               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.2.2019
            COM(2019) 107 final
            2019/0057(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Bośni i Hercegowiny

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Art. 54 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej
                  1
                stanowi, że Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej może koordynować współpracę operacyjną między państwami członkowskimi i państwami trzecimi w odniesieniu do zarządzania granicami zewnętrznymi. W związku z powyższym Agencja może realizować działania na granicach zewnętrznych z udziałem jednego lub większej liczby państw członkowskich oraz państwa trzeciego sąsiadującego z co najmniej jednym z tych państw członkowskich, pod warunkiem uzyskania zgody tego sąsiadującego państwa trzeciego, w tym na terytorium tego państwa trzeciego.

               Zgodnie z art. 54 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1624, jeżeli przewiduje się rozmieszczenie zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej w państwach trzecich do działań, w ramach których członkom zespołów mają zostać przyznane uprawnienia wykonawcze lub jeżeli jest to wymagane w ramach innych działań w państwach trzecich, Unia zawiera z danym państwem trzecim umowę o statusie. Umowa o statusie obejmuje wszelkie aspekty niezbędne do prowadzenia działań. W szczególności określa ona zakres operacji, zakres odpowiedzialności karnej i cywilnej oraz zadania i uprawnienia członków zespołu. Umowa o statusie zapewnia pełne poszanowanie praw podstawowych w czasie tych operacji.

               Na podstawie wytycznych negocjacyjnych przyjętych przez Radę Komisja Europejska wynegocjowała z Bośnią i Hercegowiną umowę dotyczącą działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej w Bośni i Hercegowinie („umowa o statusie”) mającą na celu ustanowienie ram prawnych, które umożliwią natychmiastowe działanie poprzez ustalenie planów operacyjnych w razie potrzeby szybkiej reakcji. Przepływy migracyjne w regionie są o wiele mniejsze w porównaniu z rokiem 2015 i 2016, jednak sieci przestępczości zorganizowanej szybko dostosowują swoje trasy i metody przemytu nielegalnych migrantów do nowych okoliczności. Od początku 2018 r. Bośnia i Hercegowina boryka się ze zwiększonym napływem migrantów. Dzięki umowie o statusie właściwe organy Bośni i Hercegowiny oraz państw członkowskich UE, koordynowane przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej, znajdą się w dużo lepszej sytuacji, umożliwiającej szybkie reagowanie na takie okoliczności.

               Załączony wniosek dotyczący decyzji Rady stanowi instrument prawny umożliwiający podpisanie umowy o statusie między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną.

               W dniu 16 października 2017 r. Komisja otrzymała od Rady upoważnienie do rozpoczęcia negocjacji z Bośnią i Hercegowiną w sprawie umowy o statusie dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Bośni i Hercegowiny.

               Negocjacje w sprawie umowy o statusie rozpoczęto dnia 9 lipca 2018 r., natomiast druga runda miała miejsce dnia 10 października 2018 r. Umowa o statusie została parafowana przez szefów zespołów negocjacyjnych.

               Komisja uważa, że osiągnięto cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych i że umowa o statusie może zostać przyjęta przez Unię.

               Państwa członkowskie były informowane o przebiegu negocjacji, zasięgano także ich opinii na forum stosownych grup roboczych Rady.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Obecnie czternaście państw członkowskich związanych jest umowami dwustronnymi z Bośnią i Hercegowiną: przewidziano w nich szereg wspólnych działań, takich jak kontrole graniczne, nadzór, patrolowanie, powroty itp. Wdrożono już także porozumienie robocze między Ministerstwem Bezpieczeństwa Bośni i Hercegowiny a Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej; obejmuje ono w szczególności regularne uczestnictwo przedstawicieli Straży Granicznej Ministerstwa Bezpieczeństwa we wspólnych operacjach koordynowanych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej; występują oni w charakterze obserwatorów na terytorium państw członkowskich, za zgodą poszczególnych przyjmujących państw członkowskich.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Europejski program w zakresie migracji
                  2
                opiera się na czterech filarach. Jednym z nich jest zarządzanie granicami: obejmuje ono lepsze zarządzanie granicami zewnętrznymi UE, w szczególności w postaci solidarności z państwami członkowskimi usytuowanymi na granicach zewnętrznych oraz zwiększania wydajności przejść granicznych. Wzmocniona kontrola granic Bośni i Hercegowiny wpłynie również pozytywnie na zewnętrzne granice UE, w szczególności na zewnętrzne granice Chorwacji, jak również na granice Bośni i Hercegowiny. Dalsze zwiększanie bezpieczeństwa na granicach zewnętrznych jest ponadto zgodne z Europejską agendą bezpieczeństwa
                  3
               .

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawę prawną niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady stanowi art. 77 ust. 2 lit. b) i d) oraz art. 79 ust. 2 lit. c) TFUE w związku z art. 218 ust. 5 TFUE.

               Zawarcie przez UE umowy o statusie jest wyraźnie przewidziane w art. 54 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1624, który stanowi, że jeżeli przewiduje się rozmieszczenie zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej w państwach trzecich do działań, w ramach których członkom zespołów mają zostać przyznane uprawnienia wykonawcze lub jeżeli jest to wymagane w ramach innych działań w państwach trzecich, Unia zawiera z danym państwem trzecim umowę o statusie.

               Na podstawie art. 3 ust. 2 TFUE Unia ma m.in. wyłączną kompetencję do zawierania umów międzynarodowych, jeżeli ich zawarcie zostało przewidziane w akcie ustawodawczym Unii. Art. 54 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1624 przewiduje zawarcie umowy o statusie między Unią Europejską a danym państwem trzecim. W związku z tym załączona umowa z Bośnią i Hercegowiną należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Nie dotyczy.

               •Proporcjonalność

               Mając na uwadze, że sieci przestępczości zorganizowanej szybko dostosowują swoje trasy i metody przemytu nielegalnych migrantów, zaangażowanie UE jest niezbędne w celu poprawy kontroli na granicach Bośni i Hercegowiny. Umowa o statusie jest konieczna, ponieważ umożliwia właściwym organom Bośni i Hercegowiny i państw członkowskich UE, koordynowanym przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej, szybkie reagowanie na takie ewentualne zmiany sytuacji. Pozwoli ona na rozmieszczenie w Bośni i Hercegowinie zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej w przypadku nagłego napływu nielegalnych migrantów.

               •Wybór instrumentu

                  Niniejszy wniosek jest zgodny z art. 218 ust. 5 TFUE, który przewiduje, że to Rada przyjmuje decyzje dotyczące umów międzynarodowych. Nie istnieje żaden inny instrument prawny, który mógłby posłużyć do osiągnięcia celu wyrażonego w niniejszym wniosku.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie dotyczy

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy

               •Ocena skutków

                  Ocena skutków nie była konieczna do negocjacji umowy o statusie.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Ponieważ będzie to nowa umowa, nie można było przeprowadzić oceny ani kontroli sprawności istniejących instrumentów.

               •Prawa podstawowe

                  Umowa o statusie zawiera postanowienia gwarantujące ochronę praw podstawowych osób, których dotyczą działania członków zespołu zaangażowanych w operację koordynowaną przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej.

                  Przepisy dotyczące praw podstawowych zostały szczegółowo wyjaśnione w pkt 5 „Elementy fakultatywne”.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Umowa o statusie nie pociąga za sobą skutków finansowych. Koszty generuje rozmieszczenie zespołów Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej na podstawie planu operacyjnego i odpowiedniej umowy o udzielenie dotacji; są one pokrywane z budżetu Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Komisja zapewni prawidłowe monitorowanie wdrożenia umowy o statusie.

               Bośnia i Hercegowina i Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej razem przeprowadzają ocenę każdej wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy.

