				|

		52013PC0687

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii /* COM/2013/0687 final - 2013/0328 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           Kontekst wniosku
·      Podstawa i cele wniosku
Niniejszy wniosek dotyczy stosowania
rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w
sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów
niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej,
(„rozporządzenie podstawowe”) w postępowaniu antydumpingowym
dotyczącym przywozu niektórych drutów ze stali nierdzewnej
pochodzących z Indii.
·      Kontekst ogólny
Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w
kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem
dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi
określonymi w rozporządzeniu podstawowym.
·      Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek
Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 418/2013
Komisja Europejska nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe
na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii.
·      Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii
Nie dotyczy.
2.           Konsultacje z
zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków
·      Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Zainteresowane strony objęte
postępowaniem miały już możliwość obrony swoich
interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia
podstawowego.
·      Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy
ekspertów zewnętrznych.
·      Ocena skutków
Niniejszy wniosek wynika z wykonania
rozporządzenia podstawowego.
Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje
ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz warunków, które
muszą zostać poddane ocenie.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
·      Krótki opis proponowanych działań
Załączony wniosek dotyczący
rozporządzenia Rady jest oparty na ostatecznych ustaleniach w sprawie
dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii. Występuje
się zatem do Rady o przyjęcie załączonego wniosku
dotyczącego rozporządzenia Rady, które powinno zostać
opublikowane najpóźniej dnia 8 listopada 2013 r.
·      Podstawa prawna
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia
30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach
dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty
Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”).
·      Zasada pomocniczości
Niniejszy wniosek wchodzi w zakres
wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.
·      Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności z następujących względów:
formę działania opisano w wyżej
wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji
na poziomie krajowym;
wskazówki dotyczące zminimalizowania
obciążenia finansowego i administracyjnego Unii, rządów
krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i
obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku nie mają
zastosowania.
·      Wybór instrumentów
Proponowane instrumenty: rozporządzenie.
Inne instrumenty byłyby niewłaściwe
z następującego względu:
inne instrumenty byłyby
niewłaściwe, ponieważ w rozporządzeniu podstawowym nie
przewiduje się innych możliwości.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.
2013/0328 (NLE)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY
nakładające ostateczne cło
antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego
nałożonego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej
pochodzących z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie
Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed
przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących
członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”)[1], w
szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek przedstawiony
przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem
Doradczym,
a także mając na uwadze, co
następuje:
1.           PROCEDURA
1.1.        Środki tymczasowe
(1)       Rozporządzeniem (UE) nr
418/2013[2]
(„rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) Komisja
nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz
niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii.
(2)       Postępowanie
zostało wszczęte w następstwie skargi złożonej w dniu
28 czerwca 2012 r. przez Europejską Konfederację Przemysłu
Żelaza i Stali („Eurofer”) („skarżący”) w imieniu producentów
unijnych, na których przypada ponad 50 % całkowitej produkcji unijnej
niektórych drutów ze stali nierdzewnej.
(3)       W równoległym
dochodzeniu antysubsydyjnym, rozporządzeniem (UE) nr 419/2013[3] Komisja
nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz
niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii, a
rozporządzeniem (UE) nr 861/2013[4]
nałożyła ostateczne cło wyrównawcze.
1.2.        Strony zainteresowane
dochodzeniem
(4)       Na wstępnym etapie
dochodzenia kontroli wyrywkowej poddano indyjskich producentów
eksportujących i producentów unijnych. Na wstępnym etapie
kontrolę wyrywkową rozważano również w odniesieniu do
importerów niepowiązanych. Jednakże ze względu na fakt, że
dwóch importerów wybranych do próby nie odpowiedziało na pytania zawarte w
kwestionariuszu, nie było możliwe zastosowanie kontroli wyrywkowej
importerów. W związku z tym w celu dokonania ostatecznych ustaleń
wykorzystano wszystkie dostępne informacje dotyczące wszystkich
współpracujących importerów, w szczególności w zakresie
dotyczącym interesów Unii.
(5)       Jeden producent
eksportujący twierdził, że ze względu na brak wykorzystania
sprzedaży podmiotów niewnoszących skargi do określenia szkody
poniesionej przez przemysł unijny, wybrana próba producentów unijnych nie
może być uznana za reprezentatywną. Twierdzenie to zostało
odrzucone, ponieważ próba została dobrana na podstawie odpowiedzi
otrzymanych od wszystkich współpracujących producentów unijnych, bez
względu na ich poparcie dla skargi na etapie określania pozycji;
ponadto próbę dobrano na podstawie wielkości produkcji.
(6)       Jeden producent
eksportujący powiązany z producentem unijnym wyraził sprzeciw
wobec skargi i wnioskował o indywidualne badanie, ponieważ nie
był on objęty próbą producentów eksportujących ze
względu na niski wolumen jego wywozu. Powiązany z nim producent
unijny również nie został objęty próbą z względu na
niski poziom jego produkcji. Komisja przyznała możliwość
indywidualnego badania, ale producent eksportujący wycofał wniosek.
(7)       Siedmiu nieobjętych
próbą indyjskich producentów eksportujących wnioskowało o
indywidualne badanie. Dwóch z nich odpowiedziało na pytania zawarte w
kwestionariuszu, a pięciu nie odpowiedziało. Jeden z dwóch
producentów, którzy udzielili odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu,
wycofał swój wniosek o indywidualne badanie. W wyniku tego Komisja
zbadała wniosek jednego indyjskiego producenta eksportującego, który
nie był objęty próbą:
– KEI Industries Limited, New Delhi (KEI).
(8)       Na wstępnym etapie nie
stwierdzono, by jakikolwiek z początkowo objętych próbą
producentów eksportujących przedstawił dostatecznie wiarygodne
informacje; w związku z tym zastosowano art. 18 rozporządzenia
podstawowego. Komisja podjęła decyzję o rozszerzeniu próby
obejmującej trzy przedsiębiorstwa, w oparciu o wielkość ich
wywozu oraz ich gotowość do współpracy wyrażoną po
wszczęciu postępowania. W związku z tym Komisja przeanalizowała
odpowiedzi na kwestionariusze oraz przeprowadziła wizyty weryfikacyjne w
siedzibach następujących producentów eksportujących w Indiach:
- Garg Inox, Bahadurgarh, Harijana
- Macro Bars and Wires, Bombaj, Maharasztra
- Nevatia Steel & Alloys, Bombaj, Maharasztra
(9)       Oprócz powyższego
potwierdza się motywy od 4 do 7 oraz 14 rozporządzenia w sprawie
ceł tymczasowych.
1.3.        Okres objęty dochodzeniem
i okres badany
(10)     Jak wskazano w motywie 20
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące
dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2011
r. do dnia 31 marca 2012 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”).
Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła
okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 marca 2012 r. („okres badany”).
1.4.        Dalsze postępowanie
(11)     Po ujawnieniu istotnych faktów
i okoliczności, na podstawie których zdecydowano się
nałożyć tymczasowe środki antydumpingowe („ujawnienie
tymczasowych ustaleń”), kilka zainteresowanych stron, a mianowicie trzech
objętych próbą producentów eksportujących, producent
eksportujący, który wycofał swój wniosek o indywidualne badanie,
skarżący oraz 11 użytkowników przedłożyło swoje
uwagi. Stronom, które zgłosiły taki wniosek, zapewniono
możliwość przesłuchania. Komisja kontynuowała
poszukiwanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania
ostatecznych ustaleń. Wszystkie otrzymane uwagi rozpatrzono
i w stosownych przypadkach uwzględniono.
(12)     Komisja poinformowała
zainteresowane strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których
zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła
antydumpingowego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej
pochodzących z Indii i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci
cła tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Stronom
wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z
ujawnieniem ostatecznych ustaleń. Wszystkie otrzymane uwagi rozpatrzono
i w stosownych przypadkach uwzględniono.
(13)     W następstwie uwag
otrzymanych po ujawnieniu ostatecznych ustaleń, Komisja poinformowała
zainteresowane strony o zmianach w ustaleniach dotyczących poziomu
dumpingu stosowanego przez niektórych producentów eksportujących. Stronom
wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi dotyczące
dodatkowego ujawnienia ustaleń. Wszystkie otrzymane uwagi rozpatrzono
i w stosownych przypadkach uwzględniono. Jedna zainteresowana
strona – skarżący – skrytykowała fakt, iż ustalenia
dotyczące poziomu dumpingu stosowanego przez niektórych producentów
eksportujących zostały zmienione na podstawie nowych danych i uwag
otrzymanych po ujawnieniu tymczasowych ustaleń na ostatecznym etapie
dochodzenia. Skarżący stwierdził ponadto, że jego prawa
procesowe zostały naruszone.
(14)     Komisja uznała jednak,
że musi uwzględnić uwagi otrzymane od zainteresowanych stron i w
razie potrzeby zmienić ustalenia, jeżeli uwagi te są
uzasadnione. W żadnym z tych przypadków nie wykorzystano nowych
niezweryfikowanych danych w celu stwierdzenia dumpingu. Ponieważ zainteresowane
strony były należycie i odpowiednio wcześnie informowane, a
ostateczne terminy składania uwag były identyczne, dopełniono
obowiązku respektowania praw procesowych stron.
2.           Produkt objęty
postępowaniem i produkt podobny
(15)     Jak
stwierdzono w motywie 21 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych,
produkt objęty postępowaniem zdefiniowano jako druty ze stali
nierdzewnej zawierające:
–
2,5 % lub więcej masy niklu, inne
niż drut zawierający 28 % lub więcej, ale nie więcej
niż 31 % masy niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej
niż 22 % masy chromu,
–
mniej niż 2,5 % masy niklu, inne niż
drut zawierający 13 % lub więcej, ale nie więcej niż
25 % masy chromu i 3,5 % lub więcej, ale nie więcej
niż 6 % masy aluminium,
obecnie objęte kodami CN 7223 00 19 i 7223 00
99, pochodzące z Indii.
