				|

		52011PC0752

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY Ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Funduszu Migracji i Azylu oraz instrumentu finansowego na rzecz wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego /* KOM/2011/0752 wersja ostateczna - 2011/0367 (COD) */

			   	UZASADNIENIE

1.
KONTEKST WNIOSKU

Na przestrzeni ostatnich lat znaczenie polityk
dotyczących spraw wewnętrznych stale rosło. Celem tych polityk,
będących centralnym elementem projektu europejskiego, jest stworzenie
obszaru bez granic wewnętrznych, na którym obywatele UE i państw
trzecich mogą przemieszczać się, mieszkać i pracować,
wnosić nowe idee, kapitał, wiedzę i innowacje lub
wypełniać braki na krajowych rynkach pracy i do którego mogą wjeżdżać,
mając pewność, że w pełni przestrzega się ich
praw i zapewnia się im bezpieczeństwo. Wzrastające znaczenie polityk
w dziedzinie spraw wewnętrznych zostało potwierdzone w programie
sztokholmskim. Jest to również jeden z obszarów, które zostały w
znaczącym stopniu zmienione w traktacie lizbońskim.
Dnia 29 czerwca 2011 r. Komisja
przyjęła wniosek dotyczący następnych wieloletnich ram
finansowych na lata 2014–2020[1]: budżet w celu
realizacji strategii „Europa 2020”. W obszarze strategii w dziedzinie spraw
wewnętrznych, obejmującej bezpieczeństwo, migrację i
zarządzanie granicami zewnętrznymi, Komisja zaproponowała
uproszczenie struktury instrumentów wydatkowania środków poprzez
ograniczenie liczby programów do struktury składającej się z
dwóch funduszy: Funduszu Migracji i Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
Uproszczenie realizacji polityki jest
podstawowym celem określonym w komunikacie na temat przeglądu
budżetu UE[2], programie dotyczącym
inteligentnych regulacji[3], a także w
wyżej wymienionym komunikacie w sprawie następnych wieloletnich ram
finansowych. Doświadczenie wskazuje, że w obecnym okresie
programowania zróżnicowanie i fragmentacja zasad regulujących
programy wydatkowania są często postrzegane jako niepotrzebnie
skomplikowane oraz trudne pod względem realizacji i kontroli. Ta sytuacja
przekłada się na duże obciążenie administracyjne
beneficjentów, a także Komisji i państw członkowskich, co
może wywołać niezamierzony efekt w postaci zniechęcenia do
udziału, wyższych wskaźników błędu i
opóźnień w realizacji. Oznacza to, że potencjalne korzyści
wynikające z programów Unii nie są w pełni wykorzystywane.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
skład pakietu czterech rozporządzeń, które wspólnie
ustanawiają ramy finansowania Unii w obszarze spraw wewnętrznych w
ramach dwóch funduszy. W niniejszym rozporządzeniu określa się
zasady dotyczące programowania, zarządzania i kontroli,
zarządzania finansowego, rozliczania rachunków, zamykania programów oraz
sprawozdawczości i oceny. W rozporządzeniu określa się
zatem mechanizmy realizacji, natomiast cel i zakres stosowania tych dwóch
funduszy, zasoby i środki ich wdrażania zdefiniowano w odnośnych
rozporządzeniach szczegółowych. Przedmiotowy instrument horyzontalny
zapewni wspólne podejście do wdrażania obydwu funduszy oraz jednolite
traktowanie beneficjentów w odniesieniu do całości wsparcia Unii w
obszarze spraw wewnętrznych.
Taka struktura ogólna obejmująca cztery
rozporządzenia jest konieczna w świetle zobowiązań
traktatowych. Ze względu na różne zasady głosowania w Radzie
wynikające ze zmiennej geometrii zgodnie z protokołami nr 19 (w
sprawie dorobku Schengen) i nr 21 (w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa
i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości) nie jest możliwe pod względem prawnym sporządzenie
pojedynczego kompleksowego wniosku ustawodawczego w sprawie Funduszu
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, niezależnie od spójności celów
strategicznych, których ma dotyczyć. Ponadto za istotne uznano, aby obydwa
fundusze (Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Fundusz Migracji i
Azylu), zgodnie z ogólnym celem polegającym na uproszczeniu i
włączeniu w główny nurt, w miarę możliwości
posiadały identyczne mechanizmy realizacji. Wreszcie dzięki
wprowadzeniu rozporządzenia horyzontalnego określającego wspólne
przepisy całkowita liczba przepisów jest znacznie mniejsza niż gdyby były
one powielane w każdym akcie.
W niniejszym rozporządzeniu określa
się wyłącznie zobowiązania o charakterze finansowym i
technicznym, zaś wyboru definicji celów strategicznych, działań
kwalifikowalnych, podziału zasobów oraz zakresu interwencji w przypadku
każdego określonego obszaru polityki dokonuje się w ramach
odnośnej podstawy prawnej (tj. w rozporządzeniach szczegółowych).

Mechanizmy określone niniejszym
rozporządzeniem mają stanowić główne źródło finansowania
Unii w obszarze spraw wewnętrznych. W związku z tym
rozporządzenie zastąpi następnie liczne przepisy o różnym
stopniu szczegółowości i złożoności
składające się obecnie na podstawy prawne
obowiązujących instrumentów wydatkowania środków w obszarze spraw
wewnętrznych: cztery instrumenty programu ogólnego „Solidarność
i zarządzanie przepływami migracyjnymi”, tj. Fundusz Granic
Zewnętrznych, Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców, Europejski
Fundusz na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich, Europejski Fundusz
Powrotów Imigrantów, oraz dwa programy szczegółowe ogólnego programu w
sprawie bezpieczeństwa i ochrony wolności, tj. ISEC („Zapobieganie i
walka z przestępczością”) oraz CIPS („Zapobieganie,
gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i innymi rodzajami
ryzyka dla bezpieczeństwa”).

2.
WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

W związku z tym, że zwiększony
nacisk kładzie się na ocenę jako narzędzie wspierające
kształtowanie polityki, niniejszy wniosek oparto na wynikach oceny,
konsultacjach z zainteresowanymi stronami i ocenie skutków.
Prace nad przygotowaniem przyszłych
instrumentów finansowych na potrzeby spraw wewnętrznych rozpoczęto w
2010 r. i kontynuowano w 2011 r. Częścią tych prac
przygotowawczych było rozpoczęcie w grudniu 2010 r. badania
oceny/oceny skutków przy wsparciu wykonawcy zewnętrznego. Badanie
zakończyło się w lipcu 2011 r. i przyniosło zestawienie
dostępnych wyników oceny istniejących instrumentów finansowych oraz
informacje na temat trudności, celów i wariantów działania, w tym ich
prawdopodobnego wpływu, omówione w ocenie skutków. Na podstawie tego
badania Komisja przygotowała sprawozdanie z oceny skutków, w sprawie
którego Rada ds. Oceny Skutków wydała opinię w dniu 9 września
2011 r.
W ocenie skutków zidentyfikowano problemy
związane z zakresem stosowania i priorytetami obecnych programów wydatkowania
w obszarze spraw wewnętrznych z jednej strony oraz problemy dotyczące
udzielania finansowania z drugiej. W odniesieniu do tej drugiej grupy problemów
w ocenie skutków zbadano warianty w zakresie zarządzania dzielonego,
zarządzania scentralizowanego i terminowego reagowania na sytuacje
nadzwyczajne.
·
W odniesieniu do zarządzania dzielonego w
ocenie skutków stwierdzono, że preferowanym wariantem jest program wieloletni
poprzedzony dialogiem politycznym. W przeciwieństwie do stanu obecnego, w
którym programy roczne łączy się w wieloletnich ramach,
rozwiązanie to znacznie zmniejszy nadkład pracy administracyjnej. Chociaż
przejście na samo programowanie wieloletnie oznaczałoby
zwiększoną elastyczność, nie rozwiązałoby kwestii
ciągłej potrzeby reagowania na zmieniającą się
sytuację państw członkowskich i państw trzecich tak
charakterystyczną dla obszaru spraw wewnętrznych. Wspomnianą
potrzebę zaspokoiłoby natomiast połączenie programowania
wieloletniego z prowadzeniem stałego dialogu politycznego, co
pozwoliłoby również na przyjęcie podejścia w większym
stopniu opartego na wynikach.
·
Pod względem usprawnienia udzielania
finansowania w ramach zarządzania scentralizowanego odrzucono utrzymanie
stanu obecnego, ponieważ wiąże się on z nikłymi
szansami na uproszczenie lub ograniczenie nakładów pracy administracyjnej
lub wręcz brakiem szans. Odrzucono również przejście na
podejście zakładające stosowanie wyłącznie
zamówień, ponieważ eliminowałoby to całkowicie
możliwość promowania działań zgodnych z kierunkiem
polityki, pobudzania współpracy ponadnarodowej oraz wspierania
społeczeństwa obywatelskiego za pomocą dotacji. Wariantem
preferowanym jest stosowanie lepiej ukierunkowanego, wymagającego
mniejszych nakładów zasobów oraz zróżnicowanego zarządzania
scentralizowanego, ponieważ oczekuje się, że doprowadzi ono do
poprawy stosunków z kluczowymi zainteresowanymi stronami oraz zmniejszenia ogólnego
nakładu pracy.
·
W odniesieniu do mechanizmu reagowania w sytuacjach
nadzwyczajnych w ocenie skutków stwierdzono, że obowiązujący
mechanizm wyraźnie nie zaspokaja zapotrzebowania na szybsze i
skuteczniejsze reagowanie na sytuacje kryzysowe w obszarze migracji i bezpieczeństwa.
Za wariant preferowany uznano usprawnienie mechanizmu i rozszerzenie zakresu
jego stosowania na więcej rodzajów sytuacji kryzysowych związanych z
migracją i bezpieczeństwem.
W ocenie skutków uwzględniono wyniki
specjalnych konsultacji społecznych, przeprowadzonych drogą
internetową, dotyczących przyszłego finansowania w obszarze
spraw wewnętrznych. Konsultacje prowadzono w dniach od 5 stycznia do 20
marca 2011 r. i mogły w nich uczestniczyć wszystkie zainteresowane
strony. Otrzymano w sumie 115 odpowiedzi od osób prywatnych oraz w imieniu
organizacji, w tym osiem dokumentów określających stanowisko. W
konsultacjach wzięli udział respondenci ze wszystkich państw
członkowskich oraz z niektórych państw trzecich.
W kwietniu 2011 r. zorganizowano
konferencję „Przyszłość finansowania UE w obszarze spraw
wewnętrznych – nowe spojrzenie”, dzięki której kluczowe
zainteresowane strony (państwa członkowskie, organizacje
międzynarodowe, organizacje społeczeństwa obywatelskiego itp.)
mogły spotkać się w celu omówienia przyszłości
unijnego finansowania w obszarze spraw wewnętrznych. Konferencja była
również okazją do potwierdzenia wyników oceny sytuacji i konsultacji
społecznych.
Kwestia przyszłości finansowania UE
w obszarze spraw wewnętrznych była podnoszona i omawiana z zainteresowanymi
podmiotami instytucjonalnymi przy licznych okazjach, między innymi podczas
nieformalnych rozmów podczas lunchu w trakcie obrad Rady ds. Wymiaru
Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych dnia 21 stycznia 2011 r.,
podczas nieformalnego śniadania z politycznymi koordynatorami Parlamentu
Europejskiego dnia 26 stycznia 2011 r., podczas przesłuchania komisarz
Malmström przed Komisją ds. wyzwań politycznych (SURE) Parlamentu
Europejskiego dnia 10 marca 2011 r., a także podczas wymiany opinii
pomiędzy Dyrektorem Generalnym DG do Spraw Wewnętrznych i
Komisją Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw
Wewnętrznych (LIBE) Parlamentu Europejskiego dnia 17 marca 2011 r. Uzyskano
również szczegółowe porady ekspertów podczas dyskusji z ekspertami z
państw członkowskich w ramach wspólnego komitetu programu ogólnego
„Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi”.
Te konsultacje, konferencje i debaty z
ekspertami potwierdziły istnienie powszechnej zgody między kluczowymi
zainteresowanymi stronami co do konieczności uproszczenia mechanizmów
realizacji i większej elastyczności, w szczególności przy
reagowaniu na sytuacje nadzwyczajne. Zainteresowane strony poparły
pomysł ograniczenia liczby instrumentów finansowych do struktury
składającej się z dwóch funduszy pod warunkiem jednak, że
rzeczywiście doprowadzi to do uproszczeń. Przyznano również,
że istnieje zapotrzebowanie na elastyczny mechanizm reagowania w
sytuacjach nadzwyczajnych umożliwiający Unii szybkie i skuteczne
reagowanie na sytuacje kryzysowe związane z migracją i
bezpieczeństwem. Chociaż zarządzanie dzielone w
połączeniu z przejściem na programowanie wieloletnie i
określaniem wspólnych celów na szczeblu unijnym uznano zasadniczo za
odpowiednią metodę zarządzania wszystkimi wydatkami w dziedzinie
spraw wewnętrznych, organizacje pozarządowe stwierdziły jednak,
że należy również kontynuować zarządzanie
bezpośrednie. Zainteresowane strony opowiedziały się
również za zwiększeniem roli agencji odpowiedzialnych za sprawy
wewnętrzne w celu zacieśnienia współpracy i zwiększenia
synergii.

3.
ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

Prawo do podejmowania działań wynika
z art. 3 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, który stanowi, że „Unia
zapewnia swoim obywatelom przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości bez granic wewnętrznych, w której zagwarantowana jest
swoboda przepływu osób, w powiązaniu z właściwymi
środkami w odniesieniu do kontroli granic zewnętrznych, azylu,
imigracji, jak również zapobiegania i zwalczania przestępczości”.
Realizując jednocześnie kilka
nierozerwalnie związanych ze sobą celów, z których żaden nie
jest podrzędny lub pośredni względem pozostałych, niniejsze
rozporządzenie opiera się na wielu istotnych podstawach prawnych
zawartych w tytule V Traktatu w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa
i sprawiedliwości, a mianowicie na art. 78 ust. 2, art. 79 ust. 2 i 4,
art. 82 ust. 1, art. 84 i art. 87 ust. 2. Stanowią one podstawy prawne
działań Unii w obszarach azylu, imigracji, zarządzania
przepływami migracyjnymi, sprawiedliwego traktowania obywateli państw
trzecich legalnie przebywających w państwach członkowskich,
zwalczania nielegalnej imigracji, wydalania i repatriacji osób
przybywających bez zezwolenia, handlu ludźmi, współpracy
sądowej w sprawach karnych, zapobiegania przestępczości,
zwalczania przestępczości, w tym terroryzmu, korupcji,
przestępczości zorganizowanej i współpracy policyjnej.
Stanowią one zgodne podstawy prawne w
świetle stanowiska Zjednoczonego Królestwa, Irlandii [i Danii] w
odniesieniu do obszarów, których dotyczą, dzięki czemu możliwe jest
głosowanie nad tym tekstem w Radzie. Ponieważ zwykła procedura
ustawodawcza ma zastosowanie do każdej z wymienionych podstaw prawnych,
połączenie wybranych podstaw prawnych jest całkowicie zgodne z
prerogatywami Parlamentu Europejskiego.
Zwraca się również uwagę na
art. 80 TFUE, w którym podkreślono, że niektóre z tych polityk Unii
oraz ich wprowadzanie w życie podlegają zasadzie solidarności i
sprawiedliwego podziału odpowiedzialności między państwami
członkowskimi, w tym również na płaszczyźnie finansowej.
W świetle powyższej procedury
decyzyjnej w przepisach niniejszego rozporządzenia ustanawia się horyzontalne
wspólne przepisy dotyczące wdrażania Funduszu Migracji i Azylu oraz
jeden element Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, mianowicie
instrument wsparcia finansowego w zakresie współpracy policyjnej,
zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania
kryzysowego.
W odniesieniu do tych strategii w dziedzinie
spraw wewnętrznych objętych Funduszem Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, których podstawy prawne nie są zgodne z wymienionymi
powyżej, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie na
podstawie szczególnej klauzuli zawartej w jednym z rozporządzeń
szczegółowych, tj. w instrumencie wsparcia finansowego w zakresie granic
zewnętrznych i wiz opartym na art. 77 ust. 2 TFUE, ponieważ te
obszary polityki stanowią rozwój dorobku Schengen, w którym nie
uczestniczy ani Zjednoczone Królestwo, ani Irlandia.
W rezultacie po wspólnym przyjęciu
niniejszego rozporządzenia i rozporządzeń szczegółowych przepisy
niniejszego rozporządzenia będą w równym stopniu stosować
się do całości finansowania Unii w obszarze spraw
wewnętrznych.
Co do zasady obszar spraw wewnętrznych
jest obszarem charakteryzującym się znaczącą
wartością dodaną wynikającą z wykorzystania budżetu
Unii.
Działanie
Unii jest uzasadnione na podstawie celów zawartych w art. 67 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który określa środki
służące ustanowieniu przestrzeni wolności,
bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Wdrożenie pomocy finansowej we
współpracy z państwami członkowskimi w ramach zarządzania
dzielonego stanowi ważny aspekt finansowania Unii w obszarze spraw
wewnętrznych. Metodę zarządzania dzielonego uznaje się za
odpowiednią dla wszystkich obszarów spraw wewnętrznych, w związku
z czym zakres jej stosowania rozszerzono na obszar bezpieczeństwa
wewnętrznego, w odniesieniu do którego metoda ta nie była
wcześniej stosowana. Zarządzanie scentralizowane zostaje utrzymane w
odniesieniu do działań zgodnych z kierunkiem polityki.
W ramach
zarządzania dzielonego przejście z programów rocznych na
programowanie wieloletnie poprzedzone dialogiem politycznym w ramach
strategicznych określonych na szczeblu Unii zagwarantuje, że
działania finansowane z budżetu Unii będą odpowiadać
potrzebom poszczególnych państw członkowskich przy jednoczesnej
realizacji priorytetów Unii. Chociaż w niniejszym wniosku określa
się ogólne zasady dotyczące programowania, sprawozdawczości,
zarządzania finansowego, kontroli i ocen, które są niezbędne do
prawidłowego wdrożenia finansowania unijnego w obszarze spraw
wewnętrznych, w miarę możliwości przewiduje się w nim
jednak pozostawienie państwom członkowskim swobody decydowania o
sposobie wdrożenia tych zasad na szczeblu krajowym. Przykładowo
kwalifikowalność wydatków będzie ustalana na podstawie przepisów
krajowych, z zastrzeżeniem ograniczonej liczby wspólnych, prostych zasad
określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Dzięki temu
interwencje są przeprowadzane na odpowiednim szczeblu, a rola Unii nie
wychodzi poza niezbędny zakres. Jak podkreślono
w przeglądzie budżetu, „budżet UE powinien być
wykorzystywany do finansowania dóbr publicznych UE, działań, których
państwa członkowskie i regiony nie mogą sfinansować same,
lub w przypadkach gdy takie finansowanie zapewni lepsze wyniki”[4].
Szczegółowe
uzasadnienia działań Unii dotyczących różnych obszarów
polityki objętych niniejszym rozporządzeniem zostały
uwzględnione w uzasadnieniu rozporządzeń szczegółowych.

4.
WPŁYW NA BUDŻET

Wniosek Komisji dotyczący wieloletnich
ram finansowych obejmuje propozycję przeznaczenia kwoty 3 869 mln EUR na
Fundusz Migracji i Azylu oraz 4 648 mln EUR na Fundusz Bezpieczeństwa
Wewnętrznego (w cenach bieżących).

5.
GŁÓWNE ELEMENTY

Jako nowe ramy ogólne w zakresie
wdrażania finansowania Unii w obszarze strategii w dziedzinie spraw
wewnętrznych niniejsze rozporządzenie określa ogólne zasady
dotyczące finansowania wydatków, w tym zasady dotyczące partnerstwa,
programowania, sprawozdawczości, monitorowania i oceny, systemów
zarządzania i kontroli uruchamianych przez państwa członkowskie
oraz rozliczania rachunków:
–
zasady dotyczące partnerstwa, programowania,
monitorowania i oceny sporządzono w oparciu o doświadczenie zdobyte w
związku z obecnymi czterema funduszami programu ogólnego
„Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi”;
–
zasady dotyczące systemów zarządzania i
kontroli, zarządzania finansowego, rozliczania rachunków,
sprawozdawczości i zamykania programów są wzorowane na części
II wniosku Komisji w sprawie rozporządzenia ustanawiającego wspólne
przepisy dotyczące funduszy objętych zakresem wspólnych ram
strategicznych (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie wspólnych ram
strategicznych”)[5] oraz wniosku Komisji
dotyczącym rozporządzenia w sprawie finansowania wspólnej polityki
rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej[6],
zapewniając jednocześnie – w razie potrzeby – kontynuację
stosowania zasad obowiązujących dla obecnych czterech funduszy.
Celem rozporządzenia jest określenie
warunków
(1)
bardziej zgodnego z kierunkiem polityki i ukierunkowanego
na wyniki finansowania osiąganego m. in. poprzez wzmocnione programowanie
strategiczne;
(2)
znacznego uproszczenia mechanizmów realizacji w
porównaniu z obecną sytuacją;
(3)
większej elastyczności w zarządzaniu
finansowym i wdrażaniu w świetle konieczności reagowania na nowe
i nieprzewidziane okoliczności tak charakterystyczne dla obszaru spraw
wewnętrznych;
(4)
wzmocnionych ram monitorowania i oceny,
zapewniających rozliczalność, przejrzystość i
świadomą refleksję na temat przyszłego wsparcia w obszarze
spraw wewnętrznych.

5.1.
Program działań zgodnych z kierunkiem
polityki i ukierunkowanych na wyniki

W
odniesieniu do zarządzania dzielonego
·
Na początku następnych wieloletnich ram
finansowych z każdym państwem członkowskim będzie
prowadzony jeden nadrzędny dialog na temat polityki spraw
wewnętrznych dotyczący wykorzystania przez te państwa
przedmiotowych funduszy, tj. sposobu, w jaki każde państwo
członkowskie przyczyni się do osiągnięcia celów
związanych z przestrzenią wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości z wykorzystaniem budżetu Unii. Przed zorganizowaniem
tych dialogów Komisja wydaje komunikat na temat ogólnych oczekiwań oraz
ram dialogu. W komunikacie tym przedstawia również swoje zamiary co do
działań na szczeblu Unii i ram ich wdrażania (np. wykorzystywane
różne metody zarządzania).
·
Uwzględniając wynik dialogu politycznego,
w programach uzgodnionych przez Komisję i państwa członkowskie,
opisana zostanie sytuacja wyjściowa oraz określone zostaną cele,
które państwa członkowskie mają osiągnąć w danym
obszarze polityki, a także cele dotyczące finansowania unijnego. W
programie krajowym określone zostaną cele dotyczące produktów/usług i przykładowe
działania w odniesieniu do poszczególnych celów. Ponadto w siedmioletnim
planie finansowym wskaże się sposób przyznawania i wydatkowania
przydzielonych zasobów w ramach dostępnych pułapów. Działania
wdrażane w państwach trzecich i w związku z tymi państwami
nie powinny być bezpośrednio ukierunkowane na rozwój, zaś celem
dialogu politycznego powinna być całkowita spójność z
zasadami i ogólnymi celami działań zewnętrznych i polityki
zagranicznej Unii dotyczącymi danego państwa lub regionu.
·
Chociaż podjęte zostaną wszelkie
środki, aby zapewnić przyjęcie programów krajowych w 2014 r., nie jest wykluczone, że niektóre
z nich zostaną przyjęte dopiero w 2015 r. Aby uniknąć
utraty powiązanych środków na zobowiązania na 2014 r., Komisja
wprowadzi zatem zmiany do wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady określającego
wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 [COM(2011) 398 z 29.06.2011] w
celu rozszerzenia zakresu przepisów art. 7 tego rozporządzenia na programy
wdrażane zgodnie z zasadą zarządzania dzielonego w ramach Funduszu
Migracji i Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
·
Państwa członkowskie będą
corocznie składać sprawozdanie dotyczące zarządzania finansowego
i osiągniętych w ramach programów wyników.
·
W 2017 r. przeprowadzony zostanie przegląd
śródokresowy w celu ponownego zbadania sytuacji w każdym
państwie członkowskim. Istnieje przy tym możliwość
przydzielenia nowych zasobów na lata 2018–2020.
W odniesieniu do zarządzania
bezpośredniego i pośredniego
·
Osiągane w ramach programów krajowych cele
będą uzupełnianie „działaniami na szczeblu Unii”, jak
również mechanizmem szybkiego reagowania służącym
opanowaniu sytuacji nadzwyczajnych. Działania na szczeblu Unii
będą wspierały realizację polityki Unii poprzez dotacje i
zamówienia. Będą to między innymi działania podejmowanie w
państwach trzecich i w związku z tymi państwami, jak wskazano w
komunikacie w sprawie wieloletnich ram finansowych[7].
Działania takie nie są bezpośrednio ukierunkowane
na rozwój i w stosownych przypadkach uzupełniają pomoc finansową
świadczoną poprzez instrumenty pomocy zewnętrznej UE, które
pozostają głównym źródłem finansowania
umożliwiającym państwom trzecim budowę własnego
potencjału. Przy wdrażaniu takiego wsparcia zostanie zachowana
pełna spójność z zasadami i ogólnymi celami działań
zewnętrznych UE i polityki zagranicznej związanymi z danym krajem lub
regionem. Zostanie zapewniona komplementarność za pomocą
ściślejszej koordynacji z Europejską Służbą
Działań Zewnętrznych oraz odpowiednimi służbami
Komisji.
·
Ponadto działania Unii i działania
związane z pomocą w sytuacjach nadzwyczajnych mogą być
prowadzone przez agencje Unii w obszarze spraw wewnętrznych (Europejskie
Kolegium Policyjne – Cepol, Europol, Europejski Urząd Wsparcia w
dziedzinie Azylu – EASO, Frontex i Agencję ds. Zarządzania
Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni
Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości) w przypadkach, w
których działania podejmowane są w interesie Unii, mają
charakter działań podejmowanych ad hoc, a także kiedy ich
skuteczne wdrażanie uzależnione jest od eksperckiej wiedzy
operacyjnej i technicznej danej agencji. Działania takie wdrażane
będą w ramach ich misji i zgodnie z ich podstawami prawnymi,
będą miały charakter komplementarny wobec ich programów
roboczych i nie będą naruszały przewidzianych redukcji stanu
zatrudnienia.
·
Pomoc techniczna z inicjatywy Komisji
będzie wykorzystywana jako wsparcie dla państw członkowskich i
beneficjentów w celu zachęcenia do wzajemnego uczenia się oraz poprawy
komunikacji (w tym w stosownych przypadkach komunikacji instytucjonalnej) i
oceny. Z tych środków będą również wspierane odpowiednie
środki kontroli w Unii i w państwach trzecich dotyczące
finansowanych działań i obsługi systemu informatycznego
wykorzystywanego do komunikacji między państwami członkowskimi a
Komisją w ramach zarządzania dzielonego.

