               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.2.2019
            COM(2019) 90 final
            2019/0043(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy o statusie między Unią Europejską a Czarnogórą dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Czarnogóry

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Art. 54 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej
                  1
                przewiduje, że Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej może koordynować współpracę operacyjną między państwami członkowskimi i państwami trzecimi w odniesieniu do zarządzania granicami zewnętrznymi. W związku z powyższym Agencja może realizować działania na granicach zewnętrznych z udziałem jednego lub większej liczby państw członkowskich i państwa trzeciego sąsiadującego z jednym lub większą liczbą tych państw członkowskich, pod warunkiem uzyskania zgody tego sąsiadującego państwa trzeciego, w tym na terytorium tego państwa trzeciego.

               Zgodnie z art. 54 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1624, jeżeli przewiduje się rozmieszczenie zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej w państwach trzecich do działań, w ramach których członkom zespołów mają zostać przyznane uprawnienia wykonawcze lub jeżeli jest to wymagane w ramach innych działań w państwach trzecich, Unia zawiera z danym państwem trzecim umowę o statusie. Umowa o statusie obejmuje wszelkie aspekty niezbędne do prowadzenia działań. W szczególności określa ona zakres operacji, zakres odpowiedzialności karnej i cywilnej oraz zadania i uprawnienia członków zespołów. Umowa o statusie zapewnia pełne poszanowanie praw podstawowych w czasie tych operacji.

               Na podstawie wytycznych negocjacyjnych przyjętych przez Radę Komisja Europejska wynegocjowała z Czarnogórą umowę o statusie mającą na celu ustanowienie ram prawnych, które umożliwią natychmiastowe działanie poprzez ustalenie planów operacyjnych w razie potrzeby szybkiej reakcji. Aktualnie Czarnogóra nie jest powszechnie wykorzystywana przez migrantów jako kraj tranzytowy, sytuacja może się jednak zmienić, jak miało to już miejsce w przeszłości. Sieci przestępczości zorganizowanej szybko dopasowują swoje trasy i metody przemytu migrantów do nowych okoliczności. W związku z obowiązywaniem umowy o statusie odpowiedzialne organy Czarnogóry i państw członkowskich UE, koordynowane przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej, znajdą się w lepszej pozycji do szybkiego podjęcia działań w razie takiego rozwoju sytuacji.

               Załączony wniosek dotyczący decyzji Rady stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie umowy o statusie między Unią Europejską a Czarnogórą.

               W dniu 16 października 2017 r. Komisja otrzymała od Rady upoważnienie do rozpoczęcia negocjacji z Czarnogórą w sprawie umowy o statusie dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Czarnogóry.

               Negocjacje dotyczące umowy o statusie otwarto i zakończono dnia 5 lipca 2018 r. Negocjacje zostaną pomyślnie zakończone parafowaniem projektu umowy o statusie w późniejszym czasie.

               Komisja uważa, że osiągnięto cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych i że umowa o statusie może zostać przyjęta przez Unię.

               Państwa członkowskie były informowane o przebiegu negocjacji, zasięgano także ich opinii na forum stosownych grup roboczych Rady.

               •Stosunek do obowiązujących umów dwustronnych

               Umowa między chorwackim Ministerstwem Spraw Wewnętrznych a Ministerstwem Spraw Wewnętrznych Czarnogóry w sprawie współpracy policyjnej weszła w życie w odniesieniu do Chorwacji w dniu 11 listopada 2011 r. (NN/MU nr 15/2011).

               Wdrożone jest już natomiast porozumienie robocze (które jest obecnie aktualizowane) między Czarnogórą a Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej; obejmuje ono w szczególności regularne uczestnictwo przedstawicieli właściwych organów Czarnogóry we wspólnych operacjach prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej, jako obserwatorów na terytorium państw członkowskich.

               Czarnogóra odnotowała dobrą współpracę transgraniczną – zwłaszcza na poziomie technicznym – ze wszystkimi swoimi sąsiadami i zadowalające postępy w negocjacjach dotyczących pewnej liczby umów z Serbią, Bośnią i Hercegowiną oraz Chorwacją. Protokołem między ministerstwami spraw wewnętrznych Czarnogóry, Albanii i Kosowa* ustanowiono wspólne centrum współpracy policyjnej w Plavie, mające na celu rozwój transgranicznej współpracy w dziedzinie zwalczania przestępczości w drodze intensywniejszej wymiany informacji operacyjnych oraz ściślejszej koordynacji wspólnych działań na rzecz bezpieczeństwa. Wspólne centrum współpracy policyjnej zostało oficjalnie otwarte w dniu 30 maja 2017 r.

                     2
                  •Spójność z innymi politykami Unii

               Europejski program w zakresie migracji opiera się na czterech filarach. Jednym z nich jest zarządzanie granicami: obejmuje ono lepsze zarządzanie granicami zewnętrznymi UE, w szczególności w postaci solidarności z państwami członkowskimi usytuowanymi na granicach zewnętrznych oraz zwiększania wydajności przejść granicznych. Wzmocniona kontrola granic byłej jugosłowiańskiej Czarnogóry wpłynie również pozytywnie na zewnętrzne granice UE oraz granice Czarnogóry. Dalsze zwiększanie bezpieczeństwa na granicach zewnętrznych jest ponadto zgodne z Europejską agendą bezpieczeństwa.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 77 ust. 2 lit. b) i d) oraz art. 79 ust. 2 lit. c) TFUE w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE.

               Zawarcie przez Unię Europejską umowy o statusie jest wyraźnie przewidziane w art. 54 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1624, który stanowi, że jeżeli przewiduje się rozmieszczenie zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej w państwach trzecich do działań, w ramach których członkom zespołów mają zostać przyznane uprawnienia wykonawcze lub jeżeli jest to wymagane w ramach innych działań w państwach trzecich, Unia zawiera z danym państwem trzecim umowę o statusie.

               Art. 3 ust. 2 TFUE stanowi, że Unia ma wyłączną kompetencję do zawierania umów międzynarodowych, jeżeli ich zawarcie zostało przewidziane w akcie ustawodawczym Unii. Art. 54 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1624 przewiduje zawarcie umowy o statusie między Unią Europejską a danym państwem trzecim. W związku z tym załączona umowa z Czarnogórą należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.

               Na podstawie art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt v) TFUE do zawarcia przedmiotowej umowy konieczna jest zgoda Parlamentu Europejskiego.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Nie dotyczy.

               •Proporcjonalność

               Mając na uwadze, że sieci przestępczości zorganizowanej szybko dostosowują swoje trasy i metody przemytu nielegalnych migrantów, zaangażowanie UE jest niezbędne w celu poprawy kontroli na granicach Republiki Serbii. Obowiązywanie umowy o statusie jest niezbędne, aby umożliwić odpowiedzialnym organom Czarnogóry i państw członkowskich UE, koordynowanym przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej, szybkie podjęcie działań w razie takiego rozwoju sytuacji. Pozwoli ona Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej na rozmieszczanie zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej w przypadku nagłego napływu migranów o nieuregulowanym statusie.

               •Wybór instrumentu

                  Wniosek ten jest zgodny z art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE, który przewiduje przyjęcie decyzji Rady dotyczących umów międzynarodowych, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego. Nie istnieje żaden inny instrument prawny, który mógłby posłużyć do osiągnięcia celu wyrażonego w niniejszym wniosku.

               3.WYNIKI OCENY EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie dotyczy

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy

               •Ocena skutków

                  Ocena skutków nie była konieczna do negocjacji umowy o statusie.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Ponieważ będzie to nowa umowa, nie można było przeprowadzić oceny ani kontroli sprawności istniejących instrumentów.

               •Prawa podstawowe

                  Projekt umowy o statusie zawiera przepisy gwarantujące ochronę praw podstawowych osobom dotkniętym w wyniku działań członków zespołu zaangażowanych w operację koordynowaną przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej.

                  Przepisy dotyczące praw podstawowych zostały szczegółowo wyjaśnione w pkt 5 „Elementy fakultatywne”.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Umowa o statusie nie pociąga za sobą skutków finansowych. Koszty generuje rozmieszczenie zespołów Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej na podstawie planu operacyjnego i odpowiedniej umowy o udzielenie dotacji; są one pokrywane z budżetu Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej. Przyszłe operacje na podstawie umowy o statusie będą finansowane ze środków własnych Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej.

               Według oceny skutków finansowych załączonej do projektu rozporządzenia w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej dotyczącej wydatków Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej na wzmocnioną współpracę z państwami trzecimi (w tym na możliwe wspólne operacje z krajami sąsiadującymi) przeznaczać się będzie w latach 2017–2020 średnio 6,090 mln EUR rocznie.

               1.1.5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Komisja zapewni prawidłowe monitorowanie wdrożenia umowy o statusie.

               Czarnogóra i Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej razem przeprowadzają ocenę każdej wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy.

               W szczególności Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej, Czarnogóra oraz państwa członkowskie uczestniczące w konkretnym działaniu sporządzają sprawozdanie na temat stosowania postanowień umowy, w tym na temat przetwarzania danych osobowych, po zakończeniu każdego z działań.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Zakres umowy

               Na mocy przedmiotowej umowy Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej może rozmieścić zespoły Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej wyposażone w uprawnienia wykonawcze na terytorium Czarnogóry celem przeprowadzenia wspólnych operacji, szybkich interwencji na granicy i operacji powrotowych.

               Zespoły Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej mogą być rozmieszczane na terytorium Czarnogóry wyłącznie w regionach graniczących z granicami zewnętrznymi UE, a członkowie zespołów dysponują uprawnieniami wykonawczymi na tych obszarach Czarnogóry, zgodnie z ustaleniami zawartymi w planie operacyjnym.

