               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.7.2017
            COM(2017) 394 final
            2017/0169(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
                  1
                (dalej zwanym „zmianą kodeksu granicznego Schengen”) zmieniono konwencję wykonawczą do układu z Schengen
                  2
               , rozporządzenie (WE) nr 562/2006
                  3
                (kodeks graniczny Schengen) oraz rozporządzenie (WE) nr 810/2009
                  4
               , a oprócz tego zmieniono między innymi definicję pojęcia „pobytu krótkoterminowego” obywateli państw trzecich w strefie Schengen. Począwszy od dnia 18 października 2013 r. w odniesieniu do obywateli państw trzecich planujących podróż do strefy Schengen na pobyt krótkoterminowy – bez względu na to, czy podlegają oni obowiązkowi wizowemu czy są z niego zwolnieni – maksymalny czas dozwolonego pobytu definiuje się jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”. W odróżnieniu od definicji, która obowiązywała do dnia 18 października 2013 r. (trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu), nowe pojęcie jest bardziej precyzyjne, ponieważ określa czas pobytu w dniach, a nie w miesiącach. Oprócz tego termin „po dacie pierwszego wjazdu”, który budził wiele wątpliwości i pytań, został z tej definicji usunięty.

               W drodze zmiany kodeksu granicznego Schengen wprowadzono wszystkie niezbędne zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic, czyli w konwencji wykonawczej do układu z Schengen, kodeksie granicznym Schengen, kodeksie wizowym oraz rozporządzeniu (WE) nr 539/2001
                  5
               . Pojęcie pobytu krótkoterminowego pojawia się też jednak w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską. W umowach w sprawie zniesienia wiz zawartych z Antiguą i Barbudą
                  6
               , Bahamami
                  7
               , Barbadosem
                  8
               , Brazylią
                  9
               , Mauritiusem
                  10
               , Saint Kitts i Nevis
                  11
                oraz Seszelami
                  12
                wciąż znajdują się odniesienia do poprzedniej definicji czasu pobytu niewymagającego wizy („trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu”
                  13
               ).

               Dnia 16 lipca 2014 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące decyzji Rady w sprawie upoważnienia do podjęcia rokowań w celu zmiany umowy w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych między Unią Europejską a wymienionymi wyżej państwami
                  14
               ; Rada przyjęła tę decyzję w dniu 9 października 2014 r.
                  15
               . Celem zmiany było wdrożenie w przypadku tych siedmiu państw nowej definicji pobytu krótkoterminowego, określonej w zmianie kodeksu granicznego Schengen. Co więcej, zdefiniowanie „pobytu krótkoterminowego” w umowach w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych w dniach, a nie w miesiącach jest łatwiejsze do zweryfikowania i obliczenia za pomocą środków elektronicznych lub informatycznych, a zatem jest lepiej dostosowane do wymogów scentralizowanych systemów zarządzania granicami, takich jak proponowany system wjazdu/wyjazdu
                  16
               .

               Po uzyskaniu upoważnienia Rady Komisja rozpoczęła rokowania w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz z siedmioma państwami (Antiguą i Barbudą, Bahamami, Barbadosem, Brazylią, Mauritiusem, Saint Kitts i Nevis oraz Seszelami).

               Rokowania ze Wspólnotą Bahamów zakończyły się parafowaniem umowy zmieniającej w dniu 30 sierpnia 2016 r. Strony uzgodniły, że zastosują nową definicję „pobytu krótkoterminowego” w całym tekście umowy w sprawie zniesienia wiz między UE a Wspólnotą Bahamów. Nowa umowa wiąże się ponadto ze zmianą kilku szczegółów technicznych (zob. niżej), ale wszystkie takie zmiany są nieistotne z punktu widzenia podróżnych.

                  Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule umowy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Umowa wymaga zatwierdzenia przez obie umawiające się strony zgodnie z ich odnośnymi procedurami. Po stronie Unii wymaga to przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i zawarcia umowy.

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu uzyskania jej upoważnienia do zawarcia umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               Umowa zapewnia spójność prawną, a także harmonizację między państwami członkowskimi dzięki stosowaniu w niej nowej definicji pobytu krótkoterminowego przewidzianej w zmianie kodeksu granicznego Schengen, w której przedstawiono jasną wykładnię terminu „pobyt krótkoterminowy”.

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Unia nie posiada uprawnień do takiej zmiany umów w sprawie zniesienia wiz, aby były one wiążące dla czterech państw stowarzyszonych w ramach stosowania dorobku Schengen, w tym wspólnej polityki wizowej. W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia i wdrożenia postanowień dotyczących czasu dozwolonego pobytu w strefie Schengen do umowy dołączono wspólną deklarację, zgodnie z którą byłoby pożądane, aby Bahamy z jednej strony oraz Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria z drugiej strony odpowiednio zmieniły wiążące je umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów po podpisaniu umowy w imieniu Unii przez osobę wyznaczoną przez prezydencję Rady i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Jeśli jedną z umawiających się stron umowy międzynarodowej jest Unia Europejska, to jakakolwiek zmiana takiej umowy zgodnie z prawem nie może zostać samodzielnie wdrożona przez państwa członkowskie. Umowa w sprawie zniesienia wiz z Bahamami została zawarta przez Unię Europejską. Niezbędne jest w związku z tym działanie na poziomie Unii.

               Oprócz tego zawieranie umów w sprawie zniesienia wiz przez państwa członkowskie wpłynęłoby negatywnie na dorobek prawny UE w dziedzinie wiz (art. 3 ust. 2 TFUE).

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia założonego celu, a mianowicie zmiany obowiązującej umowy w sprawie zniesienia wiz między Unią a Bahamami.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               4. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne, w których upoważniła Komisję do podjęcia rokowań ze Wspólnotą Bahamów w celu zmiany umowy pomiędzy stronami w sprawie zniesienia wiz. O postępach w przebiegu rokowań informowano państwa członkowskie w trakcie posiedzeń Grupy Roboczej ds. Wiz.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Wynik rokowań

                  Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy może zostać przyjęty przez Unię.

                  Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

                  a. Czas pobytu

                  Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej oraz obywatele Wspólnoty Bahamów mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu (zamiast maksymalnie trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu). Nowa definicja ma zastosowanie w całym tekście Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

                  b. Przepisy końcowe – zawieszenie umowy (art. 8 ust. 4)

               Artykuł 8 ust. 4 zostaje zmieniony przez dodanie słów: „i przywraca stosowanie niniejszej Umowy”. W związku z tym w art. 8 ust. 4 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie: „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”. Przez dodanie do dotychczasowego tekstu słów: „i przywraca stosowanie niniejszej Umowy” w zmienionej umowie sprecyzowano, że zawieszenie zniesienia wiz zostanie zakończone, jeśli ustaną powody takiego zawieszenia. W tej kwestii powyższa zmiana zapewnia dostosowanie brzmienia umowy w sprawie zniesienia wiz z Bahamami do wszystkich pozostałych umów w tej sprawie podpisanych przez Unię w latach 2015–2016. W dniu 14 czerwca 2016 r. zasięgnięto opinii Grupy Roboczej ds. Wiz w sprawie tej zmiany i żadne państwo członkowskie nie zgłosiło zastrzeżeń.

                  c. Zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny”

                  Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. jedynie Unia Europejska posiada osobowość prawną. Termin „Wspólnota Europejska” wciąż jednak widnieje w umowach międzynarodowych, które weszły w życie przed Traktatem z Lizbony – jest tak m.in. w przypadku Umowy między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa zmieniająca przewiduje zatem zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny” w całym tekście umowy.

                  d. Wspólne deklaracje

                  Do umowy dołączono dwie wspólne deklaracje:

                  – w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu oraz

                  – dotyczącą Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Liechtensteinu.

                  e. Wejście w życie

                  Umowa wejdzie w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z umawiających się stron zawiadomi drugą stronę o zakończeniu procedur ratyfikacyjnych. Aby zagwarantować pewność prawa i umożliwić podróżnym jego zrozumienie i przestrzeganie, niezbędny jest wystarczająco długi okres przejściowy. Okres sześciu miesięcy po zakończeniu ratyfikacji umowy umożliwi podróżnym zakończenie pobytów krótkoterminowych obliczanych w całości zgodnie z poprzednią definicją, zanim wejdzie w życie nowa definicja pobytu krótkoterminowego, a wraz z nią – liczony wstecz okres referencyjny wynoszący 180 dni.

                  Umowa zmieniająca nie ma wpływu na pozostałe postanowienia dotychczasowej Umowy między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, w tym na jej terytorialny zakres stosowania.

               6.PODSUMOWANIE

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada zatwierdziła, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, Umowę między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               2017/0169 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  17
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa stanowi, że obywatele Unii Europejskiej oraz Bahamów mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony „maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy”.

               (2)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013
                  18
                wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)W umowie między Unią a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)Komisja prowadziła negocjacje w imieniu Unii w celu zawarcia Umowy ze Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (5)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/[…] Umowa została podpisana.

               (6)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  19
               . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (7)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  20
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (8)Należy zatwierdzić Umowę,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii, Umowę między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 2 Umowy
                  21
               .

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

                     (3)
                  Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (5)
                  Dz.U. L 081 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 3.

                     (7)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 24.

                     (8)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 10.

                     (9)
                  Z Brazylią Unia zawarła dwie umowy. Jedną dotyczącą posiadaczy paszportów zwykłych (Dz.U. L 255 z 21.9.2012, s. 4) i drugą dotyczącą posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych i urzędowych (Dz.U. L 66 z 12.3.2011, s. 2).

                     (10)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 17.

                     (11)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 38.

                     (12)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 31.

                     (13)
                  Zob. artykuły tych umów zatytułowane „Cel” i „Czas pobytu”.

                     (14)
                  COM(2014) 468 final.

                     (15)
                  Decyzja Rady w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zawartych pomiędzy Unią/Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą, Wspólnotą Bahamów, Barbadosem, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Mauritiusu, Federacją Saint Kitts i Nevis oraz Republiką Seszeli, przyjęta przez Radę w dniu 9 października 2014 r.

                     (16)
                  COM(2016)194 final.

                     (17)
                  Zgoda udzielona dnia [...]

