				|

		52013PC0038

			Wniosek DECYZJA RADY upoważniająca państwa członkowskie do podpisania, ratyfikowania i przystąpienia do Porozumienia kapsztadzkiego z 2012 r. w sprawie wdrożenia postanowień protokołu Torremolinos z 1993 r. odnoszącego się do Międzynarodowej konwencji z Torremolinos o bezpieczeństwie statków rybackich z 1977 r. /* COM/2013/038 final - 2013/0020 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
1.1.        Wprowadzenie
Międzynarodową konwencję z
Torremolinos o bezpieczeństwie statków rybackich z 1977 r. zmieniono
protokołem z 1993 r., w którym zaktualizowano postanowienia i zmieniono
obowiązkowe stosowanie podstawowych rozdziałów Konwencji do statków o
długości 45 metrów i większej, pozostawiając na szczeblu
regionalnym decyzję o jej stosowaniu w stosunku do statków o
długości 24 metrów i większej. Ani pierwotna konwencja, ani
protokół z 1993 r. nie weszły w życie, ponieważ nigdy nie
spełniono niezbędnych wymogów minimalnych w zakresie ratyfikacji.
Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO)
zwołała w dniach 9-11 października 2012 r. w Kapsztadzie w
Republice Południowej Afryki konferencję dyplomatyczną
mającą na celu rozważenie i przyjęcie porozumienia w
sprawie wdrożenia protokołu Torremolinos w ramach szeroko zakrojonego
działania IMO mającego na celu ułatwienie wejścia w
życie protokołu z 1993 r.
W wyniku konferencji dyplomatycznej
przyjęto porozumienie zmieniające protokół Torremolinos z 1993
r., pt. „Porozumienie kapsztadzkie z 2012 r. w sprawie wdrożenia
postanowień protokołu Torremolinos z 1993 r. odnoszącego
się do Międzynarodowej konwencji z Torremolinos o
bezpieczeństwie statków rybackich z 1977 r.” (zwanego dalej
„Porozumieniem”).
1.2.        Kompetencja UE i konsekwencje
dla UE
Zgodnie z zasadami dotyczącymi
kompetencji zewnętrznej określonymi w art. 3 ust. 2 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) zmiany protokołu Torremolinos z 1993
r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji Unii, ponieważ
dokonano transpozycji tego protokołu do prawodawstwa EU dyrektywą
Rady 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającą zharmonizowany
system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów
i większej[1].
Unia Europejska nie może stać
się stroną projektu porozumienia, ponieważ obecny projekt
zatwierdzony przez Komitet Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej
Organizacji Morskiej (IMO) nie zawiera klauzuli REIO (klauzuli o regionalnej
organizacji integracji gospodarczej). Jednakże ze względu na fakt,
że porozumienie dotyczy sprawy stanowiącej wyłączną
kompetencję UE, państwa członkowskie nie są w stanie
podjąć autonomicznej decyzji dotyczącej podpisania i ratyfikacji
porozumienia. Mogą to uczynić, w interesie Unii, dopiero po
upoważnieniu przez Radę i wyrażeniu zgody przez Parlament
Europejski na wniosek Komisji.
1.3.        Szczegółowe informacje
dotyczące porozumienia
W porozumieniu przewidziano wejście w
życie protokołu Torremolinos 12 miesięcy po dniu, w którym co
najmniej 22 państwa, których łączna liczba statków
rybackich o długości 24 metrów i większej pływających
na morzu pełnym wynosi co najmniej 3 600, wyraziły zgodę
na jego obowiązywanie. W stosunku do protokołu z 1993 r. oznacza to
znaczne obniżenie progowej liczby statków rybackich dające realne
szanse jej osiągnięcia.
Porozumienie będzie otwarte do podpisu w
siedzibie IMO w okresie od 11 lutego 2013 r. do 10 lutego 2014 r., a
następnie będzie otwarte do przystąpienia. Zgodnie z
deklaracjami państw członkowskich UE w trakcie negocjacji
prowadzących do wypracowania porozumienia oczekuje się, że
korzystanie z baz danych administrowanych przez Organizację Narodów
Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) zapewni obiektywną
podstawę dla oszacowania flot pływających pod banderami stron
ratyfikujących porozumienie, tym samym ułatwiając szybkie
wejście w życie porozumienia.
Zakres.
Postanowienia porozumienia stosuje się do nowych statków, o ile w
szczególnych przypadkach nie przewidziano inaczej. Za pomocą porozumienia
wprowadzono również pewną dozę elastyczności w celu
ułatwienia powszechnej akceptacji. Administracje mogą, zgodnie z
planem, stopniowo wdrażać postanowienia rozdziału IX
(radiokomunikacja) w okresie nieprzekraczającym 10 lat; a postanowienia
rozdziału VII (urządzenia i instalacje ratunkowe), rozdziału
VIII (procedury w sytuacjach zagrożeń, zbiórki załogi i
ćwiczenia) oraz rozdziału X (wyposażenie i instalacje
nawigacyjne statku) w okresie nieprzekraczającym pięciu lat.
Odstępstwa.
Porozumienie umożliwia administracji wyłączenie dowolnego statku
pływającego pod banderą jej państwa z wszelkich wymogów
regulacyjnych, jeżeli uzna takie zastosowanie za nieuzasadnione lub
niewykonalne ze względu na rodzaj statku, warunki pogodowe lub brak
ogólnych zagrożeń nawigacyjnych, na następujących
warunkach:
a) statek spełnia wymogi w zakresie
bezpieczeństwa, które w opinii danej administracji są odpowiednie dla
działań, do których jest przeznaczony i zapewniają
całościowe bezpieczeństwo statku i osób znajdujących
się na jego pokładzie;
b) statek pływa wyłącznie:
(i) we wspólnym obszarze połowowym
ustanowionym na przylegających obszarach morskich znajdujących
się pod jurysdykcją sąsiadujących państw, które
ustanowiły dany obszar, w odniesieniu do statków uprawnionych do pływania
pod ich banderami, jedynie w zakresie i na warunkach uzgodnionych przez te
państwa, zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego, w celu
ustanowienia danego obszaru; lub
(ii) w wyłącznej strefie ekonomicznej
państwa, pod którego banderą ma prawo pływać, lub –
jeśli dane państwo nie ustanowiło takiej strefy – w obszarze
poza morzem terytorialnym danego państwa i przyległym do morza
terytorialnego danego państwa ustalonym przez dane państwo zgodnie z
przepisami prawa międzynarodowego i rozciągającym się nie
dalej niż 200 mil morskich od linii podstawowej, od której mierzy się
szerokość jego morza terytorialnego; lub
(iii) w wyłącznej strefie ekonomicznej,
w obszarze morskim pod jurysdykcją innego państwa lub we wspólnym
obszarze połowowym zgodnie z porozumieniem pomiędzy zainteresowanymi
państwami zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego,
wyłącznie w zakresie i na warunkach, które dane państwa
ustaliły w tym względzie; oraz
c) administracja powiadamia Sekretarza Generalnego
IMO o warunkach, na podstawie których przyznano odstępstwo zgodnie z
niniejszym ustępem.
Badania i certyfikaty. Zmienia się międzynarodowy certyfikat bezpieczeństwa
statku rybackiego w celu zawarcia w nim stwierdzenia, że został on
wydany na podstawie postanowień Porozumienia kapsztadzkiego z 2012 r. w
sprawie wdrożenia postanowień protokołu Torremolinos z 1993 r.
odnoszącego się do Międzynarodowej konwencji z Torremolinos o
bezpieczeństwie statków rybackich z 1977 r.
System badań zmienia
się w celu uwzględnienia ram czasowych stosowanych w odniesieniu do
statków towarowych i pasażerskich, tzn. badanie coroczne, obowiązkowe
badanie pośrednie w okresie pomiędzy rokiem drugim i trzecim, a
także badanie w celu odnowienia świadectwa w okresie krótszym niż
pięć lat. Zostały również zharmonizowane okresy dodatkowe
po terminie badania. W porozumieniu zawarto ponadto postanowienia dające
administracji możliwość zwolnienia statku z badania corocznego,
jeśli jego wykonanie zostanie uznane za nieuzasadnione lub niemożliwe.

