				|

		52012PC0124

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie dostępu towarów i usług z państw trzecich do rynku wewnętrznego Unii w zakresie zamówień publicznych oraz procedur wspierających negocjacje dotyczące dostępu unijnych towarów i usług do rynków zamówień publicznych państw trzecich /* COM/2012/0124 final - 2012/0060 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Wniosek stanowi nową inicjatywę w
dziedzinie polityki międzynarodowej UE w zakresie zamówień. Kluczowym
celem tej inicjatywy jest poprawa warunków, na których unijne
przedsiębiorstwa mogą ubiegać się o zamówienia publiczne w
państwach trzecich. Dostawcy z UE muszą obecnie zmagać się
z różnorakimi praktykami restrykcyjnymi w udzielaniu zamówień w wielu
państwach będących głównymi partnerami handlowymi UE.
Inicjatywa potwierdza ponadto status prawny oferentów, towarów i usług
pochodzących z państw, które zawarły umowę
międzynarodową z UE w dziedzinie zamówień publicznych, a
także precyzuje zasady mające zastosowanie do oferentów, towarów i
usług nieobjętych takimi umowami.
Kontekst ogólny
W negocjacjach dotyczących rewizji
Porozumienia w sprawie zamówień rządowych (GPA) w kontekście
Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz w negocjacjach dwustronnych z
państwami trzecimi UE postulowała ambitne otwarcie międzynarodowych
rynków zamówień publicznych. Wartość
zamówień publicznych w UE otwartych na oferentów z państw-stron
porozumienia GPA zawartego w ramach WTO wynosi ok. 352 mld EUR.
Wiele państw trzecich jest jednak
niechętnych otwarciu swoich rynków zamówień na
międzynarodową konkurencję bądź większemu otwarciu
tych rynków ponad to, co ma dotąd miejsce. Wartość zamówień
dostępnych dla zagranicznych oferentów wynosi tylko 178 mld EUR w
przypadku USA oraz 27 mld EUR w przypadku Japonii, natomiast jeśli chodzi
o Chiny, dla przedsiębiorców z zagranicy otwarty jest jedynie ułamek
rynku zamówień publicznych. Wiele
państw przyjęło również środki protekcjonistyczne,
zwłaszcza w następstwie kryzysu gospodarczego. Ogólnie rzecz
biorąc, ponad połowa światowego rynku zamówień pozostaje
aktualnie zamknięta w wyniku działań protekcjonistycznych, przy
czym wartość ta tylko wzrasta. W rezultacie wartość
eksportu UE, jaki trafia na światowe rynki zamówień, wynosi tylko 10
mld EUR, podczas gdy dalsza część tego eksportu, której
wartość szacuje się na 12 mld EUR, nie jest realizowana ze
względu na ograniczenia.
W przeciwieństwie do tego unijny rynek
zamówień publicznych, pomimo rosnącej presji na rynkach krajowych,
pozostaje w znacznym stopniu otwarty na międzynarodową
konkurencję, w szczególności ze strony państw o gospodarkach
wschodzących w odniesieniu do określonych kluczowych sektorów
(koleje, budownictwo, usługi informatyczne). Z wyjątkiem kilku
przepisów, których zakres jest ograniczony do zamówień na dostawy i
usługi w sektorach użyteczności publicznej[1], UE nie skorzystała z
prawa do regulowania dostępu zagranicznych towarów, usług i
przedsiębiorstw do unijnego rynku zamówień publicznych.
Zważywszy na rosnące znaczenie
państw o gospodarkach wschodzących, brak równych warunkach
działania powoduje wiele problemów. Głównym problemem UE jest brak
zdolności skutecznego wywierania nacisku w negocjacjach
międzynarodowych z partnerami handlowymi w celu zaradzenia nierównowadze
oraz uzyskania znaczących zobowiązań w zakresie dostępu do
rynku z korzyścią dla przedsiębiorstw unijnych. Instytucje
zamawiające nie mają również jasnych ram
umożliwiających realizację międzynarodowych
zobowiązań UE.
Niniejsza inicjatywa ma na celu
rozwiązanie tych problemów poprzez, po pierwsze, wzmocnienie pozycji Unii
Europejskiej w negocjacjach dotyczących dostępu przedsiębiorstw
UE do zamówień publicznych w państwach trzecich, aby dokonać
otwarcia rynków naszych partnerów handlowych. Po drugie, próbuje się w tym
celu doprecyzować zasady regulujące dostęp przedsiębiorstw,
towarów i usług z państw trzecich do unijnego rynku zamówień
publicznych. I wreszcie celem jest poprawa, zgodnie z unijną
strategią „Europa 2020”, możliwości biznesowych dla firm
unijnych w skali globalnej, a tym samym tworzenie miejsc pracy oraz promowanie
innowacyjności.
Obowiązujące przepisy w
dziedzinie, której dotyczy wniosek
Dwie zasadnicze dyrektywy Unii Europejskiej w
sprawie zamówień publicznych[2]
nie tworzą ogólnych ram postępowania z ofertami obejmującymi
zagraniczne towary i usługi na unijnym rynku zamówień publicznych.
Jedyne konkretne przepisy zawarte są w art. 58 i 59 dyrektywy 2004/17/WE.
Jednak zakres tych przepisów ogranicza się do udzielania zamówień
przez podmioty sektorowe i jest zbyt wąski, aby wpłynąć na
negocjacje dotyczące dostępu do rynków. W rzeczywistości unijny
rynek zamówień sektorowych stanowi jedynie ok. 20 % całego rynku
zamówień publicznych UE.
We wniosku dotyczącym modernizacji
przepisów UE w zakresie zamówień publicznych Komisja postanowiła, aby
w świetle niniejszej inicjatywy nie utrzymywać przepisów art. 58 i 59
dyrektywy sektorowej[3].
Spójność z pozostałymi
obszarami polityki i celami Unii
Niniejsza
inicjatywa służy realizacji strategii „Europa 2020” na rzecz
zatrudnienia i inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego
sprzyjającego włączeniu społecznemu [COM(2010) 2020] oraz
inicjatywy przewodniej dotyczącej zintegrowanej polityki przemysłowej
w erze globalizacji w ramach strategii „Europa 2020” [COM(2010) 614].
Służy ona również wdrażaniu Aktu o jednolitym rynku
[COM(2011) 206] oraz komunikatu w sprawie handlu, wzrostu gospodarczego i
polityki światowej [COM(2010) 612]. Jest to jedna z inicjatyw
strategicznych w programie prac Komisji na rok 2011 (COM(2010) 623 wersja
ostateczna).
Wniosek jest również zgodny z politykami
i celami rozwojowymi Unii, w szczególności dzięki ogólnemu
zabezpieczeniu towarów i usług pochodzących z państw
najsłabiej rozwiniętych przed działaniami wynikającymi z
tego instrumentu.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Aby zebrać
opinie zainteresowanych stron, Komisja zorganizowała, oprócz spotkań
indywidualnych, serię konsultacji i działań informacyjnych.
W dniach od
7 czerwca 2007 r. do 2 sierpnia 2007 r. przeprowadzono otwarte
konsultacje za pośrednictwem Internetu. Obejmowały one trzy
szczegółowe kwestionariusze skierowane do: (i) instytucji
zamawiających i państw członkowskich; (ii) przedsiębiorstw
oraz/lub ich przedstawicieli; oraz (iii) innych potencjalnie zainteresowanych
stron (obywateli, organizacji pozarządowych, związków zawodowych).
Komisja otrzymała łącznie 215 odpowiedzi[4]. Sprawozdanie
podsumowujące odpowiedzi przedstawiono w załączniku I do
sprawozdania z oceny skutków. W ramach tego procesu Komisja zorganizowała wysłuchanie
publiczne w dniu 8 lipca 2011 r. w Brukseli. Partnerzy społeczni mieli
także możliwość wyrażenia swoich opinii podczas forum
łącznikowego zorganizowanego przez DG ds. Zatrudnienia w dniu 7
lutego 2011 r. Szczegółowe konsultacje przeprowadzono również z delegaturami
UE we państwach trzecich oraz z państwami członkowskimi
reprezentowanymi w Komitecie Doradczym ds. Zamówień Publicznych.
Szczególne kwestie (tj. art. 58 dyrektywy sektorowej oraz postępowanie w
przypadku rażąco tanich ofert) poruszono ponadto przy okazji
konsultacji w sprawie modernizacji polityki zamówień publicznych.
Minimalne standardy obowiązujące Komisję w zakresie konsultacji
zostały w pełni zachowane.
Streszczenie
odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia
Inicjatywa Komisji
została ogólnie przyjęta z zadowoleniem. Znaczna
większość respondentów zgodziła się z przedstawionym
przez Komisję opisem obecnej sytuacji w zakresie dostępu do unijnego
rynku zamówień publicznych dla towarów, usług i przedsiębiorstw
spoza UE oraz poparła również wskazane cele inicjatywy.
Jeśli chodzi
o zarysowane warianty polityki, należy zauważyć, że
wyrażone zostały rozbieżne opinie: zasadniczo znacząca
większość (ok. 65 %) zainteresowanych stron zdaje się
popierać inicjatywę ustawodawczą, podczas gdy spora
mniejszość (ok. 35 %) preferuje wariant „braku działań”.
Różnią się jednak również opinie wyrażane
wewnątrz poszczególnych grup zainteresowanych stron co do preferowanego
wariantu postępowania. Spośród podmiotów zamawiających oraz instytucji
rządowych (w tym reprezentujących państwa trzecie) dwie trzecie
sprzyja wariantowi „braku działań” lub wariantowi nielegislacyjnemu,
natomiast ok. 75 % przedsiębiorstw i innych zainteresowanych stron
opowiada się za podjęciem inicjatywy ustawodawczej.
Występują również rozbieżne opinie co do tego, jaki powinien
wyglądać wariant ustawodawczy. Chociaż prawie połowa
respondentów wybiera „podejście A”[5]
w ramach wariantu ustawodawczego, to znacząca liczba respondentów opowiada
się za alternatywnymi koncepcjami. Warto zauważyć, że
„podejście B”[6]
– choć najmniej popularne – także uzyskało poparcie istotnej
części respondentów.
Główne
powody, jakimi uzasadniano poparcie lub sprzeciw wobec danego wariantu
polityki, obejmowały: znaczenie kwestii relacji jakości do ceny;
zagrożenie dla konkurencyjności i wydajności w wyniku
zastosowania niektórych wariantów polityki; ryzyko ze strony partnerów
handlowych; obciążenia administracyjne, jakie mogłyby się
wiązać z tego rodzaju inicjatywą; oraz fakt, że inicjatywa
ta zagroziłaby pozycji UE jako adwokata otwarcia rynków. Związki
zawodowe oraz organizacje pozarządowe zachowały stosunkowo neutralne
stanowisko, jeśli chodzi o wybór wariantów, i w swoich uwagach
skupiły się raczej na konieczności przestrzegania przez
państwa trzecie konwencji MOP w przypadku ubiegania się o zamówienia
w UE oraz otwarcia przez UE swoich granic w celu zachowania uczciwej polityki
handlowej w stosunku do państw najsłabiej rozwiniętych.
Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy
specjalistycznej
Uznano, że nie ma potrzeby wykorzystania
wiedzy specjalistycznej ponad wspomniane wyżej konsultacje. Komisja
dysponuje tradycyjnie znaczącą wiedzą specjalistyczną w
dziedzinie zamówień publicznych.
Ocena skutków
Komisja rozważyła klika wariantów w
celu ustalenia najwłaściwszego rozwiązania.
Wariant pierwszy zakłada niepodejmowanie
w ogóle dodatkowych działań w tej dziedzinie oraz kontynuowanie
dotychczasowego postępowania w kwestii negocjacji międzynarodowych
dotyczących dostępu do rynku (ewentualnie we wzmocniony sposób) z
partnerami handlowymi Unii Europejskiej. Wnioskując jednakże z
dotychczasowych doświadczeń, nie jest prawdopodobne, aby wariant ten
doprowadził do istotnej poprawy sytuacji w zakresie udziału towarów,
usług i dostawców w postępowaniach przetargowych w państwach
trzecich. Nieuniknionym skutkiem byłaby ciągła utrata
możliwości przetargowych na dużą skalę.
Wariant drugi polegałby na
unowocześnieniu istniejących instrumentów wynikających z
dyrektywy 2004/17/WE (art. 58 i 59) w oparciu o lepsze wytyczne lub
rozszerzenie zakresu tych instrumentów w pełni na dyrektywy 2004/17/WE
oraz 2004/18/WE. Scenariusz ten, oparty na zasadzie nieobowiązkowego
stosowania przez instytucje/podmioty zamawiające, z pewnością
nie poprawiłby istotnie zdolności skutecznego wywierania nacisku
przez UE w negocjacjach międzynarodowych.
Wariant trzeci polegałby na
zamknięciu wszystkich lub niektórych sektorów unijnego rynku zamówień
publicznych w stosunku do towarów, usług i dostawców z państw
trzecich, w zależności od zobowiązań międzynarodowych
UE w tej dziedzinie. Jednakże tego rodzaju wariant wywołuje
poważne obawy co do jego skutków pod względem retorsji oraz kosztów,
jakie poniosą poszczególne instytucje/podmioty zamawiające, a
także konkurencyjności UE.
W związku z tym Komisja opowiada się
za wariantem czwartym, a mianowicie stworzeniem niezależnego instrumentu,
który zapewniałby równowagę między koniecznością
wzmocnienia pozycji Unii w negocjacjach dotyczących dostępu do rynku
z jednej strony, a zachowaniem w Unii Europejskiej systemu udzielania
zamówień opartego na zasadach konkurencyjnych z drugiej strony.