                     (18)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

                     (19)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (20)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

                     (21)
                  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.7.2017
            COM(2017) 394 final
            ZAŁĄCZNIK

            wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               wniosek dotyczący decyzji Rady

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               Umowa między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA,

               z jednej strony, oraz

               WSPÓLNOTA BAHAMÓW (zwana dalej „Bahamami”),

               z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwaną dalej „Umową”), która weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2010 r.,

               POTWIERDZAJĄC znaczenie, jakie ma ułatwianie kontaktów międzyludzkich,

               ODNOTOWUJĄC, że Umowa funkcjonuje w sposób satysfakcjonujący dla obywateli Umawiających się Stron,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że przewidziana w Umowie definicja pobytu krótkoterminowego (do trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu) nie jest wystarczająco dokładna, a wątpliwości i pytania może budzić w szczególności pojęcie „daty pierwszego wjazdu”,

               MAJĄC NA UWADZE, że rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. wprowadzono przekrojowe zmiany w unijnym wewnętrznym dorobku prawnym dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”;

               BIORĄC POD UWAGĘ, że system wjazdu/wyjazdu, który ma zostać ustanowiony przez Unię Europejską, wymaga zastosowania jednolitej i jasno określonej definicji pobytu krótkoterminowego w odniesieniu do wszystkich obywateli państw trzecich,

               PRAGNĄC zapewnić płynny przepływ podróżnych na przejściach granicznych Umawiających się Stron,

               POTWIERDZAJĄC, że Umowa obejmuje obywateli wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu:

               1)W tytule oraz w art. 3 ust. 5, art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 7 słowa „Wspólnota” lub „wspólnotowy” zastępuje się słowami „Unia” lub „unijny” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

               2)W art. 1 wyrażenie „trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy” zastępuje się wyrażeniem „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               3)Art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Unii Europejskiej mogą przebywać na terytorium Bahamów przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.”.

               4)Art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Bahamów mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Bahamów mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.”.

               5)W art. 4 ust. 3 wyrażenie „trzy miesiące” zastępuje się wyrażeniem „90 dni”, a słowo „wspólnotowym” zastępuje się słowem „unijnym”.

               6)W art. 8 ust. 4 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

               „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”.

               Artykuł 2

               Umawiające się Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami; niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia ze Stron zawiadamia drugą Stronę o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.

               Sporządzono w […] dnia […] roku dwa tysiące siedemnastego w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Wspólnoty Bahamów

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII ORAZ LIECHTENSTEINU

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Bahamów, z drugiej strony, zmieniły niezwłocznie obowiązujące umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zgodnie z warunkami niniejszej Umowy.

               Wspólna deklaracja w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               ________


				|

		52014PC0208

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 93. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w poświęconego przyjęciu poprawek do prawideł II-2/1, 2/3, 2/9.7, 2/13.4, 2/18, 2/20-1, 2/29 konwencji SOLAS , jej rozdziału III, kodeksu LSA i kodeksu dotyczącego programu rozszerzonych kontroli z 2011 r. /* COM/2014/0208 final - 2014/0119 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           WPROWADZENIE
Niniejszy wniosek Komisji dotyczy
przyjęcia stanowiska Unii na 93. sesji Komitetu Bezpieczeństwa na
Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) w odniesieniu do siedmiu
poprawek przedstawionych oddzielnie w następujących podpunktach:
1.1.        Poprawki do prawideł
II-2/3 i II-2/9.7 konwencji SOLAS dotyczące odporności ogniowej
kanałów wentylacyjnych nowych statków
Te poprawki do rozdziału II-2 konwencji SOLAS
wprowadzają nowe wymogi dotyczące systemów wentylacyjnych na statkach.
Ich celem jest również wyjaśnienie wymogów dotyczących
montażu klap przeciwpożarowych i dymowych oraz zdalnie sterowanych
klap przeciwpożarowych. Ponadto dodano nowe definicje klapy
przeciwpożarowej i klapy dymowej.
Poprawki te określono w załączniku 13
do sprawozdania z 92. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC
92/26/dodatek 1). W pkt 8.6 sprawozdania z 92. posiedzenia Komitetu
Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 92/26) stwierdzono, że poprawki
zostaną przyjęte na 93. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na
Morzu.
1.2.        Poprawki do prawidła
II-2/13.4 konwencji SOLAS dotyczącego dodatkowych dróg ewakuacji z
pomieszczeń maszynowych dla nowych statków pasażerskich i towarowych
Rozdział II-2 konwencji SOLAS zawiera wymogi
dotyczące dróg ewakuacji umożliwiających ewakuację w
przypadku pożaru. Niniejsze poprawki do wymagań konwencji SOLAS
mają na celu zagwarantowanie, że drabiny i klatki schodowe otwarte w
pomieszczeniach maszynowych, które są częścią drogi
ewakuacyjnej, niepołożone w strefie chronionej muszą być
wykonane ze stali. Ponadto wprowadza się wymogi dotyczące dróg
ewakuacji z warsztatów w pomieszczeniach maszynowych.
Poprawki te określono w załączniku
13 do sprawozdania z 92. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC
92/26/dodatek 1). W pkt 8.17 sprawozdania z 92. posiedzenia Komitetu
Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 92/26) stwierdzono, że poprawki
zostaną przyjęte na 93. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na
Morzu.
1.3.        Poprawki do prawidła
konwencji SOLAS II-2/18 dotyczącego lądowisk dla śmigłowców
na statkach pasażerskich typu ro-ro w przypadku nowych statków
Rozdział II-2 konwencji SOLAS zawiera wymogi
dla lądowiska dla śmigłowca. Przedmiotowe poprawki do konwencji
SOLAS mają na celu wprowadzenie okólnika IMO MSC.1/Circ.1431 – Wytyczne dotyczące
zatwierdzania pianowych urządzeń gaśniczych na platformie
śmigłowcowej – z dnia 22 czerwca 2012 r. System pianowy musi być
zatem zgodny z powyższymi wytycznymi.
Poprawki te określono w załączniku
13 do sprawozdania z 92. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC
92/26/dodatek 1). W pkt 8.30 sprawozdania z 92. posiedzenia Komitetu
Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 92/26) stwierdzono, że poprawki
zostaną przyjęte na 93. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na
Morzu.
1.4.        Poprawki do rozdziału
III konwencji SOLAS oraz związane z nimi wymagania dotyczące
okresowego serwisowania i konserwacji łodzi ratunkowych i łodzi
ratowniczych dla wszystkich statków
Rozdział III konwencji SOLAS zawiera wymogi
dla urządzeń ratunkowych. Przedmiotowe poprawki do konwencji SOLAS
mają na celu spowodowanie, aby wymogi dotyczące okresowego
serwisowania i konserwacji łodzi ratunkowych i łodzi ratowniczych
stały się obowiązkowe.
Poprawki te określono w załączniku
31 do MSC 92/26/dodatek 2. W pkt 13.16 sprawozdania z 92. posiedzenia Komitetu
Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 92/26) stwierdzono, że poprawki
zostaną przyjęte na 93. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na
Morzu.
1.5.        Poprawki do kodeksu
środków ochronnych (LSA) dotyczące referencyjnych urządzeń
testowych dla pasów ratunkowych wraz z odnośnymi zmienionymi zaleceniami
dotyczącymi testowania środków ratunkowych i wytycznymi
dotyczącymi zatwierdzania konstrukcji wykonanych referencyjnych
urządzeń testowych dla dorosłych
Kodeks środków ratunkowych IMO (kodeks LSA)
