Ważna informacja prawna

|

52007PC0803(02)

Wniosek decyzja Rady dotycząca wytycznych w sprawie polityki zatrudnienia państw członkowskich (zgodnie z art. 128 Traktatu WE)  /* KOM/2007/0803 wersja ostateczna */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 11.12.2007KOM(2007) 803 wersja ostatecznaCZĘŚĆ IKOMUNIKAT KOMISJI DO RADY EUROPEJSKIEJSprawozdanie strategiczne na temat odnowionej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia: rozpoczęcie nowego etapu (2008-2010) Utrzymanie tempa zmianUtrzymanie tempa zmianOD ODNOWIENIA STRATEGII LIZBOńSKIEJ W 2005 R. I JEJ NOWEGO UKIERUNKOWANIA NA WZROST GOSPODARCZY I ZATRUDNIENIE EUROPA PRZESZłA DłUGą DROGę. SPOSÓB FUNKCJONOWANIA UNII ULEGł ZNACZąCYM I TRWAłYM ZMIANOM. ŚCISłE PARTNERSTWO MIęDZY PAńSTWAMI CZłONKOWSKIMI I KOMISJą ORAZ JASNY PODZIAł ODPOWIEDZIALNOśCI UMOżLIWIłY WYKONANIE DUżEGO KROKU NAPRZÓD.Rezultaty są już widoczne. Gospodarka funkcjonuje dużo lepiej niż w 2005 r. Wskaźniki wzrostu są bardzo dobre. W ciągu ostatnich dwóch lat powstało prawie 6,5 mln miejsc pracy. Oczekuje się, że do 2009 r. powstanie kolejnych 5 mln miejsc pracy. Za tymi liczbami kryją się miliony Europejczyków, którym udało się wyjść z bezrobocia i zmienić swoje życie na lepsze.Oczywiście niektóre elementy obecnej dobrej koniunktury mają charakter cykliczny. Jednak reformy strukturalne przeprowadzone przez państwa członkowskie i Unię w ramach strategii lizbońskiej w ciągu ostatnich kilku lat przyczyniły się do zmian, które są najlepszą ochroną przed cyklicznymi pogorszeniami koniunktury.Strategia lizbońska jest instrumentem UE, który towarzyszy zmianom. Strategia jest przez to ważną częścią odpowiedzi Unii na globalizację, pomagającą Europejczykom kształtować związane z globalizacją nowe wyzwania i możliwości.Reformy mogą być trudne, a czasami niepopularne. W obliczu obecnych potrzeb droga reform jest jednak jedynym rozwiązaniem. Dotychczasowy sukces powinien zmobilizować nas do kontynuowania wysiłków na następnym etapie strategii.Oznacza to konieczność utrzymania obecnego tempa reform. Zbyt wielu Europejczyków wciąż nie ma pracy. Nadal nie oferujemy jeszcze najlepszych warunków do prowadzenia działalności gospodarczej. Widoczne są również różnice między państwami członkowskimi w zakresie wspierania badań, rozwoju i innowacji, a wkład sektora prywatnego jest nadal niewystarczający. Dopiero zaczęliśmy transformację UE w gospodarkę niskoemisyjną. Ze względu na ryzyko zwolnienia tempa światowego wzrostu gospodarczego, konieczne jest kontynuowanie reform i zwiększenie odporności naszej gospodarki.Strategia lizbońska wymaga silnego przywództwa. Gdy Unia obejmuje to przywództwo, pociąga to za sobą działania. Priorytetowe działania ustalone przez Radę Europejską na szczycie wiosennym w 2006 r. stały się źródłem prawdziwych impulsów. Obecnie w większości państw członkowskich otworzenie firmy jest dużo łatwiejsze i szybsze. Osiągnięto porozumienie w sprawie wspólnych zasad stosowania flexicurity , czyli modelu polegającego na elastyczności i pewności zatrudnienia. Doda nam to nowego politycznego rozmachu.Musimy ten rozmach wykorzystać i skoncentrować się na kilku ambitnych działaniach. Oto kilka przykładów możliwych wspólnych działań:-  ograniczenie liczby uczniów przedwcześnie opuszczających szkołę i zapewnienie, aby w dobie globalizacji nikt nie pozostał w tyle;-  wyposażenie Europy w „piątą swobodę” – swobodny przypływ wiedzy, aby mogła wykorzystać swój kreatywny potencjał;-  rozbudowanie szybkiego internetu, aby stymulować innowacyjność i w dobie internetu utrzymać Europę w czołówce w tej dziedzinie;-  wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw przez przyjęcie Europejskiej karty małych przedsiębiorstw;-  znaczące poprawienie efektywności energetycznej w naszych budynkach i wykorzystanie olbrzymich budżetów na zamówienia publiczne, aby przeforsować konieczne zmiany;-  wzmocnienie trójkąta wiedzy „edukacja-badania-innowacje”, np. przez utworzenie Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii (EIT) oraz podejmowanie wspólnych inicjatyw technologicznych (JTI).Europa ma jedyną w swoim rodzaju możliwość transformacji w kreatywną, nowoczesną i innowacyjną gospodarkę o niskiej emisji dwutlenku węgla, z wysoko wykwalifikowanymi pracownikami i wysokiej jakości systemem kształcenia, opartą na modelu socjalnym. Dzięki m.in. strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia Europejczycy będą mogli żyć w społeczeństwie szans, dostępu i solidarności, w którym będziemy korzystali z naszej otwartości na świat i kształtowali globalizację tak, aby uwzględniała ona europejskie wartości.José Manuel BARROSOBruksela, dnia 11 grudnia 2007 r.SPIS TREŚCI1. Wprowadzenie 52. Reformy strukturalne przeprowadzone w trakcie pierwszego etapu strategii lizbońskiej (2005-2008) 63. Pogłębienie strategii lizbońskiej na pryszłym etapie 83.1. Kontynuacja reform na poziomie państw członkowskich 83.2. Wzmocnienie koordynacji polityki ekonomicznej 93.3. Reformy konieczne na poziomie Wspólnoty, w tym wspólnotowy program lizboński 93.4. Opracowanie planu działań zewnętrznych 103.5. Opracowanie skutecznej polityki dzięki połączeniu działań krajowych, wspólnotowych i międzynarodowych 114. Działania w czterech obszarach priorytetowych 124.1. Inwestowanie w kapitał ludzki i modernizacja rynku pracy 124.2. Uwolnienie potencjału gospodarczego, szczególnie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) 144.3. Inwestycje w wiedzę i innowacje 154.4. Energia i zmiany klimatyczne 175. Kontynuacja działań po wiosennym szczycie Rady Europejskiej w 2008 r. 191. WPROWADZENIEWraz ze wznowieniem strategii lizbońskiej w 2005 r. Unia Europejska i jej państwa członkowskie zobowiązały się do nowego partnerstwa mającego na celu zapewnienie zrównoważonego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.Prawie trzy lata później rezultaty tego partnerstwa są wyraźnie widoczne. Wzrost gospodarczy zwiększył się z poziomu 1,8% w 2005 r. i oczekuje się, że osiągnie 2,9% w 2007 r. i 2,4% w 2008 r. Wprawdzie wiele elementów obecnej dobrej koniunktury ma charakter cykliczny, ale reformy strukturalne państw członkowskich również się do niej przyczyniły. W ciągu ostatnich dwóch lat powstało prawie 6,5 mln miejsc pracy. Oczekuje się, że do 2009 r. powstanie następne 5 mln miejsc pracy. Oczekiwany jest również spadek stopy bezrobocia poniżej 7% – najniższego poziomu bezrobocia od połowy lat 80-tych. Natomiast stopa zatrudnienia – obecnie na poziomie 66% – znacznie zbliżyła się do ogólnego celu strategii lizbońskiej wyznaczonego na poziomie 70%. Po raz pierwszy w tej dekadzie znaczny wzrost zatrudnienia szedł w parze z silnym wzrostem produktywności. Widoczny jest wzrost poziomu życia w państwach członkowskich, które ostatnio wstąpiły do UE.Jednak nie wszystkie państwa członkowskie przeprowadziły reformy z taką samą determinacją. W niektórych dziedzinach, takich jak otwarcie rynków i zapobieganie segmentacji rynku pracy, reformy opóźniają się. Jednocześnie pogarszają się ogólne warunki gospodarcze w wyniku spowolnienia tempa wzrostu gospodarczego w skali światowej, problemów na rynkach finansowych oraz wzrostu cen surowców.Na nieformalnym szczycie Rady Europejskiej w Lizbonie w październiku 2007 r. szefowie państw i rządów dyskutowali na temat europejskiej reakcji na globalizację[1]. Potwierdzili również istotną rolę odnowionej strategii lizbońskiej i wezwali do pogłębienia w następnym etapie zawartych w niej reform. Podkreślili również, że UE powinna wykorzystać strategię w celu nadania globalizacji kształtu zgodnego z unijnymi wartościami i interesami. Unijny model rozwoju, łączący konkurencyjność z zasadami solidarności i zrównoważonego rozwoju, oraz długie doświadczenie Unii w zakresie integracji ekonomicznej mogą być głównymi atutami w dobie globalizacji. Wraz z podpisaniem traktatu lizbońskiego UE rozpocznie nowy etap. Po rozwiązaniu głównych kwestii instytucjonalnych, UE może skierować swoją uwagę na zagadnienia, które bezpośrednio dotyczą codziennego życia jej obywateli.W pierwszej części niniejszego komunikatu na wiosenny szczyt Rady Europejskiej w 2008 r. zaprezentowano wnioski Komisji mające na celu kontynuowanie strategii. Oprócz podkreślenia znaczenia stabilności makroekonomicznej, w komunikacie położono nacisk na konieczność przeprowadzenia pozostałych reform w celu wzmocnienia podstaw służących utrzymaniu solidnego wzrostu gospodarczego