W tym celu wniosek przewiduje ustanowienie
podwójnego mechanizmu. Poszczególne instytucje/podmioty zamawiające
miałyby prawo do wykluczania – pod nadzorem Komisji – ofert, których
wartość tworzyłyby w ponad 50 % towary lub usługi
nieobjęte międzynarodowymi zobowiązaniami w zakresie
dostępu do rynku. Ponadto Komisja miałaby możliwość
reagowania poprzez tymczasowe ograniczenie dostępu do rynku w stosunku do
państw, które ewidentnie wykluczają lub dyskryminują dostawców,
towary lub usługi z Unii w ramach ich krajowych praktyk udzielania
zamówień, a także odmawiają przyznania lepszego dostępu do
rynku w negocjacjach. Wszelkie ograniczenia w zakresie dostępu do unijnego
rynku zamówień publicznych, jakie Komisja mogłaby przyjąć
na podstawie niniejszego rozporządzenia, byłyby oceniane oraz
precyzyjnie ukierunkowywane.
Działająca przy Komisji Rada ds. Ocen Skutków (IAB)
wydała dwie opinie na temat sprawozdania z oceny skutków. W pierwszej
opinii sprawozdanie z oceny skutków zrewidowano w następujący sposób:
przeformułowano opis problemu, aby skupić się na głównej
kwestii określonej w ocenie skutków: konieczności dalszego otwarcia
rynków zamówieniowych państw trzecich oraz problemach przestrzegania
zobowiązań międzynarodowych UE. Poszerzono zakres wariantów,
jakie należy rozważyć. Oprócz bardziej aktywnej polityki
negocjacyjnej w ocenie skutków bierze się również pod uwagę
rozszerzenie obecnego reżimu art. 58 i 59 dyrektywy 2004/19/WE na
wszystkie zamówienia objęte dyrektywami UE oraz możliwość
selektywnej akceptacji zamówień nieobjętych dyrektywami. Dopracowano
wreszcie ocenę skutków pod kątem lepszego oszacowania możliwych
retorsji oraz wartości liczbowych dotyczących zatrudnienia. Załącznik
10 do sprawozdania z oceny skutków zawiera bardziej szczegółowe
streszczenie sposobu uwzględnienia pierwszej opinii IAB w zrewidowanym
sprawozdaniu, przedłożonym ponownie w dniu 8 lutego 2012 r.
W swojej opinii na
temat przedłożonego ponownie sprawozdania Rada ds. Ocen Skutków
odnotowała wprowadzenie do sprawozdania poprawek oraz uwzględnienie
zaleceń, które przedstawiła w swojej pierwszej opinii,
stwierdzając jednakże, iż nie może wydać pozytywnej
opinii. IAB uważa, iż występuje nadal szereg obszarów, w
przypadku których można pogłębić ocenę, oraz wskazuje
szereg działań mających na celu ulepszenie sprawozdania (np.
bardziej precyzyjne przedstawienie wariantów, lepsza prezentacja modelu
zastosowanego do oszacowania skutków, lepsze uzasadnienie
proporcjonalności preferowanego wariantu itp.). W ostatecznym sprawozdaniu
z oceny skutków zalecenia te zostały uwzględnione w największym
możliwym stopniu.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Krótki opis proponowanych
działań
Główne cele niniejszego wniosku to
wzmocnienie pozycji Unii Europejskiej podczas negocjowania warunków
dostępu towarów, usług i dostawców z UE do rynków zamówień
publicznych państw trzecich oraz doprecyzowanie sytuacji prawnej
zagranicznych oferentów, towarów i usług uczestniczących w unijnym
rynku zamówień publicznych. Niniejszy wniosek ustanawia zatem kompleksową
politykę zewnętrzną UE w zakresie zamówień publicznych,
regulującą dostęp zagranicznych towarów do unijnego rynku
zamówień publicznych, oraz obejmuje mechanizmy zachęcające
partnerów handlowych UE do rozpoczęcia dyskusji w sprawie dostępu do
rynku.
W pierwszej kolejności wniosek wprowadza
do prawodawstwa UE zasadę, zgodnie z którą na wewnętrznym
unijnym rynku zamówień towary i usługi objęte
zobowiązaniami dotyczącymi dostępu do rynku traktuje się na
równi z towarami i usługami z UE, oraz rozszerza to traktowanie na towary
i usługi pochodzące z państw najsłabiej rozwiniętych.
Jeśli chodzi o traktowanie towarów i
usług nieobjętych zobowiązaniami dotyczącymi dostępu
do rynku, przewiduje się podejście trzystopniowe.
Komisja może wyrazić zgodę, aby
instytucje/podmioty zamawiające wykluczyły oferty, w których
wartość towarów i usług nieobjętych zobowiązaniami
przekracza 50% całkowitej wartości towarów i usług
uwzględnionych w ofercie. Po poinformowaniu, w ogłoszeniu o
zamówieniu, potencjalnych oferentów o zamiarze wykluczenia takich ofert,
instytucja zamawiająca/podmiot zamawiający musi powiadomić
Komisję o fakcie otrzymania ofert odpowiadających tej kategorii.
Komisja wyraża zgodę na wykluczenie, jeżeli brak jest
znaczącej wzajemności w otwarciu rynku między UE a
państwem, z którego pochodzą dane towary lub usługi. Komisja
wyrazi zgodę na wykluczenie w przypadku, gdy dane towary i usługi
objęte są zastrzeżeniem rynku przez UE w ramach umowy
międzynarodowej.
Ponadto we wniosku ustanawia się unijny
mechanizm dalszej poprawy zdolności skutecznego wywierania nacisku przez
UE w negocjacjach międzynarodowych dotyczących dostępu do rynku,
oparty na postępowaniach wyjaśniających Komisji, konsultacjach z
państwami trzecimi oraz, w stosownych przypadkach, nakładaniu przez
Komisję tymczasowych środków restrykcyjnych.
Na wniosek zainteresowanych stron lub z
własnej inicjatywy, Komisja może przeprowadzać postępowania
wyjaśniające w celu weryfikacji praktyk restrykcyjnych w udzielaniu
zamówień. W przypadku potwierdzenia występowania tego rodzaju praktyk
Komisja zaprosi dane państwo do podjęcia konsultacji w celu
zaradzenia takim praktykom restrykcyjnym, a tym samym poprawy sytuacji w
zakresie dostępu przedsiębiorstw UE do rynku.
Jeżeli dane państwo nie wyraża
chęci podjęcia konsultacji lub przedstawienia zadowalających
rozwiązań odnośnie do środków restrykcyjnych w udzielaniu
zamówień, Unia Europejska może podjąć decyzję o
tymczasowym ograniczeniu dostępu towarów lub usług z tego
państwa do unijnego rynku zamówień publicznych.
I wreszcie, jako uzupełnienie przepisów
dotyczących rażąco tanich ofert zawartych w proponowanej rewizji
dyrektyw w sprawie zamówień publicznych, instytucje/podmioty
zamawiające będą miały obowiązek informowania
pozostałych oferentów o zamiarze przyjęcia rażąco tanich
ofert, w których wartość towarów i usług nieobjętych
zobowiązaniami przekracza 50 % całkowitej wartości towarów i
usług uwzględnionych w ofercie. Ponieważ problem konieczności
przestrzegania przez państwa trzecie podstawowych norm pracy Międzynarodowej
Organizacji Pracy uwzględniono w proponowanej rewizji dyrektyw w sprawie
zamówień publicznych, nie jest konieczne podejmowanie tej kwestii w
obecnym tekście.
Należy podkreślić, iż
zasadniczym zamysłem niniejszej inicjatywy, zaplanowanej jako instrument
polityki służący wspieraniu negocjacji, nie jest zamknięcie
rynku zamówień w Unii Europejskiej, lecz uzyskanie lepszego dostępu
do rynków zamówień publicznych partnerów handlowych Unii Europejskiej.
Bezwzględnie konieczne jest zachowanie na rynku wewnętrznym
konkurencyjnych warunków przetargowych, które zapewniają konkretne
korzyści instytucjom/podmiotom zamawiającym oraz całemu
społeczeństwu.
Podstawa prawna
Artykuł 207 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej.
Zasada pomocniczości
Niniejszy wniosek wchodzi w zakres
wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości
nie ma zatem zastosowania.
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności z następujących względów.
Wniosek zapewnia staranną równowagę
między interesami odpowiednich zainteresowanych stron, a forma oraz
treść działania UE nie wykracza poza to, co jest niezbędne
do osiągnięcia celów Traktatu.
Po pierwsze, instytucje/podmioty
zamawiające będą miały prawo wykluczania, pod nadzorem
Komisji, ofert składających się w ponad 50 % z towarów i
usług nieobjętych zobowiązaniami. Zapewnia to pozostawienie
instytucjom/podmiotom zamawiającym wyboru co do akceptacji towarów i
usług niezależnie od ich pochodzenia bądź ograniczenia
dostępu towarów i usług nieobjętych zawartymi przez UE umowami
międzynarodowymi w zakresie, w jakim ograniczenia te są zgodne ze
wspólną polityką handlową UE, która stanowi obszar
wyłącznej kompetencji UE. Nadzór prowadzony przez Komisję jest
starannie planowany pod kątem zapewnienia jednolitości i
proporcjonalności. Po drugie, instrument Komisji ustanowiony niniejszym
rozporządzeniem ma zapewnić UE dostępność mechanizmu
służącego wyjaśnianiu praktyk restrykcyjnych w udzielaniu
zamówień oraz konsultacjom w tych sprawach z odpowiednimi państwami
trzecimi. Jedynie w przypadku braku możliwości znalezienia
rozwiązania Komisja będzie przyjmować tymczasowe środki
restrykcyjne.
Koszty administracyjne utrzymane zostają
na możliwie najniższym poziomie, konieczne jest jednak przyjęcie
środków mających na celu zachowanie spójności wspólnej polityki
handlowej. Ustanowieniem mechanizmów nadzoru i wyjaśniania mają
zająć się służby Komisji odpowiedzialne obecnie za
zewnętrzną politykę zamówień publicznych oraz monitorowanie
dostępu do rynku, co ograniczy tym samym wpływ inicjatywy na zasoby
ludzkie wewnątrz Komisji. Obciążenia administracyjne dla
instytucji/podmiotów zamawiających zostaną ograniczone do sytuacji, w
których środki restrykcyjne podejmowane są przez Komisję lub w
których instytucje/podmioty zamawiające postanawiają wykorzystać
stosowny mechanizm, oraz będą opierać się na standardowych
formularzach lub oświadczeniach własnych, ograniczając
postępowania wyjaśniające, jakie przeprowadzałyby
poszczególne podmioty w celu weryfikacji pochodzenia towarów lub usług.
Wybór instrumentów
Proponowanym instrumentem jest
rozporządzenie.
Inne środki nie byłyby odpowiednie,
ponieważ wyłącznie rozporządzenie może w
wystarczający sposób zapewnić jednolite działanie Unii
Europejskiej w dziedzinie wspólnej polityki handlowej. Ponadto instrument ten
przyznaje uprawnienia Komisji Europejskiej, co oznacza, że transpozycja
nie będzie potrzebna.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek jako taki nie ma wpływu na
budżet. Dodatkowe zadania powierzone Komisji mogą być
realizowane w ramach istniejących zasobów.
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
Klauzula
przeglądu/rewizji/wygaśnięcia
Wniosek zawiera klauzulę przeglądu.
Europejski Obszar Gospodarczy
Akt będący przedmiotem wniosku
dotyczy zagadnienia EOG i dlatego jego zakres powinien obejmować Europejski
Obszar Gospodarczy.
Szczegółowe omówienie wniosku
Artykuł 1
określa przedmiot i zakres stosowania niniejszego rozporządzenia w
oparciu o dyrektywy UE w sprawie zamówień publicznych (2004/17/WE i
2004/18/WE) oraz zaproponowaną przez Komisję dyrektywę w sprawie
udzielania koncesji[7].
Artykuł 2
zawiera odpowiednie definicje, których większość przejęto z
dyrektyw UE w sprawie zamówień publicznych. W tekście definiuje
się również pojęcia „towarów i usług objętych
zobowiązaniami” oraz „towarów i usług nieobjętych
zobowiązaniami”, które mają zasadnicze znaczenie dla stosowania
niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
określa mające zastosowanie do celów niniejszego rozporządzenia
reguły pochodzenia w odniesieniu do towarów i usług zamawianych przez
instytucje/podmioty zamawiające. Zgodnie z międzynarodowymi
zobowiązaniami UE, reguły pochodzenia dotyczące towarów są
zgodne z niepreferencyjnymi regułami pochodzenia określonymi w
Kodeksie Celnym UE (rozporządzenie (WE) nr 2913/92). Pochodzenie
usługi ustala się na podstawie stosownych zasad wynikających z
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczących prawa
przedsiębiorczości oraz definicji przedstawionych w GATS (art.
XXVIII).
Artykuł 4
formułuje zasady dostępu do unijnego rynku zamówień publicznych,
jakie mają zastosowanie do zagranicznych towarów objętych
zobowiązaniami UE dotyczącymi dostępu do rynku (określonych
jako „towary i usługi objęte zobowiązaniami”) oraz do towarów i
usług pochodzących z państw najsłabiej rozwiniętych.
Obie te kategorie muszą być traktowane na równi z towarami i
usługami z UE.
Artykuł 5
określa zasady dostępu dla towarów i usług pochodzących z
państw trzecich nieobjętych zobowiązaniami UE dotyczącymi
dostępu do rynku (określonych jako „towary i usługi
nieobjęte zobowiązaniami”). Dostęp tych towarów i usług
może podlegać środkom restrykcyjnym podejmowanym przez
