               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.10.2019
            COM(2019) 457 final
            2019/0217(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji regulującej sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku z planowanym przyjęciem decyzji regulującej sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony

               Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”) ma na celu liberalizację i ułatwianie handlu i inwestycji oraz promowanie bliższych stosunków gospodarczych między Unią Europejską a Kanadą („strony”). Umowę podpisano dnia 30 października 2016 r. i jest ona stosowana tymczasowo od dnia 21 września 2017 r.

               2.2.Wspólny Komitet CETA

               Wspólny Komitet CETA ustanowiono na mocy art. 26.1 umowy, który stanowi, że Wspólny Komitet CETA składa się z przedstawicieli Unii Europejskiej i przedstawicieli Kanady, a przewodniczą mu wspólnie minister handlu międzynarodowego Kanady oraz członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za handel lub wyznaczone przez nich osoby. Wspólny Komitet CETA spotyka się raz do roku lub na wniosek jednej ze stron, uzgadnia harmonogram posiedzeń i ustala swój porządek obrad. Wspólny Komitet CETA odpowiada za wszystkie kwestie dotyczące wymiany handlowej i inwestycji dokonywanych między stronami oraz za wykonanie i stosowanie umowy. Strona może zwrócić się do Wspólnego Komitetu CETA o rozpatrzenie każdej kwestii dotyczącej wykonania i stosowania umowy lub każdej innej kwestii dotyczącej wymiany handlowej i inwestycji dokonywanych między stronami.

               Zgodnie z art. 26.3 umowy Wspólny Komitet CETA jest upoważniony do podejmowania, za wzajemną zgodą, decyzji w odniesieniu do wszystkich spraw, jeżeli jest to zgodne z postanowieniami umowy. Decyzje podejmowane przez Wspólny Komitet CETA są wiążące dla stron, z zastrzeżeniem dopełnienia wszelkich niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych, i strony muszą je wykonać.

               Zgodnie z art. 26.2 ust. 4 umowy specjalne komitety, w tym Komitet ds. Usług i Inwestycji, mogą przedstawiać projekty decyzji do przyjęcia przez Wspólny Komitet CETA.

               Zgodnie z regułą 10 ust. 2 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych
                  1
                w okresie między posiedzeniami Wspólny Komitet CETA może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej za obopólną zgodą stron umowy. W tym celu, zgodnie z regułą 7, współprzewodniczący przesyłają tekst wniosku na piśmie członkom Wspólnego Komitetu CETA, wyznaczając termin na przesłanie wszelkich zastrzeżeń lub poprawek. Zgodnie z regułą 7, o przyjętych wnioskach informuje się po upływie tego terminu, a informacje o nich zapisuje się w protokole kolejnego posiedzenia.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu CETA

               Wspólny Komitet CETA ma przyjąć decyzję regulującą sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego zgodnie z art. 8.28 ust. 7 umowy („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest zatem wykonanie postanowień art. 8.28 ust. 7 umowy.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron. Art. 26.3 ust. 2 umowy stanowi: „Decyzje podejmowane przez Wspólny Komitet CETA są wiążące dla Stron, z zastrzeżeniem dopełnienia wszelkich niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych, i Strony muszą je wykonać”.

               3.Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii

               Jak określono w pkt 6 lit. f) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego umowy, Unia Europejska i jej państwa członkowskie oraz Kanada postanowiły natychmiast rozpocząć dalsze prace nad wykonaniem postanowień umowy dotyczących rozstrzygania sporów inwestycyjnych, tzw. „systemu trybunałów inwestycyjnych”
                  2
               .

               Art. 8.28 ust. 7 umowy stanowi: „Wspólny Komitet CETA niezwłocznie przyjmuje decyzję, w której reguluje następujące sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego: a) wsparcie administracyjne; b) procedury dotyczące wszczęcia i prowadzenia postępowania odwoławczego oraz, w stosownych przypadkach, procedury dotyczące odesłania sprawy do Trybunału do ponownego rozpatrzenia w celu zmiany orzeczenia; c) procedury dotyczące obsadzania wakatów w Trybunale Apelacyjnym oraz w wydziale Trybunału Apelacyjnego ustanowionym na potrzeby rozpatrzenia sprawy; d) wynagrodzenia członków Trybunału Apelacyjnego; e) przepisy dotyczące kosztów postępowań odwoławczych; f) liczba członków Trybunału Apelacyjnego; oraz g) jakiekolwiek inne kwestie uznane za niezbędne do skutecznego działania Trybunału Apelacyjnego”.

               Pkt 6 lit. g) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego umowy stanowi: „Umowa CETA jest pierwszą umową, w której przewidziano mechanizm odwoławczy umożliwiający korekcję błędów i zapewnienie spójności decyzji trybunału pierwszej instancji”. Ponadto oświadczenie Komisji i Rady nr 36, włączone do protokołu posiedzenia Rady w kontekście przyjęcia przez Radę decyzji upoważniającej do podpisania CETA w imieniu Unii, stanowi: „Mechanizm apelacyjny, o którym mowa w art. 8.28 CETA, zostanie zorganizowany i usprawniony, tak by był w pełni zdolny zapewnić spójność decyzji wydawanych w pierwszej instancji i w ten sposób przysłużyć się pewności prawa. Zakłada to w szczególności, że: Skład trybunału apelacyjnego zostanie zorganizowany w sposób zapewniający jak największą jego stabilność. Przewiduje się, że każdy sędzia trybunału apelacyjnego będzie miał obowiązek na bieżąco uzyskiwać informacje na temat decyzji wydawanych przez wydziały trybunału apelacyjnego, których nie jest członkiem. Trybunał apelacyjny powinien mieć możliwość obradowania w składzie »Wielkiej Izby« w sprawach dotyczących ważnych kwestii zasadniczych lub kwestii, w których wydziały trybunału apelacyjnego są podzielone”
                  3
               .

               Planowany akt stanowi realizację tych zobowiązań, określając szczegółowe zasady dotyczące składu Trybunału Apelacyjnego i kwestie administracyjne (art. 2 planowanego aktu) oraz przebieg procedury apelacyjnej (art. 3). Planowany akt wejdzie w życie z dniem wejścia w życie umowy (art. 4).

               Niniejszy wniosek jest zgodny z innymi inicjatywami dotyczącymi wdrażania systemu trybunałów inwestycyjnych w ramach CETA. W szczególności Komisja współpracuje od czerwca 2018 r. z państwami członkowskimi w ramach Komitetu ds. Polityki Handlowej (usługi i inwestycje) Rady oraz z Kanadą w sprawie pakietu czterech projektów decyzji dotyczących:

               –przepisów regulujących sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego zgodnie z art. 8.28 ust. 7 umowy;

               –kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów zgodnie z art. 8.44 ust. 2 umowy;

               –zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporu, zgodnie z art. 8.44 ust. 3 lit. c) umowy oraz

               –zasad proceduralnych przyjmowania wykładni zgodnie z art. 8.31 ust. 3 oraz art. 8.44 ust. 3 lit. a) umowy.

               Trwają prace nad innymi obszarami wdrażania systemu trybunałów inwestycyjnych, w tym nad wyborem, powoływaniem i wynagrodzeniem członków Trybunału i Trybunału Apelacyjnego. Jakkolwiek wysokość wynagrodzenia członków Trybunału i Trybunału Apelacyjnego jest przedmiotem dyskusji z państwami członkowskimi i Kanadą, Komisja oszacowała w przeszłości, że roczne koszty stałe systemu trybunałów inwestycyjnych w ramach CETA będą wynosić około 800 000 EUR i zostaną rozdzielone równo między Kanadę i UE
                  4
               . Oznacza to, że wpływ tych stałych kosztów na budżet UE będzie wynosić ok. 400 000 EUR rocznie. Koszty te zostaną uwzględnione w budżecie UE na 2021 r.

               Należy w związku z tym określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA w odniesieniu do planowanego aktu, aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  5
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Wspólny Komitet CETA jest organem utworzonym na mocy umowy, mianowicie kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”).

               Akt, który ma przyjąć Wspólny Komitet CETA, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący dla stron na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 26.3 ust. 2 umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjmowana na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, mianowicie tę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               W związku z tym materialną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, stanowią art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, powinien być art. 207 ust. 3 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Autentyczne wersje językowe i publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Wspólnego Komitetu CETA będzie stanowił wdrożenie umowy w zakresie rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, powinien zostać przyjęty we wszystkich autentycznych wersjach językowych umowy
                  6
               , a po przyjęciu opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2019/0217 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji regulującej sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzja Rady (UE) 2017/37
                  7
                przewiduje podpisanie, w imieniu Unii Europejskiej, kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”). Umowę podpisano dnia 30 października 2016 r.

