				|

		52013PC0260

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie zdrowia zwierząt /* COM/2013/0260 final - 2013/0136 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           UZASADNIENIE I CEL
Zdrowie zwierząt jest przedmiotem troski
wszystkich obywateli Europy. Troska ta jest spowodowana powiązanymi ze
zdrowiem zwierząt kwestiami z zakresu zdrowia publicznego,
bezpieczeństwa żywności i bezpieczeństwa żywnościowego,
jak również kosztami gospodarczymi, które mogą być skutkiem
wystąpienia ogniska choroby zwierząt oraz względami dobrostanu
zwierząt, w tym wpływem, jaki na ten dobrostan wywierają
środki kontroli choroby.
Niniejszy wniosek jest również odpowiedzią
na postulat inteligentnych regulacji[1], ponieważ jego celem
jest uproszczenie istniejących ram prawnych z jednoczesnym
uwzględnieniem oczekiwań zainteresowanych stron w zakresie
ograniczenia obciążenia administracyjnego.
Wreszcie uwzględnia on również priorytetowy
cel Komisji, jakim jest inteligentny wzrost zawarty w strategii Europa 2020[2],
ponieważ wzmacnia on sektor zdrowia zwierząt dzięki wprowadzeniu
czynnych środków zapobiegawczych i bardziej elastycznemu zarządzaniu
ryzykiem.
Analiza problemu
Obecne ramy legislacyjne UE w zakresie zdrowia
zwierząt obejmują niemal 50 podstawowych dyrektyw i
rozporządzeń i około 400 aktów prawodawstwa wtórnego. Niektóre z
nich pochodzą jeszcze z 1964 r.
W 2004 r. Komisja zleciła przeprowadzenie
zewnętrznej oceny rezultatów działania UE w dziedzinie zdrowia
zwierząt, w wyniku czego w 2007 r. przyjęto nową strategię
w tym zakresie. Do ponownej oceny naszej polityki zmusił nas splot
okoliczności:
        podstawy istniejącej polityki zostały utworzone w
dużej mierze w latach 1988-1995, gdy Wspólnota obejmowała jedynie 12
państw członkowskich;
        pojawiły się nowe wyzwania. Wystąpiły
nieznane dziesięć lat temu choroby, a inne, takie jak pryszczyca,
choroba niebieskiego języka i grypa ptaków, objawiły się
niedawno w nowej postaci, przypominając, że nadal stanowią
poważne zagrożenie;
        radykalnie zmieniły się również warunki handlu
wraz ze wzrostem obrotu zwierzętami i produktami pochodzenia
zwierzęcego zarówno w obrębie UE, jak i z państwami trzecimi;
oraz
        w znacznym stopniu rozwinęły się nauka,
technologia i ramy instytucjonalne.
Zidentyfikowano szereg problemów powodowanych
przez obecnie obowiązujące przepisy. Niektóre są wynikiem
ogólnego podejścia w ramach polityki:
–
wysoce złożony charakter obecnej
wspólnotowej polityki w zakresie zdrowia zwierząt (CAHP)
–
brak ogólnej strategii
–
brak wystarczającego nacisku na zapobieganie
chorobom (ze szczególnym uwzględnieniem potrzeby zwiększonej
bioasekuracji).
Inne są związane z funkcjonowaniem
obecnie obowiązujących przepisów, w szczególności:
–
kwestiami dotyczącymi wewnątrzunijnego
handlu żywymi zwierzętami.
Zarówno problemy ogólne, jak i szczególne,
zostały rozwiązane w niniejszym akcie, lub zostaną
rozwiązane w drodze aktów delegowanych lub wykonawczych.
Cele wniosku
Prawodawstwo w zakresie zdrowia zwierząt
stanowi ramy prawne mające wesprzeć realizację strategii w
zakresie zdrowia zwierząt w UE, opublikowanej w 2007 r. Główne cele
nakreślone w strategii obejmują:
        zapewnienie
wyższego poziomu zdrowia publicznego i bezpieczeństwa żywności
poprzez ograniczenie występowania biologicznych i chemicznych
zagrożeń dla ludzi;
        poprawę zdrowia
zwierząt poprzez zapobieganie występowaniu chorób zwierząt, oraz
zmniejszanie ich występowania, a tym samym wspieranie produkcji rolnej i
gospodarki wiejskiej;
        poprawę wzrostu
gospodarczego, spójności i konkurencyjności poprzez zapewnienie
swobodnego obrotu towarów i odpowiednich przemieszczeń zwierząt;
        promowanie takich
praktyk gospodarki rolnej i dobrostanu zwierząt, które pozwalają
ograniczyć zagrożenia związane ze zdrowiem zwierząt i
zmniejszyć ich skutki dla środowiska, z korzyścią dla celów
strategii zrównoważonego rozwoju UE.
Szczególne cele niniejszych przepisów w zakresie
zdrowia zwierząt obejmują:
        utworzenie
jednolitych, uproszczonych, przejrzystych i jasnych ram regulacyjnych, które
systematycznie wytyczają cele, zakres i zasady interwencji regulacyjnej, w oparciu o zasady dobrych rządów i w zgodzie
z międzynarodowymi normami (ustanowionymi np. przez OIE), które skupiają się na długoterminowych
środkach zapobiegawczych i współpracy z wszystkimi zainteresowanymi
stronami;
        wprowadzenie
nadrzędnych ogólnych zasad pozwalających na utworzenie uproszczonych
ram prawnych, które umożliwią przygotowanie się na nowe
wyzwania, np. szybkie reagowanie w przypadku nowo występujących
chorób, zapewniając jednocześnie
taką samą jakość reagowania, jaką zapewniają
obecne przepisy;
        zapewnienie
spójności zasad w prawodawstwie w ujęciu horyzontalnym w dziedzinach
zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt i bezpieczeństwa
żywności, jak również w ramach szerzej pojętej polityki UE
w zakresie zmiany klimatu, wspólnej polityki rolnej i zrównoważenia;
        ograniczenie skutków
chorób zwierząt dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego,
dobrostanu zwierząt, gospodarki i społeczeństwa tak dalece, jak
to możliwe, poprzez zwiększanie świadomości chorób, nadzór
i wprowadzenie systemów reagowania kryzysowego na poziomie krajowym i unijnym;
        zapewnienie
płynnego funkcjonowania wewnętrznego rynku zwierząt i produktów
pochodzenia zwierzęcego, przy wysokim poziomie ochrony zdrowia
zwierząt i zdrowia publicznego, z poszanowaniem celów strategii Europa
2020.
Operacyjne cele niniejszych przepisów w zakresie
zdrowia zwierząt obejmują:
        przyjęcie nowego
podejścia opartego na zapobieganiu i zachęcaniu jako podstawę
polityki w zakresie zdrowia zwierząt;
        jasne i wyważone
wyznaczenie ról i przydzielenie obowiązków właściwym organom,
instytucjom UE, sektorowi rolnemu, właścicielom zwierząt i innym
stronom;
        uczynienie z kategorii
chorób podstawy dla interwencji na poziomie UE;
        utworzenie skutecznych
mechanizmów szybkiego reagowania na zdarzenia związane z chorobami, w tym
w przypadku nowych wyzwań, takich jak nowo występujące choroby;
        zapewnienie
skutecznego reagowania kryzysowego i wczesnego reagowania w przypadku chorób
zwierząt i odzwierzęcych, w tym odpowiedniego stosowania szczepionek;

        wprowadzenie
uproszczonych procedur o ile to tylko możliwe ze względów
technicznych i innych, z uwzględnieniem szczególnego charakteru
małych gospodarstw i mikroprzedsiębiorstw, oraz likwidowanie
nieuzasadnionych obciążeń administracyjnych i kosztów tam, gdzie
to tylko możliwe;
        nadanie nowym ramom
prawnym wystarczającej elastyczności, tak aby możliwe było
płynne dostosowywanie się do rozwoju naukowego i technologicznego w
przyszłości;
        ograniczenie ryzyka
zakłócenia handlu poprzez zapewnienie odpowiedniego poziomu harmonizacji z
odpowiednimi normami międzynarodowymi, z jednoczesnym zdecydowanym
zaangażowaniem w utrzymanie wysokich standardów w zakresie zdrowia
zwierząt.
2.           KONTEKST PRAWNY
Podstawa prawna
Artykuły 43, 114 i 168 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowią podstawę prawną
dla środków prawnych UE w dziedzinie zdrowia zwierząt, które
stanowią istotną część unijnej polityki w dziedzinie
rolnictwa, zdrowia publicznego, ochrony konsumentów, handlu i jednolitego
rynku.
–
Artykuł 43 stanowi podstawę dla
środków prawnych UE w dziedzinie wspólnej polityki rolnej. Ten
artykuł stał się również podstawą dla przepisów
weterynaryjnych, z uwagi na fakt, że CAHP uznaje się z prawnego
punktu widzenia za część wspólnej polityki rolnej, w której
stosuje się te same procedury prawne i administracyjne.
–
Artykuł 114 stanowi podstawę prawną
dla ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego, dla zbliżenia
stanowionych prawem przepisów, regulacji i działań administracyjnych
podejmowanych w tej dziedzinie.
–
Artykuł 168 dotyczący ochrony zdrowia
odnosi się do ochrony zdrowia ludzi przed wszelkimi szkodliwymi
czynnikami, w tym czynnikami związanymi ze zdrowiem zwierząt. Na
podstawie tego artykułu przyjęto również w ramach procedury
współdecyzji środki weterynaryjne, których celem jest ochrona zdrowia
publicznego.
Spójność z innymi unijnymi politykami
Ten zestaw przepisów dotyczących zdrowia zwierząt
jest powiązany z obecnymi ramami prawnymi w zakresie dobrostanu
zwierząt, bezpieczeństwa żywności, zdrowia publicznego,
żywienia zwierząt, weterynaryjnych produktów leczniczych, ochrony
środowiska, kontroli urzędowych, wspólnej polityki rybołówstwa
(WPRyb.) oraz wspólnej polityki rolnej (WPR).
Powiązania z innymi wnioskami w pakiecie
Wniosek jest częścią pakietu
składającego się z czterech aktów stanowiących
przegląd przepisów odnoszących się do zdrowia zwierząt,
zdrowia roślin, jakości materiału przeznaczonego do reprodukcji
roślin i urzędowych kontroli roślin, zwierząt,
żywności i paszy.
Przegląd rozporządzenia w sprawie
kontroli urzędowych sprawi, że kontrole urzędowe będą
stosowane w sposób jednolity dla celów ochrony zdrowia zwierząt a rozporządzenie
spójniej powiązane z rozporządzeniem w sprawie zdrowia zwierząt.
3.           ZASADY POMOCNICZOŚCI I PROPORCJONALNOŚCI
Pomocniczość
Dobre zdrowie zwierząt przysparza
korzyści nie tylko poszczególnym jednostkom, lecz jest również dobrem
publicznym, korzystnym dla ogółu społeczeństwa. Wiele chorób
zwierząt może się przenosić, zatem aby uzyskać jak
największe ogólne korzyści, należy raczej zastosować
wspólne podejście, niż szereg indywidualnie podejmowanych
działań.
Zharmonizowane podejście na poziomie UE jest
powszechnie uznawane za korzystne i przyczyniło się do ograniczenia
obciążenia administracyjnego podmiotów, handlowców, lekarzy
weterynarii i sektorów związanych z weterynarią. Odegrało ono
kluczową rolę w ustanowieniu jednolitego rynku, ułatwiając
handel zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego (takimi jak
mięso, mleko, itp.) wewnątrz UE dzięki stworzeniu jednolitych
warunków w zakresie zdrowia zwierząt i przyczyniając się do
sukcesu WPR.
O tym, jak wielkie są korzyści
płynące ze zharmonizowania zasad w zakresie zapobiegania chorobom
zwierząt, powiadamiania o nich, kontrolowania ich i zwalczania na poziomie
UE, można było się przekonać w przypadku ognisk chorób
zwierząt, które wystąpiły w ostatnim czasie. W odpowiedzi na te
kryzysowe sytuacje UE wykazała się zdolnością do szybkiego
reagowania, dzięki czemu udało się ograniczyć
rozprzestrzenianie się chorób i zminimalizować ich skutki. Było
to możliwe głównie dzięki zharmonizowanemu podejściu do
kwestii kontroli chorób, w tym dzięki zapewnieniu finansowych rekompensat
za straty poniesione przez rolników na skutek wdrożenia środków
zwalczania chorób. Uwzględniając aspekt jednolitego rynku,
należy pamiętać, że zaniedbanie kontroli choroby w jednym z
państw członkowskich, może poważnie zaszkodzić statusowi
zdrowotnemu całej Unii i zagrozić jej potencjałowi eksportowemu.
Z tej perspektywy podjęcie działania na poziomie UE wydaje się
uzasadnione, ponieważ UE zapewni spójne podejście w sposób skuteczny
i wydajny, zaś państwa członkowskie nie byłyby w stanie
tego dokonać, działając w pojedynkę.
Proporcjonalność
Rozporządzenie w sprawie zdrowia
zwierząt ustanawia ogólne ramy zapobiegania chorobom zwierząt, ich
kontroli i zwalczania. Ramy te opracowano w oparciu o zasady ukierunkowane na
rezultaty, starając się ograniczyć nakazowość i
pozostawiając państwom członkowskim możliwość
regulacji lub uszczegółowiania przepisów w miarę potrzeby, tak aby
możliwe było elastyczne ich dostosowywanie do krajowych, regionalnych
lub lokalnych uwarunkowań. Z drugiej strony, przepisy dotyczące
handlu z konieczności muszą charakteryzować się pewnym
poziomem szczegółowości i dokładności, aby ograniczyć
ryzyko ich odmiennego wdrażania przez podmioty i właściwe organy
i wynikającego stąd zakłócenia konkurencyjności i
zmniejszonej spójności w podejściach przyjętych wobec choroby. Z
tego względu w rozporządzeniu w sprawie zdrowia zwierząt starano
się zachować równowagę pomiędzy
proporcjonalnością i koniecznością działań.
4.           KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI I OCENY SKUTKÓW
Proces konsultacji
Niniejsze rozporządzenie w sprawie zdrowia
zwierząt są wynikiem wielu dogłębnych analiz.
W 2004 r. Komisja zleciła przeprowadzenie
niezależnej oceny funkcjonowania wspólnotowej polityki w zakresie zdrowia
zwierząt (–CAHP)[3] w ciągu minionej
dekady i jej spójności z innymi politykami UE. Celem tej oceny było
zidentyfikowanie tych elementów CAHP, które można by ulepszyć, oraz
zaproponowanie, jak tego dokonać.
W wyniku oceny CAHP zalecono opracowanie
jednolitej strategii w zakresie zdrowia zwierząt, aby uniknąć
przypadkowego, podyktowanego kryzysem rozwoju polityki. Rezultatem było
opracowanie strategii UE w zakresie zdrowia zwierząt na okres 2007-2013
(AHS) pod hasłem „Lepiej zapobiegać niż leczyć”[4].
AHS przewiduje przyjęcie „jednolitych ram regulacyjnych
w zakresie zdrowia zwierząt bardziej skoncentrowanych na zachętach
niż na karach, spójnych z polityką UE w innych dziedzinach i
zbieżnych z międzynarodowymi normami”, które „określą i
uspójnią wspólne zasady i wymogi istniejące w obecnych przepisach”.
Parlament Europejski[5], Rada[6]
i Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny[7] z zadowoleniem
przyjęły komunikat Komisji w sprawie nowej strategii. Następnie
w Planie działania w celu wdrożenia strategii UE w zakresie zdrowia
zwierząt[8] potwierdzono, że „głównym
celem strategii jest opracowanie prawodawstwa UE w zakresie zdrowia
zwierząt”.
Od początku tego procesu główne
zainteresowane strony, państwa członkowskie, właściwe
organy, organizacje międzynarodowe i partnerzy handlowi ściśle
ze sobą współpracowali i odegrali kluczową rolę w dyskusji.
Ponadto w wielu sprawach konsultowano się z gospodarczo i społecznie
zainteresowanymi stronami, takimi jak europejskie stowarzyszenia na rzecz
zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz z ogółem społeczeństwa,
zgodnie z normami dotyczącymi konsultacji przestrzeganymi przez
Komisję.
5.           CZĘŚCI WNIOSKU
Część I: Zasady ogólne
Rozporządzenie w sprawie zdrowia
zwierząt ustanawia ogólne zasady stanowiące podstawę dobrego
prawodawstwa UE w zakresie zdrowia zwierząt. Łączy ono
środki w zakresie zdrowia zwierząt dotyczące zwierząt
lądowych i wodnych.
W części I przewiduje się ustalenie
priorytetów odnośnie do chorób, które mogą mieć poważne
skutki, i wpisanie ich do wykazu. Po raz pierwszy dzięki temu zasoby Unii
będą przeznaczane na priorytety określone na podstawie analiz
naukowych i przedstawionych dowodów.
Odpowiedzialność spoczywająca na
różnych stronach odgrywających kluczową rolę w
zabezpieczaniu zdrowia zwierząt, takich jak podmioty, lekarze weterynarii
i posiadacze zwierząt, została po raz pierwszy jasno określona.
W szczególności podmioty i osoby zawodowo zajmujące się
zwierzętami są obecnie zobowiązani do uzyskania podstawowej
wiedzy na temat zdrowia zwierząt i powiązanych spraw.
Część II: Powiadamianie, nadzór,
programy zwalczania, wolność od choroby
Część II określa
obowiązki w zakresie powiadamiania i nadzoru, w tym kontroli zdrowia
zwierząt. Określa obowiązki podmiotów, właściwych
organów i innych w odniesieniu do nadzorowania sytuacji w zakresie zdrowia
zwierząt na terenie Unii. Nowy system pozwala na lepszą synergię
nadzoru podejmowanego przez różne podmioty w terenie, tak aby
zapewnić najwydajniejsze i najbardziej opłacalne wykorzystanie
zasobów przeznaczonych na nadzór.
Inną ważną zmianą w tej
dziedzinie jest fakt, że przedziały, mające do tej pory
zastosowanie jedynie w przypadku środków dotyczących grypy ptaków i
akwakultury, mogą obecnie być powszechniej stosowane. Nadaje to
środkom kontroli choroby większą elastyczność,
stwarzając możliwość kontynuowania przemieszczeń i
handlu w pewnych okolicznościach, rozpatrywanych w oparciu o analizę
ryzyka.
Część III: Gotowość na wypadek
wystąpienia chorób, ich świadomość i kontrola
Część III w dalszym ciągu nakłada na
państwa członkowskie obowiązek przygotowania planów awaryjnych w
odniesieniu do pewnych chorób i obowiązek ćwiczenia ich realizacji.
Stworzono jasne i spójne ramy regulacyjne
dotyczące szczepień.
Określono zasady korzystania z banków
antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych.
Określono zasady dotyczące środków
kontroli, jakie należy wprowadzać w przypadku podejrzenia lub
potwierdzenia ogniska pewnych chorób, z niewielkimi zmianami obecnego systemu,
który uznaje się za dobrze działający.
Część IV: Wymogi dotyczące
rejestracji, zatwierdzania, identyfikowalności i przemieszczeń
Część IV jest podzielona na trzy
tytuły, z których każdy określa zasady dotyczące
zwierząt lądowych, wodnych i innych. Należy je rozpatrywać
oddzielnie z uwagi na różne metody ich produkcji i kwestie
epidemiologiczne. Tytuły dotyczące zwierząt wodnych i
lądowych ustanawiają środki umożliwiające
identyfikację i śledzenie zwierząt i zakładów.
Śledzenie zwierząt ma podstawowe znaczenie w momencie
wystąpienia choroby, umożliwia bowiem zrozumienie epidemiologii
choroby i ułatwia jej kontrolowanie. Tytuły te stwarzają
możliwość zarejestrowania i śledzenia większej liczby
zwierząt za pomocą środków elektronicznych, promując
prostsze i lepsze uregulowania prawne i ograniczając obciążenie
administracyjne dzięki wykorzystaniu technologii. Trzeci tytuł
dotyczący innych zwierząt został wprowadzony głównie na
potrzeby przyszłych regulacji prawnych, na wypadek pojawienia się
nowych zagrożeń dla tych zwierząt.
Część V: Wprowadzanie do Unii i
wywóz z niej
Część V ustanawia normy i wymogi w
odniesieniu do państw trzecich przesyłających do Unii
zwierzęta, materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu, produkty
pochodzenia zwierzęcego i innego rodzaju materiały, które mogą
przenosić choroby zwierząt, w celu zapobiegania wprowadzaniu chorób.
Ustanawia ona również wymogi w odniesieniu do wywozu. Nie przewiduje
się zmian obowiązujących przepisów, które uznawane są za
dobre.
Część VI: Środki
nadzwyczajne
Środki nadzwyczajne mają podstawowe
znaczenie w zarządzaniu chorobami. Część VI ustanawia
procedury, których należy przestrzegać w sytuacjach wyjątkowych,
z zapewnieniem szybkiej i spójnej reakcji na poziomie Unii. Przewiduje się
jedynie niewielkie praktyczne zmiany obowiązujących przepisów, które
uznawane są za dobre.
Część VII: Przepisy końcowe
i przejściowe
Przepisy końcowe i przejściowe
określają przepisy krajowe, warunki przyjmowania aktów delegowanych,
uchyleń i innych koniecznych przepisów prawnych.
6.           WPŁYW
NA BUDŻET
Niniejszy wniosek nie wiąże się z wydatkami, które nie
byłyby już przewidziane w sprawozdaniu finansowym wspólnych ram
finansowych na kwestie związane z łańcuchem
żywnościowym, zdrowiem i dobrostanem zwierząt oraz
dotyczące zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do
reprodukcji roślin.
2013/0136 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie zdrowia zwierząt
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,
art. 114 ust. 3 i art. 168 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[9],

uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[10],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       skutki przenośnych
chorób zwierząt i środki konieczne do kontroli tych chorób mogą
wyrządzić ogromne szkody pojedynczym zwierzętom, całym ich
populacjom, posiadaczom zwierząt i gospodarce.
(2)       Jak wynika z ostatnich
doświadczeń, przenośne choroby zwierząt wywierają
również znaczący wpływ na zdrowie publiczne, jak np. w przypadku
grypy ptaków czy salmonelli.
(3)       Ponadto można
również zaobserwować szkodliwe skutki wzajemnego oddziaływania w
odniesieniu do różnorodności biologicznej, zmiany klimatu i innych
aspektów środowiska. Zmiana klimatu może mieć wpływ na
pojawianie się nowych chorób, chorobowość w przypadku chorób
już istniejących oraz na rozmieszczenie geograficzne czynników
chorobotwórczych i wektorów, w tym takich, które wywierają wpływ na
dziką faunę i florę.
(4)       W celu zapewnienia wysokich
standardów zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego w Unii, racjonalnego
rozwoju sektorów rolnictwa i akwakultury oraz w celu podniesienia
wydajności, zasady w zakresie zdrowia zwierząt należy
ustanowić na poziomie Unii. Zasady te są między innymi
niezbędne dla skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego, oraz aby
zapobiec rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych.
(5)       Obecnie
obowiązujące w Unii przepisy w zakresie zdrowia zwierząt
składają się z szeregu powiązanych ze sobą aktów
podstawowych, które ustanawiają reguły w zakresie zdrowia
zwierząt odnoszące się do handlu wewnątrzunijnego,
wprowadzania do Unii zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego,
zwalczania chorób, kontroli weterynaryjnych, powiadamiania o chorobach i
wsparcia finansowego na rzecz różnych gatunków zwierząt, jednak brak
jest nadrzędnych ram prawnych, określających jednolite zasady
dla całego sektora.
(6)       Strategię Unii w
zakresie zdrowia zwierząt (2007-2013) opracowano pod hasłem „Lepiej
zapobiegać niż leczyć”. Została ona przyjęta przez
Komisję w komunikacie z dnia 19 września 2007 r. do Parlamentu
Europejskiego i Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i
Komitetu Regionów[11]. Kładzie ona większy
nacisk na środki zapobiegawcze, nadzór chorób, ich kontrolę i badania
nad nimi, w celu ograniczenia zachorowalności na choroby zwierząt
oraz zmniejszenia ich skutków. Zaproponowano w niej przyjęcie „jednolitych
i uproszczonych ram w zakresie zdrowia zwierząt”, zbieżnych z normami
międzynarodowymi, a jednocześnie zapewniających utrzymanie
wysokich standardów zdrowia zwierząt.
(7)       Celem niniejszego
rozporządzenia jest realizacja zobowiązań i wizji
określonych w strategii w zakresie zdrowia zwierząt, w tym zasady
„Jedno zdrowie”, oraz uspójnienie ram prawnych wspólnej polityki Unii w
zakresie zdrowia zwierząt poprzez ustanowienie jednolitych, uproszczonych
i elastycznych ram regulacyjnych w zakresie zdrowia zwierząt.
(8)       Zwierzęta cierpią
na szereg zakaźnych i niezakaźnych chorób. Wiele chorób można
leczyć, dotykają one tylko pojedyncze zwierzęta i nie
przenoszą się na inne zwierzęta lub ludzi. Z drugiej strony,
choroby przenośne mogą wywierać większy wpływ na
zdrowie zwierząt lub zdrowie publiczne, a ich skutki mogą być
odczuwane przez ogół populacji. Reguły w zakresie zdrowia
zwierząt ustanowione niniejszym rozporządzeniem powinny dotyczyć
jedynie tych ostatnich chorób.
(9)       Przy ustanawianiu zasad w
zakresie zdrowia zwierząt należy brać pod uwagę powiązania
między zdrowiem zwierząt a zdrowiem publicznym, środowiskiem,
bezpieczeństwem żywności i paszy, dobrostanem zwierząt,
bezpieczeństwem żywnościowym oraz innymi aspektami
gospodarczymi, społecznymi i kulturowymi.
(10)     W drodze decyzji Rady
94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącej zawarcia w imieniu
Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji,
porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach
Rundy Urugwajskiej (1986-1994)[12] ówczesna Wspólnota
Europejska zatwierdziła, w odniesieniu do spraw, które wchodzą w
zakres jej kompetencji, Porozumienie ustanawiające Światową
Organizację Handlu (WTO) oraz porozumienia zawarte w
załącznikach 1, 2 i 3 do tego porozumienia, w tym Porozumienie w
sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (porozumienie
SPS). Porozumienie SPS reguluje stosowanie środków koniecznych do ochrony
życia ludzi, zwierząt i roślin lub ich zdrowia, tak aby
arbitralnie lub w sposób nieusprawiedliwiony nie powodowały one
różnic między członkami WTO. Istniejące normy
międzynarodowe należy stosować jako podstawę. Państwa
członkowskie mają jednak prawo do ustanawiania swoich własnych
norm, pod warunkiem że są one opracowane w oparciu o dowody naukowe.
(11)     W zakresie zdrowia
zwierząt porozumienie SPS odwołuje się do norm opracowanych
przez Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE) w
odniesieniu do warunków zdrowia zwierząt w handlu międzynarodowym. W
celu ograniczenia ryzyka wystąpienia zakłóceń w handlu,
środki UE w zakresie zdrowia zwierząt powinny mieć na celu
odpowiedni poziom zharmonizowania z normami OIE.
(12)     W szczególnych
okolicznościach, gdy istnieje znaczne ryzyko dla zdrowia zwierząt lub
zdrowia publicznego, natomiast nadal istnieją wątpliwości
naukowe, artykuł 5 ust. 7 porozumienia SPS, który został
zinterpretowany na potrzeby Unii w komunikacie Komisji z dnia 2 lutego 2000 r.
w sprawie zasady ostrożności[13], uprawnia
członków tego porozumienia do przyjęcia środków tymczasowych na
podstawie informacji dostępnych w danej sprawie. W takich
okolicznościach członek WTO jest zobowiązany do uzyskania
dodatkowych informacji koniecznych dla celów bardziej obiektywnej oceny ryzyka
i do poddania środka odpowiedniemu przeglądowi w rozsądnym
terminie.
(13)     Ocena ryzyka, na podstawie
której wprowadza się środki przewidziane w niniejszym
rozporządzeniu powinna opierać się na dostępnych dowodach
naukowych i być przeprowadzona w sposób niezależny, obiektywny i
przejrzysty. Należy odpowiednio uwzględnić również
opinię Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa
Żywności ustanowionego artykułem 22 ust. 1 rozporządzenia
(WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r.
ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego,
powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności
oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa
żywności[14].
(14)     Rozporządzenie (WE) nr
1069/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r.
określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych
pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i
uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o
produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego)[15]
określa w odniesieniu do zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt
zasady dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i
produktów pochodnych, mające na celu zapobieganie ryzyku, jakie te
produkty mogą stwarzać dla zdrowia publicznego i zdrowia
zwierząt, oraz ograniczanie go, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa
łańcucha żywnościowego i paszowego. W celu uniknięcia
powielania przepisów Unii, niniejsze rozporządzenie powinno zatem
mieć zastosowanie jedynie do produktów ubocznych pochodzenia
zwierzęcego i produktów pochodnych, w odniesieniu do których nie ustanowiono
szczególnych przepisów w rozporządzeniu (WE) nr 1069/2009, a które
mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia zwierząt. Na
przykład rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 nie reguluje obchodzenia
się z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami
pochodnymi w kontekście środków kontroli choroby, zatem w niniejszym
rozporządzeniu te kwestie zostały należycie uwzględnione.
(15)     Ponadto szczegółowe
przepisy dotyczące przenośnych chorób zwierząt, w tym, chorób
przenoszących się na ludzi („chorób odzwierzęcych”) zostały
ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego z
dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającym przepisy dotyczące zapobiegania,
kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych
encefalopatii[16], dyrektywie 2003/99/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie
monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników
chorobotwórczych, zmieniającej decyzję Rady 90/424/EWG i
uchylającą dyrektywę Rady 92/117/EWG[17]
oraz w rozporządzeniu (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych
określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych
przez żywność[18], zaś
szczegółowe przepisy dotyczące chorób zakaźnych u ludzi
zostały ustanowione w decyzji nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i
Rady z dnia 24 września 1998 r. ustanawiającej sieć nadzoru i
kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie[19].
Akty te powinny pozostać w mocy po przyjęciu niniejszego
rozporządzenia. Zgodnie z powyższym, w celu uniknięcia
powielania przepisów Unii, niniejsze rozporządzenie należy
stosować w odniesieniu do chorób odzwierzęcych tylko w zakresie
nieobjętym przepisami szczegółowymi już ustanowionymi w tych
innych aktach Unii.
(16)     Choroby występujące
w populacjach zwierząt dzikich mogą wywierać negatywny
wpływ na sektory rolnictwa i akwakultury, na zdrowie publiczne,
środowisko i różnorodność biologiczną. Należy
zatem zakresem niniejszego rozporządzenia objąć w takich
przypadkach również zwierzęta dzikie, zarówno jako potencjalne ofiary
tych chorób, jak i ich wektory.
(17)     Choroby zwierząt
przenoszą się nie tylko drogą bezpośredniego kontaktu
pomiędzy zwierzętami lub zwierzętami i ludźmi.
Przenoszą się one także za pomocą dróg wodnych i
powietrznych, za pomocą wektorów takich jak owady, czy nasienie, komórki
jajowe i zarodki wykorzystywane do celów sztucznej inseminacji, dawstwa komórek
jajowych lub transferu zarodków. Również żywność lub inne
produkty pochodzenia zwierzęcego takie jak skóra, futro, pióra, rogi czy
inne materiały uzyskane z ciała zwierzęcia mogą
zawierać czynniki chorobotwórcze. Ponadto
również inne przedmioty jak pojazdy transportowe, sprzęt, pasza oraz
siano i słoma mogą rozprzestrzeniać czynniki chorobotwórcze. Z
tego względu skuteczne przepisy w zakresie zdrowia zwierząt
muszą obejmować wszystkie możliwe drogi zakażenia i
przedmioty z nimi związane.
(18)     Choroby zwierząt
mogą wywierać negatywny wpływ na rozmieszczenie gatunków
zwierząt w stanie dzikim, i w ten sposób wywierać wpływ na
różnorodność biologiczną. Mikroorganizmy
wywołujące choroby zwierząt mogą zatem wchodzić w
zakres definicji inwazyjnych gatunków obcych z Konwencji Narodów Zjednoczonych
o różnorodności biologicznej. Środki przewidziane w niniejszym
rozporządzeniu uwzględniają również
różnorodność biologiczną, a zatem zakres niniejszego
rozporządzenia obejmuje również te gatunki zwierząt i czynniki
chorobotwórcze, w tym te zdefiniowane jako inwazyjne gatunki obce, które
odgrywają rolę w przenoszeniu chorób objętych niniejszym rozporządzeniu
lub na nie zapadają.
(19)     W prawodawstwie unijnym
przyjętym przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia
ustanowiono oddzielne przepisy w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu
do zwierząt lądowych i wodnych. Dyrektywa Rady 2006/88/WE z dnia 24
października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt
akwakultury i produktów akwakultury i zapobiegania niektórym chorobom
zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób[20] ustanawia
szczegółowe przepisy dotyczące zwierząt wodnych. Lecz w
większości przypadków, główne przepisy dotyczące dobrych
rządów w zakresie zdrowia zwierząt mają zastosowanie do obydwu
grup gatunków zwierząt. Zatem zakres niniejszego rozporządzenia
powinien obejmować zarówno zwierzęta lądowe, jak i wodne, oraz
zharmonizować dotyczące ich przepisy w zakresie zdrowia zwierząt
tam, gdzie to stosowne. Jednak w przypadku niektórych kwestii, zwłaszcza
rejestracji i zatwierdzania zakładów oraz identyfikowalności i
przemieszczeń zwierząt na terenie Unii, niniejsze rozporządzenie
stosuje podejście przyjęte w przeszłości, zgodnie z którym
określa się oddzielne przepisy w zakresie zdrowia zwierząt w
odniesieniu do zwierząt lądowych i wodnych z uwagi na odmienne
środowiska, w jakich żyją, i w związku z tym odmienne
wymogi dotyczące ochrony zdrowia.
(20)     Prawodawstwo unijne
przyjęte przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia, w
szczególności dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r.
ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt
regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek
jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia
zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych
w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG[21],
również ustanawia podstawowe przepisy w zakresie zdrowia zwierząt dla
różnych zwierząt nieobjętych innymi aktami unijnymi, takich jak
gady, płazy, ssaki morskie, i inne, które nie są ani zwierzętami
wodnymi, ani lądowymi zgodnie z definicjami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu.
Zazwyczaj takie zwierzęta nie stanowią poważnego ryzyka dla
zdrowia ludzi lub innych zwierząt i dlatego zastosowanie mają do
nich, o ile w ogóle, nieliczne przepisy z zakresu zdrowia zwierząt. Aby
uniknąć zbędnego obciążenia administracyjnego i
kosztów, niniejsze rozporządzenie powinno zastosować podejście
przyjęte w przeszłości, tj. określić ramy prawne
przewidujące ustanowienie szczegółowych przepisów w zakresie zdrowia
zwierząt dotyczących przemieszczeń takich zwierząt i
produktów z nich pochodzących, jeżeli jest to konieczne z uwagi na
ryzyko z nimi związane.
(21)     Utrzymywanie zwierząt
domowych, w tym ozdobnych zwierząt wodnych w gospodarstwach domowych i
niekomercyjnych ozdobnych akwariów wewnątrz i na zewnątrz budynków
zazwyczaj stanowi mniejsze ryzyko dla zdrowia w porównaniu z innymi sposobami
utrzymywania lub przemieszczania zwierząt na większą skalę,
tak jak jest to przyjęte w rolnictwie. Zatem nie należy stosować
ogólnych wymogów dotyczących rejestracji, prowadzenia dokumentacji i
przemieszczeń na terenie Unii do tego rodzaju zwierząt, ponieważ
stanowiłoby to nieuzasadnione obciążenie administracyjne i
koszty. Zatem wymogi w zakresie rejestracji i prowadzenia dokumentacji nie
powinny mieć zastosowania do posiadaczy zwierząt domowych. Ponadto należy
ustanowić szczegółowe przepisy w odniesieniu do niekomercyjnych
przemieszczeń zwierząt domowych na terenie Unii.
(22)     Niektóre określone grupy
zwierząt, do których mają zastosowanie szczególne przepisy w zakresie
zdrowia zwierząt ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, należy
ująć w wykazie gatunków w załączniku z uwagi na szeroki
zakres grupy. Tak dzieje się w przypadku ssaków, których kończyny
zakończone są kopytami, klasyfikowanych jako kopytne. Ten wykaz
może wymagać w przyszłości zmian z uwagi na zmiany w
taksonomii, postęp naukowy lub aktualizacje techniczne uzasadnione
rozwojem nauki. Podobnie zmianom może ulec wykaz zwierząt domowych z
uwagi na zmiany w społeczeństwie, lub zmiany w nawykach posiadaczy
zwierząt domowych, w szczególności w przypadku gdy zwierzęta te
przenoszą choroby. Aby możliwe było uwzględnianie tego
rodzaju zmian, należy zatem, zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej, przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w
odniesieniu do wykazów zwierząt domowych i zwierząt kopytnych
określonych w załącznikach I i II do niniejszego
rozporządzenia.
(23)     Nie wszystkie przenośne
choroby zwierząt można i należy kontrolować, czy im
zapobiegać poprzez stosowanie środków regulacyjnych; na
przykład, jeśli choroba rozprzestrzeniła się zbyt mocno,
gdy brak narzędzi diagnostycznych, lub jeśli sektor prywatny
może wdrożyć środki, by samodzielnie kontrolować
chorobę. Środki regulacyjne mające na celu zapobieganie
przenośnym chorobom zwierząt lub ich kontrolowanie, mogą
mieć poważne gospodarcze skutki dla dotkniętych sektorów i
powodować zakłócenia w handlu. Jest zatem niezmiernie ważne, aby
środki te były stosowane jedynie wówczas gdy są proporcjonalne i
konieczne, na przykład gdy choroba stanowi poważne ryzyko dla zdrowia
zwierząt lub zdrowia publicznego, lub podejrzewa się, że tak
jest.
(24)     Ponadto środki
zapobiegawcze i środki kontroli dotyczące każdej z
przenośnych chorób zwierząt powinny być opracowane specjalnie
dla tej choroby, tak aby odpowiadać jej specyficznemu profilowi
epidemiologicznemu i jej skutkom. Przepisy dotyczące zapobiegania i
kontroli, mające zastosowanie do każdego z tych środków, powinny
być zatem dostosowane do danej choroby.
(25)     W przypadku przenośnych
chorób zwierząt stan choroby zwykle łączy się z klinicznymi
lub patologicznymi objawami zakażenia. Jednak dla celów niniejszego
rozporządzenia, które w zamierzeniu ma służyć kontrolowaniu
rozprzestrzeniania i zwalczaniu niektórych przenośnych chorób
zwierząt, należy poszerzyć definicję choroby, tak aby
włączeni zostali inni nosiciele czynników chorobotwórczych.
(26)     Niektóre przenośne
choroby zwierząt nie przenoszą się łatwo na inne
zwierzęta lub na ludzi i dlatego nie czynią poważnych szkód w
gospodarce czy dla różnorodności biologicznej. Nie stanowią
zatem poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub zdrowia
publicznego w Unii, i dlatego, jeśli zachodzi taka potrzeba, można je
regulować za pomocą przepisów krajowych.
(27)     W przypadku przenośnych
chorób zwierząt, które nie są objęte środkami ustanowionymi
na poziomie Unii, lecz które mają gospodarcze skutki dla sektora
prywatnego na poziomie lokalnym, ten ostatni powinien z pomocą
właściwych organów państw członkowskich podjąć
działania mające na celu zapobieganie takim chorobom lub ich
kontrolowanie, na przykład poprzez środki samoregulacji lub
opracowanie kodeksów praktyk.
(28)     W odróżnieniu od
przenośnych chorób zwierząt opisanych w motywach 26 i 27, wysoce
przenośne choroby zwierząt mogą z łatwością
przekraczać granice, a jeśli są również chorobami odzwierzęcymi,
mogą wywierać wpływ na zdrowie publiczne i bezpieczeństwo
żywności. Z tego względu należy objąć
przenośne choroby zwierząt i choroby odzwierzęce zakresem
niniejszego rozporządzenia.
(29)     W działaniu 5 opisanym w
komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady pt. Plan działania
na rzecz zwalczania rosnącego zagrożenia związanego z
opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe[22]
podkreślono rolę zapobiegawczą niniejszego rozporządzenia i
oczekiwane w związku z tym ograniczenie stosowania antybiotyków u
zwierząt. Wzrasta oporność drobnoustrojów na środki
przeciwdrobnoustrojowe, na które te drobnoustroje uprzednio reagowały. Ta
oporność sprawia, że leczenie chorób zakaźnych u ludzi i
zwierząt staje się coraz bardziej skomplikowane. W rezultacie
drobnoustroje, które rozwinęły oporność na środki
przeciwdrobnoustrojowe, należy traktować jak choroby przenośne,
a zatem objąć zakresem niniejszego rozporządzenia.
(30)     Nowe zagrożenia
związane z pewnymi chorobami lub gatunkami mogą się
rozwijać w szczególności ze względu na zmiany w środowisku,
zmianę klimatu, zmiany w hodowli zwierząt i tradycjach rolniczych, a
także na skutek zmian społecznych. Postęp w nauce może
również poszerzać wiedzę i podnosić poziom świadomości
w odniesieniu do istniejących chorób. Ponadto choroby i gatunki, które
odgrywają znaczącą rolę w chwili obecnej, mogą
stracić na znaczeniu w przyszłości. Z tego względu zakres
niniejszego rozporządzenia musi być szeroki, a ustanowione przepisy
powinny koncentrować się na chorobach o dużym znaczeniu dla
społeczeństwa. OIE, przy wsparciu Komisji Europejskiej,
opracowała system hierarchizacji i klasyfikacji chorób, opisany w analizie
pt. „Listing and categorisation of priority animal diseases, including those
transmissible to humans” (Sporządzanie wykazów i klasyfikacji najważniejszych
chorób zwierząt, w tym chorób przenoszonych na ludzi)[23]
oraz narzędzie temu służące. Niniejsze rozporządzenie
wprowadza tego rodzaju podejście do prawodawstwa Unii.
(31)     Aby zapewnić jednolite
warunki wdrożenia na poziomie Unii niniejszego rozporządzenia w
odniesieniu do przenośnych chorób zwierząt, należy
ustanowić zharmonizowany wykaz przenośnych chorób zwierząt
(„chorób wpisanych do wykazu”). Należy zatem przyznać Komisji
uprawnienia wykonawcze dotyczące ustanowienia takiego wykazu.
(32)     W przyszłości
mogą pojawić się nowo występujące choroby, które
mogą stanowić potencjalne ryzyko dla zdrowia publicznego lub zdrowia
zwierząt i wywierać wpływ na zdrowie, gospodarkę lub środowisko.
Po dokonaniu oceny takich chorób i po przyjęciu tymczasowych środków
nadzwyczajnych, tam gdzie to właściwe, może okazać
się, że konieczna jest szybka reakcja i umieszczenie takich chorób w
przedmiotowym wykazie. Z tego względu należy przekazać Komisji
uprawnienia do przyjmowania aktów w trybie pilnym w tych należycie
uzasadnionych przypadkach, gdy istnieje ryzyko dla zdrowia publicznego lub
zdrowia zwierząt.
(33)     Choroby wpisane do wykazu
będą wymagały odmiennych technik zarządzania. Niektóre
wysoce zaraźliwe choroby, które obecnie nie występują w Unii,
wymagają rygorystycznych środków, aby zacząć ich
zwalczanie, gdy tylko się pojawią. W przypadku innych chorób, które
mogą już występować częściowo na terenie Unii,
wymagane jest obowiązkowe lub dobrowolne zwalczanie. W obu przypadkach
należy wprowadzić ograniczenia przemieszczeń zwierząt i
produktów pochodzenia zwierzęcego, takie jak zakaz przemieszczeń na
obszary dotknięte chorobą i z tych obszarów, lub wprowadzić
nakaz badania przed wysyłką. W innych przypadkach może
okazać się wystarczające wprowadzenie nadzoru rozmieszczenia
choroby, bez podejmowania dalszych środków. Tak mogłoby być w
przypadku, w szczególności nowo występującej choroby, co do
której nie ma zbyt wielu informacji.
(34)     Należy ustanowić
kryteria, które zapewnią uwzględnienie wszystkich istotnych kwestii w
trakcie ustalania, które z przenośnych chorób zwierząt należy
wpisać do wykazu do celów niniejszego rozporządzenia, i
umożliwią określenie, które z przewidzianych w niniejszym
rozporządzeniu przepisów w zakresie zapobiegania chorobom i ich kontroli
mają zastosowanie do chorób wpisanych do wykazu, przy jednoczesnym
zapewnieniu spójności i zgodności. Aby zapewnić
uwzględnienie postępu technicznego i naukowego i zmian w odpowiednich
międzynarodowych normach, należy przekazać Komisji uprawnienia
do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej w odniesieniu do potencjalnych zmian tych kryteriów.
(35)     Przepisy niniejszego
rozporządzenia w zakresie zapobiegania chorobom i ich kontroli
dotyczące poszczególnych przenośnych chorób zwierząt należy
stosować w odniesieniu do zwierząt, które przenoszą
przedmiotową chorobę, ponieważ na nią zapadają lub
pełnią rolę wektora. Aby zapewnić jednolite warunki wdrożenia
niniejszego rozporządzenia należy ustanowić zharmonizowany wykaz
gatunków, w odniesieniu do których należy stosować na poziomie Unii
środki przeznaczone dla szczególnych chorób ujętych w wykazie
(„gatunki wpisane do wykazu”), a Komisji należy przekazać uprawnienia
wykonawcze w zakresie ustanowienia takiego wykazu.
(36)     W zależności od
znaczenia i skali skutków choroby wpisanej do wykazu, jej rozmieszczenia,
chorobowości i zachorowalności w Unii, oraz dostępności
środków zapobiegania chorobie i jej kontroli w odniesieniu do tej choroby wpisanej
do wykazu, do każdej z chorób wpisanych do wykazu ma zastosowanie odmienna
kategoria szczegółowych przepisów w zakresie zapobiegania chorobom i ich
kontroli, przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
(37)     Aby zapewnić jednolite
warunki wdrożenia niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do
środków zapobiegania chorobom i ich kontroli mających zastosowanie do
chorób wpisanych do wykazu, należy określić zasady stosowania
przepisów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu do chorób wpisanych
do wykazu na poziomie Unii. Należy zatem przekazać Komisji
uprawnienia wykonawcze w zakresie określania , jakim przepisom
podlegają poszczególne choroby wpisane do wykazu.
(38)     Podmioty, osoby zawodowo
zajmujące się zwierzętami i posiadacze zwierząt domowych
mają najlepsze możliwości obserwowania zwierząt i
produktów, za które ponoszą odpowiedzialność i zapewnienia, aby
były zdrowe. Powinny one zatem w pierwszym rzędzie odpowiadać za
wprowadzenie środków w zakresie zapobiegania chorobom i kontroli rozprzestrzeniania
się chorób wśród zwierząt i produktów, za które ponoszą
odpowiedzialność.
(39)     Bioasekuracja jest jednym z
głównych narzędzi zapobiegania chorobom, jakimi dysponują
podmioty i inne osoby pracujące ze zwierzętami do celów zapobiegania
wprowadzeniu przenośnych chorób zwierząt do populacji zwierząt,
ich rozwojowi w tej populacji i ich rozprzestrzeniania. Znaczenie bioasekuracji
podkreślono również w ocenie skutków przyjęcia prawodawstwa UE w
zakresie zdrowia zwierząt, a jej potencjalne skutki zostały szczegółowo
ocenione. W celu zapewnienia odpowiedniej elastyczności środków
bioasekuracji stosowanych przez podmioty, osoby zajmujące się
zawodowo zwierzętami i posiadaczy zwierząt domowych, oraz ich
dostosowania do rodzaju produkcji oraz gatunków lub kategorii zwierząt,
których to dotyczy, oraz zapewnienia, aby środki te uwzględniały
warunki lokalne i rozwój technologii, należy przekazać Komisji
uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o Funkcjonowaniu
Unii Europejskiej w odniesieniu do dodatkowych i bardziej szczegółowych wymogów
w zakresie bioasekuracji.
(40)     Produkty biobójcze, takie jak
środki dezynfekujące stosowane w weterynarii oraz na obszarach
związanych z żywnością i paszą, insektycydy,
środki odstraszające i rodentycydy odgrywają ważną rolę
w strategiach bioasekuracji stosowanych w gospodarstwach i w trackie przewozu
zwierząt. Należy je zatem uznać za element bioasekuracji.
(41)     Wiedza na temat zdrowia
zwierząt, w tym znajomość symptomów choroby, jej skutków i
możliwych środków zapobiegania, w tym środków bioasekuracji,
leczenia i kontroli jest podstawowym wymogiem w zakresie skutecznego
zarządzania zdrowiem zwierząt i ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia
wczesnego wykrywania chorób zwierząt. Podmioty i inne osoby zawodowo
zajmujące się zwierzętami powinny zatem nabyć
odpowiednią wiedzę. Wiedzę tę można nabyć
różnymi środkami, na przykład w drodze kształcenia
formalnego, ale również poprzez system doradztwa rolniczego
funkcjonujący w sektorze rolnym, lub przez szkolenie nieformalne, w które
cenny wkład mogą wnosić krajowe i europejskie stowarzyszenia
rolników i inne organizacje. Te alternatywne sposoby nabywania tego rodzaju
wiedzy należy również uwzględnić w niniejszym
rozporządzeniu.
(42)     Lekarze weterynarii i
specjaliści ds. zdrowia zwierząt wodnych odgrywają kluczową
rolę we wszystkich kwestiach związanych z zarządzaniem zdrowiem
zwierząt, zatem w niniejszym rozporządzeniu należy
ustanowić przepisy dotyczące pełnionej przez nich roli i ich
obowiązków.
(43)     Lekarze weterynarii z racji
wykształcenia i wykonywanego zawodu mają kwalifikacje
zapewniające odpowiedni poziom wiedzy, umiejętności i
kompetencji umożliwiający im, między innymi, diagnozowanie
chorób i leczenie zwierząt. Ponadto, w niektórych państwach członkowskich,
z powodów historycznych, lub z braku weterynarzy specjalizujących się
w chorobach zwierząt wodnych, istnieje specjalny zawód określany jako
„specjalista ds. zdrowia zwierząt wodnych”. Specjaliści ci nie
są lekarzami weterynarii, lecz zajmują się zdrowiem
zwierząt wodnych. W niniejszym rozporządzeniu należy
uwzględnić decyzję tych państw członkowskich, które
uznają ten zawód. W tych przypadkach na specjalistach ds. zdrowia
zwierząt wodnych powinny spoczywać takie same zobowiązania i
obowiązki, jak na lekarzach weterynarii, w ich konkretnej dziedzinie
pracy. Takie podejście jest zgodne z Kodeksem Zdrowia Zwierząt
Wodnych OIE.
(44)     Aby zapewnić odpowiedni
poziom kwalifikacji i wyszkolenia lekarzy weterynarii i specjalistów ds.
zdrowia zwierząt wodnych, którzy podejmują działania objęte
zakresem niniejszego rozporządzenia, należy przekazać Komisji
uprawnienia do przyjmowania aktów w zakresie ich kwalifikacji i szkolenia,
zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
(45)     Państwa
członkowskie, a w szczególności ich właściwe organy odpowiedzialne
za zdrowie zwierząt, odgrywają główną rolę w
zapobieganiu i kontrolowaniu przenośnych chorób zwierząt.
Właściwy organ ds. zdrowia zwierząt odgrywa ważną
rolę w zakresie nadzoru, zwalczania, środków kontroli chorób,
planowania awaryjnego, podnoszenia świadomości chorób oraz
ułatwiania przemieszczeń zwierząt oraz w handlu
międzynarodowym, ponieważ wydaje świadectwa zdrowia
zwierząt. Aby móc wypełniać ich zobowiązania na podstawie
niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie muszą
mieć dostęp do odpowiednich zasobów w zakresie środków
finansowych, infrastruktury i personelu na całym ich terytorium, w tym do
odpowiednich możliwości laboratoryjnych oraz wiedzy naukowej i
specjalistycznej.
(46)     Właściwy organ nie
zawsze jest w stanie wykonywać wszystkie czynności zgodnie z wymogami
niniejszego rozporządzenia z uwagi na ograniczone zasoby. Z tego
względu konieczne jest ustanowienie podstawy prawnej dla przekazania
obowiązku wykonania tych czynności lekarzom weterynarii. Aby zapewnić
określenie koniecznych warunków w odniesieniu do ogólnego stosowania
środków zapobiegania chorobom i ich kontroli w Unii, należy, zgodnie
z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przekazać Komisji
uprawnienia do przyjmowania aktów w zakresie przekazywania obowiązku
wykonania tych czynności lekarzom weterynarii oraz ich odpowiedniego
wyszkolenia.
(47)     Doskonały poziom
zarządzania zdrowiem zwierząt można osiągnąć
jedynie przy współpracy posiadaczy zwierząt, podmiotów, innych
zainteresowanych stron i partnerów handlowych. Aby zapewnić ich wsparcie,
należy ustanowić w sposób jasny i przejrzysty procedury podejmowania
decyzji i stosowania środków przewidzianych w niniejszym
rozporządzeniu. Z tego względu właściwy organ powinien
odpowiednio informować społeczeństwo, w szczególności gdy
istnieją uzasadnione przesłanki ku temu, aby podejrzewać,
że zwierzęta lub produkty pochodzenia zwierzęcego mogą
stanowić ryzyko dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego oraz gdy
sprawa budzi zainteresowanie społeczne.
(48)     Jest niezmiernie ważne,
aby laboratoria, instytuty i inne obiekty zajmujące się czynnikami
chorobotwórczymi wprowadziły odpowiednie środki w zakresie
bioasekuracji, bezpieczeństwa biologicznego i zabezpieczenia przed
czynnikami chorobotwórczymi, aby uniknąć uwalniania z nich czynników
chorobotwórczych. W niniejszym rozporządzeniu należy zatem
ustanowić przepisy dotyczące środków bezpieczeństwa,
których należy przestrzegać w trakcie zajmowania się czynnikami
chorobotwórczymi, szczepionkami i innymi produktami biologicznymi lub ich
transportu. Taki obowiązek musi mieć zastosowanie również do
wszystkich osób prawnych lub fizycznych zaangażowanych w tego rodzaju
działania. Aby zapewnić przestrzeganie norm bezpieczeństwa w
trakcie zajmowania się wysoce zaraźliwymi czynnikami
chorobotwórczymi, szczepionkami i innymi produktami biologicznymi należy,
zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przekazać
Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w zakresie środków
bezpieczeństwa w tego rodzaju laboratoriach, instytutach i placówkach oraz
w odniesieniu do przemieszczeń czynników chorobotwórczych.
(49)     Wczesne wykrywanie chorób i
jasno określona procedura powiadamiania o chorobach i
sprawozdawczości mają podstawowe znaczenie dla kontroli chorób. W
celu uzyskania skutecznej i szybkiej reakcji należy natychmiast
powiadamiać właściwy organ o każdym podejrzeniu
wystąpienia ogniska pewnych chorób wpisanych do wykazu lub o potwierdzeniu
wystąpienia takiego ogniska. To zobowiązanie do powiadamiania powinno
mieć zastosowanie do każdej osoby fizycznej lub prawnej w celu
zapewnienia, by żadne ognisko choroby nie pozostało
niezauważone.
(50)     Lekarze weterynarii
odgrywają główną rolę w badaniu chorób i są
podstawowym łącznikiem między podmiotami a właściwym
organem. Powinni zatem być powiadamiani przez podmioty o przypadkach
nietypowych upadków zwierząt, poważnych problemach zdrowotnych lub
znacznym spadku produkcji o nieustalonej przyczynie.
(51)     Aby zapewnić skuteczne i
wydajne powiadamianie oraz wyjaśnić okoliczności związane z
nietypowymi upadkami i innymi poważnymi objawami chorób, należy,
zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przekazać
Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w zakresie kryteriów
pozwalających określić, kiedy mają miejsce istotne
okoliczności wymagające powiadomienia i w zakresie przepisów
dotyczących dalszego badania sprawy, w odpowiednich przypadkach.
(52)     W przypadku niektórych chorób
wpisanych do wykazu jest niezmiernie ważne, aby Komisja i inne
państwa członkowskie były natychmiast powiadamiane o chorobach.
Takie unijne powiadomienie umożliwi sąsiednim lub innym
dotkniętym państwom członkowskim podjęcie środków
ostrożności, jeśli to konieczne. Aby zapewnić jednolite
warunki wykonania takiego powiadamiania na poziomie Unii należy
przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze.
(53)     Z drugiej strony w przypadku
niektórych chorób natychmiastowe powiadomienie i podjęcie
działań nie są konieczne. W tych przypadkach zbieranie
informacji i sprawozdawczość dotyczące wystąpienia tego rodzaju
chorób ma istotne znaczenie dla kontrolowania sytuacji dotyczących
choroby, a tam gdzie to konieczne, umożliwia podjęcie środków
zapobiegania chorobom i ich kontroli. Ten wymóg w zakresie
sprawozdawczości może mieć również zastosowanie do chorób
objętych unijnym powiadomieniem, lecz w przypadku których konieczne
są dodatkowe informacje, aby możliwe było podjęcie
skutecznych środków zapobiegania chorobom i ich kontroli. Aby
zapewnić, że w odpowiednich terminach są zbierane odpowiednie
informacje i dane, konieczne do zapobieżenia rozprzestrzenianiu się
poszczególnych chorób lub do ich kontrolowania, należy, zgodnie z art. 290
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przekazać Komisji uprawnienia
do przyjmowania aktów dotyczących kwestii objętych obowiązkiem
sprawozdawczości.
(54)     Podstawowym celem
powiadamiania o chorobach i sprawozdawczości w tym zakresie jest zebranie
wiarygodnych, przejrzystych i dostępnych danych epidemiologicznych.
Należy ustanowić na poziomie Unii skomputeryzowany system informacyjny
służący skutecznemu gromadzeniu danych z nadzoru i
zarządzaniu nimi w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, a tam gdzie
to istotne, w odniesieniu do nowo występujących chorób i patogenów
opornych na środki przeciwdrobnoustrojowe. Ten system powinien
zapewnić doskonały dostęp do danych, ułatwić ich
wymianę i ograniczyć obciążenie administracyjne
właściwych organów w państwach członkowskich, poprzez
połączenie powiadamiania o chorobach i sprawozdawczości w ich
zakresie na poziomie Unii i poziomie międzynarodowym w jeden proces (tzn.
z bazą danych OIE w ramach systemu wymiany informacji o zdrowiu
zwierząt/ światowej bazy informacji o zdrowiu zwierząt,
WAHIS/WAHID). Należy także zapewnić spójność z wymianą
informacją zgodnie z dyrektywą 2003/99/WE[24].

(55)     W celu zapewnienia jednolitych
warunków wykonywania przepisów Unii dotyczących powiadamiania o chorobach
i sprawozdawczości, należy przekazać Komisji uprawnienia w
zakresie tworzenia wykazu chorób, które mają być objęte
przepisami dotyczącymi powiadamiania unijnego i sprawozdawczości,
przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu, oraz w zakresie tworzenia
koniecznych procedur, formatów, danych i wymiany informacji związanych z
powiadamianiem o chorobie i sprawozdawczością.
(56)     Nadzór jest podstawowym elementem
polityki kontroli chorób. Powinien on umożliwiać wczesne wykrywanie
przenośnych chorób zwierząt i skuteczne powiadamianie o nich, tak aby
sektor i właściwy organ mogły na czas wprowadzić, o ile to
wykonalne, środki zapobiegania chorobom i ich kontroli, oraz zwalczyć
chorobę. Ponadto powinien on dostarczać informacji na temat statusu
zdrowotnego zwierząt w każdym państwie członkowskim i na
terenie Unii, na potwierdzenie wolności od choroby oraz aby ułatwić
handel z państwami trzecimi.
(57)     Podmioty regularnie
prowadzą obserwację swoich zwierząt i jest im najłatwiej
wykryć nietypowe upadki zwierząt lub inne poważne symptomy
choroby. Prowadzenie zatem jakiegokolwiek nadzoru bez współpracy podmiotów
jest niemożliwe, podmioty mają podstawowe znaczenie dla nadzoru
prowadzonego przez właściwy organ.
(58)     Aby zapewnić
ścisłą współpracę i wymianę informacji
między podmiotami i lekarzami weterynarii lub specjalistami ds. zdrowia
zwierząt wodnych oraz aby uzupełnić nadzór prowadzony przez
podmioty, zakłady powinny, w zależności od rodzaju produkcji i
innych istotnych czynników, podlegać kontrolom zdrowia zwierząt. Aby
zapewnić poziom nadzoru proporcjonalny do ryzyka istniejącego w
różnego rodzaju zakładach, należy, zgodnie z art. 290 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przekazać Komisji uprawnienia do
przyjmowania aktów w zakresie kryteriów i treści kontroli zdrowia
zwierząt prowadzonych w różnego rodzaju zakładach.
(59)     Jest konieczne, aby
właściwy organ dysponował systemem nadzoru w odniesieniu do chorób
wpisanych do wykazu, objętych nadzorem. Powinno to również mieć
zastosowanie do nowo występujących chorób, w przypadku których
należy ocenić potencjalne ryzyko dla zdrowia, oraz zebrać dane
epidemiologiczne dla celów tej oceny. Aby zapewnić optymalne wykorzystanie
zasobów należy gromadzić informacje, dzielić się nimi i
wykorzystywać je w najskuteczniejszy i najbardziej wydajny sposób.
(60)     Metodykę nadzoru, jego
częstotliwość i intensywność należy
dostosować do każdej poszczególnej choroby, należy uwzględnić
poszczególne cele nadzoru, status zdrowia zwierząt w przedmiotowym
regionie i wszelkie dodatkowe środki nadzoru wprowadzone przez podmioty.
(61)     W niektórych przypadkach i w
zależności od profilu epidemiologicznego choroby i istotnych
czynników ryzyka, może zachodzić konieczność wprowadzenia
usystematyzowanego programu nadzoru. W takim przypadku państwa
członkowskie powinny opracować programy nadzoru w oparciu o
informacje epidemiologiczne. Należy zatem, zgodnie z art. 290 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej przekazać Komisji uprawnienia w zakresie
koncepcji nadzoru, kryteriów urzędowego potwierdzania wystąpień
ognisk choroby, definicji przypadków chorób wpisanych do wykazu oraz
wymagań dotyczących programów nadzoru w powiązaniu z ich
treścią, informacji, które należy uwzględnić i okresu
stosowania.
(62)     W celu poprawy koordynacji
działań państw członkowskich oraz aby zapewnić
spójność programów nadzoru z celami Unii, należy je
przedstawiać do informacji Komisji i innych państw
członkowskich. Ponadto państwa członkowskie wdrażające
programy nadzoru powinny również regularnie przedstawiać Komisji
sprawozdania z wyników tych programów nadzoru. W celu zapewnienia jednolitych
warunków wykonywania programów nadzoru należy Komisji przekazać
uprawnienia wykonawcze do utworzenia wykazu chorób objętych programami
nadzoru oraz do ustanowienia zharmonizowanych procedur, formatów, wymiany
danych i informacji.
(63)     Należy
nałożyć na państwa członkowskie, które nie są
wolne lub o których nie wiadomo, czy są wolne od chorób wpisanych do
wykazu, i objętych środkami zwalczania określonymi w niniejszym
rozporządzeniu, wymóg wprowadzenia obowiązkowych programów
zwalczania, aby zwalczyć te choroby, których zwalczenie jest obowiązkowe
na terenie Unii, lub stworzyć im możliwość ustanowienia
dobrowolnych programów zwalczania, aby zwalczyć te choroby, których
zwalczenie jest pożądane w Unii, ale nie jest obowiązkowe. Aby
zapewnić jednolite warunki ogólnego stosowania na terenie Unii,
należy określić zharmonizowane wymogi dotyczące takich
obowiązkowych i dobrowolnych programów zwalczania. W celu zapewnienia
skutecznego zwalczenia choroby, należy, zgodnie z art. 290 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przekazać Komisji uprawnienia do
przyjmowania aktów w zakresie celów strategii kontroli chorób, środków
kontroli choroby podejmowanych w ramach obowiązkowych lub dobrowolnych
programów zwalczania oraz wymogów takich programów.
(64)     Aby zapewnić jednolite
warunki wykonywania programów zwalczania chorób, należy przekazać Komisji
uprawnienia wykonawcze w zakresie ustanawiania procedur zgłaszania takich
programów, wskaźników ich skuteczności i sprawozdawczości.
(65)     Ponadto państwa
członkowskie powinny mieć możliwość deklarowania
całych ich terytoriów, stref lub przedziałów jako wolne od jednej lub
większej liczby chorób wpisanych do wykazu, które są objęte
przepisami dotyczącymi obowiązkowych lub dobrowolnych programów
zwalczania, tak, aby były chronione przed wprowadzeniem tych chorób z
innych części Unii lub z państw lub terytoriów trzecich.
Należy zatem w tym celu ustanowić jasną zharmonizowaną
procedurę, w tym kryteria konieczne do uznania statusu wolnego od choroby.
Aby zapewnić jednolite warunki uznania statusu wolnego od choroby na terenie
Unii, konieczne jest urzędowe zatwierdzenie takiego statusu wolnego od
choroby, należy zatem przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze w
zakresie zatwierdzania takiego statusu.
(66)     OIE wprowadziła
pojęcie podziału na przedziały w ramach Kodeksu zdrowia
zwierząt lądowych oraz Kodeksu zdrowia zwierząt wodnych
Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (kodeksów OIE). W
prawodawstwie Unii przyjętym przed przyjęciem niniejszego
rozporządzenia to pojęcie jest stosowane jedynie w odniesieniu do
poszczególnych gatunków zwierząt i chorób, określonych w szczególnych
przepisach Unii, dotyczących grypy ptaków i chorób zwierząt wodnych.
Niniejsze rozporządzenie powinno stworzyć możliwość
stosowania systemu przedziałów w odniesieniu do innych gatunków zwierząt
i chorób. W celu określenia szczegółowych warunków uznania, przepisów
dotyczących zatwierdzenia i wymogów dotyczących przedziałów
należy, zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów.
(67)     Państwa członkowskie
powinny publicznie ogłosić, które z ich terytoriów, stref i
przedziałów są wolne od choroby, aby poinformować partnerów
handlowych i ułatwić handel.
(68)     W celu określenia
szczegółowych warunków uznania statusu wolnego od choroby, należy,
zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przekazać
Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w odniesieniu do kryteriów
umożliwiających otrzymanie takiego statusu, dowodów koniecznych do
udowodnienia statusu wolnego od choroby, szczególnych środków zapobiegania
chorobom i ich kontroli, ograniczeń, informacji, które należy
dostarczyć, odstępstw i warunków dotyczących utrzymania,
zawieszenia, cofnięcia lub przywrócenia statusu wolnego od choroby.
(69)     Aby zapewnić jednolite
warunki wykonania procedur umożliwiających otrzymanie statusu wolnego
od choroby, należy przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze w
zakresie określania chorób wpisanych do wykazu, które mogą być
objęte podziałem na przedziały oraz w zakresie ustanawiania
szczegółowych przepisów dotyczących formatów wykorzystywanych do
składania wniosków i wymiany informacji.
(70)     Obecność populacji
zwierząt całkowicie nieodpornych, podatnych na niektóre choroby
wpisane do wykazu, wymaga stałej świadomości chorób i
gotowości na wypadek ich wystąpienia. Plany awaryjne okazały
się w przeszłości być odpowiednim narzędziem kontroli
w sytuacjach nadzwyczajnych związanych z chorobą. Aby zapewnić
takie skuteczne i wydajne narzędzie kontroli choroby w sytuacjach
nadzwyczajnych, które jest na tyle elastyczne, że łatwo je dostosować
do tych sytuacji nadzwyczajnych, należy, zgodnie z art. 290 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przekazać Komisji uprawnienia do
przyjmowania aktów w zakresie szczegółowych wymogów i warunków w
odniesieniu do planów awaryjnych.
(71)     W przeszłości w
sytuacjach kryzysowych w dziedzinie zdrowia zwierząt posiadanie
konkretnych, szczegółowych, umożliwiających szybką
reakcję procedur zarządzania sytuacjami nadzwyczajnymi
związanymi z chorobą okazywało się korzystne. Te procedury
organizacyjne powinny zapewnić szybkie i skuteczne reagowanie oraz
lepszą koordynację wysiłków wszystkich zaangażowanych
stron, a w szczególności właściwych organów i zainteresowanych
stron.
(72)     Aby zapewnić
prawidłowe funkcjonowanie planów awaryjnych w prawdziwych sytuacjach nadzwyczajnych,
należy przeprowadzać ćwiczenia i weryfikować działanie
systemów. W tym celu właściwe organy państw członkowskich
powinny przeprowadzać ćwiczenia symulacyjne we współpracy z właściwymi
organami sąsiednich państw członkowskich i państw i terytoriów
trzecich, tam gdzie to wykonalne i właściwe.
(73)     Aby zapewnić jednolite
warunki wykonywania planów awaryjnych i ćwiczeń symulacyjnych
należy przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie
określania przepisów w odniesieniu do praktycznego wdrożenia tych
planów i ćwiczeń.
(74)     Weterynaryjne produkty
medyczne, takie jak szczepionki, surowice odpornościowe o wysokim mianie
przeciwciał i środki przeciwdrobnoustrojowe odgrywają
ważną rolę w zapobieganiu przenośnych chorób zwierząt
i kontrolowaniu ich. Ocena skutków przeprowadzona w kontekście
wprowadzania prawodawstwa UE w zakresie zdrowia zwierząt podkreśla
szczególne znaczenie szczepionek, uznanych za narzędzie odpowiednie do
celów zapobiegania chorobom zwierząt, kontrolowania i zwalczania ich.
(75)     Jednak strategie kontroli
niektórych przenośnych chorób zwierząt nakładają wymóg
zakazania lub ograniczenia stosowania pewnych weterynaryjnych produktów
leczniczych, ponieważ ich stosowanie zmniejszyłoby skuteczność
tych strategii. Na przykład surowice odpornościowe o wysokim mianie
przeciwciał czy środki przeciwdrobnoustrojowe mogą
zniekształcić oznaki choroby, uniemożliwiając rozpoznanie
czynnika chorobotwórczego lub utrudniając szybką i różnicową
diagnozę a tym samym uniemożliwić prawidłowe wykrycie choroby.
(76)     Jednak te strategie kontroli
mogą znacznie się różnić w zależności od choroby
wpisanej do wykazu. Zatem w niniejszym rozporządzeniu należy
określić zasady stosowania weterynaryjnych produktów leczniczych w
zakresie zapobiegania chorobom wpisanym do wykazu i kontrolowania ich oraz w
odniesieniu do zharmonizowanych kryteriów, które należy brać pod
uwagę w trakcie podejmowania decyzji, czy należy stosować
szczepionki, surowice odpornościowe o wysokim mianie przeciwciał i
środki przeciwdrobnoustrojowe i jeśli tak, to w jaki sposób. W celu
zapewnienia elastycznego podejścia oraz aby odnieść się do
szczególnych właściwości różnych chorób wpisanych do wykazu
i dostępności skutecznego leczenia, należy, zgodnie z art. 290
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przekazać Komisji uprawnienia
do przyjmowania aktów w odniesieniu do ograniczeń, zakazów lub
obowiązku stosowania pewnych weterynaryjnych produktów leczniczych w
ramach kontrolowania pewnych chorób wpisanych do wykazu. W pilnych przypadkach
oraz aby zareagować na nowo pojawiające się zagrożenia o
potencjalnie wysoce szkodliwych skutkach dla zdrowia zwierząt lub zdrowia
publicznego, gospodarki, społeczeństwa lub środowiska,
należy umożliwić przyjmowanie tych środków w trybie pilnym.