5.2.
Uproszczenie mechanizmów realizacji

W odniesieniu do zarządzania
dzielonego
·
Każde państwo członkowskie
będzie musiało zaprojektować pojedynczy program krajowy w
odniesieniu do Funduszu, łącząc w ten sposób różne obszary
polityki, czego wynikiem będzie wsparcie z budżetu Unii odpowiednio
na rzecz zintegrowanej polityki migracyjnej w tym integracji, azylu i powrotów
w przypadku Funduszu Migracji i Azylu oraz kompleksowej strategii
bezpieczeństwa wewnętrznego w tym współpracy policyjnej,
bezpieczeństwa granic, walki z poważną
przestępczością transgraniczną, fałszowaniem
dokumentów itp. w przypadku Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
·
Nowe ramy charakteryzują się
poważnym uproszczeniem i zmniejszeniem obciążenia
administracyjnego w porównaniu z obecnymi czterema funduszami, które oparte
są zarówno na strategii wieloletniej, jak i programach rocznych. Maksymalna
liczba programów wyniesie 26 w przypadku Funduszu Migracji i Azylu (z
wyłączeniem Danii, gdyby Zjednoczone Królestwo i Irlandia zdecydowały
się na dobrowolne uczestnictwo) oraz 27 w przypadku Funduszu
Bezpieczeństwa Wewnętrznego (wszystkie państwa
członkowskie). Ponadto państwa stowarzyszone z Schengen
będą również uczestniczyć w Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego w odniesieniu do elementów dotyczących granic
zewnętrznych i wiz oraz współpracy policyjnej.
·
Oczekuje się niewielu przypadków zmiany
programów krajowych: programy będą ukierunkowane na cele i cele
dotyczące realizacji produktów/usług, i nie będą
zawierać zamkniętego katalogu działań. Docelowo – w
miarę możliwości i z wyjątkiem nowych lub nieprzewidzianych
okoliczności – każdego państwa członkowskiego i
każdego Funduszu powinna dotyczyć jedna decyzja w sprawie
przyjęcia programu wieloletniego oraz, w razie potrzeby, jedna decyzja w
sprawie zmiany programu w kontekście przeglądu śródokresowego.
·
Podobnie jak w przypadku funduszy objętych
zakresem wspólnych ram strategicznych zasadę partnerstwa należy
realizować za pośrednictwem komitetu monitorującego.
·
Każde państwo członkowskie stworzy
pojedynczy system zarządzania i kontroli dla każdego z Funduszy, przy
czym możliwe jest posiadanie jednego systemu obejmującego obydwa
Fundusze. W celu uwzględnienia szczególnych cech instytucji krajowych
państwa członkowskie mogą utworzyć Instytucje Delegowane
którym Instytucje Odpowiedzialne mogą przekazać określone
zadania (związane z programowaniem i wdrażaniem).
·
Kwalifikowalność wydatków określa
się na podstawie przepisów krajowych, z zastrzeżeniem ograniczonej
liczby wspólnych, prostych zasad. Podejście to powinno stanowić
istotne uproszczenie w zakresie zarządzania projektem na poziomie
beneficjentów. Uproszczone warianty dotyczące kosztów, takie jak stawki
zryczałtowane i kwoty ryczałtowe, zapewniają państwom
członkowskim możliwość wprowadzenia zarządzania
ukierunkowanego na wyniki na poziomie beneficjentów.
W odniesieniu do zarządzania
bezpośredniego i pośredniego
·
Pomoc finansowa będzie dostępna w
przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnych, co zostało
określone w odpowiednich przepisach rozporządzeń
szczegółowych. Powyższy mechanizm uruchamia Komisja, również z
inicjatywy państw członkowskich, komitetu ustanowionego na mocy art.
71 TFUE (COSI) reprezentowanego przez odnośną prezydencję Unii
lub innych zainteresowanych stron, takich jak organizacje międzynarodowe
(Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Międzynarodowa
Organizacja ds. Migracji itp.) i agencje Unii odpowiedzialne za sprawy
wewnętrzne.
·
Wykorzystane zostaną wszystkie możliwe
środki, aby uniknąć rozproszenia zasobów poprzez ich skupienie na
osiągnięciu ograniczonej liczby celów Unii i w razie potrzeby
korzystanie z wiedzy eksperckiej najważniejszych zainteresowanych stron na
podstawie umów o partnerstwie i umów ramowych.
·
W zakresie wsparcia finansowego na rzecz
opracowania nowych systemów informatycznych („pakiet inteligentnych granic”)
obecnie stosowane roczne decyzje finansowe umożliwiające Komisji
opracowanie elementów centralnych zostaną zastąpione przez
wieloletnie ramy.

5.3.
Elastyczność

W
odniesieniu do zarządzania dzielonego
·
Wpływ przeglądu śródokresowego
będzie uzależniony od sytuacji w państwach członkowskich. Wyłącznie
państwa członkowskie, które uznaje się za narażone na
dodatkowe ryzyko lub które uzyskają dodatkowe zasoby na wdrożenie
szczególnych priorytetów Unii, zostaną zachęcone do zmiany kwot
zawartych w ich planach finansowych i w stosownych przypadkach do dodania
elementów do swojego programu.
·
Elastyczność finansowa jest
nieodłącznym elementem obecnego porozumienia międzyinstytucjonalnego
w sprawie dyscypliny budżetowej oraz wniosku Komisji w sprawie
rozporządzenia dotyczącego wieloletnich ram finansowych na lata
2014–2020. Znalazła ona także odzwierciedlenie we
wniosku dotyczącym rewizji rozporządzenia finansowego oraz w sprawie jego
przepisów wykonawczych. Będzie ona zatem realizowana w szczególności
poprzez różne mechanizmy ustanowione w tych wnioskach, przy czym najważniejsze
etapy ich wdrażania to wieloletnie programowanie finansowe i jego coroczna
aktualizacji, coroczny przydział środków budżetowych oraz
coroczne wykonanie budżetu.
·
W rozporządzeniach szczegółowych
określa się kwoty, które zostaną przydzielone na programy
krajowe, działania na szczeblu Unii i inne działania. W
całościowym pakiecie obejmującym niniejsze rozporządzenie i
rozporządzenia szczegółowe przewiduje się jednak, że
Komisja może, w drodze aktów delegowanych, zmieniać konkretne kwoty w
celu zapewnienia optymalnego wykorzystania budżetu Unii.
W
odniesieniu do zarządzania bezpośredniego i pośredniego
·
Roczne środki na działania na szczeblu
Unii, pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych oraz, z zastrzeżeniem rocznych
pułapów, pomoc techniczną z inicjatywy Komisji uznaje się za
jedną „pulę środków finansowych”, co pozwala na maksymalną
elastyczność w podejmowaniu decyzji w każdym kolejnym roku budżetowym
odnośnie do przeznaczenia zasobów, w zależności od specyficznych
potrzeb.
·
Działania na szczeblu Unii są
określone bardzo szeroko, tak aby Komisja miała do dyspozycji
wszystkie narzędzia niezbędne do wywiązania się z jej
zadań w zakresie ustanawiania prawa i koordynacji polityki.
–
Działania te koncentrują się na
aspektach ponadnarodowych (współpraca, analiza porównawcza, sieci), które
wymagają wspólnych działań we wszystkich państwach
członkowskich oraz w ramach których aktywnie wspiera się zbiorowe i
wzajemnie się wzmacniające działania państw członkowskich
i innych podmiotów, co konsoliduje współpracę Unii i prowadzi do wzajemnego
uczenia się i innowacji.
–
Dopuszcza się również działania,
które nie mają charakteru ponadnarodowego, ale mają szczególne
znaczenie dla Unii jako całości w zakresie rozwoju polityki w tych
obszarach.
–
Mogą one obejmować działania
prowadzone w państwach trzecich i w związku z tymi państwami.
–
W rozporządzeniach szczegółowych
przewiduje się wdrożenie w odniesieniu do wszystkich obszarów
polityki i celów wspieranych w ramach przedmiotowych funduszy, a nawet
finansowanie aspektów funkcjonowania przedmiotowych funduszy związanych z
polityką. W przypadku elementu Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego dotyczącego granic i wiz może ono objąć
wdrożenie mechanizmu oceny i monitorowania stosowania dorobku Schengen.
·
W związku z tym w rozporządzeniach
szczegółowych przewiduje się również wspieranie rozwoju
społeczeństwa obywatelskiego i sieci ponadnarodowych (w
szczególności w przypadku Funduszu Migracji i Azylu) oraz badań
testujących i zatwierdzających, na przykład projektów w
dziedzinie badań stosowanych mających na celu zniwelowanie luki, jaka
istnieje między programem „Horyzont 2020” a wykorzystaniem operacyjnym (w
szczególności w przypadku Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego).

5.4.
Spójne i skuteczne ramy sprawozdawczości,
monitorowania i oceny

W
odniesieniu do zarządzania dzielonego
·
Integralną częścią rozliczania
rachunków będzie coroczne składanie przez państwa
członkowskie sprawozdań dotyczących wdrożenia wieloletniego
programu. Aby państwa członkowskie miały swój wkład w
proces przeprowadzania przeglądu śródokresowego, w 2017 r.
zostaną one wezwane do przedstawienia dodatkowych informacji
dotyczących postępu w realizacji celów. Podobne działanie zostanie
przeprowadzone w 2019 r., aby w razie potrzeby można było
wprowadzić korekty w ostatnim roku budżetowym (2020).
·
Wspierając rozwój kultury opartej na ocenie w
dziedzinie spraw wewnętrznych, Fundusze uzyskają wspólne ramy oceny i
monitorowania oparte o wskaźniki związane z szeroko pojętą polityką,
które podkreślą przyjęte w przypadku funduszy podejście
oparte na wynikach, oraz istotną rolę, którą mogłyby
odegrać w procesie łączenia polityk, aby osiągnąć
cel, jakim jest stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości. Wskaźniki te dotyczą oddziaływania, jakie
fundusze mogą mieć na: rozwój wspólnej kultury bezpieczeństwa na
graniach, współpracy policyjnej i zarządzania kryzysowego; skuteczne
zarządzanie przepływami migracyjnymi na terytorium UE; sprawiedliwe i
równe traktowanie obywateli państw trzecich; solidarność i
współpracę między państwami członkowskimi przy
rozwiązywaniu kwestii migracji i bezpieczeństwa wewnętrznego
oraz wypracowanie wspólnego podejścia UE do migracji i bezpieczeństwa
w stosunku do państw trzecich.
·
Aby zapewnić odpowiednie stosowanie zasad
dotyczących oceny oraz mając na uwadze praktyczne doświadczenia
związane z oceną w państwach członkowskich w ramach
obowiązującego finansowania Unii w obszarze spraw wewnętrznych,
Komisja i państwa członkowskie będą wspólnie pracować
nad rozwojem wspólnych ram oceny i monitorowania w drodze środków
wykonawczych, m. in. określając wzory i wspólne wskaźniki produktu
i rezultatu.
·
Wszystkie środki zostaną ustanowione na
początku okresu programowania, dzięki czemu państwa
członkowskie będą mogły tworzyć swoje systemy
sprawozdawczości i ocen na podstawie uzgodnionych zasad i wymogów.
·
W celu zmniejszenia obciążenia
administracyjnego i zapewnienia synergii między
sprawozdawczością i oceną informacje wymagane na potrzeby sprawozdań
z ocen będą opierać się na danych dostarczonych przez
państwa członkowskie w rocznych sprawozdaniach z realizacji programów
krajowych oraz będą uzupełniać te dane.
·
Sprawozdanie z oceny okresowej ma zostać
przedłożone w 2018 r. i powinno stać się przedmiotem
refleksji na temat kolejnego okresu programowania.
2011/0367 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
Ustanawiające przepisy ogólne
dotyczące Funduszu Migracji i Azylu oraz instrumentu finansowego na rzecz
wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania
przestępczości oraz zarządzania kryzysowego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 78 ust. 2,
art. 79 ust. 2, art. 79 ust. 4, art. 82 ust. 1, art. 84 i art. 87 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu wniosku ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[8],

uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[9],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
Celem polityki spraw wewnętrznych Unii
Europejskiej jest stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości: obszaru bez granic wewnętrznych, na którym ludzie
mogą swobodnie przemieszczać się, mieszkać, pracować i
do którego mogą wjeżdżać, przekonani, że w pełni
przestrzega się ich praw i zapewnia się im bezpieczeństwo;
pamiętając jednak o wspólnych wyzwaniach, takich jak opracowanie kompleksowej
unijnej polityki imigracyjnej, aby wzmocnić konkurencyjność i
spójność społeczną Unii, stworzenie wspólnego europejskiego
systemu azylowego oraz zapobieganie zagrożeniom związanym z
poważną i zorganizowaną przestępczością,
cyberprzestępczością i terroryzmem oraz zwalczanie takich
zagrożeń.
(2)
Finansowanie Unii na wsparcie rozwoju tego obszaru
powinno stanowić namacalny dowód solidarności i podziału
odpowiedzialności będącymi niezbędnymi elementami
reagowania na wspólne wyzwania.
(3)
Istnienie wspólnych ram powinno zapewniać
niezbędną spójność, uproszczenie i jednolite wdrażanie
tego finansowania we wszystkich odnośnych obszarach polityki.
(4)
We wspólnych ramach należy określić
zasady pomocy oraz obowiązki państw członkowskich i Komisji w
zakresie zapewniania stosowania tych zasad.
(5)
Przedmiotowe finansowanie Unii byłoby
skuteczniejsze i lepiej ukierunkowane, gdyby współfinansowanie
działań kwalifikowalnych odbywało się na podstawie
wieloletniego programowania strategicznego opracowanego przez każde
państwo członkowskie w porozumieniu z Komisją.
(6)
Działania w państwach trzecich i
związane z państwami trzecimi, objęte wsparciem w ramach
rozporządzeń szczegółowych, należy podejmować w
synergii i przy zapewnieniu spójności z innymi działaniami prowadzonymi
poza obszarem Unii, które wspierane są za pośrednictwem unijnych
instrumentów pomocy zewnętrznej, zarówno geograficznych, jak i
tematycznych. Przy realizacji takich działań należy
zachować w szczególności pełną spójność z
zasadami i ogólnymi celami działań zewnętrznych i polityki
zagranicznej Unii związanymi z danym państwem lub regionem. Działania
te nie powinny mieć na celu wsparcia działań bezpośrednio ukierunkowanych
na rozwój, a w razie potrzeby powinny uzupełniać pomoc finansową
zapewnianą poprzez instrumenty pomocy zewnętrznej. Zapewniona
zostanie również spójność z unijną polityką humanitarną,
zwłaszcza w odniesieniu do wdrażania pomocy w sytuacjach
nadzwyczajnych.
(7)
Działania zewnętrzne powinny być
spójne, zgodnie z art. 18 ust. 4 TUE.
(8)
Przed przygotowaniem programów wieloletnich, które
są środkiem do osiągnięcia celów przedmiotowego
finansowania Unii, państwa członkowskie i Komisja powinny
podjąć dialog polityczny, aby w ten sposób ustanowić spójną
strategię dla każdego państwa członkowskiego.
(9)
Strategię należy poddać
przeglądowi śródokresowemu w celu zapewnienia odpowiedniego
finansowania w latach 2018–2020.
(10)
Państwa członkowskie powinny
ustanowić partnerstwo z odpowiednimi organami i podmiotami w celu
przygotowania, wdrożenia i monitorowania swoich programów krajowych przez
cały okres wieloletni. Państwa członkowskie powinny
utworzyć komitety monitorujące w celu monitorowania programów
krajowych oraz wspierać te komitety w przeprowadzaniu przeglądu
wdrażania i postępów w realizacji celów.
(11)
Kwalifikowalność wydatków w ramach
programów krajowych powinno określać prawo krajowe, z
zastrzeżeniem wspólnych zasad. Należy określić
początkową i końcową datę kwalifikowalności
wydatków, aby zapewnić jednolite i sprawiedliwe przepisy mające
zastosowanie do programów krajowych.
(12)
Pomoc techniczna powinna umożliwiać
państwom członkowskim udzielenie wsparcia w zakresie wdrażania
ich programów krajowych oraz pomoc beneficjentom w wypełnianiu ich
zobowiązań i przestrzeganiu prawa Unii.
(13)
Aby zapewnić odpowiednie ramy szybkiego zapewnienia
pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych, w niniejszym rozporządzeniu
należy przewidzieć wsparcie na działania, na które wydatki
poniesiono przed złożeniem wniosku o udzielenie pomocy, zgodnie z
przepisem rozporządzenia finansowego[10], który dopuszcza
taką elastyczność w należycie uzasadnionych,
wyjątkowych przypadkach.
(14)
Interesy finansowe Unii Europejskiej powinny
być chronione przez cały cykl wydatkowania poprzez zastosowanie
właściwych środków obejmujących zapobieganie, wykrywanie i
badanie nieprawidłowości, odzyskiwanie utraconych, niesłusznie
wypłaconych lub nieprawidłowo wykorzystanych funduszy oraz, w
stosownych przypadkach, kary.
(15)
Państwa członkowskie powinny
przyjąć właściwe środki w celu zagwarantowania
prawidłowego funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli oraz
jakości realizacji. W tym celu niezbędne jest ustalenie zasad
ogólnych, które powinny być przestrzegane w tych systemach, i
niezbędnych funkcji, jakie powinny one pełnić.
(16)
Należy określić obowiązki
państw członkowskich w zakresie systemów zarządzania i kontroli,
zapobiegania nieprawidłowościom i naruszeniom prawa Unii oraz ich
wykrywania i korygowania, tak aby zagwarantować skuteczne i
prawidłowe wdrożenie programów krajowych.
(17)
Zgodnie z zasadami pomocniczości i
proporcjonalności za realizację i kontrolę programów krajowych
powinny w pierwszym rzędzie odpowiadać państwa członkowskie
w ramach swoich systemów zarządzania i kontroli.
(18)
Tylko Instytucje Odpowiedzialne akredytowane przez
państwa członkowskie zapewniają dostateczną gwarancję
przeprowadzenia niezbędnych kontroli przed udzieleniem beneficjentom
wsparcia z budżetu Unii. Dlatego też należy wyraźnie
określić, że z budżetu unijnego zwracane są
wyłącznie wydatki dokonane przez akredytowane instytucje
odpowiedzialne.
(19)
Należy ustanowić uprawnienia i
obowiązki Komisji w zakresie sprawdzania skuteczności funkcjonowania
systemów zarządzania i kontroli oraz nakładania na państwa
członkowskie zobowiązań do podejmowania działań.
(20)
Zobowiązania budżetowe Unii powinny
być wykonywane jednorocznie. W celu zapewnienia skutecznego
zarządzania programem konieczne jest ustanowienie wspólnych zasad
płatności salda rocznego oraz salda końcowego.
(21)
Płatności zaliczkowe w momencie
rozpoczęcia programów gwarantują, że państwo
członkowskie posiada środki na zapewnienie wsparcia na rzecz
beneficjentów podczas realizacji programu od momentu zatwierdzenia programu. W
związku z tym należy ustanowić przepisy dotyczące kwot
wstępnych płatności zaliczkowych. Wstępne
płatności zaliczkowe powinny być w pełni rozliczone po
zakończeniu programu.
(22)
Konieczne jest uwzględnienie zmian zasad
zarządzania dzielonego wprowadzanych w wyniku przeprowadzanej co trzy lata
rewizji rozporządzenia finansowego[11].
(23)
W celu zwiększenia odpowiedzialności za
wydatki współfinansowane z budżetu Unii w każdym roku
należy stworzyć odpowiednie ramy rocznego rozliczania rachunków. Zgodnie
z tymi ramami Instytucja Odpowiedzialna powinna przedłożyć
Komisji w odniesieniu do danego programu krajowego poświadczenie
wiarygodności dotyczące zarządzania uzupełnione o roczne
sprawozdanie finansowe, zgłoszenie podsumowujące oraz
niezależną opinię z audytu i sprawozdanie z kontroli.
(24)
W celu wsparcia poświadczenia
wiarygodności stanowiącego podstawę rocznego rozliczenia
rachunków w całej Unii należy określić wspólne przepisy
dotyczące charakteru i poziomu kontroli, które mają przeprowadzać
państwa członkowskie.
(25)
Aby zapewnić należyte zarządzanie
finansami w zakresie zasobów Unii, Komisja może być zmuszona do
zastosowania korekt finansowych. Dla zapewnienia pewności prawnej w
odniesieniu do państw członkowskich ważne jest określenie
okoliczności, w jakich naruszenia obowiązujących przepisów prawa
unijnego lub krajowego mogą prowadzić do zastosowania przez
Komisję korekt finansowych. Aby mieć pewność, że
korekty finansowe, które Komisja może nałożyć na
państwa członkowskie, są związane z ochroną interesów
finansowych Unii, powinny być one ograniczone do sytuacji, w których
naruszenie prawa unijnego lub krajowego bezpośrednio lub pośrednio
dotyczy kwalifikowalności, prawidłowości, zarządzania lub
kontroli działań oraz odpowiadających im wydatków. Dla celów zapewnienia proporcjonalności
ważne jest, aby Komisja rozważyła charakter i wagę
naruszenia przy podejmowaniu decyzji o wysokości korekty finansowej. W tym
względzie należy określić kryteria stosowania korekt
finansowych przez Komisję oraz procedurę, która może
prowadzić do podjęcia decyzji w sprawie korekty finansowej.
(26)
W celu ustanowienia finansowego powiązania
między Instytucjami Odpowiedzialnymi a budżetem Unii Komisja powinna
przeprowadzać coroczne rozliczenie rachunków tych instytucji. Decyzja o rozliczaniu
rachunków powinna obejmować kwestie związane z kompletności,
dokładności i prawdziwości przekazanych rozliczeń,
natomiast nie powinna dotyczyć zgodności wydatków z przepisami Unii.
(27)
Komisja, która jest odpowiedzialna za
właściwe stosowanie prawa Unii zgodnie z art. 17 Traktatu o Unii
Europejskiej, powinna podejmować decyzje w kwestii zgodności wydatków
dokonanych przez państwa członkowskie z przepisami Unii. Państwom
członkowskim należy przyznać prawo do uzasadniania swoich
decyzji w sprawie dokonania płatności. W celu udzielenia
państwom członkowskim gwarancji prawnych i finansowych
dotyczących wydatków dokonanych w przeszłości należy
wyznaczyć maksymalny okres, w którym Komisja może podejmować
decyzję odnośnie do skutków finansowych stwierdzonej
niezgodności.
(28)
W celu zachęcenia do dyscypliny finansowej
należy określić rozwiązania dotyczące umorzenia
dowolnej części zobowiązania budżetowego w ramach programu
krajowego, w szczególności sytuacje, w których kwota może zostać
wyłączona z takiego umorzenia, szczególnie jeżeli
opóźnienia w realizacji wynikają z postępowania prawnego lub
odwołania administracyjnego o skutku zawieszającym, lub z przyczyn
związanych z działaniem siły wyższej.
(29)
Aby zapewnić właściwe stosowanie
zasad ogólnych dotyczących umorzenia zobowiązań, w ustanowionych
zasadach należy szczegółowo określić sposób określania
terminów umorzenia i wyliczania odpowiednich kwot.
(30)
Istotne jest podawanie do wiadomości
publicznej informacji na temat osiągnięć finansowania Unii. Obywatele
mają prawo wiedzieć, w jaki sposób wydatkowane są środki
finansowe Unii. Odpowiedzialność za zapewnienie przekazania
odpowiednich informacji opinii publicznej powinna spoczywać zarówno na Instytucjach
Odpowiedzialnych, jak i na beneficjentach. W celu zapewnienia większej
skuteczności działań informacyjnych skierowanych do ogółu
społeczeństwa oraz w celu wzmocnienia efektu synergii między
działaniami informacyjnymi podejmowanymi z inicjatywy Komisji środki
przeznaczone na działania informacyjne w ramach przedmiotowego
finansowania Unii obejmują również komunikację
instytucjonalną w zakresie priorytetów polityki Unii Europejskiej, pod
warunkiem że są one związane z celami ogólnymi przedmiotowego
finansowania Unii.
(31)
W celu zapewnienia szerokiego rozpowszechnienia
informacji dotyczących przedmiotowego finansowania Unii oraz
poinformowania potencjalnych beneficjentów o możliwościach
finansowania na podstawie niniejszego rozporządzenia należy
określić szczegółowe zasady dotyczące działań
informacyjnych i komunikacyjnych, jak również pewną
charakterystykę techniczną takich działań, zaś
każde państwo członkowskie powinno uruchomić stronę
internetową lub portal internetowy zawierające niezbędne informacje.