               (2)W decyzji Rady (UE) 2017/38
                  8
                przewidziano tymczasowe stosowanie części umowy, w tym ustanowienie Wspólnego Komitetu CETA. Umowa jest tymczasowo stosowana od dnia 21 września 2017 r.

               (3)Zgodnie z art. 26.3 ust. 1 umowy na potrzeby osiągnięcia celów umowy Wspólny Komitet CETA jest upoważniony do podejmowania decyzji w odniesieniu do wszystkich spraw, jeżeli jest to zgodne z postanowieniami umowy.

               (4)Zgodnie z art. 26.3 ust. 2 umowy decyzje podejmowane przez Wspólny Komitet CETA są wiążące dla stron, z zastrzeżeniem dopełnienia wszelkich niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych, i strony muszą je wykonać.

               (5)Art. 8.28 ust. 7 umowy zobowiązuje Wspólny Komitet CETA do przyjęcia decyzji regulującej sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego.

               (6)Należy zatem określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA na podstawie dołączonego projektu decyzji Wspólnego Komitetu CETA w sprawie Trybunału Apelacyjnego, aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA w odniesieniu do przyjęcia decyzji regulującej sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu CETA dołączonym do niniejszej decyzji Rady.

               Artykuł 2

               1.Decyzję Wspólnego Komitetu CETA przyjmuje się we wszystkich językach autentycznych umowy.

               2.Decyzję Wspólnego Komitetu CETA publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Wspólnego Komitetu CETA nr 001/2018 z dnia 26 września 2018 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych (Dz.U. L 190 z 27.7.2018, s. 13), dostępna pod adresem
                  https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32018D1062

                     (2)

                        Wspólny instrument interpretacyjny dotyczący kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 3).

                     (3)

                        Oświadczenia, które mają zostać włączone do protokołu posiedzenia Rady (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 9).

                     (4)

                        Są to szacunkowe stałe roczne koszty systemu trybunałów inwestycyjnych w ramach CETA (w przypadku braku sporów), tj. wynagrodzenia podstawowego członków Trybunału i Trybunału Apelacyjnego.

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (6)

                        Zgodnie z art. 30.11 („Teksty autentyczne”) umowy sporządzono ją w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda z tych wersji jest na równi autentyczna.

                     (7)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/37 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1).

                     (8)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/38 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie tymczasowego stosowania Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1080).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.10.2019
            COM(2019) 457 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji regulującej sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego

               ZAŁĄCZNIK

               PROJEKT

               DECYZJA NR […/2019] WSPÓLNEGO KOMITETU CETA

               z dnia ... r.

               regulująca sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego

               WSPÓLNY KOMITET CETA,

               uwzględniając art. 26.1 kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”),

               mając na uwadze, że art. 8.28 ust. 7 umowy zobowiązuje Wspólny Komitet CETA do przyjęcia decyzji regulującej sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Definicje

               Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)definicje zawarte w art. 1.1 („Definicje o zastosowaniu ogólnym”) rozdziału pierwszego („Ogólne definicje i postanowienia wstępne”) umowy;

               b)definicje zawarte w art. 8.1 („Definicje”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy; oraz:

               c)„członek” oznacza członka Trybunału Apelacyjnego ustanowionego na mocy sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy.

               Artykuł 2

               Skład i kwestie administracyjne

               1.W skład Trybunału Apelacyjnego wchodzi sześciu członków powołanych przez Wspólny Komitet CETA z poszanowaniem zasad różnorodności i równości płci. Na potrzeby powołania członków:

               a)dwóch członków wybiera się spośród kandydatów zaproponowanych przez Kanadę;

               b)dwóch członków wybiera się spośród kandydatów zaproponowanych przez Unię Europejską oraz

               c)dwóch członków wybiera się spośród kandydatów zaproponowanych przez Kanadę lub Unię Europejską, którzy nie są obywatelami Kanady ani żadnego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

               2.Wspólny Komitet CETA może zadecydować o zwiększeniu liczby członków o liczbę będącą wielokrotnością liczby trzy. Powołanie dodatkowych członków odbywa się na takich samych zasadach, jak określone w ust. 1.

               3.Członków powołuje się na dziewięcioletnią, nieodnawialną kadencję. Kadencję trzech spośród pierwszych sześciu osób powołanych na podstawie art. 8.28 ust. 3 umowy ogranicza się jednak do sześciu lat. Te trzy osoby ustala się w drodze losowania, wyłaniając po jednym członku z każdej z grup wyznaczonych zgodnie z ust. 1 lit. a), b) i c). Co do zasady członek pełniący służbę w wydziale Trybunału Apelacyjnego w momencie upływu swojej kadencji może nadal pełnić służbę w tym wydziale do czasu zamknięcia postępowania toczącego się przed tym wydziałem, chyba że przewodniczący Trybunału Apelacyjnego po konsultacji z pozostałymi członkami tego wydziału postanowi inaczej; członka tego uznaje się nadal za członka jedynie na potrzeby tego postępowania. Wakaty w Trybunale Apelacyjnym obsadza się w miarę ich powstawania.

               4.Trybunał Apelacyjny ma przewodniczącego i wiceprzewodniczącego odpowiedzialnych za kwestie organizacyjne, wyłonionych w drodze losowania przez przewodniczącego Wspólnego Komitetu CETA na dwuletnią kadencję spośród członków będących obywatelami państw trzecich. Sprawują oni swoje funkcje w sposób rotacyjny. W przypadku gdy przewodniczący nie może sprawować swojej funkcji, zastępuje go wiceprzewodniczący.

               5.Wydział Trybunału Apelacyjnego ustanowiony w celu rozpatrzenia każdej sprawy na podstawie art. 8.28 ust. 5 umowy składa się z trzech członków, spośród których jednego powołuje się zgodnie z ust. 1 lit. a), jednego zgodnie z ust. 1 lit. b) i jednego zgodnie z ust. 1 lit. c). Wydziałowi przewodniczy członek powołany zgodnie z ust. 1 lit. c).

               6.Skład wydziału Trybunału Apelacyjnego rozpatrujący każde odwołanie jest ustalany odrębnie dla każdej sprawy przez przewodniczącego Trybunału Apelacyjnego, który dba o to, by skład każdego wydziału wybierany był losowo i w sposób nieprzewidywalny, dając przy tym wszystkim członkom równe szanse orzekania.

               7.Sprawa budząca poważne wątpliwości dotyczące wykładni lub stosowania rozdziału ósmego umowy może być rozpatrywana przez wydział Trybunału Apelacyjnego złożony z sześciu członków. Wydział Trybunału Apelacyjnego obraduje w składzie sześciu członków na wniosek obu stron sporu lub w przypadku, gdy zdaniem większości członków jest to wskazane. Wydziałowi złożonemu z sześciu członków przewodniczy przewodniczący Trybunału Apelacyjnego.

               8.Trybunał Apelacyjny może ustalić własne procedury robocze.

               9.Członkowie zapewniają swoją dostępność i zdolność do sprawowania funkcji określonych w niniejszej decyzji i w sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy.

               10.W celu zapewnienia dostępności członków wypłaca się im miesięczne wynagrodzenie za gotowość do służby, którego wysokość określa Wspólny Komitet CETA.

               11.Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 10, wypłacają w równych częściach obie strony na rachunek zarządzany przez Sekretariat ICSID. W przypadku niedokonania przez jedną ze stron płatności wynagrodzenia za gotowość do służby druga strona może postanowić dokonać tej płatności. Wszelkie takie zaległe płatności pozostają należne, z naliczeniem odpowiednich odsetek.

               12.Wynagrodzenie członków i zwrot wydatków poniesionych przez nich w związku z pełnieniem funkcji w wydziale powołanym w celu rozpatrzenia wniosku, inne niż wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 10, ustala Wspólny Komitet CETA i są one rozdzielane między strony sporu na takiej samej zasadzie, jak określona w art. 8.39 ust. 5 umowy.

               13.Wynagrodzenie za gotowość do służby oraz wynagrodzenie za dni pracy mogą zostać przekształcone decyzją Wspólnego Komitetu CETA w regularne wynagrodzenie. W takim przypadku członkowie pełnią swoje funkcje w pełnym wymiarze czasu pracy, a Wspólny Komitet CETA ustala ich wynagrodzenia i powiązane kwestie organizacyjne. W takim przypadku członkowie nie mogą wykonywać żadnej innej zarobkowej ani niezarobkowej działalności zawodowej, chyba że w drodze wyjątku wyrazi na to zgodę przewodniczący Trybunału Apelacyjnego.