w przyszłości oraz pomocy UE w przeciwstawieniu się niekorzystnym trendom w gospodarce światowej.Druga część zawiera ocenę postępów dokonanych przez każde państwo członkowskie (i obszar euro) we wdrażaniu własnego krajowego programu reform oraz szczególnych zaleceń dla każdego państwa przyjętych przez Radę[2]. Część trzecia jest dokumentem towarzyszącym zawierającym szczegółową ocenę postępów w poszczególnych obszarach polityki[3]. Pakiet lizboński zawiera ponadto: (1) wniosek w sprawie zalecenia Rady dotyczącego aktualizacji szczególnych zaleceń dla poszczególnych państw oraz punkty wymagające szczególnej uwagi; (2) wniosek w sprawie zalecenia Rady dotyczącego potwierdzenia zintegrowanych wytycznych na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia; (3) nowy wspólnotowy program lizboński oraz (4) analizę zmiany przeznaczenia środków z funduszy strukturalnych w celu wsparcia wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.2. Reformy strukturalne przeprowadzone w trakcie pierwszego etapu strategii lizbońskiej (2005-2008)Mimo że istnieje szerokie porozumienie w sprawie koniecznych działań, tempo ich podejmowania jest różne. Od 2005 r. wszystkie państwa członkowskie przeprowadziły istotne reformy, ale niektóre z państw potraktowały to wyzwanie w sposób bardziej zdecydowany. W ciągu ostatnich 12 miesięcy dostrzegalne były oznaki „zmęczenia reformami”.Jako sukces należy odnotować zmniejszenie deficytu budżetowego z 2,5% PKB w 2005 r. do przewidywanego 1,1% w 2007 r., podczas gdy dług publiczny zmniejszył się z 62,7% w 2005 r. do trochę poniżej 60% w 2007 r. Jednak nie wykorzystano w pełni możliwości, jakie stworzyły warunki stosunkowo dynamicznego wzrostu gospodarczego dla zmniejszenia deficytów strukturalnych, szczególnie w obszarze euro.W niektórych państwach członkowskich lepszym warunkom wzrostu gospodarczego towarzyszyło stopniowe powstawanie nierównowagi, widoczne w dużym deficycie rachunków bieżących i oznakach przegrzania, utracie konkurencyjności, wzrastającym zadłużeniu gospodarstw domowych oraz gwałtownym wzroście cen nieruchomości.Euro stało się kotwicą stabilności. Ułatwiło funkcjonowanie wspólnego rynku z korzyścią dla obszaru euro oraz UE jako całości. Szacowany potencjalny wskaźnik wzrostu PKB w obszarze euro zwiększył się od 2005 r. o 0,2 punktu procentowego do 2,25%, co jest częściowo rezultatem reform strukturalnych.Wzrost produktywności wynosił w 2006 r. 1,5%, w porównaniu do rocznego wskaźnika wzrostu w wysokości 1,2% w latach 2000-2005. Europa nadal pozostaje jednak w tyle za innymi wiodącymi gospodarkami, zarówno pod względem inwestycji w technologie informacyjno-komunikacyjne, jak i pod względem wykorzystania tych technologii w celu zwiększenia produktywności. Otwarcie usług i przemysłów sieciowych na konkurencję odbywa się powoli, a najważniejsze przeszkody przy wchodzeniu na rynek nie zostały usunięte. Niektóre państwa członkowskie mają opóźnienia we wdrażaniu dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego. Także starania o ulepszenie ram prawnych w zakresie własności intelektualnej i przemysłowej oraz przyspieszenie normalizacji pozostały bezowocne.Agenda UE dotycząca lepszych uregulowań prawnych jest stopniowo wdrażana, ale wiele państw członkowskich nie wprowadziło jeszcze koniecznych instrumentów, w tym oceny skutków nowych aktów prawnych oraz metod oceny i zmniejszania obciążeń administracyjnych.Otwarcie działalności gospodarczej w prawie wszystkich państwach członkowskich stało się prostsze i tańsze. Europa jako całość nie posiada jednak jeszcze dynamicznej kultury przedsiębiorczości. Zbyt często starania mające na celu poprawę warunków prowadzenia działalności gospodarczej mają charakter pojedynczych działań, mimo że są częścią zintegrowanej strategii, która ma ułatwić rozwój MŚP. Wiele państw członkowskich wyznaczyło wprawdzie cele i tym samym zobowiązało się do znacznego zwiększenia inwestycji w badania i rozwój, co pozwoliłoby UE zrealizować wyznaczony na 2010 r. cel wysokości inwestycji przeznaczonych na badania i rozwój na poziomie 3% PKB; ambicje te nie mają jednak odzwierciedlenia w rzeczywistości.Wzrost zatrudnienia jest znaczny, chociaż nie wszystkie regiony i grupy ludności skorzystały z niego w tym samym stopniu. Wiele państw członkowskich rozpoczęło reformy swoich systemów emerytalnych i przedemerytalnych. Przyczyniło się to do znacznego i trwałego wzrostu stopy zatrudnienia starszych pracowników, mimo że cel 50% jest jeszcze dość odległy. Znacznie wzrosła stopa zatrudnienia kobiet (na poziomie 57,2% i zbliża się do wyznaczonego celu 60%), ale państwa członkowskie powinny podjąć dalsze starania w celu promowania równości płci na rynku pracy.Około połowa państw członkowskich podjęła lub właśnie podejmuje działania w oparciu o model flexicurity , polegający na łączeniu elastyczności i pewności zatrudnienia. Reakcje polityczne są . Trwa proces zmian od pasywnego do aktywnego rynku pracy. Państwa członkowskie reformują systemy zabezpieczenia społecznego, w szczególności przez zmiany w swoich systemach podatkowych i systemach świadczeń socjalnych, aby zrównoważyć prawa i obowiązki w tym zakresie. Wprowadzono bardziej elastyczne umowy o pracę dla niektórych kategorii pracowników (np. dla nowych pracowników), ale mechanizm ten nie został wystarczająco wsparty możliwością nabycia nowych umiejętności, co pomogłoby pracownikom lepiej poruszać się na rynku pracy. Trudniejszemu zadaniu, polegającemu na reformie przepisów regulujących inne rodzaje umów, poświęcono niewiele uwagi. W rezultacie utrzymuje się segmentacja wielu rynków pracy, na których osoby zatrudnione posiadają dobą ochronę, natomiast osoby zatrudnione na czas określony mają niepewne perspektywy.Także strategia uczenia się przez całe życie jest wdrażana w dużo mniejszym stopniu niż jest to konieczne, w szczególności wśród osób o niższym wykształceniu, które najbardziej potrzebują takich programów. Oferta edukacyjna i szkoleniowa nie jest jeszcze wystarczająco dostosowana do potrzeb rynku pracy.Unia Europejska poczyniła pierwsze kroki w kierunku przekształcenia się w społeczeństwo o niskiej emisji dwutlenku węgla. Poczynione zostały postępy w realizacji ogólnych celów z Kioto, a na szczycie Rady Europejskiej wiosną 2007 r. UE zobowiązała się do osiągnięcia ambitnych celów redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz większego wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych do 2020 r.Szczegółowy opis postępów poczynionych na poziomie państw członkowskich znajduje się w części II niniejszego komunikatu.3. Pogłębienie strategii lizbońskiej na pryszłym etapieMimo że gospodarka jest w lepszej kondycji niż w 2005 r., UE rozpoczyna nowy etap strategii lizbońskiej w warunkach wolniejszego wzrostu gospodarczego w skali światowej, ryzyka spowodowanego problemami na rynkach finansowych oraz wzrastających cen ropy naftowej i surowców. Nadszedł czas podjęcia decyzji o pogłębieniu wdrażania strategii lizbońskiej, aby umocnić zaufanie oraz podstawy ekonomiczne, co pozwoli lepiej sprostać ewentualnemu pogorszeniu się koniunktury gospodarczej.3.1. Kontynuacja reform na poziomie państw członkowskichNajważniejszym wyzwaniem dla państw członkowskich na przyszłym etapie strategii jest przeprowadzenie pozostałych reform, szczególnie w tych dziedzinach, które zostały wyszczególnione w zaleceniach dla poszczególnych krajów oraz w punktach wymagających szczególnej uwagi.Wychodząc z założenia, że rezultaty przeprowadzonych reform dają się zaobserwować dopiero po pewnym czasie, Komisja proponuje pozostawienie obecnych zaleceń w niezmienionej postaci i doprecyzowanie ich w świetle postępów poczynionych od ich przyjęcia wiosną 2007 r.Aby osiągnąć optymalny wpływ na wzrost gospodarczy i zatrudnienie, ponad 60% środków[4] w programach nowej generacji w ramach polityki spójności UE musi być przeznaczonych na wsparcie krajowych programów reform. W latach 2007-2013 na realizację celu spójności zostanie udostępnionych 347 mld EUR. Suma ta zostanie uzupełniona o krajowe środki publiczne i prywatne w wysokości 160 mld EUR. Ogółem do roku 2013 głównie na wspieranie krajowych programów reform co roku będzie przeznaczana suma w wysokości 70 mld EUR. Etap programowania został zakończony i obecnie należy zapewnić, aby wydatki zostały przeznaczone na wyznaczone cele, a nie przekierowane do mniej ważnych obszarów priorytetowych.Władze lokalne i regionalne