				|

		52013PC0554

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych /* COM/2013/0554 final - 2013/0268 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
1.1. Kontekst ogólny
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 w
sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich
wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych („rozporządzenie Bruksela
I”) określono zasady regulujące międzynarodową
jurysdykcję sądów państw członkowskich oraz zasady
zapobiegające równoległym postępowaniom przed sądami w
różnych państwach członkowskich. W rozporządzeniu określono
również zasady uznawania i wykonywania orzeczeń sądów krajowych
w innych państwach członkowskich. Rozporządzenie to obejmuje,
poza innymi kwestiami, spory w dziedzinie praw własności
intelektualnej, włącznie z patentami. W dniu 12 grudnia 2012 r.
przyjęto rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń
sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych[1] („rozporządzenie Bruksela
I (wersja przekształcona)”), przekształcające
rozporządzenie (WE) nr 44/2001. Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012
wejdzie w życie w dniu 10 stycznia 2015 r.
W grudniu 2012 r. osiągnięto
porozumienie w sprawie tak zwanego „pakietu patentowego” – inicjatywy
legislacyjnej składającej się z dwóch rozporządzeń[2] („jednolite rozporządzenia
patentowe”) oraz z międzynarodowego porozumienia („Porozumienie w sprawie
Jednolitego Sądu Patentowego”, „Porozumienie JSP”), dające podstawy
do utworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej w Unii Europejskiej.
Jednolite rozporządzenia patentowe
przyjęto w ramach wzmocnionej współpracy obejmującej 25
państw członkowskich (wszystkie państwa członkowskie oprócz
Włoch i Hiszpanii). Porozumienie JSP podpisała w dniu 19 lutego 2013
r. większość państw członkowskich. Z chwilą
wejścia w życie rozporządzeń będzie możliwe
otrzymanie patentu europejskiego o jednolitym skutku – będzie to dokument
gwarantujący jednolitą ochronę wynalazku w 25 państwach
członkowskich, wydawany zgodnie z zasadą kompleksowej obsługi,
zapewniający przewagę cenową i zmniejszający
obciążenia administracyjne.
Zgodnie z art. 89 ust. 1 Porozumienia JSP nie
może ono wejść w życie przed wejściem w życie
poprawki do rozporządzenia Bruksela I (wersja przekształcona)
regulującego związek między obydwoma instrumentami. Cel tych
poprawek jest dwojaki. Po pierwsze, jest nim zapewnienie zgodności między
Porozumieniem JSP i rozporządzeniem Bruksela I (wersja
przekształcona), po drugie, rozwiązanie kwestii dotyczącej zasad
jurysdykcji obejmującej pozwanych w państwach nienależących
do Unii Europejskiej.
W dniu 15 października 2012 r. trzy
państwa członkowskie będące umawiającymi się
stronami Traktatu z dnia 31 marca 1965 r., dotyczącego ustanowienia
Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu i jego statutu podpisały
protokół modyfikujący wspomniany traktat. Trybunał
Sprawiedliwości Beneluksu jest sądem wspólnym dla Belgii, Luksemburga
i Niderlandów, którego zadaniem jest zapewnienie jednolitego stosowania zasad
wspólnych dla państw Beneluksu, dotyczących różnych kwestii,
takich jak własność intelektualna (w szczególności
określone rodzaje praw związanych ze znakami towarowymi, modelami i
wzorami). Do dziś zadania Trybunału Beneluksu polegają
głównie na wydawaniu orzeczeń wstępnych dotyczących
interpretacji tych zasad. Niemniej jednak protokół z 2012 r. stwarza
możliwość rozszerzenia kompetencji Trybunału Sprawiedliwości
Beneluksu, tak by objęły one kompetencje jurysdykcyjne w szczególnych
sprawach, wchodzących w zakres rozporządzenia Bruksela I. W tym celu
należy dokonać przeglądu odrębnych umów między państwami
członkowskimi Beneluksu dotyczących konkretnych zagadnień; taki
przegląd spowoduje rzeczywiste przeniesienie jurysdykcji z sądów
krajowych do Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu. W związku z
tym protokół do traktatu Beneluksu, wymaga, podobnie jak Protokół
JSP, wprowadzenia poprawki do rozporządzenia Bruksela I (wersja
przekształcona), której celem będzie, po pierwsze, zapewnienie
zgodności między zmienionym traktatem a rozporządzeniem Bruksela
I (wersja przekształcona), po drugie, rozwiązanie problemu braku
wspólnych zasad jurysdykcji dotyczących pozwanych z państw niebędących
członkami Unii Europejskiej.
1.2. Podstawa i cele wniosku
Celem niniejszego wniosku jest, po pierwsze,
umożliwienie wejścia w życie Porozumienia JSP. Zgodnie z art. 89
ust. 1 Porozumienia JSP wejście w życie porozumienia zależy od zmiany
rozporządzenia (WE) nr 1215/2012. Ponadto, celem wniosku jest zapewnienie
zgodności tego porozumienia oraz protokołu do traktatu Beneluksu z
1965 r. z rozporządzeniem Bruksela I..
