na klęski i katastrofy, których skalę i
charakter można w racjonalny sposób przewidzieć i przygotować
się na nie.
6.
Mechanizm nie wpływa na zobowiązania
zawarte w obowiązujących właściwych przepisach prawnych
Unii lub Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej ani w obowiązujących
umowach międzynarodowych.
7.
Niniejsza decyzja nie wpływa na działania
realizowane na mocy [rozporządzenia (WR) nr 1717/2006; rozporządzenia
(WE) nr 1257/96; rozporządzenia (WE) nr 1406/2002 [oraz przepisów Unii
dotyczących programów działania w obszarze zdrowia, spraw
wewnętrznych, sprawiedliwości].
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do środków
zapobiegania i zapewnienia gotowości dotyczących wszelkich rodzajów
klęsk i katastrof na obszarze Unii i w państwach, o których mowa w
art. 28.
2.
Niniejszą decyzję stosuje się do
działań mających wesprzeć reagowanie na bezpośrednie
negatywne konsekwencje wielkiej klęski lub katastrofy, niezależnie od
ich charakteru, na terytorium Unii lub poza nim, w przypadku gdy
wystąpiono o udzielenie pomocy zgodnie z niniejszą decyzją.
3.
W niniejszej decyzji uwzględniono specyficzne
potrzeby regionów odizolowanych, najbardziej oddalonych i innych regionów lub
wysp Unii w przypadku wystąpienia klęski lub katastrofy.
Artykuł 3
Cele
szczegółowe
1.
Mechanizm służy wspieraniu, koordynacji
lub uzupełnianiu zacieśnionej współpracy między Unią i
państwami członkowskimi w realizacji następujących celów
szczegółowych:
a)      uzyskanie wysokiego poziomu ochrony przed
klęskami i katastrofami poprzez zapobieganie im lub ograniczenie ich
skutków oraz przez krzewienie kultury prewencji;
b)      zwiększenie stanu gotowości
Unii do reagowania na klęski i katastrofy;
c)      ułatwienie szybkich i skutecznych
interwencji podejmowanych w odpowiedzi na sytuacje kryzysowe w przypadku
wystąpienia wielkiej klęski lub katastrofy lub groźby ich
wystąpienia.
2.
Postępy w osiągnięciu celów
szczegółowych określonych w ust. 1 oceniane są za pomocą
wskaźników dotyczących między innymi:
a)      postępów we wdrażaniu ram
zapobiegania klęskom i katastrofom mierzonych liczbą państw
członkowskich mających plany zarządzania klęskami i
katastrofami określone w art. 4;
b)      postępów w zwiększaniu stopnia
gotowości na klęski i katastrofy mierzonych zakresem potencjału
reagowania dostępnym na potrzeby interwencji w sytuacjach kryzysowych na
mocy Mechanizmu oraz zakresem jego interoperacyjnego;
c)      postępów w udoskonaleniu reagowania
na klęski i katastrofy mierzonych szybkością i stopniem
koordynacji interwencji na mocy Mechanizmu oraz adekwatnością
świadczonej pomocy do potrzeb na miejscu.
Wskaźniki te wykorzystywane są,
stosownie do sytuacji, do monitorowania, oceny i przeglądu wyników.
Artykuł 4
Definicje
Do celów niniejszej decyzji
obowiązują następujące definicje:
1.
„klęska lub katastrofa” oznacza dowolną
sytuację, która ma lub może mieć niekorzystny wpływ na
ludzi, środowisko naturalne lub mienie;
2.
„wielka klęska lub katastrofa" oznacza
dowolną sytuację, która ma lub może mieć niekorzystny
wpływ na ludzi, środowisko naturalne lub mienie, i której
następstwem może być prośba o wsparcie w ramach Mechanizmu;
3.
„reagowanie” oznacza wszelkie działania
podejmowane w ramach Mechanizmu w trakcie wielkiej klęski lub katastrofy
lub po ich wystąpieniu w celu usunięcia ich bezpośrednich
negatywnych następstw;
4.
„gotowość” oznacza stan gotowości i
zdolności ludzi i środków materialnych do skutecznego szybkiego
reagowania na sytuację nadzwyczajną w wyniku podjętych uprzednio
działań;
5.
„zapobieganie” oznacza wszelkie działania
służące ograniczeniu zagrożeń lub zapobieżeniu
wyrządzonym przez klęski i katastrofy szkód szkodom dla ludzi,
środowiska naturalnego lub mienia;
6.
„wczesne ostrzeganie” oznacza skuteczne
dostarczanie w porę informacji, które umożliwiają podjęcie
działań w celu uniknięcia zagrożenia lub jego ograniczenia
i zapewnienia gotowości do skutecznego reagowania;
7.
„moduł”
oznacza samowystarczalną i niezależną procedurę
wykorzystania zasobów państw członkowskich, dostosowaną do
wykonania wcześniej określonych zadań lub
służącą zaspokojeniu wcześniej określonych
potrzeb, lub mobilny zespół reagowania operacyjnego państw
członkowskich; obejmuje on zarówno zasoby ludzkie, jak i materialne i
można go określić w kategoriach potencjału interwencyjnego
lub wykonywania zadania(-ń), którego(-ych) jest w stanie się
podjąć.
8.
„ocena zagrożenia” oznacza ogólny, przekrojowy
proces identyfikacji zagrożenia, analizy zagrożenia i oceny
zagrożenia podejmowany do celów ocen na szczeblu krajowym.
9.
„plan zarządzania zagrożeniem” oznacza
instrument planistyczny przygotowany przez państwo członkowskie w
celu przewidzenia zagrożeń, oceny ich następstw oraz
opracowania, wyboru i wdrożenia środków służących
ograniczeniu tych zagrożeń, dostosowaniu się do nich oraz
zmniejszeniu zagrożeń i ich następstw w sposób efektywny
finansowo, jak również określeniu ram integracji różnych
instrumentów zarządzania zagrożeniami właściwych dla
określonego sektora lub zagrożenia we wspólnym ogólnym planie;
10.
„wsparcie państwa przyjmującego” oznacza
działania podejmowane na etapie zapewniania gotowości i reagowania
przez państwo otrzymujące pomoc oraz kraje tranzytowe w celu
usunięcia przewidywalnych przeszkód na drodze do dostarczenia i
wykorzystania pomocy międzynarodowej;
11.
„potencjał reagowania” oznacza pomoc, która
może zostać udzielona na wniosek w ramach Mechanizmu, w tym
moduły, wyposażenie, artykuły pierwszej potrzeby, wiedzę
fachową i usługi.
ROZDZIAŁ II
Zapobieganie
Artykuł 5
Działania zapobiegawcze
Aby zrealizować cele i działania w
zakresie zapobiegania Komisja:
a)           podejmuje działania na rzecz
rozbudowy bazy wiedzy na temat zagrożeń oraz ułatwienia wymiany
wiedzy, najlepszych praktyk i informacji;
b)           wspiera i propaguje oceny i
mapowanie zagrożeń;
c)           ustanawia i regularnie aktualizuje
zestawienie zagrożeń związanych z klęskami
żywiołowymi i katastrofami spowodowanymi przez człowieka, w
obliczu których stanąć może Unia, przy uwzględnieniu przyszłego
wpływu zmiany klimatu;
d)           propagowanie i wspieranie
opracowania i wdrażania planów zarządzania zagrożeniem przez
państwa członkowskie, w tym poprzez wytyczne na temat ich
treści, a w razie potrzeby zapewnienie odpowiednich zachęt;
e)           pogłębianie
świadomości w zakresie znaczenia zapobiegania zagrożeniom oraz
wspieranie państw członkowskich w informowaniu, edukacji i
pogłębianiu świadomości społeczeństwa;
f)            wspieranie państw
członkowskich i państw trzecich, o których mowa w art. 28, w
zapobieganiu wielkim klęskom i katastrofom;
g)           podejmowanie dodatkowych
działań zapobiegawczych niezbędnych do osiągnięcia
celów określonych w art. 3 ust. 1 lit. a).
Artykuł 6
Plany zarządzania zagrożeniem
1.
Aby zapewnić skuteczną
współpracę w ramach Mechanizmu państwa członkowskie
przekazują Komisji swoje plany zarządzania zagrożeniem.
2.
Plany zarządzania zagrożeniem
uwzględniają krajowe oceny zagrożenia oraz inne
właściwe oceny zagrożenia i są spójne z innymi
właściwymi planami obowiązującymi w danym państwie
członkowskim.
3.
Państwa członkowskie zapewniają
najpóźniej do końca 2016 r. przygotowanie swoich planów
zarządzania zagrożeniem oraz przekazanie ich Komisji w najbardziej
aktualnej formie.
ROZDZIAŁ III
Gotowość
Artykuł 7
Ogólne działania Komisji na rzecz zapewnienia gotowości
Komisja realizuje następujące
działania na rzecz zapewnienia gotowości:
a)           ustanowienie i zarządzanie
Centrum Reagowania Kryzysowego (CRK) zapewniającego stałą
zdolność operacyjną i służącą państwom
członkowskim i Komisji na potrzeby Mechanizmu;
b)           zarządzanie wspólnym systemem
łączności i informacji dla sytuacji kryzysowych (CECIS) w celu
umożliwienia komunikacji pomiędzy CRK a punktami kontaktowymi w
państwach członkowskich i dzielenia się przez nie informacjami;
c)           przyczynianie się do
opracowania systemów wykrywania i wczesnego ostrzegania oraz systemów
alarmowych w zakresie klęsk i katastrof, by umożliwić
szybką reakcję oraz wspierać ich wzajemne połączenie,
jak również połączenie ich z CRK i CECIS. Systemy takie
uwzględniają i wykorzystują istniejące i przyszłe
źródła i systemy informacji, monitorowania i wykrywania;
d)           ustanawia i utrzymuje potencjał
mobilizacji i wysyłania, tak szybko jak to jest możliwe, małych
zespołów ekspertów odpowiedzialnych za:
–
ocenę potrzeb w państwie
występującym o pomoc,
–
w razie potrzeby ułatwienie koordynacji nadzwyczajnych
działań pomocowych na miejscu oraz zapewnienie, stosownie do potrzeb
i okoliczności, łączności z właściwymi organami
państwa występującego o udzielenie pomocy;
–
wspieranie państwa występującego o
pomoc specjalistyczną wiedzą z zakresu działań
służących zapobieganiu, zapewnieniu gotowości i reagowaniu;
e)           ustanowienie i utrzymywanie
potencjału na potrzeby świadczenia wsparcia logistycznego i pomocy na
rzecz zespołów ekspertów, modułów i innych rodzajów potencjału
reagowania użytego w ramach Mechanizmu, jak również innych podmiotów
na miejscu;
f)            wspomaganie państw
członkowskich w rozmieszczeniu zasobów reagowania w sytuacjach kryzysowych
w centrach logistycznych na terytorium Unii;
g)           podejmowanie wszelkich innych
działań wspomagających i uzupełniających, jakie
są konieczne w ramach Mechanizmu do osiągnięcia celu
określonego w art. 3 ust. 1.
Artykuł
8
Moduły
1.
Państwa członkowskie dążą
do tworzenia modułów, przede wszystkim po to, by sprostać
najważniejszym potrzebom związanym z interwencją lub ze wsparciem
w ramach Mechanizmu.
2.
Na moduły te składają się
zasoby jednego państwa członkowskiego lub większej ich liczby.
Moduły są zdolne do wykonywania
wcześniej ustalonych zadań na obszarach reagowania zgodnie z uznanymi
międzynarodowymi wytycznymi, a tym samym mogą zostać
rozmieszczone bardzo szybko i pracować samowystarczalnie i samodzielnie
przez dany okres czasu.
Moduły są zdolne do
współdziałania z innymi modułami. Podejmują one szkolenia i
ćwiczenia w celu sprostania wymogowi interoperacyjności oraz podlegają
osobie odpowiedzialnej za ich funkcjonowanie.
Moduły są w stanie zapewnić pomoc
innym organom Unii lub instytucjom międzynarodowym, a zwłaszcza
Organizacji Narodów Zjednoczonych.
3.
Komisja wspiera wysiłki na rzecz poprawy
interoperacyjności modułów, przy uwzględnieniu najlepszych
praktyk na szczeblu państw członkowskich i międzynarodowym.
Artykuł 9
Ogólne
działania państw członkowskich na rzecz zapewnienia
gotowości
1.
Państwa członkowskie wyznaczają z
wyprzedzeniem moduły lub inny potencjał w obrębie swoich
właściwych służb, w szczególności służb
ochrony ludności lub innych służb reagowania w sytuacjach
kryzysowych, które mogłyby być udostępnione do celów interwencji
albo mogłyby być szybko utworzone i wysłane, normalnie w
ciągu 12 godzin następujących od wniosku o udzielenie pomocy.
Uwzględniają one to, że skład modułów lub innego
potencjału może zależeć od rodzaju wielkiej klęski lub
katastrofy oraz szczególnych potrzeb z nimi związanych.
2.
Państwa członkowskie ustalają z
wyprzedzeniem ekspertów, którzy mogą zostać wysłani w ramach
zespołów ekspertów określonych w art. 7 lit. d).
3.