(16)     Niektórzy użytkownicy
wyrazili obawy odnośnie do wyraźnego braku rozróżnienia
między różnymi rodzajami produktu objętego postępowaniem a
produktem podobnym, ze względu na szeroki asortyment wszystkich rodzajów
tego produktu. Szczególna obawa dotyczyła sposobu zapewnienia w toku
dochodzenia obiektywnej porównywalności wszystkich rodzajów produktu.
Podobnie jak w przypadku większości dochodzeń, definicja
produktu objętego postępowaniem obejmuje szeroki wachlarz rodzajów
produktów o takich samych lub podobnych podstawowych
właściwościach fizycznych i chemicznych. Fakt, że
właściwości te mogą się różnić w
zależności od rodzaju produktu może prowadzić do
objęcia nim wielu jego rodzajów. Tak jest w przypadku niniejszego
dochodzenia. Komisja wzięła pod uwagę różnice między
rodzajami produktów i zapewniła rzetelne porównanie. Niepowtarzalny numer
kontrolny produktu (PCN) został przydzielony do każdego rodzaju
produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez indyjskich producentów eksportujących
oraz każdego produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez przemysł
unijny. Numer zależał od głównych właściwości
produktu, w tym przypadku gatunku stali, wytrzymałości na
rozciąganie, powłoki, powierzchni, średnicy oraz kształtu.
Rodzaje drutów wywożonych do Unii porównano zatem na podstawie PCN z
produktami wytwarzanymi i sprzedawanymi przez przemysł unijny,
mającymi takie same lub podobne właściwości. Wszystkie te
rodzaje drutów odpowiadają definicji produktu objętego
postępowaniem i produktu podobnego określonej w zawiadomieniu o
wszczęciu[5]
i w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
(17)     Jedna
ze stron ponownie podkreśliła, że tak zwane „wysoce techniczne”
rodzaje produktu różnią się i nie są wymienne z innymi
rodzajami produktu objętego postępowaniem. Z tego powodu należy
je wykluczyć z zakresu definicji produktu. Zgodnie z orzecznictwem przy
określaniu, czy produkty są na tyle podobne, żeby mogły
stanowić część tego samego produktu, należy
ocenić, czy mają one takie same właściwości techniczne
i fizyczne, te same zastosowania podstawowe i taki sam stosunek jakości do
ceny. W tej kwestii należy również ocenić wymienność
tych produktów oraz konkurencję między nimi[6]. W toku dochodzenia stwierdzono, że „wysoce techniczne” rodzaje
produktu, określonego przez stronę mają takie same podstawowe
właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne jak pozostałe
produkty objęte dochodzeniem. Są one wykonane ze stali nierdzewnej i
są to druty, a ich proces produkcji jest podobny i wykorzystuje się w
nim podobne maszyny, tak że producenci mogą zmieniać asortyment
wytwarzanych odmian produktu, w zależności od popytu. Dlatego
też, chociaż różne rodzaje drutów nie są bezpośrednio
wymienne i bezpośrednio ze sobą nie konkurują, producenci
konkurują ze sobą ubiegając się o kontrakty obejmujące
szeroką gamę drutów ze stali nierdzewnej. Ponadto tego rodzaju
produkty są wytwarzane i sprzedawane zarówno przez przemysł unijny
jak i przez indyjskich producentów eksportujących stosujących
podobną metodę produkcji. W związku z powyższym nie
można przyjąć tego twierdzenia.
(18)     W odpowiedzi na ujawnienie
ostatecznych ustaleń, jedna ze stron stwierdziła, że
przeprowadzona przez Komisję analiza nie jest wystarczająca do
określenia, czy tak zwane „wysoce techniczne” rodzaje produktów
należy objąć dochodzeniem. Argument ten zostaje odrzucony. W
toku dochodzenia ustalono, że wysoce techniczne rodzaje produktu
wchodzą w zakres definicji produktu, jak stwierdzono powyżej w
motywie 17. Strona błędnie twierdzi, że wszystkie kryteria, o których
mowa w orzecznictwie powinny być spełnione jednocześnie, co nie
jest prawdą. Zgodnie z orzecznictwem[7] Komisja definiując produkt dysponuje
szerokim zakresem uznania i musi oprzeć tę ocenę na zestawie
kryteriów wypracowanych przez Trybunał. Często, jak ma to miejsce w
niniejszej sprawie, niektóre kryteria mogą wskazywać jedno
rozwiązanie, a pozostałe inne rozwiązanie. W takiej sytuacji
Komisja musi przeprowadzić całościową ocenę, tak jak
to miało miejsce w niniejszym przypadku. Zainteresowana strona
niesłusznie założyła, że różne rodzaje produktu
muszą posiadać wszystkie identyczne właściwości, aby
być objętymi taką samą definicją produktu.
(19)     Niektórzy użytkownicy
twierdzili, że tak zwane druty ze stali nierdzewnej z „serii 200”
należy wyłączyć z zakresu definicji produktu. W szczególności
utrzymywali oni, że tego rodzaju produktów przemysł unijny prawie nie
produkuje. Twierdzenie to jest jednak nieuzasadnione. Po pierwsze fakt, że
pewien rodzaj produktu nie jest wytwarzany przez przemysł unijny nie jest
wystarczającym powodem do wyłączenia go z zakresu dochodzenia,
jeżeli proces produkcji umożliwia producentom unijnym
rozpoczęcie produkcji tego rodzaju produktu. Po drugie, jeśli chodzi
o druty wysoce techniczne, stwierdzono, że te rodzaje produktu
objętego postępowaniem mają takie same lub podobne
właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne jak inne rodzaje
produktu podobnego wytwarzane i sprzedawane przez przemysł unijny. W
związku z powyższym nie można przyjąć tego
twierdzenia.
(20)     Z drugiej strony twierdzą
oni, że walcówka powinna zostać objęta definicją produktu
objętego postępowaniem. Jednak mimo że walcówka jest surowcem
używanym do produkcji produktu objętego postępowaniem,
można ją również wykorzystać do produkcji innych produktów,
takich jak elementy złączne i gwoździe. Z tego względu, w
przeciwieństwie do produktu objętego dochodzeniem, nie stanowi ona
gotowego produktu ze stali. W wyniku procesu formowania na zimno walcówka
może zostać przetworzona między innymi na produkt objęty
postępowaniem lub produkt podobny. Na tej podstawie walcówki nie
można objąć zakresem definicji produktu w rozumieniu
rozporządzenia podstawowego.
(21)     Na podstawie powyższego
niniejszym potwierdza się definicję produktu objętego
postępowaniem i produktu podobnego zawartą w motywach od 21 do 24 rozporządzenia
w sprawie ceł tymczasowych.
3.           DUMPING
3.1.        Wprowadzenie
(22)     W trakcie wizyt
weryfikacyjnych w siedzibie trzech objętych próbą indyjskich
producentów eksportujących i w ramach analizy zgromadzonych informacji
ustalono, że niektórych informacji przedłożonych przez
wszystkich producentów nie można uznać za wiarygodne. Komisja
kontynuowała swoje dochodzenie, analizując wszystkie informacje
przedstawione w odpowiedzi na tymczasowe ustalenia oraz w trakcie dalszych
przesłuchań.
(23)     Jak wskazano w motywie 26
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w przypadku jednego
producenta eksportującego Komisja ustaliła, że kosztów
wykazanych w odpowiedzi na kwestionariusz nie można było
uzgodnić z danymi zawartymi w wewnętrznym systemie księgowym
przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo twierdziło, że brak
zgodności wynikał z błędów rejestracyjnych i tego, że
do wyceny zapasów zastosowano inną metodę w wewnętrznym systemie
księgowym i inną w przypadku danych opublikowanych w rocznym
sprawozdaniu finansowym.
(24)     Jak wyjaśniono w motywie
28 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, mimo że dane
zawarte w wewnętrznym systemie księgowym były spójne z poddanym
audytowi sprawozdaniem finansowym na poziomie przedsiębiorstwa, nie
było możliwe uzgodnienie danych wygenerowanych w ramach
wewnętrznego systemu księgowego w odniesieniu do poszczególnych
gatunków drutu i powiązanie ze sobą tabel kosztów specjalnie
przygotowanych przez przedsiębiorstwo w odpowiedzi na pytania zawarte w
kwestionariuszu. W związku z tym zgodnie z art. 18 rozporządzenia
podstawowego uznano, że do celów dochodzenia antydumpingowego należy
wykorzystać informacje zawarte w wewnętrznym systemie księgowym.

(25)     Dlatego też Komisja
tymczasowo dostosowała dane dotyczące kosztów przedstawione przez
wspomnianego producenta eksportującego w odpowiedzi na kwestionariusz i
oparła się przy tym na faktach dostępnych w wewnętrznym
systemie księgowym.
(26)     Jak zauważono w motywie
27 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, producent
eksportujący twierdził, że dane znajdujące się w
wewnętrznym systemie księgowym nie są wiarygodne i nie
należy stosować ich do celów dochodzenia. Przedsiębiorstwo
zwróciło uwagę na kilka błędów i problemów pojęciowych
dotyczących wykazanych wewnętrznie liczb, na których Komisja
oparła swoje dostosowanie kosztów. Przedsiębiorstwo twierdziło,
że Komisja powinna oprzeć swoją analizę na kosztach
zgłoszonych w odpowiedzi na kwestionariusz. Ponadto na późniejszym
etapie, po nałożeniu środków tymczasowych, przedsiębiorstwo
dostarczyło uzgodnienie wewnętrznie wykazanych kwot kosztów z danymi
podanymi odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Na tej podstawie oraz
po uwzględnieniu dowodów zebranych podczas wizyty na miejscu, niektóre
koszty produkcji pierwotnie zgłoszone przez to przedsiębiorstwo w
odpowiedzi na kwestionariusz mogły zostać przyjęte.