zawiera wymogi dotyczące środków ratunkowych. Powyższe poprawki
do kodeksu LSA wprowadzają nowe wymagania dotyczące referencyjnych
urządzeń testowych dla pasów ratunkowych.
Zmiany te określono w załączniku 34
do MSC 92/26/dodatek 2. W pkt 13.27.1 sprawozdania z 92. posiedzenia Komitetu
Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 92/26) stwierdzono, że poprawki
zostaną przyjęte na 93. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na
Morzu.
1.6.        Poprawki do prawidła
II-1/29 konwencji SOLAS dotyczące wymagań dla prób urządzenia
sterowego
Rozdział II-1 konwencji SOLAS zawiera
wymagania dotyczące urządzenia sterującego i określa
środki, za pomocą których można wykazać jego
zgodność. Te poprawki do konwencji SOLAS zapewniają alternatywne
środki wykazywania zgodności, gdy wykazanie zgodności na morzu
przy maksymalnym zanurzeniu jest niewykonalne ze względów praktycznych. .
Poprawki te określono w załączniku
35 do MSC 92/26/dodatek 2. W pkt 13.29 sprawozdania z 92. posiedzenia Komitetu
Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 92/26) stwierdzono, że poprawki te zostaną
przyjęte na 93. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu.
1.7.        Poprawki do kodeksu
dotyczącego programu rozszerzonych kontroli (ESP) z 2011 r., których
głównym celem jest dostosowanie do praktyk instytucji
klasyfikacyjnych/uznanych organizacji.
W Programie Oceny Stanu Technicznego
określono ramy zintensyfikowanych inspekcji starszych statków. W
rozszerzonym programie inspekcji podczas kontroli drobnicowców i tankowców,
zwanym inaczej programem rozszerzonych kontroli (ESP), określono sposób
przeprowadzania takich zintensyfikowanych inspekcji. Ponieważ w Programie
Oceny Stanu Technicznego wykorzystuje się program poszerzonych kontroli,
Program Oceny Stanu Technicznego odnosi się do programu poszerzonych
kontroli jako narzędzia. Przedmiotowe poprawki do kodeksu ESP mają na
celu dostosowanie ESP do obecnych praktyk.
Zmiany te określono w załączniku 36
do MSC 92/26/dodatek 2. W pkt 13.33 sprawozdania z 92. posiedzenia Komitetu
Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 92/26) stwierdzono, że poprawki te
zostaną przyjęte na 93. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na
Morzu.
2.           PRZYJĘCIE POPRAWEK
ZAPROPONOWANYCH PRZEZ IMO
2.1.        Przyjęcie poprawek do
prawideł II-2/1, 2/3, 2/9.7, 2/13.4, 2/18, 2/20-1, 2/29 konwencji SOLAS,
jej rozdziału III, kodeksu LSA i kodeksu dotyczącego programu
rozszerzonych kontroli z 2011 r.
Poprawki te zatwierdzono podczas 92. posiedzenia
Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu, które odbyło się w dniach
12–21 czerwca 2013 r., i zostaną one przedłożone do
przyjęcia na 93. posiedzeniu tego komitetu, które odbędzie się w
dniach 14–23 maja 2014 r.
2.2.        Przyjęcie i wejście
w życie
Po zatwierdzeniu i przyjęciu przez wspomniany
komitet poprawki zostaną w razie potrzeby przedłożone
odpowiednim umawiającym się stronom, aby mogły one wyrazić
swoją zgodę na związanie się wspomnianymi poprawkami.
3.           WŁAŚCIWE
PRAWODAWSTWO I KOMPETENCJE UE
3.1.        Poprawki do prawideł
II-2/3 i II-2/9.7 konwencji SOLAS  dotyczące odporności ogniowej
kanałów wentylacyjnych nowych statków
Unia już wprowadziła te poprawki za
pomocą rozdziału II-2, dotyczącego wymogów w zakresie ochrony
przeciwpożarowej oraz wykrywania i gaszenia pożarów,
załącznika 1 do dyrektywy 2009/45/WE[1]
w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich.
Punkt 12 części A wzmiankowanego rozdziału przewiduje szczegółowe
wymogi dotyczące kanałów wentylacyjnych, które pochodzą z tych
samych przepisów konwencji SOLAS, które są obecnie przedmiotem poprawek.
Ponadto pkt 9 części B rozdziału II-2 wyżej wspomnianego
załącznika ustanawia kompleksowe i szczegółowe wymogi dotyczące
materiałów konstrukcyjnych, które mają być stosowane w
kanałach wentylacyjnych w różnych częściach statku
pasażerskiego w zależności od jego klasy.  Te poprawki do
rozdziału II-2 konwencji SOLAS, część C, prawidło 9
zastępują pkt 7 dotyczący systemów wentylacyjnych,
obejmując zarówno definicję, jak i badania przejść
kanałów, w tym specjalne ustalenia dla statków pasażerskich
przewożących więcej niż 36. pasażerów.
W rezultacie wymogi przewidziane w dyrektywie
2009/45/WE dotyczące kanałów wentylacyjnych będą
musiały zostać zrewidowane w przypadku przyjęcia powyższych
poprawek. Dotyczy to na przykład przepisów dotyczących
przejść kanałów w pkt 12 części A rozdziału II-2
załącznika 1 do wspomnianej dyrektywy, i systemów wentylacyjnych dla
statków przewożących więcej niż 36 pasażerów w pkt 9
części B.
W związku z tym poprawki do konwencji SOLAS,
które mają zostać przyjęte, mogą mieć wpływ na
wymogi przewidziane w dyrektywie 2009/45/WE dotyczące kanałów
wentylacyjnych.
3.2.        Poprawki do prawidła
II-2/13.4 konwencji SOLAS dotyczącego dodatkowych dróg ewakuacji z
pomieszczeń maszynowych dla nowych statków pasażerskich i towarowych
Unia już wprowadziła te poprawki w
szczególności za pomocą pkt 6 części B (zabezpieczenia
przeciwpożarowe) rozdziału II-2 dotyczącego wymogów w zakresie
dróg ewakuacji z pomieszczeń maszynowych załącznika I do
dyrektywy 2009/45/WE, na podstawie tych samych postanowień konwencji
SOLAS, które mają zostać zmienione.
W związku z tym przewidziane w dyrektywie
2009/45/WE wymogi dotyczące dróg ewakuacji będą musiały
zostać zrewidowane w przypadku przyjęcia wspomnianych poprawek, z
uwzględnieniem szczególnych postanowień mających zastosowanie do
pokładu grodziowego, a także dotyczących ewakuacji z central
manewrowo-kontrolnych.
W związku z tym poprawki do konwencji SOLAS,
które mają zostać przyjęte, mogą mieć wpływ na
wymogi przewidziane w dyrektywie 2009/45/WE dotyczące dróg ewakuacji z
pomieszczeń maszynowych dla nowych statków pasażerskich.
3.3.        Poprawki do prawidła
konwencji SOLAS II-2/18 dotyczącego lądowisk dla śmigłowców
na statkach pasażerskich typu ro-ro w przypadku nowych statków
Unia już wprowadziła te poprawki za
pomocą rozdziału II-2 załącznika I do dyrektywy 2009/45/WE
dotyczącego wymogów w zakresie lądowisk dla śmigłowców. W
szczególności pkt 18 części B wspomnianego rozdziału
stanowi, że: „statki posiadające lądowiska dla helikopterów
powinny spełniać wymagania prawidła 18 części G
rozdziału II-2 konwencji SOLAS w wersji zmienionej dnia 1 stycznia 2003
r.”. Wymagania te mają obecnie zostać zmienione.
W rezultacie wymogi przewidziane w dyrektywie
2009/45/WE dotyczące lądowisk dla śmigłowców na statkach
pasażerskich typu ro-ro w przypadku nowych statków będą
musiały zostać zrewidowane w przypadku przyjęcia powyższych
poprawek.
W związku z tym poprawki do konwencji SOLAS,
które mają zostać przyjęte, mogą mieć wpływ na
wymogi przewidziane w dyrektywie 2009/45/WE odnośnie do lądowisk dla
śmigłowców na skutek przyjęcia jakichkolwiek zmian takich
reguł.
3.4.        Poprawki do rozdziału
III konwencji SOLAS oraz związane z nimi wymagania dotyczące
okresowego serwisowania i konserwacji łodzi ratunkowych i łodzi
ratowniczych dla wszystkich statków
Unia już wprowadziła te poprawki za
pomocą pkt 12 rozdziału III załącznika 1 do dyrektywy
2009/45/WE dotyczącego wymogów w zakresie gotowości eksploatacyjnej,
konserwacji i przeglądów urządzeń ratunkowych. Punkt 12.2
stanowi, że: „Konserwacja i kontrole środków ratunkowych powinny
być przeprowadzane zgodnie z wymaganiami prawidła III/20 konwencji
SOLAS”. Tym samym w dyrektywie nakłada się wymóg zgodności z
odpowiednimi postanowieniami konwencji SOLAS, które mają obecnie
zostać zmienione, a każda zmiana będzie miała
bezpośredni wpływ na prawodawstwo UE.
W związku z tym proponowane poprawki do
konwencji SOLAS będą miały wpływ na wymogi przewidziane w
dyrektywie 2009/45/WE odnośnie do gotowości eksploatacyjnej,
konserwacji i przeglądów urządzeń ratunkowych.
3.5.        Poprawki do
Międzynarodowego kodeksu środków ochronnych (kodeksu LSA)
dotyczące referencyjnych urządzeń testowych dla pasów
ratunkowych wraz z odnośnymi zmienionymi zaleceniami dotyczącymi
testowania środków ratunkowych i wytycznymi dotyczącymi zatwierdzania
konstrukcji wykonanych referencyjnych urządzeń testowych dla
dorosłych
Unia już wprowadziła te poprawki za
pomocą rozdziału III, dotyczącego wymogów w zakresie osobistych urządzeń
ratunkowych, załącznika 1 do dyrektywy 2009/45/WE w sprawie
reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich. W
szczególności pkt 2.2 tego rozdziału wskazuje na to, że
wszystkie takie urządzenia „odpowiadają (...) wymaganiom kodeku LSA”.