instytucje/podmioty zamawiające na podstawie mechanizmów ustanowionych
niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 6
określa warunki, na jakich Komisja może wyrazić zgodę, aby
poszczególne instytucje/podmioty zamawiające wykluczyły z
postępowań przetargowych oferty, w których wartość towarów
i usług nieobjętych zobowiązaniami przekracza 50 %
całkowitej wartości towarów i usług uwzględnionych w
ofercie, w przypadku zamówień o szacunkowej wartości na poziomie lub
powyżej 5 000 000 EUR.
Jeżeli instytucja
zamawiająca/podmiot zamawiający wskazał(a) w ogłoszeniu o
zamówieniu zamiar wykluczenia towarów i usług nieobjętych
zobowiązaniami oraz otrzymuje oferty odpowiadające tej kategorii,
musi powiadomić o tym Komisję oraz wskazać cechy danych ofert.
Według danych dotyczących publikacji ogłoszeń w Dzienniku
Urzędowym (TED, Tenders European Daily) jedynie 7 % wszystkich
zamówień ogłaszanych w Dzienniku Urzędowym miało
wartość powyżej 5 mln EUR. Zamówienia te stanowią jednak 61
% wartości całego unijnego rynku zamówień publicznych. Komisja
szacuje, że otrzymywałaby rocznie maksymalnie 35-45 przedmiotowych
ogłoszeń.
W przypadku zamówień o szacunkowej
wartości na poziomie lub powyżej 5 000 000 EUR, Komisja
powinna podjąć decyzję o wykluczeniu. W odniesieniu do
wszystkich zamówień Komisja powinna wyrażać zgodę na
wykluczenie, jeżeli dane towary i usługi podlegają
zastrzeżeniu dostępu do rynku na podstawie umowy międzynarodowej
w sprawie zamówień publicznych. W przypadku braku takiej umowy Komisja
wyraża zgodę na wykluczenie, jeżeli państwo trzecie
utrzymuje środki restrykcyjne w udzielaniu zamówień prowadzące
do braku znaczącej wzajemności w otwarciu rynku między Unią
a danym państwem trzecim. Dokonując oceny, czy występuje brak
znaczącej wzajemności, Komisja bada, w jakim stopniu prawo
zamówień publicznych danego państwa zapewnia przejrzystość
zgodnie z międzynarodowymi standardami w dziedzinie zamówień publicznych
oraz wyklucza możliwość dyskryminacji unijnych towarów,
usług i wykonawców. Ponadto bada ona, w jakim stopniu organy publiczne
oraz/lub poszczególni zamawiający utrzymują bądź
przyjmują praktyki dyskryminujące towary, usługi i wykonawców z
Unii.
Artykuł 7
nakłada na instytucje/podmioty zamawiające szczególny obowiązek
informowania pozostałych oferentów uczestniczących w
postępowaniu o udzielenie zamówienia o zamiarze przyjęcia
rażąco tanich ofert, w których wartość towarów i usług
nieobjętych zobowiązaniami przekracza 50 % całkowitej
wartości towarów i usług uwzględnionych w ofercie.
Artykuł 8
określa warunki, na jakich Komisja, z własnej inicjatywy lub na
wniosek zainteresowanych stron, może wszcząć zewnętrzne
postępowanie wyjaśniające w sprawie środków restrykcyjnych
w udzielaniu zamówień przez państwa trzecie, oraz sposób
przeprowadzenia takiego badania wyjaśniającego.
Artykuł 9
ustanawia mechanizm konsultacji z państwami trzecimi w przypadkach, gdy po
przeprowadzeniu zewnętrznego postępowania wyjaśniającego
Komisja stwierdzi, iż dane państwo przyjęło lub utrzymuje
praktyki restrykcyjne w udzielaniu zamówień. W ramach tego mechanizmu
Komisja zaprasza dane państwo do podjęcia dyskusji w celu
usunięcia praktyki restrykcyjnej w udzielaniu zamówień oraz zapewnienia
przejrzystości i równego traktowania dostawców, towarów i usług z UE.
Schemat konsultacji uwzględnia różne sytuacje, jakie należy
przeanalizować, takie jak istnienie mechanizmu rozwiązywania sporów w
odniesieniu do praktyk restrykcyjnych w udzielaniu zamówień mających
wpływ na zamówienia objęte zobowiązaniami, jednostronne
środki zaradcze lub zawarcie umowy międzynarodowej przewidującej
równe traktowanie dostawców, towarów i usług z UE dotkniętych
wcześniej praktykami restrykcyjnymi w udzielaniu zamówień. Komisja
będzie uprawniona do przyjęcia aktu wykonawczego zakazującego
wykluczania ofert obejmujących towary i usługi nieobjęte
zobowiązaniami pochodzące z państw, z którymi prowadzone są
istotne negocjacje dotyczące dostępu do rynku, jeżeli istnieje
realna szansa usunięcia w bliskiej przyszłości praktyk
restrykcyjnych w udzielaniu zamówień.
Artykuł 10
przyznaje Komisji uprawnienie do przyjęcia aktu wykonawczego
dotyczącego „środków restrykcyjnych”, pod warunkiem że
postępowanie wyjaśniające potwierdziło istnienie
środków restrykcyjnych w udzielaniu zamówień w państwie trzecim
oraz że Komisja podjęła próbę przeprowadzenia dyskusji
dotyczącej dostępu do rynku w ramach mechanizmu konsultacji. Tego
rodzaju środki obejmują zasadniczo: (i) dyskwalifikację
określonych ofert złożonych w ponad 50 % z towarów lub
usług pochodzących z danego państwa; oraz/lub (ii)
obowiązkową karę cenową nakładaną na oferowane
towary lub usługi, które pochodzą z danego państwa.
Artykuł 11
zawiera przepisy dotyczące wycofania lub zawieszenia przyjętych
środków restrykcyjnych, jak również przyjęcia przez Komisję
decyzji zakazującej stosowania art. 6 przez instytucje/podmioty
zamawiające.
Artykuł 12
określa zasady przedstawiania przez oferentów informacji na temat
stosowania środków restrykcyjnych przyjętych przez Komisję w
związku z konkretnymi postępowaniami o udzielenie zamówienia
publicznego.
Artykuł 13
określa sytuacje, w których instytucje/podmioty zamawiające są
upoważnione do odrzucenia środków przyjętych na podstawie
niniejszego rozporządzenia. Przepis ten ma na celu pozostawienie
instytucjom/podmiotom zamawiających elastyczności niezbędnej do
zaspokojenia ich potrzeb zakupowych, a jednocześnie zapewnienie
właściwego monitorowania sytuacji przez Komisję dzięki
obowiązkowi powiadamiania.
Artykuły 14 i 15 regulują kwestie uprawnień przekazanych Komisji w celu
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 14 w zakresie zmian w
załączniku w związku z zawarciem przez Unię nowych umów
międzynarodowych w dziedzinie zamówień publicznych.
Artykuł 16
przewiduje środki ochrony prawnej w przypadku naruszenia przepisów
niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 17
określa stosowną procedurę komitetową w zakresie
przyjęcia aktów wykonawczych. Uprawnia ponadto Komisję do
przyjęcia środków wykonawczych w zakresie ustanowienia standardowych
formularzy.
Artykuł 19
nakłada na Komisję obowiązek składania sprawozdań z
wykonania niniejszego rozporządzenia najrzadziej co trzy lata od jego
wejścia w życia.
Artykuł 18
zawiera przepisy dotyczące poufności informacji otrzymywanych na
podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
przewiduje uchylenie art. 58 i 59 dyrektywy 2004/17/WE.
Artykuł 21
określa wejście niniejszego rozporządzenia w życie.
2012/0060 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie dostępu towarów i usług z
państw trzecich do rynku wewnętrznego Unii w zakresie zamówień
publicznych oraz procedur wspierających negocjacje dotyczące
dostępu unijnych towarów i usług do rynków zamówień publicznych
państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego
Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[8],
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[9],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Artykuł 21 Traktatu o
Unii Europejskiej stanowi, iż Unia określa i prowadzi wspólne
polityki i działania oraz dąży do zapewnienia wysokiego stopnia
współpracy we wszelkich dziedzinach stosunków międzynarodowych, w tym
w celu zachęcania wszystkich krajów do integracji w ramach gospodarki
światowej, między innymi drogą stopniowego znoszenia
ograniczeń w handlu międzynarodowym.
(2)       Zgodnie z art. 206 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), poprzez utworzenie unii celnej Unia
przyczynia się, we wspólnym interesie, do harmonijnego rozwoju handlu
światowego, stopniowego zniesienia ograniczeń w handlu
międzynarodowym i w bezpośrednich inwestycjach zagranicznych oraz do
obniżenia barier celnych i innych.
(3)       Zgodnie z art. 26 TFUE, Unia
przyjmuje środki w celu ustanowienia lub zapewnienia funkcjonowania rynku
wewnętrznego obejmującego obszar bez granic wewnętrznych,
w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług
i kapitału, zgodnie z postanowieniami Traktatów.
(4)       Artykuł III:8
Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. oraz art. XIII
Układu ogólnego w sprawie handlu usługami wyłączają
zamówienia rządowe z zakresu głównych dyscyplin wielostronnych WTO.
(5)       W kontekście
Światowej Organizacji Handlu oraz swoich stosunków dwustronnych Unia
postuluje ambitne otwarcie międzynarodowych rynków zamówień publicznych
Unii i jej partnerów handlowych, w oparciu o zasadę wzajemności i
obopólnych korzyści.
(6)       Wiele państw trzecich
jest niechętnych otwarciu swoich rynków zamówień publicznych na
międzynarodową konkurencję bądź większemu
otwarciu tych rynków ponad to, co ma dotąd miejsce. W rezultacie
unijni wykonawcy napotykają praktyki restrykcyjne w udzielaniu
zamówień w przypadku wielu partnerów handlowych Unii. Te praktyki
restrykcyjne w udzielaniu zamówień skutkują utratą istotnych
możliwości handlowych.
(7)       Dyrektywa 2004/17/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca
procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w
sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych[10] oraz dyrektywa 2004/18/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji
procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i
usługi[11]
zawierają jedynie kilka przepisów dotyczących zewnętrznego
aspektu unijnej polityki zamówień publicznych, w szczególności art.
58 i 59 dyrektywy 2004/17/WE. Przepisy te mają jednak ograniczony zakres i
z uwagi na brak wytycznych nie są szeroko stosowane przez podmioty
zamawiające.
(8)       Zgodnie z art. 207 TFUE
wspólna polityka handlowa w dziedzinie zamówień publicznych powinna
opierać się na jednolitych zasadach.
(9)       W interesie pewności
prawa dla wykonawców i instytucji/podmiotów zamawiających z Unii oraz
państw trzecich międzynarodowe zobowiązania dotyczące
dostępu do rynku podjęte przez Unię wobec państw trzecich w
dziedzinie zamówień publicznych powinny zostać odzwierciedlone w
unijnym porządku prawnym, zapewniając tym samym ich skuteczne
stosowanie. Komisja powinna wydać wytyczne na temat stosowania
istniejących zobowiązań międzynarodowych Unii Europejskiej
dotyczących dostępu do rynku. Wspomniane wytyczne powinny być
regularnie aktualizowane i dostarczać łatwych w użyciu
informacji.
(10)     Realizacja celów
dotyczących poprawy dostępu wykonawców z UE do rynków zamówień
publicznych określonych państw trzecich chronionych za pomocą
środków restrykcyjnych w udzielaniu zamówień, a także zachowania
równych warunków konkurencji w ramach jednolitego rynku europejskiego, wymaga
ujednolicenia w całej Unii Europejskiej zasad traktowania towarów i usług
nieobjętych międzynarodowymi zobowiązaniami Unii.
(11)     W tym celu należy
ustalić reguły pochodzenia, tak aby instytucje/podmioty
zamawiające wiedziały, czy dane towary i usługi są
objęte międzynarodowymi zobowiązaniami Unii Europejskiej.
Pochodzenie towaru należy ustalać zgodnie z art. 22-26
rozporządzenia (WE) nr 2913/1992 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12
października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[12]. Zgodnie z tym
rozporządzeniem towar należy uznać za towar unijny, jeżeli
został w całości uzyskany lub wyprodukowany w Unii. Towar, w
którego produkcję zaangażowane jest co najmniej jedno państwo
trzecie, jest uznawany za pochodzący z państwa, w którym został
poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu,
które spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny
etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu.
Pochodzenie usługi należy ustalać na podstawie pochodzenia
dostarczającej go osoby fizycznej lub prawnej. Wytyczne, o których mowa w
motywie 9, powinny obejmować zastosowanie reguł pochodzenia w
praktyce.
(12)     Komisja powinna ocenić,
czy wyrazić zgodę na to, by instytucje/podmioty zamawiające w
