|

52010PC0085

Wniosek rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich w zakresie dotyczącym Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych  /* COM/2010/0085 końcowy - COD 2010/0054 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 24.3.2010KOM(2010) 85 wersja ostateczna2010/0054 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich w zakresie dotyczącym Europejskiej Służby Działań ZewnętrznychUZASADNIENIECelem niniejszego wniosku Komisji jest zmiana rozporządzenia finansowego w związku z utworzeniem Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (zwanej dalej ESDZ) na mocy traktatu lizbońskiego. Rozporządzenie finansowe (RF) reguluje zasady i procedury mające zastosowanie do wykorzystania środków UE; wspomnianych zasad i procedur muszą przestrzegać wszystkie instytucje. Uzupełnieniem rozporządzenia są zasady wykonawcze (ZW), które również należy zmienić w oparciu o oddzielny wniosek, dostosowując je do stworzonej ESDZ. W oddzielnym wniosku Komisji mającym na celu zmianę regulaminu pracowniczego uwzględniono szczególne rozwiązania dotyczące zarządzania pracownikami ESDZ.Wnioskowane zmiany opierają się na wytycznych zatwierdzonych przez Radę Europejską na posiedzeniu w dniach 29-30 października 2009 r. w sprawie utworzenia ESDZ jako służby w swoim rodzaju ( sui generis ).Zgodnie z przepisami art. 184 rozporządzenia finansowego, pod koniec pierwszej połowy 2010 r. Komisja przedstawi projekt przeprowadzanej co trzy lata weryfikacji jego przepisów. Komisja uważa jednak, że jeżeli ESDZ ma być uruchomiona niebawem, niezbędne będzie przeprowadzenie przyspieszonego przeglądu rozporządzenia finansowego w trybie ad-hoc , jeszcze przed upływem tego czasu oraz niezależnie od weryfikacji dokonywanej co trzy lata. Pozostałe aspekty związane z wprowadzeniem w życie traktatu lizbońskiego zostały objęte oddzielnym wnioskiem, który został przyjęty przez Komisję w dniu 3 marca 2010 r. (COM(2010)71).1.  Najważniejsze zmiany związane z utworzeniem ESDZArtykuł 27 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej przewiduje, że ESDZ wspiera wysokiego przedstawiciela (WP) w wykonywaniu jego mandatu, oraz że organizację i zasady funkcjonowania służby określa decyzja Rady, stanowiącej na wniosek wysokiego przedstawiciela po konsultacji z Parlamentem Europejskim i po uzyskaniu zgody Komisji.W swoich konkluzjach z posiedzenia w dniach 29-30 października 2009 r. Rada Europejska zawarła pewne wytyczne w sprawie utworzenia ESDZ jako służby w swoim rodzaju ( sui generis ) i wezwała wysokiego przedstawiciela do uruchomienia ESDZ „do końca kwietnia 2010 r.”.Pod względem budżetowym ESDZ będzie traktowana jako instytucja w rozumieniu art. 1 rozporządzenia finansowego, a zatem będzie posiadała autonomię budżetową, co oznacza, że będzie posiadała własny dział w budżecie UE. ESDZ będzie wykonywać swoje wydatki administracyjne (podobne jak pozostałe instytucje), Parlament Europejski będzie udzielać jej w związku z tym absolutorium budżetowego. Tym samym Parlament Europejski będzie wykonywać w pełni swoje uprawnienia budżetowe i kontrolne względem ESDZ.Ponadto delegatury Komisji, które działają obecnie na całym świecie, staną się delegaturami Unii i będą stanowić część ESDZ. Wspomniane delegatury będą w dalszym ciągu realizować pomoc zewnętrzną, która dla większości z nich jest obecnie najważniejszym zadaniem; należy zatem znaleźć sposób na umożliwienie im wykonywania wydatków operacyjnych mimo tego, że nie wchodzą już w skład Komisji, przy uwzględnieniu faktu, że zaangażowani w te działania pracownicy (tzn. pracownicy operacyjni i finansowi) pozostają pracownikami Komisji. Komisja dążyła zwłaszcza do tego, aby niniejszy wniosek umożliwił ESDZ wypełnianie powierzonych jej zadań polegających na realizacji jednolitych działań zewnętrznych tak, aby nie doprowadziło to do osłabienia należytego zarządzania finansami, rozliczalności oraz ochrony finansowych interesów Unii. Parlament Europejski będzie rzecz jasna w dalszym ciągu udzielał Komisji absolutorium na wykonywanie jej działu w budżecie, włącznie ze środkami operacyjnymi wykonywanymi przez szefów delegatur Unii, działających jako subdelegowani intendenci Komisji.Aby powyższy cel mógł zostać osiągnięty, wprowadzone do rozporządzenia finansowego zmiany zmierzają do zintegrowania ESDZ w ramach zarządzania finansowego Komisji we wszystkich przypadkach, w których ESDZ uczestniczy w wykonywaniu budżetu operacyjnego Komisji. W związku z powyższym niezbędne jest, aby ESDZ opierała się na wypracowanych przez Komisję na przestrzeni lat doświadczeniach, wytycznych, instrumentach wsparcia oraz szkoleniach w obszarze zarządzania finansami, a także kontroli wewnętrznej w obszarze stosunków zewnętrznych.Proponowane podejście przewiduje, że właściwi dyrektorzy generalni (DG) Komisji będą przekazywać szefom delegatur Unii uprawnienia wykonawcze w drodze subdelegacji. Staną się oni subdelegowanymi intendentami Komisji i ponosić będą odpowiedzialność przed tym dyrektorem generalnym, który powierzył im w drodze subdelegacji zadania związane z wykonaniem budżetu. Proponuje się zatem wprowadzenie szczególnych przepisów, które przewidują, że szefowie delegatur Unii wykonujący część działu budżetu dotyczącego Komisji będą stosować zasady Komisji obowiązujące w odniesieniu do wykonywania budżetu i tym samym podlegać będą tym samym obowiązkom, którym podlegają pozostali subdelegowani intendenci Komisji. W tym celu Komisja może – w koniecznych i stosownych przypadkach – przekazywać im wskazówki.W przypadkach nieprawidłowości finansowych związanych z zarządzaniem środkami pochodzącymi z działu budżetu dotyczącego ESDZ oraz środkami powierzonymi w drodze subdelegacji w ramach działu budżetu dotyczącego Komisji, do szefów delegatur Unii zastosowanie będą miały również bieżące przepisy dotyczące OLAF-u. Wprowadzenie do rozporządzenia finansowego specjalnych przepisów dotyczących OLAF-u nie jest konieczne. Jednak niniejszy wniosek Komisji obejmuje nowy przepis przewidujący, że w tych przypadkach, w których Komisja powierzyła w drodze subdelegacji uprawnienia wykonawcze szefom delegatur Unii, zespół ds. nieprawidłowości finansowych Komisji będzie jednocześnie zespołem ds. nieprawidłowości finansowych w sprawach dotyczących ESDZ.Zaproponowano również nowe przepisy, w wyniku których centralną rolę dla właściwej koordynacji oraz wymiany informacji między ESDZ a Komisją odgrywać będzie wysoki przedstawiciel.I wreszcie, w celu zapewnienia skutecznego zarządzania delegaturami Unii, zaproponowano, aby wydatki administracyjne i wydatki pomocnicze, które służą finansowaniu ponoszonych przez delegatury wspólnych kosztów, były – niezależnie od tego, w którym dziale budżetu dane środki zostały ujęte – wykonywane przez wspólną służbę pomocniczą. W tym celu należy przewidzieć w art. 50 rozporządzenia finansowego możliwość wprowadzenia szczegółowych przepisów, uzgodnionych z Komisją.2.  