Nowy system badań jest ogólnie bardziej
rygorystyczny - badania coroczne i okresowe mają szerszy zakres;
zagadnienia, które podlegały wcześniej sprawdzeniu w ramach
uznaniowych badań pośrednich, zostały włączone w
zakres obowiązkowych badań okresowych; dodatkowe badania w przypadku
napraw nie są już uznaniowe. Nowy maksymalny okres dla badań w
celu odnowienia świadectwa wynoszący 5 lat, zamiast 4 lat,
odzwierciedla fakt, że okres 5 lat był już dozwolony w ramach
obecnego systemu. Okresy dodatkowe po wygaśnięciu świadectwa
również uwzględniają obecnie zharmonizowane okresy
obowiązywania świadectw wydawanych dla innych statków na podstawie
konwencji SOLAS, przy czym główny okres karencji skrócono z 5
miesięcy do 3 miesięcy.
Pierwotna konwencja z Torremolinos,
protokół z 1993 ani Porozumienie z 2012 r. nie wykluczają
możliwości zgłaszania zastrzeżeń lub
oświadczeń przez strony.
1.4.        Skutki dla dyrektywy 97/70/WE
Artykuł 3 ust. 5 protokołu
Torremolinos pozostaje bez zmian i umożliwia opracowywanie regionalnych
uzgodnień, tym samym zapewniając ciągłe wdrażanie
jednolitego i spójnego systemu bezpieczeństwa dla wszystkich statków
rybackich pływających po wodach UE. W porozumieniu przedstawiono
ponadto minimalny zestaw przepisów dotyczących bezpieczeństwa,
umożliwiając tym samym UE dalsze stosowanie pierwotnych przepisów
zgodnie z protokołem Torremolinos.
Dwie kwestie mogą wymagać
podjęcia działań w celu zabezpieczenia pewnych obecnie
obowiązujących norm UE. Pierwszą z nich jest usunięcie
wprowadzonych Porozumieniem szerszych wyłączeń ogólnych i
wyłączenia z badania corocznego. Drugą jest aktualizowanie
odesłań w ramach dyrektywy i załączników do niej.
Artykuły 8 i 9 dyrektywy 97/70/WE w związku z art. 5
rozporządzenia (WE) 2099/2002[2]
stanowią, że obie kwestie można rozwiązać,
zmieniając dyrektywę zgodnie z procedurą komitetu ds. regulacji
połączonej z kontrolą.
W dyrektywie 97/70/WE postanowienia
protokołu Torremolinos stosuje się nie tylko do statków rybackich
pływających pod banderą państwa członkowskiego UE, ale
również do statków rybackich pływających pod banderą
państw trzecich na wodach wewnętrznych lub morzach terytorialnych
państwa członkowskiego lub wyładowujących połów w
porcie państwa członkowskiego zgodnie z przepisami ogólnymi prawa
międzynarodowego. Należy kontynuować stosowanie postanowień
protokołu Torremolinos do wszystkich tych grup statków rybackich. Dlatego
też Komisja uznaje, że państwa członkowskie UE,
podpisując porozumienie i wyrażając zgodę na jego
obowiązywanie, powinny złożyć oświadczenie
potwierdzające, że postanowienia protokołu Torremolinos
będą nadal miały zastosowanie do tych dwóch grup statków z
państw trzecich zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami
prawodawstwa unijnego.
Jako że wymogi określone w obecnej
dyrektywie zostaną zasadniczo utrzymane, skutki w zakresie kosztów dla
statków rybackich z UE są znikome. Chociaż badania będą
miały większy zakres, to będą wykonywane w
dłuższych okresach.
1.5.        Podsumowanie
Przyjęcie i wejście w życie
ogólnych przepisów bezpieczeństwa dla statków rybackich jest kwestią
najwyższej wagi w sektorze dotkniętym szczególnie wysoką
liczbą wypadków powodujących ponad 24 000 ofiar śmiertelnych
rocznie[3].

Oczekuje się, że wprowadzony w
porozumieniu zakres elastyczności odegra zasadniczą rolę w
realizacji celu polegającego na wejściu w życie protokołu
Torremolinos z 1993 r. Zmiany do protokołu w celu jego aktualizacji
można poza tym wprowadzać dopiero po jego wejściu w życie.
Ponieważ dyrektywa 97/70/WE zawiera odniesienie do postanowień
protokołu Torremolinos z 1993 r. - które w przeważającej
części nie były zasadniczo aktualizowane w ciągu 20 lat - i
je wdraża, wejście w życie porozumienia umożliwi
przyjęcie w ramach IMO zmian aktualizujących dla szeregu wymogów
ujętych w protokole, a następnie ich wdrożenie za pomocą
dyrektywy 97/70/WE.
Komisja uznaje zatem, że porozumienie
ułatwi w znacznym stopniu realizację celów traktatów zawartych w
dyrektywie 97/70/WE. Zgodnie z wyjaśnieniami w pkt 1.4.3 powyżej,
jest jednak rzeczą niezbędną, aby zapewnić zachowanie
niezmienionego zakresu wzmiankowanej dyrektywy, żądając od
państw członkowskich złożenia odpowiednich
oświadczeń przy podpisywaniu porozumienia i wyrażaniu zgody na
jego obowiązywanie.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW
Przystąpienie do porozumienia nie
powoduje zmiany wymogów technicznych dotyczących statków rybackich
obowiązujących na podstawie obecnej dyrektywy.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Artykuł 1
W tym artykule upoważnia się
państwa członkowskie do wyrażenia zgody na obowiązywanie
obecnego porozumienia w obszarze wyłącznej kompetencji Unii ze
względu na fakt, że UE nie może stać się stroną
takiego porozumienia. W porozumieniu określono różne możliwości
wyrażenia przez państwa członkowskie IMO zgody na
obowiązywanie porozumienia, a w przedmiotowym artykule przedstawiono
różne metody, za pomocą których państwa członkowskie
mogą to uczynić.
Artykuł 2
W tym artykule nałożono na
państwa członkowskie UE obowiązek wyrażenia zgody na
obowiązywanie porozumienia w terminie dwóch lat od wejścia w
życie niniejszej decyzji. Bezzwłoczne przyjęcie porozumienia
przez wszystkie państwa członkowskie UE umożliwi szybsze
osiągnięcie wartości progowych dotyczących zarówno
wymaganej liczby państw członkowskich IMO, jak i łącznej
liczby statków (22 państwa członkowskie i 3 600 statków rybackich).
Biorąc pod uwagę, że w porozumieniu wspiera się
poprawę bezpieczeństwa statków rybackich na całym świecie,
zmniejszanie rozbieżności w zakresie poziomów bezpieczeństwa i
ewentualnych niekorzystnych warunków konkurencji dla statków z UE oraz
ułatwianie dalszych aktualizacji wymogów technicznych objętych
porozumieniem, jego bezzwłoczne wejście w życie jest wysoce
pożądane.
Artykuł 3
W tym artykule określono konkretny termin
wejścia w życie decyzji Rady.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich, ponieważ jej celem jest upoważnienie
ich do wyrażenia zgody na obowiązywanie porozumienia.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Brak
2013/0020 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
upoważniająca państwa
członkowskie do podpisania, ratyfikowania i przystąpienia do
Porozumienia kapsztadzkiego z 2012 r. w sprawie wdrożenia postanowień
protokołu Torremolinos z 1993 r. odnoszącego się do
Międzynarodowej konwencji z Torremolinos o bezpieczeństwie statków
rybackich z 1977 r.
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w
związku z art. 218 ust. 5, art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt v) oraz art. 218
ust. 8 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
uwzględniając zgodę Parlamentu
Europejskiego[4],