               Przedmiotowa umowa ani żadne działania zrealizowane w ramach jej wdrażania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej i Czarnogórę lub w ich imieniu, w tym tworzenie planów operacyjnych lub udział w operacjach transgranicznych, nie mają wpływu na status oraz wyznaczenie terytoriów państw, których dotyczy umowa, na mocy prawa międzynarodowego.

               Uruchomienie działania

               Działanie może zostać uruchomione z inicjatywy Agencji. Właściwe organy Czarnogóry mogą zwrócić się do Agencji z wnioskiem o rozważenie uruchomienia działania. Wykonanie działania wymaga zgody właściwych organów Czarnogóry oraz Agencji.

               Plan operacyjny

               Przed każdą wspólną operacją lub szybką interwencją na granicy konieczne jest uzgodnienie planu operacyjnego między Agencją a Czarnogórą. Plan operacyjny musi także zostać zatwierdzony przez państwo członkowskie lub państwa członkowskie graniczące z obszarem operacyjnym.

               Plan ten określa szczegółowo organizacyjne i proceduralne aspekty wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy, w tym opis i ocenę sytuacji, operacyjne cele i zadania, koncepcję operacyjną, rodzaj wyposażenia technicznego, które ma zostać wykorzystane, plan realizacji, współpracę z państwami trzecimi, innymi agencjami i organami Unii lub organizacjami międzynarodowymi, przepisy dotyczące praw podstawowych, w tym ochrony danych osobowych, koordynację, komunikację, dowodzenie, kontrolę i strukturę sprawozdawczości, ustalenia organizacyjne i logistykę, ocenę i finansowe aspekty wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy. Czarnogóra i Agencja dokonują wspólnie oceny wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy.

               Zadania i uprawnienia członków zespołów

               Zasadniczo zespoły mają prawo do wykonywania zadań i dysponowania uprawnieniami wykonawczymi niezbędnymi do przeprowadzania kontroli granicznej i operacji powrotowych. Zespoły muszą przestrzegać prawa i innych przepisów Czarnogóry.

               Zespoły działają na terytorium Czarnogóry jedynie na polecenie i w obecności funkcjonariuszy straży granicznej lub innego właściwego członka personelu Czarnogóry. Czarnogóra może w drodze wyjątku upoważnić członków zespołu do działania w jej imieniu.

               Członkowie zespołu noszą, w stosownych przypadkach, własne umundurowanie, a na nim widoczny identyfikator oraz niebieską opaskę z insygniami Unii i Agencji. Ponadto muszą posiadać dokument akredytacyjny w celu ułatwienia identyfikacji przez krajowe władze Czarnogóry.

               Członkowie zespołu mogą nosić broń służbową, amunicję i sprzęt w zakresie, w jakim są do tego upoważnieni na mocy przepisów krajowych ich państwa. Władze Czarnogóry informują wcześniej Agencję o dopuszczalnych rodzajach broni służbowej, amunicji i sprzętu oraz o warunkach ich użycia.

               Członkowie zespołu mogą używać siły, w tym broni służbowej, amunicji i wyposażenia, za zgodą ich państwa oraz władz Czarnogóry, w obecności funkcjonariuszy straży granicznej Czarnogóry lub innego właściwego personelu i zgodnie z prawem Czarnogóry. Władze Czarnogóry mogą upoważnić członków zespołu do użycia siły także podczas nieobecności jej strażników granicznych.

               Czarnogóra może upoważnić członków zespołu do korzystania z jej krajowych baz danych, jeśli jest to konieczne do wypełnienia celów operacyjnych określonych w planie operacyjnym. Przed rozmieszczeniem członków zespołu władze Czarnogóry informują Agencję o krajowych bazach danych, które mogą zostać wykorzystane zgodnie z krajowymi przepisami Czarnogóry dotyczącymi ochrony danych.

               Zawieszenie i zakończenie działania

               Zarówno Agencja, jak i organy Czarnogóry mogą zawiesić lub zakończyć działanie, jeżeli uznają, że postanowienia umowy lub planu operacyjnego nie są przestrzegane przez drugą stronę.

               Przywileje i immunitety członków zespołu

               Członkowie zespołu korzystają z immunitetu od jurysdykcji karnej Czarnogóry w odniesieniu do wszystkich działań wykonywanych podczas pełnienia obowiązków służbowych („na służbie”), nie mogą jednak korzystać z immunitetu w odniesieniu do czynów popełnionych „poza służbą”.

               W planie operacyjnym dokładnie określa się działania wyłączone spod jurysdykcji karnej Czarnogóry.

               W przypadku zarzutu popełnienia przestępstwa przez członka zespołu dyrektor wykonawczy Agencji, przed wszczęciem postępowania sądowego, przedkłada właściwym organom sądowym Czarnogóry dokument poświadczający, czy działanie, o którym mowa, zostało podjęte podczas pełnienia obowiązków służbowych czy poza nimi. Dyrektor wykonawczy Agencji podejmuje decyzję po dokładnym rozważeniu wszelkich oświadczeń złożonych przez właściwy organ państwa członkowskiego, który wysłał danego funkcjonariusza straży granicznej lub innego właściwego członka personelu, oraz przez właściwe organy Czarnogóry. Poświadczenie dyrektora wykonawczego Agencji jest wiążące dla właściwych organów Czarnogóry.

               Przywileje przyznane członkom zespołu i immunitet od jurysdykcji karnej Czarnogóry nie wyłączają ich spod jurysdykcji rodzimego państwa członkowskiego.

               Podobny system ma zastosowanie do ustalenia odpowiedzialności cywilnej lub administracyjnej członków zespołu.

               Immunitet członków zespołu od jurysdykcji karnej, cywilnej i administracyjnej Czarnogóry może zostać uchylony przez państwo członkowskie, które wysłało danego funkcjonariusza straży granicznej lub innego właściwego członka personelu. Uchylenie takie musi zawsze być jednoznacznie wyrażone.

               Członkowie zespołu, którzy są świadkami, mogą być zobowiązani do przedstawienia dowodów w postaci oświadczenia i zgodnie z czarnogórskimi przepisami proceduralnymi.

               Umowa przewiduje mechanizm mający na celu kompensację szkód. Mechanizm kompensacyjny opiera się na art. 42 rozporządzenia (UE) 2016/1624 w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez członka zespołu „na służbie”, odpowiedzialność ponosi Czarnogóra. Jeżeli szkoda została wyrządzona „na służbie” przez członka zespołu z uczestniczącego państwa członkowskiego wskutek rażącego niedbalstwa lub umyślnego naruszenia przepisów lub jeżeli czyn został popełniony „poza służbą”, Czarnogóra może zażądać za pośrednictwem dyrektora wykonawczego Agencji wypłacenia odszkodowania przez dane uczestniczące państwo członkowskie. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez personel Agencji, Czarnogóra może zażądać wypłacenia odszkodowania przez Agencję.

               W stosunku do członków zespołu nie mogą być przedsięwzięte żadne środki egzekucyjne z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko nim postępowanie cywilne niepowiązane z obowiązkami służbowymi.

               Mienie członków zespołu niezbędne do wykonywania obowiązków służbowych nie podlega zajęciu. W postępowaniu cywilnym członkowie zespołu nie podlegają ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.

               Członkowie zespołu są zwolnieni z podlegania przepisom dotyczącym zabezpieczenia społecznego, które mogą obowiązywać w Czarnogórze w odniesieniu do usług świadczonych przez Agencję. Są oni ponadto zwolnieni w Czarnogórze z wszelkich form opodatkowania dochodów i wynagrodzenia wypłacanych im przez Agencję lub ich państwa członkowskie, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza Czarnogóry.

               Władze Czarnogóry zezwalają na przywóz i wywóz przedmiotów przeznaczonych do osobistego użytku członków zespołu i przyznają zwolnienie z wszelkich ceł, podatków i innych związanych z tym należności (z wyjątkiem należności za przechowywanie, przewóz i podobne usługi) w odniesieniu do takich przedmiotów.

               Osobisty bagaż członków zespołu podlega kontroli tylko w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do osobistego użytku członków zespołu, lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony na podstawie przepisów Czarnogóry lub które podlegają jej przepisom w zakresie kwarantanny. Kontrola takiego bagażu osobistego jest przeprowadzana jedynie w obecności zainteresowanego członka / zainteresowanych członków zespołu lub upoważnionego przedstawiciela Agencji.

               Dokumenty, korespondencja i mienie członków zespołu są nietykalne, z wyjątkiem sytuacji przedsięwzięcia środków egzekucyjnych.

               Dokument akredytacyjny

               Agencja, we współpracy z Czarnogórą wystawia członkom zespołu dokument akredytacyjny, który umożliwia organom Czarnogóry stwierdzenie ich tożsamości i stanowi dowód, że posiadacz dokumentu jest uprawniony do wykonywania zadań i korzystania z uprawnień, o których mowa w przedmiotowej umowie oraz w planie operacyjnym. Dokument akredytacyjny, w połączeniu z ważnym dokumentem podróży, umożliwia danemu członkowi zespołu wjazd do Czarnogóry, bez konieczności posiadania wizy lub wcześniejszego zezwolenia.

               Prawa podstawowe

               Wykonując swoje zadania i korzystając ze swoich uprawnień, członkowie zespołu w pełni respektują podstawowe prawa i wolności, w tym prawo dostępu do procedur azylowych, godność człowieka, zakaz tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania, prawo do wolności, zasadę non-refoulement i zakaz wydaleń zbiorowych, prawa dziecka i prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Nie mogą oni dyskryminować osób z żadnych względów, w tym ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek, orientację seksualną lub tożsamość płciową. Wszelkie działania godzące w podstawowe prawa i wolności muszą być proporcjonalne do celu takich działań i szanować istotę tych podstawowych praw i wolności.

