               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.10.2020
            COM(2020) 678 final
            2020/0309(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią w odniesieniu do zmiany dodatków 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C dotyczącego pojazdów silnikowych i części do nich

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji Wspólnego Komitetu w sprawie zmiany dodatków 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C dotyczącego pojazdów silnikowych i części do nich.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią

               Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią („Umowa”) ma na celu liberalizację i ułatwienie handlu i inwestycji oraz promowanie bliższych stosunków gospodarczych między stronami. Umowa weszła w życie dnia 1 lutego 2019 r.

               2.2.Wspólny Komitet

               W art. 22.1 ust. 1 Umowy ustanawia się Wspólny Komitet składający się z przedstawicieli obu stron. Art. 22.1 ust. 4 stanowi, że w celu zapewnienia prawidłowego i skutecznego funkcjonowania Umowy Wspólny Komitet:

               a)na pierwszym posiedzeniu przyjmuje swój regulamin wewnętrzny oraz

               b)na pierwszym posiedzeniu przyjmuje regulamin wewnętrzny zespołu orzekającego i kodeks postępowania arbitrów, o których mowa w art. 21.30, jak również procedurę mediacji, o której mowa w art. 21.6 ust. 2.

               Zgodnie z art. 22.2 ust. 3 wszystkie decyzje i zalecenia Wspólnego Komitetu wydawane są w drodze konsensusu.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu

               W celu uwzględnienia zmian regulacyjnych, które miały miejsce w Japonii i UE w zakresie wdrażania regulaminów EKG ONZ, proponuje się, aby Wspólny Komitet przyjął decyzję zmieniającą dodatki 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C do Umowy. Zmiany te polegają na dodaniu regulaminów EKG ONZ nr 53, 85, 145 i 146 do dodatku 2-C-1 oraz wykreśleniu regulaminów EKG ONZ nr 53 i 85 z dodatku 2-C-2.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 22.2 ust. 1 Umowy, który stanowi: „Wspólny Komitet może podejmować decyzje w sprawach przewidzianych w niniejszej Umowie. Decyzje te są wiążące dla Stron. Każda ze Stron zobowiązana jest przedsięwziąć środki niezbędne do wykonania podjętych decyzji.”.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady określa stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy w odniesieniu do zmiany dodatków 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C do umowy.

               Na podstawie oceny, dokonanej przez pierwszą grupę roboczą ds. pojazdów silnikowych oraz części do nich, Strony uzgodniły, że zalecają Wspólnemu Komitetowi przyjęcie decyzji zmieniającej wyżej wymienione dodatki w celu odzwierciedlenia postępów poczynionych w pracach regulacyjnych przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) od czasu podpisania Umowy.

               Uwzględnienie wymienionych powyżej regulaminów ONZ w odpowiednich dodatkach zwiększyłoby pewność prawa dla podmiotów gospodarczych w odniesieniu do ram regulacyjnych preferencyjnych stosunków handlowych między Stronami.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywołują skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet jest organem powołanym na mocy Umowy, mianowicie Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią.

               Akt, który Wspólny Komitet ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 22.2 Umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Umowy.

               W związku z powyższym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawę prawną proponowanej decyzji stanowi art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Wspólnego Komitetu przewiduje zmianę dodatków 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C do Umowy, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0309 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią w odniesieniu do zmiany dodatków 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C dotyczącego pojazdów silnikowych i części do nich

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią („Umowa”) weszła w życie z dniem 1 lutego 2019 r.
                  2

               (2)Załącznik 2-C do Umowy, dotyczący pojazdów silnikowych i części do nich, zawiera w dodatku 2-C-1 wykaz regulaminów ONZ stosowanych przez obie Strony, a w dodatku 2-C-2 wykaz regulaminów ONZ stosowanych przez jedną ze Stron i jeszcze nieuwzględnionych przez drugą Stronę.

               (3)Od czasu podpisania Umowy, w wyniku postępów poczynionych w pracach regulacyjnych przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), Strony zaczęły stosować regulaminy ONZ, które pierwotnie nie były wymienione w dodatkach 2-C-1 i 2-C-2. Uwzględnienie tych regulaminów ONZ w odpowiednich dodatkach zwiększyłoby pewność prawa dla podmiotów gospodarczych w odniesieniu do ram regulacyjnych preferencyjnych stosunków handlowych między Stronami.

               (4)Na podstawie art. 23.2 ust. 3 i art. 23.2 ust. 4 lit. b) Umowy, zgodnie z odpowiednimi krajowymi procedurami prawnymi Stron, Wspólny Komitet może przyjmować decyzje w sprawie zmiany dodatków 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C do Umowy.

               (5)Zgodnie z obowiązującymi przepisami należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu, ponieważ planowana decyzja Wspólnego Komitetu będzie dla Unii wiążąca.

               (6)Decyzja Wspólnego Komitetu zmieni Umowę, należy zatem opublikować tę decyzję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jej przyjęciu przez Wspólny Komitet,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko dotyczące zmiany dodatków 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C do Umowy, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu, jest określone w załączniku.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Artykuł 3

               Decyzja Wspólnego Komitetu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Dz.U. L 330 z 27.12.2018, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.10.2020
            COM(2020) 678 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią w odniesieniu do zmiany dodatków 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C dotyczącego pojazdów silnikowych i części do nich

               PROJEKT

               DECYZJA NR 3/2020 WSPÓLNEGO KOMITETU USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY O PARTNERSTWIE GOSPODARCZYM MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A JAPONIĄ

               z dnia [data] r.

               w sprawie zmiany dodatków 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C dotyczącego pojazdów silnikowych i części do nich

               WSPÓLNY KOMITET,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią (zwaną dalej „Umową”), w szczególności art. 23.2 ust. 3 i ust. 4 lit. b) oraz art. 9 ust. 1 załącznika 2-C do Umowy,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Od czasu podpisania Umowy, w wyniku postępów poczynionych w pracach regulacyjnych przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), Unia Europejska i Japonia (zwane dalej „Stronami”) zaczęły stosować dodatkowe regulaminy ONZ, które pierwotnie nie były wymienione w dodatkach 2-C-1 i 2-C-2. Uwzględnienie tych regulaminów ONZ w dodatku 2-C-1 zwiększyłoby pewność prawa dla podmiotów gospodarczych w odniesieniu do ram regulacyjnych preferencyjnych stosunków handlowych między Stronami.

               (2)Po uzyskaniu pozytywnej oceny, sporządzonej przez grupę roboczą ds. pojazdów silnikowych i części do nich w dniu 11 listopada 2019 r., potwierdzono, że należy dokonać zmiany dodatku 2-C-1 poprzez dodanie regulaminów EKG ONZ nr 53, 85, 145 i 146 oraz zmiany dodatku 2-C-2 poprzez wykreślenie z wykazu regulaminów EKG ONZ nr 53 i 85.

               (3)Strony przeprowadziły już procedury wewnętrzne niezbędne do przyjęcia decyzji przez Wspólny Komitet na mocy Umowy i, w związku z tym, przewidują wymianę not dyplomatycznych potwierdzających decyzję w terminie 15 dni od jej przyjęcia,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Dodatek 2-C-1 do Umowy zastępuje się załącznikiem 1 do niniejszej decyzji.

               2.Dodatek 2-C-2 do Umowy zastępuje się załącznikiem 2 do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejszą decyzję sporządza się w dwóch egzemplarzach, w językach autentycznych wersji językowych Umowy określonych w art. 23.8 ust. 1 Umowy, przy czym każdy z tekstów jest na równi autentyczny.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje potwierdzona i wchodzi w życie po wymianie not dyplomatycznych zgodnie z art. 23.2 ust. 3 Umowy. Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po wymianie not dyplomatycznych.

               Sporządzono w ….

                        W imieniu Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy

                        Współprzewodniczący [ze strony Japonii]

                        Współprzewodniczący [ze strony UE]

               Załącznik 1

               DODATEK 2-C-1

               REGULAMINY ONZ STOSOWANE PRZEZ OBIE STRONY

                        Regulamin

                        nr

                        Tytuł

                        3

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń odblaskowych pojazdów o napędzie silnikowym i ich przyczep

                        4

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń do oświetlania tylnych tablic rejestracyjnych pojazdów o napędzie silnikowym i ich przyczep

                        6

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji kierunkowskazów pojazdów o napędzie silnikowym i ich przyczep

                        7

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji przednich i tylnych świateł pozycyjnych, świateł hamowania oraz świateł obrysowych pojazdów silnikowych (z wyjątkiem motocykli) i ich przyczep

                        10

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do kompatybilności elektromagnetycznej

                        11

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów samochodowych w zakresie zamków i elementów mocowania drzwi

                        12

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie zabezpieczenia kierowcy przed uderzeniem w układ kierowniczy w przypadku zderzenia

                        13

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii M, N i O w zakresie hamowania

                        13-H

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji samochodów osobowych w zakresie hamowania

                        14

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do kotwiczeń pasów bezpieczeństwa, systemów kotwiczeń ISOFIX, kotwiczeń górnego paska mocującego ISOFIX i miejsc siedzących i-Size

                        16

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji:

                        I. Pasów bezpieczeństwa, urządzeń przytrzymujących, urządzeń przytrzymujących dla dzieci oraz urządzeń przytrzymujących ISOFIX dla dzieci przeznaczonych dla osób znajdujących się w pojazdach silnikowych

                        II. Pojazdów wyposażonych w pasy bezpieczeństwa, urządzenia przypominające o zapięciu pasów, urządzenia przytrzymujące, urządzenia przytrzymujące dla dzieci, urządzenia przytrzymujące ISOFIX dla dzieci oraz urządzenia przytrzymujących i-Size dla dzieci

