               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 10.7.2019
            COM(2019) 327 final
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Rybołówstwa na Środkowo-Wschodnim Atlantyku
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Komitetu ds. Rybołówstwa na Środkowo-Wschodnim Atlantyku (CECAF) w latach 2019–2023, w sprawie planowanego przyjęcia niewiążących uwag i środków dotyczących zarządzania żywymi zasobami morza.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa

               Komitet ds. Rybołówstwa na Środkowo-Wschodnim Atlantyku (CECAF) został ustanowiony rezolucją 1/48 Rady Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) na mocy art. VI ust. 2 umowy założycielskiej FAO. Statut CECAF został ogłoszony przez dyrektora generalnego FAO w dniu 19 września 1967 r. i został ostatnio zmieniony w 2003 r., w szczególności w odniesieniu do celu, funkcji i obowiązków CECAF.

               Celem CECAF jest propagowanie zrównoważonego wykorzystywania żywych zasobów morza na obszarze, który mu podlega, polegającego na odpowiednim zarządzaniu rybołówstwem i operacjami połowowymi oraz ich odpowiednim rozwijaniu. Komitet obejmuje swoją działalnością wszystkie żywe zasoby morza na wyżej wspomnianym podlegającym mu obszarze, który znajduje się między Przylądkiem Spartel (Ras Aszakar) a ujściem rzeki Kongo.

               Unia Europejska jest członkiem CECAF
                  1
               , podobnie jak Francja, Grecja, Włochy, Niderlandy, Polska, Rumunia i Hiszpania.

               2.2.Komitet ds. Rybołówstwa na Środkowo-Wschodnim Atlantyku

               CECAF jest technicznym organem doradczym i regionalnym organem ds. rybołówstwa ustanowionym na mocy art. VI ust. 2 umowy założycielskiej FAO. Sekretariat CECAF jest zarządzany i finansowany przez FAO. Do jego głównych zadań należą promowanie, koordynowanie i ułatwianie badań naukowych, zarządzania i działań związanych z ochroną żywych zasobów morza i zarządzaniem tymi zasobami na podlegającym mu obszarze. CECAF może również udzielać swoim członkom porad w zakresie zarządzania rybołówstwem, jego monitorowania, kontrolowania i nadzoru nad nim. Prowadzi on również prace nad tworzeniem naukowych podstaw środków regulacyjnych służących ochronie morskich zasobów rybnych i zarządzaniu nimi oraz zapewnia doradztwo w zakresie przyjmowania środków regulacyjnych przez rządy państw członkowskich.

               Posiedzenia CECAF zwykle odbywają się co dwa lata. Unii jako członkowi przysługuje prawo uczestnictwa i prawo głosu. Decyzje CECAF są podejmowane większością oddanych głosów, chyba że regulamin wewnętrzny stanowi inaczej.

               2.3.Decyzje przyjmowane przez Komitet ds. Rybołówstwa na Środkowo-Wschodnim Atlantyku

               Zgodnie z zakresem uprawnień określonym w zmienionym statucie CECAF, udziela on porad w zakresie środków zarządzania („środki”) państwom członkowskim i właściwym organizacjom regionalnym. Ze względu na status doradczy CECAF jego decyzje nie są wiążące dla jego członków.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Zgodnie z procedurami mającymi zastosowanie do regionalnych organizacji ds. rybołówstwa stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznych posiedzeniach regionalnych organów ds. rybołówstwa, takich jak CECAF, jest ustalane w oparciu o podejście dwustopniowe. Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej; podlega ono następnie dostosowaniu przed każdym corocznym posiedzeniem w drodze nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji:

               ·zawiera ogólne zasady i kierunki, ale w miarę możliwości uwzględnia również specyfikę CECAF;

               ·na wniosek państw członkowskich ustanawia standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii;

               ·uwzględnia zasady i kierunki działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  2
               , jak również cele określone w komunikacie Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  3
               ;

               ·uwzględnia wspólny komunikat Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji, zatytułowany „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  4
                i konkluzje Rady w sprawie tego wspólnego komunikatu
                  5
               ; oraz

               ·uwzględnia komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  6
               .

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Traktatu) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  7
               .

               4.1.2.Zastosowanie w sprawie

               CECAF jest technicznym i regionalnym organem ds. rybołówstwa ustanowionym rezolucją FAO 1/48 z 1967 r. na mocy art. VI ust. 2 umowy założycielskiej FAO. Chociaż decyzje CECAF („środki”) nie są wiążące dla jego członków, akty, które ma przyjąć CECAF, stanowią akty, które mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawę prawną decyzji, której dotyczy wniosek, stanowi art. 218 ust. 9 Traktatu.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 Traktatu zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 Traktatu musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 ust. 2 Traktatu.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien zatem być art. 43 ust. 2 Traktatu w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu.

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Rybołówstwa na Środkowo-Wschodnim Atlantyku

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktat”), w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska jest członkiem Komitetu ds. Rybołówstwa na Środkowo-Wschodnim Atlantyku (CECAF) – regionalnego komitetu ds. rybołówstwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) – ustanowionego na mocy art. VI ust. 2 umowy założycielskiej FAO.

               (2)Unia Europejska jest członkiem FAO
                  8
               .

               (3)Zgodnie z zakresem uprawnień określonym w swoim zmienionym statucie CECAF zapewnia doradztwo w zakresie środków zarządzania („środki”) . Ze względu na status doradczy CECAF jego decyzje nie są wiążące dla jego członków.