               Każda ze Stron musi posiadać mechanizm skargowy służący do rozpatrywania zarzutów dotyczących naruszenia praw podstawowych przez jej personel. Agencja ustanowiła mechanizm skargowy, o którym mowa w art. 72 rozporządzenia (UE) 2016/1624 w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej, spełniając w związku z tym ten obowiązek. Takimi zarzutami może zajmować się Rzecznik Praw Obywatelskich Czarnogóry, chyba że władze Czarnogóry zadecydują o ustanowieniu specjalnego mechanizmu rozstrzygania skarg w ramach przedmiotowej umowy.

               Przetwarzanie danych osobowych

               Członkowie zespołu przetwarzają dane osobowe, jeśli jest to konieczne do wykonywania ich zadań i korzystania z ich uprawnień, zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do Agencji i państw członkowskich UE. Przetwarzanie danych osobowych przez organy Czarnogóry podlega przepisom jej prawa krajowego.

               Agencja, uczestniczące państwa członkowskie oraz władze Czarnogóry sporządzają sprawozdanie na temat przetwarzania danych osobowych przez członków zespołu pod koniec każdej z przeprowadzonych akcji. Sprawozdanie to przekazywane jest urzędnikowi ds. praw podstawowych Agencji i inspektorowi ochrony danych. Składają oni sprawozdania dyrektorowi wykonawczemu Agencji.

               Spory i interpretacja

               Wszystkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej umowy są rozpatrywane wspólnie przez właściwe organy Czarnogóry oraz przedstawicieli Agencji, którzy konsultują się z państwem członkowskim lub państwami członkowskimi sąsiadującymi z Czarnogórą.

               W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania przedmiotowej umowy rozstrzygane są wyłącznie w drodze negocjacji pomiędzy Czarnogóra a Komisją Europejską, która zasięga opinii wszystkich państw członkowskich sąsiadujących z Czarnogóra.

               Właściwe organy odpowiedzialne za wdrożenie umowy

               W przypadku Czarnogóry, właściwym organem odpowiedzialnym za wdrożenie przedmiotowej umowy jest Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. W przypadku Unii Europejskiej jest nim Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej.

               Wspólna deklaracja

               Obie strony zgadzają się, że powstrzymanie się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrozić późniejszemu ewentualnemu postępowaniu karnemu wszczętemu względem danego członka zespołu przez właściwe organy państwa przyjmującego, obejmuje również powstrzymanie się od aktywnego ułatwiania powrotu tego członka zespołu z terytorium operacji Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej w Czarnogórze do jego/jej rodzimego państwa członkowskiego, do czasu przedłożenia dokumentu poświadczającego przez dyrektora wykonawczego Agencji.

               2019/0043 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy o statusie między Unią Europejską a Czarnogórą dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Czarnogóry

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. b) i d) oraz art. 79 ust. 2 lit. c), w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  3
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 54 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624
                  4
                stanowi, że w przypadkach gdy przewiduje się rozmieszczenie zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej w państwach trzecich do działań, w ramach których członkom zespołów mają zostać przyznane uprawnienia wykonawcze lub jeżeli jest to wymagane w ramach innych działań w państwach trzecich, Unia ma zawrzeć z danym państwem trzecim umowę o statusie. Umowa o statusie powinna objąć wszelkie aspekty niezbędne do przeprowadzenia działań.

               (2)Zgodnie z decyzją Rady 2018/XXX z dnia [...] r. umowa o statusie między Unią Europejską a Czarnogórą dotycząca działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Czarnogóry („umowa”) została podpisana przez [...], dnia [...], z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (3)Na mocy umowy zespoły Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej mogłyby, zgodnie z planem operacyjnym, zostać szybko rozmieszczone na terytorium Czarnogóry, reagować na aktualne przesunięcie przepływów migracyjnych w kierunku wybrzeża oraz pomagać w zarządzaniu granicami zewnętrznymi i zwalczaniu przemytu migrantów o nieuregulowanym statusie.

               (4)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  5
               ; Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  6
               ; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (7)W związku z tym umowa o statusie powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii Europejskiej, Umowę o statusie między Unią Europejską a Czarnogórą dotyczącą działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Czarnogóry („Umowa”).

               Tekst Umowy zostaje dołączony do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do dokonania w imieniu Unii Europejskiej powiadomienia, o którym mowa w art. 12 ust. 2 umowy, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na związanie się postanowieniami Umowy.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 251 z 16.9.2016, s. 1.

                     (2)
                  *
                        Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/1999 oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

                     (3)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 oraz uchylające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 863/2007, rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 i decyzję Rady 2005/267/WE (Dz.U. L 251 z 16.9.2016, s. 1).

                     (5)

                        Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (6)

                        Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.2.2019
            COM(2019) 90 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosek dotyczący DECYZJI RADY
            w sprawie zawarcia Umowy o statusie między Unią Europejską a Czarnogórą dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Czarnogóry

               ZAŁĄCZNIK

               UMOWA O STATUSIE

               między Unią Europejską a Czarnogórą dotycząca działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Czarnogóry

               UNIA EUROPEJSKA

               oraz CZARNOGÓRA,

               zwane dalej „Stronami”,

               MAJĄC NA UWADZE, że mogą pojawić się sytuacje, w których Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej, zwana dalej „Agencją”, koordynuje współpracę operacyjną między państwami członkowskimi UE a Czarnogórą, w tym na terytorium Czarnogóry,

               MAJĄC NA UWADZE, że należy ustanowić ramy prawne w formie porozumienia o statusie w odniesieniu do sytuacji, w których członkowie zespołu Agencji będą mieli uprawnienia wykonawcze na terytorium Czarnogóry,

               ZWAŻYWSZY, że wszystkie działania Agencji na terytorium Czarnogóry powinny być prowadzone przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych,

               POSTANOWIŁY ZAWRZEĆ NASTĘPUJĄCĄ UMOWĘ:

               Artykuł 1
               Zakres stosowania Umowy

               1.
                     Niniejsza Umowa obejmuje wszystkie aspekty niezbędne do prowadzenia działań przez Agencję, które mogą mieć miejsce na terytorium Czarnogóry i podczas których członkowie zespołu Agencji posiadają uprawnienia wykonawcze.

               2.
                     Niniejsza Umowa ma zastosowanie wyłącznie na terytorium Czarnogóry lub na jego części.

               3.
                     Niniejsza Umowa ani żadne działania zrealizowane w ramach jej wykonywania przez Strony lub w ich imieniu, w tym tworzenie planów operacyjnych lub udział w operacjach transgranicznych, nie mają wpływu na status oraz wyznaczenie terytoriów, na mocy prawa międzynarodowego, państw członkowskich Unii Europejskiej i Czarnogóry.

               Artykuł 2
               Definicje

               Do celów niniejszej Umowy:

               1)„działanie” oznacza wspólną operację, szybką interwencję na granicy lub operację powrotową;

               2)„wspólna operacja” oznacza działanie mające na celu przeciwdziałanie nieregularnej migracji lub przestępczości transgranicznej lub działanie mające na celu dostarczanie zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej na granicach Czarnogóry sąsiadujących z państwem członkowskim, prowadzone na terytorium Czarnogóry;

               3)„szybka interwencja na granicy” oznacza działanie mające na celu szybkie reagowanie w obliczu szczególnych i wyjątkowo trudnych wyzwań na granicach Czarnogóry sąsiadujących z państwem członkowskim i prowadzone przez czas określony na terytorium Czarnogóry;

               4)„operacja powrotowa” oznacza operację koordynowaną przez Agencję, obejmującą wsparcie techniczne i operacyjne zapewniane przez co najmniej jedno państwo członkowskie, w ramach której osoby powracające z co najmniej jednego państwa członkowskiego powracają do Czarnogóry w trybie przymusowym lub dobrowolnie;

               5)„kontrola graniczna” oznacza kontrolę osób przeprowadzaną na granicy wyłącznie w odpowiedzi na zamiar przekroczenia tej granicy lub na akt jej przekroczenia, bez względu na wszelkie inne okoliczności, składającą się z odprawy granicznej na przejściach granicznych i ochrony granicy pomiędzy przejściami granicznymi;

               6)„członek zespołu” oznacza pracownika Agencji lub członka zespołu straży granicznej i innego właściwego personelu uczestniczących państw członkowskich, w tym funkcjonariuszy straży granicznej i innych właściwych pracowników oddelegowanych przez państwa członkowskie do Agencji, którzy mają zostać wysłani w trakcie działania;

               7) „państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej;

               8)„rodzime państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, którego funkcjonariusz straży granicznej lub inny właściwy członek personelu jest członkiem zespołu;

               9)„dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej; możliwa do zidentyfikowania osoba to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy bądź jeden lub kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość tej osoby fizycznej;

               10)„uczestniczące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, które uczestniczy w działaniu w Czarnogórze przez zapewnienie wyposażenia technicznego, oddelegowanie funkcjonariuszy straży granicznej i innego właściwego personelu w ramach zespołu;

               11)„Agencja” oznacza Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej, utworzoną rozporządzeniem (UE) 2016/1624 w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej.

               Artykuł 3
               Uruchomienie działania

               1.
                     Agencja może zaproponować uruchomienie działania właściwym organom Czarnogóry. Właściwe organy Czarnogóry mogą zwrócić się do Agencji z wnioskiem o rozważenie uruchomienia działania.