               W szczególności Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej, Bośnia i Hercegowina oraz państwa członkowskie uczestniczące w konkretnym działaniu sporządzają sprawozdanie na temat stosowania postanowień umowy, w tym na temat przetwarzania danych osobowych, po zakończeniu każdego z działań.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Zakres umowy

               Na mocy przedmiotowej umowy Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej może rozmieścić zespoły Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej wyposażone w uprawnienia wykonawcze na terytorium Bośni i Hercegowiny celem przeprowadzenia wspólnych operacji lub szybkich interwencji na granicy. Umowa nie rozszerza wprawdzie zakresu obowiązywania Umowy między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną o readmisji osób przebywających nielegalnie („umowa o readmisji między WE a Bośnią i Hercegowiną”)
                  4
               , jednak zespoły Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej są także uprawnione, w ramach konkretnych operacji powrotowych, do wspierania Bośni i Hercegowiny w identyfikowaniu osób kierowanych do readmisji do Bośni i Hercegowiny, zgodnie z umową o readmisji między WE a Bośnią i Hercegowiną.

               Zespoły Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej mogą być rozmieszczane na terytorium Bośni i Hercegowiny wyłącznie w regionach graniczących z granicami zewnętrznymi UE, a członkowie zespołów dysponują uprawnieniami wykonawczymi na tych obszarach Bośni i Hercegowiny, zgodnie z ustaleniami zawartymi w planie operacyjnym.

               Plan operacyjny

               Przed każdą wspólną operacją lub szybką interwencją na granicy konieczne jest uzgodnienie planu operacyjnego między Agencją a Bośnią i Hercegowiną. Plan operacyjny musi także zostać zatwierdzony przez państwo członkowskie lub państwa członkowskie graniczące z obszarem operacyjnym.

               Plan ten określa szczegółowo organizacyjne i proceduralne aspekty wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy, w tym opis i ocenę sytuacji, operacyjne cele i zadania, rodzaj wyposażenia technicznego, które ma zostać wykorzystane, plan realizacji, współpracę z innymi państwami trzecimi, innymi agencjami i organami Unii lub organizacjami międzynarodowymi, przepisy dotyczące praw podstawowych, w tym ochrony danych osobowych, koordynację, dowodzenie, kontrolę, komunikację i strukturę sprawozdawczości, ustalenia organizacyjne i logistykę, ocenę i finansowe aspekty wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy.

               Zadania i uprawnienia członków zespołu

               Zasadniczo zespoły mają prawo do wykonywania zadań i dysponowania uprawnieniami wykonawczymi niezbędnymi do przeprowadzania kontroli granicznej i operacji powrotowych. Przestrzegają przy tym prawodawstwa krajowego Bośni i Hercegowiny.

               Zespoły działają na terytorium Bośni i Hercegowiny jedynie na polecenie i w obecności funkcjonariuszy Straży Granicznej lub innych funkcjonariuszy Policji Bośni i Hercegowiny.

               Członkowie zespołu noszą, w stosownych przypadkach, własne umundurowanie, a na nim widoczny identyfikator oraz niebieską opaskę z insygniami Unii Europejskiej i Agencji. Ponadto posiadają przy sobie dokument akredytacyjny w celu ułatwienia jednoznacznej identyfikacji przez organy krajowe Bośni i Hercegowiny.

               Członkowie zespołu mogą nosić broń służbową, amunicję i sprzęt w zakresie, w jakim są do tego upoważnieni na mocy przepisów krajowych swojego państwa oraz przepisów Bośni i Hercegowiny. Straż Graniczna Bośni i Hercegowiny informuje wcześniej Agencję o dopuszczalnych rodzajach broni służbowej, amunicji i sprzętu oraz o warunkach ich użycia. Agencja przekazuje wcześniej Straży Granicznej Bośni i Hercegowiny wykaz broni służbowej członków zespołu (rodzaj i numer seryjny broni; rodzaj i ilości amunicji).

               Członkowie zespołu mogą używać siły, w tym broni służbowej, amunicji i sprzętu, za zgodą swojego państwa oraz Straży Granicznej Bośni i Hercegowiny, w obecności funkcjonariuszy Straży Granicznej lub innych właściwych funkcjonariuszy Bośni i Hercegowiny oraz zgodnie z prawem krajowym Bośni i Hercegowiny. Straż Graniczna Bośni i Hercegowiny może upoważnić członków zespołu do użycia siły również w przypadku nieobecności jej funkcjonariuszy.

               Bośnia i Hercegowina może na wniosek członków zespołu przekazywać im istotne informacje znajdujące się w krajowych bazach danych, jeżeli jest to konieczne do osiągnięcia celów operacyjnych.

               Przywileje i immunitety członków zespołu

               Członkowie zespołu korzystają z immunitetu od jurysdykcji karnej Bośni i Hercegowiny w odniesieniu do wszystkich działań wykonywanych podczas pełnienia obowiązków służbowych („na służbie”); immunitet ten nie obejmuje natomiast czynów popełnionych „poza służbą”.

               W planie operacyjnym określa się dokładnie działania wyłączone spod jurysdykcji karnej Bośni i Hercegowiny.

               W przypadku zarzutu popełnienia przestępstwa przez członka zespołu Dyrektor Wykonawczy Agencji, przed wszczęciem postępowania sądowego, wydaje w trybie pilnym dokument poświadczający, czy działanie, o którym mowa, zostało podjęte podczas pełnienia obowiązków służbowych. Dyrektor Wykonawczy Agencji podejmuje decyzję w tej sprawie po dokładnym rozważeniu wszelkich oświadczeń złożonych przez właściwy organ państwa członkowskiego, który wysłał funkcjonariusza straży granicznej lub innego właściwego członka personelu, oraz przez właściwe organy Bośni i Hercegowiny.

               Przywileje przyznane członkom zespołu i immunitet od jurysdykcji karnej Bośni i Hercegowiny nie wyłączają ich spod jurysdykcji rodzimego państwa członkowskiego.

               Podobny system ma zastosowanie do ustalenia odpowiedzialności cywilnej lub administracyjnej członków zespołu.

               Immunitet członków zespołu od jurysdykcji Bośni i Hercegowiny może zostać uchylony przez państwo członkowskie, które wysłało danego funkcjonariusza straży granicznej lub innego właściwego członka personelu. Uchylenie takie musi zawsze być jednoznacznie wyrażone.

               Umowa przewiduje mechanizm pozwalający na kompensację szkód. Mechanizm odszkodowawczy opiera się na art. 42 rozporządzenia (UE) 2016/1624 w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez członka zespołu „na służbie”, odpowiedzialność ponosi Bośnia i Hercegowina. Jeżeli szkoda została wyrządzona „na służbie” przez członka zespołu z uczestniczącego państwa członkowskiego wskutek rażącego niedbalstwa lub umyślnego naruszenia przepisów lub jeżeli czyn został popełniony „poza służbą”, Bośnia i Hercegowina może zażądać za pośrednictwem Dyrektora Wykonawczego Agencji wypłacenia odszkodowania przez dane uczestniczące państwo członkowskie. Jeżeli szkodę wyrządza pracownik Agencji, Bośnia i Hercegowina może wystąpić o wypłacenie odszkodowania przez Agencję.

               W stosunku do członków zespołu nie mogą być przedsięwzięte żadne środki egzekucyjne z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko nim postępowanie karne lub cywilne niepowiązane z ich obowiązkami służbowymi.

               Mienie członków zespołu niezbędne do wykonywania obowiązków służbowych nie podlega zajęciu. W postępowaniu cywilnym członkowie zespołu nie podlegają ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.

               Członkowie zespołu są zwolnieni z podlegania przepisom dotyczącym zabezpieczenia społecznego obowiązującym w Bośni i Hercegowinie w odniesieniu do usług świadczonych na rzecz Agencji. Są oni ponadto zwolnieni w Bośni i Hercegowinie z wszelkich form opodatkowania dochodów i wynagrodzenia wypłacanych im przez Agencję lub ich państwa członkowskie, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza Bośni i Hercegowiny.

               Organy Bośni i Hercegowiny zezwalają na przywóz i wywóz przedmiotów przeznaczonych do osobistego użytku członków zespołu i przyznają zwolnienie z wszelkich ceł, podatków oraz innych opłat i należności (z wyjątkiem należności za przechowywanie, przewóz i podobne usługi) w odniesieniu do takich przedmiotów.