zostały już aktywnie włączone w realizację odnowionej strategii lizbońskiej w trakcie programowania i wdrażania programów dotyczących spójności. Konieczne są jednak dalsze starania mające na celu wzmocnienie szerokiego zaangażowania osób zainteresowanych oraz zwiększenie wymiany doświadczeń, pomysłów i dobrych praktyk, co jest głównym atutem strategii. W tym kontekście Komisja z zadowoleniem przyjmuje szczególnie duże zainteresowanie Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów monitorowaniem zwiększającego się zaangażowania osób zainteresowanych strategią.3.2. Wzmocnienie koordynacji polityki ekonomicznejGospodarki państw członkowskich są od siebie w dużym stopniu uzależnione. Mogą też odnieść duże korzyści, jeżeli rozwój będzie przebiegał w tym samym kierunku, a reformy zostaną czasowo dostosowane. Sprawdził się nowy sposób realizacji strategii lizbońskiej, kładący nacisk na partnerstwo między UE a państwami członkowskimi. Zintegrowane wytyczne są głównym instrumentem ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej w ramach odnowionej strategii. Stanowią one ogólne ramy, w których państwa członkowskie, znajdujące się w różnych stadiach rozwoju i posiadające różne systemy zabezpieczenia społecznego oraz ramy instytucjonalne, mogą realizować własne krajowe programy reform i są wystarczająco szerokie, aby umożliwić dostosowania ze względu na zmiany polityczne. Istnieje szerokie porozumienie między państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami dotyczące kwestii pozostawienia zaleceń w niezmienionym stanie i skoncentrowania się na ich wdrożeniu[5].Z tych powodów Komisja proponuje potwierdzenie obecnej wersji zaleceń na kolejny etap strategii lizbońskiej oraz aktualizację uzasadnienia, które przedstawia kontekst, w jakim zalecenia te będą stosowane. Oznacza to, np. położenie większego nacisku na działania mające na celu zwiększenie inwestycji w kapitał ludzki oraz modernizację rynku pracy. Państwa członkowskie powinny dokonać przeglądu krajowych programów reform w celu ich aktualizacji oraz kontynuować na szeroką skalę angażowanie zainteresowanych osób w rozwój i wdrażanie tych programów.Doświadczenia ostatnich trzech lat pokazują konieczność dalszego wzmocnienia koordynacji reform. Komisja proponuje więc, aby państwa członkowskie przeprowadziły w Radzie debatę na temat swoich odpowiedzi w ramach poszczególnych obszarów polityki na zalecenia dla poszczególnych krajów oraz na punkty wymagające szczególnej uwagi jako część procesu wielostronnej kontroli. Aby nadać tej debacie strukturę, każde państwo członkowskie powinno przygotować plan działań jako część swojego sprawozdania z realizacji, w którym przedstawi działania, które zamierza podjąć, aby wdrożyć zalecenia i/lub punkty wymagające szczególnej uwagi.Ponadto bardzo korzystne byłoby koordynowanie reform w obszarze euro. Sprawozdanie na temat funkcjonowania Unii Gospodarczej i Walutowej, które Komisja zamierza przedstawić przed latem 2008 r. w dziesiątą rocznicę Unii, będzie zawierało wnioski na temat bardziej skutecznej koordynacji obszaru euro i zarządzania nim.3.3. Reformy konieczne na poziomie Wspólnoty, w tym wspólnotowy program lizbońskiNowy wspólnotowy program lizboński jest wkładem Wspólnoty w odnowioną strategię lizbońską. Powinien on być traktowany jako odpowiednik krajowych programów reform, określający te działania Wspólnoty, które będą najlepiej wspierać reformy przeprowadzane przez państwa członkowskie i będą miały największy wpływ na wzrost gospodarczy i zatrudnienie. Niektóre środki zawarte we wspólnotowym programie lizbońskim muszą zostać przyjęte tylko przez Komisję, jednak większość środków będzie musiała zostać przyjęta na zasadzie pierwszeństwa zarówno przez Radę jak i Parlament. Konieczna jest wspólna wola polityczna wszystkich instytucji UE, aby na następnym etapie osiągnąć porozumienie w sprawie tych środków oraz ożywić wzrost gospodarczy i zatrudnienie. Cały wspólnotowy program lizboński zostanie przedstawiony w odrębnym komunikacie.Na poziomie Wspólnoty konieczne jest usunięcie luk we wspólnym rynku, w szczególności w zakresie usług, aby reformy przeprowadzone w państwach członkowskich przyniosły pełne korzyści. Komisja przedstawiła swoją wizję wspólnego rynku w XXI wieku[6]. Niektóre z zaproponowanych działań będą realizowane w ramach wspólnotowego programu lizbońskiego. Mają one na celu wzmocnienie pozycji konsumentów i małych przedsiębiorstw oraz poprawę wdrażania i egzekwowania przepisów dotyczących rynku wewnętrznego przez tworzenie „centrów rynku wewnętrznego” w państwach członkowskich oraz monitorowanie rozwoju cen towarów konsumpcyjnych. Egzekwowanie ustawodawstwa dotyczącego ochrony praw konsumentów umożliwiłoby konsumentom wybór producentów i promowałoby tym samym konkurencyjność.3.4. Opracowanie planu działań zewnętrznychUnia Europejska musi wprawdzie chronić swoich obywateli, swoje interesy i swoje wartości, ale protekcjonizm nie jest właściwym rozwiązaniem. Jesteśmy jednym z największych światowych importerów, eksporterów i inwestorów, nasza gospodarka jest otwarta, co oznacza, że przemysł dysponuje tańszymi czynnikami produkcji, konsumenci korzystają z niskich cen i większych możliwości wyboru, przedsiębiorcy muszą zwiększać swoją konkurencyjność i powstaje wiele nowych inwestycji.Globalizacja wyznacza ramy, w których strategia lizbońska jest realizowana, dlatego należy ją wyraźnie uwzględnić w procesie realizacji. Cel ten można osiągnąć na kilka sposobów:-  Unia powinna wykorzystać wszystkie środki, jakimi dysponuje i zapewnić, aby jej otwartość została utrzymana i zrekompensowana wzrastającą otwartością rynków państw trzecich dla przedsiębiorców z UE.Negocjacje wielostronne, w szczególności zakończona sukcesem Dauhańska runda handlowa, oraz obecnie obowiązujące dwustronne umowy handlowe muszą zostać wykorzystane do otwarcia nowych możliwości rynkowych oraz usunięcia ceł i innych barier handlowych[7]. Negocjacje powinny zostać także wykorzystane do promowania ogólnych reguł, których stosowanie wspiera wysokie standardy ochrony socjalnej i ochrony środowiska. Ponadto Komisja będzie przygotowywała roczne sprawozdania na temat dostępu do rynku i wskazywała państwa oraz sektory, gdzie nadal istnieją poważne bariery. Powinno to prowadzić do konsultacji z państwami, których kwestie te będą dotyczyły. Jeżeli problemy te nie zostaną rozwiązane, należy rozważyć zastosowanie wspólnotowych instrumentów handlowych i/lub podjęcie działań w ramach Światowej Organizacji Handlu. Szczególną uwagę należy zwrócić na poprawę dostępu do rynków zamówień publicznych, egzekwowanie praw własności intelektualnej, uczciwą konkurencję, a także dostęp do rynku dla MŚP.-  Unia powinna odnowić dialog strategiczny z najważniejszymi krajami trzecimi w celu wypracowania rozwiązań korzystnych dla obu stron, promowania wyższych standardów oraz większej spójności uregulowań prawnych.Dzięki doświadczeniu zdobytemu w tworzeniu rynku wewnętrznego, UE może udostępnić swoim najważniejszym partnerom szczególną wiedzę (np. w zakresie integracji rynku, zabezpieczenia społecznego, zatrudnienia i praw pracowników, opieki zdrowotnej, ochrony środowiska naturalnego, zasad konkurencji, ceł), którą mogą oni z korzyścią zastosować, natomiast w trakcie negocjacji można wypracować rozwiązania w obszarach, które mają strategiczne znaczenie dla UE (np. dostęp do rynku, energia, zmiany klimatyczne, sterowanie migracją, godna praca, standardy technologiczne i prawa własności intelektualnej, polityka w obszarze małych i średnich przedsiębiorstw). Powinny zostać opracowane nowe rozwiązania, uwzględniające specyficzne uwarunkowania każdego partnera, takie jak niedawno utworzona Transatlantycka Rada Gospodarcza. Szczególną uwagę należy zwrócić na kraje sąsiadujące z Unią.3.5. Opracowanie skutecznej polityki dzięki połączeniu działań krajowych, wspólnotowych i międzynarodowychRada Europejska na szczycie wiosną 2006 r. przyjęła cztery obszary priorytetowe odnowionej strategii lizbońskiej (wiedza i innowacja, uwolnienie potencjału gospodarczego, inwestycje w kapitał ludzki i modernizacja rynku pracy, energia/zmiany klimatyczne). Obszary te są ze sobą powiązane, a podejmowanie równoczesnych działań w tych obszarach stworzy zintegrowane podejście polityczne.W każdym z czterech obszarów Rada Europejska na szczycie wiosną 2006 r. przyjęła ograniczoną liczbę specjalnych, konkretnych działań, które