               (4)Na swoich posiedzeniach CECAF ma udzielać porad w sprawie środków ochrony żywych zasobów morza i zarządzania nimi.

               (5)Należy określić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach CECAF na lata 2019–2023, ponieważ CECAF ma przyjąć niewiążące akty prawne, które mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę UE. Większość decyzji Rady określających stanowisko Unii na forum regionalnych organizacji ds. rybołówstwa, których Unia jest stroną, musi zostać poddane przeglądowi przed corocznym posiedzeniem tych regionalnych organizacji ds. rybołówstwa w 2024 r. W związku z tym, aby zwiększyć spójność stanowisk Unii we wszystkich regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa i regionalnych organach ds. rybołówstwa oraz usprawnić proces przeglądu, niniejsza decyzja Rady powinna zostać zmieniona najpóźniej przed każdym posiedzeniem CECAF w 2024 r.

               (6)Jak określono we wspólnym komunikacie Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  9
               , oraz w konkluzjach Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  10
                propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. rybołówstwa i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi oraz wzmocnienie współpracy na kluczowych obszarach oceanów celem wyeliminowania regionalnych braków w zarządzaniu jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

               (7)Jak określono w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, zatytułowanym „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  11
               , należy podjąć konkretne środki mające na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

               (8)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze CECAF i z koniecznością uwzględnienia w stanowisku Unii tych zmian, w tym nowych informacji naukowych i innych istotnych informacji przedstawionych przed posiedzeniami CECAF lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2019–2023,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Komitetu ds. Rybołówstwa na Środkowo-Wschodnim Atlantyku (CECAF), zostało określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach CECAF, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej przed każdym posiedzeniem CECAF w 2024 r.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady z dnia 25 listopada 1991 r. w sprawie przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej do Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO).

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (3)

                        COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (4)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (5)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (6)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61-64.

                     (8)

                        Decyzja Rady z dnia 25 listopada 1991 r. w sprawie przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej do Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO).

                     (9)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (10)

                        Dok. 7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (11)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 10.7.2019
            COM(2019) 327 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do wniosku dotyczącego
            DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Rybołówstwa na Środkowo-Wschodnim Atlantyku

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Komitetu ds. Rybołówstwa na Środkowo-Wschodnim Atlantyku (CECAF)

               1.ZASADY

               W ramach CECAF Unia:

               a) działa zgodnie z celami i zasadami realizowanymi przez Unię w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez wdrażanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz celów dotyczących maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków, określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b) pracuje na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania środków CECAF przyjmowanych w ramach CECAF zgodnie z jego zmienionym statutem;

               c) zapewnia, by środki podejmowane przez CECAF były zgodne z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morza, porozumienia ONZ z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz porozumienia z 1993 r. o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

               d)promuje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. rybołówstwa i regionalnych organów ds. rybołówstwa na tym samym obszarze, a także wspiera koordynację między regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa a odpowiednimi organizacjami, takimi jak podregionalne organizacje ds. rybołówstwa i regionalne konwencje morskie, oraz współpracę z odpowiednimi organizacjami globalnymi, w ramach ich mandatów, stosownie do przypadku, w tym mechanizmy współpracy regionalnych organizacji ds. rybołówstwa niezajmujących się połowami tuńczyka podobne do tzw. procesu z Kobe, w którym uczestniczą regionalne organizacje ds. rybołówstwa zajmujące się połowami tuńczyka;

               e) dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz zapewnia spójność z polityką w innych dziedzinach, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, zatrudnienia, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

               f)zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g) działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru WPRyb
                  1
               ;

               h) dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze podlegającym CECAF, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

               i) działa zgodnie ze wspólnym komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  2
                oraz z konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  3
               , a także propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności CECAF oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jego zarządzania i wyników, w szczególności poprzez wspieranie reformy CECAF, aby stał się on w pełni ukształtowaną regionalną organizacją ds. rybołówstwa, jako wkład w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego aspektach.

               2.KIERUNKI DZIAŁANIA

               W stosownych przypadkach Unia stara się wspierać podejmowanie przez CECAF działań, takich jak:

               a) środki na rzecz ochrony żywych zasobów morza i zarządzania nimi na obszarze podlegającym CECAF opierające się na najlepszych dostępnych opiniach naukowych;

               b) środki monitorowania, kontroli i nadzoru na obszarze podlegającym CECAF, w tym środki mające na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom (połowom NNN) oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie;

               c) środki mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej i akwakultury na różnorodność biologiczną mórz oraz na ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i na ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się na obszarze podlegającym CECAF zgodne z międzynarodowymi wytycznymi FAO dotyczącymi zarządzania połowami głębinowymi na morzu pełnym oraz środki, których celem jest zapobieganie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczanie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               d)środki służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

               e)wspólne strategie z innymi regionalnymi organami ds. rybołówstwa i regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa, w stosownych przypadkach, w szczególności z tymi, które są zaangażowane w zarządzanie rybołówstwem na tym samym obszarze;

               f)zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

               g) dodatkowe środki techniczne w oparciu o opinie organów pomocniczych i grup roboczych CECAF.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć
                  na posiedzeniach Komitetu ds. Rybołówstwa na Środkowo-Wschodnim Atlantyku

               Przed każdym posiedzeniem CECAF, kiedy organ ten ma podjąć decyzje, które mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę UE, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym posiedzeniem CECAF pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.