(32)
Skuteczność wspieranych działań
zależy również od ich oceny oraz od upowszechniania ich wyników. Należy
formalnie określić obowiązki państw członkowskich i
Komisji w tym względzie oraz dokonać ustaleń zapewniających
rzetelność oceny i jakość odnośnych informacji.
(33)
Aby zmienić przepisy niniejszego
rozporządzenia w odniesieniu do wspólnych zasad dotyczących
kwalifikowalności wydatków, należy przekazać Komisji uprawnienie
do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej. Szczególnie istotne jest, aby w czasie prac przygotowawczych
Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując
i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne,
terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie.
(34)
Aby zapewnić jednolite warunki wdrożenia
niniejszego rozporządzenia, należy powierzyć Komisji uprawnienia
wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z
rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16
lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące
trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień
wykonawczych przez Komisję[12].
(35)
W odniesieniu do aktów wykonawczych
ustanawiających wspólne zobowiązania państw członkowskich,
w szczególności dotyczących przekazywania informacji Komisji, należy
stosować procedurę sprawdzającą, zaś w odniesieniu do
przyjmowania aktów wykonawczych dotyczących wzorów formularzy do przekazywania
Komisji informacji, ze względu na ich czysto techniczny charakter,
należy stosować procedurę doradczą.
(36)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia,
mianowicie ustanowienie przepisów ogólnych, nie może być osiągnięty
w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, zaś
działanie Unii zapewni lepsze jego osiągnięcie, Unia może
przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości określoną
w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą
proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze
rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do
osiągnięcia tego celu. Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie
stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do
Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę
Europejską, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, te państwa
członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszego
rozporządzenia i w związku z tym nie są nim związane ani go
nie stosują. [LUB] [Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie
stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do
Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę
Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia powiadomiły o chęci
uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.]
(37)
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska
Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu
niniejszego rozporządzenia i w związku z tym nie jest nim
związana ani go nie stosuje,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
W niniejszym rozporządzeniu określa
się ogólne zasady wykonania rozporządzeń szczegółowych w
odniesieniu do:
a)           finansowania wydatków;
b)           partnerstwa, programowania,
sprawozdawczości, monitorowania i oceny;
c)           systemów zarządzania i kontroli
wprowadzanych przez państwa członkowskie;
d)           rozliczania rachunków.
Artykuł 2
Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia
stosuje się następujące definicje:
a)           „rozporządzenia
szczegółowe” oznaczają
–
rozporządzenie …/2012/UE [ustanawiające
Fundusz Migracji i Azylu na lata 2014–2020];
–
rozporządzenie …/2012/UE [ustanawiające,
w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument finansowy
na rzecz wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania
przestępczości oraz zarządzania kryzysowego]; oraz
–
każde inne rozporządzenie, które dotyczy
stosowania niniejszego rozporządzenia;
b)           „programowanie” oznacza podzielony
na etapy proces organizacji, podejmowania decyzji i finansowania, mający
na celu realizację przez Unię i państwa członkowskie, w
perspektywie wieloletniej, wspólne działanie na rzecz
osiągnięcia celów określonych w rozporządzeniach
szczegółowych;
c)           „działanie” oznacza projekt lub
grupę projektów wybranych przez Instytucję Odpowiedzialną danego
programu krajowego lub na jej odpowiedzialność, przyczyniające
się do osiągnięcia celów ogólnych i szczegółowych
wyznaczonych w rozporządzeniach szczegółowych;
d)           „działanie Unii” oznacza
działanie ponadnarodowe lub działanie o szczególnym znaczeniu dla
Unii, jak określono w rozporządzeniach szczegółowych;
e)           „projekt” oznacza konkretny,
praktyczny środek podjęty w celu realizacji całości lub
części działania przez beneficjenta wkładu Unii;
f)            „pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych”
oznacza projekt lub grupę projektów stanowiących reakcję na
daną sytuację nadzwyczajną, jak określono w
rozporządzeniach szczegółowych;
g)           „beneficjent” oznacza odbiorcę
wkładu Unii w ramach projektu, którym mogą być: podmioty
publiczne i prywatne, organizacje międzynarodowe, Czerwony Krzyż
(MKCK), jak również Międzynarodowa Federacja Stowarzyszeń
Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca.
ROZDZIAŁ II
ZASADY POMOCY
Artykuł 3
Zasady ogólne
1.
W ramach rozporządzeń szczegółowych
zapewnia się wsparcie za pomocą programów krajowych,
działań Unii i pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych, które stanowi
uzupełnienie interwencji krajowych, regionalnych i lokalnych
realizujących cele Unii.
2.
Komisja i państwa członkowskie
dopilnowują, aby wsparcie zapewniane na mocy rozporządzeń
szczegółowych oraz przez państwa członkowskie było spójne z
działaniami, strategiami i priorytetami Unii Europejskiej oraz aby
stanowiło uzupełnienie innych instrumentów Unii Europejskiej.
3.
Wsparcie zapewniane na mocy rozporządzeń
szczegółowych realizuje się w ścisłej współpracy
między Komisją a państwami członkowskimi.
4.
Zgodnie z właściwym zakresem
odpowiedzialności Komisja i państwa członkowskie, wraz z ESDZ w
odniesieniu do działań w państwach trzecich i ich
dotyczących, zapewniają koordynację między niniejszym rozporządzeniem
i rozporządzeniami szczegółowymi a innymi strategiami i instrumentami
Unii, w tym strategiami i instrumentami w ramach działań
zewnętrznych Unii.
5.
Komisja i państwa członkowskie
stosują zasadę należytego zarządzania finansami zgodnie z
art. [26] rozporządzenia finansowego.
6.
Komisja i państwa członkowskie
zapewniają skuteczność wsparcia udzielanego na mocy
rozporządzeń szczegółowych, w szczególności poprzez
monitorowanie, sprawozdawczość i ocenę.
7.
Komisja i państwa członkowskie
pełnią swoje role w odniesieniu do niniejszego rozporządzenia i
rozporządzeń szczegółowych w celu zmniejszenia
obciążenia administracyjnego beneficjentów.
Artykuł 4
Przestrzeganie
prawa Unii i prawa krajowego
Działania finansowane na mocy
rozporządzeń szczegółowych są zgodne z właściwym
prawem Unii i prawem krajowym.
Artykuł 5
Ochrona
interesów finansowych Unii Europejskiej
1.
Komisja przyjmuje odpowiednie środki
zapewniające, w trakcie realizacji działań finansowanych na
podstawie rozporządzeń szczegółowych, ochronę interesów
finansowych Unii przez stosowanie środków zapobiegania nadużyciom
finansowym, korupcji i innym nielegalnym działaniom, przez skuteczne
kontrole oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, przez odzyskiwanie
kwot nienależnie wypłaconych a także, w stosownych przypadkach,
przez skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary.
2.
Państwa członkowskie zapobiegają
nieprawidłowościom oraz je wykrywają i korygują, a
także odzyskują kwoty nienależnie wypłacone wraz z
odsetkami z tytułu zaległych płatności. Państwa członkowskie
powiadamiają o tych nieprawidłowościach Komisję i
informują ją o przebiegu postępowań administracyjnych i
prawnych.
3.
Jeżeli kwoty nienależnie wypłacone
beneficjentowi nie mogą być odzyskane i jest to wynikiem
błędu lub zaniedbania ze strony państwa członkowskiego,
dane państwo członkowskie jest odpowiedzialne za zwrot takich kwot do
budżetu ogólnego Unii.
4.
Państwa członkowskie zapewniają
skuteczne środki zapobiegania nadużyciom finansowym, przede wszystkim
w odniesieniu do obszarów podwyższonego ryzyka, które mają również
charakter odstraszający, z uwzględnieniem korzyści oraz
proporcjonalności takich środków.
5.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów
delegowanych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 54, w odniesieniu
do obowiązków państw członkowskich wskazanych w ust. 4.
6.
Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał
Obrachunkowy mają uprawnienia do audytu, na podstawie dokumentacji i na
miejscu, wobec wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców,
którzy otrzymują od Unii środki.
Europejski Urząd ds. Zwalczania
Nadużyć Finansowych (OLAF) może przeprowadzać kontrole i
inspekcje na miejscu u podmiotów gospodarczych, których takie finansowanie
bezpośrednio lub pośrednio dotyczy, zgodnie z procedurami
określonymi w rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 2185/96, w celu
ustalenia, czy miały miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub
jakiekolwiek inne nielegalne działanie, naruszające interesy
finansowe Unii, w związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o
udzieleniu dotacji lub zamówieniem dotyczącym finansowania przez Unię.
Nie naruszając przepisów akapitu pierwszego i
drugiego, w umowach o współpracy z państwami trzecimi i organizacjami
międzynarodowymi, umowach o udzielenie dotacji, decyzjach o udzieleniu
dotacji i zamówieniach wynikających z wdrożenia niniejszego
rozporządzenia wyraźnie upoważnia się Komisję,
Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia takich audytów, kontroli i
inspekcji na miejscu.
Artykuł 6
Programowanie

Cele rozporządzeń szczegółowych
realizowane są w ramach wieloletniego okresu programowania w latach
2014–2020, z zastrzeżeniem przeglądu śródokresowego zgodnie z
art. 15.
ROZDZIAŁ III
RAMY FINANSOWE OBEJMUJĄCE
DZIAŁANIA UNII, POMOC W SYTUACJACH NADZWYCZAJNYCH I POMOC TECHNICZNĄ
Artykuł 7
Ramy wdrażania
1.
Komisja ustanawia łączną kwotę
dostępną na działania Unii, pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych i
pomoc techniczną z inicjatywy Komisji w ramach środków rocznych z
budżetu Unii.
2.
Komisja przyjmuje, w drodze aktu wykonawczego,
program prac dotyczący działań Unii i pomocy w sytuacjach
nadzwyczajnych. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 3.
3.
Aby zapewnić terminową
dostępność zasobów Komisja może osobno przyjąć
program prac dotyczący pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych.
4.
Działania Unii, pomoc w sytuacjach
nadzwyczajnych i pomoc techniczna z inicjatywy Komisji mogą być
wdrażane:
–
bezpośrednio, przez Komisję lub przez
agencje wykonawcze;
–
pośrednio, przez podmioty i osoby inne
niż państwa członkowskie, zgodnie z art. [57] rozporządzenia
finansowego.
Artykuł 8
Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych
1.
W odpowiedzi na sytuację nadzwyczajną,
jak określono w rozporządzeniach szczegółowych, Komisja
może podjąć decyzję o udzieleniu pomocy w sytuacjach
nadzwyczajnych.
2.
W granicach dostępnych zasobów pomoc w
sytuacjach nadzwyczajnych może wynosić do 100 % wydatków
kwalifikowalnych.
3.
Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych może
obejmować pomoc w państwach członkowskich i w państwach
trzecich zgodnie z celami i działaniami zdefiniowanymi w rozporządzeniach
szczegółowych.
4.
W ramach pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych można
finansować wydatki, które zostały poniesione przed datą
złożenia wniosku o dotację lub wniosku o pomoc, jeśli jest
to niezbędne do realizacji działania.
Artykuł 9
Działania Unii i pomoc w
sytuacjach nadzwyczajnych w państwach trzecich lub ich dotyczących
1.
Komisja może podjąć decyzję o
finansowaniu działań Unii i pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych w
państwach trzecich lub w związku z tymi państwami zgodnie z
celami i działaniami zdefiniowanymi w rozporządzeniach
szczegółowych.
2.
Jeśli działania takie są
wdrażane bezpośrednio, wnioski mogą składać następujące
podmioty:
a)      państwa członkowskie;
b)      państwa trzecie;
c)      wspólne organy powołane przez
państwa trzecie i Unię lub przez państwa członkowskie;
d)      organizacje międzynarodowe, w tym
organizacje regionalne, organy, departamenty lub misje ONZ, międzynarodowe
instytucje finansowe oraz banki rozwoju, a także międzynarodowe organy
sądowe, o ile przyczyniają się one do realizacji celów danego rozporządzenia
szczegółowego lub rozporządzeń szczegółowych;
e)      Międzynarodowy Komitet Czerwonego
Krzyża (MKCK), Międzynarodowa Federacja Stowarzyszeń Czerwonego
Krzyża i Czerwonego Półksiężyca;
f)       organizacje pozarządowe prowadzące
działalność zarejestrowaną w Unii i w państwach uczestniczących
we wprowadzaniu w życie, stosowaniu i rozwoju dorobku Schengen.
Artykuł 10
Pomoc techniczna z inicjatywy Komisji
1.
Z inicjatywy Komisji lub w jej imieniu w ramach
rozporządzeń szczegółowych można finansować działania
przygotowawcze, monitorowanie, pomoc administracyjną i techniczną,
jak również środki związane z oceną, audytem i
kontrolą niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia i
rozporządzeń szczegółowych.
2.
Środki te mogą obejmować między
innymi:
a)      pomoc w przygotowaniu i wycenie
projektów;
b)      wsparcie na potrzeby wzmocnienia
instytucjonalnego i budowy potencjału administracyjnego na potrzeby
skutecznego zarządzania niniejszym rozporządzeniem i
rozporządzeniami szczegółowymi;
c)      środki związane z analizowaniem,
zarządzaniem, monitorowaniem, wymianą informacji i wdrażaniem
niniejszego rozporządzenia i rozporządzeń szczegółowych, a
także środki związane z wdrażaniem systemów kontroli oraz
pomocy technicznej i administracyjnej;
d)      oceny, ekspertyzy, statystyki i badania,
również o charakterze ogólnym, dotyczące funkcjonowania
rozporządzeń szczegółowych;
e)      działania mające na celu
rozpowszechnianie informacji, wspieranie tworzenia sieci, prowadzenia
działań komunikacyjnych, podnoszenia świadomości, promowania
współpracy i wymiany doświadczeń, w tym z państwami
trzecimi. W celu zapewnienia większej skuteczności działań
informacyjnych skierowanych do ogółu społeczeństwa oraz w celu
wzmocnienia efektu synergii między działaniami informacyjnymi
podejmowanymi z inicjatywy Komisji środki przeznaczone na działania
informacyjne na podstawie niniejszego rozporządzenia obejmują również
komunikację instytucjonalną w zakresie priorytetów polityki Unii
Europejskiej, pod warunkiem że są one związane z celami ogólnymi
niniejszego rozporządzenia i rozporządzeń szczegółowych;
f)       instalację, obsługę i
łączenie systemów komputerowych służących do
zarządzania, monitorowania, audytu, kontroli i oceny;
g)      projekt wspólnych ram obejmujących
ocenę i monitorowanie, a także systemu wskaźników, z
uwzględnieniem w stosownych przypadkach wskaźników krajowych;
h)      działania zmierzające do
poprawy metod oceny oraz wymiany informacji na temat praktyk w zakresie oceny;
i)       konferencje, seminaria, warsztaty i inne
wspólne środki informacyjne i szkoleniowe dotyczące wykonania
niniejszego rozporządzenia i rozporządzeń szczegółowych
przeznaczone dla instytucji wyznaczonych i beneficjentów;
j)       działania związane z audytem.
3.
Działania te mogą dotyczyć
poprzednich i następnych ram finansowych.
ROZDZIAŁ IV
PROGRAMY KRAJOWE
Sekcja 1
Programowanie i ramy wdrażania
Artykuł 11
Pomocniczość
i proporcjonalność interwencji
1.
Państwa członkowskie i organy przez nie
wyznaczone do tego celu („instytucje wyznaczone”) są odpowiedzialne za
realizację programów i wykonanie zadań wynikających z
niniejszego rozporządzenia i rozporządzeń szczegółowych na
odpowiednim szczeblu, zgodnie z ramami instytucjonalnymi, prawnymi i
finansowymi danego państwa członkowskiego i z zastrzeżeniem
zachowania zgodności z niniejszym rozporządzeniem i
rozporządzeniami szczegółowymi.
2.
W ustaleniach dotyczących wdrażania i
stosowania wsparcia zapewnionego na mocy rozporządzeń
szczegółowych, w szczególności zasobów finansowych i
administracyjnych wymaganych w związku ze sprawozdawczością, oceną,
zarządzaniem i kontrolą, uwzględnia się zasadę
proporcjonalności w odniesieniu do poziomu przyznanego wsparcia.
Artykuł 12
Partnerstwo
1.           Każde państwo
członkowskie organizuje, zgodnie z przepisami i praktykami krajowymi,
partnerstwo z odpowiednimi instytucjami i podmiotami w celu opracowania i
realizacji programów krajowych.
Takie instytucje i podmioty mogą
obejmować właściwe władze regionalne, lokalne, miejskie i
inne organy publiczne, a także w stosownych przypadkach organizacje
międzynarodowe i podmioty reprezentujące społeczeństwo
obywatelskie, takie jak organizacje pozarządowe lub partnerzy
społeczni.
2.           Partnerstwo jest prowadzone w
całkowitej zgodności z uprawnieniami instytucjonalnymi, prawnymi i
finansowymi właściwymi dla danej kategorii partnera.
3.
Partnerzy uczestniczą w opracowywaniu, wdrażaniu,
monitorowaniu i ocenie programów krajowych.
4.
Każde państwo członkowskie ustanawia
komitet monitorujący w celu wsparcia wdrażania programów krajowych.
5.
Komisja może uczestniczyć w pracach
komitetu monitorującego w charakterze doradcy.
Artykuł 13
Dialog
polityczny
1.
Aby rozpocząć okres programowania,
Komisja prowadzi dialog polityczny z każdym państwem
członkowskim na temat wymogów krajowych i wkładu, jaki mógłby
wnieść budżet Unii w spełnienie tych wymogów,
uwzględniając sytuację wyjściową w danym państwie
członkowskim i cele rozporządzeń szczegółowych. Wynikiem
dialogu politycznego jest zawarcie uzgodnionego protokołu lub wymiana
listów, w których określa się szczególne potrzeby i priorytety danego
państwa członkowskiego i które służą jako ramy
sporządzania programów krajowych.
Działania wdrażane w państwach
trzecich i ich dotyczące nie mogą być działaniami bezpośrednio
ukierunkowanymi na rozwój, zaś celem dialogu politycznego jest
całkowita spójność z zasadami i ogólnymi celami
działań zewnętrznych i polityki zagranicznej Unii w odniesieniu
do danego państwa lub regionu.
2.
W kontekście badania wniosku o
płatność, o którym mowa w art. 39, i sprawozdania z realizacji,
o którym mowa w art. 49, dane państwo członkowskie i Komisja
dokonują przeglądu postępów w realizacji programu krajowego,
uwzględniając wnioski z dialogu politycznego.
Artykuł 14
Przygotowywanie
i zatwierdzanie programów krajowych
1.
Na podstawie wniosków z dialogu politycznego, o
którym mowa w art. 13 ust. 1, każde państwo członkowskie
przedstawia propozycję programu krajowego zgodnie z rozporządzeniami
szczegółowymi.
2.
Każdy proponowany program krajowy obejmuje
lata budżetowe w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia
2020 r. i zawiera następujące elementy:
a)      opis sytuacji wyjściowej danego
państwa członkowskiego;
b)      analizę wymogów
obowiązujących w danym państwie członkowskim i celów
krajowych wyznaczonych w celu spełnienia tych wymogów w okresie
objętym programem;
c)      odpowiednią strategię
określającą cele, które mają być realizowane przy
wsparciu z budżetu Unii, wraz z celami dotyczącymi produktów
usług służącymi ich osiągnięciu, orientacyjny
harmonogram i przykładowe działania przewidziane do
osiągnięcia tych celów;
d)      mechanizmy zapewniające
koordynację między instrumentami ustanowionymi na mocy
rozporządzeń szczegółowych a innymi instrumentami unijnymi i
krajowymi;
e)      informacje na temat ram monitorowania i
oceny, które należy wdrożyć, oraz wskaźników, które należy
stosować w celu dokonania pomiaru postępów w realizacji celów
określonych w odniesieniu do sytuacji wyjściowej w danym
państwie członkowskim;
f)       ustalenia służące
zapewnieniu skutecznego i efektywnego wdrożenia wsparcia z budżetu
Unii, w tym planowane wykorzystanie pomocy technicznej i podejście wybrane
do wdrożenia zasady partnerstwa określonej w art. 12;
g)      projekt planu finansowego z
podziałem na każdy rok budżetowy w danym okresie;
h)      mechanizmy i metody stosowane do
upowszechnienia programu krajowego;
i)       przepisy wykonawcze dotyczące
programu krajowego, w których określa się instytucje wyznaczone.
3.
Państwa członkowskie przedstawiają
Komisji propozycje programów krajowych nie później niż w terminie
trzech miesięcy od zakończenia dialogu politycznego, o którym mowa w
art. 13 ust. 1.
4.
Programy krajowe sporządza się zgodnie z
modelem przyjętym przez Komisję. Ten akt wykonawczy przyjmuje
się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 55 ust.
2.
5.
Przed zatwierdzeniem proponowanego programu
krajowego Komisja analizuje:
a)      jego spójność z celami
określonymi w rozporządzeniach szczegółowych i z wnioskami z
dialogu politycznego, o którym mowa w art. 13 ust. 1;
b)      adekwatność celów, celów
dotyczących produktów/usług, wskaźników, harmonogramu i
przykładowych działań przewidzianych w proponowanym programie
krajowym w świetle proponowanej strategii;
c)      znaczenie przepisów wykonawczych, o
których mowa w ust. 2 lit. i), w świetle przewidzianych działań;
d)      zgodność proponowanego programu
z prawem Unii;
e)      komplementarność ze wsparciem
zapewnianym w ramach innych funduszy Unii, w tym Europejskiego Funduszu
Społecznego;
f)       w przypadkach przewidzianych w rozporządzeniu
szczegółowym, w odniesieniu do celów i przykładów działań w
państwach trzecich lub ich dotyczących, spójność z zasadami
i celami działań zewnętrznych i polityki zagranicznej Unii w
odniesieniu do danego państwa lub regionu.
6.
Komisja przedstawia swoje uwagi w terminie trzech
miesięcy od daty przedłożenia proponowanego programu krajowego. Jeżeli
Komisja uzna, że proponowany program krajowy jest niespójny z celami
rozporządzeń szczegółowych, niewystarczający w świetle
strategii lub niezgodny z prawem Unii, wzywa ona dane państwo
członkowskie do przedstawienia wszystkich niezbędnych informacji
dodatkowych i w razie potrzeby do zmiany proponowanego programu krajowego. Dane
państwo członkowskie przedstawia Komisji wszystkie niezbędne
informacje dodatkowe i w razie potrzeby zmienia proponowany program krajowy.
7.
Komisja zatwierdza, w drodze aktu wykonawczego,
każdy program krajowy najpóźniej sześć miesięcy po
formalnym przedłożeniu przez państwo członkowskie, pod
warunkiem, że wszelkie przedstawione przez Komisję uwagi zostały
uwzględnione w satysfakcjonujący sposób.
8.
W świetle nowych i nieprzewidzianych
okoliczności, z inicjatywy Komisji lub zainteresowanego państwa
członkowskiego, można dokonać ponownej analizy zatwierdzonego
programu krajowego i w razie potrzeby jego zmiany na pozostałą
część okresu programowania.
Artykuł 15
Przegląd śródokresowy
1.
W 2017 r. Komisja i każde państwo
członkowskie dokonują ponownej analizy sytuacji w świetle zmian
polityki Unii i danego państwa członkowskiego.
2.
Po przeprowadzeniu ponownej analizy państwa
członkowskie mogą dokonać zmiany swoich programów krajowych. Zmiany
wprowadza się do programów krajowych tych państw członkowskich,
które otrzymają dodatkowe przydziały zgodnie z rozporządzeniami
szczegółowymi.
3.
Zasady określone w art. 14 dotyczące
przygotowywania i zatwierdzania programów krajowych stosuje się
odpowiednio do przygotowywania i zatwierdzania zmienionych krajowych programów.
4.
Komisja przydziela państwom członkowskim,
w drodze aktów wykonawczych, zasoby na potrzeby programów krajowych
dostępne w ramach przeglądu śródokresowego na mocy
rozporządzeń szczegółowych. Po zakończeniu przeglądu
śródokresowego Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie,
Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów
sprawozdanie z przeglądu śródokresowego przeprowadzonego zgodnie z
przepisami niniejszego rozporządzenia i rozporządzeń
szczegółowych.
Artykuł 16
Struktura
finansowania
1.
Wkład finansowy zapewniony w ramach programów
krajowych ma postać dotacji.
2.
Działania wspierane w ramach programów
krajowych są współfinansowane ze źródeł publicznych lub
prywatnych, nie są nastawione na osiąganie zysku i nie
kwalifikują się do finansowania z innych źródeł
objętych budżetem Unii.
3.
Wkład z budżetu Unii nie przekracza 75 %
łącznych wydatków kwalifikowalnych związanych z danym projektem.
4.
Wkład z budżetu Unii można
zwiększyć do poziomu 90 % w ramach działań szczególnych lub
priorytetów strategicznych, jak określono w rozporządzeniach
szczegółowych.
5.
Wkład z budżetu Unii można
również zwiększyć do poziomu 90 % w należycie uzasadnionych
okolicznościach, zwłaszcza jeśli w przeciwnym wypadku projekty
mogłyby nie zostać wdrożone, a cele programu krajowego nie
zostałyby osiągnięte.
Artykuł 17
Ogólne zasady
kwalifikowalności
1.
Kwalifikowalność wydatków określa
się na podstawie przepisów krajowych, z wyjątkiem sytuacji, w
odniesieniu do których określono szczególne zasady w niniejszym
rozporządzeniu lub rozporządzeniach szczegółowych.
2.
Zgodnie z rozporządzeniami szczegółowymi
wydatki są kwalifikowalne, gdy:
a)      mieszczą się w zakresie
rozporządzeń szczegółowych i ich celów;
b)      są konieczne do realizacji
działań objętych danym projektem;
c)      są uzasadnione i zgodne z zasadami
należytego zarządzania finansami, w szczególności z zasadą
odpowiedniego stosunku jakości do ceny i gospodarności.
3.
Wydatki kwalifikują się do objęcia
wsparciem na mocy rozporządzeń szczegółowych, jeżeli
–
zostały poniesione i zapłacone przez
beneficjenta w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.;
oraz
–
zostały faktycznie wypłacone przez
akredytowaną Instytucję Odpowiedzialną w okresie od dnia 1
stycznia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2023 r.
4.
Wydatki ujęte we wnioskach o
płatność przedstawionych Instytucji Odpowiedzialnej przez danego
beneficjenta są uzasadnione na podstawie faktur lub dokumentów
księgowych o równorzędnej wartości dowodowej, z wyjątkiem
form wsparcia, o których mowa w art. 18 ust. 1 lit. b), c) i d). Dla takich
form wsparcia, na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 3, kwoty
ujęte we wniosku o płatność stanowią koszty zwrócone
beneficjentowi przez instytucję odpowiedzialną.
5.
Dochód netto wygenerowany bezpośrednio przez
projekt w trakcie jego realizacji, który nie został uwzględniony przy
zatwierdzeniu projektu, jest odliczany od wydatków kwalifikowalnych
związanych z danym projektem we wniosku o płatność
końcową przedstawionym przez beneficjenta.
Artykuł 18
Wydatki
kwalifikowalne
1.
Zwrot wydatków kwalifikowalnych może mieć
następujące formy:
a)      zwrot kosztów kwalifikowalnych faktycznie
poniesionych i zapłaconych, w stosownych przypadkach wraz z
amortyzacją;
b)      standardowa skala kosztów jednostkowych;
c)      kwoty ryczałtowe;
d)      finansowanie ryczałtowe,
określone przez zastosowanie wartości procentowej do jednej lub kilku
kategorii kosztów.
2.
Możliwości, o których mowa w ust. 1,
można łączyć, jeżeli każda z nich dotyczy innej
kategorii kosztów lub jeżeli są one stosowane do różnych
projektów stanowiących część działania lub do
kolejnych etapów działania.
3.
Jeżeli projekt jest realizowany
wyłącznie za pośrednictwem zamówień na wykonanie robót
budowlanych, dostawę towarów lub świadczenie usług, zastosowanie
ma wyłącznie ust. 1 lit. a).
4.
Kwoty, o których mowa w ust. 1 lit. b), c) i d),
ustala się z wyprzedzeniem na podstawie:
a)      rzetelnej, sprawiedliwej i weryfikowalnej
metody obliczania w oparciu o:
(i)      dane statystyczne bądź inne
obiektywne informacje; lub
(ii)      zweryfikowane dane historyczne
poszczególnych beneficjentów lub zastosowanie ich zwykłej praktyki
księgowania kosztów;
b)      metod i odpowiednich skal kosztów
jednostkowych, kwot ryczałtowych i stawek zryczałtowanych stosowanych
w ramach polityki Unii w przypadku podobnych działań i beneficjentów;
c)      metod i odpowiednich skal kosztów
jednostkowych, kwot ryczałtowych i stawek zryczałtowanych stosowanych
w ramach systemów dotacji finansowanych w całości przez państwo
członkowskie w przypadku podobnych działania/projektu i beneficjenta.