(27)     Jednakże na podstawie
dostępnych dowodów alokacja niektórych kosztów, np. kosztów ogólnych i
kosztów finansowych zgłoszonych przez przedsiębiorstwo w odpowiedzi
na kwestionariusz nie mogła zostać uznana za wiarygodną do celów
dochodzenia. Komisja uznała, że ta alokacja kosztów powinna, zgodnie
z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, opierać się na
łącznym obrocie tego przedsiębiorstwa i kosztach sprzedanych
towarów. Na podstawie powyższych informacji można było
zaakceptować większość kosztów zgłoszonych w
odpowiedzi na kwestionariusz, a na ostatecznym etapie dochodzenia
przedsiębiorstwo zgodziło się z rozdziałem obrotu. Poziom
marginesu dumpingu zmniejszył się po dostosowaniu kosztów pakowania i
niektórych kosztów ogólnych. Uznaje się zatem, że art. 18
rozporządzenia podstawowego nie powinien mieć już zastosowania
do ustalenia marginesu dumpingu tego producenta eksportującego.
(28)     Zgodnie z motywem 30
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w przypadku drugiego
producenta eksportującego Komisja ustaliła, że zakupy i
zużycie surowców zgłoszone Komisji w odpowiedzi na kwestionariusz nie
wynikały z danych znajdujących się w systemie zarządzania
zapasami, jaki stosuje producent. W szczególności okazało się,
że zastosowany podział na gatunki stali różni się w tych
dwóch źródłach. Komisja ustaliła, że gatunek stali jest
kluczowym czynnikiem przy ustalaniu kosztów produktu końcowego oraz
że niewiarygodne informacje dotyczące gatunku stali mogłyby
poważnie zakłócić obliczenia kosztów i cen sprzedaży
poszczególnych typów produktów i w związku z tym wprowadzać w
błąd. Komisja wielokrotnie informowała producenta
eksportującego o tych istotnych okolicznościach.
(29)     Jak określono w motywie
31 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, producent
eksportujący twierdził jednak, że pliki komputerowe
zawierające dane o zakupach surowców zgromadzone przez Komisję
podczas wizyty weryfikacyjnej były niekompletne, ponieważ dodatkowych
zakupów surowców dokonały pozostałe jednostki przedsiębiorstwa,
ale zakupów tych nie zgłoszono i nie uwzględniono w plikach
komputerowych zgromadzonych podczas wizyty weryfikacyjnej i zbadanych przez
Komisję. Producent eksportujący twierdził też, że
zaobserwowane rozbieżności w ilościach poszczególnych gatunków
stali wynikały z faktu, iż niektóre gatunki stali częściowo
się ze sobą pokrywają i nie jest możliwe śledzenie
niektórych etapów procesu produkcji na poziomie poszczególnych gatunków stali.
(30)     W motywie 32 rozporządzenia
w sprawie ceł tymczasowych Komisja zauważyła jednak, że
powyższe twierdzenia przedstawione przez przedsiębiorstwo w
odniesieniu do dodatkowych zakupów surowca nie zostały poparte
wystarczającymi dowodami, a w każdym razie nie były
wystarczające, aby wyjaśnić zaobserwowane rozbieżności
na poziomie poszczególnych gatunków stali. Komisja zauważyła
również, że przedsiębiorstwo utrzymywało, iż
dokładne prześledzenie informacji o poszczególnych gatunkach stali
nie jest możliwe na wszystkich etapach procesu produkcji. To twierdzenie
również podważyło wiarygodność całego systemu
sprawozdawczości odnoszącego się do gatunków stali.
Przedstawione informacje dotyczące gatunków stali zostały zatem
tymczasowo uznane za wprowadzające w błąd.
(31)     W motywie 33 rozporządzenia
w sprawie ceł tymczasowych Komisja uznała, że zgłoszony
podział surowców na gatunki stali nie jest wiarygodny i należy go
tymczasowo pominąć oraz że ustalenia należy oprzeć na
dostępnych faktach na podstawie art. 18 rozporządzenia
podstawowego. Z powodu ogólnie niewiarygodnego systemu sprawozdawczości
nie można było dokonać ustaleń na podstawie któregokolwiek
ze zgłoszonych gatunków stali. W związku z tym przy obliczeniu
całkowitego marginesu dumpingu w odniesieniu do wszystkich produktów
zastosowano całkowite zużycie wszystkich surowców w ujęciu
całościowym, nie uwzględniając podziału na gatunki
stali.
(32)     Po opublikowaniu tymczasowych
ustaleń przedsiębiorstwo ogólnie zakwestionowało to tymczasowe
stanowisko, lecz nadal nie było w stanie przedstawić odpowiednika
jeden do jednego na poziomie PCN. Jednak na późniejszym etapie dochodzenia
przedsiębiorstwo przedstawiło dane o wystarczającym stopniu
zgodności, przy czym surowiec został podzielony na główne serie
gatunków stali nierdzewnej określone na podstawie składu chemicznego
(serie 200, 300 i 400 zgodnie z klasyfikacją AISI). Przedsiębiorstwo
przedstawiło również alternatywny sposób podziału surowca na
grupy, w którym zastosowanie podstawowe zostało uwzględnione jako
dodatkowy czynnik klasyfikujący. Ponieważ jednak zastosowanie
podstawowe nie może zostać zweryfikowane, Komisja ponownie
obliczyła margines dumpingu na podstawie podziału gatunków stali w
oparciu o skład chemiczny wskazany w seriach gatunków stali (serie 200,
300 i 400 zgodnie z klasyfikacją AISI). Serie gatunków stali są
powszechnie stosowanym, obiektywnym i możliwym do sprawdzenia kryterium, podczas gdy w
przypadku tego przedsiębiorstwa zastosowanie PCN nie pozwala uzyskać
pełnego uzgodnienia i dlatego nie mogłoby zagwarantować
dokonania obiektywnego porównania na podstawie wiarygodnych danych w rozumieniu
rozporządzenia podstawowego.
(33)     Ponieważ dodatkowe
informacje przedstawione przez to przedsiębiorstwo nie pozwalały
jednak na uzgodnienie danych na wystarczającym poziomie szczegółowości
wymaganym na potrzeby prowadzonego dochodzenia, podtrzymany zostaje
wstępny wniosek, że systemy kontroli przedsiębiorstwa nie
są wystarczająco wiarygodne, i zastosowany zostaje art. 18
rozporządzenia podstawowego w celu ostatecznego ustalenia kosztów produkcji
i obliczenia marginesu dumpingu, który w związku z tym opiera się na
podejściu, o którym mowa w poprzednim motywie.
(34)     Jak wskazano w motywie 34
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w przypadku trzeciego
producenta eksportującego Komisja ustaliła podczas wizyty
weryfikacyjnej, że przepływy surowców zgłoszone w odpowiedzi na
kwestionariusz nie były spójne z danymi znajdującymi się w
systemie księgowym producenta. Okazało się, że podział
na gatunki stali różni się w tych dwóch źródłach.
(35)     Jak wskazano w motywie 35
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, producent
eksportujący, chociaż przyznawał się do pewnych
błędów w odpowiedzi na kwestionariusz, twierdził, że
różnice w ogólnych ilościach surowców można uzgodnić,
biorąc pod uwagę zmiany w zapasach. Przedsiębiorstwo
twierdziło jednak również, że częściowe pokrywanie
się gatunków stali uniemożliwia dokładne uzgodnienie ilości
w odniesieniu do każdego poszczególnego gatunku stali. W swych uwagach
zgłoszonych po tymczasowych ustaleniach, twierdziło również,
że czasami gatunek stali wskazany na fakturze sprzedaży nie odpowiada
faktycznemu gatunkowi stali będącej przedmiotem wywozu. Ponadto
przedsiębiorstwo argumentowało, że w branży stali nierdzewnej
gatunki stali nie są używane w ścisły sposób i że
istnieją różnice między opublikowanym składem chemicznym
gatunku stali a faktycznym produktem. Przedsiębiorstwo utrzymywało,
że jeśli powyższe wyjaśnienia zostałyby wzięte
pod uwagę, niespójności wykryte przez Komisję dotyczyłyby
jedynie nieznacznej części jego wywożonych towarów.
(36)     Komisja uznała, że
sporadyczne nieścisłości nie mogą stanowić
wyjaśnienia dla rozmiaru wykrytych rozbieżności. Wręcz
przeciwnie, przedstawione argumenty przyczyniły się do
osłabienia ogólnej wiarygodności systemu sprawozdawczości
przedsiębiorstwa w odniesieniu do gatunków stali, zwłaszcza dlatego,
że gatunki stali mają decydujące znaczenie dla określenia
kosztu produktu końcowego.
(37)     Jednakże na
późniejszym etapie dochodzenia przedsiębiorstwo twierdziło,
że jeśli Komisja nie zaakceptuje pierwotnie zgłoszonych danych
na temat gatunków stali, możliwe byłoby uzyskanie bardziej
dokładnych wyników, gdyby Komisja, zamiast połączenia wszystkich
PCN, jak miało to miejsce na wstępnym etapie dochodzenia,
ujęła w grupy tylko te konkretne gatunki stali, między którymi
rozbieżności zostały zidentyfikowane, lub gdyby ujęła
w grupy gatunki stali określone w oparciu o skład chemiczny wskazany
w seriach gatunków stali (serie 200, 300 i 400 zgodnie z klasyfikacją
AISI). Poza tym przedsiębiorstwo zaproponowało jeszcze inny sposób
dalszego podziału na mniejsze podgrupy gatunków stali z serii 300.
(38)     Aby zastosować tę
samą metodę opisaną powyżej w motywie 30, Komisja ponownie
obliczyła margines dumpingu na podstawie grup stali nierdzewnej
określonych w oparciu o skład chemiczny wskazany w seriach gatunków
stali (serie 200, 300 i 400 zgodnie z klasyfikacją AISI). Serie gatunków
stali są powszechnie stosowanym, obiektywnym i możliwym do
sprawdzenia kryterium, podczas gdy w przypadku tego przedsiębiorstwa zastosowanie PCN
nie pozwala uzyskać pełnego uzgodnienia i dlatego nie mogłoby
zagwarantować dokonania obiektywnego porównania na podstawie wiarygodnych
danych w rozumieniu rozporządzenia podstawowego.