               2.
                     Wykonanie działania wymaga zgody zarówno właściwych organów Czarnogóry, jak i Agencji.

               Artykuł 4
               Plan operacyjny

               Plan operacyjny uzgodniony z państwem członkowskim lub z państwami członkowskimi graniczącymi z obszarem operacyjnym uzgadnia się w odniesieniu do każdej wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy. Plan ten określa szczegółowo organizacyjne i proceduralne aspekty wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy, w tym opis i ocenę sytuacji, operacyjne cele i zadania, koncepcję operacyjną, rodzaj wyposażenia technicznego, które ma zostać wykorzystane, plan realizacji, współpracę z innymi państwami trzecimi, innymi agencjami i organami Unii lub organizacjami międzynarodowymi, przepisy dotyczące praw podstawowych, w tym ochrony danych osobowych, koordynację, komunikację, dowodzenie, kontrolę i strukturę sprawozdawczości, ustalenia organizacyjne i logistykę, ocenę i finansowe aspekty wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy. Oceny wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy dokonują wspólnie Czarnogóra i Agencja.

               Artykuł 5
               Zadania i uprawnienia członków zespołów

               1.
                     Członkowie zespołu mają prawo do wykonywania zadań i korzystania z uprawnień wykonawczych wymaganych do przeprowadzania kontroli granicznej i operacji powrotowych.

               2.
                     Członkowie zespołu muszą przestrzegać przepisów ustawowych i wykonawczych Czarnogóry.

               3.
                     Członkowie zespołu mogą wykonywać zadania i korzystać z uprawnień na terytorium Czarnogóry wyłącznie na polecenie i – co do zasady – w obecności funkcjonariuszy straży granicznej lub innego właściwego personelu Czarnogóry. W stosownych przypadkach Czarnogóra wydaje zespołowi polecenia zgodnie z planem operacyjnym. Czarnogóra może w drodze wyjątku upoważnić członków zespołu do działania w jej imieniu.

               Za pośrednictwem swojego koordynatora Agencja może przekazywać Czarnogórze swoje spostrzeżenia na temat poleceń udzielonych zespołowi. W takim przypadku Czarnogóra uwzględnia te spostrzeżenia i postępuje zgodnie z nimi w możliwie największym stopniu.

               W przypadkach gdy wydawane zespołowi polecenia są niezgodne z planem operacyjnym, oficer koordynujący niezwłocznie informuje o tym dyrektora wykonawczego Agencji. Dyrektor wykonawczy może zastosować odpowiednie środki, w tym zawieszenie lub zakończenie działania.

               4.
                     Podczas wykonywania zadań i korzystania z uprawnień członkowie zespołu noszą własne umundurowanie. Członkowie zespołu noszą również na swoim umundurowaniu widoczny identyfikator oraz niebieską opaskę z insygniami Unii Europejskiej i Agencji. Aby umożliwić krajowym organom Czarnogóry stwierdzenie ich tożsamości, członkowie zespołu mają przy sobie przez cały czas dokument akredytacyjny, o którym mowa w art. 8.

               5.
                     Podczas wykonywania zadań i korzystania z uprawnień członkowie zespołu mogą nosić broń służbową, amunicję i sprzęt w zakresie, w jakim są do tego upoważnieni na mocy przepisów krajowych rodzimego państwa członkowskiego. Przed rozmieszczeniem członków zespołu Czarnogóra informuje Agencję o dopuszczalnych rodzajach broni służbowej, amunicji i wyposażenia oraz warunkach ich użycia.

               6.
                     Podczas wykonywania zadań i korzystania z uprawnień członkowie zespołu są uprawnieni do użycia siły, w tym użycia broni służbowej, amunicji i wyposażenia, za zgodą Czarnogóry i rodzimego państwa członkowskiego, w obecności funkcjonariuszy straży granicznej lub innego właściwego personelu Czarnogóry i zgodnie z prawem krajowym Czarnogóry. Czarnogóra może upoważnić członków zespołu do użycia siły także podczas nieobecności jej strażników granicznych lub innego właściwego personelu Czarnogóry.

               7.
                     Czarnogóra może upoważnić członków zespołu do sprawdzania swoich krajowych baz danych, jeżeli jest to konieczne do wypełniania celów operacyjnych określonych w planie operacyjnym i w odniesieniu do operacji powrotowych. Członkowie zespołu korzystają wyłącznie z tych danych, które są niezbędne do wykonywania ich zadań i korzystania przez nich z uprawnień. Przed rozmieszczeniem członków zespołu Czarnogóra informuje Agencję o tym, z jakich krajowych baz danych może ona korzystać. Korzystanie z baz danych powinno odbywać się zgodnie z obowiązującymi w Czarnogórze krajowymi przepisami o ochronie danych.

               Artykuł 6
               Zawieszenie i zakończenie działania

               1.
                     Dyrektor wykonawczy Agencji może zawiesić lub zakończyć działanie po poinformowaniu Czarnogóry na piśmie, jeżeli Czarnogóra nie przestrzega postanowień niniejszej Umowy lub planu operacyjnego. Dyrektor wykonawczy przedstawia Czarnogórze uzasadnienie takiego działania.

               2.
                     Czarnogóra może zawiesić lub zakończyć działanie po poinformowaniu Agencji na piśmie, jeżeli Agencja lub uczestniczące państwo członkowskie nie przestrzega postanowień niniejszej Umowy lub planu operacyjnego. Czarnogóra przedstawia Agencji uzasadnienie takiego działania.

               3.
                     W szczególności Czarnogóra lub dyrektor wykonawczy Agencji mogą zawiesić lub zakończyć działanie w przypadku naruszenia praw podstawowych, naruszenia zasady non-refoulement lub przepisów ochrony danych.

               4.
                     Zakończenie działania nie ma wpływu na żadne prawa ani obowiązki wynikające ze stosowania niniejszej Umowy lub planu operacyjnego przed takim zakończeniem.

               Artykuł 7
               Przywileje i immunitety członków zespołu

               1.
                     Przywileje i immunitety przyznane członkom zespołu Agencji mają na celu zapewnienie skutecznego pełnienia przez nich obowiązków służbowych podczas działań prowadzonych na podstawie planu operacyjnego na terytorium Czarnogóry.

               2.
                     Dokumenty, korespondencja i mienie członków zespołu są nietykalne, z wyjątkiem sytuacji przedsięwzięcia środków egzekucyjnych dozwolonych na mocy ust. 7.

               3.
                     Członkowie zespołu korzystają z immunitetu od jurysdykcji karnej Czarnogóry w odniesieniu do czynów dokonanych w ramach pełnienia obowiązków służbowych podczas działań prowadzonych na podstawie planu operacyjnego.

               W przypadku zarzutu popełnienia przestępstwa przez członka zespołu dyrektor wykonawczy Agencji oraz właściwy organ w rodzimym państwie członkowskim są informowani w trybie natychmiastowym. Przed wszczęciem postępowania sądowego dyrektor wykonawczy Agencji, po dokładnym rozważeniu wszelkich oświadczeń złożonych przez właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego i Czarnogóry, przedkłada sądowi dokument poświadczający, czy czyn, o którym mowa, został dokonany w ramach pełnienia obowiązków służbowych, podczas działań prowadzonych na podstawie planu operacyjnego. Agencja i rodzime państwo członkowskie, do czasu przedłożenia dokumentu poświadczającego przez dyrektora wykonawczego Agencji, powstrzymają się od wszelkich środków, które mogłyby zagrozić późniejszemu ewentualnemu postępowaniu karnemu wszczętemu przez właściwe organy Czarnogóry przeciwko członkowi zespołu.

               Jeżeli czynu dokonano podczas pełnienia obowiązków służbowych, postępowania nie wszczyna się. Jeżeli czynu nie dokonano podczas pełnienia obowiązków służbowych, można kontynuować postępowanie. Poświadczenie dyrektora wykonawczego Agencji jest wiążące dla właściwych organów Czarnogóry. Przywileje przyznane członkom zespołu i immunitet od jurysdykcji karnej Czarnogóry nie wyłączają ich spod jurysdykcji rodzimego państwa członkowskiego.

               Immunitet członków zespołu od jurysdykcji karnej, cywilnej i administracyjnej Czarnogóry może zostać uchylony przez rodzime państwo członkowskie, stosownie do sytuacji. Uchylenie takie musi zawsze być jednoznacznie wyrażone.

               4.
                     Członkowie zespołu korzystają z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej Czarnogóry w odniesieniu do działań podjętych przez nich w ramach pełnienia obowiązków służbowych, podczas działań prowadzonych na podstawie planu operacyjnego. Dyrektor wykonawczy Agencji oraz właściwy organ w rodzimym państwie członkowskim są niezwłocznie powiadamiani o każdym przypadku wszczęcia przed jakimkolwiek sądem Czarnogóry jakiegokolwiek postępowania cywilnego przeciwko członkom zespołu. Przed wszczęciem postępowania sądowego dyrektor wykonawczy Agencji, po dokładnym rozważeniu oświadczeń złożonych przez właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego i Czarnogóry, przedkłada sądowi dokument poświadczający, czy czynu, o którym mowa, dokonali członkowie zespołu w ramach pełnienia obowiązków służbowych, podczas działań prowadzonych na podstawie planu operacyjnego.

               Jeżeli działanie zostało podjęte podczas pełnienia obowiązków służbowych, postępowania nie wszczyna się. Jeżeli czynu nie dokonano podczas pełnienia obowiązków służbowych, można kontynuować postępowanie. Poświadczenie dyrektora wykonawczego Agencji jest wiążące dla jurysdykcji Czarnogóry.

               Wszczęcie postępowania przez członków zespołu uniemożliwia im powoływanie się na immunitet jurysdykcyjny w stosunku do powództw wzajemnych powiązanych bezpośrednio z powództwem głównym.