a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Działanie Unii
Europejskiej w sektorze transportu morskiego powinno mieć na celu
poprawę bezpieczeństwa morskiego.
(2)       Protokół Torremolinos
dotyczący Międzynarodowej konwencji z Torremolinos o
bezpieczeństwie statków rybackich z 1977 r., zwany dalej „protokołem
Torremolinos” został przyjęty w dniu 2 kwietnia 1993 r.
(3)       W dyrektywie Rady 97/70/WE[5] ustanawiającej
zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich o
długości 24 metrów i większej ustanowiono normy
bezpieczeństwa, których podstawę stanowi protokół Torremolinos,
uwzględniając w koniecznym stopniu wszystkie uwarunkowania regionalne
i lokalne.
(4)       Protokół Torremolinos
nie wszedł w życie, ponieważ nigdy nie spełniono
niezbędnych minimalnych wymogów dotyczących ratyfikacji.
(5)       W celu ustanowienia, w drodze
wspólnego porozumienia, najwyższych możliwych norm
bezpieczeństwa dla statków rybackich, które będą mogły
zostać wdrożone przez wszystkie zainteresowane państwa pod
auspicjami Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), na konferencji
dyplomatycznej w Kapsztadzie w Republice Południowej Afryki w dniach 9-11
października 2012 r. ostatecznie uzgodniono projekt porozumienia, które
należy odczytywać w związku z protokołem Torremolinos.
(6)       Przyjęte w dniu 11
października 2012 r. porozumienie nosi tytuł „Porozumienie
kapsztadzkie z 2012 r. w sprawie wdrożenia postanowień protokołu
Torremolinos z 1993 r. odnoszącego się do Międzynarodowej
konwencji z Torremolinos o bezpieczeństwie statków rybackich z 1977 r.”
(zwane dalej „porozumieniem”). Porozumienie będzie otwarte do podpisu w
siedzibie IMO w okresie od 11 lutego 2013 r. do 10 lutego 2014 r., a
następnie będzie otwarte do przystąpienia.
(7)       Postanowienia porozumienia
wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji Unii obejmujący
system bezpieczeństwa statków rybackich o długości 24 metrów i
większej.
(8)       Unia Europejska nie może
stać się stroną porozumienia, ponieważ nie zawiera ono
klauzuli REIO (klauzuli o regionalnej organizacji integracji gospodarczej).
(9)       W interesie
bezpieczeństwa morskiego i uczciwej konkurencji jest, aby porozumienie
zostało obecnie ratyfikowane przez państwa członkowskie Unii
Europejskie lub aby państwa członkowskie Unii Europejskiej do niego
przystąpiły w celu zapewnienia wejścia w życie
postanowień protokołu Torremolinos. Wejście w życie
porozumienia umożliwi ponadto późniejsze aktualizowanie szeregu
postanowień protokołu, które stały się nieaktualne od czasu
przyjęcia dyrektywy 97/70/WE, w drodze zgłoszeń do IMO.
(10)     Zgodnie zatem z art. 2 ust. 1
TFUE w interesie Unii Rada powinna upoważnić państwa
członkowskie do podpisania porozumienia lub do przystąpienia do
niego. Jednakże w celu ochrony obecnych poziomów bezpieczeństwa
zapewnionych dyrektywą Rady 97/70/WE państwa członkowskie
powinny w momencie podpisywania porozumienia i składania dokumentów
ratyfikacyjnych lub dokumentów przystąpienia składać
oświadczenie, że wyłączenia przewidziane w art. 1 ust. 6 i
art. 3 ust. 3 porozumienia odnośnie do, odpowiednio, badań corocznych
i wspólnego obszaru połowowego lub wyłącznej strefy ekonomicznej
należy wykluczyć ze stosowania, oraz że statki rybackie
państwa trzeciego o długości 24 metrów i większej
pływające na ich morzach terytorialnych lub wodach wewnętrznych,
lub wyładowujące połów w ich portach podlegają normom
bezpieczeństwa określonym we wzmiankowanej dyrektywie.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie upoważnia
się niniejszym do, odpowiednio, podpisania, podpisania i ratyfikowania lub
przystąpienia do Porozumienia kapsztadzkiego z 2012 r. w sprawie
wdrożenia postanowień protokołu Torremolinos z 1993 r.
odnoszącego się do Międzynarodowej konwencji z Torremolinos o
bezpieczeństwie statków rybackich z 1977 r.
Artykuł 2
Państwa członkowskie podejmują
niezbędne kroki w celu złożenia dokumentów ratyfikacyjnych lub
dokumentów przystąpienia do porozumienia Sekretarzowi Generalnemu
Międzynarodowej Organizacji Morskiej w jak najkrótszym terminie, a w
każdym razie nie później niż w ciągu dwóch lat od daty
wejścia w życie niniejszej decyzji.
W momencie podpisania, ratyfikowania lub
przystąpienia do porozumienia państwa członkowskie
składają również oświadczenie określone w
załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie
następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
OŚWIADCZENIE,
KTÓRE SKŁADAJĄ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE W MOMENCIE PODPISANIA,
RATYFIKACJI LUB PRZYSTĄPIENIA DO POROZUMIENIA KAPSZTADZKIEGO Z 2012 R. W
SPRAWIE WDROŻENIA POSTANOWIEŃ PROTOKOŁU TORREMOLINOS Z 1993 R.
ODNOSZĄCEGO SIĘ DO MIĘDZYNARODOWEJ KONWENCJI Z TORREMOLINOS O
BEZPIECZEŃSTWIE STATKÓW RYBACKICH Z 1977 R.
W ramach porozumienia regionalnego dozwolonego
na mocy art. 3 ust. 5 protokołu Torremolinos z 1993 r. [wstawić
nazwę państwa członkowskiego będącego
umawiającą się stroną] jest zobowiązana
odpowiednim prawodawstwem Unii (dyrektywa Rady 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997
r.) ustanawiającym zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków
rybackich o długości 24 metrów i większej, a tym samym
będzie stosowała postanowienia protokołu Torremolinos w stosunku
do statków rybackich o długości 24 metrów i większej
pływających pod banderą państw trzecich na jej wodach
wewnętrznych lub morzach terytorialnych lub wyładowujących
połów w jej portach zgodnie z warunkami określonymi w powyższym
prawodawstwie Unii.
Zgodnie z porozumieniem regionalnym
wyłączenia przewidziane w porozumieniu kapsztadzkim w jego art. 1
ust. 6 odnośnie do badań corocznych oraz w art. 3 ust. 3
odnośnie do wspólnego obszaru połowowego lub wyłącznej
strefy ekonomicznej wyklucza się ze stosowania.
[1]               Dz.U. L 34 z 9.2.1998, s. 1.
[2]               Dz.U. L 324 z 29.11.2002, s. 1.
[3]               ILO (2001) Sprawozdanie dotyczące
bezpieczeństwa i zdrowia w sektorze połowowym.
[4]               Dz.U. C z […], s. […].
[5]               Dz.U. L 34 z 9.2.1998, s. 1.