(77)     W następstwie wniosków
zawartych w opinii ekspertów na temat banków szczepionek i odczynników
diagnostycznych w odniesieniu do głównych chorób zwierząt[25],
należy umożliwić Unii i państwom członkowskim
tworzenie rezerw antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych w
odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, które stanowią poważne
zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego. Utworzenie
unijnego banku antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych
przyczyniłoby się do realizacji celów Unii w zakresie zdrowia
zwierząt, ponieważ umożliwiłoby szybkie i skuteczne
reagowanie w momencie zapotrzebowania na jej zasoby i pozwoliłoby na
wydajne wykorzystywanie ograniczonych zasobów.
(78)     Aby zapewnić tego rodzaju
szybkie i skuteczne reagowanie, należy zgodnie z art. 290 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej przekazać Komisji uprawnienia do
przyjmowania aktów w zakresie tworzenia takich banków, zarządzania nimi,
oraz norm bezpieczeństwa i wymogów dotyczących ich działania.
Niniejsze rozporządzenie nie powinno jednak określać zasad
finansowania środków zapobiegania chorobom i ich kontroli, w tym
szczepionek.
(79)     Należy ustanowić
kryteria priorytetowego dostępu do zasobów unijnych banków antygenów,
szczepionek i odczynników diagnostycznych, aby zapewnić ich skuteczne
rozdysponowanie w sytuacjach nadzwyczajnych.
(80)     Ze względów
bezpieczeństwa w związku z bioterroryzmem i agroterroryzmem, pewne
szczegółowe informacje dotyczące unijnych banków antygenów,
szczepionek i odczynników diagnostycznych należy traktować jak
informacje niejawne, a ich publikowanie powinno być zakazane.
(81)     W celu zapewnienia jednolitych
warunków zarządzania unijnymi bankami antygenów, szczepionek i odczynników
diagnostycznych należy Komisji przekazać uprawnienia wykonawcze w zakresie
ustanawiania szczegółowych przepisów w odniesieniu do produktów
biologicznych, które powinny być umieszczone w tych bankach i chorób,
których powinny one dotyczyć, oraz szczegółowych przepisów
dotyczących zaopatrywania w szczepionki, antygeny i odczynniki
diagnostyczne, ich ilości, przechowywania, dostaw oraz wymogów
proceduralnych i technicznych ich dotyczących, oraz
częstotliwości i treści informacji przedkładanych Komisji.
(82)     W przypadku wystąpienia
ogniska choroby wpisanej do wykazu, co do której uznaje się, że
stanowi ona poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub zdrowia
publicznego w Unii, należy natychmiast podjąć środki
kontroli choroby, aby zwalczyć tę chorobę wpisaną do wykazu
i ochronić zdrowie zwierząt i zdrowie publiczne oraz powiązane
sektory.
(83)     Podmioty, osoby zawodowo
zajmujące się zwierzętami i posiadacze zwierząt domowych
powinny w pierwszym rzędzie ponosić odpowiedzialność za
zapobieganie rozprzestrzenianiu się przenośnych chorób zwierząt
i ich kontrolę. Powinny one podejmować natychmiastowe działania
w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia wysoce zaraźliwej choroby.
(84)     Właściwy organ
powinien być odpowiedzialny za wszczęcie dochodzenia w celu
potwierdzenia lub wykluczenia wystąpienia ogniska wysoce zaraźliwej
choroby wpisanej do wykazu, uznanej za przedstawiającą poważne
zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego w Unii.
(85)     Właściwy organ
powinien podjąć wstępne środki kontroli choroby, aby
zapobiec możliwemu rozprzestrzenieniu choroby wpisanej do wykazu, i
wszcząć dochodzenie epidemiologiczne.
(86)     W momencie potwierdzenia
wystąpienia choroby wpisanej do wykazu właściwy organ powinien
podjąć konieczne środki kontroli choroby, w tym, jeśli to
konieczne, ustanowić obszary objęte ograniczeniami, aby zwalczyć
tę chorobę i zapobiec jej dalszemu rozprzestrzenianiu się.
(87)     Wystąpienie choroby
wpisanej do wykazu u zwierząt dzikich może stanowić poważne
zagrożenie dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt utrzymywanych.
Należy zatem ustanowić szczególne przepisy dotyczące
środków kontroli i zwalczania chorób w odniesieniu do zwierząt
dzikich, tam gdzie to konieczne.
(88)     W odniesieniu do chorób
wpisanych do wykazu, które nie są wysoce zaraźliwe i które są
objęte obowiązkowym zwalczaniem, należy wprowadzić
środki kontroli choroby, aby zapobiec rozprzestrzenianiu tych chorób
wpisanych do wykazu, w szczególności na niezakażonych obszarach.
Jednak środki te mogą mieć bardziej ograniczony zasięg lub
różnić się od środków mających zastosowanie do
najbardziej niebezpiecznych chorób wpisanych do wykazu. Niniejsze
rozporządzenie powinno zatem określić szczególne przepisy w
odniesieniu do tych chorób. Państwa członkowskie, które mają
dobrowolny program zwalczania, powinny również wdrożyć tego
rodzaju środki kontroli choroby. Jednak poziom i intensywność
środków kontroli choroby powinna być proporcjonalna i
uwzględniać właściwości przedmiotowej choroby wpisanej
do wykazu, jej rozmieszczenie i znaczenie dla państwa członkowskiego,
które zostało nią dotknięte i dla całej Unii.
(89)     Aby zapewnić skuteczne
stosowanie środków kontroli choroby przewidzianych w niniejszym
rozporządzeniu przez podmioty, posiadaczy zwierząt domowych i
właściwe organy oraz uwzględnienie szczególnego charakteru
środków kontroli choroby w odniesieniu do poszczególnych chorób wpisanych
do wykazu oraz związanego z nimi ryzyka, należy zgodnie z art. 290
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przekazać Komisji uprawnienia
do przyjmowania aktów w zakresie szczegółowych środków kontroli
choroby w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia wystąpienia choroby
wpisanej do wykazu w zakładzie, innych miejscach i obszarach objętych
ograniczeniami.
(90)     W celu umożliwienia
wprowadzenia specjalnych środków kontroli choroby przez Komisję na
zasadzie tymczasowej w sytuacji, w której środki kontroli choroby
przewidziane w niniejszym rozporządzeniu okazałyby się
niewystarczające lub nieodpowiednie, aby zareagować na to
zagrożenie, należy przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze w
zakresie ustanawiania specjalnych środków kontroli choroby na czas
określony.
(91)     Rejestracja pewnych
przewoźników i zakładów utrzymujących zwierzęta lądowe
lub zajmujących się materiałem biologicznym wykorzystywanym do
rozrodu, lub przewożących je jest konieczna, aby właściwe
organy mogły prowadzić odpowiedni nadzór i zapobiegać
przenośnym chorobom zwierząt, kontrolować i zwalczać je.
(92)     Jeśli pewien rodzaj
zakładu utrzymującego zwierzęta lądowe lub zajmującego
się materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu, lub
przechowującego taki materiał stanowi szczególne ryzyko dla zdrowia
zwierząt, powinien podlegać zatwierdzeniu przez właściwy
organ.
(93)     Aby uniknąć
nieuzasadnionego obciążenia administracyjnego i kosztów, szczególnie
w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP),
należy umożliwić państwom członkowskim elastyczne
dostosowywanie systemu rejestracji i zatwierdzania do warunków lokalnych i
regionalnych oraz do modelu produkcji.
(94)     W celu ograniczenia
obciążenia administracyjnego, procedury rejestracji i zatwierdzania
powinny zostać zintegrowane, o ile to możliwe, z istniejącym
już w danym państwem członkowskim systemem rejestracji lub
zatwierdzania, wykorzystywanym do innych celów.
(95)     Podmioty znają najlepiej
zwierzęta pozostające pod ich opieką. Z tego względu powinny
prowadzić zaktualizowaną dokumentację, konieczną do celów
oceny statusu zdrowia zwierząt, identyfikowalności i dochodzenia
epidemiologicznego w przypadku wystąpienia choroby wpisanej do wykazu.
Dokumentacja ta powinna być łatwo dostępna dla
właściwego organu.
(96)     W celu zapewnienia publicznej
dostępności aktualnych informacji na temat zarejestrowanych
zakładów i przewoźników oraz zatwierdzonych zakładów,
właściwy organ powinien założyć i prowadzić
rejestr takich zakładów i przewoźników. Należy zgodnie z art.
290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przekazać Komisji
uprawnienia do przyjmowania aktów w zakresie informacji, jakie ma zawierać
rejestr zakładów i przewoźników oraz wymogów dotyczących
prowadzenia dokumentacji w odniesieniu do informacji, które należy
dokumentować, odstępstw od wymogów dotyczących prowadzenia
dokumentacji oraz szczególnych dodatkowych wymogów odnoszących się do
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu.
(97)     Aby zapewnić jednolite
warunki wykonania wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu
dotyczących rejestracji i zatwierdzania zakładów oraz prowadzenia
dokumentacji i rejestrów, należy przekazać Komisji uprawnienia
wykonawcze w zakresie ustanawiania przepisów dotyczących przekazywania
informacji, zwolnień i innych zasad, formatów i specyfikacji operacyjnych
w odniesieniu do rejestrów i dokumentacji.
(98)     Skuteczna
identyfikowalność jest podstawowym elementem polityki kontroli
chorób. Należy określić szczególne dla każdego gatunku
utrzymywanych zwierząt lądowych i materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu wymogi w zakresie identyfikacji i rejestracji, aby
ułatwić skuteczne stosowanie przepisów dotyczących zapobiegania
chorobom i ich kontroli określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Ponadto należy przewidzieć możliwość utworzenia
systemu identyfikacji i rejestracji dla gatunków, dla których w chwili obecnej
nie istnieją tego typu rozwiązania, lub na wypadek gdyby
wymagały tego zmieniające się okoliczności i
zagrożenia.
(99)     Aby zapewnić
właściwe funkcjonowanie systemu identyfikacji i rejestracji oraz by
zapewnić identyfikowalność, należy zgodnie z art. 290
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przekazać Komisji uprawnienia
do przyjmowania aktów dotyczących obowiązków w odniesieniu do baz
danych, wyznaczania właściwego organu, szczegółowych wymogów w
zakresie identyfikacji i rejestracji różnych gatunków zwierząt i
różnych dokumentów.
(100)   Należy ograniczyć
obciążenia administracyjne i koszty i zapewnić
elastyczność systemowi w okolicznościach, w których wymogi w
zakresie identyfikowalności można wypełnić środkami
innymi, niż te przewidziane w niniejszym rozporządzeniu. Należy
zatem przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych
zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie
odstępstw od wymogów dotyczących identyfikacji i rejestracji.
(101)   Aby zapewnić jednolite
warunki wdrożenia systemu identyfikacji i rejestracji oraz
identyfikowalności należy przekazać Komisji uprawnienia
wykonawcze do ustanawiania przepisów w zakresie specyfikacji technicznych baz
danych, środków identyfikacji, dokumentów i formatów, terminów i kryteriów
przyznawania odstępstw od takich systemów.
(102)   Ważnym narzędziem
zapobiegania wprowadzaniu i rozprzestrzenianiu przenośnych chorób
zwierząt jest stosowanie ograniczeń przemieszczeń zwierząt
i produktów, które mogą przenosić dane choroby. Jednak ograniczanie
przemieszczeń zwierząt i produktów może mieć poważne
gospodarcze skutki i zakłócać działanie rynku wewnętrznego.
Tego rodzaju ograniczenia należy zatem stosować tylko wtedy,
jeśli są konieczne i proporcjonalne do istniejącego ryzyka. Tego
rodzaju podejście jest zgodne z zasadami zawartymi w porozumieniu SPS i
międzynarodowych normach OIE.
(103)   Ogólne wymogi określone w
niniejszym rozporządzeniu powinny mieć zastosowanie do wszystkich
przemieszczeń zwierząt, takie jak np. zakaz przemieszczania
zwierząt z zakładu, w którym odnotowano nietypowe upadki lub inne
symptomy choroby o nieustalonej przyczynie lub wymogi w zakresie zapobiegania
chorobom w odniesieniu do przewozu.
(104)   Ramy prawne obecnie
określone w przepisach Unii w odniesieniu do przemieszczeń
zwierząt lądowych ustanawiają zharmonizowane zasady
dotyczące głównie przemieszczeń zwierząt lądowych i
produktów pochodzenia zwierzęcego pomiędzy państwami
członkowskimi, pozostawiając w gestii państw członkowskich
decyzję co do konieczności wprowadzenia wymogów dotyczących
przemieszczeń na ich terytorium. Porównanie obecnej sytuacji z wariantem,
w którym przepisy dotyczące przemieszczeń na terytorium państw
członkowskich zostałyby również zharmonizowane na poziomie Unii,
został szeroko omówiony w ocenie skutków unijnego rozporządzenia w
sprawie zdrowia zwierząt. Stwierdzono, że należy utrzymać
obecne podejście, ponieważ całkowita harmonizacja wszelkich
typów przemieszczeń byłaby bardzo skomplikowana, a korzyści dla
ułatwienia przemieszczeń pomiędzy państwami
członkowskimi nie byłyby większe niż negatywne skutki,
jakie miałoby to dla zdolności do kontrolowania chorób.
(105)   Do zwierząt
przemieszczanych pomiędzy państwami członkowskimi stosuje
się podstawowe wymogi w zakresie zdrowia zwierząt. W
szczególności nie należy przemieszczać zwierząt z
zakładów, w których odnotowano nietypowe upadki lub objawy choroby o
nieustalonej przyczynie. Jednak upadków, nawet nietypowych, powiązanych z
naukowymi procedurami, na które udzielono zezwolenia na mocy dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE z dnia 22 września 2010 r. w
sprawie ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych[26]
i których przyczyną nie są choroby zakaźne wpisane do wykazu,
nie należy uznawać za przesłankę do zakazania
przemieszczeń zwierząt przeznaczonych do celów naukowych.
(106)   Niniejsze rozporządzenie,
dzięki elastycznym rozwiązaniom, powinno ułatwiać przemieszczenia
pomiędzy państwami członkowskimi gatunków i kategorii
zwierząt lądowych stanowiących niewielkie ryzyko
rozprzestrzeniania chorób wpisanych do wykazu. Ponadto, należy
przewidzieć dalsze możliwości utworzenia odstępstw w
przypadkach, gdy państwa członkowskie lub podmioty dysponują
skutecznymi środkami ograniczającymi ryzyko, takimi jak systemy
zapewniające wysoki poziom bioasekuracji i skuteczny nadzór.
(107)   Zwierzęta kopytne i drób
to dwie grupy zwierząt o dużym znaczeniu gospodarczym, objęte
zakresem szczegółowych wymogów dotyczących przemieszczeń w
ramach przepisów unijnych przyjętych przed niniejszym
rozporządzeniem, takich jak dyrektywa Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca
1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na
handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną[27],
dyrektywa Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 w sprawie warunków zdrowotnych
zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami[28],
dyrektywa Rady 2009/156/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie warunków
zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz
zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich[29],
dyrektywa Rady 2009/158/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie warunków
zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i
przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych[30]
oraz częściowo dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r.
ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt
regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek
jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia
zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych
w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG[31].
Główne przepisy dotyczące przemieszczania tych gatunków należy
ustanowić w niniejszym rozporządzeniu. Szczegółowe wymogi, które
w dużej mierze zależą od chorób, które mogą być
przenoszone przez różne gatunki i kategorie zwierząt, należy
uregulować późniejszymi aktami Komisji z uwzględnieniem
właściwości przedmiotowych chorób, gatunków i kategorii zwierząt.

(108)   Gromadzenie kopytnych i drobiu
stwarza szczególnie wysokie zagrożenie chorobą, należy zatem
ustanowić w niniejszym rozporządzeniu szczegółowe przepisy
mające na celu ochronę zdrowia gromadzonych zwierząt i zapobieżenie
rozprzestrzenianiu się przenośnych chorób zwierząt.
(109)   W zależności od
chorób wpisanych do wykazu i gatunków wpisanych do wykazu należy
określić szczegółowe wymogi w zakresie zdrowia zwierząt w
odniesieniu do pewnych gatunków zwierząt, innych niż utrzymywane
zwierzęta kopytne i drób. Przepisy dotyczące tych gatunków
zostały również ustanowione w aktach prawnych mających
zastosowanie przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia, w
szczególności w dyrektywie 92/65/EWG. Ta dyrektywa ustanawia szczegółowe
przepisy w zakresie przemieszczania gatunków zwierząt, w tym pszczół
i owadów z rodzaju Bombus, małp człekokształtnych, psów i
kotów, itd., a w niniejszym rozporządzeniu należy zatem
przewidzieć podstawę prawną dla przyjmowania aktów delegowanych
i wykonawczych ustanawiających szczegółowe przepisy dotyczące
przemieszczania tych gatunków zwierząt.
(110)   Zakłady odizolowane,
zazwyczaj wykorzystywane do utrzymywania zwierząt doświadczalnych lub
zwierząt z ogrodów zoologicznych, zwykle dysponują wysokim poziomem
bioasekuracji, mają dobry i dobrze kontrolowany status zdrowotny i
podlegają mniejszej liczbie przemieszczeń, lub przemieszczeniom
jedynie w zamkniętym obiegu tego rodzaju zakładów. Status
zakładów odizolowanych, o który podmioty mogą wnioskować
dobrowolnie, został po raz pierwszy wprowadzony w dyrektywie 92/65/EWG, w
której określono przepisy i wymogi dotyczące zatwierdzenia i
przemieszczania dla zatwierdzonych jednostek, instytutów i centrów. Ten system
pozwala tym zakładom dokonywać wymiany zwierząt pomiędzy
nimi przy mniejszej liczbie wymogów dotyczących przemieszczania, a
jednocześnie daje gwarancję zdrowia w obiegu zakładów
odizolowanych. Z tego względu został on szeroko zaakceptowany przez
podmioty i jest wykorzystywany na zasadzie dobrowolności. W niniejszym
rozporządzeniu należy zatem zachować pojęcie zakładów
odizolowanych i ustanowić przepisy dotyczące przemieszczeń
pomiędzy tymi zakładami.
(111)   Dla celów naukowych, takich jak
cele badawcze lub diagnostyczne, a w szczególności cele, na które wydano
pozwolenie zgodnie z dyrektywą 2010/63/UE, może okazać się
konieczne przemieszczenie zwierząt niespełniających ogólnych
wymogów w zakresie zdrowia zwierząt określonych w niniejszym
rozporządzeniu i stwarzających podwyższone ryzyko dla zdrowia
zwierząt. Nie należy zakazywać tego rodzaju przemieszczeń
ani niepotrzebnie ich ograniczać przepisami niniejszego
rozporządzenia, ponieważ mogłoby to utrudnić dozwolone
działania badawcze i opóźnić postęp naukowy. Należy
jednak określić w niniejszym rozporządzeniu przepisy mające
na celu zapewnienie bezpiecznego przemieszczania tych zwierząt.
(112)   Struktura przemieszczeń
zwierząt wykorzystywanych w cyrku, zwierząt utrzymywanych w ogrodach
zoologicznych, zwierząt wystawowych i niektórych innych zwierząt
może różnić się od struktury przemieszczeń innych
utrzymywanych gatunków. Szczególną uwagę należy
poświęcić kwestii dostosowania przepisów unijnych do
przemieszczeń tego rodzaju zwierząt, uwzględniając
szczególne rodzaje ryzyka i alternatywne środki ograniczające ryzyko.

(113)   Aby zapewnić realizację
celów, o których mowa w motywach 102-112 niniejszego rozporządzenia,
należy zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów dotyczących
środków zapobiegania chorobom w transporcie, szczególnych przepisów w
odniesieniu do przemieszczania pewnych gatunków zwierząt oraz w
odniesieniu do szczególnych okoliczności takich jak zgromadzenia lub
odrzucone przesyłki, oraz dotyczących wymogów specjalnych lub
odstępstw w odniesieniu do innych rodzajów przemieszczeń, jak np.
przemieszczenia w celach naukowych.
(114)   Aby zapewnić
możliwość ustanowienia przepisów specjalnych w odniesieniu do
przemieszczeń, w przypadku gdy istniejące przepisy dotyczące
przemieszczeń są niewystarczające lub nieodpowiednie, aby
ograniczyć rozprzestrzenianie się pewnej choroby, należy
przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze do ustanawiania na czas
określony przepisów specjalnych dotyczących przemieszczeń.
(115)   Utrzymywane zwierzęta
lądowe, które są przemieszczane pomiędzy państwami
członkowskimi, powinny spełniać wymogi dotyczące tego
rodzaju przemieszczeń. Gatunkom stwarzającym zagrożenie dla
zdrowia oraz mającym duże znaczenie gospodarcze powinno towarzyszyć
świadectwo zdrowia zwierząt wydane przez właściwy organ.
(116)   Należy wykorzystywać
nowe technologie na ile to technicznie, praktycznie i finansowo wykonalne, aby
zmniejszyć obciążenie administracyjne podmiotów i
właściwego organu w odniesieniu do certyfikacji i powiadamiania, poprzez
zastąpienie dokumentacji papierowej elektroniczną i uproszczenie
procedur powiadamiania i szerokie wykorzystywanie ich dla wielorakich celów.
(117)   Jeśli świadectwo
zdrowia zwierząt wydane przez właściwy organ nie jest wymagane,
podmiot przemieszczający zwierzęta do innego państwa członkowskiego
powinien wystawić deklarację potwierdzającą
zgodność zwierząt z wymogami dotyczącymi przemieszczenia
określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
(118)   Aby zapewnić
realizację celów, o których mowa w motywach 115, 116 i 117 niniejszego
rozporządzenia, należy zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w
zakresie przepisów dotyczących treści, obowiązków informacyjnych
i odstępstw od wymogów w odniesieniu do certyfikacji zdrowia zwierząt
oraz szczegółowych przepisów w zakresie certyfikacji i
zobowiązań urzędowych lekarzy weterynarii do przeprowadzenia
odpowiednich kontroli przed podpisaniem świadectwa zdrowia
zwierzęcia.
(119)   Powiadamianie o
przemieszczeniach zwierząt i materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu pomiędzy państwami członkowskimi, a w niektórych
przypadkach na terytorium państw członkowskich, jest konieczne, aby
zapewnić identyfikowalność zwierząt i tego materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, w przypadku którego przemieszczenia
mogą stwarzać ryzyko rozprzestrzeniania przenośnych chorób
zwierząt. Należy zatem powiadamiać o takich przemieszczeniach i
rejestrować je. Do tych celów należy wykorzystywać system IMSOC
przewidziany w art. 130 ust. 1 rozporządzenia (UE) Parlamentu
Europejskiego i Rady nr xxx/xxx w sprawie kontroli urzędowych i innych
czynności urzędowych wykonywanych w celu zapewnienia przestrzegania
prawa paszowego i żywnościowego, przepisów dotyczących zdrowia i
dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i materiału przeznaczonego
do reprodukcji roślin i zmieniającego rozporządzenia (WE) nr
999/2001, 1829/2003, 1831/2003, 1/2005, 396/2005, 834/2007, 1099/2009,
1069/2009, 1107/2009, rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, [….]/2013, i
dyrektywy 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE, 2008/120/WE oraz
2009/128/WE (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych[32]
[Urząd Publikacji].
(120)   Aby zapewnić jednolite
warunki wykonania przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu w
odniesieniu do świadectw zdrowia zwierząt oraz powiadamiania o
przemieszczeniach, należy przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze do
ustanawiania przepisów dotyczących wzorów świadectw zdrowia
zwierząt, deklaracji, formatów i terminów w odniesieniu do powiadamiania o
przemieszczeniach zwierząt lądowych i wodnych, materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, oraz tam gdzie to stosowne,
produktów pochodzenia zwierzęcego.
(121)   Szczególny charakter
przemieszczeń zwierząt domowych stwarza ryzyko dla zdrowia
zwierząt, które różni się znacznie od przemieszczeń innych
zwierząt utrzymywanych. Należy zatem ustanowić w niniejszym
rozporządzeniu przepisy dotyczące tego rodzaju przemieszczeń.
Aby zapewnić, by zwierzęta domowe nie stwarzały znacznego ryzyka
rozprzestrzeniania przenośnych chorób zwierząt, należy zgodnie z
art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przekazać Komisji
uprawnienia do przyjmowania aktów w zakresie przepisów szczegółowych
dotyczących przemieszczeń tych zwierząt. Aby zapewnić
jednolite warunki wykonania wymogów w zakresie zdrowia zwierząt
określonych w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do
przemieszczeń zwierząt domowych, należy przekazać Komisji
uprawnienia wykonawcze do ustanawiania przepisów dotyczących środków
zapobiegania chorobom i ich kontroli, jakie należy wprowadzić w
odniesieniu do tego rodzaju przemieszczeń.
(122)   Zwierzęta dzikie mogą
z różnych przyczyn stanowić zagrożenie dla zdrowia zwierząt
i zdrowia publicznego, na przykład gdy przemieszcza się je do
zakładu lub z jednego rodzaju środowiska do innego rodzaju
środowiska. Może zachodzić konieczność wprowadzenia
odpowiednich środków zapobiegawczych w odniesieniu do przemieszczeń
tych zwierząt, aby uniknąć rozprzestrzeniania przenośnych
chorób zwierząt. Aby zapewnić, by zwierzęta dzikie nie
stwarzały znacznego ryzyka rozprzestrzeniania przenośnych chorób
zwierząt, należy zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w
zakresie przepisów szczegółowych dotyczących dodatkowych wymagań
w odniesieniu do przemieszczeń dzikich zwierząt lądowych.
(123)   Materiał biologiczny
wykorzystywany do rozrodu może stwarzać podobne ryzyko rozprzestrzeniania
przenośnych chorób zwierząt na żywe zwierzęta. Ponadto,
pewne właściwości produkcji tego materiału, powiązane
z wysokimi wymaganiami w zakresie zdrowia zwierząt hodowlanych,
stwarzają konieczność wprowadzenia bardziej rygorystycznych lub
szczególnych wymogów w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do
zwierząt dawców. Aby zapewnić bezpieczne przemieszczanie
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, jego oczekiwany
wysoki poziom zdrowia oraz aby uwzględnić pewne szczególne
zastosowania, należy zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów dotyczących
szczegółowych wymogów dotyczących przemieszczania materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu pewnych gatunków zwierząt,
specjalnych wymogów, takich jak np. jego przemieszczanie do celów naukowych oraz
odstępstw od obowiązku certyfikacji zdrowia zwierząt.
(124)   Produkty pochodzenia
zwierzęcego mogą stwarzać ryzyko rozprzestrzeniania
przenośnych chorób zwierząt. Wymogi w zakresie bezpieczeństwa
żywności w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego
określone w prawodawstwie unijnym zapewniają dobre praktyki
higieniczne i ograniczają ryzyko dla zdrowia zwierząt stwarzane przez
takie produkty. Jednakże w odniesieniu do niektórych przypadków
należy ustanowić w niniejszym rozporządzeniu szczegółowe
środki w zakresie zdrowia zwierząt, takie jak środki kontroli
chorób i środki nadzwyczajne w celu zapewnienia, by produkty pochodzenia
zwierzęcego nie przyczyniały się do rozprzestrzeniania chorób
zwierząt. W celu zapewnienia bezpiecznego przemieszczania produktów
pochodzenia zwierzęcego w tych szczególnych przypadkach, należy
zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przekazać
Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w zakresie szczegółowych
przepisów dotyczących przemieszczeń produktów pochodzenia
zwierzęcego w powiązaniu z wprowadzonymi środkami kontroli
chorób, zobowiązaniem do certyfikacji zdrowia zwierząt i
odstępstw od tych przepisów, jeżeli na takie odstępstwo pozwala
ryzyko związane z tego rodzaju przemieszczaniem i istniejące środki
ograniczające ryzyko.
(125)   Jeśli państwa
członkowskie wprowadzają środki dotyczące przemieszczania
zwierząt i materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, lub
postanawiają wprowadzić na swoich terytoriach środki krajowe w
celu ograniczenia wpływu przenośnych chorób zwierząt innych
niż choroby wpisane do wykazu, środki te nie mogą
wpływać na zasady dotyczące rynku wewnętrznego
określone w prawodawstwie unijnym. Z tego względu należy
ustanowić ramy dla tego rodzaju środków krajowych i zapewnić, by
nie wykraczały ona poza granice ustanowione przepisami Unii.
(126)   Rejestracja i zatwierdzanie
zakładów akwakultury są konieczne, aby właściwe organy
mogły prowadzić odpowiedni nadzór i zapobiegać przenośnym
chorobom zwierząt, kontrolować je i zwalczać. Dyrektywa
2006/88/WE nakłada na zakłady dokonujące przemieszczeń
zwierząt wodnych obowiązek uzyskania zatwierdzenia. Ten system
zatwierdzania należy utrzymać w niniejszym rozporządzeniu, bez
względu na fakt, że w niektórych językach urzędowych UE
stosowane są różne nazwy tego systemu zatwierdzania w niniejszym
rozporządzeniu i w dyrektywie 2006/88/WE.
(127)   Ubój i przetwarzanie
zwierząt akwakultury, które są objęte środkami kontroli
chorób, mogą stać się przyczyną rozprzestrzeniania
przenośnej choroby zwierząt, np. w wyniku uwolnienia ścieków
zawierających patogeny z zakładów przetwórczych. Konieczne jest zatem
zatwierdzanie zakładów przetwórczych, które wprowadziły środki
ograniczające ryzyko, aby mogły prowadzić ubój i przetwarzanie.
W niniejszym rozporządzeniu należy zatem przewidzieć
zatwierdzanie zakładów objętych kontrolą chorób i
zajmujących się żywnością pochodzącą ze
zwierząt wodnych.
(128)   W celu zapewnienia publicznej
dostępności aktualnych informacji na temat zarejestrowanych i
zatwierdzonych zakładów właściwy organ powinien
założyć i prowadzić rejestr takich zakładów.
Należy zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów dotyczących
informacji, które mają być zawarte w rejestrze zakładów
akwakultury, i wymogów w zakresie prowadzenia dokumentacji przez zakłady
akwakultury i przewoźników.
(129)   Aby zapewnić jednolite
warunki wykonania wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu
dotyczących rejestracji i zatwierdzania zakładów akwakultury i
zakładów objętych kontrolą chorób i zajmujących się
żywnością pochodzącą ze zwierząt wodnych oraz
prowadzenia dokumentacji i rejestrów zakładów, należy przekazać
Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie ustanawiania przepisów
dotyczących przekazywania informacji, odstępstw i innych przepisów
wykonawczych, oraz dotyczących formatu i specyfikacji operacyjnych w
odniesieniu do rejestrów i dokumentacji.
(130)   Z uwagi na fakt, że w
większości przypadków identyfikacja poszczególnych zwierząt
wodnych jest niemożliwa, prowadzenie dokumentacji w zakładach
akwakultury, zakładach objętych kontrolą chorób i
zajmujących się żywnością pochodzącą ze
zwierząt wodnych oraz przewoźników jest niezbędnym
narzędziem, aby zapewnić identyfikowalność zwierząt
wodnych. Dokumentacja jest również cenna dla celów nadzorowania sytuacji w
zakresie zdrowia zwierząt w zakładach.
(131)   Podobnie jak w przypadku
zwierząt lądowych należy ustanowić zharmonizowane zasady
dotyczące przemieszczania zwierząt wodnych, w tym przepisy w zakresie
certyfikacji zdrowia zwierząt i powiadamiania o przemieszczeniach.
(132)   Dyrektywa 2006/88/WE ustanawia
przepisy dotyczące przemieszczania zwierząt wodnych, które mają
zastosowanie do przemieszczania na terenie państw członkowskich i pomiędzy
nimi. Podstawowym czynnikiem branym pod uwagę przy ustanawianiu przepisów
dotyczących przemieszczania zwierząt wodnych jest status zdrowotny
danego państwa członkowskiego, docelowych stref i przedziałów w
odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu.
(133)   Taki sam system należy
przewidzieć w niniejszym rozporządzeniu. Jednakże aby
zachęcić państwa członkowskie do poprawy statusu
zdrowotnego ich populacji zwierząt wodnych, należy dokonać
pewnych zmian i zwiększyć elastyczność systemu.
(134)   Aby zapewnić kontrolę
przemieszczeń zwierząt wodnych, należy zgodnie z art. 290
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przekazać Komisji uprawnienia
do przyjmowania aktów w zakresie środków zapobiegania chorobom stosowanym
w transporcie, szczegółowych przepisów dotyczących przemieszczania
pewnych kategorii zwierząt wodnych w różnych celach,
szczegółowych wymogów lub odstępstw dla pewnych rodzajów
przemieszczeń, takich jak przemieszczanie w celach naukowych oraz w
zakresie dodatkowych wymogów dotyczących przemieszczania dzikich
zwierząt wodnych.
(135)   Aby zapewnić
możliwość ustanowienia tymczasowych odstępstw i przepisów
specjalnych w odniesieniu do przemieszczeń zwierząt wodnych, w
przypadku gdy przepisy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są
niewystarczające lub nieodpowiednie, aby ograniczyć
rozprzestrzenianie się pewnej choroby wpisanej do wykazu, należy
przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze do ustanawiania na czas
określony przepisów specjalnych dotyczących przemieszczeń lub odstępstw.
(136)   Unijna produkcja akwakultury
jest niezmiernie różnorodna, jeśli chodzi o gatunki i systemy
produkcji i to zróżnicowanie stale się zwiększa. Może to
powodować konieczność wprowadzenia krajowych środków
dotyczących chorób innych niż te, które są uznane za choroby
wpisane do wykazu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Jednakże tego
rodzaju środki krajowe powinny być uzasadnione, konieczne i
proporcjonalne do założonych celów. Ponadto nie powinny one
wpływać na przemieszczenia pomiędzy państwami
członkowskimi, chyba że jest to konieczne, aby uniknąć
wprowadzenia choroby, lub aby kontrolować jej rozprzestrzenianie się.
Krajowe środki wywierające wpływ na handel pomiędzy
państwami członkowskimi należy zatwierdzać i poddawać
regularnym przeglądom na poziomie Unii.
(137)   Obecnie choroby wpisane do
wykazu jedynie w bardzo ograniczonym zakresie dotyczą gatunków
zwierząt innych niż te zdefiniowane w niniejszym rozporządzeniu
jako lądowe lub wodne, takich jak gady, płazy, owady i inne. Nie
należy zatem wymagać, aby wszystkie przepisy niniejszego
rozporządzenia miały zastosowanie do tych zwierząt.
Jednakże jeżeli choroba, która dotyczy gatunku innego niż
lądowy lub wodny, zostałaby wpisana do wykazu, wówczas do tego
gatunku należy stosować odpowiednie wymogi w zakresie zdrowia
zwierząt określone w niniejszym rozporządzeniu, aby
zapewnić możliwość wprowadzenia odpowiednich i
proporcjonalnych środków zapobiegania chorobom i ich kontroli.
(138)   Aby zapewnić
możliwość ustanowienia przepisów dotyczących
przemieszczania tych zwierząt, które nie są zdefiniowane jako
zwierzęta lądowe i wodne w niniejszym rozporządzeniu, oraz
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów
pochodzenia zwierzęcego pochodzących od tych zwierząt,
jeżeli wymaga tego istniejące ryzyko, należy zgodnie z art. 290
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przekazać Komisji uprawnienia
do przyjmowania aktów w zakresie rejestracji i zatwierdzania zakładów,
prowadzenia rejestrów i dokumentacji, wymogów dotyczących identyfikacji,
rejestracji i identyfikowalności przemieszczeń, zobowiązań
dotyczących certyfikacji zdrowia zwierząt, deklaracji i powiadamiania
o przemieszczeniach zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących
z tych gatunków.
(139)   Jeżeli jest konieczne
zapewnienie jednolitych warunków wykonania wymogów w zakresie zdrowia
zwierząt w odniesieniu do tych innych gatunków zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów
pochodzenia zwierzęcego pochodzących od nich, należy
przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze do ustanawiania
szczegółowych przepisów dotyczących tych wymogów.
(140)   Aby zapobiec wprowadzaniu
chorób wpisanych do wykazów i nowo występujących chorób do Unii,
należy ustanowić skuteczne zasady wprowadzania do Unii zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów
pochodzenia zwierzęcego, które mogą przenosić takie choroby.
(141)   Wymogi dotyczące
wprowadzania zwierząt i produktów do Unii powinny odzwierciedlać
wymogi dotyczące przemieszczania na terenie Unii zwierząt i produktów
tej samej kategorii, gatunku i planowanego wykorzystania.
(142)   W celu zapewnienia, by
zwierzęta, materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu i produkty
pochodzenia zwierzęcego spełniały wymogi w zakresie zdrowia
zwierząt, które dają gwarancję równoważności z
wymogami przewidzianymi w przepisach unijnych, należy poddać te
zwierzęta, materiał i produkty odpowiednim kontrolom
właściwego organu państwa lub terytorium trzeciego
prowadzącego wywóz do Unii. Tam gdzie to właściwe, należy
zweryfikować status zdrowotny trzeciego państwa lub terytorium
pochodzenia, zanim udzieli się pozwolenia na wprowadzenie takich
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów
pochodzenia zwierzęcego. Konsekwentnie, jedynie państwa i terytoria
trzecie, które mogą wykazać spełnianie norm w zakresie zdrowia
zwierząt przy wprowadzaniu zwierząt i produktów do Unii, powinny
zostać uznane za kwalifikujące się do wywożenia ich do Unii
i umieszczone w specjalnym wykazie.
(143)   W odniesieniu do niektórych
gatunków i kategorii zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego nie
utworzono w aktach unijnych, które przyjęto przed datą przyjęcia
niniejszego rozporządzenia, unijnych wykazów państw i terytoriów
trzecich, z których dozwolone jest wprowadzanie do Unii. W takich przypadkach,
do czasu przyjęcia przepisów na podstawie niniejszego rozporządzenia,
państwom członkowskim należy zezwolić na określenie, z
których państw i terytoriów trzecich mogą zezwolić na
wprowadzanie na swoje terytorium tych zwierząt, materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia
zwierzęcego. Przy określaniu tych państw i terytoriów państwa
członkowskie powinny uwzględniać kryteria ustanowione w
niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do unijnych wykazów państw i
terytoriów trzecich.
(144)   Aby zapewnić
spełnianie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt do celów wprowadzenia
do Unii, określonych w niniejszym rozporządzeniu, i ich
zgodność z zasadami kodeksów zdrowia zwierząt OIE, wszystkim
zwierzętom, materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu i
produktom pochodzenia zwierzęcego wprowadzanym do Unii powinno
towarzyszyć świadectwo zdrowia zwierząt wydane przez
właściwy organ państwa lub terytorium trzeciego pochodzenia,
potwierdzające, że spełnione są wszystkie wymogi w zakresie
zdrowia zwierząt dotyczące wprowadzania do Unii. Jednak należy
zezwolić na odstąpienie od tej zasady w odniesieniu do towarów, które
stanowią niewielkie ryzyko dla zdrowia zwierząt.
(145)   Świadectwa zdrowia
zwierząt mogą istnieć samodzielnie, lecz przepisy Unii
często zawierają wymóg certyfikacji dla innych celów, np. w celu
poświadczenia, że wymogi w zakresie zdrowia publicznego lub
dobrostanu zwierząt zostały spełnione w odniesieniu do
zwierząt lub produktów. Należy to uwzględnić. Aby
ograniczyć obciążenia administracyjne i koszty należy
zezwolić na umieszczanie w tych świadectwach zdrowia zwierząt
informacji wymaganych na podstawie innych przepisów Unii dotyczących
bezpieczeństwa żywności i paszy.
(146)   Choroby mogą się
rozprzestrzeniać innymi sposobami niż za pośrednictwem
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu,
produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów ubocznych pochodzenia
zwierzęcego i produktów pochodnych. Na przykład choroby mogą
być rozprzestrzeniane za pośrednictwem pojazdów, pojemników
wykorzystywanych w transporcie, siana, słomy, produktów roślinnych,
przedmiotów, które mogły mieć styczność z zakażonymi
zwierzętami i sprzętem. Tam gdzie to konieczne, należy
wprowadzić środki zapobiegające przenoszeniu się chorób
tymi drogami.
(147)   Aby zapewnić odpowiedni
poziom szczegółowości wymogów dotyczących wprowadzania do Unii,
należy zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w zakresie
uzupełniania i zmiany kryteriów wpisywania do wykazu państw i
terytoriów trzecich, kryteriów zawieszania w tym wykazie i skreślania z
niego, uzupełniania przepisów dotyczących zatwierdzania zakładów
w państwach i terytoriach trzecich oraz odstępstw, wymogów w zakresie
zdrowia zwierząt dotyczących wprowadzania do Unii przesyłek z
państw trzecich i terytoriów, treści świadectw zdrowia
zwierząt, oraz wymogów w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do
czynników chorobotwórczych, innych przedmiotów, środków transportu i
sprzętu, które mogą przenosić choroby zwierząt.
(148)   Aby zapewnić jednolite
warunki wykonania wymogów w zakresie zdrowia zwierząt dotyczących
wprowadzania do Unii przesyłek zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego,
należy Komisji przyznać uprawnienia wykonawcze do ustanawiania
przepisów w zakresie, między innymi, wykazu państw i terytoriów
trzecich, z których dozwolone jest wprowadzanie do Unii zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów
pochodzenia zwierzęcego oraz wzorów świadectw zdrowia zwierząt.
(149)   Doświadczenia z
przeszłości wykazały, że gdy pojawia się ognisko poważnej
choroby w państwach członkowskich lub państwach lub terytoriach
trzecich, z których wprowadzane są do Unii zwierzęta lub produkty,
należy natychmiast wprowadzić środki zapobiegania chorobom i ich
kontroli, aby ograniczyć wprowadzanie i rozprzestrzenianie choroby. Taka
sytuacja nadzwyczajna może pojawić się w związku z
chorobami wpisanymi do wykazu, nowo występującymi chorobami lub
innymi zagrożeniami dla zdrowia zwierząt. W tym kontekście
należy uściślić, które środki zapobiegania chorobom i
ich kontroli określone w niniejszym rozporządzeniu mogą być
stosowane w przypadku wystąpienia ogniska choroby wpisanej do wykazu lub
nowo występującej choroby lub zagrożenia. We wszystkich tych
przypadkach jest niezmiernie ważne, aby środki można było
wprowadzić z bardzo krótkim wyprzedzeniem i niezwłocznie. Tego
rodzaju środki ograniczyłyby przemieszczenia w i do Unii, z tego
względu należy w miarę możliwości wprowadzać je
na poziomie Unii.
(150)   Aby zapewnić
skuteczną i szybką reakcję na pojawiające się
zagrożenia, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze do
ustanawiania środków nadzwyczajnych.
(151)   Komisja powinna przyjmować
w należycie uzasadnionych przypadkach akty wykonawcze mające
natychmiastowe zastosowanie dotyczące między innymi sporządzania
wykazów chorób i gatunków, chorób wpisanych do wykazu, które mają być
objęte zestawem środków zapobiegania chorobom i ich kontroli,
zapasów, procedur zaopatrywania, przechowywania, dostarczania i innych procedur
w odniesieniu do unijnych banków antygenów, szczepionek i odczynników
diagnostycznych, ustanawiania specjalnych środków kontroli chorób i
odstępstw na czas określony, specjalnych przepisów w odniesieniu do
przemieszczania zwierząt lądowych i wodnych na czas określony, środków
nadzwyczajnych oraz sporządzania wykazów państw i terytoriów trzecich
w odniesieniu do wprowadzania do Unii.
(152)   Niniejsze rozporządzenie
określa ogólne i szczegółowe przepisy dotyczące zapobiegania
przenośnym chorobom zwierząt i ich kontroli i zapewnia zharmonizowane
podejście do kwestii zdrowia zwierząt w całej Unii. W niektórych
obszarach, takich jak ogólna odpowiedzialność za zdrowie
zwierząt, powiadamianie, nadzór, rejestracja, zatwierdzanie lub
identyfikowalność, należy zezwolić państwom
członkowskim na stosowanie dodatkowych lub bardziej rygorystycznych
środków krajowych, lub zachęcać je do tego. Należy jednak
zezwolić na wprowadzanie tego rodzaju środków krajowych jedynie
wówczas, gdy nie naruszają one celów w zakresie zdrowia zwierząt
określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz gdy nie utrudniają
przemieszczania zwierząt i produktów pomiędzy państwami
członkowskimi, chyba że jest to konieczne, aby zapobiec wprowadzeniu
choroby lub kontrolować jej rozprzestrzenianie.
(153)   Środki krajowe, o których
mowa w motywie 152, powinny być objęte procedurą uproszczonego
powiadomienia w celu ograniczenia obciążenia administracyjnego.
Doświadczenie wykazało, że ogólna procedura powiadamiania
ustanowiona w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22
czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w
dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług
społeczeństwa informacyjnego[33] pełni
ważną rolę jako wytyczna służąca poprawie
jakości krajowych przepisów technicznych w zakresie zwiększonej przejrzystości,
czytelności i skuteczności na obszarach nieobjętych
harmonizacją lub zharmonizowanych częściowo. Należy zatem
stosować ogólną procedurę powiadamiania określoną w
dyrektywie 98/34/WE.
(154)   Obecnie zasady unijne w
zakresie zdrowia zwierząt są określone w następujących
aktach Parlamentu Europejskiego i Rady oraz w późniejszych aktach Komisji
przyjętych na ich podstawie:
–
dyrektywa Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r.
w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel
wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną[34],

–
dyrektywa Rady 77/391/EWG z dnia 17 maja 1977 r.
wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania brucelozy, gruźlicy
i białaczki bydła[35],
–
dyrektywa Rady 78/52/EWG z dnia 13 grudnia 1977 r.
ustanawiająca wspólnotowe kryteria w odniesieniu do krajowych planów
przyspieszonego zwalczania brucelozy, gruźlicy i enzootycznej
białaczki bydła[36],
–
dyrektywa Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu
wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia bydła domowego[37],

–
dyrektywa Rady 80/1095/EWG z dnia 11 listopada 1980
r. ustanawiająca warunki mające na celu trwałe uwolnienie
terytorium Wspólnoty od klasycznego pomoru świń[38],
–
dyrektywa Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia
1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie[39],

–
dyrektywa Rady 89/556/EWG z dnia 25 września
1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel
wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków
bydła domowego[40],
–
dyrektywa Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r.
ustanawiająca warunki sanitarne odnośnie do zwierząt mające
zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym nasieniem trzody chlewnej oraz
w przywozie[41],
–
dyrektywa Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r.
w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel
wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami[42],
–
decyzja Rady 91/666/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r.
ustanawiająca wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy[43],

–
dyrektywa Rady 92/35/EWG z dnia 29 kwietnia 1992 r.
ustanawiająca zasady kontroli i środki zwalczania afrykańskiego
pomoru koni[44],
–
dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r.
ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i
przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków
nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt
ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w
załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG[45],
–
dyrektywa Rady 92/66/EWG z dnia 14 lipca 1992 r.
wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania rzekomego pomoru drobiu[46],
–
dyrektywa Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego
regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych
wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach
wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy
89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG[47],
–
dyrektywa Rady 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r.
wprowadzająca ogólne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób
zwierząt i szczególne środki odnoszące się do choroby
pęcherzykowej świń[48],
–
decyzja Rady 95/410/WE z dnia 22 czerwca 1995 r.
ustanawiająca zasady badań mikrobiologicznych przez pobieranie próbek
w zakładzie pochodzenia drobiu rzeźnego przeznaczonego dla Finlandii
i Szwecji[49],
–
dyrektywa Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000
r. ustanawiająca przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania
choroby niebieskiego języka[50],
–
decyzja Rady 2000/258/WE z dnia 20 marca 2000 r.
określająca specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie
kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w
monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie[51],
–
rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu
Europejskiego i Rady z 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji
i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i
produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr
820/97[52],
–
dyrektywa Rady 2001/89/WE z dnia 23
października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego
pomoru świń[53],
–
dyrektywa Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r.
ustanawiająca przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego
pomoru świń oraz zmieniająca dyrektywę 92/119/EWG w
zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń[54],

–
dyrektywa Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r.
ustanawiająca przepisy sanitarne regulujące produkcję,
przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia
zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi[55],
–
dyrektywa Rady 2003/85/WE z dnia 29 września
2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy,
uchylająca dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG
oraz zmieniająca dyrektywę 92/46/EWG[56],
–
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr XXX/XXX w sprawie przemieszczania o charakterze niehandlowym
zwierząt domowych i uchylające rozporządzenie (WE) nr 998/2003 [Publication
Office][57],
–
rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17
grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i
kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy
92/102/EWG i 64/432/EWG[58],
–
dyrektywa Rady 2004/68/WE z dnia 26 kwietnia 2004
r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt regulujące przywóz do
oraz tranzyt przez terytorium Wspólnoty niektórych żywych zwierząt
kopytnych, zmieniająca dyrektywy 90/426/EWG oraz 92/65/EWG i
uchylająca dyrektywę 72/462/EWG[59],
–
dyrektywa Rady 2009/156/WE z dnia 30 listopada 2009
r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących
przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw
trzecich[60],
–
dyrektywa Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r.
w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylająca
dyrektywę 92/40/EWG[61],
–
dyrektywa Rady 2006/88/WE z dnia 24
października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt
akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom
zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób[62],
–
dyrektywa Rady 2008/71/WE z dnia 15 lipca
2008 r. w sprawie identyfikacji i rejestracji świń
(wersja skodyfikowana dyrektywy 92/102/EWG)[63],
–
dyrektywa Rady 2009/158/WE z dnia 30 listopada 2009
r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel
wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj
wylęgowych[64].
(155)   Przepisy określone w
aktach prawnych, o których mowa w motywie 154, mają być
zastąpione przez niniejsze rozporządzenie i późniejsze akty
Komisji przyjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia. Należy
zatem uchylić te akty prawne. Jednakże w celu zapewnienia
jasności prawa i uniknięcia próżni prawnej, uchylenie powinno
stać się skuteczne dopiero wówczas, gdy odpowiednie akty delegowane i
wykonawcze zostaną przyjęte na podstawie niniejszego
rozporządzenia. Należy zatem nadać Komisji uprawnienie do
określenia terminów, w których uchylenie tych aktów prawnych staje
się skuteczne.
(156)   Następujące akty Rady
w dziedzinie zdrowia zwierząt są zdezaktualizowane i należy je
uchylić w interesie jasności prawodawstwa Unii: decyzja Rady
78/642/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie środków ochrony zdrowia w
odniesieniu do Republiki Botswany[65]; dyrektywa Rady
79/110/EWG z dnia 24 stycznia 1979 r. upoważniająca Republikę
Włoską do odroczenia powiadomienia o jej krajowych planach
przyspieszonego zwalczenia brucelozy i gruźlicy u bydła i ich
wykonania[66]; dyrektywa Rady 81/6/EWG
z dnia 1 stycznia 1981 r. upoważniająca Republikę Grecką do
zgłoszenia jej krajowych planów przyspieszonego zwalczenia brucelozy i
gruźlicy u bydła i ich wykonania[67]; decyzja Rady
89/455/EWG z dnia 24 lipca 1989 r. wprowadzająca wspólnotowe środki w
celu ustanowienia projektów pilotażowych w zakresie kontroli
wścieklizny w celu jej zwalczenia lub zapobieżenia jej[68];
dyrektywa Rady 90/423/EWG 26 czerwca 1990 r. zmieniająca dyrektywę
85/511/EWG wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania
pryszczycy[69], decyzja Rady 90/678/EWG
z dnia 13 grudnia 1990 uznająca pewne części terytorium
Wspólnoty za oficjalnie wolne od klasycznego pomoru świń lub wolne od
klasycznego pomoru świń[70].
(157)   Wymogów niniejszego
rozporządzenia nie należy stosować dopóki nie będą
stosowane wszystkie akty delegowane i wykonawcze, które mają zostać
przyjęte przez Komisję na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Należy przewidzieć okres co najmniej 36 miesięcy pomiędzy
datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia a datą
rozpoczęcia stosowania nowych przepisów, aby dać podmiotom czas na
dostosowanie się.
(158)   W celu zapewnienia
pewności prawa w odniesieniu do stosowania przepisów dotyczących
identyfikacji i rejestracji zwierząt, środków kontroli chorób
niektórych chorób odzwierzęcych oraz przemieszczeń zwierząt
domowych o charakterze niekomercyjnym, należy zgodnie z art. 290 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przekazać Komisji uprawnienia do
przyjmowania aktów określających terminy, w których
rozporządzenie (WE) nr 1760/2000, (UE) nr XXX/XXX [Ex-998/2003] i (WE) nr
21/2004 oraz dyrektywy 92/66/EWG, 2000/75/WE, 2001/89/WE, 2002/60/WE,
2003/85/WE, 2005/94/WE i 2008/71/WE przestają mieć zastosowanie.
(159)   Uprawnienia wykonawcze
przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być wykonywane
zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011
z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne
dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania
uprawnień wykonawczych przez Komisję[71].
(160)   Szczególnie ważne jest,
aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła odpowiednie
konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując
akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie
przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(161)   Niniejsze rozporządzenie
nie powinno spowodować nieproporcjonalnego obciążenia
administracyjnego lub skutków gospodarczych dla małych i średnich
przedsiębiorstw. Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, na podstawie
konsultacji przeprowadzonych z zainteresowanymi stronami, uwzględniono
szczególne położenie małych i średnich
przedsiębiorstw. Nie brano pod uwagę ewentualnego ogólnego odstępstwa
od wymogów niniejszego rozporządzenia dla tego rodzaju
przedsiębiorstw, z uwagi na cele polityki publicznej w zakresie ochrony
zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego. Należy jednak
przewidzieć szereg odstępstw dla tego rodzaju przedsiębiorstw w
odniesieniu do różnych wymogów określonych w niniejszym
rozporządzeniu, po uwzględnieniu istniejącego ryzyka.
(162)   Cele niniejszego
rozporządzenia, to znaczy ustanowienie przepisów w zakresie zdrowia
zwierząt w odniesieniu do zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu, produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów
ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych w stopniu, w
jakim są one nieobjęte przez szczegółowe przepisy określone
w innych aktach prawnych Unii oraz w odniesieniu do przedmiotów, za
pośrednictwem których może dochodzić do rozprzestrzeniania
przenośnych chorób zwierząt, nie mogą zostać zrealizowane w
stopniu dostatecznym przez państwa członkowskie i mogą być
lepiej zrealizowane na poziomie Unii poprzez wspólne i skoordynowane ramy
prawne w zakresie zdrowia zwierząt. Niniejsze rozporządzenie jest
zatem zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 ust.
3 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza
ponad to, co konieczne dla realizacji tych celów.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ I
REGUŁY OGÓLNE
Rozdział 1
Przedmiot, zakres i definicje
Artykuł 1
Przedmiot
1.           W niniejszym rozporządzeniu
ustanawia się reguły dotyczące zapobiegania chorobom
zwierząt przenoszonym na zwierzęta lub na ludzi oraz reguły
dotyczące kontroli takich chorób.
Reguły te określają:
a)      w części I –
hierarchizację chorób stanowiących przedmiot zainteresowania Unii
oraz kategoryzację tych chorób, a także określenie
obowiązków w zakresie zdrowia zwierząt;
b)      w części II – wczesne
wykrywanie chorób, powiadamianie o nich i sprawozdawczość w tym
zakresie, nadzór, programy zwalczania i status obszaru wolnego od choroby;
c)      w części III –
świadomość chorób, gotowość na wypadek ich
wystąpienia i ich kontrola;
d)      w części IV – rejestrację
i zatwierdzanie zakładów i przewoźników, przemieszczenia i
identyfikowalność przesyłek zwierząt, materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego
w Unii;
e)      w części V – wprowadzanie do Unii
przesyłek zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego oraz wywóz takich
przesyłek z Unii;
f)       w części VI – środki
nadzwyczajne wprowadzane w przypadku nadzwyczajnej sytuacji związanej z
chorobą.
2.           Reguły, o których mowa w ust.
1:
a)      zapewniają:
(i)      zrównoważony charakter produkcji
rolnej i produkcji akwakultury w Unii;
(ii)      skuteczne funkcjonowanie rynku
wewnętrznego;
(iii)     zmniejszenie negatywnego wpływu na
środowisko wywieranego przez:
–
niektóre choroby;
–
środki wprowadzane w celu zapobiegania
chorobom i ich kontroli;
b)      uwzględniają:
(i)      powiązanie zdrowia zwierząt
ze:
–
zdrowiem publicznym;
–
środowiskiem oraz skutkami zmiany klimatu;
–
bezpieczeństwem żywności i paszy;
–
dobrostanem zwierząt;
–
bezpieczeństwem żywnościowym;
(ii)      gospodarcze, społeczne, kulturalne
i środowiskowe konsekwencje stosowania środków kontroli chorób i
środków zapobiegania chorobom.
Artykuł 2
Zakres rozporządzenia
1.           Niniejsze rozporządzenie ma
zastosowanie do:
a)      zwierząt utrzymywanych i
zwierząt dzikich;
b)      materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu;
c)      produktów pochodzenia zwierzęcego;
d)      produktów ubocznych pochodzenia
zwierzęcego i produktów pochodnych, bez uszczerbku dla reguł
określonych w rozporządzeniu (WE) Ne 1069/2009;
e)      obiektów, środków transportu,
sprzętu i wszystkich innych dróg zakażenia oraz przedmiotów, z
którymi wiąże się lub potencjalnie może wiązać
się rozprzestrzenianie się przenośnych chorób zwierząt.
2.           Niniejsze rozporządzenie
stosuje się do chorób przenośnych, w tym do chorób
odzwierzęcych, bez uszczerbku dla reguł określonych w:
a)      decyzji nr 2119/98/WE;
b)      rozporządzeniu (WE)
nr 999/2001;
c)      dyrektywie 2003/99/WE;
d)      rozporządzeniu (WE)
nr 2160/2003.
Artykuł 3
Zakres części IV dotyczącej rejestracji, zatwierdzania,
identyfikowalności i przemieszczeń
1.           Część IV tytuł I
stosuje się do:
a)      zwierząt lądowych oraz
zwierząt, które nie są zwierzętami lądowymi, lecz mogą
przenosić choroby, na które zapadają zwierzęta lądowe;
b)      materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu zwierząt lądowych;
c)      produktów pochodzenia zwierzęcego
uzyskanych ze zwierząt lądowych.
2.           Część IV tytuł
II stosuje się do:
a)      zwierząt wodnych oraz zwierząt,
które nie są zwierzętami wodnymi, lecz mogą przenosić choroby,
na które zapadają zwierzęta wodne;
b)      produktów pochodzenia zwierzęcego
uzyskanych ze zwierząt wodnych.
3.           Część IV tytuł
III stosuje się do:
a)      zwierząt innych niż
zdefiniowane jako zwierzęta lądowe i zwierzęta wodne w art. 4
ust. 1 pkt 4;
b)      materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu innych zwierząt, o których mowa w lit. a), i
uzyskanych z nich produktów pochodzenia zwierzęcego.
4.           Część IV tytuł I
rozdział 1 i 3 oraz część IV tytuł II rozdział 1
i 2 nie mają zastosowania do zwierząt domowych.
Artykuł 4
Definicje
1.           Do celów niniejszego
rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)      „zwierzęta” oznaczają
zwierzęta kręgowe i bezkręgowe;
2)      „zwierzęta lądowe”
oznaczają ptaki, ssaki lądowe, pszczoły i owady z rodzaju Bombus;
3)      „zwierzęta wodne” oznaczają
zwierzęta następujących gatunków, we wszystkich stadiach
rozwoju, w tym jaja, plemniki i gamety:
(i)      ryby należące do nadgromady
bezżuchwowców (Agnatha) oraz do gromad ryb
chrzęstnoszkieletowych (Chondrichthyes),
mięśniopłetwych (Sarcopterygii) i promieniopłetwych
(Actinopterygii);
(ii)      mięczaki wodne należące
do typu Mollusca;
(iii)     skorupiaki wodne należące do
podtypu Crustacea;
4)      „inne zwierzęta” oznaczają
zwierzęta z gatunków innych niż zdefiniowane jako zwierzęta
lądowe i zwierzęta wodne;
5)      „zwierzęta utrzymywane”
oznaczają zwierzęta, które są utrzymywane przez człowieka;
w przypadku zwierząt wodnych – zwierzęta akwakultury;
6)      „akwakultura” oznacza chów zwierząt
wodnych przy użyciu technik stosowanych w celu zwiększenia produkcji tych
zwierząt, tak by wykraczała ona poza naturalną
zdolność środowiska, o ile zwierzęta pozostają
własnością co najmniej jednej osoby fizycznej lub prawnej na
etapie chowu lub hodowli do momentu zbioru i włącznie z nim, z
wyłączeniem zbioru lub połowu do celów spożycia przez ludzi
dzikich zwierząt wodnych, które są następnie czasowo
przetrzymywane przed ubojem bez karmienia;
7)      „zwierzęta akwakultury”
oznaczają zwierzęta wodne utrzymywane w warunkach akwakultury;
8)      „zwierzęta dzikie” oznaczają
zwierzęta, które nie są zwierzętami utrzymywanymi;
9)      „drób” oznacza ptaki chowane i trzymane w
niewoli:
a)       do celów produkcji:
(i)      mięsa;
(ii)      jaj spożywczych;
(iii)     innych produktów;
b)      do celów odnowy zasobów ptaków
łownych;
c)       do celów hodowli ptaków wykorzystywanych
do rodzajów produkcji, o których mowa w lit. a);
10)    „ptaki żyjące w niewoli”
oznaczają ptaki inne niż drób, utrzymywane w niewoli z innych powodów
niż te, o których mowa w pkt 9, w tym ptaki utrzymywane do celów pokazów,
wyścigów, wystaw, konkursów, hodowli lub na sprzedaż;
11)    „zwierzę domowe” oznacza zwierzę
z gatunku wymienionego w załączniku I, które:
a)       jest utrzymywane w gospodarstwie
domowym, lub, w przypadku zwierząt wodnych, w niekomercyjnych akwariach
ozdobnych;
b)      jeżeli jest przemieszczane,
towarzyszy w celu przemieszczenia o charakterze niekomercyjnym posiadaczowi
zwierząt domowych lub osobie fizycznej działającej w jego
imieniu i w porozumieniu z nim, o ile posiadacz zwierząt domowych lub
osoba działająca w jego imieniu pozostaje odpowiedzialna za te
zwierzęta w czasie takiego przemieszczenia o charakterze niekomercyjnym;
12)    „posiadacz zwierząt domowych” oznacza
osobę fizyczną utrzymującą zwierzę domowe;
13)    „przemieszczenie o charakterze
niekomercyjnym” oznacza przemieszczenie zwierząt domowych, z którym ani
bezpośrednio, ani pośrednio nie wiąże się zysk
finansowy ani przeniesienie tytułu własności i którego celem nie
jest uzyskanie zysku finansowego ani przeniesienie tytułu
własności;
14)    „choroba” oznacza wystąpienie
zakażeń i zarażeń pasożytami u zwierząt,
spowodowane czynnikiem lub czynnikami chorobotwórczymi przenoszonymi na
zwierzęta lub ludzi; chorobie mogą, ale nie muszą
towarzyszyć objawy kliniczne lub patologiczne;
15)    „choroby wpisane do wykazu” oznaczają
choroby wpisane do wykazu zgodnie z art. 5 ust. 2;
16)    „nowo występująca choroba”
oznacza chorobę inną niż choroba wpisana do wykazu, która
może potencjalnie spełniać kryteria dotyczące chorób
wpisanych do wykazu określone w art. 6 ust. 1 lit. a) ze względu na:
a)       pojawienie się nowej choroby w
wyniku ewolucji lub zmiany istniejącego czynnika chorobotwórczego;
b)      rozprzestrzenianie się znanej
choroby na nowy obszar geograficzny lub na nową populację; lub
c)       zdiagnozowanie po raz pierwszy
nieznanego wcześniej czynnika chorobotwórczego lub choroby;
17)    „profil choroby” oznacza kryteria
dotyczące choroby, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a);
18)    „gatunek wpisany do wykazu” oznacza
gatunek zwierząt lub grupę gatunków zwierząt wpisanych do wykazu
zgodnie z art. 7 ust. 2 lub, w przypadku nowo występujących chorób,
gatunek zwierząt lub grupę gatunków zwierząt, które
spełniają określone w art. 7 ust. 2 kryteria dotyczące
gatunków wpisanych do wykazu;
19)    „zagrożenie” oznacza czynnik
chorobotwórczy w zwierzęciu lub produkcie, bądź stan
zwierzęcia lub produktu, mogący powodować negatywne skutki dla
zdrowia ludzi lub zwierząt;
20)    „ryzyko” oznacza prawdopodobieństwo
wystąpienia i prawdopodobną skalę biologicznych i gospodarczych
konsekwencji negatywnych skutków dla zdrowia zwierząt lub dla zdrowia
publicznego;
21)    „bioasekuracja” oznacza
całość środków w zakresie zarządzania i środków
fizycznych mających na celu obniżenie ryzyka wprowadzenia, rozwoju i rozprzestrzeniania
się chorób do następujących populacji lub miejsc, z nich i w nich:

a)       populacja zwierząt, lub
b)      zakład, strefa, przedział,
środek transportu lub inne obiekty, pomieszczenia lub miejsca;
22)    „podmiot” oznacza osobę fizyczną
lub prawną, która odpowiada za zwierzęta i produkty, w tym posiadaczy
zwierząt i przewoźników, jednak z wyłączeniem posiadaczy
zwierząt domowych i lekarzy weterynarii;
23)    „osoba zawodowo zajmująca się
zwierzętami” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która jest
związana zawodowo ze zwierzętami lub produktami, inną niż
podmioty lub lekarze weterynarii;
24)    „zakład” oznacza pomieszczenia,
strukturę lub środowisko, w którym utrzymywane są zwierzęta
lub materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu, z wyjątkiem:
a)       gospodarstw domowych, w których
utrzymuje się zwierzęta domowe;
b)      akwariów niekomercyjnych, w których
utrzymuje się zwierzęta wodne;
c)       przychodni lub klinik weterynaryjnych;
25)    „materiał biologiczny wykorzystywany
do rozrodu” oznacza:
a)       plemniki, nasienie, oocyty i zarodki
przeznaczone do sztucznego rozrodu;
b)      jaja wylęgowe;
26)    „produkty pochodzenia zwierzęcego”
oznaczają:
a)       żywność pochodzenia
zwierzęcego, w tym miód i krew:
b)      żywe małże,
szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie przeznaczone do
spożycia przez ludzi; oraz
c)       zwierzęta inne niż te, o
których mowa w lit. b), przeznaczone do przygotowania w celu dostarczenia ich w
postaci żywej konsumentowi końcowemu;
27)    „produkty uboczne pochodzenia
zwierzęcego” oznaczają całe ciała zwierząt lub ich
części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty
otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, z
wyjątkiem materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;
28)    „produkty pochodne” oznaczają
produkty otrzymane w wyniku przynajmniej jednej obróbki,
przekształcenia lub etapu przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia
zwierzęcego;
29)    „produkty” oznaczają:
a)       materiał biologiczny wykorzystywany
do rozrodu;
b)      produkty pochodzenia zwierzęcego;
c)       produkty uboczne pochodzenia
zwierzęcego i produkty pochodne;
30)    „kontrola urzędowa” oznacza
kontrolę urzędową zdefiniowaną w art. 2 pkt 1
rozporządzenia (UE) XXX/XXX [Publication office – Number to be added: on official controls and other official
activities.];
31)    „status zdrowotny” oznacza status w
zakresie choroby pod względem wszystkich chorób wpisanych do wykazu dla
danego gatunku wpisanego do wykazu, w odniesieniu do:
a)       zwierzęcia;
b)      zwierząt w:
(i)      zakładzie;
(ii)      przedziale;
(iii)     strefie;
(iv)     państwie członkowskim;
(v)     państwie lub terytorium trzecim;
32)    „strefa” oznacza:
a)       w przypadku zwierząt lądowych
– jasno określoną część państwa
członkowskiego, państwa lub terytorium trzeciego, na której znajduje
się subpopulacja zwierząt o odrębnym statusie zdrowotnym w
odniesieniu do danej choroby lub chorób, objęta odpowiednimi środkami
nadzoru, kontroli chorób i bioasekuracji;
b)      w przypadku
zwierząt wodnych – zwarty system hydrologiczny o odrębnym statusie
zdrowotnym w odniesieniu do danej choroby lub chorób, stanowiący jeden z
następujących obszarów:
(i)      całą zlewnię od
źródła drogi wodnej do jej ujścia lub do jeziora;
(ii)      więcej niż jedną
zlewnię;
(iii)     część zlewni od
źródła drogi wodnej do bariery, która zapobiega wprowadzeniu danej
choroby lub chorób;
(iv)     część obszaru
przybrzeżnego o precyzyjnie wyznaczonych granicach geograficznych;
(v)     ujście
rzeki o precyzyjnie wyznaczonych granicach geograficznych;
33)    „zlewnia” oznacza obszar lub dorzecze,
którego granice wyznaczają naturalne cechy ukształtowania terenu,
takie jak wzgórza lub góry, a do której płyną wszystkie cieki wodne;
34)    „przedział” oznacza subpopulację
zwierząt w jednym lub większej liczbie zakładów, a w przypadku
zwierząt wodnych – w jednym lub większej liczbie zakładów
akwakultury, objętą wspólnym systemem zarządzania bioasekuracją,
o odrębnym statusie zdrowotnym w odniesieniu do danej choroby lub chorób i
objętą odpowiednimi środkami nadzoru, kontroli chorób i
bioasekuracji;
35)    „kwarantanna” oznacza utrzymywanie
zwierząt w izolacji pod kontrolą właściwego organu, bez
bezpośredniej ani pośredniej styczności z innymi
zwierzętami, tak by zapewnić nierozprzestrzenianie się chorób,
podczas gdy zwierzęta podlegają obserwacji przez określony czas
oraz, w stosownych przypadkach, badaniom i obróbce lub leczeniu;
36)    „jednostka epidemiologiczna” oznacza
grupę zwierząt będących w równym stopniu narażonych na
kontakt z czynnikiem chorobotwórczym;
37)    „ognisko choroby” oznacza co najmniej
jeden przypadek choroby w zakładzie, gospodarstwie domowym lub w innym
miejscu, w którym utrzymywane są lub znajdują się
zwierzęta;
38)    „przypadek choroby” oznacza urzędowo
potwierdzone wystąpienie u żywego lub martwego zwierzęcia
choroby wpisanej do wykazu lub nowo występującej choroby;
39)    „obszar objęty ograniczeniami”
oznacza strefę, w której stosuje się ograniczenia przemieszczeń
pewnych zwierząt lub produktów oraz inne środki kontroli choroby, aby
zapobiec rozprzestrzenianiu się danej choroby na obszary, w których nie
stosuje się żadnych ograniczeń; strefa ta może, w
odpowiednich przypadkach, obejmować obszary zapowietrzone lub obszary
zagrożone;
40)    „obszar zapowietrzony” oznacza
strefę, w której wystąpił co najmniej jeden przypadek choroby
wykryty po urzędowym potwierdzeniu ogniska choroby, oraz w której stosuje
się środki kontroli choroby, aby zapobiec rozprzestrzenieniu choroby
z tej strefy;
41)    „obszar zagrożony” oznacza
strefę ustanowioną po urzędowym potwierdzeniu ogniska choroby,
która znajduje się wokół obszaru zapowietrzonego oraz w której
stosuje się środki kontroli choroby, aby zapobiec rozprzestrzenieniu
choroby z tej strefy i z obszaru zapowietrzonego;
42)    „jaja wylęgowe” oznaczają jaja
do inkubacji zniesione przez drób;
43)    „zwierzęta kopytne” oznaczają
zwierzęta wymienione w załączniku II;
44)    „zakład zajmujący się
materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu” oznacza:
a)       zakład zajmujący się
pobieraniem, produkcją, przetwarzaniem i przechowywaniem materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;
b)      wylęgarnię;
45)    „wylęgarnia” oznacza zakład, w
którym pobiera się i przechowuje jaja oraz prowadzi się ich
inkubację i wylęg w celu dostarczania:
a)       jaj przeznaczonych do inkubacji;
b)      jednodniowych
kurcząt i piskląt innych gatunków;
46)    „przewoźnik”
oznacza podmiot przewożący zwierzęta na własny rachunek lub
na rachunek strony trzeciej;
47)    „zakład odizolowany” oznacza
każdy stały zakład o wyznaczonych granicach geograficznych,
utworzony dobrowolnie i zatwierdzony do celów przemieszczeń, w którym
zwierzęta:
a)       utrzymuje się lub hoduje na
wystawy, do celów edukacyjnych, w celu zachowania gatunku lub do celów
badawczych;
b)      są zamknięte i odizolowane od
otoczenia;
c)       podlegają ścisłemu
nadzorowi w zakresie zdrowia zwierząt i środkom bioasekuracji;
48)    „zgromadzenie” oznacza gromadzenie
utrzymywanych zwierząt lądowych z więcej niż jednego
zakładu przez okres krótszy niż okres pobytu wymagany dla tego
gatunku zwierząt;
49)    „okres pobytu” oznacza minimalny wymagany
okres przebywania zwierzęcia w zakładzie przed przemieszczeniem
zwierzęcia z tego zakładu;
50)    „IMSOC”
oznacza skomputeryzowany system zarządzania informacjami określony w
art. 130 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr XXX/XXX [Publication office:
Number to be added -on official controls and other official activities];
51)    „zakład objęty kontrolą
chorób i zajmujący się żywnością pochodzącą
ze zwierząt wodnych” oznacza przedsiębiorstwo spożywcze
zatwierdzone zgodnie z następującymi przepisami:
a)       art. 4 rozporządzenia (WE) nr
853/2004 – do przetwarzania zwierząt akwakultury do celów
spożywczych;
b)      art. 177 niniejszego rozporządzenia
– do prowadzenia uboju zwierząt wodnych do celów kontroli chorób zgodnie z
częścią III tytuł II.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących zmian
wykazu:
a)      zwierząt domowych, określonego
w załączniku I;
b)      zwierząt kopytnych, określonego
w załączniku II.
Rozdział 2
Choroby wpisane do wykazu, nowo występujące choroby i gatunki
wpisane do wykazu
Artykuł 5
Wykaz chorób
1.           Ustanowione w niniejszym
rozporządzeniu reguły dotyczące zapobiegania poszczególnym
chorobom oraz ich kontroli stosuje się do:
a)      chorób wpisanych do wykazu;
b)      nowo występujących chorób.
2.           Komisja sporządza, w drodze
aktów wykonawczych, wykaz chorób, o którym mowa w ust. 1 lit. a).
Wykaz ten obejmuje choroby, które
spełniają warunki określone w lit. a) i b) niniejszego
ustępu, przy uwzględnieniu określonych w art. 6 kryteriów wpisu
chorób do wykazu:
a)      choroby, które mogą mieć
znaczny wpływ na co najmniej jedno z poniższych:
(i)      zdrowie publiczne;
(ii)      produkcję rolną,
produkcję akwakultury lub powiązane sektory gospodarki;
(iii)     społeczeństwo w
państwach członkowskich i, w stosownych przypadkach, w państwach
lub na terytoriach trzecich;
(iv)     środowisko;
b)      choroby, w przypadku których środki
ograniczające ryzyko są dostępne lub można je
opracować oraz środki takie są proporcjonalne do ryzyka stwarzanego
przez takie choroby.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
W należycie uzasadnionych szczególnie pilnych
przypadkach związanych z chorobą stanowiącą nowe ryzyko o
bardzo znacznych konsekwencjach, Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o
której mowa w art. 255 ust. 3, akty wykonawcze mające natychmiastowe
zastosowanie.
Artykuł 6
Kryteria wpisu chorób do wykazu
1.           Ustalając, czy choroba
spełnia warunki wpisania do wykazu zgodnie z art. 5 ust. 2, Komisja bierze
pod uwagę następujące kryteria:
a)      profil choroby, który obejmuje:
(i)      gatunki zwierząt, które
zapadają na tę chorobę;
(ii)      współczynniki zachorowalności
i upadkowości dotyczące danej choroby w populacjach zwierząt;
(iii)     odzwierzęcy charakter choroby;
(iv)     zdolność do rozwoju
oporności na leczenie;
(v)     utrzymywanie się choroby w populacji
zwierząt lub w środowisku;
(vi)     drogi przenoszenia chorób i tempo, w
jakim choroba przenosi się między zwierzętami oraz, w stosownych
przypadkach, między zwierzętami a ludźmi;
(vii)    niewystępowanie lub
występowanie i rozkład choroby w Unii oraz, jeżeli choroba nie
występuje w Unii, ryzyko jej wprowadzenia do Unii;
(viii)   istnienie narzędzi diagnozowania i
kontroli choroby;
b)      wpływ choroby na:
(i)      produkcję rolną,
produkcję akwakultury lub inne części gospodarki:
–
skalę występowania choroby w Unii;
–
straty produkcji spowodowane chorobą;
–
inne straty;
(ii)      zdrowie ludzi:
–
zdolność choroby do przenoszenia się
między zwierzętami i ludźmi;
–
zdolność choroby do przenoszenia się
między ludźmi;
–
ciężkość postaci choroby
występujących u ludzi;
–
dostępność sposobów skutecznego
zapobiegania tej chorobie lub leczenia jej u ludzi;
(iii)     dobrostan zwierząt;
(iv)     różnorodność
biologiczną i zanieczyszczenie środowiska;
c)      potencjalną możliwość
wywołania przez tę chorobę sytuacji kryzysowej oraz jej
potencjalne zastosowanie do celów bioterroryzmu;
d)      wykonalność,
dostępność i skuteczność następujących
środków zapobiegania chorobom i ich kontroli:
(i)      narzędzia i możliwości
diagnostyczne;
(ii)      szczepienia;
(iii)     leczenie;
(iv)     środki bioasekuracji;
(v)     ograniczenia w przemieszczaniu
zwierząt i produktów;
(vi)     ubój selektywny i usuwanie
zwierząt;
e)      skutki środków zapobiegania chorobom
i ich kontroli, jeżeli chodzi o:
(i)      koszty bezpośrednie i
pośrednie dla sektorów dotkniętych chorobą oraz dla całej
gospodarki;
(ii)      ich akceptację
społeczną;
(iii)     dobrostan dotkniętych chorobą
subpopulacji zwierząt utrzymywanych i dzikich;
(iv)     środowisko i
różnorodność biologiczną.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 w sprawie zmian kryteriów
określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, aby uwzględnić
postęp techniczny i naukowy oraz zmiany odpowiednich norm międzynarodowych.
Artykuł 7
Wykaz gatunków
1.           Ustanowione w niniejszym
rozporządzeniu reguły dotyczące poszczególnych chorób wpisanych
do wykazu oraz przepisy przyjęte na podstawie niniejszego
rozporządzenia stosuje się do gatunków wpisanych do wykazu.
2.           Komisja ustanawia w drodze aktów wykonawczych
wykaz gatunków, o którym mowa w ust. 1.
Wykaz obejmuje gatunki zwierząt lub grupy
gatunków zwierząt, z którymi wiąże się znaczne ryzyko rozprzestrzeniania
się określonych chorób wpisanych do wykazu, przy uwzględnieniu
następujących kryteriów:
a)      podatność populacji
zwierząt narażonej na ryzyko;
b)      długość okresu inkubacji i
okresu zakaźności u zwierząt;
c)      zdolność tych zwierząt do
przenoszenia tych chorób.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
W należycie uzasadnionych szczególnie pilnych
przypadkach związanych z chorobą stanowiącą nowe ryzyko o
bardzo znacznych konsekwencjach, Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o
której mowa w art. 255 ust. 3, akty wykonawcze mające natychmiastowe
zastosowanie.
Artykuł 8
Stosowanie reguł dotyczących zapobiegania chorobom i ich kontroli do
chorób wpisanych do wykazu
1.           W drodze aktów wykonawczych Komisja
ustala, w jaki sposób do chorób wpisanych do wykazu stosuje się
reguły dotyczące zapobiegania chorobom i ich kontroli, o których mowa
w następujących literach:
a)      choroby wpisane do wykazu
podlegające regułom dotyczącym:
(i)      świadomości chorób i
gotowości na wypadek ich wystąpienia określonym w
części III tytuł I oraz środków kontroli choroby
określonych w części III tytuł II rozdział 1;
(ii)      podziału na przedziały
określonego w art. 37 ust. 1;
b)      choroby wpisane do wykazu
podlegające regułom dotyczącym zapobiegania chorobom i ich
kontroli, dotyczącym:
(i)      obowiązkowych programów zwalczania
określonych w art. 30 ust. 1;
(ii)      państw członkowskich i stref
wolnych od choroby określonych w art. 36;
(iii)     podziału na przedziały
określonego w art. 37 ust. 2;
(iv)     środków kontroli choroby
określonych w części III tytuł II rozdział 2;
c)      choroby wpisane do wykazu
podlegające regułom dotyczącym zapobiegania chorobom i ich
kontroli, odnośnie do:
(i)      dobrowolnego zwalczania określonego
w art. 30 ust. 2;
(ii)      państw członkowskich i stref
wolnych od choroby określonych w art. 36;
(iii)     podziału na przedziały
określonego w art. 37 ust. 2;
(iv)     środków kontroli choroby
określonych w części III tytuł II rozdział 2;
d)      choroby wpisane do wykazu
podlegające regułom dotyczącym zapobiegania chorobom i ich
kontroli, odnośnie do:
(i)      przemieszczania w Unii określonego
w części IV tytuł I rozdziały 3-7 i w części IV
tytuł II rozdziały 2, 3 i 4;
(ii)      wprowadzania do Unii i wywozu z Unii
określonego w części V;
e)      choroby wpisane do wykazu
podlegające regułom dotyczącym zapobiegania chorobom i ich
kontroli, odnośnie do:
(i)      powiadamiania i sprawozdawczości
określonej w części II rozdział 1;
(ii)      nadzoru określonego w
części II rozdział 2.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
W należycie uzasadnionych szczególnie pilnych
przypadkach związanych z chorobą stanowiącą nowe ryzyko o
bardzo znacznych konsekwencjach, Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o
której mowa w art. 255 ust. 3, akty wykonawcze mające natychmiastowe
zastosowanie.
2.           Przyjmując akty wykonawcze, o
których mowa w ust. 1, Komisja bierze pod uwagę następujące
kryteria:
a)      skalę skutków choroby dla zdrowia
zwierząt i dla zdrowia publicznego, dla dobrostanu zwierząt i dla
gospodarki;
b)      chorobowość,
zachorowalność i rozkład choroby w Unii;
c)      dostępność,
wykonalność i skuteczność różnych zestawów
środków zapobiegania chorobom i ich kontroli przewidzianych w niniejszym
rozporządzeniu w odniesieniu do danej choroby.
Rozdział 3
Obowiązki w zakresie zdrowia zwierząt
Sekcja 1
Podmioty, osoby zawodowo zajmujące się zwierzętami i posiadacze
zwierząt domowych
Artykuł 9
Obowiązki w zakresie zdrowia zwierząt i środków bioasekuracji
1.           Podmioty, osoby zawodowo
zajmujące się zwierzętami i posiadacze zwierząt domowych:
a)      są odpowiedzialni za zdrowie
zwierząt utrzymywanych i produktów, za które odpowiadają;
b)      wprowadzają odpowiednie środki
bioasekuracji, biorąc pod uwagę istniejące ryzyko, aby
zapewnić zdrowie tych zwierząt utrzymywanych i produktów oraz aby
zapobiec wprowadzeniu, rozwojowi i namnażaniu chorób u takich zwierząt
utrzymywanych lub w produktach, za które odpowiadają, a także aby
zapobiec rozprzestrzenianiu się chorób pomiędzy tymi zwierzętami
lub produktami lub od tych zwierząt lub produktów, chyba że jest to
dozwolone do celów naukowych; środki takie są stosowne do:
(i)      kategorii i gatunków zwierząt
utrzymywanych i produktów;
(ii)      rodzaju produkcji.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
środków bioasekuracji w uzupełnieniu do reguł określonych w
ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu.
Artykuł 10
Podstawowa wiedza na temat zdrowia zwierząt
1.           Podmioty
i osoby zawodowo zajmujące się zwierzętami zdobywają
wiedzę o:
a)      chorobach
zwierząt, w tym o chorobach, które przenoszą się na ludzi;
b)      zasadach
bioasekuracji;
c)      zależnościach między
zdrowiem zwierząt, dobrostanem zwierząt i zdrowiem ludzi.
2.           Zakres i poziom wiedzy wymagany
zgodnie z ust. 1 zależy od:
a)      kategorii i gatunków zwierząt
utrzymywanych lub produktów, za które odpowiadają podmioty lub osoby zawodowo
zajmujące się zwierzętami;
b)      rodzaju produkcji;
c)      wykonywanych zadań.
3.           Wiedzę, o której mowa w ust. 1,
zdobywa się w jeden z następujących sposobów:
a)      doświadczenie zawodowe lub
szkolenia;
b)      istniejące programy w sektorze
rolnictwa lub akwakultury, które dotyczą zdrowia zwierząt;
c)      kształcenie formalne.
Sekcja 2
Lekarze weterynarii i specjaliści ds. zdrowia zwierząt wodnych
Artykuł 11
Obowiązki lekarzy weterynarii i specjalistów ds. zdrowia zwierząt
wodnych
1.           Wykonując czynności wchodzące
w zakres niniejszego rozporządzenia, lekarze weterynarii:
a)      wprowadzają wszystkie odpowiednie
środki, aby zapobiec wprowadzaniu, rozwojowi i rozprzestrzenianiu się
chorób;
b)      zapewniają wczesne wykrywanie
chorób, prowadząc diagnostykę właściwą i diagnostykę
różnicową, aby wykluczyć lub potwierdzić chorobę przed
rozpoczęciem leczenia objawowego;
c)      odgrywają aktywną rolę w
dziedzinie:
(i)      zwiększania świadomości
na temat zdrowia zwierząt;
(ii)      zapobiegania chorobom;
(iii)     wczesnego wykrywania chorób i szybkiego
reagowania na nie;
d)      współpracują z
właściwymi organami, podmiotami, osobami zawodowo zajmującymi
się zwierzętami i z posiadaczami zwierząt domowych w zakresie
stosowania środków zapobiegania chorobom i ich kontroli przewidzianych w
niniejszym rozporządzeniu.
2.           Specjaliści ds. zdrowia
zwierząt wodnych mogą prowadzić w odniesieniu do zwierząt
wodnych czynności, które w niniejszym rozporządzeniu przypisuje
się lekarzom weterynarii, o ile specjaliści ci są do tego uprawnieni
w świetle przepisów krajowych. W takim przypadku do tych specjalistów ds.
zdrowia zwierząt wodnych stosuje się ustęp 1.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
kwalifikacji lekarzy weterynarii i specjalistów ds. zdrowia zwierząt
wodnych wykonujących czynności objęte zakresem niniejszego
rozporządzenia.
Sekcja 3
Państwa członkowskie
Artykuł 12
Obowiązki państw członkowskich
1.           Aby zapewnić zdolność
organu właściwego do spraw zdrowia zwierząt do wprowadzania
niezbędnych i odpowiednich środków oraz do wykonywania czynności
wymaganych w niniejszym rozporządzeniu, państwa członkowskie
zapewniają temu organowi:
a)      wykwalifikowany personel, obiekty,
sprzęt, zasoby finansowe oraz efektywną strukturę
organizacyjną obejmującą całe terytorium państwa
członkowskiego;
b)      dostęp do laboratoriów z
wykwalifikowanym personelem, obiektami, sprzętem i zasobami finansowymi,
aby zapewnić szybką i dokładną diagnostykę i
diagnostykę różnicową chorób wpisanych do wykazu i nowo występujących
chorób;
c)      odpowiednio przeszkolonych lekarzy
weterynarii biorących udział w wykonywaniu wchodzących w zakres
niniejszego rozporządzenia czynności, o których mowa w art. 11.
2.           Państwa członkowskie
wspierają podmioty i osoby zawodowo zajmujące się
zwierzętami w nabywaniu, utrzymywaniu i rozwoju podstawowej wiedzy w
zakresie zdrowia zwierząt, o której mowa w art. 10, w drodze odpowiednich
programów w sektorze rolnictwa lub akwakultury lub w drodze kształcenia
formalnego.
Artykuł 13
Przekazanie innych czynności urzędowych przez właściwy
organ
1.           Właściwy
organ może przekazać lekarzom weterynarii następujące
czynności:
a)      czynności
w zakresie powiadamiania o chorobach i sprawozdawczości dotyczącej
chorób, określone w części II rozdział 1, oraz nadzór
określony w części II rozdział 2;
b)      czynności związane z:
(i)      świadomością chorób,
gotowością na wypadek ich wystąpienia i ich kontrolą,
określone w części III;
(ii)      rejestracją, zatwierdzaniem i
przemieszczeniami, określone w części IV;
(iii)     środkami nadzwyczajnymi, określone
w części VI.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      okoliczności i warunków przekazania
czynności, o których mowa w ust. 1;
b)      innych czynności, które można
przekazać lekarzom weterynarii, oprócz tych, które określono zgodnie
z ust. 1 niniejszego artykułu, oraz okoliczności i warunków ich
przekazania;
c)      minimalnych wymagań dotyczących
szkolenia lekarzy weterynarii, o którym mowa w art. 12 ust. 1 lit. c).
Przyjmując te akty wykonawcze, Komisja bierze
pod uwagę charakter tych zadań oraz zobowiązania
międzynarodowe Unii i państw członkowskich.
Artykuł 14
Informacje publiczne
Jeżeli istnieją uzasadnione powody,
by podejrzewać, że zwierzęta lub produkty mogą
stwarzać ryzyko, właściwy organ podejmuje odpowiednie kroki, aby
poinformować ogół społeczeństwa o charakterze tego ryzyka
oraz o środkach, które zostały lub zostaną wprowadzone w celu
zapobiegania temu ryzyku lub jego kontroli, biorąc pod uwagę
charakter, powagę i rozmiar ryzyka oraz interes publiczny w uzyskaniu
takich informacji.
Sekcja 4
Laboratoria, placówki oraz inne osoby fizyczne i prawne zajmujące się
czynnikami chorobotwórczymi, szczepionkami i innymi produktami biologicznymi
Artykuł
15
Obowiązki laboratoriów, placówek i innych jednostek zajmujących
się czynnikami chorobotwórczymi, szczepionkami i innymi produktami
biologicznymi
1.           Biorąc pod uwagę
istniejące normy międzynarodowe, laboratoria, placówki oraz inne
osoby fizyczne lub prawne zajmujące się czynnikami chorobotwórczymi
do celów badań, edukacji, diagnostyki lub wytwarzania szczepionek i innych
produktów biologicznych:
a)      wprowadzają odpowiednie środki
bioasekuracji, środki bezpieczeństwa biologicznego i środki w
zakresie zabezpieczenia przed czynnikami chorobotwórczymi, aby zapobiec ich
wydostaniu się, a następnie styczności ze zwierzętami poza
laboratorium lub inną placówką zajmującą się
czynnikami chorobotwórczymi do celów badawczych;
b)      zapewniają, aby przemieszczanie
czynników chorobotwórczych, szczepionek i innych produktów biologicznych
między laboratoriami i innymi placówkami nie stwarzało ryzyka rozprzestrzeniania
się chorób wpisanych do wykazu i nowo występujących chorób.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących środków
bezpieczeństwa dla laboratoriów, placówek i innych osób fizycznych lub
prawnych zajmujących się czynnikami chorobotwórczymi, szczepionkami i
innymi produktami biologicznymi w odniesieniu do:
a)      środków bioasekuracji, środków
bezpieczeństwa biologicznego i środków w zakresie zabezpieczenia
przed czynnikami chorobotwórczymi;
b)      wymagań dotyczących
przemieszczania czynników chorobotwórczych, szczepionek i innych produktów
biologicznych.
CZĘŚĆ II
POWIADAMIANIE O CHOROBACH I SPRAWOZDAWCZOŚĆ DOTYCZĄCA CHORÓB,
NADZÓR, PROGRAMY ZWALCZANIA, STATUS OBSZARU WOLNEGO OD CHOROBY
Rozdział 1
Powiadamianie o chorobach i sprawozdawczość dotycząca chorób
Artykuł 16
Powiadamianie w państwach członkowskich
1.           Osoby fizyczne i prawne natychmiast
powiadamiają:
a)      właściwy organ w razie
wystąpienia lub podejrzenia ogniska choroby wpisanej do wykazu, o której
mowa w art. 8 ust. 1 lit. e);
b)      lekarza weterynarii o nietypowych
upadkach zwierząt i o innych poważnych objawach choroby lub o
niewyjaśnionym spadku wydajności zwierząt, którego powód
należy zbadać, łącznie z pobraniem próbek do badań
laboratoryjnych, jeżeli sytuacja tego wymaga.
2.           Państwa członkowskie
mogą postanowić, że powiadomienia, o których mowa w ust. 1 lit.
b), kieruje się do właściwego organu.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      kryteriów, na podstawie których ustala
się, czy mają miejsce okoliczności wymagające
powiadomienia, o których mowa w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu;
b)      szczegółowych reguł
odnośnie do badania, o którym mowa w ust. 1 lit. b) niniejszego
artykułu.
Artykuł 17
Powiadamianie na poziomie Unii
1.           Państwa członkowskie
natychmiast powiadamiają Komisję i pozostałe państwa
członkowskie o ogniskach chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art.
8 ust. 1 lit. e), w przypadku których natychmiastowe powiadomienie jest
wymagane do zapewnienia wdrożenia środków zarządzania ryzykiem
we właściwym czasie, biorąc pod uwagę profil choroby.
2.           Powiadomienie, o którym mowa w ust.
1, zawiera następujące informacje o ognisku choroby:
a)      czynnik chorobotwórczy i, w stosownych
przypadkach, podtyp;
b)      datę podejrzenia i potwierdzenia
ogniska choroby;
c)      miejsce wystąpienia ogniska choroby;

d)      powiązane ogniska choroby;
e)      zwierzęta dotknięte chorobą;
f)       środki kontroli choroby wprowadzone
w związku z ogniskiem choroby;
g)      możliwe lub znane pochodzenie
choroby wpisanej do wykazu;
h)      zastosowane metody diagnostyczne.
3.           Komisja ustala w drodze aktów
wykonawczych, o których chorobach wpisanych do wykazu spośród tych, o
których mowa w art. 8 ust. 1 lit. e), państwa członkowskie
powiadamiają natychmiast zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Artykuł 18
Sprawozdawczość na poziomie Unii
1.           Państwa członkowskie
przekazują Komisji i pozostałym państwom członkowskim
informacje o chorobach wpisanych wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit.
e), w przypadku których:
a)      nie jest wymagane natychmiastowe powiadomienie
o ogniskach choroby zgodnie z art. 17 ust. 1;
b)      wymagane jest natychmiastowe
powiadomienie o ogniskach choroby zgodnie z art. 17 ust. 1, ale konieczne jest
przedłożenie Komisji i pozostałym państwom
członkowskim sprawozdania obejmującego dodatkowe informacje
dotyczące:
(i)      nadzoru zgodnie z regułami
określonymi w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie art. 29;
(ii)      programu zwalczania zgodnie z
regułami określonymi w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie
art. 35.
2.           Sprawozdania przewidziane w ust. 1
obejmują informacje o:
a)      wykrywaniu chorób wpisanych do wykazu, o
których mowa w ust. 1;
b)      wynikach nadzoru, o ile jest on wymagany
zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie art. 29 lit. b) ppkt (ii);
c)      wynikach nadzoru, o ile jest on wymagany
zgodnie z art. 27 ust. 3 oraz z przepisami przyjętymi na podstawie art. 29
lit. b) ppkt (ii);
d)      programach zwalczania, o ile są one
wymagane zgodnie z art. 33 i zgodnie z przepisami aktu wykonawczego
przyjętego na podstawie art. 35.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących zmiany i
uzupełnienia wymagań określonych w ust. 2 niniejszego
artykułu oraz dotyczących sprawozdawczości w innych kwestiach, o
ile jest to konieczne dla zapewnienia skutecznego stosowania określonych w
niniejszym rozporządzeniu reguł dotyczących zapobiegania
chorobom i ich kontroli.
Artykuł 19
Wspólne reguły dotyczące powiadamiania i sprawozdawczości na
poziomie Unii
1.           Powiadamianie i
sprawozdawczość na poziomie Unii, o których mowa w art. 17 ust. 1 i w
art. 18 ust. 1, odbywają się w takich terminach i z taką
częstotliwością, które zapewniają przejrzystość i
stosowanie we właściwym czasie niezbędnych środków zarządzania
ryzykiem, przy uwzględnieniu:
a)      profilu choroby;
b)      rodzaju ogniska choroby.
2.           Państwa członkowskie
wprowadzają podział na regiony do celów powiadamiania i
sprawozdawczości na poziomie Unii, o których mowa w art. 17 ust. 1 i art.
18 ust. 1.
Artykuł 20
Skomputeryzowany system informacyjny do celów powiadamiania i
sprawozdawczości dotyczącej chorób na poziomie Unii
Komisja ustanawia skomputeryzowany system
informacyjny do obsługi mechanizmów i narzędzi związanych z
wymaganiami w zakresie powiadamiania i sprawozdawczości na poziomie Unii
przewidzianymi w art. 17, 18 i 19.
Artykuł 21
Uprawnienia wykonawcze w zakresie powiadamiania i sprawozdawczości na
poziomie Unii oraz w zakresie skomputeryzowanego systemu informacyjnego
Komisja w drodze aktów wykonawczych
określa reguły dotyczące wymagań w zakresie powiadamiania i
sprawozdawczości na poziomie Unii oraz dotyczące skomputeryzowanego
systemu informacyjnego, o których to wymaganiach i systemie mowa jest w art.
17-20, w odniesieniu do:
a)           informacji,
które państwa członkowskie mają przedstawiać w ramach
powiadamiania i sprawozdawczości na poziomie Unii, o których mowa w art.
17 ust. 1 i art. 18 ust. 1;
b)           procedur
tworzenia i stosowania skomputeryzowanego systemu informacyjnego, o którym mowa
w art. 20, środków przejściowych dotyczących migracji danych i
informacji z obecnych systemów do nowego systemu oraz jego pełnej
operacyjności;
c)           formatu
i struktury danych, które mają być wprowadzane do skomputeryzowanego
systemu informacyjnego, o którym mowa w art. 20;
d)           terminów
i częstotliwości składania powiadomień na poziomie Unii i
sprawozdań na poziomie Unii, o których mowa w art. 17 ust. 1 i art. 18
ust. 1;
e)           regionów
do celów powiadamiania i sprawozdawczości na poziomie Unii, o których mowa
w art. 19 ust. 2.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział 2
Nadzór
Artykuł 22
Obowiązki podmiotów w zakresie nadzoru
W celu wykrywania obecności chorób
wpisanych do wykazu i nowo występujących chorób podmioty:
a)           obserwują zdrowie i zachowanie
zwierząt, za które odpowiadają:
b)           obserwują zmiany w normalnych
parametrach wydajności w zakładach, u zwierząt lub
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, za które
odpowiadają, jeżeli można podejrzewać, że zmiany te
zostały spowodowane chorobą wpisaną do wykazu lub nowo
występującą chorobą;
c)           zwracają szczególną
uwagę na nietypowe upadki zwierząt i na inne poważne objawy
choroby u zwierząt, za które odpowiadają.
Artykuł 23
Kontrole zdrowia zwierząt
1.           Podmioty zapewniają w
zakładach, za które odpowiadają, przeprowadzenie kontroli zdrowia
zwierząt przez lekarza weterynarii, jeśli to stosowne ze względu
na ryzyko związane z zakładem, przy uwzględnieniu:
a)      rodzaju zakładu;
b)      kategorii i gatunków zwierząt
utrzymywanych w zakładzie;
c)      innego odpowiedniego nadzoru, systemów
zapewniania jakości lub kontroli urzędowych, którym podlegają
zwierzęta utrzymywane i dany rodzaj zakładu.
Kontrole zdrowia zwierząt odbywają
się z częstotliwością proporcjonalną do ryzyka
związanego z zakładem.
Można je łączyć z kontrolami
prowadzonymi w innych celach.
2.           Kontrole zdrowia zwierząt, o
których mowa w ust. 1, mają na celu:
a)      wykrywanie objawów wskazujących na
obecność chorób wpisanych do wykazu lub nowo występujących
chorób;
b)      udzielenie podmiotowi porad w zakresie
bioasekuracji oraz innych spraw dotyczących zdrowia zwierząt,
stosownie do rodzaju zakładu oraz do kategorii i gatunków zwierząt
utrzymywanych w zakładzie.
Artykuł 24
Przekazanie uprawnień dotyczących kontroli zdrowia zwierząt
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)           uzupełnienia:
(i)      kryteriów określonych w art. 23
ust. 1, na podstawie których ustala się:
–
rodzaje zakładów, w których należy
prowadzić kontrole zdrowia zwierząt;
–
częstotliwość takich kontroli
zdrowia zwierząt;
(ii)     wymagań określonych w art. 23
ust. 2 dotyczących treści i częstotliwości kontroli zdrowia
zwierząt w poszczególnych rodzajach zakładów, aby zapewnić
osiągnięcie celów kontroli zdrowia zwierząt;
b)           określenia rodzajów
zakładów podlegających kontrolom zdrowia zwierząt.
Artykuł 25
Obowiązki właściwych organów w zakresie nadzoru
1.           Właściwy organ prowadzi
nadzór występowania chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8
ust. 1 lit. e), oraz nowo występujących chorób.
2.           Nadzór jest pomyślany w taki
sposób, aby zapewnić wykrywanie we właściwym czasie chorób
wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. e), oraz nowo
występujących chorób w drodze zbierania, zestawiania i analizy
informacji dotyczących sytuacji w zakresie choroby.
3.           Właściwy organ zapewnia
skuteczne i wydajne zbieranie i wykorzystywanie określonych w ust. 1
informacji pozyskanych w ramach nadzoru.
Artykuł 26
Metodyka, częstotliwość i intensywność nadzoru
Koncepcja, środki, metody diagnostyczne,
częstotliwość i intensywność nadzoru, o którym mowa w
art. 25 ust. 1, a także objęte nim docelowe populacje zwierząt
oraz schematy pobierania próbek w ramach nadzoru są odpowiednie i
proporcjonalne do celów nadzoru, przy uwzględnieniu:
a)           profilu choroby;
b)           występujących czynników
ryzyka;
c)           statusu zdrowotnego w:
(i)      państwie członkowskim,
objętej nadzorem strefie lub przedziale w tym państwie
członkowskim;
(ii)     państwach członkowskich i
państwach lub terytoriach trzecich, które graniczą z tym
państwem członkowskim, strefą lub przedziałem w tym
państwie, lub z których zwierzęta lub produkty są wprowadzane do
tego państwa członkowskiego;
d)           nadzoru prowadzonego przez podmioty
zgodnie z art. 22 lub prowadzonego przez inne organy publiczne.
Artykuł 27
Programy nadzoru
1.           Właściwy organ prowadzi
nadzór, o którym mowa w art. 25 ust. 1, w ramach programu nadzoru, jeżeli
usystematyzowany nadzór jest potrzebny ze względu na:
a)      profil choroby;
b)      występujące czynniki ryzyka.
2.           Państwa członkowskie,
które ustanawiają program nadzoru zgodnie z ust. 1, informują o tym
Komisję i pozostałe państwa członkowskie.
3.           Państwa członkowskie,
które realizują program nadzoru zgodnie z ust. 1, składają
Komisji regularne sprawozdania z wyników tego programu nadzoru.
Artykuł 28
Przekazanie uprawnień
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)           koncepcji, środków, metod
diagnostycznych, częstotliwości i intensywności nadzoru,
objętych nim docelowych populacji zwierząt oraz schematów pobierania
próbek w ramach nadzoru, o których to kwestiach mowa jest w art. 26;
b)           kryteriów urzędowego
potwierdzania i definicji przypadków chorób wpisanych do wykazu, o których mowa
w art. 8 ust. 1 lit. e), oraz, w stosownych przypadkach, nowo
występujących chorób;
c)           wymagań dotyczących
programów nadzoru przewidzianych w art. 27 ust. 1 w odniesieniu do:
(i)      treści programów nadzoru;
(ii)     informacji, które należy podać
w zgłoszeniu programu nadzoru zgodnie z art. 27 ust. 2 oraz w regularnych
sprawozdaniach zgodnie z art. 27 ust. 3;
(iii)     okresu stosowania programów nadzoru.
Artykuł 29
Uprawnienia wykonawcze
Komisja w drodze aktów wykonawczych
określa wymagania dotyczące nadzoru i programów nadzoru, o których
mowa w art. 26 i 27 oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 28, w
odniesieniu do:
a)           ustalenia, które spośród chorób
wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. e), mają
podlegać programom nadzoru;
b)           formatu i procedury:
(i)      zgłaszania programów nadzoru do
wiadomości Komisji i pozostałych państw członkowskich;
(ii)     składania Komisji sprawozdań z
wyników nadzoru.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział 3
Programy zwalczania
Artykuł 30
Obowiązkowe i dobrowolne programy zwalczania
1.           Państwa członkowskie,
których całe terytoria, strefy lub przedziały nie są wolne od co
najmniej jednej z chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1
lit. b), bądź też państwa członkowskie, co do których
nie wiadomo, czy są wolne od tych chorób:
a)      ustanawiają program mający na
celu zwalczanie tej choroby wpisanej do wykazu lub wykazanie, że są
od niej wolne, który to program należy prowadzić w populacjach
zwierząt zapadających na tę chorobę i który obejmuje
odpowiednie części terytorium tego państwa lub jego odpowiednie
strefy lub przedziały („obowiązkowy program zwalczania”)
b)      przedkładają Komisji do
zatwierdzenia projekt obowiązkowego programu zwalczania.
2.           Jeżeli państwa
członkowskie, które nie są wolne od co najmniej jednej z chorób
wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. c), lub państwa
członkowskie, co do których nie wiadomo, czy są wolne od tych chorób,
postanawiają ustanowić program mający na celu zwalczenie tej
choroby wpisanej do wykazu, który to program ma być prowadzony w
populacjach zwierząt zapadających na tę chorobę, i obejmuje
odpowiednie części terytorium tego państwa, jego strefy lub
przedziały („dobrowolny program zwalczania”), przedkładają Komisji
ten program do zatwierdzenia.
3.           Komisja w drodze aktów wykonawczych
zatwierdza:
a)      projekty obowiązkowych programów
zwalczania, przedłożonych jej do zatwierdzenia zgodnie z ust. 1;
b)      projekty dobrowolnych programów
zwalczania, przedłożonych jej do zatwierdzenia zgodnie z ust. 2.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
W należycie uzasadnionych szczególnie pilnych
przypadkach związanych z chorobą wpisaną do wykazu, która
stanowi ryzyko o bardzo znacznych konsekwencjach, Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą,
o której mowa w art. 255 ust. 3, akty wykonawcze mające natychmiastowe
zastosowanie, określone w lit. a) niniejszego ustępu.
W razie potrzeby Komisja może w drodze aktów
wykonawczych zmieniać lub kończyć programy zwalczania
zatwierdzone zgodnie z lit. a) i b). Te akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w
art. 255 ust. 2.
4.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      celów obowiązkowych i dobrowolnych
programów zwalczania, stosowanych w nich strategii kontroli choroby oraz celów
pośrednich tych programów;
b)      odstępstw od wymogu
przedkładania do zatwierdzenia obowiązkowych i dobrowolnych programów
zwalczania, przewidzianego w ust. 1 lit. b) i w ust. 2 niniejszego
artykułu, o ile takie zatwierdzenie nie jest konieczne ze względu na
to, że przyjęto reguły dotyczące tych programów zgodnie z
art. 31 ust. 2, art. 34 ust. 2 i art. 35;
c)      informacji, które państwa
członkowskie mają przekazywać Komisji i pozostałym
państwom członkowskim w odniesieniu do przewidzianych w lit. b)
odstępstw od wymogu zatwierdzenia obowiązkowych i dobrowolnych
programów zwalczania.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących zmiany lub zakończenia
obowiązywania reguł przyjętych na podstawie lit. b) niniejszego
ustępu.
Artykuł 31
Środki w ramach obowiązkowych i dobrowolnych programów zwalczania
1.           Obowiązkowe i dobrowolne
programy zwalczania powinny obejmować przynajmniej następujące
środki:
a)      środki kontroli choroby mające
na celu zwalczenie czynnika chorobotwórczego w zakładach,
przedziałach i strefach, w których występuje choroba, oraz
zapobieganie ponownym zakażeniom;
b)      nadzór prowadzony zgodnie z regułami
określonymi w art. 26-29 w celu wykazania:
(i)      skuteczności środków kontroli
choroby, o których mowa w lit. a);
(ii)      wolności od choroby wpisanej do
wykazu;
c)      środki kontroli choroby wprowadzane
w przypadku dodatnich wyników nadzoru.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      środków kontroli choroby, o których
mowa w ust. 1 lit. a);
b)      środków kontroli choroby
wprowadzanych w celu uniknięcia ponownego zakażenia daną
chorobą docelowej populacji zwierząt w zakładach, strefach i
przedziałach;
c)      koncepcji, środków, metod
diagnostycznych, częstotliwości i intensywności nadzoru,
objętych nim docelowych populacji zwierząt oraz schematów pobierania
próbek w ramach nadzoru, jak przewidziano w art. 26;
d)      środków kontroli choroby
wprowadzanych w przypadku dodatnich wyników nadzoru w odniesieniu do choroby
wpisanej do wykazu, jak określono w ust. 1 lit. c);
e)      szczepień.
Artykuł 32
Treść wniosków dotyczących obowiązkowych i dobrowolnych
programów zwalczania
We wnioskach dotyczących
obowiązkowych i dobrowolnych programów zwalczania przedkładanych
Komisji do zatwierdzenia zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 państwa
członkowskie zawierają następujące informacje:
a)           opis sytuacji epidemiologicznej
choroby wpisanej do wykazu objętej obowiązkowym lub dobrowolnym
programem zwalczania;
b)           opis i wytyczenie granic obszaru
geograficznego i administracyjnego objętego obowiązkowym lub
dobrowolnym programem zwalczania;
c)           opis środków kontroli choroby w
ramach obowiązkowego lub dobrowolnego programu zwalczania, o których mowa
w art. 31 ust. 1 i w przepisach przyjętych na podstawie art. 31 ust. 2;
d)           szacowany czas trwania
obowiązkowego lub dobrowolnego programu zwalczania;
e)           cele pośrednie i strategie
kontroli choroby w ramach obowiązkowego lub dobrowolnego programu zwalczania;
f)            analizę szacowanych kosztów i
korzyści obowiązkowego lub dobrowolnego programu zwalczania.
Artykuł 33
Sprawozdawczość
Państwa członkowskie
realizujące obowiązkowy lub dobrowolny program zwalczania
składają Komisji:
a)           regularne sprawozdania okresowe,
przy pomocy których monitoruje się wykonanie określonych w art. 32
lit. e) celów pośrednich obowiązkowych lub dobrowolnych programów
będących w trakcie realizacji;
b)           sprawozdanie końcowe po
zakończeniu programu.
Artykuł 34
Okres stosowania programów zwalczania
1.           Obowiązkowe i dobrowolne
programy zwalczania stosuje się do czasu, gdy:
a)      zostaną spełnione warunki
ubiegania się o status obszaru wolnego od choroby dla terytorium
państwa członkowskiego lub strefy, jak określono w art. 36 ust.
1, bądź dla przedziału, jak określono w art. 37 ust. 1;
b)      w przypadku dobrowolnych programów
zwalczania, nie można spełnić warunków ubiegania się o
status obszaru wolnego od choroby, a program ten nie realizuje już swoich
celów; w takim przypadku właściwy organ lub Komisja odwołuje ten
program zgodnie z procedurą, według której został on
ustanowiony.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
uzupełnienia i zmiany wymagań określonych w ust. 1 niniejszego
artykułu w odniesieniu do okresu stosowania obowiązkowych i
dobrowolnych programów zwalczania.
Artykuł 35
Uprawnienia wykonawcze
Komisja w drodze aktów wykonawczych
określa wymagania dotyczące informacji, formatu i procedury w
odniesieniu do przepisów ustanowionych w art. 30-33 w sprawie:
a)           przedstawiania do zatwierdzenia
projektów obowiązkowych i dobrowolnych programów zwalczania;
b)           wskaźników skuteczności
działania;
c)           przedkładania Komisji i innym
państwom członkowskim sprawozdań z wyników realizacji
obowiązkowych lub dobrowolnych programów zwalczania.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział 4
Status obszaru wolnego od choroby
Artykuł 36
Państwa członkowskie i strefy wolne od choroby
1.           Państwo członkowskie
może wystąpić do Komisji z wnioskiem o zatwierdzenie statusu
obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do jednej lub większej liczby
chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) i c), dla
całego terytorium lub dla jednej lub większej liczby stref w tym
państwie członkowskim, o ile spełniony jest co najmniej jeden z
następujących warunków:
a)      na całym terytorium państwa
członkowskiego, w odpowiedniej strefie lub w strefach objętych
wnioskiem nie występuje żaden z gatunków wpisanych do wykazu w
odniesieniu do choroby objętej wnioskiem o status obszaru wolnego od
choroby;
b)      wiadomo, że czynnik chorobotwórczy
nie jest zdolny do przetrwania na całym terytorium państwa
członkowskiego, w strefie lub w strefach objętych wnioskiem;
c)      w przypadku chorób wpisanych do wykazu
przenoszonych wyłącznie przez wektory, na całym terytorium
państwa członkowskiego, w strefie lub w strefach objętych
wnioskiem nie występuje żaden z wektorów lub wiadomo, że
żaden z wektorów nie jest zdolny do przetrwania na obszarze objętym
wnioskiem;
d)      wolność od choroby wpisanej do
wykazu wykazano przy pomocy:
(i)      programu zwalczania zgodnego z
regułami określonymi w art. 31 ust. 1 oraz z przepisami
przyjętymi na podstawie art. 31 ust. 2; lub
(ii)      danych historycznych i danych z
nadzoru.
2.           Wnioski państw
członkowskich w sprawie statusu obszaru wolnego od choroby zawierają
dowody spełnienia określonych w ust. 1 warunków uzyskania tego
statusu.
3.           Komisja w drodze aktu wykonawczego
zatwierdza, po wprowadzeniu niezbędnych poprawek, wnioski państw
członkowskich w sprawie statusu wolnego od choroby, o ile spełnione
są warunki określone w ust. 1 i 2.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Artykuł 37
Przedziały
1.           Jeżeli na terytorium
państwa członkowskiego występują ogniska jednej lub
większej liczby chorób wpisanych do wykazu, państwo to może
wystąpić do Komisji o uznanie dla danego przedziału statusu
obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o
których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), oraz o ochronę takiego statusu tego
przedziału, o ile:
a)      na poziomie przedziału można
skutecznie zapobiegać wprowadzeniu chorób wpisanych do wykazu, przy
uwzględnieniu profilu choroby;
b)      przedział objęty wnioskiem
podlega jednemu wspólnemu systemowi zarządzania bioasekuracją, aby
zapewnić wszystkim zakładom wchodzącym w jego skład status
wolny od choroby;
c)      przedział objęty wnioskiem
został zatwierdzony przez właściwy organ do celów przemieszczeń
zwierząt i uzyskiwanych z nich produktów zgodnie z:
(i)      art. 94 i 95 w przypadku
przedziałów utrzymujących zwierzęta lądowe i uzyskane z
nich produkty;
(ii)      art. 181 i 182 w przypadku
przedziałów utrzymujących zwierzęta akwakultury i uzyskane z
nich produkty.
2.           Państwo członkowskie
może wystąpić do Komisji o uznanie dla danego przedziału
statusu obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu,
o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) i c), o ile:
a)      na poziomie przedziału można skutecznie
zapobiegać wprowadzeniu chorób wpisanych do wykazu, przy
uwzględnieniu profilu choroby;
b)      spełniony jest co najmniej jeden z
następujących warunków:
(i)      warunki określone
w art. 36 ust. 1 lit. a)-d);
(ii)      zakłady w danym przedziale
rozpoczęły lub wznowiły działalność i
ustanowiły wspólny system zarządzania bioasekuracją, aby
zapewnić wolność przedziału od choroby;
c)      podmioty kontrolujące zakłady
lub przedział mają wspólny system zarządzania
bioasekuracją, który gwarantuje utrzymanie w danym przedziale statusu
obszaru wolnego od choroby;
d)      przedział objęty wnioskiem
został zatwierdzony przez właściwy organ do celów
przemieszczeń zwierząt i uzyskiwanych z nich produktów zgodnie z:
(i)      art. 94 i 95 w przypadku
przedziałów utrzymujących zwierzęta lądowe i uzyskane z
nich produkty;
(ii)      art. 181 i 182 w przypadku
przedziałów utrzymujących zwierzęta akwakultury i uzyskane z
nich produkty.
3.           Wnioski państw
członkowskich o uznanie dla przedziałów statusu obszaru wolnego od
choroby zgodnie z ust. 1 i 2 zawierają dowody spełnienia warunków
określonych w tych ustępach.
4.           Komisja w drodze aktów wykonawczych
uznaje dla przedziałów status obszaru wolnego od choroby, po wprowadzeniu
niezbędnych poprawek, o ile spełnione są warunki, o których mowa
w ust. 1 lub 2 i 3.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
5.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      wymagań, na podstawie których uznaje
się dla przedziałów status obszaru wolnego od choroby, jak
określono w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, przy uwzględnieniu
profilu chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), b)
i c); wymagania te dotyczą co najmniej następujących kwestii:
(i)      nadzoru i innych dowodów
niezbędnych do potwierdzenia wolności od choroby;
(ii)      środków bioasekuracji;
b)      szczegółowych reguł
zatwierdzania przez właściwy organ statusu obszaru wolnego od choroby
dla przedziałów, jak przewidziano w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu;
c)      przedziałów, które są
położone na terytorium więcej niż jednego państwa
członkowskiego.
Artykuł 38
Wykazy stref lub przedziałów wolnych od choroby
Każde państwo członkowskie
tworzy i prowadzi aktualizowany wykaz:
a)           terytoriów lub stref wolnych od
choroby, o których mowa w art. 36 ust. 1;
b)           przedziałów o statusie obszaru
wolnego od choroby, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2.
Państwa członkowskie podają te
wykazy do wiadomości publicznej.
Artykuł 39
Przekazanie uprawnień dotyczących statusu obszaru wolnego od choroby
państw członkowskich i stref
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)           szczegółowych reguł
przyznania statusu obszaru wolnego od choroby państwom członkowskim i
strefom, przy uwzględnieniu różnych profili choroby, w zakresie:
(i)      kryteriów, według których
państwa członkowskie uzasadniają swoje oświadczenie o
niewystępowaniu żadnego z gatunków wpisanych do wykazu lub o tym,
że żaden z nich nie jest zdolny do przetrwania, oraz dotyczących
dowodów wymaganych do uzasadnienia takich oświadczeń, o których mowa
w art. 36 ust. 1 lit. a);
(ii)     kryteriów, według których uzasadnia
się oświadczenie, iż czynnik chorobotwórczy lub wektor nie jest
w zdolny do przetrwania, oraz dowodów wymaganych do poparcia takich
oświadczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. b) i c);
(iii)     kryteriów, według których ustala
się wolność od choroby, o której mowa w art. 36 ust. 1 lit. d);
(iv)    nadzoru i innych dowodów niezbędnych
do potwierdzenia wolności od choroby;
(v)     środków bioasekuracji;
(vi)    ograniczeń i warunków
dotyczących szczepień w państwach członkowskich i w
położonych w nich strefach wolnych od choroby;
(vii)    ustanowienia stref oddzielających
strefy wolne od choroby lub strefy objęte programem zwalczania od obszarów
objętych ograniczeniami („stref buforowych”);
(viii)   stref, które są położone
na terytorium więcej niż jednego państwa członkowskiego.
b)           odstępstw od wymogu
zatwierdzenia przez Komisję statusu obszaru wolnego od choroby dla jednej
lub większej liczby chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8
ust. 1 lit. b) i c), jak określono w art. 36 ust. 1, jeżeli takie
zatwierdzenie nie jest konieczne ze względu na określenie
szczegółowych reguł dotyczących statusu obszaru wolnego od
choroby w drodze przepisów przyjętych na podstawie lit. a) niniejszego
artykułu;
c)           informacji, które państwa
członkowskie mają przekazywać Komisji i pozostałym
państwom członkowskim w celu uzasadnienia oświadczeń o
statusie obszaru wolnego od choroby, w przypadku gdy nie przyjęto aktu
wykonawczego zgodnie z art. 36 ust. 3, jak przewidziano w lit. b) niniejszego
artykułu.
Artykuł 40
Uprawnienia wykonawcze
Komisja w drodze aktów wykonawczych ustanawia
wymogi statusu obszaru wolnego od choroby dla terytoriów, stref i
przedziałów, w odniesieniu do przepisów art. 36, 37 i 38 oraz przepisów
aktów delegowanych przyjętych na podstawie art. 39, dotyczące:
a)           ustalenia, w przypadku których
spośród chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit.
a), b) i c), można ustanawiać przedziały wolne od choroby
zgodnie z art. 37;
b)           wymagań dotyczących
przekazywanych informacji, formatu i procedur w odniesieniu do:
(i)      wniosków w sprawie statusu obszaru
wolnego od choroby całych terytoriów państw członkowskich lub ich
stref i przedziałów;
(ii)     wymiany informacji między
państwami członkowskimi i Komisją w sprawie wolnych od choroby
państw członkowskich lub ich stref i przedziałów.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Artykuł 41
Utrzymanie statusu obszaru wolnego od choroby
1.           Państwa członkowskie
utrzymują status obszaru wolnego od choroby swoich terytoriów, stref lub
przedziałów wyłącznie wtedy, gdy:
a)      nadal spełnione są warunki
statusu obszaru wolnego od choroby określone w art. 36 ust. 1, art. 37
ust. 1 i 2 oraz w przepisach przyjętych na podstawie ust. 3 niniejszego
artykułu oraz na podstawie art. 39;
b)      przy uwzględnieniu wymagań
określonych w art. 26, prowadzi się nadzór w celu sprawdzenia, czy
terytorium, strefa lub przedział pozostają wolne od choroby wpisanej
do wykazu, w odniesieniu do której zatwierdzono lub uznano ich status obszaru
wolnego od choroby;
c)      stosuje się ograniczenia
przemieszczeń zwierząt oraz, w stosownych przypadkach, uzyskanych z
nich produktów, z gatunków wpisanych do wykazu w odniesieniu do choroby
wpisanej do wykazu, dla której zatwierdzono lub uznano status obszaru wolnego
od choroby, do terytorium, strefy lub przedziału, zgodnie z przepisami
części IV i V;
d)      stosuje się inne środki
bioasekuracji, aby zapobiec wprowadzeniu choroby wpisanej do wykazu, w
odniesieniu do której zatwierdzono lub uznano status obszaru wolnego od
choroby.
2.           Państwo członkowskie
natychmiast powiadamia Komisję, jeżeli warunki utrzymania statusu
obszaru wolnego od choroby, o których mowa w ust. 1, nie mają już
zastosowania.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia zgodnie z art. 253 aktów delegowanych w sprawie
następujących warunków utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby:
a)      nadzoru, o którym mowa w ust. 1 lit. b);
b)      środków bioasekuracji, o których
mowa w ust. 1 lit. c).
Artykuł 42
Zawieszenie, cofnięcie i przywrócenie statusu obszaru wolnego od choroby
1.           Jeżeli państwo
członkowskie ma powody, by podejrzewać, że naruszono jeden z
warunków utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby dla państwa
członkowskiego, jego strefy lub przedziału, to państwo
członkowskie natychmiast:
a)      zawiesza przemieszczenia gatunków
wpisanych do wykazu w odniesieniu do choroby wpisanej do wykazu, dla której
zatwierdzono lub uznano status obszaru wolnego od choroby, do innych
państw członkowskich, stref lub przedziałów o wyższym
statusie zdrowotnym w odniesieniu do tej choroby wpisanej do wykazu;
b)      tam, gdzie jest to istotne dla
zapobiegania rozprzestrzenieniu choroby wpisanej do wykazu, w odniesieniu do
której zatwierdzono lub uznano status obszaru wolnego od choroby, stosuje
środki kontroli choroby określone w części III tytuł
II.
2.           Środki określone w ust. 1
znosi się, jeżeli dalsze dochodzenie potwierdzi, że:
a)      podejrzewane naruszenie nie miało
miejsca; lub
b)      podejrzewane naruszenie nie miało
znaczących skutków, a państwo członkowskie może
zagwarantować, że warunki utrzymania jego statusu obszaru wolnego od
choroby są znowu spełnione.
3.           Jeżeli dalsze dochodzenie
przeprowadzone przez państwo członkowskie wykaże z dużym
prawdopodobieństwem, że wystąpił przypadek choroby wpisanej
do wykazu, w odniesieniu do której państwo to otrzymało status
obszaru wolnego od choroby, lub też nastąpiło inne znaczące
naruszenie warunków utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby, to
państwo członkowskie natychmiast powiadamia Komisję.
4.           Po uzyskaniu informacji od
państwa członkowskiego, o którym mowa w ust. 3 niniejszego
artykułu, że nie są już spełnione warunki utrzymania
statusu obszaru wolnego od choroby, Komisja w drodze aktu wykonawczego cofa
zatwierdzenie statusu obszaru wolnego od choroby dla państwa
członkowskiego lub strefy, przyznanego zgodnie z art. 36 ust. 3, lub
uznanie statusu obszaru wolnego od choroby dla przedziału, przyznanego
zgodnie z art. 37 ust. 4.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
W należycie uzasadnionych nadzwyczaj pilnych
przypadkach, gdy choroba wpisana do wykazu, o której mowa w ust. 3 niniejszego
artykułu, rozprzestrzenia się szybko, stwarzając ryzyko bardzo
znacznych konsekwencji dla zdrowia zwierząt lub dla zdrowia publicznego,
dla gospodarki lub dla społeczeństwa, Komisja przyjmuje, zgodnie z
procedurą określoną w art. 255 ust. 3, akty wykonawcze
mające natychmiastowe zastosowanie.
5.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia zgodnie z art. 253 aktów delegowanych w sprawie przepisów
dotyczących zawieszania, cofnięcia i przywrócenia statusu obszaru
wolnego od choroby, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
CZĘŚĆ III
ŚWIADOMOŚĆ CHORÓB, GOTOWOŚĆ NA WYPADEK ICH
WYSTĄPIENIA I ICH KONTROLA
TYTUŁ I
Świadomość chorób i gotowość na wypadek ich
wystąpienia
Rozdział 1
Plany awaryjne i ćwiczenia symulacyjne
Artykuł 43
Plany awaryjne
1.           Państwa członkowskie
opracowują i aktualizują plany awaryjne oraz, w razie potrzeby,
szczegółowe instrukcje określające środki wprowadzane w
państwie członkowskim w razie wystąpienia przypadku lub ogniska
choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), lub nowo
występujących chorób, aby zapewnić wysoki poziom
świadomości chorób, gotowości i szybkiego reagowania.
2.           Plany awaryjne, oraz w stosownych
przypadkach szczegółowe instrukcje, obejmują co najmniej
następujące kwestie:
a)      ustanowienie struktury dowodzenia we
właściwym organie oraz w innych organach publicznych, aby
zapewnić szybkość i skuteczność procesu podejmowania
decyzji na szczeblu państwa członkowskiego, na szczeblu regionalnym i
lokalnym;
b)      ramy współpracy między
właściwym organem i innymi zaangażowanymi organami publicznymi,
aby zapewnić spójne i skoordynowane prowadzenie działań;
c)      dostęp do:
(i)      obiektów;
(ii)      laboratoriów;
(iii)     sprzętu;
(iv)     personelu;
(v)     funduszy nadzwyczajnych;
(vi)     innych odpowiednich materiałów i
zasobów niezbędnych do szybkiego i efektywnego zwalczenia chorób wpisanych
do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), lub nowo
występujących chorób;
d)      dostępność
następujących ośrodków i grup posiadających
niezbędną wiedzę specjalistyczną, które wspierają
właściwy organ:
(i)      w pełni funkcjonujący
centralny ośrodek kontroli choroby;
(ii)      regionalne i lokalne ośrodki
kontroli choroby, stosownie do sytuacji administracyjnej i geograficznej
państw członkowskich;
(iii)     operacyjne grupy ekspertów;
e)      wdrażanie środków kontroli
choroby przewidzianych w tytule II rozdział 1 w odniesieniu do chorób
wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), i do nowo
występujących chorób;
f)       w stosownych przypadkach, przepisy
dotyczące szczepień interwencyjnych;
g)      zasady wytyczania granic geograficznych
obszarów objętych ograniczeniami ustanowionych przez właściwy
organ zgodnie z art. 64 ust. 1;
h)      w stosownych przypadkach,
koordynację z sąsiednimi państwami członkowskimi oraz z
sąsiednimi państwami i terytoriami trzecimi.
Artykuł 44
Przekazanie uprawnień i uprawnienia wykonawcze dotyczące planów
awaryjnych
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
szczegółowych wymagań i warunków dotyczących planów awaryjnych
określonych w art. 43 ust. 1 oraz w celu uzupełnienia wymagań
określonych w art. 43 ust. 2, przy uwzględnieniu:
a)      celów planów awaryjnych w zakresie
zapewnienia wysokiego poziomu świadomości choroby, gotowości na
jej wystąpienie i szybkiego reagowania;
b)      profilu choroby w przypadku chorób
wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a);
c)      nowej wiedzy na temat narzędzi
kontroli choroby oraz rozwoju tych narzędzi.
2.           Komisja w drodze aktów wykonawczych
określa wymagania dotyczące praktycznego wdrażania w
państwach członkowskich planów awaryjnych, o których mowa w art. 43
ust. 1, w zakresie:
a)      kwestii, o których mowa w art. 43 ust. 2
lit. a) i c)-h);
b)      innych operacyjnych aspektów planów
awaryjnych w państwach członkowskich;
c)      szczegółowych wymagań i
warunków dotyczących praktycznego wdrażania aktów delegowanych
przyjętych na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Artykuł 45
Ćwiczenia symulacyjne
1.           Właściwy organ zapewnia
regularne przeprowadzanie ćwiczeń symulacyjnych związanych z
planami awaryjnymi, o których mowa w art. 43 ust. 1, aby:
a)      zapewnić w danym państwie
członkowskim wysoki poziom świadomości choroby, gotowości
na jej wystąpienie i szybkiego reagowania;
b)      sprawdzić funkcjonalność
tych planów awaryjnych.
2.           Tam, gdzie jest to wykonalne i
właściwe, ćwiczenia symulacyjne prowadzi się w
ścisłej współpracy z właściwymi organami
sąsiednich państw członkowskich oraz sąsiednich państw
i terytoriów trzecich.
3.           Państwa członkowskie
udostępniają na wniosek Komisji i pozostałych państw
członkowskich sprawozdanie z głównych wyników ćwiczeń
symulacyjnych.
4.           W stosownych i koniecznych
przypadkach Komisja, w drodze aktów wykonawczych, określa przepisy
dotyczące praktycznej realizacji ćwiczeń symulacyjnych w
państwach członkowskich, w odniesieniu do:
a)      częstotliwości, treści i
formy ćwiczeń symulacyjnych;
b)      ćwiczeń symulacyjnych
obejmujących więcej niż jedną chorobę wpisaną do
wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. a);
c)      współpracy między
państwami członkowskimi oraz z państwami i terytoriami trzecimi.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział 2
Stosowanie weterynaryjnych produktów leczniczych do celów zapobiegania
chorobom i ich kontroli
Artykuł 46
Stosowanie weterynaryjnych produktów leczniczych do celów zapobiegania chorobom
i ich kontroli
1.           Państwa członkowskie
mogą wprowadzić środki dotyczące stosowania weterynaryjnych
produktów leczniczych w przypadku chorób wpisanych do wykazu, aby zapewnić
jak najskuteczniejsze zapobieganie tym chorobom i ich kontrolę, o ile
środki te są zgodne z regułami dotyczącymi stosowania
weterynaryjnych produktów leczniczych ustanowionymi w aktach delegowanych
przyjętych na podstawie art. 47.
Środki te mogą obejmować:
a)      zakazy i ograniczenia stosowania
weterynaryjnych produktów leczniczych;
b)      obowiązkowe stosowanie
weterynaryjnych produktów leczniczych.
2.           Ustalając, czy i jak stosować
weterynaryjne produkty lecznicze oraz środki zapobiegania chorobom i ich
kontroli w przypadku danej choroby wpisanej do wykazu, państwa
członkowskie biorą pod uwagę następujące kryteria:
a)      profil choroby;
b)      rozmieszczenie choroby wpisanej do wykazu:
(i)      w państwie członkowskim;
(ii)      w Unii;
(iii)     w stosownych przypadkach, w
sąsiednich państwach i terytoriach trzecich;
(iv)     w państwach i terytoriach trzecich,
z których przywozi się zwierzęta i produkty do Unii;
c)      dostępność i
skuteczność weterynaryjnych produktów leczniczych oraz związane
z nimi ryzyko;
d)      dostępność testów
diagnostycznych do wykrywania zakażeń u zwierząt leczonych
weterynaryjnymi produktami leczniczymi;
e)      gospodarcze oraz społeczne skutki
stosowania weterynaryjnych produktów leczniczych oraz jego skutki dla
dobrostanu zwierząt i dla środowiska w porównaniu z innymi
dostępnymi strategiami zapobiegania chorobom i ich kontroli.
3.           Dla ochrony zdrowia zwierząt i
zdrowia publicznego państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie
środki zapobiegawcze dotyczące stosowania weterynaryjnych produktów
leczniczych do celów badań naukowych lub do celów rozwoju i testowania
tych produktów w warunkach kontrolowanych.
Artykuł 47
Przekazanie uprawnień dotyczących stosowania weterynaryjnych produktów
leczniczych
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      zakazów i ograniczeń stosowania
weterynaryjnych produktów leczniczych;
b)      szczególnych warunków stosowania
weterynaryjnych produktów leczniczych w odniesieniu do poszczególnych chorób
wpisanych do wykazu;
c)      obowiązkowego stosowania
weterynaryjnych produktów leczniczych;
d)      środków ograniczających ryzyko
w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się chorób wpisanych do wykazu za
pośrednictwem zwierząt leczonych weterynaryjnymi produktami
leczniczymi lub produktów otrzymanych z takich zwierząt;
e)      nadzoru po zastosowaniu szczepionek i
innych weterynaryjnych produktów leczniczych w przypadku poszczególnych chorób
wpisanych do wykazu.
2.           Ustanawiając reguły, o
których mowa w ust. 1, Komisja uwzględnia kryteria określone w art.
46 ust. 2.
3.           Jeżeli w przypadkach nowego
ryzyka wymaga tego szczególnie pilna potrzeba, procedura przewidziana w art.
254 ma zastosowanie do przepisów przyjętych na podstawie ust. 1
niniejszego artykułu.
Rozdział 3
Banki antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych
Artykuł 48
Ustanowienie unijnych banków antygenów, szczepionek i odczynników
diagnostycznych
1.           W przypadku chorób wpisanych do
wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), w przypadku których szczepienia
nie są zakazane aktem delegowanym przyjętym na podstawie art. 47 ust.
1, Komisja może ustanowić banki antygenów, szczepionek i odczynników
diagnostycznych oraz odpowiadać za zarządzanie tymi bankami, w celu
przechowywania i wymiany zapasów co najmniej jednego z następujących
produktów biologicznych:
a)      antygeny;
b)      szczepionki;
c)      zapasy szczepu macierzystego szczepionek;
d)      odczynniki diagnostyczne.
2.           Komisja zapewnia, aby unijne banki
antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych, o których mowa w ust. 1:
a)      przechowywały dostateczne zapasy
odpowiednich rodzajów antygenów, szczepionek, zapasów szczepu macierzystego
szczepionek i odczynników diagnostycznych dla danej choroby wpisanej do wykazu,
biorąc pod uwagę potrzeby państw członkowskich oszacowane w
ramach planów awaryjnych, o których mowa w art. 43 ust. 1;
b)      otrzymywały regularne dostawy i w
odpowiednich terminach wymieniały zapasy antygenów, szczepionek, zapasy
szczepu macierzystego szczepionek i odczynników diagnostycznych;
c)      były prowadzone i przemieszczane
zgodnie z odpowiednimi normami bioasekuracji, bezpieczeństwa biologicznego
i środków w zakresie zabezpieczenia przed czynnikami chorobotwórczymi, jak
określono w art. 15 ust. 1 oraz w aktach delegowanych przyjętych na podstawie
art. 15 ust. 2.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      zarządzania zapasami unijnych banków
antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych, przechowywania i wymiany
tych zapasów, jak określono w ust. 1 i 2;
b)      wymagań w zakresie środków
bioasekuracji, bezpieczeństwa biologicznego i środków w zakresie
zabezpieczenia przed czynnikami chorobotwórczymi, określonych w art. 15
ust. 1 oraz w aktach delegowanych przyjętych na podstawie art. 15 ust. 2.
Artykuł 49
Dostęp do unijnych banków antygenów, szczepionek i odczynników
diagnostycznych
1.           Komisja zapewnia na wniosek dostawy
produktów biologicznych, o których mowa w art. 48 ust. 1, z unijnych banków
antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych, o ile zapasy te są
dostępne, do:
a)      państw członkowskich;
b)      państw i terytoriów trzecich, o ile
dostawa ta jest przeznaczona w pierwszym rzędzie do celów zapobiegania
rozprzestrzenieniu się choroby do Unii.
2.           W razie ograniczonej
dostępności zapasów Komisja ustala kolejność dostępu,
o którym mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę:
a)      okoliczności choroby, w związku
z którymi złożono wniosek o dostęp;
b)      istnienie krajowego banku antygenów,
szczepionek i odczynników diagnostycznych w państwie członkowskim,
państwie lub terytorium trzecim, które złożyło wniosek;
c)      istnienie unijnych środków w
zakresie obowiązkowych szczepień określonych w aktach
delegowanych przyjętych na podstawie art. 47 ust. 1.
Artykuł 50
Uprawnienia wykonawcze dotyczące unijnych banków antygenów, szczepionek i
odczynników diagnostycznych
Komisja ustanawia w drodze aktów wykonawczych
reguły dotyczące unijnych banków antygenów, szczepionek i odczynników
diagnostycznych, określając w odniesieniu do produktów biologicznych,
o których mowa w art. 48 ust. 1:
a)           te
z produktów biologicznych, które mają znaleźć się w
unijnych bankach antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych, oraz
odnośne choroby wpisane do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a);

b)           rodzaje
produktów biologicznych, które mają znaleźć się w unijnych
bankach antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych, oraz ilości
tych produktów dla każdej z chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w
art. 8 ust. 1 lit. a), a które objęte są działalnością
danego banku;
c)           wymagania
dotyczące zaopatrywania w te produkty biologiczne, ich przechowywania i
wymiany;
d)           dostawy
tych produktów biologicznych z unijnych banków antygenów, szczepionek i
odczynników diagnostycznych do państw członkowskich oraz do
państw i terytoriów trzecich;
e)           wymagania
proceduralne i techniczne dotyczące umieszczania tych produktów
biologicznych w unijnych bankach antygenów, szczepionek i odczynników
diagnostycznych oraz wymagania proceduralne i techniczne dotyczące
ubiegania się o dostęp do tych banków.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
W należycie uzasadnionych szczególnie
pilnych przypadkach związanych z chorobą wpisaną do wykazu, o
której mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), stanowiącą ryzyko o bardzo
znacznych konsekwencjach, Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o której
mowa w art. 255 ust. 3, akty wykonawcze mające natychmiastowe
zastosowanie.
Artykuł 51
Poufność informacji dotyczących unijnych banków antygenów,
szczepionek i odczynników diagnostycznych
Są uważane za niejawne i nie
podlegają publikacji informacje dotyczące ilości i podtypów
produktów biologicznych, o których mowa w art. 48 ust. 1, przechowywanych w
unijnych bankach antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych.
Artykuł 52
Krajowe banki antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych
1.           Państwa członkowskie,
które ustanowiły krajowe banki antygenów, szczepionek i odczynników
diagnostycznych dla chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1
lit. a), a które są objęte działalnością unijnych
banków antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych, zapewniają,
aby ich krajowe banki antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych
spełniały wymagania dotyczące bioasekuracji, bezpieczeństwa
biologicznego i środków w zakresie zabezpieczenia przed czynnikami
chorobotwórczymi określone w art. 15 ust. 1 lit. a) oraz w aktach
delegowanych przyjętych na podstawie art. 15 ust. 2 oraz art. 48 ust. 3
lit. b).
2.           Państwa członkowskie
przekazują Komisji i pozostałym państwom członkowskim
aktualne informacje o:
a)      istnieniu lub utworzeniu krajowych banków
antygenów, szczepionek i odczynników diagnostycznych, o których mowa w ust. 1;
b)      rodzajach antygenów, szczepionek, zapasów
szczepów macierzystych szczepionek i rodzajach odczynników diagnostycznych oraz
o ich ilościach w takich bankach;
c)      jakichkolwiek zmianach w ich
funkcjonowaniu.
3.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły określające treść
informacji, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, oraz
częstotliwość i format ich przekazywania.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
TYTUŁ II
Środki kontroli choroby
Rozdział 1
Choroby wpisane do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a)
Sekcja 1
Środki kontroli choroby wprowadzane w razie podejrzenia choroby wpisanej
do wykazu u zwierząt utrzymywanych
Artykuł 53
Obowiązki podmiotów, osób zawodowo zajmujących się
zwierzętami i posiadaczy zwierząt domowych
1.           W razie podejrzenia u zwierząt
utrzymywanych choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit.
a), oprócz powiadomienia właściwego organu i lekarzy weterynarii o
objawach lub podejrzeniu choroby zgodnie z art. 16 ust. 1, do czasu
wprowadzenia środków kontroli choroby przez właściwy organ
zgodnie z art. 54 ust. 1 i art. 55 ust. 1, osoby zawodowo zajmujące
się zwierzętami, podmioty i posiadacze zwierząt domowych
wprowadzają odpowiednie środki kontroli choroby określone w art.
55 ust. 1 lit. c), d) i e), aby zapobiec rozprzestrzenieniu się tej
choroby wpisanej do wykazu z dotkniętych nią zwierząt,
zakładów i miejsc, za które te podmioty i osoby odpowiadają, na inne
zwierzęta lub na ludzi.
2.           Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z
art. 253 dotyczących szczegółowych reguł uzupełniania
środków kontroli choroby wprowadzanych przez podmioty, osoby zawodowo
zajmujące się zwierzętami i posiadaczy zwierząt domowych,
które to środki określono w ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 54
Dochodzenie prowadzone przez właściwy organ w razie podejrzenia
choroby wpisanej do wykazu
1.           W razie podejrzenia u zwierząt
utrzymywanych choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit.
a), właściwy organ niezwłocznie wszczyna dochodzenie w celu
potwierdzenia lub wykluczenia obecności tej choroby wpisanej do wykazu.
2.           Do celów dochodzenia, o którym mowa
w ust. 1, właściwy organ, w stosownych przypadkach, zapewnia, aby
urzędowi lekarze weterynarii:
a)      przeprowadzili badanie przedmiotowe
reprezentatywnej próby zwierząt utrzymywanych z gatunków wpisanych do
wykazu w odniesieniu do danej choroby wpisanej do wykazu;
b)      pobrali odpowiednie próbki od tych
zwierząt utrzymywanych z gatunków wpisanych do wykazu oraz inne próbki do
badań laboratoryjnych w laboratoriach wyznaczonych do tego celu przez
właściwy organ;
c)      przeprowadzili badanie laboratoryjne w
celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności danej choroby wpisanej do
wykazu.
3.           Komisja jest uprawniona do przyjmowania
aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących szczegółowych
reguł uzupełniających reguły w sprawie dochodzenia
prowadzonego przez właściwy organ, określone w ust. 1
niniejszego artykułu.
Artykuł 55
Wstępne środki kontroli choroby wprowadzane przez właściwy
organ
1.           W razie podejrzenia u zwierząt
utrzymywanych choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit.
a), właściwy organ wprowadza następujące wstępne
środki kontroli choroby do czasu uzyskania wyników dochodzenia, o którym
mowa w art. 54 ust. 1, oraz do czasu wprowadzenia środków kontroli choroby
zgodnie z art. 61 ust. 1:
a)      obejmuje urzędowym nadzorem
zakład, gospodarstwo domowe, przedsiębiorstwo spożywcze lub
paszowe, zakład produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub jakiekolwiek
inne miejsce, w którym występuje podejrzenie choroby;
b)      sporządza spis:
(i)      zwierząt utrzymywanych w
zakładzie, gospodarstwie domowym, przedsiębiorstwie spożywczym
lub paszowym, zakładzie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
lub w innym miejscu;
(ii)      produktów w zakładzie,
gospodarstwie domowym, przedsiębiorstwie spożywczym lub paszowym,
zakładzie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub w innym
miejscu, o ile jest to istotne z punktu widzenia rozprzestrzeniania się
tej choroby wpisanej do wykazu;
c)      stosuje odpowiednie środki
bioasekuracji, aby zapobiec rozprzestrzenieniu się czynnika
powodującego tę chorobę wpisaną do wykazu na inne
zwierzęta lub na ludzi;
d)      jeżeli może to zapobiec
dalszemu rozprzestrzenianiu się czynnika chorobotwórczego, trzyma w
izolacji zwierzęta utrzymywane z gatunków wpisanych do wykazu w
odniesieniu do danej choroby wpisanej do wykazu i zapobiega styczności
tych zwierząt ze zwierzętami dzikimi;
e)      ogranicza przemieszczenia zwierząt
utrzymywanych, produktów oraz, w stosownych przypadkach ludzi, pojazdów i
przedmiotów lub innych środków, za pośrednictwem których czynnik
chorobotwórczy mógłby rozprzestrzenić się do lub z
zakładów, gospodarstw domowych, zakładów przedsiębiorstw
spożywczych i paszowych, zakładów produktów ubocznych pochodzenia
zwierzęcego oraz innych miejsc, w których podejrzewa się tę
chorobę wpisaną do wykazu, w zakresie niezbędnym do zapobiegania
rozprzestrzenianiu się choroby wpisanej do wykazu;
f)       biorąc pod uwagę środki
kontroli choroby określone w sekcji 4, wprowadza inne niezbędne
środki kontroli choroby dotyczące:
(i)      objęcia dochodzeniem prowadzonym
przez właściwy organ, określonym w art. 54 ust. 1, i
środkami kontroli choroby określonymi w niniejszym ustępie w
lit. a)-d), innych zakładów, ich jednostek epidemiologicznych, gospodarstw
domowych, przedsiębiorstw spożywczych i paszowych lub zakładów
produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego;
(ii)      ustanowienia tymczasowych obszarów
objętych ograniczeniami, stosownych do profilu choroby;
g)      wszczyna dochodzenie epidemiologiczne
przewidziane w art. 57 ust. 1.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
szczegółowych reguł w uzupełnieniu do ust. 1 niniejszego
artykułu w odniesieniu do konkretnych i szczegółowych środków
kontroli choroby wprowadzanych w zależności od choroby wpisanej do
wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), przy uwzględnieniu ryzyka
związanego z:
a)      gatunkiem lub kategorią
zwierząt;
b)      rodzajem produkcji.
Artykuł 56
Przegląd i rozszerzenie wstępnych środków kontroli choroby
Środki kontroli choroby przewidziane w
art. 55 ust. 1 podlegają:
a)           przeglądowi
właściwego organu, w stosownych przypadkach, w związku z
ustaleniami w ramach:
(i)      dochodzenia przewidzianego w art. 54
ust. 1;
(ii)     dochodzenia epidemiologicznego
przewidzianego w art. 57 ust. 1;
b)           w razie potrzeby, rozszerzeniu na
inne miejsca, jak określono w art. 55 ust. 1 lit. e).
Sekcja 2
Dochodzenie epidemiologiczne
Artykuł 57
Dochodzenie epidemiologiczne
1.           Właściwy organ
przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne w razie podejrzenia lub potwierdzenia
u zwierząt choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit.
a).
2.           Celem dochodzenia
epidemiologicznego, o którym mowa w ust. 1, jest:
a)      ustalenie prawdopodobnego pochodzenia
choroby wpisanej do wykazu oraz sposobów jej rozprzestrzeniania się;
b)      obliczenie, od jakiego czasu
prawdopodobnie występuje choroba wpisana do wykazu;
c)      ustalenie zakładów i ich jednostek
epidemiologicznych, gospodarstw domowych, przedsiębiorstw spożywczych
lub paszowych, zakładów produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
lub innych miejsc, które miały styczność z chorobą, a
znajdujące się w nich zwierzęta z gatunków wpisanych do wykazu w
odniesieniu do podejrzewanej choroby wpisanej do wykazu mogły zostać
zakażone, zarażone pasożytami lub zanieczyszczone;
d)      uzyskanie informacji o przemieszczeniach
zwierząt utrzymywanych, osób, produktów, pojazdów, przedmiotów lub innych
środków, za pośrednictwem których mogło dojść do rozprzestrzeniania
się czynnika chorobotwórczego w stosownym okresie poprzedzającym
powiadomienie o podejrzeniu lub potwierdzeniu choroby wpisanej do wykazu;
e)      uzyskanie informacji o prawdopodobnym
rozprzestrzenieniu się choroby wpisanej do wykazu w otaczającym środowisku,
w tym o obecności i rozmieszczeniu wektorów choroby.
Sekcja 3
Potwierdzenie choroby u zwierząt utrzymywanych
Artykuł 58
Urzędowe potwierdzenie przez właściwy organ chorób wpisanych do
wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a)
1.           Właściwy organ dokonuje
urzędowego potwierdzenia choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art.
8 ust. 1 lit. a), w oparciu o następujące informacje:
a)      wyniki badań przedmiotowych i
laboratoryjnych, o których mowa w art. 54 ust. 2;
b)      dochodzenie epidemiologiczne przewidziane
w art. 57 ust. 1;
c)      inne dostępne dane epidemiologiczne.