Jednolity Sąd Patentowy będzie
sądem wspólnym dla określonych państw członkowskich i
będzie podlegał takim samym zobowiązaniom w ramach prawa UE, jak
każdy inny sąd krajowy. Jednolity Sąd Patentowy będzie
posiadał wyłączną kompetencję, a co za tym idzie zastąpi
sądy krajowe, w sprawach wchodzących w zakres Porozumienia JSP. Porozumienie
JSP reguluje wewnętrzny podział kompetencji między różnymi
oddziałami Jednolitego Sądu Patentowego oraz wykonywanie
orzeczeń Jednolitego Sądu Patentowego w umawiających się
państwach członkowskich. Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu
jest również sądem wspólnym dla niektórych państw
członkowskich i będzie posiadał kompetencje jurysdykcyjne w
sprawach, które zostaną określone przez zainteresowane
umawiające się państwa członkowskie.
W celu zapewnienia wspólnego i spójnego
stosowania wspomnianego wyżej Porozumienia i protokołu oraz
rozporządzenia Bruksela I (wersja przekształcona) należy
rozwiązać następujące kwestie wynikające z
rozporządzenia Bruksela I (wersja przekształcona):
1.           wyjaśnić w
tekście rozporządzenia, że Jednolity Sąd Patentowy oraz
Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu są „sądami” w rozumieniu
rozporządzenia Bruksela I;
2.           wyjaśnić sposób
funkcjonowania zasad dotyczących jurysdykcji w odniesieniu do Jednolitego
Sądu Patentowego oraz Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu
dotyczących pozwanych mających miejsce zamieszkania w państwach
członkowskich; przyjąć jednolite zasady międzynarodowej
jurysdykcji dotyczące pozwanych z krajów trzecich w postępowaniach
przeciwko nim, zawisłych przed Jednolitym Sądem Patentowym oraz
Trybunałem Sprawiedliwości Beneluksu w sytuacjach, gdy
rozporządzenie Bruksela I nie określa takich zasad, natomiast
odsyła do prawa krajowego;
3.           określić stosowanie
zasad co do zawisłości sporu i powództw powiązanych w
odniesieniu do Jednolitego Sądu Patentowego i Trybunału Sprawiedliwości
Beneluksu z jednej strony i sądów krajowych państw
członkowskich, które nie są umawiającymi się stronami
odpowiednich porozumień międzynarodowych, z drugiej strony;
określić sposób funkcjonowania tych zasad w okresie
przejściowym, o którym mowa w art. 83 ust. 1 Porozumienia JSP; oraz
4.           wyjaśnić sposób
funkcjonowania zasad dotyczących uznawania i wykonywania orzeczeń w
stosunkach między państwami członkowskimi, które są
umawiającymi się stronami odpowiednich porozumień międzynarodowych
i między tymi, które nie są.
Szczegółowe wyjaśnienie
dotyczące kwestii, które należy rozwiązać, zamieszczono w
pkt 3 poniżej („Aspekty prawne wniosku”).
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Pakiet patentowy był przedmiotem szeroko
zakrojonych konsultacji poprzedzających jego przyjęcie. Konsultacje
wykazały szerokie poparcie nie tylko dla wprowadzenia jednolitego patentu,
lecz również dla utworzenia jednolitego systemu jurysdykcyjnego. Niniejszy
wniosek umożliwia wejście w życie Porozumienia JSP, co
przewiduje art. 89 ust. 1 tego porozumienia. Ponieważ protokół
zmieniający Traktat z 1965 r. dotyczący Trybunału
Sprawiedliwości Beneluksu obejmuje identyczne kwestie co Porozumienie JSP,
obydwu zmian należy dokonać w tym samym czasie. Odnośnie do
zasad jurysdykcyjnych dotyczących pozwanych z państw trzecich,
szerokiej oceny tej kwestii dokonano w ocenie wpływu Komisji
towarzyszącej wnioskowi ustawodawczemu zmieniającemu
rozporządzenie (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń
sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych („Bruksela
I”)[3]. Ocena dotyczyła ogólnej
harmonizacji jurysdykcji obejmującej pozwanych z państw trzecich;
wnioski przedstawione w tej ocenie tym bardziej odnoszą się do
ograniczonej harmonizacji przewidzianej w niniejszym wniosku.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Zaproponowano następujące zmiany do
rozporządzenia Bruksela I (wersja przekształcona):
·
przepisy dotyczące związku między
Porozumieniem JSP i protokołem do traktatu Beneluksu z 1965 r. z jednej
strony i rozporządzeniem Bruksela I z drugiej strony;
·
przepisy będące uzupełnieniem zasad
dotyczących jednolitej jurysdykcji w stosunku do pozwanych z państw
trzecich w sporach cywilnych i handlowych zawisłych przed Jednolitym
Sądem Patentowym oraz Trybunałem Sprawiedliwości Beneluksu w
sprawach objętych Porozumieniem JSP lub protokołem do traktatu
Beneluksu z 1965 r.