5.
W dokumencie ustanawiającym warunki wsparcia
dla każdego projektu/działania określa się metodę,
którą należy zastosować w celu ustalenia kosztów działania
oraz warunków płatności dotacji.
6.
Jeśli realizacja projektu powoduje powstanie
kosztów pośrednich, można je obliczyć jako stawki
zryczałtowane w następujący sposób:
a)      stawka zryczałtowana w
wysokości do 20 % bezpośrednich kosztów kwalifikowalnych, jeżeli
stawka ta jest obliczana na podstawie rzetelnej, sprawiedliwej i weryfikowalnej
metody obliczania lub metody stosowanej w ramach systemów dotacji finansowanych
w całości przez państwo członkowskie w przypadku podobnego
działania/projektu lub beneficjenta;
b)      stawka zryczałtowana w
wysokości do 15 % bezpośrednich kwalifikowalnych kosztów personelu;
lub
c)      stawka zryczałtowana stosowana do
kwalifikowalnych kosztów bezpośrednich w oparciu o istniejące metody
i odpowiednie stawki stosowane w ramach polityki Unii w przypadku podobnego
działania/projektu i beneficjenta;
7.
Dotacje, na które wartość wsparcia z
budżetu Unii nie przekracza 50 000 EUR, mają postać kwot
ryczałtowych lub standardowej skali kosztów jednostkowych.
8.
Finansowanie ryczałtowe, standardowa skala
kosztów jednostkowych i kwoty ryczałtowe, o których mowa w ust. 4,
można obliczać dla każdego projektu poprzez odniesienie się
do projektu budżetu uzgodnionego uprzednio przez Instytucję Odpowiedzialną
w przypadku dotacji, na które wkład z budżetu Unii nie przekracza 100
000 EUR.
9.
Koszty amortyzacji mogą być uznane za
kwalifikowalne pod następującymi warunkami:
a)      wydatki są kwalifikowalne zgodnie z
zasadami kwalifikowalności programu krajowego;
b)      kwota wydatków jest należycie
uzasadniona dokumentami potwierdzającymi o wartości dowodowej
równoważnej fakturom, jeżeli kwota ta jest zwracana w formie, o
której mowa w ust. 1 lit. a);
c)      koszty odnoszą się
wyłącznie do okresu wsparcia projektu;
d)      wsparcie z budżetu Unii nie
zostało wykorzystane na uzyskanie aktywów podlegających amortyzacji.
Artykuł 19
Wydatki
niekwalifikowalne
Do otrzymania wkładu z budżetu Unii
na mocy rozporządzeń szczegółowych nie kwalifikują się
następujące wydatki:
a)           odsetki od zadłużenia;
b)           zakup gruntów niezabudowanych;
c)           zakup gruntów zabudowanych,
jeżeli grunty te są niezbędne do realizacji projektu, w kwocie
przekraczającej 10 % łącznych wydatków kwalifikowalnych dla
danego projektu;
d)           podatek od wartości dodanej
(VAT). Kwoty VAT są jednak kwalifikowalne, jeżeli nie istnieje
możliwość ich odzyskania na mocy ustawodawstwa krajowego
dotyczącego VAT i jeżeli są płacone przez beneficjentów
innych niż osoby niepodlegające opodatkowaniu zgodnie z
definicją podaną w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy
2006/112/WE, pod warunkiem że takie kwoty VAT nie są ponoszone w
związku z dostarczaniem infrastruktury.
Artykuł 20
Pomoc techniczna z inicjatywy
państw członkowskich
1.
Z inicjatywy danego państwa
członkowskiego w odniesieniu do każdego programu krajowego na mocy
rozporządzeń szczegółowych można wspierać
działania w zakresie przygotowania, zarządzania, monitorowania,
oceny, informowania i komunikowania, tworzenia sieci kontaktów, kontroli i
audytu, a także środki służące wzmocnieniu
zdolności administracyjnej do celów wykonania niniejszego
rozporządzenia i rozporządzeń szczegółowych.
2.
Środki te mogą obejmować
a)      wydatki związane z przygotowaniem,
wyborem, wyceną, zarządzaniem i monitorowaniem działań lub
projektów;
b)      wydatki związane z audytami i
kontrolami na miejscu obejmującymi działania lub projekty;
c)      wydatki związane z oceną
działań lub projektów;
d)      wydatki związane z informowaniem,
rozpowszechnianiem i przejrzystością w odniesieniu do
działań lub projektów;
e)      wydatki z tytułu nabycia, instalacji
i obsługi systemów komputerowych służących do
zarządzania, monitorowania i oceny niniejszego rozporządzenia i
rozporządzeń szczegółowych;
f)       wydatki na spotkania komitetów
monitorujących i podkomitetów związanych z realizacją
działań; wydatki te mogą również obejmować koszty
ekspertów i innych uczestników takich komitetów, w tym uczestników z państw
trzecich, jeżeli ich obecność jest konieczna do skutecznej
realizacji działań lub projektów;
g)      wydatki na wzmocnienie zdolności
administracyjnej w zakresie wykonania niniejszego rozporządzenia i
rozporządzeń szczegółowych.
3.
Państwa członkowskie mogą
wykorzystywać środki na wspieranie działań mających na
celu zmniejszenie obciążenia administracyjnego beneficjentów, w tym
na elektroniczny system wymiany danych, a także na działania
służące wzmocnieniu zdolności organów państw
członkowskich i beneficjentów w zakresie zarządzania i wykorzystania
wsparcia przewidzianego w rozporządzeniach szczegółowych.
4.
Działania te mogą dotyczyć
poprzednich i następnych ram finansowych.
Sekcja 2
Zarządzanie i kontrola
Artykuł 21
Ogólne zasady działania
systemów zarządzania i kontroli
Systemy zarządzania i kontroli zapewniają:
a)           opis funkcji poszczególnych podmiotów
zajmujących się zarządzaniem i kontrolą oraz podział funkcji
w obrębie każdego podmiotu;
b)           zgodność z zasadą
rozdzielenia funkcji pomiędzy tymi podmiotami i w ich obrębie;
c)           procedury zapewnienia
zasadności i prawidłowości zadeklarowanych wydatków;
d)           systemy komputerowe
służące prowadzeniu księgowości, przechowywaniu i
przekazywaniu danych finansowych i danych na temat wskaźników, dla celów
monitorowaniu i sprawozdawczości;
e)           systemy sprawozdawczości i
monitorowania, jeżeli Instytucja Odpowiedzialna powierza wykonanie
zadań innemu podmiotowi;
f)            ustalenia dotyczące audytu
funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli;
g)           systemy i procedury zapewniające
stosowania właściwej ścieżki audytu;
h)           zapobieganie, wykrywanie i
korygowanie nieprawidłowości, w tym nadużyć finansowych,
oraz odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami.
Artykuł 22
Obowiązki państw
członkowskich
1.
Państwa członkowskie wypełniają
obowiązki w zakresie zarządzania, kontroli i audytu oraz
przyjmują na siebie wynikające z tego obowiązki określone w
przepisach w sprawie zarządzania dzielonego ustanowionych w
rozporządzeniu finansowym i w niniejszym rozporządzeniu. Zgodnie z
zasadą zarządzania dzielonego państwa członkowskie są
odpowiedzialne za zarządzanie programami krajowymi i ich kontrolę.
2.
Państwa członkowskie dopilnowują, by
ich systemy zarządzania i kontroli programów zostały ustanowione
zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz aby systemy te
funkcjonowały skutecznie.
3.
W ciągu całego okresu programowania
państwa członkowskie przydzielają poszczególnym podmiotom
odpowiednie zasoby na pełnienie ich funkcji.
4.
Państwa członkowskie ustanawiają
zasady i procedury dotyczące wyboru i realizacji projektów zgodnie z
niniejszym rozporządzeniem.
5.
Wszelka oficjalna wymiana informacji między
państwem członkowskim a Komisją odbywa się z wykorzystaniem
systemu elektronicznej wymiany danych ustanowionego przez Komisję.
Artykuł 23
Instytucje wyznaczone
1.
Do celów realizacji programu krajowego każde
państwo członkowskie wyznacza następujące podmioty:
a)      Instytucję Akredytującą
określoną w art. [56] rozporządzenia finansowego;
b)      akredytowaną Instytucję Odpowiedzialną:
podmiot sektora publicznego państwa członkowskiego, ponoszący wyłączną
odpowiedzialność za właściwe zarządzanie programem
krajowym i właściwą kontrolę nad nim oraz zajmujący
się wszelkimi kontaktami z Komisją;
c)      Instytucję Audytową: krajowy
organ lub podmiot publiczny, który jest funkcjonalnie niezależny od Instytucji
Odpowiedzialnej i Instytucji Akredytującej oraz który odpowiada za
sprawdzanie skuteczności funkcjonowania systemu zarządzania i
kontroli;
d)      w stosownych przypadkach Instytucję Delegowaną:
dowolny podmiot publiczny lub prywatny, który wykonuje niektóre zadania
instytucji odpowiedzialnej na jej odpowiedzialność.
2.
Każde państwo członkowskie
określa zasady regulujące jego stosunki z instytucjami, o których
mowa w ust. 1, a także ich stosunki z Komisją.
Artykuł 24
Akredytacja
Instytucji Odpowiedzialnych
1.
Zgodnie z art. [56 ust. 3] rozporządzenia
finansowego każda Instytucja Odpowiedzialna odpowiadająca za
zarządzanie wydatkami i ich kontrolę zgodnie z niniejszym
rozporządzeniem jest akredytowana w drodze formalnej decyzji Instytucji Akredytującej
na szczeblu ministerialnym.
2.
Akredytację przyznaje się z
zastrzeżeniem spełnienia przez dany podmiot kryteriów akredytacji
dotyczących otoczenia wewnętrznego, działań kontrolnych,
informowania i komunikacji oraz monitorowania, przewidzianych w niniejszym
rozporządzeniu lub na jego podstawie.
3.
Akredytacja opiera się na opinii
niezależnego podmiotu audytowego, który ocenia zgodność Instytucji
Odpowiedzialnej z kryteriami akredytacji. Niezależny podmiot audytowy
przeprowadza swoje zadania zgodnie z powszechnie uznawanymi,
międzynarodowymi standardami kontroli.
4.
Instytucja Akredytująca nadzoruje
akredytowaną Instytucję Odpowiedzialną i wycofuje
akredytację w drodze formalnej decyzji, jeżeli co najmniej jedno
kryterium akredytacji nie jest już spełnione, chyba że Instytucja
Odpowiedzialna podejmie niezbędne działania naprawcze w okresie
próbnym, określanym przez instytucję akredytującą w
zależności od wagi problemu. Podmiot akredytujący
niezwłocznie powiadamia Komisję o ustanowieniu okresu próbnego dla
akredytowanej Instytucji Odpowiedzialnej oraz o wszelkich decyzjach o
cofnięciu akredytacji.
5.
Aby zapewnić właściwe funkcjonowanie
tego systemu, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych
zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 54, w zakresie:
a)      minimalnych wymogów w zakresie
akredytacji Instytucji Odpowiedzialnych dotyczących otoczenia
wewnętrznego, działań kontrolnych, informowania i komunikowania
oraz monitorowania, a także zasad dotyczących procedury przyznawania
i cofania akredytacji;
b)      zasad dotyczących nadzoru i
procedury przeglądu akredytacji Instytucji Odpowiedzialnych;
c)      obowiązków Instytucji Odpowiedzialnych
w odniesieniu do interwencji publicznej, jak również zakresu ich
zobowiązań w dziedzinie zarządzania i kontroli.
Artykuł 25
Ogólne zasady dotyczące
kontroli przeprowadzanych przez Instytucje Odpowiedzialne
1.
W celu uzyskania wystarczającego poziomu
wiarygodności Instytucje Odpowiedzialne przeprowadzają systematyczne
kontrole administracyjne wszystkich wniosków o płatność
złożonych przez beneficjentów oraz uzupełniają je
kontrolami na miejscu wydatków związanych z wnioskami o
płatność końcową złożonymi przez
beneficjentów, zadeklarowanych w rocznym sprawozdaniu finansowym.
2.
W przypadku kontroli na miejscu Instytucja Odpowiedzialna
pobiera próbę kontrolną z grupy wszystkich beneficjentów,
składającą się, w stosownych przypadkach, z próby losowej
oraz próby wybranej na podstawie analizy ryzyka w celu otrzymania
reprezentatywnego poziomu błędu i minimalnego poziomu ufności oraz
wskazania największych błędów.
3.
Instytucja Odpowiedzialna sporządza
sprawozdanie z każdej przeprowadzonej kontroli na miejscu.
4.
W przypadku, gdy wykryte problemy wydają
się mieć charakter systemowy, co może pociągać za
sobą ryzyko dla innych projektów, Instytucja Odpowiedzialna zapewnia
przeprowadzenie dalszych czynności kontrolnych, w tym, w razie potrzeby,
dodatkowych audytów w celu ustalenia skali takich problemów oraz stwierdzenia,
czy poziom błędu przekracza próg istotności. Instytucja Odpowiedzialna
podejmuje konieczne środki zapobiegawcze i naprawcze i informuje o nich
Komisję w zgłoszeniu podsumowującym, o którym mowa w art. 39
ust. 1 lit. c).
5.
Komisja przyjmuje, w drodze aktów wykonawczych,
niezbędne przepisy mające na celu zapewnienie jednolitego stosowanie
niniejszego artykułu. Przepisy te mogą odnosić się w
szczególności do:
a)      zasad dotyczących kontroli
administracyjnych i kontroli na miejscu, które mają być prowadzone przez
państwa członkowskie w odniesieniu do przestrzegania obowiązków,
zobowiązań i zasad kwalifikowalności wynikających ze
stosowania niniejszego rozporządzenia i rozporządzeń
szczegółowych;
b)      zasad dotyczących minimalnych
poziomów kontroli na miejscu niezbędnych do skutecznego zarządzania
ryzykiem, jak również warunków, na jakich państwa członkowskie
muszą rozszerzyć takie kontrole lub mogą je zmniejszyć tam,
gdzie systemy zarządzania i kontroli funkcjonują prawidłowo, a
poziomy błędu są akceptowalne;
c)      zasad i metod sprawozdawczości
dotyczącej kontroli i weryfikacji oraz ich wyników.
Komisja przyjmuje te akty wykonawcze zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 3.
Artykuł 26
Płatności na rzecz
beneficjentów
Instytucje Odpowiedzialne dopilnowują,
aby beneficjenci otrzymali pełną kwotę wsparcia publicznego jak
najszybciej. Nie potrąca się ani nie wstrzymuje wypłaty
żadnych kwot ani też nie nakłada się żadnych
opłat szczególnych lub innych opłat o równoważnym skutku, które
powodowałyby zmniejszenie kwot wypłacanych beneficjentom.
Artykuł
27
Funkcje Instytucji Audytowej
1.
Na podstawie odpowiedniej próby wydatków uwzględnionych
w rocznym sprawozdaniu finansowym Instytucja Audytowa upewnia się, że
systemy zarządzania i kontroli są objęte audytami.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia
aktów delegowanych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 54, w
odniesieniu do statusu Instytucji Audytowych oraz warunków, jakie muszą spełniać
prowadzone przez nie audyty.
2.         Jeżeli audyty przeprowadza
podmiot inny niż Instytucja Audytowa, Instytucja Audytowa zapewnia takiemu
podmiotowi niezbędną niezależność funkcjonalną.
3.         Instytucja Audytowa dba o to, aby przy
realizacji czynności audytowych uwzględniano uznane, międzynarodowe
standardy audytu.
Artykuł 28
Współpraca z Instytucjami
Audytowymi
1.           Komisja współpracuje z
Instytucjami Audytowymi w celu skoordynowania ich planów audytowych i metod
przeprowadzania audytu i niezwłocznie wymienia się z nimi wynikami
audytów przeprowadzonych w odniesieniu do systemów zarządzania i kontroli.
2.           Jeżeli nie ustalono inaczej, Komisja i Instytucje Audytowe
spotykają się regularnie co najmniej raz w roku w celu zbadania
rocznego sprawozdania z kontroli i opinii oraz wymiany poglądów na temat
kwestii związanych w ulepszeniem systemów zarządzania i kontroli.
Artykuł 29
Kontrole i audyty przeprowadzane
przez Komisję
1.
Komisja, na podstawie dostępnych informacji, w
tym na podstawie procedury akredytacji, corocznych poświadczeń
dotyczących zarządzania, rocznych sprawozdań z kontroli,
rocznych opinii z audytu, rocznych sprawozdań z realizacji oraz na
podstawie audytów przeprowadzonych przez podmioty krajowe i unijne, upewnia
się, że państwa członkowskie ustanowiły systemy
zarządzania i kontroli zgodne z niniejszym rozporządzeniem oraz
że systemy te funkcjonują skutecznie w okresie realizacji programów
krajowych.
2.
Bez uszczerbku dla audytów przeprowadzanych przez
państwa członkowskie urzędnicy lub upoważnieni
przedstawiciele Komisji mogą przeprowadzać audyty lub kontrole na
miejscu za wcześniejszym powiadomieniem. W takich audytach lub kontrolach
mogą uczestniczyć urzędnicy lub upoważnieni przedstawiciele
państwa członkowskiego.
3.
Zakres takich audytów lub kontroli może
obejmować w szczególności:
a)      sprawdzenie skuteczności
funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli w ramach programu krajowego
lub jego części;
b)      zgodność praktyk
administracyjnych z przepisami Unii;
c)      istnienie wymaganych dokumentów
potwierdzających oraz ich zgodność z działaniami
wspieranymi w ramach programów krajowych;
d)      warunki, na jakich działania
prowadzono i kontrolowano;
e)      ocenę należytego
zarządzania finansami w odniesieniu do działań lub programu
krajowego.
4.
Urzędnicy Komisji lub jej upoważnieni
przedstawiciele, należycie umocowani do przeprowadzania audytów na
miejscu, mają dostęp do wszystkich zapisów, dokumentów i metadanych,
niezależnie od formy, w jakiej są one przechowywane, odnoszących
się do wydatków lub do systemów zarządzania i kontroli. Państwa
członkowskie przekazują Komisji na jej żądanie kopie takich
zapisów, dokumentów i metadanych.
Określone w niniejszym ustępie
uprawnienia nie mają wpływu na stosowanie przepisów krajowych, które
zastrzegają niektóre działania dla podmiotów specjalnie wyznaczonych
na mocy ustawodawstwa krajowego. Urzędnicy i upoważnieni
przedstawiciele Komisji nie uczestniczą między innymi w przeszukaniach
zamieszkałych pomieszczeń ani w formalnych przesłuchaniach osób
przeprowadzanych na podstawie ustawodawstwa krajowego. Mają oni jednak
dostęp do uzyskanych w ten sposób informacji.
5.
Na żądanie Komisji oraz za
zgodą państwa członkowskiego właściwe organy tego
państwa członkowskiego przeprowadzają dodatkowe kontrole lub
dochodzenia dotyczące działań objętych niniejszym
rozporządzeniem. W takich kontrolach mogą uczestniczyć przedstawiciele
Komisji lub osoby przez nią oddelegowane.
W celu udoskonalenia kontroli Komisja może
zwrócić się do organów państw członkowskich – za zgodą
zainteresowanych państw – z wnioskiem o pomoc w odniesieniu do
określonych kontroli lub dochodzeń.
6.
Komisja może zażądać od
państwa członkowskiego podjęcia działań
niezbędnych do zapewnienia skutecznego funkcjonowania systemów
zarządzania i kontroli lub prawidłowości wydatków zgodnie z
mającymi zastosowanie zasadami.
Sekcja 3
Zarządzanie finansami
Artykuł
30
Zobowiązania
budżetowe
1.
Zobowiązania budżetowe Unii w odniesieniu
do każdego programu krajowego są realizowane w ratach rocznych w
okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
2.
Decyzja Komisji zatwierdzająca każdy
program krajowy stanowi decyzję w sprawie finansowania w rozumieniu art.
[81 ust. 2] rozporządzenia finansowego, a po jej notyfikacji danemu
państwu członkowskiemu – zobowiązanie prawne w rozumieniu tego
rozporządzenia.
3.
W przypadku każdego programu krajowego
zobowiązanie budżetowe odnoszące się do pierwszej raty
następuje po zatwierdzeniu tego programu krajowego przez Komisję.
4.
Zobowiązania budżetowe odnoszące
się do kolejnych rat są realizowane przez Komisję przed dniem 1
maja każdego roku, na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 2
niniejszego artykułu, z wyjątkiem sytuacji, w których zastosowanie ma
art. [13] rozporządzenia finansowego.
Artykuł 31
Wspólne zasady dotyczące
płatności
1.
Komisja dokonuje płatności wkładu z
budżetu Unii na rzecz programu krajowego zgodnie ze środkami
budżetowymi i z zastrzeżeniem dostępnego finansowania. Każdą
płatność księguje się w ramach najwcześniej
otwartego odpowiedniego zobowiązania budżetowego.
2.
Płatności dokonuje się w formie
wstępnych płatności zaliczkowych, płatności salda
rocznego oraz płatności salda końcowego.
3.
Zastosowanie ma art. [87]
rozporządzenia finansowego.
Artykuł 32
Kumulacja wstępnych
płatności zaliczkowych i płatności salda rocznego
1.
Suma wstępnych płatności
zaliczkowych i płatności salda rocznego nie przekracza 95 %
wkładu z budżetu Unii na rzecz danego programu krajowego.
2.
Po osiągnięciu pułapu 95 %
państwa członkowskie nadal przekazują Komisji wnioski o
płatność.
Artykuł 33
Ustalenia dotyczące
wstępnych płatności zaliczkowych
1.
Zgodnie z decyzją Komisji
zatwierdzającą program krajowy kwota wstępnych
płatności zaliczkowych dla całego okresu programowania jest
wypłacana przez Komisję. Stanowi ona 4 % wkładu z budżetu
Unii na rzecz danego programu krajowego. Kwota ta noże zostać
podzielona na dwie raty, w zależności od dostępności
środków budżetowych.
2.
Jeżeli program krajowy zostaje zatwierdzony w
2015 r. lub później, raty są wypłacane w roku, w którym
zatwierdzono program.
3.
Płatności zaliczkowe są
wykorzystywane wyłącznie do dokonywania płatności na rzecz
beneficjentów realizujących program krajowy. W tym celu są one
bezzwłocznie udostępniane Instytucji Odpowiedzialnej.
4.
Całkowita
kwota wypłacona w formie płatności zaliczkowej podlega zwrotowi
Komisji, jeżeli żaden wniosek o płatność zgodnie z
art. 39 nie wpłynie w ciągu 24 miesięcy od daty wypłacenia
przez Komisję pierwszej raty kwoty wstępnych płatności
zaliczkowych.
5.
Odsetki od kwoty
wstępnych płatności zaliczkowych księguje się na
koncie danego programu krajowego i odejmuje się je od kwoty wydatków
publicznych wskazanej we wniosku o płatność końcową.
6.
Kwota wypłacona w ramach wstępnych
płatności zaliczkowych zostaje całkowicie rozliczona na
rachunkach Komisji zgodnie z art. 36 najpóźniej w momencie zamknięcia
programu krajowego.
Artykuł 34
Definicja roku budżetowego
Do celów niniejszego rozporządzenia rok
budżetowy obejmuje poniesione wydatki i uzyskane dochody zaksięgowane
na rachunkach Instytucji Odpowiedzialnej w okresie rozpoczynającym
się dnia 16 października roku „N-1” i kończącego się
dnia 15 października roku „N”.
Artykuł 35
Płatności salda
rocznego
1.
Komisja dokonuje płatności salda
rocznego, z zastrzeżeniem dostępnych zasobów, na podstawie
obowiązującego planu finansowego, rocznego sprawozdania finansowego
za odpowiadający rok budżetowy objęty programem krajowym oraz na
podstawie odpowiadającej decyzji w sprawie rozliczenia rachunków.
2.
Roczne sprawozdanie finansowe obejmuje
płatności dokonane przez Instytucję Odpowiedzialną w roku
budżetowym, w odniesieniu do których spełniono wymogi w zakresie
kontroli, o których mowa w art. 25.
3.
Płatności salda rocznego dokonuje
się nie później niż sześć miesięcy po uznaniu
przez Komisję informacji i dokumentów wymienionych w art. 39 ust. 1 i art.
49 za dopuszczalne oraz po rozliczeniu ostatniego rocznego sprawozdania
finansowego.
Artykuł 36
Zamknięcie programu
1.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2023 r.
państwa członkowskie przedkładają następujące
dokumenty:
a)      informacje wymagane na potrzeby poprzedniego
rocznego sprawozdania finansowego, zgodnie z art. 39 ust. 1;
b)      wniosek o płatność salda
końcowego; oraz
c)      sprawozdanie końcowe z realizacji
programu krajowego, o którym mowa w art. 49 ust. 1.
2.
Płatności dokonane przez Instytucję
Odpowiedzialną w dniach od 16 października 2022 r. do 30 czerwca 2023
r. uwzględnia się w ostatnim rocznym sprawozdaniu finansowym.
3.
Po otrzymaniu dokumentów wymienionych w ust. 1
Komisja dokonuje płatności salda końcowego, z zastrzeżeniem
dostępnych zasobów, na podstawie obowiązującego planu
finansowego, ostatniego rocznego sprawozdania finansowego oraz odpowiadającej
decyzji w sprawie rozliczenia rachunków.
4.
Saldo końcowe jest wypłacane nie
później niż w terminie trzech miesięcy od dnia rozliczenia
rachunków ostatniego roku budżetowego lub w terminie jednego miesiąca
od daty przyjęcia sprawozdania końcowego z realizacji, zależnie
od tego, która data jest późniejsza. Kwoty zobowiązań
pozostałe po płatności salda są umarzane przez Komisję
w ciągu sześciu miesięcy, bez uszczerbku dla art. 47.
Artykuł 37
Wstrzymanie biegu terminu
płatności
1.
Bieg terminu płatności
następujący po wniosku o płatność może
zostać wstrzymany przez delegowanego urzędnika zatwierdzającego
w rozumieniu rozporządzenia finansowego na okres nieprzekraczający
dziewięciu miesięcy, jeżeli spełniony jest co najmniej
jeden z poniższych warunków:
a)      po otrzymaniu informacji od krajowej lub
unijnej Instytucji Audytowej istnieją dowody wskazujące na
poważną wadę w funkcjonowaniu systemu zarządzania i
kontroli;
b)      delegowany urzędnik
zatwierdzający musi przeprowadzić dodatkowe weryfikacje po uzyskaniu
informacji sugerujących, że wydatek ujęty we wniosku o
płatność jest związany z nieprawidłowością
mającą poważne skutki finansowe;
c)      nie przedłożono co najmniej
jednego z dokumentów wymienionych w art. 39 ust. 1.
2.
Delegowany urzędnik zatwierdzający
może ograniczyć wstrzymanie biegu terminu płatności do
części wydatków ujętych we wniosku o płatność,
której dotyczą elementy, o których mowa w ust. 1. Delegowany urzędnik
zatwierdzający niezwłocznie informuje państwo członkowskie
i Instytucję Odpowiedzialną o przyczynach wstrzymania i wzywa ich do naprawy
sytuacji. Bieg terminu płatności jest przywrócony przez delegowanego
urzędnika zatwierdzającego z chwilą podjęcia niezbędnych
środków.
Artykuł 37a
Zawieszenie
płatności
1.
Całość lub część
salda rocznego może zostać zawieszona przez Komisję, jeśli:
a)      w systemie zarządzania i kontroli
programu występuje poważna wada, która ma wpływ na
wiarygodność procedury poświadczania płatności i w
odniesieniu do której nie podjęto środków naprawczych; lub
b)      wydatek ujęty w poświadczonym
zestawieniu wydatków związany jest z poważną
nieprawidłowością, która nie została skorygowana; lub
c)      państwo członkowskie poważnie
naruszyło swoje obowiązki wynikające z art. 22 ust. 1 i 2.
2.
Komisja może podjąć decyzję o
zawieszeniu w całości lub części salda rocznego po
umożliwieniu państwu członkowskiemu zgłoszenia uwag w okresie
dwóch miesięcy.
3.
Komisja znosi zawieszenie całości lub
części salda rocznego w przypadku, gdy państwo członkowskie
podjęło niezbędne środki umożliwiające zniesienie
zawieszenia. Jeśli państwo członkowskie nie podjęło wymaganych
środków, Komisja może przyjąć decyzję o anulowaniu
całości lub części wkładu Unii na rzecz programu
operacyjnego, zgodnie z art. 42.
Artykuł 38
Stosowanie euro
1.
Kwoty określone w programach przedstawianych
przez państwa członkowskie, prognozach wydatków, zestawieniach
wydatków, wnioskach o płatność, rocznych sprawozdaniach
finansowych oraz wydatkach wymienionych w rocznych i końcowych
sprawozdaniach z realizacji są wyrażone w euro.
2.
Państwa członkowskie, które nie
przyjęły euro jako swojego środka płatniczego do dnia
złożenia wniosku o płatność, przeliczają na euro
kwoty wydatków poniesionych w walucie krajowej. Kwotę tę przelicza
się na euro z wykorzystaniem miesięcznego obrachunkowego kursu
wymiany stosowanego przez Komisję w miesiącu, w którym wydatki
zostały zaksięgowane przez Instytucję Odpowiedzialną danego
programu krajowego. Kurs ten jest publikowany co miesiąc przez
Komisję w mediach elektronicznych.
3.
Kiedy dane państwo członkowskie przyjmuje
euro jako swój środek płatności, procedurę przeliczania
określoną w ust. 2 stosuje się nadal do wszystkich wydatków
zaksięgowanych przez Instytucję Odpowiedzialną przed datą
wejścia w życie stałego kursu wymiany waluty krajowej na euro.
Sekcja 4
Rozliczanie rachunków i korekty finansowe
Artykuł 39
Składanie informacji
1.
Do dnia 1 lutego roku następującego po danym
roku budżetowym każde państwo członkowskie przedkłada
Komisji następujące dokumenty i informacje zgodnie z art. [56]
rozporządzenia finansowego:
a)      roczne sprawozdanie finansowe Instytucji Odpowiedzialnej;
b)      poświadczenie wiarygodności
dotyczące zarządzania w odniesieniu do kompletności,
rzetelności i prawdziwości rocznego sprawozdania finansowego,
prawidłowości funkcjonowania systemów kontroli wewnętrznej, a
także legalności i prawidłowości transakcji oraz
przestrzegania zasady należytego zarządzania finansami;
c)      zgłoszenie podsumowujące
wszystkie dostępne audyty i kontrole, które zostały przeprowadzone,
wraz z analizą systematycznych lub powtarzających się
niedociągnięć, jak również podjętych lub planowanych
działań naprawczych;
d)      opinię z audytu przeprowadzonego przez
Instytucję Audytową w sprawie poświadczenia wiarygodności
dotyczącego zarządzania, obejmującą wszystkie jego
elementy; do opinii dołączone jest sprawozdanie przedstawiające
wyniki audytów przeprowadzonych w odniesieniu do roku budżetowego
objętego opinią.
2.
Na wniosek Komisji państwo członkowskie
udostępnia Komisji dalsze informacje. Jeżeli państwo
członkowskie nie dostarczy żądanych informacji w określonym
przez Komisję terminie, Komisja może podjąć decyzję w
sprawie rozliczenia rachunków na podstawie posiadanych informacji.
3.
Dokumenty wymienione w ust. 1 pełnią
rolę wniosku o płatność salda rocznego.
4.
Dokumenty wymienione w ust. 1 sporządza
się na podstawie wzorów przyjętych przez Komisję w drodze aktów
wykonawczych. Komisja przyjmuje te akty wykonawcze zgodnie z procedurą
doradczą, o której mowa w art. 55 ust. 2.
Artykuł 40
Roczne rozliczanie rachunków
1.
Do dnia 30 kwietnia roku następującego po
roku budżetowym Komisja podejmuje decyzję w sprawie rozliczenia
rocznego sprawozdania finansowego dotyczącego każdego programu
krajowego. Decyzja w sprawie rozliczenia rachunków dotyczy kompletności,
rzetelności i prawdziwości przedłożonego rocznego
sprawozdania finansowego i pozostaje bez uszczerbku dla ewentualnych
późniejszych korekt finansowych.
2.
Komisja określa, w drodze aktów wykonawczych, warunki
realizacji procedury rocznego rozliczania rachunków dotyczące środków
podejmowanych w związku z przyjęciem decyzji i jej wdrożeniem, w
tym zasady dotyczące wymiany informacji między Komisją a
państwami członkowskimi oraz terminów, których należy
przestrzegać. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 3.
Artykuł 41
Korekty finansowe dokonywane
przez państwa członkowskie
W przypadku wykrycia
nieprawidłowości lub zaniedbań w ramach programów krajowych
państwa członkowskie dokonują korekt finansowych
polegających na anulowaniu całości lub części
wkładu z danego budżetu Unii. Państwa członkowskie
uwzględniają charakter i wagę stwierdzonych
nieprawidłowości oraz rozmiar straty finansowej poniesionej przez
budżet Unii i dokonują proporcjonalnej korekty.
Kwoty anulowane i kwoty odzyskane oraz
naliczone od tych kwot odsetki są ponownie przydzielane w danym programie
krajowym z wyjątkiem kwot wynikających z nieprawidłowości
zidentyfikowanych przez Europejski Trybunał Obrachunkowy i
służby Komisji, w tym OLAF.
Po zamknięciu danego programu krajowego
państwo członkowskie przekazuje odzyskane kwoty do budżetu Unii.
Artykuł 42
Kontrola zgodności
rozliczeń i korekty finansowe dokonywane przez Komisję
1.
Komisja dokonuje korekt finansowych w drodze
anulowania całości lub części wkładu z budżetu
Unii na rzecz programu krajowego i odzyskiwania od państwa
członkowskiego w celu wyłączenia z finansowania z budżetu
Unii wydatków, które naruszają mające zastosowanie prawo unijne i
krajowe, w tym w związku z wadami w systemach zarządzania i kontroli
państw członkowskich, które zostały wykryte przez Komisję
lub Europejski Trybunał Obrachunkowy.
2.
Naruszenie mającego zastosowanie prawa
unijnego lub krajowego prowadzi do dokonania korekty finansowej tylko wówczas,
gdy spełniony jest jeden z następujących warunków:
a)      naruszenie miało lub mogło
mieć wpływ na wybór projektów do objęcia wsparciem w ramach
programu krajowego;
b)      istnieje ryzyko, że naruszenie to
miało lub mogło mieć wpływ na kwotę wydatków
zadeklarowanych do zwrotu z budżetu Unii.
3.
Przy podejmowaniu decyzji o wysokości korekty
finansowej na podstawie ust. 1 Komisja uwzględnia naturę i wagę
naruszenia mającego zastosowanie prawa unijnego lub krajowego oraz jego
skutki finansowe dla budżetu Unii.
4.
Przed przyjęciem jakiejkolwiek decyzji o
odmowie finansowania, ustalenia Komisji oraz odpowiedzi zainteresowanego
państwa członkowskiego są przedmiotem pisemnych
zawiadomień, w następstwie których obie strony próbują
osiągnąć porozumienie w sprawie działań, które
mają zostać podjęte.
5.
Odmowa finansowania nie może dotyczyć:
a)      wydatków
poniesionych przez Instytucję Odpowiedzialną na ponad 36
miesięcy przed pisemnym zawiadomieniem zainteresowanego państwa
członkowskiego przez Komisję o jej ustaleniach;
b)      wydatków związanych z
działaniami wieloletnimi objętymi programami krajowymi, jeżeli
ostatnie nałożone na beneficjenta zobowiązanie
nastąpiło ponad 36 miesięcy przed pisemnym zawiadomieniem
zainteresowanego państwa członkowskiego przez Komisję o jej
ustaleniach;
c)      wydatków
związanych z działaniami przewidzianymi w programach krajowych,
innych niż te, o których mowa w lit. b) niniejszego ustępu, dla
których płatność lub, w zależności od przypadku,
płatność końcowa przez Instytucję Odpowiedzialną
nastąpiła ponad 36 miesięcy przed pisemnym zawiadomieniem
zainteresowanego państwa członkowskiego przez Komisję o jej
ustaleniach.
6.
Komisja określa, w drodze aktów wykonawczych,
warunki realizacji procedury kontroli zgodności rozliczeń
dotyczące środków podejmowanych w związku z przyjęciem
decyzji i jej wdrożeniem, w tym zasady dotyczące wymiany informacji
między Komisją a państwami członkowskimi oraz terminów, których
należy przestrzegać. Akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 3.

