               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.6.2019
            COM(2019) 269 final
            2019/0130(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiejwe Wspólnym Komitecie EOG w odniesieniu do zmiany załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) ma na celu zmianę załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG, tak aby uwzględnić w nim dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającą dyrektywę 2001/37/WE.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu rozszerza zakres obowiązującej polityki UE na państwa EFTA należące do EOG (Norwegię, Islandię i Liechtenstein).

                  •
                        Spójność z innymi politykami Unii

                  Rozszerzenie dorobku prawnego UE na państwa EFTA należące do EOG poprzez uwzględnienie go w Porozumieniu EOG jest przeprowadzane zgodnie z celami i zasadami tego Porozumienia w celu stworzenia dynamicznego i jednorodnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opartego na wspólnych przepisach i równych warunkach konkurencji.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Przepisy, które mają zostać uwzględnione w Porozumieniu EOG, opierają się na art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z jego art. 218 ust. 9.

               Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  1
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

               Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, w związku z czym, z uwagi na skutki proponowanych działań, może być lepiej zrealizowany na poziomie Unii.

                  Proces uwzględnienia dorobku prawnego UE w Porozumieniu EOG jest przeprowadzany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym potwierdza się przyjęte podejście.

               •Proporcjonalność

                  Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu.

               •Wybór instrumentu

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCENY EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post / kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Nie przewiduje się, by uwzględnienie przepisów dyrektywy 2014/40/UE w Porozumieniu EOG miało wpływ na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Główne dostosowania wnioskowane przez EFTA

               Dostosowanie a): Należy zagwarantować Komisji dostęp do wszystkich danych i informacji, zgodnie z art. 5 ust. 7. W razie potrzeby bardziej precyzyjne dostosowania zostaną uwzględnione w decyzjach Wspólnego Komitetu dotyczących aktów wykonawczych dyrektywy 2014/40/UE.

               Dostosowanie b): W związku z ograniczeniami konstytucyjnymi w państwach EFTA należących do EOG nie jest możliwe, by Komisja bezpośrednio nakładała opłaty. Proponowane rozwiązanie jest zgodne z dwufilarową strukturą Porozumienia EOG.

               Dostosowanie c): Norwegia od 1994 r. objęta jest zwolnieniem z zakazu sprzedaży tytoniu do stosowania doustnego. To zwolnienie jest w dalszym ciągu uzasadnione z uwagi na fakt, że tytoń do stosowania doustnego jest produktem, który ma ugruntowaną pozycję na norweskim rynku i zażywa go 14 % ludności (norweski urząd statystyczny, 2017). W celu uwzględnienia specyfiki krajowych uwarunkowań w Norwegii oraz danych statystycznych dotyczących zagrożeń dla zdrowia wynikających z zażywania tytoniu do stosowania doustnego i sposobów jego zażywania (wyjaśnienie poniżej), Norwegia ma zamiar wprowadzić alternatywne ostrzeżenie zdrowotne dla tytoniu do stosowania doustnego.

               Odsetek osób zażywających tytoń do stosowania doustnego drastycznie wzrósł w Norwegii w ostatnich 10–15 latach, zwłaszcza wśród ludzi młodych. Nieco ponad 10 lat temu zażywało go niewielu młodych mężczyzn, a kobiety nie zażywały go prawie wcale. Obecnie w Norwegii zażywa go 33 % mężczyzn i 18 % kobiet z przedziału wiekowego 16–24 i nic nie wskazuje na to, żeby ta tendencja miała się zmienić. W Szwecji, będącej innym państwem, w którym sprzedaż tytoniu do stosowania doustnego jest dozwolona, nie zaobserwowano podobnego wzrostu wśród młodych kobiet, co wskazuje na to, że jest on wynikiem uwarunkowania krajowego, które jest charakterystyczne dla Norwegii.

               Szacuje się ponadto, że w Norwegii 20 % kobiet zażywających tytoń do stosowania doustnego zażywa go w okresie ciąży. Istnieją przekonujące dowody, że zażywanie w okresie ciąży tytoniu do stosowania doustnego może prowadzić do zmniejszonej wagi urodzeniowej, a także zwiększonego ryzyka wcześniactwa oraz urodzenia martwego dziecka. Dane wskazują również, że może przyczynić się ono do stanu przedrzucawkowego i zwiększonego ryzyka niewydolności oddechowej noworodków oraz deformacji wargi/podniebienia. Wraz z gwałtownym wzrostem zażywania wśród młodych kobiet zwiększa się ryzyko, że w nadchodzących latach coraz więcej kobiet w ciąży sięgnie po snus. Skutkiem tego może być wzrost powikłań ciążowych, a także zaburzeń rozwojowych płodu i niemowląt.

               Biorąc pod uwagę specyfikę krajowych uwarunkowań, Norwegia powinna mieć swobodę w zakresie zastosowania alternatywnego ostrzeżenia zdrowotnego dla tytoniu do stosowania doustnego, który został wprowadzony do obrotu w Norwegii.

               Dostosowanie d): Sprzedaż tytoniu do stosowania doustnego jest dozwolona w Norwegii, ponieważ jest on tam tradycyjnym wyrobem tytoniowym. Przedmiotowe zwolnienie powinno pozostać w mocy.

               2019/0130 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej
                  we Wspólnym Komitecie EOG w odniesieniu do zmiany załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  2
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG.

               (3)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE
                  4
               .

               (4)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG.

               (5)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w odniesieniu do proponowanej zmiany załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6–8.

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (3)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (4)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE, sprostowana w Dz.U. L 150 z 17.6.2015, s. 24.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.6.2019
            COM(2019) 269 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiejwe Wspólnym Komitecie EOG w odniesieniu do zmiany załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

               nr […]

               z dnia […]

               zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającą dyrektywę 2001/37/WE
                  1
               , sprostowaną w Dz.U. L 150 z 17.6.2015, s. 24.

               (2)W porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę delegowaną Komisji 2014/109/UE z dnia 10 października 2014 r. zmieniającą załącznik II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE poprzez utworzenie biblioteki ostrzeżeń obrazkowych, które należy stosować na wyrobach tytoniowych
                  2
               .

               (3)Dyrektywa 2014/40/UE uchyla dyrektywę 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  3
               , która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

               (4)Norwegia powinna zachować własne dostosowanie do dyrektywy 2001/37/WE w odniesieniu do produktu określonego w art. 2 ust. 8 dyrektywy 2014/40/UE, tj. „tytoniu do stosowania doustnego”.

               (5)Biorąc pod uwagę dostosowanie w stosunku do produktu określonego w art. 2 ust. 8 dyrektywy 2014/40/UE, a także w oparciu o specyfikę krajowych uwarunkowań popartą danymi statystycznymi dotyczącymi zagrożeń dla zdrowia wynikających z zażywania tytoniu do stosowania doustnego i sposobów jego zażywania, należy przyjąć, że Norwegia powinna mieć swobodę w zakresie zastosowania alternatywnego ostrzeżenia zdrowotnego dla tytoniu do stosowania doustnego, jak wskazano w art. 1 lit. c) niniejszej decyzji.

               (6)W związku z tym należy odpowiednio zmienić załącznik II do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Tekst pkt 3 (dyrektywa 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdziału XXV załącznika II do Porozumienia EOG zastępuje się następującym tekstem:

               „32014 L 0040: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 1), sprostowana w Dz.U. L 150 z 17.6.2015, s. 24, zmieniona:

               – 32014 L0109: dyrektywą delegowaną Komisji 2014/109/UE z dnia 10 października 2014 r. (Dz.U. L 360 z 17.12.2014, s. 22).