zostaną podjęte do końca pierwszego etapu. Wskaźnik działań przeprowadzonych z sukcesem jest wysoki. W prawie wszystkich państwach członkowskich możliwe jest na przykład otworzenie działalności gospodarczej w ciągu tygodnia i załatwienie wszystkich formalności w „jednym okienku”. Osiągnięto porozumienie w sprawie wspólnych zasad dotyczących flexicurity , czyli równowagi między elastycznością i pewnością zatrudnienia. W następstwie decyzji Rady Europejskiej, wyznaczającej cel na poziomie 25%, duży nacisk położono na zmniejszenie obciążeń administracyjnych. Przykłady te pokazują, że strategia lizbońska może przynieść bezpośrednie i wymierne korzyści przedsiębiorcom i obywatelom. Wszystko to tworzy solidny fundament, służący Radzie Europejskiej jako podstawa do impulsów zachęcających do wdrażania strategii przez przyjęcie ograniczonej liczby dalszych działań, które zostaną podjęte do 2010 r.Odnowiona strategia lizbońska bazuje na modelu partnerstwa, którego podstawą jest założenie, według którego władze każdego szczebla muszą wnieść pełny wkład, aby podołać wspólnemu wyzwaniu. Obszary priorytetowe stanowią sposób integracji działań na różnych szczeblach. Jeżeli takie działania będą podejmowane przez państwa członkowskie, powinny one zostać uwzględnione w krajowych programach reform, natomiast jeżeli będą podejmowane na poziomie Wspólnoty, powinny zostać przeprowadzone w ramach wspólnotowego programu lizbońskiego. Ponadto wiele takich działań może zostać zrealizowanych tylko jeżeli będzie im towarzyszyła odpowiednia polityka zewnętrzna, formowana tak, aby pomagała UE kształtować proces globalizacji i korzystać z możliwości, które globalizacja oferuje.4. Działania w czterech obszarach priorytetowych4.1. Inwestowanie w kapitał ludzki i modernizacja rynku pracyModel flexicurity dąży do równowagi między elastycznością i pewnością zatrudnienia na rynku pracy. Celem tego modelu jest zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu pewności zatrudnienia, tj. możliwości łatwego znalezienia dobrego zatrudnienia na każdym etapie ich życia zawodowego. Pomoże to zarówno pracodawcom jak i pracownikom wykorzystać możliwości wynikające z globalizacji. Po osiągnięciu porozumienia między partnerami społecznymi Rada Europejska została wezwana do poparcia wniosku Komisji w sprawie wspólnych zasad dotyczących flexicurity [8]. Państwa członkowskie powinny teraz wdrożyć te zasady, dostosowując je do swoich szczególnych uwarunkowań.Olbrzymie znaczenie mają usilne starania mające na celu zwalczanie ubóstwa i wykluczenia społecznego, a także integrację osób znajdujących się na marginesie rynku pracy, szczególnie przez aktywną politykę integracyjną. Zmniejszenie ubóstwa jest centralną kwestią odnowionej strategii lizbońskiej, gdyż podkreśla ona znaczenie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz przewiduje środki mające na celu podwyższenie kompetencji pracowników, przestrzeganie zasady równych szans, odpowiednią ochronę socjalną oraz tworzenie dobrych miejsc pracy. Należy zwłaszcza wspierać pracowników nisko wykwalifikowanych, migrantów oraz osoby niepełnosprawne, przede wszystkim poprzez promowanie podnoszenia kwalifikacji.Inwestowanie w kształcenie ogólne i zawodowe przez całe życie ma nie tylko decydujące znaczenie dla sukcesu Europy w dobie globalizacji, lecz jest również najskuteczniejszą metodą zwalczania nierówności i ubóstwa. Już w bardzo wczesnym wieku dzieci rozwijają ważną przez całe życie zdolność przyswajania wiedzy. Później w szkole podstawowej i średniej umiejętność czytania staje się narzędziem dalszego rozwoju. Jednak jeden na pięciu piętnastolatków w Europie nie potrafi wystarczająco dobrze czytać. Co szósty uczeń w wieku od 18 do 24 lat opuszcza szkołę tylko z dyplomem szkoły średniej I stopnia (gimnazjum). Taka sytuacja bardzo utrudnia młodym ludziom wejście na rynek pracy i rozwój zawodowy. Wielu z nich kończy jako długoterminowo bezrobotni. Europa nie poczyniła żadnych zdecydowanych postępów w realizacji wyznaczonych celów w tym obszarze. Należy poczynić zdecydowane wysiłki mające na celu podniesienie kwalifikacji ludzi młodych i znacznie ograniczenie przedwczesnego opuszczania przez nich szkół. Aby osiągnąć zdecydowaną zmianę w tej kwestii, konieczna jest koncentracja środków w tym obszarze na przestrzeni kilku lat.Nauka za granicą może być ważnym impulsem dla rozwoju osobistego i nauki języków. Program Erasmus umożliwił studia zagraniczne prawie dwóm milionom młodych Europejczyków. Z tego programu powinno korzystać więcej młodych ludzi, tak aby z czasem stał się on normalną częścią wyższych studiów.Jeżeli zapewni się uznawanie w całej Europie kwalifikacji uzyskanych w trakcie wykonywania pracy, będzie to stanowiło dużą zachętę do podnoszenia kwalifikacji przez całe życie zawodowe. Niedawno przyjęta europejska struktura kwalifikacji pomoże osiągnąć ten cel, pod warunkiem że państwa członkowskie szybko dostosują do niej swoje krajowe struktury i systemy kwalifikacji.Podnoszenie kwalifikacji i nauka przez całe życie wspierają politykę flexicurity przez zwiększanie elastyczności, pewności zatrudnienia oraz mobilności w życiu zawodowym. Należy opracować intensywniejszą i lepiej ukierunkowaną politykę kształcenia zawodowego, aby sprostać wyzwaniu aktywnego starzenia się oraz przyczynić się do wzrostu wydajności i zdolności do zatrudnienia. Europejski Fundusz Społeczny może w znaczący sposób wspierać te starania.Należy podjąć więcej działań służących prognozowaniu i monitorowaniu, jakie kwalifikacje i umiejętności będą konieczne w przyszłości. Ze względu na nasilający się brak pracowników i deficyty wykształcenia, które są odczuwalne w rosnącej liczbie sektorów, Europa musi zwiększyć krajową i regionalną mobilność pracowników, a także porozumieć się w kwestii wspólnej polityki imigracyjnej. Takiej polityce muszą towarzyszyć działania mające na celu poprawę ekonomicznej i społecznej integracji imigrantów.Wraz z przeglądem rynku wewnętrznego Komisja przedstawiła swoją wizję programu szans, dostępu i solidarności oraz rozpoczęła konsultacje społeczne, aby poznać opinie obywateli na ten ważny temat. W połowie 2008 r. na tej podstawie zostanie przyjęta odnowiona agenda społeczna.Inwestowanie w kapitał ludzki przez podejście do zatrudnienia i kształcenia uwzględniające naukę przez całe życie , modernizacja rynku pracy i wzmocnienie integracji społecznej :Działania na poziomie Wspólnoty:- Komisja zaproponuje w połowie 2008 r. odnowioną agendę społeczną koncentrującą się na trzech zagadnieniach: szanse, dostęp i solidarność oraz uwzględniającą nową sytuację społeczną w Europie i zajmującą się takimi kwestiami jak młodzież, edukacja, migracja i demografia;- Komisja przedstawi propozycje usunięcia deficytów wykształcenia przez poprawę prognozowania i monitorowania, jakie kwalifikacje i umiejętności będą konieczne w przyszłości ;- Komisja przedstawi w 2008 r. propozycje wspólnej polityki migracyjnej .Państwa członkowskie powinny:- wprowadzić w życie przyjęte wspólne zasady wdrażania modelu flexicurity przez określenie krajowych działań w ramach krajowych programów reform do końca 2008 r.;- zwiększyć dostępność i finansową przystępność placówek opieki nad dziećmi o odpowiednim standardzie zgodnie z wyznaczonymi celami krajowymi i wspólnotowymi;- przygotować plany działań i wyznaczyć cele, aby ograniczyć przedwczesne opuszczanie szkół przez młodzież oraz poprawić podstawową umiejętność czytania ;- powiązać programy krajowe i regionalne do programu Erasmus w celu zwiększenia liczby studentów biorących udział w wymianie międzynarodowej;- do 2010 r. opracować krajow ą strukturę kwalifikacji i dostosować j ą do struktury europejski ej .4.2. Uwolnienie potencjału gospodarczego, szczególnie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP)Warunki prowadzenia działalności gospodarczej w Europie uległy poprawie dzięki wykonaniu przez państwa członkowskie decyzji podjętych przez Radę Europejską wiosną 2006 r. w sprawie wprowadzenia punktów kompleksowej obsługi firm i skrócenia czasu otwierania działalności gospodarczej do maksymalnie jednego tygodnia. Unia musi kontynuować te działania i opracować wspólne rozwiązania polityczne problemów, z jakimi borykają się MŚP we wszystkich stadiach rozwoju, dzięki czemu więcej małych przedsiębiorstw będzie mogło się rozwijać i skutecznie konkurować na rynkach światowych. Takie podejście mogłoby zostać uregulowane