Zmiany te zebrano w czterech nowych
przepisach: art. 71a do art. 71d rozporządzenia Bruksela I.
3.1. Wyraźne zdefiniowanie Jednolitego
Sądu Patentowego oraz Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu jako
„sądów” w rozumieniu rozporządzenia Bruksela I (wersja
przekształcona)
W wyniku wewnętrznego podziału
kompetencji w Jednolitym Sądzie Patentowym rozpatrzenie sprawy
dotyczącej pozwanego mogłoby nastąpić w oddziale, którego
siedziba nie mieści się w państwie członkowskim, w którym
znajduje się sąd wyznaczony na podstawie zasad rozporządzenia
Bruksela I. Na przykład pozwany z Holandii, który spodziewa się,
że zostanie pozwany w swoim miejscu zamieszkania na podstawie art. 4 ust.
1 rozporządzenia Bruksela I (wersja przekształcona) może
zostać pozwany przed odpowiednim oddziałem centralnym, regionalnym
lub lokalnym, który może znajdować się we Francji, Niemczech lub
Zjednoczonym Królestwie (lub w każdym innym państwie
członkowskim, w zależności od tego, czy powstaną w nich
oddziały regionalne lub lokalne). Ma to również znaczenie gdy pozwany
posiada miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w państwie
członkowskim, które nie jest umawiającą się stroną
Porozumienia JSP (np. licencjobiorca mający miejsce zamieszkania w
Hiszpanii, który musiał wykonać zobowiązanie w ramach umowy
licencyjnej w Holandii; postępowanie toczy się w niemieckim oddziale
centralnym, zamiast w Holandii, będącej miejscem wykonania
zobowiązania). Podobnie w wyniku przeniesienia kompetencji do
Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu, rozpatrzenie sprawy
dotyczącej pozwanego, włączając w to pozwanych z
państw członkowskich niebędących umawiającymi się
stronami, mogłoby nastąpić przed sądem, którego siedziba
nie mieści się w państwie członkowskim, w którym znajduje
się sąd wskazany na podstawie zasad rozporządzenia Bruksela I.
Podczas gdy art. 71 rozporządzenia Bruksela I dopuszcza już
istniejące konwencje dotyczące spraw szczególnych, nie zezwala na
zawieranie żadnych nowych konwencji tego rodzaju. W wyniku tego
niezbędne jest wyjaśnienie, że zarówno Jednolity Sąd
Patentowy, jak i Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu należy
uważać za sądy państwa członkowskiego w rozumieniu
rozporządzenia Bruksela I, zapewniając w ten sposób, aby
rozporządzenie to w pełni stosowało się do tych sądów.
Rozporządzenie Bruksela I (wersja
przekształcona) nie zawiera definicji terminu „sąd”. Ogranicza
się, w art. 3, do wymienienia pewnych konkretnych organów w ramach
pojęcia „sądu” dla celów funkcjonowania rozporządzenia Bruksela
I. Niemniej jednak w motywie 11 wyjaśniono, że termin „sąd”
należy rozumieć jako obejmujący sądy i trybunały
wspólne dla kilku państw członkowskich. Motyw 11 bezpośrednio
odnosi się do Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu, w zakresie, w
jakim sprawuje on jurysdykcję w sprawach wchodzących w zakres
rozporządzenia Bruksela I. Motyw 11 wyjaśnia, że orzeczenia
wydane przez takie wspólne sądy należy uznawać i wykonywać
zgodnie z rozporządzeniem Bruksela I. Niemniej jednak, motyw ten nie ma
charakteru wiążącego i nie może zapewnić
zgodności o wystarczającym stopniu pewności prawa poszczególnych
międzynarodowych porozumień z rozporządzeniem Bruksela I (wersja
przekształcona), w szczególności jego art. 71. Dlatego też
niezbędna jest odpowiednia zmiana ustawodawcza. Zmiana ta jest zgodna z
podejściem zastosowanym w przypadku węgierskiego notariusza i
szwedzkiej służby komorniczej, o których mowa w art. 3 rozporządzenia;
dotyczy ona w szczególności Jednolitego Sądu Patentowego oraz
Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu jako wchodzących w zakres
pojęcia „sądu” zawartego w rozporządzeniu. Ze względu na
czytelność, wszelkie niezbędne zmiany dotyczące
porozumień JSP i Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu
połączono w czterech nowych przepisach (nowe art. 71a do art. 71d.