Ponadto art. 5 ust. 1 dyrektywy 96/98/WE[2] w sprawie
wyposażenia statków stanowi, że: „Wyposażenie, wyszczególnione w
załączniku A.1, umieszczone na statku wspólnotowym (...) odpowiada
stosownym wymaganiom wymienionych w tym załączniku dokumentów
międzynarodowych”. W pkt A.1.1.4 w tabeli w załączniku A.1,
obowiązującą normą dla pasów ratunkowych jest rezolucja IMO
MSC 48(66) (kodeks LSA) oraz stosowane normy dotyczące badań
przewidziane w rezolucji IMO A.689(17) z późniejszymi zmianami.
Tym samym w obu dyrektywach nakłada się
wymóg zgodności z postanowieniami konwencji SOLAS, które mają obecnie
zostać zmienione, a każda zmiana takich zasada będzie miała
bezpośredni wpływ na ustawodawstwo UE.
W związku z tym proponowane poprawki do
kodeksu LSA będą miały wpływ na wymogi ustanowione w
dyrektywie 2009/45/WE i dyrektywie 96/98/WE.
3.6.        Poprawki do prawidła
II-1/29 konwencji SOLAS dotyczące wymagań dla prób urządzenia
sterowego
Unia już wprowadziła wymogi
dotyczące prób urządzenia sterowego za pomocą pkt 6 i 7
rozdziału II-1 części C załącznika I do dyrektywy
2009/45/WE, pochodzą one z analogicznych postanowień konwencji SOLAS
i stanowią ich powielenie; postanowienia te mają obecnie zostać
zmienione.
W rezultacie wymogi przewidziane w dyrektywie
2009/45/WE dotyczące głównego urządzenia sterowego i rezerwowego
urządzenia sterowego będą musiały zostać zrewidowane w
przypadku przyjęcia wspomnianych poprawek, z uwzględnieniem nowych
postanowień konwencji SOLAS.
W związku z tym poprawki do konwencji SOLAS,
które mają zostać przyjęte, mogą mieć wpływ na
wymogi przewidziane w dyrektywie 2009/45/WE.
3.7.        Poprawki do kodeksu
dotyczącego programu rozszerzonych kontroli (ESP), których głównym
celem jest dostosowanie do praktyk instytucji klasyfikacyjnych/uznanych
organizacji.
Rozporządzenie (UE) nr 530/2012[3] w sprawie
przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub
równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego w odniesieniu do
zbiornikowców pojedynczokadłubowych ma na celu przyjęcie
przyśpieszonego programu wprowadzenia dla zbiornikowców
pojedynczokadłubowych konstrukcji podwójnokadłubowej lub
równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego wymaganych na podstawie
konwencji MARPOL 73/78, zdefiniowanej w art. 3 tego rozporządzenia, oraz
ustanowienie zakazu transportu do lub z portów państw członkowskich
olejów ciężkich w zbiornikowcach pojedynczokadłubowych.
W przedmiotowym rozporządzeniu zostaje
wprowadzony obowiązek stosowania Programu Oceny Stanu Technicznego IMO
wobec zbiornikowców pojedynczokadłubowych mających ponad 15 lat. W art.
5 wymaga się, aby zbiornikowce tego rodzaju spełniały wymagania
Programu Oceny Stanu Technicznego, który w art. 6 określono jako Program
Oceny Stanu Technicznego przyjęty w rezolucji MEPC 94(46) z dnia 27
kwietnia 2001 r. zmienionej rezolucją MEPC 99(48) z dnia 11
października 2002 r. i rezolucją MEPC 112(50) z dnia 4 grudnia 2003
r. W poszerzonym programie inspekcji podczas kontroli drobnicowców i tankowców,
zwanym inaczej programem rozszerzonych kontroli (ESP), określono sposób
przeprowadzania takiej zintensyfikowanej oceny. Jako że w Programie Oceny
Stanu Technicznego stosuje się do osiągnięcia jego celu ESP,
kontrole ESP są bezpośrednio i automatycznie stosowane na mocy
rozporządzenia (UE) nr 530/2012.
W związku z tym poprawki do konwencji SOLAS,
które mają zostać przyjęte na 93. posiedzeniu Komitetu
Bezpieczeństwa na Morzu, będą miały wpływ na
prawodawstwo UE, w wyniku stosowania rozporządzenia (UE) nr 530/2012.
3.8.        Podsumowanie
W związku ze wspomnianym prawodawstwem UE
Komisja uznaje, że przyjęcie siedmiu powyższych poprawek, które
mają zostać przyjęty na 93. posiedzeniu Komitetu
Bezpieczeństwa na Morzu wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji
UE, którą Unia nabyła na mocy art. 3 ust. 2 TFUE, w zakresie zawierania
umów międzynarodowych, które mogą wpływać na wspólne zasady
lub zmieniać ich zakres.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, mimo że
Unia nie jest członkiem IMO, państwa członkowskie nie są
uprawnione do przyjmowania zobowiązań, które mogą
wpłynąć na przepisy UE ogłaszane w celu osiągnięcia
celów określonych w Traktatach, chyba że zostaną one
upoważnione do tego decyzją Rady na wniosek Komisji.
4.           WNIOSEK
Komisja występuje zatem z wnioskiem
dotyczącym decyzji Rady w sprawie stanowiska, które ma zostać
przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do poprawek
wymienionych w pkt. 1.1–1.7 powyżej, które mają zostać
przyjęte odpowiednio na 93. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na
Morzu.
2014/0119 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, które ma zostać
przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej
Organizacji Morskiej podczas 93. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na
Morzu w poświęconego przyjęciu poprawek do prawideł II-2/1,
2/3, 2/9.7, 2/13.4, 2/18, 2/20-1, 2/29 konwencji SOLAS , jej rozdziału
III, kodeksu LSA i kodeksu dotyczącego programu rozszerzonych kontroli z
2011 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 i
art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Działanie Unii
Europejskiej w sektorze transportu morskiego powinno mieć na celu
poprawę bezpieczeństwa morskiego.
(2)       Komitet Bezpieczeństwa
na Morzu IMO (MSC) na swoim 92. posiedzeniu zatwierdził poprawki do
prawideł II-2/1, 2/3, 2/9.7, 2/13.4, 2/18, 2/20-1, 2/29 konwencji SOLAS  ,
rozdziału III, kodeksu LSA i kodeksu dotyczącego programu
rozszerzonych kontroli z 2011 r. Oczekuje się, że poprawki te
zostaną przyjęte na 93. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na
Morzu IMO, które odbędzie się w maju 2014 r.
(3)       Poprawki do prawideł
II-2/3 i II-2/9.7 konwencji SOLAS dotyczące odporności ogniowej
kanałów wentylacyjnych w przypadku nowych statków spowodują
wprowadzenie nowych wymagań dotyczących systemów wentylacyjnych na
statkach, w tym na statkach pasażerskich przewożących
więcej niż 36 pasażerów. Przepisy pkt 12 części A i
pkt 9 części B rozdziału II-2 załącznika 1 do
dyrektywy 2009/45/WE[4]
w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich,
dotyczące przejść kanałów wentylacyjnych i systemów
wentylacyjnych na statkach przewożących więcej niż 36
pasażerów obejmują te zagadnienia i pochodzą z postanowień
konwencji SOLAS, które mają obecnie zostać zmienione.
(4)       Poprawki do prawidła
II-2/13.4 konwencji SOLAS wprowadzają dodatkowe drogi ewakuacji z
pomieszczeń maszynowych dla nowych statków pasażerskich i towarowych.
Przepisy pkt 6 części B rozdziału II-2 załącznika
1 do dyrektywy 2009/45/WE (drogi ewakuacji) obejmują te zagadnienia i
pochodzą z postanowień Konwencji SOLAS, które mają obecnie
zostać zmienione.
(5)       Poprawki do prawidła
konwencji SOLAS II-2/18 dotyczącego lądowisk dla śmigłowców
na statkach pasażerskich typu ro-ro w przypadku nowych statków
będą obejmować wymóg, aby pianowe urządzenia gaśnicze
były zgodne z okólnikiem IMO MSC.1/Circ.1431 z dnia 22 czerwca 2012 r. w
sprawie wytycznych dotyczących pianowych urządzeń
gaśniczych na platformie śmigłowcowej. Punkt 18 części
B rozdział II-2 załącznika 1 do dyrektywy 2009/45/WE stanowi,
że statki wyposażone w lądowisko dla śmigłowców
powinny spełniać wymagania prawidła SOLAS w wersji zmienionej
dnia 1 stycznia 2003 r., które mają obecnie zostać zmienione.
(6)       Poprawki do rozdziału
III konwencji SOLAS, prawidła 20 oraz powiązanych wymagań
dotyczących okresowego serwisowania i konserwacji łodzi ratunkowych i
łodzi ratowniczych dla wszystkich statków mają na celu spowodowanie,
aby te wymagania były obowiązkowe. Rozdział III
załącznika 1 do dyrektywy 2009/45/WE stanowi, że konserwacja i
przegląd środków ratunkowych powinny być przeprowadzane zgodnie
z wymaganiami prawidła III/20 konwencji SOLAS, które mają obecnie
zostać zmienione.
(7)       Poprawki do kodeksu
środków ochronnych (LSA) dotyczące referencyjnych urządzeń
testowych dla pasów ratunkowych wprowadzą nowe wymagania dla referencyjnych
urządzeń testowych. Punkt 2.2 rozdziału III dyrektywy 2009/45/WE
wskazuje, że wszystkie takie osobiste urządzenia ratunkowe powinny
być zgodne z kodeksem LSA. Ponadto art. 5 ust. 1 dyrektywy
96/98/WE[5]
w sprawie wyposażenia statków stanowi, że wyposażenie,
wyszczególnione w załączniku A.1 do tej dyrektywy, umieszczone na
statku wspólnotowym odpowiada stosownym wymaganiom wymienionych w tym
załączniku dokumentów międzynarodowych. W pkt A.1.1.4 w tabeli w
załączniku A.1, obowiązującą normą dla pasów ratunkowych
jest rezolucja IMO MSC 48(66) – kodeks LSA, który ma obecnie zostać
zmieniona.
(8)       Poprawki do prawidła
konwencji SOLAS II-1/29 dotyczące wymagań dla prób urządzenia
sterowego wprowadzą dodatkowe wymagania w celu wykazania zgodności
podczas prób na morzu. Punkty 6 i 7 części C rozdziału II-1
załącznika 1 do dyrektywy 2009/45/WE pochodzą z analogicznych
postanowień konwencji SOLAS (rozdział II-1 część C
prawidło 29) dotyczących wymogów wobec głównego urządzenia
sterowego i rezerwowego urządzenia sterowego i stanowią ich
odwzorowanie, a obecnie mają zostać zmienione.
(9)       Poprawki do kodeksu
dotyczącego programu rozszerzonych kontroli (ESP) z 2011 r.
dostosowują go do praktyk instytucji klasyfikacyjnych. Artykuły 5 i 6
rozporządzenia (UE) nr 530/2012[6]
w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub
równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego w odniesieniu do
zbiornikowców pojedynczokadłubowych wprowadzają obowiązek
spełniana warunków Programu Oceny Stanu Technicznego IMO dla tankowców
pojedynczokadłubowych mających więcej niż 15 lat. W
poszerzonym programie inspekcji podczas kontroli drobnicowców i tankowców,
zwanym inaczej rozszerzonym programem kontroli (ESP), określono sposób
przeprowadzania takiej zintensyfikowanej oceny. Jako że w Programie Oceny
Stanu Technicznego stosuje się do osiągnięcia jego celu ESP,
kontrole ESP będą automatycznie stosowane na mocy rozporządzenia
(UE) nr 530/2012.
(10)     Unia nie jest ani
członkiem IMO, ani umawiającą się stroną
odnośnych konwencji i kodeksów. W związku z tym konieczne jest, aby
Rada uprawniła państwa członkowskie do przekazywania stanowiska
Unii i wyrażenia przez nie zgody na związanie się tymi
poprawkami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.           Stanowisko Unii na 93.
posiedzenie Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO zakłada
wyrażenie zgody na przyjęcie poprawek do prawideł  II-2/3,
2/9.7, 2/13.4 i 2/18 konwencji SOLAS, jak określono w załączniku
13 do dokumentu IMO MSC 92/26.Add.1, oraz do przyjęcia poprawek do
prawideł II-2/20-1, 2/29 konwencji SOLAS, jej rozdziału III i kodeksu
LSA oraz kodeksu dotyczącego rozszerzonego programu kontroli z 2011
ustanowionego odpowiednio w załącznikach 31, 34, 35 i 36 do dokumentu
IMO MSC 92/26/dodatek 2.
2.           Stanowisko Unii
określone w ust. 1 jest wyrażane przez państwa członkowskie
będące członkami IMO, działające wspólnie w interesie
Unii.
3.           Formalne i drobne zmiany w
stanowisku mogą zostać uzgodnione bez konieczności wprowadzania
zmian do tego stanowiska.
Artykuł
2
Niniejszym upoważnia się państwa
członkowskie do wyrażenia zgody na związanie się, w
interesie Unii, poprawkami, o których mowa w art. 1 ust. 2.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1.
[2]               Dz.U. L 46 z 17.2.97, s. 25.
[3]               Dz.U. L 172 z 30.6.2012, s. 3.
[4]               Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1.
[5]               Dz.U. L 46 z 17.2.97, s. 25.
[6]               Dz.U. L 172 z 30.6.2012, s. 3.