               14.Sekretariat ICSID pełni funkcję sekretariatu Trybunału Apelacyjnego i zapewnia mu odpowiednie wsparcie. Koszty takiego wsparcia pokrywają w równym stopniu strony.

               Artykuł 3

               Postępowanie odwoławcze

               1.Każda ze stron sporu może odwołać się do Trybunału Apelacyjnego od orzeczenia wydanego przez Trybunał na podstawie sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) w terminie określonym w art. 8.28 ust. 9 lit. a) umowy oraz w ramach podstaw określonych w art. 8.28 ust. 2 umowy.

               2.Jeżeli Trybunał Apelacyjny uzna odwołanie w całości lub w części, zmienia lub uchyla ustalenia prawne i wnioski Trybunału w całości lub w części. Trybunał Apelacyjny wskazuje dokładnie, w jaki sposób zmienił lub uchylił odnośne ustalenia i wnioski Trybunału.

               3.Jeżeli pozwalają na to fakty ustalone przez Trybunał, Trybunał Apelacyjny stosuje swoje własne ustalenia prawne i wnioski w odniesieniu do takich faktów i wydaje ostateczne orzeczenie. Jeżeli nie jest to możliwe, Trybunał Apelacyjny wydaje decyzję o przekazaniu sprawy Trybunałowi do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia zgodnie z ustaleniami i wnioskami Trybunału Apelacyjnego. O ile to możliwe, Trybunał Apelacyjny przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania temu samemu wydziałowi Trybunału, który został wcześniej ustanowiony w celu rozstrzygnięcia sprawy.

               4.Trybunał Apelacyjny oddala odwołanie, jeśli stwierdzi, że jest ono bezzasadne. Może on również oddalić odwołanie w trybie przyspieszonym, gdy oczywiste jest, że odwołanie jest wyraźnie bezzasadne. Jeżeli Trybunał Apelacyjny oddali odwołanie, orzeczenie wydane przez Trybunał staje się ostateczne.

               5.Co do zasady czas trwania postępowania apelacyjnego nie przekracza 180 dni od dnia formalnego ogłoszenia przez stronę sporu jej decyzji o wniesieniu odwołania do dnia, w którym Trybunał Apelacyjny wyda swoją decyzję lub orzeczenie. Jeżeli Trybunał Apelacyjny uzna, że nie jest w stanie wydać decyzji ani orzeczenia w ciągu 180 dni, informuje na piśmie strony sporu o przyczynach zwłoki, określając jednocześnie przypuszczalny termin wydania decyzji lub orzeczenia. Należy dołożyć wszelkich starań, aby czas trwania postępowania odwoławczego nie przekroczył 270 dni.

               6.Strona sporu, która wnosi odwołanie, zapewnia zabezpieczenie kosztów postępowania odwoławczego określonych przez wydział Trybunału Apelacyjnego ustanowiony w celu rozpoznania sprawy. Ta sama strona sporu zapewnia również wszelkie inne ewentualne zabezpieczenia zarządzone przez Trybunał Apelacyjny.

               7.Do postępowania odwoławczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 8.20 („Mediacja”), 8.24 („Postępowania w ramach innej umowy międzynarodowej”), 8.26 („Finansowanie przez osoby trzecie”), 8.31 („Obowiązujące prawo i interpretacja”), 8.34 („Tymczasowe środki ochrony”), 8.35 („Umorzenie postępowania”), 8.36 („Przejrzystość postępowań”)
                  1
               , 8.38 („Strona niebędąca stroną sporu”), 8.39 („Ostateczne orzeczenie”) i 8.40 („Odszkodowanie lub inna rekompensata”) umowy.

               Artykuł 4

               Wejście w życie

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana i wchodzi w życie z dniem wejścia w życie postanowień sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy z zastrzeżeniem wymiany przez strony, za pośrednictwem kanałów dyplomatycznych, pisemnych powiadomień potwierdzających wypełnienie przez strony niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych.

               Sporządzono w […] dnia […] r.

                     (1)

                        Dla większej pewności zawiadomienie o odwołaniu, zawiadomienie o zamiarze wniesienia sprzeciwu wobec powołania członka oraz decyzję w sprawie wniesienia sprzeciwu wobec powołania członka umieszcza się w wykazie dokumentów, które należy udostępnić do publicznej wiadomości zgodnie z art. 3 ust. 1 zasad przejrzystości UNCITRAL.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.2.2020
            COM(2020) 71 final
            2020/0031(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 56. sesji Komisji Ekspertów ds. Przewozu Towarów Niebezpiecznych w ramach Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami w odniesieniu do niektórych zmian w załączniku C do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu Komisji Ekspertów ds. Przewozu Towarów Niebezpiecznych („komisja ekspertów RID”) w ramach Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w związku z przewidywanym przyjęciem niektórych zmian przepisów technicznych i administracyjnych zawartych w załączniku do dodatku C do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), które mają zostać ustalone na forum wspomnianej komisji.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF)

               Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmieniona protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. („COTIF”), jest umową międzynarodową, której umawiającymi się stronami są zarówno Unia, jak i 26 państw członkowskich (z wyjątkiem Cypru i Malty).

               Unia Europejska przystąpiła do COTIF na mocy decyzji Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r.
                  1
                Załącznik III do wspomnianej decyzji zawiera ustalenia wewnętrzne dla Rady, państw członkowskich i Komisji dotyczące procedur w ramach OTIF. Zgodnie z pkt 3.1 załącznika III do decyzji Rady 2013/103/UE, Komisja ma głosować w imieniu Unii w przypadku, gdy dany punkt porządku obrad dotyczy spraw podlegających wyłącznym kompetencjom Unii.

               2.2.Regulamin międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID)

               Zgodnie z jej art. 7 COTIF obejmuje również między innymi załączniki, o których mowa w jej art. 6. W ich skład wchodzi „Regulamin międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID)”, stanowiący załącznik C do Konwencji. RID ma zastosowanie, jeżeli nie złożono oświadczeń i zastrzeżeń zgodnie z odpowiednimi postanowieniami COTIF
                  2
               .

               RID ma na celu uregulowanie międzynarodowego transportu towarów niebezpiecznych kolejami między państwami członkowskimi OTIF, które stosują przepisy RID (umawiające się państwa stosujące RID)
                  3
               .

               2.3.Komisja ekspertów RID

               Komisja ekspertów RID jest organem utworzonym na mocy art. 13 ust. 1 lit. d) COTIF. Zgodnie z art. 18 COTIF komisja ekspertów RID podejmuje decyzje w sprawie propozycji mających na celu zmianę Konwencji. W jej skład wchodzą przedstawiciele państw członkowskich OTIF, które stosują RID, oraz Unii Europejskiej.

               2.4.Planowany akt komisji ekspertów RID

               Oczekuje się, że w dniu 27 maja 2020 r. komisja ekspertów RID podczas swojej 56. sesji przyjmie szereg zmian dostosowujących załącznik do RID do postępu naukowo-technicznego („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest zapewnienie bezpiecznego i pewnego transportu towarów niebezpiecznych koleją poprzez aktualizację między innymi wykazu towarów niebezpiecznych dopuszczonych do przewozu, instrukcji pakowania, wykazu mających zastosowanie norm oraz innych wymogów technicznych mających zastosowanie do różnych środków ograniczających rozprzestrzenianie.

               Międzynarodowe przepisy dotyczące transportu towarów niebezpiecznych zostały ustalone w ramach różnych międzynarodowych organizacji, takich jak OTIF, Europejska Komisja Gospodarcza Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) i poszczególne wyspecjalizowane organy Organizacji Narodów Zjednoczonych, takie jak Podkomitet Ekspertów ONZ ds. Przewozu Towarów Niebezpiecznych w ramach Rady Gospodarczej i Społecznej ONZ (ECOSOC). Ponieważ należy zachować zgodność między tymi przepisami, organizacje zaangażowane w te działania opracowały kompleksowy międzynarodowy system do celów koordynacji i harmonizacji. Przepisy są dostosowywane w dwuletnim cyklu.