               Jeżeli podczas posiedzenia CECAF, w tym na miejscu, niemożliwe jest osiągnięcie porozumienia, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.

                     (1)

                        Dok. 7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (2)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (3)

                        Dok. 7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.11.2017
            COM(2017) 711 final
            2017/0314(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiejwe Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika XIII (Transport)do Porozumienia EOG

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady) ma na celu zmianę załącznika XIII (Transport) do Porozumienia EOG, aby uwzględniał dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych
                  1
               .

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu rozszerza zakres obowiązującej polityki UE na państwa EOG–EFTA (Norwegia, Islandia i Liechtenstein).

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Rozszerzenie dorobku prawnego UE na państwa EOG–EFTA poprzez jego uwzględnienie w Porozumieniu EOG jest przeprowadzane zgodnie z celami i zasadami przedmiotowego Porozumienia w celu stworzenia dynamicznego i jednorodnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opartego na wspólnych przepisach i równych warunkach konkurencji.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Przepisy, które mają zostać uwzględnione w Porozumieniu EOG, opierają się na art. 91 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  2
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               ESDZ we współpracy z Komisją przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. Komisja ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić stanowisko Unii Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

               Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

               Proces uwzględnienia dorobku prawnego UE w Porozumieniu EOG jest przeprowadzany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym potwierdza się przyjęte podejście.

               •Proporcjonalność

               Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Nie dotyczy

               •Ocena skutków

               Nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie oczekuje się, że uwzględnienie przepisów dyrektywy 2014/94/UE w Porozumieniu EOG wpłynie na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Główne dostosowania wnioskowane przez EFTA

               Dostosowanie b) w art. 6

               Wykorzystanie gazu ziemnego w Islandii ma ograniczony charakter, ponieważ obecnie nie ma tam rynku, infrastruktury czy przedsiębiorstw z sektora gazu ziemnego, ani na potrzeby transportu drogowego ani statków morskich. Taki rynek czy takie przedsiębiorstwa nigdy nie istniały i nie przewiduje się ich powstania w przyszłości, i do tej pory nie wybudowano sieci dystrybucji gazu. W związku z powyższym art. 6 dyrektywy 2014/94/UE nie powinien mieć zastosowania do Islandii.

               Dostosowanie c) dotyczące całej dyrektywy

               Ze względu na specyficzną sytuację Liechtenstein został w pełni zwolniony ze stosowania dyrektywy 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych
                  3
               , uwzględnionej w Porozumieniu EOG i, do której w różnych przypadkach odnosi się dyrektywa 2014/94/UE.

               Ponieważ Liechtenstein nie ma linii brzegowych/portów morskich ani lotniczych (poza niewielkim heliportem) oraz nie posiada autostrad i, co najważniejsze, nie należy do sieci TEN-T, państwo to wnioskuje zatem o zwolnienie go ze stosowania dyrektywy 2014/94/UE.

               2017/0314 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej
                  we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika XIII (Transport)
                  do Porozumienia EOG

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  4
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  5
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika XIII (Transport) do Porozumienia EOG.

               (3)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE
                  6
               .

               (4)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG.

               (5)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika XIII (Transport) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 307 z 28.10.2014, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6-8.

                     (3)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 16).

                     (4)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (5)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (6)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych, (Dz.U. L 307 z 28.10.2014, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia30.11.2017
            COM(2017) 711 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiejwe Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika XIII (Transport)do Porozumienia EOG

               ZAŁĄCZNIK

                  DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG nr …/2017

                  z dnia [...] r.

                  zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych
                  1
               .

               (2)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XIII do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Po (usuniętym) pkt 5 załącznika XIII do Porozumienia EOG dodaje się punkt w brzmieniu:

               „5a.32014 L 0094: Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych (Dz.U. L 307 z 28.10.2014, s. 1).

               Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               a)W odniesieniu do państw EFTA słowo „TFUE” w art. 3 ust. 5 otrzymuje brzmienie „Porozumienie EOG”.

               b)Artykuł 6 nie ma zastosowania do Islandii.

               c)Dyrektywa ta nie ma zastosowania do Liechtensteinu.”.

               Artykuł 2

               Teksty dyrektywy 2014/94/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG*.

                  2Artykuł 4

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

                     (1)

                        Dz.U. L 307 z 28.10.2014, s. 1.

                     (2)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.2.2018
            COM(2018) 150 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Grecji, Hiszpanii, Francji i Portugalii

               UZASADNIENIE

               1.Kontekst wniosku

               Niniejsza decyzja dotyczy uruchomienia środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (FSUE) na kwotę 104 166 951 EUR w celu udzielenia pomocy Grecji, Francji, Portugalii i Hiszpanii w związku z klęskami, które dotknęły te kraje w 2017 r. Uruchomieniu tych środków towarzyszy projekt budżetu korygującego (PBK) nr 1/2018
                  1
               , w którym proponuje się zapisanie potrzebnych środków w budżecie ogólnym na 2018 r., zarówno w zakresie zobowiązań, jak i płatności, po odjęciu wypłaconych już zaliczek (6 520 846 EUR).

               2.Informacje i warunki

               2.1Grecja – trzęsienia ziemi na wyspie Lesbos

               W dniu 12 czerwca 2017 r. na wyspie Lesbos w regionie Wyspy Egejskie Północne miało miejsce trzęsienie ziemi o sile 6,3 stopni w skali Richtera. Towarzyszące mu liczne wstrząsy wtórne spowodowały szkody w gospodarstwach domowych, przedsiębiorstwach i w infrastrukturze lokalnej.