               Osobisty bagaż członków zespołu podlega kontroli tylko w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do osobistego użytku członków zespołu, lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony na podstawie przepisów Bośni i Hercegowiny lub które podlegają jej przepisom w zakresie kwarantanny. Kontrola takiego bagażu osobistego jest przeprowadzana jedynie w obecności zainteresowanego członka / zainteresowanych członków zespołu lub upoważnionego przedstawiciela Agencji.

               Dokumenty, korespondencja i mienie członków zespołu są nietykalne, z wyjątkiem sytuacji przedsięwzięcia środków egzekucyjnych.

               Właściwe organy Bośni mogą zobowiązać członków zespołu występujących w charakterze świadków do przedstawienia dowodów, z pełnym poszanowaniem postanowień dotyczących immunitetu od jurysdykcji karnej, cywilnej i administracyjnej.

               Dokument akredytacyjny

               Agencja, we współpracy z Bośnią i Hercegowiną wystawia członkom zespołu dokument akredytacyjny, który umożliwia organom Bośni i Hercegowiny stwierdzenie ich tożsamości i stanowi dowód, że posiadacz dokumentu jest uprawniony do wykonywania zadań i korzystania z uprawnień, o których mowa w umowie oraz w planie operacyjnym. Dokument akredytacyjny, w połączeniu z ważnym dokumentem podróży, umożliwia danemu członkowi zespołu wjazd do Bośni i Hercegowiny, bez konieczności posiadania wizy lub wcześniejszego zezwolenia; dokument akredytacyjny jest zwracany Agencji po zakończeniu działania.

               Prawa podstawowe

               Wykonując swoje zadania i korzystając ze swoich uprawnień, członkowie zespołu w pełni respektują podstawowe prawa i wolności, w tym prawo dostępu do procedur azylowych, godność człowieka, zakaz tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania, prawo do wolności, zasadę non-refoulement i zakaz wydaleń zbiorowych, prawa dziecka i prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Nie mogą oni dyskryminować osób z żadnych względów, w tym ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. Wszelkie działania godzące w podstawowe prawa i wolności muszą być proporcjonalne do celu takich działań i szanować istotę tych podstawowych praw i wolności.

               Każda ze Stron musi posiadać mechanizm skargowy służący do rozpatrywania zarzutów dotyczących naruszenia praw podstawowych przez jej personel. Agencja ustanowiła mechanizm skargowy, o którym mowa w art. 72 rozporządzenia (UE) 2016/1624 w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej, spełniając w związku z tym ten obowiązek. Rzecznicy Praw Obywatelskich Bośni i Hercegowiny („Instytucja Rzecznika Praw Obywatelskich Bośni i Hercegowiny”) mogą zająć się takimi zarzutami, z wyjątkiem sytuacji, gdy Bośnia i Hercegowina zdecyduje o ustanowieniu mechanizmu specjalnie powołanego do rozpatrywania skarg złożonych na mocy przedmiotowej umowy.

               Przetwarzanie danych osobowych

               Członkowie zespołu przetwarzają dane osobowe w razie konieczności i w sposób proporcjonalny, zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do Agencji i państw członkowskich UE. Przetwarzanie danych osobowych przez organy Bośni i Hercegowiny podlega przepisom jej prawa krajowego.

               Agencja, uczestniczące państwa członkowskie oraz organy Bośni i Hercegowiny sporządzają wspólne sprawozdanie na temat przetwarzania danych osobowych przez członków zespołu po zakończeniu każdego działania. Sprawozdanie to przekazywane jest urzędnikowi ds. praw podstawowych i inspektorowi ochrony danych Agencji, a także właściwym organom Bośni i Hercegowiny. Urzędnik ds. praw podstawowych i inspektor ochrony danych Agencji podlegają Dyrektorowi Wykonawczemu Agencji.

               Zawieszenie i zakończenie działania

               Zarówno Agencja, jak i Straż Graniczna Bośni i Hercegowiny mogą zawiesić lub zakończyć działanie, jeżeli uznają, że postanowienia umowy lub planu operacyjnego nie są przestrzegane przez drugą stronę.

               Spory i interpretacja

               Wszystkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszego porozumienia są rozpatrywane wspólnie przez przedstawicieli Straży Granicznej Bośni i Hercegowiny oraz przedstawicieli Agencji, którzy konsultują się z państwem członkowskim lub państwami członkowskimi sąsiadującymi z Bośnią i Hercegowiną.

               W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania przedmiotowej umowy rozstrzygane są wyłącznie w drodze negocjacji pomiędzy Bośnią i Hercegowiną a Komisją Europejską, która zasięga opinii wszystkich państw członkowskich sąsiadujących z Bośnią i Hercegowiną.

               Wspólne deklaracje

               Obie strony przyjmują do wiadomości, że Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej będzie wspierać Bośnię i Hercegowinę w skutecznej kontroli jej granic z każdym państwem niebędącym członkiem Unii Europejskiej za pomocą innych środków niż w drodze oddelegowania zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej wyposażonych w uprawnienia wykonawcze.

               We wspólnej deklaracji do umowy uwzględniono fakt włączenia Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

               2019/0057 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Bośni i Hercegowiny

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. b) i d) oraz art. 79 ust. 2 lit. c), w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 54 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624
                  5
                stanowi, że jeżeli przewiduje się rozmieszczenie zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej w państwach trzecich celem przeprowadzania działań, na potrzeby których członkowie zespołów dysponują uprawnieniami wykonawczymi lub jeżeli jest to wymagane w ramach innych działań w państwach trzecich, Unia zawiera z danym państwem trzecim umowę o statusie. Umowa ta powinna objąć wszelkie aspekty niezbędne do przeprowadzenia działań.

               (2)W dniu 16 października 2017 r. Komisja otrzymała od Rady upoważnienie do rozpoczęcia rokowań z Bośnią i Hercegowiną w sprawie umowy dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Bośni i Hercegowiny („umowa”).

               (3)Rokowania zostały pomyślnie zakończone parafowaniem umowy.

               (4)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  6
               ; Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  7
               ; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (7)Należy zatem podpisać umowę w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie, oraz zatwierdzić dołączone do niej deklaracje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii Europejskiej, podpisanie Umowy między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Bośni i Hercegowiny („umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               Artykuł 2

               W imieniu Unii Europejskiej zatwierdza się deklaracje załączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument pełnomocnictwa do podpisania umowy, z zastrzeżeniem jej zawarcia, dla osoby wskazanej (osób wskazanych) przez negocjatora umowy.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 251 z 16.9.2016, s. 1.

                     (2)

                        COM(2015) 240 final.

                     (3)

                        COM(2015) 185 final.

                     (4)

                        Dz.U. L 334 z 19.12.2007, s. 66.

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 i decyzję Rady 2005/267/WE (Dz.U. L 251 z 16.9.2016, s. 1).

                     (6)

                        Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (7)

                        Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.2.2019
            COM(2019) 107 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy o statusie między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Bośni i Hercegowiny

               ZAŁĄCZNIK

               UMOWA

               między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotycząca działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Bośni i Hercegowiny

               UNIA EUROPEJSKA

               i BOŚNIA I HERCEGOWINA,

               zwane dalej „Stronami”,

               MAJĄC NA UWADZE, że mogą zaistnieć sytuacje, w których Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (zwana dalej „Agencją”) koordynuje współpracę operacyjną między państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz Bośnią i Hercegowiną, w tym na terytorium Bośni i Hercegowiny,

               MAJĄC NA UWADZE, że należy ustanowić ramy prawne w formie umowy o statusie w odniesieniu do sytuacji, w których członkowie zespołu Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej będą mieli uprawnienia wykonawcze na terytorium Bośni i Hercegowiny,

               ZWAŻYWSZY, że wszystkie działania Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Bośni i Hercegowiny powinny być prowadzone przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych,

               PODKREŚLAJĄC, że niniejsza Umowa nie ma wpływu na prawa, obowiązki i zakres odpowiedzialności Unii Europejskiej oraz Bośni i Hercegowiny wynikające z Umowy między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną o readmisji osób przebywających nielegalnie,

               POSTANOWIŁY ZAWRZEĆ NASTĘPUJĄCĄ UMOWĘ:

               Artykuł 1

               Zakres umowy

               1.Niniejsza Umowa obejmuje kwestie niezbędne do prowadzenia działań przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Bośni i Hercegowiny, podczas których to działań członkowie zespołów Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej posiadają uprawnienia wykonawcze zgodnie z przepisami prawa Bośni i Hercegowiny.