                        17

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do siedzeń, ich kotwiczeń i zagłówków

                        19

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji przednich świateł przeciwmgłowych pojazdów o napędzie silnikowym

                        21

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do wyposażenia wnętrza

                        23

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji świateł cofania i świateł manewrowych pojazdów o napędzie silnikowym i ich przyczep

                        25

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji zagłówków wbudowanych i niewbudowanych w siedzenia pojazdów

                        26

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do wystających części zewnętrznych

                        27

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji trójkątów ostrzegawczych

                        28

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych oraz pojazdów silnikowych w odniesieniu do sygnałów dźwiękowych

                        30

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji opon pneumatycznych do pojazdów silnikowych i ich przyczep

                        34

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego

                        37

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji żarówek używanych w homologowanych światłach pojazdów o napędzie silnikowym i ich przyczep

                        38

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji tylnych świateł przeciwmgłowych pojazdów o napędzie silnikowym i ich przyczep

                        39

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie zespołów prędkościomierza i hodometru oraz ich montażu

                        41

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji motocykli w zakresie hałasu

                        43

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji materiałów oszklenia bezpiecznego i ich instalacji w pojazdach

                        44

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci przebywających w pojazdach o napędzie silnikowym („urządzenia przytrzymujące dla dzieci”)

                        45

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń czyszczących szybę reflektora i pojazdów o napędzie silnikowym w odniesieniu do urządzeń czyszczących szybę reflektora

                        46

                        Jednolite wymagania dotyczące homologacji urządzeń widzenia pośredniego oraz homologacji pojazdów silnikowych w odniesieniu do instalacji tych urządzeń

                        48

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej

                        50

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji przednich i tylnych świateł pozycyjnych, świateł hamowania, świateł kierunku jazdy oraz oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej dla pojazdów kategorii L

                        51

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów silnikowych mających co najmniej cztery koła w odniesieniu do ich emisji dźwięku

                        53

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii L3 w zakresie rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej

                        54

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji opon pneumatycznych pojazdów użytkowych i ich przyczep

                        58

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji:

                        I.Urządzeń zabezpieczających przed wjechaniem pod tył pojazdu (RUPD)

                        II.Pojazdów w zakresie instalacji homologowanego typu RUPD

                        III.Pojazdów w zakresie zabezpieczenia przed wjechaniem pod tył pojazdu (RUP)

                        60

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji dwukołowych motocykli i motorowerów w zakresie mechanizmów sterowania obsługiwanych przez kierowcę, z uwzględnieniem oznakowania tych mechanizmów, lampek kontrolnych i wskaźników

                        62

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów o napędzie silnikowym z kierownicami typu rowerowego w zakresie ich zabezpieczenia przed nieuprawnionym użyciem

                        64

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do ich wyposażenia, które może obejmować: zespół zapasowy do użytku tymczasowego, opony odporne na przebicie typu „run-flat” lub system ogumienia odpornego na przebicie typu „run-flat” lub system monitorowania ciśnienia w oponach

                        66

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji dużych pojazdów pasażerskich w zakresie wytrzymałości ich konstrukcji nośnej

                        70

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji tablic wyróżniających pojazdów długich i ciężkich

                        75

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji opon pneumatycznych do motocykli i rowerów

                        77

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji świateł postojowych pojazdów o napędzie silnikowym

                        78

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii L1, L2, L3, L4 i L5 w odniesieniu do układu hamulcowego

                        79

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie układów kierowniczych

                        80

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji siedzeń dużych pojazdów pasażerskich oraz tych pojazdów w zakresie wytrzymałości siedzeń i ich kotwiczeń

                        81

                        Jednolite wymagania dotyczące homologacji lusterek wstecznych dwukołowych pojazdów silnikowych z wózkiem bocznym lub bez w odniesieniu do montażu lusterek wstecznych na kierownicach

                        85

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji silników spalinowych lub elektrycznych układów napędowych przeznaczonych do napędzania pojazdów silnikowych kategorii M i N w zakresie pomiaru mocy netto oraz maksymalnej mocy 30-minutowej elektrycznych układów napędowych

                        87

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji świateł jazdy dziennej przeznaczonych dla pojazdów o napędzie silnikowym

                        91

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji świateł obrysowych bocznych przeznaczonych do pojazdów o napędzie silnikowym i ich przyczep

                        93

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji:

                        I.Urządzeń zabezpieczających przed wjechaniem pod przód pojazdu (FUPD)

                        II.Pojazdów w zakresie położenia homologowanego typu FUPD

                        III.Pojazdów w zakresie zabezpieczenia przed wjechaniem pod przód pojazdu (FUP)

                        94

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów samochodowych w zakresie ochrony osób przebywających w pojeździe w przypadku zderzenia czołowego

                        95

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do ochrony osób przebywających w pojeździe w przypadku zderzenia bocznego

                        98

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji reflektorów samochodowych wyposażonych w gazowo-wyładowcze źródła światła

                        99

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji gazowo-wyładowczych źródeł światła używanych w homologowanych gazowo-wyładowczych reflektorach pojazdów o napędzie silnikowym

                        100

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie szczególnych wymagań dotyczących elektrycznego układu napędowego

                        104

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji oznakowania odblaskowego pojazdów kategorii M, N i O

                        110

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji:

                        I.Specjalnych elementów składowych pojazdów silnikowych wykorzystujących w swoim układzie napędowym sprężony gaz ziemny (CNG) lub skroplony gaz ziemny (LNG)

                        II.Pojazdów w odniesieniu do montażu homologowanych specjalnych elementów składowych służących do wykorzystywania w ich układzie napędowym sprężonego gazu ziemnego (CNG) lub skroplonego gazu ziemnego (LNG)

                        112

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji reflektorów pojazdów silnikowych emitujących asymetryczne światło mijania lub światło drogowe, lub oba te rodzaje świateł, i wyposażonych w żarówki lub moduły diod elektroluminescencyjnych (LED)

                        113

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji reflektorów pojazdów silnikowych z symetrycznymi światłami mijania lub światłami drogowymi i wyposażonych w żarówki, gazowo-wyładowcze źródła światła lub moduły LED

                        116

                        Jednolite przepisy dotyczące zabezpieczenia pojazdów samochodowych przed nieuprawnionym użyciem

                        117

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji opon w odniesieniu do emisji hałasu toczenia lub przyczepności na mokrych nawierzchniach, lub oporu toczenia

                        119

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji świateł zakrętowych pojazdów o napędzie silnikowym

                        121

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie rozmieszczenia i oznaczenia ręcznych urządzeń sterujących, kontrolek i wskaźników

                        123

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji systemów adaptacyjnego oświetlenia głównego (AFS) w pojazdach silnikowych

                        125

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie pola widzenia kierowcy w przód

                        127

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów silnikowych w odniesieniu do bezpieczeństwa pieszych

                        128

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji elektroluminescencyjnych źródeł światła (LED) stosowanych w homologowanych reflektorach pojazdów o napędzie silnikowym oraz ich przyczep

                        129

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji ulepszonych urządzeń przytrzymujących dla dzieci stosowanych na pokładach pojazdów silnikowych

                        130

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów silnikowych w zakresie systemu ostrzegania przed niezamierzoną zmianą pasa ruchu (LDWS)

                        131

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów silnikowych w odniesieniu do zaawansowanych systemów hamowania awaryjnego (AEBS)

                        134

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów silnikowych i ich części w odniesieniu do kwestii bezpieczeństwa związanych z działaniem pojazdów napędzanych wodorem
                           1

                        135

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do ochrony użytkowników tych pojazdów w przypadku uderzenia bocznego w słup

                        136

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii L w zakresie szczególnych wymagań dotyczących elektrycznego układu napędowego

                        137

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji samochodów osobowych w przypadku zderzenia czołowego ze szczególnym uwzględnieniem urządzenia przytrzymującego

                        138

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji cichych pojazdów transportu drogowego w odniesieniu do ich zmniejszonej słyszalności

                        139

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji samochodów osobowych w zakresie układów wspomagania hamowania w sytuacjach awaryjnych (BAS)

                        140

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji samochodów osobowych w zakresie układów elektronicznej kontroli stateczności (ESC)

                        141

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów silnikowych w odniesieniu do systemów monitorowania ciśnienia w oponach (TPMS)

                        142

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do montowania ich opon

                        145

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do systemów kotwiczeń ISOFIX, kotwiczeń górnego paska mocującego ISOFIX i miejsc siedzących i-Size

                        146

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów silnikowych i ich części w odniesieniu do kwestii bezpieczeństwa pojazdów kategorii L1, L2, L3, L4 i L5 napędzanych wodorem

               Załącznik 2

               DODATEK 2-C-2

               REGULAMINY ONZ STOSOWANE PRZEZ JEDNĄ ZE STRON I NIEUWZGLĘDNIONE JESZCZE PRZEZ DRUGĄ STRONĘ

                        Regulamin nr

                        Tytuł

                        Data rozpoczęcia stosowania przez drugą Stronę
                           2

                        73

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji: I. Pojazdów w odniesieniu do ich bocznych urządzeń zabezpieczających (BUZ) II. Bocznych urządzeń zabezpieczających (BUZ) III. Pojazdów w odniesieniu do montażu bocznych urządzeń zabezpieczających typu homologowanego zgodnie z częścią II niniejszego regulaminu

                        126

                        Jednolite przepisy dotyczące homologacji przegród zabezpieczających pasażerów przed przemieszczeniem się bagażu, dostarczanych jako nieoryginalne wyposażenie pojazdów