Dokument roboczy służb Komisji w sprawie zasad wykonawczychUzupełnieniem niniejszego wniosku Komisji mającego na celu zmianę rozporządzenia finansowego jest dokument roboczy służb Komisji, w którym przedstawiono, jakie zmiany należy wprowadzić do zasad wykonawczych. Zmiany te zostaną przyjęte przez Komisję po przyjęciu zmienionego rozporządzenia finansowego. Będą one dotyczyć szczegółowych przepisów mających zastosowanie w odniesieniu do szefów delegatur działających jako subdelegowani intendenci Komisji, a w szczególności:-  faktu, że przed rozpoczęciem wykonywania budżetu UE szefowie ci będą musieli podpisać kartę subdelegowanych intendentów, w której szczegółowo przedstawione są ich obowiązki;-  przepisów wewnętrznych Komisji dotyczących wykonania budżetu;-  przyjętego przez Komisję kodeksu standardów zawodowych;-  zespołu ds. nieprawidłowości finansowych Komisji (przepisy uzupełniające w stosunku do przepisów ujętych w rozporządzeniu finansowym zostały ujęte w zasadach wykonawczych).2010/0054 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich w zakresie dotyczącym Europejskiej Służby Działań ZewnętrznychPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 322, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego[1],stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą,a także mając na uwadze, co następuje:3.  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich[2] (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”), ustanawia zasady budżetowe i przepisy finansowe, które powinny być przestrzegane przez wszystkie akty ustawodawcze. Należy zmienić niektóre przepisy rozporządzenia finansowego, aby uwzględnić zmiany wprowadzone traktatem lizbońskim.4.  Na mocy traktatu lizbońskiego utworzona zostaje Europejska Służba Działań Zewnętrznych (zwana dalej „ESDZ”). Zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej z posiedzenia w dniach 29-30 października 2009 r. ESDZ jest służbą swego rodzaju ( sui generis ) i na potrzeby rozporządzenia finansowego należy ją traktować jak instytucję.5.  Biorąc pod uwagę fakt, że na potrzeby rozporządzenia finansowego ESDZ powinna być traktowana jak instytucja, Parlament Europejski będzie udzielał ESDZ absolutorium na wykonanie środków przyjętych w dziale budżetu dotyczącym ESDZ. Parlament Europejski powinien w dalszym ciągu udzielać Komisji absolutorium na wykonanie dotyczącego jej działu budżetu, włącznie ze środkami operacyjnymi wykonywanymi przez szefów delegatur, którzy są subdelegowanymi intendentami Komisji.6.  Traktat lizboński przewiduje, że delegatury Komisji staną się – jako delegatury Unii – częścią ESDZ. Aby zapewnić skuteczne zarządzanie delegaturami, wszystkie wydatki administracyjne i wydatki pomocnicze ponoszone przez delegatury Unii w związku z finansowaniem wspólnych kosztów powinny być wykonywane przez wspólną służbę pomocniczą. W tym celu rozporządzenie finansowe powinno przewidywać możliwość przyjęcia szczegółowych przepisów, uzgodnionych z Komisją, które pozwolą na ułatwienie wykonania środków operacyjnych delegatur Unii ujętych w dziale budżetu dotyczącym ESDZ oraz w dziale budżetu dotyczącym Rady.7.  Niezbędne jest zapewnienie ciągłości funkcjonowania delegatur Unii, a w szczególności ciągłości i skuteczności zarządzania przez nie pomocą zewnętrzną. Z tego powodu należy upoważnić Komisję do powierzania w drodze subdelegacji uprawnień związanych z wykonywaniem wydatków operacyjnych w budżecie szefom delegatur Unii, które należą do ESDZ jako do niezależnej instytucji. Ponadto, w przypadkach, w których Komisja wykonuje budżet w ramach bezpośredniego zarządzania scentralizowanego, powinna istnieć możliwość wykonywania budżetu również w drodze subdelegacji uprawnień na rzecz szefów delegatur Unii. Delegowani intendenci Komisji powinni nadal ponosić odpowiedzialność za definiowanie wewnętrznych systemów zarządzania i kontroli, podczas gdy szefowie delegatur Unii powinni ponosić odpowiedzialność za stosowne uruchamianie wewnętrznych systemów zarządzania i kontroli oraz za ich funkcjonowanie, a także za zarządzenie środkami i operacje wykonywane w obrębie ich delegatur; w tym celu szefowie powinni dwa razy w roku składać sprawozdania.8.  W celu zachowania zgodności z zasadą należytego zarządzania finansami szefowie delegatur Unii, pełniący funkcję subdelegowanych intendentów Komisji, powinni stosować przepisy Komisji oraz podlegać tym samym obowiązkom i zasadom rozliczalności, którym podlegają wszyscy inni subdelegowani intendenci Komisji. W tym celu powinni oni w niezbędnych przypadkach odwoływać się do Komisji jako do swojej instytucji.9.  Komisja zachowuje pełną odpowiedzialność za procedurę absolutorium, jeżeli chodzi o dział budżetu dotyczący Komisji wykonywany przez ESDZ. Aby umożliwić Komisji wypełnianie swoich obowiązków, szefowie delegatur Unii powinni dostarczać jej niezbędnych informacji. Współpracę między delegaturami Unii a departamentami Komisji powinien ułatwiać Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa.10.  Za cały dział budżetu dotyczący Komisji, włącznie z operacjami księgowymi w związku ze środkami powierzonymi w drodze subdelegacji szefom delegatur Unii, pozostaje odpowiedzialny księgowy Komisji. Aby zapobiec nakładaniu się obowiązków, należy zatem jasno wyjaśnić, że obowiązki księgowego ESDZ powinny obejmować jedynie ten dział budżetu, który dotyczy ESDZ.11.  Dla zapewnienia spójności i równości traktowania subdelegowanych intendentów, którzy są pracownikami ESDZ oraz tych, którzy są pracownikami Komisji, a także w celu odpowiedniego informowania Komisji, specjalny zespół ds. nieprawidłowości finansowych Komisji powinien być odpowiedzialny również za zajmowanie się nieprawidłowościami występującymi w ESDZ, w odniesieniu do uprawnień wykonawczych powierzonych przez Komisję w drodze subdelegacji szefom delegatur Unii. W celu zachowania powiązań między odpowiedzialnością za zarządzanie finansami a postępowaniem dyscyplinarnym, Komisja powinna być uprawniona do wezwania Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do wszczęcia postępowania w przypadkach, w których zespół stwierdził istnienie nieprawidłowości dotyczących uprawnień powierzonych przez Komisję w drodze subdelegacji szefom delegatur Unii. W takich sytuacjach wysoki przedstawiciel powinien podjąć stosowne działania, zgodnie z regulaminem pracowniczym.12.  