w karcie małych przedsiębiorstw, zawierającej zarówno zasady jak i konkretne działania mające na celu wspieranie MŚP przez cały okres ich działalności.Na poziomie Wspólnoty konieczne jest usunięcie luk we wspólnym rynku, w szczególności w zakresie usług, aby reformy przeprowadzone w państwach członkowskich przyniosły pełne korzyści. Pełne i terminowe wdrożenie dyrektywy o usługach nie tylko doprowadzi do powstania prawdziwego wewnętrznego rynku usług, lecz także umożliwi uproszczenie procedur, zmniejszenie biurokracji, ułatwienie dostępu do rynku oraz przyspieszenie wprowadzenia elektronicznych usług administracyjnych.Europejska agenda na rzecz lepszych uregulowań prawnych zaczyna przynosić rezultaty, a obciążenia administracyjne na poziomie Wspólnoty powinny zostać zmniejszone o 25%. Państwa członkowskie zobowiązały się do realizacji równie ambitnych celów na poziomie krajowym. Istotnym elementem poprawy warunków prowadzenia działalności gospodarczej przez MŚP oraz niedocenianym źródłem innowacji jest modernizacja administracji publicznej, tj. wdrażanie interoperacyjnych technologii informacyjno-komunikacyjnych. W ramach agendy na rzecz lepszych uregulowań prawnych wiele administracji odpowiedziało już na rosnące oczekiwania; traktują przedsiębiorców i obywateli jak klientów, wykorzystują nowe technologie, promują innowacyjne rozwiązania społeczne i przeprowadzają zmiany organizacyjne w celu świadczenia przejrzystych i przewidywalnych usług oraz zapewnienia skutecznych środków odwoławczych. Komisja będzie promowała wymianę dobrych praktyk.Uwolnienie potencjału przedsiębiorców:Działania na poziomie Wspólnoty:- przyjęcie karty małych przedsiębiorstw zawierającej zintegrowane założenia polityczne mające na celu uwolnienie potencjału wzrostu w każdym stadium działalności MŚP ;- praca nad realizacją celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych na poziomie UE o 25% do 2012 r. i wdrożenie ambitnego planu upraszczania procedur ;- wzmocnienie rynku wewnętrznego , zwiększenie konkurencji w sektorze usług oraz podjęcie dalszych działań mających na celu zintegrowanie rynku usług finansowych;Państwa członkowskie powinny:- podjąć trwałe i konsekwentne starania w celu wdrożenia dyrektywy o usługach do końca 2009 r.; zakończyć przegląd i ocenę ustawodawstwa krajowego do końca 2008 r. oraz równocześnie utworzyć jednolite punkty kontaktowe i elektroniczne usługi administracyjne oraz skuteczny system transgranicznej współpracy administracyjnej;- wyznaczyć i ogłosić do wiosennego szczytu Rady Europejskiej w 2008 r. krajowe cele zmniejszenia obciążeń administracyjnych ;- w pełni wykorzystać możliwości, jakie oferuje wdrożenie dyrektywy o usługach oraz agendy na rzecz lepszych regulacji prawnych w celu kontynuowania modernizacji administracji publicznej .4.3. Inwestycje w wiedzę i innowacjeW następstwie decyzji podjętych przez Radę Europejską na wiosennym szczycie w 2006 r. państwa członkowskie wyznaczyły cele i podjęły działania mające na celu zwiększenie inwestycji w badania i rozwój. Na podstawie wniosków Komisji utworzono Europejską Radę ds. Badań Naukowych oraz podjęto szereg wspólnych inicjatyw technologicznych. Europejski Instytut ds. Innowacji i Technologii (ETI) ma rozpocząć działalność w 2009 r. W ramach nowych programów polityki spójności na inwestycje w wiedzę i innowacje udostępni się środki w wysokości ponad 85 mld EUR.Jest to dobry początek działań, ale trzeba zrobić dużo więcej, jeżeli Europa chce zrealizować swoje ambitne cele. Państwa członkowskie powinny podjąć dodatkowe działania, aby zrealizować wyznaczone cele w zakresie inwestycji w badania i rozwój. Jest to kwestia wyjątkowo pilna, gdyż inwestycje w badania i rozwój nie dotrzymują kroku dużemu wzrostowi PKB i wskaźnik inwestycji UE w badania i rozwój w 2006 r. nieznacznie się obniżył.Ze względu na globalizację działania w ramach badań i rozwoju są coraz częściej przenoszone w inne części świata. W Europie koszty ochrony innowacji i egzekwowania praw patentowych są nadal za wysokie. Pozwolenia na dystrybucję mają charakter tylko krajowy. Procedury służące wprowadzeniu interoperacyjnych norm są wciąż zbyt powolne. Zarządzanie spektrum częstotliwości ma zasięg krajowy i hamuje tym samym rozwój nowych zaawansowanych technologicznie produktów oraz usług transgranicznych. Liczne bariery, w tym bariery prawne, uniemożliwiają uniwersytetom, instytutom badawczym, przedsiębiorcom i naukowcom wspólną pracę. Ma to niekorzystny wpływ na jeden z tradycyjnych atutów Europy – kreatywność i inwencję twórczą jej obywateli.Aby odwrócić ten trend Europa potrzebuje „piątej swobody” – swobody przepływu wiedzy, która uzupełni cztery podstawowe swobody: przepływu towarów, usług, osób i kapitału. Ta „piąta swoboda” powinna przyspieszyć transformację UE w innowacyjne i kreatywne społeczeństwo bazujące na wiedzy.-  Jednym z wymiarów tej swobody jest prawdziwa europejska przestrzeń badawcza, w której warunki ramowe nie tylko umożliwiają innowacje i nagradzają osiągnięcia w tym zakresie, lecz także działania na poziomie UE i na poziomie krajowym uzupełniają się wzajemnie, zasoby są przyznawane na konkurencyjnych zasadach z uwzględnieniem największych osiągnięć, uniwersytety i sektor prywatny współpracują ze sobą bez problemów, dyplomy są bez zastrzeżeń uznawane, a studenci, nauczyciele akademiccy, naukowcy i specjaliści bez problemu przemieszczają się i współpracują z naukowcami z całego świata.-  Europa musi połączyć swoje zasoby na budowę dużej infrastruktury badawczej nowej generacji dla przyszłych laboratoriów i instytutów, które są niezbędne, aby w najbliższej dekadzie utrzymać się w czołówce pionierskich badań. Ustalono wspólny program określający najważniejsze elementy infrastruktury badawczej, od laserów, teleskopów i techniki morskiej po bazy danych do badań nad chorobami nowotworowymi. Zasoby potrzebne do ich stworzenia przekraczają możliwości jednego państwa członkowskiego, dlatego też na poziomie krajowym muszą zostać podjęte decyzje o wspólnych działaniach w tym zakresie.-  Technologie informacyjno-telekomunikacyjne pracujące w oparciu o szybki internet są kluczem do podniesienia wydajności i wspierania innowacji w Europie. Zbyt wiele małych firm i obywateli nie ma jeszcze dostępu do szybkiego internetu, co ogranicza ich możliwości rozwoju i innowacji. Oprócz liberalizacji rynków telekomunikacyjnych konieczne są krajowe strategie, które zapewnią, aby do 2010 r. 30% obywateli Europy korzystało z szybkiego internetu.Urzeczywistnienie „piątej swobody” – swobody przepływu wiedzyDziałania na poziomie Wspólnoty:- poprawa najważniejszych warunków ramowych umożliwiających innowację przez wprowadzenie zintegrowanego systemu ochrony patentowej i jednolitego, przystępnego cenowo patentu, ujednolicenie obecnie niejednolitych zasad ochrony własności intelektualnej, szczególnie w zakresie łatwiejszego udostępniania treści, przyspieszenie wprowadzenia interoperacyjnych norm oraz działania w kierunku wspólnego zarządzania spektrum częstotliwości, a także poprawa dostępu do kapitału podwyższonego ryzyka;- usunięcie utrudnień transgranicznej mobilności naukowców przy pomocy europejskiego „paszportu naukowego”;- połączenie zasobów UE i państw członkowskich przeznaczonych na badania i rozwój, aby zapewnić ich bardziej skuteczne wykorzystanie poprzez uzgodnienie do końca 2008 r. dziedzin, w których realizowane będą wspólne programy i opublikowanie wspólnych zaproszeń do składania projektów do końca 2010 r.;- stworzenie nowej generacji infrastruktury badawczej na światowym poziomie poprzez opracowanie do końca 2009 r. mapy drogowej w zakresie rozpoczęcia 35 wspólnie uzgodnionych projektów[9]; podjęcie w 2008 r. rozmów z zainteresowanymi partnerami międzynarodowymi na temat projektów o znaczeniu światowym;- zwiększenie konkurencji w zakresie szybkiego internetu przez przegląd rynków telekomunikacyjnych do maja 2009 r.Państwa członkowskie powinny:- lepiej skoordynować działania mające na celu poprawę warunków ramowych dla innowacji ;- wskazać, w jaki sposób do 2010 r. zostaną zrealizowane krajowe cele inwestycyjne na rzecz badań i rozwoju oraz w jaki sposób krajowe strategie na rzecz badań i rozwoju przyczynią się do powstania Europejskiej przestrzeni badawczej;- usunąć przeszkody dla mobilności naukowców między prywatnymi i publicznymi instytutami badawczymi;- przygotować do końca 2008 r. krajowe strategie określające