Artykuł 43
Obowiązki państw
członkowskich
Korekta finansowa dokonana przez Komisję
nie narusza obowiązku państwa członkowskiego przeprowadzania
procedury odzyskiwania środków na podstawie art. 21 lit. h) niniejszego
rozporządzenia oraz odzyskania pomocy państwa w rozumieniu art. 107
ust. 1 Traktatu i na podstawie art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr
659/1999[13].
Artykuł 44
Zwrot środków
1.           Zwrotu wszelkich środków
należnych do budżetu ogólnego Unii dokonuje się przed terminem
płatności wymienionym w nakazie odzyskania środków
sporządzonym zgodnie z art. [77] rozporządzenia finansowego. Termin płatności
przypada na ostatni dzień drugiego miesiąca po dacie
sporządzenia nakazu.
2.           Wszelkie opóźnienia w
zwrocie środków powodują naliczanie odsetek z tytułu
zaległych płatności, począwszy od terminu
płatności do dnia faktycznego dokonania płatności. Stopa
takich odsetek wynosi półtora punktu procentowego powyżej stopy
stosowanej przez Europejski Bank Centralny w jego głównych operacjach
refinansujących w pierwszym dniu roboczym miesiąca, w którym przypada
termin płatności.
Sekcja 5
Umorzenie
Artykuł 45
Zasady
1.
Programy krajowe podlegają procedurze
umorzenia określonej na podstawie tego, że kwoty związane z
zobowiązaniem, które nie są objęte wstępnymi
płatnościami zaliczkowymi, o których mowa w art. 33, lub wnioskiem o
płatność, zgodnie z art. 39, do dnia 31 grudnia drugiego roku
następującego po roku, w którym podjęto dane zobowiązanie
budżetowe, zostają umorzone.

2.
Zobowiązanie dotyczące ostatniego roku
okresu zostanie umorzone zgodnie z zasadami dotyczącymi zamknięcia
programów.
3.
Każde zobowiązanie, które nadal pozostaje
otwarte w ostatnim terminie kwalifikowalności wydatków, o którym mowa w
art. 17 ust. 3, w odniesieniu do którego Instytucja Odpowiedzialna nie
wystosowała wniosku o płatność w ciągu sześciu
miesięcy od tego terminu, zostaje automatycznie umorzone.
Artykuł 46
Wyjątki od umorzenia
1.
Kwotę podlegającą umorzeniu
pomniejsza się o kwoty, których Instytucja Odpowiedzialna nie była w
stanie zadeklarować Komisji z powodu:
a)      działań zawieszonych w wyniku
postępowania sądowego lub odwołania administracyjnego o skutku
zawieszającym; lub
b)      działania siły wyższej
mającej poważny wpływ na realizację całości lub
części programu krajowego. Instytucje Odpowiedzialne
powołujące się na działanie siły wyższej
wykazują jej bezpośrednie skutki dla realizacji całości lub
części programu krajowego.
Z wnioskiem o zmniejszenie można
wystąpić jeden raz, jeżeli zawieszenie lub działanie
siły wyższej trwało nie dłużej niż jeden rok, lub
więcej razy w zależności od czasu działania siły
wyższej lub liczby lat, jakie upłynęły między
datą decyzji prawnej lub administracyjnej zawieszającej
realizację działania a datą ostatecznej decyzji prawnej lub
administracyjnej.
2.
Państwo członkowskie przesyła
Komisji informacje dotyczące wyjątków, o których mowa w ust. 1, w
terminie do dnia 31 stycznia w odniesieniu do kwoty deklarowanej do końca
poprzedniego roku.
3.
Przy obliczaniu kwoty automatycznego umorzenia nie
uwzględnia się tej części zobowiązań
budżetowych, w odniesieniu do której przedstawiono wniosek o
płatność, ale której płatność została
pomniejszona lub zawieszona przez Komisję na dzień 31 grudnia roku
N+2.
Artykuł 47
Procedura
1.           Komisja informuje
państwo członkowskie w odpowiednim terminie o każdorazowym
wystąpieniu ryzyka zastosowania procedury umorzenia na podstawie art. 42.
2.           Komisja informuje Instytucję
Odpowiedzialną o kwocie umorzenia wynikającej z informacji, którymi
dysponuje na dzień 31 stycznia.
3.           Państwo
członkowskie ma dwa miesiące na zaakceptowanie kwoty, która ma
zostać umorzona, lub na przedstawienie swoich uwag.
4.           Komisja dokonuje
automatycznego umorzenia najpóźniej w terminie dziewięciu
miesięcy od upływu ostatecznego terminu wynikającego z
zastosowania ust. 1–3.
5.           W przypadku zastosowania automatycznego umorzenia wkład z
budżetu Unii na rzecz danego programu krajowego zostaje zmniejszony w
odniesieniu do danego roku o kwotę automatycznego umorzenia. Wkład
Unii w planie finansowym będzie zmniejszony proporcjonalnie, chyba że
państwo członkowskie sporządzi zmodyfikowany plan finansowy.
ROZDZIAŁ V
INFORMOWANIE, KOMUNIKOWANIE, MONITOROWANIE,
OCENA I SPRAWOZDAWCZOŚĆ
Artykuł 48
Działania
informacyjne i promocyjne
1.
Państwa członkowskie i Instytucje Odpowiedzialne
odpowiadają za:
a)      zapewnienie stworzenia strony
internetowej lub portalu internetowego zawierających informacje na temat
programów krajowych w danym państwie członkowskim i
umożliwiających dostęp do nich;
b)      informowanie potencjalnych beneficjentów
o możliwościach finansowania w ramach programów krajowych;
c)      upowszechnianie wśród obywateli Unii
roli i osiągnięć rozporządzeń szczegółowych poprzez
działania informacyjne i komunikacyjne dotyczące wyników i wpływu
programów krajowych.
2.
Państwa członkowskie zapewniają
przejrzystość realizacji programów krajowych i prowadzą wykaz
wspieranych działań w podziale na programy krajowe, który jest
dostępny za pośrednictwem strony internetowej lub portalu
internetowego.
3.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów
delegowanych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 54, w celu
sformułowania zasad dotyczących działań informacyjnych i
promocyjnych skierowanych do opinii publicznej i działań
informacyjnych skierowanych do beneficjentów.
4.
Komisja definiuje w drodze aktów wykonawczych
charakterystykę techniczną działań informacyjnych i
promocyjnych. Komisja przyjmuje te akty wykonawcze zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 3.
Artykuł
49
Sprawozdania
z realizacji
1.
Do dnia 31 marca 2016 r. i do dnia 31 marca
każdego kolejnego roku aż do 2022 r. włącznie państwo
członkowskie przedstawia Komisji roczne sprawozdanie z realizacji
każdego programu krajowego w poprzednim roku budżetowym.
Sprawozdanie przedstawione w 2016 r. dotyczy lat
budżetowych 2014 i 2015.
Państwo członkowskie przedstawia
sprawozdanie końcowe z realizacji programów krajowych do dnia 31 grudnia
2023 r.
2.
Roczne sprawozdania z realizacji zawierają
informacje na temat:
a)      realizacji programów krajowych w
odniesieniu do danych finansowych i wskaźników;
b)      wszelkich kwestii, które mają
wpływ na realizację programu krajowego.
3.
W świetle przeglądu śródokresowego w
rocznym sprawozdaniu z realizacji przedstawionym w 2017 r. podaje się i
ocenia informacje, o których mowa w ust. 2, a także:
a)      postępy w osiąganiu celów
realizowanych z wykorzystaniem wkładu z budżetu Unii na rzecz
programu krajowego;
b)      zaangażowanie partnerów w
realizację, monitorowanie i ocenę programu krajowego.
4.
Roczne sprawozdanie z realizacji
przedłożone w 2019 r. oraz sprawozdanie końcowe z realizacji
zawierają, oprócz informacji i oceny, o których mowa w ust. 2 i 3, informacje
i oceny dotyczące postępów w osiąganiu celów programu krajowego.