Państwa członkowskie biorą pod
uwagę możliwość dostarczania, stosownie do potrzeb, innego
wsparcia interwencyjnego, które mogą zapewnić właściwe
służby, takie jak wykwalifikowany personel i sprzęt do pomocy w
przypadku danej klęski lub katastrofy, w tym do celów art. 16 ust. 7, a
także zwrócenia się o środki, które mogą być
przekazane przez organizacje pozarządowe i inne odpowiednie podmioty.
4.
Państwa członkowskie mogą, z
zastrzeżeniem odpowiednich gwarancji bezpieczeństwa, dostarczać
informacje o właściwym potencjale wojskowym, takim jak transport oraz
wsparcie logistyczne lub medyczne, który mógłby w ostateczności
zostać wykorzystany w ramach mechanizmu jako element wsparcia w zakresie
ochrony ludności.
5.
Państwa członkowskie dostarczają
Komisji właściwych informacji na temat ekspertów, modułów i
innego wsparcia interwencyjnego, o którym mowa w ust. 1–4, oraz szybko
aktualizują te informacje w razie potrzeby.
6.
Państwa członkowskie wyznaczają
punkty kontaktowe i informują o tym Komisję.
7.
Państwa członkowskie podejmują
działania niezbędne do zapewnienia wsparcia państwa
przyjmującego w odniesieniu do pomocy udzielanej przez inne państwa
członkowskie.
8.
Państwa członkowskie, wspierane na ich wniosek
przez Komisję, podejmują środki niezbędne w celu
zapewnienia szybkiego transportu zaoferowanego przez nie wsparcia.
Artykuł 10
Planowanie
operacji
1.
Komisja i państwa członkowskie
współpracują na rzecz lepszego planowania operacji reagowania w
ramach Mechanizmu. W tym celu:
a)      Komisja, we współpracy z
państwami członkowskimi, opracowuje scenariusze odniesienia
dotyczące klęsk i katastrof na terytorium Unii i poza nim,
uwzględniając plany zarządzania zagrożeniem, o których mowa
w art. 6;
b)      państwa członkowskie
ustalają i mapują istniejący potencjał, który mógłby
zostać udostępniony na potrzeby reagowania w ramach Mechanizmu na
realizację tych scenariuszy oraz informują o tym Komisję;
c)      Komisja, we współpracy z
państwami członkowskimi, opracowuje plany ewentualnościowe
dotyczących wykorzystania tego potencjału (w tym transportu) oraz
dokonuje ich rewizji na podstawie doświadczeń zgromadzonych podczas
kolejnych kryzysów i ćwiczeń.
2.
Komisja i państwa członkowskie
ustalają i zapewniają synergie między pomocą rzeczową
i finansową pomocą humanitarną świadczoną przez
Unię oraz państwa członkowskie przy planowaniu operacji
reagowania poza terytorium Unii.
Artykuł 11
Europejski
Potencjał Reagowania Kryzysowego
1.
Ustanawia się Europejski Potencjał
Reagowania Kryzysowego w formie dobrowolnej puli wcześniej zadeklarowanego
potencjału reagowania z państw członkowskich.
2.
Na podstawie scenariuszy odniesienia Komisja we
współpracy z państwami członkowskimi określa rodzaje i
liczbę jednostek potencjału wymaganych na potrzeby europejskiego
potencjału reagowania kryzysowego (zwane dalej „celami w zakresie
potencjału”).
3.
Komisja określa wymogi jakościowe
dotyczące potencjału, który ma zostać zgłoszony do
Europejskiego Potencjału Reagowania Kryzysowego. Państwa
członkowskie odpowiadają za zapewnienie jakości swojego
potencjału.
4.
Komisja ustanawia procedurę certyfikacji i
rejestracji potencjału udostępnianego przez państwa
członkowskie na potrzeby Europejskiego Potencjału Reagowania
Kryzysowego.
5.
Państwa członkowskie na zasadzie dobrowolności
ustalają i rejestrują potencjał, który zgłaszają do
Europejskiego Potencjału Reagowania Kryzysowego. Rejestracji
wielonarodowych modułów dostarczonych przez przynajmniej dwa państwa
członkowskie dokonują wspólnie wszystkie zainteresowane państwa
członkowskie.
6.
Potencjał zarejestrowany w Europejskim
Potencjale Reagowania Kryzysowego jest udostępniany na potrzeby operacji
reagowania kryzysowego w ramach Mechanizmu na wezwanie Komisji przekazane za
pośrednictwem CRK. Państwa członkowskie informują Komisję
jak najszybciej o wszelkich przyczynach, które uniemożliwiają im
udostępnienie tego potencjału w przypadku określonej sytuacji
kryzysowej.
7.
W razie jego rozmieszczenia potencjał
pozostaje pod kierownictwem i dowództwem państw członkowskich.
Koordynację między różnymi jednostkami potencjału zapewnia
Komisja za pośrednictwem CRK. Potencjał, który nie został
rozmieszczony na potrzeby operacji w ramach Mechanizmu jest dostępny na
potrzeby krajowe państw członkowskich
8.
Państwa członkowskie i Komisja zapewniają
odpowiednią widoczność interwencji europejskiego potencjału
reagowania kryzysowego.
Artykuł 12
Reakcja
na braki potencjału
1.
Komisja monitoruje postępy na rzecz
osiągnięcia celów w zakresie potencjału i, we współpracy z
państwami członkowskimi, ustala luki w europejskim potencjale
reagowania kryzysowego.
2.
Komisja wspiera państwa członkowskie w
reagowaniu na braki w potencjale oraz w ich wypełnieniu w najbardziej
właściwy i finansowo efektywny sposób, w tym poprzez:
a)      wspieranie zainteresowanych państw członkowskich
w stworzeniu potencjału reagowania, który nie jest dostępny w
europejskim potencjale reagowania kryzysowego, lub jego ilość jest
niewystarczająca; lub
b)      tworzenie potencjału reagowania na
szczeblu Unii – jeżeli jest to bardziej efektywne finansowo – który
może służyć jako wspólna osłona przed wspólnymi
zagrożeniami.
3.
Potencjał stworzony zgodnie z niniejszym
artykułem pozostaje pod kontrolą zainteresowanych państw
członkowskich i jest przez nie zarządzany. Komisja opracowuje wzory
umów między Komisją a zaangażowanymi państwami
członkowskimi. Państwa członkowskie zarządzające
potencjałem odpowiadają za jego rejestrację zgodnie z
procedurami krajowymi.
4.
Potencjał ten stanowi część
europejskiego potencjału reagowania kryzysowego. Jest on dostępny na
potrzeby operacji reagowania kryzysowego w ramach Mechanizmu na wniosek Komisji
przekazany za pośrednictwem ERK. Potencjał, który nie jest aktualnie
wykorzystywany w ramach Mechanizmu jest dostępny dla państw
członkowskich zarządzających nim na ich potrzeby krajowe.
5.
Państwa członkowskie i Komisja
zapewniają odpowiednią widoczność potencjału
stworzonego zgodnie z niniejszym artykułem.
6.
Co dwa lata Komisja informuje Parlament i Radę
o postępach w osiągnięciu celów w zakresie potencjału oraz
pozostałych brakach w Europejskim Potencjale Reagowania Kryzysowego.
7.
Komisja może określić za
pośrednictwem aktów wykonawczych następujące tryby tworzenia
tego potencjału, zarządzania nim, jego konserwacji i
udostępniania go na potrzeby wszystkich państw członkowskich za
pośrednictwem Mechanizmu:
a)      warunki wspierania państw
członkowskich w tworzeniu potencjału reagowania, który nie jest
dostępny w Europejskim Potencjale Reagowania Kryzysowego, lub jego
ilość jest niewystarczająca;
b)      tryby stworzenia potencjału
reagowania na szczeblu Unii mającego służyć jako wspólna
osłona przed wspólnymi zagrożeniami;
c)      tryby zarządzania potencjałem
wymienionym w lit. a) i b) oraz jego konserwacji;
d)      tryby udostępniania potencjału
wymienionego w lit. a) i b) wszystkim państwom członkowskim w ramach
Mechanizmu.
8.
Akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 31 ust. 2.
Artykuł 13
Szkolenia,
upowszechnianie zdobytych doświadczeń i wiedzy
1.
Komisja realizuje następujące
działania w zakresie szkoleń oraz upowszechniania zdobytych
doświadczeń i wiedzy:
a)      ustanowienie programu szkoleń oraz
sieci szkoleniowej dla personelu zajmującego się ochroną
ludności oraz innego personelu zajmującego się zarządzaniem
sytuacjami kryzysowymi dotyczących zapobiegania klęskom i
katastrofom, zapewniania gotowości oraz reagowania, w celu
zwiększenia koordynacji, zgodności i komplementarności
między modułami oraz innymi rodzajami potencjału, o których mowa
w art. 8, 9 i 11, oraz poprzez zwiększenie kompetencji ekspertów, o których
mowa w art. 7 lit. d). Program obejmuje połączone kursy i
ćwiczenia oraz system wymiany ekspertów, w ramach którego eksperci
mogą być delegowani do innych państw członkowskich;
b)      opracowanie wytycznych dotyczących
unijnych i międzynarodowych szkoleń w zakresie ochrony cywilnej, w
tym szkoleń dotyczących zapobiegania, zapewniania gotowości oraz
reagowania;
c)      organizowanie i wspieranie warsztatów,
seminariów i projektów pilotażowych dotyczących głównych
aspektów zapobiegania, zapewniania gotowości i reagowania;
d)      ustanowienie programu
doświadczeń zdobytych w trakcie interwencji, ćwiczeń i
szkoleń przeprowadzonych w ramach Mechanizmu, w tym właściwych
aspektów zapobiegania, zapewniania gotowości i reagowania, upowszechnianie
tych doświadczeń oraz, stosownie do potrzeb, praktyczne korzystanie z
nich;
e)      stymulowanie wprowadzania i
wykorzystywania nowych technologii do celów Mechanizmu oraz zachęcanie do
tego.
2.
Na wniosek państwa członkowskiego,
państwa trzeciego, Organizacji Narodów Zjednoczonych lub jej agencji,
Komisja wspiera udzielanie doradztwa w zakresie środków zapobiegania i
zapewniania gotowości poprzez wysłanie na miejsce zespołu
ekspertów.
ROZDZIAŁ IV
Reagowanie
Artykuł 14
Zawiadamianie
o wielkich klęskach i katastrofach na terytorium Unii
1.
W przypadku wystąpienia wielkiej klęski
lub katastrofy na terytorium Unii lub groźby jej wystąpienia
mającej, lub mogącej mieć skutki wykraczające poza granice
jednego państwa, państwa członkowskie, w których klęska lub
katastrofa nastąpiła lub przypuszczalnie nastąpi
niezwłocznie zawiadamiają o tym Komisję oraz potencjalnie
dotknięte państwa członkowskie.
Akapit pierwszy nie ma zastosowania wówczas, gdy
obowiązek zawiadomienia został już dopełniony zgodnie z
odpowiednimi przepisami Unii albo Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, lub
obowiązującymi umowami międzynarodowymi.
2.
W przypadku wielkiej klęski lub katastrofy w
Unii albo groźby jej wystąpienia, gdy ta klęska lub katastrofa
mogłaby spowodować wezwanie o pomoc ze strony przynajmniej jednego
państwa członkowskiego, państwo członkowskie, w którym
sytuacja kryzysowa wystąpiła lub przypuszczalnie wystąpi,
niezwłocznie zawiadamia Komisję, jeśli można
spodziewać się wezwania o udzielenie pomocy za pośrednictwem
CRK, tak aby Komisja mogła, stosownie do sytuacji, poinformować inne
państwa członkowskie i włączyć do działania swoje
właściwe służby.
3.
Zawiadomienia, o których mowa w ust. 1 i 2,
przekazuje się, w stosownych przypadkach, za pomocą CECIS.
Artykuł 15
Reagowanie
na wielkie klęski i katastrofy na terytorium Unii
1.
W przypadku wystąpienia wielkiej klęski
lub katastrofy na terytorium Unii lub groźby jej wystąpienia
państwo członkowskie może wystąpić o pomoc za
pośrednictwem CRK. Wniosek o pomoc powinien być jak najbardziej
konkretny.
2.
W sytuacji zwiększonego zagrożenia
państwo członkowskie może również wystąpić o
pomoc w formie tymczasowego wstępnego rozmieszczenia potencjału
reagowania.
3.
Po otrzymaniu wniosku o udzielenie pomocy Komisja,
stosownie do sytuacji i niezwłocznie:
a)      przekazuje wniosek do punktów kontaktowych
innych państw członkowskich;
b)      gromadzi zweryfikowane informacje na
temat klęski lub katastrofy i rozsyła je do państw
członkowskich;
c)      proponuje plan reagowania oparty na
potrzebach istniejących na miejscu oraz wcześniej opracowanych
planach ewentualnościowych oraz zwraca się do państw
członkowskich o wysłanie określonych jednostek potencjału
należących do europejskiego potencjału reagowania kryzysowego