               1)Grecja wystąpiła z wnioskiem o wkład finansowy z FSUE w dniu 1 września 2017 r., dotrzymując terminu 12 tygodni po pierwszym wystąpieniu szkód.

               2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową.

               3)Władze greckie oszacowały łączną wartość szkód bezpośrednich na kwotę 54,4 mln EUR. Wniosek został złożony na podstawie kryteriów definiujących „regionalną klęskę żywiołową” określonych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiającego Fundusz Solidarności Unii Europejskiej
                  2
                (zwanego dalej „rozporządzeniem”), zgodnie z którym „regionalna klęska żywiołowa” oznacza każdą klęskę żywiołową skutkującą, w regionie na poziomie NUTS 2 kwalifikującego się państwa, bezpośrednią szkodą przekraczającą 1,5 % produktu krajowego brutto (PKB) tego regionu. Szkody wyrządzone na wyspie Lesbos odpowiadają 2,14 % PKB regionu Wyspy Egejskie Północne
                  3
                objętego klasyfikacją NUTS 2 i tym samym przekraczają próg w wysokości 1,5 % regionalnego PKB określony w rozporządzeniu.

               4)W swoim wniosku Grecja zwróciła się o wypłatę zaliczki, o której mowa w art. 4a rozporządzenia. W dniu 24 października 2017 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą C(2017) 7203 o udzieleniu zaliczki w wysokości 135 912 EUR (10 % przewidywanego wkładu finansowego z FSUE), a w dniu 9 listopada 2017 r. wypłaciła ją w całości Grecji.

               5)W swoim wniosku władze greckie szczegółowo opisują sytuację po trzęsieniu ziemi i wysiłki, jakie zostały podjęte w celu zapewnienia pomocy na rzecz dotkniętej nim ludności. Grecja podała, że trzęsienie ziemi spowodowało szkody w dwunastu miejscowościach na wyspie Lesbos. Zniszczeniu uległa ponad połowa miejscowości Wrisa, a 850 mieszkańców zostało ewakuowanych na dłuższy okres z uwagi na silne wstrząsy wtórne. Uznano, że 776 budynków wymaga napraw, a kolejnych 200 musiało zostać całkowicie odbudowanych. Na obszarze dotkniętym klęską zamknięto również szkoły. Zawaliła się kopuła kościoła pod wezwaniem św. Pantelejmona w miejscowości Plomari. Ze względu na osuwiska zamknięta została główna droga łącząca Mitylenę z Plomari na wysokości miejscowości Agios Isidoros oraz droga do Melinty. W znacznym stopniu ucierpiały również obiekty historyczne, w tym Muzeum Historii Naturalnej ateńskiego Uniwersytetu Narodowego im. Kapodistriasa w miejscowości Wrisa. Mniejsze szkody wystąpiły w mieście Chios i miejscowości Kampos.

               6)Grecja oszacowała koszt działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 12,7 mln EUR.

               7)Władze greckie podkreśliły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               8)Region dotknięty klęską żywiołową zalicza się do kategorii „regionów w okresie przejściowym” w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (2014–2020). W swoim wniosku władze greckie nie poinformowały Komisji o zamiarze realokacji środków z programów w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową.

               9)Grecja nie uruchomiła Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności.

               10)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               11)Z uwagi na silne trzęsienia ziemi, które miały miejsce w Grecji w latach 1978–1981, rząd Grecji postanowił stworzyć ramy zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim, które miały zwiększyć odporność w społecznościach lokalnych za pośrednictwem ram wdrażania strategii mających na celu ograniczenie rozpoznanych zagrożeń i lepsze radzenie sobie ze skutkami trzęsień ziemi oraz obejmujących procedury/działania zapobiegające nowym zagrożeniom. Grecki system ochrony ludności przed trzęsieniami ziemi opiera się na strategiach mających przyczyniać się głównie do zmniejszenia stopnia narażenia na klęski, zapobiegania zagrożeniom (i szkodom) oraz ich ograniczania, a także do skutecznego radzenia sobie z sytuacjami nadzwyczajnymi oraz ze skutkami klęsk.

               2.2Francja – huragany Irma i Maria w Saint-Martin i Gwadelupie

               W dniach 5 i 6 września 2017 r. huragan piątej kategorii Irma o bezprecedensowej sile przeszedł z północnego zachodu nad Karaibami, zabijając i raniąc wiele osób oraz pozostawiając po sobie ogromne zniszczenia. Oko huraganu Irma przeszło nad wyspą Saint-Martin/Sint Maarten ze średnią prędkością 290–295 km/h, niszcząc ponad 90 % jej terytorium. Zaledwie dwa tygodnie później, w dniach 18 i 19 września, Karaiby nawiedził kolejny huragan piątej kategorii pod nazwą Maria, powstały w tych samych warunkach meteorologicznych i klimatycznych co Irma, który wyrządził ponownie znaczne szkody na Saint-Martin/Sint Maarten, Gwadelupie i na części terytorium Martyniki.

               (1)Francja wystąpiła z wnioskiem o wkład finansowy z FSUE w dniu 27 listopada 2017 r., dotrzymując terminu 12 tygodni od odnotowania pierwszych szkód.

               (2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową.