               W trakcie przygotowywania obecnych zmian zasięgnięto opinii dużej liczby ekspertów z sektora publicznego i prywatnego. Podczas opracowywania zmian odbyły się następujące spotkania techniczne:

               –spotkania na forum Podkomitetu Ekspertów ONZ ds. Przewozu Towarów Niebezpiecznych w ramach Rady Gospodarczej i Społecznej ONZ na:

               1)51. sesji w Genewie w dniach 3–7 lipca 2017 r.;

               2)52. sesji w Genewie w dniach 27 listopada–6 grudnia 2017 r.;

               3)53. sesji w Genewie w dniach 25 czerwca–4 lipca 2018 r.;

               4)54. sesji w Genewie w dniach 26 listopada–4 grudnia 2018 r.;

               –spotkaniu komisji ekspertów RID i grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych w ramach wspólnego posiedzenia EKG ONZ–OTIF na:

               1)jesiennej sesji w 2018 r. w Genewie w dniach 17–21 września 2018 r.;

               2)wiosennej sesji w 2019 r. w Bernie w dniach 18–22 marca 2019 r.,

               3)jesiennej sesji w 2019 r. w Genewie w dniach 17–26 września 2019 r.;

               4)(kolejne wspólne posiedzenie odbędzie się w Bernie w dniach 16–20 marca 2020 r.);

               –spotkania w ramach stałej grupy roboczej komisji ekspertów RID na:

               1)10. sesji w Krakowie w dniach 21–23 listopada 2018 r.;

               2)11. sesji w Wiedniu w dniach 25–29 listopada 2019 r.

               W trakcie tych spotkań poszczególne propozycje zmian były analizowane i rozpatrywane przez wyżej wymienione komisje ekspertów. W większości przypadków zalecane działanie otrzymało jednomyślne poparcie. Niektóre propozycje zmian były zalecane przez większość ekspertów.

               Art. 38 COTIF stanowi, że w celu wykonywania prawa głosu i prawa złożenia sprzeciwu, o których mowa w art. 35 § 2 i art. 35 § 4, regionalna organizacja integracji gospodarczej, taka jak Unia Europejska, dysponuje liczbą głosów równą liczbie swoich członków będących jednocześnie państwami członkowskimi organizacji.

               Zatem zgodnie z art. 35 COTIF, po uzgodnieniu zmian przez komisję ekspertów RID, wchodzą one w życie w odniesieniu do wszystkich umawiających się stron pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po miesiącu, w którym Sekretarz Generalny powiadomił o nich umawiające się strony. Umawiająca się strona może wyrazić sprzeciw w terminie czterech miesięcy od dnia powiadomienia. W przypadku sprzeciwu jednej czwartej umawiających się stron zmiana nie wchodzi w życie.

               Oczekuje się, że odnośne zmiany na podstawie niniejszego wniosku wejdą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r. i staną się wiążące dla Unii i państw członkowskich, stanowiąc integralną część dorobku prawnego Unii, chyba że strony zgłoszą wystarczającą liczbę sprzeciwów.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               3.1.Wyłączne kompetencje Unii

               Dodatek do załącznika I do decyzji Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. zawiera wykaz aktów prawnych Unii Europejskiej, za pośrednictwem których Unia wykonywała swoje kompetencje i które obowiązywały w chwili zawarcia umowy między UE a OTIF. Dyrektywa 2008/68/WE w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych
                  4
                znajduje się w tym wykazie.

               Art. 1 dyrektywy 2008/68/WE stanowi, że załącznik do RID ma zastosowanie do transportu kolejowego towarów niebezpiecznych w obrębie państw członkowskich lub pomiędzy nimi, z wyjątkiem tych państw członkowskich, które nie posiadają systemu kolejowego. Zgodnie z art. 4 dyrektywy 2008/68/WE dotyczącym krajów trzecich „transport towarów niebezpiecznych pomiędzy państwami członkowskimi a krajami trzecimi jest dozwolony pod warunkiem zgodności z przepisami ADR
                  5
               , RID lub ADN
                  6
               , o ile nie zastrzeżono inaczej w jej załącznikach”.

               W tym celu Komisja została upoważniona do dostosowania załącznika II sekcja II.1 do dyrektywy 2008/68/WE w drodze aktu delegowanego, zgodnie z art. 8 dyrektywy.

               3.2.Stanowisko, jakie należy zająć

               Zmiany w regulaminie RID wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii i należy ustalić stanowisko Unii.

               Projekt decyzji Rady przewiduje w swoim art. 1 wykaz planowanych zmian.

               Jak już wspomniano, w trakcie przygotowywania obecnych zmian zasięgnięto opinii dużej liczby ekspertów z sektora publicznego i prywatnego. W większości przypadków zalecane działanie zostało uzgodnione jednomyślnie.

               Zgodnie z pkt 2.4 załącznika III do decyzji Rady 2013/103/UE Komitet ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, ustanowiony na mocy dyrektywy 2008/68/WE, przeprowadził wstępną dyskusję na temat planowanych zmian na swoim posiedzeniu w dniu 16 grudnia 2019 r. i propozycja została pozytywnie przyjęta przez wszystkich uczestników.

               Ponadto Komisja zorganizowała unijne posiedzenia koordynacyjne na wszystkich etapach procesu negocjacji w sprawie tych zmian.

               Planowane zmiany zostały uznane za właściwe dla bezpiecznego transportu materiałów niebezpiecznych w opłacalny sposób, biorąc pod uwagę postęp technologiczny, a zatem można je poprzeć.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  7
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Akt, który ma przyjąć komisja ekspertów RID, stanowi akt wywołujący skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący dla Unii na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 6 RID, zgodnie z którym załącznik, który ma zostać zmieniony, stanowi integralną część rozporządzenia.

               Co więcej art. 1 dyrektywy 2008/68/WE stanowi, że załącznik do RID ma zastosowanie do transportu kolejowego towarów niebezpiecznych w obrębie państw członkowskich lub pomiędzy nimi, z wyjątkiem tych państw członkowskich, które nie posiadają systemu kolejowego. Zgodnie z art. 4 dyrektywy 2008/68/WE dotyczącym krajów trzecich „transport towarów niebezpiecznych pomiędzy państwami członkowskimi a krajami trzecimi jest dozwolony pod warunkiem zgodności z przepisami ADR, RID lub ADN, o ile nie zastrzeżono inaczej w załącznikach”.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawę prawną wnioskowanej decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść decyzji dotyczą transportu kolejowego towarów niebezpiecznych.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 91 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 91 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ decyzją komisji ekspertów RID wprowadzone zostaną zmiany w załączniku do RID, po jej przyjęciu należy opublikować informacje na temat wyniku posiedzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0031 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 56. sesji Komisji Ekspertów ds. Przewozu Towarów Niebezpiecznych w ramach Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami w odniesieniu do niektórych zmian w załączniku C do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia przystąpiła do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. („COTIF”), na mocy decyzji Rady 2013/103/UE
                  8
               1.

               (2)Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Cypru i Malty, są państwami członkowskimi COTIF.

               (3)Zgodnie z art. 6 COTIF międzynarodowa komunikacja kolejowa i dopuszczenie taboru kolejowego do użytkowania w komunikacji międzynarodowej podlegają przepisom wymienionym w tym artykule, w szczególności „Regulaminowi międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID)”, stanowiącemu załącznik C do Konwencji.

               (4)Dyrektywą 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  9
               2 ustanowiono wymagania dotyczące drogowego, kolejowego lub śródlądowego transportu towarów niebezpiecznych w obrębie państw członkowskich lub między nimi, poprzez odniesienie do RID.

               (5)Zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. d) COTIF Komisja Ekspertów ds. Przewozu Towarów Niebezpiecznych („komisja ekspertów RID”) w ramach Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) może przyjąć zmiany do załącznika do RID.

               (6)W trakcie swojej 56. sesji w dniu 27 maja 2020 r. komisja ekspertów RID ma przyjąć zmiany w celu dostosowania załącznika do RID do postępu naukowo-technicznego.

               (7)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach komisji ekspertów RID, gdyż zmiany w regulaminie RID będą wiążące dla Unii.

               (8)Planowane zmiany dotyczą norm technicznych mających na celu zagwarantowanie bezpiecznego i efektywnego transportu towarów niebezpiecznych, uwzględniając jednocześnie postęp naukowo-techniczny w tym sektorze oraz opracowywanie nowych substancji i artykułów stwarzających zagrożenie podczas transportu.

               (9)Planowane zmiany zostały uznane za właściwe do celów bezpiecznego transportu materiałów niebezpiecznych w racjonalny pod względem kosztów sposób, a zatem można je poprzeć.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 56. sesji Komisji Ekspertów ds. Przewozu Towarów Niebezpiecznych („komisja ekspertów RID”) w ramach Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w ramach Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r., określono w załączniku do niniejszej decyzji.

               Niewielkie zmiany w dokumentach, o których mowa w załączniku, mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii w komisji ekspertów RID bez konieczności podejmowania kolejnej decyzji przez Radę.

               Artykuł 2

               Decyzje komisji ekspertów RID po ich przyjęciu zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem daty ich wejścia w życie.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1).