Ważna informacja prawna

|

52007PC0318

Wniosek decyzja Rady upoważniająca Francję do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany w departamentach zamorskich i uchylająca decyzję Rady 2002/166/WE z dnia 18 lutego 2002 r  /* COM/2007/0318 końcowy - CNS 2007/0131 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 27.6.2007KOM(2007) 318 wersja ostateczna2007/0131 (CNS)WniosekDECYZJA RADYupoważniająca Francję do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany w departamentach zamorskich i uchylająca decyzję Rady 2002/166/WE z dnia 18 lutego 2002 r(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1) KONTEKST WNIOSKU-  Podstawa i cele wnioskuUtrzymanie sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu w departamentach zamorskich jest niezbędne, aby zapewnić równowagę gospodarczą i społeczną na tych obszarach. W trzech departamentach, których problem najbardziej dotyczy, tj. na Reunion, na Gwadelupie i na Martynice, sektor ten przynosi co roku obroty w wysokości około 250 milionów euro i zapewnia około 40 000 miejsc pracy, w tym 22 000 bezpośrednich miejsc pracy. Uprawa trzciny cukrowej jest zdecydowanie najbardziej znaczącym przykładem zintegrowanej działalności departamentów zamorskich, która umożliwia nie tylko bezpośrednią waloryzację produkcji sektora w postaci rumu i cukru, lecz również waloryzację pośrednią za pomocą produktów równoległych, na przykład melasy lub słomy wykorzystywanych jako źródło energii, pasza dla bydła lub nawóz naturalny. Ponadto należy podkreślić pozytywny wpływ upraw trzciny cukrowej na ochronę środowiska naturalnego w departamentach zamorskich dzięki ich antyerozyjnym właściwościom, co jest szczególnym atutem, biorąc pod uwagę nachylenie terenu i silne opady deszczu. Dodatkowo ukorzenienie trzciny cukrowej w połączeniu z względnie niewielkim zapotrzebowaniem na nawozy przyczyniają się do zachowania dobrej jakości wód. Należy jeszcze podkreślić, że stosowanie pestycydów w przypadku tego rodzaju upraw jest ograniczone. Wreszcie, według władz francuskich, wytłoczyny z trzciny cukrowej otrzymywane w procesie przemysłowym istotnie przyczyniają się do wytwarzania energii elektrycznej, co pozwala uniknąć emisji do atmosfery CO2 pochodzącego z paliw kopalnych. Jest to zatem wkład w realizację zobowiązań podjętych w dziedzinie ochrony środowiska w ramach protokołu z Kioto. Wraz z sektorem bananowym sektor trzciny cukrowej, cukru i rumu stanowi jedyną znaczącą działalność eksportową w regionach, w których poziom eksportu nie przekracza 7 % wysokości importu.Celem wniosku jest upoważnienie Francji do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany w jej departamentach zamorskich w ramach kontyngentu wynoszącego 108 000 hl czystego alkoholu w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2012 r. Wniosek rozszerza obecny mechanizm podatkowy stosowany w odniesieniu do rumu tradycyjnego zarówno pod względem ilości, jak i okresu obowiązywania ze względu na pogorszenie się sytuacji od 2001 r.Ze względu na szczupłość lokalnego rynku gorzelnie w departamentach zamorskich mogą utrzymać swoją działalność wyłącznie wtedy, gdy mają dostateczny dostęp do rynku we Francji metropolitalnej, która stanowi główny rynek zbytu dla ich produkcji rumu (ponad 50 % całej produkcji).Brak konkurencyjności rumu tradycyjnego na rynku wspólnotowym wynika głównie z wysokich cen sprzedaży, których przyczyn należy szukać w wysokich kosztach wytwarzania rumu produkowanego w departamentach zamorskich.Szczególnie niekorzystny dla departamentów zamorskich był wzrost płac od 2001 r. Minimalna stawka (gwarantowana płaca minimalna) wzrosła bowiem o 24 % w okresie od 2001 do 2006 r.Ponadto od 2001 r. departamenty zamorskie zdecydowały się na poważne inwestycje o wartości ponad 45,5 mln euro. Departamenty te są przede wszystkim objęte wspólnotowymi normami dotyczącymi emisji i bezpieczeństwa, które wymagają znacznych inwestycji nieprodukcyjnych [1]. Podczas gdy w latach 2001-2004 łączna wartość inwestycji wzrosła 2,6 raza, część inwestycji koniecznych w celu ochrony środowiska odpowiada kwocie 21,3 miliona euro, czyli 47 % łącznej kwoty. Bez wątpienia inwestycje te są częściowo wspierane z funduszy strukturalnych[2], które uczestniczą w początkowym etapie inwestycji gorzelni. Niemniej jednak należy zauważyć, że pomoc ta nie obejmuje całej wartości wymaganej inwestycji oraz że nie obejmuje wzrostu kosztów eksploatacyjnych związanych z dostosowaniem się do norm. Otóż należy podkreślić, że taki wzrost kosztów nie prowadzi do poprawy produktywności, lecz znajduje odzwierciedlenie we wzroście jednostkowych kosztów wytworzenia litra rumu: koszty konserwacji i funkcjonowania urządzeń obciążają koszty wytworzenia rumu w proporcji około 10-15 % w zależności od gorzelni. Każdego roku gorzelnie muszą zatem podjąć znaczny wysiłek finansowy.Wszystkie te koszty stawiają przedsiębiorstwa z departamentów zamorskich w trudnej sytuacji finansowej w kontekście regulacyjnym nakładającym coraz większe ograniczenia. Jedynym rozwiązaniem dla gorzelni jest amortyzacja kosztów poprzez zwiększenie produkcji. W tym celu potrzebują wystarczającego dostępu do rynku metropolitalnego, gdyż całkowita ilość towaru wysłanego na rynek wspólnotowy spadła o 12 % między 2002 r. (176 791 hektolitrów czystego alkoholu) a 2005 r. (155 559 hektolitrów).Ważne jest zatem, aby departamenty zamorskie miały możliwość utrzymania swojej pozycji na rynku metropolitalnym poprzez rozszerzenie aktualnego kontyngentu. Podczas gdy spożycie rumu we Francji wrosło o 20 % między 2000 a 2005 r., rum z departamentów zamorskich odnotował wzrost tylko o 16 %, co stanowi znaczny spadek udziałów w rynku, podczas gdy w tym samym czasie koszty produkcji wzrosły. Od 2005 r. cały kontyngent został wykorzystany. Obniżka podatku pozwala częściowo zrekompensować wysokie koszty wytwarzania i dość dużą zawartość alkoholu w rumie z departamentów zamorskich, a w konsekwencji utrzymać jego pozycję w sektorze wielkiej dystrybucji.Z tego względu proponuje się zwiększyć obecny kontyngent 18 000 hektolitrów czystego alkoholu do łącznego poziomu 108 000 hektolitrów czystego alkoholu odpowiadającego ekstrapolacji tendencji spożycia rumu odnotowanej w ostatnich latach we Francji metropolitalnej na okres sześciu lat.Ze względu na konieczność stworzenia klimatu pewności prawnej dla podmiotów gospodarczych z sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu, a także biorąc pod uwagę czas amortyzacji wyposażenia i budynków oraz w trosce o spójność z pozostałymi uregulowaniami wspólnotowymi należy wyrazić zgodę na utrzymanie odstępstwa do końca 2012 r.-  Kontekst ogólnyDecyzją Rady z dnia 30 października 1995 r. Francja została upoważniona do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego w odniesieniu do rumu tradycyjnego produkowanego w departamentach zamorskich w porównaniu z pełną stawką podatku akcyzowego na alkohol etylowy. Środek ten powinien wygasnąć 31.12.02. Został jednak przedłużony decyzją Rady z dnia 18 lutego 2002 r. na kontyngent wielkości 90 000 hektolitrów czystego alkoholu. Decyzja przewidywała, że najpóźniej w dniu 30 czerwca 2006 r. Francja powinna przekazać Komisji sprawozdanie umożliwiające ocenę dalszego występowania przyczyn uzasadniających przyznanie obniżonej stawki. W dniu 27 grudnia 2005 r. Francja przekazała bilans śródokresowy i zwróciła się z wnioskiem o dodatkowy kontyngent rumu tradycyjnego. Wniosek władz francuskich został rozpatrzony w świetle wymogów określonych w art. 299 ust. 2 TWE.-  Obowiązujące przepisy w dziedzinie objętej wnioskiemZgodnie z art. 299 ust. 2 TWE postanowienia tego traktatu stosują się do francuskich departamentów zamorskich, Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich. Jednakże biorąc pod uwagę strukturalną sytuację gospodarczą i społeczną francuskich departamentów zamorskich, Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich, pogorszoną ich oddaleniem, charakterem wyspiarskim, niewielkimi rozmiarami, trudną topografią i klimatem, ich zależnością gospodarczą od niewielkiej liczby produktów, podczas gdy trwałość i łączne występowanie tych czynników szkodzą ich rozwojowi, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji i po konsultacjach z Parlamentem Europejskim, przyjmuje specyficzne środki zmierzające w szczególności do określenia warunków stosowania traktatu WE do tych regionów, w tym wspólnych polityk.Na podstawie art. 299 ust. 2 TWE Rada przyjęła decyzję 2002/166/WE z dnia 18 lutego 2002 r. upoważniającą Francję do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany we francuskich departamentach zamorskich. Obniżona stawka jest ograniczona do rocznego kontyngentu wielkości 90 000 hektolitrów czystego alkoholu. W stosunku do stawek podatku stosowanych na podobne produkty niepochodzące z francuskich departamentów zamorskich obniżona stawka może być niższa od minimalnej stawki podatku akcyzowego na alkohol wyznaczonej dyrektywą 92/84/EWG, lecz nie może być niższa o ponad 50 % od normalnej krajowej stawki podatku akcyzowego na alkohol. Decyzję Rady stosuje się do dnia 31 grudnia 2009 r., przy czym najpóźniej w czerwcu 2006 r. należało sporządzić bilans śródokresowy. Celem niniejszego wniosku jest zastąpienie tej decyzji.