               (3)Władze francuskie szacują łączną wartość szkód bezpośrednich spowodowanych tą klęską żywiołową na kwotę 1 956,2 mln EUR. Wniosek został złożony na podstawie kryteriów definiujących „regionalną klęskę żywiołową” określonych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia. Wniosek złożony przez Francję dotyczy jednego regionu na poziomie NUTS 2 obejmującego Saint-Martin i Gwadelupę. Ponieważ region ten ma status regionu najbardziej oddalonego w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w jego przypadku zastosowanie ma niższy próg szkód w wysokości 1 % regionalnego PKB. Wartość zgłoszonych szkód bezpośrednich stanowi 21,9 % PKB tego regionu
                  4
                i znacznie przekracza próg 1 % dla regionów najbardziej oddalonych przewidziany w rozporządzeniu.

               (4)W swoim wniosku Francja zwróciła się o wypłatę zaliczki, o której mowa w art. 4a rozporządzenia. W dniu 12 grudnia 2017 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą C(2017) 8726 o udzieleniu zaliczki w wysokości 4 890 603 EUR (10 % przewidywanego wkładu finansowego z FSUE). Zaliczka została wypłacona Francji w dwóch ratach: w grudniu 2017 r. (2 369 757 EUR) i w styczniu 2018 r. (2 520 846 EUR).

               (5)W swoim wniosku władze francuskie szczegółowo opisują skalę zniszczeń wyrządzonych przez dwa huragany. Siła zaklasyfikowanego do piątej kategorii huraganu Irma, który przyniósł wiatry o średniej prędkości ponad 275 km/h przez ponad 3 dni, była bezprecedensowa. Niecałe dwa tygodnie później Karaiby nawiedził kolejny huragan, Maria, który wyrządził szkody głównie na Gwadelupie. W regionie Karaibów życie straciło co najmniej 35 osób. W momencie największego natężenia kryzysu na obszary dotknięte klęską oddelegowano blisko 3 000 strażaków, pracowników służb ratowniczych, lekarzy, funkcjonariuszy żandarmerii i żołnierzy, którzy udzielali pomocy i zapewniali ochronę miejscowej ludności. Wśród mieszkańców rozprowadzono 226 ton żywności i 735 000 litrów wody. Dostarczono również moduły mieszkalne w celu zapewnienia akceptowalnych warunków mieszkaniowych. Na wyspie Saint-Martin porywisty wiatr uszkodził 90 % budynków, przy czym 25 % z nich zostało całkowicie zniszczonych, a 40 % będzie wymagać gruntownej naprawy. Gospodarka tej wyspy opiera się głównie na turystyce. Ze względu na huragan przewiduje się, że w branży turystycznej wystąpi długotrwałe bezrobocie, podczas gdy ogólna stopa bezrobocia gwałtownie rośnie. Po przejściu huraganu Maria przez Gwadelupę w nocy z 18 na 19 września 2017 r. wszystkie tamtejsze służby publiczne zostały zmobilizowane, by uprzątnąć drogi oraz ratować mieszkańców i przywrócić normalne warunki życia. Przez wiele dni około 60 000 gospodarstw domowych na Gwadelupie było pozbawionych prądu, a na wielu obszarach odcięty został dopływ wody. Znacznemu zniszczeniu uległo wiele plantacji bananów, które stanowią jedno z najważniejszych źródeł dochodów na Gwadelupie. Potrzeba będzie dwóch lat na przywrócenie pełnego poziomu produkcji.

               (6)Francja oszacowała koszt działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 191,4 mln EUR.

               (7)Władze francuskie potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               (8)Regiony najbardziej oddalone dotknięte klęską zaliczają się do kategorii „regionów słabiej rozwiniętych” w ramach funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (2014–2020). Władze francuskie poinformowały Komisję o zamiarze realokacji środków z programów w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową.

               (9)Na wniosek Francji uruchomiono Unijny Mechanizm Ochrony Ludności. Co więcej, Komisja przeznaczyła kwotę 2,4 mln EUR na natychmiastową pomoc humanitarną dla wysp tego regionu dotkniętych huraganem Irma. W działaniach pomocowych zastosowano ponadto narzędzie mapowania satelitarnego w ramach programu Copernicus.

               (10)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               2.3Portugalia – pożary lasów w regionie centralnym

               Między czerwcem a październikiem 2017 r. przez Portugalię przeszło kilka fal ogromnych pożarów lasów spowodowanych wysokimi temperaturami, silnymi wiatrami i wyjątkowo niską wilgotnością. Pożary, które dotknęły głównie region centralny i północny Portugalii, miały tragiczne skutki i doprowadziły do zniszczenia podstawowej infrastruktury publicznej, budynków publicznych, prywatnych domów, przedsiębiorstw, a także gruntów rolnych i leśnych.

               1)Pierwsza fala pożarów w regionie centralnym wybuchła w dniu 17 czerwca 2017 r. Bardzo szybko, 17 lipca 2017 r., dochowując terminu 12 tygodni, Portugalia złożyła wstępny wniosek o wkład z FSUE. Między lipcem a październikiem w kraju tym ponownie doszło jednak do klęski pożarów. Aby uwzględnić ten fakt, Portugalia złożyła zaktualizowane wnioski o pomoc w dniu 13 października 2017 r., a następnie w dniu 14 grudnia 2017 r., które obejmowały skorygowane szacunki łącznej kwoty szkód spowodowanych przez pożary w okresie od czerwca do października 2017 r.

               2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową.