Zmieniony wniosek decyzja Radydotycząca programu szczegółowego „Pomysły” wdrażającego siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) Zmiany wprowadzone w następstwie porozumienia z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ram finansowych na lata 2007-2013 (przedstawione przez Komisję zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE)


title: Wniosek decyzja Rady upoważniająca Republikę Włoską do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)

text:
Ważna informacja prawna

|

52007PC0238

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 7.5.2007KOM(2007) 238 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYupoważniająca Republikę Włoską do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |Podstawa i cele wniosku Zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z państw członkowskich do stosowania szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów powyższej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatku lub zapobieżenia niektórym rodzajom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania. W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji, Włochy wystąpiły z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE. Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE, dnia 28 lutego 2007 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Włochy. W piśmie z dnia 21 listopada 2006 r. Komisja zawiadomiła Włochy, że otrzymała wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne dla rozpatrzenia wniosku. |Kontekst ogólny Artykuł 168 dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że podatnik jest uprawniony do odliczenia VAT nałożonego na towary lub usługi zakupione na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Zgodnie z wymogami artykułu 26 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy użycie towarów stanowiących część majątku przedsiębiorstwa do celów prywatnych uznawane jest za odpłatne świadczenie usług, jeśli VAT od takich towarów podlegał w całości lub w części odliczeniu. Ten system pozwala na odzyskanie VAT przy pierwotnym zakupie składników majątku używanych zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i prywatnych, ale w celu zagwarantowania opodatkowania ostatecznej konsumpcji użycie do celów prywatnych jest wtedy traktowane jako świadczenie usług, przy czym odnośny VAT może być zwrócony tylko podatnikom. W przypadku pojazdów silnikowych stosowanie tego systemu sprawia trudności z kilku powodów, przede wszystkim dlatego, iż trudno jest określić relację między użyciem do celów prywatnych i do celów działalności gospodarczej. Jeśli prowadzona jest dokumentacja, stanowi to dodatkowe obciążenie zarówno dla przedsiębiorstwa, jak i dla administracji, związane z jej prowadzeniem i kontrolą. Z uwagi na liczbę odnośnych pojazdów indywidualne uchylanie się od płacenia podatków nawet na niewielką skalę może w efekcie końcowym dać znaczne sumy. Włoskie organy podatkowe wniosły o upoważnienie do ograniczenia odliczenia podatku do określonego procentu pierwotnego odliczenia, w zamian za zwolnienie przedsiębiorstw z konieczności rozliczania się z podatku w związku z użyciem do celów prywatnych, co miałoby stanowić alternatywę dla systemu określonego w dyrektywie. Zaletą tego rozwiązania jest uproszczenie systemu dla wszystkich zainteresowanych; gwarantuje on również, że procent podatku, w przypadku którego w przeciwnym razie mogłoby dojść do uchylenia się od płacenia podatku, zostanie pobrany. Wnosi się o ograniczenie w wysokości 60 %. Liczba ta wynika z badań przeprowadzonych przez Włochy i zgodnie z warunkami wniosku podlegałaby przeglądowi po dwóch latach, podobnie jak funkcjonowanie odstępstwa. Nowy system będzie miał zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw, w których pojazdów nie używa się wyłącznie do celów działalności gospodarczej. Uproszczenie do jednolitej zryczałtowanej stawki nie przynosiłoby korzyści, gdyby przedsiębiorstwa mogły odrzucić ten system. Jednakże niektóre pojazdy byłyby wyłączone z ograniczenia prawa do odliczania, a zatem obowiązywałyby je ogólne zasady. W pierwszym etapie wyłączone byłyby wszystkie pojazdy mające ponad 9 miejsc siedzących (wliczając fotel kierowcy) i przekraczające określoną masę. Ogranicza to zakres zastosowania nowego systemu głównie do samochodów osobowych, furgonetek dostawczych, furgonetek osobowych, motocykli i motorowerów. Ponadto następujące pojazdy nie podlegają ograniczeniu, nawet jeśli wchodzą one w zakres zastosowania i są używane do celów prywatnych: pojazdy należące do przedsiębiorstw, których przedmiotem działalności handlowej są kupno i sprzedaż pojazdów; pojazdy zakupione w celu leasingu lub wynajmu; taksówki, pojazdy używane do celów szkoleniowych przez szkoły nauki jazdy i pojazdy używane przez przedstawicieli handlowych. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Istniały lub istnieją inne odstępstwa ograniczające prawo do odliczania VAT związanego z pojazdami. W Zjednoczonym Królestwie obowiązuje obecnie odstępstwo, zgodnie z którym odliczenie podatku naliczanego od opłat za wynajem lub leasing samochodu osobowego używanego do celów działalności gospodarczej przez podlegającego opodatkowaniu najemcę lub biorącego w leasing jest ograniczone do 50 %, jeśli samochód ten jest również używany do celów prywatnych. Zjednoczone Królestwo zostało również upoważnione do tego, aby używanie tego rodzaju samochodów do celów prywatnych nie było traktowane jako odpłatne świadczenie usług. Artykuł 176 dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT. Do czasu wejścia w życie odpowiednich przepisów państwa członkowskie są upoważnione do utrzymania wszystkich wyłączeń obowiązujących w dniu 1 stycznia 1979 r. W związku z tym istnieje pewna liczba przepisów „wstrzymujących”, które ograniczają prawo do odliczenia związanego z pojazdami silnikowymi. |Spójność z polityką i celami Unii w innych dziedzinach Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Nie dotyczy. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena wpływu Celem wniosku jest zwalczanie uchylania się od płacenia VAT i uproszczenie procedury poboru podatku, w związku z czym wniosek powinien mieć pozytywne skutki. Wspomniane rozwiązanie zostało uznane przez Włochy za odpowiedni środek i jest porównywalne z wcześniejszymi i obecnie obowiązującymi odstępstwami. Środek, którego dotyczy wniosek, jest podobny do koncepcji we wniosku Komisji COM(2004) 728 zawierającym przepisy dotyczące rodzajów wydatków, które mogą podlegać ograniczeniu prawa do odliczenia. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Krótki opis proponowanych działań Upoważnienie Włoch do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w celu ograniczenia prawa podatnika do odliczenia VAT od wydatków związanych z silnikowymi pojazdami drogowymi, jeśli pojazd nie jest używany wyłącznie do celów działalności gospodarczej. Jeśli prawo do odliczenia zostało ograniczone, odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) zwolni podatnika z rozliczania się z podatku od użycia pojazdu w celach prywatnych. Środek jest ograniczony do pojazdów nieprzekraczających określonej liczby miejsc siedzących i określonej masy, przy czym przewidziano przepis dotyczący ograniczonej liczby specyficznych wyjątków od tej zasady. Ograniczenie ma formę zryczałtowanej stawki 60 %, przy czym po dwóch latach funkcjonowania odstępstwa Włochy dokonają przeglądu stawki, rozważą potrzebę środka stanowiącego odstępstwo i zdadzą z tego odpowiednie sprawozdanie. Decyzja wygaśnie z dniem określonym w decyzji lub z dniem wejścia w życie przepisów wspólnotowych regulujących ograniczenia prawa do odliczenia w tym zakresie, w zależności od tego, która data będzie wcześniejsza. |Podstawa prawna Artykuł 395 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. W związku z tym zasada pomocniczości nie ma zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Niniejsza decyzja dotyczy upoważnienia przyznanego państwu członkowskiemu w odpowiedzi na jego własny wniosek i nie stanowi zobowiązania. |Biorąc pod uwagę ograniczony zasięg odstępstwa, środek szczególny jest proporcjonalny do wyznaczonego celu. |Wybór instrumentów |Proponowane instrumenty: inne. |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: Na mocy art. 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej odstępstwo od wspólnych zasad VAT jest możliwe jedynie w drodze upoważnienia przez Radę stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji. Decyzja Rady jest jedynym właściwym instrumentem, ponieważ może być skierowana do jednego państwa członkowskiego. |WPłYW NA BUDżET |Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty. |INFORMACJE DODATKOWE |Klauzula przeglądu/weryfikacji/wygaśnięcia |Wniosek zawiera klauzulę przeglądu. |Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia. |1.  .WniosekDECYZJA RADYupoważniająca Republikę Włoską do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,Uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[1], w szczególności jej art. 395 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W piśmie z dnia 9 października 2006 r., które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 11 października 2006 r., Włochy wniosły o upoważnienie do wprowadzenia środków stanowiących odstępstwo od przepisów dyrektywy 77/388/EWG (obecnie dyrektywa 2006/112/WE) regulujących prawo podatnika do odliczenia VAT płaconego od zakupionych towarów i usług oraz przepisów nakładających wymóg opodatkowania składników majątku przedsiębiorstwa używanych do celów prywatnych.(2) Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE, pismem z dnia 28 lutego 2007 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Włochy. Pismem z dnia 21 listopada 2006 r. Komisja zawiadomiła Włochy, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne dla rozpatrzenia wniosku.(3) Artykuł 168 dyrektywy 2006/112/WE ustanawia prawo podatnika do odliczenia VAT nałożonego na dostarczane mu towary i świadczone na jego rzecz usługi, które są wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Artykuł 26 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy zawiera wymóg rozliczania się z VAT w przypadku użycia składników majątku przedsiębiorstwa do celów prywatnych.(4) Trudno jest dokładnie określić zakres używania pojazdów do celów prywatnych, a nawet jeśli jest to możliwe, procedura jest często zawiła. W ramach środków, których dotyczy wniosek, kwota odliczenia VAT w przypadku wydatków związanych z pojazdami, które nie są używane wyłącznie do celów działalności gospodarczej, powinna, z pewnymi wyjątkami, być procentową stawką zryczałtowaną. W oparciu o obecnie dostępne informacje władze Włoch uznają, że stawka 40 % jest właściwa. Jednocześnie w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania wymóg rozliczenia się z VAT w przypadku użycia pojazdu do celów prywatnych powinien być zawieszony, jeśli pojazd podlega powyższemu ograniczeniu. Środki te mogą być uzasadnione potrzebą uproszczenia procedury poboru VAT i zapobieżenia uchylaniu się od płacenia podatków wynikającemu z niewłaściwego prowadzenia dokumentacji.(5) Środki stanowiące odstępstwo powinny być czasowo ograniczone, aby można było ocenić ich skuteczność oraz stwierdzić, czy ustalona stawka procentowa jest odpowiednia, ponieważ pierwotna jej wysokość opiera się na wstępnych ustaleniach dotyczących użycia do celów działalności gospodarczej.(6) W dniu 29 października 2004 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG, obecnie dyrektywa 2006/112/WE, w odniesieniu do prawa do odliczania VAT[3]. Środki stanowiące odstępstwo powinny wygasnąć z chwilą wejścia proponowanej dyrektywy w życie, jeśli nastąpi ono wcześniej niż data określona w decyzji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W drodze odstępstwa od art. 168 dyrektywy 2006/112/WE niniejszym upoważnia się Włochy do ograniczenia do 40 % prawa do odliczenia VAT nakładanego na wydatki związane z silnikowymi pojazdami drogowymi, które nie są wykorzystywane wyłącznie do celów działalności gospodarczej.Artykuł 2W drodze odstępstwa od art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE zobowiązuje się Włochy do tego, aby nie traktowały jako odpłatnego świadczenia usług użycia do celów prywatnych pojazdu stanowiącego składniki majątku przedsiębiorstwa podatnika, jeśli na mocy niniejszej decyzji pojazd ten podlega ograniczeniu prawa do odliczenia VAT.Artykuł 3Wydatki związane z pojazdami są wyłączone z ograniczenia prawa do odliczenia, zgodnie z niniejszą decyzją, jeśli pojazd należy do jednej z poniższych kategorii:2.  pojazd stanowi jedno z narzędzi pracy podatnika w ramach wykonywania jego działalności;3.  pojazd jest używany jako taksówka;4.  pojazd jest używany do celów szkoleniowych przez szkołę nauki jazdy;5.  pojazd jest używany do celów wynajmu lub leasingu;6.  pojazd jest używany przez przedstawicieli handlowych.Artykuł 4Wydatki związane z pojazdami obejmują koszty zakupu pojazdu, w tym wydatki związane z montażem i podobne, produkcją, nabyciem wewnątrzwspólnotowym, przywozem, leasingiem lub wynajmem, przeróbkami, naprawą lub konserwacją i wydatki związane z dostawami towarów lub świadczeniem usług związanych z pojazdami i ich użyciem, w tym smarów i paliwa.Artykuł 5Artykuły 1 i 2 mają zastosowanie do wszystkich pojazdów silnikowych, z wyjątkiem ciągników rolniczych lub leśnych, które z reguły są używane do przewozu osób lub towarów drogą lądową, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3500 kg i które, oprócz siedzenia kierowcy, mają nie więcej niż osiem miejsc siedzących.Artykuł 6Ocenę obejmującą pierwsze dwa lata stosowania niniejszej decyzji, w tym przegląd stosowanego ograniczenia procentowego, należy przedstawić Komisji po dwuletnim obowiązywaniu niniejszej decyzji, jednak nie później niż do dnia 31 grudnia 2009 r.Artykuł 7Niniejsza decyzja wygasa z dniem wejścia w życie przepisów wspólnotowych określających rodzaj wydatków związanych z silnikowymi pojazdami kołowymi, w przypadku których odliczenie podatku od wartości dodanej podlega ograniczeniom, a najpóźniej z dniem 31 grudnia 2010 r.Artykuł 8Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.Sporządzono w Brukseli, dniaW imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, str. 1.[2] Dz.U. C […] z […], str. […].[3] Dz.U. C 24, z 29.1.2005 str. 10. COM(2004) 728