                     (1)
                  Przypis ten przestaje obowiązywać w chwili, kiedy obydwie Strony zakończą prace w ramach etapu 2 prac nad GTR nr 13 Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych, który dotyczy pojazdów napędzanych wodorem i ogniwami paliwowymi, i zastosują odpowiedni regulamin ONZ na podstawie porozumienia z 1958 r.
                        W przypadku Japonii w zakresie, w jakim pojemniki są oznaczone zgodnie z art. 46 japońskiej ustawy o bezpieczeństwie gazów pod wysokim ciśnieniem (ustawa nr 204 z 1951 r.), warunki udzielenia homologacji typu pojazdu, zatwierdzonego przez organ udzielający homologacji typu Unii Europejskiej zgodnie z regulaminem ONZ nr 134, są następujące: (i)
                        materiał, z którego wykonany jest pojemnik, jest równoważny z materiałem SUS F 316L określonym zgodnie z JIS (Japońska Norma Przemysłowa) G 3214; na użytek niniejszego akapitu zgodność z DIN1.4435 od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy uważa się za spełnienie tego wymogu; (ii)
                        „ekwiwalent niklowy” (% masowy) wynosi więcej niż 28,5; na użytek niniejszego akapitu „ekwiwalent niklowy” (% masowy) definiuje się jako: „12,6[C]+0,35[Si]+1,05[Mn]+[Ni]+0,65[Cr]+0,98[Mo]” i musi on być potwierdzony zaświadczeniem zakładu produkcyjnego w odniesieniu do materiału oraz (iii)
                        wynik badania przewężenia względnego wynosi więcej niż 75 %; w przypadku gdy wynik badania wynosi między 72 % a 75 %, wniosek zostanie rozpatrzony z uwzględnieniem „ekwiwalentu niklowego” oraz

                     (2)

                        Daty do uzgodnienia zgodnie z art. 5 ust. 2 niniejszego załącznika.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.8.2020
            COM(2020) 353 final
            2020/0162(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o handlu zbożem z 1995 r.

               Celem Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. („konwencja”) jest rozwój współpracy międzynarodowej we wszystkich aspektach handlu zbożem, promowanie rozszerzenia zakresu międzynarodowego handlu zbożem oraz dopilnowanie, by handel tym towarem był uwolniony w jak najwyższym stopniu. Ponadto konwencja ma na celu przyczynienie się w jak największym stopniu do stabilności międzynarodowych rynków zboża w interesie wszystkich członków, zwiększenie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz stworzenie forum wymiany informacji i zapewnienie członkom forum dyskusji o ich wątpliwościach dotyczących handlu zbożem.

               Konwencja weszła w życie dnia 1 lipca 1995 r.

               Unia jest stroną konwencji
                  1
               .

               2.2.Międzynarodowa Rada Zbożowa

               Międzynarodowa Rada Zbożowa zarządzająca konwencją jest organizacją międzyrządową z siedzibą w Londynie, która dąży do osiągnięcia celów określonych w art. 1 konwencji. W szczególności Międzynarodowa Rada Zbożowa ma na celu:

               a)pogłębianie międzynarodowej współpracy we wszystkich aspektach handlu zbożem;

               b)promowanie rozszerzenia zakresu, otwartości i sprawiedliwości międzynarodowego handlu zbożem;

               c)przyczynianie się do stabilności międzynarodowego rynku zboża, zwiększanie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz przyczynianie się do rozwoju krajów, których gospodarki w dużym stopniu zależą od sprzedaży zboża.

               Sposobem osiągnięcia tych celów jest poprawa przejrzystości rynku dzięki wymianie informacji, analizie i konsultacjom na temat rozwoju rynku i polityki.

               Międzynarodowa Rada Zbożowa liczy obecnie 29 członków, w tym wielu spośród największych na świecie producentów zbóż oraz importerów. Poza Unią jej członkami są między innymi Argentyna, Australia, Kanada, Egipt, Indie, Japonia, Rosja, Ukraina i USA. Ostatnim państwem, które przystąpiło do organizacji, była Republika Serbii, która została członkiem w dniu 1 kwietnia 2020 r. Jej członkami nie są jednak Chiny ani Brazylia.

               29 członków Rady posiada łącznie 2 000 głosów.

               W odniesieniu do procedur budżetowych (zob. art. 11 konwencji), tj. w kwestii ustalania rocznych wkładów finansowych członków, Unia dysponuje w latach 2019/20
                  2
                372 głosami.

               W przypadku podejmowania decyzji, tj. w przypadku głosowania (zob. art. 12 konwencji) 1 000 głosów zostaje podzielonych wśród 11 członków eksportujących (w tym Unię z 245 głosami) oraz 1 000 głosów wśród 18 członków importujących. Należy podkreślić, że zasadniczo Międzynarodowa Rada Zbożowa działa na zasadzie konsensusu, a głosowanie przeprowadzane jest bardzo rzadko.

               Na mocy art. 17 TFUE na posiedzeniach Międzynarodowej Rady Zbożowej Unia jest reprezentowana przez Komisję. Państwa członkowskie mogą uczestniczyć w spotkaniach Międzynarodowej Rady Zbożowej, w szczególności w jej posiedzeniach.

               2.3.Planowany akt Międzynarodowej Rady Zbożowej

               W dniu 9 kwietnia 2020 r. Zjednoczone Królestwo
                  3
                złożyło formalny wniosek o przystąpienie do konwencji. W dniu 14 kwietnia 2020 r. Sekretariat Międzynarodowej Rady Zbożowej poinformował swoich członków o wniosku Zjednoczonego Królestwa. Zjednoczone Królestwo wnioskuje o członkostwo w Międzynarodowej Radzie Zbożowej od dnia 1 stycznia 2021 r., tj. po upływie okresu przejściowego po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej.

               Zgodnie z art. 27 ust. 2 konwencji rządy wszystkich państw mogą przystąpić do konwencji na takich warunkach, jakie Rada uzna za stosowne. Zgodnie z art. 33 lit. d) Regulaminu na mocy Konwencji o handlu zbożem („regulamin”) Komitet Administracyjny rozpatruje wnioski o przystąpienie na podstawie art. 27 ust. 2 i rekomenduje je Radzie.

               Głosy państwa przystępującego do celów art. 11 konwencji (tj. roczny wkład finansowy członków) są ustalane na podstawie proporcji całkowitego handlu zbożem państwa przystępującego do całkowitego handlu zbożem wszystkich państw członkowskich Międzynarodowej Rady Zbożowej, zgodnie z art. 33 lit. b) regulaminu.

               Zgodnie z art. 12 ust. 1 konwencji Rada musi ustalić, którzy członkowie będą członkami eksportującymi, a którzy będą członkami importującymi do celów konwencji, z uwzględnieniem modeli handlu zbożami oraz opiniami tych członków. Rada określi także ich prawa głosu zgodnie z ust. 2 i 3 tego samego artykułu.

               Dyskusja na temat wniosku Zjednoczonego Królestwa rozpoczęła się na forum Komitetu Administracyjnego Międzynarodowej Rady Zbożowej w dniu 11 maja 2020 r. i była kontynuowana na 51. posiedzeniu Międzynarodowej Rady Zbożowej w dniu 8 czerwca 2020 r. (za pośrednictwem wideokonferencji). Na tym posiedzeniu Rada uzgodniła, że formalna decyzja w sprawie wniosku Zjednoczonego Królestwa powinna zostać podjęta w drodze procedury pisemnej (głosowanie drogą pocztową), a uwagi członków Międzynarodowej Rady Zbożowej należy przesyłać do Sekretariatu do dnia 30 października 2020 r. Jeżeli do dnia 30 października 2020 r. do Sekretariatu Międzynarodowej Rady Zbożowej nie zostanie przesłany żaden pisemny sprzeciw, członkostwo Zjednoczonego Królestwa w Międzynarodowej Radzie Zbożowej zostanie uznane za zatwierdzone ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021 r.

               Chociaż w konwencji nie określono szczegółowych zasad dotyczących procedury głosowania korespondencyjnego (ani procedury pisemnej), art. 14 konwencji dotyczący decyzji Rady nie zawiera wymogu, aby takie decyzje były podejmowane na posiedzeniu Rady.

               Umowa o wystąpieniu

               Zgodnie z art. 129 ust. 2 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
                  4
                („umowa o wystąpieniu”) w okresie przejściowym Unia będzie nadal reprezentować Zjednoczone Królestwo w pracach jakichkolwiek organów ustanowionych na mocy umów międzynarodowych zawartych przez Unię. W okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo powinno powstrzymać się od wszelkich działań lub inicjatyw, które mogą być szkodliwe dla interesów Unii. Jak przewidziano w art. 129 ust. 4 umowy o wystąpieniu Zjednoczone Królestwo może jednak negocjować, podpisywać i ratyfikować umowy międzynarodowe w imieniu własnym w obszarach należących do wyłącznej kompetencji Unii, pod warunkiem że takie umowy nie wejdą w życie ani nie będą stosowane w okresie przejściowym.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

                  Konwencja o handlu zbożem z 1995 r. została zawarta przez Unię decyzją Rady 96/88/WE
                     5
                   do dnia 30 czerwca 1998 r. Za każdym razem konwencja zostaje przedłużona na okres nie dłuższy niż dwa lata zgodnie z art. 33 konwencji. Ostatnio przedłużono ją decyzją Międzynarodowej Rady Zbożowej w czerwcu 2019 r. do dnia 30 czerwca 2021 r.
                     6

                  Unia zawsze była aktywnym członkiem Międzynarodowej Rady Zbożowej i wspierała rozwój tej organizacji.