               3)W ostatecznym wniosku władze portugalskie szacują łączną wartość bezpośrednich szkód spowodowanych przez pożary w okresie od czerwca do października na kwotę 1 458,0 mln EUR. Wniosek dotyczy „poważnej klęski żywiołowej” i został złożony na podstawie art. 2 ust. 2 rozporządzenia. Kwota ta stanowi 0,832 % DNB Portugalii i przekracza próg dla poważnych klęsk żywiołowych wymagany do uruchomienia środków z Funduszu Solidarności, który to próg w 2017 r. wynosił 1 051,6 mln EUR (tj. 0,6 % DNB tego kraju). Klęska żywiołowa kwalifikuje się zatem do kategorii „poważna klęska żywiołowa” i wchodzi w zakres stosowania rozporządzenia.

               4)W swoim wniosku Portugalia zwróciła się o wypłatę zaliczki, o której mowa w art. 4a tego rozporządzenia. W dniu 9 listopada 2017 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą C(2017) 7517 o udzieleniu zaliczki w wysokości 1 494 331 EUR. Kwota ta opierała się na wstępnie oszacowanej wartości szkód z lipca 2017 r. i stanowiła 10 % wkładu finansowego z FSUE przewidywanego na tę chwilę. Zaliczka została wypłacona Portugalii w całości w dniu 29 listopada 2017 r.

               5)W swoim wniosku władze portugalskie szczegółowo opisują wysiłki podjęte w celu ugaszenia pożarów, a także skutki i konsekwencje klęski żywiołowej. W okresie od 17 czerwca do 17 października 2017 r. pożary nawiedziły głównie region północny i centralny. W samym tylko pożarze w gminie Pedrógão Grande w czerwcu śmierć poniosły 64 osoby. Ogólnie w pożarach zginęło około stu osób, a znacznie więcej odniosło obrażenia. Ponadto pożary miały negatywny wpływ na życie codzienne i spowodowały znaczne zniszczenia mienia prywatnego. Ogromna powierzchnia objęta pożarami opisanymi we wniosku o pomoc została określona z pomocą map w ramach europejskiego systemu informacji o pożarach lasów (EFFIS). Jak wynika z danych EFFIS, powierzchnia obszarów zniszczonych przez pożary wyniosła 491 094 ha, z czego 89 419 ha stanowiły grunty rolne, a 401 675 ha – lasy i inne grunty zalesione.

               6)Portugalia oszacowała koszt działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 211,0 mln EUR.

               7)Władze portugalskie potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               8)Regiony dotknięte klęską zaliczają się do kategorii „regionów słabiej rozwiniętych” w ramach funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (2014–2020). Władze portugalskie poinformowały Komisję o zamiarze realokacji środków z programów w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową.

               9)Na wniosek Portugalii uruchomiono Unijny Mechanizm Ochrony Ludności, aby wspomóc walkę z pożarami.

               10)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               11)We wniosku Portugalii przedstawiono ogólny zarys istniejących środków zapobiegawczych. Wspomniano na przykład o rezolucji nr 56/2015 Rady Ministrów opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Republiki Portugalskiej nr 147 z dnia 30 lipca 2015 r., zatwierdzającej strategiczne ramy polityki klimatycznej, krajowy program na rzecz zmian klimatu oraz krajową strategię na rzecz przystosowania się do zmiany klimatu, tj. strategiczne dokumenty zgodne z przepisami UE w zakresie zapobiegania ryzyku związanemu z pożarami lasów i zarządzania nim.

               2.4Hiszpania – pożary lasów w Galicji

               W okresie od 10 do 17 października 2017 r. w regionie Galicja w północno-zachodniej Hiszpanii wybuchły ogromne pożary lasów, które zostały spowodowane przez te same warunki meteorologiczne co w Portugalii, tj. wysokie temperatury, wiatry i wyjątkowo niską wilgotność. Pożary te wyrządziły znaczne zniszczenia zarówno w podstawowej infrastrukturze publicznej, gospodarstwach domowych, przedsiębiorstwach, jak i na gruntach leśnych.

               1)Hiszpania wystąpiła z wnioskiem o wkład z FSUE w dniu 22 grudnia 2017 r., dotrzymując terminu 12 tygodni od odnotowania pierwszych szkód, co miało miejsce w dniu 10 października 2017 r.

               2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową.

               3)Władze hiszpańskie oceniają łączną wartość szkód bezpośrednich spowodowanych tą klęską żywiołową na kwotę 129,1 mln EUR. Kwota ta jest znacznie poniżej progu dla poważnych klęsk żywiołowych mającego zastosowanie w przypadku Hiszpanii, który w 2017 r. wynosił 3 378,5 mln EUR (tj. 3 mld EUR w cenach z 2011 r.). Nie przekracza ona również progu dla tak zwanej regionalnej klęski żywiołowej, tj. 1,5 % regionalnego produktu krajowego brutto, co w przypadku Galicji wynosi 808 mln EUR. Klęska ta nie kwalifikuje się zatem ani jako „poważna klęska żywiołowa”, ani jako „regionalna klęska żywiołowa” w rozumieniu przepisów rozporządzenia. W Hiszpanii wystąpiły jednak takie same warunki meteorologiczne jak w Portugalii, gdzie spowodowały one poważną klęskę żywiołową. W związku z tym władze hiszpańskie złożyły swój wniosek na podstawie przepisu dotyczącego „państwa ościennego”, określonego w art. 2 ust. 4 rozporządzenia, na mocy którego z pomocy z FSUE może skorzystać również kwalifikujące się państwo dotknięte tą samą klęską, która kwalifikuje się jako poważna klęska żywiołowa w ościennym kwalifikującym się państwie.