(39)     Ponieważ dodatkowe
informacje przedstawione przez to przedsiębiorstwo nie pozwalały
jednak na uzgodnienie danych na wystarczającym poziomie
szczegółowości wymaganym na potrzeby prowadzonego dochodzenia,
podtrzymany zostaje wstępny wniosek, że systemy kontroli
przedsiębiorstwa nie są wystarczająco wiarygodne i zastosowany
zostaje art. 18 rozporządzenia podstawowego w celu ostatecznego ustalenia
kosztów produkcji i obliczenia marginesu dumpingu, który w związku z tym
opiera się na podejściu, o którym mowa w poprzednim motywie.
(40)     Skarżący twierdził,
że ujęcie produktu objętego postępowaniem w grupy gatunków
stali uniemożliwiło Komisji dokonanie prawidłowego badania
rentowności w celu określenia wartości normalnej na poziomie
PCN.
(41)     Komisja przeprowadza
swoją analizę na poziomie, który jest spójny z wewnętrznymi
systemami księgowymi producentów eksportujących i producentów
unijnych, co pozwala na uzasadnienie zgłoszonych danych liczbowych.
Argumentacja ta została zatem odrzucona.
(42)     Wobec braku innych uwag,
motywy 37 i 38 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają
potwierdzone.
3.2.        Wartość normalna
(43)     W przypadku jednego producenta
eksportującego, w odniesieniu do którego zastosowanie ma art. 18
rozporządzenia podstawowego, po ponownej ocenie jego kosztów produkcji
zweryfikowano określenie wartości normalnej. Na ostatecznym etapie
dochodzenia koszty produkcji ustalono w oparciu o zgłoszone koszty
produkcji, do których dodano koszty sprzedaży, koszty ogólne i
administracyjne, w tym również koszty finansowania, przy użyciu metody
alokacji kosztów zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(44)     W przypadku trzech nowo
objętych próbą producentów eksportujących oraz producenta
eksportującego, któremu przyznano możliwość indywidualnego
badania, wielkość sprzedaży na rynku krajowym uznano za ogólnie
reprezentatywną, ponieważ stanowiła co najmniej 5 %
całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej do Unii produktu
objętego postępowaniem. Takie samo badanie reprezentatywności
zostało przeprowadzone zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia
podstawowego również w odniesieniu do każdego typu produktu
sprzedawanego na rynku krajowym przez nowo objętych próbą producentów
i porównywalnego z typami produktów sprzedawanymi na wywóz do Unii.
(45)     Poprzez ustalenie proporcji
sprzedaży z zyskiem na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym
w OD, Komisja dokładniej zbadała, czy sprzedaż krajowa
każdego z nowo objętych próbą producentów eksportujących, a
także producenta eksportującego, któremu przyznano
możliwość indywidualnego badania, mogła zostać uznana
za dokonywaną w ramach zwykłego obrotu handlowego zgodnie z art. 2
ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(46)     W przypadku jednego z nowo
objętych próbą producentów eksportujących za
niewystarczającą uznano alokację kosztów
przedłożoną na początku przez to przedsiębiorstwo,
ponieważ nie uwzględniono w niej grubości drutu, która stanowi
znaczący czynnik kosztotwórczy. W porozumieniu z przedsiębiorstwem
dostosowana została metoda alokacji kosztów.
(47)     W przypadku drugiego nowo
objętego próbą producenta eksportującego skorygowany został
błąd pisarski w określeniu marginesu dumpingu. Ponadto producent
zwrócił się do Komisji o dokonanie dodatkowych dostosowań w
badaniu rentowności i korekcie cen. Wnioski te nie zostały uznane za
uzasadnione.
(48)     W przypadku producenta
eksportującego, wobec którego zastosowano indywidualne badanie,
skorygowany został błąd pisarski w obliczeniach. Ten sam
producent eksportujący przedstawił dalsze uwagi dotyczące
ustalenia przez Komisję poziomu sprzedaży, kosztów ogólnych i
administracyjnych oraz kosztów transportu krajowego i zażądał
dostosowania ze względu na różnice fizyczne produktu objętego
postępowaniem między rynkiem krajowym a rynkami eksportowymi.
Dostosowania, jakich domagał się ten producent eksportujący, zostały
odrzucone, gdyż obliczenia opierały się na danych
dotyczących kosztów przedłożonych przez przedsiębiorstwo,
które poddano kontroli podczas wizyty weryfikacyjnej, i ponieważ
roszczenie dotyczące różnic fizycznych nie zostało poparte
żadnymi dowodami.
(49)     W związku z
powyższym, metodologia stosowana przy określeniu wartości
normalnej, opisana w motywach od 39 do 48 rozporządzenia w sprawie
ceł tymczasowych, zostaje potwierdzona; została ona zastosowana
przypadku trzech nowo objętych próbą producentów eksportujących
i producenta eksportującego, któremu przyznano indywidualne badanie.
3.3.        Cena eksportowa
(50)     W odniesieniu do jednego
producenta eksportującego, na jego wniosek poprawionych zostało kilka
błędów pisarskich dotyczących sporadycznego użycia
niewłaściwego kursu wymiany i dodania przez pomyłkę do
obliczanego dumpingu niektórej wewnątrzgrupowej sprzedaży.
(51)     W przypadku drugiego
producenta eksportującego, przy obliczaniu dumpingu uwzględniono
sprzedaż za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa w
Unii.
(52)     Jeden z nowo objętych
próbą producentów eksportujących twierdził, że
korzyści, jakie otrzymał w ramach programów subsydiowania DEPB i DDS,
powinny zostać dodane do cen eksportowych.
(53)     Inny nowo objęty
próbą producent eksportujący zgłosił korzyści uzyskane
w ramach programu subsydiowania DDS jako ujemne korekty cen, które sztucznie
podwyższają ceny eksportowe.
(54)     Komisja przeanalizowała
zachowania cenowe obu przedsiębiorstw na rynku unijnym, a jej ostateczne
ustalenia wynikały z zastosowania art. 2 ust. 8 rozporządzenia
podstawowego, zatem nie wymagają dalszego dostosowania. W związku z
tym wniosek pierwszego wymienionego przedsiębiorstwa został
odrzucony, a korekta zgłoszona przez drugie wymienione przedsiębiorstwo
nie została uwzględniona.
(55)     Jeden z nowo objętych
próbą producentów eksportujących twierdził, że jego ceny
eksportowe powinny zostać skorygowane w górę w celu dostosowania ich
do cen stosowanych przez niego na rynku krajowym, ponieważ sprzedaż
na rynku krajowym była dokonywana pod własną marką, co
pozwalało na zastosowanie wyższych cen. Przedsiębiorstwo nie
mogło jednak udowodnić, że faktury przedłożone w
związku z tym argumentem rzeczywiście dotyczyły sprzedaży
pod marką własną, dlatego argument ten został odrzucony.
(56)     Wobec braku innych uwag,
motywy od 50 do 52 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych
zostają potwierdzone.
3.4.        Porównanie
(57)     Jeden producent
eksportujący twierdził, że ponieważ w celu określenia
jego kosztów produkcji połączono wszystkie PCN, w ten sam sposób
powinny zostać potraktowane ceny eksportowe, i że do porównania z
wartością normalną należało użyć jednej ceny
eksportowej.
(58)     Komisja w trakcie dochodzenia
dążyła do uzyskania danych dotyczących kosztów i cen
eksportowych na podstawie PCN, nie uzyskała jednak od
przedsiębiorstwa objętego postępowaniem niezbędnych
uzgodnień, które pozwoliłyby zidentyfikować wiarygodne koszty
produkcji na podstawie PCN. W toku dochodzenia nie stwierdzono jednak niedociągnięć,
jeśli chodzi o poziomy cen wywozu zgłoszone według PCN, w
związku z czym zastosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego do
ustalenia rzeczywistych cen eksportowych nie byłoby właściwe.
Komisja nie uważa za stosowne obniżenie poziomu szczegółowości
zgłoszonych cen, jeśli weźmie się pod uwagę zasady
prowadzenia dochodzenia, jakie są niezbędne w celu dokonania
uczciwego porównania, dlatego wniosek ten został odrzucony.
(59)     Wobec braku innych uwag,
motywy od 53 do 55 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych
zostają potwierdzone.
3.5.        Marginesy dumpingu
(60)     Zgodnie z art. 2
ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego w przypadku każdego
objętego próbą przedsiębiorstwa średnią
ważoną wartość normalną określoną w
odniesieniu do produktu podobnego porównano ze średnią
ważoną ceną eksportową produktu objętego postępowaniem.

(61)     Zgodnie z przepisami art. 9
ust. 6 rozporządzenia podstawowego, z powodu zastosowania art. 18
rozporządzenia podstawowego do dwóch spośród trzech producentów
eksportujących włączonych na początku do próby, margines
dumpingu współpracujących producentów eksportujących
niewłączonych do próby ustalono na podstawie średniego marginesu
dumpingu pierwotnie objętego próbą producenta eksportującego, do
którego art. 18 rozporządzenia podstawowego nie jest już stosowany,
oraz dwóch nowo objętych próbą przedsiębiorstw, których
marginesy dumpingu nie są na poziomie minimalnym. Obliczony na tej
podstawie margines dumpingu dla przedsiębiorstw współpracujących
niewłączonych do próby kształtował się na poziomie 8,4
%.
(62)     W odniesieniu do wszystkich pozostałych producentów
eksportujących w Indiach Komisja najpierw ustaliła poziom
współpracy. W tym celu dokonano porównania między całkowitymi
ilościami wywożonych produktów wskazanymi w odpowiedziach udzielonych
przez producentów objętych próbą i całkowitą wielkością
przywozu z Indii określoną na podstawie statystyk Eurostatu
dotyczących przywozu. Ponieważ poziom współpracy był
wysoki, rezydualny margines dumpingu określono na poziomie
najwyższego marginesu dumpingu ustalonego w odniesieniu do producentów
objętych próbą. Na tej podstawie ogólnokrajowy poziom dumpingu
określono na poziomie 16,2 %.