                  Zjednoczone Królestwo jest ważnym producentem produktów rolnych, w tym zbóż, które są głównymi uprawami objętymi działalnością Międzynarodowej Rady Zbożowej. Będąc członkiem Unii, Zjednoczone Królestwo prowadziło znaczny handel różnymi rodzajami zbóż z innymi państwami członkowskimi UE.

                  W okresie przejściowym po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Zjednoczone Królestwo jest nadal związane umowami międzynarodowymi Unii, a Unia będzie nadal reprezentować Zjednoczone Królestwo na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej.

                  Zgodnie z art. 21 ust. 5 konwencji roczne wkłady finansowe członków są płatne niezwłocznie po dokonaniu oceny. W związku z tym Unia wpłaca swój roczny wkład na rzecz Międzynarodowej Rady Zbożowej w okresie lipca – sierpnia za cały dany rok budżetowy, który rozpoczyna się w czerwcu, a kończy w lipcu następnego roku. Wkład Unii na rok 2020/21 zostanie wypłacony z budżetu Unii na 2020 r., do którego Zjednoczone Królestwo również wnosi wkład.

                  W związku z tym – w odniesieniu do całego roku budżetowego 2020/21 – wkład Unii na rzecz Międzynarodowej Rady Zbożowej również obejmie Zjednoczone Królestwo.

                  Celem niniejszego wniosku jest ustalenie stanowiska Unii na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej w sprawie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji z dniem 1 stycznia 2021 r.

                  Biorąc pod uwagę, że procedura przystąpienia na mocy postanowień konwencji jest przedmiotem decyzji Międzynarodowej Rady Zbożowej, stanowisko Unii zostanie ustalone na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt Międzynarodowej Rady Zbożowej skutkuje rozszerzeniem składu tej Rady. Planowany akt Międzynarodowej Rady Zbożowej ma skutki prawne, ponieważ ustanowi warunki takiego przystąpienia, w szczególności dlatego, że będzie on miał wpływ na równowagę decyzyjną w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej, której decyzje wymagają większości członków eksportujących i importujących i są wiążące dla jej członków, zgodnie z art. 14 konwencji. Będzie również miał wpływ na odpowiednie wkłady finansowe Stron. Należy zatem ustalić stanowisko Unii.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii należy zająć stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do handlu produktami rolnymi.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0162 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o handlu zbożem z 1995 r. („konwencja”), która weszła w życie w dniu 1 lipca 1995 r., została zawarta przez Unię w drodze decyzji Rady 96/88/WE
                  7
               . Konwencja została początkowo zawarta na okres trzech lat.

               (2)Zgodnie z art. 33 konwencji Międzynarodowa Rada Zbożowa może każdorazowo przedłużyć okres obowiązywania konwencji o kolejne okresy nieprzekraczające dwóch lat. Od czasu jej zawarcia okres obowiązywania konwencji był regularnie przedłużany o kolejne dwa lata. Okres obowiązywania konwencji przedłużono ostatnio do dnia 30 czerwca 2021 r. decyzją Międzynarodowej Rady Zbożowej z dnia 10 czerwca 2019 r.
                  8

               (3)Zgodnie z art. 27 ust. 2 konwencji rządy wszystkich państw mogą przystąpić do konwencji na warunkach, jakie Międzynarodowa Rada Zbożowa uzna za stosowne.

               (4)W dniu 9 kwietnia 2020 r. Zjednoczone Królestwo złożyło formalny wniosek o przystąpienie do konwencji z dniem 1 stycznia 2021 r.

               (5)Zjednoczone Królestwo jest głównym producentem zbóż, w szczególności jęczmienia i pszenicy. Jeżeli wniosek Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do konwencji i w związku z tym o uczestnictwo w Radzie zostanie zatwierdzony, Zjednoczone Królestwo będzie członkiem importującym zgodnie z art. 12 konwencji. Ponieważ Unia jest członkiem eksportującym, przystąpienie Zjednoczonego Królestwa nie będzie miało wpływu na liczbę głosów przydzielonych Unii do celów głosowania na mocy art. 12 konwencji. Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa zmniejszy jednak, począwszy od roku budżetowego 2021/22, liczbę głosów przyznanych Unii na mocy art. 11 konwencji, która to liczba jest wykorzystywana do określania wkładu finansowego członków.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej, oraz zaakceptować przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji na podstawie oczekiwanych warunków wyszczególnionych w sprawozdaniu finansowym załączonym do niniejszej decyzji oraz pod warunkiem że przystąpienie to nie będzie skuteczne, a konwencja nie będzie tymczasowo stosowana w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa przed zakończeniem okresu przejściowego, o którym mowa w art. 126 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej, to zaakceptowanie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. na podstawie oczekiwanych warunków wyszczególnionych w sprawozdaniu finansowym załączonym do niniejszej decyzji oraz pod warunkiem że przystąpienie to nie będzie skuteczne, a konwencja nie będzie tymczasowo stosowana w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa przed zakończeniem okresu przejściowego, o którym mowa w art. 126 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                        OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH

                        Fin Stat/20/MK/pl/3413793

                        agri.ddg3.g.4(2020)3325110

                        6.22.2020

                        DATA: 6.06.2020 r.

                        1.

                        LINIA BUDŻETOWA:

                        Rozdział 05 06 MIĘDZYNARODOWE ASPEKTY OBSZARU POLITYKI „ROLNICTWO I ROZWÓJ OBSZARÓW WIEJSKICH”

                        05 06 01 Międzynarodowe umowy w dziedzinie rolnictwa

                        ŚRODKI:

                        B2020: 6 300 000 EUR

                        2.

                        TYTUŁ:
                        Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

                        3.

                        PODSTAWA PRAWNA: Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 207 ust. 4 w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

                        4.

                        CELE:

                        Zaakceptowanie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

                        5.

                        SKUTKI FINANSOWE

                        OKRES 12 MIESIĘCY

                           (w EUR)

                        BIEŻĄCY ROK BUDŻETOWY 2020

                        (w EUR)

                        KOLEJNY ROK BUDŻETOWY 2021

                        (w EUR)

                        5.0

                        WYDATKI

                        -
                              POKRYWANE Z BUDŻETU UE
                           (REFUNDACJE/INTERWENCJE)

                        -
                              POKRYWANE PRZEZ ORGANY KRAJOWE

                        -
                              INNE

                        -3 024

                        5.1

                        DOCHODY

                        -
                              ZASOBY WŁASNE UE
                           (OPŁATY/CŁA)

                        -
                              KRAJOWE

                        5.0.1

                        SZACOWANE WYDATKI

                        5.1.1

                        SZACOWANE DOCHODY

                        5.2

                        METODA OBLICZENIOWA: 4 głosy mniej dla UE, 756 GBP za głos

                        6.0

                        CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY ZE ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W ODPOWIEDNIM ROZDZIALE BIEŻĄCEGO BUDŻETU?

                        TAK NIE

                        6.1

                        CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY POPRZEZ PRZESUNIĘCIE POMIĘDZY ROZDZIAŁAMI BIEŻĄCEGO BUDŻETU?

                        TAK NIE

                        6.2

                        CZY WYMAGANY BĘDZIE BUDŻET DODATKOWY?

                        TAK NIE

                        6.3

                        CZY BĘDZIE TRZEBA PRZEWIDZIEĆ ŚRODKI W KOLEJNYCH BUDŻETACH?

                        TAK NIE

                        Decyzja ta wywrze niewielki pozytywny wpływ na budżet UE, począwszy od budżetu na 2021 r. Oczekuje się, że wkład UE będzie o 3 024 EUR mniejszy, ponieważ Zjednoczone Królestwo zapłaci własną opłatę członkowską. Kwota ta może się różnić w zależności od kwoty, jaka ma zostać zapłacona w przeliczeniu na głos w GBP, oraz od kursu wymiany EUR/GBP.

                     (1)

                        Dz.U. L 21 z 27.1.1996, s. 47.

                     (2)

                        Międzynarodowa Rada Zbożowa działa na podstawie roku budżetowego trwającego od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca następnego roku.

                     (3)

                        Pismem ministra stanu odpowiedzialnego za DEFRA, DFID i FCO.

                     (4)

                        Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

                     (5)

                        Dz.U. L 21 z 27.1.1996, s. 47.

                     (6)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/813 z dnia 17 maja 2019 r. (Dz.U. L 133 z 21.5.2019, s. 19).

                     (7)

                        Decyzja Rady 96/88/WE z dnia 19 grudnia 1995 r. w sprawie zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską Konwencji o handlu zbożem oraz Konwencji o pomocy żywnościowej, stanowiących Międzynarodowe porozumienie w sprawie zboża z 1995 r. (Dz.U. L 21 z 27.1.1996, s. 47).

                     (8)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/813 z dnia 17 maja 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. (Dz.U. L 133 z 21.5.2019, s. 19).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.8.2020
            COM(2020) 355 final
            2020/0163(CNS)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stosowania podatku AIEM na Wyspach Kanaryjskich
            {SWD(2020) 154 final}

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) mające zastosowanie do najbardziej oddalonych regionów UE, których część stanowią Wyspy Kanaryjskie, zasadniczo nie dopuszczają żadnego zróżnicowania w opodatkowaniu między produktami lokalnymi a produktami pochodzącymi z Hiszpanii lub z innych państw członkowskich. Art. 349 TFUE przewiduje przyjmowanie specyficznych środków dla najbardziej oddalonych regionów UE, ponieważ uznaje się w nim, że istnieją trwałe i występujące łącznie utrudnienia, które poważnie szkodzą rozwojowi tych regionów i wpływają na ich sytuację gospodarczą i społeczną.