2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
wymagań, które należy spełnić, aby dokonać
urzędowego potwierdzenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego
artykułu.
Artykuł 59
Zniesienie wstępnych środków kontroli choroby w razie wykluczenia
obecności choroby wpisanej do wykazu
Właściwy organ stosuje wstępne
środki kontroli choroby przewidziane w art. 55 ust. 1 i w art. 56, dopóki
nie zostanie wykluczona obecność chorób wpisanych do wykazu, o
których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), na podstawie informacji, o których mowa w
art. 58 ust. 1 lub w przepisach przyjętych na podstawie art. 58 ust. 2.
Sekcja 4
Środki kontroli choroby wprowadzane w razie potwierdzenia choroby u
zwierząt utrzymywanych
Artykuł 60
Natychmiastowe środki kontroli choroby wprowadzane przez
właściwy organ
W razie urzędowego potwierdzenia u
zwierząt utrzymywanych, zgodnie z art. 58 ust. 1, ogniska choroby wpisanej
do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), właściwy organ
natychmiast:
a)           urzędowo uznaje za objęty
zakażeniem tą chorobą wpisaną do wykazu dany zakład,
gospodarstwo domowe, przedsiębiorstwo spożywcze lub paszowe,
zakład produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub inne miejsce;
b)           ustanawia obszar objęty
ograniczeniami, stosownie do tej choroby wpisanej do wykazu;
c)           wdraża plan awaryjny, o którym
mowa w art. 43 ust. 1, aby zapewnić pełną koordynację
środków kontroli choroby.
Artykuł 61
Zakłady i inne miejsca dotknięte chorobą
1.           W razie wystąpienia ogniska
choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. a) u
zwierząt utrzymywanych w zakładzie, gospodarstwie domowym,
przedsiębiorstwie spożywczym lub paszowym, zakładzie produktów
ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub w innym miejscu, właściwy
organ niezwłocznie wprowadza co najmniej jeden z następujących
środków kontroli choroby, aby zapobiec dalszemu rozprzestrzenianiu
się tej choroby wpisanej do wykazu:
a)      ograniczenia przemieszczeń osób,
zwierząt, produktów, pojazdów lub innych przedmiotów lub substancji, które
mogą być zanieczyszczone i przyczyniać się do rozprzestrzeniania
się choroby wpisanej do wykazu;
b)      uśmiercanie i usunięcie lub
ubój zwierząt, które mogą być zanieczyszczone i przyczyniać
się do rozprzestrzeniania się choroby wpisanej do wykazu;
c)      zniszczenie, przetworzenie,
przekształcenie lub obróbka produktów, paszy lub innych substancji lub
obróbka sprzętu, środków transportu, roślin lub produktów
roślinnych bądź wody, które mogą być zanieczyszczone,
tam gdzie jest to właściwe, aby zapewnić zniszczenie wszystkich
czynników chorobotwórczych lub ich wektorów;
d)      szczepienia lub leczenie zwierząt
utrzymywanych przy użyciu innych weterynaryjnych produktów leczniczych
zgodnie z art. 46 ust. 1 oraz z aktami delegowanymi przyjętymi na
podstawie art. 47 ust. 1;
e)      izolacja, kwarantanna lub obróbka
zwierząt lub produktów, które mogą być zanieczyszczone i
przyczyniać się do rozprzestrzeniania się choroby wpisanej do
wykazu;
f)       oczyszczanie, odkażanie,
dezynsekcja i deratyzacja lub inne niezbędne środki bioasekuracji,
które należy zastosować w dotkniętym chorobą
zakładzie, gospodarstwie domowym, przedsiębiorstwie spożywczym
lub paszowym, zakładzie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
lub w innych miejscach, aby ograniczyć do minimum ryzyko rozprzestrzeniania
się choroby wpisanej do wykazu;
g)      pobranie dostatecznej liczby odpowiednich
próbek niezbędnych do przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego, o
którym mowa w art. 57 ust. 1;
h)      badanie laboratoryjne próbek.
2.           Ustalając, które środki
kontroli choroby należy wprowadzić w danym przypadku,
właściwy organ bierze pod uwagę:
a)      profil choroby;
b)      rodzaj produkcji i jednostki
epidemiologiczne w dotkniętym chorobą zakładzie, gospodarstwie
domowym, przedsiębiorstwie spożywczym lub paszowym, zakładzie
produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub w innym miejscu.
3.           Właściwy organ pozwala na
ponowne umieszczenie zwierząt w zakładzie, gospodarstwie domowym lub
w innym miejscu wyłącznie wtedy, gdy:
a)      pomyślnie wdrożono wszystkie
odpowiednie środki kontroli choroby i przeprowadzono badania
laboratoryjne, o których mowa w ust. 1;
b)      upłynęła odpowiednia
ilość czasu, aby zapobiec ponownemu zanieczyszczeniu dotkniętego
chorobą zakładu, gospodarstwa domowego, przedsiębiorstwa
spożywczego lub paszowego, zakładu produktów ubocznych pochodzenia
zwierzęcego oraz innego miejsca chorobą wpisaną do wykazu, o
której ognisku jest mowa w ust. 1.
Artykuł 62
Zakłady i miejsca powiązane epidemiologicznie
1.           Właściwy organ rozszerza
środki kontroli choroby określone w art. 61 ust. 1 na inne
zakłady, ich jednostki epidemiologiczne, gospodarstwa domowe,
przedsiębiorstwa spożywcze lub paszowe lub zakłady produktów
ubocznych pochodzenia zwierzęcego, inne miejsca lub środki
transportu, w przypadku których na podstawie dochodzenia epidemiologicznego
przewidzianego w art. 57 ust. 1, wyników badań przedmiotowych i
laboratoryjnych lub innych danych epidemiologicznych można
podejrzewać, że choroba wpisana do wykazu, o której mowa w art. 8
ust. 1 lit. a), a w związku z którą wprowadzono takie środki,
rozprzestrzeniła się do nich, z nich, lub za ich pośrednictwem.
2.           Jeżeli dochodzenie
epidemiologiczne, o którym mowa w art. 57 ust. 1, wykaże, że
prawdopodobnym miejscem pochodzenia choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w
art. 8 ust. 1 lit. a), jest inne państwo członkowskie lub też
prawdopodobnie ta choroba wpisana do wykazu rozprzestrzeniła się do
innego państwa członkowskiego, właściwy organ informuje to
państwo członkowskie.
3.           W przypadkach, o których mowa w ust.
2, właściwe organy różnych państw członkowskich
współpracują w ramach dalszego dochodzenia epidemiologicznego oraz
przy stosowaniu środków kontroli choroby.
Artykuł 63
Przekazanie uprawnień dotyczących środków kontroli choroby w
dotkniętych chorobą i powiązanych epidemiologicznie
zakładach i miejscach
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 w sprawie szczegółowych reguł
dotyczących środków kontroli choroby, które mają być wprowadzane
przez właściwe organy zgodnie z art. 61 i 62 w dotkniętych
chorobą i powiązanych epidemiologicznie zakładach,
przedsiębiorstwach spożywczych i paszowych lub w zakładach
produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i w innych miejscach w
odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit.
a).
Te szczegółowe reguły obejmują
następujące kwestie:
a)           warunki i wymagania dotyczące
środków kontroli choroby określonych w art. 61 ust. 1 lit. a)-e);
b)           procedury dotyczące przewidzianego
w art. 61 ust. 1 lit. f) oczyszczania, odkażania, dezynsekcji i
deratyzacji, we właściwych przypadkach regulujące stosowanie w
tych celach produktów biobójczych;
c)           warunki i wymagania dotyczące
pobierania próbek i badań laboratoryjnych określonych w art. 61 ust.
1 lit. g)-h);
d)           szczegółowe warunki i wymagania
dotyczące ponownego umieszczania zwierząt, o którym mowa w art. 61
ust. 3;
e)           niezbędne środki kontroli
choroby określone w art. 62, które wprowadza się w powiązanych
epidemiologicznie zakładach, miejscach i środkach transportu.
Artykuł 64
Ustanawianie przez właściwy organ obszarów objętych
ograniczeniami
1.           W stosownych przypadkach
właściwy organ ustanawia obszar objęty ograniczeniami wokół
dotkniętego chorobą zakładu, gospodarstwa domowego,
przedsiębiorstwa spożywczego lub paszowego, zakładu produktów
ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub wokół innego miejsca, w którym
u zwierząt utrzymywanych wystąpiło ognisko choroby wpisanej do
wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), uwzględniając:
a)      profil choroby;
b)      położenie geograficzne obszarów
objętych ograniczeniami;
c)      czynniki ekologiczne i hydrologiczne na
obszarach objętych ograniczeniami;
d)      warunki meteorologiczne;
e)      obecność, rozmieszczenie i typy
wektorów na obszarach objętych ograniczeniami;
f)       wyniki dochodzenia epidemiologicznego, o
którym mowa w art. 57 ust. 1, wyniki innych przeprowadzonych badań oraz
dane epidemiologiczne;
g)      wyniki badań laboratoryjnych;
h)      zastosowane środki kontroli choroby.

Obszar objęty ograniczeniami obejmuje, w
stosownych przypadkach, obszar zapowietrzony i obszar zagrożony o
określonym rozmiarze i konfiguracji.
2.           Właściwy organ stale
ocenia i analizuje sytuację oraz, gdy jest to stosowne w celu zapobiegania
rozprzestrzenianiu się choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8
ust. 1 lit. a), podejmuje następujące działania:
a)      dostosowuje granice obszarów
objętych ograniczeniami;
b)      ustanawia dodatkowe obszary objęte
ograniczeniami.
3.           Jeżeli obszary objęte
ograniczeniami są położone na terytorium więcej niż
jednego państwa członkowskiego, właściwe organy tych
państw członkowskich współpracują przy ustanawianiu
obszarów objętych ograniczeniami, o których mowa w ust. 1.
4.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 253 w sprawie
szczegółowych reguł dotyczących ustanawiania i zmiany obszarów
objętych ograniczeniami, w tym obszarów zapowietrzonych i
zagrożonych.
Artykuł 65
Środki kontroli choroby w obszarze objętym ograniczeniami
1.           Właściwy organ wprowadza w
obszarze objętym ograniczeniami co najmniej jeden z
następujących środków kontroli choroby w celu zapobiegania
dalszemu rozprzestrzenianiu się choroby wpisanej do wykazu, o której mowa
w art. 8 ust. 1 lit. a):
a)      ustalenie zakładów, gospodarstw
domowych, przedsiębiorstw spożywczych lub paszowych, zakładów
produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub innych miejsc, w których
znajdują się zwierzęta utrzymywane z gatunków wpisanych do
wykazu w odniesieniu do tej choroby wpisanej do wykazu;
b)      wizyty w zakładach, gospodarstwach
domowych, przedsiębiorstwach spożywczych lub paszowych,
zakładach produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub innych
miejscach, w których utrzymuje się zwierzęta z gatunków wpisanych do
wykazu w odniesieniu do tej choroby wpisanej do wykazu, oraz, w razie potrzeby,
badania, pobieranie próbek i badania laboratoryjne próbek;
c)      wprowadzenie warunków dotyczących
przemieszczania osób, zwierząt, produktów, paszy, pojazdów bądź
innych przedmiotów lub substancji, które mogą być zanieczyszczone lub
przyczyniać się do rozprzestrzeniania się tej choroby wpisanej
do wykazu na obszarach objętych ograniczeniami lub z tych obszarów, a
także wprowadzenie warunków dotyczących transportu przez te obszary;
d)      wymagania w zakresie bioasekuracji
dotyczące:
(i)      produkcji, przetwarzania i dystrybucji
produktów pochodzenia zwierzęcego;
(ii)      gromadzenia i usuwania produktów
ubocznych pochodzenia zwierzęcego;
(iii)     sztucznego unasienniania;
e)      szczepienia i leczenie zwierząt
utrzymywanych przy użyciu innych weterynaryjnych produktów leczniczych
zgodnie z art. 46 ust. 1 oraz z aktami delegowanymi przyjętymi na
podstawie art. 47 ust. 1;
f)       oczyszczanie, odkażanie,
dezynsekcja i deratyzacja;
g)      wyznaczenie lub w stosownych przypadkach
zatwierdzenie zakładu przedsiębiorstwa spożywczego do celów
prowadzenia uboju zwierząt lub obróbki produktów pochodzenia
zwierzęcego pochodzących z obszarów objętych ograniczeniami;
h)      wymagania dotyczące identyfikacji i
identyfikowalności przemieszczeń zwierząt, materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu lub produktów pochodzenia
zwierzęcego;
i)       inne niezbędne środki
bioasekuracji i środki ograniczające ryzyko w celu zmniejszenia do
minimum ryzyka rozprzestrzeniania się danej choroby wpisanej do wykazu.
2.           Właściwy organ wprowadza
wszystkie niezbędne środki, aby w pełni poinformować osoby na
obszarach objętych ograniczeniami o obowiązujących
ograniczeniach i o charakterze środków kontroli choroby.
3.           Ustalając, które spośród
środków kontroli choroby określonych w ust. 1 należy wprowadzić,
właściwy organ bierze pod uwagę:
a)      profil choroby;
b)      rodzaje produkcji;
c)      wykonalność,
dostępność i skuteczność tych środków kontroli
choroby.
Artykuł 66
Obowiązki podmiotów na obszarach objętych ograniczeniami
1.           Podmioty utrzymujące zwierzęta
i produkty na obszarach objętych ograniczeniami, o których mowa w art. 64
ust. 1, powiadamiają właściwy organ o każdym zamierzonym
przemieszczeniu zwierząt utrzymywanych i produktów w obrębie obszaru
objętego ograniczeniami lub poza ten obszar.
2.           Podmioty przemieszczają
zwierzęta utrzymywane i produkty wyłącznie zgodnie z
instrukcjami właściwego organu.
Artykuł 67
Przekazanie uprawnień dotyczących środków kontroli choroby na
obszarach objętych ograniczeniami
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 w sprawie szczegółowych reguł
dotyczących określonych w art. 65 ust. 1 środków kontroli
choroby, które należy wprowadzać w obszarze objętym
ograniczeniami dla każdej z chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w
art. 8 ust. 1 lit. a).
Te szczegółowe reguły obejmują
następujące kwestie:
a)           warunki
i wymagania dotyczące środków kontroli choroby określonych w
art. 65 ust. 1 lit. a), c), d), e), g), h) i i);
b)           procedury
dotyczące przewidzianego w art. 65 ust. 1 lit. f) oczyszczania,
odkażania, dezynsekcji i deratyzacji, we właściwych przypadkach
regulujące stosowanie w tych celach produktów biobójczych;
c)           konieczny
nadzór, który należy prowadzić po zastosowaniu środków kontroli
choroby, oraz badania laboratoryjne określone w art. 65 ust. 1 lit. b);
d)           inne
szczególne środki kontroli choroby w celu ograniczenia rozprzestrzeniania
się poszczególnych chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8
ust. 1 lit. a).
Artykuł 68
Utrzymywanie środków kontroli choroby na obszarach objętych
ograniczeniami oraz akty delegowane
1.           Właściwy organ stosuje
określone w niniejszej sekcji środki kontroli choroby do czasu, gdy:
a)      zostaną wykonane środki
kontroli choroby stosowne do choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8
ust. 1 lit. a), w związku z którą zastosowano ograniczenia;
b)      przeprowadzono ostateczne oczyszczanie,
odkażanie, dezynsekcję i deratyzację stosownie do:
(i)      choroby wpisanej do wykazu, o której
mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), w odniesieniu do której zastosowano środki
kontroli;
(ii)      dotkniętych chorobą gatunków
zwierząt utrzymywanych;
(iii)     rodzaju produkcji;
c)      w obszarze objętym ograniczeniami
przeprowadzono odpowiedni nadzór stosownie do choroby wpisanej do wykazu, o
której mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), w odniesieniu do której zastosowano
środki kontroli choroby oraz stosownie do rodzaju zakładu lub
miejsca, a w ramach tego nadzoru potwierdzono zwalczenie tej choroby wpisanej
do wykazu.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 w sprawie szczegółowych
reguł dotyczących środków kontroli choroby wprowadzanych przez
właściwy organ, jak przewidziano w ust. 1 niniejszego artykułu,
w odniesieniu do:
a)      procedur ostatecznego oczyszczania,
odkażania, dezynsekcji i deratyzacji oraz, we właściwych
przypadkach, stosowania do tych celów produktów biobójczych;
b)      koncepcji, środków, metod,
częstotliwości i intensywności nadzoru, objętych nim
docelowych populacji zwierząt oraz schematów pobierania próbek w ramach
nadzoru w celu odzyskania statusu obszaru wolnego od choroby po
wystąpieniu ogniska choroby;
c)      ponownego umieszczania zwierząt na
obszarach objętych ograniczeniami po zakończeniu wdrażania
środków kontroli choroby określonych w ust. 1 niniejszego
artykułu, przy uwzględnieniu warunków ponownego umieszczania
zwierząt określonych w art. 61 ust. 3;
d)      innych środków kontroli choroby
niezbędnych do odzyskania statusu obszaru wolnego od choroby.
Artykuł 69
Szczepienia interwencyjne
1.           Jeżeli jest to istotne ze
względu na skuteczność kontroli choroby wpisanej do wykazu, o
której mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), w odniesieniu do której zastosowano
środki kontroli choroby w związku z wystąpieniem jej ogniska,
właściwy organ może:
a)      sporządzić plan szczepień;
b)      ustanowić obszary szczepień.
2.           Podejmując decyzje w sprawie
planu szczepień i ustanowienia obszarów szczepień, o których mowa w
ust. 1, właściwy organ uwzględnia:
a)      wymagania dotyczące szczepień
interwencyjnych określone w planach awaryjnych, o których mowa w art. 43
ust. 1;
b)      wymagania dotyczące stosowania
szczepionek określone w art. 46 ust. 1 oraz w aktach delegowanych
przyjętych na podstawie art. 47 ust. 1.
3.           Obszary szczepień, o których
mowa w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, spełniają wymagania
środków ograniczających ryzyko w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu
się chorób wpisanych do wykazu oraz wymagania dotyczące nadzoru
określone w aktach delegowanych przyjętych zgodnie z art. 47 ust. 1
lit. d) i e).
Sekcja 5
Zwierzęta dzikie
Artykuł 70
Zwierzęta dzikie
1.           W razie podejrzenia lub
urzędowego potwierdzenia u zwierząt dzikich choroby wpisanej do
wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), dotknięte chorobą
państwo członkowskie podejmuje następujące działania:
a)      jeżeli jest to uzasadnione w
przypadku danej choroby wpisanej do wykazu, prowadzi nadzór nad populacją
zwierząt dzikich;
b)      wprowadza niezbędne środki
zapobiegania chorobom i ich kontroli, aby uniknąć dalszego
rozprzestrzeniania się tej choroby wpisanej do wykazu.
2.           Środki zapobiegania chorobom i
ich kontroli, o których mowa w ust. 1 lit. b), uwzględniają
następujące kwestie:
a)      profil choroby;
b)      zwierzęta dzikie dotknięte
chorobą;
c)      środki kontroli choroby, które
należy wprowadzić w razie podejrzenia lub urzędowego
potwierdzenia u zwierząt utrzymywanych choroby wpisanej do wykazu, o
której mowa w art. 8 ust. 1 lit. a), na obszarach objętych ograniczeniami
zgodnie z przepisami określonymi w sekcjach 1-4.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      nadzoru, o którym mowa w ust. 1 lit. a);
b)      środków zapobiegania chorobom i ich
kontroli, o których mowa w ust. 1 lit. b).
Przyjmując te akty delegowane, Komisja
uwzględnia profil choroby i gatunki wpisane do wykazu w odniesieniu do
choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w ust. 1.
Sekcja 6
Dodatkowe środki kontroli choroby wprowadzane przez państwa
członkowskie, koordynacja przez Komisję oraz tymczasowe specjalne
reguły kontroli choroby
Artykuł 71
Dodatkowe środki kontroli choroby wprowadzane przez państwa
członkowskie, koordynacja środków przez Komisję oraz tymczasowe
specjalne reguły kontroli choroby dotyczące sekcji 1-5
1.           Państwa członkowskie
mogą wprowadzić dodatkowe środki kontroli choroby oprócz tych
przewidzianych w art. 61 ust. 1, art. 62, art. 65 ust. 1 i 2, art. 68 ust. 1
oraz w aktach delegowanych przyjętych na podstawie art. 67 i art. 68 ust.
2, o ile takie środki są zgodne z przepisami niniejszego
rozporządzenia oraz są konieczne i proporcjonalne do celów kontroli
rozprzestrzeniania się choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8
ust. 1 lit. a); wprowadzając takie środki, państwa
członkowskie biorą pod uwagę:
a)      szczególne okoliczności
epidemiologiczne;
b)      rodzaj zakładów, innych miejsc i
produkcji;
c)      kategorie i gatunki zwierząt;
d)      warunki gospodarcze lub społeczne.
2.           Państwa członkowskie
niezwłocznie powiadamiają Komisję o:
a)      środkach kontroli choroby
wprowadzonych przez właściwy organ, jak przewidziano w art. 58, 59,
61, 62, 64, 65, art. 68 ust. 1, art. 69, art. 70 ust. 1 i 2 oraz w aktach
delegowanych przyjętych na podstawie art. 63, 67, art. 68 ust. 2 i art. 70
ust. 3;
b)      wszelkich dodatkowych środkach
kontroli choroby wprowadzonych zgodnie z ust. 1.
3.           Komisja analizuje sytuację w
zakresie choroby, środki kontroli choroby wprowadzone przez
właściwy organ oraz dodatkowe środki kontroli choroby
wprowadzone przez państwo członkowskie zgodnie z niniejszym
rozdziałem, a także może w drodze aktów wykonawczych
ustanowić na czas określony specjalne środki kontroli choroby na
warunkach stosownych do sytuacji epidemiologicznej, gdy:
a)      dotychczas wprowadzone środki
kontroli choroby zostały uznane za nieodpowiednie do zaistniałej
sytuacji epidemiologicznej;
b)      choroba wpisana do wykazu, o której mowa
w art. 8 ust. 1 lit. a), rozprzestrzenia się pomimo środków kontroli
choroby wprowadzonych zgodnie z niniejszym rozdziałem.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
4.           W należycie uzasadnionych
szczególnie pilnych przypadkach związanych z chorobą
stanowiącą nowe ryzyko o bardzo znacznych konsekwencjach, Komisja
przyjmuje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 255 ust. 3, akty
wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie.
Rozdział 2
Choroby wpisane do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) i c)
Sekcja 1
Środki kontroli choroby wprowadzane w razie podejrzenia choroby u
zwierząt utrzymywanych
Artykuł 72
Obowiązki podmiotów, osób zawodowo zajmujących się
zwierzętami i posiadaczy zwierząt domowych
1.           W razie podejrzenia u zwierząt
utrzymywanych chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit.
b) i c), oprócz powiadomienia właściwego organu i lekarzy weterynarii
o objawach i podejrzeniu choroby zgodnie z art. 16 ust. 1, do czasu
wprowadzenia środków kontroli choroby przez właściwy organ
zgodnie z art. 74 ust. 1, podmioty, osoby zawodowo zajmujące się
zwierzętami i posiadacze zwierząt domowych wprowadzają
odpowiednie środki kontroli choroby, o których mowa w art. 74 ust. 1 lit.
a) i w aktach delegowanych przyjętych na podstawie art. 74 ust. 3, w celu
zapobiegania rozprzestrzenianiu się tej choroby wpisanej do wykazu z
dotkniętych nią zwierząt, zakładów i miejsc, za które te
podmioty i osoby odpowiadają, na inne zwierzęta lub na ludzi.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
szczegółowych reguł uzupełniania środków kontroli choroby
wprowadzanych przez podmioty, osoby zawodowo zajmujące się
zwierzętami i posiadaczy zwierząt domowych, które to środki
określono w ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 73
Dochodzenie prowadzone przez właściwy organ w razie podejrzenia
choroby wpisanej do wykazu
1.           W razie podejrzenia u zwierząt
utrzymywanych choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. b)
i c), właściwy organ podejmuje niezwłocznie dochodzenie w celu
potwierdzenia lub wykluczenia obecności tej choroby wpisanej do wykazu.
2.           Do celów dochodzenia, o którym mowa
w ust. 1, właściwy organ, w stosownych przypadkach, zapewnia, aby
urzędowi lekarze weterynarii:
a)      przeprowadzili badanie przedmiotowe
reprezentatywnej próby zwierząt utrzymywanych z gatunków wpisanych do
wykazu w odniesieniu do danej choroby wpisanej do wykazu;
b)      pobrali odpowiednie próbki od
zwierząt utrzymywanych z gatunków wpisanych do wykazu oraz inne próbki do
badań laboratoryjnych w laboratoriach wyznaczonych do tego celu przez
właściwy organ;
c)      przeprowadzili badanie laboratoryjne w
celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności danej choroby wpisanej do
wykazu.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
szczegółowych reguł uzupełniających reguły w sprawie
dochodzenia określone w ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 74
Wstępne środki kontroli choroby wprowadzane przez właściwy
organ
1.           W razie podejrzenia u zwierząt
utrzymywanych choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. b)
lub c), właściwy organ wprowadza następujące wstępne
środki kontroli choroby do czasu uzyskania wyników dochodzenia, o którym
mowa w art. 73 ust. 1, oraz do czasu wprowadzenia środków kontroli choroby
zgodnie z art. 78 ust. 1 i 2:
a)      stosuje środki kontroli choroby, aby
ograniczyć rozprzestrzenianie się tej choroby wpisanej do wykazu z
dotkniętego nią terytorium, zakładu, gospodarstwa domowego,
przedsiębiorstwa spożywczego lub paszowego, zakładu produktów
ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub z innego miejsca;
b)      w razie potrzeby wszczyna dochodzenie
epidemiologiczne, uwzględniając reguły dotyczące takiego
dochodzenia określone w art. 57 ust. 1 oraz przepisy przyjęte na
podstawie art. 57 ust. 2.
2.           Wstępne środki kontroli
choroby przewidziane w ust. 1 są odpowiednie i proporcjonalne do ryzyka
związanego z chorobą wpisaną do wykazu, o której mowa w art. 8
ust. 1 lit. b) lub c), przy uwzględnieniu:
a)      profilu choroby;
b)      zwierząt utrzymywanych
dotkniętych chorobą;
c)      statusu zdrowotnego państwa
członkowskiego, strefy, przedziału lub zakładu, w których
podejrzewa się wystąpienie tej choroby wpisanej do wykazu;
d)      wstępnych środków kontroli
choroby przewidzianych w art. 55 ust. 1, art. 56 i w aktach delegowanych
przyjętych na podstawie art. 55 ust. 2.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących reguł,
które uzupełniają reguły określone w ust. 1 niniejszego
artykułu, przy uwzględnieniu kwestii, o których mowa w ust. 2, w
odniesieniu do:
a)      wstępnych środków kontroli
choroby wprowadzanych w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby
wpisanej do wykazu, jak przewidziano w ust. 1 lit. a);
b)      stosowania przewidzianych w ust. 1 lit.
a) wstępnych środków kontroli choroby do innych zakładów, ich
jednostek epidemiologicznych, gospodarstw domowych, przedsiębiorstw
spożywczych lub paszowych oraz zakładów produktów ubocznych
pochodzenia zwierzęcego lub innych miejsc;
c)      ustanowienia tymczasowych obszarów
objętych ograniczeniami, stosownie do profilu choroby.
Artykuł 75
Przegląd i rozszerzenie wstępnych środków kontroli choroby
Środki kontroli choroby przewidziane w
art. 74 ust. 1 podlegają:
a)           przeglądowi przez
właściwy organ, o ile jest to stosowne w związku z wynikami
dochodzenia przewidzianego w art. 73 ust. 1 oraz, w stosownych przypadkach,
dochodzenia epidemiologicznego przewidzianego w art. 74 ust. 1 lit. b);
b)           w razie potrzeby, rozszerzeniu na
inne miejsca, jak określono w art. 74 ust. 3 lit. b).
Sekcja 2
Potwierdzenie choroby u zwierząt utrzymywanych
Artykuł 76
Urzędowe potwierdzenie choroby przez właściwy organ
1.           Właściwy organ dokonuje
urzędowego potwierdzenia chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art.
8 ust. 1 lit. b) lub c), w oparciu o następujące informacje:
a)      wyniki badań przedmiotowych i
laboratoryjnych, o których mowa w art. 73 ust. 2;
b)      w stosownych przypadkach, dochodzenie
epidemiologiczne przewidziane w art. 74 ust. 1 lit. b);
c)      inne dostępne dane epidemiologiczne.

2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
wymagań, które należy spełnić, aby dokonać
urzędowego potwierdzenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego
artykułu.
Artykuł 77
Zniesienie wstępnych środków kontroli choroby w razie wykluczenia
obecności choroby
Właściwy organ stosuje wstępne
środki kontroli choroby przewidziane w art. 74 ust. 1 i w art. 75, dopóki
nie zostanie wykluczona obecność chorób wpisanych do wykazu, o
których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) lub c), zgodnie z art. 76 ust. 1 lub
zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie art. 76 ust. 2.
Sekcja 3
Środki kontroli choroby wprowadzane w razie potwierdzenia choroby u
zwierząt utrzymywanych
Artykuł 78
Środki kontroli choroby wprowadzane przez właściwy organ
1.           W razie urzędowego
potwierdzenia u zwierząt utrzymywanych, zgodnie z art. 76 ust. 1, ogniska
choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. b),
właściwy organ:
a)      w państwie członkowskim,
strefie lub przedziale podlegającym obowiązkowemu programowi
zwalczania przewidzianemu w art. 30 ust. 1 w odniesieniu do tej choroby
wpisanej do wykazu, stosuje środki kontroli choroby określone w tym
obowiązkowym programie zwalczania;
b)      w państwie członkowskim,
strefie lub przedziale, które nie podlegają jeszcze obowiązkowemu
programowi zwalczania przewidzianemu w art. 30 ust. 1 w odniesieniu do tej
choroby wpisanej do wykazu, rozpoczyna taki obowiązkowy program zwalczania
i stosuje określone w nim środki kontroli choroby.
2.           W razie urzędowego
potwierdzenia u zwierząt utrzymywanych, zgodnie z art. 76 ust. 1, ogniska
choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. c),
właściwy organ:
a)      w państwie członkowskim,
strefie lub przedziale podlegającym dobrowolnemu programowi zwalczania
przewidzianemu w art. 30 ust. 2 w odniesieniu do tej choroby wpisanej do
wykazu, stosuje środki kontroli choroby określone w tym dobrowolnym
programie zwalczania;
b)      w państwie członkowskim,
strefie lub przedziale, które nie podlegają jeszcze dobrowolnemu
programowi zwalczania przewidzianemu w art. 30 ust. 2 w odniesieniu do tej
choroby wpisanej do wykazu, stosuje, w odpowiednich przypadkach, środki
mające na celu kontrolę choroby i zapobieganie jej rozprzestrzenianiu
się.
3.           Środki przewidziane w ust. 2
lit. b) są proporcjonalne do ryzyka związanego z chorobą
wpisaną do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. c), przy
uwzględnieniu:
a)      profilu choroby;
b)      dotkniętych chorobą
zwierząt utrzymywanych;
c)      statusu zdrowotnego państwa
członkowskiego, strefy, przedziału lub zakładu, w którym
urzędowo potwierdzono chorobę wpisaną do wykazu;
d)      środków kontroli choroby,
przewidzianych w niniejszym tytule rozdział 1 sekcja 4, wprowadzanych w
zakładach, innych miejscach i obszarach objętych ograniczeniami.
Artykuł 79
Przekazanie uprawnień dotyczących środków kontroli choroby
wprowadzanych przez właściwy organ
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 w sprawie szczegółowych reguł
dotyczących środków kontroli choroby, które należy
wprowadzać w razie wystąpienia u zwierząt utrzymywanych ognisk
choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) lub c), jak
określono w art. 78 ust. 2 lit. b), przy uwzględnieniu kryteriów
przewidzianych w art. 78 ust. 3.
Sekcja 4
Zwierzęta dzikie
Artykuł 80
Zwierzęta dzikie
1.           W razie podejrzenia lub
urzędowego potwierdzenia u zwierząt dzikich choroby wpisanej do
wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. b), właściwy organ
dotkniętego chorobą państwa członkowskiego podejmuje
następujące działania:
a)      na całym terytorium państwa
członkowskiego, na obszarze lub w strefie podlegającym
obowiązkowemu programowi zwalczania przewidzianemu w art. 30 ust. 1 w
odniesieniu do tej choroby wpisanej do wykazu, stosuje środki kontroli
choroby określone w tym obowiązkowym programie zwalczania;
b)      na całym terytorium państwa
członkowskiego, na obszarze lub w strefie, które nie podlegają
obowiązkowemu programowi zwalczania przewidzianemu w art. 30 ust. 1 w
odniesieniu do tej choroby, rozpoczyna taki obowiązkowy program zwalczania
i stosuje, w odpowiednich przypadkach, określone w nim środki
mające na celu kontrolę choroby i zapobieganie jej rozprzestrzenianiu
się.
2.           W razie wystąpienia u
zwierząt dzikich ogniska choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art.
8 ust. 1 lit. c), właściwy organ dotkniętego chorobą
państwa członkowskiego podejmuje następujące
działania:
a)      na całym terytorium państwa
członkowskiego, na obszarze, w strefie lub przedziale podlegającym
dobrowolnemu programowi zwalczania przewidzianemu w art. 30 ust. 2 w
odniesieniu do tej choroby wpisanej do wykazu, stosuje środki kontroli
choroby określone w tym dobrowolnym programie zwalczania;
b)      na całym terytorium państwa
członkowskiego, na obszarze, w strefie lub przedziale, które nie podlegają
jeszcze dobrowolnemu programowi zwalczania przewidzianemu w art. 30 ust. 2 w
odniesieniu do tej choroby wpisanej do wykazu, stosuje, w odpowiednich
przypadkach, środki mające na celu kontrolę choroby i
zapobieganie jej rozprzestrzenianiu się.
3.           Środki kontroli choroby, o
których mowa w ust. 2 lit. b), uwzględniają następujące
kwestie:
a)      profil choroby;
b)      zwierzęta dzikie dotknięte
chorobą;
c)      środki kontroli choroby wprowadzane
w razie podejrzenia lub urzędowego potwierdzenia choroby wpisanej do
wykazu u zwierząt utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami
zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym tytule rozdział 1
sekcje 1-4.
4.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
szczegółowych reguł uzupełniających środki kontroli
choroby wprowadzane w razie wystąpienia u zwierząt dzikich ognisk
choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) lub c), jak
określono w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu.
Sekcja 5
Koordynacja przez Komisję i tymczasowe specjalne reguły kontroli
choroby
Artykuł 81
Koordynacja środków przez Komisję i tymczasowe specjalne reguły
dotyczące sekcji 1-4
1.           Państwa członkowskie
powiadamiają Komisję o środkach kontroli choroby wprowadzonych
przez właściwy organ w odniesieniu do choroby wpisanej do wykazu, o
której mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) lub c), zgodnie z art. 76 ust. 1, art. 77,
78, art. 80 ust. 1 i 2 oraz w aktach delegowanych przyjętych na podstawie
art. 76 ust. 2, art. 79 i art. 80 ust. 4.
2.           Komisja analizuje sytuację w
zakresie choroby i środki kontroli choroby wprowadzone przez
właściwy organ zgodnie z niniejszym rozdziałem, a także
może w drodze aktów wykonawczych ustanowić na czas określony specjalne
reguły dotyczące środków kontroli choroby w odniesieniu do
choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) i c), na
warunkach stosownych do sytuacji epidemiologicznej, gdy:
a)      te środki kontroli choroby
wprowadzone przez właściwy organ zostały uznane za nieodpowiednie
do zaistniałej sytuacji epidemiologicznej;
b)      ta choroba wpisana do wykazu, o której
mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) lub c), rozprzestrzenia się pomimo
środków kontroli choroby wprowadzonych zgodnie z niniejszym
rozdziałem, w stosownych przypadkach.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
3.           W należycie uzasadnionych
szczególnie pilnych przypadkach związanych z chorobą wpisaną do
wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) i c), stanowiącą nowe
ryzyko o bardzo znacznych konsekwencjach, Komisja przyjmuje, zgodnie z
procedurą, o której mowa w art. 255 ust. 3, akty wykonawcze mające
natychmiastowe zastosowanie.
CZĘŚĆ IV
REJESTRACJA, ZATWIERDZANIE, IDENTYFIKOWALNOŚĆ I PRZEMIESZCZENIA
TYTUŁ I
Zwierzęta lądowe, materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu
i produkty pochodzenia zwierzęcego uzyskane ze zwierząt lądowych
Rozdział 1
Rejestracja, zatwierdzanie, prowadzenie dokumentacji i rejestry
Sekcja 1
Rejestracja zakładów i przewoźników
Artykuł 82
Obowiązki podmiotów w zakresie rejestracji zakładów
1.           Podmioty prowadzące
zakłady, które utrzymują zwierzęta lądowe lub
pobierają, produkują, przetwarzają lub przechowują
materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu, przed rozpoczęciem
takiej działalności podejmują następujące
działania w celu rejestracji zgodnie z art. 88:
a)      powiadamiają właściwy
organ o każdym takim zakładzie, za który odpowiadają;
b)      przekazują właściwemu
organowi następujące informacje:
(i)      nazwę i adres podmiotu;
(ii)      położenie i opis obiektów;
(iii)     kategorie, gatunki i ilość
utrzymywanych zwierząt lądowych lub materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu znajdującego się w zakładzie oraz
potencjał zakładu;
(iv)     rodzaj zakładu;
(v)     inne kwestie dotyczące zakładu,
które są istotne dla ustalenia związanego z nim ryzyka.
2.           Podmioty prowadzące
zakłady, o których mowa w ust. 1, powiadamiają właściwy
organ o:
a)      istotnych zmianach w zakładzie w
kwestiach, o których mowa w ust. 1 lit. b);
b)      zaprzestaniu działalności w
zakładzie.
3.           Zakłady, które podlegają
zatwierdzeniu zgodnie z art. 89 ust. 1, nie muszą przedstawiać
informacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 83
Odstępstwa od obowiązku podmiotów w zakresie rejestracji
zakładów
W drodze odstępstwa od art. 82 ust. 1
państwa członkowskie mogą zwolnić niektóre kategorie
zakładów z wymogu rejestracji, biorąc pod uwagę
następujące kryteria:
a)           kategorie, gatunki i ilość
utrzymywanych zwierząt lądowych i materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu znajdującego się w zakładzie oraz
potencjał zakładu;
b)           rodzaj zakładu;
c)           przemieszczenia utrzymywanych
zwierząt lądowych lub materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu do lub z zakładu.
Artykuł 84
Uprawnienia wykonawcze dotyczące obowiązku podmiotów w zakresie
rejestracji zakładów
Komisja może w drodze aktów wykonawczych
ustanowić przepisy dotyczące:
a)           informacji przedstawianych przez
podmioty w celu rejestracji zakładów zgodnie z art. 82 ust. 1;
b)           rodzajów zakładów, które
państwa członkowskie mogą zwolnić z wymogu rejestracji
zgodnie z art. 83, o ile ryzyko związane z tymi zakładami jest
nieistotne, przy uwzględnieniu kryteriów określonych w tym artykule.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255 ust. 2.
Artykuł 85
Obowiązki rejestracyjne przewoźników utrzymywanych zwierząt
kopytnych oraz akty delegowane
1.           Przewoźnicy utrzymywanych
zwierząt kopytnych, którzy przewożą te zwierzęta
między państwami członkowskimi, przed rozpoczęciem takiej
działalności podejmują następujące działania w
celu rejestracji zgodnie z art. 88:
a)      powiadamiają właściwy
organ o swojej działalności;
b)      przekazują właściwemu
organowi następujące informacje:
(i)      nazwę i adres przewoźnika;
(ii)      kategorie, gatunki i liczbę przewożonych
utrzymywanych zwierząt lądowych;
(iii)     rodzaj transportu;
(iv)     środki transportu.
2.           Przewoźnicy powiadamiają
właściwy organ o:
a)      istotnych zmianach w kwestiach, o których
mowa w ust. 1 lit. b);
b)      zaprzestaniu działalności
przewozowej.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
uzupełnienia i zmiany określonych w ust. 1 reguł w odniesieniu
do obowiązku innych rodzajów przewoźników w zakresie przekazywania
informacji do celów rejestracji ich działalności, biorąc pod
uwagę ryzyko związane z takim transportem.
Artykuł 86
Odstępstwa od obowiązku rejestracji przewoźników utrzymywanych
zwierząt kopytnych
W drodze odstępstwa od art. 85 ust. 1
państwa członkowskie mogą zwolnić niektóre kategorie
przewoźników z wymogu rejestracji, biorąc pod uwagę
następujące kryteria:
a)           odległość, na
jaką przewoźnicy przewożą te utrzymywane zwierzęta
lądowe;
b)           kategorie, gatunki i liczbę
utrzymywanych zwierząt lądowych, które przewożą.
Artykuł 87
Akty wykonawcze dotyczące obowiązku rejestracji przewoźników
Komisja jest uprawniona do przyjęcia
aktów wykonawczych w odniesieniu do:
a)           informacji przedstawianych przez
przewoźnika w celu rejestracji jego działalności zgodnie z art.
85 ust. 1;
b)           rodzajów przewoźników, których
państwa członkowskie mogą zwolnić z wymogu rejestracji
zgodnie z art. 86, o ile ryzyko związane z danym rodzajem transportu jest
nieistotne, przy uwzględnieniu kryteriów określonych w tym artykule.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Artykuł 88
Obowiązki właściwego organu w zakresie rejestracji zakładów
i przewoźników
Właściwy organ rejestruje:
a)           zakłady w rejestrze
zakładów i przewoźników przewidzianym w art. 96 ust. 1, jeżeli
podmiot przedstawił informacje wymagane zgodnie z art. 82 ust. 1;
b)           przewoźników w tym rejestrze
zakładów i przewoźników przewidzianym w art. 96 ust. 1, jeżeli przewoźnik
przedstawił informacje wymagane zgodnie z art. 85 ust. 1.
Sekcja 2
Zatwierdzanie niektórych rodzajów zakładów
Artykuł 89
Zatwierdzanie niektórych zakładów oraz akty delegowane
1.           Podmioty prowadzące
następujące rodzaje zakładów występują do
właściwego organu o zatwierdzenie zgodnie z art. 91 ust. 1 i
rozpoczynają działalność nie wcześniej niż po zatwierdzeniu
zakładu przez właściwy organ zgodnie z art. 92 ust. 1:
a)      zakłady prowadzące zgromadzenia
zwierząt kopytnych i drobiu, z których przemieszcza się te
zwierzęta do innego państwa członkowskiego;
b)      zakłady zajmujące się
materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu bydła,
świń, owiec, kóz i koni, z których to zakładów materiał
biologiczny wykorzystywany do rozrodu tych zwierząt przemieszczany jest do
innego państwa członkowskiego;
c)      wylęgarnie, z których jaja
wylęgowe lub drób przemieszczane są do innego państwa
członkowskiego;
d)      zakłady utrzymujące drób, z
których drób przeznaczony do innych celów niż ubój, lub jaja wylęgowe,
przemieszczane są do innego państwa członkowskiego;
e)      każdy inny rodzaj zakładu do
utrzymywania zwierząt lądowych, z którym wiąże się
znaczne ryzyko i który podlega wymogowi zatwierdzenia zgodnie z regułami
określonymi w aktach delegowanych przyjętych na podstawie ust. 3 lit.
b) niniejszego artykułu.
2.           Podmioty zaprzestają
działalności w zakładzie, o którym mowa w ust. 1, gdy:
a)      właściwy organ cofnie lub
zawiesi zatwierdzenie zgodnie z art. 95 ust. 2; lub
b)      w przypadku warunkowego zatwierdzenia,
przyznanego zgodnie z art. 94 ust. 3, zakład nie spełnia
pozostałych wymagań, o których mowa w art. 94 ust. 3, i nie uzyskał
ostatecznego zatwierdzenia zgodnie z art. 92 ust. 1.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
uzupełnienia i zmiany przepisów w sprawie zatwierdzania zakładów,
określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, w odniesieniu do:
a)      odstępstw od wymogu, zgodnie z
którym podmioty prowadzące rodzaje zakładów, o których mowa w ust. 1
lit. a)-d), występują do właściwego organu o zatwierdzenie
przez właściwy organ, gdy ryzyko związane z tymi zakładami
jest nieistotne;
b)      rodzajów zakładów, które muszą
być zatwierdzane zgodnie z ust. 1 lit. e);
c)      specjalnych reguł dotyczących
zaprzestania działalności przez zakłady zajmujące się
materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu, o których mowa w ust.
1 lit. b).
4.           Przyjmując akty delegowane, o
których mowa w ust. 3, Komisja bierze pod uwagę następujące
kryteria:
a)      kategorie i gatunki utrzymywanych
zwierząt lądowych lub materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu znajdującego się w zakładzie;
b)      liczbę gatunków i liczbę
utrzymywanych zwierząt lądowych lub ilość materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu znajdującego się w
zakładzie;
c)      rodzaj zakładu i rodzaj produkcji;
d)      przemieszczenia utrzymywanych
zwierząt lądowych lub materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu do lub z zakładów danego rodzaju.
Artykuł 90
Zatwierdzanie statusu zakładu odizolowanego
Chcąc uzyskać status zakładu
odizolowanego, podmioty prowadzące zakłady:
a)           występują do
właściwego organu o zatwierdzenie zgodnie z art. 91 ust. 1;
b)           nie przemieszczają
zwierząt utrzymywanych do zakładu odizolowanego, zgodnie z
wymaganiami art. 134 ust. 1 oraz aktów delegowanych przyjętych na
podstawie art. 134 ust. 2, dopóki taki status ich zakładu nie zostanie
zatwierdzony przez właściwy organ zgodnie z art. 92 i 94.
Artykuł 91
Informacje przekazywane przez podmioty w celu uzyskania zatwierdzenia oraz akty
wykonawcze
1.           Występując o zatwierdzenie
zakładu zgodnie z art. 89 ust. 1 i art. 90 lit. a), podmioty
przekazują właściwemu organowi następujące informacje:
a)      nazwę i adres podmiotu;
b)      położenie zakładu i opis
obiektów;
c)      kategorie, gatunki i ilość
utrzymywanych zwierząt lądowych lub materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu znajdującego się w zakładzie;
d)      rodzaj zakładu;
e)      inne kwestie dotyczące zakładu,
związane z jego specyfiką, które są istotne dla ustalenia
związanego z nim ryzyka.
2.           Podmioty prowadzące
zakłady, o których mowa w ust. 1, powiadamiają właściwy
organ o:
a)      istotnych
zmianach w zakładach w kwestiach, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i
c);
b)      zaprzestaniu działalności w
zakładzie.
3.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić przepisy dotyczące informacji przekazywanych
przez podmioty we wnioskach o zatwierdzenie zakładu zgodnie z ust. 1
niniejszego artykułu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Artykuł 92
Zatwierdzanie, warunki zatwierdzenia zakładów oraz akty delegowane
1.           Właściwy organ zatwierdza
zakłady, o których mowa w art. 89 ust. 1 i art. 90 lit. a), o ile takie
zakłady:
a)      w stosownych przypadkach,
spełniają następujące wymagania dotyczące:
(i)      kwarantanny, izolacji i innych
środków bioasekuracji, przy uwzględnieniu wymagań
określonych w art. 9 ust. 1 lit. b) oraz w przepisach przyjętych na
podstawie art. 9 ust. 2;
(ii)      nadzoru, określone w art. 22 oraz,
stosownie do rodzaju zakładu i związanego z nim ryzyka, w art. 23 i w
przepisach przyjętych na podstawie art. 24;
(iii)     prowadzenia dokumentacji przewidzianej
w art. 97 i 98 oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 100 i 101;
b)      posiadają obiekty i sprzęt:
(i)      odpowiednio zmniejszające do
dopuszczalnego poziomu ryzyko wprowadzenia i rozprzestrzeniania się
chorób, przy uwzględnieniu rodzaju zakładu;
(ii)      o odpowiednim potencjale w stosunku do
liczby utrzymywanych zwierząt lądowych lub do ilości
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;
c)      nie stwarzają niedopuszczalnego
ryzyka rozprzestrzeniania się choroby, biorąc pod uwagę
stosowane środki ograniczające ryzyko;
d)      mają wystarczającą
liczbę odpowiednio przeszkolonego personelu do prowadzenia
działalności zakładu;
e)      posiadają system
umożliwiający podmiotowi wykazanie wobec właściwego organu
zgodności z lit. a)-d).
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
wymagań określonych w ust. 1 niniejszego artykułu w odniesieniu
do:
a)      kwarantanny, izolacji i innych
środków bioasekuracji, o których mowa w ust. 1 lit. a) ppkt (i);
b)      nadzoru, o którym mowa w ust. 1 lit. a)
ppkt (ii);
c)      obiektów i sprzętu, o których mowa w
ust. 1 lit. b);
d)      zadań, kompetencji i szkolenia
personelu i lekarzy weterynarii, o których mowa w ust. 1 lit. d);
e)      niezbędnego nadzoru i kontroli przez
właściwy organ.
3.           Ustanawiając reguły w aktach
delegowanych przyjmowanych na podstawie ust. 2, Komisja bierze pod uwagę
następujące kwestie:
a)      ryzyko związane z poszczególnymi
rodzajami zakładów;
b)      kategorie i gatunki utrzymywanych
zwierząt lądowych;
c)      rodzaj produkcji;
d)      typową strukturę przemieszczeń
w danym rodzaju zakładów oraz gatunki i kategorie zwierząt
utrzymywanych w tych zakładach.
Artykuł 93
Zakres zatwierdzenia zakładów
W decyzji o zatwierdzeniu zakładu na
podstawie art. 92 ust. 1, wydanej na wniosek złożony zgodnie z art.
89 ust. 1 i art. 90 lit. a), właściwy organ jednoznacznie wskazuje:
a)           objęte zatwierdzeniem rodzaje
zakładów, o których mowa w art. 89 ust. 1, art. 90 i w przepisach
przyjętych na podstawie art. 89 ust. 3 lit. b);
b)           objęte zatwierdzeniem kategorie
i gatunki utrzymywanych zwierząt lądowych lub materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu tych gatunków.
Artykuł
94
Procedury zatwierdzania przez właściwy organ
1.           Właściwe organy
określają procedury, według których podmioty występują
o zatwierdzenie zakładów zgodnie z art. 89 ust. 1, art. 90 i art. 91 ust.
1.
2.           Po otrzymaniu wniosku podmiotu o
zatwierdzenie zakładu właściwy organ, zgodnie z art. 89 ust. 1
lit. a) i art. 90 lit. a), odbywa wizytę na miejscu w zakładzie.
3.           Właściwy organ może
warunkowo zatwierdzić zakład, który, jak wynika z wniosku podmiotu
oraz z wizyty na miejscu w zakładzie przeprowadzonej przez
właściwy organ zgodnie z ust. 2, spełnia wszystkie główne
wymagania, które stanowią wystarczającą gwarancję, że
z takim zakładem nie wiąże się znaczące ryzyko;
warunkowego zatwierdzenia dokonuje się w oczekiwaniu na zapewnienie
zgodności z wszystkimi wymaganiami dotyczącymi zatwierdzenia
określonymi w art. 92 ust. 1 i w przepisach przyjętych na podstawie
art. 92 ust. 2.
4.           Jeżeli właściwy organ
warunkowo zatwierdził zakład zgodnie z ust. 3 niniejszego
artykułu, dokonuje on pełnego zatwierdzenia wyłącznie
wtedy, gdy z kolejnej wizyty na miejscu w zakładzie, przeprowadzonej w
ciągu trzech miesięcy od warunkowego zatwierdzenia, wynika, że
zakład spełnia wszystkie wymagania dotyczące zatwierdzenia
określone w art. 92 ust. 1 i w przepisach przyjętych na podstawie
art. 92 ust. 2.
Jeżeli z wizyty na miejscu w zakładzie
wynika, że zakład poczynił wyraźne postępy, lecz nadal
nie spełnia wszystkich tych wymagań, właściwy organ
może przedłużyć okres obowiązywania warunkowego
zatwierdzenia. Łączny okres obowiązywania warunkowego
zatwierdzenia nie może jednak przekroczyć sześciu miesięcy.
Artykuł
95
Przegląd, zawieszenie i cofnięcie zatwierdzenia przez
właściwy organ
1.           Właściwy organ prowadzi
przegląd decyzji w sprawie zatwierdzenia zakładów podjętych na
podstawie art. 92 i 94.
2.           W razie gdy właściwy organ
wykryje w zakładzie poważne niedociągnięcia w zakresie
zgodności z wymogami określonymi w art. 92 ust. 1 oraz w przepisach
przyjętych na podstawie art. 92 ust. 2, a podmiot nie jest w stanie
przedstawić odpowiednich gwarancji, że niedociągnięcia te
zostaną usunięte, właściwy organ wszczyna procedury w celu
cofnięcia zatwierdzenia zakładu.
Jeżeli jednak podmiot może
zagwarantować, że usunie te niedociągnięcia w
rozsądnym terminie, właściwy organ może zawiesić
zatwierdzenie zakładu.
3.           Zatwierdzenie, które cofnięto
lub zawieszono zgodnie z ust. 2, może zostać przywrócone
wyłącznie wtedy, gdy właściwy organ uzna, że zakład
w pełni spełnia wszystkie wymagania niniejszego rozporządzenia
dotyczące tego rodzaju zakładu.
Sekcja 3
Rejestr zakładów i przewoźników prowadzony przez właściwy
organ
Artykuł 96
Rejestr zakładów i przewoźników
1.           Właściwy
organ tworzy i prowadzi aktualizowany rejestr:
a)      wszystkich
zakładów i przewoźników zarejestrowanych na podstawie art. 88;
b)      wszystkich zakładów zatwierdzonych
zgodnie z art. 92 i 94.
Właściwy organ udostępnia ten
rejestr pozostałym państwom członkowskim i ogółowi
społeczeństwa.
2.           W stosownych przypadkach
właściwy organ może połączyć rejestrację, o
której mowa w ust. 1 lit. a), oraz zatwierdzenie, o którym mowa w ust. 1 lit.
b), z rejestracją do innych celów.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      informacji, które należy
ująć w rejestrze określonym w ust. 1;
b)      dodatkowych wymagań dotyczących
rejestrów zakładów zajmujących się materiałem
wykorzystywanym do rozrodu po zaprzestaniu przez nie działalności;
c)      publicznej dostępności
rejestru, o którym mowa w ust. 1.
4.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić przepisy w sprawie formatu rejestru zakładów i
przewoźników oraz zatwierdzonych zakładów, o którym mowa w ust. 1, a
także w sprawie procedur dotyczących tego rejestru.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Sekcja 4
Prowadzenie dokumentacji
Artykuł
97
Obowiązki dokumentacyjne podmiotów prowadzących zakłady inne
niż zakłady zajmujące się materiałem biologicznym
wykorzystywanym do rozrodu
1.           Podmioty prowadzące
zakłady podlegające rejestracji zgodnie z art. 88 lub zatwierdzeniu
zgodnie z art. 92 ust. 1 prowadzą dokumentację obejmującą
co najmniej następujące informacje:
a)      kategorie, gatunki, liczbę i dane
identyfikacyjne utrzymywanych zwierząt lądowych w ich zakładzie;
b)      przemieszczenia utrzymywanych
zwierząt lądowych do lub z ich zakładu, wraz z informacjami
dotyczącymi, w stosownych przypadkach:
(i)      ich miejsca pochodzenia lub
przeznaczenia;
(ii)      dat takich przemieszczeń;
c)      dokumenty w wersji papierowej lub w
formie elektronicznej, których załączenie wymagane jest w przypadku
przybycia utrzymywanych zwierząt lądowych do ich zakładu lub
opuszczenia przez nie ich zakładu zgodnie z art. 106 lit. b), art. 107
lit. b), art. 109 lit. c), art. 110 lit. b), art. 113 lit. b), art. 140 ust. 1
i 2 i art. 162 ust. 2 oraz zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie
art. 114, 117 i art. 141 ust. 1 lit. b) i c);
d)      problemy w zakresie zdrowia zwierząt
dotyczące zwierząt utrzymywanych w ich zakładzie;
e)      środki bioasekuracji, nadzór,
obróbka lub leczenie, wyniki badań i inne istotne informacje stosownie do:

(i)      kategorii i gatunków utrzymywanych
zwierząt lądowych w zakładzie;
(ii)      rodzaju produkcji;
(iii)     rodzaju i wielkości zakładu;
f)       wyniki kontroli zdrowia zwierząt
wymaganych zgodnie z art. 23 ust. 1 i zgodnie z przepisami przyjętymi na
podstawie art. 24.
2.           Zakłady zwolnione z wymogu
rejestracji zgodnie z art. 83 mogą być zwolnione przez państwa
członkowskie z wymogu dokumentowania informacji wymienionych w ust. 1
niniejszego artykułu.
3.           Podmioty prowadzące
zakłady prowadzą dokumentację, o której mowa w ust. 1, w
zakładzie, oraz:
a)      udostępniają ją
właściwemu organowi na jego wniosek;
b)      przechowują ją przez minimalny
okres ustalany przez właściwy organ, jednak nie krócej niż przez
trzy lata.
Artykuł 98
Prowadzenie dokumentacji w zakładach zajmujących się
materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu
1.           Podmioty prowadzące
zakłady zajmujące się materiałem biologicznym
wykorzystywanym do rozrodu prowadzą dokumentację obejmującą
co najmniej następujące informacje:
a)      rasę, wiek i dane identyfikacyjne
zwierząt dawców używanych do produkcji materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu;
b)      czas i miejsce pobrania, przetworzenia i
przechowywania pobranego, produkowanego lub przetwarzanego materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;
c)      dane identyfikacyjne materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu wraz z informacjami o miejscu jego
przeznaczenia, o ile jest ono znane;
d)      dokumenty w wersji papierowej lub w
formie elektronicznej, których załączenie wymagane jest w przypadku
przybycia materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu do
zakładu lub opuszczenia przez niego zakładu zgodnie z art. 159 i art.
162 ust. 2 oraz zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie art. 160 ust.
3 i 4;
e)      stosowane techniki laboratoryjne.
2.           Zakłady zwolnione z wymogu
rejestracji zgodnie z art. 84 mogą być zwolnione przez państwa
członkowskie z wymogu dokumentowania informacji wymienionych w ust. 1
niniejszego artykułu.
3.           Podmioty prowadzące
zakłady zajmujące się materiałem biologicznym
wykorzystywanym do rozrodu prowadzą dokumentację, o której mowa w
ust. 1, w zakładzie, oraz:
a)      udostępniają ją
właściwemu organowi na jego wniosek;
b)      przechowują ją przez minimalny
okres ustalany przez właściwy organ, jednak nie krócej niż przez
trzy lata.
Artykuł 99
Prowadzenie dokumentacji przez przewoźników
1.           Przewoźnicy materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu prowadzą dokumentację
obejmującą co najmniej następujące informacje:
a)      zakłady, w których przebywali;
b)      kategorie, gatunki i ilość
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, który przewozili;
c)      oczyszczanie, odkażanie,
dezynsekcję i deratyzację środków transportu.
2.           Przewoźnicy zwolnieni z wymogu
rejestracji zgodnie z art. 86 mogą być zwolnieni przez państwa
członkowskie z wymogu dokumentowania informacji wymienionych w ust. 1
niniejszego artykułu.
3.           Przewoźnicy prowadzą
dokumentację, o której mowa w ust. 1:
a)      w taki sposób, aby można było
ją niezwłocznie udostępnić właściwemu organowi na
jego żądanie;
b)      przez minimalny okres ustalany przez
właściwy organ, jednak nie krócej niż przez trzy lata.
Artykuł 100
Przekazanie uprawnień dotyczących dokumentacji
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących przepisów
uzupełniających wymagania dokumentacyjne określone w art. 97, 98
i 99 w odniesieniu do:
a)      odstępstw od wymagań
dokumentacyjnych dla:
(i)      podmiotów prowadzących niektóre
rodzaje zakładów i niektórych rodzajów przewoźników;
(ii)      zakładów utrzymujących lub
przewoźników obsługujących niewielką liczbę
utrzymywanych zwierząt lądowych lub niewielką ilość
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;
(iii)     niektórych kategorii lub gatunków
utrzymywanych zwierząt lądowych lub materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu;
b)      informacji, które należy
dokumentować w dodatku do informacji określonych w art. 97 ust. 1,
art. 98 ust. 1 i art. 99 ust. 1;
c)      dodatkowych wymagań,
obowiązujących po zaprzestaniu działalności zakładu, w
zakresie dokumentowania pobieranego, produkowanego lub przetwarzanego
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu.
2.           Ustanawiając reguły w
aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie ust. 1, Komisja bierze pod
uwagę następujące kwestie:
a)      ryzyko związane z poszczególnymi
rodzajami zakładów lub przewoźników;
b)      kategorie i gatunki utrzymywanych
zwierząt lądowych lub materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu znajdującego się w zakładzie lub kategorie i gatunki
przewożonych utrzymywanych zwierząt lądowych lub materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;
c)      rodzaj produkcji w zakładzie lub rodzaj
transportu;
d)      typową strukturę
przemieszczeń z danego rodzaju zakładu oraz daną kategorię
zwierząt;
e)      liczbę utrzymywanych zwierząt
lądowych lub ilość materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu znajdującego się w zakładzie lub przewożonego
przez przewoźnika.
Artykuł 101
Uprawnienia wykonawcze dotyczące dokumentacji
Komisja w drodze aktów wykonawczych ustanawia
reguły dotyczące:
a)           formatu
dokumentacji określonej w art. 97 ust. 1, art. 98 ust. 1 i art. 99 ust. 1
oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 100;
b)           elektronicznego
prowadzenia dokumentacji określonej w art. 97 ust. 1, art. 98 ust. 1 i
art. 99 ust. 1 oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 100;
c)           procedur
prowadzenia dokumentacji określonej w art. 97 ust. 1, art. 98 ust. 1 i
art. 99 ust. 1 oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 100.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział 2
Wymagania dotyczące identyfikowalności utrzymywanych zwierząt
lądowych i materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
Sekcja 1
Utrzymywane zwierzęta lądowe
Artykuł 102
Obowiązki państw członkowskich w zakresie ustanowienia systemu
identyfikacji i rejestracji utrzymywanych zwierząt lądowych
1.           Państwa członkowskie posiadają
system identyfikacji i rejestracji utrzymywanych zwierząt lądowych
oraz, w stosownych przypadkach, rejestrowania ich przemieszczeń, przy
uwzględnieniu:
a)      gatunków lub kategorii utrzymywanych
zwierząt lądowych;
b)      ryzyka związanego z tym gatunkiem
lub kategorią.
2.           System przewidziany w ust. 1
obejmuje następujące elementy:
a)      środki
służące do indywidualnej lub grupowej identyfikacji
utrzymywanych zwierząt lądowych;
b)      dokumenty identyfikacyjne, dokumenty
dotyczące przemieszczeń oraz inne dokumenty służące do
identyfikacji i śledzenia utrzymywanych zwierząt lądowych, o
których to dokumentach jest mowa w art. 104;
c)      aktualną dokumentację w
zakładach zgodnie z art. 97 ust. 1 lit. a) i b);
d)      komputerową bazę danych
utrzymywanych zwierząt lądowych, o której mowa w art. 103 ust. 1.
3.           System przewidziany w ust. 1 jest
tak skonstruowany, aby:
a)      zapewniał efektywne stosowanie
przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu środków zapobiegania
chorobom i ich kontroli;
b)      ułatwiał
identyfikowalność utrzymywanych zwierząt lądowych i ich
przemieszczeń na terytoriach państw członkowskich i
pomiędzy nimi oraz identyfikowalność wprowadzania utrzymywanych
zwierząt lądowych do Unii;
c)      zapewniał efektywną
interoperacyjność, integrację i kompatybilność
elementów tego systemu;
d)      zapewniał dostosowanie systemu, w
stosownym zakresie, do:
(i)      skomputeryzowanego systemu
informacyjnego do celów powiadamiania i sprawozdawczości na poziomie Unii,
przewidzianego w art. 20;
(ii)      IMSOC;
e)      zapewniał spójne podejście do
różnych gatunków zwierząt objętych systemem.
4.           W stosownych przypadkach
państwa członkowskie mogą:
a)      wykorzystywać system przewidziany w
ust. 1, w całości lub w części, do celów innych niż
te, o których mowa w ust. 3 lit. a) i b);
b)      zintegrować dokumenty identyfikacyjne,
dokumenty dotyczące przemieszczeń i inne dokumenty, o których mowa w
art. 104, ze świadectwami zdrowia zwierząt lub z deklaracjami, o
których mowa w art. 140 ust. 1 i 2, w art. 148 ust. 1 i w przepisach
przyjętych na podstawie art. 141 lit. b) i c) oraz w art. 148 ust. 3 i 4;
c)      wyznaczyć inny organ lub
upoważnić inną jednostkę lub osobę fizyczną do
stosowania w praktyce systemu identyfikacji i rejestracji przewidzianego w ust.
1.
Artykuł 103
Obowiązki państw członkowskich w zakresie ustanowienia
komputerowej bazy danych utrzymywanych zwierząt lądowych
1.           Państwa członkowskie
ustanawiają i prowadzą komputerową bazę danych
służącą do dokumentowania:
a)      następujących informacji
dotyczących utrzymywanego bydła, owiec i kóz:
(i)      ich indywidualnych danych
identyfikacyjnych, jak przewidziano w art. 106 lit. a) i art. 107 lit. a);
(ii)      utrzymujących je zakładów;
(iii)     ich przemieszczeń do i z
zakładów;
b)      informacji dotyczących utrzymywanych
świń i utrzymujących je zakładów;
c)      następujących informacji
dotyczących utrzymywanych koni:
(i)      ich niepowtarzalnego dożywotniego
numeru, o którym mowa w art. 109 ust. 1 lit. a);
(ii)      w stosownych przypadkach, środków
identyfikacji umożliwiających powiązanie tego zwierzęcia z
dokumentem identyfikacyjnym, o którym mowa w ppkt (iii);
(iii)     dokumentu identyfikacyjnego, o którym
mowa w art. 109 ust. 1 lit. c);
(iv)     zakładów, w których zwykle
utrzymuje się te zwierzęta;
d)      informacji dotyczących utrzymywanych
zwierząt lądowych innych gatunków niż te, o których mowa w lit.
a), b) i c), o ile przewidują to przepisy przyjęte na podstawie ust.
2.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania, w razie potrzeby, aktów delegowanych zgodnie z art. 253
dotyczących dokumentowania informacji dotyczących gatunków
zwierząt innych niż te, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c)
niniejszego artykułu, w komputerowej bazie danych przewidzianej w ust. 1,
przy uwzględnieniu ryzyka związanego z tymi gatunkami, w celu:
a)      zapewnienia efektywnego stosowania
przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu środków zapobiegania
chorobom i ich kontroli;
b)      ułatwienia identyfikowalności
utrzymywanych zwierząt lądowych i ich przemieszczeń na
terytoriach państw członkowskich i pomiędzy nimi oraz
identyfikowalności wprowadzania utrzymywanych zwierząt lądowych
do Unii.
Artykuł 104
Obowiązki właściwego organu w zakresie dokumentów
identyfikacyjnych, dokumentów dotyczących przemieszczeń i innych
dokumentów służących do identyfikacji i śledzenia
utrzymywanych zwierząt lądowych
Właściwy organ wystawia:
a)           dokumenty identyfikacyjne dla
utrzymywanych zwierząt lądowych, gdy wymaga tego art. 106 lit. b),
art. 109 lit. c), art. 112 ust. 1 lit. b), art. 112 ust. 2 lit. b), art. 113
lit. b) i przepisy przyjęte na podstawie art. 114 i 117;
b)           dokumenty dotyczące przemieszczeń
i inne dokumenty służące do identyfikacji i śledzenia
utrzymywanych zwierząt lądowych, gdy wymaga tego art. 107 lit. b),
art. 110 lit. b), art. 113 lit. b) i przepisy przyjęte na podstawie art.
114 i 117.
Artykuł 105
Publiczna dostępność informacji o środkach identyfikacji
Właściwy organ przekazuje Komisji i
podaje do publicznej wiadomości informacje o:
a)           punktach
kontaktowych do spraw komputerowych baz danych ustanowionych przez państwa
członkowskie zgodnie z art. 103 ust. 1;
b)           organach
lub jednostkach odpowiedzialnych za wystawianie dokumentów identyfikacyjnych,
dokumentów dotyczących przemieszczeń i innych dokumentów zgodnie z
art. 104 przy uwzględnieniu art. 102 ust. 4 lit. c);
c)           środkach
identyfikacji stosowanych w przypadku poszczególnych kategorii i gatunków
utrzymywanych zwierząt lądowych zgodnie z art. 106 lit. a), art. 107
lit. a), art. 109 ust. 1, art. 110 lit. a), art. 112 ust. 1 lit. a), art. 112
ust. 2 lit. a), art. 113 lit. a) i zgodnie z przepisami przyjętymi na
podstawie art. 114 i 117;
d)           ustalonym
formacie wystawiania dokumentów identyfikacyjnych i innych dokumentów, o
których mowa w art. 104.
Artykuł 106
Obowiązki podmiotów w zakresie identyfikacji utrzymywanego bydła
Podmioty utrzymujące bydło:
a)           zapewniają indywidualną
identyfikację tych zwierząt utrzymywanych przy pomocy fizycznych
środków identyfikacji;
b)           zapewniają, aby
właściwy organ, wyznaczony organ lub upoważniona jednostka
wystawiła dla tych zwierząt utrzymywanych dokument identyfikacyjny,
który jest jedynym dokumentem na całe życie zwierzęcia, oraz aby
dokument ten:
(i)      był przechowywany, poprawnie
wypełniany i aktualizowany przez podmiot;
(ii)     towarzyszył tym utrzymywanym
zwierzętom lądowym w czasie ich przemieszczeń;
c)           przekazują informacje o
przemieszczeniach tych zwierząt utrzymywanych z i do zakładu do
komputerowej bazy danych określonej w art. 103 ust. 1 oraz w przepisach
przyjętych na podstawie art. 114 i 117.
Artykuł 107
Obowiązki podmiotów w zakresie identyfikacji utrzymywanych owiec i kóz
Podmioty utrzymujące utrzymywane owce i
kozy:
a)           zapewniają indywidualną
identyfikację tych zwierząt utrzymywanych przy pomocy fizycznych
środków identyfikacji;
b)           zapewniają, aby w razie
przemieszczania tych zwierząt utrzymywanych z zakładu, w którym
są utrzymywane, towarzyszył im poprawnie wypełniony dokument
dotyczący przemieszczeń wystawiony przez właściwy organ
zgodnie z art. 104;
c)           przekazują informacje o
przemieszczeniach tych zwierząt utrzymywanych z i do zakładu do
komputerowej bazy danych określonej w art. 103 ust. 1 oraz w przepisach
przyjętych na podstawie art. 114 i 117.
Artykuł 108
Odstępstwa dotyczące dokumentów identyfikacyjnych i dokumentów
dotyczących przemieszczeń dla utrzymywanego bydła, owiec i kóz
W drodze odstępstwa od art. 104, art. 106
lit. b) i art. 107 lit. b) państwa członkowskie mogą
zwolnić podmioty z wymogu zapewnienia, aby w czasie przemieszczeń w
obrębie państwa członkowskiego utrzymywanemu bydłu, owcom i
kozom towarzyszyły dokumenty identyfikacyjne lub dokumenty dotyczące
przemieszczeń, o ile:
a)           w komputerowej bazie danych
określonej w art. 103 ust. 1 znajdują się informacje zawarte w
dokumencie dotyczącym przemieszczeń lub w dokumencie
identyfikacyjnym;
b)           system identyfikacji i rejestracji
utrzymywanego bydła, owiec i kóz zapewnia identyfikowalność na
poziomie równoważnym do identyfikowalności zapewnianej przez
dokumenty identyfikacyjne i dokumenty dotyczące przemieszczeń.
Artykuł 109
Obowiązki podmiotów w zakresie identyfikacji i rejestracji utrzymywanych
koni
1.           Podmioty utrzymujące
utrzymywane konie zapewniają indywidualną identyfikację tych
zwierząt przy pomocy:
a)      niepowtarzalnego dożywotniego numeru
rejestrowanego w komputerowej bazie danych przewidzianej w art. 103 ust. 1;
b)      metody zapewniającej jednoznaczne
powiązanie zwierząt utrzymywanych z dokumentem identyfikacyjnym
określonym w lit. c) niniejszego ustępu, wystawianym przez
właściwy organ zgodnie z art. 104;
c)      poprawnie wypełnionego, jedynego na
całe życie zwierzęcia dokumentu identyfikacyjnego.
2.           Podmioty utrzymujące utrzymywane
konie przekazują informacje o tych zwierzętach do komputerowej bazy
danych określonej w art. 103 ust. 1 oraz w przepisach przyjętych na
podstawie art. 114 i 117.
Artykuł 110
Obowiązki podmiotów w zakresie identyfikacji i rejestracji utrzymywanych
świń
Podmioty utrzymujące utrzymywane
świnie:
a)           zapewniają identyfikację
tych zwierząt utrzymywanych przy pomocy fizycznych środków
identyfikacji;
b)           zapewniają, aby w razie
przemieszczania tych zwierząt utrzymywanych z zakładu, w którym
są utrzymywane, towarzyszył im poprawnie wypełniony dokument
dotyczący przemieszczeń wystawiony przez właściwy organ
zgodnie z art. 104 lit. b);
c)           przekazują informacje o
zakładzie utrzymującym te zwierzęta do komputerowej bazy danych
określonej w art. 103 ust. 1 oraz w przepisach przyjętych na
podstawie art. 114 i 117.
Artykuł 111
Odstępstwa dotyczące przemieszczeń utrzymywanych świń
W drodze odstępstwa od art. 110 lit. b)
państwa członkowskie mogą zwolnić podmioty z wymogu
zapewnienia, aby w czasie przemieszczeń w obrębie państwa
członkowskiego utrzymywanym świniom towarzyszyły poprawnie
wypełnione dokumenty dotyczące przemieszczeń wystawione przez
właściwy organ, o ile:
a)           w komputerowej bazie danych
ustanowionej przez państwo członkowskie zgodnie z art. 103 ust. 1 znajdują
się informacje o takich dokumentach dotyczących przemieszczeń;
b)           system identyfikacji i rejestracji
utrzymywanych świń zapewnia identyfikowalność na poziomie
równoważnym do identyfikowalności zapewnianej przez takie dokumenty
dotyczące przemieszczeń.
Artykuł 112
Obowiązki posiadaczy zwierząt domowych w zakresie identyfikacji i
rejestracji lądowych zwierząt domowych
1.           Posiadacze zwierząt domowych
zapewniają, aby w przypadku lądowych zwierząt domowych z
gatunków wymienionych w załączniku I część A, które
są przemieszczane z jednego państwa członkowskiego do innego
państwa członkowskiego:
a)      zwierzęta te podlegały
indywidualnej identyfikacji przy pomocy fizycznych środków identyfikacji;
b)      zwierzętom tym towarzyszył
poprawnie wypełniony i aktualny dokument identyfikacyjny wystawiony przez
właściwy organ zgodnie z art. 104.
2.           O ile jest to wymagane przepisami
przyjętymi na podstawie art. 114 i 117, posiadacze zwierząt domowych
zapewniają, aby w przypadku lądowych zwierząt domowych z
gatunków wymienionych w załączniku I część B, które
są przemieszczane z jednego państwa członkowskiego do innego
państwa członkowskiego:
a)      zwierzęta te podlegały
identyfikacji indywidualnej lub grupowej;
b)      zwierzętom tym towarzyszyły
poprawnie wypełnione i aktualne dokumenty identyfikacyjne, dokumenty
dotyczące przemieszczeń lub inne dokumenty służące do
identyfikacji i śledzenia zwierząt, stosownie do danych gatunków
zwierząt.
Artykuł 113
Obowiązki podmiotów w zakresie identyfikacji utrzymywanych zwierząt
lądowych innych niż bydło, owce, kozy, świnie, konie i
zwierzęta domowe
O ile jest to wymagane przepisami
przyjętymi na podstawie art. 114 i 117, podmioty zapewniają
przestrzeganie następujących wymagań w przypadku utrzymywanych
zwierząt lądowych innych niż bydło, owce, kozy,
świnie, konie i zwierzęta domowe:
a)           zwierzęta te podlegają
identyfikacji indywidualnej lub grupowej;
b)           zwierzętom tym towarzyszą
poprawnie wypełnione i aktualne dokumenty identyfikacyjne, dokumenty
dotyczące przemieszczeń lub inne dokumenty służące do
identyfikacji i śledzenia zwierząt, stosownie do danych gatunków
zwierząt.
Artykuł 114
Przekazanie uprawnień dotyczących identyfikacji i rejestracji
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)           wyznaczenia innych organów lub
upoważnienia jednostek lub osób fizycznych, jak przewidziano w art. 102
ust. 4 lit. c);
b)           szczegółowych wymagań
odnośnie do:
(i)      środków identyfikacji utrzymywanych
zwierząt lądowych, które to środki są określone w art.
106 lit. a), art. 107 lit. a), art. 109 ust. 1, art. 110 lit. a), art. 112 ust.
1 lit. a), art. 112 ust. 2 lit. a) i art. 113 lit. a);
(ii)     stosowania i używania tych
środków identyfikacji;
c)           informacji, które mają
znajdować się w:
(i)      komputerowych bazach danych przewidzianych
w art. 103 ust. 1;
(ii)     przewidzianym w art. 105 lit. b)
dokumencie identyfikacyjnym utrzymywanego bydła;
(iii)     przewidzianym w art. 107 lit. b) dokumencie
dotyczącym przemieszczeń kóz i owiec;
(iv)    przewidzianym w art. 109 ust. 1 lit. c)
dokumencie identyfikacyjnym utrzymywanych koni;
(v)     przewidzianym w art. 110 lit. b)
dokumencie identyfikacyjnym utrzymywanych świń;
(vi)    przewidzianym w art. 112 ust. 1 lit. b)
dokumencie identyfikacyjnym lądowych zwierząt domowych lub w
przewidzianym w art. 112 ust. 2 lit. b) dokumentach identyfikacyjnych,
dokumentach dotyczących przemieszczeń lub w innych dokumentach
dotyczących utrzymywanych lądowych zwierząt domowych;
(vii)    przewidzianych w art. 113 lit. b)
dokumentach identyfikacyjnych lub dokumentach dotyczących
przemieszczeń utrzymywanych zwierząt lądowych innych niż
bydło, owce, kozy, świnie, konie i zwierzęta domowe;
d)           szczegółowych wymagań
dotyczących poszczególnych gatunków i kategorii utrzymywanych
zwierząt lądowych, aby zapewnić efektywne funkcjonowanie systemu
identyfikacji i rejestracji określonego w art. 102 ust. 1;
e)           szczegółowych wymagań
dotyczących utrzymywanych zwierząt lądowych wprowadzanych do
Unii z państw i terytoriów trzecich;
f)            w razie potrzeby, wymagań
dotyczących identyfikacji i rejestracji utrzymywanych lądowych
zwierząt domowych wymienionych w załączniku I
część B i utrzymywanych zwierząt lądowych z gatunków
innych niż bydło, owce, kozy, świnie i konie, biorąc pod
uwagę ryzyko związane z tymi gatunkami, w celu:
(i)      zapewnienia efektywnego stosowania
przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu środków zapobiegania
chorobom i ich kontroli;
(ii)     ułatwienia identyfikowalności
utrzymywanych zwierząt lądowych i ich przemieszczeń na
terytoriach państw członkowskich i pomiędzy nimi oraz identyfikowalności
wprowadzania utrzymywanych zwierząt lądowych do Unii.
Artykuł 115
Przekazanie uprawnień dotyczących odstępstw od wymagań w
zakresie identyfikowalności
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących przyznania podmiotom
odstępstw od wymagań w zakresie identyfikacji i rejestracji
określonych w art. 106, 107, 109 i 110 w przypadku gdy:
a)           co najmniej jeden z tych elementów
nie jest już niezbędny do spełnienia wymagań przewidzianych
w art. 102 ust. 3 lit. a) i b);
b)           inne środki
identyfikowalności istniejące w państwach członkowskich
gwarantują utrzymanie poziomu identyfikowalności danych
zwierząt.
Artykuł 116
Kwestie, które należy wziąć pod uwagę przy przyjmowaniu
aktów delegowanych przewidzianych w art. 114 i 115
Ustanawiając reguły w aktach
delegowanych przyjmowanych na podstawie art. 114 i 115, Komisja bierze pod
uwagę następujące kwestie:
a)           kategorie i gatunki utrzymywanych
zwierząt lądowych;
b)           ryzyko związane z tymi
utrzymywanymi zwierzętami lądowymi;
c)           liczbę zwierząt w
zakładzie;
d)           rodzaj produkcji w zakładach, w
których utrzymuje się te zwierzęta lądowe;
e)           strukturę przemieszczeń
poszczególnych gatunków lub kategorii utrzymywanych zwierząt
lądowych;
f)            względy dotyczące ochrony
i zachowania gatunków utrzymywanych zwierząt lądowych;
g)           funkcjonowanie innych elementów
służących identyfikowalności w ramach systemu identyfikacji
i rejestracji zwierząt lądowych, o którym mowa w art. 102 ust. 2.
Artykuł 117
Uprawnienia wykonawcze dotyczące identyfikowalności utrzymywanych
zwierząt lądowych
Komisja w drodze aktów wykonawczych ustanawia
reguły dotyczące wdrażania wymagań określonych w art.
106, 107, 109, 110, 112 i 113 oraz dotyczące wymagań określonych
w aktach delegowanych przyjętych na podstawie art. 103 ust. 2, art. 114 i
115, w odniesieniu do:
a)           specyfikacji technicznych, formatów
i zasad funkcjonowania:
(i)      środków, metod i stosowania
identyfikacji;
(ii)     dokumentów identyfikacyjnych lub
dokumentów dotyczących przemieszczeń utrzymywanego bydła, owiec
i kóz;
(iii)     dokumentów identyfikacyjnych
utrzymywanych koni;
(iv)    dokumentów identyfikacyjnych, dokumentów
dotyczących przemieszczeń i innych dokumentów utrzymywanych
zwierząt lądowych innych gatunków niż bydło, owce, kozy i
konie;
(v)     komputerowych baz danych;
b)           terminów:
(i)      przekazywania przez podmioty informacji
do komputerowej bazy danych;
(ii)     rejestracji utrzymywanych zwierząt
lądowych;
(iii)     identyfikacji utrzymywanych
zwierząt lądowych i zastępowania znaków identyfikacyjnych;
c)           stosowania w praktyce zwolnień
z identyfikacji i rejestracji przewidzianych przepisami przyjętymi na
podstawie art. 115.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Sekcja 2
Materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu
Artykuł 118
Wymagania dotyczące identyfikowalności materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu utrzymywanego bydła, owiec, kóz, koni,
świń i drobiu
1.           Podmioty produkujące,
przetwarzające lub przechowujące materiał biologiczny wykorzystywany
do rozrodu oznakowują materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu
utrzymywanego bydła, owiec, kóz, koni i świń w taki sposób, aby
można było w jednoznaczny sposób ustalić:
a)      zwierzęta dawców;
b)      datę pobrania;
c)      zakłady zajmujące się materiałem
biologicznym wykorzystywanym do rozrodu, w których pobrano, wyprodukowano,
przetwarzano lub przechowywano ten materiał.
2.           Oznakowanie przewidziane w ust. 1
jest zaprojektowane w sposób zapewniający:
a)      efektywne stosowanie przewidzianych w
niniejszym rozporządzeniu środków zapobiegania chorobom i ich
kontroli;
b)      identyfikowalność
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, jego
przemieszczeń na terytoriach państw członkowskich i
pomiędzy nimi oraz identyfikowalność wprowadzania tego materiału
do Unii.
Artykuł 119
Przekazanie uprawnień dotyczących wymagań w zakresie
identyfikowalności materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      wymagań w zakresie
identyfikowalności materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu bydła, kóz, owiec, świń i koni, zmieniających i
uzupełniających reguły określone w art. 118;
b)      w razie potrzeby, wymagań w zakresie
identyfikowalności materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu utrzymywanych zwierząt lądowych z gatunków innych niż
bydło, kozy, owce, konie i świnie, w celu:
(i)      efektywnego stosowania przewidzianych w
niniejszym rozporządzeniu środków zapobiegania chorobom i ich
kontroli;
(ii)      identyfikowalności tego
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, jego
przemieszczeń na terytoriach państw członkowskich i
pomiędzy nimi oraz identyfikowalności wprowadzania tego
materiału do Unii.
2.           Przyjmując akty delegowane, o
których mowa w ust. 1, Komisja bierze pod uwagę następujące
kwestie:
a)      gatunki utrzymywanych zwierząt
lądowych, od których pochodzi materiał biologiczny wykorzystywany do
rozrodu;
b)      status zdrowotny zwierząt dawców;
c)      ryzyko związane z takim
materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu;
d)      rodzaj materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu;
e)      rodzaj pobrania, przetwarzania lub
przechowywania;
f)       strukturę przemieszczeń
poszczególnych gatunków i kategorii utrzymywanych zwierząt lądowych i
ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;
g)      względy dotyczące ochrony i
zachowania gatunków utrzymywanych zwierząt lądowych;
h)      inne elementy, które mogą
przyczynić się do identyfikowalności materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu.
Artykuł 120
Uprawnienia wykonawcze dotyczące wymagań w zakresie
identyfikowalności materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu
Komisja w drodze aktów wykonawczych ustanawia
reguły dotyczące:
a)           wymagań
i specyfikacji technicznych dotyczących oznakowania przewidzianego w art.
118 ust. 1;
b)           wymagań
operacyjnych dotyczących wymagań w zakresie identyfikowalności
określonych w aktach delegowanych przyjętych na podstawie art. 119
ust. 1.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział 3
Przemieszczenia na terytorium Unii utrzymywanych zwierząt lądowych
innych niż lądowe zwierzęta domowe
Sekcja 1
Ogólne wymagania dotyczące przemieszczeń
Artykuł 121
Ogólne wymagania dotyczące przemieszczeń utrzymywanych zwierząt
lądowych
1.           Podmioty wprowadzają
odpowiednie środki zapobiegawcze celem zapewnienia, aby przemieszczenia
utrzymywanych zwierząt lądowych nie zagrażały statusowi
zdrowotnemu w miejscu przeznaczenia w odniesieniu do:
a)      chorób wpisanych do wykazu, o których
mowa w art. 8 ust. 1 lit. d);
b)      nowo występujących chorób.
2.           Podmioty przemieszczają z
zakładów i przyjmują utrzymywane zwierzęta lądowe
wyłącznie wtedy, gdy spełniają one następujące
warunki:
a)      pochodzą z zakładów, które:
(i)      zostały wpisane do rejestru
zakładów przez właściwy organ zgodnie z art. 88 lit. a), a
państwo członkowskie pochodzenia nie przyznało żadnego
odstępstwa zgodnie z art. 83;
(ii)      zostały zatwierdzone przez
właściwy organ zgodnie z art. 92 ust. 1, jeżeli jest to wymagane
w art. 89 ust. 1 lub art. 90;
b)      spełniają wymagania w zakresie
identyfikacji i rejestracji określone w art. 106, 107, 109, 110 i 113 oraz
w przepisach przyjętych na podstawie art. 114 lit. a)-d) i art. 117.
Artykuł 122
Środki zapobiegania chorobom w odniesieniu do transportu
1.           Podmioty wprowadzają
odpowiednie i niezbędne środki zapobiegawcze w celu zapewnienia, aby:
a)      w czasie transportu nie został
zagrożony status zdrowotny utrzymywanych zwierząt lądowych;
b)      operacje transportu utrzymywanych
zwierząt lądowych nie powodowały potencjalnego rozprzestrzeniania
się chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), na
ludzi i na zwierzęta w miejscach gromadzenia, odpoczynku i przeznaczenia;
c)      przeprowadzono oczyszczanie,
odkażanie, dezynsekcję i deratyzację sprzętu i środków
transportu oraz wprowadzono inne odpowiednie środki bioasekuracji
stosownie do ryzyka związanego z transportem.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      oczyszczania, odkażania, dezynsekcji
i deratyzacji sprzętu i środków transportu oraz, w stosownych
przypadkach, stosowania do tych celów produktów biobójczych;
b)      innych odpowiednich środków
bioasekuracji, o których mowa w ust. 1 lit. c).
Sekcja 2
Przemieszczenia pomiędzy państwami członkowskimi
Artykuł 123
Ogólne wymagania dotyczące przemieszczeń utrzymywanych zwierząt
lądowych pomiędzy państwami członkowskimi
1.           Podmioty przemieszczają
utrzymywane zwierzęta lądowe do innego państwa
członkowskiego wyłącznie wtedy, gdy zwierzęta te
spełniają następujące warunki:
a)      pochodzą z zakładu:
(i)      w którym nie występują
nietypowe upadki zwierząt ani inne objawy choroby o nieustalonej
przyczynie;
(ii)      nieobjętego ograniczeniami
przemieszczeń dotyczącymi gatunków, które mają być
przemieszczane, zgodnie z przepisami art. 55 ust. 1 lit. d), art. 61 ust. 1
lit. a), art. 62, art. 65 ust. 1 lit. c), art. 74 ust. 1, art. 78 ust. 1 i 2
oraz zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie art. 55 ust. 2, art. 63,
67, art. 71 ust. 3, art. 74 ust. 3, art. 79 i art. 81 ust. 2 lub zgodnie ze
środkami nadzwyczajnymi przewidzianymi w art. 246 i 247 i w przepisach
przyjętych na podstawie art. 248, chyba że zgodnie z tymi
regułami przyznano odstępstwa od ograniczeń przemieszczeń;
(iii)     który nie jest położony w
obszarze objętym ograniczeniami ustanowionym zgodnie z przepisami art. 55
ust. 1 lit. f) ppkt (ii), art. 64, 65, art. 74 ust. 1 i art. 78 oraz zgodnie z
przepisami przyjętymi na podstawie art. 67, art. 71 ust. 3, art. 74 ust.
3, art. 79 i art. 81 ust. 2 lub zgodnie ze środkami nadzwyczajnymi
przewidzianymi w art. 246 i 247 i w przepisach przyjętych na podstawie
art. 248, chyba że zgodnie z tymi przepisami przyznano odstępstwa;
b)      nie miały styczności z
utrzymywanymi zwierzętami lądowymi podlegającymi ograniczeniom
przemieszczeń, o których mowa w lit. a) ppkt (ii) i (iii) lub z
utrzymywanymi zwierzętami lądowymi z gatunków wpisanych do wykazu,
które mają niższy status zdrowotny, przez odpowiedni okres czasu przed
datą planowanego przemieszczenia do innego państwa
członkowskiego, co ogranicza do minimum możliwość rozprzestrzeniania
się choroby, przy uwzględnieniu następujących kwestii:
(i)      okresu inkubacji i drogi przenoszenia
chorób wpisanych do wykazu i nowo występujących chorób;
(ii)      rodzaju zakładu;
(iii)     gatunków i kategorii utrzymywanych
zwierząt lądowych, które mają być przemieszczane;
(iv)     innych czynników epidemiologicznych;
c)      spełniają odpowiednie wymogi
określone w sekcjach 3-8.
2.           Podmioty wprowadzają wszystkie
niezbędne środki w celu zapewnienia, aby utrzymywane zwierzęta
lądowe przemieszczane do innego państwa członkowskiego
zostały wysłane bezpośrednio do ostatecznego miejsca
przeznaczenia w innym państwie członkowskim, chyba że ze
względu na dobrostan tych zwierząt konieczny jest ich postój w
miejscu odpoczynku.
Artykuł 124
Obowiązki podmiotów w miejscu przeznaczenia
1.           Podmioty prowadzące
zakłady i rzeźnie przyjmujące utrzymywane zwierzęta
lądowe z innego państwa członkowskiego:
a)      sprawdzają, czy:
(i)      obecne są środki identyfikacji
przewidziane w art. 106 lit. a), art. 107 lit. a), art. 109 ust. 1, art. 110
lit. a) i art. 113 lit. a) oraz w przepisach przyjętych na podstawie art.
114 i 117;
(ii)      obecne są dokumenty
identyfikacyjne przewidziane w art. 106 lit. b), art. 107 lit. b), art. 109
ust. 1 lit. c) i art. 113 lit. b) oraz w przepisach przyjętych na
podstawie art. 114 i 117, oraz czy dokumenty te są poprawnie
wypełnione;
b)      sprawdzają, czy obecne są
świadectwa zdrowia zwierząt określone w art. 140 i w przepisach
przyjętych na podstawie art. 141 lit. b) i c) lub deklaracje
określone w art. 148 i w przepisach przyjętych na podstawie art. 148
ust. 2;
c)      powiadamiają właściwy
organ o wszystkich nieprawidłowościach związanych z:
(i)      przyjętymi utrzymywanymi
zwierzętami lądowymi;
(ii)      obecnością środków
identyfikacji, o których mowa w lit. a) ppkt (i);
(iii)     dokumentami, o których mowa w lit. a)
ppkt (ii) i w lit. b);
2.           W razie wystąpienia
nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1 lit. c), podmiot izoluje
zwierzęta, których dotyczy ta nieprawidłowość, do momentu
podjęcia przez właściwy organ decyzji w tej sprawie.
Artykuł 125
Zakaz przemieszczeń utrzymywanych zwierząt lądowych
pomiędzy państwami członkowskimi
W przypadku zwierząt przeznaczonych do
uboju w celach zwalczania choroby w ramach programu zwalczania przewidzianego w
art. 30 ust. 1, 2 i 3, podmioty nie przemieszczają utrzymywanych
zwierząt lądowych do innego państwa członkowskiego, chyba
że państwo członkowskie przeznaczenia udzieli na to
wyraźnej zgody przed przemieszczeniem.
Artykuł 126
Wymagania ogólne obowiązujące podmioty dokonujące
przemieszczeń utrzymywanych zwierząt lądowych przez terytoria
państw członkowskich, lecz z przeznaczeniem na wywóz z Unii do
państw lub terytoriów trzecich
Podmioty zapewniają, aby utrzymywane
zwierzęta lądowe przeznaczone na wywóz do państwa lub terytorium
trzeciego przez terytorium innego państwa członkowskiego,
spełniały wymogi określone w art. 121, 122, 123 i 125.
Sekcja
3
Wymagania szczególne dotyczące przemieszczeń zwierząt kopytnych
i drobiu do innych państw członkowskich
Artykuł 127
Przemieszczanie utrzymywanych zwierząt kopytnych i drobiu do innych
państw członkowskich
Podmioty przemieszczają utrzymywane
zwierzęta kopytne i drób z zakładu w jednym państwie
członkowskim do innego państwa członkowskiego
wyłącznie wtedy, gdy zwierzęta te spełniają
następujące warunki w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o
których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d):
a)           w
czasie przemieszczenia nie wykazują symptomów ani objawów klinicznych
chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d);
b)           odbyły
okres pobytu stosowny do tych chorób wpisanych do wykazu przy
uwzględnieniu gatunków i kategorii utrzymywanych zwierząt kopytnych i
drobiu, który ma być przemieszczany;
c)           w
okresie stosownym do tych chorób wpisanych do wykazu, do gatunków oraz do
kategorii zwierząt kopytnych lub drobiu, które mają być
przemieszczane, do zakładu pochodzenia nie wprowadzono żadnych
utrzymywanych zwierząt kopytnych ani utrzymywanego drobiu;
d)           zwierzęta
te nie stwarzają istotnego ryzyka rozprzestrzeniania się tych chorób
wpisanych do wykazu w miejscu przeznaczenia.
Artykuł 128
Przekazanie uprawnień w odniesieniu do przemieszczania utrzymywanych
zwierząt kopytnych i drobiu do innych państw członkowskich
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      okresów pobytu, o których mowa w art. 127
lit. b);
b)      okresu, o którym mowa w art. 127 lit. c),
niezbędnego do celów ograniczenia wprowadzania utrzymywanych zwierząt
kopytnych i drobiu do zakładów przed przemieszczeniem;
c)      wymagań uzupełniających, w
celu zapewnienia, aby utrzymywane zwierzęta kopytne ani drób nie
stwarzały istotnego ryzyka rozprzestrzeniania się chorób wpisanych do
wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), jak przewidziano w art. 127
lit. d);
d)      innych środków ograniczających
ryzyko, zmieniających i uzupełniających wymagania określone
w art. 127.
2.           Ustanawiając reguły w
aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie ust. 1, Komisja bierze pod
uwagę następujące kwestie:
a)      choroby wpisane do wykazu, o których mowa
w art. 8 ust. 1 lit. d), w odniesieniu do gatunków wpisanych do wykazu lub do
kategorii utrzymywanych zwierząt kopytnych lub drobiu, który ma być
przemieszczany;
b)      status zdrowotny w odniesieniu do chorób
wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), w zakładach,
przedziałach, strefach i w państwach członkowskich pochodzenia i
przeznaczenia;
c)      rodzaj zakładu i rodzaj produkcji w
miejscu pochodzenia i w miejscu przeznaczenia;
d)      rodzaj przemieszczenia;
e)      kategorie i gatunki utrzymywanych
zwierząt kopytnych lub drobiu, który ma być przemieszczany;
f)       wiek utrzymywanych zwierząt
kopytnych lub drobiu, który ma być przemieszczany;
g)      inne czynniki epidemiologiczne.
Artykuł
129
Utrzymywane zwierzęta kopytne i drób przemieszczane do innego państwa
członkowskiego i przeznaczone do uboju
1.           Podmioty prowadzące
rzeźnie przyjmujące utrzymywane zwierzęta kopytne i drób z
innego państwa członkowskiego dokonują uboju tych zwierząt
w możliwie najkrótszym czasie po ich przybyciu, nie przekraczając
terminów określonych w aktach delegowanych przyjętych na podstawie
ust. 2.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących terminu
uboju, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
Sekcja 4
Zgromadzenia utrzymywanych zwierząt kopytnych i drobiu
Artykuł 130
Odstępstwo dla zgromadzeń
1.           W
drodze odstępstwa od art. 123 ust. 2 podmioty mogą poddać
utrzymywane zwierzęta kopytne i drób nie więcej niż:
a)      jednemu zgromadzeniu w państwie
członkowskim pochodzenia;
b)      jednemu zgromadzeniu w państwie
członkowskim, przez które są przemieszczane;
c)      jednemu zgromadzeniu w państwie
członkowskim przeznaczenia.
2.           Zgromadzenia, o których mowa w ust.
1, odbywają się wyłącznie w zakładach zatwierdzonych
do tego celu zgodnie z art. 92 ust. 1 i z art. 94 ust. 3 i 4.
Państwo członkowskie pochodzenia
może jednak zezwolić, by na ich terytoriach zgromadzenia
odbywały się w środkach transportu, które zbierają utrzymywane
zwierzęta kopytne i utrzymywany drób z zakładów pochodzenia, o ile po
tych zgromadzeniach te środki transportu są ponownie
rozładowywane nie wcześniej niż po:
a)      przybyciu do ich zakładu lub do
ostatecznego miejsca przeznaczenia; lub
b)      zgromadzeniu, o którym mowa w ust. 1 lit.
b) i c).
Artykuł 131
Wymagania w zakresie zapobiegania chorobom dotyczące zgromadzeń
Podmioty prowadzące zgromadzenia
zapewniają, aby:
a)           gromadzone utrzymywane
zwierzęta kopytne i drób miały ten sam status zdrowotny; jeżeli
nie mają tego samego statusu zdrowotnego, do wszystkich takich
gromadzonych zwierząt stosuje się niższy status zdrowotny;
b)           utrzymywane zwierzęta kopytne i
drób były gromadzone i przemieszczane do ostatecznego miejsca
przeznaczenia w innym państwie członkowskim w jak najkrótszym czasie
po opuszczeniu zakładu pochodzenia, nie przekraczając terminów
określonych w aktach delegowanych przyjętych na podstawie art. 132
lit. c);
c)           wprowadzono niezbędne
środki bioasekuracji zapewniające, aby gromadzone utrzymywane
zwierzęta kopytne i drób:
(i)      nie miały styczności z
utrzymywanymi zwierzętami kopytnymi i drobiem o niższym statusie
zdrowotnym;
(ii)     nie stwarzały istotnego ryzyka rozprzestrzeniania
się chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), na
utrzymywane zwierzęta kopytne i drób w miejscu zgromadzenia;
d)           utrzymywane zwierzęta kopytne i
drób podlegały identyfikacji oraz aby, w wymaganych przypadkach,
towarzyszyły im następujące dokumenty:
(i)      dokumenty identyfikacyjne i rejestracyjne,
o ile są one przewidziane w art. 106 lit. b), art. 107 lit. b), art. 109
lit. c), art. 110 lit. b) i art. 113 lit. b) oraz w przepisach przyjętych
na podstawie art. 114 i 117, chyba że przyznano odstępstwa zgodnie z
art. 115;
(ii)     świadectwa zdrowia zwierząt, o
ile są przewidziane w art. 140 i art. 141 lit. c), chyba że przyznano
odstępstwa w przepisach przyjętych na podstawie art. 141 lit. a);
(iii)     deklaracja, o ile jest przewidziana w
art. 148.
Artykuł 132
Przekazanie uprawnień dotyczących zgromadzeń
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)           szczególnych
reguł dotyczących zgromadzeń, w sytuacji gdy oprócz środków
przewidzianych w art. 131 lit. b) i c) dodatkowo obowiązują inne
środki ograniczające ryzyko;
b)           kryteriów,
na podstawie których państwa członkowskie pochodzenia mogą
zezwalać na odbywanie zgromadzeń w środkach transportu, jak
przewidziano w art. 130 ust. 2 akapit drugi;
c)           czasu
między wyjazdem utrzymywanych zwierząt kopytnych lub drobiu z ich
zakładu pochodzenia oraz ich wyjazdem ze zgromadzenia do ostatecznego
miejsca przeznaczenia w innym państwie członkowskim, jak przewidziano
w art. 131 lit. b);
d)           środków
bioasekuracji, o których jest mowa w art. 131 lit. c).
Sekcja 5
Przemieszczenia do innych państw członkowskich utrzymywanych
zwierząt lądowych innych niż utrzymywane zwierzęta kopytne
i drób
Artykuł
133
Przemieszczenia do innych państw członkowskich utrzymywanych
zwierząt lądowych innych niż utrzymywane zwierzęta kopytne
i drób oraz akty delegowane
1.           Podmioty przemieszczają
utrzymywane zwierzęta lądowe inne niż utrzymywane zwierzęta
kopytne i drób z zakładu w jednym państwie członkowskim do
innego państwa członkowskiego wyłącznie wtedy, gdy zwierzęta
te nie stwarzają istotnego ryzyka rozprzestrzeniania się w miejscu
przeznaczenia chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit.
d).
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
szczegółowych reguł celem zapewnienia, aby utrzymywane zwierzęta
lądowe inne niż utrzymywane zwierzęta kopytne i drób nie
stwarzały istotnego ryzyka rozprzestrzeniania się chorób wpisanych do
wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), jak określono w ust. 1
niniejszego artykułu.
3.           Ustanawiając szczegółowe
reguły w aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie ust. 2, Komisja
bierze pod uwagę następujące kwestie:
a)      choroby wpisane do wykazu, o których mowa
w art. 8 ust. 1 lit. d), w odniesieniu do gatunków wpisanych do wykazu lub do
kategorii utrzymywanych zwierząt lądowych, które mają być
przemieszczane;
b)      status zdrowotny w odniesieniu do chorób
wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), w zakładach,
przedziałach, strefach i w państwach członkowskich pochodzenia
oraz w miejscach przeznaczenia;
c)      rodzaje zakładów i rodzaje produkcji
w miejscu pochodzenia i w miejscu przeznaczenia;
d)      rodzaje przemieszczeń pod
względem ostatecznego wykorzystania zwierząt w miejscu przeznaczenia;

e)      kategorie i gatunki utrzymywanych zwierząt
lądowych, które mają być przemieszczane;
f)       wiek utrzymywanych zwierząt
lądowych, który mają być przemieszczane;
g)      inne czynniki epidemiologiczne.
Sekcja 6
Odstępstwa od środków ograniczających ryzyko i uzupełnianie
tych środków
Artykuł 134
Zwierzęta przeznaczone do zakładów odizolowanych oraz akty delegowane
1.           Podmioty przemieszczają
utrzymywane zwierzęta lądowe do zakładu odizolowanego
wyłącznie wtedy, gdy zwierzęta te spełniają
następujące warunki:
a)      pochodzą z innego zakładu
odizolowanego;
b)      nie stwarzają istotnego ryzyka rozprzestrzeniania
się chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), na
gatunki wpisane do wykazu lub na kategorie zwierząt w odizolowanym
zakładzie przeznaczenia, chyba że takie przemieszczenie jest dozwolone
do celów naukowych.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      szczegółowych reguł w
odniesieniu do przemieszczeń utrzymywanych zwierząt lądowych do
zakładów odizolowanych w uzupełnieniu do wymagań
określonych w ust. 1 niniejszego artykułu;
b)      szczególnych reguł w odniesieniu do
przemieszczeń utrzymywanych zwierząt lądowych do zakładów
odizolowanych, w których obowiązują środki ograniczające
ryzyko, gwarantujące, że takie przemieszczenia nie stwarzają
istotnego ryzyka dla zdrowia utrzymywanych zwierząt lądowych w tym
odizolowanym zakładzie i w okolicznych zakładach.
Artykuł 135
Odstępstwa dotyczące przemieszczeń utrzymywanych zwierząt
lądowych do celów naukowych oraz akty delegowane
1.           Właściwy organ w miejscu
przeznaczenia może, za porozumieniem z właściwym organem miejsca
pochodzenia, zezwolić na przemieszczenia do celów naukowych na terytorium
państwa członkowskiego utrzymywanych zwierząt lądowych,
które nie spełniają wymagań sekcji 1-5, z wyłączeniem
art. 121, 122, art. 123 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 124.
2.           Właściwe organy
przyznają odstępstwa przewidziane w ust. 1 wyłącznie pod
następującymi warunkami:
a)      właściwe organy w miejscu
przeznaczenia i w miejscu pochodzenia:
(i)      uzgodniły warunki takich
przemieszczeń;
(ii)      wprowadziły niezbędne
środki ograniczające ryzyko, celem zapewnienia, aby te
przemieszczenia nie zagrażały statusowi zdrowotnemu miejsc
znajdujących się na trasie przemieszczenia oraz miejsc przeznaczenia
w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1
lit. d);
(iii)     powiadomiły, w stosownych
przypadkach, właściwe organy państw członkowskich, przez
które przemieszczane są zwierzęta, o przyznanym odstępstwie oraz
o warunkach, na jakich je przyznano;
b)      te przemieszczenia tych zwierząt
odbywają się pod nadzorem właściwych organów miejsca
pochodzenia i przeznaczenia oraz, w stosownych przypadkach,
właściwego organu państwa członkowskiego, przez które
przemieszczane są zwierzęta.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących zmiany i
uzupełnienia reguł w sprawie przyznawania odstępstw przez
właściwy organ, określonych w ust. 1 i 2 niniejszego
artykułu.
Artykuł 136
Odstępstwa dotyczące użytku rekreacyjnego, wydarzeń
sportowych i kulturalnych, wypasu i pracy w pobliżu granic
1.           Właściwy organ miejsca
przeznaczenia może przyznać odstępstwa od wymagań
określonych w sekcjach 2-5, z wyłączeniem art. 123 lit. a) i b),
art. 124 i 125, dla wewnątrzunijnych przemieszczeń utrzymywanych
zwierząt lądowych między państwami członkowskimi,
jeżeli celem takich przemieszczeń jest:
a)      użytek rekreacyjny w pobliżu
granic;
b)      wystawy, wydarzenia sportowe, kulturalne
i podobne organizowane w pobliżu granic;
c)      wypas utrzymywanych zwierząt
lądowych na pastwiskach położonych na terytorium więcej
niż jednego państwa członkowskiego;
d)      praca utrzymywanych zwierząt
lądowych w pobliżu granic państw członkowskich.
2.           Państwa członkowskie
pochodzenia i przeznaczenia uzgadniają odstępstwa przyznawane przez
właściwy organ w miejscu przeznaczenia dla przemieszczeń
utrzymywanych zwierząt lądowych do celów określonych w ust. 1;
wprowadza się odpowiednie środki ograniczające ryzyko, celem
zapewnienia, aby takie przemieszczenia nie stwarzały istotnego ryzyka.
3.           Państwa członkowskie, o
których mowa w ust. 2, powiadamiają Komisję o przyznaniu
odstępstw przewidzianych w ust. 1.
4.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 w sprawie zmiany i
uzupełnienia reguł dotyczących przyznawania odstępstw przez
właściwy organ w miejscu przeznaczenia przewidzianych w ust. 1
niniejszego artykułu.
Artykuł 137
Przekazanie uprawnień dotyczących odstępstw dla cyrków, wystaw,
wydarzeń sportowych i użytku rekreacyjnego, ogrodów zoologicznych,
sklepów zoologicznych i hurtowni zoologicznych
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)           wymagań szczególnych w
uzupełnieniu do reguł określonych w sekcjach 2-5 w odniesieniu
do przemieszczeń utrzymywanych zwierząt lądowych do
następujących celów:
(i)      cyrki, ogrody zoologiczne, sklepy
zoologiczne, schroniska dla zwierząt i hurtownie zoologiczne;
(ii)     wystawy, wydarzenia sportowe, kulturalne
i podobne;
b)           odstępstw od sekcji 2-5 z
wyłączeniem art. 123 lit. a) i b) oraz art. 124 i 125 w odniesieniu
do przemieszczeń utrzymywanych zwierząt lądowych, o których mowa
w lit. a).
Artykuł 138
Uprawnienia wykonawcze dotyczące tymczasowych odstępstw dla
przemieszczeń określonych gatunków lub kategorii utrzymywanych
zwierząt lądowych
Komisja może w drodze aktów wykonawczych
ustanowić przepisy dotyczące tymczasowych odstępstw od przepisów
niniejszego rozdziału dla przemieszczeń określonych gatunków lub
kategorii utrzymywanych zwierząt lądowych, jeżeli:
a)           wymagania dotyczące
przemieszczeń określone w art. 127, art. 129 ust. 1, art. 130, 131,
art. 133 ust. 1, art. 134 ust. 1, art. 135 ust. 1 i 2, art. 136 i w przepisach
przyjętych na podstawie art. 128 ust. 1, art. 129 ust. 2, art. 132, art.
133 ust. 2, art. 134 ust. 2, art. 135 ust. 3, art. 136 ust. 4 i art. 137 nie
ograniczają skutecznie ryzyka wiążącego się z
przemieszczaniem takich zwierząt; lub
b)           choroby wpisane do wykazu, o których
mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), rozprzestrzeniają się pomimo
wymagań dotyczących przemieszczeń określonych zgodnie z
sekcjami 1-6.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
W należycie uzasadnionych szczególnie
pilnych przypadkach związanych z chorobami stanowiącymi ryzyko o
bardzo znacznych konsekwencjach, przy uwzględnieniu kwestii, o których
mowa w art. 139, Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą
określoną w art. 255 ust. 3, akty wykonawcze mające
natychmiastowe zastosowanie.
Artykuł 139
Kwestie, które należy wziąć pod uwagę przy przyjmowaniu
aktów delegowanych i aktów wykonawczych przewidzianych w niniejszej sekcji
Ustanawiając reguły w aktach
delegowanych i aktach wykonawczych przyjmowanych na podstawie art. 134 ust. 2,
art. 135 ust. 3, art. 136 ust. 4, art. 137 i 138, Komisja bierze pod uwagę
następujące kwestie:
a)           ryzyko związane z
przemieszczeniami, o których mowa w tych przepisach;
b)           status zdrowotny w odniesieniu do
chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), w miejscach
pochodzenia i przeznaczenia;
c)           gatunki zwierząt wpisane do
wykazu w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8
ust. 1 lit. d);
d)           środki bioasekuracji
obowiązujące w miejscu pochodzenia, przeznaczenia i w drodze;
e)           szczególne warunki utrzymywania
utrzymywanych zwierząt lądowych w zakładach;
f)            szczególną strukturę
przemieszczeń w danym rodzaju zakładów oraz gatunki i kategorie
danych utrzymywanych zwierząt lądowych;
g)           inne czynniki epidemiologiczne.
Sekcja 7
Certyfikacja zdrowia zwierząt
Artykuł 140
Obowiązki podmiotów dotyczące zapewnienia, aby zwierzętom
towarzyszyło świadectwo zdrowia zwierząt
1.           Podmioty przemieszczają do
innego państwa członkowskiego następujące gatunki i
kategorie utrzymywanych zwierząt lądowych wyłącznie pod
warunkiem, że towarzyszy im świadectwo zdrowia zwierząt
wystawione przez właściwy organ państwa członkowskiego
pochodzenia zgodnie z art. 146 ust. 1:
a)      zwierzęta kopytne;
b)      drób;
c)      utrzymywane zwierzęta lądowe
inne niż zwierzęta kopytne i drób, przeznaczone do zakładu
odizolowanego;
d)      utrzymywane zwierzęta lądowe
inne niż te, o których mowa w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu, o
ile jest to wymagane zgodnie z aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie
art. 141 ust. 1 lit. c).
2.           Podmioty nie przemieszczają
utrzymywanych zwierząt lądowych w obrębie państwa
członkowskiego lub z jednego państwa członkowskiego do innego
państwa członkowskiego, chyba że towarzyszy im świadectwo
zdrowia zwierząt wystawione przez właściwy organ państwa
członkowskiego pochodzenia zgodnie z art. 146 ust. 1, jeżeli
spełnione są warunki określone poniżej w lit. a) i b):
a)      zezwolono na opuszczenie przez te
utrzymywane zwierzęta lądowe obszaru objętego ograniczeniami
określonego w art. 55 ust. 1 lit. f) ppkt (ii), art. 56 i art. 64 ust. 1, a
zwierzęta te są objęte środkami kontroli choroby
przewidzianymi w art. 55 ust. 1, art. 65 ust. 1, art. 74 ust. 1, art. 78 ust. 1
i 2 lub w przepisach przyjętych na podstawie art. 55 ust. 2, art. 67, art.
71 ust. 3, art. 74 ust. 3, art. 79, art. 81 ust. 3 lub art. 248;
b)      utrzymywane zwierzęta lądowe
należą do gatunków objętych tymi środkami kontroli choroby.
3.           Podmioty wprowadzają wszystkie
niezbędne środki celem zapewnienia, aby świadectwa zdrowia
zwierząt, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu,
towarzyszyły utrzymywanym zwierzętom lądowym od miejsca ich
pochodzenia do miejsca ich ostatecznego przeznaczenia, chyba że w
przepisach przyjętych na podstawie art. 144 przewidziano szczególne
środki.
Artykuł 141
Przekazanie uprawnień dotyczących obowiązków podmiotów w
zakresie zapewnienia, aby zwierzętom towarzyszyło świadectwo
zdrowia zwierząt
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      odstępstw od wymagań
dotyczących certyfikacji zdrowia zwierząt, określonych w art.
140 ust. 1, dla przemieszczeń utrzymywanych zwierząt lądowych,
które nie stwarzają istotnego ryzyka rozprzestrzeniania się choroby
ze względu na:
(i)      gatunki lub kategorie utrzymywanych
zwierząt lądowych, które są przemieszczane, oraz choroby wpisane
do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), w odniesieniu do których
wpisano do wykazu te gatunki zwierząt;
(ii)      metody chowu i rodzaj produkcji tych
gatunków i kategorii utrzymywanych zwierząt lądowych;
(iii)     planowane wykorzystanie utrzymywanych
zwierząt lądowych;
(iv)     miejsce przeznaczenia utrzymywanych
zwierząt lądowych; lub
b)      specjalnych reguł w odniesieniu do
wymagań certyfikacji zdrowia zwierząt, o których mowa w art. 140 ust.
1, w sytuacji gdy właściwy organ wprowadził szczególne
środki ograniczające ryzyko, dotyczące nadzoru lub
bioasekuracji, przy uwzględnieniu kwestii określonych w ust. 2
niniejszego artykułu; reguły te zapewniają:
(i)      identyfikowalność
utrzymywanych zwierząt lądowych, które są przemieszczane;
(ii)      zgodność utrzymywanych
zwierząt lądowych, które są przemieszczane, z określonymi w
sekcjach 1-6 wymaganiami w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do
przemieszczeń;
c)      wymagań dotyczących
certyfikacji zdrowia zwierząt dla przemieszczeń gatunków i kategorii
utrzymywanych zwierząt lądowych innych niż te, o których mowa w
art. 140 ust. 1 lit. a), b) i c), w przypadkach gdy certyfikacja zdrowia
zwierząt jest konieczna dla zapewnienia zgodności danego
przemieszczenia z określonymi w sekcjach 1-6 wymaganiami w zakresie
zdrowia zwierząt w odniesieniu do przemieszczeń.
2.           Ustanawiając specjalne
reguły przewidziane w ust. 1 lit. b), Komisja uwzględnia
następujące kwestie:
a)      zaufanie właściwego organu do
środków bioasekuracji wprowadzonych przez podmioty zgodnie z art. 9 ust. 1
lit. b) oraz z przepisami przyjętymi na podstawie art. 9 ust. 2;
b)      zdolność właściwego
organu do wprowadzania niezbędnych i odpowiednich środków oraz do
podejmowania niezbędnych i odpowiednich czynności wymaganych
niniejszym rozporządzeniem, jak określono w art. 12 ust. 1;
c)      poziom uzyskanej podstawowej wiedzy na
temat zdrowia zwierząt zgodnie z art. 10 oraz wsparcie, o którym mowa w
art. 12 ust. 2;
d)      działanie kontroli zdrowia
zwierząt przewidzianych w art. 23 i w przepisach przyjętych na podstawie
art. 24, w przypadku gdy nie wprowadzono innego odpowiedniego nadzoru, systemów
zapewniania jakości lub kontroli urzędowych, o których mowa w art. 23
ust. 1 lit. c);
e)      działanie systemów powiadamiania i
sprawozdawczości na poziomie Unii, o których mowa w art. 17-20 oraz w
przepisach przyjętych na podstawie art. 17 ust. 3, art. 18 ust. 3 i art.
21, stosowanych przez właściwy organ;
f)       stosowanie nadzoru przewidzianego w art.
25 i programów nadzoru przewidzianych w art. 27 i w przepisach przyjętych
na podstawie art. 28 i 29.
3.           Komisja uwzględnia kwestie, o
których mowa w ust. 1 lit. a) ppkt (i)-(iv), ustanawiając wymagania
dotyczące certyfikacji zdrowia zwierząt, o których mowa w ust. 1 lit.
c) niniejszego artykułu.
Artykuł 142
Treść świadectw zdrowia zwierząt
1.           Świadectwa zdrowia
zwierząt zawierają następujące informacje:
a)      zakład lub miejsce pochodzenia,
zakład lub miejsce przeznaczenia oraz, w stosownych przypadkach,
zakłady przeznaczone do zgromadzeń i do odpoczynku utrzymywanych
zwierząt lądowych;
b)      opis utrzymywanych zwierząt
lądowych;
c)      liczbę utrzymywanych zwierząt
lądowych;
d)      dane identyfikacyjne i rejestracyjne
utrzymywanych zwierząt lądowych, o ile jest to wymagane w art. 106,
107, 109, 110 i 113 lub przepisami przyjętymi na podstawie art. 114 i 117,
chyba że przyznano odstępstwa zgodnie z art. 115, oraz
e)      informacje niezbędne do wykazania,
że utrzymywane zwierzęta lądowe spełniają odpowiednie,
określone w sekcjach 1-6 wymagania w zakresie zdrowia zwierząt
dotyczące przemieszczeń.
2.           Świadectwo zdrowia
zwierząt może zawierać inne informacje wymagane zgodnie z innymi
przepisami Unii.
Artykuł 143
Przekazanie uprawnień i akty wykonawcze dotyczące treści
świadectw zdrowia zwierząt
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 w sprawie:
a)      szczegółowych reguł
dotyczących treści świadectw zdrowia zwierząt, o których
mowa w art. 142 ust. 1, dla różnych kategorii i gatunków utrzymywanych
zwierząt lądowych i w odniesieniu do poszczególnych rodzajów przemieszczeń
przewidzianych w przepisach przyjętych na podstawie art. 144;
b)      dodatkowych informacji, które należy
zawrzeć w świadectwach zdrowia zwierząt, o których mowa w art.
142 ust. 1.
2.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić wzory formularzy świadectw zdrowia
zwierząt. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 255 ust. 2.
Artykuł 144
Przekazanie uprawnień dotyczących niektórych rodzajów
przemieszczeń utrzymywanych zwierząt lądowych
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących uzupełnienia
obowiązku podmiotów w zakresie zapewnienia, aby zwierzętom towarzyszyło
świadectwo zdrowia zwierząt przewidziane w art. 140 oraz w przepisach
przyjętych na podstawie art. 141, w odniesieniu do następujących
rodzajów przemieszczeń utrzymywanych zwierząt lądowych:
a)           przemieszczenia utrzymywanych
zwierząt kopytnych i drobiu poddanych po drodze zgromadzeniom, o których
mowa w art. 130, przed dotarciem na miejsce ostatecznego przeznaczenia;
b)           przemieszczenia utrzymywanych
zwierząt lądowych, które nie mogą kontynuować przejazdu do
miejsca ostatecznego przeznaczenia i muszą wrócić do miejsca
pochodzenia lub zostać przemieszczone do innego miejsca przeznaczenia z
jednego z następujących powodów:
(i)      ich planowane przemieszczenie
zostało w nieoczekiwany sposób przerwane ze względów związanych
z dobrostanem zwierząt;
(ii)     nieprzewidziane wypadki lub zdarzenia po
drodze;
(iii)     utrzymywane zwierzęta lądowe
zostały odrzucone w miejscu przeznaczenia w państwie
członkowskim lub na zewnętrznej granicy Unii;
(iv)    utrzymywane zwierzęta lądowe
zostały odrzucone w miejscu gromadzenia lub odpoczynku;
(v)     utrzymywane zwierzęta lądowe
zostały odrzucone w państwie trzecim;
c)           przemieszczenia utrzymywanych
zwierząt lądowych przeznaczonych na wystawy i do celów wydarzeń
sportowych, kulturalnych i podobnych, oraz późniejszy powrót takich
zwierząt do miejsca pochodzenia.
Artykuł 145
Obowiązki podmiotów w zakresie współpracy z właściwym
organem w sprawie certyfikacji zdrowia zwierząt
Podmioty:
a)           przekazują właściwemu
organowi wszystkie informacje niezbędne do wypełnienia
świadectwa zdrowia zwierząt, o którym mowa w art. 140 ust. 1 i 2 oraz
w przepisach przyjętych na podstawie art. 143 ust. 1 i art. 144;
b)           w niezbędnych przypadkach
poddają utrzymywane zwierzęta lądowe kontroli dokumentacji,
kontroli tożsamości i kontroli fizycznej, jak przewidziano w art. 146
ust. 3.
Artykuł 146
Zadania właściwego organu w zakresie certyfikacji zdrowia
zwierząt
1.           Na wniosek podmiotu
właściwy organ wystawia świadectwo zdrowia zwierząt do
celów przemieszczenia utrzymywanych zwierząt lądowych do innego
państwa członkowskiego, jeżeli jest to wymagane w art. 140 lub
przepisami aktów delegowanych przyjętych na podstawie art. 141 ust. 1 i
art. 143 ust. 2, o ile zostały spełnione następujące wymogi
dotyczące przemieszczenia:
a)      określone w art. 121, art. 122 ust.
1, art. 123, 125, 126, 127, 129, 130, 131, art. 133 ust. 1, art. 134 ust. 1,
art. 135 i 136;
b)      określone w aktach delegowanych
wydanych na podstawie art. 122 ust. 2, art. 128 ust. 1, art. 132, art. 133 ust.
2, art. 134 ust. 2, art. 135 ust. 4, art. 136 ust. 4 i art. 137;
c)      określone w aktach wykonawczych
przyjętych na podstawie art. 138.
2.           Świadectwa zdrowia
zwierząt są:
a)      sprawdzane i podpisywane przez
urzędowego lekarza weterynarii;
b)      ważne przez okres ustanowiony w
przepisach przyjętych na podstawie ust. 4 lit. c), podczas którego
utrzymywane zwierzęta lądowe nadal spełniają zawarte w
świadectwie gwarancje zdrowia zwierząt.
3.           Przed podpisaniem świadectwa
zdrowia zwierząt urzędowy lekarz weterynarii sprawdza, czy
objęte świadectwem utrzymywane zwierzęta lądowe
spełniają wymagania niniejszego rozdziału, przeprowadzając
kontrolę dokumentacji, kontrolę tożsamości i kontrolę
fizyczną zgodnie z aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie ust.
4.
4.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253, w których określa
się reguły dotyczące:
a)      rodzajów kontroli dokumentacji, kontroli tożsamości
i kontroli fizycznej w odniesieniu do różnych gatunków i kategorii
utrzymywanych zwierząt lądowych, które to kontrole musi
przeprowadzać urzędowy lekarz weterynarii zgodnie z ust. 3
niniejszego artykułu, aby sprawdzić zgodność z wymogami
niniejszego rozdziału;
b)      terminów przeprowadzania takich kontroli
dokumentacji, kontroli tożsamości i kontroli fizycznych oraz terminów
wystawiania świadectw zdrowia zwierząt przez urzędowego lekarza
weterynarii przed przemieszczeniem przesyłek utrzymywanych zwierząt
lądowych;
c)      okresu ważności świadectw
zdrowia zwierząt.
Artykuł 147
Elektroniczne świadectwa zdrowia zwierząt
Elektroniczne świadectwa zdrowia
zwierząt, wystawiane, obsługiwane i przekazywane za
pośrednictwem IMSOC, mogą zastąpić towarzyszące zwierzętom
i produktom świadectwa zdrowia zwierząt przewidziane w art. 146 ust.
1, jeżeli:
a)           takie elektroniczne świadectwa
zdrowia zwierząt zawierają wszystkie informacje, które zawiera wzór
formularza świadectwa zdrowia zwierząt zgodnie z wymogami art. 142 i
przepisów przyjętych na podstawie art. 143;
b)           zapewniona jest
identyfikowalność utrzymywanych zwierząt lądowych i
powiązanie tych zwierząt z elektronicznym świadectwem zdrowia
zwierząt.
Artykuł 148
Deklaracja podmiotu dotycząca przemieszczeń do innych państw
członkowskich
1.           Podmioty w miejscu pochodzenia
wystawiają deklarację dotyczącą przemieszczeń
utrzymywanych zwierząt lądowych z miejsca ich pochodzenia w jednym
państwie członkowskim do miejsca przeznaczenia w innym państwie
członkowskim oraz zapewniają, aby deklaracja ta towarzyszyła
takim zwierzętom, jeżeli nie ma do nich zastosowania wymóg, aby
towarzyszyło im świadectwo zdrowia zwierząt, o którym mowa w
art. 140 ust. 1 i 2.
2.           Deklaracja, o której mowa w ust. 1,
zawiera następujące informacje o utrzymywanych zwierzętach
lądowych:
a)      ich miejsce pochodzenia, ich miejsce
przeznaczenia oraz, w stosownych przypadkach, miejsca gromadzenia lub
odpoczynku;
b)      opis utrzymywanych zwierząt
lądowych, ich gatunki, kategoria i liczba;
c)      dane identyfikacyjne i rejestracyjne, o
ile są one wymagane zgodnie z art. 106, 107, 109, 110, art. 113 lit. a)
oraz z przepisami przyjętymi na podstawie art. 114 i 117;
d)      informacje niezbędne do wykazania,
że utrzymywane zwierzęta lądowe spełniają
określone w sekcjach 1-6 wymagania w zakresie zdrowia zwierząt
dotyczące przemieszczeń.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 w sprawie:
a)      szczegółowych reguł
dotyczących treści deklaracji przewidzianej w ust. 2 niniejszego
artykułu w odniesieniu do różnych kategorii i gatunków zwierząt;

b)      informacji, które należy
zawrzeć w deklaracji, oprócz tych, które określono w ust. 2
niniejszego artykułu.
4.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić przepisy dotyczące wzorów formularzy deklaracji,
o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje
się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w
art. 255 ust. 2.
Sekcja 8
Powiadamianie o przemieszczeniach utrzymywanych zwierząt lądowych do
innych państw członkowskich
Artykuł 149
Obowiązki podmiotów w zakresie powiadamiania o przemieszczeniach
utrzymywanych zwierząt lądowych do innych państw
członkowskich
Podmioty powiadamiają z wyprzedzeniem
właściwy organ w swoim państwie członkowskim pochodzenia o
planowanych przemieszczeniach utrzymywanych zwierząt lądowych z tego
państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego,
jeżeli:
a)           zgodnie z art. 146, art. 147 i z
przepisami przyjętymi na podstawie art. 146 ust. 4 zwierzętom musi
towarzyszyć świadectwo zdrowia zwierząt wystawione przez
właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia;
b)           zwierzętom musi
towarzyszyć świadectwo zdrowia zwierząt dla utrzymywanych
zwierząt lądowych przemieszczanych z obszaru objętego
ograniczeniami oraz zwierzęta te są poddane środkom kontroli
choroby, o których mowa w art. 140 ust. 2;
c)           powiadomienie jest wymagane zgodnie
z aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie art. 151 ust. 1.
Do celów akapitu pierwszego niniejszego
artykułu podmioty przekazują właściwemu organowi swojego państwa
członkowskiego pochodzenia wszystkie niezbędne informacje
umożliwiające mu powiadomienie, zgodnie z art. 150 ust. 1,
właściwego organu państwa członkowskiego przeznaczenia o
przemieszczeniach utrzymywanych zwierząt lądowych.
Artykuł 150
Zadania właściwego organu w zakresie powiadamiania o
przemieszczeniach do innych państw członkowskich
1.           Właściwy organ
państwa członkowskiego pochodzenia powiadamia właściwy
organ państwa członkowskiego przeznaczenia o przemieszczeniach
utrzymywanych zwierząt lądowych, jak określono w art. 149.
2.           Powiadomienia, o którym mowa w ust.
1, dokonuje się, o ile to możliwe, za pośrednictwem IMSOC.
3.           Państwa członkowskie
wyznaczają regiony do celów zarządzania powiadomieniami o
przemieszczeniach, o których mowa w ust. 1.
4.           W drodze odstępstwa od ust. 1
właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia może
upoważnić podmiot do częściowego lub całkowitego
powiadamiania za pośrednictwem IMSOC właściwego organu
państwa członkowskiego przeznaczenia o przemieszczeniach utrzymywanych
zwierząt lądowych.
Artykuł 151
Przekazanie uprawnień i akty wykonawcze dotyczące powiadamiania o
przemieszczeniach przez podmioty i przez właściwy organ
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      wymagań dotyczących
powiadamiania przez podmioty z wyprzedzeniem zgodnie z art. 149 o
przemieszczeniach utrzymywanych zwierząt lądowych między
państwami członkowskimi kategorii lub gatunków zwierząt innych
niż te, o których mowa w art. 149 lit. a) i b), jeżeli
identyfikowalność takich przemieszczeń tych gatunków lub
kategorii jest niezbędna do zapewnienia zgodności z określonymi
w sekcjach 1-6 wymaganiami w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do
przemieszczeń;
b)      informacji niezbędnych do
powiadamiania o przemieszczeniach utrzymywanych zwierząt lądowych, o
których to powiadomieniach jest mowa w art. 149 i 150;
c)      nadzwyczajnych procedur powiadamiania o
przemieszczeniach utrzymywanych zwierząt lądowych w przypadku przerw
w dostawie prądu lub innych zakłóceń w działaniu IMSOC;
d)      wymagań dotyczących wyznaczania
przez państwa członkowskie regionów do celów zarządzania
powiadomieniami o przemieszczeniach, o których to regionach mowa jest w art.
150 ust. 3.
2.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić przepisy dotyczące:
a)      formatu powiadomień o
przemieszczeniach utrzymywanych zwierząt lądowych, składanych
przez:
(i)      podmioty do właściwego organu
swojego państwa członkowskiego pochodzenia zgodnie z art. 149;
(ii)      właściwy organ państwa
członkowskiego pochodzenia do państwa członkowskiego
przeznaczenia zgodnie z art. 150;
b)      terminów:
(i)      niezbędnych informacji, o których
mowa w art. 149, przekazywanych przez podmiot właściwemu organowi
państwa członkowskiego pochodzenia;
(ii)      przewidzianego w art. 150 ust. 1
powiadamiania o przemieszczeniach utrzymywanych zwierząt lądowych
przez właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział 4
Przemieszczenia na terytorium Unii lądowych zwierząt domowych
Artykuł 152
Przemieszczenia o charakterze niekomercyjnym lądowych zwierząt
domowych, akty delegowane i wykonawcze
1.           Posiadacze zwierząt domowych
mogą dokonywać przemieszczeń o charakterze niekomercyjnym lądowych
zwierząt domowych z gatunków wymienionych w załączniku I z
jednego państwa członkowskiego do innego państwa
członkowskiego wyłącznie wtedy, gdy:
a)      te lądowe zwierzęta domowe
podlegają identyfikacji i towarzyszy im dokument identyfikacyjny, o ile jest
on wymagany zgodnie z art. 112 lub z przepisami przyjętymi na podstawie
art. 114 lit. e) i art. 117;
b)      wprowadzono odpowiednie środki
zapobiegania chorobom i ich kontroli w czasie przemieszczenia, celem
zapewnienia, aby lądowe zwierzęta domowe nie stwarzały istotnego
ryzyka rozprzestrzeniania się chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w
art. 8 ust. 1 lit. d) oraz nowo występujących chorób na utrzymywane
zwierzęta lądowe w miejscu przeznaczenia oraz w czasie transportu.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
środków zapobiegania chorobom i ich kontroli, o których mowa w ust. 1 lit.
b) niniejszego artykułu, celem zapewnienia, aby lądowe zwierzęta
domowe nie stwarzały istotnego ryzyka rozprzestrzeniania się chorób,
o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), oraz nowo występujących
chorób podczas transportu i w miejscu przeznaczenia, tam gdzie jest to stosowne
ze względu na status zdrowotny miejsca przeznaczenia.
3.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły dotyczące środków
zapobiegania chorobom i ich kontroli, o których mowa w ust. 1 oraz w przepisach
przyjętych na podstawie ust. 2 niniejszego artykułu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 254
ust. 2.
Rozdział 5
Przemieszczenia dzikich zwierząt lądowych
Artykuł 153
Dzikie zwierzęta lądowe
1.           Podmioty przemieszczają dzikie
zwierzęta z siedliska w jednym państwie członkowskim do
siedliska lub zakładu w innym państwie członkowskim
wyłącznie wtedy, gdy:
a)      przemieszczenia zwierząt dzikich z
ich siedliska są prowadzone tak, aby nie stwarzały istotnego ryzyka rozprzestrzeniania
się chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d),
oraz nowo występujących chorób na trasie przemieszczenia lub w
miejscu przeznaczenia;
b)      zwierzęta dzikie nie pochodzą z
siedliska znajdującego się na obszarze objętym ograniczeniami
podlegającym ograniczeniom przemieszczeń ze względu na
wystąpienie chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1
lit. d) lub nowo występującej choroby w odniesieniu do gatunków
wpisanych do wykazu, które to ograniczenia określone są w art. 70
ust. 2 lit. c), art. 80 ust. 1 i 2 oraz w przepisach przyjętych na
podstawie art. 70 ust. 3 lit. b), art. 71 ust. 3, art. 80 ust. 4 i art. 81 ust.
3, lub też ograniczeniom przemieszczeń ze względu na środki
nadzwyczajne przewidziane w art. 245 i 246 i w przepisach przyjętych na
podstawie art. 248, chyba że przyznano odstępstwa zgodnie z tymi
regułami;
c)      zwierzętom dzikim towarzyszy
świadectwo zdrowia zwierząt lub inne dokumenty, o ile certyfikacja
zdrowia zwierząt jest niezbędna do zapewnienia zgodności z
wymaganiami w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do
przemieszczeń, określonymi w lit. a) i b) niniejszego ustępu
oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 154 ust. 1 lit. c) i d);
d)      właściwy organ państwa
członkowskiego pochodzenia powiadomił o przemieszczeniu
właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia,
jeżeli świadectwo zdrowia zwierząt jest wymagane przepisami
przyjętymi na podstawie art. 154 ust. 1 lit. c).
2.           Jeżeli certyfikacja zdrowia
zwierząt jest wymagana przepisami przyjętymi na podstawie art. 154
ust. 1 lit. c), do przemieszczeń dzikich zwierząt lądowych
mają zastosowanie wymagania określone w art. 142, 145, art. 146 ust.
1, 2 i 3, art. 147 oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 143, 144
i art. 146 ust. 4.
3.           Jeżeli zgodnie z ust. 1 lit. d)
niniejszego artykułu wymagane jest powiadomienie o przemieszczeniach, do
przemieszczeń dzikich zwierząt lądowych mają zastosowanie
wymagania określone w art. 149, 150 i w przepisach przyjętych na
podstawie aktów delegowanych określonych w art. 151.
Artykuł 154
Uprawnienia dotyczące przemieszczania dzikich zwierząt lądowych
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      wymagań w zakresie zdrowia
zwierząt dotyczących przemieszczeń dzikich zwierząt
lądowych, o których mowa w art. 153 ust. 1 lit. a) i b);
b)      wymagań w zakresie zdrowia
zwierząt dotyczących wprowadzania dzikich zwierząt lądowych
przemieszczanych ze środowiska naturalnego:
(i)      do zakładów;
(ii)      do celów utrzymywania jako
zwierzęta domowe;
c)      rodzajów przemieszczeń dzikich
zwierząt lądowych, którym musi towarzyszyć świadectwo
zdrowia zwierząt lub inny dokument, bądź też sytuacji, w
których wymagane jest, aby świadectwo zdrowia zwierząt lub inny
dokument towarzyszył takim przemieszczeniom, oraz wymagań
dotyczących treści takich świadectw lub innych dokumentów;
d)      powiadamiania właściwego organu
państwa członkowskiego przeznaczenia przez właściwy organ
państwa członkowskiego pochodzenia o przemieszczeniach dzikich
zwierząt lądowych między państwami członkowskimi oraz
informacji, które należy zawrzeć w takich powiadomieniach.
2.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić przepisy w sprawie wymagań, o których mowa w
art. 153 oraz w aktach delegowanych przyjętych na podstawie ust. 1, w
odniesieniu do:
a)      wzorów formularzy świadectw zdrowia
zwierząt i innych dokumentów, które zgodnie z aktami delegowanymi
przyjętymi na podstawie ust. 1 lit. c) muszą towarzyszyć
przemieszczeniom dzikich zwierząt lądowych;
b)      formatu i terminów powiadamiania przez
właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia w
przypadkach określonych w przepisach przyjętych na podstawie ust. 1
lit. d).
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział 6
Przemieszczenia na terytorium Unii materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu
Sekcja 1
Wymagania ogólne
Artykuł 155
Wymagania ogólne dotyczące przemieszczeń materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu
1.           Podmioty wprowadzają
odpowiednie środki zapobiegawcze celem zapewnienia, aby przemieszczenia
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu nie
zagrażały statusowi zdrowotnemu utrzymywanych zwierząt
lądowych w miejscu przeznaczenia w odniesieniu do:
a)      chorób wpisanych do wykazu, o których
mowa w art. 8 ust. 1 lit. d);
b)      nowo występujących chorób.
2.           Podmioty przemieszczają
materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu ze swoich zakładów i
przyjmują takie zwierzęta wyłącznie wtedy, gdy
materiał ten spełnia następujące warunki:
a)      pochodzi z zakładów, które:
(i)      zostały wpisane do rejestru
zakładów przez właściwy organ zgodnie z art. 88 lit. a), a
państwo członkowskie pochodzenia nie przyznało żadnego
odstępstwa zgodnie z art. 83;
(ii)      zostały zatwierdzone przez
właściwy organ zgodnie z art. 92 ust. 1, jeżeli jest to wymagane
w art. 89 ust. 1 lub art. 90;
b)      spełniają wymagania w zakresie
identyfikowalności określone w art. 118 ust. 1 i w przepisach
przyjętych na podstawie art. 119 ust. 1.
3.           Podmioty spełniają
wymagania art. 122 w odniesieniu do transportu materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu utrzymywanych zwierząt lądowych.
4.           Jeżeli w celu zwalczenia
choroby w ramach programu zwalczania przewidzianego w art. 30 ust. 1 lub 2
wymagane jest zniszczenie materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu, podmioty nie przemieszczają tego materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu z zakładu w jednym państwie
członkowskim do zakładu w innym państwie członkowskim,
chyba że właściwy organ państwa członkowskiego
przeznaczenia udzieli wyraźnej zgody na takie przemieszczenie.
Artykuł 156
Obowiązki podmiotów w miejscu przeznaczenia
1.           Podmioty
prowadzące zakłady w miejscu przeznaczenia, które otrzymują
materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu z zakładu w innym
państwie członkowskim:
a)      sprawdzają
obecność:
(i)      znaków identyfikacyjnych zgodnie z art.
118 oraz z przepisami przyjętymi na podstawie art. 119;
(ii)      świadectw zdrowia zwierząt, o
których mowa w ust. 159;
b)      powiadamiają właściwy
organ o wszystkich nieprawidłowościach związanych z:
(i)      otrzymanym materiałem biologicznym
wykorzystywanym do rozrodu;
(ii)      obecnością środków
identyfikacji, o których mowa w lit. a) ppkt (i);
(iii)     obecnością świadectw
zdrowia zwierząt, o których mowa w lit. a) ppkt (ii).
2.           W razie wystąpienia
nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1 lit. b), podmiot obejmuje
nadzorem dany materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu do momentu
podjęcia przez właściwy organ decyzji w tej sprawie.
Sekcja 2
Przemieszczenia do innych państw członkowskich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu utrzymywanego bydła, owiec, kóz,
świń, koni i drobiu
Artykuł 157
Obowiązki podmiotów dotyczące przemieszczeń do innych
państw członkowskich materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu utrzymywanego bydła, owiec, kóz, świń, koni i drobiu
1.           Podmioty przemieszczają do
innego państwa członkowskiego materiał biologiczny
wykorzystywany do rozrodu utrzymywanego bydła, owiec, kóz, świń,
koni i drobiu wyłącznie wtedy, gdy materiał ten spełnia
następujące warunki:
a)      jest pobierany, produkowany, przetwarzany
i przechowywany w zakładach zajmujących się materiałem
biologicznym wykorzystywanym do rozrodu które są zatwierdzone do tego celu
zgodnie z art. 92 ust. 1 i art. 94;
b)      spełnia wymagania w zakresie
identyfikowalności dla danego rodzaju materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu zgodnie z art. 118 i z przepisami przyjętymi
na podstawie art. 119;
c)      został pobrany od zwierząt
dawców spełniających niezbędne wymogi zdrowia zwierząt, aby
zapewnić nierozprzestrzenianie przez ten materiał biologiczny chorób
wpisanych do wykazu;
d)      został pobrany, wyprodukowany,
przetworzony i przechowywany w sposób zapewniający nierozprzestrzenianie
przez ten materiał biologiczny chorób wpisanych do wykazu.
2.           Podmioty nie przemieszczają do
innego państwa członkowskiego materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu utrzymywanego bydła, owiec, kóz,
świń, koni i drobiu z zakładu zajmującego się
materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu, który to zakład
podlega ograniczeniom dotyczącym gatunków wpisanych do wykazu zgodnie z:
a)      art. 55 ust. 1 lit. a), c) i e), art. 55
ust. 1 lit. f) ppkt (ii), art. 56 i art. 61 ust. 1 lit. a), art. 62 ust. 1,
art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 74 ust. 1, art. 78 ust. 1 i 2;
b)      przepisami przyjętymi na podstawie
art. 55 ust. 2, art. 63, 67, art. 71 ust. 3, art. 74 ust. 3, art. 79 i art. 81
ust. 2; oraz
c)      środkami nadzwyczajnymi określonymi
w art. 246 i 247 oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 248, chyba
że w przepisach przyjętych na podstawie art. 247 ustanowiono
odstępstwa od tych przepisów.
Artykuł 158
Przekazanie uprawnień dotyczących przemieszczeń do innych
państw członkowskich materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu utrzymywanego bydła, świń, owiec, kóz, koni i drobiu
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących wymagań w zakresie
zdrowia zwierząt dotyczących określonych w art. 157
przemieszczeń do innych państw członkowskich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu utrzymywanego bydła, owiec, kóz,
świń, koni i drobiu; w aktach tych określa się:
a)           reguły dotyczące
pobierania, produkcji, przetwarzania i przechowywania materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu tych zwierząt utrzymywanych w
zatwierdzonych zakładach, jak przewidziano w art. 157 ust. 1 lit. a);
b)           wymagania w zakresie zdrowia
zwierząt, o których mowa w art. 157 ust. 1 lit. c), w odniesieniu do:
(i)      zwierząt utrzymywanych, od których
pobrano materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu;
(ii)     izolacji lub kwarantanny utrzymywanych
zwierząt dawców, o których mowa w ppkt (i);
c)           badania laboratoryjne i inne badania
przeprowadzane na utrzymywanych zwierzętach dawcach oraz na materiale
biologicznym wykorzystywanym do rozrodu;
d)           wymagania w zakresie zdrowia
zwierząt dotyczące pobierania, produkcji, przetwarzania i przechowywania
lub innych procedur i transportu, jak przewidziano w art. 157 ust. 1 lit. d);
e)           odstępstwa dla podmiotów od
reguł określonych w art. 157, przy uwzględnieniu ryzyka
stwarzanego przez taki materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu oraz
przy uwzględnieniu wprowadzonych środków ograniczających ryzyko.
Sekcja 3
Certyfikacja zdrowia zwierząt i powiadamianie o przemieszczeniach
Artykuł 159
Obowiązki podmiotów w zakresie certyfikacji zdrowia zwierząt
dotyczącej przemieszczeń do innych państw członkowskich
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu utrzymywanego
bydła, owiec, kóz, świń, koni i drobiu oraz akty delegowane
1.           Podmioty
przemieszczają do innego państwa członkowskiego materiał
biologiczny wykorzystywany do rozrodu utrzymywanego bydła, owiec, kóz,
świń, koni i drobiu wyłącznie pod warunkiem, że
towarzyszy mu świadectwo zdrowia zwierząt wystawione przez
właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia zgodnie z
ust. 3, gdy materiał ten jest przemieszczany:
a)      do innego państwa członkowskiego;
b)      w obrębie państwa
członkowskiego lub do innego państwa członkowskiego,
jeżeli:
(i)      zezwolono na opuszczenie przez
materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu zwierząt utrzymywanych
obszaru objętego ograniczeniami, który podlega środkom kontroli
choroby przewidzianym w art. 55 ust. 1 lit. f) ppkt (ii), art. 56, 64, 65, art.
74 ust. 1, art. 78 i w przepisach przyjętych na podstawie art. 55 ust. 2,
art. 67, art. 71 ust. 3, art. 74 ust. 3, art. 79 i art. 81 ust. 2 lub zgodnie
ze środkami nadzwyczajnymi przewidzianymi w art. 246 i 247 i w przepisach
przyjętych na podstawie art. 248, chyba że zgodnie z przepisami
wymienionymi w niniejszym podpunkcie przyznano odstępstwa od wymogu
certyfikacji zdrowia zwierząt;
(ii)      materiał biologiczny
wykorzystywany do rozrodu pochodzi od zwierząt utrzymywanych
należących do gatunków objętych środkami kontroli choroby
lub środkami nadzwyczajnymi, o których mowa w ppkt (i).
2.           Podmioty wprowadzają wszystkie
niezbędne środki celem zapewnienia, aby świadectwo zdrowia zwierząt,
o którym mowa w ust. 1, towarzyszyło materiałowi biologicznemu
wykorzystywanemu do rozrodu od miejsca jego pochodzenia do miejsca jego
przeznaczenia.
3.           Na wniosek podmiotu
właściwy organ wystawia świadectwo zdrowia zwierząt
dotyczące przemieszczeń materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu, o którym mowa w ust. 1.
4.           Do certyfikacji zdrowia
zwierząt w odniesieniu do materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, stosuje się
art. 142, 145, 146 i 147 oraz przepisy przyjęte na podstawie art. 143, 144
i art. 146 ust. 4, zaś do deklaracji dotyczącej przemieszczeń
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu stosuje się art.
148 ust. 1 i przepisy przyjęte na podstawie art. 148 ust. 2.
5.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
odstępstw od przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu
wymagań w zakresie świadectw zdrowia zwierząt dla
przemieszczeń materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
utrzymywanego bydła, owiec, kóz, świń, koni i drobiu;
jeżeli takie przemieszczenia nie stwarzają istotnego ryzyka rozprzestrzeniania
się chorób wpisanych do wykazu z następujących względów:
a)      charakter materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu lub gatunki zwierząt, od których pochodzi ten
materiał biologiczny;
b)      metody produkcji i przetwarzania w
zakładzie zajmującym się materiałem biologicznym
wykorzystywanym do rozrodu;
c)      planowane wykorzystanie materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;
d)      wprowadzone alternatywne środki
ograniczające ryzyko dla danego rodzaju i kategorii materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i dla zakładu zajmującego
się materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu.
Artykuł 160
Treść świadectw zdrowia zwierząt
1.           Świadectwo zdrowia
zwierząt dla materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu,
przewidziane w art. 159, zawiera co najmniej następujące informacje:
a)      zakład pochodzenia zajmujący
się materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu oraz
zakład lub miejsce przeznaczenia;
b)      rodzaj materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu oraz gatunek utrzymywanych zwierząt dawców;
c)      ilość materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;
d)      oznakowanie materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu, jeżeli jest to wymagane w art. 118 ust. 1 i w
przepisach przyjętych na podstawie art. 119 ust. 1;
e)      informacje niezbędne do wykazania,
że dana przesyłka materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu spełnia wymagania dotyczące przemieszczeń dla danego
gatunku przewidziane w art. 155 i 157 oraz w przepisach przyjętych na
podstawie art. 158.
2.           Świadectwo zdrowia
zwierząt dla materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu,
przewidziane w art. 159, może zawierać inne informacje wymagane
zgodnie z innymi przepisami Unii.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      informacji, które należy
zawrzeć w świadectwie zdrowia zwierząt zgodnie z ust. 1
niniejszego artykułu;
b)      certyfikacji zdrowia zwierząt dla
różnych rodzajów materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
i różnych gatunków zwierząt.
4.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić przepisy dotyczące wzorów formularzy
świadectw zdrowia zwierząt dla materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Artykuł 161
Powiadamianie o przemieszczeniach do innych państw członkowskich
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu utrzymywanego
bydła, owiec, kóz, świń, koni i drobiu
1.           Podmioty:

a)      informują
z wyprzedzeniem właściwy organ w państwie pochodzenia o
planowanym przemieszczeniu do innego państwa członkowskiego
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu utrzymywanego
bydła, owiec, kóz, świń, koni i drobiu, jeżeli:
(i)      zgodnie z art. 159 ust. 1 wymagane jest,
aby materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu
towarzyszyło świadectwo zdrowia zwierząt;
(ii)      powiadomienie o przemieszczeniu jest
wymagane zgodnie z aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie art. 151
ust. 1 w odniesieniu do materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu, przy uwzględnieniu ust. 3 niniejszego artykułu;
b)      przekazują wszystkie niezbędne
informacje, aby umożliwić właściwemu organowi państwa
członkowskiego pochodzenia powiadomienie zgodnie z ust. 2
właściwego organu państwa członkowskiego przeznaczenia o
przemieszczeniu materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu.
2.           Zgodnie z przepisami przyjętymi
na podstawie art. 151 właściwy organ państwa członkowskiego
pochodzenia powiadamia właściwy organ państwa przeznaczenia o
przemieszczeniach materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
utrzymywanego bydła, owiec, kóz, świń, koni i drobiu.
3.           Artykuły 149 i 150 oraz
przepisy przyjęte na podstawie art. 151 mają zastosowanie do
powiadamiania o materiale biologicznym wykorzystywanym do rozrodu.
Sekcja 4
Przemieszczenia do innych państw członkowskich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu utrzymywanych zwierząt
lądowych gatunków innych niż bydło, owce, kozy, świnie,
konie i drób
Artykuł 162
Materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu utrzymywanych zwierząt
lądowych innych niż bydło, owce, kozy, świnie, konie i drób
1.           Podmioty
przemieszczają do innego państwa członkowskiego materiał
biologiczny wykorzystywany do rozrodu gatunków utrzymywanych zwierząt
lądowych gatunków innych niż bydło, owce, kozy, świnie,
konie i drób wyłącznie wtedy, gdy nie stwarza on istotnego ryzyka rozprzestrzeniania
się chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d) na
gatunki wpisane do wykazu w miejscu przeznaczenia, przy uwzględnieniu
statusu zdrowotnego w miejscu przeznaczenia.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
wymagań w zakresie zdrowia zwierząt, certyfikacji zdrowia
zwierząt i wymagań w zakresie powiadamiania o przemieszczeniach
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu utrzymywanych
zwierząt lądowych gatunków innych niż bydło, owce, kozy,
świnie, konie i drób, przy uwzględnieniu następujących
kwestii:
a)      chorób wpisanych do wykazu, o których
mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), w odniesieniu do gatunków wpisanych do wykazu;
b)      gatunków zwierząt, od których
pobrano materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu oraz rodzaju
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;
c)      statusu zdrowotnego w miejscu
przeznaczenia i w miejscu pochodzenia;
d)      rodzaju pobrania, produkcji,
przetwarzania i przechowywania;
e)      innych czynników epidemiologicznych.
3.           W razie gdy zgodnie z ust. 2
niniejszego artykułu wymagana jest certyfikacja zdrowia zwierząt i
powiadamianie o przemieszczeniach materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu:
a)      do takiej certyfikacji stosuje się
reguły określone w art. 159, 160 i 161 oraz w przepisach
przyjętych na podstawie art. 159 ust. 5 i art. 160 ust. 3;
b)      do powiadamiania o przemieszczeniach
stosuje się reguły określone w art. 161 ust. 1 i 2.
Sekcja 5
Odstępstwa
Artykuł 163
Materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu przeznaczony do celów
naukowych oraz akty delegowane
1.           W drodze odstępstwa od sekcji
1-4 właściwy organ miejsca przeznaczenia może zezwolić na
przemieszczenia do celów naukowych materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu, który nie spełnia wymagań tych sekcji, z
wyłączeniem art. 155 ust. 1, art. 155 ust. 2 lit. c), art. 155 ust. 3
i art. 156, z zastrzeżeniem następujących warunków:
a)      przed udzieleniem takiego zezwolenia
właściwy organ miejsca przeznaczenia musi wprowadzić
niezbędne środki ograniczające ryzyko, celem zapewnienia, aby
przemieszczenia tego materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
nie zagrażały statusowi zdrowotnemu miejsc znajdujących się
na trasie przemieszczenia oraz w miejscu przeznaczenia w odniesieniu do chorób
wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d);
b)      przemieszczenia tego materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu odbywają się pod nadzorem
właściwego organu miejsca przeznaczenia.
2.           Właściwy
organ miejsca przeznaczenia, który przyznał odstępstwo zgodnie z ust.
1, powiadamia państwo członkowskie pochodzenia i państwa
członkowskie, przez które przemieszczane są zwierzęta, o
przyznanym odstępstwie i o warunkach, na jakich je przyznano.
3.           Komisja
jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253
dotyczących warunków przyznawania odstępstw przez właściwy
organ miejsca przeznaczenia, jak przewidziano w ust. 1 niniejszego
artykułu.
Rozdział 7
Produkcja, przetwarzanie i dystrybucja w Unii produktów pochodzenia
zwierzęcego
Artykuł 164
Ogólne obowiązki podmiotów w zakresie zdrowia zwierząt oraz akty
delegowane
1.           Podmioty wprowadzają
odpowiednie środki celem zapewnienia, aby na wszystkich etapach produkcji,
przetwarzania i dystrybucji w Unii produktów pochodzenia zwierzęcego,
takie produkty nie powodowały rozprzestrzeniania się:
a)      chorób wpisanych do wykazu, o których
mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), w zakładach, przy uwzględnieniu statusu
zdrowotnego miejsca produkcji, przetwarzania lub przeznaczenia;
b)      nowo występujących chorób.
2.           Podmioty zapewniają, aby
produkty pochodzenia zwierzęcego nie pochodziły z zakładów lub
zakładów przedsiębiorstw spożywczych ani nie były
uzyskiwane ze zwierząt pochodzących z zakładów, które to zakłady
podlegają:
a)      środkom nadzwyczajnym
określonym w art. 246 i 247 oraz w przepisach przyjętych na podstawie
art. 248, chyba że w przepisach przyjętych na podstawie art. 248
ustanowiono odstępstwa od wymogu określonego w ust. 1;
b)      ograniczeniom przemieszczeń
mającym zastosowanie do utrzymywanych zwierząt lądowych i do
produktów pochodzenia zwierzęcego, jak przewidziano w art. 31 ust. 1, art.
55 ust. 1 lit. e), art. 56, art. 61 ust. 1 lit. a), art. 62 ust. 1, art. 65
ust. 1 lit. c), art. 70 ust. 1 lit. b), art. 74 art. 1 lit. a), art. 78 ust. 1
i 2 oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 55 ust. 2, art. 63 i
66, art. 71 ust. 3, art. 74 ust. 3, art. 79 i art. 81 ust. 2, chyba że
przepisy te przewidują odstępstwa od tych ograniczeń
przemieszczeń.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
szczegółowych wymagań zmieniających lub
uzupełniających wymagania ust. 2 niniejszego artykułu w
odniesieniu do przemieszczeń produktów pochodzenia zwierzęcego, przy
uwzględnieniu:
a)      chorób wpisanych do wykazu, o których
mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), oraz gatunków, które zapadają na te choroby,
oraz
b)      występujących czynników ryzyka.
Artykuł 165
Obowiązki podmiotów dotyczące świadectw zdrowia zwierząt
oraz akty delegowane
1.           Podmioty przemieszczają
następujące produkty pochodzenia zwierzęcego w obrębie
państwa członkowskiego lub do innego państwa członkowskiego
wyłącznie wtedy, gdy towarzyszy im świadectwo zdrowia
zwierząt wystawione przez właściwy organ państwa
członkowskiego pochodzenia zgodnie z ust. 3:
a)      produkty pochodzenia zwierzęcego:
(i)      w przypadku których zezwolono na
opuszczenie obszaru objętego ograniczeniami, który podlega środkom
nadzwyczajnym przewidzianym w przepisach przyjętych na podstawie art. 248;

(ii)      pochodzące od zwierząt lub
gatunków objętych tymi środkami nadzwyczajnymi;
b)      produkty pochodzenia zwierzęcego:
(i)      w przypadku których zezwolono na
opuszczenie obszaru objętego ograniczeniami, który podlega środkom
kontroli choroby zgodnie z art. 31 ust. 1, art. 55 ust. 1 lit. f) ppkt (ii),
art. 56, art. 61 ust. 1 lit. a), art. 62 ust. 1, art. 64, art. 65 ust. 1 lit.
c), art. 70 ust. 1 lit. b), art. 74 ust. 1 lit. a), art. 78 ust. 1 i 2 oraz z
przepisami przyjętymi na podstawie art. 55 ust. 2, art. 63, art. 67, art.
71 ust. 3, art. 74 ust. 3, art. 79 i art. 81 ust. 2;
(ii)      pochodzące od zwierząt lub
gatunków objętych tymi środkami kontroli choroby.
2.           Podmioty wprowadzają wszystkie
niezbędne środki celem zapewnienia, aby świadectwo zdrowia
zwierząt, o którym mowa w ust. 1, towarzyszyło produktom pochodzenia
zwierzęcego od miejsca pochodzenia do miejsca przeznaczenia.
3.           Na wniosek podmiotu
właściwy organ wystawia świadectwo zdrowia zwierząt
dotyczące przemieszczeń produktów pochodzenia zwierzęcego, o
których mowa w ust. 1.
4.           Do certyfikacji zdrowia
zwierząt w odniesieniu do przemieszczeń produktów pochodzenia
zwierzęcego, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, stosuje
się art. 145, 146 i 147 oraz przepisy przyjęte na podstawie art. 143,
144 i art. 146 ust. 4.
5.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
odstępstw od przewidzianych w ust. 1 wymagań w zakresie
świadectw zdrowia zwierząt i warunków przyznawania takich
odstępstw dla przemieszczeń produktów pochodzenia zwierzęcego,
które nie stwarzają istotnego ryzyka rozprzestrzeniania się chorób z
następujących względów:
a)      rodzaje produktów pochodzenia
zwierzęcego;
b)      środki ograniczające ryzyko
stosowane do produktów pochodzenia zwierzęcego, które to środki
zmniejszają ryzyko rozprzestrzeniania się chorób;
c)      planowanego wykorzystania produktów
pochodzenia zwierzęcego;
d)      miejsca przeznaczenia produktów
pochodzenia zwierzęcego.
Artykuł 166
Treść świadectw zdrowia zwierząt oraz akty delegowane i
akty wykonawcze
1.           Świadectwo zdrowia
zwierząt dla produktów pochodzenia zwierzęcego, przewidziane w art.
165 ust. 1, zawiera co najmniej następujące informacje:
a)      zakład lub miejsce pochodzenia oraz
zakład lub miejsce przeznaczenia;
b)      opis produktów pochodzenia
zwierzęcego;
c)      ilość produktów pochodzenia
zwierzęcego;
d)      dane identyfikacyjne produktów
pochodzenia zwierzęcego, jeżeli jest to wymagane w art. 65 ust. 1
lit. h) lub w przepisach przyjętych na podstawie art. 67 lit. a);
e)      informacje niezbędne do wykazania,
że produkty pochodzenia zwierzęcego spełniają wymagania
związane z ograniczeniami przemieszczeń przewidziane w art. 164 ust.
2 oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 164 ust. 3.
2.           Świadectwo zdrowia
zwierząt produktów pochodzenia zwierzęcego, o którym mowa w ust. 1,
może zawierać inne informacje wymagane zgodnie z innymi przepisami
Unii.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących informacji,
które należy zawrzeć w świadectwie zdrowia zwierząt
przewidzianym w ust. 1 niniejszego artykułu.
4.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły dotyczące wzorów formularzy
świadectw zdrowia zwierząt dla produktów pochodzenia
zwierzęcego, o których to świadectwach mowa w ust. 1 niniejszego
artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 255 ust. 2.
Artykuł 167
Powiadamianie o przemieszczeniach produktów pochodzenia zwierzęcego do
innych państw członkowskich
1.           Podmioty:
a)      informują z wyprzedzeniem
właściwy organ w państwie pochodzenia o planowanym
przemieszczeniu produktów pochodzenia zwierzęcego, jeżeli zgodnie z
art. 165 ust. 1 wymagane jest, aby przesyłkom towarzyszyło
świadectwo zdrowia zwierząt;
b)      przekazują wszystkie niezbędne
informacje, aby umożliwić właściwemu organowi państwa
członkowskiego pochodzenia powiadomienie zgodnie z ust. 2 państwa
członkowskiego przeznaczenia o przemieszczeniu produktów pochodzenia
zwierzęcego.
2.           Właściwy organ
państwa członkowskiego pochodzenia powiadamia właściwy organ
państwa członkowskiego przeznaczenia o przemieszczeniach produktów
pochodzenia zwierzęcego zgodnie z art. 150 i z przepisami przyjętymi
na podstawie art. 151.
3.           Artykuły 149 i 150 oraz
przepisy przyjęte na podstawie art. 151 mają zastosowanie do powiadamiania
o produktach pochodzenia zwierzęcego.
Rozdział 8
Zakres środków krajowych
Artykuł 168
Środki krajowe dotyczące przemieszczeń zwierząt i
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
1.           Państwa członkowskie
mają swobodę w zakresie wprowadzania środków krajowych
dotyczących przemieszczeń na swoich własnych terytoriach
utrzymywanych zwierząt lądowych i materiału biologicznego
wykorzystywanego do ich rozrodu.
2.           Te środki krajowe:
a)      uwzględniają przepisy
dotyczące przemieszczeń zwierząt i materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu określone w rozdziałach 3, 4, 5 i 6 i nie
są sprzeczne z tymi przepisami;
b)      nie utrudniają przemieszczania
zwierząt i produktów pomiędzy państwami członkowskimi;
c)      nie wykraczają poza to, co jest
odpowiednie i niezbędne do zapobiegania wprowadzaniu i rozprzestrzenianiu
się chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d).
Artykuł 169
Środki krajowe ograniczające skutki chorób innych niż choroby
wpisane do wykazu
Jeżeli dana choroba inna niż choroby
wpisane do wykazu stanowi istotne ryzyko dla sytuacji w zakresie zdrowia
zwierząt odnośnie do utrzymywanych zwierząt lądowych w
państwie członkowskim, państwo to może wprowadzić
środki krajowe w celu kontrolowania tej choroby, o ile środki te nie:
a)           utrudniają przemieszczania
zwierząt i produktów pomiędzy państwami członkowskimi;
b)           nie wykraczają poza to, co jest
odpowiednie i niezbędne do kontrolowania tej choroby.
TYTUŁ II
Zwierzęta wodne i produkty pochodzenia zwierzęcego uzyskane ze
zwierząt wodnych
Rozdział 1
Rejestracja, zatwierdzanie, prowadzenie dokumentacji i rejestry
Sekcja 1
Rejestracja zakładów akwakultury
Artykuł 170
Obowiązki podmiotów w zakresie rejestracji zakładów akwakultury
1.            Podmioty prowadzące zakłady akwakultury przed rozpoczęciem
takiej działalności podejmują następujące
działania w celu rejestracji zgodnie z art. 171:
a)      powiadamiają właściwy
organ o każdym zakładzie akwakultury, za który odpowiadają;
b)      przekazują właściwemu
organowi następujące informacje:
(i)      nazwę i adres podmiotu;
(ii)      położenie i opis obiektu;
(iii)     kategorie, gatunki i liczbę
zwierząt akwakultury w zakładzie akwakultury oraz potencjał
zakładu akwakultury;
(iv)     rodzaj zakładu akwakultury;
(v)     inne kwestie dotyczące zakładu,
które są istotne dla ustalenia związanego z nim ryzyka.
2.           Podmioty prowadzące
zakłady akwakultury, o których mowa w ust. 1, powiadamiają
właściwy organ o:
a)      istotnych zmianach w zakładach
akwakultury w kwestiach, o których mowa w ust. 1 lit. b);
b)      zaprzestaniu działalności w zakładzie
akwakultury.
3.           Zakłady akwakultury, które
podlegają zatwierdzeniu zgodnie z art. 174 ust. 1, nie muszą
przedstawiać informacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego
artykułu.
4.           Podmiot może wystąpić
o rejestrację, o której mowa w ust. 1, dla grupy zakładów
akwakultury, o ile spełniają one warunki określone w lit. a)
albo b):
a)      znajdują się na obszarze
powiązanym epidemiologicznie, a wszystkie podmioty na tym obszarze
działają w ramach wspólnego systemu bioasekuracji;
b)      odpowiada za nie ten sam podmiot, oraz
(i)      objęte są wspólnym systemem
bioasekuracji; oraz
(ii)      położone są blisko
siebie.
Jeżeli wniosek o rejestrację obejmuje
grupę zakładów, reguły określone w ust. 1-3 niniejszego
artykułu i w art. 171 ust. 2 oraz przepisy przyjęte na podstawie art.
173, które mają zastosowanie do pojedynczego zakładu akwakultury,
stosuje się do całej grupy zakładów akwakultury.
Artykuł 171
Obowiązki właściwego organu w zakresie rejestracji zakładów
akwakultury
Właściwy organ rejestruje:
a)           zakłady
akwakultury w rejestrze zakładów akwakultury przewidzianym w art. 183 ust.
1, jeżeli podmiot przedstawił informacje wymagane zgodnie z art. 170
ust. 1;
b)           grupy
zakładów akwakultury w tym rejestrze zakładów akwakultury, o ile
spełnione są kryteria określone w art. 170 ust. 4.
Artykuł 172
Odstępstwa od obowiązku podmiotów w zakresie rejestracji
zakładów akwakultury
W drodze odstępstwa od art. 170 ust. 1
państwa członkowskie mogą zwolnić z wymogu rejestracji
niektóre kategorie zakładów akwakultury, przy uwzględnieniu następujących
kryteriów:
a)           kategorie, gatunki i liczba lub
objętość zwierząt akwakultury w zakładzie akwakultury
oraz potencjał zakładu akwakultury;
b)           rodzaj zakładu akwakultury;
c)           przemieszczenia zwierząt
akwakultury do i z zakładu akwakultury.
Artykuł 173
Uprawnienia wykonawcze dotyczące odstępstw od obowiązku
rejestracji zakładów akwakultury
Komisja może w drodze aktów wykonawczych
ustanowić reguły dotyczące:
a)           informacji przedstawianych przez
podmioty w celu rejestracji zakładu akwakultury zgodnie z art. 170 ust. 1;

b)           rodzajów zakładów akwakultury,
którym państwa członkowskie mogą przyznać odstępstwo
od wymogu rejestracji, jak przewidziano w art. 172, o ile ryzyko związane
z tymi zakładami jest nieistotne, przy uwzględnieniu kryteriów
określonych w art. 172.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Sekcja 2
Zatwierdzanie niektórych rodzajów zakładów akwakultury
Artykuł 174
Zatwierdzanie niektórych zakładów akwakultury oraz akty delegowane
1.           Podmioty prowadzące
następujące rodzaje zakładów akwakultury występują do
właściwego organu o zatwierdzenie zgodnie z art. 178 ust. 1 i
rozpoczynają działalność nie wcześniej niż po zatwierdzeniu
zakładu akwakultury przez właściwy organ zgodnie z art. 179 ust.
1:
a)      zakłady akwakultury, w których
utrzymuje się zwierzęta akwakultury w celu przemieszczenia ich z tego
zakładu akwakultury w postaci żywej lub w postaci produktów
akwakultury pochodzenia zwierzęcego; złożenie wniosku o
zatwierdzenie nie jest jednak wymagane, jeżeli zwierzęta te są
przemieszczane wyłącznie:
(i)      w celu bezpośredniego dostarczenia
ich w małych ilościach konsumentowi końcowemu z przeznaczeniem
do spożycia przez ludzi; albo
(ii)      do lokalnych zakładów detalicznych
bezpośrednio zaopatrujących konsumentów końcowych;
b)      inne zakłady akwakultury, z którymi
związane jest wysokie ryzyko ze względu na:
(i)      kategorie, gatunki i liczbę
zwierząt akwakultury w zakładzie akwakultury;
(ii)      rodzaj zakładu akwakultury;
(iii)     przemieszczenia zwierząt
akwakultury do i z zakładu akwakultury.
2.           Podmioty zaprzestają
działalności w zakładzie akwakultury, o którym mowa w ust. 1,
gdy:
a)      właściwy organ cofnie lub
zawiesi zatwierdzenie zgodnie z art. 182 ust. 2; lub
b)      w przypadku warunkowego zatwierdzenia,
przyznanego zgodnie z art. 181 ust. 3, zakład akwakultury nie spełnia
pozostałych wymagań, o których mowa w art. 181 ust. 3, i nie
uzyskał ostatecznego zatwierdzenia zgodnie z art. 182 ust. 4.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 w sprawie uzupełnienia
i zmiany reguł dotyczących zatwierdzania zakładów akwakultury,
określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, w odniesieniu do.
a)      odstępstw od wymogu wystąpienia
przez podmioty do właściwego organu o zatwierdzenie rodzajów
zakładów akwakultury, o których mowa w ust. 1 lit. a);
b)      rodzajów zakładów, które muszą
być zatwierdzane zgodnie z ust. 1 lit. b).
4.           Przyjmując akty delegowane, o
których mowa w ust. 3, Komisja bierze pod uwagę następujące
kryteria:
a)      gatunki i kategorie zwierząt
akwakultury utrzymywanych w zakładzie akwakultury;
b)      rodzaj zakładu akwakultury i rodzaj
produkcji;
c)      typową strukturę
przemieszczeń w danym rodzaju zakładu akwakultury oraz gatunki i
kategorie zwierząt akwakultury, których to dotyczy.
5.           Podmiot może wystąpić
o zatwierdzenie grupy zakładów akwakultury, o ile spełnione są
wymagania określone w art. 175 lit. a) i b).
Artykuł 175
Zatwierdzanie grupy zakładów akwakultury przez właściwy organ
Właściwy organ może
zatwierdzić, jak przewidziano w art. 179 ust. 1, grupę zakładów
akwakultury, o ile spełniają one warunki określone w lit. a)
albo b):
a)           znajdują się na obszarze
powiązanym epidemiologicznie, a wszystkie podmioty działają w
ramach wspólnego systemu bioasekuracji; należy jednak indywidualnie
zatwierdzać centra wysyłkowe, zakłady oczyszczania lub podobne
zakłady znajdujące się na takim obszarze powiązanym
epidemiologicznie;
b)           odpowiada za nie ten sam podmiot,
oraz
(i)      objęte są wspólnym systemem
bioasekuracji; oraz
(ii)     położone są blisko
siebie.
Jeżeli jedną decyzją
zatwierdzono grupę zakładów akwakultury, reguły określone
art. 176 i art. 178-182 oraz przepisy przyjęte na podstawie art. 178 ust.
2 i art. 179 ust. 2, które mają zastosowanie do pojedynczego zakładu
akwakultury, stosuje się do całej grupy zakładów akwakultury.
Artykuł 176
Zatwierdzanie statusu odizolowanego zakładu akwakultury
Podmioty prowadzące zakłady
akwakultury, które chcą uzyskać status zakładu odizolowanego:
a)           występują do
właściwego organu o zatwierdzenie zgodnie z art. 178 ust. 1;
b)           przemieszczają zwierzęta
akwakultury do odizolowanego zakładu akwakultury zgodnie z wymaganiami
określonymi w art. 203 ust. 1 oraz w aktach delegowanych przyjętych
na podstawie art. 203 ust. 2, nie wcześniej niż po zatwierdzeniu takiego
statusu ich zakładu przez właściwy organ zgodnie z art. 179 lub
181.
Artykuł 177
Zatwierdzanie zakładów objętych kontrolą chorób i
zajmujących się żywnością pochodzącą ze
zwierząt wodnych
Podmioty prowadzące zakłady
objęte kontrolą chorób i zajmujące się
żywnością pochodzącą ze zwierząt wodnych
zapewniają, aby ich zakłady były zatwierdzone przez
właściwy organ do prowadzenia uboju zwierząt wodnych do celów
kontroli chorób zgodnie z art. 61 ust. 1 lit. b), art. 62, art. 68 ust. 1, art.
78 ust. 1 i 2 oraz z przepisami przyjętymi na podstawie art. 63, art. 70
ust. 3, art. 71 ust. 3 i art. 78 ust. 3.
Artykuł 178
Informacje przekazywane przez podmioty w celu uzyskania zatwierdzenia oraz akty
wykonawcze
1.           Występując o zatwierdzenie
zakładu zgodnie z art. 174 ust. 1, art. 175, art. 176 lit. a) i art. 177,
podmioty przekazują właściwemu organowi następujące
informacje:
a)      nazwę i adres podmiotu;
b)      położenie zakładu i opis
obiektów;
c)      kategorie, gatunki i liczbę
zwierząt akwakultury w zakładzie;
d)      rodzaj zakładu;
e)      w stosownych przypadkach,
szczegółowe informacje dotyczące zatwierdzenia grupy zakładów
akwakultury zgodnie z art. 175;
f)       inne kwestie dotyczące zakładu
akwakultury, które są istotne dla ustalenia związanego z nim ryzyka.
2.           Podmioty prowadzące
zakłady, o których mowa w ust. 1, powiadamiają właściwy
organ o:
a)      istotnych zmianach w zakładach w
kwestiach, o których mowa w ust. 1 lit. c);
b)      zaprzestaniu działalności w
zakładzie.
3.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły dotyczące informacji
przekazywanych przez podmioty we wnioskach o zatwierdzenie zakładu zgodnie
z ust. 1 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w
art. 255 ust. 2.
Artykuł 179
Zatwierdzanie, warunki zatwierdzenia oraz akty delegowane
1.           Właściwy organ zatwierdza
zakład akwakultury, o którym mowa w art. 174 ust. 1 i art. 176 lit. a),
grupę zakładów akwakultury, o której mowa w art. 175 oraz zakład
objęty kontrolą chorób i zajmujący się żywnością
pochodzącą ze zwierząt wodnych, o którym mowa w art. 177,
wyłącznie wtedy, gdy takie zakłady:
a)      w stosownych przypadkach,
spełniają następujące wymagania dotyczące:
(i)      kwarantanny, izolacji i innych
środków bioasekuracji, przy uwzględnieniu wymagań
określonych w art. 9 ust. 1 lit. b) oraz w przepisach przyjętych na
podstawie art. 9 ust. 2;
(ii)      nadzoru określonego w art. 22
oraz, stosownie do rodzaju zakładu i związanego z nim ryzyka, w art.
23 i w przepisach przyjętych na podstawie art. 24;
(iii)     dokumentacji określonej w art.
185-187 oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 188 i 189;
b)      posiadają obiekty i sprzęt:
(i)      odpowiednio zmniejszające do
dopuszczalnego poziomu ryzyko wprowadzenia i rozprzestrzeniania się
chorób, przy uwzględnieniu rodzaju zakładu;
(ii)      o potencjale odpowiednim do ilości
zwierząt wodnych;
c)      nie prowadzą do niedopuszczalnego
ryzyka rozprzestrzeniania się choroby, przy uwzględnieniu stosowanych
środków ograniczających ryzyko;
d)      posiadają system, który
umożliwia podmiotowi wykazanie właściwemu organowi, że
spełnione są wymagania określone w lit. a), b) i c).
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
wymagań określonych w ust. 1 niniejszego artykułu w odniesieniu
do:
a)      kwarantanny, izolacji i innych
środków bioasekuracji, o których mowa w ust. 1 lit. a) ppkt (i);
b)      nadzoru, o którym mowa w ust. 1 lit. a)
ppkt (ii);
c)      obiektów i sprzętu, o których mowa w
ust. 1 lit. b).
3.           Ustanawiając reguły w
aktach delegowanych przyjmowanych na podstawie ust. 2, Komisja bierze pod
uwagę następujące kwestie:
a)      ryzyko związane z poszczególnymi
rodzajami zakładów;
b)      gatunki i kategorie zwierząt
akwakultury lub zwierząt wodnych;
c)      rodzaj produkcji;
d)      typową strukturę
przemieszczeń w danym rodzaju zakładów akwakultury oraz gatunki i
kategorie zwierząt utrzymywanych w tych zakładach.
Artykuł 180
Zakres zatwierdzenia zakładów
W decyzji o zatwierdzeniu zakładu
akwakultury lub zakładu objętego kontrolą chorób i
zajmującego się żywnością pochodzącą ze
zwierząt wodnych, wydanej na podstawie art. 179 ust. 1, właściwy
organ jednoznacznie wskazuje:
a)           objęte
zatwierdzeniem rodzaje zakładów akwakultury, o których mowa w art. 174
ust. 1 i art. 176 lit. a), grupy zakładów akwakultury, o których mowa w art.
175, oraz zakłady objęte kontrolą chorób i zajmujące
się żywnością pochodzącą ze zwierząt
wodnych, o których mowa w art. 177 i w przepisach przyjętych na podstawie
art. 174 ust. 3 lit. b);
b)           objęte
zatwierdzeniem gatunki i kategorie zwierząt akwakultury.
Artykuł
181
Procedury zatwierdzania przez właściwy organ
1.           Właściwy organ
określa procedury, według których podmioty składają wnioski
o zatwierdzenie zakładów zgodnie z art. 174 ust. 1, art. 176 i 177.
2.           Właściwy organ, który
otrzymał wniosek podmiotu o zatwierdzenie zakładu zgodnie z art. 174
ust. 1, art. 176 i 177, odbywa wizytę na miejscu w zakładzie.
3.           Właściwy organ może
warunkowo zatwierdzić zakład, który, jak wynika z wniosku podmiotu
oraz z wizyty na miejscu w zakładzie przeprowadzonej przez
właściwy organ zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu,
spełnia wszystkie główne wymagania, które stanowią
wystarczającą gwarancję, że z takim zakładem nie
wiąże się znaczące ryzyko; warunkowego zatwierdzenia
dokonuje się w oczekiwaniu na zapewnienie zgodności z
pozostałymi wymaganiami zatwierdzenia określonymi w art. 179 ust. 1 i
w przepisach przyjętych na podstawie art. 179 ust. 2.
4.           Jeżeli właściwy organ
warunkowo zatwierdził zakład zgodnie z ust. 3, dokonuje on
pełnego zatwierdzenia wyłącznie wtedy, gdy z kolejnej wizyty na
miejscu w zakładzie, przeprowadzonej w ciągu trzech miesięcy od
warunkowego zatwierdzenia, wynika, że zakład spełnia wszystkie
wymagania zatwierdzenia określone w art. 179 ust. 1 i w przepisach przyjętych
na podstawie art. 179 ust. 2.
Jeżeli z wizyty na miejscu w zakładzie
wynika, że zakład poczynił wyraźne postępy, lecz nadal
nie spełnia wszystkich tych wymagań, właściwy organ
może przedłużyć okres obowiązywania warunkowego
zatwierdzenia. Łączny okres obowiązywania warunkowego zatwierdzenia
nie może jednak przekroczyć sześciu miesięcy.
Artykuł 182
Przegląd, zawieszenie i cofnięcie zatwierdzenia przez
właściwy organ
1.           Właściwy organ prowadzi
przegląd decyzji w sprawie zatwierdzenia zakładów podjętych na
podstawie art. 179 ust. 1.
2.           W razie gdy właściwy organ
wykryje w zakładzie poważne niedociągnięcia w zakresie
zgodności z wymogami określonymi w art. 179 ust. 1 oraz w przepisach
przyjętych na podstawie art. 179 ust. 2, a podmiot nie jest w stanie
przedstawić odpowiednich gwarancji, że niedociągnięcia te
zostaną usunięte, właściwy organ wszczyna procedury w celu
cofnięcia zatwierdzenia zakładu.
Jeżeli jednak podmiot może
zagwarantować, że usunie niedociągnięcia w rozsądnym
terminie, właściwy organ może zawiesić zatwierdzenie
zakładu.
3.           Zatwierdzenie,
które cofnięto lub zawieszono zgodnie z ust. 2, może zostać
przywrócone wyłącznie wtedy, gdy właściwy organ uzna,
że zakład w pełni spełnia wszystkie wymagania niniejszego
rozporządzenia dotyczące tego rodzaju zakładu.
Sekcja 3
Prowadzony przez właściwy organ rejestr zakładów akwakultury
oraz zakładów objętych kontrolą chorób i zajmujących
się żywnością pochodzącą ze zwierząt wodnych
Artykuł 183
Rejestr zakładów akwakultury oraz zakładów objętych
kontrolą chorób i zajmujących się żywnością
pochodzącą ze zwierząt wodnych
1.           Właściwy organ tworzy i
prowadzi aktualizowany rejestr:
a)      wszystkich zakładów akwakultury
zarejestrowanych zgodnie z art. 171;
b)      wszystkich zakładów akwakultury
zatwierdzonych zgodnie z art. 179 ust. 1;
c)      wszystkich zakładów objętych
kontrolą chorób i zajmujących się żywnością
pochodzącą ze zwierząt wodnych, zatwierdzonych zgodnie z art.
179 ust. 1.
2.           Rejestr zakładów akwakultury, o
którym mowa w ust. 1, zawiera następujące informacje:
a)      nazwę i adres podmiotu oraz
jego numer rejestracyjny;
b)      położenie geograficzne
zakładu akwakultury oraz, w stosownych przypadkach, grupy zakładów
akwakultury;
c)      rodzaj produkcji prowadzonej w
zakładzie;
d)      tam, gdzie jest to istotne, sposób
dostarczania wody do zakładu i jej odprowadzania;
e)      gatunki zwierząt akwakultury
utrzymywanych w zakładzie;
f)       aktualne informacje o statusie
zdrowotnym zarejestrowanego zakładu akwakultury, lub w stosownych
przypadkach, grupy zakładów, w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu,
o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d).
3.           Przy pomocy środków
elektronicznych właściwy organ podaje do publicznej wiadomości
co najmniej informacje, o których mowa w ust. 2 lit. a), c), e) i f)
niniejszego artykułu, dotyczące zakładów zatwierdzonych zgodnie
z art. 179 ust. 1.
4.           W stosownych przypadkach
właściwy organ może połączyć rejestrację, o
której mowa w ust. 1, z rejestracją do innych celów.
Artykuł 184
Przekazanie uprawnień oraz akty wykonawcze dotyczące rejestru
zakładów akwakultury
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 254 dotyczących:
a)      informacji, które należy
ująć w rejestrze zakładów akwakultury, o którym mowa w art. 183
ust. 1;
b)      publicznej dostępności tego
rejestru zakładów.
2.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły dotyczące formatu rejestru
zakładów, o którym mowa w art. 183 ust. 1 i 3, oraz w sprawie procedur
dotyczących tego rejestru.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Sekcja 4
Dokumentacja i identyfikowalność
Artykuł 185
Obowiązki dokumentacyjne podmiotów prowadzących zakłady
akwakultury
1.           Podmioty prowadzące
zakłady akwakultury podlegające rejestracji zgodnie z art. 171 lub
zatwierdzeniu zgodnie z art. 179 ust. 1 prowadzą aktualizowaną
dokumentację obejmującą co najmniej następujące
informacje:
a)      wszystkie przemieszczenia zwierząt
akwakultury i produktów pochodzenia zwierzęcego uzyskanych z tych
zwierząt do i z zakładów akwakultury, wraz z informacjami
dotyczącymi, w stosownych przypadkach:
(i)      ich miejsca pochodzenia lub
przeznaczenia;
(ii)      dat takich przemieszczeń;
b)      świadectwa zdrowia zwierząt w
wersji papierowej lub w formie elektronicznej, które muszą
towarzyszyć przemieszczeniom zwierząt akwakultury do zakładu akwakultury
zgodnie z art. 208 oraz zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie art.
211 lit. b) i c) oraz art. 213 ust. 2;
c)      upadkowość w każdej
jednostce epidemiologicznej oraz inne problemy związane z chorobami w
zakładzie akwakultury, stosownie do rodzaju produkcji;
d)      środki bioasekuracji, nadzór,
obróbkę lub leczenie, wyniki badań i inne istotne informacje
stosownie do:
(i)      kategorii i gatunków zwierząt
akwakultury w zakładzie;
(ii)      rodzaju produkcji prowadzonej w
zakładzie akwakultury;
(iii)     rodzaju zakładu akwakultury;
e)      wyniki kontroli zdrowia zwierząt
wymaganych zgodnie z art. 23 ust. 1 i zgodnie z przepisami przyjętymi na
podstawie art. 24;
2.           Podmioty prowadzące
zakłady akwakultury:
a)      dokumentują informacje
określone w ust. 1 lit. a) w sposób gwarantujący ustalenie miejsca
pochodzenia i przeznaczenia zwierząt wodnych;
b)      przechowują określone w ust. 1
informacje w zakładzie akwakultury oraz udostępniają je
właściwemu organowi na jego żądanie;
c)      przechowują informacje
określone w ust. 1 przez minimalny okres ustalany przez właściwy
organ, jednak nie krócej niż przez trzy lata.
Artykuł 186
Obowiązki dokumentacyjne zakładów objętych kontrolą chorób
i zajmujących się żywnością pochodzącą ze
zwierząt wodnych
1.           Podmioty prowadzące
zakłady objęte kontrolą chorób i zajmujące się
żywnością pochodzącą ze zwierząt wodnych, które
to zakłady podlegają zatwierdzeniu zgodnie z art. 177, prowadzą
aktualizowaną dokumentację wszystkich przemieszczeń do i z
takich zakładów zwierząt akwakultury i uzyskanych z nich produktów
pochodzenia zwierzęcego.
2.           Podmioty prowadzące
zakłady objęte kontrolą chorób i zajmujące się
żywnością pochodzącą ze zwierząt wodnych:
a)      przechowują określoną w
ust. 1 dokumentację w zakładzie objętym kontrolą chorób i
zajmującym się żywnością pochodzącą ze
zwierząt wodnych oraz udostępniają ją właściwemu
organowi na jego żądanie;
b)      przechowują dokumentację, o
której mowa w ust. 1, przez minimalny okres ustalany przez właściwy
organ, jednak nie krócej niż przez trzy lata.
Artykuł 187
Obowiązki dokumentacyjne przewoźników
1.           Przewoźnicy zwierząt
akwakultury i dzikich zwierząt wodnych przeznaczonych do akwakultury
prowadzą aktualizowaną dokumentację dotyczącą:
a)      współczynnika upadkowości
zwierząt akwakultury i dzikich zwierząt wodnych podczas transportu, o
ile jest to możliwe w przypadku danego rodzaju transportu oraz
przewożonych gatunków zwierząt akwakultury i dzikich zwierząt
wodnych;
b)      zakładów akwakultury oraz
zakładów objętych kontrolą chorób i zajmujących się
żywnością pochodzącą ze zwierząt wodnych, w
których to zakładach zatrzymał się środek transportu;
c)      wymiany wody w czasie transportu, wraz z
podaniem informacji o pochodzeniu świeżej wody oraz o miejscach, w
których spuszczono wodę.
2.           Przewoźnicy:
a)      przechowują dokumentację, o której
mowa w ust. 1, i udostępniają ją właściwemu organowi
na jego żądanie;
b)      przechowują dokumentację, o
której mowa w ust. 1, przez minimalny okres ustalany przez właściwy
organ, jednak nie krócej niż przez trzy lata.
Artykuł 188
Przekazanie uprawnień dotyczących dokumentacji
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania zgodnie z art. 253 aktów delegowanych dotyczących
uzupełnienia wymagań dokumentacyjnych określonych w art. 185,
186 i 187; w aktach tych określa się:
a)      odstępstwa od wymagań
dokumentacyjnych dla:
(i)      podmiotów prowadzących niektóre
kategorie zakładów akwakultury i dla przewoźników;
(ii)      zakładów akwakultury
utrzymujących małą liczbę zwierząt lub
przewoźników przewożących małą liczbę
zwierząt;
(iii)     niektórych kategorii lub gatunków
zwierząt;
b)      informacji, które mają być
dokumentowane przez podmioty w dodatku do informacji określonych w art.
185 ust. 1, art. 186 ust. 1 i art. 187 ust. 1;
c)      minimalny okres, przez który należy
przechowywać dokumentację, o której mowa w art. 185, 186 i 187.
2.           Przyjmując akty delegowane, o
których mowa w ust. 1, Komisja bierze pod uwagę następujące
kwestie:
a)      ryzyko związane z poszczególnymi
rodzajami zakładów akwakultury;
b)      kategorie lub gatunki zwierząt
akwakultury w zakładzie akwakultury;
c)      rodzaj produkcji prowadzonej w
zakładzie,
d)      typową strukturę
przemieszczeń dla danego rodzaju zakładów akwakultury lub
zakładów objętych kontrolą chorób i zajmujących się
żywnością pochodzącą ze zwierząt wodnych;
e)      liczbę lub objętość
zwierząt akwakultury, które znajdują się w zakładzie
akwakultury lub są przewożone.
Artykuł 189
Uprawnienia wykonawcze dotyczące dokumentacji
Komisja
może w drodze aktów wykonawczych ustanowić reguły
dotyczące:
a)           formatu dokumentacji, którą
należy prowadzić zgodnie z art. 185, 186 i 187;
b)           prowadzenia tej dokumentacji w
formie elektronicznej;
c)           specyfikacje operacyjne w
odniesieniu do dokumentacji.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział 2
Przemieszczenia na terytorium Unii zwierząt wodnych innych niż
wodne zwierzęta domowe
Sekcja 1
Wymagania ogólne
Artykuł 190
Wymagania ogólne dotyczące przemieszczeń zwierząt wodnych
1.           Podmioty wprowadzają
odpowiednie środki celem zapewnienia, aby przemieszczenia zwierząt
wodnych nie zagrażały statusowi zdrowotnemu w miejscu przeznaczenia w
odniesieniu do:
a)      chorób wpisanych do wykazu, o których
mowa w art. 8 ust. 1 lit. d);
b)      nowo występujących chorób.
2.           Podmioty
nie przemieszczają do zakładów akwakultury lub do celów spożycia
przez ludzi ani też nie uwalniają do środowiska naturalnego
zwierząt wodnych, które podlegają:
a)      ograniczeniom przemieszczeń
dotyczącym danych kategorii i gatunku, ustanowionym zgodnie z
regułami określonymi w art. 55 ust. 1, art. 56, art. 61 ust. 1, art.
62, 64, 65, art. 70 ust. 1 i 2, art. 74 ust. 1, art. 78 ust. 1 i 2, art. 80
ust. 1 i 2 oraz zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie art. 55 ust.
2, art. 63, 67, art. 70 ust. 3, art. 71 ust. 3, art. 74 ust. 3, art. 79, art.
80 ust. 4 i art. 81 ust. 2; lub
b)      środkom nadzwyczajnym
określonym w art. 244 i 247 oraz w przepisach przyjętych na podstawie
art. 248.
Podmioty mogą jednak przemieszczać te
zwierzęta wodne, o ile w części III tytuł II przewidziano
odstępstwa od ograniczeń dotyczących takich przemieszczeń
lub uwolnienia, bądź też w przepisach przyjętych na
podstawie art. 248 ustanowiono odstępstwa od środków nadzwyczajnych.
3.           Podmioty
wprowadzają wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić
przesłanie zwierząt wodnych do miejsca przeznaczenia niezwłocznie
po opuszczeniu miejsca pochodzenia.
Artykuł 191
Środki zapobiegania chorobom w odniesieniu do transportu oraz akty
delegowane
1.           Podmioty wprowadzają
odpowiednie i niezbędne środki zapobiegania chorobom w celu
zapewnienia, aby:
a)      w czasie transportu nie został
zagrożony status zdrowotny zwierząt wodnych;
b)      operacje transportu zwierząt wodnych
nie powodowały potencjalnego rozprzestrzeniania się chorób wpisanych
do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), na ludzi i na zwierzęta
na trasie przemieszczenia i w miejscach przeznaczenia;
c)      przeprowadzono oczyszczanie,
odkażanie, dezynsekcję i deratyzację sprzętu i środków
transportu oraz wprowadzono inne odpowiednie środki bioasekuracji
stosownie do ryzyka związanego z transportem;
d)      wymiana wody podczas transportu
zwierząt wodnych przeznaczonych do akwakultury odbywała się w
takich miejscach i w warunkach, które nie zagrażają w odniesieniu do
chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), statusowi
zdrowotnemu:
(i)      przewożonych zwierząt wodnych;
(ii)      zwierząt wodnych na trasie
przemieszczenia do miejsca przeznaczenia;
(iii)     zwierząt wodnych w miejscu
przeznaczenia.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      oczyszczania, odkażania, dezynsekcji
i deratyzacji sprzętu i środków transportu zgodnie z ust. 1 lit. c)
oraz stosowania do tych celów produktów biobójczych;
b)      innych odpowiednich środków
bioasekuracji podczas transportu, jak przewidziano w ust. 1 lit. c);
c)      wymiany wody podczas transportu, jak
przewidziano w ust. 1 lit. d).
Artykuł 192
Zmiana planowanego wykorzystania
1.           Nie wykorzystuje się do
żadnych innych celów zwierząt wodnych, które są przemieszczane w
celu uboju lub zniszczenia zgodnie ze środkami, o których mowa w lit. a)
lub b):
a)      środki kontroli choroby
określone w art. 31 ust. 1, art. 55 ust. 1, art. 56, 61, 62, 64, 65, 67 i
70, art. 74 ust. 1, art. 78 i 80 oraz w przepisach przyjętych na podstawie
art. 55 ust. 2, art. 63, 66, art. 70 ust. 3, art. 71 ust. 3, art. 74 ust. 3,
art. 79, art. 80 ust. 3 i art. 81 ust. 2;
b)      środki nadzwyczajne określone w
art. 246 i 247 oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 248.
2.           Zwierzęta wodne przemieszczane
do celów spożycia przez ludzi, do celów akwakultury, uwolnienia do
środowiska naturalnego lub do innych konkretnych celów, wykorzystuje
się wyłącznie w planowanym celu.
Artykuł 193
Obowiązki podmiotów w miejscu przeznaczenia
1.           Podmioty prowadzące
zakłady i zakłady przedsiębiorstw spożywczych
przyjmujące zwierzęta akwakultury:
a)      sprawdzają, czy obecny jest jeden z
następujących dokumentów:
(i)      czy obecne są świadectwa
zdrowia zwierząt określone w art. 208 ust. 1, art. 209 i art. 224
ust. 1 oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 188, 211 i 213;
(ii)      czy obecne są deklaracje
określone w art. 218 ust. 1 oraz w przepisach przyjętych na podstawie
art. 218 ust. 3 i 4;
b)      powiadamiają właściwy
organ o wszystkich nieprawidłowościach związanych z:
(i)      przyjętymi zwierzętami
akwakultury;
(ii)      obecnością dokumentów, o
których mowa w lit. a) ppkt (i) i (ii).
2.           W razie wystąpienia
nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1 lit. b), podmiot izoluje
zwierzęta akwakultury, których dotyczy ta nieprawidłowość,
do momentu podjęcia przez właściwy organ decyzji w tej sprawie.
Artykuł 194
Wymagania ogólne dotyczące przemieszczeń zwierząt akwakultury
przez terytoria państw członkowskich, lecz z przeznaczeniem na wywóz
z Unii do państw lub terytoriów trzecich
Podmioty zapewniają, aby zwierzęta
akwakultury przeznaczone na wywóz do państwa lub terytorium trzeciego,
przemieszczane przez terytorium innego państwa członkowskiego,
spełniały wymagania określone w art. 190, 191 i 192.
Sekcja 2
Zwierzęta wodne przeznaczone do zakładów akwakultury lub do
uwolnienia do środowiska naturalnego
Artykuł 195
Nietypowe upadki zwierząt lub inne poważne symptomy choroby
1.           Podmioty nie przemieszczają
zwierząt wodnych z zakładu akwakultury lub ze środowiska
naturalnego do innego zakładu akwakultury ani nie uwalniają
zwierząt wodnych do środowiska naturalnego, jeżeli
zwierzęta te pochodzą z zakładu akwakultury lub ze
środowiska, w którym występują:
a)      nietypowe upadki zwierząt; lub
b)      inne poważne symptomy choroby o
nieustalonej przyczynie.
2.           W drodze odstępstwa od ust. 1
właściwy organ może w oparciu o analizę ryzyka
zezwolić na takie przemieszczenie lub uwolnienie zwierząt wodnych, o
ile zwierzęta wodne pochodzą z części zakładu
akwakultury lub ze środowiska naturalnego, która to część
lub środowisko są niezależne od jednostki epidemiologicznej, w
której wystąpiły nietypowe upadki zwierząt lub inne symptomy
choroby.
Artykuł 196
Przemieszczanie zwierząt akwakultury przeznaczonych do państw
członkowskich, stref lub przedziałów, które zostały uznane za
wolne od choroby lub podlegają programowi zwalczania oraz akty delegowane
1.           Podmioty przemieszczają
zwierzęta akwakultury z zakładu akwakultury w celach wymienionych w
lit. a) lub b) niniejszego artykułu wyłącznie wtedy, gdy takie
zwierzęta akwakultury pochodzą z państwa członkowskiego,
jego strefy lub przedziału, które zostały uznane za wolne od choroby
zgodnie z art. 36 ust. 3 lub art. 37 ust. 4 w odniesieniu do chorób wpisanych
do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) lub c), jeżeli te
zwierzęta akwakultury należą do gatunków wpisanych do wykazu w
odniesieniu do tych chorób wpisanych do wykazu oraz:
a)      mają być wprowadzone do
państwa członkowskiego, jego strefy lub przedziału, które:
(i)      zostały uznane za wolne od choroby
zgodnie z art. 36 ust. 3 lub art. 37 ust. 4; lub
(ii)      podlegają programowi zwalczania,
przewidzianemu w art. 30 ust. 1 i 2, w odniesieniu do co najmniej jednej z
chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) i c);
b)      są przeznaczone do:
(i)      zakładu akwakultury
podlegającego:
–
rejestracji zgodnie z art. 171; lub
–
zatwierdzeniu zgodnie z art. 174, 175, 176 lub 177;
lub
(ii)      uwolnienia do środowiska
naturalnego.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
odstępstw od określonych w ust. 1 niniejszego artykułu
wymagań odnoszących się do przemieszczeń lub uwolnienia, o
ile przemieszczenia lub uwolnienie nie stwarzają istotnego ryzyka rozprzestrzeniania
się chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), z
uwagi na:
a)      gatunki, kategorie i stadium rozwoju
zwierząt akwakultury;
b)      rodzaj zakładu pochodzenia i
zakładu przeznaczenia;
c)      planowane wykorzystanie zwierząt
akwakultury;
d)      miejsce przeznaczenia zwierząt
akwakultury;
e)      obróbkę lub leczenie, metody
przetwarzania i inne specjalne środki ograniczające ryzyko
zastosowane w miejscu pochodzenia lub przeznaczenia.
Artykuł 197
Odstępstwa przyznawane przez państwa członkowskie w odniesieniu
do obowiązków podmiotów dotyczących przemieszczeń zwierząt
akwakultury między państwami członkowskimi, strefami lub
przedziałami podlegającymi programowi zwalczania
W drodze odstępstwa od art. 196 ust. 1
państwa członkowskie mogą zezwolić podmiotom na
przemieszczanie zwierząt akwakultury do strefy lub przedziału w innym
państwie członkowskim, dla których zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2
ustanowiono program zwalczania chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w
art. 8 ust. 1 lit. b) i c), z innej strefy lub przedziału, dla których
także ustanowiono taki program dla tych samych chorób wpisanych do wykazu,
o ile takie przemieszczenie nie zagrozi statusowi zdrowotnemu państwa
członkowskiego, strefy lub przedziału przeznaczenia.
Artykuł 198
Środki wprowadzane przez państwa członkowskie w odniesieniu do
uwalniania zwierząt akwakultury do środowiska naturalnego
Państwa członkowskie mogą
wprowadzić wymóg, aby zwierzęta akwakultury były uwalniane do
środowiska naturalnego wyłącznie pod warunkiem, że
pochodzą z państwa członkowskiego, strefy lub przedziału
uznanego za wolny od choroby zgodnie z art. 36 ust. 1 lub art. 37 ust. 1 w
odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit.
b) i c), w przypadku których gatunek przemieszczanych zwierząt akwakultury
jest gatunkiem wpisanym do wykazu, niezależnie od statusu zdrowotnego
obszaru, na którym mają być uwolnione zwierzęta akwakultury.
Artykuł 199
Przemieszczanie dzikich zwierząt wodnych przeznaczonych do państw
członkowskich, stref lub przedziałów, które zostały uznane za
wolne od choroby lub podlegają programowi zwalczania oraz akty delegowane
1.           Artykuły 196 i 197 stosuje
się również do przemieszczeń dzikich zwierząt wodnych
przeznaczonych do zakładu akwakultury lub zakładu objętego
kontrolą chorób i zajmującego się żywnością pochodzącą
ze zwierząt wodnych, który to zakład podlega:
a)      rejestracji zgodnie z art. 171; lub
b)      zatwierdzeniu zgodnie z art. 174-177.
2.           Przemieszczając
dzikie zwierzęta wodne między siedliskami, podmioty wprowadzają
środki zapobiegania chorobom, tak aby takie przemieszczenia nie
stwarzały istotnego ryzyka rozprzestrzeniania się chorób wpisanych do
wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), na zwierzęta wodne w
miejscu przeznaczenia.
3.           Komisja
jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253
dotyczących środków zapobiegania chorobom wprowadzanych przez
podmioty, jak przewidziano w ust. 2 niniejszego artykułu.
Sekcja 3
Zwierzęta wodne przeznaczone do spożycia przez ludzi
Artykuł 200
Przemieszczanie zwierząt akwakultury przeznaczonych do państw
członkowskich, stref lub przedziałów, które zostały uznane za
wolne od choroby lub podlegają programowi zwalczania oraz akty delegowane
1.           Podmioty przemieszczają
zwierzęta akwakultury z zakładu akwakultury w celach wymienionych w
lit. a) lub b) niniejszego ustępu wyłącznie wtedy, gdy takie
zwierzęta akwakultury pochodzą z państwa członkowskiego,
jego strefy lub przedziału, które zostały uznane za wolne od choroby
zgodnie z art. 36 ust. 3 lub art. 37 ust. 4 w odniesieniu do chorób wpisanych
do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) lub c), jeżeli te zwierzęta
akwakultury należą do gatunków wpisanych do wykazu w odniesieniu do
tych chorób wpisanych do wykazu oraz:
a)      mają być wprowadzone do
państwa członkowskiego, jego strefy lub przedziału, które
zostały uznane za wolne od choroby zgodnie z art. 36 ust. 3 lub art. 37
ust. 4, lub dla których ustanowiono program zwalczania choroby zgodnie z art.
30 ust. 1 lub 2 w odniesieniu do co najmniej jednej z chorób wpisanych do
wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) i c);
b)      są przeznaczone do spożycia przez
ludzi.
2.           W drodze odstępstwa od ust. 1
niniejszego artykułu państwa członkowskie mogą
zezwolić podmiotom na wprowadzenie zwierząt akwakultury do strefy lub
przedziału, dla których zgodnie z art. 30 ust. 1 lub 2 ustanowiono program
zwalczania chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) i
c), z innej strefy lub przedziału, dla których także ustanowiono taki
program dla tych samych chorób w tym państwie członkowskim, o ile
takie przemieszczenie nie zagrozi statusowi zdrowotnemu państwa
członkowskiego, jego strefy lub przedziału.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
odstępstw od przewidzianych w ust. 2 niniejszego artykułu
wymagań odnoszących się do przemieszczeń zwierząt
akwakultury, o ile przemieszczenia te nie stwarzają istotnego ryzyka rozprzestrzeniania
się chorób z uwagi na:
a)      gatunki, kategorie i stadium rozwoju
zwierząt akwakultury;
b)      metody chowu i rodzaj produkcji
zwierząt akwakultury w zakładach akwakultury pochodzenia i
przeznaczenia;
c)      planowane wykorzystanie zwierząt
akwakultury;
d)      miejsce przeznaczenia zwierząt
akwakultury;
e)      obróbkę lub leczenie, metody
przetwarzania i inne specjalne środki ograniczające ryzyko
zastosowane w miejscu pochodzenia lub przeznaczenia.
Artykuł 201
Przemieszczanie dzikich zwierząt wodnych przeznaczonych do państw
członkowskich, stref lub przedziałów, które zostały uznane za
wolne od choroby lub podlegają programowi zwalczania oraz akty delegowane
1.           Artykuł 200 ust. 1 i 2 oraz
przepisy przyjęte na podstawie art. 200 ust. 3 stosuje się także
do przemieszczeń dzikich zwierząt wodnych przeznaczonych do
spożycia przez ludzi i przeznaczonych do państw członkowskich,
ich stref lub przedziałów, które uznano za wolne od choroby zgodnie z art.
36 ust. 3 lub art. 37 ust. 4 lub które podlegają programowi zwalczania
zgodnie z art. 30 ust. 1 lub 2, tam gdzie takie środki są
niezbędne do zapewnienia, aby te dzikie zwierzęta wodne nie
stwarzały istotnego ryzyka rozprzestrzeniania się chorób wpisanych do
wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), na zwierzęta wodne w
miejscu przeznaczenia.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
wymagań odnośnie do przemieszczeń dzikich zwierząt wodnych
przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w uzupełnieniu do ust. 1
niniejszego artykułu.
Sekcja 4
Zwierzęta wodne nieprzeznaczone do zakładów, do uwolnienia do
środowiska naturalnego ani do spożycia przez ludzi
Artykuł 202
Przemieszczanie zwierząt wodnych nieprzeznaczonych do zakładów, do
uwolnienia do środowiska naturalnego ani do spożycia przez ludzi oraz
akty delegowane
1.           Podmioty wprowadzają
niezbędne środki zapobiegawcze celem zapewnienia, aby przemieszczenia
zwierząt wodnych nieprzeznaczonych do zakładów, do uwolnienia do
środowiska naturalnego ani do spożycia przez ludzi nie stwarzały
istotnego ryzyka rozprzestrzeniania się chorób wpisanych do wykazu, o
których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), na zwierzęta wodne w miejscu
przeznaczenia.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
środków zapobiegawczych przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu
celem zapewnienia, aby zwierzęta wodne nie rozprzestrzeniały chorób
wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), przy
uwzględnieniu kwestii, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu.
3.           Przyjmując akty delegowane, o
których mowa w ust. 2, Komisja bierze pod uwagę następujące
kwestie:
a)      choroby wpisane do wykazu, o których mowa
w art. 8 ust. 1 lit. d), w odniesieniu do danych gatunków wpisanych do wykazu
lub do danych kategorii zwierząt wodnych;
b)      status zdrowotny w odniesieniu do chorób
wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), w
przedziałach, strefach lub w państwach członkowskich pochodzenia
i przeznaczenia;
c)      miejsca pochodzenia i przeznaczenia;
d)      rodzaj przemieszczeń zwierząt
wodnych,
e)      gatunki i kategorie zwierząt
wodnych;
f)       wiek zwierząt wodnych;
g)      inne czynniki epidemiologiczne.
Sekcja 5
Odstępstwa od sekcji 1-4 oraz dodatkowe środki ograniczające
ryzyko
Artykuł 203
Zwierzęta wodne przeznaczone do odizolowanych zakładów akwakultury
oraz akty delegowane
1.           Podmioty przemieszczają
zwierzęta wodne do odizolowanego zakładu akwakultury
wyłącznie wtedy, gdy zwierzęta te spełniają
następujące warunki:
a)      pochodzą z innego odizolowanego
zakładu akwakultury;
b)      nie stwarzają istotnego ryzyka rozprzestrzeniania
się chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), na
gatunki wpisane do wykazu w odizolowanym zakładzie akwakultury
przeznaczenia, chyba że takie przemieszczenie jest dozwolone do celów
naukowych.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      szczegółowych wymagań w
odniesieniu do przemieszczeń zwierząt akwakultury do odizolowanych
zakładów akwakultury w uzupełnieniu do wymagań określonych
w ust. 1 niniejszego artykułu;
b)      szczególnych reguł w odniesieniu do
przemieszczeń zwierząt akwakultury do odizolowanych zakładów
akwakultury, w których obowiązują środki ograniczające
ryzyko, gwarantujące, że takie przemieszczenia nie stwarzają
istotnego ryzyka dla zdrowia zwierząt akwakultury w tym odizolowanym
zakładzie akwakultury i w okolicznych zakładach.
Artykuł 204
Odstępstwa dotyczące przemieszczeń zwierząt wodnych do
celów naukowych oraz akty delegowane
1.           Właściwy organ w miejscu
przeznaczenia może, za porozumieniem z właściwym organem miejsca
pochodzenia, zezwolić na przemieszczenia do celów naukowych na swoje
terytorium zwierząt wodnych, które nie spełniają wymogów sekcji
1-4, z wyłączeniem art. 190 ust. 1 i 3, art. 191, 192 i 193.
2.           Właściwe organy
przyznają przewidziane w ust. 1 odstępstwa dotyczące
przemieszczeń zwierząt wodnych do celów naukowych wyłącznie
pod następującymi warunkami:
a)      właściwe organy w miejscu
przeznaczenia i w miejscu pochodzenia:
(i)      uzgodniły warunki takich
przemieszczeń;
(ii)      wprowadziły niezbędne
środki ograniczające ryzyko, celem zapewnienia, aby przemieszczenia
tych zwierząt wodnych nie zagrażały statusowi zdrowotnemu miejsc
znajdujących się na trasie przemieszczenia oraz miejsca przeznaczenia
w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1
lit. d);
(iii)     powiadomiły, w stosownych
przypadkach, właściwe organy państw członkowskich, przez
które przebiega trasa przemieszczenia zwierząt, o przyznanym
odstępstwie oraz o warunkach, na jakich je przyznano;
b)      przemieszczenia tych zwierząt
wodnych odbywają się pod nadzorem właściwych organów
miejsca pochodzenia i przeznaczenia oraz, w stosownych przypadkach,
właściwego organu państwa członkowskiego, przez które
przebiega trasa przemieszczenia zwierząt.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 w sprawie zmiany i
uzupełnienia reguł dotyczących przyznawania przez
właściwy organ odstępstw określonych w ust. 1 i 2
niniejszego artykułu.
Artykuł 205
Przekazanie uprawnień dotyczących szczególnych wymagań i
odstępstw w odniesieniu do wystaw, ogrodów zoologicznych, sklepów
zoologicznych, stawów ogrodowych, akwariów komercyjnych i hurtowni
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)           wymagań szczególnych
uzupełniających reguły określone w sekcjach 1-4 oraz w
odniesieniu do przemieszczeń zwierząt wodnych do
następujących celów:
(i)      ogrody zoologiczne, sklepy zoologiczne i
hurtownie;
(ii)     wystawy, wydarzenia sportowe, kulturalne
i podobne; lub
(iii)     do akwariów komercyjnych.
b)           odstępstw od sekcji 1-4 z
wyłączeniem art. 190 ust. 1 i 3 oraz artykułów 191, 192 i 193 w
odniesieniu do przemieszczeń zwierząt wodnych, o których mowa w lit.
a).
Artykuł 206
Uprawnienia wykonawcze dotyczące tymczasowych odstępstw dla
przemieszczeń określonych gatunków lub kategorii zwierząt
wodnych
Komisja może
w drodze aktów wykonawczych ustanowić reguły dotyczące
tymczasowych odstępstw od przepisów niniejszego rozdziału dla
przemieszczeń określonych gatunków lub kategorii zwierząt
wodnych, jeżeli:
a)           wymagania
dotyczące przemieszczeń określone w art. 195, art. 196 ust. 1,
art. 197, 198, art. 199 ust. 1 i 2, art. 200, art. 201 ust. 1, art. 202 ust. 1,
art. 203 ust. 1, art. 204 ust. 1 i 2 oraz w przepisach przyjętych na
podstawie art. 196 ust. 2, art. 199 ust. 3, art. 201 ust. 2, art. 202 ust. 2,
art. 203 ust. 2, art. 204 ust. 3 i art. 205 nie ograniczają skutecznie
ryzyka wiążącego się z niektórymi przemieszczeniami tych
zwierząt wodnych; lub
b)           choroby
wpisane do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d),
rozprzestrzeniają się pomimo wymagań dotyczących
przemieszczeń określonych zgodnie z sekcjami 1-5.
Te akty wykonawcze
przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą,
o której mowa w art. 255 ust. 2.
W należycie
uzasadnionych szczególnie pilnych przypadkach związanych z chorobą
wpisaną do wykazu stanowiącą ryzyko o bardzo znacznych
konsekwencjach, przy uwzględnieniu kwestii, o których mowa w art. 205,
Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą określoną w art. 255 ust.
3, akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie.
Artykuł 207
Kwestie, które należy wziąć pod uwagę przy przyjmowaniu
aktów delegowanych i aktów wykonawczych przewidzianych w niniejszej sekcji
Ustanawiając reguły w aktach
delegowanych i aktach wykonawczych przyjmowanych na podstawie art. 203 ust. 2,
art. 204 ust. 3, art. 205 i 206, Komisja bierze pod uwagę
następujące kwestie:
a)           ryzyko związane z
przemieszczeniem;
b)           status zdrowotny w odniesieniu do
chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), w miejscach
pochodzenia i przeznaczenia;
c)           gatunki zwierząt wodnych
wpisane do wykazu w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w
art. 8 ust. 1 lit. d);
d)           zastosowane środki
bioasekuracji;
e)           szczególne warunki, w których
utrzymuje się zwierzęta akwakultury;
f)            szczególną strukturę
przemieszczeń w danym rodzaju zakładu akwakultury oraz gatunki i
kategorie zwierząt akwakultury, których to dotyczy;
g)           inne czynniki epidemiologiczne.
Sekcja 6
Certyfikacja zdrowia zwierząt
Artykuł 208
Obowiązki podmiotów dotyczące zapewnienia, aby zwierzętom
akwakultury towarzyszyło świadectwo zdrowia zwierząt
1.           Podmioty przemieszczają
zwierzęta akwakultury wyłącznie pod warunkiem, że
towarzyszy im świadectwo zdrowia zwierząt wystawione przez
właściwy organ w miejscu pochodzenia zgodnie z art. 216 ust. 1,
jeżeli zwierzęta te należą do gatunków wpisanych do wykazu
w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w lit. a), i
są przemieszczane w jednym z następujących celów:
a)      są przeznaczone do wprowadzenia do
państwa członkowskiego, jego strefy lub przedziału, które
zostały uznane za wolne od choroby zgodnie z art. 36 ust. 3 i art. 37 ust.
4, lub dla których ustanowiono program zwalczania choroby zgodnie z art. 30
ust. 1 lub 2 w odniesieniu do co najmniej jednej z chorób wpisanych do wykazu,
o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) i c); oraz
b)      są przeznaczone do jednego z
następujących celów:
(i)      zakład akwakultury;
(ii)      uwolnienie do środowiska
naturalnego;
(iii)     spożycie przez ludzi.
2.           Podmioty przemieszczają
zwierzęta akwakultury wyłącznie pod warunkiem, że
towarzyszy im świadectwo zdrowia zwierząt wystawione przez
właściwy organ w miejscu pochodzenia zgodnie z art. 216 ust. 1,
jeżeli zwierzęta te należą do gatunków wpisanych do wykazu
w odniesieniu do chorób, o których mowa w lit. a), i są przemieszczane z
jednego z następujących powodów:
a)      zezwolono na opuszczenie przez te
zwierzęta obszaru objętego ograniczeniami, który podlega środkom
kontroli choroby określonym w art. 55 ust. 1 lit. f) ppkt (ii), art. 56,
64, art. 65 ust. 1, art. 74 ust. 1, art. 78 ust. 1 i 2 oraz w przepisach przyjętych
na podstawie art. 55 ust. 2, art. 67, 68, art. 71 ust. 3, art. 74 ust. 3, art.
79, art. 81 ust. 2 i art. 248 w odniesieniu do co najmniej jednej z chorób
wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a) i b);
b)      są przeznaczone do jednego z
następujących celów:
(i)      zakład akwakultury;
(ii)      uwolnienie do środowiska
naturalnego;
(iii)     spożycie przez ludzi.
3.           Podmioty wprowadzają wszystkie
niezbędne środki celem zapewnienia, aby świadectwa zdrowia
zwierząt towarzyszyły zwierzętom akwakultury od miejsca ich
pochodzenia do miejsca ich przeznaczenia, chyba że przewidziano szczególne
środki w przepisach przyjętych na podstawie art. 214.
Artykuł 209
Obowiązki podmiotów dotyczące zapewnienia, aby innym zwierzętom
wodnym towarzyszyło świadectwo zdrowia zwierząt, oraz uprawnienia
wykonawcze
1.           Podmioty przemieszczają
zwierzęta wodne inne niż zwierzęta akwakultury, o których mowa w
art. 208 ust. 1 i 2, wyłącznie pod warunkiem, że towarzyszy im
świadectwo zdrowia zwierząt wystawione przez właściwy organ
w miejscu pochodzenia zgodnie z art. 216 ust. 1, jeżeli, ze względu
na ryzyko związane z przemieszczaniem tych zwierząt wodnych,
certyfikacja zdrowia zwierząt jest niezbędna do zapewnienia
zgodności z następującymi wymaganiami dotyczącymi
przemieszczeń gatunków zwierząt wpisanych do wykazu:
a)      wymagania określone w sekcjach 1-5
oraz w przepisach przyjętych na podstawie tych sekcji;
b)      środki kontroli choroby przewidziane
w art. 55 ust. 1, art. 56, art. 61 ust. 1, art. 62, 64, art. 65 ust. 1, art. 74
ust. 1, art. 78 ust. 1 i 2 lub w przepisach przyjętych na podstawie art.
55 ust. 2, art. 63, 67, 68, art. 71 ust. 3, art. 74 ust. 3, art. 79 i art. 81
ust. 2;
c)      środki nadzwyczajne określone w
przepisach przyjętych na podstawie art. 248.
2.           Artykuł 208 stosuje się
także do dzikich zwierząt wodnych przeznaczonych do zakładu
akwakultury, chyba że właściwy organ miejsca pochodzenia uzna,
że certyfikacja jest niewykonalna ze względu na charakter miejsca
pochodzenia tych dzikich zwierząt wodnych.
3.           Komisja ustanawia w drodze aktów
wykonawczych reguły dotyczące określonego w ust. 2 niniejszego
artykułu obowiązku podmiotów w zakresie zapewnienia, aby dzikim
zwierzętom wodnym przeznaczonym do zakładu akwakultury
towarzyszyło świadectwo zdrowia zwierząt.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Artykuł 210
Odstępstwa przyznawane przez państwa członkowskie dotyczące
krajowej certyfikacji zdrowia zwierząt
W drodze odstępstwa od określonych w
art. 208 i 209 wymagań dotyczących certyfikacji zdrowia zwierząt
państwa członkowskie mogą przyznać odstępstwa
dotyczące przemieszczeń niektórych przesyłek zwierząt
wodnych bez świadectwa zdrowia zwierząt w obrębie swoich
terytoriów, pod warunkiem że w państwach tych istnieje alternatywny
system zapewniający identyfikowalność takich przesyłek oraz
ich zgodność z określonymi w sekcjach 1-5 wymaganiami w zakresie
zdrowia zwierząt dotyczącymi takiego przemieszczenia.
Artykuł 211
Przekazanie uprawnień dotyczących certyfikacji zdrowia zwierząt
wodnych
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)           odstępstw od wymagań
dotyczących świadectw zdrowia zwierząt, określonych w art.
208 ust. 209, oraz warunków przyznawania takich odstępstw dla
przemieszczeń zwierząt wodnych, które nie stwarzają istotnego
ryzyka rozprzestrzeniania się choroby ze względu na:
(i)      kategorie, stadium rozwoju i gatunki
zwierząt wodnych;
(ii)     metody chowu i rodzaj produkcji tych
gatunków i kategorii zwierząt akwakultury;
(iii)     planowane wykorzystanie zwierząt
wodnych;
(iv)    miejsce przeznaczenia zwierząt
wodnych;
b)           specjalnych reguł w odniesieniu
do certyfikacji zdrowia zwierząt określonej w art. 208 i 209, o ile
alternatywne środki ograniczające ryzyko wprowadzone przez
właściwy organ zapewniają:
(i)      identyfikowalność
zwierząt wodnych;
(ii)     zgodność przemieszczanych
zwierząt wodnych z wymaganymi warunkami zdrowia zwierząt
określonymi w sekcjach 1-5.
c)           szczegółowych
reguł w odniesieniu do świadectw zdrowia, które muszą
towarzyszyć przemieszczeniom zwierząt wodnych do celów naukowych, o
których mowa w art. 204 ust. 1.
Artykuł 212
Treść świadectw zdrowia zwierząt
1.           Świadectwo zdrowia
zwierząt zawiera co najmniej następujące informacje:
a)      zakład lub miejsce pochodzenia,
zakład lub miejsce przeznaczenia oraz, o ile jest to istotne z punktu
widzenia rozprzestrzeniania się choroby, zakłady lub miejsca, w
których zatrzymano się po drodze;
b)      opis zwierząt wodnych;
c)      liczbę, objętość lub
wagę zwierząt wodnych;
d)      niezbędne informacje potrzebne do
wykazania, że zwierzęta spełniają wymagania dotyczące
przemieszczeń określone w sekcjach 1-5.
2.           Świadectwo zdrowia
zwierząt może zawierać inne informacje wymagane zgodnie z innymi
przepisami Unii.
Artykuł 213
Przekazanie uprawnień i akty wykonawcze dotyczące treści
świadectw zdrowia zwierząt
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania zgodnie z art. 253 aktów delegowanych w sprawie treści
świadectw zdrowia zwierząt, o których mowa w art. 212 ust. 1:
a)      szczegółowych reguł
dotyczących treści tych świadectw zdrowia zwierząt
przewidzianych w art. 212 ust. 1 w odniesieniu do różnych kategorii i
gatunków zwierząt wodnych;
b)      dodatkowych informacji, które należy
zawrzeć w świadectwach zdrowia zwierząt, o których mowa w art.
212 ust. 1.
2.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić przepisy dotyczące wzorów formularzy
świadectw zdrowia zwierząt.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Artykuł 214
Obowiązek podmiotów dotyczący zapewnienia, aby świadectwa
zdrowia zwierząt towarzyszyły zwierzętom wodnym do miejsca
przeznaczenia oraz akty delegowane
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących szczególnych środków
uzupełniających określone w art. 208 wymagania dotyczące
certyfikacji zdrowia zwierząt w odniesieniu do następujących
rodzajów przemieszczeń zwierząt wodnych:
a)           przemieszczenia zwierząt
wodnych, które nie mogą kontynuować przejazdu do miejsca ostatecznego
przeznaczenia i muszą wrócić do miejsca pochodzenia lub zostać
przemieszczone do innego miejsca przeznaczenia z jednego z
następujących powodów:
(i)      ich planowane przemieszczenie
zostało w nieoczekiwany sposób przerwane ze względów związanych
z dobrostanem zwierząt;
(ii)     nieprzewidziane wypadki lub zdarzenia po
drodze;
(iii)     odrzucono zwierzęta wodne w
miejscu przeznaczenia w innym państwie członkowskim lub na
zewnętrznej granicy Unii;
(iv)    odrzucono zwierzęta wodne w
państwie trzecim;
b)           przemieszczenia zwierząt
akwakultury przeznaczonych na wystawy i do celów wydarzeń sportowych,
kulturalnych i podobnych, oraz późniejszy powrót takich zwierząt do
miejsca pochodzenia.
Artykuł 215
Obowiązki podmiotów w zakresie współpracy z właściwymi
organami w celach certyfikacji zdrowia zwierząt
Podmioty:
a)           przekazują właściwemu
organowi wszystkie informacje niezbędne do wypełnienia
świadectwa zdrowia zwierząt, o którym mowa w art. 208 i 209 oraz w
przepisach przyjętych na podstawie art. 211, 213 i 214;
b)           w niezbędnych przypadkach
poddają zwierzęta wodne kontroli tożsamości, kontroli
fizycznej i kontroli dokumentacji określonej w art. 216 ust. 3 oraz w
przepisach przyjętych na podstawie art. 216 ust. 4.
Artykuł 216
Zadania właściwego organu w zakresie certyfikacji zdrowia
zwierząt oraz akty delegowane
1.           Na wniosek podmiotu
właściwy organ wystawia świadectwo zdrowia zwierząt do
celów przemieszczenia zwierząt wodnych, jeżeli jest to wymagane w
art. 208 i 209 lub przepisami aktów delegowanych przyjętych na podstawie
art. 211 i 214, o ile zostały spełnione, w stosownych przypadkach,
następujące wymagania dotyczące zdrowia zwierząt:
a)      wymagania określone w art. 190, art.
191 ust. 1, art. 192, 194, 195, art. 196 ust. 1, art. 197, 198, art. 199 ust. 1
i 2, art. 200, art. 202 ust. 1, art. 203 ust. 1, art. 204 ust. 1 i 2;
b)      wymagania określone w aktach
delegowanych przyjętych na podstawie art. 191 ust. 2, art. 196 ust. 2,
art. 199 ust. 3, art. 200 ust. 3, art. 201 ust. 2, art. 202 ust. 2, art. 203
ust. 2, art. 204 ust. 3 i art. 205;
c)      wymagania określone w aktach
wykonawczych przyjętych na podstawie art. 206.
2.           Świadectwa zdrowia
zwierząt są:
a)      sprawdzane i podpisywane przez
urzędowego lekarza weterynarii;
b)      ważne przez okres ustalony w
przepisach przyjętych na podstawie ust. 4 lit. b), podczas którego zwierzęta
akwakultury objęte świadectwem muszą nadal spełniać
zawarte w nim gwarancje zdrowia zwierząt.
3.           Przed podpisaniem świadectwa
zdrowia zwierząt urzędowy lekarz weterynarii sprawdza, czy
objęte świadectwem zwierzęta wodne spełniają wymagania
niniejszego rozdziału, przeprowadzając kontrolę dokumentacji,
kontrolę tożsamości i kontrolę fizyczną zgodnie z
aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie ust. 4; kontrole te prowadzone
są w stosownych przypadkach, przy uwzględnieniu danych gatunków i
kategorii zwierząt wodnych oraz wymagań w zakresie zdrowia
zwierząt.
4.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253, w których określa
się reguły dotyczące:
a)      rodzajów kontroli dokumentacji, kontroli
tożsamości i kontroli fizycznej oraz badań w odniesieniu do
różnych gatunków i kategorii zwierząt wodnych, które to kontrole musi
przeprowadzać urzędowy lekarz weterynarii zgodnie z ust. 3
niniejszego artykułu, aby sprawdzić zgodność z wymaganiami
niniejszego rozdziału;
b)      terminów przeprowadzania takich kontroli
dokumentacji, kontroli tożsamości i kontroli fizycznych i badań
oraz terminów wystawiania świadectw zdrowia zwierząt przez
urzędowego lekarza weterynarii przed przemieszczeniem przesyłek zwierząt
wodnych.
Artykuł 217
Elektroniczne świadectwa zdrowia
Elektroniczne świadectwa zdrowia
zwierząt, wystawiane, obsługiwane i przekazywane za
pośrednictwem IMSOC, mogą zastąpić towarzyszące
zwierzętom świadectwa zdrowia zwierząt przewidziane w art. 208,
jeżeli takie elektroniczne świadectwa zdrowia zwierząt:
a)           zawierają wszystkie informacje,
które powinno zawierać świadectwo zdrowia zwierząt zgodnie z
art. 212 ust. 1 i zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie art. 213;
b)           zapewniają
identyfikowalność zwierząt wodnych i ich powiązanie z
elektronicznymi świadectwami zdrowia zwierząt.
Artykuł 218
Deklaracja podmiotu dotycząca przemieszczeń zwierząt akwakultury
do innych państw członkowskich oraz akty delegowane
1.           Podmioty w miejscu pochodzenia
wystawiają deklarację dotyczącą przemieszczeń
zwierząt akwakultury z miejsca ich pochodzenia w jednym państwie
członkowskim do miejsca przeznaczenia w innym państwie
członkowskim oraz zapewniają, aby deklaracja ta towarzyszyła
takim zwierzętom akwakultury, jeżeli nie ma do nich zastosowania
wymóg, aby towarzyszyło im świadectwo zdrowia zwierząt, o którym
mowa w art. 208 i 209 oraz w przepisach przyjętych na podstawie art. 211 i
214.
2.           Deklaracja, o której mowa w ust. 1,
zawiera co najmniej następujące informacje o zwierzętach
akwakultury:
a)      miejsca ich pochodzenia i przeznaczenia
oraz, w stosownych przypadkach, miejsca znajdujące się na trasie
przemieszczenia;
b)      opis zwierząt akwakultury, gatunki,
ilość, waga lub objętość, stosownie do zwierząt,
których to dotyczy;
c)      informacje niezbędne do wykazania,
że zwierzęta akwakultury spełniają wymagania dotyczące
przemieszczeń określone w sekcjach 1-5.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      szczegółowych reguł w
odniesieniu do treści deklaracji przewidzianej w ust. 2 niniejszego
artykułu w odniesieniu do różnych gatunków i kategorii zwierząt
akwakultury;
b)      informacji, które należy
zawrzeć w deklaracji w dodatku do informacji określonych w ust. 2
niniejszego artykułu.
4.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły dotyczące wzorów formularzy
deklaracji, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Sekcja 7
Powiadamianie o przemieszczeniach zwierząt wodnych do innych państw
członkowskich
Artykuł 219
Obowiązki podmiotów w zakresie powiadamiania o przemieszczeniach
zwierząt wodnych pomiędzy państwami członkowskimi
Podmioty powiadamiają z wyprzedzeniem
właściwy organ w swoim państwie członkowskim pochodzenia o
planowanym przemieszczeniu zwierząt wodnych z jednego państwa
członkowskiego do innego państwa członkowskiego, jeżeli:
a)           zgodnie z art. 208, art. 209 lub z
przepisami przyjętymi na podstawie art. 211 i art. 214 ust. 2
zwierzętom wodnym musi towarzyszyć świadectwo zdrowia
zwierząt wystawione przez właściwy organ państwa
członkowskiego pochodzenia;
b)           zwierzętom wodnym musi
towarzyszyć świadectwo zdrowia zwierząt dla zwierząt
wodnych przemieszczanych z obszaru objętego ograniczeniami, jak przewiduje
art. 208 ust. 2 lit. a);
c)           przemieszczane zwierzęta
akwakultury i dzikie zwierzęta wodne są przeznaczone do:
(i)      zakładu podlegającego
rejestracji zgodnie z art. 171 lub zatwierdzeniu zgodnie z art. 174-177;
(ii)     uwolnienia do środowiska naturalnego;
d)           powiadomienie jest wymagane zgodnie
z aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie art. 221.
Do celów powiadomienia przewidzianego w
akapicie pierwszym niniejszego artykułu podmioty przekazują
właściwemu organowi państwa członkowskiego pochodzenia
wszystkie niezbędne informacje umożliwiające mu powiadomienie o
przemieszczeniu właściwego organu państwa członkowskiego
przeznaczenia zgodnie z art. 220 ust. 1.
Artykuł 220
Zadania właściwego organu w zakresie powiadamiania o
przemieszczeniach zwierząt wodnych do innych państw
członkowskich
1.           Właściwy organ
państwa członkowskiego pochodzenia powiadamia właściwy
organ państwa członkowskiego przeznaczenia o przemieszczeniach
zwierząt wodnych, o których to przemieszczeniach jest mowa w art. 219 ust.
1, chyba że zgodnie z art. 221 ust. 1 lit. c) przyznano odstępstwo
dotyczące takiego powiadomienia.
2.           Powiadomienia, o którym mowa w ust.
1 niniejszego artykułu, dokonuje się, o ile to możliwe, za
pośrednictwem IMSOC.
3.           Państwa członkowskie
wyznaczają regiony do celów zarządzania powiadomieniami
właściwego organu o przemieszczeniach, jak przewidziano w ust. 1
niniejszego artykułu.
4.           W drodze odstępstwa od ust. 1
właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia może
upoważnić podmiot do częściowego lub całkowitego
powiadamiania za pośrednictwem IMSOC właściwego organu
państwa członkowskiego przeznaczenia o przemieszczeniach
zwierząt wodnych.
Artykuł 221
Przekazanie uprawnień i akty wykonawcze dotyczące powiadamiania przez
właściwy organ o przemieszczeniach zwierząt wodnych
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      wymagań w zakresie powiadamiania
przez podmioty zgodnie z art. 219 ust. 1 o przemieszczeniach między
państwami członkowskimi zwierząt wodnych kategorii lub gatunków
innych niż te, o których mowa w art. 219 ust. 1 lit. a), b) i c),
jeżeli identyfikowalność takich przemieszczeń jest
niezbędna do zapewnienia zgodności z wymaganiami dotyczącymi
zdrowia zwierząt określonymi w niniejszym rozdziale;
b)      informacji niezbędnych do
powiadamiania przez podmioty i przez właściwy organ o
przemieszczeniach zwierząt wodnych, jak przewidziano w art. 219 ust. 1 i
art. 220 ust. 1;
c)      odstępstw od wymagań w zakresie
powiadamiania określonych w art. 219 ust. 1 lit. c) w odniesieniu do
kategorii lub gatunków zwierząt wodnych lub rodzajów przemieszczeń,
które stwarzają nieistotne ryzyko;
d)      nadzwyczajnych procedur powiadamiania o
przemieszczeniach zwierząt wodnych w przypadku przerw w dostawie
prądu lub innych zakłóceń w działaniu systemu IMSOC;
e)      wymagań dotyczących wyznaczania
przez państwa członkowskie regionów, o których mowa w art. 220 ust.
3;
2.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły dotyczące:
a)      formatu powiadomień składanych
przez:
(i)      podmioty do właściwego organu
państwa członkowskiego pochodzenia o przemieszczeniach zwierząt
wodnych zgodnie z art. 219 ust. 1;
(ii)      właściwy organ państwa
członkowskiego pochodzenia do właściwego organu państwa
członkowskiego przeznaczenia o przemieszczeniach zwierząt wodnych
zgodnie z art. 220 ust. 1;
b)      terminów:
(i)      przekazywania przez podmioty
niezbędnych informacji, o których mowa w art. 219 ust. 1,
właściwemu organowi państwa członkowskiego pochodzenia;
(ii)      przewidzianego w art. 220 ust. 1
powiadamiania o przemieszczeniach przez właściwy organ państwa
członkowskiego pochodzenia.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział 3
Przemieszczenia na terytorium Unii wodnych zwierząt domowych
Artykuł 222
Przemieszczenia o charakterze niekomercyjnym wodnych zwierząt domowych
oraz akty wykonawcze
1.           Posiadacze zwierząt domowych
mogą dokonywać przemieszczeń o charakterze niekomercyjnym
wodnych zwierząt domowych z gatunków wymienionych w załączniku
I, jeżeli wprowadzono odpowiednie środki zapobiegania chorobom i ich
kontroli celem zapewnienia, aby zwierzęta te nie stwarzały istotnego
ryzyka rozprzestrzeniania się chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w
art. 8 ust. 1 lit. d), oraz nowo występujących chorób, na
zwierzęta w miejscu przeznaczenia oraz w czasie transportu.
2.           Artykuł 112 oraz reguły
określone w aktach delegowanych przyjętych na podstawie art. 114 lit.
f) i w aktach wykonawczych przyjętych na podstawie art. 117 mają
zastosowanie do identyfikacji, rejestracji i identyfikowalności wodnych
zwierząt domowych.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
środków zapobiegania chorobom i ich kontroli, o których mowa w ust. 1
niniejszego artykułu, celem zapewnienia, aby wodne zwierzęta domowe
nie stwarzały istotnego ryzyka rozprzestrzeniania się chorób, o
których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), oraz nowo występujących chorób
podczas transportu i w miejscu przeznaczenia, tam gdzie jest to stosowne ze
względu na status zdrowotny miejsca przeznaczenia.
4.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły dotyczące środków
zapobiegania chorobom i ich kontroli, o których mowa w ust. 1 niniejszego
artykułu oraz w przepisach przyjętych na podstawie ust. 2 niniejszego
artykułu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział 4
Produkcja, przetwarzanie i dystrybucja w Unii innych niż żywe
zwierzęta wodne produktów pochodzenia zwierzęcego ze zwierząt
wodnych
Artykuł 223
Ogólne obowiązki podmiotów w zakresie zdrowia zwierząt oraz akty
delegowane
1.           Podmioty wprowadzają
odpowiednie środki zapobiegawcze celem zapewnienia, aby na wszystkich
etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w Unii innych niż żywe
zwierzęta wodne produktów pochodzenia zwierzęcego ze zwierząt
wodnych, takie produkty nie powodowały rozprzestrzeniania się:
a)      chorób wpisanych do wykazu, o których
mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), przy uwzględnieniu statusu zdrowotnego
miejsca produkcji, przetwarzania i przeznaczenia;
b)      nowo występujących chorób.
2.           Podmioty zapewniają, aby inne
niż żywe zwierzęta wodne produkty pochodzenia zwierzęcego
ze zwierząt wodnych nie pochodziły z zakładów lub zakładów
przedsiębiorstw spożywczych ani nie były uzyskiwane ze
zwierząt pochodzących z zakładów, które to zakłady lub
zakłady przedsiębiorstw spożywczych podlegają:
a)      środkom nadzwyczajnym
określonym w art. 246 i 247 oraz w przepisach przyjętych na podstawie
art. 248, chyba że w części VI ustanowiono odstępstwa od
tych przepisów;
b)      ograniczeniom dotyczącym
przemieszczeń mającym zastosowanie do zwierząt wodnych i do
produktów pochodzenia zwierzęcego ze zwierząt wodnych, jak
przewidziano w art. 31 ust. 1, art. 55 ust. 1, art. 56, art. 61 ust. 1 lit. a),
art. 62 ust. 1, art. 65 ust. 1 lit. c), art. 70 ust. 1 lit. b), art. 74 art. 1
lit. a), art. 78 ust. 1 i 2, art. 80 ust. 1 i 2 oraz w przepisach
przyjętych na podstawie art. 55 ust. 2, art. 63, 67, art. 71 ust. 3, art.
74 ust. 3, art. 79, art. 80 ust. 3 i art. 81 ust. 2, chyba że przepisy te
przewidują odstępstwa.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
szczegółowych wymagań w uzupełnieniu ust. 2 niniejszego
artykułu w odniesieniu do przemieszczeń innych niż żywe
zwierzęta wodne produktów pochodzenia zwierzęcego ze zwierząt
wodnych, przy uwzględnieniu:
a)      chorób i gatunków zwierząt wodnych,
których dotyczy choroba, a do których mają zastosowanie środki
nadzwyczajne lub ograniczenia przemieszczeń, o których mowa w ust. 2;
b)      rodzajów produktów pochodzenia
zwierzęcego ze zwierząt wodnych;
c)      środków ograniczających ryzyko
stosowanych do produktów pochodzenia zwierzęcego ze zwierząt wodnych
w miejscu pochodzenia i przeznaczenia;
d)      planowanego wykorzystania produktów
pochodzenia zwierzęcego ze zwierząt wodnych;
e)      miejsca przeznaczenia produktów
pochodzenia zwierzęcego ze zwierząt wodnych.
Artykuł 224
Świadectwa zdrowia zwierząt oraz akty delegowane
1.           Podmioty przemieszczają
następujące inne niż żywe zwierzęta wodne produkty
pochodzenia zwierzęcego ze zwierząt wodnych wyłącznie
wtedy, gdy towarzyszy im świadectwo zdrowia zwierząt wystawione przez
właściwy organ w miejscu pochodzenia zgodnie z ust. 3:
a)      produkty pochodzenia zwierzęcego ze
zwierząt wodnych, jeżeli zezwolono na opuszczenie przez te produkty
obszaru objętego ograniczeniami podlegającego środkom
nadzwyczajnym określonym w przepisach przyjętych na podstawie art.
248, oraz takie produkty pochodzenia zwierzęcego pochodzą ze
zwierząt wodnych z gatunków podlegających tym środkom
nadzwyczajnym;
b)      produkty pochodzenia zwierzęcego ze
zwierząt wodnych, jeżeli zezwolono na opuszczenie przez te produkty
obszaru objętego ograniczeniami podlegającego środkom kontroli
choroby zgodnie z art. 31 ust. 1, art. 55 ust. 1 lit. c), art. 56, art. 61 ust.
1 lit. a), art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 65 ust. 1 lit. c), art. 70 ust.
1 lit. b), art. 74 art. 1 lit. a), art. 78 ust. 1 i 2, art. 80 ust. 1 i 2 oraz
w przepisach przyjętych na podstawie art. 55 ust. 2, art. 63, 67, art. 71
ust. 3, art. 74 ust. 3, art. 79, art. 80 ust. 3 i art. 81 ust. 2, oraz takie
produkty pochodzenia zwierzęcego pochodzą ze zwierząt wodnych z
gatunków podlegających tym środkom kontroli choroby.
2.           Podmioty wprowadzają wszystkie
niezbędne środki celem zapewnienia, aby świadectwo zdrowia
zwierząt, o którym mowa w ust. 1, towarzyszyło produktom pochodzenia
zwierzęcego od miejsca pochodzenia do miejsca przeznaczenia.
3.           Na wniosek podmiotu
właściwy organ wystawia świadectwo zdrowia zwierząt
dotyczące przemieszczeń określonych w ust. 1 innych niż
żywe zwierzęta wodne produktów pochodzenia zwierzęcego.
4.           Do certyfikacji przemieszczeń
określonych w ust. 1 niniejszego artykułu innych niż żywe
zwierzęta wodne produktów pochodzenia zwierzęcego stosuje się
art. 212, art. 214-217 oraz przepisy przyjęte na podstawie art. 213 i art.
216 ust. 4.
5.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
wymagań i szczegółowych reguł w odniesieniu do świadectw
zdrowia zwierząt towarzyszących określonym w ust. 1 niniejszego
artykułu innym niż żywe zwierzęta wodne produktom
pochodzenia zwierzęcego, przy uwzględnieniu:
a)      rodzajów produktów pochodzenia
zwierzęcego;
b)      środków ograniczających ryzyko
stosowanych do produktów pochodzenia zwierzęcego, które to środki
zmniejszają ryzyko rozprzestrzeniania się chorób;
c)      planowanego wykorzystania produktów
pochodzenia zwierzęcego;
d)      miejsca przeznaczenia produktów
pochodzenia zwierzęcego.
Artykuł 225
Treść świadectw zdrowia zwierząt, akty delegowane i
wykonawcze
1.           Świadectwo zdrowia
zwierząt dla produktów pochodzenia zwierzęcego innych niż
żywe zwierzęta wodne zawiera co najmniej następujące
informacje:
a)      zakład lub miejsce pochodzenia oraz
zakład lub miejsce przeznaczenia;
b)      opis produktów pochodzenia
zwierzęcego;
c)      ilość lub
objętość produktów pochodzenia zwierzęcego;
d)      dane identyfikacyjne produktów
pochodzenia zwierzęcego, jeżeli jest to wymagane w art. 65 ust. 1
lit. h) lub w przepisach przyjętych na podstawie art. 66;
e)      informacje niezbędne do wykazania,
że produkty pochodzenia zwierzęcego w danej przesyłce
spełniają wymagania związane z ograniczeniami przemieszczeń
przewidziane w art. 223 ust. 2 oraz w przepisach przyjętych na podstawie
art. 223 ust. 3.
2.           Świadectwo zdrowia
zwierząt produktów pochodzenia zwierzęcego innych niż żywe
zwierzęta wodne może zawierać inne informacje wymagane zgodnie z
innymi przepisami Unii.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących zmiany i
uzupełnienia informacji, które należy zawrzeć w świadectwie
zdrowia zwierząt zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
4.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły dotyczące wzorów formularzy
świadectw zdrowia zwierząt, o których mowa w ust. 1 niniejszego
artykułu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Artykuł 226
Powiadamianie o przemieszczeniach produktów pochodzenia zwierzęcego do
innych państw członkowskich
1.           Podmioty:
a)      informują
z wyprzedzeniem właściwy organ w państwie pochodzenia o
planowanym przemieszczeniu produktów pochodzenia zwierzęcego innych
niż żywe zwierzęta wodne, jeżeli zgodnie z art. 224 ust. 1
wymagane jest, aby przesyłkom towarzyszyło świadectwo zdrowia
zwierząt;
b)      przekazują wszystkie niezbędne
informacje, aby umożliwić właściwemu organowi państwa
członkowskiego pochodzenia powiadomienie zgodnie z ust. 2 państwa
członkowskiego przeznaczenia o przemieszczeniu produktów pochodzenia
zwierzęcego innych niż żywe zwierzęta wodne.
2.           Właściwy organ
państwa członkowskiego pochodzenia powiadamia zgodnie z art. 220 ust.
1 właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia o
przemieszczeniach produktów pochodzenia zwierzęcego innych niż żywe
zwierzęta wodne.
3.           Artykuły 219 i 220 oraz
przepisy przyjęte na podstawie art. 221 mają zastosowanie do
powiadamiania o produktach pochodzenia zwierzęcego innych niż
żywe zwierzęta wodne.
Rozdział 5
Środki krajowe
Artykuł 227
Środki krajowe ograniczające skutki chorób innych niż choroby
wpisane do wykazu
1.           W przypadku gdy choroba inna
niż choroby wpisane do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d),
stwarza istotne ryzyko dla zwierząt wodnych w państwie
członkowskim, państwo członkowskie, którego to dotyczy,
może wprowadzić środki krajowe, aby zapobiec wprowadzeniu tej
choroby lub kontrolować jej rozprzestrzenianie się.
Państwa członkowskie zapewniają,
aby te środki krajowe nie wykraczały poza to, co jest odpowiednie i
niezbędne do zapobiegania wprowadzaniu choroby lub do kontroli jej
rozprzestrzeniania się w państwie członkowskim.
2.           Państwa członkowskie
powiadamiają Komisję z wyprzedzeniem o proponowanych środkach
krajowych, o których mowa w ust. 1, jeżeli mogą one wpływać
na przemieszczenia między państwami członkowskimi.
3.           Komisja zatwierdza i w razie
potrzeby zmienia środki krajowe, o których mowa w ust. 2 niniejszego
artykułu, w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje
się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w
art. 255 ust. 2.
4.           Zatwierdzenia, o którym mowa w ust.
3, dokonuje się wyłącznie wtedy, gdy ustanowienie
ograniczeń przemieszczeń między państwami
członkowskimi jest niezbędne do zapobiegania wprowadzeniu choroby, o
której mowa w ust. 1, lub do kontroli jej rozprzestrzeniania się, przy
uwzględnieniu ogólnych skutków choroby i środków wprowadzonych w
Unii.
TYTUŁ III
Zwierzęta z gatunków innych niż gatunki zdefiniowane jako
zwierzęta lądowe i wodne oraz materiał biologiczny
wykorzystywany do rozrodu takich innych zwierząt i uzyskane z nich
produkty pochodzenia zwierzęcego
Artykuł 228
Wymagania w zakresie zdrowia zwierząt dotyczące innych zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu takich zwierząt i
uzyskanych z nich produktów pochodzenia zwierzęcego
Jeżeli
inne zwierzęta należą do gatunków wpisanych do wykazu w
odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit.
d), oraz te inne zwierzęta, materiał biologiczny wykorzystywany do
ich rozrodu lub produkty pochodzenia zwierzęcego stwarzają ryzyko dla
zdrowia publicznego lub dla zdrowia zwierząt, stosuje się
następujące wymagania w zakresie zdrowia zwierząt:
a)           wymagania dotyczące
rejestracji, zatwierdzania, dokumentacji i rejestrów zakładów oraz
przewoźników, określone w tytule I rozdział 1 i w tytule II
rozdział 1;
b)           wymagania dotyczące
identyfikowalności określone w art. 102-105, art. 112 i 113 dla
innych zwierząt oraz w art. 119 dla materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu;
c)           wymagania dotyczące
przemieszczeń:
(i)      w przypadku innych zwierząt
żyjących głównie w środowisku lądowym lub takich,
których zwykle dotykają choroby zwierząt lądowych, przy
uwzględnieniu kryteriów określonych w art. 229 ust. 3 lit. d) i e) –
wymagania określone w części IV tytuł I rozdział 3
sekcja 1 i 6 oraz w części IV tytuł I rozdziały 4 i 5;
(ii)     w przypadku innych zwierząt
żyjących głównie w środowisku wodnym lub takich, których
zwykle dotykają choroby zwierząt wodnych, przy uwzględnieniu
kryteriów określonych w art. 229 ust. 3 lit. d) i e) – wymagania
określone w części IV tytuł II rozdział 2 sekcje 1-5
oraz tytuł II rozdział 2;
(iii)     w przypadku innych zwierząt
domowych – wymagania określone w art. 112 i 152;
(iv)    w przypadku materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu – wymagania ogólne dotyczące
przemieszczeń określone w art. 155 i 156 oraz wymagania szczególne
dotyczące przemieszczeń do innych państw członkowskich
określone w art. 162 i 163;
(v)     w przypadku produktów pochodzenia
zwierzęcego – ogólne obowiązki podmiotów w zakresie zdrowia zwierząt,
dotyczące produkcji, przetwarzania i dystrybucji w Unii produktów
pochodzenia zwierzęcego, określone w art. 164 i 223;
d)           następujące obowiązki
dotyczące certyfikacji zdrowia zwierząt przez podmioty i
właściwy organ oraz dotyczące deklaracji składanych przez
podmioty:
(i)      w przypadku innych zwierząt –
zgodnie z art. 140-148 lub art. 208-218;
(ii)     w przypadku materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu – zgodnie z art. 159 i 160;
(iii)     w przypadku produktów pochodzenia
zwierzęcego – zgodnie z art. 165 i 166 lub art. 224 i 225;
e)           powiadamianie o przemieszczeniach
przez podmioty i właściwy organ, przy uwzględnieniu wymagań
określonych w art. 149, 150, 151, 161, 167, w art. 219-221 i art. 226.
Artykuł 229
Przekazanie uprawnień i akty wykonawcze dotyczące wymagań w
zakresie zdrowia zwierząt dotyczących innych zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do ich rozrodu i uzyskiwanych z
nich produktów pochodzenia zwierzęcego
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących
uzupełnienia i zmiany określonych w art. 228 wymagań
odnoszących się do innych zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do ich rozrodu lub uzyskiwanych z nich produktów pochodzenia
zwierzęcego, o ile jest to niezbędne do ograniczenia ryzyka chorób
objętych tymi wymaganiami; te akty delegowane dotyczą:
a)      wymagań w zakresie rejestracji,
zatwierdzania, dokumentacji i rejestrów zakładów utrzymujących lub
przewoźników przewożących inne zwierzęta, materiał
biologiczny wykorzystywany do ich rozrodu lub uzyskiwane z nich produkty
pochodzenia zwierzęcego, jak przewidziano w art. 228 lit. a);
b)      wymagań w zakresie
identyfikowalności dotyczących innych zwierząt i materiału
biologicznego wykorzystywanego do ich rozrodu, jak przewidziano w art. 228 lit.
b);
c)      wymagań dotyczących
przemieszczeń innych zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do ich rozrodu i uzyskiwanych z nich produktów pochodzenia
zwierzęcego, jak przewidziano w art. 228 lit. c);
d)      wymagań w zakresie obowiązków podmiotów
i właściwego organu dotyczących certyfikacji zdrowia
zwierząt i obowiązków podmiotów dotyczących deklaracji w
odniesieniu do innych zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do ich rozrodu i uzyskiwanych z nich produktów pochodzenia
zwierzęcego, jak przewidziano w art. 228 lit. d);
e)      wymagań w zakresie powiadamiania
przez podmioty i właściwy organ o przemieszczeniach innych
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do ich rozrodu i
uzyskiwanych z nich produktów pochodzenia zwierzęcego, jak przewidziano w
art. 228 lit. e).
2.           Komisja może przyjmować
akty wykonawcze w sprawie szczegółowych reguł dotyczących
wykonywania środków kontroli choroby i środków zapobiegania chorobie
przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
3.           Przyjmując akty delegowane i
wykonawcze, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja bierze pod uwagę co
najmniej jedno z następujących kryteriów:
a)      gatunki lub kategorie innych
zwierząt wpisane do wykazu zgodnie z art. 7 ust. 2 jako gatunki wpisane do
wykazu w odniesieniu do co najmniej jednej z chorób wpisanych do wykazu, do
których to gatunków lub kategorii mają zastosowanie środki
zapobiegania chorobom i ich kontroli przewidziane w niniejszym
rozporządzeniu;
b)      profil choroby wpisanej do wykazu, która
dotyczy gatunków i kategorii innych zwierząt, o których mowa w lit. a);
c)      wykonalność,
dostępność i skuteczność środków zapobiegania
chorobom i ich kontroli dla gatunków wpisanych do wykazu, których dotyczą
takie środki;
d)      główne lądowe lub wodne
środowisko życia tych innych zwierząt;
e)      rodzaj chorób dotykających tego
rodzaju inne zwierzęta, gdy są to choroby zwykle dotykające
zwierzęta lądowe lub zwykle dotykające zwierzęta wodne,
niezależnie od głównego środowiska życia, o którym mowa w
lit. b).
CZĘŚĆ
V
WPROWADZANIE DO UNII I WYWÓZ
Rozdział 1
Wprowadzanie do Unii zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego z
państw i terytoriów trzecich
Sekcja 1
Wymagania dotyczące wprowadzania do Unii
Artykuł 230
Wymagania dotyczące wprowadzania do Unii zwierząt, materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia
zwierzęcego
1.           Państwa
członkowskie dopuszczają wprowadzanie do Unii przesyłek
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i
produktów pochodzenia zwierzęcego z państw i terytoriów trzecich
wyłącznie pod warunkiem, że spełniają one
następujące wymagania:
a)      pochodzą z państwa lub
terytorium trzeciego wpisanego do wykazu zgodnie z art. 231 w odniesieniu do
danego gatunku lub kategorii zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu lub produktów pochodzenia zwierzęcego, lub ze
strefy lub przedziału takiego państwa, chyba że takie
zwierzęta, materiał lub produkty są objęte odstępstwem
lub dodatkowymi przepisami przyjętymi na podstawie art. 241 ust. 1;
b)      pochodzą z zakładów
zatwierdzonych i wpisanych do wykazu, o ile takie zatwierdzenie i wpisanie do
wykazu jest wymagane zgodnie z art. 234 i z przepisami przyjętymi na
podstawie art. 235;
c)      są zgodne z wymaganiami w zakresie
zdrowia zwierząt dotyczącymi wprowadzania do Unii, określonymi w
aktach delegowanych przyjętych na podstawie art. 236 ust. 1, o ile ustanowiono
takie wymagania w odniesieniu do znajdujących się w przesyłce
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i
produktów pochodzenia zwierzęcego;
d)      towarzyszy im świadectwo zdrowia
zwierząt, deklaracje i inne dokumenty wymagane zgodnie z art. 239 ust. 1
lub z przepisami przyjętymi na podstawie art. 239 ust. 4;
2.           Podmioty
zgłaszają przesyłki zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego z
państw lub terytoriów trzecich do celów kontroli urzędowej
przewidzianej w art. 45 rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX [Publication
office: enter number], chyba że na podstawie tego rozporządzenia
przyznano odstępstwo w miejscu wprowadzenia do Unii.
Sekcja 2
Wykaz państw i terytoriów trzecich
Artykuł 231
Wykazy państw i terytoriów trzecich, z których dopuszcza się
wprowadzanie do Unii zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego oraz akty
wykonawcze i delegowane
1.           W drodze aktów wykonawczych Komisja sporządza
wykaz państw i terytoriów trzecich, z których dopuszcza się
wprowadzanie do Unii zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego, przy
uwzględnieniu następujących kryteriów:
a)      przepisów dotyczących zdrowia
zwierząt obowiązujących w państwie lub na terytorium
trzecim oraz reguł dotyczących wprowadzania do tego państwa lub
na to terytorium zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego z innych państw i
terytoriów trzecich;
b)      przedstawionych
przez właściwy organ państwa lub terytorium trzeciego gwarancji
skutecznego wdrażania i kontroli przepisów dotyczących zdrowia
zwierząt, o których mowa w lit. a)
c)      organizacji, struktury, zasobów i
kompetencji właściwego organu w państwie lub terytorium trzecim;