Wyjaśniając, że Jednolity
Sąd Patentowy oraz Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu
należy uważać za „sądy” w rozumieniu rozporządzenia
Bruksela I (wersja przekształcona), zapewni się, aby międzynarodowa
jurysdykcja tych sądów została określona w rozporządzeniu
Bruksela I; w szczególności zapewnione zostanie, że pozwani, którzy
spodziewaliby się, że zostaną pozwani w konkretnym państwie
członkowskim na podstawie przepisów rozporządzenia Bruksela I,
będą mogli zostać pozwani przed oddziałem Jednolitego
Sądu Patentowego lub Trybunałem Sprawiedliwości Beneluksu, który
znajduje się w innym państwie członkowskim niż sądy
krajowe wyznaczone na podstawie rozporządzenia Bruksela I.
Pewność i przewidywalność prawa dla pozwanych
wymagają, aby tę zmianę jurysdykcji terytorialnej jasno
określono w tekście rozporządzenia Bruksela I.
3.2. Funkcjonowanie zasad
dotyczących jurysdykcji w odniesieniu do Jednolitego Sądu Patentowego
oraz Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu, z jednej strony, a
sądów państw członkowskich, które nie są umawiającymi
się stronami Porozumienia JSP lub protokołu do traktatu Beneluksu z
1965 r., z drugiej strony
Aby zapewnić pełną
przejrzystość wspólnego i spójnego stosowania odpowiednich
porozumień międzynarodowych oraz rozporządzenia Bruksela I
(wersja przekształcona), w rozporządzeniu należy
określić, w jaki sposób zasady jurysdykcji wynikające z tego
rozporządzenia mają zastosowanie do Jednolitego Sądu Patentowego
oraz do Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu, w taki sam sposób jak
art. 71 rozporządzenia Bruksela I (wersja przekształcona) stosuje
się do innych międzynarodowych konwencji dotyczących
poszczególnych kwestii. Podobne wyjaśnienia można znaleźć
na przykład w art. 64 i art. 67 konwencji lugańskiej z 2007 r. o
jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach
cywilnych i handlowych.
Dlatego też nowa zasada, o której mowa w
art. 71b akapit pierwszy, stanowi, że Jednolity Sąd Patentowy oraz
Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu będą mieć
jurysdykcję w każdym przypadku, gdy sąd krajowy jednego z
umawiających się państw członkowskich posiadałby
jurysdykcję w oparciu o zasady rozporządzenia Bruksela I. A
contrario, Jednolity Sąd Patentowy oraz Trybunał
Sprawiedliwości Beneluksu nie będą posiadać jurysdykcji w
przypadkach, gdy żaden sąd krajowy umawiającego się
państwa członkowskiego nie posiada jurysdykcji zgodnie z
rozporządzeniem Bruksela I (na przykład, gdy jurysdykcja zgodnie z
rozporządzeniem Bruksela I należałaby do sądów nieumawiających
się państw członkowskich).
3.3. Uzupełnienie zasad
jurysdykcyjnych w odniesieniu do pozwanych z państw trzecich
Zgodnie z art. 31 Porozumienia JSP,
międzynarodową jurysdykcję Jednolitego Sądu Patentowego
określa się na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 lub, w
stosownych przypadkach, na podstawie Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz
wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych
(konwencja lugańska). Niemniej jednak, o ile rozporządzenie Bruksela
I (wersja przekształcona) oraz konwencja lugańska z 2007 r.
określają jurysdykcję poprzez odwołanie do prawa krajowego
(zob. art. 6 tego rozporządzenia i art. 4 konwencji lugańskiej), nie
wskazano, które zasady należy stosować, aby określić
jurysdykcję sądów wspólnych dla kilku państw członkowskich,
takich jak Jednolity Sąd Patentowy i Trybunał Sprawiedliwości
Beneluksu. Ponadto, odesłanie do tego lub innego systemu prawa krajowego w
odniesieniu do kilku oddziałów Jednolitego Sądu Patentowego
spowodowałoby nierówny dostęp do sprawiedliwości w jednolitym
systemie jurysdykcyjnym, czego nie można uzasadnić żadnym
obiektywnym powodem.
Podobny problem
wystąpił już w rozporządzeniu w sprawie znaku towarowego
(rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku
towarowego) oraz w rozporządzeniu w sprawie wzorów (rozporządzenie
Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych), z których każde
zawiera pełny zestaw jednolitych zasad dotyczących jurysdykcji
obejmującej pozwanych z państw trzecich.
Dlatego też
konieczne jest uzupełnienie zasad dotyczących jurysdykcji w
rozporządzeniu Bruksela I (wersja przekształcona) w sprawach, które
znajdą się w zakresie kompetencji Jednolitego Sądu Patentowego i
Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu i które będą
dotyczyć pozwanych mających miejsce zamieszkania w państwach nienależących
do Unii Europejskiej. Jednolite zasady jurysdykcji są już stosowane w
niektórych sytuacjach (takich jak wyłączna jurysdykcja w odniesieniu
do rejestracji i ważności patentów lub w przypadku umów
dotyczących właściwości sądu ), ale istnieją
też sytuacje, w których nie mają one zastosowania (takie jak
postępowania dotyczące naruszenia patentu, porozumienia licencyjne w
przypadku braku umowy dotyczącej właściwości sądu).