               Wniosek dotyczy decyzji Rady w celu zastąpienia obowiązującej obecnie decyzji Rady nr 377/2014/UE z dnia 12 czerwca 2014 r.
                  1
                Decyzją tą, przyjętą na podstawie art. 349 TFUE, upoważniono Hiszpanię do stosowania zwolnień z podatku „Arbitrio sobre Importaciones y Entregas de Mercancías en las Islas Canarias” (zwanego dalej „podatkiem AIEM”) lub obniżek tego podatku w odniesieniu do niektórych produktów wytwarzanych lokalnie na Wyspach Kanaryjskich do dnia 31 grudnia 2020 r.

                  Podatek AIEM jest jednorazowym państwowym podatkiem pośrednim od dostaw towarów na Wyspach Kanaryjskich. Specyficzne środki objęte decyzją nr 377/2014/UE stanowią formę zróżnicowanego opodatkowania, które przynosi korzyść lokalnej produkcji niektórych produktów. Te korzyści podatkowe stanowią pomoc państwa przyznawaną obecnie przez władze hiszpańskie w ramach sekcji ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych dotyczącej pomocy regionalnej
                     2
                  .

                  Środek ten ma na celu zrekompensowanie producentom na Wyspach Kanaryjskich trwałych ograniczeń związanych z oddaleniem, zależnością od surowców i energii, koniecznością tworzenia zapasów, małym rozmiarem rynku lokalnego i słabo rozwiniętą działalnością eksportową. Wszystkie te ograniczenia powodują wzrost kosztów produkcji, a zatem kosztów produktów wytwarzanych lokalnie, co sprawia, że przy braku specyficznych środków lokalni producenci byliby mniej konkurencyjni w stosunku do producentów z Europy kontynentalnej, nawet przy uwzględnieniu kosztów dostawy towarów na Wyspy Kanaryjskie. Utrudniłoby to zatem utrzymanie produkcji lokalnej. Specyficzne środki mają na celu wzmocnienie pozycji przemysłu lokalnego poprzez zrekompensowanie kosztów dodatkowych, a tym samym stworzenie równych warunków działania.

                  W dniu 24 kwietnia 2019 r. Hiszpania przedłożyła Komisji wniosek w sprawie przedłużenia okresu stosowania decyzji nr 377/2014/UE.

                  W odniesieniu do wniosku w sprawie przedłużenia okresu stosowania decyzji nr 377/2014/UE Komisja zleciła przeprowadzenie badania zewnętrznego w celu oceny obecnego systemu, jak również potencjalnego wpływu możliwych wariantów na okres po 2020 r., w tym wariantu, w oparciu o który sporządzono obecny wniosek. Na podstawie tego badania Komisja uważa, że uzasadnione jest udzielenie wnioskowanego przedłużenia oraz wprowadzenie pewnych zmian w istniejącym systemie.

                  Niniejszy wniosek obejmuje zatem ustanowienie ram prawnych podatku AIEM od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2027 r. oraz zmianę obecnych ustaleń mającą na celu zwiększenie elastyczności i przejrzystości systemu.

                  Proponowane zmiany w porównaniu z obecnym systemem są następujące:

               a)Przegląd kryteriów określania kwalifikowanych produktów

                  W zmienionym systemie zaproponowano nową metodę określania produktów wspieranych w ramach specjalnego systemu podatkowego. Zamiast obecnego podejścia, w ramach którego każdy konkretny produkt został wyraźnie określony w decyzji (w oparciu o kody od CN4 do TARIC10), w proponowanej decyzji wskazuje się jedynie kwalifikowalne kategorie produktów (CN4), a konkretne produkty (CN8 lub wyższe) zostają szczegółowo wskazane przez organy krajowe w ich ramach prawnych i administracyjnych.

                  Władze hiszpańskie wystąpiły z wnioskiem, aby środek ten obejmował 99 kategorii produktów z pozycji systemu zharmonizowanego (HS)
                     3
                   według czterech cyfr Nomenklatury scalonej. Komisja zgadza się co do listy znajdującej się w załączniku I, ponieważ te kategorie produktów są zgodne z kryteriami kwalifikowalności.

               Produkty wybiera się na podstawie następujących kryteriów:

               –prowadzona jest produkcja lokalna, a jej udział w rynku lokalnym wynosi co najmniej 5 %;

               –odbywa się znaczący przywóz towarów (w tym z Hiszpanii kontynentalnej i innych państw członkowskich), który mógłby zagrozić kontynuacji produkcji lokalnej, a jego udział w rynku lokalnym wynosi co najmniej 10 %; oraz

               –istnieją koszty dodatkowe, które podnoszą cenę zakupu produkcji lokalnej w porównaniu z produktami wytwarzanymi gdzie indziej, zagrażając konkurencyjności produktów wytwarzanych lokalnie.

               Od zastosowania progów udziału w rynku można zastosować odstępstwo w należycie uzasadnionych okolicznościach, które obejmują: produkcję pracochłonną; produkcję o innym strategicznym znaczeniu dla rozwoju lokalnego; produkcję podlegającą okresowym wahaniom; produkcję zlokalizowaną na obszarach znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji; produkcję produktów medycznych i środków ochrony indywidualnej niezbędnych do przeciwdziałania kryzysom zdrowotnym.

               b)Przegląd mechanizmów określania maksymalnego dopuszczalnego zróżnicowania

                  Zmieniony system ma na celu uproszczenie ustaleń dotyczących określania zróżnicowania stawki podatkowej poprzez zastąpienie obecnych czterech różnych wykazów produktów tylko jednym wykazem z maksymalnym dopuszczalnym progiem wynoszącym 15 % jako maksymalnym dopuszczalnym zróżnicowaniem dla wszystkich produktów wymienionych w załączniku I do nowej decyzji.

                  Władze hiszpańskie zdecydują, jaka będzie odpowiednia wartość procentowa dla każdego produktu, i przed wejściem w życie nowej decyzji Rady przekażą te informacje Komisji. Powinien jednak mieć zastosowanie limit ilościowy wynoszący 150 mln EUR utraconych dochodów rocznie, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków.

                  Ten wykaz produktów i maksymalne dopuszczalne zróżnicowanie uwzględniają cel art. 349 TFUE polegający na przyjmowaniu specyficznych środków w celu uwzględnienia specyficznych cech Wysp Kanaryjskich jako regionu najbardziej oddalonego UE, a równocześnie na unikaniu zakłócania konkurencji w sposób, który mógłby osłabić rynek wewnętrzny.

               c)Zmienione ustalenia w zakresie monitorowania

                  Niniejszy wniosek ma na celu zmniejszenie obciążenia wynikającego z częstych ponownych ocen oraz zwiększenie przydatności i skuteczności działań w zakresie monitorowania i oceny. W związku z tym zaproponowano w nim znormalizowaną strukturę sprawozdawczości opartą na zharmonizowanym zestawie wskaźników wspólnych dla wszystkich regionów najbardziej oddalonych UE korzystających ze specjalnego systemu podatkowego.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W komunikacie z 2017 r. „Silniejsze i odnowione partnerstwo strategiczne z regionami najbardziej oddalonymi UE”
                     4
                   stwierdzono, że regiony najbardziej oddalone nadal muszą stawiać czoła poważnym wyzwaniom, z których wiele ma charakter stały. W komunikacie tym przedstawiono podejście Komisji polegające na wspieraniu tych regionów w korzystaniu z ich wyjątkowych atutów oraz w zidentyfikowaniu nowych sektorów, które umożliwią wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy.

                  W tym kontekście celem niniejszego wniosku jest wsparcie hiszpańskiego regionu najbardziej oddalonego w wykorzystaniu jego atutów w celu umożliwienia wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w sektorze lokalnym. Niniejszy wniosek stanowi uzupełnienie Programu szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich (POSEI)
                     5
                  , ukierunkowanego na wspieranie sektora pierwotnego i produkcji surowców, a także uzupełnienie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR)
                     6
                   oraz finansowania dodatkowej alokacji o specjalnym przeznaczeniu w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR)
                     7
                  .

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Wniosek jest spójny ze strategią jednolitego rynku z 2015 r.
                     8
                  , w której Komisja przedstawiła plany stworzenia pogłębionego i bardziej sprawiedliwego jednolitego rynku, przynoszącego korzyści wszystkim zainteresowanym stronom. Jednym z celów proponowanego środka jest złagodzenie dodatkowych kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwa w regionach najbardziej oddalonych, które utrudniają pełne uczestnictwo tych przedsiębiorstw w jednolitym rynku. Ze względu na ograniczoną wielkość produkcji oraz ograniczony zakres podatku AIEM wyłącznie na Wyspach Kanaryjskich nie przewiduje się negatywnego wpływu na sprawne funkcjonowanie jednolitego rynku.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Podstawą prawną wniosku jest art. 349 TFUE. Przepis ten umożliwia Radzie przyjęcie przepisów szczególnych dostosowujących stosowanie Traktatów do regionów najbardziej oddalonych UE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Jedynie Rada jest uprawniona do przyjęcia, na podstawie art. 349 TFUE, środków szczególnych na rzecz regionów najbardziej oddalonych w celu dostosowania stosowania Traktatów do tych regionów, w tym wspólnej polityki, z powodu występowania trwałych niekorzystnych warunków, które mają wpływ na sytuację gospodarczą i społeczną tych regionów. Dotyczy to również zatwierdzania odstępstw od art. 110 TFUE. W związku z powyższym niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady jest zgodny z zasadą pomocniczości.