rozumieniu dyrektyw [2004/17/WE i 2004/18/WE oraz dyrektywy [….] Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia [….]….w sprawie udzielania koncesji[13]], w przypadku zamówień o
szacunkowej wartości na poziomie lub powyżej 5 000 000 EUR,
wykluczyły z postępowań o udzielenie zamówienia towary i
usługi nieobjęte międzynarodowymi zobowiązaniami ze strony
Unii Europejskiej.
(13)     W interesie
przejrzystości instytucje/podmioty zamawiające zamierzające
skorzystać ze swoich uprawnień zgodnie z niniejszym
rozporządzeniem w zakresie wykluczenia z postępowania o udzielenie
zamówienia ofert obejmujących towary lub usługi pochodzące spoza
Unii Europejskiej, w których wartość towarów i usług
nieobjętych zobowiązaniami przekracza 50 % całkowitej
wartości danych towarów i usług, powinny poinformować o tym
wykonawców w ogłoszeniu o zamówieniu publikowanym w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
(14)     Aby umożliwić
Komisji podjęcie decyzji o wykluczeniu pochodzących z państw
trzecich towarów i usług nieobjętych międzynarodowymi
zobowiązaniami ze strony Unii, instytucje/podmioty zamawiające
powinny powiadamiać Komisję o zamiarze wykluczenia takich towarów i
usług przy użyciu standardowego formularza zawierającego
wystarczające informacje pozwalające Komisji na podjęcie
decyzji.
(15)     W przypadku zamówień o
szacunkowej wartości na poziomie lub powyżej 5 000 000 EUR
Komisja powinna wyrazić zgodę na planowane wykluczenie, jeżeli
umowa międzynarodowa dotycząca dostępu do rynku w dziedzinie
zamówień publicznych pomiędzy Unią a państwem, z którego
pochodzą dane towary lub usługi, zawiera – w odniesieniu do towarów
lub usług, których dotyczy proponowane wykluczenie – wyraźne
zastrzeżenia dostępu do rynku ze strony Unii. W przypadku braku
takiej umowy Komisja powinna wyrazić zgodę na wykluczenie,
jeżeli państwo trzecie utrzymuje środki restrykcyjne w udzielaniu
zamówień prowadzące do braku znaczącej wzajemności w
otwarciu rynku między Unią a danym państwem trzecim. Należy
domniemywać braku znaczącej wzajemności, jeżeli środki
restrykcyjne w udzielaniu zamówień skutkują poważną i
powtarzającą się dyskryminacją wykonawców, towarów i
usług z UE.
(16)     Dokonując oceny, czy
występuje brak znaczącej wzajemności, Komisja powinna
badać, w jakim stopniu prawo zamówień publicznych danego państwa
zapewnia przejrzystość zgodnie z międzynarodowymi standardami w
dziedzinie zamówień publicznych oraz wyklucza możliwość
dyskryminacji unijnych towarów, usług i wykonawców. Ponadto powinna ona
badać, w jakim stopniu organy publiczne oraz/lub poszczególni
zamawiający utrzymują bądź przyjmują praktyki
dyskryminujące towary, usługi i wykonawców z Unii.
(17)     Komisja powinna być w
stanie zapobiegać ewentualnemu negatywnemu wpływowi planowanego
wykluczenia na negocjacje handlowe prowadzone z danym państwem. W
związku z tym Komisja powinna, w przypadku gdy dane państwo prowadzi
z Unią istotne negocjacje dotyczące dostępu do rynku w
dziedzinie zamówień publicznych, a Komisja uważa, że istnieje
realna szansa usunięcia w bliskiej przyszłości praktyk
restrykcyjnych w udzielaniu zamówień, mieć możliwość
przyjęcia aktu wykonawczego stanowiącego, iż nie należy
wykluczać towarów i usług pochodzących z tego państwa z
postępowań o udzielenie zamówienia przez okres jednego roku.
(18)     W świetle faktu, iż
dostęp towarów i usług z państw trzecich do unijnego rynku
zamówień publicznych wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej,
państwa członkowskie lub ich instytucje/podmioty zamawiające nie
powinny mieć możliwości ograniczania dostępu towarów lub
usług z państw trzecich do swoich postępowań przetargowych
za pomocą jakichkolwiek środków innych niż przewidziane w
niniejszym rozporządzeniu.
(19)     W świetle znaczących
trudności instytucji/podmiotów zamawiających związanych z
oceną wyjaśnień oferentów w kontekście ofert
obejmujących towary lub usługi pochodzące spoza Unii
Europejskiej, w których wartość towarów i usług nieobjętych
zobowiązaniami przekracza 50 % całkowitej wartości danych
towarów i usług, należy zapewnić większą
przejrzystość w zakresie traktowania rażąco tanich ofert.
Niezależnie od przepisów przewidzianych w art. 69 dyrektywy w sprawie
zamówień publicznych oraz art. 79 dyrektywy w sprawie udzielania
zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki
wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, instytucje/podmioty
zamawiające, które zamierzają zaakceptować tego rodzaju
rażąco tanią ofertę, powinny poinformować o tym pozostałych
oferentów na piśmie, podając przy tym uzasadnienie rażąco
niskiego poziomu ceny lub kosztów. Umożliwi to wspomnianym oferentom
bardziej precyzyjną ocenę, czy zwycięski oferent jest w stanie
zrealizować w pełni zamówienie na warunkach określonych w dokumentach
przetargowych. Tym samym te dodatkowe informacje pozwolą zapewnić w
większym stopniu równe warunki działania na rynku zamówień
publicznych UE.
(20)     Komisja powinna mieć
możliwość wszczęcia w dowolnym momencie, z własnej
inicjatywy lub na wniosek zainteresowanych stron, zewnętrznego
postępowania wyjaśniającego w sprawie praktyk restrykcyjnych w
udzielaniu zamówień utrzymywanych rzekomo przez państwo trzecie. W
tym kontekście należy w szczególności uwzględnić fakt
wyrażenia przez Komisję zgody na szereg planowanych wykluczeń
dotyczących państwa trzeciego zgodnie z art. 6 ust. 2 niniejszego
rozporządzenia. Tego rodzaju postępowania wyjaśniające
powinny pozostawać bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (WE) nr
3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiającego procedury wspólnotowe w
zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw
Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności
tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu[14].
(21)     Jeżeli Komisja, na
podstawie dostępnych jej informacji, ma powód, aby uważać,
iż państwo trzecie przyjęło lub utrzymuje praktykę
restrykcyjną w udzielaniu zamówień, powinna mieć
możliwość wszczęcia postępowania
wyjaśniającego. Jeżeli istnienie praktyki restrykcyjnej w
udzielaniu zamówień w państwie trzecim potwierdzi się, Komisja
powinna zaprosić dane państwo do podjęcia konsultacji w celu
poprawy możliwości przetargowych dla wykonawców, towarów i usług
z UE w zamówieniach publicznych w tym państwie.
(22)     Jeżeli konsultacje z
danym państwem nie prowadzą do wystarczającej poprawy w zakresie
możliwości przetargowych dla wykonawców, towarów i usług z UE,
Komisja powinna podjąć odpowiednie środki restrykcyjne.
(23)     Tego rodzaju środki
mogą obejmować obowiązkowe wykluczanie towarów i usług z
państwa trzeciego z postępowań o udzielenie zamówienia
publicznego w Unii Europejskiej, bądź mogą poddawać oferty
zawierające towary lub usługi pochodzące z tego państwa
obowiązkowej karze cenowej. Aby zapobiec obchodzeniu tych środków,
konieczne może być również wykluczenie określonych osób
prawnych, mających siedzibę w Unii Europejskiej i kontrolowanych
przez podmioty zagraniczne lub będących ich
własnością, które nie prowadzą istotnej
działalności gospodarczej bezpośrednio i skutecznie
powiązanej z gospodarką danego państwa członkowskiego.
Odpowiednie środki nie powinny być nieproporcjonalne do praktyk
restrykcyjnych w udzielaniu zamówień, na które stanowią
odpowiedź.
(24)     Konieczne jest, aby
instytucje/podmioty zamawiające miały dostęp do szerokiej gamy
wysokiej jakości produktów zaspokajających ich potrzeby zakupowe po
konkurencyjnych cenach. W związku z tym instytucje/podmioty zamawiające
powinny mieć możliwość niestosowania środków
ograniczających dostęp towarów i usług nieobjętych
zobowiązaniami w przypadku, gdy brakuje towarów lub usług unijnych
bądź objętych zobowiązaniami, które spełniałyby
wymogi instytucji zamawiającej/podmiotu zamawiającego w zakresie
zabezpieczenia zasadniczych potrzeb społecznych, dotyczących na
przykład zdrowia i bezpieczeństwa publicznego, lub gdy zastosowanie
środka prowadziłoby do nieproporcjonalnego wzrostu ceny lub kosztów zamówienia.
(25)     W przypadku nieprawidłowego
zastosowania przez instytucje/podmioty zamawiające wyjątków od
środków ograniczających dostęp towarów i usług
nieobjętych zobowiązaniami, Komisja powinna mieć
możliwość wykorzystania mechanizmu naprawczego wynikającego
z art. 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych,
wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania
procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na
dostawy i roboty budowlane[15]
lub z art. 8 dyrektywy Rady 92/13/EWG koordynującej przepisy ustawowe,
wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów
wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów
działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i
telekomunikacji[16].
Z tego samego powodu umowy, które zostały zawarte z wykonawcami z
naruszeniem decyzji Komisji o planowanych wykluczeniach zgłoszonych przez
instytucje/podmioty zamawiające lub z naruszeniem środków
ograniczających dostęp towarów i usług nieobjętych
zobowiązaniami, należy uznać za nieskuteczne w rozumieniu
dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[17].
(26)     W kontekście ogólnej
polityki Unii w odniesieniu do państw najsłabiej rozwiniętych,
określonej, między innymi, w rozporządzeniu Rady (WE) nr
732/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. wprowadzającym ogólny system preferencji
taryfowych od dnia 1 stycznia 2009 r., właściwe jest zrównanie
towarów i usług pochodzących z tych krajów z unijnymi towarami i
usługami.
(27)     Aby odzwierciedlić w
unijnym porządku prawnym międzynarodowe zobowiązania
dotyczące dostępu do rynku podjęte przez Unię w dziedzinie
zamówień publicznych po przyjęciu niniejszego rozporządzenia,
należy powierzyć Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z
art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie zmiany wykazu
umów międzynarodowych stanowiącego załącznik do niniejszego
rozporządzenia. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac
przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie
ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja
powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie
stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(28)     W celu zapewnienia jednolitych
warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć
Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane
zgodnie z rozporządzeniem (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 182/2011
z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne
dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania
uprawnień wykonawczych przez Komisję.
(29)     Należy stosować
procedurę doradczą przy przyjmowaniu aktów wykonawczych
dotyczących opracowania standardowych formularzy na potrzeby publikacji
ogłoszeń, przekazywania powiadomień do Komisji oraz oświadczeń
dotyczących pochodzenia towarów i usług. Decyzje te nie
wywierają żadnych skutków ani pod względem finansowym ani pod
względem charakteru i zakresu obowiązków wynikających z
niniejszego rozporządzenia. Akty te charakteryzują się bowiem
tym, że mają wyłącznie administracyjny cel i
służą ułatwieniu stosowania zasad określonych w
niniejszym rozporządzeniu.
(30)     Komisja
powinna składać co trzy lata sprawozdanie ze stosowania niniejszego
rozporządzenia.
(31)     Zgodnie z zasadą proporcjonalności, dla realizacji
podstawowego celu dotyczącego ustanowienia wspólnej polityki
zewnętrznej w dziedzinie zamówień publicznych konieczne i
właściwe jest określenie zasad traktowania towarów i usług
nieobjętych międzynarodowymi zobowiązaniami Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie w
sprawie dostępu wykonawców, towarów i usług z państw trzecich
nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia
zamierzonych celów, zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu o Unii
Europejskiej,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział
I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania

1.           Niniejsze rozporządzenie
określa zasady dostępu towarów i usług z państw trzecich do
zamówień udzielanych na potrzeby realizacji robót budowlanych lub obiektu
budowlanego, dostawy towarów i świadczenia usług przez
instytucje/podmioty zamawiające z Unii, a także ustanawia procedury
wspierające negocjacje dotyczące dostępu unijnych towarów i
usług do rynków zamówień publicznych państw trzecich.
2.           Niniejsze rozporządzenie
ma zastosowanie do zamówień objętych następującymi aktami:
(a)
dyrektywą [2004/17/WE];
(b)
dyrektywą [2004/18/WE];
(c)
dyrektywą [201./… (w sprawie udzielania
koncesji]
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do
zamówień dotyczących towarów i usług zamawianych do celów
rządowych, a nie w celu ich komercyjnej odsprzedaży ani w celu
wykorzystania ich do produkcji towarów lub świadczenia usług w
sprzedaży komercyjnej.
Artykuł 2
Definicje

1.           Do celów niniejszego
rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje:
(a)
„dostawca” oznacza każdą osobę
fizyczną lub prawną, która oferuje towary na rynku;
(b)
„usługodawca” oznacza każdą
osobę fizyczną lub prawną, która oferuje realizację robót
budowlanych lub obiektu budowlanego bądź usług na rynku;
(c)
„instytucja zamawiająca/podmiot
zamawiający” oznacza „instytucję zamawiającą” zgodnie z
definicją w [art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE] oraz „podmiot
zamawiający” zgodnie z definicją w [art. 2 dyrektywy 2004/17/WE oraz
art. 3 i 4 dyrektywy 20.. w sprawie udzielania koncesji];
(d)
„towary lub usługi objęte
zobowiązaniami” oznaczają towary lub usługi pochodzące z
państwa, z którym Unia zawarła umowę międzynarodową w
dziedzinie zamówień publicznych zawierającą zobowiązania
dotyczące dostępu do rynku, i w odniesieniu do których przedmiotowa
umowa ma zastosowanie. Załącznik I do niniejszego rozporządzenia
zawiera wykaz stosownych umów;
(e)
„towary lub usługi nieobjęte
zobowiązaniami” oznaczają towary lub usługi pochodzące z
państwa, z którym Unia nie zawarła umowy międzynarodowej w
dziedzinie zamówień publicznych zawierającej zobowiązania
dotyczące dostępu do rynku, lub towary lub usługi
pochodzące z państwa, z którym Unia zawarła tego rodzaju
umowę, ale w odniesieniu do których przedmiotowa umowa nie ma
zastosowania;
(f)
„środek” oznacza dowolny przepis ustawowy lub
wykonawczy lub dowolną praktykę, bądź kombinację tych
elementów;
(g)
„zainteresowane strony” oznaczają spółki
lub firmy utworzone zgodnie z prawem państwa członkowskiego i
posiadające swą statutową siedzibę, zarząd lub
główne przedsiębiorstwo wewnątrz Unii, których bezpośrednio
dotyczy produkcja towarów lub świadczenie usług będących
przedmiotem środków restrykcyjnych w udzielaniu zamówień przez
państwa trzecie.
2.           Do celów niniejszego
rozporządzenia:
(a)
termin „państwo” może odnosić
się do dowolnego państwa lub odrębnego terytorium celnego, przy
czym oznaczenie takie pozostaje bez konsekwencji dla kwestii suwerenności;
(b)
termin „wykonawca” obejmuje w równym stopniu
pojęcia dostawcy i usługodawcy;
(c)
wykonawca, który złożył ofertę,
oznaczany jest jako „oferent”;
(d)
realizację robót budowlanych lub obiektu
budowlanego w rozumieniu dyrektyw [2004/17/WE i 2004/18/WE oraz dyrektywy
201./.. w sprawie udzielania koncesji] uznaje się do celów niniejszego
rozporządzenia za świadczenie usługi;
(e)
„obowiązkowa kara cenowa” odnosi się do
obowiązku podmiotów zamawiających w zakresie podniesienia, z pewnymi
wyjątkami, ceny usług lub towarów pochodzących z
określonych państw trzecich, które zostały zaoferowane w
postępowaniach o udzielenie zamówienia.
Artykuł 3
Reguły pochodzenia

1.           Pochodzenie towaru ustala
się zgodnie z art. 22–26 rozporządzenia (WE) nr 2913/1992 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego
Wspólnotowy Kodeks Celny[18].
2.           Pochodzenie usługi
ustala się na podstawie pochodzenia dostarczającej ją osoby
fizycznej lub prawnej. Za państwo pochodzenia usługodawcy uznaje
się:
(a)
w przypadku osoby fizycznej – państwo, którego
osoba ta jest obywatelem lub w którym posiada miejsce stałego pobytu;
(b)
w przypadku osoby prawnej – jedno z poniższych
państw:
(1)
jeżeli usługa jest świadczona
inaczej niż poprzez obecność handlową w Unii –
państwo, w którym osoba prawna została utworzona lub w inny sposób
zorganizowana zgodnie z prawodawstwem tego państwa i na terytorium którego
osoba prawna prowadzi istotną działalność gospodarczą;
(2)
jeżeli usługa jest świadczona
poprzez obecność handlową w Unii – państwo, w którym osoba
prawna ma siedzibę i na terytorium którego prowadzi istotną
działalność gospodarczą bezpośrednio i skutecznie
powiązaną z gospodarką danego państwa członkowskiego.
Do celów pkt 2, w przypadku gdy osoba prawna nie
prowadzi istotnej działalności gospodarczej bezpośrednio i
skutecznie powiązanej z gospodarką danego państwa
członkowskiego, pochodzenie osób fizycznych lub prawnych, które są
właścicielami osoby prawnej świadczącej usługę
lub sprawują nad nią kontrolę.
Osobę prawną świadcząca
usługę uznaje się:
za „będącą
własnością” osób z danego państwa, jeżeli więcej
niż 50 procent jej udziałów jest w posiadaniu osób z tego
państwa, oraz za „kontrolowaną” przez osoby z danego państwa,
jeżeli osoby takie mają uprawnienie do powołania
większości zarządu albo mogą w inny uprawniony sposób
kierować jej działaniami.
3.           Do celów niniejszego
rozporządzenia towary lub usługi pochodzące z państw
Europejskiego Obszaru Gospodarczego innych niż państwa
członkowskie traktuje się jak pochodzące z państw
członkowskich.
Rozdział
II
Traktowanie towarów i usług
objętych zobowiązaniami oraz towarów i usług nieobjętych
zobowiązaniami, rażąco tanie oferty
Artykuł 4
Traktowanie towarów i
usług objętych zobowiązaniami