                     (2)

                        Art. 42 ust. 1 COTIF.

                     (3)

                        Obecnie liczba państw członkowskich OTIF wynosi 50, a liczba umawiających się państw stosujących RID to 45.

                     (4)

                        Dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz.U. L 260 z 30.9.2008, s. 13).

                     (5)

                        Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych zawarta w Genewie w dniu 30 września 1957 r.

                     (6)

                        Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych zawarta w Genewie w dniu 26 maja 2000 r.

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (8)
                  1
                        Decyzja Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1).

                     (9)
                  2
                        Dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz.U. L 260 z 30.9.2008, s. 13).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.2.2020
            COM(2020) 71 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 56. sesji Komisji Ekspertów ds. Przewozu Towarów Niebezpiecznych w ramach Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami w odniesieniu do niektórych zmian w załączniku C do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami

               ZAŁĄCZNIK

                        Wniosek

                        Dokument referencyjny

                        Przedmiot

                        Uwagi

                        Stanowisko UE

                        1.

                        OTIF/RID/CE/GTP/2019/6

                        Skonsolidowane teksty przyjęte na wspólnym posiedzeniu w 2018 r. i 2019 r. oraz przez stałą grupę roboczą komisji ekspertów RID w listopadzie 2018 r.

                        Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                        Zgoda na zmiany w wersji ustalonej w ramach stałej grupy roboczej

                        2.

                        Idem

                        Zmiany do dalszego zbadania przez stałą grupę roboczą

                        -

                        -

                        3.

                        Idem

                        Zmiany wymagające przyjęcia jednolitej opinii na wspólnym posiedzeniu EKG ONZ – OTIF

                        Należy wspierać efektywny transport multimodalny

                        Zgoda na zmiany zgodnie z zaleceniami wspólnego posiedzenia

                        4.

                        OTIF/RID/CE/GTP/2019/8

                        Aktualizacja przepisów przejściowych

                        Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                        Zgoda na zmiany w wersji ustalonej w ramach stałej grupy roboczej

                        5.

                        OTIF/RID/CE/GTP/2019/10

                        107. sesja WP.15 (Genewa, 11–15 listopada 2019 r.)

                        Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                        Zgoda na zmiany w wersji ustalonej w ramach stałej grupy roboczej

                        6.

                        OTIF/RID/CE/GTP/2019/ INF.4 + INF.10 + INF.12

                        Odporność wagonów-cystern na naprężenia zgodnie z RID 6.8.2.1.2

                        Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                        Zgoda na zmiany w wersji ustalonej w ramach stałej grupy roboczej


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.3.2019
            COM(2019) 131 final
            2019/0073(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Administracyjnego ustanowionego przez Konwencję celną dotyczącą międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR
                  1
                („Konwencja TIR”) w związku z przewidywanym przyjęciem poprawek dotyczących stowarzyszeń TIR i urzędów celnych uczestniczących w operacjach TIR.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencję celną dotyczącą międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR

               Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR z dnia 14 listopada 1975 r. („Konwencja TIR”) ma na celu ułatwianie międzynarodowego przewozu towarów z urzędów celnych wyjścia do urzędów celnych przeznaczenia oraz poprzez konieczną liczbę państw. Konwencja TIR weszła w życie w 1978 r. Do stycznia 2019 r. do Konwencji przystąpiło 76 stron, w tym 75 państw i Unia Europejska. Unia Europejska jest stroną Konwencji TIR
                  2
                od dnia 20 czerwca 1983 r. Wszystkie państwa członkowskie są stronami Konwencji TIR.

               2.2.Komitet Administracyjny

               Komitet Administracyjny działa w ramach Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR. Zadaniem Komitetu Administracyjnego jest rozpatrywanie i przyjmowanie poprawek do Konwencji TIR. Wnioski poddaje się pod głosowanie, a każde państwo, które jest stroną i jest reprezentowane na sesji Komitetu Administracyjnego, ma jeden głos. Unia posiada wyłączne kompetencje w dziedzinie ceł, o której mowa w konwencji TIR. Unia, jako organizacja międzynarodowa, nie ma jednak prawa głosu. Wszystkie państwa członkowskie są stronami tej konwencji posiadającymi prawo głosu.

               Poprawki do Konwencji TIR przyjmowane są większością dwóch trzecich głosów stron obecnych i głosujących. Podjęcie decyzji wymaga kworum składającego się z nie mniej niż jednej trzeciej państw będących stronami.

               2.3.Planowany akt Komitetu Administracyjnego

               Komitet Administracyjny będzie obradował w 2019 r. w następujących terminach: 7 lutego oraz 17 października. Na jednym z posiedzeń lub podczas sesji nadzwyczajnej Komitet Administracyjny ma podjąć decyzję w sprawie przyjęcia proponowanych poprawek do Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR („planowany akt”).

               Cele planowanego aktu są następujące: (i) wyjaśnienie, które organy mogą upoważniać stowarzyszenia do występowania w charakterze poręczycieli; (ii) zwiększenie liczby urzędów celnych wyjścia lub przeznaczenia, które mogą być zaangażowane w operację transportu TIR; oraz (iii) zobowiązanie do publikowania informacji o ograniczeniach co do liczby dostępnych urzędów celnych wyjścia lub przeznaczenia otwartych dla operacji TIR.

               Planowany akt będzie wiążący dla stron zgodnie z art. 59 i 60 Konwencji TIR. Art. 59 odnosi się do poprawek do części artykułowej Konwencji TIR i stanowi: „Z zastrzeżeniem postanowień art. 60 każda zaproponowana zmiana podana do wiadomości zgodnie z postanowieniami poprzedniego ustępu wchodzi w życie w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron w trzy miesiące po upływie terminu dwunastu miesięcy od daty tego zawiadomienia, jeżeli w tym terminie żadne państwo będące Umawiającą się Stroną nie zgłosiło Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych sprzeciwu co do zaproponowanej zmiany. Jeżeli sprzeciw wobec proponowanej zmiany został zgłoszony zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, zmiana ta jest uważana za nieprzyjętą i nie wywołuje żadnego skutku.”.

               Art. 60 odnosi się do zmian w załącznikach do Konwencji TIR i stanowi: „Każda zmiana zaproponowana do załączników 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 i 10, rozpatrzona zgodnie z postanowieniami art. 59 ust. 1 i 2, wchodzi w życie w dniu ustalonym przez Komitet Administracyjny w chwili jej przyjęcia, chyba że w terminie wcześniejszym, ustalonym w tym samym czasie przez Komitet Administracyjny, jedna piąta państw będących Umawiającymi się Stronami lub pięć państw będących Umawiającymi się Stronami, w zależności od tego która liczba jest mniejsza, notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, że wnosi sprzeciw wobec tej zmiany. Terminy, o których mowa w niniejszym ustępie są ustalane przez Komitet Administracyjny większością dwóch trzecich obecnych i głosujących jego członków.”.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Unia zgadza się z celami proponowanych poprawek do Konwencji TIR i jej not wyjaśniających. W szczególności Unia popiera konieczność wyjaśnienia, które organy są właściwe do upoważniania stowarzyszeń poręczających, zwiększenia liczby urzędów celnych uczestniczących w operacjach TIR, a także wprowadzenie wymogu publikowania informacji o ograniczeniach co do liczby dostępnych urzędów celnych wyjścia lub przeznaczenia otwartych dla operacji TIR.

               W szczególności wniosek dotyczący zmiany art. 6 ust. 1 Konwencji TIR w celu zastąpienia słów „Każda Umawiająca się Strona” słowami „Organy celne lub inne właściwe organy Umawiającej się Strony” opiera się na wniosku Federacji Rosyjskiej w celu uwzględnienia faktu, że ze względu na różne rozwiązania administracyjne istniejące u różnych umawiających się stron nie zawsze właściwym organem upoważniającym stowarzyszenie poręczające może być administracja celna. Zaproponowane sformułowanie jest rozwiązaniem kompromisowym, ponieważ szereg umawiających się stron, w tym Unia Europejska, wyraziło zaniepokojenie w związku z pierwotnym wnioskiem dotyczącym całkowitego usunięcia terminu „organy celne”, ze względu na wymogi prawa krajowego lub międzynarodowego. Proponowana zmiana rozszerzyłaby zakres odnośnego przepisu, tak aby zapewnić niezbędną elastyczność.