(63)     Na tej podstawie średnie
ważone marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa
ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:
 Przedsiębiorstwo || Ostateczny margines dumpingu
 GARG Inox || 11,8 %
 KEI Industries || 7,7 %
 Macro Bars and Wires || 0,0 %
 Nevatia Steel & Alloys || 4,1 %
 Raajratna Metal Industries || 16,2 %
 Grupa Venus || 11,6 %
 Viraj Profiles || 6,8 %
 Współpracujące przedsiębiorstwa nieobjęte próbą || 8,4 %
 Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa || 16,2 %
4.           Przemysł unijny
4.1.        Przemysł unijny
(64)     Niektórzy użytkownicy
zakwestionowali liczbę unijnych producentów podaną w motywie 63
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Twierdzą oni, że
liczbę producentów oceniono błędnie i w rzeczywistości na
rynku unijnym obecnych jest mniej producentów.
(65)     Komisja zwraca uwagę na
fakt, że powyższy argument nie został poparty żadnymi
dowodami. Komisja sprawdziła liczbę producentów unijnych podaną
w skardze, kiedy badała sytuację i w trakcie dochodzenia. Komisja
skontaktowała się w związku z tym ze wszystkimi 27 znanymi
producentami unijnymi. Dochodzenie potwierdziło, że 27 producentów
unijnych wytwarzało produkt podobny w Unii w OD. Wobec tego przedstawione
zastrzeżenie zostaje odrzucone, a motyw 63 rozporządzenia
tymczasowego zostaje potwierdzony.
4.2.        Produkcja unijna i wyrywkowa
kontrola unijnych producentów
(66)     Wobec braku uwag, motywy od 64
do 67 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają
potwierdzone.
5.           SZKODA
5.1.        Konsumpcja w Unii
(67)     Niektórzy użytkownicy
twierdzili, że analizy szkód nie powinny uwzględniać danych
dotyczących roku 2009, ponieważ kryzys finansowy, który pojawił
się w tym roku zakłócił w szczególności konsumpcję w
Unii. Jednakże, nawet jeśli rok 2009 zostałby
wyłączony z analizy, konsumpcja wciąż wykazywałaby
tendencję wzrostową (+5 %), co jest wskaźnikiem
polepszającej się sytuacji na rynku. Ponadto w motywie 68 rozporządzenia
w sprawie ceł tymczasowych uwzględniono negatywne skutki kryzysów
finansowych. Wobec braku innych uwag motyw 68 rozporządzenia w sprawie
ceł tymczasowych zostaje potwierdzony.
5.2.        Przywóz do Unii z państw,
których dotyczy postępowanie
(68)     Margines dumpingu ustalony dla
Macro Bars and Wires jest poniżej progu de minimis przewidzianego w
art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Dlatego uznano, że
wspomniany producent eksportujący w okresie objętym dochodzeniem nie
dokonywał przywozu po cenach dumpingowych w rozumieniu art. 1 ust. 2
rozporządzenia podstawowego. W związku z tym jego wielkość
przywozu została wyłączona z wielkości ustalonego
tymczasowo przywozu po cenach dumpingowych z Indii. Jeden producent
eksportujący, a mianowicie Grupa Venus twierdził, że niektóre
transakcje zostały pomyłkowo policzone podwójnie. Komisja
zaakceptowała zastrzeżenie producenta eksportującego i
dostosowała całkowitą wielkość przywozu produktów po
cenach dumpingowych, odliczając te transakcje.
(69)     Wielkość,
udział w rynku i średnia cena subsydiowanego przywozu zostały
odpowiednio zweryfikowane.
(70)     Wielkość przywozu
dumpingowego i jego udział w rynku
   || 2009 || 2010 || 2011 || OD
 Wielkość || 15 826 || 27 291 || 34 494 || 33 252
 Indeks (2009 = 100) || 100 || 172 || 218 || 210
 Udział w rynku || 12.0% || 14.6% || 17.6% || 16.9%
 Indeks (2009 = 100) || 100 || 121 || 146 || 140
 Źródło: Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu
(71)     W OD Macro Bars and Wires
eksportowało ograniczone ilości produktu objętego
postępowaniem, a wspomniane wyżej transakcje Grupy Venus również
obejmowały niewielkie ilości. W związku z tym odliczenie tych
ilości przywozu od całkowitej ilości przywozu z Indii produktów
po cenach dumpingowych nie powoduje zmian tendencji opisanych w motywach 69 i
71 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Potwierdza się
zatem te motywy rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(72)     Średnia cena w przywozie
produktów po cenach dumpingowych:
   || 2009 || 2010 || 2011 || OD
 Średnia cena || 2380 || 2811 || 3259 || 3207
 Indeks (2009 = 100) || 100 || 118 || 137 || 135
 Źródło: Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu
(73)     Dostosowanie wielkości
przywozu po cenach dumpingowych nie spowodowało żadnej znaczącej
zmiany średnich cen przywozu po cenach dumpingowych z Indii ani zmiany
obliczeń marginesu zaniżania cen. Średni ważony margines
podcięcia cenowego wynosi 15 %, co potwierdza ustalenia zawarte w
rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
(74)     Indyjski producent
eksportujący twierdził, że unijne ceny sprzedaży
wydawały się bardzo nieprzekonujące i prawdopodobnie były
wypaczone. Należy jednak podkreślić, że ceny stosowane przy
obliczaniu podcięcia cenowego wynikały z informacji zebranych i
zweryfikowanych podczas dochodzeń na miejscu w siedzibach producentów
unijnych objętych próbą.
(75)     Wnioski wyciągnięte
na podstawie ustaleń opisanych w motywach od 75 do 77 rozporządzenia
tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
5.3.        Sytuacja gospodarcza
przemysłu unijnego
(76)     Niektóre
ze stron twierdziły, że wyniki uzyskane przez przemysł unijny
należy uznać za wystarczająco pozytywne w kontekście
światowego kryzysu gospodarczego i że z wyjątkiem wskaźnika
szkody, którym jest udział w rynku, wszystkie inne wskaźniki nie
wskazują na istnienie szkody.
(77)     Jedna
ze stron twierdziła, że średnia cena sprzedaży
przemysłu unijnego wzrosła o około 34 %, zdecydowanie
więcej niż koszty produkcji, które wzrosły w tym samym okresie o
13 %. W tej kwestii należy zauważyć, że na początku
badanego okresu, a mianowicie w 2009 r., przemysł unijny sprzedawał
swoje wyroby poniżej kosztów produkcji i dopiero począwszy od 2011 r.
udało mu się sprzedawać je powyżej kosztów produkcji.
(78)     Dochodzenie wykazało,
że chociaż pewne wskaźniki szkody, takie jak wielkość
produkcji i moce produkcyjne wykazywały tendencje wzrostowe lub, tak jak w
przypadku zatrudnienia, pozostawały na tym samym poziomie, szereg
wskaźników dotyczących sytuacji finansowej przemysłu unijnego, a
mianowicie rentowność, przepływy środków
pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji nie wykazywały
zadawalających tendencji w badanym okresie. Podczas gdy w 2010 r.
wskaźnik dotyczący inwestycji poprawił się, to w roku 2011
i w OD spadł poniżej poziomu z 2009 r. Chociaż prawdą jest,
że wskaźnik zwrotu z inwestycji rósł w okresie od 2009 r. do
2011 r., osiągając 6,7 %, to w OD ponownie spadł do 0,8 %.
Podobnie wskaźniki związane z rentownością oraz
przepływami pieniężnymi uległy poprawie do 2011 r.,
natomiast w OD znowu się pogorszyły. Można zatem
stwierdzić, że sytuacja przemysłu unijnego po 2009 r.
zaczęła się poprawiać, ale jego ożywienie hamował
później przywóz produktów po cenach dumpingowych z Indii.
(79)     Na wniosek jednej z
zainteresowanych stron potwierdza się, że poziom zapasów
określony w motywie 100 rozporządzenia w sprawie ceł
tymczasowych dotyczył działalności objętych próbą
przedsiębiorstw unijnych.
(80)     Przemysł unijny
argumentował, że docelowa marża zysku ustalona tymczasowo na
5 % jest zbyt niska. Strona nie uzasadniła jednak odpowiednio swoich
twierdzeń. W motywie 95 rozporządzenia w sprawie ceł
tymczasowych wyjaśniono powody ustalenia takiej marży zysku i w toku
dochodzenia nie ujawniono innych powodów jej zmiany. Zatem docelowa marża
zysku ustalona na 5 % zostaje utrzymana w celu dokonania ostatecznych
ustaleń.
(81)     Jeden producent
eksportujący twierdził, że trudności przemysłu
unijnego spowodowane są głównie problemami strukturalnymi i że w
związku z tym docelowa marża zysku w wysokości 5 % jest
nierealistyczna.
(82)     Należy przypomnieć,
że zgodnie z orzecznictwem[8]
instytucje powinny wyznaczyć marżę zysku, jakiej przemysł
unijny mógłby racjonalnie oczekiwać w normalnych warunkach konkurencji,
w przypadku braku przywozu towarów po cenach dumpingowych. W 2007 r. marża
zysku wynosiła 3,7 %, a od 2008 r. z powodu kryzysu finansowego i
gospodarczego była ona ujemna. Skarżący argumentował, co
potwierdziło dochodzenie, że przywóz towarów po cenach dumpingowych
zaczął docierać na rynek unijny w 2007 r., kiedy to
wielkość przywozu wzrosła z 17 727 ton w 2006 r. do 24 811 ton.