Dla zapewnienia spójności, skuteczności i opłacalności kontroli finansowych, funkcję audytora wewnętrznego ESDZ w odniesieniu do wykonania budżetu zarówno w zakresie działu budżetu dotyczącego Komisji oraz działu dotyczącego ESDZ powinien pełnić audytor wewnętrzny Komisji.13.  Należy zatem zmienić odpowiednio rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002,PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 1605/2002 wprowadza się następujące zmiany:(1) W art. 1 akapit drugi przed słowami „Komitet Ekonomiczno-Społeczny” wprowadza się słowa „Europejską Służbę Działań Zewnętrznych”.(2) W art. 28 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:„Do każdego wniosku lub inicjatywy przedkładanej władzy prawodawczej przez Komisję, Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa lub przez państwo członkowskie, które mogą mieć wpływ na budżet, włącznie ze zmianami liczby etatów, musi być dołączona ocena skutków finansowych regulacji oraz ocena przewidziana w art. 27 ust. 4 niniejszego rozporządzenia.”.(3) W art. 30 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:„Komisja udostępnia w odpowiedni sposób informacje o beneficjentach środków finansowych pochodzących z budżetu, którymi dysponuje Komisja w trakcie wykonywania budżetu na zasadzie scentralizowanej zgodnie z art. 53a, oraz informacje o beneficjentach środków finansowych dostarczanych przez jednostki, którym przekazano uprawnienia do wykonywania budżetu w ramach innych trybów zarządzania.”.(4) W art. 31 akapit pierwszy przed słowami „Komitet Ekonomiczno-Społeczny” wprowadza się słowa „Europejska Służba Działań Zewnętrznych”.(5) W art. 50 akapit pierwszy dodaje się zdanie w brzmieniu:„Jednakże w celu ułatwienia wykonywania środków operacyjnych delegatur Unii, przewidzianych w dziale budżetu dotyczącym ESDZ oraz w dziale dotyczącym Rady, mogą zostać uzgodnione szczegółowe przepisy.”.(6) W art. 51 dodaje się akapity w brzmieniu:„Komisja może jednak przekazywać swoje kompetencje w kwestii wykonania budżetu w obszarze środków z dotyczącego jej działu szefom delegatur Unii. Szefowie delegatur Unii, działając jako subdelegowani intendenci Komisji, stosują przepisy Komisji dotyczące wykonania budżetu i podlegają tym samym obowiązkom i zasadom rozliczalności, którym podlegają wszyscy pozostali subdelegowani intendenci Komisji.Na potrzeby drugiego akapitu Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa podejmuje środki niezbędne dla ułatwiania współpracy między delegaturami Unii a departamentami Komisji.”.(7) Artykuł 53a otrzymuje brzmienie:„Artykuł 53aW przypadku, gdy Komisja wykonuje budżet na zasadzie scentralizowanej, zadania wykonawcze realizowane są bezpośrednio przez jej departamenty lub przez delegatury Unii, zgodnie z art. 51 akapit drugi, albo pośrednio, zgodnie z art. 54 do 57.”.(8) W art. 59 dodaje się następujący ust. 5:„5. Działając jako subdelegowani intendenci zgodnie z art. 51 akapit drugi, szefowie delegatur Unii odwołują się – jeżeli wymagają tego ich obowiązki intendenta – do Komisji jako do swojej instytucji.”.(9) W sekcji 2 dodaje się art. 60a w brzmieniu:„1. Działając jako subdelegowani intendenci zgodnie z art. 51 akapit drugi, szefowie delegatur Unii ściśle współpracują z Komisją w celu właściwego wykonania środków, zwłaszcza w celu zapewnienia legalności i prawidłowości transakcji finansowych, poszanowania zasady należytego zarządzania finansami na etapie zarządzania środkami oraz skutecznej ochrony interesów finansowych Unii.W tym celu podejmują środki niezbędne dla zapobiegania wszelkim sytuacjom, które mogłyby narazić odpowiedzialność Komisji za wykonanie powierzonego im w drodze subdelegacji budżetu, a także wszelkim konfliktom interesów lub priorytetów mającym wpływ na wykonanie powierzonych im w drodze subdelegacji zadań związanych z zarządzaniem finansami.Jeżeli wystąpi sytuacja lub konflikt, o których mowa w drugim akapicie, szef delegatury Unii bezzwłocznie informuje o tym odpowiedni departament Komisji oraz Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa.2. Jeżeli szef delegatury Unii stwierdzi, że znajduje się w sytuacji, o której mowa w art. 60 ust. 6, zwraca się do wyspecjalizowanego zespołu ds. nieprawidłowości finansowych, powołanego na mocy art. 66 ust. 4. W przypadku jakiegokolwiek bezprawnego działania, nadużycia finansowego lub korupcji, które mogą zaszkodzić interesom Unii, powiadamia on władze i organy wskazane w obowiązujących przepisach.3. Działając jako subdelegowani intendenci zgodnie z art. 51 akapit drugi, szefowie delegatur Unii dwa razy w roku składają sprawozdanie swoim delegowanym intendentom, tak aby ci ostatni mogli uwzględnić je w swoim rocznym sprawozdaniu z działalności, o którym mowa w art. 60 ust. 7. To sprawozdanie składane dwa razy w roku przez szefów delegatur Unii zawiera informacje dotyczące efektywności i skuteczności wewnętrznych systemów zarządzania i kontroli stosowanych w ich delegaturze, a także zarządzania operacjami, które zostały im powierzone.4. Działając jako subdelegowani intendenci zgodnie z art. 51 akapit drugi, szefowie delegatur Unii odpowiadają na wszelkie zapytania skierowane przez delegowanego intendenta Komisji.”.(10) W art. 61 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:„Odpowiedzialność księgowego ESDZ dotyczy jedynie działu budżetu odnoszącego się do ESDZ i wykonywanego przez ESDZ.”.(11) W art. 66 wprowadza się następujące zmiany:a) dodaje się ust. 3a w brzmieniu:„3a. W przypadku powierzenia uprawnień w drodze subdelegacji szefom delegatur Unii odpowiedzialność za określenie wprowadzonych wewnętrznych systemów zarządzania i kontroli, ich skuteczność i efektywność ponosi delegowany intendent. Szefowie delegatur są odpowiedzialni za stosowne uruchomienie i funkcjonowanie tych systemów zgodnie z instrukcjami delegowanego intendenta, a także za zarządzanie środkami oraz operacje, które wykonują oni w obrębie tej delegatury Unii, za którą ponoszą odpowiedzialność.Zgodnie z art. 60a ust. 3 szefowie delegatur Unii składają sprawozdania ze swoich obowiązków określonych w pierwszym akapicie niniejszego ustępu.Co roku szefowie delegatur Unii przekazują delegowanemu intendentowi Komisji poświadczenie wiarygodności wewnętrznych systemów zarządzania i kontroli stosowanych w ich delegaturach, umożliwiając w ten sposób intendentowi sporządzenie jego własnego poświadczenia wiarygodności.”;b) dodaje się ustęp 5 w brzmieniu:5. W przypadkach gdy szefowie delegatur Unii działają jako subdelegowani intendenci zgodnie z art. 51 akapit drugi w sprawach, o których mowa w niniejszym artykule ust. 4, właściwość posiada wyspecjalizowany zespół ds. nieprawidłowości finansowych, powołany przez Komisję na mocy tego samego ustępu.Jeżeli zespół rozpozna problemy systemowe, przesyła sprawozdanie wraz z zaleceniami intendentowi, Wysokiemu Przedstawicielowi Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz delegowanemu intendentowi Komisji, pod warunkiem, że ten ostatni nie ma z tą sprawą związku, a także audytorowi wewnętrznemu.Na podstawie opinii zespołu Komisja może zwrócić się do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa o to, aby – jako organ powołujący – wszczął przeciwko subdelegowanym intendentom postępowanie pociągające za sobą odpowiedzialność dyscyplinarną lub obowiązek zapłaty odszkodowania w przypadkach, w których nieprawidłowości dotyczą uprawnień, jakie Komisja powierzyła intendentom w drodze subdelegacji. W takim przypadku wysoki przedstawiciel podejmuje stosowne działania, zgodnie z regulaminem pracowniczym.”