nowej generacji infrastrukturę badawczą na światowym poziomie , którą będą wspierać;- wyznaczyć w krajowych programach reform cele dostępu do szybkiego internetu [10], aby do 2010 r. wszystkie szkoły oraz 30% obywateli UE miało dostęp do tego medium.4.4. Energia i zmiany klimatyczneRada Europejska na posiedzeniu wiosną 2007 r. zobowiązała się do przekształcenia Europy w gospodarkę o niskiej emisji dwutlenku węgla oraz pewnym, zrównoważonym i konkurencyjnym zaopatrzeniu w energię. Rada ustaliła ambitne cele w zakresie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, zwiększenia efektywności energetycznej i zużycia energii ze źródeł odnawialnych – cele te mają zostać zrealizowane do końca 2020 r. Wyzwaniem podczas następnego etapu będzie stworzenie warunków ramowych i instrumentów, które umożliwią osiągnięcie tych celów, oraz podjęcie działań na arenie międzynarodowej, mających na celu ustalenie podobnie ambitnych celów w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych.Aby zrealizować te dalekosiężne cele, cała gospodarka będzie musiała zwiększyć tempo. Instrumenty oparte na mechanizmach rynkowych, takie jak europejski system handlu uprawnieniami do emisji (ETS), zachęcają podmioty gospodarcze do redukcji emisji własnych zanieczyszczeń w najtańszy sposób. Rozszerzeniu systemu handlu uprawnieniami do emisji powinny towarzyszyć działania mające na celu ustalenie prawnie obowiązujących krajowych celów w zakresie emisji gazów cieplarnianych i zużycia energii ze źródeł odnawialnych. W tym celu konieczne będzie połączenie ukierunkowanej polityki regulacyjnej, skutecznego wykorzystania instrumentów gospodarczych takich jak: dotacje, zachęty podatkowe lub zamówienia publiczne, z działaniami mającymi na celu zwiększenie przejrzystości, takimi jak system oznakowań i audyt środowiskowy. Pierwsze sukcesy mogą zostać osiągnięte w dziedzinie efektywności energetycznej, gdzie rządy mogą odegrać pionierską rolę. Według wniosku Komisji w sprawie strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych[11], wszystkim tym staraniom muszą towarzyszyć stałe inwestycje w badania i rozwój oraz aktywne wykorzystanie nowych technologii.Bardziej konkurencyjny i zintegrowany wewnętrzny rynek energii w znaczący sposób przyczyni się do zapewnienia Unii pewnego, zrównoważonego i konkurencyjnego zaopatrzenia w energię. W tym celu konieczne są nowe inwestycje w infrastrukturę i sieci energetyczne, lepsze zarządzanie rezerwami, mechanizmy zapewniające solidarność oraz większa dywersyfikacja źródeł energii. Jednocześnie we wszystkich obszarach polityki należy uwzględnić kwestie zmian klimatycznych i ich skutków. Nawet jeżeli przy pomocy zdecydowanych działań o zasięgu światowym można utrzymać zmiany klimatyczne na dającym się zaakceptować poziomie, nie można ich całkiem uniknąć. Polityka musi uwzględnić ten fakt i zminimalizować jego skutki społeczne, środowiskowe i ekonomiczne, wykorzystując jednocześnie możliwości nowych technologii w celu zwiększenia konkurencyjności gospodarki UE.Przekształcenie Europy w gospodarkę o niskiej emisji dwutlenku węgla i wysokiej efektywności energetycznejDziałania na poziomie Wspólnoty:- przyjęcie wniosków legislacyjnych dotyczących zakończenia procesu tworzenia wewnętrznego rynku energii elektrycznej i gazu oraz pakietu działań w zakresie zmian klimatycznych w celu stworzenia warunków ramowych umożliwiających do 2020 r. redukcję emisji gazów cieplarnianych o przynajmniej 20% oraz zwiększenie udziału energii ze źródeł odnawialnych w ogólnym zużyciu energii do 20%;- promowanie polityki przemysłowej popierającej zrównoważoną produkcję i konsumpcję z naciskiem na energię ze źródeł odnawialnych, niskoemisyjne produkty, usługi i technologie o oszczędnym wykorzystaniu surowców;- przegląd dyrektywy w sprawie podatku energetycznego pod kątem jej większej zgodności z celami UE w obszarze energii i ochrony środowiska;- zwiększenie wymagań zawartych w dyrektywie w sprawie charakterystyki energetycznej budynków .Państwa członkowskie powinny:- dokonać przeglądu swoich instrumentów gospodarczych , w tym podatków, innych obciążeń oraz dotacji, aby zapewnić ich korzystny finansowo wkład w zwalczanie zmian klimatycznych;- natychmiast wezwać organy zajmujące się udzielaniem zamówień publicznych do systematycznego sprawdzania kryterium efektywności energetycznej przed udzieleniem zamówienia;- wyznaczyć obowiązkowe cele oszczędności energii dla budynków administracji rządowej;- poprawić połączenia wzajemne sieci .5. KONTYNUACJA DZIAłAń PO WIOSENNYM SZCZYCIE RADY EUROPEJSKIEJ W 2008 R.Odnowiona strategia lizbońska na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia przynosi już rezultaty. Europa posiada obecnie wspólny zintegrowany program działań, zestaw instrumentów do partnerskiej współpracy nad wspólnymi wyzwaniami oraz skuteczny system monitorowania postępów przez Radę Europejską na jej wiosennych posiedzeniach.Spełnione są wszystkie warunki i Rada Europejska (2008) na wiosennym szczycie może rozpocząć nowy etap wyznaczając nowe ambitne cele . W tym celu Rada Europejska powinna:-  porozumieć się co do działań w zakresie czterech obszarów priorytetowych wymienionych w punkcie 4;-  potwierdzić ważność zintegrowanych wytycznych na kolejne trzy lata;-  zatwierdzić propozycje Komisji w sprawie zaleceń dla poszczególnych krajów i punkty wymagające szczególnej uwagi;-  wezwać państwa członkowskie do przeprowadzenia pozostałych reform w ramach krajowych programów reform oraz do zapewnienia aktualności tych programów na okres nowego etapu, a także zaprezentowania Radzie i Komisji, w ramach rocznych sprawozdań z realizacji, konkretnych planów działań, zawierających konkretne działania polityczne i harmonogram ich podjęcia w celu realizacji zaleceń Rady dla poszczególnych krajów i punktów wymagających szczególnej uwagi;-  udzielić poparcia wspólnotowemu programowi lizbońskiemu;-  wezwać państwa członkowskie do organizacji z krajowymi i regionalnymi parlamentami wspólnych debat nad krajowymi programami reform i punktami wymagającymi szczególnej uwagi;-  wezwać państwa członkowskie do zapewnienia, aby środki z funduszu spójności były wykorzystywane zgodnie z przepisami dotyczącymi wstępnego przeznaczania środków, tak aby miały one jak największy wpływ na wzrost gospodarczy i zatrudnienie;-  wspierać krajowych koordynatorów strategii lizbońskiej w ich działaniach mających na celu zwiększenie zaangażowania zainteresowanych osób oraz wymianę doświadczeń w zakresie reform, w szczególności w czterech obszarach priorytetowych;-  wezwać Parlament Europejski do odgrywania aktywnej roli na następnym etapie, szczególnie przez prowadzenie dialogu z parlamentami państw członkowskich.[1] „Interes Europy: sukces w dobie globalizacji” - KOM(2007) 581.[2] Zalecenie Rady 2007/209/WE z dnia 27.3.2007 r. (Dz.U. L 92 z dnia 3.4.2007 r.).[3] W zakresie zatrudnienia stanowi on również podstawę do wspólnego raportu o zatrudnieniu. Zawiera on również streszczenie oceny śródokresowej inicjatywy na rzecz wzrostu gospodarczego.[4] Na odpowiednie kategorie w obszarach słabo rozwiniętych, kwalifikujących się do otrzymywania pomocy w ramach programów konwergencji, musi przypadać 60% środków, natomiast we względnie bogatych regionach, kwalifikujących się do otrzymywania pomocy w ramach programów konkurencyjność i zatrudnienie, musi przypadać 75% środków. Państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii po maju 2004 r., stosują te progi na zasadzie dobrowolności.[5] Ocena zintegrowanych zaleceń na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, projekt sprawozdania końcowego, październik 2007 r., Konkluzje Rady ECOFIN oraz Eureval i Rambøll Management (13.11.2007 r.).[6] „Jednolity rynek Europy XXI wieku” - KOM(2007) 724.[7] „Globalny wymiar Europy – Konkurowanie na światowym rynku – Wkład w strategię wzrostu gospodarczego i zatrudnienia UE” - KOM(2006) 567.[8] „Wspólne zasady wdrażania modelu flexicurity ” - KOM(2007) 359.[9] Europejskie Forum Strategii ds. Infrastruktur Badawczych (ESFRI), Europejski harmonogram tworzenia infrastruktur badawczych, sprawozdanie 2006 + Konkluzje Rady Europejskiej obradującej w dniach 21-22.5.2007 r.[10] Komisja będzie monitorowała rozwój sektora internetu w UE przez wprowadzenie w 2008 r. indeksu łączności szerokopasmowej.[11] „Działania na rzecz europejskiego strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych” - KOM(2006) 847.