               W odniesieniu do Bułgarii stosuje się ustalenia przejściowe określone w załącznikach do Aktu przystąpienia z dnia 25 kwietnia 2005 r. (załącznik VI, rozdział 7).

               Do celów niniejszego Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               a)w art. 5 ust. 7 dodaje się akapit w brzmieniu:

               »Państwa EFTA oraz, w stosownych przypadkach, Urząd Nadzoru EFTA zapewniają, by Komisja miała dostęp do wszystkich przekazywanych danych i informacji.«;

               b)w art. 7 ust. 13 dodaje się akapit w brzmieniu:

               »W sprawach dotyczących producentów i importerów w państwach EFTA wszelkie opłaty nałożone przez Komisję pobiera Urząd Nadzoru EFTA.«;

               c)w art. 12 ust. 1 w odniesieniu do Norwegii dodaje się akapit w brzmieniu:

               »Biorąc pod uwagę specyfikę krajowych uwarunkowań popartą danymi statystycznymi dotyczącymi zagrożeń dla zdrowia wynikających z zażywania tytoniu do stosowania doustnego i sposobów jego zażywania, na tytoniu do stosowania doustnego wprowadzanym do obrotu w Norwegii umieszcza się następujące alternatywne ostrzeżenie zdrowotne:

               ‘Ten wyrób tytoniowy zwiększa ryzyko uszkodzenia płodu i urodzenia martwego dziecka’.«;

               d)zakaz określony w art. 17 nie ma zastosowania do wprowadzania do obrotu w Norwegii produktem określonym w art. 2 ust. 8. Odstępstwo to nie ma zastosowania do zakazu sprzedaży produktów określonych w art. 2 ust. 8 w formie przypominającej produkty spożywcze. Norwegia wprowadza zakaz wywozu produktu określonego w art. 2 ust. 8 do wszystkich Umawiających się Stron niniejszego Porozumienia, z wyjątkiem Szwecji;

               e)w art. 30 w odniesieniu do państw EFTA słowa »do dnia 20 maja 2017 r.« odczytuje się jako »przez rok od wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG uwzględniającej w Porozumieniu EOG dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE«;

               W art. 30 lit. a) i c) w odniesieniu do państw EFTA słowa »20 maja 2016 r.« odczytuje się jako »wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG uwzględniającej Porozumieniu EOG dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE«.

               W art. 30 lit. b) w odniesieniu do państw EFTA słowa »przed dniem 20 listopada 2016 r.« odczytuje się jako »przez sześć miesięcy od wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG uwzględniającej w porozumieniu EOG dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE«.”.

               Artykuł 2

               Teksty dyrektywy 2014/40/UE, sprostowanej w Dz.U. L 150 z 17.6.2015, s. 24, oraz dyrektywy delegowanej 2014/109/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG
                  4*.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  […]

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG

                  […]

                     (1)

                        Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 360 z 17.12.2014, s. 22.

                     (3)

                        Dz.U. L 194 z 18.7.2001, s. 26.

                     (4)
                  *
                        Wskazano wymogi konstytucyjne.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.9.2019
            COM(2019) 438 final
            2019/0205(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej  we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami[Rozszerzona współpraca w dziedzinie klimatu UE – Islandia – Norwegia]
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  W celu zapewnienia wymaganej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie uwzględnić w Porozumieniu EOG całe istotne prawodawstwo UE jak najszybciej po jego przyjęciu, a także umożliwić państwom EFTA należącym do EOG udział w działaniach i programach UE mających znaczenie dla EOG.

                  Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady) ma na celu zmianę protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie „współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami” w celu umożliwienia państwom EFTA należącym do EOG (w tym przypadku Norwegii i Islandii) współpracy z UE w celu realizacji ich odnośnych celów redukcji emisji gazów cieplarnianych na 2030 r. i uczynienia tego w ramach EOG.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu jest w pełni zgodny z celem Porozumienia EOG polegającym na promowaniu stałego i zrównoważonego wzmacniania więzi handlowych i gospodarczych między umawiającymi się stronami na równych warunkach konkurencji oraz przestrzegania tych samych zasad, by stworzyć jednolity Europejski Obszar Gospodarczy.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Decyzja Wspólnego Komitetu jest również spójna z innymi politykami Unii, zwłaszcza z uwagi na cel ochrony jednorodności rynku wewnętrznego UE.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Przepisy, które mają zostać uwzględnione w Porozumieniu EOG, opierają się na art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z jego art. 218 ust. 9.

                  Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                     1
                   w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

                  Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, w związku z czym, z uwagi na skutki proponowanych działań, może być lepiej zrealizowany na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

                  Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu.

               •Wybór instrumentu

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Proponuje się zmianę protokołu 31 do Porozumienia w sprawie EOG, aby umożliwić państwom EFTA należącym do EOG uczestnictwo w ramach unijnych. Nie przewiduje się, aby wniosek miał wpływ na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               5.1.Włączenie do protokołu 31

               Dyrektywa 2003/87/WE została uwzględniona w załączniku XX do Porozumienia EOG, a dyrektywa zmieniająca 2018/410/UE zostanie uwzględniona w załączniku oddzielną decyzją Wspólnego Komitetu.

               Rozporządzenia (UE) 2018/841 i 2018/842 określają dopuszczalne poziomy emisji każdego państwa. Regulują one również dostęp państw do mechanizmów elastyczności w odniesieniu do przestrzegania ich zobowiązań merytorycznych i określają, w jaki sposób rozliczać emisje gazów cieplarnianych oraz pochłanianie związane z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem. Nie określają one środków służących osiągnięciu określonych w nich celów ani nie prowadzą do powstania żadnych praw ani obowiązków podmiotów gospodarczych.

               Islandia i Norwegia zamierzają zrealizować swoje odnośne cele w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych na 2030 r. w drodze stosowania i skutecznego wdrożenia, w ramach Porozumienia EOG, rozporządzeń (UE) 2018/841 i 2018/842 oraz dyrektywy 2003/87. Zgodnie z częścią VI Porozumienia EOG, w tym art. 78 Porozumienia EOG, protokół 31 do Porozumienia EOG stanowi właściwy kontekst takiej współpracy między Unią a państwami EOG poza czterema swobodami.

               Uwzględnienie rozporządzeń (UE) 2018/841 i 2018/842 w dorobku prawnym EOG przez zmianę protokołu 31 do Porozumienia EOG rodzi tego samego rodzaju obowiązki prawne co uwzględnienie w załączniku do Porozumienia EOG. Przestrzeganie aktów i postanowień zawartych w protokole 31 może być monitorowane i egzekwowane przez Urząd Nadzoru EFTA i Trybunał EFTA w takim samym zakresie, jak gdyby były one uwzględnione w załączniku, jeżeli umawiające się strony wyrażą na to zgodę. W związku z tym proponuje się zastosowanie części VII Porozumienia EOG, tj. zwykłych procedur nadzoru i rozstrzygania sporów w Porozumieniu EOG.

               Nie rodzi to jednak obowiązku uwzględniania późniejszych aktów. Rozróżnienie to jest ważne dla Islandii i Norwegii, ponieważ niniejsza decyzja o współpracy wykracza poza obszary, które umawiające się strony Porozumienia EOG mają obowiązek uwzględnić w dorobku prawnym EOG.