               5.
                     Właściwe władze Czarnogóry mogą zobowiązać członków zespołu, którzy są świadkami, przy pełnym poszanowaniu przepisów art. 7.3 i 7.4, do przedstawienia dowodów w postaci oświadczenia, zgodnie z czarnogórskimi przepisami proceduralnymi.

               6.
                     W przypadku szkody wyrządzonej przez członka zespołu w ramach pełnienia obowiązków służbowych, podczas działań wynikających z planu operacyjnego, Czarnogóra ponosi odpowiedzialność za wszelkie szkody.

               Jeżeli szkoda została wyrządzona przez członka zespołu z uczestniczącego państwa członkowskiego w ramach pełnienia obowiązków służbowych wskutek rażącego niedbalstwa lub umyślnego naruszenia przepisów, Czarnogóra może zażądać, za pośrednictwem dyrektora wykonawczego Agencji, wypłaty odszkodowania przez dane uczestniczące państwo członkowskie.

               Jeżeli szkoda została wyrządzona przez członka zespołu będącego członkiem personelu Agencji w ramach pełnienia obowiązków służbowych wskutek rażącego niedbalstwa lub umyślnego naruszenia przepisów, Czarnogóra może zażądać od Agencji wypłaty odszkodowania.

               Czarnogóra, uczestniczące państwo członkowskie ani Agencja nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną w Czarnogórze z powodu siły wyższej.

               7.
                     W stosunku do członków zespołu nie można przedsięwziąć żadnych środków egzekucyjnych z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko nim postępowanie cywilne niepowiązane z pełnieniem obowiązków służbowych podczas działań prowadzonych na podstawie planu operacyjnego.

               Mienie członków zespołu nie podlega zajęciu w celu wykonania wyroku, postanowienia lub nakazu sądowego, jeśli dyrektor wykonawczy Agencji poświadczy, iż jest ono niezbędne członkom do wykonywania obowiązków służbowych. W postępowaniu cywilnym członkowie zespołu nie podlegają ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.

               8.
                     Immunitet członków zespołu od jurysdykcji Czarnogóry nie wyłącza ich spod jurysdykcji odpowiednich rodzimych państw członkowskich.

               9.
                     W zakresie usług świadczonych na rzecz Agencji członkowie zespołu nie podlegają przepisom dotyczącym zabezpieczenia społecznego, które mogą obowiązywać w Czarnogórze.

               10.
                     Członkowie zespołu są zwolnieni w Czarnogórze z wszelkich form opodatkowania dochodów i wynagrodzenia, wypłacanych im przez Agencję lub rodzime państwa członkowskie, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza Czarnogóry.

               11.
                     Czarnogóra, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, które przyjmie, zezwala na przywóz przedmiotów przeznaczonych do osobistego użytku członków zespołu i zwalnia z wszelkich ceł, podatków i innych związanych z tym należności, z wyjątkiem należności za przechowywanie, przewóz i podobne usługi w odniesieniu do takich przedmiotów. Czarnogóra zezwala również na wywóz takich przedmiotów.

               12.
                     Osobisty bagaż członków zespołu podlega kontroli tylko w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do osobistego użytku członków zespołu, lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony na podstawie przepisów Czarnogóry lub które podlegają jej przepisom w zakresie kwarantanny. Kontrola takiego bagażu osobistego jest przeprowadzana jedynie w obecności zainteresowanego członka / zainteresowanych członków zespołu lub upoważnionego przedstawiciela Agencji.

               Artykuł 8
               Dokument akredytacyjny

               1.
                     Agencja, we współpracy z Czarnogórą, wystawia dokument w języku urzędowym Czarnogóry i w języku urzędowym (językach urzędowych) instytucji Unii Europejskiej dla każdego z członków zespołu, aby umożliwić właściwym organom Czarnogóry stwierdzenie ich tożsamości i udowodnić, że posiadacz dokumentu jest uprawniony do wykonywania zadań i korzystania z uprawnień, o których mowa w art. 5 niniejszej Umowy oraz w planie operacyjnym. Dokument ten zawiera następujące informacje dotyczące członka: imię, nazwisko i obywatelstwo; stopień służbowy lub nazwę stanowiska; aktualne zdjęcie w formacie cyfrowym i zadania, do realizacji których jest upoważniony w czasie rozmieszczenia.

               2.
                     Dokument akredytacyjny, w połączeniu z ważnym dokumentem podróży, umożliwia danemu członkowi zespołu wjazd do Czarnogóry, bez konieczności posiadania wizy lub wcześniejszego zezwolenia.

               3.
                     Dokument akredytacyjny jest zwracany Agencji po zakończeniu działania.

               Artykuł 9
               Prawa podstawowe

               1.
                     Członkowie zespołu wykonują swoje zadania i korzystają ze swoich uprawnień przy pełnym poszanowaniu podstawowych praw i wolności, w tym prawa dostępu do procedur azylowych, godności człowieka, zakazu tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania, prawa do wolności, zasady non-refoulement i zakazu wydaleń zbiorowych, praw dziecka i prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Wykonując swoje zadania i korzystając ze swoich uprawnień, nie mogą oni dyskryminować osób z żadnych względów, w tym ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek, orientację seksualną lub tożsamość płciową. Wszelkie działania godzące w podstawowe prawa i wolności, podjęte przez członków zespołu w ramach wykonywania ich zadań i korzystania z ich uprawnień muszą być proporcjonalne do celu takich działań i prowadzone w poszanowaniu istoty tych podstawowych praw i wolności.

               2.
                     Każda ze Stron posiada mechanizm skargowy służący do rozpatrywania zarzutów dotyczących naruszenia praw podstawowych przez swój personel w trakcie pełnienia obowiązków służbowych podczas wspólnej operacji, szybkiej interwencji na granicy lub operacji powrotowej wykonywanych na mocy niniejszej Umowy.

               Artykuł 10
               Przetwarzanie danych osobowych

               1.
                     Przetwarzanie danych osobowych przez członków zespołu ma miejsce wyłącznie wówczas, gdy jest to konieczne do wypełniania zadań lub wykonywania uprawnień w ramach wdrażania niniejszej Umowy przez Czarnogórę, Agencję lub uczestniczące państwa członkowskie.

               2.
                     Przetwarzanie danych osobowych przez Czarnogórę podlega przepisom jej prawa krajowego.

               3.
                     Przetwarzanie danych osobowych przez Agencję i uczestniczące państwo (państwa) członkowskie, w tym także w przypadku przekazywania danych osobowych Czarnogórze, podlega przepisom rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, decyzji ramowej Rady 2008/977/JHA z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych oraz środkom przyjętym przez Agencję w celu stosowania rozporządzenia (WE) nr 45/2001 o których mowa w art. 45 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1624.

               4.
                     Jeżeli przetwarzanie danych obejmuje również przekazywanie danych osobowych, państwa członkowskie i Agencja wskazują, w chwili przekazywania danych osobowych Czarnogórze, wszelkie ograniczenia dostępu do nich lub ich wykorzystywania, ogólne lub szczegółowe, w tym w zakresie przekazywania, usuwania lub niszczenia. Jeżeli konieczność wprowadzenia takich ograniczeń zachodzi po przekazaniu danych osobowych, odpowiednio informują one o tym Czarnogórę.

               5.
                     Dane osobowe gromadzone do celów administracyjnych podczas realizacji działania mogą być przetwarzane przez Czarnogórę, Agencję i uczestniczące państwa członkowskie zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi ochrony danych.

               6.
                     Agencja, Czarnogóra i uczestniczące państwa członkowskie sporządzają wspólne sprawozdanie na temat stosowania ust. 1–5 niniejszego artykułu pod koniec każdej z przeprowadzonych akcji. Sprawozdanie to przekazywane jest urzędnikowi ds. praw podstawowych i inspektorowi ochrony danych zatrudnionych w Agencji. Składają oni sprawozdania dyrektorowi wykonawczemu Agencji.

               Artykuł 11
               Spory i interpretacja

               1.
                     Wszystkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej Umowy są rozpatrywane wspólnie przez przedstawicieli właściwych organów Czarnogóry oraz przedstawicieli Agencji, którzy konsultują się z państwem członkowskim lub państwami członkowskimi sąsiadującymi z Czarnogórą.

               2.
                     W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej Umowy rozstrzygane są wyłącznie na drodze negocjacji pomiędzy Czarnogórą i Komisją Europejską, która zasięga opinii dowolnych państw członkowskich sąsiadujących z państwem trzecim.

               Artykuł 12
               Wejście w życie, czas obowiązywania, zawieszenie i rozwiązanie Umowy

               1.
                     Strony zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami prawnymi.

               2.
                     Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadomią się wzajemnie kanałami dyplomatycznymi o zakończeniu wewnętrznych procedur prawnych, o których mowa w ust. 1.

               3.
                     Niniejsza Umowa zastaje zawarta na czas nieokreślony.

               4.
                     Umowa może zostać rozwiązana lub zawieszona w formie pisemnej za obopólną zgodą Stron lub jednostronnie przez jedną ze Stron. W drugim z powyższych przypadków Strona pragnąca rozwiązać lub zawiesić Umowę ma obowiązek poinformować o tym drugą ze Stron na piśmie za pośrednictwem kanałów dyplomatycznych. Wypowiedzenie staje się skuteczne pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło powiadomienie.

               4.
                     Powiadomienia dokonywane zgodnie z niniejszym artykułem przesyła się, w przypadku Czarnogóry, do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a w przypadku Unii, do Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej.

               Sporządzono w [...] dnia [...]

               w dwóch egzemplarzach: w języku czarnogórskim oraz w języku urzędowym (językach urzędowych) Unii Europejskiej, przy czym teksty w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne.

               W razie rozbieżności między autentycznymi wersjami językowymi rozstrzygająca jest wersja w języku angielskim.