               2.Niniejsza Umowa ma zastosowanie wyłącznie na terytorium Bośni i Hercegowiny.

               3.Niniejsza Umowa ani żadne działania zrealizowane w ramach jej wykonania przez Strony lub w ich imieniu, w tym tworzenie planów operacyjnych lub udział w operacjach transgranicznych, nie mają wpływu na status ani wyznaczenie terytoriów państw członkowskich Unii Europejskiej oraz Bośni i Hercegowiny na mocy prawa międzynarodowego.

               Artykuł 2

               Definicje

               Do celów niniejszej Umowy stosuje się następujące definicje:

               1)„działanie” oznacza wspólną operację, szybką interwencję na granicy lub operację powrotową;

               2)„wspólna operacja” oznacza działanie mające na celu przeciwdziałanie nielegalnej imigracji lub przestępczości transgranicznej lub działanie mające na celu dostarczanie zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej na granicach Bośni i Hercegowiny sąsiadujących z państwem członkowskim, prowadzone na terytorium Bośni i Hercegowiny;

               3)„szybka interwencja na granicy” oznacza działanie mające na celu szybką reakcję w obliczu szczególnych i wyjątkowo trudnych wyzwań na granicach Bośni i Hercegowiny sąsiadujących z państwem członkowskim i prowadzone na terytorium Bośni i Hercegowiny przez określony czas;

               4)„operacja powrotowa” oznacza operację koordynowaną przez Agencję, realizowaną przy wsparciu technicznym i operacyjnym ze strony co najmniej jednego państwa członkowskiego, polegającą na przeprowadzeniu przymusowego lub dobrowolnego powrotu osób z jednego lub większej liczby państw członkowskich do Bośni i Hercegowiny, zgodnie z Umową między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną o readmisji osób przebywających nielegalnie;

               5)„kontrola graniczna” oznacza kontrolę osób przeprowadzaną na granicy wyłącznie w odpowiedzi na zamiar przekroczenia tej granicy lub na akt jej przekroczenia, bez względu na wszelkie inne okoliczności, składającą się z odprawy granicznej na przejściach granicznych i ochrony granicy pomiędzy przejściami granicznymi;

               6)„członek zespołu” oznacza członka personelu Agencji lub członka zespołu straży granicznej uczestniczących państw członkowskich, w tym funkcjonariuszy straży granicznej oddelegowanych przez państwa członkowskie do Agencji w celu rozmieszczenia w trakcie działania; może oznaczać również innych właściwych członków personelu, których funkcje zostaną określone w planie operacyjnym. Personelu miejscowego nie uznaje się za członków zespołu;

               7)„państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej;

               8)„rodzime państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, którego funkcjonariusz straży granicznej lub inny właściwy członek personelu jest członkiem zespołu;

               9)„dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej; osoba możliwa do zidentyfikowania to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy bądź jeden lub kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej;

               10)„uczestniczące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, które uczestniczy w działaniu w Bośni i Hercegowinie przez zapewnienie wyposażenia technicznego, oddelegowanie funkcjonariuszy straży granicznej i innego właściwego personelu w ramach zespołu;

               11)„Agencja” oznacza Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej, ustanowioną rozporządzeniem (UE) 2016/1624 w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej.

               Artykuł 3

               Plan operacyjny

               W odniesieniu do każdej wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy Agencja sporządza plan operacyjny, działając w ścisłym porozumieniu z właściwymi organami Bośni i Hercegowiny. Plan ten, po uzgodnieniu z państwem członkowskim lub państwami członkowskimi graniczącymi z obszarem operacyjnym, jest również przedmiotem uzgodnienia między Agencją a Strażą Graniczną Bośni i Hercegowiny. Plan operacyjny określa szczegółowo organizacyjne i proceduralne aspekty wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy, w tym opis i ocenę sytuacji, operacyjne cele i zadania, koncepcję operacyjną, rodzaj wyposażenia technicznego, które ma zostać wykorzystane, plan realizacji, współpracę z innymi państwami trzecimi, innymi agencjami i organami Unii Europejskiej lub organizacjami międzynarodowymi, przepisy dotyczące praw podstawowych, w tym ochrony danych osobowych, koordynację, dowodzenie, kontrolę, komunikację i strukturę sprawozdawczości, ustalenia organizacyjne i logistykę, ocenę i finansowe aspekty wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy. Oceny wspólnej operacji lub szybkiej interwencji na granicy dokonują wspólnie Straż Graniczna Bośni i Hercegowiny i Agencja.

               Artykuł 4

               Zadania i uprawnienia członków zespołu

               1.Członkowie zespołu mają prawo do wykonywania zadań i korzystania z uprawnień wykonawczych wymaganych do przeprowadzania kontroli granicznej i operacji powrotowych.

               2.Członkowie zespołu muszą przestrzegać przepisów ustawowych i wykonawczych Bośni i Hercegowiny.

               3.Członkowie zespołu mogą realizować zadania i wykonywać uprawnienia na terytorium Bośni i Hercegowiny wyłącznie zgodnie z poleceniami i, co do zasady, w obecności Straży Granicznej lub innego właściwego personelu Bośni i Hercegowiny, z wyjątkiem szczególnych okoliczności, które zostaną określone w planie operacyjnym. W stosownych przypadkach Straż Graniczna Bośni i Hercegowiny wydaje zespołowi polecenia zgodnie z planem operacyjnym. Straż Graniczna Bośni i Hercegowiny może upoważnić członków zespołu do działania w jej imieniu zgodnie z wyjątkami przewidzianymi w planie operacyjnym.

               Za pośrednictwem swojego urzędnika koordynującego Agencja może przekazywać Straży Granicznej Bośni i Hercegowiny swoje spostrzeżenia na temat poleceń udzielonych zespołowi. W takim przypadku Straż Graniczna Bośni i Hercegowiny uwzględnia te spostrzeżenia i realizuje je w możliwie największym stopniu.

               4.Podczas wykonywania zadań i korzystania z uprawnień członkowie zespołu noszą własne umundurowanie. Członkowie zespołu noszą również na swoim umundurowaniu widoczny identyfikator oraz niebieską opaskę z insygniami Unii Europejskiej i Agencji. Aby umożliwić krajowym organom Bośni i Hercegowiny stwierdzenie ich tożsamości, członkowie zespołu noszą przez cały czas dokument akredytacyjny, o którym mowa w art. 6.

               5.Podczas wykonywania zadań i korzystania z uprawnień członkowie zespołu mogą nosić broń służbową, amunicję i wyposażenie w zakresie, w jakim są do tego upoważnieni na mocy przepisów krajowych rodzimego państwa członkowskiego oraz Bośni i Hercegowiny. Przed rozmieszczeniem członków zespołu Straż Graniczna Bośni i Hercegowiny informuje Agencję o dopuszczalnych rodzajach broni służbowej, amunicji i wyposażenia oraz o warunkach ich użycia. Agencja przekazuje wcześniej Straży Granicznej Bośni i Hercegowiny wykaz broni służbowej członków zespołu, a konkretnie informacje dotyczące rodzaju i numeru seryjnego broni oraz rodzaju i ilości amunicji.