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej. Proponowane zmiany nie wykraczają poza to, co jest konieczne do rozwiązania przedmiotowych problemów, a tym samym do osiągnięcia celów określonych w Traktacie, polegających na zapewnieniu prawidłowego i skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

               •Wybór instrumentu

                  Wniosek dotyczący decyzji Rady w celu zastąpienia decyzji Rady 377/2014/UE.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

                  Zakres systemu AIEM w zadowalający sposób odpowiada na potrzeby zainteresowanych podmiotów gospodarczych. Celem specjalnego systemu AIEM jest wspieranie produktów lokalnych poprzez zmniejszanie różnic w konkurencyjności produktów lokalnych w stosunku do towarów produkowanych poza wyspami, spowodowanych dodatkowymi kosztami produkcji wynikającymi z trwałych ograniczeń dotyczących Wysp Kanaryjskich. W ramach systemu AIEM rekompensowana jest tylko część szacowanych kosztów dodatkowych. Obniżona stawka dotyczy średnio około jednej czwartej kosztów dodatkowych, ale w kategorii pieniężnej całkowita rekompensata – mierzona w stosunku do całkowitego podatku nałożonego na przywóz – stanowi jedynie 14 % całkowitych kosztów dodatkowych. W tym sensie podatek AIEM przede wszystkim łagodzi pogorszenie sytuacji lokalnego przemysłu na Wyspach Kanaryjskich, zamiast w pełni wspomagać rozwój i wzrost gospodarczy.

                  Wyniki analizy danych ilościowych wykonanej w ramach badania zewnętrznego wskazują, że w przypadku braku wsparcia ze strony AIEM wyniki lokalnych sektorów produkcyjnych byłyby znacznie gorsze. Mechanizm różnicowania stawek podatkowych teoretycznie umożliwił uzyskanie około jednej trzeciej wartości produktów wspieranych podatkiem AIEM (około 570 mln EUR), co miało pozytywny wpływ na zatrudnienie – od 2014 r. odnotowano wzrost o prawie 2 000 jednostek w sektorach objętych AIEM – i na liczbę aktywnych przedsiębiorstw, która w tym samym okresie wzrosła o około 300 jednostek. Nie ma dowodów świadczących o korzyściach w zakresie całkowitej wartości inwestycji i dywersyfikacji produkcji. Jeżeli chodzi o efektywność działania specjalnego systemu, wyniki są na ogół pozytywne; stosunek „kosztu” środka (utraconych dochodów podatkowych) do dodatkowej produkcji lokalnej, którą potencjalnie umożliwia jego zastosowanie, wynosi niemal 1:3.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Ogółem w ramach badania zewnętrznego wspierającego analizę obecnego systemu przeprowadzono wywiady z około 120 zainteresowanymi stronami. W programie wywiadów uczestniczyły odpowiednie służby Komisji i przedstawiciele Hiszpanii.

                  Podczas konsultacji uwagę poświęcono uwzględnieniu odpowiednich zainteresowanych stron, w tym przedstawicieli zarówno lokalnych sektorów produkcyjnych – tj. beneficjentów specjalnych systemów – jak i sektorów handlu i usług, na które systemy te mają bezpośredni lub pośredni wpływ, oraz zapewnieniu równowagi między nimi.

               •Ocena skutków

               Inicjatywę planuje się w następujący sposób: przeprowadzenie oceny ex post obecnego systemu, po której nastąpi od razu ocena perspektywiczna. Taka ocena potencjalnych skutków kontynuacji i ewentualnej zmiany istniejącego systemu została opisana w dokumencie analitycznym, który zawiera załącznik do oceny. Dokument ten opiera się na zewnętrznym badaniu i informacjach dostarczonych przez państwo członkowskie.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii Europejskiej.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Monitorowanie wdrażania i funkcjonowania odstępstwa będzie rolą władz hiszpańskich i Komisji, tak jak dotychczas.

                  Władze hiszpańskie będą musiały do dnia 30 września 2025 r. przedłożyć sprawozdanie za lata 2019–2024. Sprawozdanie to będzie zawierało następujące elementy: informacje na temat dodatkowych kosztów związanych z produkcją, zakłócenia gospodarcze i wpływ na rynek, informacje na potrzeby oceny skuteczności, wydajności i spójności z innymi obszarami polityki UE, oraz informacje na temat dalszej adekwatności i unijnej wartości dodanej przedmiotowych przepisów.

                  Sprawozdawczość powinna również mieć na celu gromadzenie informacji od wszystkich odpowiednich zainteresowanych stron w odniesieniu do poziomu i zmian ich dodatkowych kosztów produkcji, kosztów przestrzegania przepisów oraz wszelkich przypadków zakłóceń na rynku.

                  Aby upewnić się, że informacje zebrane przez władze hiszpańskie zawierają dane niezbędne do podjęcia w przyszłości przez Komisję świadomej decyzji w sprawie ważności i wiarygodności systemu, Komisja opracuje szczegółowe wytyczne dotyczące wymaganych informacji. Takie wytyczne będą w miarę możliwości wspólne dla innych podobnych systemów w najbardziej oddalonych regionach UE, regulowanych podobnymi przepisami.

                  Umożliwi to Komisji ocenę, czy nadal istnieją powody uzasadniające odstępstwo, czy korzyść podatkowa przyznana przez Hiszpanię jest nadal proporcjonalna oraz czy możliwe są alternatywne środki w stosunku do systemu odstępstw podatkowych, z uwzględnieniem ich wymiaru międzynarodowego.

                  Struktura i dane wymagane w sprawozdaniu z monitorowania załączone są do wniosku w załączniku II. Po przedłożeniu przez władze hiszpańskie sprawozdania z monitorowania Komisja oceni skutki zróżnicowanych stawek oraz określi, czy istnieje potrzeba zmian.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Ta część nie ma zastosowania, ponieważ artykuły nie wymagają wyjaśnienia.

               2020/0163 (CNS)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stosowania podatku AIEM na Wyspach Kanaryjskich

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 349,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  9
               ,

               stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 349 TFUE Rada, biorąc pod uwagę strukturalną sytuację gospodarczą i społeczną regionów najbardziej oddalonych, w tym ich oddalenie, charakter wyspiarski, niewielkie rozmiary, trudną topografię oraz zależność gospodarczą od niewielkiej liczby produktów, przyjmuje specyficzne środki mające na celu w szczególności określenie warunków stosowania traktatów do tych regionów, w tym wspólnej polityki w poszczególnych obszarach.

               (2)Należy zatem przyjąć szczególne środki w celu stworzenia warunków dla stosowania postanowień Traktatu w odniesieniu do tych regionów. Muszą one uwzględniać szczególne cechy charakterystyczne i niedogodności tych regionów, nie podważając jednocześnie integralności i spójności wspólnotowego porządku prawnego, w tym rynku wewnętrznego i wspólnych polityk.

               (3)Zależność gospodarcza Wysp Kanaryjskich od sektora usług, a w szczególności turystyki, wyrażona jako udział tego sektora w PKB regionu, stanowi znaczące ograniczenie. Sektor ten odgrywa znacznie większą rolę w gospodarce Wysp Kanaryjskich niż sektor przemysłu.

               (4)Odosobnienie i charakter wyspiarski będące nieodłączną cechą archipelagu utrudniają swobodny przepływ osób, towarów oraz usług i są drugim z największych ograniczeń, jakich doświadczają Wyspy Kanaryjskie. Lokalizacja wysp zwiększa ich zależność od transportu lotniczego i morskiego. Transport do tych oddalonych regionów wyspiarskich oraz transport z tych regionów i w tych regionach dodatkowo zwiększają koszty produkcji ponoszone przez lokalny przemysł. Koszty produkcji są wyższe, ponieważ te rodzaje transportu są mniej efektywne i bardziej kosztowne niż transport drogowy lub kolejowy.

               (5)Dalszym skutkiem odosobnienia są wyższe koszty produkcji wynikające z zależności wysp od przywozu surowców i importu energii, z konieczności tworzenia zapasów i trudności dotyczących dostaw urządzeń produkcyjnych.

               (6)Mały rozmiar rynku i słabo rozwinięta działalność eksportowa, rozproszenie geograficzne archipelagu oraz konieczność utrzymywania zróżnicowanych, niewielkich linii produkcyjnych w celu zaspokojenia potrzeb małego rynku ograniczają możliwości uzyskania korzyści skali.

               (7)W wielu przypadkach trudniejsze lub bardziej kosztowne na Wyspach Kanaryjskich jest też korzystanie z usług specjalistycznych i usług konserwacji, szkoleń dla kadry kierowniczej i technicznej, udzielanie zleceń podwykonawcom czy promowanie rozszerzenia działalności poza rynek regionalny. Ograniczony wachlarz metod dystrybucji skutkuje również koniecznością tworzenia zbyt dużych zapasów.

               (8)Jeśli chodzi o środowisko, usuwanie odpadów przemysłowych i unieszkodliwianie odpadów toksycznych generują wyższe koszty ochrony środowiska. Koszty te są wyższe, gdyż nie ma zakładów recyklingu, z wyjątkiem niektórych produktów, w związku z czym odpady muszą być przewożone do unieszkodliwienia poza terytorium Wysp Kanaryjskich.

               (9)W wyniku dokładnego zbadania sytuacji potwierdzono, że konieczne jest uznanie wniosku Hiszpanii o przedłużenie zezwolenia dotyczącego stosowania w odniesieniu do objętych wykazem produktów podatku, z którego zwolnienie może być dozwolone w odniesieniu do produktów lokalnych.

               (10)Podatek AIEM służy celowi autonomicznego rozwoju sektorów produkcji przemysłowej Wysp Kanaryjskich oraz dywersyfikacji gospodarki wysp.