zgodnie z planem;
d)      ułatwia mobilizację
zespołów, ekspertów, modułów i wsparcia interwencyjnego nie
należących do europejskiego potencjału reagowania kryzysowego;
e)      podejmuje dodatkowe działania
niezbędne do osiągnięcia celu określonego w art. 3 ust. 1
lit. c).
4.
Każde państwo członkowskie, do
którego skierowany jest wniosek o pomoc, niezwłocznie określa, czy
jest w stanie udzielić takiej pomocy i informuje o tym państwo
członkowskie zwracające się z wnioskiem o pomoc za
pośrednictwem CECIS, określając zakres i zasady udzielenia
wsparcia. CRK przekazuje państwom członkowskim aktualne informacje.
5.
Państwo członkowskie zwracające
się o pomoc jest odpowiedzialne za kierowanie interwencjami podejmowanymi
w celu udzielenia wsparcia. Organy państwa członkowskiego
zwracającego się o pomoc ustanawiają wytyczne, a w razie potrzeby
wytyczają granice zadań powierzonych modułom interwencyjnym lub
innym rodzajom potencjału. Za szczegóły dotyczące realizacji
tych zadań odpowiada osoba wyznaczona przez państwo członkowskie
udzielające wsparcia. Państwo członkowskie zwracające
się pomoc może również zwrócić się o przysłanie
zespołu ekspertów mającego pomóc mu w dokonaniu oceny,
ułatwić koordynację na miejscu (między zespołami
państw członkowskich), udzielać doradztwa technicznego oraz
wspierać w realizacji innych potrzebnych zadań.
6.
Państwo zwracające się o pomoc
podejmuje działania niezbędne do zapewnienia wsparcia państwa
przyjmującego w zakresie nadchodzącej pomocy.
Artykuł 16
Wspieranie
spójnego reagowania na wielkie klęski i katastrofy poza terytorium Unii
1.
W przypadku wystąpienia wielkiej klęski
lub katastrofy poza terytorium Unii, lub groźby jej wystąpienia,
dotknięte państwo, Organizacja Narodów Zjednoczonych i jej agencje
lub organizacja międzynarodowa mogą wystąpić o udzielenie
pomocy, za pośrednictwem CRK.
2.
Komisja wspiera spójne udzielanie pomocy poprzez
następujące działania:
a)      utrzymywanie stałego dialogu z
punktami kontaktowymi państw członkowskich w celu zapewnienia
skuteczności i spójności wkładu Unii Europejskiej w reagowanie
na sytuacje kryzysowe za pośrednictwem Mechanizmu w ramach ogólnych
działań pomocowych, a w szczególności poprzez:
–
niezwłoczne informowanie państw
członkowskich o pełnych wnioskach o pomoc;
–
wspieranie wspólnej oceny sytuacji i potrzeb,
udzielanie doradztwa technicznego lub ułatwianie koordynacji pomocy na
miejscu dzięki obecności na miejscu zespołu ekspertów;
–
udostępnianie właściwych ocen i
analiz wszystkim właściwym podmiotom;
–
dokonywanie przeglądu pomocy udzielanej przez
państwa członkowskie oraz inne podmioty;
–
doradzanie co do rodzaju potrzebnej pomocy w celu
zapewnienia, by pomoc odpowiadała potrzebom ustalonym podczas oceny;
–
pomoc w przezwyciężaniu praktycznych
przeszkód w udzielaniu pomocy w takich obszarach, jak tranzyt i cło;
b)      niezwłoczne zaproponowanie planu
reagowania opartego na potrzebach istniejących na miejscu oraz
wcześniej opracowanych planach ewentualnościowych oraz zwraca
się do państw członkowskich o wysłanie określonych
jednostek potencjału należących do europejskiego potencjału
reagowania kryzysowego zgodnie z tym planem;
c)      utrzymywanie kontaktu z państwem trzecim,
w którym wystąpiła sytuacja nadzwyczajna, w zakresie szczegółów
technicznych, takich jak dokładne potrzeby, aprobowanie ofert oraz
praktyczne uzgodnienia dotyczące przyjmowania i rozprowadzania pomocy na
szczeblu lokalnym;
d)      utrzymywanie kontaktu lub
współpracowaniu z Biurem Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji
Pomocy Humanitarnej (UNOCHA) oraz z innymi właściwymi podmiotami
uczestniczącymi w ogólnych działaniach pomocowych w celu uzyskania
jak największej synergii działań, dążenie do ich
komplementarności, zapobiegania ich powielaniu i powstawaniu luk;
e)      utrzymywanie kontaktu ze wszystkimi
właściwymi podmiotami, zwłaszcza w końcowej fazie
interwencji wspierającej podejmowanej w ramach Mechanizmu w celu
ułatwienia sprawnego przekazania obowiązków.
3.
Bez uszczerbku dla roli Komisji określonej w
ust. 2 oraz z uwzględnieniem konieczności niezwłocznej reakcji
operacyjnej za pośrednictwem Mechanizmu, po jego uruchomieniu Komisja
informuje o tym Europejską Służbę Działań
Zewnętrznych, by zapewnić spójność między
operacją ochrony ludności oraz ogólnymi stosunkami Unii z
dotkniętym państwem.
4.
Na miejscu zapewnia się, stosownie do
okoliczności, utrzymywanie kontaktu z delegaturą Unii, by ta
mogła ułatwiać kontakty z rządem dotkniętego
państwa. W razie potrzeby delegatura Unii udziela wsparcia logistycznego
zespołom ekspertów ds. ochrony ludności, o których mowa w ust. 2 lit.
a) tiret drugie.
5.
Każde państwo członkowskie, do
którego skierowany jest wniosek o pomoc, niezwłocznie ustala, czy jest w
stanie udzielić takiej pomocy i informuje o tym CRK za pośrednictwem
CECIS , określając zakres i zasady wsparcia, którego może
udzielić. CRK przekazuje państwom członkowskim aktualne
informacje.
6.
Interwencje objęte zakresem niniejszego
artykułu mogą być przeprowadzane bądź jako
autonomiczne interwencje wspierające, bądź jako wkład w
interwencję kierowaną przez organizację
międzynarodową. Koordynowanie operacji przez Unię jest
ściśle zintegrowane z ogólną koordynacją prowadzoną
przez UNOCHA, o ile uczestniczy ono w świadczeniu pomocy, i odbywa
się z poszanowaniem jego wiodącej roli.
7.
Mechanizm może również wspierać
udzielanie pomocy konsularnej obywatelom Unii w przypadku wielkich klęsk
lub katastrof w państwach trzecich, jeżeli wystąpią o to:
a)      organy konsularne państwa trzeciego
dla swoich własnych obywateli;
b)      państwo wiodące lub
państwo członkowskie koordynujące pomoc dla wszystkich obywateli
Unii.
O wsparcie to można w szczególności
wystąpić jeżeli jest ono potrzebne niereprezentowanym obywatelom
Unii w rozumieniu dyrektywy Rady 2012/X/UE[36].
8.
W odpowiednich przypadkach, po indywidualnej ich
ocenie, Komisja może podejmować dodatkowe zadania w celu zapewnienia
spójności w udzielaniu pomocy.
9.
Koordynacja prowadzona za pośrednictwem
Mechanizmu nie wpływa na kontakty dwustronne państw
członkowskich uczestniczących w operacji z dotkniętym
państwem, ani na współpracę państw członkowskich z
Organizacją Narodów Zjednoczonych. Takie kontakty dwustronne mogą
być także wykorzystywane na użytek koordynacji prowadzonej za
pośrednictwem Mechanizmu.
10.
Rola Komisji, o której mowa w niniejszym artykule,
nie wpływa na kompetencje państw członkowskich ani na ich
odpowiedzialność za swoje zespoły, moduły oraz inne rodzaje
wsparcia, w tym potencjał wojskowy. W szczególności wsparcie na rzecz
spójności oferowane przez Komisję nie oznacza wydawania poleceń
w stosunku do pochodzących z państw członkowskich zespołów,
modułów ani innego rodzaju wsparcia, które są rozmieszczane na
zasadzie dobrowolności, w ramach koordynacji na szczeblu centrali i na
miejscu.
11.
Dąży się do uzyskania synergii z
innymi instrumentami Unii, w szczególności z działaniami
finansowanymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 1257/96.
12.
Państwa członkowskie udzielające
pomocy w sytuacjach kryzysowych, o której mowa w ust. 1 dostarczają CRK na
bieżąco pełne informacje o swoich działaniach.
13.
Zespoły i moduły państw
członkowskich obecne na miejscu i uczestniczące w interwencji w
ramach Mechanizmu utrzymują ścisły kontakt z CRK i
zespołami ekspertów na miejscu, o których mowa w ust. 2 lit. a) tiret
drugie.
Artykuł
17
Wsparcie
na miejscu
1.
Komisja może wybrać, wyznaczyć i
wysłać zespół ekspertów złożony z ekspertów
udostępnionych przez państwa członkowskie, Komisję i inne
służby oraz agencje Unii, UNOCHA lub inne organizacje
międzynarodowe, w zależności od specyfiki misji, w przypadku
wielkiej klęski na terytorium Unii, zgodnie z art. 15 ust. 5, lub na
wniosek o specjalistyczne doradztwo w zakresie zapobiegania i zapewniania
gotowości, o którym mowa w art. 13 ust. 2.
2.
Ustęp 1 ma zastosowanie także wtedy, gdy
Komisja wspiera wspólną ocenę sytuacji i potrzeb lub ułatwianie
koordynacji na miejscu udzielania pomocy poprzez wysłanie na miejsce
zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 16 ust. 2 lit. a) tiret drugie.
3.
Procedura wyboru i wyznaczenia ekspertów jest
następująca:
a)      państwa członkowskie
wyznaczają ekspertów, którzy, na ich odpowiedzialność, mogą
być wysłani w ramach zespołów ekspertów;
b)      Komisja wybiera ekspertów i kierownika
zespołów na podstawie ich kwalifikacji i doświadczenia, w tym odbytych
szkoleń na temat Mechanizmu, wcześniejszych misji zrealizowanych w
ramach Mechanizmu oraz uczestnictwa w innych międzynarodowych
działaniach pomocowych; Wybór opiera się także na innych
kryteriach, w tym znajomości języków, tak aby zapewnić dysponowanie
przez cały zespół umiejętnościami niezbędnymi w danej
sytuacji.
4.
Wysłane zespoły ekspertów
ułatwiają koordynację między zespołami interwencyjnymi
państw członkowskich i utrzymują kontakt z właściwymi
władzami państwa członkowskiego, które wystąpiło o pomoc.
CRK utrzymuje ścisły kontakt z zespołami ekspertów oraz
dostarcza im wytycznych oraz wsparcia logistycznego i innych rodzajów wsparcia.
5.
W odpowiednich przypadkach Komisja może
wesprzeć zespoły ekspertów, moduły państw
członkowskich i inne rodzaje potencjału reagowania wysłane w
ramach Mechanizmu wsparciem logistycznym oraz potencjałem pomocowym.
Artykuł 18
Transport
1.
Komisja może wspierać państwa
członkowskie w uzyskiwaniu dostępu do zasobów sprzętowych i
transportowych przez:
a)      dostarczanie i wymianę informacji
dotyczących zasobów sprzętowych i transportowych, które mogą
być udostępniane przez państwa członkowskie, z
myślą o ułatwianiu łączenia tych zasobów;
b)      pomoc państwom członkowskim w
określeniu zasobów transportowych mogących pochodzić z innych
źródeł, w tym z rynku komercyjnego, i ułatwianie im dostępu
do tych zasobów;
c)      pomoc państwom członkowskim w
określaniu sprzętu, który może być dostępny z innych
źródeł, w tym z rynku komercyjnego;
2.
Komisja może uzupełniać środki
transportu dostarczone przez państwa członkowskie dodatkowymi
zasobami transportowymi, koniecznymi do zapewnienia możliwości
szybkiego reagowania w przypadku wielkiej klęski lub katastrofy.
ROZDZIAŁ V
Przepisy
finansowe
Artykuł 19
Zasoby budżetowe
1.
Finansowa kwota odniesienia na wdrożenie
niniejszej Decyzji w latach 2014–2020 wynosi 513 000 000 EUR w cenach
bieżących.
276 000 000 EUR w cenach bieżących
pochodzi z działu 3 „Bezpieczeństwo i obywatelstwo” ram finansowych,
a 237 000 000 EUR w cenach bieżących z działu 4 „Globalny wymiar
Europy”.
2.
Środki pochodzące ze zwrotów dokonanych
przez beneficjentów z tytułu działań podejmowanych w ramach
reagowania kryzysowego stanowią dochody przeznaczone na określony cel
w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia finansowego.
3.
Alokacja finansowa, o której mowa w ust. 1
może również obejmować wydatki dotyczące działań
przygotowawczych, monitorujących, kontrolnych oraz związanych z
audytem i oceną, wymaganych dla zarządzania programem i do realizacji
jego celów;
Mogą być one w szczególności przeznaczane
na badania, spotkania ekspertów, działania informacyjne i komunikacyjne, w
tym komunikację instytucjonalną w zakresie priorytetów politycznych