.(12) W art. 85 dodaje się akapity w brzmieniu:„Na potrzeby audytu wewnętrznego ESDZ szefowie delegatur Unii działający jako subdelegowani intendenci zgodnie z art. 51 akapit drugi są przedmiotem kompetencji kontrolnych audytora wewnętrznego Komisji w odniesieniu do powierzonego im w drodze subdelegacji zarządzania finansowego.W celu zapewnienia spójności, skuteczności i opłacalności audytor wewnętrzny Komisji działa również jako audytor wewnętrzny ESDZ w odniesieniu do wykonania budżetu w obrębie działu budżetu dotyczącego ESDZ.”.(13) W art. 163 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:„Działania określone w niniejszym tytule mogą być wykonywane na płaszczyźnie scentralizowanej przez Komisję zgodnie z art. 53a, przy podziale zarządzania, na płaszczyźnie zdecentralizowanej przez państwo lub państwa trzecie będące beneficjentami lub wspólnie z organizacjami międzynarodowymi, zgodnie z właściwymi przepisami art. 53 do 57. ”.(14) Art. 165 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:„Realizacja działań przez państwa trzecie będące beneficjentami lub organizacje międzynarodowe podlega kontroli ze strony Komisji zgodnie z art. 53a.”.(15) W art. 185 ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:„3. Audytor wewnętrzny Komisji wykonuje te same uprawnienia względem organów określonych w ust. 1, które wykonuje względem służb Komisji lub delegatur Unii.”.Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący […] […] [1] Dz.U. C […] z […], s. […].[2] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.


Ważna informacja prawna

|

52006PC0010

Wniosek rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1212/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywozy niektórych zamknięć włazów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej  /* COM/2006/0010 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 19.1.2006KOM(2006) 10 wersja ostatecznaWniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 1212/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywozy niektórych zamknięć włazów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE KONTEKST WNIOSKU |Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 r. z dnia 21 grudnia 2005 r.(„rozporządzenie podstawowe”) w postępowaniu dotyczącym niektórych zamknięć włazów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. |Kontekst ogólny Niniejszy wniosek został sporządzony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z merytorycznymi i proceduralnymi wymogami określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych zamknięć włazów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej zostały nałożone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1212/2005 z dnia 25 lipca 2005 r. |Spójność z innymi politykami i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Strony zainteresowane postępowaniem miały już możliwość obrony swoich interesów, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena wpływu Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny wpływu, ale zawiera wyczerpujący wykaz warunków, które muszą zostać ocenione. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Krótki opis proponowanych działań W dniu 25 lipca 2005 r. Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1212/2005, ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych zamknięć włazów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Cel rozporządzenia, którego dotyczy niniejszy wniosek, zmieniającego rozporządzenie nr 1212/2005, jest dwojaki: i) zapewnienie równego traktowania wszystkim nowym producentom eksportującym oraz współpracującym przedsiębiorstwom nieobjętym próbą podczas dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia ceł ostatecznych. W tym zakresie, stwierdzono, że należy ustanowić odpowiednie średnie ważone cła mające zastosowanie do przedsiębiorstw, którym przyznano status gospodarki rynkowej (0%) lub mające zastosowanie do przedsiębiorstw, którym przyznano traktowanie indywidualne (28,6%) w odniesieniu do wszystkich nowych producentów eksportujących, którzy mogą udowodnić, że działają w warunkach gospodarki rynkowej lub że spełniają warunki dotyczące indywidualnego traktowania, oraz ii) zwolnienie z zapłaty cła antydumpingowego przedsiębiorstw, od których przyjęto zobowiązania na mocy równoległej decyzji Komisji. Przeprowadzono konsultacje z Państwami Członkowskimi w zakresie wniosku dotyczącego zmiany rozporządzenia (WE) nr 1215/2005. Proponuje się zatem, aby Rada przyjęła załączony wniosek dotyczący rozporządzenia. |Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z grudnia 21 grudnia 2005 r. |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym, nie obejmuje ona żadnej możliwości podejmowania decyzji na poziomie krajowym.. |Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Wspólnoty, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania. |Wybór instrumentów |Proponowane instrumenty: rozporządzenie. |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: Inne środki nie byłyby odpowiednie, ponieważ rozporządzenie podstawowe nie przewiduje innych możliwości. |WPłYW NA BUDżET |Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |1.  WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 1212/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywozy niektórych zamknięć włazów pochodzących z Chińskiej Republiki LudowejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96[1] z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 8 i 9,uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:A. PROCEDURA2.  Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1212/2005[2] („rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych”), ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych zamknięć włazów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („pierwotne dochodzenie”).B. PRZEGLąD DOTYCZąCY NOWEGO EKSPORTERA3.  Podczas dochodzenia pierwotnego kontrolę wyrywkową zastosowano do chińskich producentów eksportujących. Przedsiębiorstwa nieobjęte próbą, którym przyznano traktowanie na zasadach rynkowych („MET”), zgodnie z przepisami art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, podlegają stawce cła dumpingowego wynoszącej 0 %, ustalonej w odniesieniu do jednego przedsiębiorstwa objętego próbą, któremu przyznano MET. Przedsiębiorstwa nieobjęte próbą, którym przyznano traktowanie indywidualne, zgodnie z przepisami art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, podlegają średniej ważonej stawce cła wynoszącej 28,6 %, ustalonej w odniesieniu do przedsiębiorstw objętych próbą, którym przyznano traktowanie indywidualne. Cło obowiązujące dla całego kraju w wysokości 47,8% zostało nałożone na wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa.4.  Zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w tym postępowaniu nie można było wszcząć przeglądu dotyczącego nowego eksportera, mającego na celu określenie indywidualnych marginesów dumpingu, ponieważ kontrola wyrywkowa została zastosowana w dochodzeniu pierwotnym. Jednakże aby zapewnić równe traktowanie nowych producentów eksportujących i przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą podczas dochodzenia pierwotnego uważa się, iż należy odpowiednio nałożyć cło mające zastosowanie do przedsiębiorstw, którym przyznano MET (0%) lub średnie ważone cło mające zastosowanie do przedsiębiorstw, którym przyznano traktowanie indywidualne (28,6%) w odniesieniu do nowych producentów eksportujących, którzy mogą udowodnić, że spełniają kryteria ustanowione w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego dotyczące przyznania MET lub że spełniają kryteria wskazane w art. 9 ust. 5 odnoszące się do przyznania traktowania indywidualnego, a tym samym są uprawnieni do przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.C. ZOBOWIĄZANIA5.  Po opublikowaniu rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, Komisja nie mogła przyjąć żadnych zobowiązań. Podczas dochodzenia prowadzącego do nałożenia ostatecznych środków wielu producentów eksportujących przedstawiło zamiar złożenia zobowiązania cenowego, lecz nie dostarczyli oni wystarczająco uzasadnionych zobowiązań w terminie ustanowionym w art. 8 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Jednakże jak wskazano w motywie 152 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, Rada, mając na uwadze złożoność kwestii w przypadku podmiotów gospodarczych, o których mowa (w większości małych i średnich przedsiębiorstw) oraz biorąc pod uwagę, że ostateczne ujawnienie nie było poprzedzone tymczasowym ujawnieniem, stwierdziła, iż wymienione przedsiębiorstwa mogą wyjątkowo dostarczyć swoje zobowiązania po wskazanym terminie.6.  Po upływie terminu, o którym mowa powyżej, chińska Izba Gospodarcza ds. przywozu i wywozu maszyn i produktów elektronicznych („CCCME”) wraz z dwudziestoma przedsiębiorstwami współpracującymi lub grupami współpracujących przedsiębiorstw złożyli możliwe do przyjęcia wspólne zobowiązanie.7.  Komisja przyjęła, decyzją 2006/[INSERT NUMBER]/WE[3], wymienione zobowiązanie. Decyzja ta określa w sposób bardziej szczegółowy powody przyjęcia tego zobowiązania. Rada uznaje, że złożone zobowiązanie usuwa wyrządzający szkodę wpływ dumpingu oraz ogranicza w wystarczającym stopniu ryzyko obejścia środków.8.  Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązania, przy przedłożeniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła antydumpingowego będzie uzależnione od przedstawienia faktury handlowej zawierającej przynajmniej te elementy, które są wymienione w Załączniku. Informacje te są również niezbędne, aby umożliwić organom celnym stwierdzenie z wystarczającą dokładnością, że ładunek jest zgodny z dokumentami handlowymi. W przypadku, gdy takiej faktury nie przedstawiono lub gdy faktura nie dotyczy produktu przedstawionego organom celnym, zastosowana będzie odpowiednia stawka cła antydumpingowego.9.  Aby zagwarantować skuteczne przestrzeganie zobowiązania, importerzy powinni zostać poinformowani, że naruszenie zobowiązania może prowadzić do zastosowania z mocą wsteczną cła antydumpingowego w odniesieniu do stosownych transakcji. Dlatego też konieczne jest wdrożenie przepisów prawnych przewidujących powstanie długu celnego na poziomie właściwego cła antydumpingowego w przypadku, gdy przynajmniej jeden warunek zwolnienia nie jest przestrzegany. Dług celny powinien zatem powstać wówczas, gdy zgłaszający powziął zamiar dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu, tzn. bez pobierania cła antydumpingowego oraz w przypadku stwierdzenia naruszenia przynajmniej jednego warunku tego zobowiązania.10.  W przypadku naruszenia zobowiązania, cło antydumpingowe można odzyskać pod warunkiem, że Komisja wycofa przyjęcie zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, odnosząc się do konkretnej transakcji i w zależności od przypadku oświadczając o nieważności stosownej faktury w ramach zobowiązania. W związku z tym, zgodnie z art. 14. ust. 7 rozporządzenia podstawowego, organy celne powinny niezwłocznie poinformować Komisję w przypadku stwierdzenia naruszenia zobowiązania.11.  Przedsiębiorstwa objęte postępowaniem i CCCME zostały poinformowane o istotnych faktach, ustaleniach i obowiązkach, na których opiera się przyjęcie zobowiązania.12.  Należy zauważyć, iż w przypadku naruszenia zobowiązania lub wycofania się z niego lub w przypadku wycofania przyjęcia tego zobowiązania przez Komisję, automatycznie stosowane jest cło antydumpingowe, zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 11. W rozporządzeniu (WE) nr 1212/2005 dodaje się następujący ustęp jako ust. 4 w art.1:„4. W przypadku gdy jakikolwiek nowy producent eksportujący w Chińskiej Republice Ludowej dostarczy Komisji wystarczające dowody potwierdzające, że:- nie dokonał wywozu do Wspólnoty produktu opisanego w art. 1 ust. 1 podczas okresu objętego dochodzeniem (od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r.),- nie jest powiązany z żadnym producentem eksportującym w Chińskiej Republice Ludowej, który podlegał środkom antydumpingowym nałożonym niniejszym rozporządzeniem,- dokonał wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty po okresie objętym dochodzeniem, na którym opierają się środki lub przyjął nieodwracalne zobowiązania umowne dotyczące wywozu znacznej ilości produktu do Wspólnoty,- prowadzi