               Zawarte akty prawne i przepisy nie mają zastosowania do Liechtensteinu.

               5.2.Uzasadnienia i proponowane rozwiązania – rozporządzenie 2018/841

               Art. 6 ust. 2 – okres przekształcenia:

               Uzasadnienie:

               W przypadku Islandii konsekwentnie stosuje się 50-letni okres przekształcenia na potrzeby rozliczania gruntów zalesionych w ramach Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu, należycie uzasadniony i poddany przeglądowi na podstawie wytycznych IPCC.

               Art. 8 ust. 7 – procedura i terminy dla krajowych planów rozliczania dla leśnictwa (NFAD):

               Uzasadnienie:

               W wyniku włączenia art. 8 ust. 7–8 rozporządzenia o użytkowaniu gruntów, zmianie użytkowania gruntów i leśnictwie (LULUCF) i ogólnych dostosowań dotyczących stosowania części VII i protokołu 1 do Porozumienia EOG, państwa EFTA przedstawiają proponowane poziomy odniesienia i wyznaczają ekspertów do Urzędu Nadzoru EFTA, ale dopiero po wejściu w życie decyzji Wspólnego Komitetu. Z powyższego oraz z proponowanego ogólnego dostosowania w sprawie konsultacji z ekspertami wynika, że Komisja Europejska i Urząd Nadzoru EFTA powinny zasięgać opinii wyznaczonych ekspertów w taki sam sposób jak Komisja zasięga opinii ekspertów z państw członkowskich Unii Europejskiej.

               Urząd Nadzoru EFTA oraz Komisja Europejska powinny współpracować, wymieniać się informacjami i konsultować się ze sobą zgodnie z art. 109 i protokołem 1 do Porozumienia EOG. W razie konieczności, w oparciu o oceny techniczne i wszelkie zalecenia techniczne wynikające z tej procedury, państwa EFTA powinny powiadamiać Urząd Nadzoru EFTA o swoich zmienionych proponowanych poziomach referencyjnych dla lasów. Poziomy referencyjne państw EFTA dla lasów wynikające z tej procedury zostaną ustanowione przez Urząd Nadzoru EFTA i włączone do protokołu 31 do Porozumienia EOG w drodze decyzji Wspólnego Komitetu jako dostosowania do aktów delegowanych Komisji zgodnie z art. 8 ust. 8 rozporządzenia LULUCF. Ponieważ procedura ta rozpocznie się formalnie dopiero po wejściu w życie niniejszej decyzji Wspólnego Komitetu, a procedura na podstawie art. 8 ust. 6–7 trwa kilka miesięcy, należy dostosować termin określony w art. 8 ust. 7 dotyczący zmienionych proponowanych poziomów referencyjnych, aby zapewnić również państwom EFTA oraz Urzędowi Nadzoru EFTA, w ścisłej współpracy z Komisją Europejską, wystarczająco dużo czasu na sfinalizowanie tej procedury również w odniesieniu do poziomów referencyjnych dla lasów w państwach EFTA.

               Obowiązek Urzędu Nadzoru EFTA publikowania zgłoszonych przez państwa EFTA proponowanych poziomów referencyjnych dla lasów nie wynika bezpośrednio z obowiązków określonych w art. 109 i protokole 1 do Porozumienia EOG, został więc wyraźnie określony w proponowanym dostosowaniu.

               Art. 13 ust. 2 lit. a) – odniesienie do rozporządzenia (UE) nr 525/2013:

               Uzasadnienie:

               Art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) 2018/841 zobowiązuje państwa członkowskie UE do uwzględnienia w swojej strategii przedłożonej zgodnie z art. 4 rozporządzenia (UE) nr 525/2013 trwających lub planowanych szczególnych środków mających na celu zapewnienie ochrony lub zwiększenia, stosownie do okoliczności, pochłaniaczy i rezerwuarów, jakimi są lasy, aby państwa te mogły uczestniczyć w mechanizmie elastyczności dotyczącej zarządzanych gruntów leśnych na mocy tego samego artykułu. Ponieważ decyzja Wspólnego Komitetu odnosi się wyłącznie do celów w zakresie redukcji emisji na 2030 r., art. 4 rozporządzenia (UE) nr 525/2013 nie będzie miał zastosowania do państw EFTA. W celu zapewnienia, aby państwa EFTA uczestniczyły w mechanizmie elastyczności dotyczącej zarządzanych gruntów leśnych na takich samych warunkach jak państwa członkowskie, proponowane dostosowanie zobowiązuje państwa EFTA do przedstawienia określonych strategii dotyczących użytkowania przez nie gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa.

               Art. 15 ust. 2 – Informacje dla Urzędu Nadzoru EFTA od centralnego administratora:

               Uzasadnienie:

               Proponowane dostosowanie wyjaśnia rolę Urzędu Nadzoru EFTA w odniesieniu do centralnego administratora zgodnie z rozporządzeniem w sprawie rejestru Unii (rozporządzenie Komisji (UE) nr 389/2013), uwzględnionego i dostosowanego do celów EOG w pkt 21ana załącznika XX do Porozumienia EOG. Z dostosowań tych wynika, że w przypadku gdy dotyczy to rozliczeń podlegających jurysdykcji państwa EFTA, zaangażowany będzie Urząd Nadzoru EFTA. Proponowane dostosowanie jest również zgodne z rolą Urzędu Nadzoru EFTA zgodnie z ogólnymi dostosowaniami niniejszej decyzji Wspólnego Komitetu w sprawie stosowania części VII i protokołu 1 do Porozumienia EOG.

               Załączniki II, III, IV i VII – tabele:

               Uzasadnienie:

               Istotne informacje na temat Islandii i Norwegii należy włączyć do załączników II, III i VII.

               W załączniku IV sekcja A lit. g) zawarto wymóg spójności między poziomami referencyjnymi dla lasów a prognozami zgłoszonymi na podstawie rozporządzenia (UE) nr 525/2013. Ponieważ rozporządzenie (UE) nr 525/2013 nie jest uwzględnione w Porozumieniu EOG, Islandia i Norwegia nie są zobowiązane do zgłaszania prognoz zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 525/2013. Prognozy te zostały jednak zgłoszone Europejskiej Agencji Środowiska dobrowolnie, a w przypadku Islandii również zgodnie z umową dwustronną między Islandią a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi dotyczącą uczestnictwa Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu
                  2
               . Zostało to wyjaśnione w proponowanym dostosowaniu do załącznika.

               Podobne dostosowanie nie jest konieczne w okresie 2026–2030, ponieważ Norwegia i Islandia przedstawią prognozy zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) 2018/1999.