W związku z tym nie było możliwe ustalenie docelowej marży
zysku na podstawie zysku, jakiego producenci unijni produktu podobnego mogliby
racjonalnie oczekiwać. W świetle powyższego, jak wyjaśniono
w motywie 95 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja
uznała za stosowne wykorzystanie marży zysku w wysokości
5 % w oparciu o rzeczywiste zyski odnotowane w innych sektorach przemysłu
stalowego, które nie ucierpiały w wyniku przywozu towarów po cenach
dumpingowych lub subsydiowanych, oraz tak jak to zrobiono w trakcie innych
niedawnych postępowań dotyczących podobnego produktu w tym samym
sektorze[9].
Ponadto należy zauważyć, że marża zysku wynosząca
3,7 % w 2007 r. uważana jest w każdym przypadku za zbyt
niską w związku z obecnością i nasileniem się przywozu
po cenach dumpingowych. Zatem docelowa marża zysku ustalona na 5 % zostaje
utrzymana w celu dokonania ostatecznych ustaleń.
5.4.        Wnioski dotyczące szkody
(83)     W związku z
powyższym Komisja stwierdza, że przemysł unijny poniósł
istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia
podstawowego. Wobec braku innych uwag, motywy od 78 do 105 rozporządzenia
w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
6.           Związek przyczynowy
6.1.        Skutki przywozu towarów po
cenach dumpingowych
(84)     Jeden producent
eksportujący stwierdził, że rozporządzenie w sprawie
ceł tymczasowych pomija fakt, że od 2009 r. przemysł unijny
może korzystać ze wzrostu konsumpcji, a Komisja nie może
twierdzić, że przemysł unijny będzie mógł w
nieskończoność utrzymywać swój udział w rynku.
(85)     Odpowiadając na te
argumenty należy zauważyć, że w toku dochodzenia ustalono,
iż udział w rynku przywozu towarów po cenach dumpingowych Indii
rósł w szybszym tempie niż konsumpcja na rynku unijnym.
Wielkość przywozu towarów po cenach dumpingowych z Indii wzrosła
o 110 %, podczas gdy wzrost konsumpcji wyniósł w tym samym okresie o 50 %.
Co więcej, dochodzenie wykazało także, że w tym samym
okresie średnia cena produktu przywożonego z Indii
kształtowała się zawsze na poziomie poniżej średniej
ceny przemysłu unijnego, podcinając w OD o 15 % średnią
cenę przemysłu unijnego. W wyniku tego, podczas gdy przemysł
unijny faktycznie w pewnym stopniu korzystał ze wzrostu konsumpcji i
mógł także zwiększyć o 40 % wielkość
sprzedaży, nie mógł utrzymać swojego udziału w rynku
jakiego można by oczekiwać w coraz lepszych warunkach rynkowych i
uwzględniając wolne moce produkcyjne przemysłu unijnego.
6.2.        Wpływ innych czynników
6.2.1.     Przywóz po cenach
niedumpingowych
(86)     W badanym okresie
wielkość przywozu po cenach niedumpingowych oraz jego ceny
kształtowały się podobnie do wielkości i cen przywozu po
cenach dumpingowych. Ponadto ceny przywożonych towarów dumpingowych
były zasadniczo na tym samym poziomie, co przywożonych towarów
niedumpingowych, z tym że średnie ceny importowe przywozów
niedumpingowych były niższe o 0,4 %. Ponadto wielkość
przywozu po cenach niedumpingowych jest mniejsza niż 6 %
całkowitego przywozu z Indii i stanowi niewiele ponad 1 %
udziału w rynku. Z tego względu Komisja uznaje, że szkoda
spowodowana przywozem po cenach niedumpingowych z Indii nie narusza
związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych z Indii
a istotną szkodą, jaką poniósł przemysł unijny w OD.
6.2.2.     Przywóz z państw trzecich
(87)     Dwóch z indyjskich producentów
eksportujących oraz rząd Indii ponownie stwierdzili, że przywóz
drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
należało włączyć do dochodzenia i że wpływ
jaki ma przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej na rynek unijny oraz na
przemysł unijny jest niedoszacowany.
(88)     Jak wspomniano w motywie 115
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, od początkowego etapu
postępowania do chwili obecnej nie przedstawiono dowodów dumpingu
wyrządzającego szkodę przemysłowi unijnemu, które
mogłoby być uzasadnieniem dla wszczęcia postępowania
antydumpingowego wobec przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej.
Twierdzenie, że Chińską Republikę Ludową
należało objąć zakresem dochodzenia, jest zatem
nieuzasadnione i należy je odrzucić.
(89)     Jednakże w badanym
okresie przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej wykazywał
tendencję rosnącą i w OD jego udział w rynku wyniósł
8,3 %, jak stwierdzono w motywie 113 rozporządzenia w sprawie ceł
tymczasowych. Ponadto ceny przywozu z Chin były niższe od cen
przemysłu unijnego i cen indyjskich producentów eksportujących na
rynku unijnym. Zatem w dalszym ciągu badano, czy przywóz z Chińskiej
Republiki Ludowej mógł się przyczynić do szkody poniesionej
przez przemysł unijny i zerwania związku przyczynowego między
tą szkodą a przywozem towarów po cenach dumpingowych z Indii.
(90)     Informacje dostępne na
tymczasowym etapie sugerowały, że asortyment produktów sprowadzanych
z Chin jest odmienny i że zakres obecności chińskich produktów
jest odmienny w porównaniu do produktów sprzedawanych przez przemysł
unijny lub nawet produktów pochodzących z Indii sprzedawanych na rynku
unijnym.
(91)     Po opublikowaniu tymczasowego
środka Komisja otrzymała szereg skarg zwracających uwagę na
fakt, że przywóz z Chin po niskich cenach w OD doprowadził do
zerwania związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach
dumpingowych z Indii a istotną szkodą poniesioną przez
przemysł unijny.
(92)     Analiza przeprowadzona na
podstawie statystyk przywozu w odniesieniu do dwóch kodów CN objętych
dochodzeniem wykazała, że 29 % chińskiego przywozu dokonano w
dolnym segmencie rynku (objętym kodem CN 7223 00 99). Wyjaśnia to po części, dlaczego
chińskie ceny są średnio niższe od cen przemysłu
unijnego i cen indyjskich producentów eksportujących. Statystyki dotyczące kodu CN 7223 00 99
wykazały również, że klienci chińskich producentów skupieni
są w Zjednoczonym Królestwie, w którym przemysł unijny w zasadzie nie
jest obecny.
 Średnia cena (euro/MT) || 2009 || 2010 || 2011 || OD
 7223 00 19 || 2 974 || 3 286 || 3 436 || 2 995
 7223 00 99 || 765 || 1 458 || 1 472 || 1 320
 Źródło: Dane Eurostatu.
(93)     W odniesieniu do kodu CN
7223 00 19 analizy przeprowadzone na podstawie numeru kontrolnego
produktu wykazały, że zarówno producenci unijni jak i indyjscy
konkurują głównie w górnym segmencie rynku, na którym ceny mogą
być nawet do czterech razy wyższe niż ceny w dolnym segmencie
rynku w obrębie tego samego kodu CN[10].Zasadniczo zróżnicowanie cen
wiąże się z rodzajem produktu i zawartością niklu.
(94)     Jeśli chodzi o poziom cen
przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, należy podkreślić,
że począwszy od 2009 r. do OD, średnia cena chińskiego
przywozu była wyższa od średniej ceny przywozu po cenach
dumpingowych produktu objętego postępowaniem z Indii, co pokazuje
poniższa tabela, w której podana jest średnia cena wywozu towarów po
cenach dumpingowych z Indii objętych kodem CN 7223 00 19.
             Średnia cena (euro/MT) ||             2009 ||             2010 ||             2011 ||             OD ||             IP+1
             7223 00 19 ||             2974 ||             3286 ||             3436 ||             2995 ||             3093
             Źródło: Dane Eurostatu.
(95)     W OD średnia cena
chińskiego przywozu spadła po raz pierwszy poniżej ceny przywozu
towarów po cenach dumpingowych z Indii. Jednakże spadek ten był
tymczasowy, ponieważ chińskie ceny w roku następującym po
OD wzrosły i ich poziom ponownie przekroczył poziom cen indyjskich.
(96)     Co więcej, porównanie
między wielkością przywozu z Indii i wielkością
przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej wykazało, że w dowolnym
momencie badanego okresu, a w szczególności w OD, przywóz z Chińskiej
Republiki Ludowej był znacznie niższy od przywozu z Indii.
Wielkość przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej
kształtowała się zasadniczo na poziomie poniżej 50 %
całkowitej wielkości przywozu z Indii.
(97)     Tak więc nawet w
przypadku, gdyby przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej przyczyniał
się do szkody poniesionej przez przemysł unijny, nie mógłby on
mieć wpływu na sytuację przemysłu unijnego w takim stopniu,
aby przerwać związek przyczynowy między przywozem po cenach
dumpingowych z Indii a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
Dlatego też motyw 113 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych
zostaje potwierdzony.
6.2.3.     Konkurencja ze strony innych
producentów w Unii
(98)     Jedna ze stron
argumentowała, że słabe wyniki finansowe producentów unijnych
mogły zostać spowodowane konkurencją ze strony innych
producentów unijnych, którzy nie występowali jako skarżący lub
nie wsparli dochodzenia na początku postępowania.
(99)     Udział w rynku innych
producentów unijnych przedstawiał się następująco:
   || 2009 || 2010 || 2011 || OD
 Sprzedaż innych producentów unijnych w Unii (mln ton) || 34 926 || 55 740 || 55 124 || 55 124
 Wskaźnik (2009 = 100) || 100 || 160 || 158 || 158
 Udział w rynku innych producentów unijnych || 26.6% || 29.8% || 28.1% || 27.9%
 Źródło: Skarga i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu
(100)   Na producentów unijnych, którzy
nie występowali jako skarżący lub w sposób konkretny nie wsparli
dochodzenia, przypadało 44 % całkowitej wielkości sprzedaży
w Unii, o której mowa w motywie 86 rozporządzenia w sprawie ceł
tymczasowych. Ich wielkość sprzedaży wzrosła o 58 % od
szacunkowej ilości 34 926 ton w 2009 r. do 55 124 ton w badanym okresie.