               (11)Decyzją Rady 2002/546/WE z dnia 20 czerwca 2002 r., przyjętą na podstawie art. 299 Traktatu WE, Hiszpania została wstępnie upoważniona do stosowania do dnia 31 grudnia 2011 r. zwolnień z podatku znanego jako „Arbitrio sobre Importaciones y Entregas de Mercancías en las Islas Canarias” (zwanego dalej „podatkiem AIEM”) lub obniżek tego podatku w odniesieniu do niektórych produktów wytwarzanych lokalnie na Wyspach Kanaryjskich. Załącznik do wyżej wymienionej decyzji zawiera wykaz produktów, których mogą dotyczyć zwolnienia lub obniżki podatku. W zależności od produktu różnica w opodatkowaniu między produktami wytwarzanymi lokalnie a innymi produktami nie może przekraczać 5, 15 lub 25 punktów procentowych.

               (12)Decyzją Rady 895/2011/UE z dnia 19 grudnia 2011 r. zmieniono decyzję Rady 2002/546/WE, przedłużając okres jej stosowania do dnia 31 grudnia 2013 r.

               (13)Decyzją Rady 1413/2013/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniono decyzję Rady 2002/546/WE, przedłużając okres jej stosowania do dnia 30 czerwca 2014 r.

               (14)Decyzją Rady nr 377/2014/UE z dnia 12 czerwca 2014 r. upoważniono Hiszpanię do stosowania zwolnień z podatku znanego jako AIEM lub obniżek tego podatku w odniesieniu do niektórych produktów wytwarzanych lokalnie na Wyspach Kanaryjskich do dnia 31 grudnia 2020 r. Załącznik do wyżej wymienionej decyzji zawiera wykaz produktów, których mogą dotyczyć zwolnienia z podatku lub obniżki podatku.

               (15)Maksymalna stawka zróżnicowana, jaką można zastosować w odniesieniu do przedmiotowych produktów przemysłowych, wynosi 15 %. Zgodnie z zasadą pomocniczości władze hiszpańskie zdecydują o odpowiednich stawkach procentowych dla każdego produktu. Dopuszczalne zróżnicowanie stawek opodatkowania nie powinno przekraczać udowodnionych wyższych kosztów. Tę korzyść podatkową należy stosować, nie przekraczając jednak limitu wynoszącego 150 mln EUR rocznie, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków.

               (16)Zgodnie z zasadą pomocniczości oraz aby zapewnić elastyczność, władze hiszpańskie mogą zmienić produkty oraz dopuszczalne dla nich zróżnicowanie stawek podatkowych, aby odzwierciedlały one faktyczny poziom kosztów dodatkowych poniesionych w związku z ich produkcją na Wyspach Kanaryjskich. W tym kontekście władze hiszpańskie powinny mieć możliwość stosowania niższych zróżnicowanych stawek oraz ustanowienia w stosownych przypadkach minimalnego podatku dla określonych produktów, pod warunkiem że wszelkie zmiany są zgodne z celami określonymi w art. 349 TFUE. Wszelkie zmiany wykazu produktów powinny opierać się na następujących kryteriach kwalifikowalności: prowadzona jest produkcja lokalna, a jej udział w rynku lokalnym wynosi co najmniej 5 %; odbywa się znaczący przywóz towarów (w tym z Hiszpanii kontynentalnej i innych państw członkowskich), który mógłby zagrozić kontynuacji produkcji lokalnej, a jego udział w rynku lokalnym wynosi co najmniej 10 %; istnieją koszty dodatkowe, które podnoszą cenę zakupu produkcji lokalnej w porównaniu z produktami wytwarzanymi gdzie indziej, zagrażając konkurencyjności produktów wytwarzanych lokalnie.

               (17)Od zastosowania progów udziału w rynku można odstąpić w należycie uzasadnionych okolicznościach, które obejmują: produkcję pracochłonną; produkcję o innym strategicznym znaczeniu dla rozwoju lokalnego; produkcję podlegającą okresowym wahaniom; produkcję zlokalizowaną na obszarach znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji; produkcję produktów medycznych i środków ochrony indywidualnej niezbędnych do przeciwdziałania kryzysom zdrowotnym. Władze hiszpańskie powinny mieć możliwość zmiany wykazu produktów i dopuszczalnego dla nich zróżnicowania stawek, pod warunkiem że wszelkie zmiany są zgodne z celami określonymi w art. 349 TFUE.

               (18)Wspieranie gospodarczego i społecznego rozwoju Wysp Kanaryjskich znajduje swoje odzwierciedlenie na szczeblu krajowym w celu omawianego podatku i dystrybucji pochodzących z niego dochodów. Włączenie dochodów z tego podatku do zasobów systemu gospodarczego i podatkowego Wysp Kanaryjskich oraz ich wykorzystanie na rzecz strategii rozwoju gospodarczego i społecznego, w tym promocji lokalnej działalności gospodarczej, jest obowiązkiem prawnym.

               (19)Zwolnienia z podatku AIEM lub obniżki tego podatku powinny być stosowane przez 7 lat. Aby umożliwić Komisji ocenę, czy warunki uzasadniające zezwolenie są nadal spełniane, do dnia 30 września 2025 r. Hiszpania powinna przedłożyć Komisji sprawozdanie z monitorowania.

               (20)Niniejsza decyzja nie narusza ewentualnego stosowania art. 107 i 108 TFUE,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1. W drodze odstępstwa od art. 28, 30 i 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej upoważnia się władze hiszpańskie do przyznania do dnia 31 grudnia 2027 r. całkowitych zwolnień z podatku znanego jako „Arbitrio sobre las Importaciones y Entregas de Mercancías en las Islas Canarias (AIEM)” lub częściowych obniżek tego podatku w odniesieniu do produktów należących do kategorii wymienionych w załączniku I, które to produkty są produkowane lokalnie na Wyspach Kanaryjskich. Zwolnienia te muszą stanowić część strategii rozwoju gospodarczego i społecznego Wysp Kanaryjskich i przyczyniać się do wspierania lokalnej działalności gospodarczej.

               2. Zastosowanie całkowitych zwolnień lub obniżek, o których mowa w ust. 1, nie może prowadzić do powstania różnic przekraczających 15 % w przypadku produktów należących do kategorii wymienionych w załączniku I.

               Hiszpania zapewnia, aby zwolnienia lub obniżki stosowane w odniesieniu do produktów nie przekraczały wartości procentowej ściśle niezbędnej do utrzymania, propagowania i rozwoju działalności lokalnej. Dopuszczalne zróżnicowanie stawek podatkowych nie może przekraczać udowodnionych kosztów dodatkowych.

               3. Tę korzyść podatkową stosuje się, nie przekraczając limitu wynoszącego 150 mln EUR rocznie, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków.

               Artykuł 2

               Przy wyborze produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji, uwzględnia się następujące kryteria:

               a) prowadzona jest produkcja lokalna, a jej udział w rynku lokalnym wynosi co najmniej 5 %;

               b) odbywa się znaczący przywóz towarów (w tym z Hiszpanii kontynentalnej i innych państw członkowskich), który mógłby zagrozić kontynuacji produkcji lokalnej, a jego udział w rynku lokalnym wynosi co najmniej 10 %;

               c) istnieją koszty dodatkowe, które podnoszą koszty produkcji lokalnej w porównaniu z produktami wytwarzanymi gdzie indziej, zagrażając konkurencyjności produktów wytwarzanych lokalnie.

               Od zastosowania progów udziału w rynku, o których mowa w lit. a) i b), można odstąpić w należycie uzasadnionych okolicznościach, które obejmują:

               (i) produkcję pracochłonną;

               (ii) produkcję o innym strategicznym znaczeniu dla rozwoju lokalnego;

               (iii) produkcję podlegającą okresowym wahaniom;

               (iv) produkcję zlokalizowaną na obszarach znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji;

               (v) produkcję produktów medycznych i środków ochrony indywidualnej niezbędnych do przeciwdziałania kryzysom zdrowotnym.

               Artykuł 3

               Do dnia 1 stycznia 2021 r. władze hiszpańskie przekazują Komisji wstępny wykaz produktów, w odniesieniu do których stosuje się zwolnienia lub obniżki. Produkty te należą do kategorii produktów określonych w załączniku I do niniejszej decyzji. Władze hiszpańskie mogą dokonywać zmiany tego wykazu produktów, pod warunkiem że wszystkie istotne informacje zostaną przekazane Komisji.

               Artykuł 4

               Najpóźniej do dnia 30 września 2025 r. Hiszpania przedstawia Komisji sprawozdanie, aby umożliwić jej ocenę, czy warunki uzasadniające zezwolenie określone w art. 1 niniejszej decyzji są nadal spełniane. Sprawozdanie zawiera informacje wymagane w załączniku II.

               Artykuł 5

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.

               Artykuł 6

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady nr 377/2014/UE z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie stosowania podatku AIEM na Wyspach Kanaryjskich.Dz.U. L 182 z 21.6.2014, s. 4.

                     (2)

                        Ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń grupowych (rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu) to unijna podstawa prawna, w oparciu o którą program pomocy państwa dotyczący podatku AIEM jest dozwolony w świetle przepisów UE.

                     (3)

                        Nomenklatura scalona to narzędzie do klasyfikacji towarów stosowane w ramach wspólnej taryfy celnej i regulowane rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Opiera się ona na nomenklaturze systemu zharmonizowanego (HS) aktualizowanej przez Światową Organizację Celną (WCO). Pozycje jej klasyfikacji składają się z czterech cyfr.

                     (4)

                        COM(2017) 623 final.

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 z dnia 13 marca 2013 r.

                     (6)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego.

                     (7)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego.

                     (8)

                        Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego
                        Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Usprawnianie jednolitego rynku: więcej
                        możliwości dla obywateli i przedsiębiorstw (COM(2015) 550 final), s. 4.

                     (9)

                        Dz.U. C  z , s. .