Przy udzielaniu zamówień na potrzeby
realizacji robót budowlanych lub obiektu budowlanego, dostawy towarów lub
świadczenia usług, instytucje/podmioty zamawiające traktują
towary i usługi objęte zobowiązaniami na równi z towarami i
usługami pochodzącymi z UE.
Towary lub usługi pochodzące z
państw najsłabiej rozwiniętych wymienionych w
załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 732/2008 traktuje
się jak towary i usługi objęte zobowiązaniami.
Artykuł 5
Zasady dostępu towarów i
usług nieobjętych zobowiązaniami

Towary i usługi
nieobjęte zobowiązaniami mogą podlegać środkom
restrykcyjnym podjętym przez Komisję:
a)           na wniosek poszczególnych
podmiotów zamawiających zgodnie z zasadami określonymi w art. 6;
b)           zgodnie z zasadami
określonymi w art. 10 i 11.
Artykuł 6
Prawo instytucji/podmiotów
zamawiających do wykluczania ofert obejmujących towary i usługi
nieobjęte zobowiązaniami

1.           Na wniosek instytucji
zamawiającej/podmiotu zamawiającego, w przypadku zamówień o
szacunkowej wartości na poziomie lub powyżej 5 000 000 EUR bez
podatku od wartości dodanej (VAT), Komisja ocenia, czy wyrazić
zgodę na wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia oferty
obejmującej towary lub usługi pochodzące spoza Unii, jeżeli
wartość towarów lub usług nieobjętych zobowiązaniami
przekracza 50 % całkowitej wartości towarów lub usług
uwzględnionych w ofercie, na warunkach określonych poniżej.
2.           Jeżeli instytucja
zamawiająca/podmiot zamawiający zamierza złożyć
wniosek o wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia na podstawie
ust. 1, wskazuje ten fakt w ogłoszeniu o zamówieniu, które publikuje
zgodnie z art. 35 dyrektywy 2004/18/WE lub zgodnie z art. 42 dyrektywy
2004/17/WE lub art. 26 dyrektywy w sprawie udzielania koncesji.
Instytucje/podmioty zamawiające wymagają
od oferentów przedstawienia informacji na temat pochodzenia towarów lub
usług uwzględnionych w ofercie oraz ich wartości. Akceptują
one oświadczenia własne jako wstępny dowód na to, iż oferty
nie mogą zostać wykluczone zgodnie z ust. 1. W każdej chwili w
toku postępowania instytucja zamawiająca może poprosić
oferenta o przedstawienie całości lub części wymaganej
dokumentacji, jeżeli wydaje się to niezbędne do zapewnienia
prawidłowego przebiegu postępowania. Komisja może
przyjąć akty wykonawcze ustanawiające standardowe formularze na
potrzeby oświadczeń dotyczących pochodzenia towarów i
usług. Akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
doradczą, o której mowa w art. 17 ust. 3.
Jeżeli instytucje/podmioty zamawiające
otrzymują oferty spełniające warunki ust. 1, w odniesieniu do
których zamierzają na tej podstawie złożyć wniosek o
wykluczenie, przekazują powiadomienie do Komisji. W trakcie trwania
procedury powiadomienia instytucja zamawiająca/podmiot zamawiający
może kontynuować analizę ofert.
Powiadomienie przesyła się za
pomocą środków elektronicznych z wykorzystaniem standardowego
formularza. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające standardowe
formularze. Akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
doradczą, o której mowa w art. 17 ust. 3. Przedmiotowy formularz zawiera
następujące informacje:
(a)
nazwę i dane kontaktowe instytucji
zamawiającej/podmiotu zamawiającego;
(b)
opis przedmiotu zamówienia;
(c)
nazwę i dane kontaktowe wykonawcy, którego
oferta ma zostać wykluczona;
(d)
informacje na temat pochodzenia wykonawcy, towarów
lub usług oraz ich wartości.
Komisja może poprosić instytucję
zamawiającą/podmiot zamawiający o dodatkowe informacje.
Informacje te przekazuje się w terminie
ośmiu dni roboczych, licząc od pierwszego dnia roboczego
następującego po dniu otrzymania wniosku o udzielenie dodatkowych
informacji. Jeżeli Komisja nie otrzyma informacji w tym terminie, termin
określony w ust. 3 zawiesza się do czasu otrzymania przed
Komisję wymaganych informacji.
3.           W odniesieniu do zamówień,
o których mowa w ust. 1, Komisja przyjmuje akt wykonawczy dotyczący zgody
na planowane wykluczenie w terminie dwóch miesięcy, licząc od
pierwszego dnia roboczego następującego po dniu otrzymania przez
Komisję powiadomienia. Akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 17 ust. 2. W
należycie uzasadnionych przypadkach termin ten można
przedłużyć jeden raz o maksymalnie dwa miesiące,
szczególnie gdy informacje zawarte w powiadomieniu lub w załączonej
dokumentacji są niepełne lub niedokładne, bądź
jeżeli przytoczone fakty podlegają istotnym zmianom. Jeżeli – do
końca wspomnianego dwumiesięcznego terminu bądź do
końca przedłużonego terminu – Komisja nie przyjmie decyzji
zezwalającej lub niezezwalającej na wykluczenie, uznaje się,
że Komisja nie wyraziła zgody na wykluczenie.
4.           Przyjmując akty
wykonawcze zgodnie z ust. 3, Komisja wyraża zgodę na planowane
wykluczenie w następujących przypadkach:
(a)
jeżeli umowa międzynarodowa
dotycząca dostępu do rynku w dziedzinie zamówień publicznych
pomiędzy Unią a państwem, z którego pochodzą dane towary
lub usługi, zawiera – w odniesieniu do towarów lub usług, których
dotyczy proponowane wykluczenie – wyraźne zastrzeżenia dostępu
do rynku ze strony Unii;
(b)
jeżeli umowa, o której mowa w lit. a), nie
istnieje, a państwo trzecie utrzymuje środki restrykcyjne w
udzielaniu zamówień prowadzące do braku znaczącej
wzajemności w otwarciu rynku między Unią a danym państwem
trzecim.
Do celów lit. b) domniemywa się braku
znaczącej wzajemności, jeżeli środki restrykcyjne w
udzielaniu zamówień skutkują poważną i
powtarzającą się dyskryminacją unijnych wykonawców, towarów
i usług.
Przyjmując akty wykonawcze zgodnie z ust. 3,
Komisja nie wyraża zgody na planowane wykluczenie, jeżeli
naruszyłoby to zobowiązania dotyczące dostępu do rynku
podjęte przez Unię w jej umowach międzynarodowych.
5.           Dokonując oceny, czy
występuje brak znaczącej wzajemności, Komisja bada
następujące elementy:
(a)
w jakim stopniu prawo zamówień publicznych
danego państwa zapewnia przejrzystość zgodnie z
międzynarodowymi standardami w dziedzinie zamówień publicznych oraz
wyklucza możliwość dyskryminacji unijnych towarów, usług i
wykonawców;
(b)
w jakim stopniu organy publiczne lub poszczególni
zamawiający utrzymują bądź przyjmują praktyki dyskryminujące
towary, usługi i wykonawców z Unii.
6.           Przed podjęciem decyzji
na podstawie ust. 3 Komisja wysłuchuje zainteresowanego oferenta lub
zainteresowanych oferentów.
7.           Instytucje/podmioty
zamawiające, które wykluczyły oferty na podstawie ust. 1, wskazują
ten fakt w ogłoszeniu o udzieleniu zamówienia publikowanym przez nie
zgodnie z art. 35 dyrektywy 2004/18/WE, art. 42 dyrektywy 2004/17/WE lub art.
27 dyrektywy w sprawie udzielania koncesji. Komisja przyjmuje akty wykonawcze
ustanawiające standardowe formularze dla ogłoszeń o udzieleniu
zamówienia. Akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
doradczą, o której mowa w art. 17 ust. 3.
8.           Ustęp 1 nie ma
zastosowania, jeżeli Komisja przyjęła akt wykonawczy
dotyczący dostępu towarów i usług z państwa, które prowadzi
z Unią istotne negocjacje, jak określono w art. 9 ust. 4.
Rozdział
III
Przepisy dotyczące rażąco
tanich ofert
Artykuł 7
Rażąco tanie oferty

Jeżeli instytucja
zamawiająca/podmiot zamawiający zamierza, zgodnie z art. 69 dyrektywy
w sprawie zamówień publicznych lub zgodnie z art. 79 dyrektywy w sprawie
udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach
gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, po
zweryfikowaniu wyjaśnień oferenta, zaakceptować rażąco
tanią ofertę obejmującą towary lub usługi
pochodzące spoza Unii Europejskiej, w których wartość towarów
lub usług nieobjętych zobowiązaniami przekracza 50 %
całkowitej wartości towarów lub usług uwzględnionych w
ofercie, powiadamia o tym pozostałych oferentów na piśmie, podając
przy tym uzasadnienie rażąco niskiego poziomu ceny lub kosztów.
Instytucja zamawiająca/podmiot
zamawiający może nie udzielić pewnych informacji, jeżeli
stanowiłoby to przeszkodę w stosowaniu prawa, było niezgodne z
interesem publicznym, stanowiłoby uszczerbek dla zasadniczych interesów
handlowych prywatnych i państwowych podmiotów gospodarczych lub też
zaburzało uczciwą konkurencję między nimi.
Rozdział
IV
Postępowanie
wyjąśniające Komisji, konsultacje oraz środki
ograniczające tymczasowo dostęp towarów i usług nieobjętych
zobowiązaniami do rynku zamówień publicznych UE
Artykuł 8
Postępowanie
wyjaśniające w sprawie dostępu wykonawców, towarów i usług
z UE do rynków zamówień publicznych państw trzecich

1.           Jeżeli Komisja uzna,
iż leży to w interesie Unii, może w dowolnym momencie, z
własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanych stron bądź
państwa członkowskiego, wszcząć zewnętrzne
postępowanie wyjaśniające w sprawie rzekomych środków
restrykcyjnych w udzielaniu zamówień.
W szczególności Komisja bierze pod
uwagę, czy wyrażono zgodę na większą liczbę
planowanych wykluczeń na podstawie art. 6 ust. 3 niniejszego
rozporządzenia.
W przypadku wszczęcia postępowania
wyjaśniającego Komisja publikuje ogłoszenie w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej, zapraszając zainteresowane strony i
państwa członkowskie do przekazania Komisji wszelkich istotnych
informacji w wyznaczonym terminie.
2.           Postępowanie
wyjaśniające, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się w oparciu
o kryteria określone w art. 6.
3.           Ocena, czy dane państwo
trzecie utrzymuje środki restrykcyjne w udzielaniu zamówień, jest
dokonywana przez Komisję na podstawie informacji dostarczonych przez
zainteresowane strony i państwa członkowskie oraz/lub faktów
zebranych przez Komisję w trakcie jej postępowania
wyjaśniającego, i kończy się w terminie dziewięciu
miesięcy od wszczęcia postępowania wyjaśniającego. W
należycie uzasadnionych przypadkach termin ten może zostać
przedłużony o trzy miesiące.
4.           W przypadku gdy w rezultacie
zewnętrznego postępowania wyjaśniającego Komisja stwierdzi,
iż dane państwo trzecie nie utrzymuje rzekomych środków
restrykcyjnych w udzielaniu zamówień, przyjmuje ona decyzję
zamykającą postępowanie wyjaśniające. Akty wykonawcze
przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 17 ust. 2.
Artykuł 9
Konsultacje z państwem
trzecim