Taki wzrost jest jednak stosunkowo niewielki w porównaniu ze wzrostem subsydiowanego
przywozu z Indii w tym samym okresie (+110 %). Co więcej, udział w
rynku wspomnianych producentów unijnych utrzymywał się w badanym
okresie na stosunkowo stałym poziomie i nie stwierdzono, by ich ceny
były niższe od cen objętych próbą producentów unijnych. W
związku z tym stwierdzono, że ich sprzedaż na rynku unijnym nie
przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł unijny.
6.3.        Wnioski w sprawie związku
przyczynowego
(101)   Wobec braku uwag, motywy od 121
do 124 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają
potwierdzone.
7.           Interes Unii
7.1.        Uwagi ogólne
(102)   Wobec braku uwag, motyw 125
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony.
7.2.        Interes przemysłu
unijnego
(103)   Wobec braku uwag, motywy od 126
do 133 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają
potwierdzone.
7.3.        Interes niepowiązanych
importerów
(104)   Wobec braku uwag, motywy od 142
do 144 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają
potwierdzone.
7.4.        Interes użytkowników
(105)   Po wprowadzeniu tymczasowych
środków siedmiu użytkowników i jedno stowarzyszenie użytkowników
skontaktowało się z Komisją i wyraziło zainteresowanie
współpracą w ramach dochodzenia. W następstwie
złożonego wniosku w kwietniu 2013 r. przesłano im kwestionariusze.
Jednakże jedynie dwóch użytkowników udzieliło odpowiedzi na
wszystkie pytania zawarte w kwestionariuszu. Ogółem na
współpracujących użytkowników przypadało w OD 12 %
całkowitej wielkości przywozu z Indii i 2,5 % całkowitej
konsumpcji w Unii; a użytkownicy ci zatrudniają 32 osoby
zaangażowane w produkcję produktów końcowych z wykorzystaniem
produktu objętego postępowaniem. Ekonomiczny wpływ środków
na użytkowników został poddany ponownej ocenie na podstawie nowych
danych podanych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu. W celu
weryfikacji dostarczonych informacji przeprowadzono wizytacje u dwóch
użytkowników.
(106)   Użytkownicy twierdzili,
że rentowność na poziomie 9 %, o której mowa w motywie 136
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych jest zbyt wysoka i nie jest
reprezentatywna dla przemysłu wykorzystującego produkt objęty
postępowaniem. Po otrzymaniu dodatkowych odpowiedzi na pytania zawarte w
kwestionariuszu ponownie obliczono średnią rentowność
wszystkich współpracujących użytkowników i ustalono, że
wynosi ona 2 % obrotu.
(107)   Stwierdzono również,
że w przypadku współpracujących użytkowników zakupy z Indii
stanowiły średnio 44 % całkowitych zakupów produktu
objętego postępowaniem, a Indie są jedynym źródłem
dostaw tylko dla dwóch współpracujących użytkowników. W OD
udział obrotów obejmujących produkt objęty postępowaniem
wynosił średnio 14 % całkowitych obrotów
współpracujących użytkowników.
(108)   Przyjmując najbardziej
pesymistyczny scenariusz dla rynku unijnego, tj. brak możliwości
przeniesienia wzrostu cen na sieć dystrybucji i dalsze dokonywanie zakupów
w Indiach w dotychczasowych ilościach, pod wpływem cła
rentowność użytkowników w przypadku działalności, w
której wykorzystuje się lub włącza produkt objęty
postępowaniem, spadłaby do poziomu, w którym użytkownicy
ponosiliby straty, osiągając (ujemną) rentowność
wynoszącą -0,6 %.
(109)   Komisja przyznaje, że
skutki krótko- i średnioterminowe będą poważniejsze dla
tych użytkowników, których cały przywóz pochodzi z Indii.
Jednakże takich przypadków jest stosunkowo niewiele (dwóch współpracujących
użytkowników). Co więcej, mają oni możliwość, pod
warunkiem współpracy ze strony indyjskiego producenta, wystąpienia z
wnioskiem o refundację na podstawie art. 11 rozporządzenia podstawowego,
jeśli zostaną spełnione wszystkie warunki takiej refundacji.
(110)   Niektórzy użytkownicy
ponownie wyrazili obawę, że środki mogą mieć
również wpływ na pewien rodzaj drutów niewytwarzanych w Europie, a
mianowicie rodzaje z tak zwanej serii 200, o czym mowa w motywie 139 rozporządzenia
w sprawie ceł tymczasowych. Zdaniem użytkowników brak produkcji w
Unii wynika z ograniczonego popytu oraz specyfiki procesu produkcji.
(111)   Dochodzenie wykazało
jednak, że taki rodzaj drutów ze stali nierdzewnej jest wytwarzany przez
przemysł unijny, a jego udział w rynku unijnym jest ograniczony.
Użytkownicy mają także możliwość korzystania z
alternatywnych źródeł dostaw z państw nieobjętych
środkami antydumpingowymi lub antysubsydyjnymi. Co więcej, w tych
samych celach można używać innych rodzajów drutów ze stali
nierdzewnej. W związku z tym wprowadzenie tych środków nie może
mieć znaczącego wpływu na rynek unijny i tych użytkowników.
W związku z tym twierdzenie to zostaje odrzucone.
(112)   Niektórzy użytkownicy
wskazali na dłuższy czas dostawy tego rodzaju produktu od producentów
unijnych w porównaniu do czasu dostawy produktu objętego
postępowaniem z Indii. Jednakże możliwość
magazynowania produktów przez sprzedawców i przedsiębiorców oraz szybka
ich dostępność nie podważa udokumentowanych informacji na
temat negatywnego wpływu przywozu po cenach dumpingowych. Oznacza to,
że powyższy argument należy odrzucić.
(113)   Biorąc pod uwagę
powyższe stwierdzenia, nawet jeśli środki wprowadzone w
odniesieniu do przywozu z Indii przypuszczalnie w większym stopniu
negatywnie wpłynęły na niektórych użytkowników niż na
innych, uznaje się, że ostatecznie rynek unijny skorzysta z
wprowadzenia środków. W szczególności uważa się, że
przywrócenie uczciwych warunków handlu na rynku unijnym umożliwiłoby
przemysłowi unijnemu dostosowanie cen do kosztów produkcji, utrzymanie
produkcji i zatrudnienia, odzyskanie uprzednio utraconego udziału w rynku
i skorzystanie ze wzrostu korzyści skali. Powinno to także
przyczynić się do osiągnięcia przez przemysł
odpowiedniej marży zysku, która umożliwi mu efektywne działanie
w perspektywie średnio- i długoterminowej. Równolegle poprawie
ulegnie ogólna sytuacja finansowa przemysłu. Ponadto w toku dochodzenia
ustalono, że środki będą mieć ogólnie ograniczony
wpływ na użytkowników i niepowiązanych importerów. Stwierdza
się zatem, że ogólna korzyść z wprowadzenia środków
wydaje się rekompensować wpływ na użytkowników produktu
objętego postępowaniem na rynku unijnym.
7.5.        Wnioski dotyczące
interesu Unii
(114)   W świetle powyższego
ocena zawarta w motywach 145 i 146 rozporządzenia w sprawie ceł
tymczasowych znajduje potwierdzenie.
8.           Ostateczne środki
antydumpingowe
8.1.        Poziom usuwający
szkodę
(115)   W przypadku jednego producenta
eksportującego obliczenie poziomu usuwającego szkodę
zostało skorygowane w dół w następstwie jego stwierdzenia,
że popełniono błędy pisarskie związane z kursem
wymiany walut w odniesieniu do niektórych transakcji, a także
związane z włączeniem do obliczeń transakcji wewnątrz
grupy. Wobec braku innych uwag, motywy od 148 do 151 rozporządzenia w sprawie
ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
(116)   Ten sam producent
eksportujący twierdził, że indyjski wywóz do Unii przeznaczony
jest dla hurtowników, natomiast sprzedaż dokonywana przez przemysł
unijny na rynku unijnym jest przeznaczona dla użytkowników końcowych
i że w związku z tym porównanie dokonane przez Komisję nie
dotyczyło odpowiedniego poziomu handlu. Dochodzenie wykazało jednak,
że indyjscy producenci eksportujący prowadzą sprzedaż dla
obu kategorii klientów oraz że konkurują z producentami unijnymi o te
same kategorie klientów.
8.2.        Wniosek dotyczący poziomu
usuwającego szkodę
(117)   Ponieważ ostateczny
margines cła antydumpingowego dla Macro Bars and Wires był na
poziomie de minimis, jak stwierdzono w motywie 51 powyżej, dla
przedsiębiorstwa tego nie wyliczono indywidualnego marginesu szkody.
(118)   Niniejszym potwierdza się
metodykę zastosowaną w rozporządzeniu w sprawie ceł
tymczasowych.
8.3.        Ostateczne środki
(119)   W świetle powyższego
oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, należy
nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na poziomie
wystarczającym do usunięcia szkody spowodowanej przez przywóz po
cenach dumpingowych, biorąc pod uwagę margines subsydiowania ustalony
w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 419/2013.