-  Spójność z pozostałymi politykami i celami UniiSpecyficzne środki przewidziane w art. 299 ust. 2 traktatu WE muszą uwzględniać szczególne ograniczenia występujące w regionach peryferyjnych bez podważania integralności i spójności wspólnotowego porządku prawnego, w tym rynku wewnętrznego i wspólnych polityk. Wymóg ten został uwzględniony poprzez szczególnie dokładną analizę wniosku przedstawionego przez władze francuskie. Chociaż wstępny wniosek władz francuskich dotyczył zwiększenia kontyngentu o 30 000 hektolitrów czystego alkoholu, Komisja stwierdziła, że art. 299 ust. 2 traktatu WE uzasadnia zwiększenie kontyngentu wyłącznie o 18 000 hektolitrów, gdyż wielkość ta odpowiada ekstrapolacji tendencji tradycyjnej wymiany handlowej odnotowanej w ciągu ostatnich lat we Francji metropolitalnej na okres sześciu lat.W analizie wniosku służby Komisji oceniły również wpływ pozostałych środków przeznaczonych dla sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu (przegląd wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, który nastąpił w lutym 2006 r. stanowi częściowo wkład w zapewnienie ciągłości sektora), w szczególności środki pomocowe ustanowione w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 247/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej, a także spójność tych rozwiązań z niniejszym wnioskiem.Jeżeli chodzi o producentów rumu z melasy, pomoc udzielana w ramach wspólnej organizacji rynku w sektorze cukru pozwala utrzymać ceny zakupu surowca, pomimo obniżki cen cukru, lecz nie prowadzi do zmniejszenia kosztów produkcji.2) KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU-  Konsultacje z zainteresowanymi stronamiWniosek władz francuskich został przedstawiony na podstawie wniosków zainteresowanych sektorów gospodarczych.-  Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejNie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.-  Analiza wpływuRum z departamentów zamorskich stanowi obecnie około 20 % całego rynku wspólnotowego.Aktualny kontyngent stanowi mniej niż 8,68 % rynku wspólnotowego, a proponowane zwiększenie kontyngentu dotyczy jedynie około 1,5 % tego rynku w okresie sześciu lat. Wynosi ono 18 000 hektolitrów czystego alkoholu i odpowiada ekstrapolacji tendencji tradycyjnej wymiany handlowej we Francji metropolitalnej odnotowanej w latach 1999-2005 na okres sześciu lat.Tendencje dotyczące wielkości obrotówWprowadzenie do obrotu po obniżonej stawce podatku akcyzowego | Poza kontyngentem | Kraje trzecie | Łącznie |2005 | 90 000 | 35 500 | 5500 | 131 000 |2004 | 87 900 | 30 800 |2003 | 86 400 | 26 200 |2002 | 86 900 | 37 000 |2001 | 86 200 | 26 500 |2000 | 78 300 | 30 000 | 1000 | 109 300 |Różnica 2000/2005 | 20 %, |Prognoza | 18 000 hl czystego alkoholu |Środek przyczynia się do rozwoju regionalnego. Preferencyjny system podatkowy jest korzystny dla podmiotów z sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu, ponieważ:- mając zastosowanie do wielkości obrotów, umożliwia konsumentom metropolitalnym dostęp do tradycyjnego rumu z departamentów zamorskich po rozsądnej cenie;- pozwala zapewnić rynek zbytu i lepszą waloryzację produkcji gorzelni;- w konsekwencji zapewnia utrzymanie upraw trzciny cukrowej, związaną z tym stałość zatrudnienia i przyczynia się do zagospodarowania terenu w regionach zamorskich.Władze francuskie szacują, że zniesienie ulgi podatkowej doprowadziłoby do utraty 50 % rynków zbytu (głównie we Francji metropolitalnej), a w konsekwencji do zamknięcia 75 % gorzelni. Odbiłoby się ono również na rentowności całego sektora - plantatorów i cukrowni. Oprócz utrzymania około 22 000 bezpośrednich miejsc pracy związanych z produkcją rumu system przyczynia się pośrednio do waloryzacji wytwarzania takich produktów jak melasa lub słoma, otrzymywanych również z trzciny cukrowej i wykorzystywanych jako źródło energii, pasza dla bydła lub nawóz naturalny. System podatkowy umożliwił utrzymanie 11 gorzelni na Gwadelupie, 9 na Martynice, 3 na Reunion i jednej gorzelni w Gujanie. W latach 2002-2005 tylko jedna gorzelnia zaprzestała całkowicie działalności.Należy podkreślić, że w latach 2000-2005 import rumu innego pochodzenia do Francji metropolitalnej wzrósł o ponad 500 %. Stosowanie specjalnego systemu podatkowego nie stanowi zatem bariery dla rosnącej penetracji rynku francuskiego przez konkurencyjny rum. Ponadto przestrzegana jest integralność rynku wewnętrznego: specjalny system podatkowy przyznany departamentom zamorskim od 1995 r. nie wpłynął negatywnie na rozwój udziałów w rynku rumu innego pochodzenia zarówno na rynku wewnętrznym (w stosunku do 1995 r. udziały w rynku departamentów zamorskich na rynku wewnętrznym Unii Europejskiej (poza Francją) zmniejszyły się o ponad 50 %, podczas gdy udziały w rynku odpowiadające importowi z krajów AKP i krajów trzecich zwiększyły się o 20 % i wynoszą około 80 % ilości produktu wprowadzonego do sprzedaży w 2005 r.), jak i na rynku francuskim.W konsekwencji proponowany wzrost kontyngentu objętego obniżoną stawką podatku akcyzowego we Francji metropolitalnej nie zakłóca rynku wewnętrznego ani wspólnej polityki podatkowej.3) ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU-  Krótki opis proponowanych działańWniosek upoważnia Francję do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany w jej departamentach zamorskich i objęty kontyngentem wielkości 108 000 hektolitrów czystego alkoholu w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2012 r.-  Podstawa prawnaArt. 299 ust. 2 traktatu.-  Zasada pomocniczościWniosek dotyczy dziedziny, która podlega wyłącznej kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.-  Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Nie wykracza on poza to, co jest konieczne, aby producenci rumu tradycyjnego mogli sprostać wysokim kosztom produkcji, które ponoszą.Władze francuskie odnotowały również, że stawka podatku akcyzowego nakładana na rum tradycyjny z departamentów zamorskich nie skłoniła znanych międzynarodowych marek wytwarzających rum do uruchomienia działalności w departamentach zamorskich w celu rozwinięcia własnej produkcji i skorzystania z ulgi podatkowej przyznanej temu sektorowi. Ponadto ostatnie przedsiębiorstwo międzynarodowe opuściło Martynikę w 2004 r., choć pozostało w branży w krajach AKP.Wszystkie te dane dowodzą proporcjonalności systemu pomocy w stosunku do zakładanego celu, to jest poprawy konkurencyjności sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu oraz pokazują, że rozwiązanie to nie miało negatywnego wpływu na rozwój udziałów w rynku wewnętrznym rumu innego pochodzenia.-  Wybór instrumentówArt. 299 ust. 2 traktatu przewiduje, że specyficzne środki na rzecz regionów peryferyjnych są przyjmowane w drodze decyzji Rady.4) WPłYW NA BUDżETWniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty.2007/0131 (CNS)WniosekDECYZJA RADYupoważniająca Francję do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany w departamentach zamorskich i uchylająca decyzję Rady 2002/166/WE z dnia 18 lutego 2002 rRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 299 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji[3],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zgodnie z art. 299 ust. 2 traktatu WE postanowienia tego traktatu stosują się do francuskich departamentów zamorskich, Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich. Jednakże biorąc pod uwagę strukturalną sytuację gospodarczą i społeczną francuskich departamentów zamorskich, Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich, pogorszoną ich oddaleniem, charakterem wyspiarskim, niewielkimi rozmiarami, trudną topografią i klimatem, ich zależnością gospodarczą od niewielkiej liczby produktów, podczas gdy trwałość i łączne występowanie tych czynników szkodzą ich rozwojowi, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji i po konsultacjach z Parlamentem Europejskim, przyjmuje specyficzne środki zmierzające w szczególności do określenia warunków stosowania traktatu WE do tych regionów, w tym wspólnych polityk. Przyjmując takie środki, Rada uwzględnia w szczególności dziedzinę polityki podatkowej. Rada przyjmuje takie środki, biorąc pod uwagę szczególne cechy charakterystyczne i ograniczenia regionów najbardziej oddalonych [peryferyjnych], bez podważania integralności i spójności wspólnotowego porządku prawnego, w tym rynku wewnętrznego i wspólnych polityk.