               5.3.Uzasadnienia i proponowane rozwiązania – rozporządzenie 2018/842

               Art. 4 ust. 3 – określenie 2005 r. jako roku referencyjnego w celu obliczenia przypadającego na 2030 r. punktu końcowego określonej w rozporządzeniu w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego ścieżki limitów bezwzględnych wielkości emisji:

               Uzasadnienie:

               Redukcję emisji gazów cieplarnianych na 2030 r. należy określić w odniesieniu do zweryfikowanego poziomu emisji gazów cieplarnianych każdego państwa członkowskiego w 2005 r. objętych rozporządzeniem 2018/842, z wyłączeniem emisji gazów cieplarnianych z działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE (unijny system handlu uprawnieniami do emisji, UE ETS) oraz zweryfikowanych emisji z instalacji, które działały w 2005 r. i zostały uwzględnione w EU ETS dopiero po 2005 r. Zgodnie z motywem 18 rozporządzenia w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego należy utrzymać podejście przyjęte w decyzji 406/2009/WE, co wymagałoby rocznych limitów emisji za 2020 r. Norwegia i Islandia nie mają takich danych i dlatego ich roczne limity emisji na 2030 r. nie mogą być obliczone z zastosowaniem tej samej metodyki co w odniesieniu do państw członkowskich UE. Należy zatem dostosować art. 4 ust. 3 w celu wyjaśnienia, jaką metodykę należy stosować do określenia emisji w roku referencyjnym 2005 dla Norwegii i Islandii, z uwzględnieniem wartości ETS już uwzględnionych w Porozumieniu. Uprości to również uwzględnianie aktów wykonawczych, w których oblicza się i ustala roczne limity emisji na lata 2021–2030.

               Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 w sprawie EU ETS zawiera wartości państw EFTA dotyczące emisji stacjonarnych na 2005 r. objętych ETS od 2013 r. Dane te można wykorzystać do obliczenia emisji na 2005 r. w sektorach objętych dyrektywą w sprawie ETS w zakresie istotnym dla rozporządzenia w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego.

               W odniesieniu do państw EFTA dane ETS na 2005 r., które należy uwzględnić w celu określenia rocznego limitu emisji na rok 2030 zgodnie z art. 4 ust. 3, określono w dodatku, który zostanie dodany po załączniku IV.

               Art. 6 ust. 1 – liczba uprawnień, które należy anulować na użytek zgodności na podstawie rozporządzenia w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego:

               Uzasadnienie:

               W art. 6 ust. 1 określono, że na użytek oceny zgodności na podstawie rozporządzenia w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego można uwzględnić łącznie ograniczone anulowania do maksymalnie 100 mln uprawnień w ramach EU ETS. Należy dodać maksymalne liczby anulowania dla Islandii i Norwegii, zob. proponowane dostosowanie (vi).

               Art. 12 ust. 2 – Informacje dla Urzędu Nadzoru EFTA od centralnego administratora:

               Uzasadnienie:

               Proponowane dostosowanie wyjaśnia rolę Urzędu Nadzoru EFTA w odniesieniu do centralnego administratora zgodnie z rozporządzeniem w sprawie rejestru Unii (rozporządzenie Komisji (UE) nr 389/2013), uwzględnionego i dostosowanego do celów EOG w pkt 21ana załącznika XX do Porozumienia EOG. Z dostosowań tych wynika, że w przypadku gdy dotyczy to rozliczeń podlegających jurysdykcji państwa EFTA, zaangażowany będzie Urząd Nadzoru EFTA. Proponowane dostosowanie jest również zgodne z rolą Urzędu Nadzoru EFTA zgodnie z ogólnymi dostosowaniami niniejszej decyzji Wspólnego Komitetu w sprawie stosowania części VII i protokołu 1 do Porozumienia EOG.

               Załączniki I, II i III:

               Uzasadnienie:

               Istotne informacje na temat Islandii i Norwegii należy włączyć do załączników I, II i III. Jest to oparte na zasadzie równego traktowania z państwami członkowskimi UE i spójne z rozumowaniem Komisji przedstawionym we wniosku w sprawie rozporządzenia w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego (COM (2016) 482 final, s. 3) oraz z powiązaną z nim oceną skutków.

               5.4.Uzasadnienia i proponowane rozwiązania – rozporządzenie (UE) 2018/1999

               Dostosowania (i)–(ii) – odnośne artykuły i ich zastosowanie:

               Uzasadnienie:

               Rozporządzenie (UE) 2018/1999 ustanawia mechanizm zarządzania w celu zapewnienia osiągnięcia celów na 2030 r. oraz długoterminowych celów głównych i końcowych unii energetycznej zgodnie z porozumieniem paryskim w sprawie zmiany klimatu. Rozporządzenie (UE) 2018/1999 stanowi część pakietu „Czysta energia dla wszystkich Europejczyków”. Znaczenie rozporządzenia (UE) 2018/1999 dla EOG zostanie ocenione zgodnie ze standardowymi procedurami EOG. Odbędzie się to w ramach oceny całego pakietu „Czysta energia dla wszystkich Europejczyków”.

               W rozporządzeniu (UE) 2018/1999 określono wymogi w zakresie planowania i sprawozdawczości obejmujące zobowiązania określone w rozporządzeniu (UE) 2018/841 i rozporządzeniu (UE) 2018/842. Wymogi te zastępują między innymi rozporządzenie (UE) nr 525/2013, które nie zostało uwzględnione w Porozumieniu EOG.

               Zakres decyzji Wspólnego Komitetu jest ograniczony do przepisów mających znaczenie dla osiągnięcia odnośnych celów Islandii i Norwegii w zakresie redukcji emisji na 2030 r. Rozporządzenie (UE) 2018/1999 zawiera przepisy dotyczące zintegrowanych krajowych planów w dziedzinie energii i klimatu oraz zintegrowanych sprawozdań z postępów w dziedzinie energii i klimatu. Przepisy te wykraczają poza zakres decyzji Wspólnego Komitetu, ponieważ obejmują one również planowanie i sprawozdawczość w zakresie celów energetycznych i innych celów w pięciu wymiarach unii energetycznej. Przepisy te nie zostały zatem włączone do decyzji Wspólnego Komitetu.

               Islandia i Norwegia dobrowolnie zobowiązują się jednak do opracowania krajowych planów określających polityki i środki mające na celu zrealizowanie zobowiązań określonych w rozporządzeniu (UE) 2018/841 i rozporządzeniu (UE) 2018/842 i zawartych w protokole 31 w drodze decyzji Wspólnego Komitetu. Plany te zostaną udostępnione państwom członkowskim UE, Komisji i Urzędowi Nadzoru EFTA do dnia 31.12.2019 r. Zostało to potwierdzone przez Islandię i Norwegię w deklaracji dotyczącej planów krajowych powiązanych z decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr [niniejsza decyzja].

               Aby ustanowić system przejrzystego i spójnego monitorowania, sprawozdawczości i zgodności z zobowiązaniami podjętymi w ramach decyzji Wspólnego Komitetu, proponuje się włączenie tych przepisów rozporządzenia (UE) 2018/1999, które są niezbędne do wdrożenia rozporządzeń (UE) 2018/841 i 2018/842. Włączenie to pozostaje bez uszczerbku dla oceny znaczenia rozporządzenia (UE) 2018/1999 dla EOG. Niezbędne przepisy rozporządzenia (UE) 2018/1999 należy uwzględnić w sposób zrozumiały i zgodny z prawem. Proponuje się uczynić to w sposób podobny do włączenia do protokołu 47 Porozumienia przepisów dotyczących handlu winem z aktów UE w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych. Oznacza to sporządzenie wykazu tych artykułów rozporządzenia (UE) 2018/1999, które mają zastosowanie. Niektóre przepisy będą wymagały kilku dostosowań, aby odpowiadały zakresowi decyzji Wspólnego Komitetu, podczas gdy inne zostaną włączone bez żadnych zmian.

               Włączone artykuły zapewnią pełną sprawozdawczość w zakresie wykazów gazów cieplarnianych, polityk i środków dotyczących emisji gazów cieplarnianych oraz prognoz.