               6.Podczas wykonywania zadań i korzystania z uprawnień członkowie zespołu są uprawnieni do użycia siły, w tym użycia broni służbowej, amunicji i wyposażenia, za zgodą rodzimego państwa członkowskiego oraz Straży Granicznej Bośni i Hercegowiny, w obecności funkcjonariuszy lub innego właściwego personelu Straży Granicznej Bośni i Hercegowiny i zgodnie z prawem krajowym Bośni i Hercegowiny. Straż Graniczna Bośni i Hercegowiny może upoważnić członków zespołu do użycia siły w razie nieobecności funkcjonariuszy Straży Granicznej lub innego właściwego personelu Bośni i Hercegowiny zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 4 ust. 3.

               7.Bośnia i Hercegowina może na wniosek członków zespołu przekazywać im dane z krajowych baz danych, jeżeli jest to konieczne do osiągnięcia celów operacyjnych określonych w planie operacyjnym. Wykorzystanie tych danych odbywa się zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych i ustawą o ochronie informacji niejawnych.

               Artykuł 5

               Przywileje i immunitety członków zespołu

               1.    Dokumenty, korespondencja i mienie członków zespołu są nietykalne, z wyjątkiem sytuacji, gdy przedsięwzięte zostaną środki egzekucyjne dozwolone na mocy ust. 7.

               2.    Członkowie zespołu korzystają z immunitetu od jurysdykcji karnej Bośni i Hercegowiny w odniesieniu do czynności wykonanych podczas pełnienia obowiązków służbowych w ramach działań prowadzonych zgodnie z planem operacyjnym.

               W przypadku zarzutu popełnienia przestępstwa przez członka zespołu Dyrektor Wykonawczy Agencji oraz właściwy organ w rodzimym państwie członkowskim są informowani w trybie natychmiastowym. Przed wszczęciem postępowania sądowego Dyrektor Wykonawczy Agencji, po dokładnym rozważeniu oświadczeń złożonych przez właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego oraz właściwe organy Bośni i Hercegowiny, w trybie pilnym wydaje dokument poświadczający, czy przedmiotowy czyn został popełniony podczas pełnienia obowiązków służbowych w ramach działań prowadzonych zgodnie z planem operacyjnym. Do czasu wydania dokumentu poświadczającego przez Dyrektora Wykonawczego Agencji Agencja i rodzime państwo członkowskie powstrzymają się od wszelkich środków, które mogłyby zagrozić późniejszemu ewentualnemu postępowaniu karnemu wszczętemu przez właściwe organy Bośni i Hercegowiny przeciwko członkowi zespołu.

               Jeżeli czyn został popełniony podczas pełnienia obowiązków służbowych, członek zespołu korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej Bośni i Hercegowiny w odniesieniu do czynności wykonywanych w trakcie i do celów pełnienia obowiązków służbowych w ramach działań prowadzonych zgodnie z planem operacyjnym.

               3.Członkowie zespołu korzystają z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej Bośni i Hercegowiny w odniesieniu do wszelkich czynów popełnionych podczas pełnienia obowiązków służbowych w ramach działań prowadzonych zgodnie z planem operacyjnym. Dyrektor Wykonawczy Agencji oraz właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego są niezwłocznie powiadamiani o każdym przypadku wszczęcia przed sądem postępowania cywilnego przeciwko członkom zespołu. Przed wszczęciem postępowania sądowego Dyrektor Wykonawczy Agencji, po dokładnym rozważeniu oświadczeń złożonych przez właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego oraz właściwe organy Bośni i Hercegowiny, w trybie pilnym przedkłada sądowi dokument poświadczający, czy przedmiotowy czyn został popełniony przez członków zespołu podczas pełnienia obowiązków służbowych w ramach działań prowadzonych zgodnie z planem operacyjnym.

               Jeżeli czyn został popełniony podczas pełnienia obowiązków służbowych, członek zespołu korzysta z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej Bośni i Hercegowiny w odniesieniu do czynów popełnionych w trakcie i do celów pełnienia obowiązków służbowych w ramach działań prowadzonych zgodnie z planem operacyjnym.

               4.Immunitet członków od jurysdykcji karnej, cywilnej i administracyjnej Bośni i Hercegowiny może zostać uchylony przez rodzime państwo członkowskie, stosownie do sytuacji. Uchylenie takie musi zawsze być jednoznacznie wyrażone.

               5.Członkowie zespołu, którzy występują w charakterze świadków, mogą być zobowiązani przez właściwe organy Bośni i Hercegowiny, przy pełnym poszanowaniu postanowień ust. 2 i 3, do przedstawienia dowodów, zgodnie z przepisami proceduralnymi Bośni i Hercegowiny.

               6.W przypadku szkody wyrządzonej przez członka zespołu podczas pełnienia obowiązków służbowych w ramach działań prowadzonych zgodnie z planem operacyjnym Bośnia i Hercegowina ponosi odpowiedzialność za wszelkie szkody.

               Jeżeli szkoda została wyrządzona przez członka zespołu z uczestniczącego państwa członkowskiego wskutek rażącego niedbalstwa lub umyślnego naruszenia przepisów lub jeśli przedmiotowy czyn został popełniony poza pełnieniem obowiązków służbowych, Bośnia i Hercegowina może zażądać, za pośrednictwem Dyrektora Wykonawczego, wypłacenia odszkodowania przez dane uczestniczące państwo członkowskie.

               Jeżeli szkoda została wyrządzona przez członka zespołu będącego członkiem personelu Agencji wskutek rażącego niedbalstwa lub umyślnego naruszenia przepisów lub jeśli przedmiotowy czyn został popełniony poza pełnieniem obowiązków służbowych, Bośnia i Hercegowina może zażądać wypłacenia odszkodowania przez Agencję.

               Za wyrządzenie szkody na terytorium Bośni i Hercegowiny z powodu działania siły wyższej odpowiedzialności nie ponoszą ani Bośnia i Hercegowina, ani uczestniczące państwo członkowskie, ani Agencja.

               7.W stosunku do członków zespołu nie mogą być przedsięwzięte żadne środki egzekucyjne z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko nim postępowanie karne lub cywilne niepowiązane z ich obowiązkami służbowymi.

               Mienie członków zespołu nie podlega zajęciu w celu wykonania wyroku, postanowienia lub nakazu sądowego, jeśli Dyrektor Wykonawczy Agencji poświadczy, iż jest ono niezbędne członkom do wykonywania obowiązków służbowych. W postępowaniu cywilnym członkowie zespołu nie podlegają ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.

               8.Immunitet członków zespołu od jurysdykcji Bośni i Hercegowiny nie wyłącza ich spod jurysdykcji odpowiednich rodzimych państw członkowskich.

               9.W zakresie usług świadczonych na rzecz Agencji członkowie zespołu podlegają zwolnieniom od przepisów dotyczącym zabezpieczenia społecznego obowiązujących w Bośni i Hercegowinie.

               10.Członkowie zespołu są zwolnieni w Bośni i Hercegowinie z wszelkich form opodatkowania dochodów i wynagrodzenia, wypłacanych im przez Agencję lub rodzime państwa członkowskie, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza Bośni i Hercegowiny.

               11.Bośnia i Hercegowina, zgodnie z przyjętymi przez siebie przepisami ustawowymi i wykonawczymi, zezwala na przywóz przedmiotów przeznaczonych do osobistego użytku członków zespołu i zwalnia z wszelkich ceł, podatków oraz innych opłat i należności nakładanych na przywóz towarów, z wyjątkiem należności za przechowywanie, przewóz i podobne usługi w odniesieniu do takich przedmiotów. Bośnia i Hercegowina zezwala również na wywóz takich przedmiotów.

               12.Osobisty bagaż członków zespołu podlega kontroli tylko w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do osobistego użytku członków zespołu, lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony na podstawie przepisów Bośni i Hercegowiny lub które podlegają jej przepisom w zakresie kwarantanny. Kontrola takiego bagażu osobistego jest przeprowadzana jedynie w obecności zainteresowanego członka / zainteresowanych członków zespołu lub upoważnionego przedstawiciela Agencji.