5.
Roczne sprawozdania z realizacji, o których mowa w
ust. 1–4, uznaje się za dopuszczalne, jeżeli zawierają wszystkie
informacje wymagane w tych ustępach. Komisja, w terminie 15 dni roboczych
od otrzymania rocznego sprawozdania z realizacji, informuje państwo
członkowskie, jeżeli sprawozdanie nie jest dopuszczalne; w razie
niespełnienia przez Komisję tego wymogu sprawozdanie zostaje uznane
za dopuszczalne.
6.
Komisja przedstawia państwu członkowskiemu
swoje uwagi dotyczące rocznego sprawozdania z realizacji w terminie dwóch
miesięcy od otrzymania rocznego sprawozdania. Jeżeli Komisja nie
przekaże uwag w tym terminie, sprawozdania uznaje się za
przyjęte.
7.
Komisja może wydawać zalecenia w celu rozwiązania
wszelkich kwestii, które mają wpływ na realizację programu
krajowego. W przypadku gdy takie zalecenia zostaną sformułowane Instytucja
Odpowiedzialna w ciągu trzech miesięcy informuje Komisję o
przedsięwziętych środkach naprawczych.
8.
Roczne i końcowe sprawozdanie z realizacji
sporządza się zgodnie z modelami przyjętymi przez Komisję. Akty
wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której
mowa w art. 55 ust. 2.
Artykuł
50
Wspólne
ramy monitorowania i oceny
1.
Komisja prowadzi regularne monitorowanie
niniejszego rozporządzenia i rozporządzeń szczegółowych, w
stosownych przypadkach we współpracy z państwami członkowskimi.
2.
Komisja we współpracy z państwami
członkowskimi ocenia wykonanie rozporządzeń szczegółowych.
3.
Ustanawia się wspólne ramy monitorowania i
oceny w celu pomiaru adekwatności, skuteczności, efektywności,
wartości dodanej i trwałości działań oraz uproszczenia
i zmniejszenia obciążenia administracyjnego w świetle celów
niniejszego rozporządzenia i rozporządzeń szczegółowych oraz
wykonania niniejszego rozporządzenia i rozporządzeń
szczegółowych jako instrumentów przyczyniających się do rozwoju
przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
4.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów
delegowanych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 54, w celu dalszego
rozwijania wspólnych ram monitorowania i oceny.
5.
Państwa członkowskie przedstawiają
Komisji wszystkie informacje niezbędne do monitorowania i oceny
niniejszego rozporządzenia i rozporządzeń szczegółowych.
6.
Komisja analizuje także
komplementarność działań realizowanych na podstawie
rozporządzeń szczegółowych względem działań
prowadzonych w ramach innych stosownych unijnych strategii, instrumentów i
inicjatyw.
Artykuł
51
Ocena
programów krajowych dokonywana przez państwa członkowskie
1.
Państwa członkowskie przeprowadzają
oceny w celu poprawy jakości projektowania i realizacji programów
krajowych zgodnie ze wspólnymi ramami monitorowania i oceny.
2.
Państwa członkowskie dopilnowują, by
stosowane były procedury mające na celu opracowywanie i gromadzenie
danych niezbędnych do przeprowadzenia ocen, w tym danych odnoszących
się do wskaźników ogólnych i specyficznych dla programu.
3.
Oceny przeprowadzają eksperci, którzy są
funkcjonalnie niezależni od Instytucji Odpowiedzialnych, Instytucji Audytowych
i Instytucji Delegowanych. Komisja zapewnia wytyczne dotyczące sposobu
przeprowadzania ocen.
4.
Wszystkie oceny podaje się w całości
do wiadomości publicznej.
Artykuł
52
Sprawozdania
z oceny przedstawiane przez państwa członkowskie i Komisję
1.
Zgodnie ze wspólnymi ramami monitorowania i oceny
państwa członkowskie przedstawiają Komisji:
a)      do dnia 31 grudnia 2017 r. sprawozdanie z
oceny okresowej dotyczące realizacji działań objętych
programami krajowymi;
b)      do dnia 31 grudnia 2023 r. sprawozdanie z
oceny ex post dotyczące wyników działań objętych
programami krajowymi.
2.
Na podstawie sprawozdań, o których mowa w ust.
1, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu
Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów:
a)      do dnia 30 czerwca 2018 r. sprawozdanie z
oceny okresowej dotyczące wdrożenia niniejszego rozporządzenia i
rozporządzeń szczegółowych na poziomie Unii;
b)      do dnia 30 czerwca 2024 r. sprawozdanie z
oceny ex post dotyczące wyników niniejszego rozporządzenia i
rozporządzeń szczegółowych po zamknięciu programów
krajowych.
3.
W ocenie ex post Komisja analizuje
również wpływ rozporządzeń szczegółowych na rozwój
przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości pod
względem ich wkładu w następujące cele:
a)      rozwój wspólnej kultury
bezpieczeństwa granic, współpracy w zakresie egzekwowania prawa i
zarządzania kryzysowego;
b)      skuteczne zarządzanie
przepływami migracyjnymi do UE;
c)      rozwijanie wspólnego europejskiego
systemu azylowego;
d)      sprawiedliwe i równe traktowanie
obywateli państw trzecich;
e)      solidarność i współpraca
między państwami członkowskimi w zakresie rozwiązywania
problemów związanych z migracją i bezpieczeństwem
wewnętrznym;
f)       wspólne podejście Unii do
państw trzecich w kwestii migracji i bezpieczeństwa.
Artykuł
53
Sprawozdanie
z przeglądu śródokresowego
W 2018 r. Komisja przedstawia Parlamentowi
Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i
Komitetowi Regionów sprawozdanie z przeglądu śródokresowego
przeprowadzonego zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia i
rozporządzeń szczegółowych.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 54
Wykonywanie przekazanych
uprawnień
1.
Powierzenie Komisji uprawnień do
przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym
artykule.
2.
Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o
których mowa w niniejszym rozporządzeniu, powierza się Komisji na
okres siedmiu lat od daty wejścia w życie niniejszego
rozporządzenia. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone
na taki sam okres, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią
się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy
miesiące przed końcem każdego okresu.
3.
Przekazanie uprawnień, o którym mowa w
niniejszym rozporządzeniu, może zostać w dowolnym momencie
odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o
odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień.
Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po
jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w
określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na
ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów
delegowanych.
4.
Niezwłocznie po przyjęciu aktu
delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie.
5.
Akt delegowany przyjęty na podstawie
niniejszego rozporządzenia wchodzi w życie, tylko jeśli
Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch
miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub
jeśli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i
Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin
ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu
Europejskiego lub Rady.
Artykuł 55
Procedura komitetowa
1.
Komisję wspiera Wspólny Komitet ds. Azylu,
Migracji i Bezpieczeństwa, ustanowiony na mocy niniejszego
rozporządzenia. Komitet stanowi komitet w rozumieniu rozporządzenia
(UE) nr 182/2011.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 56
Przegląd
Na podstawie wniosku Komisji Parlament
Europejski i Rada dokonują przeglądu niniejszego rozporządzenia
najpóźniej do dnia 30 czerwca 2020 r.
Artykuł 57
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w
państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH
REGULACJI
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
              1.1.    Tytuł wniosku/inicjatywy
              1.2.    Dziedzina(-y)
polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
              1.3.    Charakter
wniosku/inicjatywy
              1.4.    Cel/cele

              1.5.    Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
              1.6.    Czas
trwania działania i jego wpływu finansowego
              1.7.    Przewidywany(-e)
tryb(-y) zarządzania
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA
              2.1.    Zasady
nadzoru i sprawozdawczości
              2.2.    System
zarządzania i kontroli
              2.3.    Środki
zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom
3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY
              3.1.    Dział(y)
wieloletnich ram finansowych i pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na
które wniosek/inicjatywa ma wpływ
              3.2.    Szacunkowy
wpływ na wydatki
              3.2.1. Synteza szacunkowego wpływu na wydatki
              3.2.2. Szacunkowy
wpływ na środki operacyjne
              3.2.3. Szacunkowy
wpływ na środki administracyjne
              3.2.4. Zgodność
z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi
              3.2.5. Udział
osób trzecich w finansowaniu
              3.3.    Szacunkowy wpływ na
dochody
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

1.
STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
1.1.
Tytuł wniosku/inicjatywy

Komunikat
„Budowanie otwartej i bezpiecznej Europy: budżet spraw wewnętrznych
na lata 2014–2020”;
Wniosek
dotyczący rozporządzenia ustanawiającego Fundusz Migracji i
Azylu
Wniosek
dotyczący rozporządzenia ustanawiającego ogólne przepisy
dotyczące Funduszu Migracji i Azylu oraz instrumentu finansowego na rzecz
wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania
przestępczości oraz zarządzania kryzysowego;
Wniosek
dotyczący rozporządzenia ustanawiającego instrument finansowego
na rzecz wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania
przestępczości oraz zarządzania kryzysowego;
Wniosek
dotyczący rozporządzenia ustanawiającego, w ramach Funduszu
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, finansowy instrument wspierania w
zakresie granic zewnętrznych i wiz.

1.2.
Dziedzina(-y) polityki w strukturze ABM/ABB,
których dotyczy wniosek/inicjatywa[14]

Obecnie
dział 3 tytuł 18 – Sprawy wewnętrzne
Przyszłe
wieloletnie perspektywy finansowe: Dział 3 (Bezpieczeństwo i
obywatelstwo) – „Fundusz zarządzania migracjami” i „Bezpieczeństwo
wewnętrzne”
Charakter wniosku/inicjatywy
þ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania (finansowanie spraw
wewnętrznych na lata 2014–2020)
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu
pilotażowego/działania przygotowawczego[15]

¨ Wniosek/inicjatywa
wiąże się z przedłużeniem bieżącego
działania
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy działania, które zostało przekształcone pod
kątem nowego działania

1.3.
Cele
1.3.1.
Wieloletni(e) cel(e) strategiczny(-e) Komisji
wskazany(-e) we wniosku/inicjatywie

Ostatecznym
celem polityk dotyczących spraw wewnętrznych jest stworzenie obszaru
bez granic wewnętrznych, na który obywatele UE oraz obywatele państw
trzecich mogą wjechać, po którym mogą się poruszać, na
którym mogą żyć i pracować, wnosząc nowe pomysły,
kapitał, wiedzę i innowacje oraz pracując w zawodach
wykazujących deficytowość na krajowych rynkach pracy,
przekonani, że ich prawa są w pełni przestrzegane, a ich
bezpieczeństwo zapewnione. Współpraca z państwami
niebędącymi członkami UE i organizacjami międzynarodowymi
jest niezbędna do osiągnięcia tego celu.
Wzrastające
znaczenie polityk dotyczących spraw wewnętrznych zostało
potwierdzone w programie sztokholmskim i odnośnym planie działania,
których wdrożenie stanowi strategiczny priorytet Unii i obejmuje takie
dziedziny, jak: migracja (legalna migracja i integracja; azyl; nielegalna
migracja i powrót), bezpieczeństwo (zapobieganie terroryzmowi i
przestępczości zorganizowanej oraz ich zwalczanie; współpraca
policyjna) oraz zarządzanie granicami zewnętrznymi (w tym polityka
wizowa), jak również wymiar zewnętrzny tych polityk. Traktat
lizboński umożliwia również Unii ambitniejsze reagowanie na
bieżące obawy obywateli w przestrzeni wolności,
bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Priorytety polityczne w dziedzinie
spraw wewnętrznych, w szczególności kwestię integracji obywateli
państw trzecich, powinno się postrzegać w kontekście
siedmiu inicjatyw przewodnich przedstawionych w strategii „Europa 2020”, która
ma na celu pomoc UE w przezwyciężeniu obecnego kryzysu finansowego i
gospodarczego oraz uzyskaniu inteligentnego i zrównoważonego wzrostu
sprzyjającego włączeniu społecznemu.
Fundusz
Migracji i Azylu i Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego zapewnią
wsparcie finansowe, które jest potrzebne, aby przełożyć cele
Unii w dziedzinie spraw wewnętrznych na wymierne rezultaty.

1.3.2.
Cel(e) szczegółowy(-e) i działanie(-a)
ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa

FUNDUSZ
MIGRACJI I AZYLU
a)         wzmacnianie
i rozwijanie wspólnego europejskiego systemu azylowego, w tym jego wymiaru
zewnętrznego;
b)         wspieranie
legalnej migracji do Unii zgodnie z potrzebami gospodarczymi i społecznymi
państw członkowskich oraz promowanie skutecznej integracji obywateli
państw trzecich, w tym osób ubiegających się o azyl i osób
korzystających z ochrony międzynarodowej;
c)
udoskonalanie stosowanych przez państwa członkowskie strategii
sprawiedliwych i skutecznych powrotów z naciskiem na trwały charakter
powrotów i skuteczną readmisję do krajów pochodzenia;
d) wzmacnianie
solidarności i podziału odpowiedzialności między
państwami członkowskimi, zwłaszcza wobec państw najbardziej
dotkniętych przepływami migracyjnymi i azylowymi.
Obecne
działania ABB, których) dotyczy wniosek/inicjatywa: 18.03 (Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców, środki
nadzwyczajne i Europejski Fundusz na rzecz Integracji Obywateli Państw
Trzecich) i 18.02 (w zakresie, w którym dotyczy Europejskiego Funduszu Powrotów
Imigrantów).
FUNDUSZ
BEZPIECZEŃSTWA WEWNĘTRZNEGO
Instrument
finansowy na rzecz wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i
zwalczania przestępczości oraz zarządzania sytuacjami
kryzysowymi
Zgodnie z
priorytetami zidentyfikowanymi w odpowiednich strategiach, programach, ocenach
zagrożenia i ryzyka przygotowanych przez Unię Instrument przyczyni
się do realizacji następujących celów szczegółowych:
a)         zapobiegania
i walki z przestępczością transgraniczną, poważną
i zorganizowaną oraz wzmacniania koordynacji i współpracy między
organami ścigania państw członkowskich i odpowiednimi
państwami trzecimi;
b)         wzmacniania
potencjału państw członkowskich i Unii w celu skutecznego
zarządzania zagrożeniami dla bezpieczeństwa i sytuacjami
kryzysowymi oraz przygotowania się do ochrony ludzi i infrastruktury
krytycznej przed atakami terrorystycznymi i innymi zdarzeniami związanymi
z bezpieczeństwem oraz ich ochrony.
Obecne
działanie(-a) ABM/ABB, którego(-ych) dotyczy wniosek/inicjatywa: 18.05
Instrument
wsparcia finansowego na rzecz granic zewnętrznych i wiz
Zgodnie z
priorytetami zidentyfikowanymi w odpowiednich strategiach, programach, ocenach
zagrożenia i ryzyka przygotowanych przez Unię Instrument przyczyni
się do realizacji następujących celów szczegółowych:
a)         wspierania
wspólnej polityki wizowej, aby ułatwić legalne podróże,
zapewnić równe traktowanie obywateli państw trzecich oraz
opanować problem nielegalnej migracji;
b)         wspierania
zarządzania granicami, aby zapewnić, z jednej strony, wysoki poziom
ochrony granic zewnętrznych oraz, z drugiej strony, sprawne przekraczanie
granic zewnętrznych zgodnie z dorobkiem Schengen.
Obecne
działanie(-a) ABM/ABB, którego(-ych) dotyczy wniosek/inicjatywa: 18.02 (w zakresie, w którym dotyczy Funduszu Granic
Zewnętrznych).

1.3.3.
Oczekiwany(-e) wynik(i) i wpływ

Należy
wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie
docelowej.
Wpływ
wniosku na beneficjentów/grupy docelowe jest opisany bardziej szczegółowo
w punkcie 4.1.2 oceny skutków.
Co do zasady
uproszczenia wprowadzone na wszystkich poziomach procesu finansowania i w
każdym trybie zarządzania będą miały wyraźnie
korzystny wpływ na procesy dotyczące zarządzania wsparciem
finansowym.
Fundusz
Migracji i Azylu:
Głównymi
beneficjentami wsparcia finansowego na rzecz azylu i migracji będą
służby państw członkowskich odpowiedzialne za
wdrażanie odpowiednich przepisów lub strategii oraz organizacje
międzynarodowe lub pozarządowe działające w obszarze azylu
i migracji (procedury przyjmowania, środki integracyjne i działania
dotyczące powrotów).
Grupy
docelowe, które skorzystają na zmianach, to: osoby ubiegające
się o azyl, osoby korzystające z ochrony międzynarodowej, przesiedleni
uchodźcy i inni obywatele państw trzecich, którzy
przyjeżdżają do UE z różnych powodów i mają różne
potrzeby (np. ekonomiczne, łączenie rodzin, małoletni bez opieki
itp.). Łatwiejsze będzie docieranie do tych grup docelowych,
gdyż połączenie różnych działań dotyczących
zarządzania w jeden Fundusz ułatwi dostęp do finansowania (jeden
organ odpowiedzialny, większa widoczność i jaśniejszy
zakres interwencji) i umożliwi bardziej elastyczne wsparcie (np.
działania tego samego rodzaju skierowane do różnych grup docelowych).
Zostanie także poszerzony zakres interwencji, który obejmie cały
łańcuch migracyjny złożony z różnych grup docelowych,
w tym szersze grupy docelowe tj. obywatele państw trzecich drugiego pokolenia
(gdzie matka lub ojciec są obywatelami państwa trzeciego).
Fundusz
Bezpieczeństwa Wewnętrznego:
Współpraca
policyjna, zapobieganie i zwalczanie przestępczości oraz
zarządzanie sytuacjami kryzysowymi
Głównymi
beneficjentami wsparcia finansowego będą państwa
członkowskie oraz ich organy ścigania, jak również każdy
inny organ wyspecjalizowany w ochronie infrastruktury krytycznej i
zarządzaniu kryzysowym, a także odpowiednie organizacje
międzynarodowe i pozarządowe, w stosownych przypadkach (np. w
dziedzinie zapobiegania przestępczości, walki z radykalizacją
oraz handlem ludźmi).
Grupą
docelową, która skorzysta ze zmian, będzie cała populacja.
Głównymi osiągnięciami będą 1) wzmocniony
potencjał administracyjny i operacyjny państw członkowskich w
zakresie wykrywania i skutecznego ścigania przestępczości
transgranicznej, poważnej i zorganizowanej, w tym terroryzmu w celu
ograniczenia zagrożeń dla bezpieczeństwa wynikających z
tego rodzaju przestępczości oraz 2) większa odporność
Europy na sytuacje kryzysowe i katastrofy, dzięki bardziej spójnej polityce
UE w zakresie zarządzania ryzykiem, która łączy
sporządzanie ocen zagrożenia i ryzyka z tworzeniem polityki z jednej
strony, oraz bardziej skuteczne i skoordynowane reagowanie UE na sytuacje
kryzysowe, łączące istniejący potencjał i wiedzę
ekspercką z drugiej strony. Ważnym osiągnięciem będzie
również zwiększenie potencjału państw członkowskich w
zakresie zapobiegania, przygotowania i ochrony ludzi oraz infrastruktury
krytycznej przed atakami terrorystycznymi oraz innymi poważnymi
zagrożeniami dla bezpieczeństwa.
Granice
zewnętrzne i wizy

Głównymi
beneficjentami wsparcia finansowego na rzecz granic i wiz będą
służby wdrażające dorobek UE, kodeks graniczny Schengen
oraz kodeks wizowy w państwach członkowskich: straż graniczna,
policja oraz służby konsularne. Grupą docelową, która
skorzysta ze zmian, będą podróżni – wszystkie osoby
przekraczające zewnętrzną granicę UE. Wyniki obejmą
wzmocniony potencjał tych służb w zakresie (1) ochrony granic
oraz utrzymywania kontaktu ze służbami organów ścigania, w
ramach europejskiego systemu nadzoru granic (EUROSUR); (2) zarządzania
przepływami migracyjnymi w placówkach konsularnych (wnioski o wydanie
wizy) oraz (3) poprawy obsługi przepływów pasażerów na
przejściach granicznych, zapewniając z jednej strony wysoki i
jednolity poziom ochrony, we współpracy ze służbami innych
organów ścigania, a z drugiej strony, sprawne przekraczanie granic
zewnętrznych zgodnie z dorobkiem prawnym oraz z zasadą traktowania
podróżnych z szacunkiem i zasadą poszanowania godności. Znaczącym
konkretnym wynikiem będzie utworzenie dwóch nowych systemów IT na poziomie
UE w zakresie przekraczania granic przez obywateli państw trzecich (unijny
system wjazdu/wyjazdu oraz unijny program rejestrowania podróżnych).

1.3.4.
Wskaźniki wyników i wpływu

Należy
określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie
realizacji wniosku/inicjatywy.
Ze
względu na potrzebę przeprowadzenia dialogu politycznego przed
opracowaniem programów krajowych na tym etapie nie jest możliwe ustalenie
ostatecznego zestawu wskaźników, które będą wykorzystane do
pomiaru osiągnięć wyżej wymienionych celów. Jednak
– w
odniesieniu do obszaru azylu i migracji, wskaźniki
objęłyby m.in. stopień poprawy warunków
przyjmowania osób ubiegających się o azyl, jeśli chodzi o
jakość procedur udzielania azylu, zbieżność odsetków
uznanych wniosków azylowych w poszczególnych państwach członkowskich
oraz wysiłki państw członkowskich w zakresie przesiedleń, stopień zwiększenia udziału
obywateli państw trzecich w zatrudnieniu, edukacji i procesach demokratycznych,
liczbę osób powracających oraz stopień zwiększenia
wzajemnej pomocy między państwami członkowskim, w tym poprzez
współpracę praktyczną i relokację.
– w
odniesieniu do współpracy policyjnej oraz zapobiegania i zwalczania
przestępczości, wskaźniki objęłyby liczbę
wspólnych operacji transgranicznych oraz liczbę dokumentów
opisujących dobre praktyki i liczbę zorganizowanych wydarzeń.
Wskaźniki w zakresie zarządzania kryzysowego oraz ochrony
infrastruktury krytycznej objęłyby liczbę narzędzi
wprowadzonych w życie lub udoskonalonych w celu uproszczenia ochrony
infrastruktury krytycznej przez państwa członkowskie we wszystkich
sektorach gospodarki oraz liczbę ocen zagrożenia i ryzyka
sporządzonych na poziomie Unii.
– w obszarze granic
i wiz wskaźniki objęłyby liczbę placówek konsularnych,
które zostały wyposażone, zabezpieczone lub wzmocnione, aby
zapewnić skuteczne przetwarzanie wniosków wizowych i jakość
usług dla wnioskodawców oraz rozwój sprzętu przeznaczonego do
kontroli granic i zwiększenie liczby zatrzymań obywateli państw
trzecich nielegalnie przekraczających granice zewnętrzne w
odniesieniu do ryzyka istniejącego na odpowiednim odcinku granicy
zewnętrznej. Wskaźniki wpływu posłużą do zmierzenia
wzrostu bezpieczeństwa na granicy, potencjału wydawania wiz oraz
zdolności do bezpiecznej i sprawnej obsługi przepływu
podróżnych przez granice.

1.4.
Uzasadnienie wniosku/inicjatywy
1.4.1.
Potrzeba(-y), która(-e) ma(-ją) zostać
zaspokojona(-e) w perspektywie krótko- lub długoterminowej

W latach
2014–2020 UE nadal będzie musiała się zmierzyć z istotnymi
wyzwaniami w dziedzinie spraw wewnętrznych. Ze względu na przemiany
demograficzne, zmiany strukturalne na rynkach pracy oraz tendencje w zakresie
poszukiwanych kwalifikacji, perspektywiczna polityka w dziedzinie legalnej migracji
i integracji będzie mieć zasadnicze znaczenie dla zwiększenia
unijnej konkurencyjności i spójności społecznej,
wzbogacając nasze społeczeństwa oraz dając szanse
wszystkim. UE musi także podejmować właściwe kroki w
odpowiedzi na nielegalną migrację oraz walczyć z handlem
ludźmi. Jednocześnie musimy nadal okazywać solidarność
osobom potrzebującym międzynarodowej ochrony. Realizacja bardziej
skutecznego i efektywnego wspólnego europejskiego systemu azylowego, który
będzie odzwierciedlać nasze wartości, pozostaje priorytetem.
Niezbędne
dla wzrostu gospodarczego, kulturalnego i społecznego UE jest zapewnienie
bezpiecznego środowiska. UE ma do odegrania istotną rolę,
zarówno poprzez opanowanie zagrożeń związanych z
przestępczością poważną i zorganizowaną,
cyberprzestępczością i terroryzmem, jak i poprzez zapewnienie
zarządzania zewnętrznymi granicami oraz szybkie reagowanie na
powstające sytuacje kryzysowe wywołane działaniami
człowieka lub klęskami żywiołowymi. W erze globalizacji,
gdy zagrożenia są coraz większe i coraz częściej
mają wymiar ponadnarodowy, żadne państwo członkowskie nie
może skutecznie działać na własną rękę.
Niezbędna jest spójna i wszechstronna odpowiedź na poziomie
europejskim, aby organy ścigania mogły skutecznie działać w
różnych państwach i jurysdykcjach.
Współpraca
z państwami niebędącymi członkami UE i organizacjami
międzynarodowymi jest niezbędna do osiągnięcia tych celów.
Ostatnie wydarzenia w północnej Afryce dowiodły, jak ważne dla
UE jest przyjęcie wszechstronnego i skoordynowanego podejścia w
stosunku do migracji, granic i bezpieczeństwa. Nabierający znaczenia
wymiar zewnętrzny polityki spraw wewnętrznych UE musi zatem
zostać wzmocniony, w pełnej zgodności z polityką zagraniczną
Unii.

1.4.2.
Wartość dodana z tytułu
zaangażowania Unii Europejskiej

Zarządzanie
przepływami migracyjnymi i zagrożeniami dla bezpieczeństwa
stanowi wyzwanie, z którym poszczególne państwa nie poradzą sobie
same. Są to obszary, w których występuje oczywista wartość
dodana płynąca z wykorzystania budżetu UE.
Niektóre
państwa członkowskie są znacząco obciążone ze
względu na swoje szczególne położenie geograficzne oraz
długość granic zewnętrznych Unii, do których
zarządzania są zobowiązane. Zniesienie wewnętrznej kontroli
granicznej musi być uzupełnione wspólnymi środkami na rzecz
skutecznej kontroli i ochrony granic zewnętrznych Unii. Zasada
solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności
między państwa członkowskie stanowi zatem oś wspólnej
polityki w zakresie azylu, migracji i granic zewnętrznych. Budżet UE
zapewnia środki, aby sprostać finansowym skutkom wynikającym z
poszanowania tej zasady. W dziedzinie bezpieczeństwa
przestępczość poważna i zorganizowana, terroryzm i inne
zagrożenia dla bezpieczeństwa nabierają charakteru
ponadnarodowego. Współpraca ponadnarodowa i koordynacja między
organami ścigania są podstawowym elementem udanego zapobiegania i
zwalczania przestępczości, na przykład poprzez wymianę
informacji, wspólne dochodzenia, technologie interoperacyjne oraz wspólne oceny
zagrożenia i ryzyka.
Obsługa
przepływów migracyjnych, zarządzanie granicami zewnętrznymi UE
oraz bezpieczeństwo UE wymagają znaczących środków oraz
potencjału państw członkowskich. Dzięki udoskonalonej
współpracy operacyjnej oraz koordynacji obejmującej
łączenie zasobów w obszarach takich jak szkolenie i wyposażenie
uzyskuje się korzyści skali oraz osiąga synergię, tym samym
zapewniając bardziej wydajne wykorzystanie środków publicznych i
wzmacniając solidarność, wzajemne zaufanie oraz podział
odpowiedzialności za wspólne polityki UE między państwami
członkowskimi. Jest to szczególnie adekwatne w obszarze
bezpieczeństwa, w którym wsparcie finansowe dla wszystkich form wspólnych
operacji transgranicznych jest bardzo ważne w celu wzmocnienia współpracy
między policją, służbami celnymi, służbami
granicznymi oraz organami sądowymi.
W odniesieniu
do wymiaru zewnętrznego spraw wewnętrznych jest oczywiste, że
przyjmowanie środków i łączenie zasobów na poziomie UE wzmocni
znacząco wpływ UE niezbędny do przekonania państw trzecich
do zaangażowania się wraz z nią w działania związane z
migracją oraz kwestiami bezpieczeństwem, co leży w interesie UE
i państw członkowskich.
Prawo UE do
działania w obszarze spraw wewnętrznych wynika z tytułu V
„Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości”
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności art.
77 ust. 2, art. 78 ust. 2, art. 79 ust. 2 i 4, art. 82 ust. 1, art. 84 oraz
art. 87 ust. 2 TFUE. Współpraca z państwami trzecimi i organizacjami
międzynarodowymi jest objęta art. 212 ust. 3 TFUE. We wnioskach
przestrzega się zasady pomocniczości, ponieważ
większość finansowania będzie wdrażana zgodnie z
zasadą zarządzania dzielonego oraz w poszanowaniu kompetencji
instytucjonalnych państw członkowskich.