d)      procedur certyfikacji zdrowia
zwierząt w państwie lub terytorium trzecim;
e)      statusu w zakresie zdrowia zwierząt
państwa lub terytorium trzeciego, bądź jego stref lub
przedziałów, w odniesieniu do
(i)      chorób wpisanych do wykazu i nowo
występujących chorób;
(ii)      wszelkich aspektów zdrowia
zwierząt i zdrowia publicznego lub sytuacji środowiska w
państwie lub terytorium trzecim, bądź jego strefie lub
przedziale, które mogą stwarzać ryzyko dla zdrowia zwierząt i
zdrowia publicznego lub dla stanu środowiska w Unii;
f)       gwarancji, które może
przedstawić właściwy organ państwa lub terytorium trzeciego
w odniesieniu do zgodności lub równoważności z odpowiednimi
wymaganiami w zakresie zdrowia zwierząt obowiązującymi w Unii;
g)      regularności i prędkości
przekazywania przez państwo lub terytorium trzecie informacji
dotyczących zakaźnych lub zaraźliwych chorób zwierząt na
jego terytorium do Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE), w
szczególności informacji dotyczących chorób wymienionych w kodeksach
zdrowia zwierząt wodnych i lądowych OIE;
h)      wyników kontroli przeprowadzonych przez
Komisję w państwie lub na terytorium trzecim;
i)       doświadczeń zebranych przy
poprzednich przypadkach wprowadzenia zwierząt, materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia
zwierzęcego z państwa lub terytorium trzeciego oraz wyników kontroli
urzędowych przeprowadzanych w miejscu wprowadzenia do Unii takich
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i
produktów pochodzenia zwierzęcego.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
2.           Do czasu
przyjęcia określonych w ust. 1 wykazów państw i terytoriów
trzecich, o ile nie sporządzono takich wykazów na podstawie przepisów
Unii, o których mowa w art. 258 ust. 2, państwa członkowskie
ustalają, z których państw i terytoriów trzecich można
wprowadzać do Unii poszczególne gatunki lub kategorie zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów
pochodzenia zwierzęcego.
Do celów akapitu pierwszego państwa
członkowskie uwzględniają kryteria wpisania do wykazu
państw i terytoriów trzecich określone w ust. 1 lit. a)-i)
niniejszego artykułu.
3.           Komisja jest uprawniona do przyjmowania
aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących odstępstw od ust. 2
niniejszego artykułu, ograniczających możliwości
państw członkowskich w zakresie decydowania, z których państw i
terytoriów trzecich można wprowadzać do Unii poszczególne gatunki lub
kategorie zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu lub produktów pochodzenia zwierzęcego, tam gdzie jest to
niezbędne ze względu na ryzyko stwarzane przez poszczególne gatunki
lub kategorie zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu lub produktów pochodzenia zwierzęcego.
Artykuł 232
Informacje ujęte w wykazach państw i terytoriów trzecich
W wykazach, o których mowa w art. 231 ust. 1,
Komisja podaje następujące informacje dotyczące każdego
państwa lub terytorium trzeciego:
a)           kategorie lub gatunki zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu lub produktów
pochodzenia zwierzęcego, które można wprowadzać do Unii z tego
państwa lub terytorium trzeciego;
b)           informacja, czy zwierzęta,
materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu lub produkty pochodzenia
zwierzęcego określone zgodnie z lit. a) mogą być
wprowadzane do Unii z całego terytorium tego państwa lub terytorium
trzeciego czy tylko z niektórych jego stref lub przedziałów.
Artykuł 233
Zawieszenie w wykazie państw i terytoriów trzecich, skreślenie z tego
wykazu oraz akty wykonawcze
1.           Komisja w drodze aktów wykonawczych
zawiesza w wykazie określonym w art. 231 ust. 1 państwo lub
terytorium trzecie bądź jego strefę lub przedział, albo
skreśla je z tego wykazu, z następujących powodów:
a)      państwo lub terytorium trzecie
bądź jego strefa lub przedział nie spełnia już
kryteriów określonych w art. 231 ust. 1, które mają zastosowanie do
wprowadzania do Unii danego gatunku lub kategorii zwierząt, materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu lub produktów pochodzenia
zwierzęcego;
b)      sytuacja w zakresie zdrowia zwierząt
w państwie lub terytorium trzecim bądź w jego strefie lub
przedziale sprawia, że zawieszenie w tym wykazie lub skreślenie z
niego jest niezbędne w celu ochrony stanu zdrowia zwierząt w Unii;
c)      pomimo wniosku Komisji o przekazanie
aktualnych informacji o sytuacji w zakresie zdrowia zwierząt lub o innych
kwestiach wymienionych w art. 231 ust. 1, państwo lub terytorium trzecie
nie przekazało takich informacji;
d)      państwo lub terytorium trzecie nie
wyraziło zgody na przeprowadzenie przez Komisję w imieniu Unii
kontroli na jego terytorium.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
W należycie uzasadnionych szczególnie pilnych
przypadkach związanych z poważnym ryzykiem dotyczącym
wprowadzenia do Unii choroby wpisanej do wykazu, o której mowa w art. 8 ust. 1
lit. d), Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą określoną w art.
255 ust. 3, akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie.
2.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ponownie wpisać do wykazu określonego w art. 231 ust. 1
państwo lub terytorium trzecie bądź jego strefę lub
przedział, który został zawieszony w tym wykazie lub z niego
skreślony, z jednej z następujących przyczyn:
a)      z przyczyn, o których mowa w ust. 1 lit.
a) lub c) niniejszego artykułu, o ile dane państwo lub terytorium
trzecie wykaże, że spełnia kryteria wpisania do wykazu
określone w art. 231 ust. 1;
b)      z przyczyn, o których mowa w ust. 1 lit.
b) niniejszego artykułu, o ile dane państwo lub terytorium przedstawi
odpowiednie gwarancje, że sytuacja dotycząca zdrowia zwierząt,
która była powodem zawieszenia lub skreślenia z wykazu, została
skorygowana lub nie zagraża już zdrowiu zwierząt ani zdrowiu
publicznemu w Unii;
c)      z przyczyn, o których mowa w ust. 1 lit.
d) niniejszego artykułu, o ile:
(i)      państwo lub terytorium trzecie
wyraziło zgodę na przeprowadzenie przez Komisję w imieniu Unii
kontroli na jego terytorium; oraz
(ii)      wyniki tej kontroli Komisji
wskazują na to, że państwo lub terytorium trzecie oraz jego
strefy lub przedziały spełniają kryteria wpisania do wykazu
określone w art. 231 ust. 1.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących zmiany i
uzupełnienia kryteriów zawieszania i skreślania państw lub
terytoriów trzecich bądź ich stref lub przedziałów z wykazu
określonego w art. 231 ust. 1, jak przewidziano w ust. 1 niniejszego
artykułu.
Sekcja 3
Zatwierdzenie i wpisanie do wykazu zakładów w państwach i na
terytoriach trzecich
Artykuł 234
Zatwierdzenie zakładów i wpisanie ich do wykazu
1.           Państwa członkowskie
dopuszczają wprowadzenie do Unii zwierząt lądowych i
materiału biologicznego wykorzystywanego do ich rozrodu pochodzącego
z zakładu takiego rodzaju, który w Unii wymaga zatwierdzenia zgodnie z
art. 89 ust. 2 oraz z przepisami przyjętymi na podstawie art. 89 ust. 3 i
art. 90, wyłącznie wtedy, gdy ten zakład w państwie lub na
terytorium trzecim:
a)      spełnia wymagania w zakresie zdrowia
zwierząt w tym państwie lub terytorium trzecim, które są
równoważne do reguł mających zastosowanie do tego rodzaju
zakładów w Unii;
b)      jest zatwierdzony i wpisany do wykazu
przez właściwy organ państwa lub terytorium trzeciego
wysyłki.
2.           Komisja gromadzi wykazy
zatwierdzonych zakładów, o których mowa w ust. 1 lit. b), otrzymane od
właściwych organów państw lub terytoriów trzecich.
3.           Komisja przekazuje państwom
członkowskim nowe lub zaktualizowane wykazy zatwierdzonych zakładów
otrzymane od państw lub terytoriów trzecich i podaje je do publicznej
wiadomości.
Artykuł 235
Przekazanie uprawnień dotyczących zatwierdzenia zakładów i
wpisania ich do wykazu
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących odstępstw od wymagań
art. 234 ust. 1 lit. b), o ile w państwie lub na terytorium trzecim
istnieją alternatywne środki ograniczające ryzyko, które
zapewniają równoważne gwarancje zdrowia zwierząt w Unii.
Sekcja 4
Wprowadzanie do Unii gatunków i kategorii zwierząt, materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia
zwierzęcego
Artykuł 236
Przekazanie uprawnień dotyczących wymagań w zakresie zdrowia
zwierząt odnośnie do wprowadzania do Unii gatunków i kategorii
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i
produktów pochodzenia zwierzęcego
1.           Zgodnie z art. 253 Komisja jest
uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących wymagań w
zakresie zdrowia zwierząt odnośnie do:
a)      wprowadzania do Unii gatunków i kategorii
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i
produktów pochodzenia zwierzęcego z państw lub terytoriów trzecich;
b)      przemieszczania w Unii zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów
pochodzenia zwierzęcego i obchodzenia się z tymi zwierzętami,
materiałem i produktami po ich wprowadzeniu do Unii.
2.           Wymagania w zakresie zdrowia
zwierząt określone w ust. 1 lit. a):
a)      są równie rygorystyczne, co
wymagania w zakresie zdrowia zwierząt określone w niniejszym
rozporządzeniu oraz w przepisach przyjętych na jego podstawie, które
mają zastosowanie do przemieszczania w Unii danych gatunków lub kategorii
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu lub
produktów pochodzenia zwierzęcego; lub
b)      są równoważne do
określonych w części IV niniejszego rozporządzenia
wymagań w zakresie zdrowia zwierząt, mających zastosowanie do
gatunków lub kategorii zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu lub produktów pochodzenia zwierzęcego.
3.           Do czasu przyjęcia
określonych w ust. 1 niniejszego artykułu aktów delegowanych w
sprawie wymagań w zakresie zdrowia zwierząt odnośnie do poszczególnych
gatunków lub kategorii zwierząt, materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu lub produktów pochodzenia zwierzęcego,
jeżeli takie wymagania nie zostały jeszcze ustalone na podstawie
przepisów Unii, o których mowa w art. 258 ust. 2, państwa
członkowskie mogą stosować przepisy krajowe, o ile przepisy te:
a)      są zgodne z wymaganiami
określonymi w ust. 2 niniejszego artykułu i uwzględniają
kwestie, o których mowa w art. 237 i 238;
b)      nie są mniej restrykcyjne niż
przepisy części IV tytuł I i II.
Artykuł 237
Kwestie, które należy uwzględnić w aktach delegowanych
określonych w art. 236 w odniesieniu do wprowadzania zwierząt do Unii

Ustalając w określonych w art. 236
ust. 1 aktach delegowanych wymagania w zakresie zdrowia zwierząt
dotyczące wprowadzania do Unii poszczególnych gatunków i kategorii
zwierząt, Komisja uwzględnia następujące kwestie:
a)           choroby wpisane do wykazu, o których
mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), i nowo występujące choroby;
b)           status zdrowotny Unii w odniesieniu
do chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), i do
nowo występujących chorób;
c)           gatunki wpisane do wykazu w
odniesieniu do tych chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1
lit. d), i do nowo występujących chorób;
d)           wiek i płeć zwierząt;
e)           pochodzenie zwierząt;
f)            rodzaj zakładu i rodzaj
produkcji w miejscu pochodzenia i w miejscu przeznaczenia;
g)           planowane miejsce przeznaczenia;
h)           planowane wykorzystanie
zwierząt;
i)            środki ograniczające
ryzyko obowiązujące w państwach lub na terytoriach trzecich
pochodzenia lub tranzytu lub po przybyciu na terytorium Unii;
j)            wymagania w zakresie zdrowia
zwierząt mające zastosowanie do przemieszczeń tych zwierząt
w Unii;
k)           inne czynniki epidemiologiczne;
l)            normy handlu międzynarodowego w
zakresie zdrowia zwierząt dotyczące tych gatunków i kategorii
zwierząt.
Artykuł 238
Kwestie, które należy uwzględnić w aktach delegowanych
określonych w art. 236 w odniesieniu do wprowadzania do Unii
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów
pochodzenia zwierzęcego
Ustalając w określonych w art. 236
ust. 1 aktach delegowanych wymagania w zakresie zdrowia zwierząt
dotyczące wprowadzania do Unii materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego, Komisja
uwzględnia następujące kwestie:
a)           choroby
wpisane do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), i nowo
występujące choroby;
b)           status
zdrowotny zwierząt, od których pozyskano materiał biologiczny
wykorzystywany do rozrodu lub produkty pochodzenia zwierzęcego, oraz
status zdrowotny Unii w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o których
mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), i w odniesieniu do nowo występujących
chorób;
c)           rodzaj
i charakter materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu lub produktów
pochodzenia zwierzęcego, obróbkę, metody przetwarzania i inne
środki ograniczające ryzyko, które zastosowano w miejscu pochodzenia,
w miejscu wysłania przesyłki lub w miejscu przeznaczenia;
d)           rodzaj
zakładu i rodzaj produkcji w miejscu pochodzenia i w miejscu
przeznaczenia;
e)           planowane
miejsce przeznaczenia;
f)            planowane
wykorzystanie materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu lub
produktów pochodzenia zwierzęcego;
g)           wymagania
w zakresie zdrowia zwierząt mające zastosowanie do przemieszczeń
w Unii materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu lub produktów
pochodzenia zwierzęcego;
h)           inne
czynniki epidemiologiczne;
i)            normy
handlu międzynarodowego w zakresie zdrowia zwierząt dotyczące
danego materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu lub produktów
pochodzenia zwierzęcego.
Sekcja 5
Świadectwa zdrowia zwierząt, deklaracje i inne dokumenty
Artykuł 239
Świadectwa zdrowia zwierząt, deklaracje i inne dokumenty
dotyczące wprowadzania do Unii
1.           Państwa członkowskie
dopuszczają wprowadzanie do Unii przesyłek zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów
pochodzenia zwierzęcego wyłącznie pod warunkiem, że
towarzyszą im:
a)      świadectwo zdrowia zwierząt
wystawione przez właściwy organ państwa lub terytorium trzeciego
pochodzenia;
b)      deklaracje lub inne dokumenty, o ile
są one wymagane przepisami przyjętymi na podstawie ust. 4 lit. a).
2.           Państwa członkowskie
dopuszczają wprowadzenie do Unii przesyłek zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów
pochodzenia zwierzęcego, jeżeli świadectwo zdrowia
zwierząt, o którym mowa w ust. 1 lit. a), zostało sprawdzone i
podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii w państwie lub
terytorium trzecim zgodnie z wymaganiami certyfikacji równoważnymi do
wymagań określonych w art. 146 ust. 3 lub art. 216 ust. 3 i w
przepisach przyjętych na podstawie art. 146 ust. 4 lub art. 216 ust. 4.
3.           Państwa członkowskie
dopuszczają zastąpienie towarzyszących zwierzętom,
produktom i materiałowi biologicznemu świadectw zdrowia
zwierząt, o których mowa w ust. 1, elektronicznymi świadectwami
zdrowia zwierząt, które są wystawiane, obsługiwane i
przekazywane za pośrednictwem IMSOC, jeżeli takie elektroniczne
świadectwa zdrowia zwierząt:
a)      zawierają wszystkie informacje,
które świadectwo zdrowia zwierząt, o którym mowa w ust. 1 lit. a)
niniejszego artykułu, powinno zawierać zgodnie z art. 240 ust. 1 i
zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie art. 240 ust. 3;
b)      zapewniają
identyfikowalność przesyłek zwierząt, materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia
zwierzęcego, oraz łączą te przesyłki z elektronicznym
świadectwem zdrowia zwierząt.
4.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      odstępstw od wymagań w zakresie
zdrowia zwierząt określonych w ust. 1 lit. a) w odniesieniu do
przesyłek zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego, oraz szczególnych reguł
dotyczących certyfikacji zdrowia zwierząt odnośnie do tych
przesyłek, jeżeli ryzyko, które stwarzają dla zdrowia
zwierząt lub dla zdrowia publicznego w Unii, jest nieistotne ze
względu na co najmniej jeden z następujących czynników:
(i)      kategoria lub gatunek zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów
pochodzenia zwierzęcego;
(ii)      metody chowu i rodzaje produkcji
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i
produktów pochodzenia zwierzęcego;
(iii)     ich planowane wykorzystanie;
(iv)     alternatywne środki
ograniczające ryzyko, które obowiązują w państwach lub na
terytoriach trzecich pochodzenia lub tranzytu, lub po przybyciu na terytorium
Unii, które to środki zapewniają ochronę zdrowia zwierząt i
zdrowia publicznego w Unii równoważną do ochrony przewidzianej
niniejszym rozporządzeniem;
(v)     udzielenie przez państwo lub
terytorium trzecie gwarancji, iż spełnienie wymagań
dotyczących wprowadzenia do Unii jest wykazane w inny sposób niż w
świadectwie zdrowia zwierząt;
b)      wymagań, zgodnie z którymi
wprowadzanym do Unii przesyłkom zwierząt, materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia
zwierzęcego muszą towarzyszyć deklaracje lub inne dokumenty
niezbędne do wykazania, że zwierzęta, materiał biologiczny
wykorzystywany do rozrodu i produkty pochodzenia zwierzęcego wprowadzane
do Unii spełniają wymagania w zakresie zdrowia zwierząt
dotyczące wprowadzania do Unii, określone w przepisach
przyjętych na podstawie art. 236 ust. 1.
Artykuł 240
Treść świadectw zdrowia zwierząt
1.           Świadectwo zdrowia
zwierząt, o którym mowa w art. 239 ust. 1 lit. a), zawiera co najmniej
następujące informacje:
a)      nazwę i adres:
(i)      zakładu lub miejsca pochodzenia;
(ii)      zakładu lub miejsca przeznaczenia;