Dlatego też nowy wniosek w art. 71b
akapit drugi rozszerza zasady dotyczące jurysdykcji zawarte w
rozporządzeniu na spory, w których uczestniczą pozwani z państw
trzecich, posiadający miejsce zamieszkania w państwach trzecich.
Ponadto zapewnia się jurysdykcję Jednolitego Sądu Patentowego i
Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu obejmującą stosowanie środków
tymczasowych, włącznie ze środkami ochronnymi, nawet gdy
sądy państw trzecich są właściwe do orzekania co do
istoty sprawy. Rozszerzenie to będzie miało zastosowanie bez
uszczerbku dla Porozumienia między Wspólnotą Europejską a
Danią z 2005 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania oraz wykonywania orzeczeń
sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, które już reguluje
sytuacje duńskich pozwanych oraz do konwencji lugańskiej z 2007 r. w
tej samej sprawie, która już reguluje sytuację pozwanych
szwajcarskich, norweskich i islandzkich.
W wyniku tego rozszerzenia zostanie zapewniony
dostęp do Jednolitego Sądu Patentowego i Trybunału
Sprawiedliwości Beneluksu w sytuacjach, gdy pozwany nie ma miejsca
zamieszkania w państwie członkowskim UE, skoro taki dostęp jest
zapewniony w sytuacjach, gdy pozwany ma miejsce zamieszkania w państwie
członkowskim UE. Ponadto dostęp taki jest zagwarantowany
niezależnie od tego, przed którą instancją lub oddziałem
Jednolitego Sądu Patentowego nastąpi rozpoznanie sprawy.
Ponadto nowy wniosek w art. 71b akapit trzeci
ustanawia jedno dodatkową możliwość wyboru sądu, przed
którym nastąpi rozstrzygnięcie sporów dotyczących pozwanych
posiadających miejsce zamieszkania poza UE. Wniosek przewiduje, że
przeciwko pozwanemu spoza UE można wytoczyć powództwo w miejscu, w
którym usytuowane są należące do niego ruchomości, pod
warunkiem, że ich wartość nie jest nieznaczna w porównaniu z
wartością przedmiotu sporu i że spór jest w wystarczającym
stopniu powiązany z państwem członkowskim, w którym znajduje
się sąd, przed który wytoczono powództwo. Kryterium usytuowania
majątku równoważy nieobecność pozwanego na terytorium Unii.
Zasada taka istnieje obecnie w wielu państwach członkowskich. Jej
zaletą jest fakt, że orzeczenie może zostać wykonane w państwie,
w którym zostało wydane. Zasada ta również lepiej wpisuje się w
ogólny charakter rozporządzenia Bruksela I (wersja przekształcona),
niż inne zasady dotyczące jurysdykcji dodatkowej, takie jak zasady
określone we wspomnianych wyżej rozporządzeniach w sprawie znaku
towarowego i w sprawie wzorów, które dopuszczają w szczególności
wniesienie powództwa przeciwko pozwanym z państw trzecich do sądów
państw członkowskich, w których miejsce zamieszkania posiada powód (forum
actoris). Kryterium majątku może zagwarantować
jurysdykcję Jednolitego Sądu Patentowego i Trybunału
Sprawiedliwości Beneluksu w sytuacjach, w których rozporządzenie
rozszerzające zasady jurysdykcji jej nie ustanawia, a gdzie tego rodzaju
jurysdykcja byłaby właściwa. Na przykład w odniesieniu do
Jednolitego Sądu Patentowego, jurysdykcja oparta na kryterium majątku
zagwarantowałaby, że sąd ten miałby jurysdykcję wobec
pozwanego tureckiego naruszającego patent europejski obejmujący kilka
państw członkowskich UE oraz Turcję.
3.4. Funkcjonowanie zasad
dotyczących zawisłości sporu i powództw powiązanych w
odniesieniu do Jednolitego Sądu Patentowego i Trybunału
Sprawiedliwości Beneluksu, z jednej strony, i sądów państw
członkowskich, które nie są umawiającymi się stronami
Porozumienia JSP lub protokołu do traktatu Beneluksu z 1965 r., z drugiej
strony
Nowa zasada określona w art. 71c stanowi
ponadto, że zasady dotyczące zawisłości sporu i powództw
powiązanych zawarte w rozporządzeniu Bruksela I (wersja
przekształcona) mają zastosowanie w stosunkach między Jednolitym
Sądem Patentowym lub Trybunałem Sprawiedliwości Beneluksu, z
jednej strony, a sądami państw członkowskich, które nie są
umawiającymi się stronami, z drugiej strony. Wreszcie artykuł
ten stanowi także, że zasady zawarte w rozporządzeniu Bruksela I
(wersja przekształcona) mają zastosowanie, gdy w okresie
przejściowym, o którym mowa w art. 83 ust. 1 Porozumienia JSP, powództwo
zostanie wniesione do Jednolitego Sądu Patentowego z jednej strony i do
sądów krajowych umawiających się państw członkowskich
tego porozumienia z drugiej strony.