               Wniosek dotyczący zmiany art. 18 wiersz 3 Konwencji TIR w celu zastąpienia słowa „cztery” słowem „osiem” i dodania nowego ustępu „Organy celne mogą ograniczyć maksymalną liczbę urzędów celnych wyjścia (lub przeznaczenia) na swoim terytorium do mniej niż siedmiu, lecz nie mniej niż trzech” stanowi istotną zmianę. Poprzez podwojenie liczby urzędów celnych, które mogą być zaangażowane w operację TIR proponowana zmiana wzmocniłaby konkurencyjność systemu TIR i stanowiłaby znaczne ułatwienie dla sektora transportu. Jednocześnie, na podstawie propozycji Federacji Rosyjskiej, utrzymano by możliwość ograniczenia przez umawiające się strony liczby urzędów celnych uczestniczących w operacjach TIR na ich terytorium, aby uniknąć potencjalnych zagrożeń dla ich budżetów krajowych. Proponowaną zmianę należy rozpatrywać łącznie z proponowaną nową notą wyjaśniającą do art. 18.

               Wniosek dotyczący nowej noty wyjaśniającej do art. 18 Konwencji TIR został opracowany przez Radę Wykonawczą TIR (upoważnioną przez Komitet Administracyjny). Ma on na celu uzupełnienie proponowanej zmiany art. 18, która umożliwia stronom dysponowanie na ich terytorium mniejszą liczbą urzędów celnych wyjścia lub przeznaczenia. Proponowana nowa nota wyjaśniająca wprowadza wymóg, by w przypadku gdy organy celne na terytorium jednej ze stron ograniczą maksymalną liczbę urzędów celnych wyjścia (lub przeznaczenia), informacje takie muszą zostać udostępnione publicznie, a także przekazane Radzie Wykonawczej TIR. Mechanizm ten pozwoliłby uniknąć trudności prawnych i logistycznych dla sektora transportu w przypadku wprowadzenia takich ograniczeń.

               Propozycja zmiany noty wyjaśniającej do art. 6 ust. 2 Konwencji TIR w celu zastąpienia słów „jednego państwa mogą uznać” słowami „Umawiającej się Strony mogą upoważnić” ma na celu zwiększenie spójności tekstu i ma charakter techniczny.

               Proponowana zmiana w części I ust. 1 załącznika 9 do Konwencji TIR, która polegałaby na zastąpieniu słów „Umawiające się Strony” słowami „organy celne lub inne właściwe organy Umawiającej się Strony”, ma na celu rozszerzenie zakresu odnośnego przepisu w celu zapewnienia większej elastyczności, biorąc pod uwagę różne rozwiązania administracyjne istniejące u poszczególnych stron. Podobnie jak w przypadku opisanej powyżej zmiany art. 6 ust. 1, niniejsza proponowana zmiana opiera się na propozycji Federacji Rosyjskiej. Propozycja ta rozszerzyłaby zakres odnośnego przepisu, tak aby zapewnić niezbędną elastyczność.

               Konsultacje w sprawie proponowanych zmian przeprowadzono z państwami członkowskimi w ramach grupy ekspertów celnych ds. procedury TIR (Koordynacja Genewa). Dalsze konsultacje odbyły się podczas sesji Grupy Roboczej ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ).

               Koordynacja wewnętrzna, jak również wspólne dyskusje z państwami członkowskimi w ramach grupy ekspertów celnych ds. procedury TIR, jasno wykazały, że nie ma sprzeciwu wobec proponowanych zmian.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Komitet Administracyjny jest organem ustanowionym w ramach umowy, mianowicie Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR.

               Akt, do którego przyjęcia wzywa się Komitet Administracyjny, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 59 i 60 Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Konwencji TIR.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ przedmiotowy akt Komitetu Administracyjnego zmieni Konwencję celną dotyczącą międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR i załączniki do niej, po jego przyjęciu właściwe jest opublikowanie go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2019/0073 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR z dnia 14 listopada 1975 r. (zwana dalej „Konwencją TIR”) została zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2112/78
                  4
                i weszła w życie we Wspólnocie w dniu 20 czerwca 1983 r.
                  5

               (2)Zgodnie z art. 59 i 60 Konwencji TIR Komitet Administracyjny może przyjmować zmiany większością dwóch trzecich obecnych i głosujących umawiających się stron.

               (3)Podczas nadzwyczajnego posiedzenia, które odbędzie się w czerwcu 2019 r., Komitet Administracyjny ma przyjąć szereg zmian do Konwencji TIR i jej załączników.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komitetu Administracyjnego, gdyż przyjęte zmiany będą wiążące dla Unii.

               (5)Aby odzwierciedlić różne rozwiązania administracyjne istniejące u różnych umawiających się stron, konieczne jest rozszerzenie zakresu podmiotów na mocy art. 6 Konwencji TIR, odpowiedniej noty wyjaśniającej i załącznika 9 do Konwencji TIR, tak aby umożliwić organom innym niż organy celne upoważnianie stowarzyszeń do występowania w charakterze poręczyciela w stosunku do osób korzystających z procedury TIR.

               (6)W celu ułatwienia stosowania Konwencji TIR przez łańcuch logistyczny oraz poprawy konkurencyjności transportu międzynarodowego, którego dotyczy Konwencja TIR, konieczna jest zmiana art. 18 w celu zwiększenia liczby urzędów celnych, które mogą być zaangażowane w operację TIR. Jednocześnie organom celnym umawiającej się strony zapewnia się możliwość ograniczenia liczby urzędów celnych, które mogą być zaangażowane w operację TIR na jej terytorium, pod warunkiem że informacje o takich ograniczeniach podadzą do wiadomości publicznej oraz poinformują o nich Radę Wykonawczą TIR,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego dziewiątego lub siedemdziesiątego posiedzenia Komitetu Administracyjnego, oparte jest na projekcie zmian załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Skrót TIR oznacza „Transports Internationaux Routiers” lub „International Road Transports” (międzynarodowy transport drogowy).

                     (2)

                        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2112/78 z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczące zawarcia Konwencji Celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) zawartej w Genewie dnia 14 listopada 1975 r. (Dz.U. L 252 z 14.9.1978, s. 1).

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, sprawa C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2112/78 z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczące zawarcia Konwencji Celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) zawartej w Genewie dnia 14 listopada 1975 r. (Dz.U. L 252 z 14.9.1978, s. 1).

                     (5)

                        Dz.U. L 31 z 2.2.1983, s. 13.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.3.2019
            COM(2019) 131 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            dotyczącej stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR

               ZAŁĄCZNIK 1

               Poprawki do Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.)

               I Poprawki do części artykułowej Konwencji TIR, z zastrzeżeniem procedury zmiany konwencji określonej w art. 59:

               art. 6 ust. 1

               słowa „Każda Umawiająca się Strona” zastępuje się słowami „Organy celne lub inne właściwe organy Umawiającej się Strony”;

               art. 18 wiersz 3

               słowo „cztery” zastępuje się słowem „osiem”;

               dodaje się nowy ustęp w brzmieniu „Organy celne mogą ograniczyć maksymalną liczbę urzędów celnych wyjścia (lub przeznaczenia) na swoim terytorium do mniej niż siedmiu, lecz nie mniej niż trzech.”.

               II Poprawki do załączników do Konwencji TIR, z zastrzeżeniem procedury zmiany konwencji określonej w art. 60:

               załącznik 6, nota wyjaśniająca do art. 6 ust. 2

               słowa „jednego państwa mogą uznać” zastępuje się słowami „Umawiającej się Strony mogą upoważnić”;

               załącznik 6, nowa nota wyjaśniająca do art. 18

               „0.18.3 Umawiające się Strony podają do wiadomości publicznej informacje o takich ograniczeniach oraz informują o nich Radę Wykonawczą TIR, w tym korzystając w odpowiedni sposób z aplikacji elektronicznych opracowanych w tym celu przez sekretariat TIR pod nadzorem Rady Wykonawczej TIR.”;

               załącznik 9, część I ust. 1

               słowa „Umawiające się Strony” zastępuje się słowami „organy celne lub inne właściwe organy Umawiającej się Strony”.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.3.2019
            COM(2019) 139 final
            2019/0080(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie przydzielenia środków umorzonych w ramach 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju w celu uzupełnienia Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Instrument na rzecz Pokoju w Afryce został ustanowiony w 2003 r. na mocy umowy z Kotonu
                  1
                i jest finansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), czyli spoza budżetu ogólnego Unii. Instrument na rzecz Pokoju w Afryce stał się jednym z najważniejszych instrumentów służących skutecznej współpracy Afryki i UE na rzecz pokoju i bezpieczeństwa.