               Artykuł 6

               Dokument akredytacyjny

               1.Agencja, we współpracy z Bośnią i Hercegowiną, wydaje każdemu członkowi zespołu dokument w języku urzędowym / językach urzędowych Bośni i Hercegowiny oraz w języku urzędowym instytucji Unii Europejskiej, który umożliwia organom krajowym Bośni i Hercegowiny stwierdzenie ich tożsamości oraz stanowi dowód na to, że posiadacz dokumentu jest uprawniony do wykonywania zadań i korzystania z uprawnień, o których mowa w art. 4 niniejszej Umowy oraz w planie operacyjnym. Dokument ten zawiera następujące informacje dotyczące członka: imię, nazwisko i obywatelstwo; stopień służbowy lub nazwę stanowiska; aktualną fotografię w formacie cyfrowym oraz zadania na czas oddelegowania, na wykonywanie których udzielono zezwolenia, a także data wydania i data wygaśnięcia zezwolenia.

               2.Ważny dokument akredytacyjny, w połączeniu z ważnym dokumentem podróży, umożliwia danemu członkowi zespołu wjazd i pobyt na terytorium Bośni i Hercegowiny bez konieczności posiadania wizy lub wcześniejszego zezwolenia.

               3.Dokument akredytacyjny jest zwracany Agencji po zakończeniu działania.

               Artykuł 7

               Prawa podstawowe

               1.Członkowie zespołu wykonują swoje zadania i korzystają ze swoich uprawnień przy pełnym poszanowaniu podstawowych praw i wolności, w tym prawa dostępu do procedur azylowych, godności człowieka, zakazu tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania, prawa do wolności, zasady non-refoulement i zakazu wydaleń zbiorowych, praw dziecka i prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Wykonując swoje zadania i korzystając ze swoich uprawnień, nie mogą oni dyskryminować osób z żadnych względów, w tym ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek, orientację seksualną lub tożsamość płciową. Wszelkie działania godzące w podstawowe prawa i wolności podjęte przez członków zespołu w ramach wykonywania ich zadań i korzystania z ich uprawnień muszą być proporcjonalne do celu takich działań i szanować istotę tych podstawowych praw i wolności.

               2.Każda ze Stron posiada mechanizm składania skarg służący do rozpatrywania zarzutów dotyczących naruszenia praw podstawowych popełnionego przez personel w trakcie pełnienia obowiązków służbowych podczas wspólnej operacji, szybkiej interwencji na granicy lub operacji powrotowej wykonywanych na mocy niniejszej Umowy.

               Artykuł 8

               Przetwarzanie danych osobowych

               1.Przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy jest to konieczne i współmierne do wykonania niniejszej Umowy przez Bośnię i Hercegowinę, Agencję lub uczestniczące państwa członkowskie.

               2.Przetwarzanie danych osobowych przez organy Bośni i Hercegowiny podlega przepisom jej prawa krajowego.

               3.Przetwarzanie danych osobowych do celów administracyjnych przez Agencję i uczestniczące państwo (państwa) członkowskie, w tym w przypadku przekazywania danych osobowych do Bośni i Hercegowiny, podlega przepisom rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW oraz środkom przyjętym przez Agencję w celu stosowania rozporządzenia (WE) nr 45/2001, o których mowa w art. 45 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1624.

               4.Jeżeli przetwarzanie danych obejmuje również przekazywanie danych osobowych, państwa członkowskie i Agencja wskazują, w chwili przekazywania danych osobowych Bośni i Hercegowinie, wszelkie ograniczenia dostępu lub wykorzystywania, ogólne lub szczegółowe, w tym w zakresie przekazywania, usuwania lub niszczenia. Jeżeli konieczność wprowadzenia takich ograniczeń pojawia się po przekazaniu danych osobowych, państwa członkowskie i Agencja informują o tym Bośnię i Hercegowinę.

               5.Dane osobowe gromadzone do celów administracyjnych podczas realizacji działania mogą być przetwarzane przez Agencję, uczestniczące państwa członkowskie i Bośnię i Hercegowinę zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi ochrony danych.

               6.Na zakończenie każdego działania Agencja, uczestniczące państwa członkowskie oraz Bośnia i Hercegowina sporządzają wspólne sprawozdanie na temat stosowania ust. 1–5. Sprawozdanie to przekazywane jest właściwym organom Bośni i Hercegowiny, urzędnikowi ds. praw podstawowych oraz inspektorowi ochrony danych Agencji. Podlegają oni Dyrektorowi Wykonawczemu Agencji.

               Artykuł 9

               Zawieszenie lub zakończenie działania

               1.Dyrektor Wykonawczy Agencji może zawiesić lub zakończyć działanie, po poinformowaniu Straży Granicznej Bośni i Hercegowiny na piśmie, jeżeli Bośnia i Hercegowina nie przestrzega postanowień niniejszej Umowy lub planu operacyjnego. Może to dotyczyć przypadków, gdy polecenia wydawane zespołowi są niezgodne z planem operacyjnym.

               Dyrektor Wykonawczy powiadamia Straż Graniczną Bośni i Hercegowiny o powodach takiej decyzji.

               2.Straż Graniczna Bośni i Hercegowiny może zawiesić lub zakończyć działanie, po poinformowaniu Agencji na piśmie, jeżeli Agencja lub uczestniczące państwo członkowskie nie przestrzega postanowień niniejszej Umowy lub planu operacyjnego. Straż Graniczna Bośni i Hercegowiny powiadamia Agencję o powodach takiej decyzji.

               3.Dyrektor Wykonawczy Agencji lub Straż Graniczna Bośni i Hercegowiny mogą w szczególności zawiesić lub zakończyć działanie w przypadku naruszenia praw podstawowych, naruszenia zasady non-refoulement lub przepisów o ochronie danych.

               4.Zakończenie działania nie ma wpływu na prawa ani obowiązki wynikające ze stosowania niniejszej Umowy lub planu operacyjnego przed takim zakończeniem.

               Artykuł 10

               Spory i interpretacja

               1. Wszystkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej Umowy są rozpatrywane wspólnie przez przedstawicieli Straży Granicznej Bośni i Hercegowiny oraz przedstawicieli Agencji, którzy zasięgają opinii wszystkich państw członkowskich sąsiadujących z Bośnią i Hercegowiną.

               2. W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia na podstawie ust. 1 spory dotyczące wykładni lub stosowania postanowień niniejszej Umowy rozstrzygane są wyłącznie w drodze negocjacji pomiędzy Bośnią i Hercegowiną a Komisją Europejską, która zasięga opinii wszystkich państw członkowskich sąsiadujących z Bośnią i Hercegowiną.

               Artykuł 11

               Wejście w życie, czas obowiązywania, zawieszenie i rozwiązanie umowy

               1.     Strony zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami prawnymi.

               2.     Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadomią się wzajemnie o zakończeniu wewnętrznych procedur prawnych, o których mowa w ust. 1.

               3.    Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony. Umowa może zostać rozwiązana lub zawieszona w formie pisemnej za obopólną zgodą Stron lub jednostronnie przez jedną ze Stron. W drugim z powyższych przypadków Strona pragnąca rozwiązać lub zawiesić Umowę ma obowiązek poinformować o tym drugą ze Stron na piśmie za pośrednictwem kanałów dyplomatycznych. Rozwiązanie staje się skuteczne pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu powiadomienia.

               4. Powiadomienia dokonywane zgodnie z niniejszym artykułem przesyła się, w przypadku Unii Europejskiej, do Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej, a w przypadku Bośni i Hercegowiny, do Ministerstwa Spraw Zagranicznych Bośni i Hercegowiny.

               Sporządzono w ... dnia ...

               w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim, węgierskim, włoskim, bośniackim i serbskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne.

               W razie rozbieżności między autentycznymi wersjami językowymi wersja w języku angielskim jest rozstrzygająca.