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.8.2015
            COM(2015) 389 final
            2015/0180(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie ma zostać przyjęte przez Unię podczas 12. Zgromadzenia Ogólnego OTIF w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz w jej załącznikach

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Celem proponowanej decyzji Rady jest ustalenie stanowiska Unii Europejskiej podczas 12. Zgromadzenia Ogólnego Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF), które ma się odbyć w dniach 29–30 września 2015 r., odnośnie do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz w jej załącznikach: D (Przepisy ujednolicone o umowach użytkowania pojazdów w międzynarodowej komunikacji kolejowej – CUV), F (Przepisy ujednolicone o zatwierdzaniu norm technicznych oraz przyjęciu ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu – APTU) oraz G (Przepisy ujednolicone o dopuszczeniu technicznym urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu – ATMF), które to zmiany mają być przedmiotem decyzji Zgromadzenia Ogólnego.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Proponowane zmiany COTIF oraz jej załączników dotyczące prawa Unii, mają na celu doprecyzowanie zakresu załączników F i G oraz roli posiadacza oraz podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie zgodnie z prawem UE, w szczególności z dyrektywą w sprawie bezpieczeństwa kolei
                  1
               .

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Proponowane zmiany COTIF oraz jej załączników nie mają bezpośredniego powiązania z innymi politykami Unii.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Zmiany COTIF i jej załączników, które zostaną omówione przez Zgromadzenie Ogólne OTIF, odnoszą się do wspólnych reguł mających zastosowanie do transportu międzynarodowego wykonywanego z lub na terytorium Unii lub tranzytu przez terytorium Unii. Proponowana decyzja Rady ma na celu określenie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ma przyjąć akty mające skutki prawne. Podstawę prawną decyzji Rady, której dotyczy wniosek, stanowi art. 91 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Komisja Europejska proponuje stanowisko UE jedynie w odniesieniu do zmian, które mają bezpośredni związek z prawem Unii, w szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa i interoperacyjności kolei oraz do zmian redakcyjnych, które aktualizują nazewnictwo Unii Europejskiej zgodnie z traktatem lizbońskim.

               •Proporcjonalność

               Zmiany merytoryczne COTIF oraz jej załączników doprecyzowują zakres załączników F i G oraz role posiadacza oraz podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie zgodnie z prawem UE, w szczególności z dyrektywą w sprawie bezpieczeństwa kolei. Proponowane stanowisko Unii jest w pełni zgodne ze stanowiskiem Unii przedstawionym na 25. sesji Komisji Rewizyjnej OTIF w decyzji Rady z dnia 24 czerwca 2014 r. określającej stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na tej sesji (2014/699/UE)
                  2
               .

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE Rada, na wniosek Komisji lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, przyjmuje decyzję w sprawie stanowiska, które ma być reprezentowane przez Unię w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex-post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Propozycje zmian COTIF i jej załączników zostały omówione i przegłosowane przez Komisję Rewizyjną OTIF podczas 25. sesji w dniach 25–26 czerwca 2014 r. lub, jak w przypadku częściowej zmiany załącznika B (Przepisy ujednolicone o umowie międzynarodowego przewozu towarów kolejami – CIM) – w ramach procedury pisemnej
                  3
               . Komisja Rewizyjna przyjęła skonsolidowane sprawozdanie wyjaśniające w procedurze pisemnej
                  4
               . Zmiany w załączniku G (ATMF) oraz w załączniku D (CUV) były omawiane na kilku posiedzeniach specjalnych grup roboczych działających w ramach OTIF. Zarówno Komisja Europejska, jak i Europejska Agencja Kolejowa (ERA), uczestniczyły aktywnie we wszystkich tych posiedzeniach wraz z kilkoma państwami członkowskimi. Podobne dyskusje specjalnych grup roboczych działających w ramach OTIF z udziałem Komisji Europejskiej i kilku państw członkowskich dotyczące załączników B (CIM) i E (Przepisy ujednolicone o umowie użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej – CUI) nie doprowadziły do formalnych propozycji zmian, które miałyby zostać przyjęte podczas 12. Zgromadzenia Ogólnego. Ponadto Komisja Europejska zorganizowała grupę roboczą państw członkowskich UE i przedstawicieli sektora kolei, w ramach której omówiono propozycje zmian zgłoszone przez państwa członkowskie UE, które nie były przedmiotem dyskusji na 25. sesji Komisji Rewizyjnej OTIF.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Przedstawiciele sektora kolejowego, jak np. Stowarzyszenie Kolei Europejskich i Przedsiębiorstw Infrastrukturalnych (CER), Organizacja Europejskich Zarządców Infrastruktury Kolejowej (EIM), Międzynarodowy Komitet ds. Transportu Kolejowego (CIT), Międzynarodowy Związek Kolei (UIC), Europejskie Stowarzyszenie Kolejowego Transportu Towarowego (ERFA) czy Międzynarodowa Unia Posiadaczy Wagonów (UIP) aktywnie uczestniczyli w dyskusjach w ramach posiedzeń, o których mowa powyżej.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

               Proponowane zmiany COTIF oraz jej załączników dotyczące prawa Unii są oparte na istniejącym prawodawstwie unijnym, co było wyraźnym celem OTIF. Stanowisko, jakie ma zostać przyjęte przez Unię, jest w pełni zgodne ze stanowiskiem przyjętym przez Radę w związku z 25. sesją Komisji Rewizyjnej OTIF (decyzja Rady 2014/699/UE). Nie przeprowadzono zatem oceny skutków dla niniejszego wniosku.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

               Wniosek nie ma wpływu prawa podstawowe.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Przyjęte zmiany wejdą w życie zgodnie z odpowiednimi postanowieniami COTIF. W imieniu Unii Europejskiej nie są konieczne ustalenia dotyczące monitorowania, oceny i sprawozdawczości.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

               Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Unia przystąpiła do COTIF w lipcu 2011 r. na mocy decyzji Rady 2013/103/UE
                  5
               . COTIF jest porozumieniem mieszanym, w którym zarówno Unia, jak i wszystkie państwa członkowskie, są umawiającymi się stronami. Załącznik III do decyzji zawiera ustalenia wewnętrzne dla Rady, państw członkowskich i Komisji dotyczące procedur w ramach OTIF. W kwestiach, które wchodzą w zakres jej wyłącznej kompetencji, UE dysponuje liczbą głosów równą liczbie głosów wszystkich państw członkowskich, które są stronami COTIF. 26 państw członkowskich UE jest również państwami członkowskimi OTIF. Jednakże 1 państwo członkowskie UE nie ratyfikowało konwencji COTIF z 1999 r., a 3 państwa członkowskie UE nie wycofały swoich oświadczeń dotyczących niestosowania załączników E (CUI), F (APTU) oraz G (ATMF), które zostały złożone w czasie, gdy załączniki te były jeszcze niezgodne z prawem UE. W rezultacie wspomniane państwa członkowskie UE nie mogą głosować nad zmianami dotyczącymi przepisów, których nie stosują. OTIF zrzesza 44 aktywne państwa członkowskie (członkostwo 2 państw niebędących członkami UE zostało zawieszone do czasu przywrócenia międzynarodowego ruchu kolejowego, zaś 2 państwa niebędące członkami UE straciły prawo głosu zgodnie z postanowieniami COTIF).