1.4.3.
Główne wnioski wyciągnięte z
podobnych działań

Chociaż
ogólnie uznaje się, że obecne instrumenty finansowe w dziedzinie
spraw wewnętrznych osiągają cele i działają
skutecznie, główne wnioski wyciągnięte z przeglądu
śródokresowego oraz konsultacji z zainteresowanymi podmiotami wskazują
na potrzebę:
–      uproszczenia oraz usprawnienia instrumentów w dziedzinie spraw
wewnętrznych poprzez ograniczenie liczby
programów finansowych do dwóch w drodze utworzenia Funduszu Migracji i Azylu
oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Pozwoli to UE na bardziej
strategiczne wykorzystanie tych instrumentów, a tym samym bardziej skuteczne
uwzględnienie priorytetów politycznych oraz potrzeb UE;
–      wzmocnienia roli UE jako partnera globalnego,
poprzez włączenie elementu wymiaru zewnętrznego do przyszłych
funduszy, aby wzmocnić wpływ UE w zakresie zewnętrznego wymiaru
polityk z obszaru spraw wewnętrznych;
–      uprzywilejowania zarządzania dzielonego,
a nie zarządzania scentralizowanego w przypadku, gdy jest możliwe
usunięcie niepotrzebnego obciążenia administracyjnego;
–      przyjęcia, w zarządzaniu dzielonym, podejścia bardziej
ukierunkowanego na wyniki poprzez przestawienie
się na programowanie wieloletnie połączone z dialogiem
politycznym na wysokim poziomie, co zapewni pełne dopasowanie przez
państwa członkowskie programów krajowych do celów polityki i
priorytetów UE oraz skupienie się na osiąganiu wyników;
–      udoskonalenia zarządzania scentralizowanego, aby zapewnić
szereg narzędzi na rzecz działań zgodnych z kierunkiem polityki, w tym wsparcie dla działań ponadnarodowych, w
szczególności działań innowacyjnych oraz działań w
państwach trzecich i ich dotyczących (wymiar zewnętrzny), jak
również działań w sytuacjach nadzwyczajnych, badań oraz
wydarzeń;
–      ustanowienia wspólnych ram regulacyjnych
obejmujących wspólny zestaw zasad dotyczących programowania,
sprawozdawczości, zarządzania finansowego oraz kontroli, jak
najbardziej spójny z innymi funduszami UE zarządzanymi w trybie
zarządzania dzielonego, by wszystkie zainteresowane podmioty mogły
lepiej zrozumieć te zasady oraz by zapewnić wysoki poziom
zgodności i spójności;
–      zapewnienia szybkiej i skutecznej reakcji w przypadku sytuacji
nadzwyczajnych, poprzez zaprojektowanie Funduszy w
taki sposób, by UE mogła odpowiednio reagować w szybko
zmieniających się sytuacjach;
–      wzmocnienia roli agencji w obszarze spraw wewnętrznych w celu promowania praktycznej współpracy między
państwami członkowskimi, poprzez powierzenie im realizacji
konkretnych działań, przy zapewnieniu odpowiedniej kontroli
politycznej nad ich działaniami.
Więcej
szczegółów można znaleźć w ocenie skutków i uzasadnieniach
towarzyszących każdemu rozporządzeniu.

1.4.4.
Spójność z ewentualnymi innymi
instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia

Pewna liczba
instrumentów UE zapewnia wsparcie dla działań, które są
uzupełniające w stosunku do działań finansowanych w ramach
Funduszu Migracji i Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego:
Europejski
Fundusz Społeczny wspiera obecnie środki
integracyjne w zakresie dostępu do rynku pracy, zaś Europejski
Fundusz Integracji finansuje środki takie jak: kursy
kształtujące świadomość obywatelską, udział
w życiu społecznym i obywatelskim, równy dostęp do usług
itp. Środki integracyjne będą nadal wspierane z tych samych
pozycji co w ramach Funduszu Migracji i Azylu i przyszłego Europejskiego
Funduszu Społecznego.
Między
Funduszem Bezpieczeństwa Wewnętrznego a Instrumentem Finansowym
Ochrony Ludności stosuje się linię podziału
wskazaną w art. 3 obecnego programu CIPS: ochrona cywilna obejmuje
klęski żywiołowe, jak również katastrofy będące
wynikiem nieumyślnych działań człowieka (wypadki), podczas
gdy katastrofy będące wynikiem umyślnych działań
człowieka dotyczą kwestii bezpieczeństwa, a zatem będą
objęte Funduszem Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Ataki
terrorystyczne lub inne zdarzenia stanowiące zagrożenie dla
bezpieczeństwa pozostaną poza zakresem Funduszu Solidarności
Unii Europejskiej. Szczegółowy zakres, w jakim zgodnie z art. 222 TFUE
(klauzula solidarności) można wesprzeć państwa
członkowskie, które są obiektem ataku terrorystycznego lub
ofiarą klęsk żywiołowych oraz katastrof wywołanych
przez człowieka, nie jest jasny z tego względu, że wymagane jest
formalne przyjęcie przepisów wykonawczych, które nie zostały jak
dotąd zaproponowane. Zatem możliwość finansowania sytuacji
nadzwyczajnych w razie poważnych ataków terrorystycznych lub innych
zdarzeń stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa zostanie
objęta przez Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Luka
między badaniami naukowymi w ramach programu „Horyzont 2020” a
praktycznym zastosowaniem wyników takich badań naukowych zostanie
wyeliminowana, ponieważ w ramach Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego przewidziano cele szczegółowe oraz działania
kwalifikowalne pozwalające na finansowanie testowania i zatwierdzania
wyników badań („prototypy”), w celu ich masowego zastosowania w praktyce
(„zamówienia przedkomercyjne”).
Przyszły program
„Sprawiedliwość” będzie ściśle związany z
Funduszem Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a także będzie
stanowił jego uzupełnienie, szczególnie w części
dotyczącej wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, lecz jest on
bardziej skoncentrowany na współpracy sądowej, harmonizacji procedury
oraz wzajemnym uznawaniu, co w praktyce zapobiega ich znaczącemu
zazębianiu.
Elementy
dotyczące wymiaru zewnętrznego Funduszu Migracji i Azylu oraz
Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego będą wspierać
działania w państwach trzecich oraz ich dotyczące, co sprzyja
głównie interesom i celom UE, ma bezpośredni wpływ na UE i
państwa członkowskie oraz zapewnia spójność z
działaniami prowadzonymi na terytorium UE. Finansowanie to będzie
zaprojektowane i realizowane zgodnie z działaniami zewnętrznymi Unii
oraz jej polityką zagraniczną. Nie ma ono na celu wspierania
działań ukierunkowanych na pomoc rozwojową. Będzie
natomiast stanowić uzupełnienie, w stosownych przypadkach, pomocy
finansowej zapewnianej za pośrednictwem instrumentów pomocy
zewnętrznej. W tym kontekście szczególne znaczenie dla obszaru spraw
wewnętrznych będzie miał program zastępujący program
tematyczny dotyczący współpracy z państwami trzecimi w obszarze
migracji i azylu oraz Instrument na rzecz Stabilności. Instrumenty
pomocy zewnętrznej albo wspierają potrzeby państw beneficjentów
w zakresie rozwoju albo wspierają ogólne interesy polityczne UE w
przypadku partnerów strategicznych, podczas gdy fundusze w dziedzinie spraw
wewnętrznych będą wspierać konkretne działania w
państwach trzecich realizujące cele w dziedzinie polityki migracyjnej
UE oraz bezpieczeństwa wewnętrznego UE. Wyeliminują one zatem
szczególną lukę oraz przyczynią się do stworzenia zestawu
narzędzi do dyspozycji UE.

1.5.
Czas trwania działania i jego wpływu
finansowego

þ Wniosek/inicjatywa o określonym
czasie trwania
–
þ    Czas trwania wniosku/inicjatywy: od 01/01/2014 do 31/12/2020
–
þ    Czas trwania wpływu finansowego: od 2014 r. do 2023 r.
¨ Wniosek/inicjatywa o nieokreślonym
czasie trwania
–
Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od
RRRR r. do RRRR r.,
–
po którym następuje faza operacyjna.

1.6.
Przewidywany(-e) tryb(y) zarządzania[16]

þBezpośrednie zarządzanie scentralizowane przez Komisję
þ Pośrednie zarządzanie
scentralizowane poprzez przekazanie zadań wykonawczych:
–
þ    agencjom wykonawczym
–
þ    organom utworzonym przez Wspólnoty[17]
–
þ    krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek
świadczenia usługi publicznej
–
¨    osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych
działań na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej,
określonym we właściwym prawnym akcie podstawowym w rozumieniu
art. 49 rozporządzenia finansowego
þ Zarządzanie dzielone z
państwami członkowskimi
þZarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi
þ Zarządzanie wspólne z organizacjami
międzynarodowymi (należy wyszczególnić)
W przypadku wskazania
więcej niż jednego trybu, należy podać dodatkowe informacje
w części „Uwagi”.
Uwagi
Wnioski
będą wdrażane głównie poprzez zarządzanie dzielone w
ramach wieloletnich programów krajowych.
Cele, które
mają zostać osiągnięte w ramach programów krajowych,
będą uzupełnione przez „działania Unii” oraz mechanizm
szybkiego reagowania w przypadku sytuacji nadzwyczajnych. Działania te
przyjmą formę dotacji oraz zamówień publicznych przy
bezpośrednim zarządzaniu scentralizowanym i obejmą
działania w państwach trzecich i dotyczące tych państw.
Zostaną
wykorzystane wszystkie możliwe środki, aby uniknąć
rozdrobienia, poprzez koncentrację zasobów na osiągnięciu
ograniczonej liczby celów UE oraz poprzez wykorzystanie wiedzy eksperckiej
głównych zainteresowanych podmiotów, w stosownych przypadkach, na
podstawie umów o partnerstwie i umów ramowych.
Pomoc
techniczna z inicjatywy Komisji będzie wdrażana przy zastosowaniu
bezpośredniego zarządzania scentralizowanego.
Państwa
uczestniczące we wprowadzaniu w życie, stosowaniu i rozwoju dorobku
Schengen będą również uczestniczyć w dwóch instrumentach
tworzących Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego, który rozwija
dorobek Schengen (instrument dotyczący granic i wiz oraz instrument
dotyczący współpracy policyjnej), tak jakby były państwami
członkowskimi, w świetle umów o uczestnictwie w dorobku prawnym
Schengen. Będą one uczestniczyć w instrumentach zgodnie z
przepisami rozporządzenia, wdrażając swoje własne
wieloletnie programy krajowe oraz będą miały
możliwość ubiegania się o finansowanie wchodzące w
zakres działań Unii itp. W odniesieniu do Funduszu Granic
Zewnętrznych zostaną zawarte konkretne umowy w celu określenia
przepisów uzupełniających niezbędnych w przypadku ich
uczestnictwa (przepisy wynikające z rozporządzenia finansowego, jego
przepisów wykonawczych i Traktatów, w tym z uprawnień kontrolnych Trybunału
Obrachunkowego). Ze względu na to, że państwa te wniosą
wkład do budżetu UE przeznaczony na te dwa instrumenty w
wysokości odpowiadającej ich PKB, umowy te określą
także wysokość wkładów, które zostaną przekazane przez
te państwa jako część podziału odpowiedzialności
w zakresie zarządzania strefą Schengen, niezależnie od
wielkości kwot uzyskanych w ramach tych instrumentów. Dotychczas do
państw stowarzyszonych należą Norwegia, Islandia, Szwajcaria i
Liechtenstein.

2.
ŚRODKI ZARZĄDZANIA
2.1.
Zasady nadzoru i sprawozdawczości

Należy
określić częstotliwość i warunki.
W przypadku
zarządzania dzielonego zaproponowano spójne i
skuteczne ramy sprawozdawczości, monitorowania i oceny. W przypadku
każdego programu krajowego państwa członkowskie zostaną
poproszone o powołanie komitetu monitorującego, w którym Komisją
będzie mogła uczestniczyć.
Państwa
członkowskie będą corocznie przedstawiały sprawozdanie z
realizacji programu wieloletniego. Sprawozdania te stanowią konieczny
warunek dokonania rocznych płatności. Aby państwa
członkowskie mogły uczestniczyć w procesie przeglądu
śródokresowego, w 2017 r. zostaną poproszone o dostarczenie
dodatkowych informacji na temat postępu w osiąganiu celów. Podobne
działanie zostało zaplanowane na 2019 r., aby umożliwić, w
stosownych przypadkach, dokonanie korekt w ostatnim roku budżetowym (2020
r.).
Wspierając
rozwój kultury opartej na ocenie w dziedzinie spraw wewnętrznych, Fundusze
uzyskają wspólne ramy oceny i monitorowania oparte o wskaźniki
związane z szeroko pojętą polityką, które
podkreślą przyjęte w przypadku funduszy podejście oparte na
wynikach, oraz istotną rolę, którą mogłyby odegrać w
procesie łączenia polityk, aby osiągnąć cel, jakim
jest stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Wskaźniki te dotyczą oddziaływania, jakie fundusze mogą mieć
na: rozwój wspólnej kultury bezpieczeństwa na graniach, współpracy
policyjnej i zarządzania kryzysowego; skuteczne zarządzanie
przepływami migracyjnymi na terytorium UE; sprawiedliwe i równe
traktowanie obywateli państw trzecich; solidarność i
współpracę między państwami członkowskimi przy
rozwiązywaniu kwestii migracji i bezpieczeństwa wewnętrznego
oraz wypracowanie wspólnego podejścia UE do migracji i bezpieczeństwa
w stosunku do państw trzecich.
Aby
zapewnić właściwe stosowanie zasad dotyczących oceny oraz
mając na względzie praktyczne doświadczenia w zakresie oceny w
państwach członkowskich w ramach obecnego systemu finansowania UE w
dziedzinie spraw wewnętrznych, Komisja i państwa członkowskie
będą razem pracować nad rozwijaniem wspólnych ram oceny i
monitorowania, między innymi poprzez określanie modeli oraz wspólnych
wskaźników produktu i rezultatu.
Na
początku okresu programowania zostaną ustanowione wszystkie
środki, tym samym umożliwiając państwom członkowskim
stworzenie systemów sprawozdawczości oraz oceny na podstawie uzgodnionych
zasad i wymogów.
Aby
ograniczyć obciążenie administracyjne i zapewnić
synergię między sprawozdawczością a oceną, informacje
wymagane do sprawozdań z oceny będą opierać się na
informacjach dostarczonych przez państwa członkowskie w rocznych
sprawozdaniach z realizacji programów krajowych oraz je uzupełnią.
W 2018 r.
Komisja przedstawi również sprawozdanie z przeglądu śródokresowego
programów krajowych.
Na bardziej
ogólnym poziomie, Komisja przedstawi śródokresowe
sprawozdanie z wdrażania funduszy do 30 czerwca 2018 r. oraz sprawozdanie
z oceny ex-post do 30 czerwca 2024 r., obejmujące
całość wdrażania (tj. nie tylko programy krajowe w ramach
zarządzania dzielonego).

2.2.
System zarządzania i kontroli
2.2.1.
Zidentyfikowane ryzyko

DG do Spraw
Wewnętrznych nie jest podmiotem, któremu dotychczas zagrażało
wysokie ryzyko błędów w programach wydatkowania. Zostało to
potwierdzone w rocznych sprawozdaniach Trybunału Obrachunkowego, w których
nie stwierdzano co do zasady istotnych uchybień, jak również w
rocznych sprawozdaniach z działalności DG do Spraw Wewnętrznych
(oraz dawnej DG ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa),
w których w minionych latach nie stwierdzono przekroczenia poziomu
błędu resztowego powyżej 2 % .
W przypadku
zarządzania dzielonego ogólne ryzyko w
odniesieniu do wdrażania obecnych programów obejmuje głównie trzy
kategorie:
–      ryzyko nieskutecznego lub niewystarczająco ukierunkowanego
wykorzystania funduszy;
–      błędy wynikające z zawiłości norm i
słabości w systemach zarządzania i kontroli;
–      nieskuteczne wykorzystanie zasobów administracyjnych (ograniczona
proporcjonalność wymogów).
Warto
również wspomnieć o elementach szczegółowych dotyczących
systemu czterech funduszy w ramach programu ogólnego „Solidarność i
zarządzanie przepływami migracyjnymi”.
–      System programów rocznych zapewnia regularność
płatności ostatecznych w oparciu o wydatki, które zostały
certyfikowane i skontrolowane. Ponieważ okres kwalifikowalności
programów rocznych nie odpowiada rokowi budżetowemu UE, system mający
na celu zapewnienie wiarygodności wydatków nie jest w pełni
satysfakcjonujący, pomimo swojej restrykcyjności.
–      Szczegółowe zasady kwalifikowalności są ustalane przez
Komisję. Zapewnia to co do zasady jednolitość finansowanych
wydatków. Tworzy jednak również niepotrzebne obciążenie organów
krajowych i Komisji oraz podwyższa ryzyko popełnienia
błędów przez beneficjentów lub państwa członkowskie ze
względu na błędną interpretację zasad UE.
–      Obecne systemy zarządzania i kontroli są bardzo podobne do
systemów stosowanych w przypadku funduszy strukturalnych. Zawierają jednak
pewne niewielkie różnice, zwłaszcza w odniesieniu do zakresu
odpowiedzialności instytucji certyfikujących i instytucji audytowych.
Powoduje to nieporozumienia w państwach członkowskich, w
szczególności kiedy organy te działają w tych dwóch rodzajach
funduszy. Zwiększa to również ryzyko błędów i wymaga
bardziej intensywnego monitorowania.
W niniejszym
wniosku znacząco zmienia się poniższe elementy:
–      do systemów zarządzania i kontroli będą stosowane ogólne
wymogi dla funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych;
systemy te będą także w pełni zgodne z nowymi wymogami
nowego rozporządzenia finansowego. Trzy organy zostaną zastąpione
dwoma (czyli Instytucją Odpowiedzialną oraz Instytucją
Audytową), których zakres kompetencji został wyjaśniony, aby
zapewnić większą wiarygodność.
–      programowanie wieloletnie w połączeniu z rocznym rozliczaniem
rachunków w oparciu o płatności dokonane przez Instytucję
Odpowiedzialną ujednolici okresy kwalifikowalności z rocznym
rozliczaniem rachunków Komisji, bez zwiększania obciążenia
administracyjnego porównywalnego do obecnego systemu.
–      kontrole na miejscu będą przeprowadzane w ramach kontroli
pierwszego stopnia, to jest przez Instytucję Odpowiedzialną i
będą potwierdzać jej coroczne poświadczenie
wiarygodności dotyczące zarządzania.
–      wyjaśnienie oraz uproszczenie zasad kwalifikowalności, jak
również ich harmonizacja z innymi instrumentami wsparcia finansowego UE,
ograniczą błędy popełniane przez beneficjentów, którzy
uzyskują pomoc z różnych źródeł. Niniejsze zasady
kwalifikowalności zostaną określone na poziomie krajowym, z
wyjątkiem niektórych zasad podstawowych, podobnych do stosowanych w
funduszach objętych zakresem wspólnych ram strategicznych.
–      zachęca się do stosowania wariantu kosztów uproszczonych,
szczególnie w przypadku niewielkich dotacji.
W przypadku zarządzania
scentralizowanego występują następujące główne
ryzyka:
–      ryzyko niskiej zgodności między otrzymanymi projektami a
priorytetami politycznymi DG do Spraw Wewnętrznych;
–
ryzyko niskiej jakości wybranych projektów
oraz niski poziom technicznej realizacji projektu, ograniczające
oddziaływanie programów; z powodu nieodpowiednich procedur wyboru, braku
wiedzy eksperckiej lub niewystarczających mechanizmów monitorowania;
–      ryzyko nieefektywnego lub niegospodarnego wykorzystania przyznanych
środków, zarówno w przypadku dotacji (złożoność
procedury zwrotu faktycznych kosztów kwalifikowalnych w połączeniu z
ograniczonymi możliwościami skontrolowania kosztów kwalifikowalnych w
dokumentacji), jak i zamówień (w niektórych przypadkach ograniczona liczba
dostawców posiadających wymaganą specjalistyczną wiedzę
uniemożliwia porównanie ofert cenowych);
–      ryzyko związane ze zdolnością (szczególnie) mniejszych
organizacji w zakresie skutecznej kontroli wydatków, jak również
przejrzystości wykonywanych transakcji;
–      zagrożenie dla reputacji Komisji w przypadku wykrycia
nadużyć finansowych lub działalności przestępczej;
wewnętrzne systemy kontroli stron trzecich zapewniają tylko
częściowe zabezpieczenie ze względu na dość
dużą liczbę różnorodnych wykonawców i beneficjentów, z
których każdy stosuje własny, często mało rozbudowany
system kontroli.
Oczekuje
się, że większość z tych ryzyk zostanie ograniczona
dzięki lepszemu ukierunkowaniu wniosków i wykorzystaniu uproszczonych
elementów włączonych do nowego rozporządzenia finansowego.