               Podpis:

               WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII I LIECHTENSTEINU

               Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Bośni i Hercegowiny, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Bośni i Hercegowiny na warunkach podobnych do tych, które zawarto w niniejszej Umowie.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ART. 2 UST. 2 I ART. 2 UST. 3

               Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej może wspierać Bośnię i Hercegowinę w skutecznej kontroli jej granic z każdym państwem niebędącym członkiem Unii Europejskiej za pomocą innych środków niż w drodze oddelegowania zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej wyposażonych w uprawnienia wykonawcze, takie jak: budowanie zdolności, szkolenia, analiza ryzyka, oddelegowanie ekspertów bez uprawnień wykonawczych na przejścia graniczne.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.11.2017
            COM(2017) 668 final
            2017/0301(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do: utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego; wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel, w tym w sektorze bawełny; ograniczeń wywozowych w sektorze rolnictwa; dotacji w sektorze rybołówstwa; regulacji wewnętrznych w sektorze usług oraz MŚP/przejrzystości środków regulacyjnych w handlu towarami

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek w sprawie decyzji dotyczy określenia stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii na 11. konferencji ministerialnej (MC11) Światowej Organizacji Handlu (WTO) w związku z możliwością przyjęcia szeregu decyzji związanych z dauhańską agendą rozwoju (DDA). Wniosek dotyczy: utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego; wsparcia wewnętrznego w sektorze rolnictwa zakłócającego handel, w tym w odniesieniu do bawełny; ograniczeń wywozowych w sektorze rolnictwa; dotacji w sektorze rybołówstwa; regulacji wewnętrznych w sektorze usług oraz MŚP/przejrzystości środków regulacyjnych w handlu towarami.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu („Porozumienie WTO”)

               Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające WTO („Porozumienie WTO”) weszło w życie w dniu 1 stycznia 1995 r. Stronami porozumienia są Unia Europejska
                  1
                i wszystkie z jej 28 państw członkowskich.

               2.2.Konferencja ministerialna WTO

               Konferencja ministerialna jest najwyższym organem decyzyjnym WTO; jest ona organizowana co najmniej raz na dwa lata. Kolejne posiedzenie konferencji ministerialnej odbędzie się w Buenos Aires w Argentynie (w dniach 10–13 grudnia 2017 r.).

               2.3.Akty, których przyjęcie przewiduje się podczas konferencji ministerialnej WTO

               Podczas MC11 mogą zostać przyjęte decyzje mające skutki prawne w odniesieniu do 1) utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego; 2) wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel, w tym w odniesieniu do bawełny; 3) ograniczeń wywozowych w sektorze rolnictwa; 4) dotacji w sektorze rybołówstwa; 5) regulacji wewnętrznych w sektorze usług; oraz 6) MŚP/przejrzystości środków regulacyjnych w handlu towarami („przewidywane akty”).

               3.Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii

               Celem niniejszego wniosku jest umożliwienie Unii przyłączenie się do ewentualnego konsensusu na MC11 dotyczącego przyjęcia decyzji mających skutki prawne w odniesieniu do kwestii przedstawionych powyżej.

               Nie jest wprawdzie jasne, czy członkowie WTO zdołają osiągnąć konsensus, a jeżeli tak – w jakim zakresie, jednak zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE
                  2
               stanowisko UE na MC11 musi zostać ustalone przez Radę wcześniej.

               Niniejszy wniosek obejmuje te kwestie, w odniesieniu do których mogą zostać podjęte decyzje:

               ·Utrzymywanie rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego (PSH): negocjacje mają doprowadzić do uzgodnienia „trwałego rozwiązania” spełniającego cel określony w decyzji ministerialnej z Bali z dnia 7 grudnia 2013 r. w sprawie utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego (WT/MIN(13)/38-WT/L/913), zgodnie z wykładnią kolejnej decyzji Rady Generalnej z dnia 27 listopada 2014 r. (WT/L/939) oraz decyzji ministerialnej z dnia 19 grudnia 2015 r. (WT/MIN(15)/44-WT/L/979). Taka decyzja mogłaby być zbliżona do tymczasowego rozwiązania przyjętego podczas konferencji na Bali, w połączeniu z dodatkowymi warunkami lub bez nich, w rozszerzonym lub w nierozszerzonym zakresie (z uwzględnieniem również programów działań realizowanych w następstwie ustaleń z Bali).

               ·Wsparcie wewnętrzne zakłócające handel, w tym w sektorze bawełny: negocjacje w sprawie wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel toczą się w obrębie art. 20 Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa i stanowią element mandatu DDA, jak przewidziano w deklaracji ministerialnej z Ad-Dauhy z dnia 14 listopada 2001 r. (WT/MIN(01)/DEC/1). Mając na celu ożywienie tego procesu, UE złożyła – wraz z Brazylią, Kolumbią, Peru oraz Urugwajem – wniosek (JOB/AG/99) w sprawie wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel (w tym w sprawie wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel w sektorze bawełny, a także w sprawie utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego). UE powinna wspierać rozwiązanie, które może zostać osiągnięte podczas MC11 w sprawie wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel, w tym w sektorze bawełny.

               ·Ograniczenia wywozowe: negocjacje w sprawie wzmocnienia dyscypliny dotyczącej zakazu oraz ograniczeń wywozu określonych w art. 12.1 Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa toczą się w obrębie art. 20 Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa i stanowią element negocjacji DDA. Mając na uwadze znaczenie procesu reform w sektorze rolnictwa oraz drogi do uczciwego, ukierunkowanego na rynek systemu handlu artykułami rolnymi, Unia powinna wspierać osiągnięcie wyników w kontekście ograniczeń wywozowych w zakresie, w jakim ich osiągnięcie jest możliwe.

               ·Dotacje w sektorze rybołówstwa (FS): negocjacje w sprawie FS są częścią DDA, zaś wyeliminowanie niektórych dotacji w sektorze rybołówstwa przewidziano w 14. celu zrównoważonego rozwoju ONZ nr 6 („SDG 14.6”) uzgodnionym przez szefów państw w 2015 r. UE złożyła w WTO wniosek dotyczący tej kwestii (TN/RL/GEN/181/Rev.1). Trwają negocjacje, a Unia powinna wspierać osiągnięcie wyników w tym kontekście w zakresie, w jakim ich osiągnięcie jest możliwe.

               ·Regulacje wewnętrzne (DR): negocjacje w sprawie regulacji wewnętrznych przewidziano w art. VI:4 Układu ogólnego WTO w sprawie handlu usługami (GATS). Prace nad DR postępowały w ciągu ostatnich miesięcy, owocując skonsolidowanym dokumentem negocjacyjnym, który uzyskał poparcie około 50 członków WTO (w tym UE). Proponowane warunki DR są ograniczone jedynie do wymogów i procedur odnoszących się do licencjonowania i kwalifikacji, a także norm technicznych, i miałyby zastosowanie w sektorach, w których na mocy GATS podjęto zobowiązania związane z dostępem do rynku. Trwają negocjacje, a Unia powinna wspierać osiągnięcie wyników w tym kontekście w zakresie, w jakim ich osiągnięcie jest możliwe.

               ·MŚP/Przejrzystość środków regulacyjnych w handlu towarami: mandat DDA przewiduje negocjacje dotyczące dostępu do rynku dla produktów nierolnych, w tym także dotyczące barier pozataryfowych. W 2017 r. UE złożyła w WTO powiązany z barierami pozataryfowymi wniosek dotyczący decyzji ministerialnej w sprawie ułatwiania wymiany handlowej MŚP: przejrzystość środków regulacyjnych w zakresie handlu towarami (TN/MA/W/144/Rev.3, współwnioskodawcami byli Australia, Hongkong, Tajwan, Singapur i Japonia). Wniosek UE ułatwiłby dostęp MŚP dostęp do handlu międzynarodowego poprzez zwiększenie przejrzystości (za sprawą zgłaszania WTO tekstów końcowych i stworzenia publicznego repozytorium) oraz wprowadzenie dobrych praktyk regulacyjnych (z uwzględnieniem konsultacji publicznych dotyczących nowych środków, w których to konsultacjach uczestniczą zainteresowane strony i których zakres jest ograniczony do środków w zakresie barier technicznych w handlu oraz systemu płatności jednolitych). Trwają negocjacje, a Unia powinna wspierać osiągnięcie wyników w tym kontekście w zakresie, w jakim ich osiągnięcie jest możliwe.