3.5. Funkcjonowanie zasad
dotyczących uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych
między państwami członkowskimi, które ratyfikowały
Porozumienie JSP, a państwami członkowskimi, które go nie
ratyfikowały
Aby zapewnić pełną
przejrzystość wspólnego i spójnego stosowania odpowiednich
porozumień międzynarodowych oraz rozporządzenia Bruksela I
(wersja przekształcona), w rozporządzeniu należy
określić, w jaki sposób stosuje się zasady dotyczące
uznawania i wykonywania orzeczeń wynikające z tego
rozporządzenia w stosunkach między państwami członkowskimi
będącymi umawiającymi się stronami odpowiednich
porozumień międzynarodowych, a państwami członkowskimi,
które nie są umawiającymi się stronami tych porozumień.
Podobne przepisy znajdują się w art. 71 rozporządzenia Bruksela I
(wersja przekształcona) w odniesieniu do innych konwencji
międzynarodowych dotyczących konkretnych kwestii oraz w art. 64 i
art. 67 konwencji lugańskiej z 2007 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania
oraz wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych.
Dlatego też nowy art. 71d reguluje
uznawanie i wykonywanie orzeczeń Jednolitego Sądu Patentowego i
Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu w państwach
członkowskich, które nie są umawiającymi się stronami odpowiednich
porozumień międzynarodowych oraz uznawanie i wykonywanie
orzeczeń wydawanych w państwach członkowskich, które nie są
umawiającymi się stronami tego rodzaju porozumień, w sprawach
nimi objętych, które powinny być uznane i wykonane w państwach
członkowskich, będących umawiającymi się stronami tych
porozumień międzynarodowych.
2013/0268 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
zmieniające rozporządzenie Rady
(WE) nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych
oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 67
ust. 4 oraz art. 81 ust. 2 lit. a), c) oraz e),
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[4],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       W dniu 19 lutego 2013 r.
niektóre państwa członkowskie podpisały Porozumienie w sprawie
Jednolitego Sądu Patentowego. Porozumienie stanowi, że wchodzi ono w
życie w pierwszym dniu czwartego miesiąca po dacie wejścia w
życie zmian do rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 dotyczących jego
związku z tym porozumieniem.
(2)       W dniu 15 października
2012 r. trzy państwa członkowskie, które są umawiającymi
się stronami Traktatu z dnia 31 marca 1965 r. dotyczącego
ustanowienia Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu i jego statutu
podpisały protokół zmieniający wspomniany traktat,
stwarzając w ten sposób możliwość przyznania
określonych kompetencji jurysdykcyjnych Trybunałowi
Sprawiedliwości Beneluksu w konkretnych sprawach objętych zakresem
rozporządzenia (UE) nr 1215/2012.
(3)       Niezbędne jest
uregulowanie stosunku między wyżej wspomnianymi międzynarodowymi
porozumieniami a rozporządzeniem (UE) nr 1215/2012.
(4)       Jednolity Sąd Patentowy
i Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu należy uznawać za
sądy w rozumieniu tego rozporządzenia celem zagwarantowania
pewności i przewidywalności prawa pozwanym, którzy mogą
zostać pozwani przed te sądy w państwie członkowskim innym
niż państwo wyznaczone na podstawie zasad tego rozporządzenia.
(5)       Jednolity Sąd Patentowy
i Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu powinny być w stanie
wykonywać jurysdykcję w odniesieniu do pozwanych nieposiadających
miejsca zamieszkania w którymkolwiek państwie członkowskim. Dlatego
też w odniesieniu do spraw objętych jurysdykcją Jednolitego
Sądu Patentowego i Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu, zasady
wspomnianego rozporządzenia powinny mieć zastosowanie do pozwanych
posiadających miejsce zamieszkania w krajach niebędących
państwami członkowskimi UE. Obowiązujące przepisy
dotyczące jurysdykcji zapewniają ścisłe powiązanie
postępowania, do którego odnosi się niniejsze rozporządzenie, z
terytorium państwa członkowskiego, co uzasadnia
rozciągnięcie ich na pozwanych niezależnie od miejsca ich
zamieszkania. Ponadto rozporządzenie to powinno określać
przypadki, w których Jednolity Sąd Patentowy i Trybunał Sprawiedliwości
Beneluksu mogą wykonywać jurysdykcje dodatkową.