               4)W swoim wniosku władze hiszpańskie wystąpiły o wypłatę zaliczki. Zważywszy na niski poziom szkód i przewidywanej kwoty pomocy, wypłata zaliczki nie była uzasadniona.

               5)Władze hiszpańskie przedstawiły szczegółowy opis skutków klęski żywiołowej. Pożary objęły zadeklarowaną powierzchnię 49 171 ha gruntów pokrytych lasami i krzewami, w tym obszary Natura 2000. Służby ratownicze liczyły ponad 300 osób i 112 pojazdów. Do pomocy w gaszeniu pożarów zmobilizowano 487 ochotników. Liczba ludności, która ucierpiała na skutek pożarów, wyniosła 96 730 osób. Cztery osoby zginęły. Łącznie pożarami dotkniętych zostało 151 spośród 315 gmin w Galicji. Pod względem gospodarczym najbardziej ucierpiał sektor leśny, w którym łączne bezpośrednie szkody oszacowano na ponad 93,4 mln EUR. Hiszpania szybko zareagowała na najpilniejsze potrzeby ludności dotkniętej pożarami, zapewniając np. wsparcie socjalne i tymczasowe zakwaterowanie oraz podejmując działania nadzwyczajne i działania służące odbudowie infrastruktury.

               6)Hiszpania oszacowała koszt działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 18,7 mln EUR.

               7)Władze hiszpańskie potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               8)W ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (2014–2020) region Galicja dotknięty klęską żywiołową uznaje się za „region lepiej rozwinięty”. W swoim wniosku władze hiszpańskie nie poinformowały Komisji o zamiarze realokacji środków z programów w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową.

               9)Hiszpania nie wystąpiła o uruchomienie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności.

               10)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               11)W swoim wniosku Hiszpania powołuje się na decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności. W terytorialnym planie działania w sytuacjach nadzwyczajnych dla Galicji (PLATERGA) przewidziano szereg zasad i procedur operacyjnych i zapobiegawczych, które powinny stosować organy administracji publicznej w celu przeciwdziałania wszelkim sytuacjom nadzwyczajnym w Galicji. Ponadto istnieje specjalny program ochrony ludności na wypadek pożarów lasów (PEIFOGA), który został zaktualizowany w 2015 r.

               2.5Podsumowanie

               Z powodów przedstawionych powyżej klęski, o których mowa we wnioskach przedłożonych przez Grecję, Francję, Portugalię i Hiszpanię, spełniają warunki dotyczące uruchomienia środków z FSUE określone w rozporządzeniu.

               3.Finansowanie ze środków FSUE przydzielonych na 2018 r.

               Rozporządzenie Rady (UE, EURATOM) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  5
                (dalej „rozporządzenie w sprawie WRF”), w szczególności jego art. 10, dopuszcza możliwość uruchomienia środków z FSUE w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.). W punkcie 11 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  6
                (porozumienie międzyinstytucjonalne) określono sposoby uruchomienia środków z tego funduszu.

               Ponieważ głównym uzasadnieniem utworzenia FSUE była zasada solidarności, Komisja jest zdania, że przedmiotowa pomoc powinna być udzielana progresywnie. Oznacza to, że zgodnie z uprzednio stosowaną praktyką część szkód powyżej wartości progowej uruchomienia FSUE w przypadku „poważnej klęski żywiołowej” (tj. 0,6 % DNB lub 3 mld EUR w cenach z 2011 r., w zależności od tego, która z tych kwot jest niższa) powinna być objęta pomocą o większej intensywności niż szkody poniżej tej wartości progowej. Współczynnik stosowany w przeszłości do ustalania przydziałów środków w związku z poważnymi klęskami wynosi 2,5 % całkowitej wartości szkód bezpośrednich poniżej progu uruchomienia środków z funduszu oraz 6 % w przypadku części szkód powyżej progu. W przypadku regionalnych klęsk żywiołowych oraz klęsk uwzględnionych na podstawie przepisu dotyczącego „państwa ościennego” współczynnik wynosi 2,5 %.

               Wkład nie może przekraczać szacowanych łącznych kosztów działań kwalifikowalnych. Metoda obliczania pomocy jest określona w sprawozdaniu rocznym na temat FSUE (2002–2003) i została zaakceptowana przez Radę i Parlament Europejski.

               Na podstawie wniosków złożonych przez Grecję, Francję, Portugalię i Hiszpanię dokonano obliczeń pomocy z FSUE w oparciu o szacowaną łączną wartość szkód bezpośrednich. Obliczenia przedstawiają się następująco:

                        Państwa członkowskie

                        Kategoria klęski żywiołowej

                        Łączna wartość szkód bezpośrednich

                        (w mln EUR)

                        Próg dla poważnych klęsk żywiołowych

                        (w mln EUR)

                        2,5 % szkód bezpośrednich w ramach progu

                        (w EUR)

                        6 % szkód bezpośrednich powyżej progu

                        (w EUR)

                        Kwota proponowanej pomocy ogółem

                        (w EUR)

                        Wypłacone zaliczki

                        (w EUR)

                        GRECJA

                        Regionalna

                        (art. 2 ust. 3)

                        54,365

                        1 057,800

                        1 359 119

                        -

                        1 359 119

                        135 912

                        FRANCJA

                        Regionalna

                        (art. 2 ust. 3)