(120)   W związku z
powyższym, stawki cła antydumpingowego zostały ustalone poprzez
porównanie marginesów szkody do marginesów dumpingu, przy uwzględnieniu
marginesów subsydiowania przez odliczenie ich w pełni od odpowiedniego
marginesu dumpingu. W rezultacie ostateczne stawki cła antydumpingowego
są następujące:
 Przedsiębiorstwo || Margines dumpingu || Cło wyrównawcze || Margines szkody || Stawka ostatecznego cła antydumpingowego
 GARG Inox || 11,8 % || 3,4 % || 22,6 % || 8,4 %
 KEI Industries || 7,0 % || 0,0 % || 41,9 % || 7,7 %
 Macro Bars and Wires || 0,0 % || 3,4 % || 30,3 % || 0,0 %
 Nevatia Steel & Alloys || 4,1 % || 3,4 % || 23,8 % || 0,7 %
 Raajratna Metal Industries || 16,2 % || 3,7 % || 17,2 % || 12,5 %
 Grupa Venus || 11,6 % || 3,0 % || 23,4% || 8,6 %
 Viraj Profiles Vpl. Ltd. || 6,8 % || 0,0 % || 32,1 % || 6,8 %
 Współpracujące przedsiębiorstwa nieobjęte próbą || 8,4 % || 3,4 % || 23,7 % || 5,0 %
 Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa || 16,2 % || 3,7 % || 41.9 % || 12.5 %
(121)   Indywidualne stawki cła
antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w
niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie
ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem
sytuację stwierdzoną podczas dochodzenia, dotyczącą tych
przedsiębiorstw. Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od
ogólnokrajowego cła stosowanego względem „wszystkich pozostałych
przedsiębiorstw”) mają wyłączne zastosowanie do przywozu
produktów pochodzących z Indii i wytwarzanych przez konkretne wymienione
podmioty prawne. Przywożone produkty wytworzone przez inne
przedsiębiorstwa, które nie zostały konkretnie wymienione w
części normatywnej niniejszego rozporządzenia, łącznie
z podmiotami powiązanymi z przedsiębiorstwami konkretnie
wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i w odniesieniu do ich
produktów stosowane są stawki dla „wszystkich innych przedsiębiorstw”.
(122)   Jeden producent
eksportujący w Indiach zaoferował zobowiązanie cenowe zgodnie z
art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(123)   W ostatnich latach produkt
objęty dochodzeniem wykazywał znaczną zmienność cen,
dlatego nie można zastosować stałego zobowiązania cenowego.
W celu przezwyciężenia tego problemu, producent eksportujący z
Indii zaoferował klauzulę indeksacji, opierającą się
na kosztach surowców. W związku z tym należy zauważyć,
że ustalenie bezpośredniego związku między fluktuacją
cen produktu i indeksem nie było możliwe, dlatego indeksacji nie
uznaje się za właściwą metodę. Ponadto w toku
dochodzenia ustalono, że istnieją różne rodzaje produktu
objętego dochodzeniem, które nie są wyraźnie łatwe do
rozróżnienia i które znacznie różnią się ceną.
(124)   Dodać należy, że
producent eksportujący produkuje szeroką gamę wyrobów ze stali
nierdzewnej i mógłby sprzedawać te produkty tym samym klientom w Unii
Europejskiej za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw
handlowych. Stwarzałoby to poważne ryzyko wzajemnej kompensacji i
sprawiłoby, że skuteczna kontrola wypełniania zobowiązania
byłaby niezwykle trudna.
(125)   Z uwagi na powyższe
ustalenia Komisja uznała, że nie można przyjąć
zaoferowanego zobowiązania.
(126)   Wszelkie wnioski o zastosowanie
wspomnianej indywidualnej stawki cła antydumpingowego dla
przedsiębiorstwa (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych
podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą)
należy kierować do Komisji[11]
wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności
dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności
przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą
krajową i eksportową, wynikających np. z wyżej wspomnianej
zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub
sprzedażą. W razie potrzeby rozporządzenie nakładające
ostateczne cła antydumpingowe zostanie odpowiednio zmienione poprzez
aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z
indywidualnych stawek cła.
8.4.        Ostateczny pobór tymczasowych
ceł antydumpingowych
(127)   W świetle wielkości
ustalonych marginesów dumpingu oraz poziomu szkody poniesionej przez
przemysł UE uznaje się za konieczne dokonanie ostatecznego poboru, do
wysokości ostatecznie nałożonego cła, kwot zabezpieczonych
w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego
rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
9.           Niniejszym nakłada
się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz drutu ze stali
nierdzewnej zawierającego wagowo:
- 2,5 % lub więcej masy niklu, innego
niż drut zawierający 28 % lub więcej, ale nie więcej
niż 31 % masy niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż
22 % masy chromu,
- mniej niż 2,5 % masy niklu, innego
niż drut zawierający 13 % lub więcej, ale nie więcej
niż 25 % masy chromu i 3,5 % lub więcej, ale nie więcej niż
6 % masy aluminium,
obecnie objętego kodami CN 7223 00 19 i
7223 00 99 i pochodzącego z Indii.
10.         Stawka ostatecznego cła
antydumpingowego, mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed
ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i
wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa:
 Przedsiębiorstwo || Stawka celna (w %) || Dodatkowy kod TARIC
 Garg Inox, Bahadurgarh, Harijana i Pune, Maharasztra || 8,4 || B931
 KEI Industries Ltd, New Delhi || 7,7 || B925
 Macro Bars and Wires, Bombaj, Maharasztra || 0,0 || B932
 Nevatia Steel & Alloys, Bombaj, Maharasztra || 0,7 || B933
 Raajratna Metal Industries, Ahmedabad, Gudżarat || 12,5 || B775
 Venus Wire Industries Pvt. Ltd, Bombaj, Maharasztra || 8,6 || B776
 Precision Metals, Bombaj, Maharasztra || 8,6 || B777
 Hindustan Inox Ltd., Bombaj, Maharasztra || 8,6 || B778
 Sieves Manufacturer India Pvt. Ltd., Bombaj, Maharasztra || 8,6 || B779
 Viraj Profiles Ltd., Thane, Maharasztra i Bombaj, Maharasztra || 6,8 || B780
 Przedsiębiorstwa wymienione w załączniku || 5,0 || B781
 Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa || 12,5 || B999

11.         O ile nie określono
inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące
należności celnych.
Artykuł 2
W przypadku gdy jakikolwiek producent
eksportujący z Indii dostarczy Komisji przekonywujące dowody,
potwierdzające, że:
- nie dokonywał wywozu towarów opisanych
w art. 1 ust. 1 pochodzących z Indii w okresie objętym dochodzeniem
(od 1 kwietnia 2011 r. do 31 marca 2012 r.)
- nie jest powiązany z żadnym
eksporterem ani producentem podlegającym środkom wprowadzonym na mocy
niniejszego rozporządzenia; oraz
- faktycznie dokonał wywozu towarów
objętych postępowaniem, albo stał się stroną
nieodwołalnego zobowiązania umownego do wywozu znaczącej
ilości do Unii po okresie objętym dochodzeniem,
art. 1 ust. 2 może zostać zmieniony
poprzez dodanie nowego producenta eksportującego do wykazu w
załączniku I.
Artykuł 3
Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego
cła antydumpingowego, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 418/2013, na
przywóz drutu zawierającego:
- 2,5 % lub więcej masy niklu, innego
niż drut zawierający 28 % lub więcej, ale nie więcej
niż 31 % masy niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż
22 % masy chromu,
- mniej niż 2,5 % masy niklu, innego
niż drut zawierający 13 % lub więcej, ale nie więcej
niż 25 % masy chromu i 3,5 % lub więcej, ale nie więcej niż
6 % masy aluminium,
obecnie objętego kodami CN 7223 00 19 i
7223 00 99 i pochodzącego z Indii, zostają ostatecznie pobrane.
Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczne stawki cła
antydumpingowego zostają zwolnione.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK:
Indyjscy współpracujący producenci eksportujący nieobjęci
próbą
Dodatkowy kod TARIC B781
 Nazwa przedsiębiorstwa || Miejscowość
 Bekaert Mukand Wire Industries || Lonand, Tal. Khandala, Satara Distrykt, Maharasztra
 Bhansali Bright Bars Pvt. Ltd. || Bombaj, Maharasztra
 Bhansali Stainless Wire || Bombaj, Maharasztra
 Chandan Steel || Bombaj, Maharasztra
 Drawmet Wires || Bhiwadi, Rajastan
 Jyoti Steel Industries Ltd. || Bombaj, Maharasztra
 Mukand Ltd. || Thane
 Panchmahal Steel Ltd. || Dist. Panchmahals, Gudżarat
[1]               Dz.U. L 343
z 22.12.2009, s. 51.
[2]               Dz.U. L
126 8.5.2013, s. 1
[3]               Dz.U. L
126 z 8.5.2013, s. 19.
[4]               Dz.U. L
240 z 7.9.2013, s. 1.
[5]               Dz.U. C
240 z 10.8.2012, s. 6.
[6]               Sprawa
C-595/11 Steinet [2013] jeszcze nieopublikowana.
[7]               Sprawa
T-170/94 Shanghai Bycicles [1997], Rec. II-1383, pkt 64.
[8]               Sprawa
T-210/95 European Fertilizer Manufacturer's Association (EFMA) przeciwko
Radzie, [1999] Rec. II-3291, pkt 60
[9]               Rozporządzenie
Rady (WE) nr 383/2009 z dnia 5 maja 2009 r. nakładające ostateczne
cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła
tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych drutów i skrętek
ze stali niestopowej do wyrobu kabli sprężających i strun
sprężających (druty i skrętki PSC) pochodzących z
Chińskiej Republiki Ludowej, Dz.U. L 118 z 13.5.2009, s. 1; rozporządzenie
Komisji (UE) nr 1071/2012 z dnia 14 listopada 2012 r. nakładające
tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz gwintowanych łączników
rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących
z Chińskiej Republiki Ludowej, Dz.U. L 318 z 15.11.2012, s. 10; rozporządzenie
Komisji (UE) nr 845/2012 z dnia 18 września 2012 r. nakładające
tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych powlekanych
organicznie produktów ze stali pochodzących z Chińskiej Republiki
Ludowej, Dz.U. L 252 z 19.9.2012, s. 33
[10]             Jednakże
należy zauważyć, że zarówno przemysł unijny jak i
indyjscy producenci eksportujący są również obecni w dolnym
segmencie rynku, chociaż w mniejszym stopniu.
[11]             European
Commission, Directorate-General for Trade, Directorate H, 1049 Brussels,
Belgia.