(iii)     w stosownych przypadkach, zakładów
przeznaczonych do zgromadzeń lub do odpoczynku zwierząt
utrzymywanych;
b)      opis zwierząt, materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu lub produktów pochodzenia
zwierzęcego;
c)      liczba lub objętość
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu lub
produktów pochodzenia zwierzęcego;
d)      w stosownych przypadkach, dane
identyfikacyjne i rejestracyjne zwierząt lub materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu;
e)      informacje niezbędne do wykazania,
że zwierzęta, materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu i
produkty pochodzenia zwierzęcego wprowadzane do Unii spełniają
wymagania w zakresie zdrowia zwierząt dotyczące wprowadzania do Unii,
określone w art. 230 i w art. 236 ust. 3 oraz w przepisach przyjętych
na podstawie art. 236 ust. 1 i art. 241.
2.           Świadectwo zdrowia
zwierząt, o którym mowa w art. 239 ust. 1 lit. a), może zawierać
inne informacje wymagane zgodnie z innymi przepisami Unii.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      informacji, które należy
zawrzeć w świadectwie zdrowia zwierząt, o którym mowa w art. 239
ust. 1 lit. a), w dodatku do informacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego
artykułu;
b)      informacji, które należy
zawrzeć w deklaracjach lub innych dokumentach, o których mowa w art. 239
ust. 1 lit. b).
4.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły dotyczące wzorów formularzy
świadectw zdrowia zwierząt, deklaracji i innych dokumentów, o których
mowa w ust. 239 ust. 1. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
5.           Do czasu ustanowienia reguł w
aktach delegowanych i wykonawczych przyjętych na podstawie ust. 3 i 4
niniejszego artykułu odnośnie do poszczególnych gatunków lub
kategorii zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu lub produktów pochodzenia zwierzęcego, jeżeli takie
reguły nie zostały ustanowione na podstawie przepisów Unii, o których
mowa w art. 258 ust. 2, państwa członkowskie mogą stosować
przepisy krajowe, o ile przepisy te spełniają warunki określone
w ust. 1 niniejszego artykułu.
Sekcja 6
Odstępstwa i dodatkowe wymagania dotyczące niektórych kategorii
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i
produktów pochodzenia zwierzęcego
Artykuł 241
Odstępstwa i dodatkowe wymagania dotyczące niektórych kategorii
zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i
produktów pochodzenia zwierzęcego
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania zgodnie z art. 253 aktów delegowanych dotyczących odstępstw
od wymagań określonych w art. 230 ust. 1, art. 234 i 239 oraz aktów
delegowanych w sprawie dodatkowych wymagań dotyczących wprowadzania
do Unii:
a)      zwierząt:
(i)      przeznaczonych do cyrków, na imprezy,
wystawy, prezentacje, pokazy, i do zakładów odizolowanych;
(ii)      będących zwierzętami
domowymi;
(iii)     przeznaczonych do wykorzystania do
celów naukowych;
(iv)     których miejsce ostatecznego
przeznaczenia znajduje się poza Unią;
(v)     pochodzących z Unii i
przemieszczanych do państwa lub terytorium trzeciego, a następnie z
powrotem przemieszczanych do Unii z tego państwa lub terytorium trzeciego;
(vi)     pochodzących z Unii i
przewożonych przez państwo lub terytorium trzecie w drodze do innej
części Unii;
(vii)    przeznaczonych do czasowego wypasu w
sąsiedztwie granic Unii;
(viii)   stwarzających nieistotne ryzyko dla
statusu zdrowia zwierząt w Unii;
b)      produktów pochodzenia zwierzęcego:
(i)      przeznaczonych do użytku
osobistego;
(ii)      do spożycia w środkach
transportu przybywających z państw lub terytoriów trzecich;
c)      materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego:
(i)      przeznaczonych do wykorzystania jako
próbki handlowe;
(ii)      przeznaczonych do wykorzystania jako
próbki badawcze i diagnostyczne;
(iii)     których miejsce ostatecznego
przeznaczenia znajduje się poza Unią;
(iv)     pochodzących z Unii i
przemieszczanych do państwa lub terytorium trzeciego, a następnie z
powrotem przemieszczanych do Unii z tego państwa lub terytorium trzeciego;
(v)     pochodzących z Unii i
przewożonych przez państwo lub terytorium trzecie w drodze do innej
części Unii;
(vi)     stwarzających nieistotne ryzyko dla
statusu zdrowia zwierząt w Unii.
W tych aktach delegowanych bierze się pod
uwagę kwestie, o których mowa w art. 237 i 238.
2.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły:
a)      dotyczące wzorów formularzy
świadectw zdrowia zwierząt, deklaracji i innych dokumentów dla
kategorii zwierząt, materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu i produktów pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w ust. 1;
b)      wskazujące, w odniesieniu do
produktów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, kody z
Nomenklatury scalonej, o ile takie kody nie są określone w przepisach
przyjętych na podstawie art. 45 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr
XXX/XXX [No to be added…on official controls].
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział 2
Wprowadzanie do Unii niektórych towarów innych niż zwierzęta,
materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu i produkty pochodzenia
zwierzęcego z państw i terytoriów trzecich
Artykuł 242
Czynniki chorobotwórcze oraz akty delegowane
1.           Każda osoba fizyczna lub
prawna, która wprowadza do Unii czynniki chorobotwórcze:
a)      zapewnia, by ich wprowadzenie do Unii nie
stwarzało ryzyka dla zdrowia zwierząt ani dla zdrowia publicznego w
Unii w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust.
1 lit. d), i do nowo występujących chorób;
b)      wprowadza odpowiednie środki
kontroli choroby i środki zapobiegania chorobom, aby zapewnić, by
wprowadzenie tych czynników chorobotwórczych nie stwarzało ryzyka
bioterroryzmu.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 ustanawiających
wymagania dotyczące wprowadzania do Unii czynników chorobotwórczych; akty
te dotyczą:
a)      opakowania czynników chorobotwórczych;
b)      innych środków ograniczających
ryzyko wymaganych do celów zapobiegania uwolnieniu i rozprzestrzenianiu
się czynników chorobotwórczych.
Artykuł 243
Materiał roślinny oraz akty delegowane i wykonawcze
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących:
a)      szczególnych wymagań w zakresie
zdrowia zwierząt dotyczących wprowadzania do Unii materiału
roślinnego, który stanowi drogę przenoszenia chorób wpisanych do
wykazu lub nowo występujących chorób;
b)      wymagań odnośnie do:
(i)      certyfikacji zdrowia zwierząt, przy
uwzględnieniu reguł przewidzianych w art. 239 ust. 1 lit. a) oraz
art. 239 ust. 2 i 3; lub
(ii)      deklaracji i innych dokumentów, przy
uwzględnieniu reguł przewidzianych w art. 239 ust. 1 lit. b).
2.           Komisja ustanawia wymagania w
zakresie zdrowia zwierząt określone w ust. 1 niniejszego
artykułu w razie niekorzystnej sytuacji dotyczącej choroby w
państwach lub na terytoriach trzecich w odniesieniu do chorób wpisanych do
wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), lub do nowo
występujących chorób, oraz przy uwzględnieniu
następujących kryteriów:
a)      tego, czy choroba wpisana do wykazu lub
nowo występująca choroba, która może być przenoszona za
pośrednictwem materiału roślinnego, stanowi poważne ryzyko
dla zdrowia zwierząt lub dla zdrowia ludzi w Unii;
b)      prawdopodobieństwa, że
zwierzęta z gatunków wpisanych do wykazu w odniesieniu do danej choroby
wpisanej do wykazu lub nowo występującej choroby bezpośrednio
lub pośrednio zetkną się z materiałem roślinnym, o
którym mowa w ust. 1;
c)      dostępności i skuteczności
alternatywnych środków ograniczających ryzyko w odniesieniu do
materiału roślinnego, które mogą wyeliminować lub ograniczyć
do minimum ryzyko przeniesienia choroby, o którym mowa w ust. 2 lit. a).
3.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły wskazujące, w odniesieniu do
materiału roślinnego, o którym mowa w ust. 1 niniejszego
artykułu, kody z Nomenklatury scalonej, o ile takie kody nie są
wskazane w przepisach przyjętych na podstawie art. 45 ust. 2 lit. b)
rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX [Number to be added…on official controls].
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Artykuł 244
Środki transportu, sprzęt, materiały opakowaniowe, woda
służąca do transportu, pasza i zielonka oraz akty delegowane i
wykonawcze
1.           Podmioty, które wprowadzają do
Unii zwierzęta i produkty, wprowadzają podczas transportu odpowiednie
i niezbędne środki zapobiegania chorobom podczas transportu, jak
przewidziano w art. 122 ust. 1 i art. 191 ust. 1.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania zgodnie z art. 253 aktów delegowanych dotyczących:
a)      szczególnych wymagań w zakresie
zdrowia zwierząt dotyczących wprowadzania do Unii:
a)       środków transportu zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu i produktów
pochodzenia zwierzęcego, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
i produktów pochodnych;
b)      sprzętu, materiałów
opakowaniowych lub wody służącej do transportu zwierząt,
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, produktów pochodzenia
zwierzęcego, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów
pochodnych bądź paszy lub zielonki, które mogą przenosić
choroby zwierząt;
b)      wymagań odnośnie do:
(i)      certyfikacji zdrowia zwierząt, przy
uwzględnieniu reguł określonych w art. 239 ust. 1 lit. a) oraz
art. 239 ust. 2 i 3; lub
(ii)      deklaracji i innych dokumentów, przy
uwzględnieniu reguł określonych w art. 239 ust. 1 lit. b).
3.           Komisja ustanawia wymagania w
zakresie zdrowia zwierząt określone w ust. 2 w razie niekorzystnej
sytuacji w zakresie choroby w odniesieniu do chorób wpisanych do wykazu, o
których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), lub do nowo występujących
chorób, które stwarzają poważne ryzyko dla zdrowia zwierząt i
ludzi w Unii, jeżeli sytuacja ta występuje w:
a)      sąsiednim państwie trzecim;
b)      państwie trzecim pochodzenia;
c)      państwie trzecim tranzytu.
4.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych ustanowić reguły wskazujące, w odniesieniu do
towarów, o których mowa w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu, kody z
Nomenklatury scalonej, o ile takie kody nie są wskazane w przepisach
przyjętych na podstawie art. 45 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr
XXX/XXX [Publication office: No of Regulation] w sprawie kontroli
urzędowych.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
Rozdział
3
Wywóz
Artykuł 245
Wywóz z Unii
1.           Państwa członkowskie
wprowadzają odpowiednie środki celem zapewnienia, że wywóz i
powrotny wywóz z Unii zwierząt i produktów do państwa lub terytorium
trzeciego odbywa się zgodnie z określonymi w części IV
regułami dotyczącymi przemieszczania zwierząt i produktów
między państwami członkowskimi, przy uwzględnieniu statusu
w zakresie zdrowia zwierząt w państwie lub terytorium trzecim
przeznaczenia lub w jego strefie lub przedziale, w odniesieniu do chorób
wpisanych do wykazu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. d), oraz do nowo
występujących chorób.
Na wniosek właściwego organu
państwa lub terytorium trzeciego, które dokonuje przywozu, lub jeżeli
tak przewidują ustawy, rozporządzenia, normy, kodeksy dobrych praktyk
i inne procedury prawne i administracyjne obowiązujące w tym
państwie lub na tym terytorium, wywóz i powrotny wywóz z Unii mogą
odbywać się zgodnie z tymi przepisami.
2.           Jeżeli mają zastosowanie
przepisy umowy dwustronnej zawartej między Unią a państwem lub
terytorium trzecim, zwierzęta i produkty wywożone z Unii do tego
państwa lub terytorium trzeciego są zgodne z tymi przepisami.
CZĘŚĆ VI
ŚRODKI NADZWYCZAJNE
Sekcja 1
Środki nadzwyczajne dotyczące przemieszczeń zwierząt i
produktów w Unii oraz środków transportu i innych przedmiotów, które
mogą mieć styczność z takimi zwierzętami i produktami
Artykuł 246
Środki nadzwyczajne wprowadzane przez właściwy organ
dotkniętego państwa członkowskiego w przypadku wystąpienia
ogniska choroby wpisanej do wykazu lub nowo występującej choroby
bądź w razie wystąpienia zagrożenia na jego terytorium
1.           W przypadku wystąpienia ogniska
choroby wpisanej do wykazu lub nowo występującej choroby
bądź w razie wystąpienia zagrożenia na jego terytorium,
które to ognisko lub zagrożenie prawdopodobnie stanowi poważne ryzyko,
właściwy organ państwa członkowskiego, w którym to
nastąpiło, w zależności od powagi sytuacji i od danej
choroby lub zagrożenia, niezwłocznie wprowadza co najmniej jeden z
następujących środków nadzwyczajnych, aby zapobiec
rozprzestrzenianiu się choroby lub zagrożenia:
a)      w przypadku chorób wpisanych do wykazu:
(i)      o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a) –
środki kontroli choroby określone w części III tytuł
II rozdział 1;
(ii)      o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b)
i c) – środki kontroli choroby określone w części III
tytuł II rozdział 2;
b)      w przypadku nowo występujących
chorób i w przypadku zagrożeń:
(i)      ograniczenia przemieszczeń
zwierząt i produktów pochodzących z zakładów, lub w stosownych
przypadkach, z obszarów objętych ograniczeniami lub z przedziałów, w
których to zakładach, obszarach lub przedziałach wystąpiło
ognisko choroby lub zagrożenie, lub ograniczenia przemieszczeń
środków transportu i innych przedmiotów, które mogły mieć
styczność z tymi zwierzętami lub produktami;
(ii)      kwarantannę zwierząt i
izolację produktów;
(iii)     nadzór i środki
identyfikowalności;
(iv)     stosowne nadzwyczajne środki
kontroli choroby określone w części III tytuł II
rozdział 1;
c)      inne środki nadzwyczajne, które
właściwy organ uzna za odpowiednie do celów skutecznej i wydajnej
kontroli rozprzestrzeniania się choroby lub zagrożenia oraz
zapobiegania takiemu rozprzestrzenianiu się.
2.           Właściwy organ, o którym
mowa w ust. 1, informuje Komisję i inne państwa członkowskie:
a)      natychmiast o wystąpieniu ogniska
choroby lub o wystąpieniu zagrożenia, o których mowa w ust. 1;
b)      niezwłocznie o środkach
nadzwyczajnych wprowadzonych na podstawie ust. 1.
Artykuł 247
Środki nadzwyczajne wprowadzane przez państwa członkowskie inne
niż państwo członkowskie, w którym wystąpiło ognisko
choroby lub zagrożenie
1.           Właściwy organ
państwa członkowskiego innego niż państwo
członkowskie, w którym wystąpiło ognisko choroby lub
zagrożenie, o którym mowa w art. 246 ust. 1, wprowadza co najmniej jeden
ze środków nadzwyczajnych, o których mowa w art. 246 ust. 1, jeżeli
wykryje na swoim terytorium zwierzęta lub produkty z państwa
członkowskiego, o którym mowa w art. 246 ust. 1, lub środki
transportu lub inne przedmioty, które mogły mieć styczność
z takimi zwierzętami i produktami.
2.           W razie wystąpienia
poważnego ryzyka, do czasu, gdy Komisja zgodnie z art. 248 przyjmie
środki nadzwyczajne, właściwy organ, o którym mowa w ust. 1
niniejszego artykułu, może tymczasowo wprowadzić środki
nadzwyczajne, o których mowa w art. 246 ust. 1, w zależności od
powagi sytuacji w odniesieniu do zwierząt lub produktów pochodzących
z zakładów lub innych miejsc, bądź w stosownych przypadkach z
obszarów objętych ograniczeniami w państwie członkowskim, gdzie
wystąpiła choroba lub zagrożenie, o którym mowa w art. 246 ust.
1, lub w odniesieniu do środków transportu bądź innych
przedmiotów, które mogły mieć styczność z takimi
zwierzętami.
3.           Właściwy organ, o którym
mowa w ust. 1, informuje Komisję i inne państwa członkowskie:
a)      natychmiast o wystąpieniu ogniska
choroby lub o wystąpieniu zagrożenia, o których mowa w ust. 1;
b)      niezwłocznie o środkach
nadzwyczajnych wprowadzonych na podstawie ust. 1 i 2.
Artykuł 248
Środki nadzwyczajne wprowadzane przez Komisję
1.           W przypadku wystąpienia ogniska
choroby lub wystąpienia zagrożenia, o których mowa w art. 246 ust. 1,
oraz w razie wprowadzenia przez właściwe organy państw
członkowskich środków nadzwyczajnych zgodnie z art. 246 ust. 1 oraz
art. 247 ust. 1 i 2 Komisja ocenia sytuację i wprowadzone środki
nadzwyczajne oraz przyjmuje w drodze aktów wykonawczych środki
nadzwyczajne określone w art. 246 ust. 1 w odniesieniu do zwierząt i
produktów oraz środków transportu i innych przedmiotów, które mogły
mieć styczność z tymi zwierzętami lub produktami, o ile
nastąpi jedna z poniższych sytuacji:
a)      Komisja nie została poinformowana o
wprowadzeniu jakichkolwiek środków na podstawie art. 246 ust. 1 oraz art.
247 ust. 1 i 2;
b)      Komisja uważa, że środki
wprowadzone na podstawie art. 246 ust. 1 oraz art. 247 ust. 1 i 2 nie są
odpowiednie;
c)      Komisja uważa, że należy
zatwierdzić lub zastąpić środki wprowadzone przez
państwa członkowskie na podstawie art. 246 ust. 1 oraz art. 247 ust.
1 i 2, aby uniknąć nieuzasadnionych zakłóceń w
przemieszczaniu zwierząt i produktów.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
2.           W należycie uzasadnionych
szczególnie pilnych przypadkach związanych z poważnym ryzykiem rozprzestrzeniania
się choroby lub zagrożenia, Komisja przyjmuje zgodnie z art. 255 ust.
3 akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie.
Sekcja 2
Środki nadzwyczajne dotyczące przesyłek zwierząt i
produktów pochodzących z państw i terytoriów trzecich oraz
środków transportu i innych przedmiotów, które mogą mieć
styczność z takimi przesyłkami
Artykuł 249
Środki nadzwyczajne wprowadzane przez właściwy organ
państwa członkowskiego
Właściwy organ państwa
członkowskiego, który dowie się o przesyłce zwierząt lub
produktów pochodzącej z państwa lub terytorium trzeciego,
bądź o środku transportu lub o przedmiotach, które mogły
mieć styczność z taką przesyłką,
stanowiącą prawdopodobnie poważne ryzyko dla Unii ze
względu na możliwość zakażenia lub zanieczyszczenia
chorobami wpisanymi do wykazu, nowo występującymi chorobami lub
zagrożeniami, natychmiast podejmuje następujące działania:
a)           wprowadza co najmniej jeden z
następujących środków nadzwyczajnych, które są
niezbędne do ograniczenia tego ryzyka, w zależności od powagi
sytuacji:
(i)      zniszczenie przesyłki;
(ii)     kwarantannę zwierząt i
izolację produktów;
(iii)     nadzór i środki identyfikowalności;
(iv)    w stosownych przypadkach, środki
kontroli choroby, o których mowa w części III tytuł II
rozdział 1;
(v)     inne środki nadzwyczajne, które
właściwy organ uzna za odpowiednie do celów zapobiegania
rozprzestrzenianiu się choroby lub zagrożenia do Unii;
b)           natychmiast informuje za
pośrednictwem IMSOC Komisję i inne państwa członkowskie o
ryzyku związanym z daną przesyłką i o jej pochodzeniu.
Artykuł 250
Środki nadzwyczajne wprowadzane przez Komisję
1.           W przypadku gdy w państwie lub
na terytorium trzecim występuje lub rozprzestrzenia się choroba
wpisana do wykazu, nowo występująca choroba lub zagrożenie,
które stwarzają poważne ryzyko, lub jeśli wymagają tego
inne ważne względy zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego,
Komisja może w drodze aktu wykonawczego, działając z
własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego,
przyjąć co najmniej jeden z następujących środków
nadzwyczajnych, w zależności od powagi sytuacji:
a)      zawiesić wprowadzanie do Unii
przesyłek zwierząt i produktów oraz środków transportu lub
innych przedmiotów, które mogły mieć styczność z takimi
przesyłkami, a które mogą rozprzestrzeniać tę chorobę
lub zagrożenie w Unii;
b)      ustanowić specjalne wymagania
dotyczące wprowadzania do Unii przesyłek zwierząt i produktów
oraz środków transportu i innych przedmiotów, które mogły mieć
styczność z takimi przesyłkami, a które mogą
rozprzestrzeniać tę chorobę lub zagrożenie w Unii;
c)      wprowadzić inne nadzwyczajne
środki kontroli choroby celem zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby
lub zagrożenia do Unii.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
2.           W należycie uzasadnionych
szczególnie pilnych przypadkach związanych z poważnym ryzykiem, po
zasięgnięciu opinii danego państwa członkowskiego Komisja
przyjmuje zgodnie z art. 255 ust. 3 akty wykonawcze mające natychmiastowe
zastosowanie.
Artykuł 251
Środki nadzwyczajne wprowadzane przez państwa członkowskie w
przypadku braku działania Komisji
1.           Jeżeli państwo
członkowskie zwróciło się do Komisji o wprowadzenie środków
nadzwyczajnych zgodnie z art. 250, a Komisja nie wprowadziła takich
środków, to państwo członkowskie:
a)      do czasu przyjęcia środków
nadzwyczajnych przez Komisję zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu
może tymczasowo wprowadzić środki nadzwyczajne, o których mowa w
art. 249 lit. a), w odniesieniu do przesyłek zwierząt i produktów
oraz środków transportu i innych przedmiotów, które mogły mieć
styczność z takimi przesyłkami, pochodzących z państw
lub terytoriów trzecich, o których mowa w art. 250 ust. 1, w
zależności od powagi sytuacji na swoim terytorium;
b)      niezwłocznie informuje Komisję
i właściwe organy innych państw członkowskich o takich
środkach nadzwyczajnych, podając przyczyny ich przyjęcia.
2.           Komisja ocenia sytuację i
środki nadzwyczajne wprowadzone przez państwa członkowskie
zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu oraz w razie potrzeby przyjmuje w
drodze aktów wykonawczych środki nadzwyczajne przewidziane w art. 250.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 255
ust. 2.
3.           W należycie uzasadnionych
szczególnie pilnych przypadkach związanych z poważnym ryzykiem
Komisja przyjmuje zgodnie z art. 255 ust. 3 akty wykonawcze mające
natychmiastowe zastosowanie.
CZĘŚĆ
VII
PRZEPISY WSPÓLNE
TYTUŁ I
Przepisy proceduralne
Artykuł 252
Zmiany załączników I i II
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 253 w sprawie zmiany załączników I i II w
celu dostosowania ich do postępu technicznego i naukowego oraz
uwzględnienia zmian sytuacji w zakresie zdrowia publicznego i zdrowia
zwierząt.
Artykuł 253
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.           Powierzenie Komisji uprawnień
do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w
niniejszym artykule.
2.           Uprawnienia do przyjęcia aktów
delegowanych, o których mowa w art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 9 ust. 2,
art. 11 ust. 3, art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 3, art. 18 ust. 3,
art. 24, 28, art. 30 ust. 4, art. 31 ust. 2, art. 34 ust. 2, art. 37 ust. 5,
art. 39, art. 41 ust. 3, art. 42 ust. 5, art. 44 ust. 1, art. 47, art. 48 ust.
3, art. 53 ust. 2, art. 54 ust. 3, art. 55 ust. 2, art. 58 ust. 2, art. 63,
art. 64 ust. 4, art. 67, art. 68 ust. 2, art. 70 ust. 3, art. 72 ust. 2, art.
73 ust. 3, art. 74 ust. 3, art. 76 ust. 2, art. 79, art. 80 ust. 4, art. 85
ust. 3, art. 89 ust. 3, art. 92 ust. 2, art. 96 ust. 3, art. 100 ust. 1, art.
103 ust. 2, art. 114, 115, art. 119 ust. 1, art. 122 ust. 2, art. 128 ust. 1,
art. 129 ust. 2, art. 132, art. 133 ust. 2, art. 134 ust. 2, art. 135 ust. 3,
art. 136 ust. 4, art. 137, art. 141 ust. 1, art. 143 ust. 1, art. 144, art. 146
ust. 4, art. 148 ust. 3, art. 151 ust. 1, art. 152 ust. 2, art. 154 ust. 1,
art. 158, art. 159 ust. 5, art. 160 ust. 3, art. 162 ust. 2, art. 163 ust. 3,
art. 164 ust. 3, art. 165 ust. 5, art. 166 ust. 3, art. 174 ust. 3, art. 179
ust. 2, art. 184 ust. 1, art. 188 ust. 1, art. 191 ust. 2, art. 196 ust. 2,
art. 199 ust. 3, art. 200 ust. 3, art. 201 ust. 2, art. 202 ust. 2, art. 203 ust.
2, art. 204 ust. 3, art. 205, 211, art. 213 ust. 1, art. 214, art. 216 ust. 4,
art. 218 ust. 3, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 3, art. 223 ust. 3, art. 224
ust. 5, art. 225 ust. 3, art. 229 ust. 1, art. 231 ust. 3, art. 233 ust. 3,
art. 235, art. 236 ust. 1, art. 239 ust. 4, art. 240 ust. 3, art. 241 ust. 1,
art. 242 ust. 2, art. 243 ust. 1, art. 244 ust. 2, art. 252, art. 259 ust. 2,
art. 260 ust. 2 i 261 ust. 2, powierza się Komisji na czas
nieokreślony od dnia(*).
3.           Uprawnienia do przyjęcia aktów
delegowanych, o których mowa w art. 229 ust. 1, powierza się Komisji na
okres pięciu lat od dnia (*).
(*)      Data
wejścia w życie podstawowego aktu prawnego lub inna data ustalona
przez prawodawcę.
4.           Przekazanie uprawnień
wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu oraz uprawnień, o których
mowa w art. 229 ust. 1, może zostać w dowolnym momencie odwołane
przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu
kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o
odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w
określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na
ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów
delegowanych.
5.           Niezwłocznie po przyjęciu
aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie.
6.           Akt delegowany przyjęty na
podstawie ust. 2 niniejszego artykułu oraz na podstawie art. 229 ust. 1
wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie
wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu,
zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję,
że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o
dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 254
Tryb pilny
1.           Akty
delegowane przyjęte w trybie niniejszego artykułu wchodzą w
życie niezwłocznie i mają zastosowanie, dopóki nie zostanie
wyrażony sprzeciw zgodnie z ust. 2. Przekazując akt delegowany
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, podaje się powody zastosowania trybu
pilnego.
2.           Parlament
Europejski albo Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego
zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 253 ust. 6. W takim przypadku
Komisja uchyla akt niezwłocznie po doręczeniu przez Parlament
Europejski lub Radę decyzji o sprzeciwie.
Artykuł 255
Procedura komitetowa
1.           Komisję wspomaga Stały
Komitet ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Paszy ustanowiony
na mocy art. 58 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002. Komitet ten jest
komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr
182/2011.
3.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr
182/2011 w związku z jego art. 5.
TYTUŁ II
Sankcje
Artykuł 256
Sankcje
Państwa członkowskie
określają, jakie sankcje mają zastosowanie, gdy naruszone
zostaną przepisy niniejszego rozporządzenia i wprowadzają
wszystkie środki niezbędne do zapewnienia, aby przepisy te były
wykonywane. Wprowadzone sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i
odstraszające.
Państwa członkowskie
powiadamiają Komisję o tych przepisach najpóźniej do dnia [date
to be inserted: one year from the date of application of this Regulation],
a następnie niezwłocznie powiadamiają ją o wszelkich
zmianach mających wpływ na te przepisy.
TYTUŁ III
Środki wprowadzane przez państwa członkowskie
Artykuł 257
Środki wprowadzane przez państwa członkowskie
1.           Państwa członkowskie
mogą stosować na swoich terytoriach dodatkowe lub bardziej
restrykcyjne środki niż te, które są ustanowione w niniejszym
rozporządzeniu, wyłącznie w odniesieniu do:
a)      określonych w części I
rozdział 3 obowiązków w zakresie zdrowia zwierząt;
b)      powiadamiania w obrębie państw
członkowskich, o którym mowa w art. 16;
c)      nadzoru określonego w
części II rozdział 2;
d)      rejestracji, zatwierdzania, dokumentacji
i rejestrów określonych w części IV tytuł I rozdział 1
i w części IV tytuł II rozdział 1;
e)      określonych w części IV
tytuł I rozdział 2 wymagań identyfikowalności
dotyczących utrzymywanych zwierząt lądowych i materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu.
2.           Środki krajowe, o których mowa
w ust. 1, są zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz:
a)      nie utrudniają przemieszczania
zwierząt i produktów pomiędzy państwami członkowskimi;
b)      nie są sprzeczne z przepisami, o
których mowa w ust. 1.
CZĘŚĆ VIII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 258
Uchylenie
1.           Traci moc decyzja 78/642/EWG,
dyrektywa 79/110/EWG, dyrektywa 81/6/EWG, decyzja 89/455/EWG, dyrektywa
90/423/EWG i decyzja 90/678/EWG.
2.           Następujące akty
tracą moc z dniem [the date of application of this Regulation]:
–
dyrektywa 64/432/EWG;
–
dyrektywa 77/391/EWG;
–
dyrektywa 78/52/EWG;
–
dyrektywa 80/1095/EWG;
–
dyrektywa 82/894/EWG;
–
dyrektywa 88/407/EWG;
–
dyrektywa 89/556/EWG;
–
dyrektywa 90/429/EWG;
–
dyrektywa 91/68/EWG;
–
decyzja 91/666/EWG;
–
dyrektywa 92/35/EWG;
–
dyrektywa 92/65/EWG;
–
dyrektywa 92/66/EWG;
–
dyrektywa 92/118/EWG;
–
dyrektywa 92/119/EWG;
–
decyzja 95/410/WE;
–
dyrektywa 2000/75/WE;
–
decyzja 2000/258/WE;
–
rozporządzenie (WE) nr 1760/2000;
–
dyrektywa 2001/89/WE;
–
dyrektywa 2002/60/WE;
–
dyrektywa 2002/99/WE;
–
dyrektywa 2003/85/WE;
–
rozporządzenie (EU) nr [XXX/XXX [Publication
office: Number to be inserted… non-commercial movements of pet animals
and repealing Regulation (EC) No 998/2003],
–
rozporządzenie (WE) nr 21/2004;
–
dyrektywa 2004/68/WE;
–
dyrektywa 2005/94/WE;
–
dyrektywa 2006/88/WE;
–
dyrektywa 2008/71/WE;
–
dyrektywa 2009/156/WE;
–
dyrektywa 2009/158/WE.
Odesłania do tych uchylonych aktów traktuje
się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytuje
się zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w
załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
3.           Akty przyjęte przez
Komisję na podstawie aktów Rady i Parlamentu Europejskiego, o których mowa
w ust. 2, pozostają w mocy, o ile nie są sprzeczne z przepisami
niniejszego rozporządzenia.
Artykuł
259
Środki przejściowe związane z uchyleniem rozporządzenia
(WE) nr 1760/2000, rozporządzenia (WE) nr 21/2004 i dyrektywy 2008/71/WE
1.           Niezależnie od art. 258 ust. 2
niniejszego rozporządzenia, rozporządzenie (WE) nr 1760/2000,
rozporządzenie (WE) nr 21/2004 i dyrektywa 2008/71/WE nadal są
stosowane do terminu, który zostanie określony w drodze aktu delegowanego
przyjętego zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 252 dotyczących terminu, w
którym zakończy się stosowanie aktów, o których mowa w ust. 1
niniejszego artykułu.
Termin ten jest terminem rozpoczęcia
stosowania odpowiednich przepisów, które zostaną przyjęte na
podstawie aktów delegowanych określonych w art. 103 ust. 2, art. 114 i 115
niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 260
Środki przejściowe związane z uchyleniem dyrektywy 92/66/EWG, 2000/75/WE,
2001/89/WE, 2000/75/WE, 2002/60/WE, 2003/85/WE i 2005/94/WE
1.           Niezależnie od art. 258 ust. 2
niniejszego rozporządzenia, dyrektywa 92/66/EWG, 2000/75/WE, 2001/89/WE,
2000/75/WE, 2002/60/WE, 2003/85/WE i 2005/94/WE nadal są stosowane do
terminu, który zostanie określony w drodze aktu delegowanego
przyjętego zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących terminu, w
którym zakończy się stosowanie dyrektyw, o których mowa w ust. 1
niniejszego artykułu.
Termin ten jest terminem rozpoczęcia
stosowania odpowiednich przepisów, które zostaną przyjęte na
podstawie aktów delegowanych określonych w art. 44 ust. 1, art. 47 ust. 1,
art. 48 ust. 3, art. 53 ust. 1, art. 54 ust. 3, art. 58 ust. 2, art. 63, art.
64 ust. 4, art. 67, art. 68 ust. 2 i art. 70 ust. 3 niniejszego
rozporządzenia.
Artykuł 261
Środki przejściowe związane z uchyleniem rozporządzenia
(UE) nr [XXX/XXX on the non-commercial movement of pet animals]
1.           Niezależnie od art. 258 ust. 2
niniejszego rozporządzenia, rozporządzenie (UE) nr [XXX/XXX], nadal
jest stosowane do terminu, który zostanie określony w drodze aktu
delegowanego przyjętego zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
2.           Komisja jest uprawniona do przyjmowania
aktów delegowanych zgodnie z art. 253 dotyczących terminu, w którym
zakończy się stosowanie rozporządzenia XXX/XXX.
Termin ten jest terminem rozpoczęcia
stosowania odpowiednich przepisów, które zostaną przyjęte na
podstawie aktów delegowanych określonych w art. 114 lit. f), art. 152 ust.
2 i art. 222 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 262
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
po 36 miesiącach od daty jego wejścia w życie.
Niniejsze
rozporządzenie wiąże w całości i jest
bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
Gatunki
zwierząt domowych
CZĘŚĆ A
Psy (Canis lupus familiaris)
Koty (Felis silvestris catus)
Fretki (Mustela putorius furo)
CZĘŚĆ
B
Bezkręgowce (z wyłączeniem
pszczół, owadów z rodzaju Bombus, mięczaków i skorupiaków)
Ozdobne zwierzęta wodne
Płazy
Gady
Ptaki: wszystkie gatunki ptaków z
wyłączeniem drobiu
Ssaki: gryzonie i króliki inne niż
przeznaczone do produkcji żywności
ZAŁĄCZNIK II
Gatunki
zwierząt kopytnych
 Takson ||
 Rząd || Rodzina || Rodzaje/gatunki
 Perissodactyla || Equidae || Equus spp.
 Tapiridae || Tapirus spp.
 Rhinoceritidae || Ceratotherium spp., Dicerorhinus spp., Diceros spp., Rhinoceros spp.
 Artiodactyla || Antilocapridae || Antilocapra ssp.
 Bovidae || Addax ssp., Aepyceros ssp., Alcelaphus ssp., Ammodorcas ssp., Ammotragus ssp., Antidorcas ssp., Antilope ssp., Bison ssp., Bos ssp.(including Bibos, Novibos, Poephagus), Boselaphus ssp., Bubalus ssp. (including Anoa), Budorcas ssp., Capra ssp., Cephalophus ssp., Connochaetes ssp., Damaliscus ssp.(including Beatragus), Dorcatragus ssp., Gazella ssp., Hemitragus ssp., Hippotragus ssp., Kobus ssp., Litocranius ssp., Madogua ssp., Naemorhedus ssp. (including Nemorhaedus and Capricornis), Neotragus ssp., Oreamuos ssp., Oreotragus ssp., Oryx ssp., Ourebia ssp., Ovibos ssp., Ovis ssp., Patholops ssp., Pelea ssp., Procapra ssp., Pseudois ssp., Pseudoryx ssp., Raphicerus ssp., Redunca ssp., Rupicapra ssp., Saiga ssp., Sigmoceros-Alecelaphus ssp., Sylvicapra ssp., Syncerus ssp., Taurotragus ssp., Tetracerus ssp., Tragelaphus ssp. (including Boocerus).
 Camelidae || Camelus ssp., Lama ssp., Vicugna ssp.
 Cervidae || Alces ssp., Axis-Hyelaphus ssp., Blastocerus ssp., Capreolus ssp., Cervus-Rucervus ssp., Dama ssp., Elaphurus ssp., Hippocamelus ssp., Hydropotes ssp., Mazama ssp., Megamuntiacus ssp., Muntiacus ssp., Odocoileus ssp., Ozotoceros ssp., Pudu ssp., Rangifer ssp.
 Giraffidae || Giraffa ssp., Okapia ssp.
 Hippopotamindae || Hexaprotodon-Choeropsis ssp., Hippopotamus ssp.
 Moschidae || Moschus ssp.
 Suidae || Babyrousa ssp., Hylochoerus ssp., Phacochoerus ssp., Potamochoerus ssp., Sus ssp.,
 Tayassuidae || Catagonus ssp., Pecari-Tayassu ssp.
 Tragulidae || Hyemoschus ssp., Tragulus-Moschiola ssp.
 Proboscidae || Elephantidae || Elephas ssp., Loxodonta ssp.
ZAŁĄCZNIK III
Tabela korelacji, o której mowa w art.
257 ust. 2
1.           Dyrektywa
64/432/WE
 Dyrektywa 64/432/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo), art. 150 ust. 3 i art. 220 ust. 3
 art. 3 ust. 1 art. 3 ust. 2 || art. 121 i 123 art. 121 ust. 2, art. 123 ust. 1, art. 146 ust. 3 i 4
 art. 4 ust. 1 art. 4 ust. 2 i 3 || art. 121 ust. 1 art. 122 ust. 1 i 2
 art. 5 ust. 1 art. 5 ust. 2 art. 5 ust. 2 lit. a) art. 5 ust. 2 lit. b) art. 5 ust. 3 art. 5 ust. 4 art. 5 ust. 5 || art. 140 ust. 1, art. 142 i 143 art. 146 ust. 3 i 4 art. 144 lit. a) art. 141 ust. 1 lit. b), art. 146 ust. 3 i 4 art. 150, art. 130, 132 i 150
 art. 6 || art. 127, 128,129
 art. 6a || -
 art. 7 || art. 129, 130, art. 131 lit. a) i art. 132
 art. 8 || art. 16, 17, 18, art. 16 ust. 3, art. 17 ust. 3, art. 18 ust. 3 i art. 19
 art. 9 || art. 30 ust. 1, art. 31, 32, art. 30 ust. 3 i 4, art. 31 ust. 2
 art. 10 || art. 30 ust. 2, art. 31, 32, 36, 41, 42, 39, 40, art. 41 ust. 3 i art. 42 ust. 5 i 6
 art. 11 ust. 1 art. 11 ust. 2 art. 11 ust. 3 art. 11 ust. 4 art. 11 ust. 5 i 6 || art. 89 ust. 1 lit. a), art. 92, 93 i art. 92 ust. 2 art. 97, 100 i 101 art. 93, 94 art. 95 art. 92 ust. 1 lit. d) i art. 92 ust. 2 lit. d)
 art. 12 ust. 1 art. 12 ust. 2 art. 12 ust. 3 art. 12 ust. 4 art. 12 ust. 5 i 6 || art. 122, art. 99 i 100 art. 122 ust. 1 lit. a) i b) art. 140 ust. 3 -
 art. 13 ust. 1 i 2 art. 13 ust. 3 art. 13 ust. 4 art. 13 ust. 5 i 6 || art. 89, 92, 93, 94, 97, 100 i 101 art. 95 - art. 96
 art. 14 ust. 1 i 2 art. 14 ust. 3 pkt A i B art. 14 ust. 3 pkt C art. 14 ust. 4-6 || - - art. 103 -
 art. 15 ust. 1 art. 15 ust. 2-4 || art. 256 -
 art. 16 || -
 art. 17 || -
 art. 17a || -
 art. 18 || art. 103
 art. 19 || -
 art. 20 || -
2.           Dyrektywa
77/391/EWG
 Dyrektywa 77/391/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 ust. 1 art. 2 ust. 2 art. 2 ust. 3 art. 2 ust. 4 || art. 30 ust. 1 art. 31 i 32 art. 33 art. 36 i 41
 art. 3 ust. 1 art. 3 ust. 2 art. 3 ust. 3 art. 3 ust. 4 || art. 30 ust. 1 art. 31 i 32 art. 33 art. 36 i 41
 art. 4 || art. 30 ust. 1, art. 31, 32, 33, 36 i 41
 art. 5 || -
 art. 6 || -
 art. 7 || -
 art. 8 || -
 art. 9 || -
 art. 10 || -
 art. 11 || -
 art. 12 || -
 art. 13 || -
 art. 14 || -
 art. 15 || -
3.           Dyrektywa
78/52/EWG
 Dyrektywa 78/52/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 ust. 1 art. 3 ust. 2 art. 3 ust. 3 art. 3 ust. 4 || art. 30 ust. 1, art. 31, 34 i 35 - - art. 30 ust. 1 i art. 31
 art. 4 || art. 30 ust. 1, art. 31 i 35
 art. 5 || art. 16, 17, 18, 46 i 47
 art. 6 ust. 1 art. 6 ust. 2 art. 6 ust. 3 || art. 73-75 art. 76 i 77 art. 78 i 79
 art. 7 || art. 78 i 79
 art. 8 || art. 78 i 79
 art. 9 || art. 78 i 79
 art. 10 || art. 78 i 79
 art. 11 || art. 78 i 79
 art. 12 || art. 78 i 79
 art. 13 || art. 16, 17, 18, 46 i 47
 art. 14 ust. 1 art. 14 ust. 2 art. 14 ust. 3 || art. 73-75 art. 76 i 77 art. 78 i 79
 art. 15 || art. 78 i 79
 art. 16 || art. 78 i 79
 art. 17 || art. 78 i 79
 art. 18 || art. 78 i 79
 art. 19 || art. 78 i 79
 art. 20 || art. 78 i 79
 art. 21 || -
 art. 22 || art. 16, 17, 18, 46 i 47
 art. 23 || art. 73-79
 art. 24 || art. 78 i 79
 art. 25 || art. 78 i 79
 art. 26 || art. 78 i 79
 art. 27 || art. 121 ust. 1, art. 123 ust. 1 lit. b)
 art. 28 || -
 art. 29 || -
 art. 30 || -
4.           Dyrektywa 80/1095/EWG
 Dyrektywa 80/1095/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || art. 30 ust. 1 i art. 36
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 30 ust. 1, art. 34 i 35
 art. 3a || art. 30 ust. 1, art. 34 i 35
 art. 4 || art. 31, 32 i 35
 art. 4a || art. 31, 32 i 35
 art. 5 || -
 art. 6 || art. 30 ust. 1 lit. b), art. 30 ust. 3 i art. 31
 art. 7 || art. 36, 39 i 40
 art. 8 || art. 41 i 42
 art. 9 || -
 art. 11 || -
 art. 12 || -
 art. 12a || -
 art. 13 || -
5.           Dyrektywa 82/894/EWG
 Dyrektywa 82/894/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 17, 19, 20 i 21
 art. 4 || art. 17,18, 19, 20 i 21
 art. 5 || art. 21 lit. b) i c)
 art. 6 || -
 art. 7 || -
 art. 8 || -
6.           Dyrektywa 88/407/EWG
 Dyrektywa 88/407/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 157 i 158
 art. 4 || art. 158 lit. b) i c)
 art. 5 || art. 89, 92, 95 i 96
 art. 6 ust. 1 art. 6 ust. 2 art. 6 ust. 3 i 4 || art. 159 i 160 - -
 art. 8 || art. 230 ust. 1 lit. a) i art. 231
 art. 9 || art. 230 ust. 1 lit. b), art. 234 i 235
 art. 10 || art. 230 ust. 1 lit. c), art. 231, 236 i 238
 art. 11 || art. 230 ust. 1 lit. d), art. 239 i 240
 art. 12 || art. 230 ust. 2
 art. 15 || art. 246-251
 art. 16 || -
 art. 17 || -
 art. 18 || -
 art. 20 || -
 art. 21 || -
 art. 22 || -
7.           Dyrektywa 89/556/EWG
 Dyrektywa 89/556/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 157, 158 i 159
 art. 5 ust. 1 art. 5 ust. 2 art. 5 ust. 2a i 3 || art. 89 i 92 art. 96 art. 92
 art. 6 || art. 159 i 160
 art. 7 || art. 230 ust. 1 lit. a) i art. 231
 art. 8 || art. 230 ust. 1 lit. b), art. 234 i 235
 art. 9 || art. 230 ust. 1 lit. c), art. 236 i 238
 art. 10 || art. 230 ust. 1 lit. d), art. 239 i 240
 art. 11 || art. 230 ust. 2, art. 249-251
 art. 14 || art. 246-248
 art. 15 || -
 art. 16 || -
 art. 17 || -
 art. 18 || -
 art. 19 || -
 art. 20 || -
 art. 21 || -
8.           Dyrektywa 90/429/EWG
 Dyrektywa 90/429/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 157 i 158
 art. 4 || -
 art. 5 ust. 1 art. 5 ust. 2 || art. 89 i 92 art. 96
 art. 6 ust. 1 art. 6 ust. 2 || art. 159 i 160 -
 art. 7 || art. 230 ust. 1 lit. a) i art. 231
 art. 8 || art. 230 ust. 1 lit. b), art. 234 i 235
 art. 9 || art. 230 ust. 1 lit. c), art. 236 i 238
 art. 10 || art. 230 ust. 1 lit. d), art. 239 i 240
 art. 11 ust. 1 art. 11 ust. 2 i 3 || art. 230 ust. 2 -
 art. 12 || art. 239
 art. 13 || -
 art. 14 || -
 art. 15 || art. 246-251
 art. 16 || -
 art. 17 || -
 art. 18 || -
 art. 19 || -
 art. 20 || -
 art. 21 || -
 art. 22 || -
9.           Dyrektywa 91/68/EWG
 Dyrektywa 91/68/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo), art. 150 ust. 3 i art. 220 ust. 3
 art. 3 ust. 1, 2, 3 i 5 art. 3 ust. 4 || art. 127 i 128 art. 136
 art. 4 ust. 1 art. 4 ust. 2 art. 4 ust. 3 || art. 121 ust. 2 lit. b), art. 127 i 128 art. 125 art. 128
 art. 4a || art. 128
 art. 4b ust. 1-3 art. 4b ust. 4 art. 4b ust. 5 art. 4b ust. 6 || art. 128 art. 130 art. 129 art. 121 ust. 1 i art. 122
 art. 4c ust. 1 i 2 art. 4c ust. 3 || art. 128 art. 130 i 132
 art. 5 || art. 128
 art. 6 || art. 128
 art. 7 ust. 1-3 art. 7 ust. 4 || art. 30, 31 i 32 -
 art. 8 ust. 1-3 art. 8 ust. 4 || art. 36, 39 i 40 -
 art. 8a ust. 1 art. 8a ust. 2 art. 8a ust. 3 art. 8a ust. 4 art. 8a ust. 5 || art. 89 ust. 1 lit. a), art. 92, 93 i 131 art. 97, 100 art. 93, 94 i 96 art. 95 art. 92 ust. 1 lit. d) i art. 92 ust. 2 lit. d)
 art. 8b ust. 1 art. 8b ust. 2 art. 8b ust. 3 art. 8b ust. 4 || art. 82, art. 89 ust. 1 lit. a), art. 92, 93, 97, 100 i 131 art. 89, 92 i 93 art. 95 -
 art. 8c ust. 1 art. 8c ust. 2 art. 8c ust. 3 art. 8c ust. 4 i 5 || art. 85 i 122 art. 99 art. 122 ust. 1 lit. a) -
 art. 9 || art. 140, 141, 142, 143, 144, 145, 146 i 150
 art. 10 || -
 art. 11 || -
 art. 12 || art. 141 lit. b)
 art. 14 || -
 art. 15 || -
 art. 17 || -
 art. 18 || -
10.         Decyzja 91/666/EWG
 Decyzja 91/666/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 48
 art. 4 || art. 48, 49 i 50
 art. 5 || art. 48 i 50
 art. 6 || art. 15 i art. 48 ust. 3 lit. b)
 art. 7 || art. 50
 art. 8 || -
 art. 9 || -
 art. 10 || -
 art. 11 || -
 art. 12 || -
11.         Dyrektywa 92/35/EWG
 Dyrektywa 92/35/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 16
 art. 4 || art. 53-57 i art. 59
 art. 5 || art. 46 i 47
 art. 6 || art. 60-69
 art. 7 || art. 57
 art. 8 || art. 64
 art. 9 || art. 65, 66 i 67
 art. 10 || art. 65, 66 i 67
 art. 11 || art. 68
 art. 12 || art. 71 ust. 1
 art. 13 || art. 65 ust. 2
 art. 14 || -
 art. 15 || -
 art. 16 || -
 art. 17 || art. 43, 44 i 45
 art. 18 || -
 art. 19 || -
 art. 20 || -
 art. 21 || -
 art. 22 || -
12.         Dyrektywa 92/65/EWG
 Dyrektywa 92/65/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || -
 art. 4 || art. 121, 123, 16, 17, 18, art. 30 ust. 2, art. 140-143, art. 146 i 148
 art. 5 || art. 133, 134, 140, 141
 art. 6 pkt A art. 6 pkt B || art. 121, 123, 127, 128, 134, 137, 140-143 -
 art. 7 pkt A art. 7 pkt B || art. 121, 123, 127, 128, 134, 137 i 140-143 -
 art. 8 || art. 121, 123, 133 i 140-143
 art. 9 || art. 121, 123, 133 i 140-143
 art. 10 ust. 1-4 art. 10 ust. 5-7 || art. 121, 123, 133, 140-143 -
 art. 10a || -
 art. 11 ust. 1 art. 11 ust. 2 i 3 art. 11 ust. 4 art. 11 ust. 5 || art. 155 art. 155, 157, 158 i 140-143 art. 92 i 96 art. 162
 art. 12 ust. 1 art. 12 ust. 2 art. 12 ust. 3 art. 12 ust. 4 art. 12 ust. 5 art. 12 ust. 6 || - art. 246-248 art. 82, 97 i 100 art. 140-146 i art. 149-151 - art. 256
 art. 13 ust. 1 art. 13 ust. 2 || art. 133, 140-146 i 148 art. 90, 92, 93-96
 art. 14 || art. 30, 31 i 32
 art. 15 || art. 36, 39, 40 i 41
 art. 16 || art. 230 ust. 1 i art. 236
 art. 17 ust. 1 art. 17 ust. 2 art. 17 ust. 3 art. 17 ust. 4 i 5 || art. 230 ust. 1 lit. a), b) i c) art. 231, art. 231, 234 i 235 -
 art. 18 || art. 230 ust. 1 lit. d), art. 239
 art. 19 || art. 236
 art. 20 || art. 230 ust. 2, art. 246-248
 art. 21 || art. 141, 142, 143, 160, 209 i 211
 art. 22 || -
 art. 23 || -
 art. 24 || art. 230 ust. 1 lit. d), art. 239, art. 241 ust. 1 lit. a) ppkt (v) i art. 241 ust. 1 lit. c) ppkt (iv)
 art. 25 || -
 art. 26 || -
 art. 27 || -
 art. 28 || -
 art. 29 || -
 art. 30 || -
13.         Dyrektywa 92/66/EWG
 Dyrektywa 92/66/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 16
 art. 4 || art. 53-56, art. 57 ust. 1 i art. 59
 art. 5 || art. 60-63
 art. 6 || art. 63
 art. 7 || art. 57 i art. 43 ust. 2 lit. d)
 art. 8 || art. 55 i 56
 art. 9 ust. 1 art. 9 ust. 2-7 || art. 64 art. 65-68
 art. 10 || art. 65 i 67
 art. 11 || art. 67 lit. b), art. 68 ust. 1 lit. b) i art. 68 ust. 2 lit. a)
 art. 12 || art. 54
 art. 13 || art. 65 ust. 2
 art. 14 || -
 art. 15 || -
 art. 16 || art. 46 i 47
 art. 17 || art. 47
 art. 18 || art. 65 lit. e), art. 67 i 69
 art. 19 ust. 1-3 art. 19 ust. 4 art. 19 ust. 5 || art. 53-56 art. 57 ust. 1, art. 60-63 art. 71 ust. 2
 art. 20 || -
 art. 21 || art. 43 i 44
 art. 22 || -
 art. 23 || -
 art. 24 || -
 art. 25 || -
 art. 26 || -
 art. 27 || -
14.         Dyrektywa
92/118/EWG
 Dyrektywa 92/118/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 164, 223 i art. 228 lit. c) ppkt (v)
 art. 4 ust. 1 art. 4 ust. 2 || art. 164, 223 i art. 228 lit. c) ppkt (v) -
 art. 5 || art. 164 i 223
 art. 6 || art. 15 ust. 1 lit. b) i art. 15 ust. 2 lit. b)
 art. 7 ust. 1 art. 7 ust. 2 art. 7 ust. 3 art. 7 ust. 4 || - art. 246-248 - art. 256
 art. 8 || -
 art. 9 || art. 230 i 236
 art. 10 || art. 230, 236, 239 i 241
 art. 11 || art. 241 ust. 1 lit. c) ppkt (ii)
 art. 12 || -
 art. 13 || art. 241 ust. 1 lit. c) ppkt (i)
 art. 14 || -
 art. 15 || -
 art. 16 || art. 241 ust. 1 lit. c) ppkt (v)
 art. 17 || -
 art. 18 || -
 art. 19 || -
 art. 20 || -
15.         Dyrektywa
92/119/EWG
 Dyrektywa 92/119/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 16
 art. 4 || art. 53-57 i art. 59
 art. 5 || art. 60-63
 art. 6 || art. 70 i art. 71 ust. 2
 art. 7 || art. 63
 art. 8 || art. 57
 art. 9 || art. 62 i 63
 art. 10 || art. 64
 art. 11 || art. 65-68 i art. 71 ust. 2
 art. 12 || art. 65-68
 art. 13 || art. 67 lit. a)
 art. 14 || art. 65 ust. 2
 art. 15 || -
 art. 16 || art. 63 lit. b), art. 67 lit. b), art. 68 ust. 1 lit. b) i art. 68 ust. 2 lit. a)
 art. 17 || -
 art. 18 || -
 art. 19 || art. 46, 47 i 69
 art. 20 || art. 43, 44 i 45
 art. 21 || -
 art. 22 || -
 art. 23 || -
 art. 24 || -
 art. 25 || -
 art. 26 || -
 art. 27 || -
 art. 28 || -
16.         Decyzja
95/410/EWG;
 Decyzja 95/410/EWG; || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || art. 127-129
 art. 2 || art. 128 ust. 1 lit. c)
 art. 3 || art. 140, 142 i 143
 art. 4 || -
 art. 5 || -
 art. 6 || -
17.         Dyrektywa 2000/75/WE
 Dyrektywa 2000/75/WE || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 16
 art. 4 ust. 1 i 2 art. 4 ust. 3 art. 4 ust. 4 art. 4 ust. 5 art. 4 ust. 6 || art. 54 i 55 art. 53 art. 56 art. 70 art. 59
 art. 5 || art. 46 i 47
 art. 6 || art. 60-64
 art. 7 || art. 57
 art. 8 || art. 64, 68 i art. 71 ust. 3
 art. 9 || art. 65 i 67
 art. 10 ust. 1 art. 10 ust. 2 || art. 64 i 67 art. 46 i 47
 art. 11 || -
 art. 12 || art. 65 i 67
 art. 13 || art. 71 ust. 1
 art. 14 || art. 65 ust. 2
 art. 15 || -
 art. 16 || -
 art. 17 || -
 art. 18 || art. 43, 44 i 45
 art. 19 || -
 art. 20 || -
 art. 21 || -
 art. 22 || -
 art. 23 || -
18.         Rozporządzenie (WE)
nr 1760/2000
 Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || art. 102
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 102 ust. 2 i art. 105
 art. 4 || art. 106 lit. a), art. 108, 114, 115 i 117
 art. 5 || art. 103 ust. 1 lit. a)
 art. 6 || art. 104, art. 106 lit. b), art. 108, 114, 115 I 117
 art. 7 || art. 97, 100, 101 i art. 106 lit. b) ppkt (i) i art. 106 lit. c)
 art. 8 || art. 105
 art. 9 || -
 art. 10 lit. a)-c) art. 10 lit. d) i e) art. 10 lit. f) || art. 114, 115 i 117 - art. 258
 art. 11 || -
 art. 12 || -
 art. 13 || -
 art. 14 || -
 art. 15 || -
 art. 16 || -
 art. 17 || -
 art. 18 || -
 art. 19 || -
 art. 20 || -
 art. 21 || -
 art. 22 || -
 art. 23 || -
 art. 24 || -
 art. 25 || -
19.         Dyrektywa 2001/89/WE
 Dyrektywa 2001/89/WE || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 16, 17, 18 i 21
 art. 4 || art. 53-57 ust. 1 i art. 59
 art. 5 || art. 60-63 i art. 71 ust. 2
 art. 6 || art. 63 i 71
 art. 7 || art. 62, 63 i art. 65 ust. 1 lit. b)
 art. 8 || art. 57
 art. 9 || art. 64
 art. 10 || art. 65-68
 art. 11 || art. 65-68
 art. 12 || art. 65 ust. 1 lit. f), art. 67 lit. b) i art. 68 ust. 1 lit. b)
 art. 13 || art. 61 ust. 3, art. 63 lit. d) i art. 68
 art. 14 || art. 62 i 63
 art. 15 || art. 70
 art. 16 || art. 70 i art. 30-35
 art. 17 || art. 15, art. 54 ust. 2 i 3, art. 65 ust. 1 lit. b) i art. 67 lit. c)
 art. 18 || art. 15, 46 i 47
 art. 19 || art. 65 ust. 1 lit. e), art. 67 i 69
 art. 20 || art. 70
 art. 21 || -
 art. 22 || art. 43, 44 i 45
 art. 23 || art. 43 ust. 2 lit. d) i art. 44
 art. 24 || -
 art. 25 || -
 art. 26 || -
 art. 27 || -
 art. 28 || -
 art. 29 || -
 art. 30 || -
 art. 31 || -
20.         Dyrektywa 2002/60/WE
 Dyrektywa 2002/60/WE || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 16, 17, 18 i 21
 art. 4 || art. 53-56, art. 57 ust. 1 i art. 59
 art. 5 || art. 60-63 i art. 71 ust. 2
 art. 6 || art. 63 i 71
 art. 7 || art. 62 i 63
 art. 8 || art. 57
 art. 9 || art. 64
 art. 10 || art. 65, 67 i 68
 art. 11 || art. 65, 67 i 68
 art. 12 || art. 65 ust. 1 lit. f), art. 67 lit. b) i art. 68 ust. 1 lit. b)
 art. 13 || art. 61 ust. 3, art. 63 lit. d) i art. 68
 art. 14 || art. 62 i 63
 art. 15 || art. 70
 art. 16 || art. 70 i art. 30-35
 art. 17 || art. 61 lit. f) i art. 63
 art. 18 || art. 15, art. 54 ust. 2 i 3, art. 65 ust. 1 lit. b) i art. 67 lit. c)
 art. 19 || art. 15, 46 i 47
 art. 20 || -
 art. 21 || art. 43, 44 i 45
 art. 22 || art. 43 ust. 2 lit. d) i art. 44
 art. 23 || -
 art. 24 || -
 art. 25 || -
 art. 26 || -
 art. 27 || -
 art. 28 || -
 art. 29 || -
 art. 30 || -
21.         Dyrektywa 2002/99/WE
 Dyrektywa 2002/99/WE || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 164, 223 i art. 228 lit. c) ppkt (v)
 art. 4 || art. 65 ust. 1 lit. c), d) ppkt (i), lit. g), h), i), art. 67, 164, art. 223 i art. 229 ust. 1 lit. d)
 art. 5 || art. 165, 166, 224 i 225
 art. 6 || -
 art. 7 || art. 236 i 238
 art. 8 || art. 231, 232 i 233
 art. 9 || art. 239 i 240
 art. 10 || -
 art. 11 || -
 art. 12 || -
 art. 13 || -
 art. 14 || -
 art. 15 || -
 art. 16 || -
22.         Dyrektywa 2003/85/WE
 Dyrektywa 2003/85/WE || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 16, 17, 18 i 21
 art. 4 || art. 53-56 i art. 57 ust. 1
 art. 5 || art. 55 ust. 1 lit. d) i e) i art. 55 ust. 2
 art. 6 || art. 55 ust. 1 lit. f) ppkt (i), art. 55 ust. 2 i art. 56 lit. b)
 art. 7 || art. 55 ust. 1 lit. f) ppkt (ii)
 art. 8 || art. 55 ust. 1 lit. f) i art. 55 ust. 2
 art. 9 || art. 59
 art. 10 || art. 60, 61 i 63
 art. 11 || art. 61 ust. 1 lit. f), art. 63 lit. b), art. 65 ust. 1 lit. f) i art. 67 lit. b)
 art. 12 || art. 65 ust. 1 lit. h) i i) oraz art. 67
 art. 13 || art. 57
 art. 14 || art. 61 i 63
 art. 15 || art. 61 i 63
 art. 16 || art. 61, 62 i 63
 art. 17 || art. 71 ust. 2 i 3
 art. 18 || art. 61 i 63
 art. 19 || art. 62 i 63
 art. 20 || art. 71 ust. 2 i 3
 art. 21 || art. 64
 art. 22 || art. 65-67
 art. 23 || art. 65-67
 art. 24 || art. 67 i art. 71 ust. 1
 art. 25 || art. 65 ust. 1 lit. c), d) ppkt (i), lit. g), h), i), oraz art. 67
 art. 26 || art. 65 ust. 1 lit. c), d) ppkt (i), lit. g), h), i), art. 67 i 164
 art. 27 || art. 65 ust. 1 lit. c), d) ppkt (i), lit. g), h), i), art. 67 i 164
 art. 28 || art. 65 ust. 1 lit. c), d) ppkt (iii) oraz art. 67
 art. 29 || art. 65 ust. 1 lit. c), d) ppkt (ii) oraz art. 67
 art. 30 || art. 65 ust. 1 lit. c), d) ppkt (ii) oraz art. 67
 art. 31 || art. 65 ust. 1 lit. c), d) ppkt (ii) oraz art. 67
 art. 32 || art. 65 i 67
 art. 33 || art. 65 ust. 1 lit. c), d) ppkt (ii) oraz art. 67
 art. 34 || art. 67, art. 140 ust. 2, art. 159 ust. 1 lit. b) i art. 165 ust. 1 lit. b)
 art. 35 || art. 71
 art. 36 || art. 68
 art. 37 || art. 65 i 67
 art. 38 || art. 65 i 67
 art. 39 || art. 65 ust. 1 lit. c), d) ppkt (i), lit. g), h), i), art. 67 i art. 164
 art. 40 || art. 65 ust. 1 lit. c), d) ppkt (i), lit. g), h), i), art. 67 i art. 164
 art. 41 || art. 65 ust. 1 lit. c), d) ppkt (ii) oraz art. 67
 art. 42 || art. 65 i 67
 art. 43 || art. 71
 art. 44 || art. 68
 art. 45 || art. 64, 69 i 71
 art. 46 || art. 65 i 67
 art. 47 || art. 65 ust. 1 lit. h) i art. 67
 art. 48 || art. 140
 art. 49 || art. 15, 46 i 47
 art. 50 || art. 46, 47 i 69
 art. 51 || art. 46, 47 i 69
 art. 52 || art. 46 i 47
 art. 53 || art. 46 i 47
 art. 54 || art. 46, 47, 65, 67 i art. 69 ust. 3
 art. 55 || art. 46, 47, 65, 67 i art. 69 ust. 3
 art. 56 || art. 47, art. 68 ust. 1 lit. c), art. 69 ust. 3
 art. 57 || art. 47, art. 68 ust. 1 lit. c), art. 69 ust. 3
 art. 58 || art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 67
 art. 59 || art. 36, 38, 39, 40 i 68
 art. 60 || art. 36, 38, 39, 40 i 68
 art. 61 || art. 36, 38, 39, 40 i 68
 art. 62 || art. 68
 art. 63 || art. 140 ust. 2, art. 159 i 165
 art. 64 || art. 69 ust. 3 i art. 128
 art. 65 || art. 15
 art. 66 || -
 art. 67 || -
 art. 68 || -
 art. 69 || -
 art. 70 || art. 15
 art. 71 || art. 54 ust. 2 i 3, art. 58, art. 61 ust. 1 lit. g), art. 63 lit. c), art. 65 ust. 1 lit. b), art. 67 lit. c), art. 68 ust. 1 lit. c) i art. 68 ust. 2 lit. b)
 art. 72 || art. 43
 art. 73 || art. 45
 art. 74 || art. 43 ust. 2 lit. d)
 art. 75 || art. 44
 art. 76 || art. 43 ust. 2 lit. d) i art. 44
 art. 77 || art. 44
 art. 78 || art. 43 ust. 2 lit. d)
 art. 79 || art. 52
 art. 80 || art. 48
 art. 81 || art. 48 ust. 3 i art. 50
 art. 82 || art. 48 ust. 3 i art. 50
 art. 83 || art. 49
 art. 84 || art. 48 ust. 3 i art. 50
 art. 85 || art. 70 i 71
 art. 86 || art. 256
 art. 87 || -
 art. 88 || art. 71 ust. 3
 art. 89 || -
 art. 90 || -
 art. 91 || -
 art. 92 || -
 art. 93 || -
 art. 94 || -
 art. 95 || -
23.         Rozporządzenie
(WE) nr 998/2003
 Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || -
 art. 3 || art. 4 (częściowo)
 art. 4 || art. 112, art. 114 lit. e) i art. 117
 art. 5 || art. 152, 222 i 228
 art. 6 || -
 art. 7 || art. 152 ust. 2 i 3, art. 222 ust. 2 i 3
 art. 8 || art. 241 ust. 1 lit. a) ppkt (ii)
 art. 9 || art. 241 ust. 1 lit. a) ppkt (ii)
 art. 10 || art. 231
 art. 11 || -
 art. 12 || -
 art. 13 || -
 art. 14 akapit pierwszy i drugi art. 14 akapit trzeci art. 14 akapit czwarty || art. 239 - art. 236 ust. 1 lit. b) i art. 241 ust. 1 lit. a) ppkt (ii)
 art. 15 || -
 art. 16 || -
 art. 17 || art. 152 ust. 2 i 3, art. 222 ust. 2 i 3, art. 228 i art. 241 ust. 1 lit. a) ppkt (ii)
 art. 18 || art. 246-251
 art. 19 || art. 4 ust. 2 lit. b), art. 152 ust. 2 i 3, art. 222 ust. 2 i 3, art. 228 i art. 241 ust. 1 lit. a) ppkt (ii)
 art. 19a ust. 1 art. 19a ust. 2 || art. 114 lit. e) i art. 117 art. 152 ust. 2 i 3
 art. 20 || -
 art. 21 || -
 art. 22 || -
 art. 23 || -
 art. 24 || -
 art. 25 || -
24.         Rozporządzenie (WE)
nr 21/2004
 Rozporządzenie (WE) nr 21/2004 || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || art. 102
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 ust. 1 art. 3 ust. 2 || art. 102 ust. 2 art. 105
 art. 4 ust. 1 i 2 art. 4 ust. 3 art. 4 ust. 4-7 art. 4 ust. 8 art. 4 ust. 9 || art. 107 lit. a), art. 114, 115 i 117 art. 114 lit. b) i art. 115 lit. a) art. 114 art. 105 art. 114 lit. b)
 art. 5 || art. 97, 100, 101, 105, i art. 106 lit. b) i c)
 art. 6 || art. 105 lit. b), art. 107 lit. b), art. 108, art. 114 lit. c) ppkt (ii), art. 115 i 117
 art. 7 || art. 96
 art. 8 ust. 1 art. 8 ust. 2 art. 8 ust. 3-5 || art. 103, art. 107 lit. c) art. 103
 art. 9 || art. 114 lit. b) i art. 117
 art. 10 ust. 1 lit. a) art. 10 ust. 1 lit. b) art. 10 ust. 1 lit. c) art. 10 ust. 2 || - art. 256 art. 258 art. 117
 art. 11 || art. 105
 art. 12 ust. 1 art. 12 ust. 2 art. 12 ust. 4-7 || - art. 256 -
 art. 13 || -
 art. 14 || -
 art. 15 || -
 art. 16 || -
 art. 17 || -
25.         Dyrektywa 2004/68/WE
 Dyrektywa 2004/68/WE || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 ust. 1 art. 3 ust. 2 || art. 230 ust. 1 lit. a) art. 233 ust. 1
 art. 4 || art. 231 ust. 1
 art. 5 || art. 231 ust. 1 i 3 i art. 232
 art. 6 || art. 236 i 237
 art. 7 || art. 236 ust. 1 lit. a), art. 236 ust. 2 i art. 237
 art. 8 || art. 236, art. 239 ust. 4 i art. 241 ust. 1 lit. a)
 art. 9 || art. 236 ust. 1 i art. 239 ust. 4
 art. 10 || art. 236 ust. 1 i art. 239 ust. 4
 art. 11 || art. 230 ust. 1 lit. d), art. 239 i 240
 art. 12 || -
 art. 13 || -
 art. 14 || -
 art. 16 || -
 art. 17 || -
 art. 18 || -
 art. 19 || -
 art. 20 || -
 art. 21 || -
26.         Dyrektywa
2005/94/WE
 Dyrektywa 2005/94/WE || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 9
 art. 4 || art. 27 i 28
 art. 5 || art. 16, 17, 18 i 21
 art. 6 || art. 57
 art. 7 || art. 53-56 i art. 57 ust. 1
 art. 8 || art. 55 ust. 2
 art. 9 || art. 59
 art. 10 || art. 55 ust. 1 lit. e) i f), art. 56
 art. 11 || art. 61 i 63
 art. 12 || art. 63
 art. 13 || art. 61 i 63
 art. 14 || art. 63 lit. a)
 art. 15 || art. 62 i art. 63 lit. e)
 art. 16 || art. 64
 art. 17 || art. 65 i 67
 art. 18 || art. 65 ust. 1 lit. a) i b) i art. 67
 art. 19 || art. 65 i 67
 art. 20 || art. 65 ust. 1 lit. d) ppkt (ii) i art. 67
 art. 21 || art. 65 ust. 1 lit. c) i i), art. 67
 art. 22 || art. 65 ust. 1 lit. c) i i), art. 67
 art. 23 || art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 67
 art. 24 || art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 67
 art. 25 || art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 67
 art. 26 || art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 67
 art. 27 || art. 65 ust. 1 lit. d) ppkt (ii) i art. 67
 art. 28 || art. 65 ust. 1 lit. f) i art. 67 lit. b)
 art. 29 || art. 68
 art. 30 || art. 65 i 67
 art. 31 || art. 68
 art. 32 || art. 64, 65, 67, art. 71 ust. 3
 art. 33 || art. 67 i art. 71 ust. 3
 art. 34 || art. 37, art. 65 ust. 1 lit. i), art. 67 i art. 71 ust. 3
 art. 35 || art. 54 i 61
 art. 36 || art. 61 i 63
 art. 37 || art. 61 i 63
 art. 38 || art. 61, 63, 65 i 67
 art. 39 || art. 61, 63 i art. 71 ust. 3
 art. 40 || art. 61, 63 i art. 71 ust. 3
 art. 41 || art. 61, 63 i art. 71 ust. 3
 art. 42 || art. 62 i 63
 art. 43 || art. 64
 art. 44 || art. 65 i 67
 art. 45 || art. 68
 art. 46 || art. 64 ust. 4, art. 67 i art. 71 ust. 3
 art. 47 || art. 61, 63 i 71
 art. 48 || art. 68 ust. 1 lit. b) i art. 68 ust. 2 lit. a)
 art. 49 || art. 61 ust. 3 i art. 68
 art. 50 || art. 15, art. 54 ust. 2 lit. b) i c), art. 54 ust. 3, art. 58 ust. 2 i art. 63 ust. 5
 art. 51 || -
 art. 52 || art. 46 i 47
 art. 53 || art. 69
 art. 54 || art. 46, 47, 65, 67 i 69
 art. 55 || art. 46, 47, 65, 67 i 69
 art. 56 || art. 46 i 47
 art. 57 || art. 47
 art. 58 || art. 48-51
 art. 59 || art. 52
 art. 60 || -
 art. 61 || art. 256
 art. 62 || art. 43-45
 art. 63 || -
 art. 64 || -
 art. 65 || -
 art. 66 || -
 art. 67 || -
 art. 68 || -
 art. 69 || -
27.         Dyrektywa 2006/88/WE
 Dyrektywa 2006/88/WE || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 2 i art. 3 ust. 2
 art. 3 || art. 4 (częściowo)
 art. 4 ust. 1 art. 4 ust. 2 art. 4 ust. 3 art. 4 ust. 4 art. 4 ust. 5 || art. 170, 171, 174 i 175 art. 177 art. 183 ust. 2 art. 170, 171, 172 i 173 -
 art. 5 || art. 179
 art. 6 || art. 183 i 184
 art. 7   || -
 art. 8 || art. 185, 186, 187 i 188
 art. 9 || art. 179 ust. 1 lit. a) ppkt (i), art. 179 ust. 2 i 3
 art. 10 || art. 179 ust. 1 lit. a) ppkt (ii), art. 179 ust. 2 i 3
 art. 11 || art. 190 i 204
 art. 12 || art. 190
 art. 13 || art. 191
 art. 14 ust. 1 i 2 art. 14 ust. 3 i 4 || art. 208 art. 219 i 220
 art. 15 ust. 1 i 2 art. 15 ust. 3 art. 15 ust. 4 || art. 195 i 196 art. 192 art. 195, 196 i 198
 art. 16 || art. 196
 art. 17 || art. 196
 art. 18 || art. 200 i 201
 art. 19 || art. 200 i 201
 art. 20 || art. 199
 art. 21 || art. 202, 203 i 205
 art. 22 || art. 230 ust. 1 lit. a)
 art. 23 || art. 231 i 232
 art. 24 || art. 230 ust. 1 lit. d) i art. 239
 art. 25 || art. 236, 239 i 240
 art. 26 || art. 16
 art. 27 || art. 17 i 18
 art. 28 || art. 53-55 i art. 72-74
 art. 29 || art. 57
 art. 30 || art. 59 i 77
 art. 31 || -
 art. 32 || art. 60, 61, 62 i 64
 art. 33 || art. 65 i 67
 art. 34 || art. 61 ust. 1 lit. b) i c) i art. 63
 art. 35 || art. 61 ust. 3 i art. 63
 art. 36 || -
 art. 37 || art. 68
 art. 38 || art. 76 i 78
 art. 39 || art. 78 i 79
 art. 40 || art. 80
 art. 41 || art. 246 ust. 1 lit. b) i c)
 art. 42 || art. 71 ust. 3
 art. 43 || art. 227
 art. 44 || art. 26, 27, 30 i 31
 art. 45 || art. 32
 art. 46 || art. 34
 art. 47 || art. 43 i 44
 art. 48 || art. 46 i 47
 art. 49 || art. 36
 art. 50 || art. 36 i 37
 art. 51 || art. 38
 art. 52 || art. 41
 art. 53 || art. 42
 art. 54 || -
 art. 55 || -
 art. 56 || -
 art. 57 lit. a) art. 57 lit. b) art. 57 lit. c) || - art. 54 ust. 2 lit. c), art. 54 ust. 3, art. 58, art. 61 ust. 1 lit. h), art. 63 lit. c), art. 67 ust. 1 lit. b) i art. 67 lit. c) -
 art. 58 || -
 art. 59 || art. 38 i 183 (częściowo)
 art. 60 || art. 256
 art. 61 || -
 art. 62 || -
 art. 63 || -
 art. 64 || -
 art. 65 || -
 art. 66 || -
 art. 67 || -
28.         Dyrektywa
2008/71/WE
 Dyrektywa 2008/71/WE || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 ust. 1 art. 3 ust. 2 || art. 96, art. 115 -
 art. 4 ust. 1 art. 4 ust. 2 || art. 97 i 115 art. 110
 art. 5 ust. 1 art. 5 ust. 2 || art. 110 lit. a), art. 114 lit. b) i art. 117 art. 110 lit. a) i art. 111
 art. 6 ust. 1 art. 6 ust. 2 || art. 110 lit. a), art. 115 i 117 -
 art. 7 || art. 103 ust. 1 lit. b) i art. 103 ust. 2
 art. 8 || art. 110, art. 114 lit. d)
 art. 9 || art. 256
 art. 10 || -
 art. 11 || -
 art. 12 || -
 art. 13 || -
29.         Dyrektywa
2009/156/WE
 Dyrektywa 2009/156/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || art. 123 i 136
 art. 4 ust. 1 art. 4 ust. 2 art. 4 ust. 3 art. 4 ust. 4 art. 4 ust. 5 art. 4 ust. 6 || art. 127 i art. 146 ust. 3 art. 127 i 128 art. 125 art. 109, 114 i 117 art. 123 ust. 1 lit. a), art. 127 i 128 art. 30-35
 art. 5 || art. 127 i 128
 art. 6 || art. 127, 128 i art. 141 lit. b)
 art. 7 ust. 1 art. 7 ust. 2 art. 7 ust. 3 || art. 123 ust. 2 i art. 130 art. 127, 128 i 129 art. 127, 128 i 129
 art. 8 || art. 109 ust. 1 lit. c), art. 114, 117 i art. 140-143
 art. 9 || art. 246-248 (częściowo)
 art. 10 || -
 art. 11 || -
 art. 12 ust. 1, 2 i 3 art. 12 ust. 4 i 5 || art. 230 ust. 1 lit. a) i art. 231 art. 236
 art. 13 || art. 231 i 236
 art. 14 || art. 236
 art. 15 || art. 236
 art. 16 || art. 236, 238 i 239
 art. 17 || art. 236
 art. 18 || -
 art. 19 || art. 236
 art. 20 || -
 art. 21 || -
 art. 22 || -
 art. 23 || -
 art. 24 || -
30.         Dyrektywa 2009/158/WE
 Dyrektywa 2009/158/EWG || Niniejsze rozporządzenie
 art. 1 || -
 art. 2 || art. 4 (częściowo)
 art. 3 || -
 art. 4 || -
 art. 5 || art. 123, 127, 128, 157 i 158
 art. 6 || art. 121, 123 i 157
 art. 7 || art. 96
 art. 8 || art. 157 i 158
 art. 9 || art. 127 i 128
 art. 10 || art. 127 i 128
 art. 11 || art. 127 i 128
 art. 12 || art. 127 i 128
 art. 13 || art. 128
 art. 14 || art. 128
 art. 15 ust. 1 lit. a) art. 15 ust. 1 lit. b)-d) art. 15 ust. 2 || art. 157 i 158 art. 127 i 128 art. 30-35
 art. 16 || art. 30-35
 art. 17 || art. 36, 39 i 40
 art. 18 || art. 121, 122, art. 123 ust. 1 lit. a), art. 123 ust. 2, art. 129 i art. 155 ust. 3
 art. 19 || art. 128
 art. 20 || art. 140-147, 159 i 160
 art. 21 || -
 art. 22 || -
 art. 23 || art. 230 ust. 1 lit. a), art. 231 i 232
 art. 24 || art. 236
 art. 25 || art. 236
 art. 26 || art. 239
 art. 27 || -
 art. 28 || art. 236, 237 i 238
 art. 29 || art. 236 i 241
 art. 30 || art. 236
 art. 31 || art. 246-248
 art. 32 || -
 art. 33 || -
 art. 34 || -
 art. 35 || -
 art. 36 || -
 art. 37 || -
 art. 38 || -
[1]               COM(2010) 543 wersja ostateczna „Inteligentne regulacje
w Unii Europejskiej”.
[2]               COM(2010) 2020 „Europa 2020 Strategia na rzecz
inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego
włączeniu społecznemu”.
[3]               http://ec.europa.eu/food/animal/diseases/strategy/cahpeval_en.htm
[4]               http://ec.europa.eu/food/animal/diseases/strategy/index_en.htm
[5]               Rezolucja PE 2007/2260(INI).
[6]               Doc.15481/07 ADD 1.
[7]               NAT/376 – strategia UE w zakresie zdrowia zwierząt.
[8]               COM (2008) 545 wersja ostateczna,
http://ec.europa.eu/food/animal/diseases/strategy/documents_en.htm
[9]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[10]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[11]             COM (2007) 539 wersja ostateczna.
[12]             Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1.
[13]             COM (2000) 1 wersja ostateczna.
[14]             Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.
[15]             Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1.
[16]             Dz.U. L 147 z 31.5.2001, s. 1.
[17]             Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 31.
[18]             Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 1.
[19]             Dz.U. L 268 z 3.10.1998, s. 1.
[20]             Dz. U. L 328 z 24.11.2006, s. 14.
[21]             Dz.U. L 268 z 14.9.1992, s. 54.
[22]             COM (2011) 748.
[23]             http://www.oie.int/en/support-to-oie-members/global-studies/categorisation-of-animal-diseases/
[24]             Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 31.
[25]             dokument SANCO/7070/2010.
[26]             Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 33.
[27]             Dz.U. 121 z 29.7.1964, s. 1977.
[28]             Dz.U. L 46 z 19.2.1991, s. 19.
[29]             Dz.U. L 192 z 23.7.2010, s. 1.
[30]             Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 74.
[31]             Dz.U. L 268 z 14.9.1992, s. 54.
[32]             Dz. U. L z
[33]             Dz.U. L 204 z 21.7.1998, s. 37.
[34]             Dz.U. 121 z 29.7.1964, s. 1977.
[35]             Dz.U. L 145 z 13.6.1977, s. 44.
[36]             Dz.U. L 15 z 19.1.1978, s. 34.
[37]             Dz.U. L 194 z 22.7.1988, s. 10.
[38]             Dz.U. L 325 z 1.12.1980, s. 1.
[39]             Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 58.
[40]             Dz.U. L 302 z 19.10.1989, s. 1.
[41]             Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 62.
[42]             Dz.U. L 46 z 19.2.1991, s. 19.
[43]             Dz.U. L 368 z 31.12.1991, s. 21.
[44]             Dz.U. L 157 z 10.6.1992, s. 19.
[45]             Dz.U. L 268 z 14.9.1992, s. 54.
[46]             Dz.U. L 260 z 5.9.1992, s. 1.
[47]             Dz.U. L 62 z 15.3.1993, s. 49.
[48]             Dz.U. L 62 z 15.3.1993, s. 69.
[49]             Dz.U. L 243 z 11.10.1995, s. 25.
[50]             Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 74.
[51]             Dz.U. L 79 z 30.3.2000, s. 40.
[52]             Dz.U. L 204 z 11.8.2000, s. 1.
[53]             Dz.U. L 316 z 1.12.2001, s. 5.
[54]             Dz.U. L 192 z 20.7.2002, s. 27.
[55]             Dz.U. L 18 z 23.1.2003, s. 11.
[56]             Dz.U. L 306 z 22.11.2003, s. 1.
[57]             Dz. U. L z
[58]             Dz.U. L 5 z 9.1.2004, s. 8.
[59]             Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 321.
[60]             Dz.U. L 192 z 23.7.2010, s. 1.
[61]             Dz.U. L 10 z 14.1.2006, s. 16.
[62]             Dz.U. L 328 z 24.11.2006, s. 14.
[63]             Dz.U. L 213 z 8.8.2008, s. 31.
[64]             Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 74.
[65]             Dz.U. L 213 z 3.8.1978, s. 15.
[66]             Dz.U. L 29 z 3.2.1979, s. 24.
[67]             Dz.U. L 14 z 16.1.1981, s. 22.
[68]             Dz.U. L 223 z 2.8.1989, s. 19.
[69]             Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 13.
[70]             Dz. U. L 373 z 31.12.1990, s. 29.
[71]             Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.