działalność w warunkach gospodarki rynkowej jak określono w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego lub spełnia wymagania dotyczące indywidualnej stawki celnej zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego,Rada, stanowiąc zwykłą większością na wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zmienić art. 1 ust. 2 dodając nowego producenta eksportującego (i) do wykazu przedsiębiorstw podlegających zerowej stawce celnej mającej zastosowanie do przedsiębiorstw, którym przyznano traktowanie na zasadach rynkowych zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 lub (ii) do wykazu przedsiębiorstw podlegających średniej ważonej stawce celnej w wysokości 28,6 % mającej zastosowanie do przedsiębiorstw, którym przyznano traktowanie indywidualne zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96.”Artykuł 2W rozporządzeniu (WE) nr 1212/2005 dodaje się art. 2 w następującym brzmieniu:„Artykuł 21. Przywóz produktów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, fakturowanych przez przedsiębiorstwa, których zobowiązania zostały przyjęte przez Komisję, i których nazwy są wskazane w decyzji Komisji 2006/[INSERT NUMBER]/WE i wprowadzanych do niej zmianach, jest zwolniony z cła antydumpingowego nałożonego na mocy art. 1, pod warunkiem, że:są one wytworzone, przewożone i fakturowane bezpośrednio przez przedsiębiorstwa, o których mowa, dla pierwszego niezależnego klienta we Wspólnocie; orazdo przywożonych towarów dołączona jest ważna faktura w ramach zobowiązania. Faktura w ramach zobowiązania jest fakturą handlową zawierającą przynajmniej elementy i oświadczenia określone w załączniku; oraztowary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze w ramach zobowiązania.2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu w każdym przypadku stwierdzenia, w odniesieniu do towarów opisanych w art. 1 i zwolnionych z cła antydumpingowego zgodnie z warunkami wyszczególnionymi w ust. 1, że przynajmniej jeden warunek nie jest spełniony. Drugi warunek określony w ust. 1 uznaje się za niespełniony w przypadku stwierdzenia, że faktura w ramach zobowiązania jest niezgodna z przepisami załącznika. Warunek ten również uznaje się za niespełniony w przypadku stwierdzenia, że faktura w ramach zobowiązania nie jest autentyczna oraz gdy Komisja wycofa przyjęcie zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w drodze rozporządzenia lub decyzji dotyczącej konkretnej transakcji i uzna stosowną(-e) fakturę(-y) w ramach zobowiązań za nieważną(-e).3. Importerzy akceptują jako część normalnego ryzyka handlowego, że niewypełnienie przez którąkolwiek ze stron przynajmniej jednego warunku wymienionego w ust. 1 i określonego szczegółowo w ust. 2 może spowodować powstanie długu celnego na mocy art. 201 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92. Powstały dług celny odzyskuje się po wycofaniu przez Komisję przyjęcia zobowiązania.”Artykuł 31. W rozporządzeniu (WE) 1212/2005 zmienia się numerację art. 2 na art. 3.2. W rozporządzeniu (WE) nr 1212/2005 dodaje się Załącznik do niniejszego rozporządzenia.Artykuł 4Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKW fakturze handlowej towarzyszącej sprzedaży niektórych zamknięć włazów przez przedsiębiorstwo do Wspólnoty w ramach zobowiązania powinny być wskazane następujące elementy:1. Nagłówek: „FAKTURA HANDLOWA TOWARZYSZĄCA TOWAROM BĘDĄCYM PRZEDMIOTEM ZOBOWIĄZANIA”.2. Nazwa przedsiębiorstwa wystawiającego fakturę, wymieniona w art. 1 decyzji Komisji 2006/[INSERT NUMBER]/WE przyjmującej zobowiązanie.3. Numer faktury handlowej.4. Data wystawienia faktury handlowej.5. Dodatkowy kod TARIC, pod którym towary w fakturze mają być odprawione celnie na granicy Wspólnoty.6. Dokładny opis towarów, zawierający:- Numer kodu produktu (PCN) użyty do celów dochodzenia i zobowiązania (np. PCN1, PCN 2 itd.),- pełny opis słowny towarów odpowiadających danym PCN,- numer kodu produktu w przedsiębiorstwie (CPC) (jeżeli ma zastosowanie),- kod CN,- ilość (należy podać w tonach)7. Opis warunków sprzedaży, włącznie z:- ceną za tonę,- obowiązującymi warunkami płatności,- obowiązującymi warunkami dostawy,- łącznymi zniżkami i rabatami.8. Nazwa przedsiębiorstwa będącego importerem we Wspólnocie, na rzecz którego przedsiębiorstwo bezpośrednio wystawiło fakturę handlową, załączoną do towarów będących przedmiotem zobowiązania.9. Nazwisko pracownika przedsiębiorstwa, który wystawił fakturę i wydał następujące pisemne oświadczenie:„Ja, niżej podpisany, poświadczam, że sprzedaż na bezpośredni wywóz do Wspólnoty Europejskiej towarów ujętych w niniejszej fakturze, jest dokonywana w zakresie i na warunkach zobowiązania złożonego przez [COMPANY] i przyjętego przez Komisję Europejską na mocy decyzji 2005/[INSERT NUMBER]/WE, i oświadczam, że informacje wskazane w niniejszej fakturze są pełne i prawidłowe.”[1] Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005, Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17.[2] Dz.U. L 199 z 29.7.2005, str. 1.[3] Dz.U. L […]


Avis juridique important

|

52004PC0640

Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady wprowadzającego program odtworzenia zasobów halibuta grenlandzkiego w ramach Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku  /* COM/2004/0640 końcowy - CNS 2004/0229 */

Bruksela, dnia 07.10.2004COM(2004) 640 końcowy2004/0229 (CNS).Wniosek dotyczącyROZPORZĄDZENIA RADYwprowadzającego program odtworzenia zasobów halibuta grenlandzkiego w ramach Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku.(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEWspólnota Europejska jest umawiającą się stroną w Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO) od 1979 r.Po zamknięciu głównych łowisk ryb dennych na początku lat 90. łowiska halibuta grenlandzkiego stanowią podstawowe miejsce połowów floty WE na wodach NAFO. WE odgrywa kluczową rolę na tych łowiskach, posiadając 55 % kontyngentu na międzynarodowych wodach NAFO.W czerwcu 2003 r. Rada Naukowa NAFO wydała opinię stwierdzającą, że zasoby halibuta grenlandzkiego były w gorszym stanie niż spodziewane. Wcześniejsze kategorie z dobrych lat zostały już odłowione, zaś oczekiwane kategorie z lat gorszych będą na krótszą lub średnią metę wymagały znacznej redukcji działalności w zakresie rybołówstwa, w celu uniknięcia wyczerpania tych zasobów w przyszłości.W 2003 r. na dorocznym spotkaniu, które odbyło się w Halifax (Kanada), Komisja ds. Rybołówstwa NAFO przyjęła 15-letni plan odtworzenia halibuta grenlandzkiego na wodach subakwenu NAFO nr 2 oraz działów 3KLMNO. Celem tego planu odtworzenia jest osiągnięcie biomasy nadającej się do eksploatacji