               Ponadto w celu zapewnienia zgodności włącza się artykuły niezbędne do przeprowadzania kompleksowych przeglądów zgodnie z rozporządzeniami (UE) 2018/841 i 2018/842.

               Art. 2 zawiera wykaz definicji, które mają zastosowanie do rozporządzenia (UE) 2018/1999. Definicje te są istotne z punktu widzenia wdrażania rozporządzeń (UE) 2018/841 i 2018/842. Niektóre definicje dotyczą kwestii, które nie wchodzą w zakres decyzji. Dostosowanie ogranicza stosowanie definicji do zakresu niniejszej decyzji Wspólnego Komitetu.

               Art. 26 ust. 4 – dane dotyczące wykazu gazów cieplarnianych:

               Uzasadnienie:

               Art. 26 ust. 4 nakłada na państwa członkowskie obowiązek przedłożenia Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu sprawozdania dotyczącego wykazu krajowego. Składanie takich sprawozdań jest obowiązkiem wynikającym z konwencji. Islandia i Norwegia są niezależnymi stronami konwencji. Islandia i Norwegia przedłożą, zgodnie ze swymi odnośnymi zobowiązaniami wynikającymi z konwencji, sprawozdania dotyczące wykazów krajowych.

               Ponieważ ostateczne dane dotyczące wykazu gazów cieplarnianych, zgłaszane do Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu do dnia 15 kwietnia każdego roku, mają zasadnicze znaczenie dla zgodności rozporządzeń (UE) 2018/841 i 2018/842, dostosowanie zapewnia, aby Islandia i Norwegia przekazywały kopię zgłoszonych danych do Urzędu Nadzoru EFTA w tym samym dniu co państwa członkowskie.

               Art. 41 – współpraca państwa członkowskie – Unia Europejska:

               Uzasadnienie:

               Art. 41 reguluje współpracę między państwami członkowskimi a Unią w odniesieniu do pełnego zakresu obowiązków objętych rozporządzeniem (UE) 2018/1999. Dostosowanie zapewnia ograniczenie tej współpracy do zakresu decyzji Wspólnego Komitetu.

               Art. 42 – rola Europejskiej Agencji Środowiska:

               Uzasadnienie:

               Art. 42 stanowi, że Europejska Agencja Środowiska pomaga Komisji w jej pracach w odniesieniu do art. 15–21, 26, 28–29, 37–39 i 41. Dostosowanie gwarantuje, że pomoc ta jest ograniczona do zakresu decyzji Wspólnego Komitetu.

               5.5.Uzasadnienia i proponowane rozwiązania – rozporządzenie (UE) nr 525/2013

               Art. 7 i art. 19 ust. 1 i 3 – dane z wykazów i kompleksowy przegląd:

               Uzasadnienie:

               Aby przeprowadzić kompleksowy przegląd zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/842 w 2020 r., należy włączyć części dwóch artykułów rozporządzenia (UE) nr 525/2013. Rozporządzenie (UE) 2018/1999 uchyli rozporządzenie (UE) nr 525/2013 z dniem 1 stycznia 2021 r., zatem obowiązki sprawozdawcze na mocy rozporządzenia (UE) 2018/1999 nie będą miały zastosowania do Islandii i Norwegii przed 2021 r. Konieczne jest zatem włączenie części dwóch artykułów rozporządzenia (UE) nr 525/2013 w celu ustanowienia obowiązku dostarczenia niezbędnych danych z wykazu oraz przeprowadzenia kompleksowego przeglądu w 2020 r.

               Niezbędne artykuły są włączone do decyzji Wspólnego Komitetu w drodze wykazu określającego, które artykuły mają zastosowanie. Zastosowanie będą miały tylko te części artykułów, które odnoszą się do wdrożenia rozporządzenia (UE) 2018/842. Islandia i Norwegia będą zobowiązane do przekazania odpowiednich danych na potrzeby przewidzianego na 2020 r. kompleksowego przeglądu, o którym mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/842. Ponadto włączenie art. 19 ust. 1 i 3 zagwarantuje, że kompleksowy przegląd zostanie przeprowadzony zgodnie z procedurami określonymi w tych przepisach.

               Przepisy mają zastosowanie wyłącznie w zakresie, w jakim odnoszą się do wdrożenia rozporządzenia (UE) 2018/842.

               5.6.Uzasadnienia i proponowane rozwiązania – rozporządzenie wykonawcze 749/2014

               Art. 3-5, 7-10, 12-14, 16, 29, 32-34, 36-37 oraz załączniki I-VIII, tabela 2 w załączniku XVI:

               Uzasadnienie:

               Ponieważ art. 7 i art. 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia (UE) nr 525/2013 włącza się w celu przeprowadzenia kompleksowego przeglądu zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/842, należy również włączyć artykuły wykonawcze rozporządzenia wykonawczego 749/2014 w sprawie struktury, formatu, procesu przekazywania i przeglądu informacji zgłaszanych przez państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013.

               Przepisy mają zastosowanie wyłącznie w zakresie, w jakim odnoszą się do wdrożenia rozporządzenia (UE) 2018/842.

               5.7.Uzasadnienie i proponowane rozwiązania – dostosowania ogólne (zastosowanie części VII i protokołu 1 do Porozumienia EOG, odniesienia do aktów UE, udział Komitetu, konsultacje z ekspertami, pomoc Europejskiej Agencji Środowiska oraz brak zastosowania do Liechtensteinu)

               Uzasadnienie:

               Ponieważ z art. 79 ust. 3 wynika, że część VII postanowień instytucjonalnych Porozumienia EOG ma zastosowanie do części VI i protokołu 31 do Porozumienia EOG wyłącznie gdy jest to wyraźnie przewidziane, i ponieważ wyraźnie przewidziano jedynie stosowanie postanowień dotyczących wydawania decyzji (zob. art. 98), proponuje się dostosowanie b) w celu zapewnienia stosowania części VII, a tym samym zapewnienia monitorowania i egzekwowania przez Urząd Nadzoru EFTA i Trybunał EFTA, jak wyjaśniono powyżej w odniesieniu do włączenia do protokołu 31.

               Jako że protokół nr 1 w sprawie dostosowań horyzontalnych do Porozumienia EOG ma na początku zastosowanie wyłącznie do przepisów aktów, o których mowa w załącznikach do Porozumienia EOG, proponuje się dostosowanie c), aby miał on również zastosowanie do przepisów aktów, o których mowa w protokole 31, przez ich włączenie w drodze decyzji Wspólnego Komitetu.

               Przepisy aktów włączonych do protokołu 31 w drodze decyzji Wspólnego Komitetu odnoszą się również do europejskich lub unijnych przepisów, aktów prawnych, zasad, polityk i środków, które nie wchodzą w zakres Porozumienia EOG. Proponuje się dostosowanie d) w celu wyjaśnienia, że mają one zastosowanie tylko w takim zakresie i takiej formie, w jakich są uwzględnione w Porozumieniu.

               Udział państw EFTA w Komitecie ds. Zmian Klimatu oraz konsultacje z ekspertami z państw EFTA na tej samej zasadzie co z ekspertami z państw członkowskich UE są niezbędne do funkcjonowania współpracy przewidzianej w decyzji Wspólnego Komitetu. Na przykład, jak wyjaśniono powyżej w odniesieniu do proponowanego dostosowania do art. 8 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2018/841 (LULUCF) w odniesieniu do ustanowienia krajowych planów rozliczania dla leśnictwa i poziomów referencyjnych dla lasów, konsultacje z ekspertami z państw EFTA są niezbędne, aby zapewnić konieczny wkład, konsultacje i współpracę oraz jednolite wdrożenie i stosowanie przepisów aktów włączonych do protokołu 31 w drodze niniejszej decyzji Wspólnego Komitetu. Proponowane dostosowania e) i f) zapewniają taki udział i konsultacje również w tym zakresie.