               Podpisy:

               WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII I LIECHTENSTEINU

               Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i z dnia 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Czarnogóry, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Czarnogóry na warunkach podobnych do tych, które zawarto w niniejszej Umowie.

               WSPÓLNA DEKLARACJA

               Obie strony zgadzają się, że powstrzymanie się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrozić późniejszemu ewentualnemu postępowaniu karnemu wszczętemu względem danego członka zespołu przez właściwe organy państwa przyjmującego, obejmuje również powstrzymanie się od aktywnego ułatwiania powrotu tego członka zespołu z terytorium operacji Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej w Czarnogórze do jego rodzimego państwa członkowskiego, do czasu przedłożenia dokumentu poświadczającego przez dyrektora wykonawczego Agencji.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.2.2019
            COM(2019) 92 final
            2019/0044(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Korei w sprawie niektórych aspektów przewozów lotniczych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  W następstwie orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości w sprawach dotyczących tzw. „otwartego nieba” w dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia niektórych postanowień obowiązujących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej umową na szczeblu Unii („mandat horyzontalny”). Celem tych umów jest umożliwienie wszystkim przewoźnikom lotniczym z UE niedyskryminacyjnego dostępu do tras między Unią Europejską a państwami trzecimi, a tym samym zapewnienie zgodności z prawem Unii dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Postanowienia Umowy zastępują lub uzupełniają obowiązujące postanowienia 22 dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Republiką Korei.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Umowa przyczyni się do realizacji głównego celu unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa poprzez zapewnienie zgodności obowiązujących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej z prawem Unii.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Art. 100 ust. 2, art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Wniosek oparty jest w całości na „mandacie horyzontalnym” udzielonym przez Radę, a uwzględniono w nim kwestie objęte zakresem prawa Unii i dwustronnych umów o komunikacji lotniczej.

               •Proporcjonalność

                  Umowa zmieni lub uzupełni postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej jedynie w zakresie, w jakim jest to niezbędne do zapewnienia zgodności tych umów z prawem Unii.

               •Wybór instrumentu

                  Umowa między Unią a Republiką Korei jest najbardziej skutecznym instrumentem umożliwiającym zapewnienie zgodności z prawem Unii wszystkich obowiązujących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Republiką Korei.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Zgodnie z art. 218 ust. 4 TFUE Komisja przeprowadziła rokowania w konsultacji ze specjalnym komitetem. W trakcie rokowań przeprowadzono również konsultacje z sektorem lotniczym. Uwagi zgłoszone podczas konsultacji zostały wzięte pod uwagę. Zainteresowane państwa członkowskie sprawdziły poprawność odesłań do dwustronnych umów o komunikacji lotniczej. Przedstawiciele sektora lotniczego podkreślili znaczenie solidnej podstawy prawnej dla swoich operacji zarobkowych.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

                  Nie dotyczy.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Wniosek przewiduje uproszczenie prawodawstwa. Odpowiednie postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Republiką Korei zostaną zastąpione lub uzupełnione postanowieniami jednej umowy.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Strony Umowy powiadamiają się wzajemnie na piśmie kanałami dyplomatycznymi o zakończeniu swoich procedur wewnętrznych niezbędnych do wejścia w życia niniejszej Umowy. Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem przekazania późniejszego powiadomienia.

               Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy.

               Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Międzynarodowe stosunki w dziedzinie lotnictwa między państwami członkowskimi a państwami trzecimi są tradycyjnie regulowane dwustronnymi umowami o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, załącznikami do tych umów oraz innymi powiązanymi dwustronnymi lub wielostronnymi porozumieniami.

                  Tradycyjne klauzule wyznaczania stosowane przez państwa członkowskie w dwustronnych umowach o komunikacji lotniczej są jednak niezgodne z prawem Unii. Umożliwiają one państwu trzeciemu odrzucenie, cofnięcie lub zawieszenie zezwoleń lub upoważnień udzielonych przewoźnikowi lotniczemu, który został wyznaczony przez państwo członkowskie, lecz w którym to państwo członkowskie ani jego obywatele nie posiadają przeważającej części udziałów ani nie sprawują nad nim skutecznej kontroli. Taka możliwość uznana została za dyskryminację przewoźników lotniczych z UE mających siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich, ale będących własnością i pozostających pod kontrolą obywateli innych państw członkowskich. Jest ona sprzeczna z art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który gwarantuje obywatelom państw członkowskich, którzy skorzystali ze swobody przedsiębiorczości w innym państwie członkowskim, traktowanie na równi z obywatelami tego przyjmującego państwa członkowskiego.

                  Także w innych kwestiach, takich jak obowiązkowe umowy handlowe między przedsiębiorstwami lotniczymi, należy zapewnić zgodność z prawem Unii poprzez zmianę albo uzupełnienie obowiązujących postanowień w dwustronnych umowach o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

                  Działając zgodnie z mechanizmami i wytycznymi określonymi w załączniku do „mandatu horyzontalnego”, Komisja wynegocjowała z Republiką Korei Umowę, która zastępuje pewne postanowienia obowiązujących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Republiką Korei. Art. 2 Umowy zastępuje tradycyjnie stosowane klauzule wyznaczania unijną klauzulą wyznaczania, umożliwiającą wszystkim przewoźnikom z UE korzystanie z prawa przedsiębiorczości. Art. 4 zabezpiecza prawo państw członkowskich, wynikające z prawodawstwa UE, do nakładania – w sposób niepowodujący dyskryminacji – podatków, opłat specjalnych, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na terytorium państwa członkowskiego, przeznaczone do użytku w statku powietrznym wyznaczonego przewoźnika pochodzącego z Republiki Korei, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego. Art. 5 rozwiązuje problem potencjalnej niezgodności z unijnymi przepisami w zakresie konkurencji.

                  Po podpisaniu Umowy powinna ona zostać zawarta. Projekt decyzji w tej sprawie zawarto w niniejszym wniosku.

               2019/0044 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Korei w sprawie niektórych aspektów przewozów lotniczych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               1)Zgodnie z decyzją Rady (UE) …/…
                  1
                podpisano w dniu [...] r. Umowę między Unią Europejską a Republiką Korei w sprawie niektórych aspektów przewozów lotniczych („Umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               2)Celem Umowy jest zapewnienie zgodności z prawem Unii dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między 22 państwami członkowskimi a Republiką Korei.

               3)Umowę należy zatwierdzić w imieniu Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Republiką Korei w sprawie niektórych aspektów przewozów lotniczych („Umowa”).

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do dokonania, w imieniu Unii, powiadomienia, o którym mowa w art. 8 ust. 1 Umowy, w celu wyrażenia zgody Unii na to, aby Umowa stała się dla niej wiążąca.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Rady

                  Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) .../... w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Korei w sprawie niektórych aspektów przewozów lotniczych (Dz.U. L [XXX] z [XXX], s. [XX]).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.2.2019
            COM(2019) 92 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Korei w sprawie niektórych aspektów przewozów lotniczych

               UMOWA

               MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ
                  A REPUBLIKĄ KOREI

               W SPRAWIE NIEKTÓRYCH ASPEKTÓW PRZEWOZÓW LOTNICZYCH

               UNIA EUROPEJSKA,

                  z jednej strony, oraz

               REPUBLIKA KOREI,

                  z drugiej strony,

               zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”,

               STWIERDZAJĄC, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, iż niektóre postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej zawartych przez niektóre państwa członkowskie Unii Europejskiej z państwami trzecimi są niezgodne z prawem Unii Europejskiej,

               STWIERDZAJĄC, że między niektórymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Republiką Korei zawarto pewną liczbę dwustronnych umów o komunikacji lotniczej zawierających podobne przepisy oraz że państwa członkowskie mają obowiązek zastosować wszelkie właściwe środki w celu wyeliminowania niezgodności takich umów z traktatami UE,

               STWIERDZAJĄC, że Unia Europejska ma wyłączne kompetencje w zakresie szeregu aspektów, które mogą zostać włączone do dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a państwami trzecimi,

               STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Unii Europejskiej unijni przewoźnicy lotniczy mający siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a państwami trzecimi,

               UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Unią Europejską a pewnymi państwami trzecimi, przewidujące możliwość nabywania przez obywateli tych państw trzecich praw własności w odniesieniu do przewoźników lotniczych posiadających koncesje wydane zgodnie z prawem Unii Europejskiej,

               UZNAJĄC, że spójność postanowień dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Republiką Korei z prawem Unii Europejskiej zapewni solidną podstawę prawną dla przewozów lotniczych między Unią Europejską a Republiką Korei i umożliwi zachowanie ciągłości takich przewozów,

               STWIERDZAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Republiką Korei, które nie są sprzeczne z prawem Unii Europejskiej, nie muszą zostać zmienione ani zastąpione,

               STWIERDZAJĄC, że zmiany te potwierdziłyby doskonałe stosunki pomiędzy Unią Europejską a Republiką Korei w dziedzinie transportu lotniczego, oraz

               STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszej Umowy celem Unii Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnego natężenia ruchu lotniczego między Unią Europejską a Republiką Korei, naruszenie równowagi między przewoźnikami lotniczymi z Unii Europejskiej a przewoźnikami lotniczymi z Republiki Korei ani zmiana wykładni postanowień dotyczących praw przewozowych, zawartych w obowiązujących umowach dwustronnych o komunikacji lotniczej,

               UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               ARTYKUŁ 1

               Postanowienia ogólne

               1.
                     Do celów niniejszej Umowy termin „państwa członkowskie” oznacza państwa członkowskie Unii Europejskiej; „traktaty UE” oznaczają Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; „Umawiająca się Strona” oznacza stronę niniejszej Umowy; „strona” oznacza stronę odpowiedniej dwustronnej umowy o komunikacji lotniczej; „przewoźnik lotniczy” oznacza również linię lotniczą.