liczącej pięć lat lub więcej, która waży średnio 140 000 ton, a zatem umożliwia prowadzenie połowu przy stabilnej wielkości tych zasobów w perspektywie długofalowej.W dążeniu do osiągnięcia tego celu plan odtworzenia przewiduje stopniową redukcję TAC (łączna dozwolona ilość połowów): 42 000 ton w 2003 r., 20 000 ton w 2004 r., 19 000 ton w 2005 r., 18 500 ton w 2006 r. i 16 000 ton w 2007 r. Łączna dozwolona ilość połowów w kolejnych latach będzie ustalana z uwzględnieniem postępu osiągniętego w odtwarzaniu zasobów rybnych oraz może zostać dostosowana na podstawie opinii Rady Naukowej. W planie przewidziano również dodatkowe środki kontroli, które zapewnią jego efektywność.Plan został wprowadzony przez Radę do prawa Wspólnoty na tymczasowych zasadach rozporządzeniem nr 2287/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r., ustalającym wielkości dopuszczalne połowów na 2004 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz, w odniesieniu do statków wspólnotowych, na wodach gdzie wymagane są ograniczenia połowowe.Z tego powodu niezbędne jest wdrożenie niniejszego programu w drodze przyjęcia rozporządzenia Rady wprowadzającego wieloletnie środki odnośnie do halibuta grenlandzkiego w całym okresie obowiązywania tego programu odtworzenia.2004/0229 (CNS)Wniosek dotyczącyROZPORZĄDZENIA RADYwprowadzającego program odtworzenia zasobów halibuta grenlandzkiegow ramach Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego AtlantykuRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,uwzględniając propozycję Komisji[1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3179/78 z dnia 28 grudnia 1978 r., dotyczącego zawarcia przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na Północno-Zachodnim Atlantyku[3] Konwencja (zwana dalej "Konwencją NAFO") została przyjęta przez Wspólnotę.(2) Konwencja NAFO ustanawia odpowiednie ramy wielostronnej współpracy w zakresie racjonalnego zachowania zasobów rybnych i zarządzania nimi w obszarach określonych w tej Konwencji.(3) Na sesji Rady Naukowej w czerwcu 2003 r. Rada Naukowa NAFO powiadomiła, że zasoby halibuta grenlandzkiego gwałtownie maleją i zaleciła znaczną redukcję poziomu TAC.(4) Na XXV dorocznym spotkaniu, trwającym od 15 do 19 września 2003 r., Organizacja Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (zwana dalej "NAFO") przyjęła 15-letni plan odtworzenia halibuta grenlandzkiego na wodach subakwenu nr 2 i działów 3KLMNO (zwany dalej "planem odtworzenia"). Plan odtworzenia ma takie same cele jak plan odzysku, opisany w art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [4].(5) W celu odbudowy zasobów rybnych plan odtworzenia przewiduje redukcję poziomu TAC do roku 2007 oraz środki kontroli zapewniające mu skuteczność.(6) Plan odtworzenia został wdrożony na tymczasowych zasadach rozporządzeniem Rady nr 2287/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustalającym wielkości dopuszczalne połowów na 2004 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz, w odniesieniu do statków wspólnotowych, na wodach gdzie wymagane są ograniczenia połowowe[5], do czasu przyjęcia rozporządzenia Rady wprowadzającego wieloletnie działania zmierzające do odtworzenia zasobów halibuta grenlandzkiego.(7) Niezbędne jest zatem wdrożenie programu odtworzenia na zasadach stałych. W tym celu należy określić procedurę przekazywania wykazu statków, którym wydano specjalne zezwolenie na połowy zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r ustanawiającym ogólne postanowienia dotyczące specjalnych zezwoleń na połowy[6].(8) W dążeniu do zachowania zgodności ze środkami kontroli zawartymi w programie odtworzenia należy nałożyć obowiązki sprawozdawcze na kapitanów statków Wspólnoty, jak również zobowiązać Państwa Członkowskie do przydzielania uprawnionym statkom należnych im kontyngentów.(9) Wymagane są dodatkowe środki kontroli, które zapewnią skuteczną realizację na poziomie Wspólnoty oraz spójność z planami odzysku przyjętymi przez Radę w innych obszarach. Środki takie powinny zawierać obowiązek uprzedniego powiadamiania o wejściu do portu wskazanego przez Państwa Członkowskie oraz obowiązek ograniczenia marginesów tolerancji.PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1PrzedmiotNiniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady i warunki stosowania przez Wspólnotę programu odtworzenia zasobów halibuta grenlandzkiego na wodach subakwenu NAFO nr 2 i działów 3KLMNO.Celem tego programu odtworzenia jest osiągnięcie biomasy nadającej się do eksploatacji liczącej pięć lat lub więcej oraz ważącej 140 000 ton, co w perspektywie długofalowej umożliwi prowadzenie połowów halibuta grenlandzkiego przy stabilnej wielkości.Artykuł 2DefinicjeDo celów niniejszego rozporządzenia będą miały zastosowanie następujące definicje:a) termin "subakwen NAFO nr 2" oznacza obszar geograficzny określony w załączniku III 3 (a) Konwencji NAFO;b) termin "działy 3KLMNO" oznacza obszar geograficzny określony w załączniku III 4 (b) Konwencji NAFO.Artykuł 3Łączna dozwolona ilość połowów (TAC)1. Łączna dozwolona ilość połowów (zwana dalej "TAC") zasobów halibuta grenlandzkiego na wodach subakwenu NAFO nr 2 i działów 3KLMNO będzie wynosiła:a) 19 000 ton w 2005 r.;b) 18 500 ton w 2006 r.; orazc) 16 000 ton w 2007 r.Jeżeli jednak NAFO postanowi, że takie poziomy TAC nie zapewniają nieszkodliwego dla środowiska odłowu zasobów rybnych, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, dostosuje wskaźniki TAC zawarte w akapicie pierwszym, zgodnie z decyzją NAFO.2. Rada przydziela kontyngenty Państwom Członkowskim zgodnie z procedurą opisaną w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.Artykuł 4Zakaz dotyczący halibuta grenlandzkiegoStatki rybackie Wspólnoty mają zakaz prowadzenia połowów halibuta grenlandzkiego na wodach subakwenu NAFO nr 2 i działów 3KLMNO oraz zakaz zatrzymania na pokładzie, przeładunku bądź wyładunku halibuta grenlandzkiego, złowionego w tej strefie, o ile takie statki:a) nie posiadają specjalnego zezwolenia na połowy, wydanego przez flagowe Państwo Członkowskie takiego statku; orazb) nie zostały wpisane do rejestru statków NAFO.Artykuł 5Specjalne zezwolenia na połowy zasobów halibuta grenlandzkiego1. Państwo Członkowskie zapewnia by statki, którym wydano specjalne zezwolenie na połowy opisane w art. 4, zostały umieszczone na liście, podającej nazwę statku i numer wewnętrzny, jak jest to określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2090/98[7].2. Każde Państwo Członkowskie przekaże Komisji listę, o której mowa w ust. 1 oraz wszelkie kolejne zmiany w formularzu przeznaczonym do odczytu przez czytnik optyczny.3. Zmiany wprowadzane w liście, o której mowa w ust. 1 wyżej, zostaną przekazane Komisji najpóźniej na pięć dni przed datą, z którą nowo wprowadzony na listę statek wpływa na wody subakwenu nr 2 i działów 3KLMNO. Komisja niezwłocznie przekaże te zmiany do Sekretariatu NAFO.4. Każde Państwo Członkowskie przydziela należne mu kontyngenty halibuta grenlandzkiego swoim statkom wpisanym na listę, o której mowa w ust. 1 wyżej. Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o przydziale kontyngentu nie później niż do dnia 15 grudnia każdego roku.Artykuł 6Raporty1. Kapitanowie statków rybackich wymienionych w art. 5 ust. 1 przekażą flagowemu Państwu Członkowskiemu poniższe raporty na temat:a) ilości halibuta grenlandzkiego przechowywanych na pokładzie w chwili, gdy statek Wspólnoty wpływa na wody subakwenu nr 2 i działów 3KLMNO; ten raport jest przekazywany nie wcześniej niż 12 godzin i nie później niż 6 godzin przed każdym wpłynięciem statku do takiej strefy;b) tygodniowych ilości halibuta grenlandzkiego zatrzymanych na pokładzie. Ten raport jest przekazywany po raz pierwszy nie później niż o północy siódmego dnia po dacie wpłynięcia statku na wody subakwenu nr 2 i działów 3KLMNO lub, gdy statek łowi dłużej niż siedem dni na wodach subakwenu nr 2 i działów 3KLMNO, najpóźniej w poniedziałek w przypadku połowów, które miały miejsce na wodach subakwenu nr 2 i działów 3KLMNO w ciągu poprzedniego tygodnia kończącego się o północy w niedzielę;c) ilości halibuta grenlandzkiego przechowywanych na pokładzie w chwili, gdy statek Wspólnoty opuszcza wody subakwenu nr 2 i działów 3KLMNO; taki raport jest przekazywany nie wcześniej niż 12 godzin i nie później niż 6 godzin przed każdym wypłynięciem statku z tej strefy i będzie zawierał ilość dni połowu oraz łączną ilość połowów w tej strefie;d) ilości załadowanych i rozładowanych w przypadku każdego przeładunku halibuta grenlandzkiego podczas przebywania statku na wodach subakwenu nr 2 i działów 3KLMNO. Takie raporty są przekazywane nie później niż w 24 godziny po zakończeniu przeładunku.2. Po otrzymaniu raportów, o których mowa w punktach a), c) i d) ust. 1, Państwa Członkowskie przekażą je Komisji.3. Jeżeli zostanie uznane, że ilości halibuta grenlandzkiego, podane w raportach zgodnie z ust. 1 lit. b), wyczerpują 70 % kontyngentu przysługującego Państwom Członkowskim, kapitanowie codziennie przedstawią raporty opisane w lit. b).Artykuł 7Odrębne rozmieszczanie ładunku halibuta grenlandzkiego1. Dzienne ilości halibuta grenlandzkiego przechowywane na pokładzie podczas przebywania statku na wodach subakwenu nr 2 i działów 3KLMNO są składowane na pokładzie oddzielnie, niełączone z innymi połowami i wyraźnie oznakowane.2. Kapitanowie statków rybackich udzielają inspektorom Państw Członkowskich niezbędnej pomocy udostępniając w czasie kontroli dziennik pokładowy połowów halibuta grenlandzkiego na wodach subakwenu nr 2 i działów 3KLMNO trzymany na statku.Artykuł 8Margines tolerancji przy szacowaniu ilości wpisanych do dziennika pokładowegoW drodze odstępstwa od art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2807/83[8] oraz od art. 9 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2868/88[9], dozwolony margines tolerancji przy szacowaniu podanych w kilogramach ilości przechowywanych na pokładzie będzie wynosił 5 % wartości wpisanej do dziennika pokładowego.Artykuł 9Wyznaczone porty1. Zabroniony jest wyładunek jakichkolwiek ilości halibuta grenlandzkiego w miejscu innym niż porty wyznaczone przez umawiające się strony NAFO.2. Państwa Członkowskie wyznaczają porty, w których może mieć miejsce wyładunek halibuta grenlandzkiego i określają odnośne procedury inspekcji i nadzoru, w tym warunki i postanowienia dotyczące zapisów i sprawozdań o ilościach halibuta grenlandzkiego przy każdym wyładunku.3. Nie później niż do dnia 15 grudnia każdego roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji listę wyznaczonych portów oraz odnośne procedury inspekcji i nadzoru, o których mowa w ust. 2. Komisja niezwłocznie przekazuje te informacje do Sekretariatu NAFO.4. Komisja niezwłocznie przekazuje wszystkim Państwom Członkowskim listę wyznaczonych portów, o której mowa w ust. 2 oraz portów wyznaczonych przez pozostałe umawiające się strony NAFO.Artykuł 10Wcześniejsze powiadomieniaPaństwa Członkowskie wymagają od kapitanów statków rybackich bądź od ich przedstawicieli, by przed jakimkolwiek wejściem do wyznaczonego portu i najpóźniej na 48 godzin przed spodziewanym czasem przybycia do portu dostarczyli kompetentnym władzom Państw Członkowskich, z których portów pragną korzystać, poniższe informacje:a) godzinę wejścia do wyznaczonego portu;b) kopię specjalnego zezwolenia na połowy, opisanego w art. 4 lit a);c) ilości halibuta grenlandzkiego przechowywane na pokładzie, podane w kilogramach żywej wagi;d) strefę bądź strefy w akwenie NAFO, w którym dokonano połowu.Artykuł 11Inspekcje portowe1. Państwa Członkowskie zapewniają by wszystkie statki wpływające do wyznaczonego portu celem wyładunku i/lub przeładunku halibuta grenlandzkiego, złowionego na wodach subakwenu NAFO nr 2 i działów 3KLMNO, zostały poddane kontroli w porcie zgodnie z planem inspekcji portowej NAFO.2. Zakazany jest wyładunek i/lub przeładunek połowów ze statków, o których mowa w ust. 1, aż do momentu przybycia inspektorów.3. Wszystkie wyładowane ilości są ważone według gatunków przed transportem do chłodni lub do innego miejsca przeznaczenia.4. Państwa Członkowskie przekazują raport z danej inspekcji portowej do Sekretariatu NAFO, wraz z kopią do Komisji, w ciągu siedmiu dni roboczych od daty zakończenia inspekcji.Artykuł 12Zakaz rozładunku i przeładunku ze statków stron innych niż umawiające sięPaństwa Członkowskie zapewniają, że wyładunek i przeładunek halibuta grenlandzkiego ze statków stron innych niż umawiające się, które prowadziły połowy na wodach regulaminowego akwenu NAFO, jest zabroniony.Artykuł 13Wejście w życieNiniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Niniejsze rozporządzenie obowiązuje od dnia1 stycznia 2005 r.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich Sporządzono w Brukseli.Sporządzono w Brukseli, dnia [...]W imieniu RadyPrzewodniczący[1] Dz. U. [...] z [...], str. [...].[2] Dz. U. [...] z [...], str. [...].[3] Dz.U. L 378 z 30.12.1978, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 653/80(Dz.U. L 74, z 20.3.1980, str. 1.).[4] Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.[5] Dz.U. L 344 z 31.12.2003, str. 1.[6] Dz.U. L 171 z 6.7.1994, str. 7[7] Dz.U. L 266 z 1.10.1998, str. 27.[8] Dz.U. L 276 z 10.10.1983, str. 1.[9] Dz.U. L 257 z 17.9.1988, str. 20.