               Ponieważ zastosowanie będą miały postanowienia części VII Porozumienia EOG, Urząd Nadzoru EFTA będzie monitorować wypełnianie przez Islandię i Norwegię zobowiązań wynikających z decyzji Wspólnego Komitetu. Proponowane dostosowanie g) zapewnia, aby Europejska Agencja Środowiska wspomagała Urząd Nadzoru EFTA w jego pracach mających na celu wypełnienie zobowiązań wynikających z decyzji, takich jak przeprowadzenie kompleksowego przeglądu i zapewnianie jakości informacji zgłaszanych przez Islandię i Norwegię.

               Ponieważ jedynie Islandia i Norwegia będą uczestniczyć w rozszerzonej współpracy przewidzianej w decyzji Wspólnego Komitetu, proponowane dostosowanie h) przewiduje, że nie ma ona zastosowania do Liechtensteinu.

               2019/0205 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej
                   we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

                  [Rozszerzona współpraca w dziedzinie klimatu UE – Islandia – Norwegia]

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 191 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

               (3)Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia szczegółowe dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)Należy rozszerzyć współpracę między umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w zakresie działań Unii w celu włączenia rozporządzenia (UE) 2018/841 i rozporządzenia (UE) 2018/842 oraz powiązanych przepisów rozporządzenia (UE) 2018/1999, rozporządzenia (UE) nr 525/2013 i rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 794/2014.

               (5)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić rozszerzoną współpracę.

               (6)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6-8.

                     (2)

                        Dz.U. L 207 z 4.8.2015, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.9.2019
            COM(2019) 438 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącegoDECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej  we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami[Rozszerzona współpraca w dziedzinie klimatu UE – Islandia – Norwegia]

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

               Nr [...]

               z dnia [...] r.

               zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska, Islandia i Norwegia zobowiązały się do ograniczenia swej łącznej emisji gazów cieplarnianych w celu utrzymania wzrostu średniej temperatury na świecie znacznie poniżej 2 °C ponad poziom sprzed epoki przemysłowej i w celu kontynuacji starań o ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej.

               (2)Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG w celu wdrożenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE
                  1
               .

               (3)Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013
                  2
               .

               (4)Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG na niektóre przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektywy Rady 2009/119/WE i (UE) 2015/652 oraz uchylającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013
                  3
               , które to przepisy są niezbędne do wdrożenia rozporządzeń (UE) 2018/841 i (UE) 2018/842.

               (5)Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG na niektóre przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję nr 280/2004/WE
                  4
               , które to przepisy są niezbędne do wdrożenia rozporządzenia (UE) 2018/842.

               (6)Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG na niektóre przepisy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 749/2014 z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie struktury, formatu, procesu przekazywania i przeglądu informacji zgłaszanych przez państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013
                  5
               , które to przepisy są niezbędne do wdrożenia rozporządzenia (UE) 2018/842.

               (7)Na mocy niniejszej decyzji Islandia i Norwegia podejmują działania w celu osiągnięcia celów polegających na redukcji emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 40 % do 2030 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r.

               (8)Niniejsza decyzja nie narusza tego, w jaki sposób UE, Islandia i Norwegia wdrażają porozumienie paryskie.

               (9)Kwestie budżetowe nie są uwzględnione w Porozumieniu EOG. Stosowanie art. 5 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2018/842 nie narusza zatem zakresu Porozumienia EOG.

               (10)Urząd Nadzoru EFTA powinien ściśle współpracować z Komisją w przypadku wezwania do realizacji zadań w odniesieniu do Islandii i Norwegii na podstawie niniejszej decyzji.

               (11)Kompetencje Urzędu Nadzoru EFTA i Trybunału EFTA na podstawie niniejszej decyzji są ograniczone do podjętych w niej zobowiązań.

               (12)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie rozszerzonej współpracy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 3 (Środowisko) Protokołu 31 do Porozumienia EOG po ust. 7 dodaje się ustęp w brzmieniu:

               „8. a) Islandia i Norwegia osiągną swoje odnośne cele w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych na okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. zgodnie z następującymi aktami prawnymi:

               -32018 R 0841: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 1).

               Do celów niniejszego Porozumienia rozporządzenie to odczytuje się z następującymi dostosowaniami:

               (i)w art. 6 ust. 2 słowa „30 lat” w odniesieniu do Islandii odczytuje się jako „50 lat”;

               (ii)w art. 8 ust. 7 dodaje się co następuje:

               „Państwa EFTA powiadamiają Urząd Nadzoru EFTA o swoich zmienionych proponowanych poziomach referencyjnych dla lasów nie później niż dziewięć miesięcy po wejściu w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr xx z dnia xx.xx.xxxx r. [niniejszej decyzji] w odniesieniu do okresu 2021–2025. Urząd Nadzoru EFTA publikuje proponowane poziomy referencyjne dla lasów przekazane jej przez państwa EFTA.”;

               (iii)art. 13 ust. 2 lit. a) w odniesieniu do państw EFTA otrzymuje brzmienie:

               „Państwo EFTA przedstawiło określoną poniżej strategię dotyczącą użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa w perspektywie co najmniej 30 lat, w tym również trwające lub planowane szczególne środki mające na celu zapewnienie ochrony lub zwiększenia, stosownie do okoliczności, pochłaniaczy i rezerwuarów, jakimi są lasy;

               1. Do dnia 1 stycznia 2020 r. każde państwo EFTA przygotowuje i przedkłada Urzędowi Nadzoru EFTA swoją strategię dotyczącą sektora użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa w perspektywie co najmniej 30 lat. Państwa EFTA powinny w razie konieczności zaktualizować te strategie do dnia 1 stycznia 2025 r.

               2. Strategie państw EFTA przyczyniają się do:

               a) wypełnienia zapisanych w Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu i w porozumieniu paryskim zobowiązań państw EFTA do redukcji antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych, poprawy pochłaniania emisji przez pochłaniacze oraz wspierania sekwestracji większych ilości dwutlenku węgla;

               b) osiągnięcia celu porozumienia paryskiego, który polega na utrzymaniu wzrostu średniej temperatury na świecie znacznie poniżej 2 °C ponad poziom sprzed epoki przemysłowej, i kontynuacji starań o ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej;

               c) osiągania długoterminowej redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz poprawy pochłaniania emisji przez pochłaniacze w zakresie właściwym dla sektora użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa, zgodnie z celem – w świetle ustaleń Międzynarodowego Panelu dotyczącego Zmian Klimatu (IPCC) w zakresie niezbędnych redukcji – polegającym na tym, aby w sposób racjonalny pod względem kosztów zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych w państwach EFTA i poprawić pochłanianie emisji przez pochłaniacze, w kontekście dążenia do osiągnięcia celów porozumienia paryskiego dotyczących temperatury, tak aby w drugiej połowie bieżącego stulecia osiągnąć równowagę między antropogenicznymi emisjami w podziale na źródła a pochłanianiem emisji przez pochłaniacze gazów cieplarnianych w sposób sprawiedliwy i w kontekście zrównoważonego rozwoju i działań na rzecz wyeliminowania ubóstwa.