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.8.2020
            COM(2020) 355 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stosowania podatku AIEM na Wyspach Kanaryjskich
            {SWD(2020) 154 final}

               ZAŁĄCZNIK I

               Wykaz produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1, według kategorii produktów z pozycji systemu zharmonizowanego

               Rolnictwo, chów zwierząt gospodarskich, leśnictwo i rybołówstwo

               0203
                      0204
                     0207
                     0407
                     0603
                     0701
                     0703
                     0706
                     0708
                     0810

               Górnictwo i wydobywanie

               2516
                      6801
                     6802
                     6810

               Materiały budowlane

               2523
                      3816
                     3824
                     6809
                     7006
                     7007
                     7008
                     7009
                     7010

               Chemikalia

               2804
                     2807
                      2811
                     2828
                     2853
                     3102
                     3105
                     3208
                     3209
                     3212
                     3213
                     3214
                     3304

               3401
                     3402
                     3406
                     3814
                      3917
                     3920
                     3923
                     3925
                     4012

               Przemysł metalurgiczny

               7308
                      7309
                      7604
                     7608
                     7610
                     8415
                     8424
                     8907
                     9403
                     9404
                     9406

               Przemysł produktów spożywczych i napojów

               0210
                      0305
                     0403
                     0406
                     0901
                     1101
                     1102
                     1601
                     1602
                     1702
                     1704
                     1806
                     1901 1902
                     1904
                     1905
                     2002
                     2005
                     2006
                     2007
                     2008
                     2009
                     2103
                     2105
                     2106
                     2201

               2202
                     2203
                     2204
                     2208
                     2309

               Tytoń

               2402

               Materiały włókiennicze, skóra i obuwie

               6109
                     6112

               Papier

               4808
                     4811
                     4818
                     4819
                     4821
                     4823

               Grafika artystyczna

               4909
                     4910
                     4911

               ZAŁĄCZNIK II

               Informacje, które należy zamieścić w sprawozdaniu monitorującym, o którym mowa w art. 4

               1. Szacunkowe koszty dodatkowe. Władze hiszpańskie przesyłają sprawozdanie podsumowujące zawierające dane umożliwiające ocenę, czy istnieją koszty dodatkowe, które podnoszą cenę zakupu produkcji lokalnej w porównaniu z produktami wytwarzanymi gdzie indziej. Dane przedstawione w sprawozdaniu podsumowującym zawierają co najmniej następujące informacje, o ile takie informacje są dostępne: koszty nakładów, koszty nadmiaru zapasów, koszty sprzętu, dodatkowe koszty pracy i koszty finansowe. Dane te należy przedstawić w formie odniesienia do co najmniej kategorii produktów z pozycji systemu zharmonizowanego, według czterocyfrowych kodów Nomenklatury scalonej.

               Sprawozdanie to zawiera podsumowanie wyników szczegółowych badań ad hoc dotyczących kosztów dodatkowych, które to badania Hiszpania musi nadal regularnie przeprowadzać.

               2. Inne subwencje. Władze hiszpańskie przesyłają wykaz wszystkich pozostałych rodzajów pomocy i środków wsparcia odnoszących się do dodatkowych kosztów operacyjnych podmiotów gospodarczych związanych ze statusem Wysp Kanaryjskich jako regionu najbardziej oddalonego.

               3. Wpływ na budżet publiczny. Władze hiszpańskie wypełniają tabelę 1 zawierającą szacowaną całkowitą kwotę podatku (w EUR) pobranego lub niepobranego w ramach systemu AIEM.

               Tabela 1.

                        Rok*

                        2019

                        2020

                        2021

                        2022

                        2023

                        2024

                        Uwagi**

                        Utracone dochody podatkowe

                        Dochody podatkowe – przywóz

                        Dochody podatkowe – produkcja lokalna

               Uwagi do tabeli:

               1)„Utracone dochody podatkowe” – całkowita kwota podatku (w EUR) niepobranego z powodu różnic w opodatkowaniu zastosowanych w odniesieniu do produkcji lokalnej (obniżki/zwolnienia). Na poziomie produktu oblicza się je poprzez pomnożenie wartości produkcji sprzedanej na rynku lokalnym (tj. po odjęciu wywozu) przez zastosowane zróżnicowanie stawki podatkowej. Następnie wskaźnik oblicza się poprzez zsumowanie szacunków na poziomie produktu.

               2)„Dochody podatkowe – przywóz” – całkowita kwota podatku (w EUR) nałożonego na przywóz produktów podlegających opodatkowaniu.

               3)„Dochody podatkowe – produkcja lokalna” – całkowita kwota podatku (w EUR) nałożonego na produkty lokalne podlegające opodatkowaniu.

               4)(*) Informacje mogą nie być dostępne dla wszystkich wymienionych lat.

               5)(**) Proszę przedstawić uwagi i wyjaśnienia uznane za istotne.

               4. Wpływ na ogólne wyniki gospodarcze. Władze hiszpańskie wypełniają tabelę 2, przedstawiając wszelkie dane wykazujące wpływ obniżonych podatków na rozwój społeczno-gospodarczy regionu. Wskaźniki wymagane w tabeli odnoszą się do wyników sektorów objętych wsparciem w porównaniu z wynikami ogólnymi w gospodarce regionu. Jeżeli niektóre wskaźniki nie są dostępne, należy podać alternatywne dane dotyczące ogólnych wyników społeczno-gospodarczych, umożliwiające analizę skutków społeczno-ekonomicznych dla regionu.

               Tabela 2.

                        Rok*

                        2019

                        2020

                        2021

                        2022

                        2023

                        2024

                        Uwagi**

                        Regionalna wartość dodana brutto

                        -W sektorach objętych wsparciem

                        Ogólne zatrudnienie w regionie

                        -W sektorach objętych wsparciem

                        Liczba aktywnych przedsiębiorstw

                        -W sektorach objętych wsparciem

                        Wskaźnik poziomu cen – Hiszpania kontynentalna

                        Wskaźnik poziomu cen – region

               Uwagi do tabeli:

               1) „Sektory objęte wsparciem” – oznaczają sektory gospodarki (definicja NACE lub podobna), w których produkcja w większości (według wielkości produkcji) korzysta z obniżek lub zwolnień z podatku.

               2)(*) Informacje mogą nie być dostępne dla wszystkich wymienionych lat.

               3)(**) Proszę przedstawić uwagi i wyjaśnienia uznane za istotne.

               5. Specyfikacje systemu. Władze hiszpańskie wypełniają tabele 3 i 4 w odniesieniu do każdego produktu (odpowiednio CN4, CN6, CN8 lub TARIC10) według lat (od 2019 r. do 2024 r.). W wykazie znajdują się wyłącznie produkty, w przypadku których korzysta się ze zróżnicowanych stawek podatkowych.

               Tabela 3. Określenie produktów i zastosowanych stawek.

                        Produkty objęte wsparciem – kod CN (4, 6, 8 lub 10 cyfr)

                        Rok

                         Zatwierdzona kategoria CN4

                        Specyfikacje kodów

                        Zewnętrzna stawka podatkowa

                        Wewnętrzna stawka podatkowa

                        Zastosowane zróżnicowanie stawki

                        Uwagi**

                        2019

                        2020

                        2021

                        2022

                        2023

               Uwagi do tabeli:

               1)„Zatwierdzona kategoria CN4” – kategoria CN4 zatwierdzona w niniejszej decyzji.

               2)„Specyfikacja kodu” – w przypadku innego traktowania różnych kodów 10-cyfrowych lub w oparciu o inne specyfikacje ad hoc definicji CN/TARIC.

               3)„Zewnętrzna stawka podatkowa” – stawka podatkowa stosowana w przypadku przywozu.

               4)„Wewnętrzna stawka podatkowa” – stawka podatkowa stosowana w odniesieniu do produkcji lokalnej.

               5)„Zastosowane zróżnicowanie stawki” – różnica między stawką zewnętrzną a wewnętrzną.

               6) (**) Proszę przedstawić uwagi i wyjaśnienia uznane za istotne.

               Tabela 4. Udział produktów objętych wsparciem w rynku

                        Produkty objęte wsparciem – kod CN (4, 6, 8 lub 10 cyfr)*

                        Rok

                        Wolumen

                        Wartość (w EUR)

                        Uwagi**

                        produkcja lokalna

                        jednostka

                        przywóz

                        Udział w rynku**

                        produkcja lokalna

                        przywóz

                        Udział w rynku**

                        2019

                        2020

                        2021

                        2022

                        2023

               Uwagi do tabeli:

               1)(*) Pierwsza kolumna powinna być identyczna jak w poprzedniej tabeli, aby umożliwić dopasowanie danych.

               2)„Wolumen” – w kolumnie „jednostka” należy podać jednostkę miary (tony, hl, sztuki itp.).

               3)„Wartość” – w przypadku przywozu jest ona równa podstawie opodatkowania.

               4)(**) „Udział w rynku” – udział w rynku oblicza się poprzez odjęcie wywozu produktów lokalnych.

               5)(***) Proszę przedstawić uwagi i wyjaśnienia uznane za istotne.

               6. Nieprawidłowości. Władze hiszpańskie przekazują informacje o wszelkich dochodzeniach w sprawie nieprawidłowości administracyjnych, w szczególności dotyczących uchylania się od płacenia podatków lub przemytu, w kontekście stosowania zezwolenia. Przekazują one również szczegółowe informacje, w tym co najmniej informacje na temat charakteru sprawy, wartości i czasu.

               7. Skargi. Władze hiszpańskie przekazują informacje na temat tego, czy władze lokalne, regionalne lub krajowe otrzymały jakiekolwiek skargi dotyczące stosowania zezwolenia, czy to od beneficjentów, czy też od osób niebędących beneficjentami.