(2) Na podstawie tego postanowienia traktatu WE Rada przyjęła w odniesieniu do francuskich departamentów zamorskich decyzję Rady 2002/166/WE z dnia 18 lutego 2002 r. upoważniającą Francję do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany we francuskich departamentach zamorskich. W stosunku do stawek podatku stosowanych na podobne produkty niepochodzące z francuskich departamentów zamorskich obniżona stawka może być niższa od minimalnej stawki podatku akcyzowego na alkohol wyznaczonej dyrektywą 92/84/EWG, lecz nie może być niższa o ponad 50 % od normalnej krajowej stawki podatku akcyzowego na alkohol. Decyzję Rady stosuje się do dnia 31 grudnia 2009 r., przy czym najpóźniej w czerwcu 2006 r. należało sporządzić bilans śródokresowy.(3) W dniu 27 grudnia 2005 r. władze francuskie przedstawiły bilans śródokresowy, w którym stwierdziły, że należy utrzymać mechanizm podatkowy stosowany w odniesieniu do rumu tradycyjnego sprzedawanego na rynku metropolitalnym. Ponadto biorąc pod uwagę rozwój wspólnotowego rynku rumu, który przynosi korzyści głównie produktom pochodzącym z krajów trzecich, a także uwzględniając znaczenie gospodarcze i społeczne tego sektora i strukturalny charakter warunków produkcji, które osłabiają produktywność sektora w departamentach zamorskich oraz utrudniają utrzymanie produkcji na rynku wspólnotowym, Francja zwróciła się z wnioskiem o rozszerzenie - pod względem wielkości i czasu trwania - mechanizmu podatkowego stosowanego w odniesieniu do rumu tradycyjnego sprzedawanego na rynku wspólnotowym.(4) Utrzymanie sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu w departamentach zamorskich jest niezbędne, aby zapewnić w nich równowagę gospodarczą i społeczną. Otóż w trzech departamentach, których problem najbardziej dotyczy, to jest na Reunion, Gwadelupie i Martynice, sektor generuje obroty w wysokości około 250 milionów euro rocznie i zapewnia około 40 000 miejsc pracy, w tym 22 000 bezpośrednich miejsc pracy. Należy również zwrócić uwagę na pozytywny wpływ upraw trzciny cukrowej na ochronę środowiska naturalnego w departamentach zamorskich. Obok sektora bananowego jest to jedyna istotna działalność eksportowa w tych regionach, w których poziom eksportu nie przekracza 7 % wysokości importu. Dlatego też utrzymanie przez Francję obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany w jej departamentach zamorskich, w drodze odstępstwa od art. 90 traktatu, jest konieczne i uzasadnione, aby nie zagrozić rozwojowi tych obszarów.(5) Przegląd wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, który miał miejsce w lutym 2006 r., przyczynił się częściowo do zapewnienia ciągłości sektora. Przewidziano wdrożenie środków wsparcia sektora w ramach systemów POSEI (rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej), zarówno z tytułu pomocy wspólnotowej, jak i pomocy krajowej, w celu poprawy konkurencyjności sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu w departamentach zamorskich. Jednakże środki te nie zawsze umożliwiają rekompensatę stopniowego znoszenia ochrony celnej i zachowanie przez departamenty zamorskie posiadanych rynków rumu.(6) Ze względu na szczupłość lokalnego rynku gorzelnie w departamentach zamorskich mogą utrzymać działalność wyłącznie wtedy, gdy mają dostateczny dostęp do rynku we Francji metropolitalnej, która stanowi główny rynek zbytu dla ich produkcji rumu (ponad 50 % całej produkcji).(7) Przyczyn braku konkurencji na rynku wspólnotowym, wynikającego głównie z wysokich cen sprzedaży, należy szukać w sytuacji związanej z kosztami wytworzenia, która uległa dalszemu pogorszeniu od 2001 r. Od tego czasu w departamentach zamorskich znacznie wzrosły zarówno koszty produkcji, jak i siły roboczej. Dodatkowo rum z departamentów zamorskich powinien odpowiadać wspólnotowym normom regulacyjnym, co wymaga znacznych inwestycji nieprodukcyjnych. Od 2001 r. inwestycje zrealizowane w departamentach zamorskich przekroczyły 45,5 mln euro, przy czym same inwestycje w ochronę środowiska naturalnego stanowiły 47 % tej kwoty. Chociaż część tych inwestycji jest wspierana z funduszy strukturalnych, nie dotyczy to kosztów eksploatacji z nimi związanych, które obciążają koszty wytworzenia rumu w proporcji około 10–15 % w zależności od gorzelni.(8) Wszystkie te koszty, które znacznie wzrosły od 2001 r. stawiają przedsiębiorstwa z departamentów zamorskich w trudnej sytuacji finansowej. Jedynym rozwiązaniem pozwalającym zapewnić ciągłość sektora jest amortyzacja kosztów poprzez zwiększenie produkcji.(9) Od 2002 r. całkowita ilość towaru wysłanego na rynek wspólnotowy spadła o 12 % z 176 791 do 155 559 hektolitrów czystego alkoholu. Dlatego też sektor rumu w departamentach zamorskich utrzymał się wyłącznie dzięki rynkowi metropolitalnemu, na którym jest objęty specjalnym systemem podatkowym umożliwiającym częściową kompensację wysokich kosztów wytwarzania. Mając na względzie, że należy wspierać konkurencyjność rumu tradycyjnego z departamentów zamorskich na francuskim rynku metropolitalnym, aby zachować działalność sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu w tych departamentach, konieczny jest przegląd ilości rumu tradycyjnego pochodzącego z tych obszarów, która mogłaby być objęta obniżoną stawką podatku akcyzowego przy wprowadzeniu do obrotu na tym rynku.(10) Ulga podatkowa przyznana niniejszą decyzją nie wykracza poza to, co jest konieczne, aby producenci rumu tradycyjnego mogli sprostać wysokim kosztom produkcji.(11) Aby niniejsza decyzja nie szkodziła integralności rynku wewnętrznego, ilość rumu pochodzącego z departamentów zamorskich, który może być objęty tym środkiem, nie może, jak poprzednio, przekraczać wielkości wymiany handlowej zarejestrowanej w ostatnich latach według pochodzenia dostaw na rynku.(12) Ze względu na konieczność stworzenia klimatu pewności prawnej dla podmiotów gospodarczych z sektora trzciny cukrowej, cukru i rumu, biorąc pod uwagę czas amortyzacji wyposażenia i budynków, a także w trosce o spójność z pozostałymi uregulowaniami wspólnotowymi dotyczącymi tego sektora należy wyrazić zgodę na odstępstwo do końca 2012 r.(13) Niemniej jednak udzielenie zgody na taki okres należy obwarować sporządzeniem sprawozdania cząstkowego, dzięki któremu Komisja będzie mogła ocenić ciągłość występowania przyczyn uzasadniających przyznanie odstępstwa podatkowego i w razie potrzeby zbadać konieczność weryfikacji okresu lub ilości objętych odstępstwem w zależności od zmian na wspólnotowym rynku rumu.(14) Należy zastąpić decyzję Rady 2002/166/WE.(15) Niniejsza decyzja nie stanowi uszczerbku dla ewentualnego stosowania art. 87 i 88 traktatu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W drodze odstępstwa od art. 90 traktatu Francja zostaje upoważniona do przedłużenia stosowania na terytorium metropolitalnym obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany w departamentach zamorskich w stosunku do pełnej stawki podatku akcyzowego na alkohol wyznaczonej w art. 3 dyrektywy Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych.Artykuł 2Odstępstwo, o którym mowa w art. 1, jest ograniczone do rumu określonego w art. 1 ust. 4 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych, wyprodukowanego w departamentach zamorskich z trzciny cukrowej zebranej w miejscu produkcji, o zawartości substancji lotnych innych niż alkohol etylowy i metylowy równej 225 gramów na hektolitr czystego alkoholu i zawartości alkoholu równej lub wyższej niż 40 % obj.Artykuł 31. Stawka podatku akcyzowego stosowana w odniesieniu do produktu, o którym mowa w art. 2, jest ograniczona do rocznego kontyngentu 108 000 hl czystego alkoholu.2. Obniżona stawka może być niższa od minimalnej stawki podatku akcyzowego na alkohol wyznaczonej dyrektywą 92/84/EWG, lecz nie może być niższa o ponad 50 % od normalnej krajowej stawki podatku akcyzowego na alkohol.Artykuł 4Najpóźniej w dniu 30 czerwca 2010 r. Francja przekaże Komisji sprawozdanie, które pozwoli jej ocenić utrzymanie się przyczyn uzasadniających przyznanie obniżonej stawki, a w razie potrzeby konieczność dostosowania kontyngentu w świetle zmian na rynku.Artykuł 5Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2012 r.Artykuł 61. Decyzja 2002/166/WE z dnia 18 lutego 2002 r. traci moc.2. Odniesienia do uchylonej decyzji rozumiane są jako odniesienia do niniejszej decyzji.Artykuł 7Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Francuskiej.Sporządzono w Brukseli dniaW imieniu RadyPrzewodniczący [1] Tytułem przykładu koszty produkcji cachaça są równoważne z kosztami wynikającymi wyłącznie z dostosowania się departamentów zamorskich do norm w dziedzinie ochrony środowiska.[2] Należy odnotować, że pomoc w modernizacji na zasadzie współfinansowania nie może obejmować środków służących zwiększeniu potencjału.[3] Dz.U. C z , str. .[4] Dz.U. C z , str. .