                        1 956,241

                        3 378,487

                        48 906 025

                        -

                        48 906 025

                        4 890 603

                        PORTUGALIA

                        Poważna

                        (art. 2 ust. 2)

                        1 457,966

                        1 051,566

                        26 289 150

                        24 383 982

                        50 673 132

                        1 494 331

                        HISZPANIA

                        Regionalna

                        (art. 2 ust. 4)

                        129,147

                        3 378,487

                        3 228 675

                        -

                        3 228 675

                        SUMA

                        104 166 951

                        6 520 846

               Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie WRF łączna kwota dostępna do uruchomienia z FSUE na początku 2018 r. wynosiła 421 142 057 EUR i obejmowała pozostałą część przydziału na 2018 r. w wysokości 280 371 754 EUR (tj. 574 342 834 EUR pomniejszone o 293 971 080 EUR już uruchomione w 2017 r.
                  7
               ) oraz pozostałą część przydziału na 2017 r. w wysokości 140 770 303 EUR, której nie wykorzystano i którą przeniesiono na 2018 r.

               Kwota, która może zostać uruchomiona na obecnym etapie w 2018 r., wynosi 277 556 348 EUR. Odpowiada to całkowitej kwocie dostępnej do uruchomienia z FSUE na początku 2018 r. (421 142 057 EUR) pomniejszonej o zatrzymaną kwotę 143 585 709 EUR w związku z obowiązkiem odłożenia 25 % rocznego przydziału środków na 2018 r. do dnia 1 października 2018 r., zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie WRF.

                        Zestawienie finansowania z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (FSUE)

                        Kwota

                        EUR

                        Przydział na 2017 r. przeniesiony na 2018 r.

                        140 770 303

                        Przydział na 2018 r.

                        574 342 834

                        Przydział na 2018 r. udostępniony w 2017 r. zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie WRF

                        -293 971 080

                        ----------------

                        Środki dostępne ogółem na początku 2018 r.

                        421 142 057

                        Minus kwota uruchomiona już w 2018 r.

                        -

                        Minus zatrzymane 25 % przydziału na 2018 r.

                        -143 585 709

                        ----------------

                        Maksymalna kwota obecnie dostępna (przydziały na 2017+2018)

                        277 556 348

                        Łączna kwota proponowanej pomocy na rzecz Grecji, Francji, Portugalii i Hiszpanii

                        104 166 951

                        Pozostałe dostępne środki do dnia 1 października 2018 r.

                        173 389 387

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Grecji, Hiszpanii, Francji i Portugalii

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej
                  8
               , w szczególności jego art. 4 ust. 3,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  9
               , w szczególności jego pkt 11,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami żywiołowymi.

               (2)Środki funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  10
               .

               (3)W dniu 1 września 2017 r. Grecja złożyła wniosek o uruchomienie środków z funduszu w związku z trzęsieniem ziemi, które dotknęło wyspę Lesbos w regionie Wyspy Egejskie Północne w dniu 12 czerwca 2017 r.

               (4)W dniu 22 grudnia 2017 r. Hiszpania złożyła wniosek o uruchomienie środków z funduszu w związku z pożarami lasów w regionie Galicja w północno-zachodniej Hiszpanii w okresie od 10 do 17 października 2017 r.

               (5)W dniu 27 listopada 2017 r. Francja złożyła wniosek o uruchomienie środków z funduszu po tym, jak w dniach 5 i 6 września 2017 r. huragan Irma przeszedł przez wyspę Saint Martin, a w dniach 18 i 19 września 2017 r. huragan Maria nawiedził Gwadelupę.

               (6)W dniu 17 lipca 2017 r. Portugalia złożyła wstępny wniosek o wkład z funduszu w związku z klęską pożarów, które wybuchły w dniu 17 czerwca 2017 r. Po tym jednak jak w okresie od czerwca do października 2017 r. kraj ten nawiedziły kolejne pożary, Portugalia złożyła zaktualizowane wnioski o pomoc w dniu 13 października 2017 r., a następnie w dniu 14 grudnia 2017 r., które obejmowały skorygowane szacunki łącznej kwoty szkód spowodowanych przez pożary w okresie od czerwca do października 2017 r.

               (7)Wnioski Grecji, Hiszpanii, Francji i Portugalii spełniają warunki przyznania wkładu finansowego z funduszu ustanowione w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2012/2002.

               (8)W związku z tym należy uruchomić środki z funduszu, aby zapewnić wkład finansowy dla Grecji, Francji, Portugalii i Hiszpanii.

               (9)Aby skrócić do minimum czas potrzebny na uruchomienie środków z funduszu, niniejsza decyzja powinna wejść w życie z dniem jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018 uruchamia się środki z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty 1 359 119 EUR dla Grecji, 3 228 675 EUR dla Hiszpanii, 48 906 025 EUR dla Francji i 50 673 132 EUR dla Portugalii w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Stosuje się ją od dnia … [data przyjęcia]**.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                     (1)

                        COM(2018) 155 z 22.2.2018.

                     (2)

                        Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

                     (3)

                        EL41 = na podstawie danych z 2014 r. PKB regionu Wyspy Egejskie Północne wynosi 2 545 mln EUR.

                     (4)

                        8 928 mln EUR na podstawie danych z 2014 r.

                     (5)

                        Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (6)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (7)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1599 z dnia 13 września 2017 r. w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Włochom.

                     (8)

                        Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

                     (9)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (10)

                        Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014-2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).