Ważna informacja prawna

|

52009PC0056

Wniosek decyzja Rady dotycząca tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linia MON810) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny) (Tekst mający znaczenie dla EOG)  /* COM/2009/0056 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 10.2.2009KOM(2009) 56 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYdotycząca tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linia MON810) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny) (Tekst mający znaczenie dla EOG)UZASADNIENIE1. Wprowadzenie do obrotu genetycznie zmodyfikowanej odmiany Zea mays L. linia MON810 zatwierdzono zgodnie z decyzjami Komisji na mocy części C dyrektywy 90/220/EWG[1], a władze francuskie udzieliły zgody na wprowadzenie do obrotu tego organizmu zmodyfikowanego genetycznie (GMO). Zgoda obejmuje wszystkie zastosowania produktu, czyli przywóz, przetwarzanie na żywność i paszę oraz uprawę.2. Zgodnie z art. 16 (klauzula ochronna) dyrektywy 90/220/EWG Austria poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu lub ograniczenia wprowadzania do obrotu Zea mays L. linia MON810 dla wszystkich zastosowań objętych zgodą udzieloną na mocy dyrektywy 90/220/EWG oraz uzasadniła swoją decyzję.3. Skonsultowano się z Komitetem Naukowym ds. Roślin, który w swych opiniach stwierdził, iż przedłożone przez Austrię informacje nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny ryzyka w odniesieniu do tych organizmów zmodyfikowanych genetycznie, oraz które wymagałyby zrewidowania pierwotnej opinii naukowej w sprawie bezpieczeństwa Zea mays L. linia MON810.4. Dyrektywa 90/220/EWG została zastąpiona dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie[2].5. Produkty pozyskane z Zea mays L. linia MON810 (żywność i składniki żywności otrzymywane z mączki kukurydzianej, glutenu kukurydzianego, semoliny kukurydzianej, skrobi kukurydzianej, glukozy kukurydzianej i oleju kukurydzianego otrzymanych z Zea mays L. linia MON810) są zatwierdzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 258/97[3] i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003[4]. Zastosowania te nie podlegają klauzuli ochronnej zgłoszonej przez Austrię.6. W styczniu 2004 r. Komisja zwróciła się do Austrii o ponowne rozpatrzenie klauzuli ochronnej w świetle nowych ram prawnych oraz o dokonanie, stosownie do potrzeb, ponownego zgłoszenia na mocy dyrektywy 2001/18/WE.7. Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE Austria przedłożyła Komisji dodatkowe informacje na poparcie klauzuli ochronnej w jej obecnej formie.8. Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE Komisja jest zobowiązana podjąć decyzję zgodnie z procedurami określonymi w art. 30 ust. 2 tej dyrektywy, do której zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.9. Zgodnie z art. 28 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE zasięgnięto opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), powołanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady[5], zgodnie z którym zastąpił on właściwe komitety naukowe; w swojej opinii z dnia 8 lipca 2004 r[6]. urząd stwierdził, iż informacje przedłożone przez Austrię nie stanowiły nowych dowodów naukowych, które unieważniałyby ocenę ryzyka środowiskowego w odniesieniu do Zea mays L. linia MON810 i uzasadniałyby zakaz, jakim objęto ten organizm zmodyfikowany genetycznie w Austrii.10. Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji Rady 1999/468/WE komitetowi ustanowionemu na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE przedłożono zatem do zaopiniowania projekt decyzji Komisji wymagającej od Austrii uchylenia krajowej klauzuli ochronnej.11. W dniu 29 listopada 2004 r. skonsultowano się z komitetem, który nie wydał żadnej opinii w sprawie klauzuli ochronnej, co oznaczało, że na mocy art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE, Komisja niezwłocznie miała przedłożyć Radzie wnioski dotyczące działań, jakie należy podjąć, i powiadomić o tym Parlament Europejski.12. Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE w dniu 24 czerwca 2005 r. Rada ds. Środowiska Naturalnego, stanowiąc większością kwalifikowaną, wyraziła sprzeciw wobec wniosku wymagającego od Austrii uchylenia klauzuli ochronnej, w związku z czym Komisja miała ponownie rozpatrzyć swoje wnioski.13. W swoim oświadczeniu Rada stwierdziła, że nadal pozostaje margines niepewności dotyczącej krajowych środków ochronnych na rynku genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy […] MON810 i wezwała Komisję do gromadzenia dalszych danych dotyczących wyżej wymienionego organizmu zmodyfikowanego genetycznie i dokonania dalszej oceny, czy środki podjęte przez [Austrię] mające na celu zawieszenie wprowadzania [go] do obrotu, stosowane jako tymczasowy środek ostrożności, są uzasadnione i czy zezwolenie na wprowadzenie do obrotu takiego organizmu nadal spełnia wymogi bezpieczeństwa zawarte w dyrektywie 2001/18/WE.14. W listopadzie 2005 r. skonsultowano się z EFSA, aby określił, czy istnieją jakiekolwiek podstawy naukowe, aby sądzić, że dalsze wprowadzanie do obrotu Zea mays L. linia MON810 może wpłynąć negatywnie na zdrowie ludzi lub na środowisko, na warunkach, na których udzielono zgody, oraz aby uwzględnił w szczególności wszelkie informacje naukowe, które pojawiły się od czasu wydania poprzedniej opinii naukowej określającej bezpieczeństwo tego organizmu zmodyfikowanego genetycznie.15. W swojej opinii z dnia 29 marca 2006 r. (opublikowanej dnia 11 kwietnia 2006 r.)[7], po zbadaniu informacji przedstawionych przez Austrię EFSA uznał, iż obecnie dostępne dowody naukowe nie podtrzymują argumentów przedstawionych przez Austrię oraz stwierdził, że nie ma żadnego powodu by sądzić, iż dalsze wprowadzanie do obrotu Zea mays L. linia MON810 na warunkach, na których udzielono zgody, może mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.16. Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłożyła Radzie wniosek wymagający od Austrii uchylenia środka ochronnego.17. W dniu 18 grudnia 2006 r. Rada ds. Środowiska Naturalnego, stanowiąc większością kwalifikowaną, wyraziła sprzeciw wobec wniosku.18. W swojej decyzji Rada odniosła się do oceny ryzyka środowiskowego zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/18/WE i stwierdziła, że w ocenie ryzyka środowiskowego należy w bardziej systematyczny sposób uwzględnić różne struktury rolnicze i regionalne właściwości ekologiczne w Unii Europejskiej.19. Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłożyła zmieniony wniosek wymagający od Austrii uchylenia tylko zakazu przywozu i przetwarzania na żywność i paszę.20. Dnia 30 października 2007 r. Rada głosowała nad wnioskiem i nie osiągnięto kwalifikowanej większości ani za wnioskiem ani przeciw wnioskowi. W związku z tym dnia 7 maja 2008 r. Komisja przyjęła decyzję 2008/495/WE wymagającą od Austrii podjęcia wszystkich niezbędnych kroków w celu zniesienia zakazu przywozu i przetwarzania na żywność i paszę Zea mays L. linia MON810 w terminie 20 dni od otrzymania powiadomienia. Dnia 27 maja 2008 r. Austria zastosowała się do tej decyzji i przyjęła odpowiednie rozporządzenie.21. W odniesieniu do aspektów środka ochronnego dotyczących sprzedaży i stosowania materiału siewnego (uprawa) Austria rozpoczęła prace nad gromadzeniem wszelkich istotnych dowodów naukowych, które jej zdaniem uzasadniałyby tymczasowo utrzymanie środka ochronnego, w szczególności w odniesieniu do różnych struktur rolniczych i regionalnych właściwości ekologicznych, o których mowa w motywie 3 decyzji Rady z dnia 18 grudnia. W listopadzie 2007 r. Austria przedłożyła Komisji dane naukowe uzyskane w wyniku prowadzonych przez nią prac.22. Dnia 18 kwietnia 2008 r. Komisja zwróciła się do EFSA, na mocy art. 29 ust. 1 oraz zgodnie z art. 22 ust. 2 i art. 22 ust. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 178/2002 o zbadanie, czy przedstawione przez Austrię informacje zawierają dane mające wpływ na ocenę ryzyka środowiskowego w świetle posiadanych wcześniej informacji oraz czy przy uwzględnieniu nowych danych naukowych istnieją uzasadnione podstawy aby uznać, że kukurydza MON810, w odniesieniu do zastosowań określonych w odnośnej zgodzie, stanowi ryzyko dla środowiska.23. W przyjętej dnia 4 grudnia 2008 r. (opublikowanej dnia 11 grudnia 2008 r.) opinii EFSA stwierdził, że jest mało prawdopodobne, by kukurydza MON810 miała negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko w kontekście proponowanych zastosowań oraz potwierdził swoje wcześniejsze wnioski w sprawie bezpieczeństwa kukurydzy MON810. Ponadto po przeanalizowaniu przedstawionych przez Austrię informacji oraz szerokiego zakresu literatury fachowej EFSA jest zdania, że nie istnieją szczególne dowody na występowanie ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt i dla środowiska, które to dowody uzasadniałyby wprowadzenie klauzuli ochronnej na mocy art. 23 dyrektywy 2001/18/WE w odniesieniu do wprowadzania do obrotu kukurydzy MON810 w celu planowanych zastosowań w Austrii. EFSA doszedł do wniosku, że dostępne obecnie dowody naukowe nie podtrzymują argumentów przedstawionych przez Austrię oraz że jest mało prawdopodobne, by uprawa kukurydzy MON810 miała negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko w Austrii.24. W tych okolicznościach Austria powinna uchylić swój środek ochronny w odniesieniu do stosowania i sprzedaży materiału siewnego Zea mays L. linia MON810.25. W wyniku decyzji Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. oraz zgodnie z art. 5 ust. 6 akapit drugi decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłożyła ponownie swój wniosek dotyczący działań, jakie należy podjąć, i poinformowała o tym Parlament Europejski.26. Artykuł 5 ust. 6 akapit pierwszy decyzji Rady 1999/468/WE przewiduje, że Rada może podjąć decyzję w sprawie wniosku większością kwalifikowaną w terminie trzech miesięcy zgodnie z art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE.WniosekDECYZJA RADYdotycząca tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy ( Zea mays L. linia MON810) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny) (Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG[8], w szczególności jej art. 23 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzją Komisji 98/294/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy ( Zea mays L. linia MON 810), w zastosowaniu dyrektywy Rady 90/220/EWG[9] postanowiono, że udziela się zgody na wprowadzenie do obrotu tego produktu.(2) W dniu 3 sierpnia 1998 r. władze francuskie udzieliły takiej zgody. Zgoda obejmuje wszystkie zastosowania produktu, czyli przywóz, przetwarzanie na żywność i paszę oraz uprawę.