Ważna informacja prawna

|

52007PC0290

Wniosek decyzja Rady dotycząca niewłączenia metomylu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję  /* COM/2007/0290 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 8.6.2007KOM(2007) 290 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYdotycząca niewłączenia metomylu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEZałączony projekt wniosku w sprawie decyzji Rady dotyczy niewłączenia metomylu jako substancji czynnej do wykazu pozytywnego substancji w załączniku I do dyrektywy Rady 91/414/EWG i wycofania z obrotu środków ochrony roślin zawierających tę substancję. Wniosek o niewłączenie jest oparty na kilku zagrożeniach stwierdzonych podczas dokonywania oceny tej substancji czynnej.Dyrektywa Rady 91/414/EWG ustanawia zharmonizowane zasady dopuszczania i wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin. Substancje czynne, które mają być stosowane jako środki ochrony roślin, są oceniane i zatwierdzane na poziomie wspólnotowym i włączane do załącznika I do dyrektywy. Poszczególne środki ochrony roślin zawierające substancje czynne są oceniane i zatwierdzane przez państwa członkowskie w oparciu o zharmonizowane zasady.Dane uzyskane od przedstawicieli przemysłu zostały wstępnie ocenione przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, w tym przypadku przez Wielką Brytanię, które przedłożyło projekt sprawozdania z oceny. Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności zorganizował wzajemny przegląd wstępnej oceny i dostarczył Komisji wnioski z oceny zagrożeń dotyczących metomylu dnia 23 czerwca 2006 r.Podczas dokonywania oceny tej substancji czynnej wskazano na kilka zagrożeń. W szczególności, jak wynika z dostępnych informacji, narażenie operatora przekroczyłoby Dopuszczalny Poziom Narażenia Operatora (AOEL), nie dowiedziono również, że narażenie pracowników i osób postronnych jest na dopuszczalnym poziomie. Ponadto, w odniesieniu do ekotoksykologii, istnieją obawy związane z wysokim zagrożeniem dla ptaków i ssaków, organizmów wodnych, pszczół i nie będących przedmiotem zwalczania stawonogów.Projekt decyzji dotyczącej niewłączenia przedłożono w dniu 16 marca 2007 r. Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, gdzie:-  18 państw członkowskich (199 głosów) głosowało za-  7 państw członkowskich (107 głosów) głosowało przeciw-  2 państwa członkowskie (39 głosów) wstrzymały się od głosuKomitet nie wydał opinii. W związku z tym, zgodnie z art. 19 dyrektywy 91/414/EWG oraz zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE, wymaga się, aby Komisja przedstawiła Radzie wniosek dotyczący środków, jakie należy podjąć, a Rada w terminie trzech miesięcy ma podjąć decyzję większością kwalifikowaną.Projekt decyzji nie jest objęty prawem kontroli przysługującym Parlamentowi Europejskiemu (art. 8 decyzji Rady 1999/468/WE).WniosekDECYZJA RADYdotycząca niewłączenia metomylu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję(Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin[1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że państwo członkowskie może w okresie 12 lat od dnia notyfikacji wymienionej dyrektywy zezwolić na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne nie wymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji, podczas gdy prowadzone są jednocześnie stopniowe badania tych substancji w ramach programu prac.(2) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000[2] i (WE) nr 703/2001[3] określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje metomyl.(3) Wpływ metomylu na zdrowie ludzi i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 703/2001 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiającego. Ponadto w rozporządzeniach tych wyznaczono państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które mają przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 451/2000. W przypadku metomylu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy było Zjednoczone Królestwo, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 3 maja 2004 r.(4) Sprawozdanie z oceny zostało poddane wzajemnemu przeglądowi przez państwa członkowskie oraz Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i przedstawione Komisji dnia 23 czerwca 2006 r. w formie wniosków Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności z wzajemnego przeglądu oceny zagrożeń stwarzanych przez pestycydy zawierające substancję czynną metomyl[4]. Sprawozdanie to zostało poddane wzajemnemu przeglądowi przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.(5) Podczas dokonywania oceny tej substancji czynnej wskazano na kilka zagrożeń. W szczególności, na podstawie dostępnych informacji, narażenie operatora przekroczyłoby Dopuszczalny Poziom Narażenia Operatora (AOEL), nie dowiedziono również, że narażenie pracowników i osób postronnych jest na dopuszczalnym poziomie. Ponadto, w odniesieniu do ekotoksykologii, istnieją obawy związane z wysokim zagrożeniem dla ptaków i ssaków, organizmów wodnych, pszczół i nie będących przedmiotem zwalczania stawonogów.(6) Komisja poprosiła powiadamiającego o przedstawienie uwag w odniesieniu do wyników przeglądu oraz o poinformowanie jej, czy powiadamiający nadal chce utrzymać wniosek o wydanie zezwolenia dla tej substancji. Powiadamiający przedstawił uwagi, które zostały dokładnie zbadane. Jednak pomimo przedstawionych argumentów, opisane powyżej kwestie pozostały nierozwiązane, a oceny dokonane na podstawie przedłożonych informacji nie wykazały, że można się spodziewać, iż według proponowanych warunków stosowania, środki ochrony roślin zawierające metomyl zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) oraz b) dyrektywy 91/414/EWG.(7) Metomyl nie powinien zatem zostać włączony do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.(8) Należy podjąć środki w celu zapewnienia, że istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metomyl zostaną wycofane w ustalonym czasie i że nie będą one odnawiane oraz że nie zostaną udzielone żadne nowe zezwolenia na te produkty.(9) Jakikolwiek dodatkowy okres przyznany przez państwa członkowskie na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu lub zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających metomyl powinien być ograniczony do dwunastu miesięcy w celu umożliwienia wykorzystania istniejących zapasów nie dłużej niż przez następny sezon wegetacyjny, tak by rolnicy mieli dostęp do środków ochrony roślin zawierających metomyl przez 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.(10) Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia dokumentacji dla metomylu, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w celu ewentualnego włączenia do jej załącznika I.(11) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego komitetu.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Metomyl nie zostaje włączony jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.Artykuł 2Państwa członkowskie zapewniają, aby:(a) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metomyl zostały wycofane do dnia [… WSTAWIĆ DATĘ 6 MIESIĘCY OD DATY PRZYJĘCIA NINIEJSZEJ DECYZJI];(b) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metomyl nie były udzielane ani odnawiane począwszy od daty publikacji niniejszej decyzji.Artykuł 3Jakikolwiek dodatkowy okres udzielony przez państwa członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie jak najkrótszy i upływa najpóźniej dnia [… WSTAWIC DATĘ 18 MIESIĘCY OD DATY PRZYJĘCIA NINIEJSZEJ DECYZJI ].Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2007/…/WE (Dz.U. L …, … 2007, str. …).[2] Dz.U. L 55 z 29.2.2000, str. 25. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1044/2003 (Dz.U. L 151 z 19.6.2003, str. 32).[3] Dz.U. L 98 z 7.4.2001, str. 6.[4] EFSA Scientific Report (2006) 83, 1-73, Conclusion regarding the peer review of pesticide risk assessment of methomyl.