               Zgodnie z art. 34 tytułu VI COTIF zmiany samej konwencji, przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne, wchodzą w życie po upływie dwunastu miesięcy od dnia ich zatwierdzenia przez dwie trzecie państw członkowskich, dla wszystkich państw członkowskich, z wyjątkiem tych państw, które przed ich wejściem w życie złożyły oświadczenie, zgodnie z którym nie zatwierdzają tych zmian. Zmiany załączników do konwencji, przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne, wchodzą w życie po upływie dwunastu miesięcy od dnia ich zatwierdzenia przez połowę państw członkowskich, które nie złożyły oświadczenia o niestosowaniu danego załącznika w całości, dla wszystkich państw członkowskich, z wyjątkiem tych państw, które przed ich wejściem w życie złożyły oświadczenie, zgodnie z którym nie zatwierdzają tych zmian.

               W chwili przyjęcia zmiany Zgromadzenie Ogólne może postanowić, że dana zmiana ma takie znaczenie, iż każde państwo członkowskie, które złoży oświadczenie o niezatwierdzeniu zmiany i nie zatwierdzi zmiany w okresie osiemnastu miesięcy od dnia jej wejścia w życie, przestanie, z upływem wymienionego terminu, być państwem członkowskim OTIF.

               Jeżeli decyzje Zgromadzenia Ogólnego dotyczą załączników do konwencji, stosowanie danego załącznika w przewozach z i między państwami członkowskimi, które złożyły oświadczenie, zgodnie z którym nie zatwierdzają tych zmian, zawiesza się w całości od dnia wejścia w życie decyzji.

               Od momentu wejścia w życie zmian do konwencji lub jej załączników, staną się one wiążące dla Unii i jej państw członkowskich, stając się integralną częścią dorobku prawnego Unii.

               Zgodnie z art. 38 tytułu VII COTIF Unia Europejska, będąc regionalną organizacją, która przystąpiła do COTIF, może korzystać z praw przysługujących jej członkom na mocy konwencji w zakresie, w jakim obejmują one kwestie, dla których jest ona właściwa.

               Wniosek dotyczący decyzji Rady zawiera w swoim załączniku szczegółowy wykaz planowanych zmian, określając, które zmiany mogą zostać przyjęte przez Unię w formie przedstawionej przez Sekretarza Generalnego podczas 12. Zgromadzenia Ogólnego. Niektóre z planowanych zmian, zwłaszcza zmiany art. 12 i 20 COTIF, jak również zmiany załączników D, F i G, mają związek z prawem Unii w dziedzinie bezpieczeństwa i interoperacyjności kolei; uznaje się je za odpowiednie na potrzeby bezpiecznego i niezawodnego międzynarodowego transportu kolejowego, biorąc pod uwagę postęp technologiczny, a zatem można je poprzeć. Zmiany redakcyjne, jak np. zmiana art. 3 COTIF, aktualizują nazewnictwo Unii Europejskiej zgodnie z traktatem lizbońskim (podobne zmiany zostały przyjęte na 25. sesji Komisji Rewizyjnej w odniesieniu do postanowień należących do kompetencji tego organu). W odniesieniu do innych zmian (w szczególności dotyczących uzgodnień administracyjnych i finansowania OTIF), nie zaproponowano stanowiska UE.

               2015/0180 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie ma zostać przyjęte przez Unię podczas 12. Zgromadzenia Ogólnego OTIF w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz w jej załącznikach

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia przystąpiła do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r. zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (zwanej dalej „konwencją COTIF”) na mocy decyzji Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do wspomnianej konwencji
                  6
               .

               (2)Wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Cypru i Malty są umawiającymi się stronami konwencji COTIF i stosują ją.

               (3)Zgromadzenie Ogólne, powołane zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. a) konwencji COTIF, na swojej 12. sesji zaplanowanej na 29–30 września 2015 r., ma podjąć decyzje odnośnie do pewnych zmian w konwencji COTIF oraz w jej załącznikach: D (Przepisy ujednolicone o umowach użytkowania pojazdów w międzynarodowej komunikacji kolejowej – CUV), F (Przepisy ujednolicone o zatwierdzaniu norm technicznych oraz przyjęciu ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu – APTU) oraz G (Przepisy ujednolicone o dopuszczeniu technicznym urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu – ATMF).

               (4)Stanowisko Unii w kwestiach zestawionych w tym celu ma zostać przyjęte na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE, ponieważ decyzje dotyczące zmian, które mają zostać podjęte przez Zgromadzenie Ogólne, są aktami mającymi skutki prawne, a ich zakres wchodzi w zakres kompetencji Unii.

               (5)Zmiany w konwencji COTIF mają na celu: a) aktualizację zadań Komisji Ekspertów Technicznych oraz wprowadzenie odniesienia do definicji „posiadacza” zgodnie z prawem UE oraz b) modyfikację niektórych przepisów dotyczących finansowania, audytu i sprawozdawczości OTIF, jak również wprowadzenie niewielkich zmian administracyjnych.

               (6)Zmiany w załączniku D (CUV), przedstawione przez Sekretarza Generalnego OTIF, mają na celu doprecyzowanie roli posiadacza oraz podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie w umowach użytkowania pojazdów w międzynarodowym ruchu kolejowym.

               (7)Zmiany w załącznikach G (ATMF) oraz F (APTU) mają na celu wyjaśnienie ich zakresu przez skreślenie odniesienia do „innych urządzeń kolejowych”.

               (8)Powyższe zmiany wchodzą w zakres kompetencji Unii i są zgodne z prawem oraz z celami strategicznymi Unii Europejskiej i w związku z tym powinny zostać poparte przez Unię.

               (9)W związku z powyższym należy przyjąć stanowisko Unii przedstawione w załączniku do niniejszej decyzji. Stanowisko Unii powinno być reprezentowane na Zgromadzeniu Ogólnym,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Stanowisko, które ma zostać przyjęte przez Unię Europejską na 12. sesji Zgromadzenia Ogólnego w ramach Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami, jest zgodne z załącznikiem do niniejszej decyzji.

               2.
                     Nieznaczne zmiany w dokumentach, o których mowa w załączniku do niniejszej decyzji, mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii na Zgromadzeniu Ogólnym bez kolejnej decyzji Rady.

               Artykuł 2

               Decyzje, które zostaną przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem daty ich wejścia w życie.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji i państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dyrektywa 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei), Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 44, zmieniona różnymi aktami, w szczególności dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/110/WE, Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 62.

                     (2)
                  Decyzja Rady z dnia 24 czerwca 2014 r. określająca stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na 25. sesji Komisji Rewizyjnej OTIF w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz w załącznikach do tej konwencji, Dz.U. L 293 z 9.10.2014, s. 26.

                     (3)
                  Okólnik Komisji Rewizyjnej OTIF A 55-25/505.2015 z 23.4.2015.

                     (4)
                  Okólnik Komisji Rewizyjnej OTIF A 55-25/504.2015 z 23.4.2015.

                     (5)
                  Decyzja Rady z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r., Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1.

                     (6)
                  Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.8.2015
            COM(2015) 389 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            decyzji Rady
            określającej stanowisko, jakie ma zostać przyjęte przez Unię podczas 12. Zgromadzenia Ogólnego OTIF w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz w jej załącznikach

               ZAŁĄCZNIK

               do

               decyzji Rady

               określającej stanowisko, jakie ma zostać przyjęte przez Unię podczas 12. Zgromadzenia Ogólnego OTIF w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz w jej załącznikach

               1.Wprowadzenie

               Sekretarz Generalny Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) zwołał 12. Zgromadzenie Ogólne tej organizacji, które odbędzie się w Bernie w dniach 29–30 września 2015 r.

               Celem niniejszego dokumentu jest opracowanie skoordynowanego stanowiska UE, które zostanie przedstawione na Zgromadzeniu Ogólnym. Dokument został przygotowany przez DG MOVE we współpracy z innymi zainteresowanymi służbami Komisji.

               2.Dokumenty odniesienia

               Dokumenty dotyczące punktów porządku obrad zostały przekazane państwom członkowskim OTIF w dniu 15 maja 2015 r. i są dostępne na stronie internetowej OTIF pod następującym adresem:

                  http://www.otif.org/en/law/general-assembly/working-documents-concerning-revision-of-cotif.html

               .

               3.Uwagi na temat poszczególnych punktów porządku obrad

               Pkt 1. Wybór przewodniczącego i wiceprzewodniczących

               Dokument: brak.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko: brak.

               Pkt 2. Przyjęcie porządku obrad

               Dokumenty: AG 12/2, AG 12/2 Add.1.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko: brak.

               Pkt 3. Utworzenie Komisji Mandatowej

               Dokument: brak.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko: brak.

               Pkt 4. Organizacja prac i wyznaczenie wszelkich komitetów uznanych za niezbędne

               Dokument: brak.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko: brak.

               Pkt 5. Wybór Sekretarza Generalnego na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2018 r.