1.           Jeżeli w rezultacie
postępowania wyjaśniającego stwierdzone zostanie, iż
państwo utrzymuje środki restrykcyjne w udzielaniu zamówień,
Komisja może zaprosić to państwo – w przypadku gdy uzna, iż
uzasadnia to interes UE – do podjęcia konsultacji w celu zapewnienia
udziału unijnych wykonawców, towarów i usług w postępowaniach o
udzielenie zamówienia publicznego na warunkach nie mniej korzystnych niż
przyznane krajowym wykonawcom, towarom i usługom tego państwa oraz w
celu zapewnienia stosowania zasad przejrzystości i równego traktowania.
W przypadku gdy dane państwo odrzuca
zaproszenie do podjęcia konsultacji, Komisja, przyjmując akty
wykonawcze na podstawie art. 10 w zakresie ograniczenia dostępu towarów i
usług pochodzących z tego państwa trzeciego, podejmuje
decyzję w oparciu o dostępne informacje.
2.           Jeżeli dane państwo
jest stroną Porozumienia w sprawie zamówień rządowych w ramach
WTO lub zawarło z UE umowę handlową, która zawiera postanowienia
dotyczące zamówień publicznych, Komisja postępuje zgodnie z
mechanizmami konsultacji lub rozwiązywania sporów określonymi w tej
umowie, w przypadku gdy praktyki restrykcyjne są związane z
zamówieniami objętymi zobowiązaniami dotyczącymi dostępu do
rynku, podjętymi przez dane państwo w stosunku do Unii.
3.           Jeżeli, po
rozpoczęciu konsultacji, dane państwo przyjmie zadowalające
środki zaradcze/naprawcze, lecz bez podejmowania nowych
zobowiązań dotyczących dostępu do rynku, Komisja może
zawiesić lub zakończyć konsultacje.
Komisja nadzoruje, w stosownych przypadkach na
podstawie informacji dostarczanych w odpowiednich odstępach czasu,
stosowanie wspomnianych środków zaradczych/naprawczych, których może
żądać od danego państwa trzeciego.
Jeżeli środki zaradcze/naprawcze
przyjęte przez dane państwo trzecie zostały uchylone, zawieszone
lub niewłaściwie wykonane, Komisja może:
(i) wznowić lub rozpocząć od nowa
konsultacje z danym państwem trzecim; oraz/lub
(ii) działając zgodnie z art. 10,
przyjąć akty wykonawcze ograniczające dostęp towarów i
usług pochodzących z państwa trzeciego.
Akty wykonawcze, o których mowa w niniejszym
ustępie, przyjmowane są zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 17 ust. 2.
4.           Jeżeli po
rozpoczęciu konsultacji wydaje się, iż najbardziej
właściwym sposobem wyeliminowania praktyki restrykcyjnej w udzielaniu
zamówień jest zawarcie umowy międzynarodowej, negocjacje przeprowadza
się zgodnie z przepisami art. 207 i 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej. Jeżeli dane państwo prowadzi z Unią istotne
negocjacje dotyczące dostępu do rynku w dziedzinie zamówień
publicznych, Komisja może przyjąć akt wykonawczy
stanowiący, iż towary i usługi z tego państwa nie mogą
być wykluczane z postępowań o udzielenie zamówienia na podstawie
art. 6.
5.           Komisja może
zakończyć konsultacje, jeżeli dane państwo podejmie
międzynarodowe zobowiązania uzgodnione z Unią poprzez jedno z
poniższych rozwiązań:
(a)
przystąpienie do Porozumienia w sprawie
zamówień rządowych w ramach WTO;
(b)
zawarcie z Unią umowy dwustronnej, która
zawiera zobowiązania dotyczące dostępu do rynku w dziedzinie
zamówień publicznych; lub
(c)
rozszerzenie swoich zobowiązań
dotyczących dostępu do rynku wynikających z Porozumienia w
sprawie zamówień rządowych w ramach WTO lub z umowy dwustronnej
zawartej z Unią w tych ramach.
Konsultacje można również
zakończyć w przypadku, gdy środki restrykcyjne w udzielaniu
zamówień nadal występują w momencie podejmowania tych
zobowiązań, o ile zobowiązania te zawierają szczegółowe
postanowienia dotyczące wyeliminowania tych praktyk.
6.           W przypadku gdy konsultacje z
państwem trzecim nie doprowadzą do zadowalających rezultatów w
terminie 15 miesięcy od daty ich rozpoczęcia, Komisja kończy
konsultacje oraz rozważa podjęcie działań zgodnie z art. 10
w zakresie przyjęcia aktów wykonawczych ograniczających dostęp
towarów i usług pochodzących z państwa trzeciego.
Artykuł 10
Przyjmowanie środków
ograniczających dostęp towarów i usług nieobjętych
zobowiązaniami do rynku zamówień publicznych UE

1.           Jeżeli w trakcie
postępowania wyjaśniającego prowadzonego na podstawie art. 8,
oraz po zastosowaniu procedury przewidzianej w art. 9, stwierdzone zostanie,
iż środki restrykcyjne w udzielaniu zamówień, przyjęte lub
utrzymywane przez państwo trzecie, prowadzą do braku znaczącej
wzajemności w otwarciu rynku między Unią a danym państwem
trzecim, jak określono w art. 6, Komisja może przyjąć akty
wykonawcze tymczasowo ograniczające dostęp towarów i usług
nieobjętych zobowiązaniami pochodzących z danego państwa
trzeciego. Akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 17 ust. 2.
2.           Środki przyjęte na
podstawie ust. 1 mogą mieć jedną z poniższych postaci:
(a)
wykluczenia ofert, w których ponad 50 %
całkowitej wartości stanowią towary lub usługi
nieobjęte zobowiązaniami pochodzące z państwa
przyjmującego lub utrzymującego praktykę restrykcyjną w
udzielaniu zamówień; oraz/lub
(b)
obowiązkowej kary cenowej dotyczącej tej
części oferty, którą stanowią towary lub usługi
nieobjęte zobowiązaniami pochodzące z państwa
przyjmującego lub utrzymującego praktykę restrykcyjną w
udzielaniu zamówień.
3.           Środki przyjęte na
podstawie ust. 1 mogą w szczególności ograniczać się do:
(a)
zamówień publicznych udzielanych przez
określone kategorie instytucji/podmiotów zamawiających;
(b)
zamówień publicznych dotyczących
określonych kategorii towarów lub usług;
(c)
zamówień publicznych powyżej lub w
zakresie określonych wartości progowych.
Artykuł 11
Wycofanie lub zawieszenie
środków

1.           W
przypadku gdy Komisja uzna, iż powody, które uzasadniały
przyjęcie środków zgodnie z art. 9 ust. 4 i 10, nie mają
już zastosowania, może ona przyjąć akt wykonawczy w celu:
(a)
uchylenia przedmiotowych środków; lub
(b)
zawieszenia stosowania środków przez okres do
jednego roku.
Do celów lit. b) Komisja może w dowolnym
momencie przywrócić stosowanie środków w drodze aktu wykonawczego.
2.           Akty
wykonawcze, o których mowa w niniejszym artykule, przyjmowane są zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 17 ust. 2.
Artykuł 12
Informowanie oferentów

1.           W przypadku gdy
instytucja zamawiająca/podmiot zamawiający prowadzi postępowanie
o udzielenie zamówienia podlegające środkom restrykcyjnym
przyjętym na podstawie art. 10 lub przywróconym na podstawie art. 11,
wskazuje ten fakt w ogłoszeniu o zamówieniu, które publikuje zgodnie z
art. 35 dyrektywy 2004/18/WE lub art. 42 dyrektywy 2004/17/WE. Komisja
przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające standardowe formularze zgodnie z
procedurą doradczą, o której mowa w art. 17 ust. 3.2          W
przypadku gdy wykluczenie oferty jest oparte na zastosowaniu środków
przyjętych na podstawie art. 10 lub przywróconych na podstawie art. 11,
instytucja zamawiająca/podmiot zamawiający informuje o tym oferentów,
których oferty odrzucono.
Artykuł 13
Wyjątki

1.           Instytucje/podmioty zamawiające
mogą postanowić o niestosowaniu środków przyjętych na
podstawie art. 10 w odniesieniu do postępowania o udzielenie zamówienia,
jeżeli:
(a)
brakuje dostępnych towarów lub usług
unijnych bądź objętych zobowiązaniami, które
spełniałyby wymogi podmiotu zamawiającego; lub
(b)
zastosowanie środka prowadziłoby do
nieproporcjonalnego wzrostu ceny lub kosztów zamówienia.
2.           W przypadku gdy instytucja
zamawiająca/podmiot zamawiający zamierza nie stosować
środków przyjętych na podstawie art. 10 lub przywróconych na podstawie
art. 11 niniejszego rozporządzenia, wskazuje ten fakt w ogłoszeniu o
zamówieniu, które publikuje zgodnie z art. 35 dyrektywy 2004/18/WE lub art. 42
dyrektywy 2004/17/WE. Powiadamia o tym Komisję najpóźniej w terminie
dziesięciu dni kalendarzowych od publikacji ogłoszenia o zamówieniu.
Powiadomienie to przesyła się za
pomocą środków elektronicznych z wykorzystaniem standardowego
formularza. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające standardowe
formularze dla ogłoszeń o zamówieniu oraz powiadomień zgodnie z
procedurą doradczą, o której mowa w art. 17 ust. 3.
Powiadomienie zawiera następujące
informacje:
(a)
nazwę i dane kontaktowe instytucji
zamawiającej/podmiotu zamawiającego;
(b)
opis przedmiotu zamówienia;
(c)
informacje na temat pochodzenia wykonawców, towarów
lub usług, które mają zostać dopuszczone;
(d)
podstawę decyzji o niezastosowaniu
środków restrykcyjnych oraz szczegółowe uzasadnienie skorzystania z
wyjątku;
(e)
w stosownych przypadkach, wszelkie inne informacje
uznane za przydatne przez instytucję zamawiającą/podmiot
zamawiający.
Komisja może poprosić daną
instytucję zamawiającą/dany podmiot zamawiający o dodatkowe
informacje.
3.           W przypadku gdy instytucja
zamawiająca/podmiot zamawiający przeprowadza, zgodnie z art. 31
dyrektywy 2004/18/WE lub zgodnie z art. 40 ust. 3 dyrektywy 2004/17/WE, i
postanawia nie stosować środka przyjętego na podstawie art. 10
lub przywróconego na podstawie art. 11, wskazuje ten fakt w ogłoszeniu o
udzieleniu zamówienia, które publikuje zgodnie z art. 35 dyrektywy 2004/18/WE
lub art. 43 dyrektywy 2004/17/WE, oraz powiadamia Komisję najpóźniej
w terminie dziesięciu dni kalendarzowych od publikacji ogłoszenia o
udzieleniu zamówienia.
Powiadomienie to przesyła się za
pomocą środków elektronicznych z wykorzystaniem standardowego
formularza. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające standardowe
formularze dla ogłoszeń o zamówieniu oraz powiadomień zgodnie z
procedurą doradczą, o której mowa w art. 17 ust. 2. Powiadomienie
zawiera następujące informacje:
(a)
nazwę i dane kontaktowe instytucji
zamawiającej/podmiotu zamawiającego;
(b)
opis przedmiotu zamówienia;
(c)
informacje na temat pochodzenia dopuszczonych
wykonawców, towarów lub usług;
(d)
podstawę decyzji o niezastosowaniu
środków restrykcyjnych oraz szczegółowe uzasadnienie skorzystania z
wyjątku;
(e)
w stosownych przypadkach, wszelkie inne informacje
uznane za przydatne przez podmiot zamawiający.
Rozdział
V
Uprawnienia delegowane i wykonawcze,
sprawozdawczość i przepisy końcowe
Artykuł 14
Zmiany w
załączniku