Unii Europejskiej, o ile są one związane z ogólnymi celami niniejszej
decyzji, wydatki związane z sieciami informatycznymi skoncentrowanymi na
przetwarzaniu i wymianie informacji (w tym wszelkie wzajemne
połączenia między istniejącymi lub przyszłymi
systemami służącymi wspieraniu międzysektorowej wymiany
danych i powiązanego wyposażenia), jak również wszelkie inne
wydatki na pomoc techniczną i administracyjną poniesione przez
Komisję na zarządzanie programem.
Artykuł 20
Ogólne
kwalifikowalne zadania
Do pomocy finansowej kwalifikują się
następujące ogólne działania:
a)      analizy, kwestionariusze, modelowanie i tworzenie
scenariuszy by ułatwić wymianę wiedzy, najlepszych praktyk i
informacji oraz udoskonalić zapobieganie, zapewnianie gotowości i
skuteczne reagowanie;
b)      szkolenia, ćwiczenia, warsztaty,
wymiana personelu i ekspertów, tworzenie sieci, projekty demonstracyjne i
transfer technologii w celu udoskonalenia zapobiegania, zapewniania
gotowości i skutecznego reagowania;
c)      działania związane z
monitorowaniem, oceną i ewaluacją;
d)      informowanie społeczeństwa,
edukacja i pogłębianie świadomości oraz związane z
nimi działania upowszechniające w celu zminimalizowania skutków
klęsk i katastrof dla obywateli UE i ułatwienia obywatelom UE
skuteczniejszego chronienia się;
e)      utworzenie w kontekście Mechanizmu
programu korzystania z doświadczeń uzyskanych w toku interwencji i
ćwiczeń, w tym w obszarach istotnych z punktu widzenia zapobiegania i
zapewniania gotowości;
f)       działania komunikacyjne i
środki mające wspierać widoczność europejskich prac
służących ochronie ludności podejmowanych w obszarach
zapobiegania, zapewniania gotowości i reagowania.
Artykuł 21
Kwalifikowalne
działania w obszarze zapobiegania i zapewniania gotowości
Do pomocy finansowej kwalifikują się
następujące ogólne działania w obszarze zapobiegania i
zapewniania gotowości:
a)      przygotowywanie planów zarządzania
zagrożeniem oraz ogólnounijnego przeglądu zagrożeń;
b)      utrzymywanie funkcji ustalonych przez
CRK, zgodnie z art. 7 lit. a), w celu ułatwiania szybkiego reagowania w
przypadku wystąpienia wielkiej klęski lub katastrofy;
c)      stworzenie i utrzymywanie potencjału
szybkiego reagowania poprzez sieć wyszkolonych ekspertów z państw
członkowskich, zdolnych do udzielenia w krótkim terminie pomocy w
działaniach monitorujących, informacyjnych i koordynacyjnych CRK;
d)      utworzenie i utrzymywanie CECIS oraz narzędzi
umożliwiających komunikację i wymianę informacji
między CRK a punktami kontaktowymi państw członkowskich i innymi
uczestnikami w kontekście Mechanizmu;
e)      przyczynianie się do opracowania
systemów wykrywania i wczesnego ostrzegania oraz systemów alarmowych w zakresie
klęsk i katastrof, by umożliwić szybką reakcję oraz
wspierać ich wzajemne połączenie, jak również
połączenie ich z CRK i CECIS. W systemach takich uwzględniane
są i wykorzystywane istniejące i przyszłe źródła i
systemy informacji, monitorowania lub wykrywania;
f)       planowanie operacji reagowania w ramach
Mechanizmu, w tym poprzez opracowanie scenariuszy odniesienia, mapowanie
potencjału i plany ewentualnościowe;
g)      stworzenie i utrzymywanie Europejskiego
Potencjału Reagowania Kryzysowego, o którym mowa w art. 11.
Finansowy wkład Unii w działania na
podstawie niniejszej litery ma formę kosztów jednostkowych
określonych odpowiednio do rodzaju potencjału i nie przekracza 25%
łącznych kwalifikowalnych kosztów.
h)      identyfikowanie i wypełnianie luk w
europejskim potencjale reagowania kryzysowego, zgodnie z art. 12.
Działania podejmowane zgodnie z
niniejszą literą opierają się na kompleksowej ocenie
potrzeb oraz stosunku kosztów do korzyści każdego z rodzajów
potencjału, przy uwzględnieniu prawdopodobieństwa
wystąpienia i oddziaływania odpowiednich zagrożeń.
Wkład finansowy Unii na działania realizowane na mocy niniejszej
litery nie przekracza 85% łącznych kosztów kwalifikowalnych.
i)       zapewnianie dostępności
niezbędnego potencjału logistycznego, by zapewnić pomoc i
wsparcie techniczne dla europejskiego potencjału reagowania kryzysowego,
zespołów ekspertów, innych modułów i rodzajów potencjału
reagowania wysłanego w ramach Mechanizmu, jak również innych
zaangażowanych podmiotów na miejscu;
j)       wspomaganie państw
członkowskich w rozmieszczeniu zasobów pomocy w sytuacjach kryzysowych w
centrach logistycznych na terytorium Unii;
Artykuł 22
Kwalifikowalne działania podejmowane w ramach
reagowania
Do pomocy finansowej kwalifikują się
następujące działania podejmowane w ramach reagowania:
a)      wysłanie zespołów ekspertów
wraz z niezbędnym sprzętem, zgodnie z art. 17;
b)      wysłanie potencjału, o którym
mowa w art. 21 lit. g), h) i i), w przypadku wielkiej klęski lub
katastrofy, na wniosek Komisji złożony za pośrednictwem CRK;
c)      wspieranie państw członkowskich
w uzyskiwaniu dostępu do sprzętu, zasobów transportowych i
powiązanych zasobów logistycznych określonych w art. 23;
d)      wszelkie inne działania
wspomagające i uzupełniające, jakie są konieczne w ramach
Mechanizmu do osiągnięcia celu określonego w art. 3 ust. 1. lit.
c).
Artykuł 23
Kwalifikowalne
działania powiązane ze sprzętem, zasobami transportowymi i
powiązanymi zasobami logistycznymi
1.
By umożliwić dostęp do sprzętu,
zasobów transportowych i powiązanych zasobów logistycznych w ramach
Mechanizmu do pomocy finansowej kwalifikują się następujące
działania:
a)      dostarczanie informacji na temat
sprzętu i zasobów transportowych, które mogą być
udostępnione przez państwa członkowskie, oraz dzielenie się
takimi informacjami, w celu ułatwienia połączenia takiego
sprzętu lub zasobów transportowych w jedną pulę;
b)      pomoc państwom członkowskim w
określeniu zasobów transportowych mogących pochodzić z innych
źródeł, w tym z rynku komercyjnego, i ułatwianie im dostępu
do tych zasobów;
c)      pomoc państwom członkowskim w
określaniu sprzętu, który może być dostępny z innych
źródeł, w tym z rynku komercyjnego;
d)      finansowanie zasobów transportowych oraz
powiązanych zasobów logistycznych potrzebnych dla zagwarantowania
szybkiego reagowania na wielkie klęski i katastrofy. Działania takie
kwalifikują się do pomocy finansowej wyłącznie w przypadku
spełnienia poniższych kryteriów:
·
wniosek o pomoc został złożony w
ramach Mechanizmu zgodnie z art. 15 i 16;
·
dodatkowe zasoby transportowe są niezbędne
do zapewnienia skuteczności reagowania w ramach Mechanizmu;
·
pomoc odpowiada potrzebom ustalonym przez CRK i
udzielana jest zgodnie z zaleceniami wydanymi przez CRK w sprawie specyfikacji
technicznych, jakości, terminów oraz trybów jej udzielania;
·
pomoc została zaakceptowana przez państwo
występujące o nią, Organizację Narodów Zjednoczonych lub
jej agencje albo inne właściwe organizacje międzynarodowe, w
ramach Mechanizmu;
·
pomoc uzupełnia, w przypadku klęsk lub
katastrof w państwach trzecich, ogólne unijne działania humanitarne,
o ile takie są realizowane.
2.
Kwota wsparcia przez Unię zasobów
transportowych i powiązanych zasobów logistycznych nie przekracza 85%
łącznych kwalifikowalnych kosztów. Wsparcie finansowe Unii na zasoby
transportowe i powiązane zasoby logistyczne może pokryć maksimum
100% łącznych kwalifikowalnych kosztów jeżeli spełnione
zostało jedno z następujących kryteriów:
a)      koszty związane są z operacjami
logistycznymi w centrach transportowych (w tym między innymi
załadunek i wyładunek ładunku oraz wynajem magazynów);
b)      koszty związane są z
transportem lokalnym i są niezbędne do ułatwienia
łączenia potencjału lub skoordynowanego udzielania pomocy;
c)      koszty związane są z
transportem potencjału wymienionego w art. 21 lit. g), h) oraz i).
3.
W przypadku operacji transportowych i
powiązanych operacji logistycznych z udziałem szeregu państw
członkowskich, państwo członkowskie może objąć
rolę wiodącą i wystąpić o wsparcie finansowe Unii na
całą operację.
4.
Jeżeli państwo członkowskie zwraca się
o pomoc w ramach Mechanizmu, może ono również wystąpić o
wsparcie finansowe Unii na potencjał transportowy znajdujący się
poza jego terytorium.
5.
Jeżeli państwo członkowskie
występuje do Komisji o zamówienie usług transportowych i
powiązanych usług logistycznych, Komisja może wezwać do
częściowego zwrotu kosztów, zgodnie ze stawkami finansowania
określonymi w ustępach poprzedzających.
Artykuł 24
Beneficjenci
Dotacje przyznane na mocy niniejszej decyzji
mogą być przyznane osobom prawnym, zarówno prawa prywatnego, jak i
publicznego.
Artykuł 25
Typy
interwencji finansowej i procedury wykonawcze
1.
Komisja realizuje pomoc finansową Unii zgodnie
z rozporządzeniem finansowym.
2.
Pomoc finansowa na mocy niniejszej decyzji
może przybrać wszelkie formy przewidziane w rozporządzeniu
finansowym, w szczególności dotacji, zwrotu kosztów, zamówień
publicznych lub wkładów w fundusze powiernicze.
3.
Aby wdrożyć niniejszą decyzję
Komisja przyjmuje roczne programy prac zgodnie z procedurą, o której mowa
w art. 31 ust. 2, z wyjątkiem działań należących do
zakresu reagowania kryzysowego w rozdziale IV, których nie można
wcześniej przewidzieć. W programach tych określa się
zamierzone cele, oczekiwane wyniki, metodę realizacji oraz ich całkowitą
kwotę. Zawierają one także opis działań, które
mają być finansowane, orientacyjne kwoty przeznaczone na każde
działanie oraz orientacyjny harmonogram realizacji. W odniesieniu do
dotacji programy zawierają również priorytety, podstawowe kryteria
oceny oraz maksymalny wskaźnik współfinansowania.
Artykuł 26
Komplementarność
i spójność działań Unii
1.
Działania, na których realizację
przyznawana jest pomoc finansowa na mocy niniejszej decyzji, nie są
wspierane w ramach innych unijnych instrumentów finansowych.
Komisja dopilnowuje, by podmioty wnioskujące o
pomoc finansową na mocy niniejszej decyzji oraz beneficjenci takiej pomocy
udzielali Komisji informacji na temat pomocy finansowej otrzymywanej z innych
źródeł, w tym z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, oraz na
temat aktualnie rozpatrywanych wniosków o taką pomoc.
2.
Podejmowane są starania mające na celu
osiągnięcie synergii i komplementarności z innymi instrumentami
Unii. W przypadku reagowania w państwach trzecich Komisja zapewnia
komplementarność i spójność działań finansowanych
na mocy niniejszej decyzji z działaniami finansowanymi na mocy
rozporządzenia (WE) nr 1257/96.
3.
Jeżeli pomoc w ramach mechanizmu przyczynia
się do szerszej reakcji Unii na potrzeby humanitarne, działania
wspierane finansowo na mocy niniejszej decyzji są spójne z zasadami
humanitarnymi, o których mowa w Konsensusie europejskim w sprawie pomocy
humanitarnej.
Artykuł 27
Ochrona
interesów finansowych Unii Europejskiej
1.
Komisja przyjmuje odpowiednie środki
zapewniające, w trakcie realizacji działań finansowanych na
podstawie niniejszej decyzji, ochronę interesów finansowych Unii przez
stosowanie środków zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i
innym bezprawnym działaniom, przez skuteczne kontrole oraz, w razie
wykrycia nieprawidłowości, przez odzyskiwanie kwot nienależnie
wypłaconych oraz, w stosownych przypadkach, przez skuteczne,
proporcjonalne i odstraszające kary.
2.
Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał
Obrachunkowy mają uprawnienia do audytu, na podstawie dokumentacji i na
miejscu, wobec wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców,
którzy otrzymują środki od Unii na mocy niniejszej decyzji.
Europejski Urząd ds. Zwalczania
Nadużyć Finansowych (OLAF) może przeprowadzać kontrole i
inspekcje na miejscu u podmiotów gospodarczych korzystających
bezpośrednio lub pośrednio z takiego finansowania, zgodnie z
procedurami określonymi w rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 2185/96, w
celu ustalenia, czy doszło do nadużycia finansowego, korupcji lub
jakiegokolwiek innego bezprawnego działania, które wywiera wpływ na
interesy Unii Europejskiej w związku z umową o udzielenie dotacji,
decyzją o udzieleniu dotacji lub zamówieniem dotyczącym finansowania
przez Unię.
Nie naruszając przepisów ust. 1 i 2, w
umowach o współpracy z państwami trzecimi i organizacjami
międzynarodowymi oraz umowach o udzielenie dotacji, decyzjach o udzieleniu
dotacji i zamówieniach wynikających z wdrożenia niniejszego
rozporządzenia wyraźnie upoważnia się Komisję,
Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia takich audytów, kontroli i
inspekcji na miejscu.
ROZDZIAŁ VI
Przepisy ogólne
Artykuł 28
Udział
państw trzecich i organizacji międzynarodowych
1.         W Mechanizmie mogą
uczestniczyć także:
a)      państwa należące do
Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu będące członkami
Europejskiego Obszaru Gospodarczego, na warunkach ustanowionych w Porozumieniu
EOG, oraz inne europejskie państwa, jeżeli przewidują to umowy i
procedury;
b)      kraje przystępujące, kraje
kandydujące i potencjalne kraje kandydujące, zgodnie z ogólnymi
zasadami i ogólnymi warunkami udziału tych państw w programach Unii
ustanowionymi w odpowiednich umowach ramowych i decyzjach rady stowarzyszenia
lub podobnych porozumieniach.
2.         Pomoc finansowa, o której mowa w
art. 20 i art. 21 lit. a)-f) może być udzielona także
państwom objętym europejską polityką sąsiedztwa, jak
również potencjalnym krajom kandydującym nie uczestniczącym w
Mechanizmie.
3.         Organizacje
międzynarodowe lub regionalne mogą współpracować w
działaniach w ramach Mechanizmu jeżeli zezwalają na to umowy
dwustronne lub wielostronne między tymi organizacjami a Unią.
Artykuł 29
Właściwe
organy
Do celów stosowania niniejszej decyzji
państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy i
informują o tym Komisję.
Artykuł 30
Akty
wykonawcze
1.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące
następujących spraw:
a)      funkcjonowania CRK przewidzianego w art.
7 lit. a);
b)      funkcjonowania CECIS przewidzianego w
art. 7 lit. b);
c)      funkcjonowania zespołów ekspertów
przewidzianych w art. 17, w tym warunków wyboru ekspertów;
d)      warunków określania modułów
przewidzianych w art. 8;
e)      warunków dotyczących zasobów
dostępnych na potrzeby interwencji pomocowych przewidzianych w art. 9;
f)       funkcjonowania potencjału
reagowania kryzysowego w formie dobrowolnej puli przewidzianej w art. 11;
g)      warunków ustalania i wypełniania
braków w Europejskim Potencjale Reagowania Kryzysowego przewidzianym w art. 12;
h)      funkcjonowania programu szkoleniowego
przewidzianego w art. 13;
i)       trybu prowadzenia interwencji na
terytorium Unii przewidzianych w art. 15, jak również interwencji poza Unią,
przewidzianych w art. 16;
j)       trybów organizacji transportu
przewidzianych w art. 18 i 23.
2.
Powyższe akty wykonawcze przyjmowane są
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 31 ust.
2.
Artykuł 31
Procedura
komitetowa
1.
Komisję wspomaga komitet. Jest on komitetem w
rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. W
przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje
projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci
rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 32
Ocena
1.
Działania objęte pomocą
finansową są regularnie monitorowane w celu śledzenia
postępów w ich realizacji.
2.
Komisja ocenia stosowanie niniejszej decyzji i
przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:
a)      śródokresowe sprawozdanie
oceniające uzyskane wyniki oraz aspekty jakościowe i ilościowe
dotyczące realizacji niniejszego programu – nie później niż do
dnia 30 czerwca 2017 r.;
b)      komunikat w sprawie dalszego wdrażania
niniejszej decyzji – nie później niż do dnia 31 grudnia 2018 r.;
c)      sprawozdanie oceniające ex post
– nie później niż do dnia 31 grudnia 2021 r.
Wnioskom tym w razie potrzeby towarzyszą
propozycje zmian do niniejszej decyzji.
ROZDZIAŁ VII
Przepisy końcowe
Artykuł 33
Przepisy
przejściowe
1.
Działania zainicjowane przed dniem 1 stycznia
2014 r. na podstawie decyzji 2007/162/WE, Euratom[37] są nadal realizowane, w
odpowiednich przypadkach, zgodnie z tą decyzją.
2.
Państwa członkowskie zapewniają na
szczeblu krajowym płynne przejście z działań zrealizowanych
w kontekście uprzedniego Instrumentu Finansowego Ochrony Ludności na
działania realizowane na mocy nowych przepisów określonych w
niniejszej decyzji.
Artykuł 34
Uchylenie
Uchyla się decyzję 2007/162/WE,
Euratom i decyzję 2007/779, WE, Euratom. Artykuły 1–14 decyzji
2007/162/WE, Euratom obowiązują nadal do dnia 31 grudnia 2013 r.
włącznie, bez uszczerbku dla art. 33 ust. 1.
Odesłania do uchylonych decyzji traktuje
się jako odesłania do niniejszej decyzji i odczytuje się je
zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku.
Artykuł 35
Wejście
w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie
następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.
Jednakże art. 19–27 (przepisy finansowe)
obowiązują dopiero od dnia 1 stycznia 2014 r.
Artykuł 36
Adresaci
Niniejsza
decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia [...]
r.
W
imieniu Parlamentu Europejskiego           W imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK 1
Tabela
korelacji
 Decyzja Rady 2007/162/WE, Euratom || Decyzja Rady 2007/779/WE, Euratom || Niniejsza decyzja
 Artykuł 1 ust. 1 ||   || _
 Artykuł 1 ust. 2 ||   || Artykuł 1 ust. 4
 Artykuł 1 ust. 3 ||   || _
 Artykuł 1 ust. 4 ||   || Artykuł 2 ust. 3
   || Artykuł 1 ust. 1 || _
   || Artykuł 1 ust. 2 akapit pierwszy || Artykuł 1 ust. 2
   || Artykuł 1 ustęp 2 akapit drugi || Artykuł 1 ust. 6
 Artykuł 2 ust. 1 ||   || Artykuł 2 ust. 1
 Artykuł 2 ust. 2 ||   || Artykuł 2 ust. 2
 Artykuł 2 ust. 3 ||   || Artykuł 1 ust. 7
   || Artykuł 2 ust. 1 || _
   || Artykuł 2 ust. 2 || Artykuł 13 ust. 1 lit. a)
   || Artykuł 2 ust. 3 || Artykuł 13 ust. 1 lit. c)
   || Artykuł 2 ust. 4 || Art. 7 lit. d)
   || Artykuł 2 ust. 5 || Artykuł 7 lit. a)
   || Artykuł 2 ust. 6 || Artykuł 7 lit. b)
   || Artykuł 2 ust. 7 || Artykuł 7 lit. c)
   || Artykuł 2 ust. 8 || Artykuł 18 ust. 1
   || Artykuł 2 ust. 9 || Artykuł 18 ust. 2
   || Artykuł 2 ust. 10 || Artykuł 16 ust. 7
   || Artykuł 2 ust. 11 || _
 Artykuł 3 || Artykuł 3 || Artykuł 4
 Artykuł 4 ust. 1 ||   || Artykuł 20
 Artykuł 4 ust. 2 lit. a) ||   || Artykuł 22 lit. a)
 Artykuł 4 ust. 2 lit. b) ||   || Artykuł 22 lit. c) oraz Artykuł 23 ust. 1 lit. a) b) i c)
 Artykuł 4 ust. 2 lit. c) ||   || Artykuł 23 ust. 1 lit. d)
 Artykuł 4 ust. 3 ||   || Artykuł 23 ust. 2
 Artykuł 4 ust. 4 ||   || Art. 30 ust. 1 lit. j)
   || Artykuł 4 ust. 1 || Artykuł 9 ust. 1
   || Artykuł 4 ust. 2 || Artykuł 9 ust. 2
   || Artykuł 4 ust. 3 || Art. 8 ust. 1 i 2
   || Artykuł 4 ust. 4 || Artykuł 9 ust. 3
   || Artykuł 4 ust. 5 || Artykuł 9 ust. 4
   || Artykuł 4 ust. 6 || Artykuł 9 ust. 5
   || Artykuł 4 ust. 7 || Artykuł 9 ust. 8
   || Artykuł 4 ust. 8 || Artykuł 9 ust. 6
 Artykuł 5 ||   || Artykuł 24
   || Artykuł 5 ust. 1 || Artykuł 7 lit. a)
   || Artykuł 5 ust. 2 || Artykuł 7 lit. b)
   || Artykuł 5 ust. 3 || Artykuł 7 lit. c)
   || Artykuł 5 ust. 4 || Art. 7 lit. d)
   || Artykuł 5 ust. 5 || Artykuł 13 ust. 1 lit. a)
   || Artykuł 5 ust. 6 || _
   || Artykuł 5 ust. 7 || Artykuł 13 ust. 1 lit. d)
   || Artykuł 5 ust. 8 || Artykuł 13 ust. 1 lit. e)
   || Artykuł 5 ust. 9 || Artykuł 18
   || Artykuł 5 ust. 10 || Artykuł 7 lit. e)
   || Artykuł 5 ust. 11 || Artykuł 7 lit. g)
 Artykuł 6 ust. 1 ||   || Artykuł 25 ust. 1
 Artykuł 6 ust. 2 ||   || Artykuł 25 ust. 2
 Artykuł 6 ust. 3 ||   || Artykuł 25 ust. 3 zdanie drugie i trzecie
 Artykuł 6 ust. 4 ||   || Artykuł 25 ust. 3 zdanie drugie i trzecie
 Artykuł 6 ust. 5 ||   || Artykuł 25 ust. 3 zdanie pierwsze
 Artykuł 6 ust. 6 ||   || _
   || Artykuł 6 || Artykuł 14
 Artykuł 7 ||   || Artykuł 28 ust. 1
   || Artykuł 7 ust. 1 || Artykuł 15 ust. 1
   || Artykuł 7 ust. 2 || Artykuł 15 ust. 3
   || Artykuł 7 ust. 2 lit. a) || Artykuł 15 ust. 3 lit. a)
   || Artykuł 7 ust. 2 lit. c) || Artykuł 15 ust. 3 lit. b)
   || Artykuł 7 ust. 2 lit. b) || Artykuł 15 ust. 3 lit. d)
   || art. 7 ust. 3 zdanie pierwsze i trzecie || Artykuł 15 ust. 4 i art. 16 ust. 5
   || Artykuł 7 ust. 4 || Artykuł 15 ust. 5
   || Artykuł 7 ust. 5 || _
   || Artykuł 7 ust. 6 || Artykuł 17 ust. 4 zdanie pierwsze
 Artykuł 8 ||   || Artykuł 26
   || Artykuł 8 ust. 1 akapit pierwszy || Artykuł 16 ust. 1
   || Artykuł 8 ust. 1 akapit drugi || Artykuł 16 ust. 6 zdanie pierwsze
   || Artykuł 8 ust. 1 akapit trzeci || _
   || Artykuł 8 ust. 1 akapit czwarty || _
   || Artykuł 8 ust. 2 || Artykuł 16 ust. 3
   || Artykuł 8 ust. 3 || _
   || Artykuł 8 ust. 4 lit. a) || Artykuł 16 ust. 2 lit. a)
   || Artykuł 8 ust. 4 lit. b) || Artykuł 16 ust. 2 lit. c)
   || Artykuł 8 ust. 4 lit. c) || Artykuł 16 ust. 2 lit. d)
   || Artykuł 8 ust. 4 lit. d) || Artykuł 16 ust. 2 lit. e)
   || Artykuł 8 ust. 5 || Artykuł 16 ust. 8
   || Artykuł 8 ust. 6 akapit pierwszy || Artykuł 17 ust. 1 ust. 3 lit. b)
   || Artykuł 8 ustęp 6 akapit drugi || Artykuł 17 ust. 4 zdanie drugie
   || Artykuł 8 ust. 7 akapit pierwszy || _
   || Artykuł 8 ustęp 7 akapit drugi || Artykuł 16 ust. 6 zdanie drugie
   || Artykuł 8 ustęp 7 akapit trzeci || Artykuł 16 ust. 9
   || Artykuł 8 ust. 7 akapit czwarty || Artykuł 16 ust. 11
   || Artykuł 8 ust. 7 akapit piąty || _
   || Artykuł 8 ust. 8 || Artykuł 16 ust. 10
   || Artykuł 8 ust. 9 lit. a) || Artykuł 16 ust. 12
   || Artykuł 8 ust. 9 lit. b) || Artykuł 16 ust. 13
 Artykuł 9 ||   || Artykuł 16 ust. 6
   || Artykuł 9 || Artykuł 18
 Artykuł 10 ||   || Artykuł 19 ust. 3
   || Artykuł 10 || Artykuł 28
 Artykuł 11 ||   || _
   || Artykuł 11 || Artykuł 29
 Artykuł 12 ust. 1 ||   || Artykuł 27 ust. 1
 Artykuł 12 ust. 2 ||   || _
 Artykuł 12 ust. 3 ||   || _
 Artykuł 12 ust. 4 ||   || _
 Artykuł 12 ust. 5 ||   || _
   || Artykuł 12 ust. 1 || Artykuł 30 ust. 1 lit. e)
   || Artykuł 12 ust. 2 || Artykuł 30 ust. 1 lit. a)
   || Artykuł 12 ust. 3 || Artykuł 30 ust. 1 lit. b)
   || Artykuł 12 ust. 4 || Artykuł 30 ust. 1 lit. c)
   || Artykuł 12 ust. 5 || Artykuł 30 ust. 1 lit. h)
   || Artykuł 12 ust. 6 || Artykuł 30 ust. 1 lit. d)
   || Artykuł 12 ust. 7 || _
   || Artykuł 12 ust. 8 || _
   || Artykuł 12 ust. 9 || art. 30 ust. 1 ppkt (i)
 Artykuł 13 || Artykuł 13 || Artykuł 31
 Artykuł 14 ||   || Artykuł 19
 Artykuł 15 || Artykuł 14 || Artykuł 32
   || Artykuł 15 || Artykuł 34
 Artykuł 16 ||   || Artykuł 35 ust. 2
 Artykuł 17 || Artykuł 16 || Artykuł 36
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH
REGULACJI
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY

              1.1.    Tytuł wniosku/inicjatywy
              1.2.    Dziedzina(-y)
polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
              1.3.    Charakter
wniosku/inicjatywy
              1.4.    Cel/cele

              1.5.    Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
              1.6.    Czas
trwania działania i jego wpływ finansowy
              1.7.    Przewidywany(-e)
tryb(-y) zarządzania
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA

              2.1.    Zasady
nadzoru i sprawozdawczości
              2.2.    System
zarządzania i kontroli
              2.3.    Środki
zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom
3.           SZACUNKOWY WPŁYW
FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY
              3.1.    Dział(y)
wieloletnich ram finansowych i pozycja(-e) wydatków w budżecie, na które
wniosek/inicjatywa ma wpływ
              3.2.    Szacunkowy
wpływ na wydatki
              3.2.1. Synteza szacunkowego wpływu na wydatki
              3.2.2. Szacunkowy
wpływ na środki operacyjne
              3.2.3. Szacunkowy
wpływ na środki administracyjne
              3.2.4. Zgodność
z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi
              3.2.5. Udział
osób trzecich w finansowaniu
              3.3.    Szacunkowy
wpływ na dochody
OCENA
SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

1.
STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
1.1.
Tytuł wniosku/inicjatywy

Wniosek dotyczący decyzji Parlamentu
Europejskiego i Rady w sprawie unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności

1.2.
Dziedziny polityki w strukturze ABM/ABB, których
dotyczy wniosek/inicjatywa[38]

Dziedzina polityki, której dotyczy wniosek oraz
powiązana działalność/działania:
23 03 – Instrument Finansowy Ochrony Ludności

1.3.
Charakter wniosku/inicjatywy

¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu
pilotażowego/działania przygotowawczego[39]
ü Wniosek/inicjatywa
wiąże się z przedłużeniem bieżącego
działania
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy działania, które zostało przekształcone pod
kątem nowego działania

1.4.
Cele:
1.4.1.
Wieloletni(e) cel(e) strategiczny(-e) Komisji
wskazany(-e) we wniosku/inicjatywie

Decyzja ustanawia unijny Mechanizm Ochrony
Ludności w celu wspierania, koordynowania i uzupełniania
działań państw członkowskich w obszarze ochrony
ludności w dążeniu do zwiększenia skuteczności
systemów zapobiegania klęskom żywiołowym i katastrofom
spowodowanym przez człowieka, zapewnienia gotowości do nich i
reagowania na nie.

1.4.2.
Cel(e) szczegółowy(-e) i działanie(-a)
ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa

Cel
szczegółowy nr 1:
uzyskanie wysokiego poziomu
ochrony przed klęskami i katastrofami poprzez zapobieganie im lub
ograniczenie ich skutków oraz przez krzewienie kultury prewencji;
Cel
szczegółowy nr 2:
zwiększenie stanu
gotowości Unii do reagowania na klęski i katastrofy;
Cel
szczegółowy nr 3:
ułatwienie szybkich i
skutecznych interwencji kryzysowych w przypadku wystąpienia wielkiej
klęski lub katastrofy lub groźby ich wystąpienia.
Działanie(-a) ABM/ABB, którego(-ych) dotyczy wniosek/inicjatywa
23 03 Instrument Finansowy
Ochrony Ludności

1.4.3.
Oczekiwany(-e) wynik(i) i wpływ

Należy
wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie
docelowej.
Wniosek:
– umożliwi Unii wspieranie, koordynowanie i
uzupełnianie działań państw członkowskich w obszarze
ochrony ludności za pośrednictwem unijnego Mechanizmu Ochrony
Ludności (Mechanizmu) w trakcie obowiązywania wieloletnich ram
finansowych na lata 2014–2020, w tym w szczególności poprzez:
a) środki zapobiegania skutkom klęski lub
katastrofy lub ograniczanie tych skutków; oraz
b) działania mające na celu zwiększenie
gotowości Unii do reagowania na sytuacje klęski i katastrofy, w tym
działania pogłębiające świadomość obywateli
UE;
c) działania w dziedzinie interwencji
wspierających w przypadku klęsk i katastrof w ramach Mechanizmu.
Wniosek umożliwi kontynuowanie
działalności w obszarze zapobiegania klęskom i katastrofom,
zapewniania gotowości do nich i reagowania na nie objęte zakresem
decyzji 2007/779/WE, Euratom i finansowanych za pośrednictwem Instrumentu
Finansowego Ochrony Ludności (2007/162/WE, Euratom). Obejmuje to
stworzenie europejskiego potencjału reagowania kryzysowego opartego
na wcześniej zgłoszonych zasobach państw członkowskich,
utworzeniu europejskiego Centrum Reagowania Kryzysowego, udoskonalenie i
uproszczenie uzgodnień dotyczących transportu oraz opracowanie
krajowych planów zarządzania zagrożeniem.

1.4.4.
Wskaźniki wyników i wpływu

Należy
określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie
realizacji wniosku/inicjatywy.
Cel szczegółowy:
uzyskanie wysokiego poziomu ochrony przed klęskami i katastrofami
poprzez zapobieganie im lub ograniczenie ich skutków oraz przez krzewienie
kultury prewencji;
1. Liczba państw członkowskich mających krajowe oceny
zagrożenia oraz plany zarządzania zagrożeniem klęski lub
katastrofy.
2. Liczba i rodzaj analiz i projektów mających na celu rozbudowę
bazy wiedzy.
3. Wprowadzenie nowych technologii.
Cel szczegółowy: zwiększenie
stanu gotowości Unii do reagowania na klęski i katastrofy;
1. Liczba wykwalifikowanych ekspertów na wymaganym poziomie.
2. Liczba szkoleń i ćwiczeń oraz rodzaje kursów
ujętych w programie szkoleń.
3. Liczba wymian w ramach unijnej sieci szkoleniowej.
4. Liczba i rodzaj zasobów zgłoszonych do
dobrowolnej puli (potencjał reagowania kryzysowego).
5. Liczba państw członkowskich
zgłaszających zasoby do dobrowolnej puli.
6. Kwoty współfinansowania przez UE na rzecz zasobów
należących do dobrowolnej puli.
7. Liczba i rodzaj braków ustalonych w potencjale
krytycznym.
8. Liczba i rodzaj braków wypełnionych przy
współfinansowaniu przez UE i bez niego.
9. Opracowanie przez Komisję, przy wsparciu
państw członkowskich, scenariuszy reagowania kryzysowego na
terytorium UE i poza nim, obejmujących całkowity wykaz potencjalnych
wielkich klęsk i katastrof.
10. Opracowanie przez Komisję, przy wsparciu
państw członkowskich, kompleksowego rejestru zasobów dostępnych
w państwach członkowskich i analiza braków.
Cel szczegółowy: ułatwienie
szybkich i skutecznych interwencji kryzysowych w przypadku wystąpienia
wielkiej klęski lub katastrofy lub groźby ich wystąpienia.
1. Szybkość operacji: czas pomiędzy
wystąpieniem o pomoc a dotarciem pomocy na miejsce, jak również
uzyskaniem pełnej gotowości operacyjnej przez zespoły ds.
oceny/koordynacji.
2. Stosunek między rozmieszczonymi zasobami
pochodzącymi z puli oraz doraźnymi ofertami państw
członkowskich.
3. Stopień zaspokojenia pilnych, priorytetowych
potrzeb.
4. Liczba i wielkość dotacji oraz liczba i
zakres usług transportowych.
5. Czas potrzebny do rozpatrzenia jednego wniosku o
udzielenie dotacji/usługę, jak również ogólny czas potrzebny do
przetworzenia operacji finansowych.
6. Kwoty współfinansowania ze strony UE operacji
transportowych (w tym średnia kwota na jedną operację).
7. Udział współfinansowania przez UE w
stosunku do łącznych kosztów transportu.
8. Liczba dotacji usług oraz łączna
kwota przyznana przez UE dotkniętym państwom członkowskim w
ramach współfinansowania transportu.

1.5.
Uzasadnienie wniosku/inicjatywy
1.5.1.
Potrzeba(-y), która(-e) ma(-ją) zostać
zaspokojona (-e) w perspektywie krótko- lub długoterminowej

Polityka
UE w obszarze ochrony ludności opiera się na decyzji Rady 2007/779/WE,
Euratom mającej nieograniczony okres obowiązywania oraz na decyzji
Rady 2007/162/WE, Euratom. Ta druga przewiduje finansowanie działań w
ramach Mechanizmu i wygasa z końcem 2013 r.
W
imię uproszczenia oba wyżej wymienione wnioski legislacyjne zostały
połączone w jeden wniosek zmierzający do udoskonalenia i
dalszego wzmocnienia unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności w okresie
wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020.
Wniosek
opiera się na dwóch obowiązujących aktach legislacyjnych
regulujących ochronę ludności oraz komunikacie z 2010 r. pt.
„Wzmacnianie europejskiej zdolności reagowania w przypadku klęsk i
katastrof: rola ochrony ludności i pomocy humanitarnej”. Uwzględnia
on również braki ustalone w toku całościowej oceny przepisów o
ochronie ludności za lata 2007–2009.
Wniosek
ma służyć wspieraniu działań w celu wypełnienia
luk ustalonych w toku oceny. Główne działania to:
1)
utworzenie Centrum Reagowania Kryzysowego (CRK) zapewniającego
nieprzerwaną zdolność operacyjną i
służącą państwom członkowskim i Komisji na
potrzeby Mechanizmu;
2)
przejście z reakcyjnej i doraźnej koordynacji na wcześniej
zaplanowany i zorganizowany oraz przewidywalny unijny system ochrony
ludności;
3)
ustalenie i wypełnienie krytycznych luk w potencjale reagowania;
4)
poprawa wsparcia finansowego oraz logistycznego wsparcia transportowego oraz
osiągnięcie operacji najbardziej efektywnych finansowo, jak
również 5) opracowanie krajowych planów zarządzania zagrożeniami
oraz ogólnounijnego przeglądu zagrożeń.

1.5.2.
Wartość dodana z tytułu
zaangażowania Unii Europejskiej

Wartość dodana z tytułu
zaangażowania UE ma formę:
- ograniczania strat ludzkich, środowiskowych,
gospodarczych i materialnych;
- lepszej koordynacji działań
służących ochronie ludności, ponieważ wszystkie oferty
pomocy gromadzone są w MIC do akceptacji przez organy dotkniętego
państwa;
- efektywności finansowej, ponieważ pomoc
zaakceptowana przez dotknięte państwo może być
połączona z pomocą udzielaną przez inne państwa w
ramach procedury transportowej;
- zwiększonej skuteczności dzięki
wyższej gotowości oraz bardziej spójnej polityce zarządzania
ryzykiem wystąpienia klęsk i katastrof;
- spójnego i skutecznego reagowania poprzez
ustanowienie potencjału szybkiego reagowania gotowego do udzielenia, w
razie potrzeby pomocy na całym terytorium UE oraz w państwach
trzecich;
- lepszej widoczności reagowania przez UE na
klęski i katastrofy;
- lepszego wykorzystania skromnych zasobów poprzez
udostępnianie środków finansowanych przez UE.