               2.
                     Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną danej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej.

               3.
                     Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną danej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.

               ARTYKUŁ 2

               Wyznaczenie, upoważnienie i cofnięcie

               1.
                     Postanowienia zawarte w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu mają pierwszeństwo przed odpowiednimi postanowieniami zawartymi w artykułach wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, jego upoważnień oraz zezwoleń wydanych przez Republikę Korei oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia wspomnianych upoważnień lub zezwoleń wydanych przewoźnikowi lotniczemu.

               2.
                     Postanowienia zawarte w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu mają pierwszeństwo przed odpowiednimi postanowieniami zawartymi w artykułach wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez Republikę Korei przewoźnika lotniczego, jego upoważnień oraz zezwoleń wydanych przez zainteresowane państwo członkowskie oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia wspomnianych upoważnień lub zezwoleń wydanych przewoźnikowi lotniczemu.

               3.
                     Po otrzymaniu wyznaczenia oraz wniosków od wyznaczonego przewoźnika (wyznaczonych przewoźników), złożonych w odpowiedniej formie oraz w sposób odpowiedni dla zezwoleń eksploatacyjnych oraz pozwoleń technicznych, każda ze stron strona wydaje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 niniejszego artykułu, właściwe zezwolenia i pozwolenia w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:

               a)
                     w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez państwo członkowskie:

                  (i)
                     przewoźnik lotniczy ma siedzibę, zgodnie z postanowieniami traktatów UE, w państwie członkowskim, które dokonało jego wyznaczenia, oraz posiada ważną koncesję wydaną przez państwo członkowskie zgodnie z prawem Unii Europejskiej; oraz

                  (ii)
                     państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a w wyznaczeniu są wyraźnie wymienione odpowiednie władze lotnicze; oraz

                  (iii)
                     główne miejsce prowadzenia działalności przez przewoźnika lotniczego znajduje się na terytorium państwa członkowskiego, od którego otrzymał on ważną koncesję; oraz

                  (iv)
                     przewoźnik lotniczy stanowi własność, bezpośrednio lub poprzez pakiet większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw, oraz pozostaje pod skuteczną kontrolą tych państw lub ich obywateli;

               b)
                     w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez Republikę Korei:

                  (i)
                     Republika Korei sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym; oraz

                  (ii)
                     Republika Korei i/lub obywatele Republiki Korei posiadają znaczący udział w tym przedsiębiorstwie lotniczym i sprawują nad nim skuteczną kontrolę, a przewoźnik lotniczy posiada ważną koncesję wydaną przez Republikę Korei;

               c)
                      wyznaczona linia lotnicza spełnia warunki określone w przepisach ustawowych i wykonawczych stosowanych zwykle do wykonywania międzynarodowych przewozów lotniczych przez stronę rozpatrującą wniosek lub wnioski.

               4.
                     Każda ze stron może odmówić wydania zezwoleń eksploatacyjnych lub pozwoleń technicznych przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez drugą stronę, lub cofnąć mu, zawiesić lub ograniczyć takie zezwolenia lub pozwolenia, jeżeli:

               a)
                     w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez państwo członkowskie:

                  (i)
                     przewoźnik lotniczy nie ma siedziby, zgodnie z postanowieniami traktatów UE, w państwie członkowskim, które dokonało jego wyznaczenia, oraz nie posiada ważnej koncesji wydanej przez państwo członkowskie zgodnie z prawem Unii Europejskiej; lub

                  (ii)
                     państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje lub nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub w wyznaczeniu nie są wyraźnie wymienione odpowiednie władze lotnicze; lub

                  (iii)
                     główne miejsce prowadzenia działalności przez przewoźnika lotniczego nie znajduje się na terytorium państwa członkowskiego, od którego otrzymał on koncesję; lub

                  (iv)
                     przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez pakiet większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, bądź innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw, oraz nie pozostaje pod skuteczną kontrolą tych państw lub ich obywateli; lub

                  (v)
                     przewoźnik lotniczy otrzymał już zezwolenie na działalność zgodnie z dwustronną umową między Republiką Korei a innym państwem członkowskim, a Republika Korei może wykazać, że wykonywanie praw przewozowych zgodnie z niniejszą umową na trasie, która zawiera punkt znajdujący się na terytorium wymienionego innego państwa członkowskiego, byłoby obejściem ograniczeń w prawie przewozowym nałożonych przez wymienioną inną umowę; lub

                  (vi)
                     przewoźnik lotniczy posiada certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez państwo członkowskie, nie istnieje dwustronna umowa o przewozach lotniczych między Republiką Korei a tym państwem członkowskim, a państwo to odmówiło przyznania praw przewozowych przewoźnikowi wyznaczonemu przez Republikę Korei;

               b)
                     w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez Republikę Korei:

                  (i)
                     Republika Korei nie sprawuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym; lub

                  (ii)
                     Republika Korei i/lub obywatele Republiki Korei nie posiadają znaczącego udziału w tym przedsiębiorstwie lotniczym i nie sprawują nad nim skutecznej kontroli, lub przewoźnik lotniczy nie posiada ważnej koncesji wydanej przez Republikę Korei;

               c) wyznaczona linia lotnicza nie spełnia warunków określonych w przepisach ustawowych i wykonawczych stosowanych zwykle do wykonywania międzynarodowych przewozów lotniczych przez stronę przyznającą przedmiotowe prawa.

               5.
                     Wykonując swoje prawa wynikające z ust. 4 i nie naruszając praw wynikających z ust. 4 lit. a) ppkt (v) i (vi) niniejszego artykułu, Republika Korei powstrzymuje się od dyskryminacji przewoźników pochodzących z państw członkowskich ze względu na ich przynależność państwową.

               ARTYKUŁ 3

               Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej

               1.
                     Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. c).

               2.
                     Jeżeli państwo członkowskie („pierwsze państwo członkowskie”) wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje drugie państwo członkowskie, prawa Republiki Korei zgodnie z postanowieniami dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w umowie między pierwszym państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Republiką Korei mają również zastosowanie do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez drugie państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.

               ARTYKUŁ 4

               Opodatkowanie paliwa lotniczego

               1.
                     Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).

               2.
                     Niezależnie od jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień wymienionych w załączniku II lit. d) nie jest przeszkodą dla państwa członkowskiego w nałożeniu w sposób wolny od dyskryminacji podatków, opłat specjalnych, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium, przeznaczone do użytku w statku powietrznym wyznaczonego przewoźnika lotniczego pochodzącego z Republiki Korei, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.

               ARTYKUŁ 5

               Zgodność z regułami konkurencji

               1.
                     Niezależnie od jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku I nie może:

               a)
                     sprzyjać zawieraniu porozumień między przedsiębiorstwami, decyzjom związków przedsiębiorstw lub uzgodnionym praktykom zapobiegającym konkurencji, zakłócającym ją lub ograniczającym;

               b)
                     wzmacniać skutków wszelkich takich porozumień, decyzji lub uzgodnionych praktyk; lub

               c)
                     przenosić na prywatne podmioty gospodarcze odpowiedzialności za podjęcie środków zapobiegających konkurencji, zakłócających ją lub ograniczających.

               2.
                     Nie stosuje się postanowień umów wymienionych w załączniku I, które są niezgodne z ust. 1 niniejszego artykułu.

               ARTYKUŁ 6

               Załączniki do Umowy

               Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.

               ARTYKUŁ 7

               Przegląd lub zmiany

               Umawiające się Strony mogą, w dowolnym czasie, poddać przeglądowi lub zmienić niniejszą Umowę za obopólną zgodą wyrażoną na piśmie.

               ARTYKUŁ 8

               Wejście w życie

               1.
                     Niniejsza Umowa wchodzi w życie po przekazaniu sobie wzajemnie przez Umawiające się Strony notyfikacji na piśmie stwierdzających, iż wewnętrzne procedury stron niezbędne do wejścia w życie Umowy zostały zakończone.

               2.
                     Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Republiką Korei, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b). Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie.

               ARTYKUŁ 9

               Utrata mocy obowiązującej

               1.
                     W przypadku utraty mocy obowiązującej umowy wymienionej w załączniku I tracą jednocześnie moc wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy.

               2.
                     W przypadku utraty mocy obowiązującej wszystkich umów wymienionych w załączniku I niniejsza Umowa traci moc z dniem utraty mocy obowiązującej przez ostatnią z tych umów.

               NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.

               Sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w […], dnia […] r. w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim oraz koreańskim, przy czym każdy z tych tekstów jest równie autentyczny.