               Z racji obecnie toczących się negocjacji w sprawie wszystkich elementów możliwego pakietu z Buenos Aires, Komisja oczekuje, że Rada podejmie decyzję w sprawie stanowiska UE w sprawie wyniku negocjacji, gdy sytuacja dotycząca odpowiednich tekstów stanie się wystarczająco jasna, w miarę możliwości w trakcie konferencji ministerialnej.

               Inicjatywa ta jest w pełni spójna z przepisami obowiązującymi w tym obszarze polityki. Podobne decyzje przygotowano w odniesieniu do poprzednich konferencji ministerialnych WTO, w tym ostatnio na 10. konferencję ministerialną WTO w 2015 r.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Konferencja ministerialna WTO jest organem powołanym na mocy porozumienia, a mianowicie Porozumienia WTO, który to organ w myśl art. IV:1 ma uprawnienia do podejmowania decyzji we wszystkich sprawach objętych wielostronnymi porozumieniami handlowymi, w tym decyzji mających skutki prawne.

               Planowane akty wspomniane powyżej są aktami mającymi skutki prawne, jako że mogą wpływać na prawa i obowiązki Unii.

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych porozumienia.

               Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na mocy art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanych aktów odnoszą się do wspólnej polityki handlowej, jako że planowane ewentualne decyzje w sprawie DDA wchodzą w jej zakres.

               Materialną podstawą prawną dla decyzji, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanych aktów

               Akty przyjęte podczas konferencji ministerialnej WTO będą uzupełnieniem Porozumienia WTO, a zatem po ich przyjęciu należy opublikować je w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2017/0301 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do: utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego; wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel, w tym w sektorze bawełny; ograniczeń wywozowych w sektorze rolnictwa; dotacji w sektorze rybołówstwa; regulacji wewnętrznych w sektorze usług oraz MŚP/przejrzystości środków regulacyjnych w handlu towarami

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu („Porozumienie WTO”) zostało zawarte przez Unię decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r.
                  3
                i weszło w życie dnia 1 stycznia 1995 r.

               (2)Na podstawie art. IV:1 i IX:1 Porozumienia WTO konferencja ministerialna Światowej Organizacji Handlu („WTO”) może przyjmować decyzje na zasadzie konsensusu.

               (3)Konferencja ministerialna WTO może podczas swojego 11. posiedzenia w dniach 10–13 grudnia 2017 r. przyjąć decyzje w sprawie utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego (PSH); wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel, w tym w sektorze bawełny; ograniczeń wywozowych w sektorze rolnictwa; dotacji w sektorze rybołówstwa; regulacji wewnętrznych w sektorze usług oraz MŚP/przejrzystości środków regulacyjnych w handlu towarami.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na konferencji ministerialnej WTO w zakresie, w jakim decyzje te mogą mieć skutki prawne.

               (5)Członkowie WTO traktują 11. konferencję ministerialną WTO jako termin, w którym należy przyjąć trwałe rozwiązanie w kwestii utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego. Cel ten został określony w decyzji ministerialnej z Bali podjętej w dniu 7 grudnia 2013 r. w sprawie utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego (WT/MIN(13)/38-WT/L/913), zgodnie z wykładnią i potwierdzeniem zawartymi w późniejszych decyzjach. W tym względzie Unia powinna wspierać trwałe rozwiązanie w kwestii utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego w zakresie, w jakim zostanie ono osiągnięte.

               (6)Negocjacje w sprawie wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel toczą się w obrębie art. 20 Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa i – wraz z bawełną – stanowią element dahuańskiej agendy rozwoju (DDA). W tym kontekście UE złożyła w 2017 r. – wraz z Brazylią, Kolumbią, Peru oraz Urugwajem – wniosek (JOB/AG/99) w sprawie wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel (w tym w sprawie wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel w sektorze bawełny, a także w sprawie utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego). Mając na uwadze znaczenie tej kwestii oraz fakt, że Unia była jednym ze zwolenników znalezienia rozwiązania, Unia powinna wspierać wynik dotyczący wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel, w tym w sektorze bawełny, w zakresie, w jakim zostanie on osiągnięty.

               (7)Negocjacje w sprawie wzmocnienia dyscypliny dotyczącej zakazu oraz ograniczeń wywozu określonych w art. 12.1 Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa toczą się w obrębie art. 20 Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa i stanowią element negocjacji DDA. Mając na uwadze znaczenie procesu reform w sektorze rolnictwa oraz drogi do uczciwego, ukierunkowanego na rynek systemu handlu artykułami rolnymi, Unia powinna wspierać osiągnięcie wyników w kontekście ograniczeń wywozowych w zakresie, w jakim ich osiągnięcie jest możliwe.

               (8)Negocjacje w sprawie dotacji w sektorze rybołówstwa są częścią DDA, zaś wyeliminowanie niektórych dotacji w sektorze rybołówstwa uznano za kwestię priorytetową w ramach 14. celu zrównoważonego rozwoju ONZ nr 6 („SDG 14.6”) uzgodnionym przez szefów państw w 2015 r. Mając na uwadze znaczenie tej kwestii dla wymiany handlowej oraz zrównoważonego rozwoju, jak również fakt, że Unia była jednym ze zwolenników znalezienia rozwiązania, Unia powinna wspierać wynik w zakresie, w jakim zostanie on osiągnięty.

               (9)Negocjacje w sprawie regulacji wewnętrznych przewidziano w art. VI:4 Układu ogólnego WTO w sprawie handlu usługami (GATS); stanowią one element DDA. Wynik może objąć zarządzanie środkami, niezależność, przejrzystość, normy techniczne, rozwój środków orz specjalne i zróżnicowane traktowanie. Mając na uwadze stopień zaawansowania dyskusji oraz systemowe znaczenie dla podjęcia decyzji w tej sprawie, Unia – jako jeden ze zwolenników rozwiązania – powinna wspierać rozwiązanie w zakresie, w jakim zostanie ono osiągnięte.

               (10)Negocjacje dotyczące dostępu do rynku dla produktów nierolnych stanowią część mandatu DDA i obejmują bariery pozataryfowe. W 2017 r. UE złożyła w WTO wniosek dotyczący decyzji ministerialnej w sprawie ułatwiania wymiany handlowej MŚP: przejrzystość środków regulacyjnych w zakresie handlu towarami (TN/MA/W/144/Rev.3). Decyzja ta, w całości lub w węższym bądź szerszym zakresie, mogłaby zostać przyjęta na MC11. Mając na uwadze znaczenie tej kwestii oraz fakt, że Unia była jednym ze zwolenników znalezienia rozwiązania, Unia powinna wspierać wynik oparty na wniosku UE w zakresie, w jakim zostanie on osiągnięty.

               (11)Zgodnie z art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) na forum konferencji ministerialnej WTO Unię reprezentuje Komisja,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii na 11. posiedzeniu konferencji ministerialnej WTO jest następujące:

               Na jedenastym posiedzeniu konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu Unia reprezentuje stanowisko, że członkowie WTO powinni osiągnąć konsensus w sprawie przyjęcia decyzji dotyczących: utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego; wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel, w tym w sektorze bawełny; ograniczeń wywozowych w sektorze rolnictwa; dotacji w sektorze rybołówstwa; regulacji wewnętrznych w sektorze usług oraz MŚP/przejrzystości środków regulacyjnych w handlu towarami.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1).

                     (2)
                  W zakresie, w jakim konsensus zostałby – wbrew obecnym oczekiwaniom – sformalizowany w formie porozumienia międzynarodowego zmieniającego Porozumienie WTO lub w formie fakultatywnego porozumienia międzynarodowego między niektórymi członkami WTO, Komisja złożyłaby, w następstwie przyjęcia tekstu aktu przez MC11 lub przez zainteresowanych członków WTO podczas MC11 i przekazania go do akceptacji, niezbędne wnioski zgodnie z art. 218 ust. 6 TFUE.

                     (3)
                  Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1.