               Dokumenty: AG 12/5, AG 12/5.1, AG 12/5.2.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko: brak.

               Obaj kandydaci na stanowisko pochodzą z państw członkowskich UE (Austrii i Francji).

               Pkt 6. Członkowie OTIF – Sytuacja ogólna

               Dokument: AG 12/6.

               Wykonywanie praw głosu: nie dotyczy.

               Skoordynowane stanowisko: brak.

               Pkt 7. Ramy budżetowe

               Dokumenty: AG 12/7.1, AG 12/7.2.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko: brak.

               Pkt 8. Częściowa rewizja COTIF – podstawowa konwencja

               Dokumenty: AG 12/8, AG 12/8 Add. 1, AG 12/8 Add. 2.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko:

               należy poprzeć zmiany w art. 3 (współpraca międzynarodowa) wprowadzające poprawki redakcyjne w celu zastąpienia odniesienia do „Wspólnot Europejskich” odniesieniem do „Unii Europejskiej”.

               Należy poprzeć zmiany w art. 12 (Wykonanie orzeczeń. Zajęcia), ponieważ dotyczą zmiany definicji „posiadacza” zgodnie z prawem UE.

               Należy poprzeć zmiany w art. 20 (Komisja Ekspertów Technicznych), ponieważ są one niezbędne do aktualizacji przepisów ujednoliconych APTU i ATMF w celu zapewnienia ich zgodności z prawem UE.

               Inne zmiany: brak stanowiska UE.

               Pkt 9. Częściowa rewizja załącznika B (PU CIM)

               Dokument: AG 12/9.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko: zapoznanie się ze sprawozdaniem Sekretarza Generalnego dotyczącym postępów oraz kontynuacji prac nad zmianą tego załącznika.

               Pkt 10. Częściowa rewizja załącznika D (PU CUV)

               Dokumenty: AG 12/10, AG 12/10 Add. 1, AG 12/10 Add. 2, AG 12/10 Add. 3.

               Wykonywanie praw głosu: UE.

               Skoordynowane stanowisko:

               należy poprzeć zmiany art. 9 oraz sprawozdania wyjaśniającego, zgodnie ze stanowiskiem UE reprezentowanym na 25. sesji Komisji Rewizyjnej OTIF
                  1
               , ponieważ doprecyzowują one rolę posiadacza oraz podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie zgodnie z prawem UE.

               Nowy art. 1a zaproponowany przez Niemcy w dokumencie AG 12/10 Add. 3 został omówiony i zatwierdzony przez grupę roboczą UE składającą się z przedstawicieli państw członkowskich oraz sektora kolejowego, której spotkanie odbyło się w dniu 26 listopada 2014 r. Podobny przepis istnieje również w CIM (art. 2 – Przepisy prawa publicznego). Należy zatem poprzeć również ten wniosek.

               Pkt 11. Częściowa rewizja załącznika F (PU APTU)

               Dokument: AG 12/11.

               Wykonywanie praw głosu: UE.

               Skoordynowane stanowisko: należy poprzeć zmianę art. 3 mającą na celu sprecyzowanie zakresu poprzez skreślenie „innych urządzeń kolejowych” oraz odpowiednią modyfikację sprawozdania wyjaśniającego.

               Pkt 12. Rewizja załącznika G (PU ATMF)

               Dokument: AG 12/12.

               Wykonywanie praw głosu: UE.

               Skoordynowane stanowisko: należy poprzeć zmiany art. 1 i 3 mające na celu sprecyzowanie zakresu poprzez skreślenie „innych urządzeń kolejowych” oraz odpowiednią modyfikację sprawozdania wyjaśniającego.

               Pkt 13. Zmienione i skonsolidowane sprawozdanie wyjaśniające

               Dokumenty: AG 12/13, AG 12/13 Add.1-10.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko: zapoznanie się ze zmienionym i skonsolidowanym sprawozdaniem wyjaśniającym oraz upoważnienie Sekretarza Generalnego do uwzględnienia wyjaśnień przyjętych przez Zgromadzenie Ogólne, dotyczących zmian COTIF i jej załączników przyjętych przez Zgromadzenie Ogólne.

               Pkt 14. Jednolite prawo kolejowe

               Dokument: AG 12/14.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko: brak.

               Pkt 15. Sprawozdanie z działalności Komitetu Administracyjnego w okresie od 1 października 2012 r. do 30 września 2015 r.

               Dokument: AG 12/15.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko: brak.

               Pkt 16. Wybór Komitetu Administracyjnego na okres od 1 października 2015 r. do 30 września 2018 r. (skład i przewodniczący)

               Dokument: AG 12/16.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko: brak.

               Pkt 17. Wstępna data 13. Zgromadzenia Ogólnego

               Dokument: brak.

               Wykonywanie praw głosu: nie dotyczy.

               Skoordynowane stanowisko: brak.

               Pkt 18. Sprawy różne

               Dokument: niedostępny.

               Wykonywanie praw głosu: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.

               Skoordynowane stanowisko: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.

               Pkt 19. Wszelkie mandaty Zgromadzenia Ogólnego

               Dokument: niedostępny.

               Wykonywanie praw głosu: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.

               Skoordynowane stanowisko: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.

               Pkt 20. Sprawozdania komitetów, w razie potrzeby

               Dokument: niedostępny.

               Wykonywanie praw głosu: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.

               Skoordynowane stanowisko: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.

               Pkt 21. Przyjęcie decyzji, mandatów, zaleceń i innych dokumentów Zgromadzenia Ogólnego (dokument końcowy)

               Dokument: niedostępny.

               Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.

               Skoordynowane stanowisko: do ustalenia na miejscu.

                     (1)
                  Decyzja Rady z dnia 24 czerwca 2014 r. określająca stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na 25. sesji Komisji Rewizyjnej OTIF w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz w załącznikach do tej konwencji (2014/699/UE), Dz.U. L 293 z 9.10.2014, s. 26.


title: Wniosek decyzja Radyustalająca wysokość składek wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju (3. rata za 2009 r.)

text:
Ważna informacja prawna

|

52009PC0575

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 19.10.2009KOM(2009)575 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYustalająca wysokość składek wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju (3. rata za 2009 r.)UZASADNIENIEUmowa wewnętrzna i rozporządzenie finansowe dotyczące 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) przewidują nową procedurę wezwań do wnoszenia składek, przekazywanych przez państwa członkowskie w celu finansowania EFR. Zgodnie z art. 157 rozporządzenia finansowego nowa procedura ma zastosowanie po raz pierwszy w odniesieniu do składek wpłacanych w ramach roku budżetowego 2009 („N+2” w rozumieniu rezerwy na wydatki nieprzewidziane).Zgodnie z art. 57 ust. 5 rozporządzenia finansowego niniejszy wniosek dotyczy:-  kwoty trzeciej raty składek za rok budżetowy 2009 („n+1” w rozumieniu stałych procedur określonych w tym artykule);Zgodnie z art. 57 ust. 7 rozporządzenia finansowego w przypadku każdej z tych kwot określa się kwotę, którą zarządza Komisja i kwotę, którą zarządza EBI.Zgodnie z art. 145 rozporządzenia finansowego EBI przesłał Komisji swoje zaktualizowane szacunki dotyczące zobowiązań i płatności w odniesieniu do instrumentów, którymi zarządza.Zgodnie z art. 57 ust. 5 rozporządzenia finansowego Rada podejmuje decyzję w sprawie tego wniosku najpóźniej w terminie 21 dni kalendarzowych od przedstawienia wniosku przez Komisję, a państwa członkowskie przekazują składki z tytułu trzeciej raty najpóźniej w terminie 21 dni kalendarzowych od dnia notyfikowania im decyzji Rady.Artykuł 58 ust. 2 rozporządzenia finansowego stanowi, że wezwania do wniesienia składek w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR, jedną po drugiej. W przypadku wezwań, o których mowa w niniejszym wniosku, chodzi więc o kwoty określone dla 9. EFR.Ponadto art. 60 ust. 1 rozporządzenia finansowego stanowi, że w przypadku nieprzekazania raty składki przed upłynięciem terminu, dane państwo członkowskie zobowiązane będzie zapłacić odsetki od niewpłaconej kwoty, zgodnie z zasadami określonymi w tym artykule.WniosekDECYZJA RADYustalająca wysokość składek wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju (3. rata za 2009 r.)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając umowę wewnętrzną zawartą między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między Państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydziału pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których ma zastosowanie część czwarta Traktatu WE[1], w szczególności jej art. 10 ust. 1,uwzględniając umowę wewnętrzną zawartą między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z Umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których ma zastosowanie część czwarta Traktatu WE[2], a w szczególności jej art. 7,uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 18 lutego 2008 r. mające zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym w sprawie 10. EFR”)[3], w szczególności jego art. 57 i art. 58 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji[4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Artykuł 58 ust. 2 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (zwanego dalej „EFR”) stanowi, że wezwania do wnoszenia składek w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR. Należy zatem wezwać do wnoszenia składek określonych w ramach 9. EFR.(2) Zgodnie z art. 145 akapit pierwszy rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR Europejski Bank Inwestycyjny przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki dotyczące zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.(3) Zgodnie z art. 157 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR procedura określona w art. 57-61 tego rozporządzenia ma zastosowanie po raz pierwszy w roku budżetowym 2009. Zgodnie z tą procedurą Komisja przedstawia wniosek określający kwotę trzeciej raty składek na 2009 r. Rada podejmuje decyzję w sprawie tego wniosku najpóźniej w terminie 21 dni kalendarzowych od przedstawienia wniosku przez Komisję, a państwa członkowskie muszą przekazać składki z tytułu trzeciej raty najpóźniej w terminie 21 dni kalendarzowych od dnia notyfikowania im decyzji Rady,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Składki, które państwa członkowskie przekazują Komisji i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu w ramach trzeciej raty za 2009 r. do celów finansowania EFR przedstawiono w tabeli w załączniku do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia jej przyjęcia.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich przekazujących składki na rzecz 9. EFR.Sporządzono w Brukseli, dniaW imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKSkładki w ramach trzeciej raty za rok 2009 (w EUR)[pic] [1] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.[2] Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.[3] Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.[4] Dz.U. C … z ….. s. .