1.5.3.
Główne wnioski wyciągnięte z
podobnych działań

Propozycje te opierają się na:
- doświadczeniach uzyskanych w toku sytuacji
kryzysowych, na które reagowano w ramach Mechanizmu od jego utworzenia w 2001
r.;
- doświadczeniach uzyskanych w rezultacie
projektów finansowanych w ramach zaproszeń do składania ofert
ogłoszonych od 2007 r. w obszarze zapewniania gotowości i
zapobiegania;
- doświadczeń uzyskanych w rezultacie
projektu pilotażowego finansowego w ramach zaproszenia do składania
ofert ogłoszonego w 2008 r. „Zaproszenie do składania ofert dotyczących
projektu pilotażowego służącego zacieśnieniu
współpracy między państwami członkowskimi w obszarze
zwalczania pożarów lasów”;
- doświadczeń uzyskanych w rezultacie 17
projektów i 3 zamówień finansowanych w ramach działań
przygotowawczych w zakresie unijnego potencjału szybkiego reagowania;
- rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 4
września 2007 r. w sprawie klęsk żywiołowych;
- komunikacie pt. „Wzmocnienie zdolności Unii do
reagowania w przypadku katastrof” (COM(2008) 130);
-
oświadczeniu Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie
systemu wczesnego ostrzegania obywateli w przypadku poważnych katastrof;
-
rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie
zwiększenia zdolności Unii do reagowania w przypadku katastrof;
- komunikacie pt. Wspólnotowe podejście do
zapobiegania klęskom żywiołowym oraz katastrofom spowodowanym
przez człowieka” COM(2009) 82;
- komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i
Rady „Wzmacnianie europejskiej zdolności reagowania w przypadku klęsk
i katastrof: rola ochrony ludności i pomocy humanitarnej”(COM(2011) 600
wersja ostateczna) z dnia 26 października 2010 r., jak również
komunikacie „Wzmocnienie zdolności Unii do reagowania w przypadku
katastrof” (COM(2008) 130);
- ocenie stosowania Mechanizmu Ochrony Ludności
oraz Instrumentu Finansowego Ochrony Ludności za lata 2007-2009
(sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady SEC(2011) 1311 wersja
ostateczna), obejmującej również działania przygotowawcze do
unijnego potencjału szybkiego reagowania, przyjęte w dniu 10
listopada 2011 r. (COM(2011) 696).

1.5.4.
Spójność z ewentualnymi innymi
instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia

Spójność z:
- rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/96 z
dnia 20 czerwca 1996 r. dotyczącym pomocy humanitarnej;
- rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającym
Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu;
- rozporządzeniem Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia
11 listopada 2002 r. ustanawiającym Fundusz Solidarności Unii
Europejskiej;
- rozporządzeniem (WE) nr 1717/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. ustanawiającym Instrument
na rzecz Stabilności.

1.6.
Czas trwania działania i jego wpływ
finansowy

ü Wniosek/inicjatywa o nieokreślonym
czasie trwania
Świadczenia finansowe o ograniczonym
okresie trwania:
–
ü alokacja budżetowa obejmuje okres 1.1.2014–31.12.2020
–
ü  Wpływ finansowy od 1.1.2014 r. do 31.12.2020 r.
(płatności do 31.12.2022 r.).

1.7.
Przewidywany(-e) tryb(y) zarządzania[40]

ü Bezpośrednie zarządzanie
scentralizowane przez Komisję
¨ Pośrednie zarządzanie
scentralizowane poprzez przekazanie zadań
wykonawczych:
–
¨  agencjom wykonawczym
–
¨  organom utworzonym przez Wspólnoty[41]

–
¨  krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek
świadczenia usługi publicznej
–
¨  osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych
działań na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej,
określonym we właściwym prawnym akcie podstawowym w rozumieniu
art. 49 rozporządzenia finansowego
¨ Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi
¨ Zarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi
X Zarządzanie wspólne z organizacjami
międzynarodowymi: organy ONZ
W przypadku wskazania
więcej niż jednego trybu, należy podać dodatkowe informacje
w części „Uwagi”.
Uwagi
Nd.

2.
ŚRODKI ZARZĄDZANIA
2.1.
Zasady nadzoru i sprawozdawczości

Należy
określić częstotliwość i warunki.
Działania i środki, na które przekazywana
będzie pomoc finansowa na mocy tych decyzji są poddawane regularnemu
monitorowaniu.
Komisja przygotowuje i przekazuje Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie następujące dokumenty:
- śródokresowe sprawozdanie oceniające – nie
później niż do dnia 30 czerwca 2017 r.
- komunikat w sprawie dalszego wdrażania
niniejszej decyzji – nie później niż do dnia 31 grudnia 2018 r.;
- sprawozdanie oceniające ex post – nie
później niż do dnia 31 grudnia 2021 r.

2.2.
System zarządzania i kontroli
2.2.1.
Zidentyfikowane ryzyko

W przypadku braku dodatkowych etatów, niedostateczne
zasoby personalne mogą spowodować ryzyko niezdolności do:
- reagowania na wszystkie wyzwania wynikające ze
zwiększenia liczby operacji ochrony ludności, w szczególności w
świetle nowej szerszej roli przydzielonej Centrum Reagowania Kryzysowego i
wymogów politycznych;
- opracowywania/dodawania działań;
- korzystania z nowych systemów technologicznych
zapewniających nieprzerwaną dostępność/opracowywania
takich systemów;
- właściwego reagowania na
zagrażające sytuacje kryzysowe w zakresie ochrony ludności.

2.2.2.
Przewidywane metody kontroli

 Informacje na temat konstrukcji systemu kontroli wewnętrznej W projekcie przepisów przewiduje się wykorzystanie obowiązującego systemu kontroli wewnętrznej dla zagwarantowania, by środki dostępne w ramach nowego instrumentu wykorzystywane były właściwie i w zgodzie z odpowiednimi przepisami.   Obecny system ma następującą konstrukcję: 1. System kontroli wewnętrznej w ramach DG ECHO (3 osoby), skoncentrowany na kwestii zgodności z ważnymi procedurami administracyjnymi i przepisami obowiązującymi w obszarze ochrony ludności. Do tego celu wykorzystywane są normy kontroli wewnętrznej. 2. Audyt dotacji i zamówień udzielonych w ramach instrumentu przez audytorów DG ECHO (6 audytorów); 3. Ocena działalności przez partnerów zewnętrznych.   Działania mogą być również poddane audytowi przez podmioty zewnętrzne: 1. OLAF (nadużycia finansowe); 2. Trybunał Obrachunkowy. Obecny system kontroli ma zostać utrzymany. W związku ze zwiększeniem finansowania dostępnego w ramach instrumentu można przewidzieć większy nacisk na ochronę ludności, by prawidłowo sprawdzać wydatki z instrumentu.   Szacunek kosztów i korzyści W odniesieniu do audytu wewnętrznego szacunkowy koszt działań związanych z projektem przepisów sięga szacunkowo 19 000 EUR (127 000 EUR*3*0.05), o ile 5% dostępnego czasu pracy zostanie przeznaczone na ochronę ludności. Obecnie w DG ECHO pracuje 6 audytorów zewnętrznych. Jeśli poświęcą oni 5% czasu pracy na transakcje współfinansowane/finansowane przez nowy Instrument Finansowy Ochrony Ludności oznaczałoby to, że koszty zewnętrznego audytu wyniosłyby ok. 38 000 EUR. Dotychczasowe doświadczenia wskazują, że korzyści wynikające z kontroli powinny przeważać nad kosztami i zapewnić lepsze przestrzeganie przepisów obowiązujących na miejscu. Audyty wykonane w przeszłości doprowadziły do zmniejszenia wkładu UE poprzez potrącenie kosztów nie kwalifikujących się do współfinansowania.   Ocena spodziewanego poziomu ryzyka brak zgodności Jak pokazały wcześniejsze audyty projektów współfinansowanych z obecnego instrumentu istnieje ryzyko niewłaściwego wykorzystania funduszy. Z tej przyczyny należałoby zaproponować wykorzystanie obecnego systemu do przyszłych działań. Uwzględniając, że dostępne będą większe fundusze wskazane może być większe zaangażowanie audytorów zewnętrznych. Szacunkowy poziom zgodności powinien sięgnąć 98% (poziom błędów poniżej 2%).

2.3.
Środki zapobiegania nadużyciom finansowym
i nieprawidłowościom

Określić
istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochrony
DG ECHO dopracuje jeszcze swoją strategię
zwalczania nadużyć finansowych zgodnie z nową strategią
Komisji w tym zakresie (CAFS) przyjętą w dniu 24 czerwca 2011 r.,
między innymi w celu zapewnienia, by:
mechanizmy kontrolne DG ECHO związane ze
zwalczaniem nadużyć finansowych zostały w pełni uzgodnione
z CAFS;
podejście do zarządzania ryzykiem nadużyć
finansowych DG ECHO zostało ukierunkowane na ustalenie obszarów ryzyka
wystąpienia nadużyć i odpowiednich środków reakcji.
Systemy wykorzystywane do wydatkowania unijnych
środków zapewniają pozyskiwanie właściwych danych w celu
uwzględniania tych danych w ramach zarządzania ryzykiem
nadużyć finansowych (np. podwójnego finansowania).
W razie potrzeby tworzone będą grupy sieci
kontaktów i odpowiednie narzędzia informatyczne, opracowane specjalnie do
celów analizowania przypadków nadużyć finansowych.

3.
SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY
3.1.
Dział(y) wieloletnich ram finansowych i
pozycja(-e) wydatków w budżecie, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ

·      Istniejące pozycje w budżecie
Według
działów wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie
 Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer i tytuł || Zróżnicowane /niezróżnicowane ([42]) || państw EFTA[43] || państw kandydujących[44] || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 3 || 23 03 01 Ochrona Ludności w Unii   || Zróżnicowane || TAK || TAK* || TAK* || NIE
 3 || 23 01 04 02 Ochrona ludności — Wydatki na administrację i zarządzanie || Zróżnicowane/niezróżnicowane || TAK || NIE || NIE || NIE
 4 || 23 03 06 Interwencje w państwach trzecich polegające na ochronie ludności || Zróżnicowane || TAK || TAK* || TAK* || NIE
*
Udział w
instrumencie jest otwarty dla krajów kandydujących i państw EOG
(Islandia, Lichtenstein i Norwegia).
·      Nowe pozycje w budżecie, o których utworzenie się wnioskuje
Według działów wieloletnich ram finansowych i
pozycji w budżecie
 Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Liczba [Dział ……………………………………..] || Zróżnicowane /niezróżnicowane || państw EFTA || krajów kandydujących || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
   ||   ||   ||   ||   ||   ||

3.2.
Szacunkowy wpływ na wydatki
3.2.1.
Synteza szacunkowego wpływu na wydatki

w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Dział wieloletnich ram finansowych: || Liczba || Dział 3 – Bezpieczeństwo i obywatelstwo
 Dyrekcja Generalna: ECHO – Pomoc Humanitarna i Ochrona Ludności ||   ||   || 2014[45] || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || 2021 r. i lata kolejne || OGÓŁEM
  Środki operacyjne ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 23 03 01 Ochrona Ludności w Unii || Środki na zobowiązania || 36,4 || 37,4 || 38,4 || 38,4 || 39,4 || 40,4 || 41,4 || Brak danych || 271,8
 Środki na płatności || 30 || 34 || 34 || 34 || 35 || 35 || 35 || 34,8 || 271,8
 Środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych ze środków przydzielonych na określone programy[46] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 23 01 04 02 Ochrona ludności — Wydatki na administrację i zarządzanie ||   || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 0,6 || Brak danych || 4,2
 Środki OGÓŁEM w DZIALE 3 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 37 || 38 || 39 || 39 || 40 || 41 || 42 || Brak danych || 276
 Środki na płatności || 30,6 || 34,6 || 34,6 || 34,6 || 35,6 || 35,6 || 35,6 || 34,8 || 276
 Dział wieloletnich ram finansowych: || Liczba || Dział 4: Globalny wymiar Europy
 Dyrekcja Generalna: ECHO – Pomoc Humanitarna i Ochrona Ludności ||   ||   || 2014[47] || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || 2021 r. i lata kolejne || OGÓŁEM
  Środki operacyjne ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 23 03 06 Interwencje w państwach trzecich polegające na ochronie ludności || Środki na zobowiązania || 32 || 33 || 33 || 34 || 34 || 35 || 36 || Brak danych || 237
 Środki na płatności || 25 || 30 || 30 || 31 || 31 || 32 || 33 || 25 || 237
 Środki OGÓŁEM na DZIAŁ 4 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 32 || 33 || 33 || 34 || 34 || 35 || 36 ||   || 237
 Środki na płatności || 25 || 30 || 30 || 31 || 31 || 32 || 33 || 25 || 237
  OGÓŁEM środki operacyjne || Środki na zobowiązania || 69 || 71 || 72 || 73 || 74 || 76 || 78 || Brak danych || 513
 Środki na płatności || 55 || 64 || 64 || 65 || 66 || 67 || 68 || 64 || 513
  OGÓŁEM środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 4 wieloletnich ram finansowych (kwota referencyjna) || Środki na zobowiązania || 69 || 71 || 72 || 73 || 74 || 76 || 78 || Brak danych || 513
 Środki na płatności || 55 || 64 || 64 || 65 || 66 || 67 || 68 || 64 || 513
 Dział wieloletnich ram finansowych: || 5 || „Wydatki administracyjne”
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 Dyrekcja Generalna: ECHO – Pomoc Humanitarna i Ochrona Ludności ||
  Zasoby ludzkie || 6,902 || 6,902 || 6,902 || 6,902 || 6,902 || 6,902 || 6,902 || 48,314
  Pozostałe wydatki administracyjne || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 4,2
 ŁĄCZNIE ECHO – Pomoc Humanitarna i Ochrona Ludności || Środki ||   7,502   || 7,502 || 7,502 || 7,502 || 7,502 || 7,502 || 7,502 || 52,514
 Środki OGÓŁEM na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = środki na płatności ogółem) || 7,502   || 7,502 || 7,502 || 7,502 || 7,502 || 7,502 || 7,502 || 52,514
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || 2021 r. i lata kolejne || OGÓŁEM
 Środki OGÓŁEM OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 76,502 || 78,502 || 79,502 || 80,502 || 81,502 || 83,502 || 85,502 || Brak danych || 565,514
 Środki na płatności || 62,502 || 71,502 || 71,502 || 72,502 || 73,502 || 74,502 || 75,502 || 64,000 || 565,514