2.2.2.
Przewidywane metody kontroli

Zarządzanie
dzielone:
Na poziomie
państw członkowskich proponowane struktury
systemów zarządzania i kontroli stanowią rozwinięcie
założeń z lat 2007–2013 i zachowują
większość funkcji pełnionych w bieżącym okresie,
w tym kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, audyty systemów
zarządzania i kontroli oraz audyty operacji. Kolejność tych
funkcji została jednak zmieniona, aby uczynić kontrole na miejscu
wyraźnym obowiązkiem Instytucji Odpowiedzialnej, jako
część i element przygotowań do rocznego rozliczania
rachunków.
Aby
wzmocnić odpowiedzialność, Instytucje Odpowiedzialne byłyby
akredytowane przez krajowy organ akredytujący, w którego zakresie
leżałby bieżący nadzór. Oczekuje się, że
ograniczenie liczby organów – brak Instytucji Certyfikującej oraz
ograniczenie liczby funduszy – zredukuje obciążenie administracyjne i
wzmocni możliwość zbudowania silniejszego potencjału
administracyjnego, ale pozwoli również na bardziej wyraźny
podział obowiązków.
Jak dotąd
nie są dostępne wiarygodne szacunki dotyczące kosztów kontroli
funduszy zarządzanych zgodnie z zasadą zarządzania dzielonego w
dziedzinie spraw wewnętrznych. Jedyne dostępne szacunki dotyczą
Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności, w
których koszty zadań związanych z kontrolą (na poziomie
krajowym, z wyłączeniem kosztów Komisji) wynoszą około 2 %
całkowitego finansowania na lata 2007–2013. Koszty te związane
są z następującymi obszarami kontroli: 1 % dotyczy koordynacji
krajowej i przygotowania programów, 82 % − zarządzania programami, 4
% − certyfikacji, a 13 % − audytu.
Następujące
propozycje zwiększą koszty kontroli:
–      stworzenie i funkcjonowanie organu akredytującego oraz ogólnie
zmiana systemu;
–      przedłożenie oświadczenia dotyczącego
zarządzania towarzyszącego rocznym rozliczeniom;
–      kontrole na miejscu przeprowadzane przez Instytucję
Odpowiedzialną;
–      potrzeba dodatkowych działań kontrolnych przez Instytucje
Audytowe w celu kontroli oświadczenia dotyczącego zarządzania.
Zawarto jednak
również propozycje, które ograniczą koszty kontroli:
–      zostanie zniesiona Instytucja Certyfikująca. Chociaż jej
zadania przejmie częściowo Instytucja Odpowiedzialna, pozwoli to
państwu członkowskiemu na zaoszczędzenie zasadniczej
części kosztów związanych z certyfikacją, ze względu
na większą skuteczność administracyjną, mniejsze zapotrzebowanie
na koordynację i zmniejszenie zakresu audytów;
–      kontrole wykonywane przez Instytucję Audytową będą
bardziej ukierunkowane na ponowne wykonanie (na próbie) kontroli pierwszego
stopnia – administracyjnych i na miejscu – przeprowadzonych przez
Instytucję Odpowiedzialną. Przyspieszy to procedurę
kontradyktoryjną i zapewnie przeprowadzenie wszystkich niezbędnych
kontroli przed przedłożeniem rocznych rozliczeń;
–      stosowanie kosztów uproszczonych ograniczy koszty administracyjne oraz
obciążenie na wszystkich poziomach, to jest administracji i
beneficjentów;
–      roczne rozliczenie oraz ograniczenie okresu rozliczenia zgodności
do 36 miesięcy ograniczy okres przechowywania dokumentów do celów kontroli
w stosunku do administracji i beneficjentów;
–      ustanowienie komunikacji elektronicznej między Komisją a
państwami członkowskimi będzie obowiązkowe.
Do
powyższych punktów należy dodać elementy uproszczeń
określone w §2.2.1 powyżej, które również przyczynią
się do ograniczenia obciążenia administracyjnego beneficjentów,
a zatem stanowią jednoczesne ograniczenie ryzyka błędów i
obciążania administracyjnego.
Stąd
oczekuje się, że propozycje te doprowadzą do redystrybucji
kosztów kontroli, a nie ich wzrostu lub ograniczenia. Przewiduje się
jednak, że redystrybucja kosztów (co do zakresu kompetencji, a z uwagi na
proporcjonalne środki kontroli również w państwach
członkowskich i programach) umożliwi skuteczniejsze łagodzenie
ryzyka oraz zapewnienie lepszego i szybszego systemu potwierdzania
wiarygodności.
Na poziomie
Komisji nie przewiduje się zmniejszenia kosztów
zarządzania i kontroli zarządzania dzielonego w pierwszej
połowie okresu programowania, przede wszystkim dlatego, że
wielkość i liczba obszarów polityki, których dotyczy zarządzanie
dzielone, wzrośnie w porównaniu z obecnym okresem. Dlatego już
utrzymanie tych samych zasobów będzie wymagało zysków w zakresie
efektywności. Dodatkowo w pierwszych latach nastąpi kumulacja
zadań do wykonania: zamknięcie programów 2007–2013 (ostatnie
sprawozdania z zamknięcia wpłyną najpóźniej 31 marca 2016
r.), dialogi polityczne oraz zatwierdzenie wieloletnich programów krajowych
2014–2020, utworzenie nowego sytemu rozliczania rachunków. W drugiej
połowie tego okresu ewentualne dostępne zasoby zostaną
wykorzystane do udoskonalenia mechanizmów oceny i monitorowania.
Zarządzanie
scentralizowane
W odniesieniu
do zarządzania scentralizowanego Komisja nadal będzie stosować
obecny system kontroli, na który składają się
następujące elementy: nadzór operacji przez dyrekcje operacyjne,
kontrola ex-ante przez Wydział ds. kontroli i budżetu,
wewnętrzna komisja ds. zamówień publicznych (JPS/HPC), kontrola ex-post
dotycząca dotacji lub audyty prowadzone przez ośrodki audytu
wewnętrznego lub służby audytu wewnętrznego. Dział
kontroli ex-post stosuje „strategię wykrywania”
służącą wykrywaniu maksymalnej liczby nieprawidłowości
w celu odzyskania nienależnych płatności. W oparciu o tę
strategię audyty są przeprowadzane na próbie projektów wybranych
prawie całkowicie na podstawie analizy ryzyka.
Dzięki
połączeniu kontroli ex-ante oraz ex-post, jak
również kontroli administracyjnych oraz audytów na miejscu, w ostatnich
latach kwantyfikowalny średni poziom błędu resztowego był
niższy niż 2 %. Zatem system kontroli wewnętrznej, jak
również jego koszt, są uznawane za odpowiednie przez DG do Spraw
Wewnętrznych, aby osiągnąć cel, jakim jest niski poziom
błędu.
W tych ramach
DG do Spraw Wewnętrznych będzie jednak nadal szukać
możliwości udoskonalenia zarządzania i dalszego upraszczania. W
szczególności wszystkie uproszczone warianty wprowadzone do nowego
rozporządzenia finansowego będą wykorzystywane w jak
największym stopniu, ponieważ powinny się one przyczynić do
ograniczenia obciążenia administracyjnego beneficjentów, a zatem do
jednoczesnego ograniczenia ryzyka błędów i obciążenia
administracyjnego Komisji.
Nowe
rodzaje działań
We wnioskach
przewidziano nowe rodzaje działań w zakresie finansowania ze
środków UE w obszarze spraw wewnętrznych np. lepsze wykorzystanie
wiedzy ekspertów z agencji UE, rozwój wymiaru zewnętrznego oraz
wzmocnienie mechanizmów w sytuacjach nadzwyczajnych.
Te rodzaje działań będą wymagały od DG do Spraw
Wewnętrznych przyjęcia nowych metod zarządzania i kontroli.
Kwoty, które zostaną przeznaczone na te nowe rodzaje działań,
nie zostały jeszcze ustalone, ale jest bardzo mało prawdopodobne, aby
stanowiły znaczącą część ogólnego budżetu
spraw wewnętrznych. Jest jednak niezwykle istotne, aby przyjąć
wewnętrzne środki oraz dokonać ustaleń roboczych w celu
wdrożenia tych nowych zadań na najwcześniejszym etapie tego
okresu, z pełnym poszanowaniem zasad należytego zarządzania
finansowego.
Powyższa
analiza wyraźnie wskazuje na to, że mimo wszystkich wprowadzonych
uproszczeń, konieczne będzie zwiększenie zasobów ludzkich
niezbędnych do wykonania zwiększonego budżetu DG do Spraw
Wewnętrznych.
Potrzeby w zakresie zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już
przydzielonych na zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w
ramach dyrekcji generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi
dodatkowymi zasobami, które mogą zostać przydzielone
zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach rocznego przydziału
środków oraz w świetle istniejących ograniczeń
budżetowych.

2.3.
Środki zapobiegania nadużyciom finansowym
i nieprawidłowościom

Określić
istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochrony
Oprócz
stosowania wszystkich mechanizmów kontroli regulacyjnej DG do Spraw
Wewnętrznych opracuje strategię zwalczania nadużyć
finansowych zgodnie z nową strategią Komisji w zakresie zwalczania
nadużyć finansowych (CAFS) przyjętą w dniu 24 czerwca 2011
r. w celu dopilnowania m.in. by jej wewnętrzne kontrole odnoszące
się do zwalczania nadużyć finansowych były w pełni
zgodne ze strategią Komisji w zakresie zwalczania nadużyć
finansowych oraz by jej podejście w zakresie zarządzania zwalczaniem
nadużyć finansowych było ukierunkowane na wykrywanie ryzyka
nadużyć finansowych oraz na podejmowanie odpowiednich
działań. W razie konieczności utworzone zostaną sieci
kontaktów oraz odpowiednie narzędzia informatyczne służące
analizie przypadków nadużyć finansowych odnoszących się
funduszy.
W odniesieniu
do zarządzania kryzysowego w CAFS wyraźnie zidentyfikowano
potrzebę, aby we wnioskach Komisji dotyczących rozporządzeń
na lata 2014–2020 państwa członkowskie zostały poproszone o
wprowadzenie środków zapobiegania nadużyciom, które są efektywne
oraz proporcjonalne do zidentyfikowanych ryzyk nadużyć finansowych. W
obecnym wniosku art. 5 nakłada na państwa członkowskie
wyraźny wymóg zapobiegania, wykrywania i korekty
nieprawidłowości oraz informowania o tym Komisji. Szczegółowe
unormowania w zakresie tych zobowiązań będą stanowiły
część przepisów szczegółowych dotyczących zadań
Instytucji Odpowiedzialnej, jak zostało to przewidziane w art. 24 ust. 5
lit. c).
Dodatkowo art.
41 wyraźnie wskazuje na ponowne wykorzystanie środków
pochodzących z korekt finansowych w oparciu o ustalenia Komisji lub
Trybunału Obrachunkowego.

3.
SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY
3.1.
Dział(y) wieloletnich ram finansowych i
pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na które wniosek/inicjatywa ma
wpływ

·      Istniejące pozycje w budżecie
Według
działów
wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie
 Dział wieloletnich ram finansowych   || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer || Zróżnicowane ([18]) || państw EFTA[19] || krajów kandydujących[20] || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 3 ||   || Zróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE
·      Nowe pozycje w budżecie, o których utworzenie się wnioskuje
Według działów wieloletnich ram finansowych i
pozycji w budżecie
 Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer Pozycja 3 || Zróżnicowane /niezróżnicowane || państw EFTA || krajów kandydujących || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 3 || 18 01 04 aa – Fundusz Migracji i Azylu – Pomoc techniczna || Niezróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE
 3 || 18 02 aa - Fundusz Migracji i Azylu || Zróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE
 3 || 18 01 04 bb – Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Policja i przestępczość – Pomoc techniczna || Niezróżnicowane || NIE || NIE || TAK || NIE
 3 || 18 02 bb – Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Policja i przestępczość || Zróżnicowane || NIE || NIE || TAK || NIE
 3 || 18 01 04 cc – Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Granice i wizy – Pomoc techniczna || Niezróżnicowane || NIE || NIE || TAK || NIE
 3 || 18 02 cc – Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Granice i wizy || Zróżnicowane || NIE || NIE || TAK || NIE
Wkłady z państw trzecich
dotyczą wszystkich elementów Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
Kryteria oraz metoda obliczania niniejszych
wkładów będzie negocjowana między UE a państwami
stowarzyszonymi na podstawie odrębnej procedury.
Przyjmując odsetek podobny do tego, który
jest obecnie stosowany w ramach Funduszu Granic Zewnętrznych, państwa
stowarzyszone zostaną wezwane do wniesienia wkładów w wysokości
około 210 mln EUR na część dotyczącą granic
i wiz oraz około 50 mln EUR na część
dotyczącą współpracy policyjnej.

3.2.
Szacunkowy wpływ na wydatki
3.2.1.
Synteza szacunkowego wpływu na wydatki

w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Dział wieloletnich ram finansowych: || Numer 3 || Bezpieczeństwo i obywatelstwo
 DG HOME ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Po 2020 r. || OGÓŁEM
  Środki operacyjne (w cenach bieżących) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 18 02 aa Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Fundusz Migracji i Azylu || Środki na zobowiązania || (1) || 517,492 || 527,892 || 538,500 || 549,320 || 560,356 || 571,613 || 586,266 || - || 3 851,439
 Środki na płatności || (2) || 90,085 || 102,823 || 270,844 || 420,790 || 532,681 || 543,385 || 554,303 || 1 336,528 || 3 851,439
 18 02 bb Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Policja i przestępczość || Środki na zobowiązania || (1a) || 135,076 || 143,047 || 151,283 || 159,791 || 168,578 || 177,653 || 187,022 || - || 1 122,450
 Środki na płatności || (2a) || 15,714 || 43,881 || 71,419 || 111,709 || 147,854 || 156,248 || 164,918 || 410,707 || 1 122,450
 18 02 cc Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego - Granice i wizy || Środki na zobowiązania || (1a) || 422,310 || 447,186 || 472,886 || 499,435 || 526,856 || 555,173 || 584,412 || - || 3 508,258
 Środki na płatności || (2a) || 59,999 || 120,794 || 223,204 || 350,813 || 461,098 || 487,256 || 514,275 || 1 290,818 || 3 508,258
 Środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne[21] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 18 01 04 aa Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Fundusz Migracji i Azylu ||   || (3) || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 ||   || 18,500
 18 01 04 bb            Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Policja i przestępczość ||   ||   || 0,800 || 0,800 || 0,800 || 0,800 || 0,800 || 0,800 || 0,800 ||   || 5,600
 18 01 04 cc             Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego - Granice i wizy ||   ||   || 1,700 || 1,700 || 1,700 || 1,700 || 1,700 || 1,700 || 1,700 ||   || 11,900
 OGÓŁEM środki dla DG do Spraw Wewnętrznych || Środki na zobowiązania || =1+1a +3 || 1 079,878 || 1 123,125 || 1 167,669 || 1 213,546 || 1 260,790 || 1 309,439 || 1 362,700 ||   || 8 517,147
 Środki na płatności || =2+2a +3 || 170,799 || 272,497 || 570,467 || 888,313 || 1 146,634 || 1 191,889 || 1 238,496 || 3 038,053 || 8 517,147
 Dział wieloletnich ram finansowych: || 5 || „Wydatki administracyjne”
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Po 2020 r. || OGÓŁEM
 DG: Sprawy Wewnętrzne ||
  Zasoby ludzkie || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 ||   || 145,887
  Pozostałe wydatki administracyjne || 0,156 || 0,159 || 0,162 || 0,165 || 0,168 || 0,172 || 0,175 ||   || 1,157
 OGÓŁEM Dyrekcja Generalna do Spraw Wewnętrznych || Środki || 20,997 || 21,000 || 21,003 || 21,006 || 21,009 || 21,013 || 21,016 ||   || 147,044
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = płatności ogółem) || 20,997 || 21,000 || 21,003 || 21,006 || 21,009 || 21,013 || 21,016 ||   || 147,044
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Po 2020 r. || OGÓŁEM
 OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5  wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 1 100,875 || 1 144,125 || 1 188,672 || 1 234,552 || 1 281,799 || 1 330,452 || 1 383,716 ||   || 8 664,191
 Środki na płatności || 191,796 || 293,497 || 591,470 || 909,319 || 1 167,643 || 1 212,902 || 1 259,512 || 3 038,053 || 8 664,191

3.2.2.
Szacunkowy wpływ na środki operacyjne

–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków operacyjnych
–
þ  Wniosek wiąże się z koniecznością wykorzystania
środków operacyjnych, jak określono poniżej:
Polityka w dziedzinie spraw wewnętrznych jest realizowana głównie w
ramach zarządzania dzielonego. Priorytety wydatkowania środków
są ustalane na poziomie UE, podczas gdy faktyczne bieżące
zarządzanie zostało powierzone Instytucjom Odpowiedzialnym na
poziomie krajowym. Wspólne wskaźniki produktu i cele dotyczące
produktów/usług zostaną ustalone wspólnie przez Komisję i
Instytucje Odpowiedzialne jako część ich programów krajowych
oraz zatwierdzone przez Komisję. W związku z tym do czasu
sporządzenia, wynegocjowania i zatwierdzenia programów w latach 2013–2014
trudno jest wskazać cele dotyczące produktów/usług.
W odniesieniu do zarządzania scentralizowanego DG do Spraw
Wewnętrznych nie jest także w stanie dostarczyć
wyczerpującego wykazu wszystkich produktów/usług, które mają
zostać zrealizowane w drodze interwencji finansowej w ramach Funduszy, ich
średniego kosztu czy liczby, w sposób wymagany w niniejszym punkcie.
Obecnie nie istnieją narzędzia statystyczne pozwalające na
obliczenie rzeczywistych kosztów średnich na podstawie
funkcjonujących programów, a tak precyzyjne określenie stałoby w
sprzeczności z zasadą, że przyszły program powinien
zapewnić wystarczająco dużo elastyczności, aby można
go było dostosować do priorytetów politycznych na lata 2014–2020.
Jest to szczególnie adekwatne w przypadku pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych
oraz działań w państwach trzecich oraz dotyczących tych
państw.
Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku)
 Określić cele i realizacje   ò ||   ||   || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM
 REALIZACJA
  Rodzaj[22] || Średni koszt realizacji || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba całkowita || Koszt całkowity
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 1[23] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 1 - suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 2 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 2 - suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 KOSZT OGÓŁEM ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||

3.2.3.
Szacunkowy wpływ na środki
administracyjne
3.2.3.1.
Streszczenie

–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków administracyjnych
–
þ Wniosek wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków administracyjnych, jak określono poniżej:
w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku) Sprawy Wewnętrzne
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych[24] || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 Zasoby ludzkie Sprawy Wewnętrzne || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 145,887
 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,156 || 0,159 || 0,162 || 0,165 || 0,168 || 0,172 || 0,175 || 1,157
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 20,997 || 21,000 || 21,003 || 21,006 || 21,009 || 21,013 || 21,016 || 147,044
 Poza DZIAŁEM 5[25] wieloletnich ram finansowych[26] || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 Zasoby ludzkie Sprawy Wewnętrzne || 1.280 || 1.280 || 1.280 || 1.280 || 1.280 || 1.280 || 1.280 || 8.960
 Inne wydatki o charakterze administracyjnym || 3.720 || 3.720 || 3.720 || 3.720 || 3.720 || 3.720 || 3.720 || 26.040
 Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 5.000 || 5.000 || 5.000 || 5.000 || 5.000 || 5.000 || 5.000 || 35.000
 OGÓŁEM || 25.997 || 26.000 || 26.003 || 26.006 || 26.009 || 26.013 || 26.016 || 182.044

3.2.3.2.
 Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie

–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich
–
þ Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono poniżej: Dane liczbowe
wykorzystane za rok N to dane za rok 2011 r.
Wartości szacunkowe należy
wyrazić w pełnych kwotach (lub najwyżej z
dokładnością do jednego miejsca po przecinku)
 ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020
  Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) Sprawy Wewnętrzne ||
 || 18 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji ) || 136 || 136 || 136 || 136 || 136 || 136 || 136
 || XX 01 01 02 (w delegaturach) || 15 || 15 || 15 || 15 || 15 || 15 || 15
 || 18 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || 10 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 ||  Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy) [27] ||
 || 18 02 01 (AC, END, INT z globalnej koperty finansowej) || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16
 || XX 02 02 (AC, AL, END, INT i JED w delegaturach) || 10 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10
 || 18 01 04 aa [28] || - w centrali[29] || 10 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10
 || - w delegaturach || * || * || * || * || * || * || *
 || 18 01 04 bb [30] || - w centrali[31] || 4 || 4 || 4 || 4 || 4 || 4 || 4
 || - w delegaturach || * || * || * || * || * || * || *
 || 18 01 04 cc [32] || - w centrali[33] || 6 || 6 || 6 || 6 || 6 || 6 || 6
 || - w delegaturach || * || * || * || * || * || * || *
 || XX 01 05 02 (AC, END, INT - pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || 10 01 05 02 (AC, END, INT - bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Inne 13 01 04 02) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || OGÓŁEM || 197 || 197 || 197 || 197 || 197 || 197 || 197
XX oznacza
odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w
budżecie
Potrzeby w zakresie zasobów ludzkich
zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na zarządzanie
tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji generalnej,
uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które
mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej
w ramach rocznego przydziału środków oraz w świetle
istniejących ograniczeń budżetowych. Kwoty i przypisania umowne
zostaną dostosowane w razie powierzenia wykonania pewnych zadań
agencji wykonawczej.
Opis zadań do
wykonania:
 Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony w centrali || Zadania do wykonania obejmują wszystkie zadania niezbędne przy zarządzaniu programami finansowymi, takie jak: - udział w procedurze budżetowej;    - prowadzenie dialogu politycznego z państwami członkowskimi;              - przygotowanie rocznych programów prac/decyzji finansowych, ustalanie rocznych priorytetów, zatwierdzanie programów krajowych;        - zarządzanie programami krajowymi, zaproszeniami do składania wniosków i zaproszeniami do składania ofert oraz pochodnymi procedurami wyboru;                - komunikowanie się z zainteresowanymi podmiotami (potencjalnymi/obecnymi beneficjentami, państwami członkowskimi itp.); - sporządzanie wytycznych skierowanych do państw członkowskich;      - operacyjne i finansowe zarządzanie projektami;           - przeprowadzanie kontroli, zgodnie z opisem powyżej (kontrola ex ante, komitet ds. zamówień publicznych, audyty ex post, audyt wewnętrzny, rozliczenie rachunków); - księgowość;       - rozwijanie narzędzi informatycznych wspomagających zarządzanie dotacjami i programami krajowymi oraz zarządzanie nimi; - monitorowanie i sprawozdawczość w zakresie osiągnięcia celów, w tym w rocznych sprawozdaniach z działalności oraz w sprawozdaniach subdelegowanego urzędnika zatwierdzającego.
 Personel zewnętrzny || Zadania są podobne do zadań wykonywanych przez urzędników i pracowników tymczasowych, z wyjątkiem zadań, które nie mogą być wykonywane przez personel zewnętrzny.
 Personel w delegaturach || Aby wspierać realizację polityki w obszarze spraw wewnętrznych, w szczególności w jej wymiarze zewnętrznym, w delegaturach UE należy zapewnić wystarczającą wiedzę fachową z obszaru spraw wewnętrznych. Może to być personel z Komisji Europejskiej lub Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych.
Aby wspierać
realizację polityki w obszarze spraw wewnętrznych, w
szczególności w jej wymiarze zewnętrznym, w delegaturach UE
należy zapewnić wystarczającą wiedzę fachową z
obszaru spraw wewnętrznych. Może to być personel z Komisji
Europejskiej lub Europejskiej Służby Działań
Zewnętrznych

3.2.4.
Zgodność z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi

–
þ  Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z następnymi
wieloletnimi ramami finansowymi.
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu
w wieloletnich ramach finansowych.
Należy wyjaśnić, na czym ma
polegać przeprogramowanie, określając pozycje w budżecie,
których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności
lub zmiany wieloletnich ram finansowych[34]
Należy wyjaśnić, który wariant jest
konieczny, określając pozycje w budżecie, których ma on
dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.

3.2.5.
Udział osób trzecich w finansowaniu

–
Wniosek/inicjatywa nie przewiduje
współfinansowania ze strony osób trzecich
–
þ Wniosek przewiduje współfinansowanie środków europejskich.
Dokładna kwota nie może zostać określona ilościowo.
Rozporządzenie ustanawia maksymalny poziom współfinansowania
zróżnicowany w zależności od rodzaju działań:
Środki w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Ogółem
 Określić organ współfinansujący || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie ||
 OGÓŁEM środki objęte współfinansowaniem || Do określenia || Do określenia || Do określenia || Do określenia || Do określenia || Do określenia || Do określenia ||

3.3.
Szacunkowy wpływ na dochody

–
þ  Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody.
–
¨  Wniosek/inicjatywa ma wpływ finansowy określony
poniżej:
–
¨         wpływ na zasoby własne
–
¨         wpływ na dochody różne
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Pozycja w budżecie dotycząca dochodów || Środki zapisane w budżecie na bieżący rok budżetowy || Wpływ wniosku/inicjatywy[35]
 Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6)
 Artykuł…………. ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
W przypadku wpływu
na dochody różne, należy wskazać pozycję(-e) wydatków w
budżecie, którą(-e) ten wpływ obejmie.
Należy
określić metodę obliczania wpływu na dochody.
[1]               COM(2011) 500 wersja ostateczna.
[2]               COM(2010) 700 wersja ostateczna.
[3]               COM(2010) 543 wersja ostateczna.
[4]               „Przegląd budżetu UE”, COM (2010) 700 z
19.10.2010 r.
[5]               Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące
Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu
Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na
rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i
Rybackiego objętych zakresem wspólnych ram strategicznych oraz
ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu
Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności
oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 (COM(2011) 615
wersja ostateczna).
[6]               Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,
zarządzania nią i monitorowania jej (COM (2011) 628/3).
[7]               Zob. przypis 1.
[8]               Dz.U. C [...] z [...], s. [...].
[9]               Dz.U. C [...] z [...], s. [...].
[10]             Przegląd rozporządzenia finansowego,
odbywający się co trzy lata – wniosek Komisji COM(2010)0260.
[11]             Cotrzyletnia rewizja rozporządzenia finansowego –
wniosek Komisji COM(2010)0260.
[12]             Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
[13]             Dz.U. L 83 z 27.3.1999, s. 1.
[14]             ABM: Activity Based Management: zarządzanie kosztami
działań - ABB: Activity Based Budgeting: budżet zadaniowy.
[15]             O którym mowa w art. 49 ust. 6 lit. a) lub b)
rozporządzenia finansowego.
[16]             Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania
oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na
następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html
[17]             O którym mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego.
[18]             Środki zróżnicowane/ środki
niezróżnicowane
[19]             EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu
[20]             Kraje kandydujące oraz w stosownych przypadkach
potencjalne kraje kandydujące Bałkanów Zachodnich.
[21]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań
UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie
badania naukowe.
[22]             Realizacje odnoszą się do produktów i
usług, które zostaną zapewnione (np. liczba sfinansowanych wymian
studentów, liczba kilometrów zbudowanych dróg itp.).
[23]             Zgodnie z opisem w pkt 1.4.2 „Cel(e) szczegółowy(-e)
...”
[24]             Ogólna pula środków, oparta na ostatecznej alokacji
finansowej dla zasobów ludzkich z 2011 r., w tym urzędnicy i personel
zewnętrzny.
[25]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań
UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie
badania naukowe.
[26]             Personel zewnętrzny finansowany z dawnych pozycji
„BA”, oparty na ostatecznej alokacji finansowej dla zasobów ludzkich z 2011 r.,
w tym personel zewnętrzny w siedzibie głównej i w delegaturach.
[27]             AC= pracownik kontraktowy; INT= pracownik tymczasowy; JED=
młodszy oddelegowany ekspert; AL= członek personelu miejscowego; END=
oddelegowany ekspert krajowy.
[28]             W ramach pułapu na personel
zewnętrzny ze środków operacyjnych (dawne pozycje „BA”).
[29]             Przede wszystkim fundusze
strukturalne, Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich
(EFRROW) oraz Europejski Fundusz Rybacki.
[30]             W ramach pułapu na personel zewnętrzny ze
środków operacyjnych (dawne pozycje „BA”).
[31]             Przede wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz
Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz
Rybacki.
[32]             W ramach pułapu na personel zewnętrzny ze
środków operacyjnych (dawne pozycje „BA”).
[33]             Przede wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz
Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz
Rybacki.
[34]             Zob. pkt 19 i 24 porozumienia
międzyinstytucjonalnego.
[35]             W przypadku tradycyjnych zasobów własnych
(opłaty celne, opłaty wyrównawcze od cukru) należy wskazać
kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.