               3. Strategie państw EFTA obejmują:

               a) redukcję emisji i poprawę pochłaniania emisji w sektorze użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF); uwzględnienie bioenergii i biomateriałów z tego sektora;

               b) w zakresie, w jakim ma to znaczenie dla użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa – powiązania z innymi krajowymi celami długoterminowymi, planowaniem oraz innymi politykami i środkami.

               4. Państwa EFTA niezwłocznie przekazują i udostępniają opinii publicznej swoje strategie i wszelkie ich aktualizacje.

               5. Urząd Nadzoru EFTA ocenia, czy strategie państw EFTA są odpowiednie do udokumentowania spełnienia warunków określonych w niniejszym artykule.

               6. Strategie państw EFTA dotyczące użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa powinny zawierać następujące elementy:

               A. ZARYS I PROCES OPRACOWYWANIA STRATEGII

               A.1. Streszczenie

               A.2. Kontekst prawny i polityczny, w tym w stosownych przypadkach orientacyjne cele pośrednie na lata 2040 i 2050

               B. TREŚĆ

               B.1. UŻYTKOWANIE GRUNTÓW, ZMIANA UŻYTKOWANIA GRUNTÓW I LEŚNICTWO (LULUCF)

               B.1.1. Przewidywana redukcja emisji i poprawa ich usuwania przez pochłaniacze do 2050 r.

               B.1.2 W możliwie największym zakresie oczekiwane emisje w podziale na źródła oraz na emisje poszczególnych gazów cieplarnianych

               B.1.3. Przewidywane warianty redukcji emisji i warianty poprawy efektywności pochłaniaczy

               B.1.4. W zakresie, w jakim jest to istotne dla ochrony lub zwiększenia, stosownie do okoliczności, pochłaniaczy i rezerwuarów, jakimi są lasy; polityki i środki w dziedzinie przystosowania się do zmian klimatu.

               B.1.5 Aspekty związane z popytem na rynku na biomasę leśną i wpływ na zbiory

               B.1.6. W razie konieczności, informacje dotyczące modeli (w tym założeń), analiz, wskaźników itp.”;

               (iv)w art. 15 ust. 2 dodaje się co następuje:

               „Główny zarządca jest właściwy do wykonywania zadań, o których mowa w niniejszym artykule, w przypadku gdy dotyczy to państw EFTA. W przypadku gdy główny zarządca blokuje transakcję dotyczącą państw EFTA lub przez nie wykonywaną, informowany jest Urząd Nadzoru EFTA.”;

               (v)w tabeli w załączniku II dodaje się, co następuje:

               „Islandia 0,5102

               Norwegia 0,110 5”;

               (vi)w tabeli w załączniku III dodaje się, co następuje:

               „Islandia1990

               Norwegia1990”;

               (vii) w załączniku IV sekcja A lit. g) dodaje się, co następuje:

                     6
                  „W przypadku państw EFTA poziom odniesienia na okres 2021–2025 jest zgodny z prognozami zgłoszonymi Europejskiej Agencji Środowiska dobrowolnie zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 525/2013, a w przypadku Islandii również zgodnie z umową dwustronną między Islandią a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi dotyczącą uczestnictwa Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu.”;

               (viii)w tabeli w załączniku VII dodaje się, co następuje:

               „Islandia-0,0224 -0,0045

               Norwegia-29,6-35,5”;

               -32018 R 0842: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych osiąganych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań w dziedzinie klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26).

               Do celów niniejszego Porozumienia rozporządzenie to odczytuje się z następującymi dostosowaniami:

               (i)w art. 4 ust. 3 w odniesieniu do państw EFTA dodaje się co następuje:

               „W odniesieniu do państw EFTA, do celów określenia rocznych limitów emisji na lata 2021–2030 wyrażonych w tonach ekwiwalentu dwutlenku węgla, jak określono w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, rok referencyjny 2005 dla limitu emisji na rok 2030 będzie się opierać na różnicy między wynikającą z kompleksowego przeglądu całkowitą emisją gazów cieplarnianych w 2005 r., w ramach której emisje dwutlenku węgla z lotnictwa są uznawane za zerowe, a poziomem emisji stacjonarnych na 2005 r. objętych EU ETS na rok 2013, zgłoszonych w części B dodatku do decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 z dnia 26 lipca 2012 r.
                  7
               , dostosowanej do wartości współczynników ocieplenia globalnego przyjętych w drodze aktu delegowanego, o którym mowa w art. 26 ust. 6 lit. b) rozporządzenia (UE) 2018/1999, lub współczynników określonych w czwartym sprawozdaniu oceniającym (AR4) Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu zanim akt delegowany będzie miał zastosowanie. Dane dotyczące emisji stacjonarnych na 2005 r. objętych EU ETS zawarte w decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 (AR2) oraz te same dane wraz z zaktualizowanymi wartościami współczynników ocieplenia globalnego (AR4), które należy uwzględnić w celu określenia rocznych limitów emisji na lata 2021–2030 zgodnie z niniejszym artykułem, są określone w dodatku.”;

               (ii)w załączniku IV dodaje się, co następuje:

               „Dodatek

               Dane dotyczące objętych EU ETS stacjonarnych emisji państw EFTA na 2005 r. zawarte w decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 (AR2) oraz te same dane wraz z zaktualizowanymi wartościami współczynników ocieplenia globalnego (AR4), które należy uwzględnić w celu określenia rocznych limitów emisji na lata 2021–2030 zgodnie z art. 4 ust. 3

               Tabela 1: Emisje na 2005 r. objęte ETS – Norwegia:

                         Gaz cieplarniany (w tonach)

                        CO2-eq (AR2)

                        CO2-eq (AR4)

                        N2O/PFC

                        CO2

                        23 090 000

                        23 090 000

                        N2O

                        1 955 000

                        1 880 000

                        6 308

                        PFC

                        829 000

                        955 000

                        CF4

                        116,698

                        C2F6

                        7,616

                        Ogółem

                        25 874 000

                        25 925 000

               Tabela 2: Emisje na 2005 r. objęte ETS – Islandia:

                        Gaz cieplarniany (w tonach)

                        CO2-eq (AR2)

                        CO2-eq (AR4)

                        N2O/PFC

                        CO2

                        909 132

                        909 132

                        PFC

                        26 709

                        31 105

                        CF4

                        3,508

                        C2F6

                        0,424

                        Ogółem

                        935 841

                        940 237”;

               (iii)w art. 6 ust. 1 słowa „100 milionów uprawnień w ramach EU ETS” otrzymują brzmienie „107 milionów uprawnień w ramach EU ETS”;

               (iv)w art. 12 ust. 2 dodaje się co następuje:

               „Główny zarządca jest właściwy do wykonywania zadań, o których mowa w niniejszym artykule, w przypadku gdy dotyczy to państw EFTA. W przypadku gdy główny zarządca blokuje transakcję dotyczącą państw EFTA lub przez nie wykonywaną, informowany jest Urząd Nadzoru EFTA.”;

               (v)w tabeli w załączniku I dodaje się, co następuje:

               „Islandia
                     -29 %

               Norwegia
                     -40 %”;

               (vi)w tabeli w załączniku II dodaje się, co następuje:

               „Islandia

                     4 %

               Norwegia

                     2 %”;

               (vii)w tabeli w załączniku III wprowadza się następujące zmiany:

               a)do tabeli dodaje się, co następuje:

               „Islandia

                     0,2

               Norwegia

                     1,6”;

               b)liczbę „280” dla wartości łącznej maksymalnej zastępuje się liczbą „281,8”;

               -32018 R 1999: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (UE) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1).”