               W ramach obecnego 11. EFR na Instrument na rzecz Pokoju w Afryce na lata 2014–2020 została początkowo przeznaczona kwota 750 mln EUR. W kwocie tej, opartej na zobowiązaniach Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce w ramach 10. EFR, nie uwzględniono w wystarczającym stopniu znacznego wzrostu wielkości finansowania w ramach Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce po 2012 r., który trwał do 2015 r., kiedy to Komisja ograniczyła swoje finansowanie operacji wspierania pokoju do 80 % kwoty wypłacanej w tym czasie przez ONZ na wynagrodzenia dla żołnierzy i policjantów oddelegowanych do misji pokojowych pod afrykańskim dowództwem. Wprowadzenie tego pułapu doprowadziło do stabilizacji, ale nie do redukcji wypłat w ramach Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce, ponieważ oszczędności uzyskane dzięki wprowadzeniu pułapu wkładów na wynagrodzenia zostały zrównoważone przez zwiększenie całkowitej liczby finansowanych operacji wspierania pokoju. W związku z tym wnioski o finansowanie w ramach Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce szybko przekroczyły dostępną kwotę. Dlatego też Instrument na rzecz Pokoju w Afryce był do tej pory trzykrotnie uzupełniany o łączną kwotę 835 mln EUR: dwoma wkładami uzupełniającymi w wysokości 150 mln EUR każdy (decyzje z dnia 24 września 2015 r.
                  2
                i z dnia 2 sierpnia 2016 r.
                  3
               ) na program działań na lata 2014–2016 oraz trzecim wkładem uzupełniającym w wysokości 535 mln EUR (decyzja również z dnia 2 sierpnia 2016 r.
                  4
               ) na finansowanie programu działań na lata 2017–2018. Wzrost zapotrzebowania wynika przede wszystkim z kontynuacji finansowania trwających operacji (misja Unii Afrykańskiej w Somalii – AMISOM), jak również z ustanowienia nowych operacji wspierania pokoju (misja Wspólnoty Gospodarczej Państw Afryki Zachodniej w Gwinei Bissau – ECOMIB, wielonarodowa wspólna grupa zadaniowa do walki z Boko Haram – MNJTF i połączone siły Grupy Pięciu na rzecz Sahelu). W ramach 11. EFR na Instrument na rzecz Pokoju w Afryce przyznano dotychczas środki na łączną kwotę 1 627,3 mln EUR
                  5
               . Kwota ta jest znacznie większa niż kwota zobowiązań w ramach poprzednich EFR, co świadczy o zwiększonym zaangażowaniu finansowania EFR w pokój i bezpieczeństwo.

               W decyzji COREPER z dnia 10 maja 2016 r. w sprawie uzupełnienia Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce ustalono zasoby dostępne na Instrument na rzecz Pokoju w Afryce do końca 2018 r., ale nie określono wymogów finansowych na ostatnie dwa lata 11. EFR, odpowiadające programowi działań Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce na lata 2019–2020. Środki na lata 2019–2020 powinny umożliwić reagowanie na stałe potrzeby Unii Afrykańskiej i afrykańskich organizacji regionalnych w związku z trwającymi i przyszłymi kryzysami bezpieczeństwa w Afryce. Należy zapewnić przewidywalność i stabilność finansowania Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce. Potrzeby finansowe tego instrumentu do końca 2020 r. szacuje się obecnie na 814 860 000 EUR.

               Celem niniejszego projektu wniosku dotyczącego decyzji Rady jest uzyskanie zatwierdzenia przez Radę wykorzystania środków umorzonych z 10. EFR na uzupełnienie zasobów Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce o dodatkową kwotę wynoszącą maksymalnie 445 860 000 EUR, z czego 431 000 000 EUR przyczyni się do sfinansowania jego potrzeb do końca 2020 r., a 14 860 000 EUR pokryje ponoszone przez Komisję wydatki pomocnicze. Fundusze te zostaną wykorzystane zgodnie z kluczem wkładu państw członkowskich na rzecz 10. EFR
                  6
               . W celu uzupełnienia tych środków z rezerwy na wykonanie („réserve non-mobilisable”), zostaną uruchomione dodatkowe środki na Instrument na rzecz Pokoju w Afryce z rezerwy krajowych i regionalnych programów orientacyjnych w ramach 11. EFR (KPO/RPO) (369 000 000 EUR).

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Globalna strategia UE
                     7
                   określa pokój i bezpieczeństwo jako jeden z żywotnych interesów UE, a ponadto stanowi, że bezpieczeństwo w Europie jest silnie związane z pokojem w regionach sąsiadujących z Unią. Odnowiony Europejski konsensus w sprawie rozwoju
                     8
                  , przyjęty w 2017 r., ustanawia „pokój” jako jeden z pięciu obszarów docelowych i potwierdza zaangażowanie UE na rzecz opartego na zasadach porządku światowego, którego podstawą jest multilateralizm.

                  Instrument na rzecz Pokoju w Afryce jest jednym z kluczowych instrumentów realizacji współpracy Afryki i UE na rzecz pokoju i bezpieczeństwa w ramach wspólnej strategii Afryka-UE przyjętej w Lizbonie w 2007 r. Podczas 4. szczytu Afryka–UE w 2014 r. potwierdzono, że pokój i bezpieczeństwo stanowią jeden z pięciu obszarów priorytetowych w zakresie wdrażania wspólnej strategii. Na 5. szczycie UA–UE, który odbył się w listopadzie 2017 r., przywódcy uzgodnili cztery wspólne priorytety strategiczne na okres do kolejnego szczytu, a jednym z nich jest „Wzmocnienie odporności, pokoju, bezpieczeństwa i sprawowania rządów”. W oparciu o nowy Europejski konsensus w sprawie rozwoju, w którym przypomniano o związku między bezpieczeństwem i rozwojem, oraz o globalną strategię UE, w której podkreśla się potrzebę zintegrowanego podejścia do konfliktów, współpraca w dziedzinie pokoju i bezpieczeństwa pozostaje nadal centralnym elementem partnerstwa Afryka–UE. W tym właśnie kontekście Komisja Europejska i Komisja Unii Afrykańskiej podpisały w dniu 23 maja 2018 r. protokół ustaleń w sprawie pokoju, bezpieczeństwa i sprawowania rządów, który stanowi ramy zacieśnionej współpracy UA–UE, w celu sprostania wyzwaniom związanym z pokojem i bezpieczeństwem.

                  Przyczyniając się do kontynuacji działań związanych z Instrumentem na rzecz Pokoju w Afryce do 2020 r., niniejszy wniosek wspomoże realizację celów zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza celu zrównoważonego rozwoju nr 16 – „wspieranie pokojowych i integracyjnych społeczeństw na rzecz zrównoważonego rozwoju, zapewnienie wszystkim dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz tworzenie na każdym poziomie instytucji, które będą skuteczne, odpowiedzialne i będą sprzyjały włączeniu społecznemu”.

                  Instrument na rzecz Pokoju w Afryce jest w normalnych okolicznościach finansowany z puli środków EFR przeznaczonych na współpracę między państwami AKP. Działania finansowane z dodatkowych środków przeznaczonych na Instrument na rzecz Pokoju w Afryce z rezerwy na wykonanie (fr. „réserve non-mobilisable”) nadal będą zgodne z ogólnymi i szczególnymi dla państw AKP celami określonymi w wewnętrznej strategii państw AKP
                     9
                  .

                  Te dodatkowe środki zostaną wykorzystane zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do 11. EFR. Programowanie tych funduszy zostanie ustanowione przez przyszły program działań Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce na lata 2019–2020, który wymaga zatwierdzenia przez COREPER przed przyjęciem go przez Komisję, jak przewidziano w art. 15 lit. b) rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR
                     10
                  .

               •EFR. Spójność z innymi politykami Unii

                  Nie dotyczy

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Art. 1 ust. 4 umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR
                     11
                  .

                  Art. 1 ust. 4 umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR stanowi, iż Rada musi przyjąć swoją decyzję jednomyślnie.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Nie dotyczy

                     EFR został ustanowiony na mocy umowy wewnętrznej między przedstawicielami państw członkowskich i przewiduje możliwość użycia umorzonych środków, jeśli zadecyduje o tym Rada
                     12
                  .

               •Proporcjonalność

                  Wniosek, a w szczególności wysokość proponowanych kwot, opierają się na kompleksowej analizie przeprowadzonej przez służby Komisji i ESDZ. Wniosek opiera się również na założeniu, że inni partnerzy wniosą wkład w środki finansowe i że państwa członkowskie Unii Afrykańskiej będą stopniowo wypełniały podjęte podczas szczytu Unii Afrykańskiej w Johannesburgu (RPA) w czerwcu 2015 r. zobowiązanie, że do 2020 r. wniosą wkład na rzecz operacji pokojowych w wysokości 25 %; oraz że inni darczyńcy, w tym ONZ, również wniosą środki. Ponadto państwa członkowskie UE mają możliwość przekazywania dobrowolnych wkładów poprzez Instrument na rzecz Pokoju w Afryce.