(6)       Zasady tego
rozporządzenia dotyczące zawisłości sporu i powództw
powiązanych, których celem jest zapobieganie występowaniu
równoległych postępowań i sprzecznych ze sobą
orzeczeń, powinny mieć zastosowanie w przypadkach, gdy powództwo
wytoczono przed sądami państw członkowskich, w których
stosują się wyżej wspomniane międzynarodowe porozumienia
oraz przed sądami państw członkowskich, w których te porozumienia
nie mają zastosowania.
(7)       Zasady tego rozporządzenia
dotyczące zawisłości sporu i powództw powiązanych powinny
mieć również zastosowanie w okresie przejściowym, o którym mowa
w art. 83 ust. 1 Porozumienia w sprawie Jednolitego Sądu Patentowego, gdy
powództwa dotyczące określonego rodzaju sporów dotyczących
patentów europejskich są wnoszone do Jednolitego Sądu Patentowego z
jednej strony i do sądu krajowego państwa członkowskiego
będącego stroną Porozumienia JSP z drugiej strony.
(8)       Orzeczenia wydawane przez
Jednolity Sąd Patentowy i Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu
należy uznawać i wykonywać w państwach członkowskich niebędących
stronami odpowiednich porozumień międzynarodowych zgodnie z
niniejszym rozporządzeniem.
(9)       Orzeczenia wydawane przez
sądy państw członkowskich, które nie są umawiającymi
się stronami odpowiednich porozumień międzynarodowych, powinny w
dalszym ciągu być uznawane i wykonywane w pozostałych
państwach członkowskich, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(10)     Niniejsze rozporządzenie
powinno wejść w życie w tym samym czasie co rozporządzenie
(UE) nr 1215/2012, aby umożliwić odpowiednie wejście w
życie Porozumienia JSP oraz skuteczne przeniesienie kompetencji do
Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu.
(11)     Należy zatem odpowiednio
zmienić rozporządzenie (UE) nr 1215/2012,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
(1)        W rozporządzeniu (UE) nr
1215/2012 na końcu motywu 14 dodaje się następujące nowe
zdanie:
„Zasady jednolitej jurysdykcji powinny mieć
zastosowanie również bez względu na miejsce zamieszkania pozwanego w
przypadkach, gdy sądy wspólne dla kilku państw członkowskich
wykonują jurysdykcję w sprawach wchodzących w zakres stosowania
niniejszego rozporządzenia.”;
(2)        W rozporządzeniu (UE) nr
1215/2012 dodaje się art. 71a, 71b, 71c i 71d w brzmieniu:
„Artykuł
71a
1.       Dla celów niniejszego rozporządzenia
sąd wspólny dla kilku państw członkowskich (zwany dalej
„wspólnym sądem”) jest sądem państwa członkowskiego w
sytuacji, gdy zgodnie z ustanawiającym go porozumieniem wykonuje on jurysdykcję
w sprawach cywilnych i handlowych w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.

2.       Dla celów niniejszego rozporządzenia
obydwa niżej wymienione sądy są sądami wspólnymi:
a)       Jednolity Sąd Patentowy ustanowiony
na mocy Porozumienia o Jednolitym Sądzie Patentowym, podpisanym w dniu 19
lutego 2013 r. (zwanego dalej „Porozumieniem JSP”);
b)       Trybunał Sprawiedliwości
Beneluksu ustanowiony na mocy Traktatu z dnia 31 marca 1965 r. dotyczącego
ustanowienia Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu i jego statutu
(zwanego dalej „Porozumieniem Beneluksu”).
Artykuł
71b
Jurysdykcję wspólnego sądu określa
się w sposób następujący:
1.       Wspólny sąd ma jurysdykcję w
sytuacji, gdy na mocy niniejszego rozporządzenia sądy państwa
członkowskiego będącego stroną porozumienia
ustanawiającego dany wspólny sąd mają jurysdykcję w sprawie
wchodzącej w zakres tego porozumienia.
2.       W przypadku gdy pozwany nie posiada
miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, natomiast niniejsze
rozporządzenie w inny sposób nie obejmuje go jurysdykcją, przepisy
Działu II stosuje się tak, jakby pozwany posiadał miejsce
zamieszkania w państwie członkowskim. Artykuł 35 stosuje
się nawet wówczas, gdy sądy państw niebędących
członkami UE mają jurysdykcję w zakresie orzekania co do istoty
sprawy.
3.       W przypadku gdy pozwany nie posiada
miejsca zamieszkania w państwie członkowskim i żaden sąd
państwa członkowskiego nie ma jurysdykcji na mocy niniejszego
rozporządzenia, pozwanego można pozwać do wspólnego sądu, w
przypadku gdy:
a)       majątek pozwanego znajduje się
w państwie członkowskim będącym stroną porozumienia
ustanawiającego dany wspólny sąd;
b)       wartość majątku nie jest
nieznaczna w porównaniu z wartością przedmiotu sporu;
c)       spór jest w wystarczającym stopniu
powiązany z państwem członkowskim będącym stroną
porozumienia ustanawiającego dany wspólny sąd.