                        W IMIENIU UNII EUROPEJSKIEJ

                        W IMIENIU REPUBLIKI KOREI

               ZAŁĄCZNIK I

               Wykaz umów, o których mowa w art. 1 niniejszej Umowy

               a)
                     Umowy o komunikacji lotniczej między Republiką Korei a państwami członkowskimi Unii Europejskiej, wraz z ewentualnymi zmianami, modyfikacjami lub uzupełnieniami, które w dniu podpisania niniejszej Umowy były zawarte, podpisane lub tymczasowo stosowane:

                  –
                     Umowa między rządem federalnym Austrii a rządem Republiki Korei o komunikacji lotniczej pomiędzy ich terytoriami i tychże dotycząca, sporządzona w Wiedniu w dniu 15 maja 1979 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Austria”;

                  –
                     Umowa między rządem Królestwa Belgii a rządem Republiki Korei o komunikacji lotniczej, sporządzona w Brukseli w dniu 20 października 1975 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Belgia”;

                  –
                     Umowa między rządem Republiki Bułgarii a rządem Republiki Korei o komunikacji lotniczej pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Sofii w dniu 19 sierpnia 1994 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Bułgaria”;

                  –
                     Umowa między rządem Republiki Chorwacji a rządem Republiki Korei o komunikacji lotniczej, sporządzona w Zagrzebiu w dniu 30 grudnia 2015 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Chorwacja”;

                  –
                     Umowa między rządem Czeskiej i Słowackiej Republiki Federacyjnej a rządem Republiki Korei o komunikacji lotniczej, podpisana w Seulu w dniu 26 października 1990 r., zmieniona Umową między rządem Republiki Czeskiej a rządem Republiki Korei zmieniającą Umowę między rządem Czeskiej i Słowackiej Republiki Federacyjnej a rządem Republiki Korei o komunikacji lotniczej, podpisaną w Seulu dnia 26 października 1990 r., zawarta w drodze wymiany not dyplomatycznych w dniach 3 grudnia 2004 r. i 14 lutego 2005 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Republika Czeska”;

                  –
                     Umowa między rządem Republiki Korei a rządem Królestwa Danii o regularnych przewozach lotniczych pomiędzy i poza ich terytoriami, parafowana w Seulu w dniu 6 września 1995 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Dania”;

                  –
                     Umowa o komunikacji lotniczej między rządem Republiki Finlandii a rządem Republiki Korei, sporządzona w Seulu w dniu 12 listopada 1996 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Finlandia”;

                  –
                     Umowa między rządem Republiki Francuskiej a rządem Republiki Korei o komunikacji lotniczej, sporządzona w Seulu w dniu 7 czerwca 1974 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Francja”;

                  –
                     Umowa o transporcie lotniczym między rządem Republiki Federalnej Niemiec a rządem Republiki Korei, sporządzona w Bonn w dniu 7 marca 1995 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Niemcy”;

                  –
                     Umowa między rządem Republiki Greckiej a rządem Republiki Korei o komunikacji lotniczej pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Atenach w dniu 25 stycznia 1995 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Grecja”;

                  –
                     Umowa o komunikacji lotniczej między rządem Węgier a rządem Republiki Korei, podpisana w Seulu w dniu 28 listopada 2014 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Węgry”;

                  –
                     Umowa między rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga a rządem Republiki Korei o komunikacji lotniczej pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Luksemburgu w dniu 27 września 2000 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Luksemburg”;

                  –
                     Umowa między rządem Republiki Korei a rządem Malty o komunikacji lotniczej pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Valletcie w dniu 25 marca 1997 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Malta”;

                  –
                     Umowa o transporcie lotniczym między rządem Królestwa Niderlandów a rządem Republiki Korei, sporządzona w Hadze w dniu 24 czerwca 1970 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Niderlandy”;

                  –
                     Umowa między rządem Rzeczpospolitej Polskiej a rządem Republiki Korei o komunikacji lotniczej, sporządzona w Seulu w dniu 14 października 1991 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Polska”;

                  –
                     Umowa między rządem Rumunii a rządem Republiki Korei dotycząca cywilnego transportu lotniczego pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Seulu w dniu 10 marca 1994 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Rumunia”;

                  –
                     Umowa o transporcie lotniczym między rządem Królestwa Hiszpanii a rządem Republiki Korei, sporządzona w Seulu w dniu 21 czerwca 1989 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Hiszpania”;

                  –
                     Umowa między rządem Republiki Korei a rządem Królestwa Szwecji o regularnych przewozach lotniczych pomiędzy i poza ich terytoriami, parafowania w Seulu w dniu 6 września 1995 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Szwecja”;

                  –
                     Umowa między rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a rządem Republiki Korei o komunikacji lotniczej pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Seulu w dniu 5 marca 1984 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Zjednoczone Królestwo”.

               b)
                     Umowy o komunikacji lotniczej oraz inne ustalenia parafowane lub podpisane między Republiką Korei a państwami członkowskimi Unii Europejskiej, wraz z ewentualnymi zmianami, modyfikacjami lub uzupełnieniami, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie bądź nie były tymczasowo stosowane:

                  –
                     Umowa o komunikacji lotniczej między rządem Republiki Włoskiej a rządem Republiki Korei, parafowana w Seulu w dniu 24 marca 2016 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Włochy”;

               –
                     Umowa o komunikacji lotniczej między rządem Republiki Łotwy a rządem Republiki Korei, parafowana w Rydze w dniu 6 kwietnia 2018 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Łotwa”;

               –
                     Umowa o komunikacji lotniczej między rządem Republiki Portugalskiej a rządem Republiki Korei, podpisana w Seulu w dniu 25 maja 2018 r., zwana dalej w załączniku II „umową Republika Korei–Portugalia”.

               _________________

               ZAŁĄCZNIK II

               Wykaz artykułów zawartych w umowach wymienionych w załączniku I,
                  o których mowa w art. 2–4 niniejszej Umowy

               a)
                     Wyznaczenie:

                  –
                     art. 3 ust. 1, 2 i 3 umowy Republika Korei–Austria;

                  –
                     art. 3 ust. 1, 2 i 3 umowy Republika Korei–Belgia;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Bułgaria;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Chorwacja;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Republika Czeska;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Dania;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Finlandia;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Francja;

                  –
                     art. 3 ust. 2 i 3 umowy Republika Korei–Niemcy;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Grecja;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Węgry;

                  –
                     art. 7 umowy Republika Korei–Włochy;

               –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Łotwa;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Luksemburg;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Malta;

                  –
                     art. 3 ust. 1, 2 i 3 umowy Republika Korei–Niderlandy;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Polska;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Portugalia;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Rumunia;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Hiszpania;

                  –
                     art. 3 umowy Republika Korei–Szwecja;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Zjednoczone Królestwo.

               b)
                     Odmowa wydania zezwoleń lub pozwoleń lub ich cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie:

                  –
                     art. 3 ust. 4 i 5 umowy Republika Korei–Austria;

                  –
                     art. 3 ust. 4 i 5 umowy Republika Korei–Belgia;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Bułgaria;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Chorwacja;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Republika Czeska;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Dania;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Finlandia;

                  –
                     art. 3-bis umowy Republika Korei–Francja;

                  –
                     art. 3 ust. 4 i 5 umowy Republika Korei–Niemcy;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Grecja;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Węgry;

                  –
                     art. 8 umowy Republika Korei–Włochy;

               –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Łotwa;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Luksemburg;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Malta;

                  –
                     art. 3 ust. 4 i 5 umowy Republika Korei–Niderlandy;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Polska;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Portugalia;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Rumunia;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Hiszpania;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Szwecja;

                  –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Zjednoczone Królestwo.

               c)
                     Kontrola regulacyjna:

                  –
                     art. 7 umowy Republika Korei–Austria;

                  –
                     art. 7 umowy Republika Korei–Belgia;

                  –
                     art. 10 umowy Republika Korei–Bułgaria;

                  –
                     art. 7 umowy Republika Korei–Chorwacja;

                  –
                     art. 8 umowy Republika Korei–Republika Czeska;

                  –
                     art. 17A umowy Republika Korei–Dania;

                  –
                     art. 9 umowy Republika Korei–Finlandia;

                  –
                     klauzula bezpieczeństwa uzgodniona przez Koreę i Francję w dniu 23 maja 2002 r.;

                  –
                     art. 8 umowy Republika Korei–Grecja;

                  –
                     art. 9 umowy Republika Korei–Węgry;

                  –
                     art. 10 umowy Republika Korei–Włochy;

               –
                     art. 15 umowy Republika Korei–Łotwa;

                  –
                     art. 6 umowy Republika Korei–Luksemburg;

                  –
                     art. 7 umowy Republika Korei–Malta;

                  –
                     klauzula bezpieczeństwa uzgodniona przez Koreę i Niderlandy w dniu 13 września 2002 r.;

                  –
                     art. 14 umowy Republika Korei–Portugalia;

                  –
                     art. 8 umowy Republika Korei–Rumunia;

                  –
                     klauzula bezpieczeństwa uzgodniona przez Koreę i Hiszpanię w dniu 15 grudnia 2005 r.;

                  –
                     art. 17A umowy Republika Korei–Szwecja;

                  –
                     klauzula bezpieczeństwa uzgodniona przez Koreę i Zjednoczone Królestwo w dniu 29 czerwca 2001 r.

               d)
                     Opodatkowanie paliwa lotniczego:

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Austria;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Belgia;

                  –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Bułgaria;

                  –
                     art. 10 umowy Republika Korei–Chorwacja;

                  –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Republika Czeska;

                  –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Dania;

                  –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Finlandia;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Francja;

                  –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Niemcy;

                  –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Grecja;

                  –
                     art. 6 umowy Republika Korei–Węgry;

                  –
                     art. 12 umowy Republika Korei–Włochy;

               –
                     art. 7 umowy Republika Korei–Łotwa;

                  –
                     art. 8 umowy Republika Korei–Luksemburg;

                  –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Malta;

                  –
                     art. 4 umowy Republika Korei–Niderlandy;

                  –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Polska;

                  –
                     art. 6 umowy Republika Korei–Portugalia;

                  –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Rumunia;

                  –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Hiszpania;

                  –
                     art. 5 umowy Republika Korei–Szwecja;

                  –
                     art. 6 umowy Republika Korei–Zjednoczone Królestwo.

               _________________

               ZAŁĄCZNIK III

               Wykaz innych państw, o których mowa w art. 2 niniejszej Umowy

               a)
                     Islandia (na podstawie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               b)
                     Księstwo Liechtensteinu (na podstawie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               c)
                     Królestwo Norwegii (na podstawie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               d)
                     Konfederacja Szwajcarska (na podstawie Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego).

               __________________