               W lipcu 2016 r. Unia Afrykańska przyjęła w celu finansowania Unii Afrykańskiej decyzję o nałożeniu 0,2 % podatku na kwalifikujący się przywóz. Celem decyzji jest zapewnienie za pośrednictwem Funduszu na rzecz Pokoju Unii Afrykańskiej wiarygodnego i przewidywalnego finansowania pokoju i bezpieczeństwa na kontynencie. Trwa wdrażanie niezbędnych przepisów i środków praktycznych w państwach członkowskich Unii Afrykańskiej, aczkolwiek przebiega ono w różnym tempie.

               •Wybór instrumentu

               EFR jest jedynym źródłem finansowania Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce na szczeblu UE. Z powodu ograniczeń prawnych istniejące unijne instrumenty finansowane z budżetu ogólnego Unii nie mogą zostać wykorzystane do finansowania operacji o charakterze wojskowym lub mającym wpływ na kwestie obronne, ani też w celu wsparcia beneficjentów wojskowych w realizacji zadań innych niż mające na celu budowanie zdolności wspierających rozwój i bezpieczeństwo sprzyjające rozwojowi.

               Zgodnie z art. 1 ust. 4 Umowy wewnętrznej między zebranymi w Radzie przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej w sprawie finansowania pomocy Unii Europejskiej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020, zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE, oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Rada podejmuje decyzję w sprawie wniosku Komisji.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie dotyczy

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy

               •Ocena skutków

                  Nie dotyczy

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Nie dotyczy

               •Prawa podstawowe

               Wzmocnienie wymiaru praw człowieka w zakresie zapobiegania konfliktom, zarządzania kryzysowego i procesów pokonfliktowych jest jednym z kluczowych obszarów współpracy w ramach obszaru priorytetowego „Pokój i bezpieczeństwo” wspólnej strategii Afryka–UE. Protokół ustaleń UA-UE w sprawie pokoju, bezpieczeństwa i zarządzania, podpisany w maju 2018 r., podkreśla kluczową rolę praw człowieka, w tym walki z przemocą ze względu na płeć, w osiągnięciu pokoju i bezpieczeństwa na kontynencie afrykańskim.

               W ramach programu działań Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce na lata 2019–2020 w odniesieniu do wszystkich działań szczególną uwagę zwróci się na aspekty płci i praw człowieka. Unii Afrykańskiej i innym właściwym podmiotom udzielone zostanie wsparcie w celu ustanowienia ram zgodności kontynentalnych praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, mających zastosowanie do wszystkich prowadzonych przez stronę afrykańską operacji pokojowych.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Nie dotyczy

                  EFR nie wchodzi w zakres budżetu UE.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia oraz monitorowanie, ocena i sprawozdawczość

                  Ustalenia dotyczące monitorowania, oceny i sprawozdawczości mają zastosowanie do 11. EFR oraz odpowiednich wieloletnich programów działania. Odpowiednie dodatkowe środki zawarto również w dokumencie roboczym dotyczącym środków mających na celu wzmocnienie Komisji Unii Afrykańskiej, podpisanym między Komisją Europejską i Komisją Unii Afrykańskiej w dniu 15 kwietnia 2016 r., a zmienionym w dniu 24 maja 2017 r.; środki te mają być respektowane przez Komisję Unii Afrykańskiej w realizacji EFR w ramach zarządzania pośredniego.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Art. 1 ust. 1 wniosku przewiduje, że środki umorzone z projektów w ramach 10. EFR, do maksymalnej kwoty 445 860 000 EUR, zostaną przydzielone w celu uzupełnienia Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce, aby pokryć jego szacunkowe potrzeby finansowe związane z programem działań na lata 2019–2020.

                  Art. 1 ust. 2 stanowi, że maksymalnie 14 860 000 EUR z kwoty określonej w ust. 1 zostanie przydzielonych Komisji na wydatki na działania wspierające. Kwota ta została obliczona według takiej samej proporcji (3,45 %), jak ta przewidziana na zarządzanie środkami 11. EFR w art. 1 ust. 2 lit. a) umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR.

                  Art. 1 ust. 3 przewiduje, że będą mieć zastosowanie przepisy 11. EFR (rozporządzenia wykonawcze i finansowe
                     13
                  ).

                  Art. 2 przewiduje datę wejścia w życie tej decyzji.

               2019/0080 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie przydzielenia środków umorzonych w ramach 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju w celu uzupełnienia Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Umowę wewnętrzną między zebranymi w Radzie przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
                  14
               , w szczególności jej art. 1 ust. 4,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W ramach 11. EFR Unia Europejska przeznaczyła dotychczas ogółem 1 627,3 mln EUR na Instrument na rzecz Pokoju w Afryce (APF), aby wesprzeć finansowo reagowanie Unii Afrykańskiej na bieżące i pojawiające się kryzysy bezpieczeństwa w Afryce. To zaangażowanie na rzecz pokoju i bezpieczeństwa na kontynencie afrykańskim powinno zostać utrzymane w latach 2019–2020.

               (2)Potrzeby Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce w okresie 2019–2020 szacuje się na 814 860 000 EUR.

               (3)Należy wykorzystać umorzone środki pochodzące z projektów w ramach 10. EFR w celu zapewnienia finansowania Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce do końca 2020 r.

               (4)Te dodatkowe fundusze powinny sfinansować działania Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce, w tym wsparcie dla zapewnienia operacyjności afrykańskiej architektury pokoju i bezpieczeństwa, wsparcie dla inicjatyw mających na celu zapobieganie konfliktom siłowym i zarządzanie nimi w przypadku pilnych i nieprzewidzianych potrzeb w sytuacjach kryzysowych (mechanizm wczesnego reagowania) oraz wsparcie operacji pokojowych pod dowództwem afrykańskim, a także pokryć poniesione przez Komisję wydatki.

               (5)Fundusze te powinny być wykorzystywane zgodnie z odpowiednim wieloletnim programem działania Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce oraz zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do 11. EFR, określonymi w rozporządzeniu Rady (UE) 2015/322 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie realizacji 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju
                  15
                oraz w rozporządzeniu Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju
                  16
               ,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Kwota w maksymalnej wysokości 445 860 000 EUR ze środków umorzonych w ramach 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju zostanie przydzielona w celu uzupełnienia środków Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce na lata 2019-2020.

               Z kwoty tej maksymalnie 14 860 000 EUR zostanie przydzielone na ponoszone przez Komisję wydatki na działania wspierające.

               Środki te zostaną wykorzystane zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do 11. EFR.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisana w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.

                     (2)

                        Decyzja Komisji C(2015) 8627 z dnia 7 grudnia 2015 r.

                     (3)

                        Decyzja Komisji C(2016) 7258 z dnia 17 listopada 2016 r.

                     (4)

                        Decyzja Komisji C(2017) 2579 z dnia 27 kwietnia 2017 r. zmieniona decyzją Komisji C(2018) 1258 z dnia 23 lutego 2018 r.

                     (5)

                        Kwota ta obejmuje 16,5 mln EUR dobrowolnego wkładu wniesionego przez różne państwa członkowskie.

                     (6)

                        Nie stanowi to precedensu dla potencjalnego przyszłego wykorzystania środków umorzonych z poprzednich EFR, które podlega decyzji podejmowanej przez państwa członkowskie w poszczególnych przypadkach, zgodnie z art. 55 rozporządzenia Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju.

                     (7)

                        Wspólna wizja, wspólne działanie: silniejsza Europa. Globalna strategia na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej, czerwiec 2016 r.

                     (8)

                        Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlamencie Europejskim i Komisji Europejskiej (2017/C 210/01). Nowy Europejski konsensus w sprawie rozwoju – „Nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość”, 7 czerwca 2017 r.

                     (9)

                        Decyzja Komisji C(2015) 7766 z dnia 13 listopada 2015 r. w sprawie przyjęcia dokumentu strategicznego na lata 2014–2020 oraz programu orientacyjnego w odniesieniu do współpracy w ramach AKP między Unią Europejską a grupą państw AKP.

                     (10)

                        Rozporządzenie Rady (UE) 2015/322 z dnia 2 marca 2015 r.

                     (11)

                        Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1).

                     (12)

                        Art. 1 ust. 4 umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR oraz art. 55 rozporządzenia Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju.

                     (13)

                        Rozporządzenie Rady (UE) 2015/322 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie realizacji 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju oraz rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju.

                     (14)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

                     (15)

                        Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 1-16.

                     (16)

                        Dz.U. L 307 z 3.12.2018, s. 1-21.