(3) Zgodnie z art. 35 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, która zastąpiła dyrektywę 90/220/EWG[10], procedury, które w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie nie zostały zakończone do dnia 17 października 2002 r., podlegają dyrektywie 2001/18/WE.(4) W dniu 2 czerwca 1999 r. Austria poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży Zea mays L. linia MON810 dla wszystkich zastosowań i zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG uzasadniła swoją decyzję.(5) Produkty pozyskane z Zea mays L. linia MON810 (żywność i składniki żywności otrzymywane z mączki kukurydzianej, glutenu kukurydzianego, semoliny kukurydzianej, skrobi kukurydzianej, glukozy kukurydzianej i oleju kukurydzianego otrzymanych z Zea mays L. linia MON810) są zatwierdzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 258/97[11] i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003[12]. Zastosowania te nie są objęte zakresem dyrektywy 2001/18/WE i w związku z tym nie podlegają środkowi ochronnemu zgłoszonemu przez Austrię.(6) W dniu 20 lipca 2001 r. Komitet Naukowy ds. Roślin stwierdził, iż przedłożone przez Austrię informacje nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostałyby wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny dokumentacji i w związku z tym nie stanowią podstawy do zrewidowania pierwotnej opinii Komitetu w sprawie tego produktu.(7) W dniu 9 stycznia 2004 r. oraz w dniach 9 i 17 lutego 2004 r. Austria przedłożyła Komisji dodatkowe informacje na poparcie krajowych środków dotyczących kukurydzy linii MON810.(8) Zgodnie z art. 28 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE Komisja zasięgnęła opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), powołanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady[13], zgodnie z którym zastąpił on właściwe komitety naukowe.(9) W dniu 8 lipca 2004 r[14]. EFSA uznał, iż informacje przedłożone przez Austrię nie zawierały nowych dowodów naukowych wystarczających do unieważnienia oceny ryzyka środowiskowego w odniesieniu do kukurydzy linii MON810 i uzasadniających zakaz stosowania i sprzedaży tego produktu w Austrii.(10) Ponieważ w tych okolicznościach nie było powodu, by twierdzić, że produkt ten stanowi ryzyko dla zdrowia ludzi lub dla środowiska, w dniu 29 listopada 2004 r. Komisja przedłożyła projekt decyzji wymagający od Austrii uchylenia tymczasowego środka ochronnego, do rozpatrzenia przez komitet ustanowiony na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2 wymienionej dyrektywy.(11) Komitet ten nie wydał jednak opinii i zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[15], Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący działań, jakie należy podjąć.(12) W dniu 24 czerwca 2005 r. zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, odrzuciła ten wniosek.(13) W swoim oświadczeniu Rada stwierdziła, że nadal pozostaje margines niepewności dotyczącej krajowych środków ochronnych na rynku genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy […] MON810 i wezwała Komisję do gromadzenia dalszych danych dotyczących wyżej wymienionego organizmu zmodyfikowanego genetycznie i dokonania dalszej oceny, czy środki podjęte przez [Austrię] mające na celu zawieszenie wprowadzania [go] do obrotu, stosowane jako tymczasowy środek ostrożności, są uzasadnione i czy zezwolenie na wprowadzenie do obrotu takiego organizmu nadal spełnia wymogi bezpieczeństwa zawarte w dyrektywie 2001/18/WE.(14) W listopadzie 2005 r. Komisja ponownie zasięgnęła opinii EFSA, aby określił, czy istnieją jakiekolwiek podstawy naukowe, aby sądzić, że dalsze wprowadzanie do obrotu kukurydzy MON810, na warunkach, na których udzielono zgody, mogłoby wpłynąć negatywnie na zdrowie ludzi lub na środowisko. EFSA poproszono w szczególności o uwzględnienie wszelkich informacji naukowych, które wynikły po wydaniu poprzedniej opinii naukowej określającej bezpieczeństwo tego organizmu zmodyfikowanego genetycznie.(15) W swojej opinii z dnia 29 marca 2006 r[16]. EFSA stwierdził, iż nie ma żadnego powodu by sądzić, że dalsze wprowadzanie do obrotu kukurydzy MON810 na warunkach, na których udzielono zgody, może mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.(16) Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłożyła Radzie wniosek wymagający od Austrii uchylenia środka ochronnego.(17) Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE w dniu 18 grudnia 2006 r. Rada ds. Środowiska Naturalnego, stanowiąc większością kwalifikowaną, wyraziła sprzeciw wobec wniosku.(18) W swojej decyzji Rada odniosła się do oceny ryzyka środowiskowego zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/18/WE i stwierdziła, że w ocenie ryzyka środowiskowego należy w bardziej systematyczny sposób uwzględnić różne struktury rolnicze i regionalne właściwości ekologiczne w Unii Europejskiej.(19) Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłożyła zmieniony wniosek wymagający od Austrii uchylenia tylko zakazu przywozu i przetwarzania na żywność i paszę.(20) Dnia 30 października 2007 r. Rada głosowała nad wnioskiem i nie osiągnięto kwalifikowanej większości ani za wnioskiem ani przeciw wnioskowi. W związku z tym dnia 7 maja 2008 r. Komisja przyjęła decyzję 2008/495/WE wymagającą od Austrii podjęcia wszystkich niezbędnych kroków w celu zniesienia zakazu przywozu i przetwarzania na żywność i paszę Zea mays L. linia MON810 w terminie 20 dni od otrzymania powiadomienia. Dnia 27 maja 2008 r. Austria zastosowała się do tej decyzji i stosownie zmieniła przepisy krajowe.(21) W odniesieniu do aspektów środka ochronnego dotyczących sprzedaży i stosowania materiału siewnego (uprawa) Austria rozpoczęła prace nad gromadzeniem wszelkich istotnych dowodów naukowych, które jej zdaniem uzasadniałyby tymczasowo utrzymanie środka ochronnego, w szczególności w odniesieniu do różnych struktur rolniczych i regionalnych właściwości ekologicznych, o których mowa w motywie 3 decyzji Rady z dnia 18 grudnia. W listopadzie 2007 r. Austria przedłożyła Komisji dane naukowe uzyskane w wyniku prowadzonych przez nią prac.(22) Dnia 18 kwietnia 2008 r. Komisja zwróciła się do EFSA, na mocy art. 29 ust. 1 oraz zgodnie z art. 22 ust. 2 i art. 22 ust. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 178/2002 o zbadanie, czy przedstawione przez Austrię informacje zawierają dane mające wpływ na ocenę ryzyka środowiskowego w świetle posiadanych wcześniej informacji oraz czy przy uwzględnieniu nowych danych naukowych istnieją uzasadnione podstawy aby uznać, że kukurydza MON810, w odniesieniu do zastosowań określonych w odnośnej zgodzie, stanowi ryzyko dla środowiska.(23) W przyjętej dnia 4 grudnia 2008 r. (opublikowanej dnia 11 grudnia 2008 r.) opinii EFSA stwierdził, że jest mało prawdopodobne, by kukurydza MON810 miała negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko w kontekście proponowanych zastosowań oraz potwierdził swoje wcześniejsze wnioski w sprawie bezpieczeństwa kukurydzy MON810. Ponadto po przeanalizowaniu przedstawionych przez Austrię informacji oraz szerokiego zakresu literatury fachowej EFSA jest zdania, że nie istnieją szczególne dowody na występowanie ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt i dla środowiska, które to dowody uzasadniałyby wprowadzenie klauzuli ochronnej na mocy art. 23 dyrektywy 2001/18/WE w odniesieniu do wprowadzania do obrotu kukurydzy MON810 w celu planowanych zastosowań w Austrii. EFSA doszedł do wniosku, że dostępne obecnie dowody naukowe nie podtrzymują argumentów przedstawionych przez Austrię oraz że jest mało prawdopodobne, by uprawa kukurydzy MON810 miała negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko w Austrii.(24) W tych okolicznościach Austria powinna uchylić swój środek ochronny w odniesieniu do stosowania i sprzedaży materiału siewnego Zea mays L. linia MON810.(25) W wyniku decyzji Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. oraz zgodnie z art. 5 ust. 6 akapit drugi decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłożyła ponownie swój wniosek dotyczący działań, jakie należy podjąć, i poinformowała o tym Parlament Europejski.(26) Artykuł 5 ust. 6 akapit pierwszy decyzji Rady 1999/468/WE przewiduje, że Rada może podjąć decyzję w sprawie wniosku większością kwalifikowaną w terminie trzech miesięcy zgodnie z art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Środki podjęte przez Austrię w celu wprowadzenia zakazu stosowania i sprzedaży materiału siewnego Zea mays L. linia MON810, zatwierdzonej do wprowadzenia do obrotu decyzją 98/294/WE, nie są uzasadnione na mocy art. 23 dyrektywy 2001/18/WE.Artykuł 2Austria podejmie niezbędne kroki w celu zniesienia zakazu stosowania i sprzedaży materiału siewnego Zea mays L. linia MON810 na swoim terytorium oraz zastosuje się do niniejszej decyzji w terminie 20 dni od otrzymania powiadomienia.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii.Sporządzono w Brukseli dnia […] 2009 r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 117 z 8.5.1990, s. 15.[2] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.[3] Dz.U. L 43 z 14.2.1997, s. 1.[4] Dz.U. L 106 z 18.10.2003, s. 1.[5] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz.U. L 100 z 8.4.2006, s. 3).[6] Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie, wydana na wniosek Komisji i dotycząca powołania się Austrii na art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, Dziennik EFSA (2004) 78, s. 1-13.[7] Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji dotyczący upraw genetycznie zmodyfikowanych (kukurydza Bt176, kukurydza MON810, kukurydza T25, rzepak oleisty, odmiana Topas 19/2 oraz rzepak oleisty, odmiana Ms1xRf1) podlegających klauzulom ochronnym zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG, Dziennik EFSA (2006) 338, s. 1-15.[8] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.[9] Dz.U. L 131 z 5.5.1998, s. 32.[10] Dz.U. L 117 z 8.5.1990, s. 15.[11] Dz.U. L 43 z 14.2.1997, s. 1.[12] Dz.U. L 106 z 18.10.2003, s. 1.[13] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz.U. L 100 z 8.4.2006, s. 3).[14] Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji dotyczący powołania się Austrii na art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, Dziennik EFSA (2004) 78, s. 1-13.[15] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.[16] Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji dotyczący upraw genetycznie zmodyfikowanych (kukurydza Bt176, kukurydza MON810, kukurydza T25, rzepak oleisty, odmiana Topas 19/2 oraz rzepak oleisty, odmiana Ms1xRf1) podlegających klauzulom ochronnym zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG, Dziennik EFSA (2006) 338, s. 1-15.