3.2.2.
Szacunkowy wpływ na środki operacyjne

–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków operacyjnych
–
ü  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków operacyjnych, jak określono poniżej:
Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku)
 || Określić cele i realizacje   ò ||   ||   || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 || OGÓŁEM
 || REALIZACJA
 || Rodzaj[48] || Średni koszt realizacji || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba całkowita || OGÓŁEM koszt
 || Cel szczegółowy nr 1 - Zapobieganie[49] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Liczba sfinansowanych projektów na rzecz zapobiegania || Umowy o dotacje || 0.3 || 10 || 3 || 10 || 3 || 10 || 3 || 10 || 3 || 10 || 3 || 10 || 3 || 10 || 3 || 70 || 21
 || Badania || Liczba zamówień || 0.1 || 5 || 0.5 || 5 || 0.5 || 5 || 0.5 || 5 || 0.5 || 5 || 0.5 || 5 || 0.5 || 5 || 0.5 || 35 || 3.5
 || Cel szczegółowy nr 1 - suma cząstkowa || 15 || 3.5 || 15 || 3.5 || 15 || 3.5 || 15 || 3.5 || 15 || 3.5 || 15 || 3.5 || 15 || 3.5 || 105 || 24.5
 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Cel szczegółowy nr 2 – zapewnianie gotowości ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Liczba sfinansowanych projektów na rzecz zapewnienia gotowości (w tym szkolenia i ćwiczenia) || Umowy o udzieleniu dotacji i zamówienia || 0.5 || 50 || 25 || 54 || 27 || 56 || 28 || 58 || 29 || 60 || 30 || 64 || 32 || 62 || 31 || 404 || 202
 || Systemy wczesnego ostrzegania || Liczba porozumień administracyjnych || 0.4 || 5 || 2 || 5 || 2 || 5 || 2 || 5 || 2 || 5 || 2 || 5 || 2 || 5 || 2 || 35 || 14
 || Potencjał Reagowania Kryzysowego || Liczba umów o udzieleniu dotacji + zamówień || 1 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 19 || 19 || 115 || 115
 || Cel szczegółowy nr 2 - suma cząstkowa || 71 || 43 || 75 || 45 || 77 || 46 || 79 || 47 || 81 || 48 || 85 || 50 || 86 || 52 || 554 || 331
 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || CEL SZCZEGÓŁOWY nr 3 - Reagowanie[50] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Wysłanie ekspertów || Liczba zamówień || 0.005 || 200[51] || 1 || 200 || 1 || 200 || 1 || 200 || 1 || 200 || 1 || 200 || 1 || 200 || 1 || 1400 || 7
 ||  Liczba operacji transportowych w UE || Umowa o udzieleniu dotacji/umowa o świadczeniu usług || 0.250 || 2 || 0.5 || 2 || 0.5 || 2 || 0.5 || 2 || 0.5 || 2 || 0.5 || 2 || 0.5 || 2 || 0.5 || 14 || 3.5
 ||  Liczba operacji transportowych poza UE || Umowa o udzieleniu dotacji/umowa o świadczeniu usług || 0.3 || 70[52] || 21 || 70 || 21 || 70 || 21 || 70 || 21 || 70 || 21 || 70 || 21 || 70 || 21 || 490 || 147
 || Cel szczegółowy nr 3 - suma cząstkowa || 272 || 22.5 || 272 || 22.5 || 272 || 22.5 || 272 || 22.5 || 272 || 22.5 || 272 || 22.5 || 272 || 22.5 || 1904 || 157.5
 || KOSZT OGÓŁEM || 358 || 69 || 362 || 71 || 364 || 72 || 366 || 73 || 368 || 74 || 372 || 76 || 373 || 78 || 2563 || 513
   ||

3.2.3.
Szacunkowy wpływ na środki
administracyjne
3.2.3.1.
Streszczenie

–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków administracyjnych
–
ü  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków administracyjnych, jak określono poniżej:
w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku)
   || 2014 [53] || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Zasoby ludzkie || 6,902 || 6,902 || 6,902 || 6,902 || 6,902 || 6,902 || 6,902 || 48,314
 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,550 || 0,550 || 0,550 || 0,550 || 0,550 || 0,550 || 0,550 || 3.85
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || 7,452   || 7,452   || 7,452   || 7,452   || 7,452   || 7,452   || 7,452   || 52,164
 Poza DZIAŁEM 5[54] wieloletnich ram finansowych ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Zasoby ludzkie ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 0,6 || 4,2
 Suma cząstkowa Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM || 8,052   || 8,052   || 8,052   || 8,052   || 8,052   || 8,052   || 8,052   || 56,364

3.2.3.2.
Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie
3.2.3.3.
¨      Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich

–
ü  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono poniżej:
Wartości
szacunkowe należy wyrazić w pełnych kwotach (lub najwyżej z
dokładnością do jednego miejsca po przecinku)
   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020
  Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony)
 23 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji ) || 35 || 35 || 35 || 35 || 35 || 35 || 35
 XX 01 01 02 (w delegaturach) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
  Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy): EPC)[55]
 23 01 02 01 (AC, END, INT z globalnej koperty finansowej) || 36 || 36 || 36 || 36 || 36 || 36 || 36
 XX 01 02 02 (AC, INT, JED, AL i END w delegaturach) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 XX 01 04 yy[56] || - w centrali[57] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 - w delegaturach ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 XX 01 05 02 (AC, END, INT – pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 10 01 05 02 (AC, END, INT – bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Inna pozycja w budżecie (określić) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM || 71 || 71 || 71 || 71 || 71 || 71 || 71
XX oznacza
odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w
budżecie.
Potrzeby w zakresie
zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na
zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji
generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami,
które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji
generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w
świetle istniejących ograniczeń budżetowych.
Opis zadań do
wykonania
 Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony || Zarządzanie umowami o udzieleniu dotacji i zamówieniami; realizacja polityki i działania następcze, wsparcie administracyjne.
 Personel zewnętrzny || Zagwarantowanie nieprzerwanego funkcjonowania Centrum Reagowania Kryzysowego niezbędne prace na miejscu; wsparcie administracyjne.

3.2.4.
Zgodność z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi

–
ü  Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi.
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu
w wieloletnich ramach finansowych.
Należy wyjaśnić, na czym ma
polegać przeprogramowanie, określając pozycje w budżecie,
których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.
Nowe
wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020, zgodnie z komunikatem
„Budżet z perspektywy »Europy 2020«”(COM(2011) 500 wersja ostateczna)
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności
lub zmiany wieloletnich ram finansowych[58]
Należy wyjaśnić, który wariant jest
konieczny, określając pozycje w budżecie, których ma on
dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.

3.2.5.
Udział osób trzecich w finansowaniu

–
Wniosek/inicjatywa przewiduje
współfinansowanie szacowane zgodnie z poniższym:
Środki w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 Wkład państw EFTA do pozycji budżetowych 230301 + 230306[59] || 0,650 || 0,650 || 0,650 || 0,650 || 0,650 || 0,650 || 0,650 || 4,550
 Państwa trzecie wnoszące składki z tytułu uczestnictwa w Mechanizmie Ochrony Ludności[60] || 0,126 || 0,126 || 0,126 || 0,126 || 0,126 || 0,126 || 0,126 || 0,882
 OGÓŁEM środki objęte współfinansowaniem || 0,776 || 0,776 || 0,776 || 0,776 || 0,776 || 0,776 || 0,776 || 5,432

3.3.
Szacunkowy wpływ na dochody

–
ü  Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody.
–
¨  Wniosek/inicjatywa ma wpływ finansowy określony
poniżej:
¨         wpływ na zasoby własne
¨         wpływ na dochody różne
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Pozycja w budżecie dotycząca dochodów || Środki zapisane w budżecie na bieżący rok budżetowy || Wpływ wniosku/inicjatywy[61]
 Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || … wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (zob. pkt 1.6)
 Artykuł ………… ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
W przypadku wpływu
na dochody różne, należy wskazać pozycję(-e) wydatków w
budżecie, którą(-e) ten wpływ obejmie.
Należy
określić metodę obliczania wpływu na dochody.
[1]               Dz.U. L 314 z 1.12.2007, s. 9.
[2]               Dz.U. L 71 z 10.3.2007, s. 9.
[3]               COM(2011) 696 wersja ostateczna.
[4]               COM(2011) 500 wersja ostateczna.
[5]               COM(2010) 600 wersja ostateczna.
[6]               COM(2009) 82 wersja ostateczna.
[7]               C 115/1, 4.5.2010.
[8]               COM(2010) 673 wersja ostateczna.
[9]               Dz.U L 314 z 1.12.2007, s. 9.
[10]             Dz.U. L 71 z 10.3.2007, s. 9.
[11]             Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1.
[12]             Ogólne spotkania zainteresowanych stron odbyły
się w dniach 6 kwietnia i 17 czerwca 2011 r. W obu przypadkach zaproszono
600 stron, a udział wzięło 120 uczestników. Spotkanie dyrektorów
generalnych zajmujących się ochroną ludności odbyło
się w Budapeszcie w dniach 23–25 maja 2011 r.
[13]             COM(2010) 600 wersja ostateczna.
[14]             COM(2010) 673 wersja ostateczna.
[15]             15520/08.
[16]             15874/10.
[17]             CECIS ułatwia komunikację między centrum
monitorowania i informacji a organami krajowymi, umożliwiając szybsze
i skuteczniejsze reagowanie na klęski i katastrofy.
[18]             COM(2011) 500 wersja ostateczna.
[19]             Dz.U. L 297 z 15.11.2001, s. 7.
[20]             Dz.U. L 314 z 1.12.2007, s. 9.
[21]             Dz.U. L 71 z 10.3.2007, s. 9.
[22]             Dz.U. L 327 z 21.12.1999, s. 53.
[23]             COM(2009) 82 wersja ostateczna.
[24]             Dz.U. L 163 z 2.7.1996, s. 1.
[25]             Dz.U. C 25 z 30.1.2008, s. 1.
[26]             Dz.U. C 317 z 12.12.2008, s. 6.
[27]             Dz.U. L 55 z 16.2.2003, s. 13.
[28]             Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 1.
[29]             Dz.U. L 404 z 30.12.2006, s. 39.
[30]             Dz.U. L 58 z 24.2.2007, s. 1.
[31]             Dz.U. L 163 z 2.7.1996, s. 1.
[32]             Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.
[33]             Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.
[34]             Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.
[35]             Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1.
[36]             Dz.U. L
[37]             Dz.U. L 71 z 10.3.2007, s.9-17
[38]             ABM: Activity Based Management: zarządzanie kosztami
działań - ABB: Activity Based Budgeting: budżet zadaniowy.
[39]             O którym mowa w art. 49 ust. 6 lit. a) lub b)
rozporządzenia finansowego.
[40]             Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania
oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na
następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html
[41]             Zgodnie z art. 185 rozporządzenia finansowego.
[42]             Środki zróżnicowane / środki
niezróżnicowane.
[43]             EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu.
[44]             Państwa kandydujące oraz w stosownych
przypadkach potencjalne państwa kandydujące Bałkanów Zachodnich.
[45]             Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się
wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.
[46]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań
UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie
badania naukowe.
[47]             Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się
wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.
[48]             Realizacje odnoszą się do produktów i
usług, które zostaną zapewnione (np. liczba sfinansowanych wymian
studentów, liczba kilometrów zbudowanych dróg itp.).
[49]             Jak wskazano w sekcji 1.4.2. „Cel(e)
szczegółowy(-e)…”.
[50]             Jak wskazano w sekcji 1.4.2. „Cel(e) szczegółowy(-e)…”.
[51]             W oparciu o szacunkową liczbę 20 klęsk i
katastrof oraz szacunkową liczbę średnio 10 ekspertów na
klęskę/katastrofę.
[52]             W oparciu o szacunkową liczbę 7 lotów na
każdą klęskę i katastrofę poza UE oraz szacunkową
liczbę średnio 10 klęsk/katastrof rocznie.
[53]             Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się
wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.
[54]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań
UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie
badania naukowe.
[55]             AC = pracownik kontraktowy; INT= pracownik tymczasowy; JED
= młodszy oddelegowany ekspert; AL = członek personelu miejscowego;
END= oddelegowany ekspert krajowy;
[56]             Poniżej pułapu na personel zewnętrzny ze
środków operacyjnych (dawne pozycje „BA”)
[57]             Przede wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz
Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz
Rybacki.
[58]             Zob. pkt 19 i 24 Porozumienia
międzyinstytucjonalnego.
[59]             W oparciu o opłaty zapłacone w 2011 r.
[60]             W oparciu o opłaty zapłacone w 2011 r. (w tym
czasie jedynie Chorwacja).
[61]             W przypadku tradycyjnych zasobów własnych
(opłaty celne, opłaty wyrównawcze od cukru) należy wskazać
kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.