title: Wniosek decyzja Rady zgodnie z art. 122 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia jednej waluty przez Maltę z dniem 1 stycznia 2008 r.

text:
Ważna informacja prawna

|

52007PC0259

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 16.5.2007KOM(2007) 259 wersja ostateczna2007/0092 (CNS)WniosekDECYZJA RADYzgodnie z art. 122 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia jednej waluty przez Maltę z dniem 1 stycznia 2008 r.(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEDnia 3 maja 1998 r. Rada zdecydowała, że Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Hiszpania, Irlandia, Luksemburg, Niderlandy, Niemcy, Portugalia i Włochy spełniły warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 1999 r. Dania i Zjednoczone Królestwo skorzystały z przyznanej im możliwości nieprzystąpienia do unii walutowej i w związku z tym nie zostały poddane ocenie przez Radę. Grecja i Szwecja były traktowane przez Radę jako państwa członkowskie objęte derogacją. Dnia 19 czerwca 2000 r. Rada zdecydowała, że Grecja spełniła warunki konieczne do wprowadzenia euro z dniem 1 stycznia 2001 r. Państwa, które przystąpiły do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. (Cypr, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry) stały się państwami członkowskimi objętymi derogacją na mocy art. 4 Aktu przystąpienia. Dnia 11 lipca 2006 r. Rada zdecydowała, że Słowenia spełniła warunki konieczne do wprowadzenia euro z dniem 1 stycznia 2007 r. Bułgaria i Rumunia, które przystąpiły do Unii Europejskiej dnia 1 stycznia 2007 r., stały się państwami członkowskimi objętymi derogacją na mocy art. 5 stosownego Aktu przystąpienia.Artykuł 122 ust. 2 traktatu WE określa procedurę uchylenia derogacji. Procedura ta musi zostać rozpoczęta przynajmniej raz na dwa lata lub na wniosek państwa członkowskiego objętego derogacją. Zgodnie z tą procedurą Komisja i Europejski Bank Centralny (EBC) składają Radzie zgodnie z art. 121 ust. 1 sprawozdania w sprawie postępów dokonanych przez państwa członkowskie objęte derogacją w wypełnianiu ich zobowiązań w zakresie urzeczywistnienia unii gospodarczej i walutowej. Na podstawie własnego sprawozdania oraz sprawozdania EBC Komisja może przedłożyć Radzie wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie uchylenia derogacji tych państw członkowskich, które spełniają konieczne warunki.Wszystkie państwa objęte derogacją zostały poddane ocenie Komisji i EBC w 2006 r. Dnia 27 lutego 2007 r. Malta złożyła wniosek o przeprowadzenie kolejnej oceny konwergencji, w celu wprowadzenia euro z dniem dnia 1 stycznia 2008 r. w przypadku uchylenia derogacji. W odpowiedzi na ten wniosek Komisja i EBC przygotowały sprawozdania oceniające osiągnięcie konwergencji przez Maltę.Sprawozdanie Komisji o konwergencji z 2007 r. zostało przyjęte przez kolegium w dniu 16 maja 2007 r. Europejski Bank Centralny przyjął swoje sprawozdanie tego samego dnia. Sprawozdania zawierają analizę zgodności ustawodawstwa krajowego Malty, w tym statutów krajowego banku centralnego, z art. 108 i 109 Traktatu oraz ze Statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych i EBC. Określono w nich również, analizując spełnienie kryteriów konwergencji i uwzględniając szereg innych czynników wymienionych w ostatnim akapicie art. 121 ust. 1, czy osiągnięty został wysoki poziom trwałej konwergencji.W swoim sprawozdaniu z oceny konwergencji Komisja stwierdza, że Malta osiągnęła wysoki poziom trwałej konwergencji.Na podstawie własnego sprawozdania oraz sprawozdania EBC Komisja przyjęła załączony wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie uchylenia derogacji Malty ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2008 r.2007/0092 (CNS)WniosekDECYZJA RADYzgodnie z art. 122 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia jednej waluty przez Maltę z dniem 1 stycznia 2008 r.RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 122 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając sprawozdanie Komisji[1],uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Banku Centralnego[2],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,uwzględniając dyskusje w Radzie zebranej w składzie szefów państw lub rządów,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Trzeci etap unii gospodarczej i walutowej rozpoczął się dnia 1 stycznia 1999 r. Dnia 3 maja 1998 r. Rada, zebrana w Brukseli w składzie szefów państw lub rządów, zdecydowała, że Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Hiszpania, Irlandia, Luksemburg, Niderlandy, Niemcy, Portugalia i Włochy spełniły warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 1999 roku[3].(2) Dnia 19 czerwca 2000 r. Rada zdecydowała, że Grecja spełniła warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 2001 roku[4]. Dnia 11 lipca 2006 r. Rada zdecydowała, że Słowenia spełniła warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 2007 roku[5].(3) Zgodnie z pkt 1 Protokołu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej załączonego do Traktatu WE, Zjednoczone Królestwo powiadomiło Radę, że nie zamierza przejść do trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej z dniem 1 stycznia 1999 r. Powiadomienie to nie zostało zmienione. Zgodnie z pkt. 1 Protokołu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Danii załączonego do traktatu WE oraz zgodnie z decyzją podjętą przez szefów państw lub rządów w Edynburgu w grudniu 1992 r., Dania powiadomiła Radę, że nie zamierza uczestniczyć w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej. Dania nie złożyła wniosku o rozpoczęcie procedury określonej w art. 122 ust. 2 Traktatu.(4) Na mocy decyzji 1998/317/WE Szwecja jest objęta derogacją w rozumieniu art. 122 Traktatu. Zgodnie z art. 4 Aktu przystąpienia[6], Cypr, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja i Węgry są objęte derogacją w rozumieniu art. 122 Traktatu. Zgodnie z art. 5 stosownego Aktu przystąpienia[7] Bułgaria i Rumunia są objęte derogacją w rozumieniu art. 122 Traktatu.(5) Europejski Bank Centralny (EBC) został utworzony dnia 1 lipca 1998 r. Europejski system walutowy został zastąpiony mechanizmem kursów walut, którego ustanowienie zostało uzgodnione rezolucją Rady Europejskiej z dnia 16 czerwca 1997 r. w sprawie utworzenia mechanizmu kursów walut w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej[8]. Funkcjonowanie mechanizmu kursów walut (ERM II) w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej zostało określone w porozumieniu z dnia 1 września 1998 r. między EBC a krajowymi bankami centralnymi państw członkowskich pozostających poza strefą euro określającym procedury działania mechanizmu kursów walut w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej[9].(6) Artykuł 122 ust. 2 Traktatu określa procedurę uchylenia derogacji w stosunku do przedmiotowych państw członkowskich. Zgodnie z tym artykułem, przynajmniej raz na dwa lata lub na wniosek państwa członkowskiego objętego derogacją, Komisja i EBC składają sprawozdania Radzie zgodnie z procedurą określoną w art. 121 ust. 1 Traktatu. Dnia 27 lutego 2007 r. Malta złożyła formalny wniosek o przeprowadzenie oceny poziomu konwergencji.(7) Ustawodawstwo krajowe państw członkowskich, w tym statuty krajowych banków centralnych, muszą w razie potrzeby zostać dostosowane celem zapewnienia zgodności z art. 108 i 109 Traktatu oraz ze Statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC). Sprawozdania Komisji i EBC zawierają szczegółową ocenę zgodności przepisów prawa Malty z art. 108 i 109 Traktatu oraz ze Statutem ESBC.(8) Zgodnie z art. 1 Protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, o którym mowa w art. 121 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, kryterium stabilności cen określone w art. 121 ust. 1 tiret pierwsze Traktatu oznacza, że państwo członkowskie ma trwały poziom stabilności cen, a średnia stopa inflacji, odnotowana w ciągu jednego roku poprzedzającego badanie, nie przekracza o więcej niż 1,5 punktu procentowego stopy inflacji trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach. Na potrzeby kryterium stabilności cen inflacja jest mierzona za pomocą zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych zdefiniowanych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2494/95[10]. Celem oceny, czy kryterium stabilności cen zostało spełnione, inflacja w poszczególnych państwach członkowskich została zmierzona jako procentowa zmiana średniej arytmetycznej 12 wskaźników miesięcznych w stosunku do średniej arytmetycznej 12 wskaźników miesięcznych w poprzednim okresie. W okresie dwunastu miesięcy do marca 2007 r. włącznie, trzema państwami członkowskimi o najbardziej stabilnych cenach były Finlandia, Polska i Szwecja, ze stopami inflacji wynoszącymi odpowiednio 1,3 %, 1,5 % i 1,6 %. W sprawozdaniach Komisji i EBC jako wartość referencyjna przyjęta została zwykła średnia arytmetyczna stóp inflacji trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach powiększona o 1,5 punktu procentowego. Obliczona w ten sposób wartość referencyjna dla okresu dwunastu miesięcy do marca 2007 r. włącznie wyniosła 3,0 %.(9) Zgodnie z art. 2 Protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, o którym mowa w art. 121 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, kryterium sytuacji finansów publicznych określone w art. 121 ust. 1 tiret drugie Traktatu oznacza, że w momencie oceny państwo członkowskie nie jest objęte decyzją Rady zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu, stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu [budżetowego].(10) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, o którym mowa w art. 121 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, kryterium udziału w mechanizmie kursów walut określone w art. 121 ust. 1 tiret trzecie Traktatu oznacza, że państwo członkowskie utrzymywało normalne granice wahań, przewidziane w mechanizmie kursów walut Europejskiego Systemu Walutowego, bez poważnych napięć przynajmniej przez dwa lata przed dokonaniem oceny. W szczególności przez ten sam okres państwo członkowskie nie zdewaluowało z własnej inicjatywy dwustronnego centralnego kursu swojej waluty wobec waluty innego państwa członkowskiego. Od dnia 1 stycznia 1999 r. mechanizm kursów walut ERM II stanowi punkt odniesienia dla oceny spełnienia kryterium kursów wymiany. W swoich sprawozdaniach Komisja i EBC oceniły spełnienie tego kryterium w okresie dwóch lat do dnia 26 kwietnia 2007 r. włącznie.(11) Zgodnie z art. 4 Protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, o którym mowa w art. 121 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, kryterium konwergencji stóp procentowych określone w art. 121 ust. 1 tiret czwarte Traktatu oznacza, że w ciągu jednego roku przed dokonaniem oceny państwo członkowskie posiadało średnią nominalną długoterminową stopę procentową nieprzekraczającą więcej niż o dwa punkty procentowe stopy procentowej trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach. Na potrzeby kryterium konwergencji stóp procentowych wykorzystano stopy procentowe porównywalnych, reprezentatywnych dziesięcioletnich obligacji państwowych. Celem oceny, czy kryterium konwergencji stóp procentowych zostało spełnione, w sprawozdaniach Komisji i EBC jako wartość referencyjna przyjęta została zwykła średnia arytmetyczna nominalnych długoterminowych stóp procentowych trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach powiększona o 2 punkty procentowe. Obliczona w ten sposób wartość referencyjna dla okresu dwunastu miesięcy do marca 2007 r. włącznie wyniosła 6,4 %.(12) Zgodnie z art. 5 protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, o którym mowa w art. 121 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Komisja dostarcza dane statystyczne wykorzystywane w ocenie spełnienia kryteriów konwergencji. Komisja udostępniła odpowiednie dane statystyczne służące do przygotowania niniejszego wniosku. Dane budżetowe zostały dostarczone przez Komisję, po tym jak państwa członkowskie złożyły do dnia 1 kwietnia 2007 r. odpowiednie sprawozdania zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską[11].(13) Na podstawie przedłożonych przez Komisję i EBC sprawozdań w sprawie postępów dokonanych przez Maltę w wypełnieniu zobowiązań w zakresie urzeczywistnienia unii gospodarczej i walutowej Komisja stwierdza, że:przepisy prawa krajowego na Malcie, w tym statut krajowego banku centralnego, są zgodne z art. 108 i 109 Traktatu i ze Statutem ESBC.W odniesieniu do spełnienia przez Maltę kryteriów konwergencji określonych w czterech tiret art. 121 ust. 1 Traktatu stwierdza się, że:-  średnia stopa inflacji na Malcie w okresie dwunastu miesięcy do marca 2007 r. włącznie wyniosła 2,2 %, a więc poniżej wartości referencyjnej, i prawdopodobnie utrzyma się na tym poziomie w najbliższych miesiącach;-  deficyt budżetowy Malty został w sposób wiarygodny i trwały zredukowany do poziomu poniżej 3 % PKB, a stosunek zadłużenia do PKB zmniejsza się w kierunku wartości referencyjnej wynoszącej 60 %; dlatego Komisja zaleca, aby Rada uchyliła decyzję o istnieniu nadmiernego deficytu na Malcie;-  Malta jest od dnia 2 maja 2005 r. członkiem mechanizmu kursów walut ERM II; w okresie dwóch lat do dnia 26 kwietnia 2007 r. włącznie maltańska lira (MTL) utrzymywała się w normalnych granicach wahań bez poważnych napięć i Malta nie zdewaluowała z własnej inicjatywy dwustronnego centralnego kursu liry wobec euro;-  w okresie dwunastu miesięcy do marca 2007 r. włącznie długoterminowa stopa procentowa na Malcie wyniosła średnio 4,3 %, a więc poniżej wartości referencyjnej.Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Malta osiągnęła wysoki poziom trwałej konwergencji i spełnia warunki konieczne do przyjęcia euro, pod warunkiem że Rada uchyli decyzję o wszczęciu procedury nadmiernego deficytu.(14) Rada, działając na zalecenie Komisji, uchyliła dnia 5 czerwca 2007 r.[12] decyzję o istnieniu nadmiernego deficytu.(15) Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, decyduje, które państwa członkowskie objęte derogacją spełniają warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty, oraz uchyla derogacje w stosunku do danych państw członkowskich,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Malta spełnia warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty. Derogacja w stosunku do Malty, o której mowa w art. 4 Aktu przystąpienia, zostaje uchylona ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2008 r.Artykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono wW imieniu RadyPrzewodniczący[pic][pic][pic] [1] Sprawozdanie przyjęte dnia 16 maja 2007 r. – [KOM(2007) 258].[2] Sprawozdanie przyjęte dnia 16 maja 2007 r.[3] Decyzja Rady 1998/317/WE z dnia 3 maja 1998 r. (Dz.U. L 139 z 11.5.1998, str. 30).[4] Decyzja Rady 2000/427/WE z dnia 19 czerwca 2000 r. (Dz.U. L 167 z 7.7.2000, str. 19).[5] Decyzja Rady 2006/495/WE z dnia 11 lipca 2006 r. (Dz.U. L 195 z 15.7.2006, str. 25).[6] Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 33.[7] Dz.U. L 157 z 21.6.2005, str. 203.[8] Dz.U. C 236 z 2.8.1997, str. 5.[9] Dz.U. C 345 z 13.11.1998, str. 6, zmienione porozumieniem z dnia 14 września 2000 r. (Dz.U. C 362 z 16.12.2000, str. 11).[10] Rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (Dz.U. L 257 z 27.10.1995 r., str. 1), zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003 r., str. 1).[11] Dz.U. L 332 z 31.12.1993, str. 7. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2103/2005 (Dz.U. L 337 z 22.12.2005, str. 1).[12] Dz.U. [ ].