Artykuł
71c
1.       Art. 29–32 stosuje się, gdy
postępowanie wszczęto we wspólnym sądzie oraz w sądzie
państwa członkowskiego, które nie jest stroną porozumienia
ustanawiającego ten wspólny sąd.
2.       Art.29–32 stosuje się w przypadku,
gdy w okresie przejściowym, o którym mowa w art. 83 ust. 1 Porozumienia
JSP, postępowanie wszczęto w Jednolitym Sądzie Patentowym oraz w
sądzie państwa członkowskiego, będącego stroną
Porozumienia JSP.
Artykuł
71d
W sprawach dotyczących uznawania i
wykonywania orzeczeń, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do
uznawania i wykonywania:
a)       orzeczeń wydawanych przez Jednolity
Sąd Patentowy lub Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu, które
powinny zostać uznane i wykonane w państwach członkowskich,
które nie są umawiającymi się stronami Porozumienia JSP lub
Porozumienia Beneluksu; oraz
b)       orzeczeń wydawanych przez sądy
państw członkowskich, niebędących umawiającymi
się stronami Porozumienia JSP lub Porozumienia Beneluksu, które powinny
zostać uznane i wykonane w państwach członkowskich,
będących umawiającymi się stronami tych porozumień.”;
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
od dnia 10 stycznia 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w
państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s.1.
[2]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 1257/2012 wprowadzające wzmocnioną współpracę
w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej, Dz.U. L X;
Rozporządzenie Rady (UE) nr 1260/2012 wprowadzające wzmocnioną
współpracę w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony
patentowej w odniesieniu do mających zastosowanie ustaleń
dotyczących tłumaczeń, Dz.U. L.
[3]               SEC(2010) 1547 wersja ostateczna z 14.12.2010.
[4]               Dz.U. C […] z […], s. […].


Avis juridique important

|

52004PC0652

Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)  /* COM/2004/0652 końcowy - CNS 2004/0234 */

Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA RADY zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIECette proposition de rčglement du Conseil modifie l'article 47 bis du rčglement (CE) n° 1257/1999 du Conseil afin d'éviter une différence de traitement entre les Etats membres de la Communauté dans sa composition au 30 avril 2004 et les Etats membres qui ont adhéré au 1er mai 2004 en ce qui concerne le taux de participation par la mesures agro-environnementales financičre applicable pour ces derniers Etats membres. Le taux sera aligné, ŕ partir de la date d'adhésion (1er mai 2004), sur celui applicable pour les Etats membres de la Communauté dans sa composition au 30 avril 2004.La mesure proposée n'entraîne pas de dépenses supplémentaires pour le budget de la Communauté.2004/0234(CNS)Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA RADY zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Artykuł 47 ust. 2 akapit drugi tiret trzecie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 [1], zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 1783/2003 [2] przewiduje, że wkład Wspólnoty w finansowanie działań o charakterze agro-środowiskowym nie może przekroczyć 85 % na obszarach objętych Celem 1 oraz 60 % na innych obszarach.[1]  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 80. Rozporządzenie zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 583/2004 (Dz.U. L 91 z 30.3.2004, str. 1).[2]  Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 70.(2) Artykuł 47a ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, który przewiduje szczególne przepisy finansowe w odniesieniu do Państw Członkowskich, które przystąpiły do UE 1 maja 2004 r. uściśla, że art. 47 wymienionego rozporządzenia nie ma zastosowania do finansowania działań określonych w art. 47a ust. 1, do których należą działania agro-środowiskowe. W odniesieniu do tych ostatnich działań, wkład finansowy Wspólnoty może wynieść 80 % na obszarach objętych Celem 1 zgodnie z ustaleniami art. 47b ust. 1.(3) W celu uniknięcia odmiennego traktowania Państw Członkowskich Wspólnoty w składzie na dzień 30 kwietnia 2004 r. i Państw Członkowskich, które przystąpiły do UE 1 maja 2004 r. w zakresie finansowania działań agro-środowiskowych na obszarach objętych Celem 1, należy dostosować, począwszy od daty przystąpienia nowych państw, finansowe procentowe wsparcie Wspólnoty dla nowych Państw Członkowskich do wsparcia stosowanego w odniesieniu do starych Państw Członkowskich zgodnie z art. 47 ust. 2 akapit drugi tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1257/1999.PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W artykule 47a ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, lit. b) zastępuje się tekstem w brzmieniu:Ťb) artykuł 35 ust. 1, art. 35 ust. 2 tiret drugie, art. 36 ust. 2 i art. 47, z wyjątkiem ust. 2 akapit drugi tiret trzecie niniejszego rozporządzenia.ťArtykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dniaW imieniu RadyPrzewodniczący