               Mające zastosowanie przepisy tego rozporządzenia wyszczególniono poniżej i, do celów Porozumienia, odczytuje się je z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               (i)zastosowanie mają wyłącznie następujące przepisy rozporządzenia:

               art. 2 ust. 1–10, art. 2 ust. 12–13, art. 2 ust. 15–17, art. 18, art. 26 ust. 2–7, art. 29 ust. 5 lit. b), art. 37–42, art. 44 ust. 1 lit. a), art. 44 ust. 2–3 i 6, art. 57–58 oraz załączniki V-VII i XII-XIII.

               (ii)art. 2 ust. 1–10, art. 2 ust. 12–13 i art. 2 ust. 15–17 mają, do celów niniejszego ustępu, zastosowanie do państw EFTA wyłącznie w zakresie, w jakim odnoszą się one do wykonania rozporządzeń (UE) 2018/841 i (UE) 2018/842;

               (iii)art. 26 ust. 4 w odniesieniu do państw EFTA otrzymuje brzmienie:

               „Do dnia 15 kwietnia każdego roku Islandia i Norwegia przedkładają Urzędowi Nadzoru EFTA kopię ostatecznych danych dotyczących wykazu gazów cieplarnianych, zgłoszonych do Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu zgodnie z ust. 3.”;

               (iv)art. 41 ma zastosowanie w odniesieniu do państw EFTA jedynie w zakresie, w jakim jego przepisy lub części wymienione w tym artykule są przywołane lub określone w [niniejszej decyzji];

               (v)po pierwszym zdaniu art. 42 dodaje się następujące zdanie w odniesieniu do państw EFTA:

               „Europejska Agencja Środowiska pomaga Urzędowi Nadzoru EFTA w jego pracach wyłącznie w odniesieniu do art. 18, art. 26 ust. 2–7, art. 29 ust. 5 lit. b), art. 37–39 i art. 41.”;

               -32013 R 0525: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13).

               Mające zastosowanie przepisy tego rozporządzenia wyszczególniono poniżej i, do celów Porozumienia, odczytuje się je z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               (i)zastosowanie mają wyłącznie następujące przepisy rozporządzenia:

               art. 7, art. 19 ust. 1 i 3;

               (ii)art. 7 oraz art. 19 ust. 1 i 3 mają, do celów niniejszego ustępu, zastosowanie do państw EFTA wyłącznie w zakresie, w jakim odnoszą się one do wykonania rozporządzenia (UE) 2018/842;

               -32014 R 0749: rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 749/2014 z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie struktury, formatu, procesu przekazywania i przeglądu informacji zgłaszanych przez państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 203 z 11.7.2014, s. 23).

               Mające zastosowanie przepisy tego rozporządzenia wyszczególniono poniżej i, do celów Porozumienia, odczytuje się je z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               (i)zastosowanie mają wyłącznie następujące przepisy rozporządzenia:

               art. 3–5, art. 7–10, art. 12–14, art. 16, art. 29, art. 32–34, art. 36–37 oraz załączniki I–VIII i tabela 2 w załączniku XVI;

               (ii)art. 3–5, art. 7–10, art. 12–14, art.16, art. 29, art. 32–34, art. 36–37 oraz załączniki I–VIII i tabela 2 w załączniku XVI mają, do celów niniejszego ustępu, zastosowanie do państw EFTA wyłącznie w zakresie, w jakim odnoszą się one do wykonania rozporządzenia (UE) 2018/842;

               b)na mocy art. 79 ust. 3 Porozumienia EOG do niniejszego ustępu stosuje się część VII (Postanowienia instytucjonalne) Porozumienia;

               c)do niniejszego ustępu stosuje się odpowiednio protokół 1 do Porozumienia EOG (Dostosowania horyzontalne);

               d)odesłania do prawodawstwa Unii, aktów prawnych, zasad, polityk i środków w aktach i przepisach przywołanych lub zawartych w niniejszym ustępie mają zastosowanie w takim zakresie i w takiej formie, w jakich odnośne prawodawstwo, akty prawne, zasady, polityki i środki zostały uwzględnione w niniejszym Porozumieniu;

               e)Islandia i Norwegia w pełni uczestniczą w pracach Komitetu ds. Zmian Klimatu zgodnie z aktami i przepisami przywołanymi lub zawartymi w niniejszym ustępie, ale nie mają prawa głosu;

               f) jeżeli Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez państwa członkowskie zgodnie z aktami i przepisami przywołanymi lub zawartymi w niniejszym ustępie, konsultacje Komisji z ekspertami wyznaczonymi przez państwa EFTA odbywają się na tej samej zasadzie;

               g)Europejska Agencja Środowiska pomaga Urzędowi Nadzoru EFTA w jego pracach zgodnie z rozporządzeniami (UE) 2018/841 i (UE) 2018/842;

               h)niniejszego ustępu nie stosuje się do Liechtensteinu.”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG
                  8*.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  […]

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG

                  […]

               Deklaracja Islandii i Norwegii

               dotycząca planów krajowych powiązanych z decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr [niniejsza decyzja]

               Islandia i Norwegia dobrowolnie opracują plany krajowe opisujące, w jaki sposób zamierzają wypełnić zobowiązania podjęte przez włączenie do protokołu 31 do Porozumienia EOG następujących aktów:

               -rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (rozporządzenie LULUCF) oraz

               -rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych osiąganych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań w dziedzinie klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (rozporządzenie w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego).

               Do dnia 31 grudnia 2019 r. Islandia i Norwegia opracują swoje plany krajowe i udostępnią je państwom członkowskim UE, Komisji Europejskiej, Urzędowi Nadzoru EFTA oraz opinii publicznej.

               Plany te będą zawierać następujące główne elementy:

               ·streszczenie planu;

               ·przegląd bieżącej krajowej polityki przeciwdziałania zmianie klimatu;

               ·opis krajowego celu w zakresie wspólnego wysiłku redukcyjnego i zobowiązania LULUCF;

               ·opis głównych bieżących i planowanych polityk i środków przewidzianych w celu osiągnięcia celu w zakresie wspólnego wysiłku redukcyjnego i zobowiązania LULUCF;

               ·opis bieżących krajowych emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych oraz prognozy dotyczące celu w zakresie wspólnego wysiłku redukcyjnego i zobowiązania LULUCF w oparciu o już istniejące polityki i środki;

               ·ocenę skutków planowanych polityk i środków krajowych mających na celu spełnienie zobowiązania w zakresie wspólnego wysiłku redukcyjnego i zobowiązania LULUCF, w porównaniu z prognozami opartymi na istniejących politykach i środkach oraz opisującą powiązania między istniejącymi i planowanymi politykami i środkami.

                     (1)

                        Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26.

                     (3)

                        Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1.

                     (4)

                        Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13.

                     (5)

                        Dz.U. L 203 z 11.7.2014, s. 23.

                     (6)

                        Dz.U. L 207 z 4.8.2015, s. 1.

                     (7)

                        Dz.U. L 309 z 8.11.2012, s. 38.

                     (8)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]