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów
delegowanych zgodnie z art. 14 w zakresie zmian w załączniku w
związku z zawarciem przez Unię nowych umów międzynarodowych w
dziedzinie zamówień publicznych.
Artykuł 15
Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.           Przekazanie Komisji
uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule.
2.           Uprawnienia, o których mowa w
art. 14, przekazuje się Komisji na czas nieokreślony od dnia [data
wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].
3.           Przekazanie uprawnień,
o którym mowa w art. 14, może zostać w dowolnym
momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja
o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej
uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od
następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji
późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność
jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4.           Niezwłocznie po
przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5.           Akt delegowany przyjęty
na podstawie niniejszego artykułu wchodzi w życie tylko
jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu
w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie, lub jeśli, przed upływem tego terminu,
zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję,
że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się
o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 16
Wykonanie

1.           W przypadku nieprawidłowego
zastosowania przez instytucje/podmioty zamawiające wyjątków
określonych w art. 13, Komisja może zastosować mechanizm
naprawczy wynikający z art. 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG lub z art. 8
dyrektywy 92/13/EWG.
2.           Umowy, które zostały
zawarte z wykonawcą z naruszeniem aktów wykonawczych Komisji
przyjętych zgodnie z art. 6 w związku z planowanym wykluczeniem
zgłoszonym przez instytucję zamawiającą/podmiot
zamawiający lub środków przyjętych zgodnie z art. 10
bądź przywróconych zgodnie z art. 11, uznaje się za nieskuteczne
w rozumieniu dyrektywy 2007/66/WE.
Artykuł 17
Procedura komitetowa

1.           Komisję wspomaga Komitet
Doradczy ds. Zamówień Publicznych ustanowiony decyzją Rady 71/306/EWG[19] oraz komitet ustanowiony art.
7 rozporządzenia w sprawie przeszkód w handlu[20]. Komitety te są
komitetami w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr
182/2011, a właściwym komitetem jest komitet ustanowiony
rozporządzeniem w sprawie przeszkód w handlu.
3.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr
182/2011, a właściwym komitetem jest komitet ustanowiony decyzją
Rady 71/306/EWG.
Artykuł 18
Poufność

1.           Informacje uzyskane na
podstawie niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane
wyłącznie do celów, dla których o nie wnioskowano.
2.           Komisja, Rada, Parlament
Europejski, państwa członkowskie ani też ich urzędnicy nie
ujawniają żadnych informacji o poufnym charakterze uzyskanych na
podstawie niniejszego rozporządzenia bez uzyskania wyraźnej zgody
dostarczyciela tych informacji.
3.           Dostarczyciel informacji
może zażądać, aby dostarczone informacje były
traktowane jako poufne, oraz musi załączyć do swojego wniosku
jawne streszczenie informacji lub oświadczenie o powodach, dla których
informacje nie nadają się do takiego streszczenia.
4.           Jeżeli wydaje się,
że wniosek o poufność nie jest uzasadniony i jeżeli
dostarczyciel nie jest skłonny ujawnić publicznie informacji ani
upoważnić do jej ujawnienia w postaci ogólnej lub streszczenia, dana
informacja może zostać pominięta.
5.           Ustępy 1-5 nie
wykluczają ujawnienia ogólnych informacji przez organy Unii. Ujawnienie
takie musi uwzględniać uzasadniony interes, jaki mają strony w
ochronie swojej tajemnicy handlowej.
Artykuł 19
Sprawozdawczość

Do dnia 1 stycznia 2017 r. oraz co trzy lata
po wejściu niniejszego rozporządzenia w życie, Komisja
przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania
niniejszego rozporządzenia oraz postępów w międzynarodowych
negocjacjach dotyczących dostępu wykonawców z UE do
postępowań o udzielenie zamówienia publicznego w państwach
trzecich, podjętych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W tym celu
państwa członkowskie przekazują Komisji, na jej wniosek, odpowiednie
informacje.
Artykuł 20
Uchylenie

Artykuły 58 i 59 dyrektywy 2004/17/WE
tracą moc wraz z wejściem niniejszego rozporządzenia w
życie.
Artykuł 21
Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 21.3.2012 r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
Wykaz
zawartych przez Unię umów międzynarodowych w dziedzinie zamówień
publicznych zawierających zobowiązania dotyczące dostępu do
rynku
Umowy wielostronne:
- Porozumienie w sprawie zamówień
rządowych (Dz.U. L 336 z 23.12.1994)
Umowy dwustronne:
- Umowa o wolnym handlu między
Wspólnotą Europejską a Meksykiem (Dz.U. L 276 z 28.10.2000, Dz.U. L
157 z 30.6.2000)
- Umowa między Wspólnotą
Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie niektórych
aspektów zamówień rządowych (Dz.U. L 114 z 30.4.2002)
- Umowa o wolnym handlu między
Wspólnotą Europejską a Chile (Dz.U. L 352 z 30.12.2002)
- Układ o
stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej
państwami członkowskimi a Byłą
Jugosłowiańską Republiką Macedonii (Dz.U. L 87 z 20.3.2004)
- Układ o
stabilizacji i stowarzyszeniu zawarty między Wspólnotą
Europejską a Chorwacją (Dz.U. L 26 z 28.1.2005)
- Układ o
stabilizacji i stowarzyszeniu zawarty między Wspólnotą
Europejską i jej państwami członkowskimi a Czarnogórą
(Dz.U. L 345 z 28.12.2007)
- Układ o
stabilizacji i stowarzyszeniu zawarty między Wspólnotą
Europejską a Albanią (Dz.U. L 107 z 28.4.2009)
- Umowa o wolnym
handlu między Unią Europejską a Koreą Południową
(Dz.U. L 127 z 14.5.2011)
[1]                      Art. 58 i art. 59 dyrektywy 2004/17/WE w sprawie procedur udzielania
zamówień sektorowych.
[2]               Dyrektywa 2004/18/WE dotycząca podmiotów
działających w tzw. sektorze klasycznym oraz dyrektywa 2004/17/WE
adresowana do podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej,
energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134 z 30.4.2004,
odpowiednio s. 1 i s. 114).
[3]               COM(2011) 895 wersja ostateczna
oraz COM(2011) 896 wersja ostateczna.
[4]               Uwagi
pisemne zostały przesłane niezależnie od odpowiedzi online.
[5]               Podejście A: instytucje/podmioty zamawiające z
UE miałyby co do zasady obowiązek wykluczania towarów, usług i
przedsiębiorstw z państw trzecich nieobjętych
międzynarodowymi zobowiązaniami ze strony UE.
[6]               Podejście B: pod warunkiem przekazania
powiadomienia do Komisji, instytucje/podmioty zamawiające z UE
mogłyby postanowić o wykluczeniu towarów, usług i
przedsiębiorstw z państw trzecich nieobjętych
międzynarodowymi zobowiązaniami ze strony UE. Ponadto Komisja
otrzymałaby specjalne narzędzie do badania sytuacji w zakresie
dostępu towarów, usług i przedsiębiorstw z UE do rynku, a
także nakładania ograniczeń na towary i usługi
pochodzące z państw trzecich w przypadku, gdy towary, usługi i
przedsiębiorstwa z UE nie mają wystarczającego dostępu do
rynków zamówień publicznych w tych państwach.
[7]               COM(2011) 897 wersja ostateczna.
[8]               Dz.U. C [...] z […], s. […].
[9]               Dz.U. C [...] z […], s. […].
[10]             Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 1.
[11]             Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114.
[12]             Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.
[13]             Dz.U. L ...
[14]             Dz.U. L 349 z 31.12.1994.
[15]             Dz.U. L 395 z 30.12.1989, s. 33.
[16]             Dz.U. L 76 z 23.3.1992, s. 14.
[17]             Dz.U. L 335 z 20.12.2007, s. 31.
[18]             Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.
[19]             Dz.U. L 185 z 16.8.1971, s. 15.
[20]             Dz.U. L 349 z
31.12.1994, s. 71.


Ważna informacja prawna

|

52007PC0796

Wniosek rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3286/94 ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu  /* COM/2007/0796 końcowy - ACC 2007/0277 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 13.12.2007KOM(2007) 796 wersja ostateczna2007/0277 (ACC)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 3286/94 ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu(przedstawion y przez Komisję)UZASADNIENIERozporządzenie Rady (WE) nr 3286/1994 („rozporządzenie w sprawie barier w handlu”) jest jednym z narzędzi polityki handlowej, umożliwiającym nadzór nad przestrzeganiem przez naszych partnerów handlowych zobowiązań wynikających z międzynarodowych umów handlowych i przyczyniającym się do usuwania barier w handlu. W związku z tym rozporządzenie w sprawie barier w handlu daje przedsiębiorstwom Wspólnoty, „przemysłowi Wspólnoty” oraz jednostkom działającym w ich imieniu prawo do wniesienia skargi do Komisji w związku z istnieniem przeszkód w handlu. Jeżeli skarga zostanie uznana za zasadną, wszczyna się dochodzenie w sprawie istnienia przeszkód oraz niekorzystnych skutków handlowych lub szkody dla „przemysłu Wspólnoty”. Jeżeli zarzuty znajdą potwierdzenie i nie można dojść do polubownego rozwiązania, procedura może prowadzić do podjęcia przez Wspólnotę decyzji o wszczęciu formalnej procedury rozstrzygania sporów w ramach umowy międzynarodowej z danym partnerem handlowym.Procedury składania skargi na mocy rozporządzenia w sprawie barier w handlu są inne dla przedsiębiorstw Wspólnoty, a inne dla przemysłu Wspólnoty, w związku z czym istnieją dwie ścieżki proceduralne:Pierwsza z nich dotyczy „przemysłu Wspólnoty” , czyli producentów, których produkcja identycznych, podobnych lub bezpośrednio ze sobą konkurujących produktów i usług stanowi większą część całkowitej produkcji Wspólnoty, i na których bariera w handlu ma bezpośredni wpływ. Procedura ta dotyczy barier w handlu wyrządzających szkodę (lub zagrażających jej wystąpieniu) dla rynku wspólnotowego i może zostać wniesiona przeciwko praktyce handlowej, w odniesieniu do której umowa międzynarodowa między Wspólnotą a krajem trzecim określa zasady handlu i czynną legitymację procesową. Niniejszy wniosek nie dotyczy powyższej procedury.Druga procedura jest otwarta dla wszystkich przedsiębiorstw Wspólnoty. Można ją stosować do przeszkód wywołujących niekorzystne skutki handlowe mające wpływ na rynek kraju trzeciego, jednakże artykuł 4 ust. 1 ogranicza dopuszczalność skargi do praktyk handlowych, w odniesieniu do których wielostronna umowa między Wspólnotą a krajem trzecim określa zasady handlu i czynną legitymację procesową. Oznacza to w praktyce, że skargi dotyczące nieprzestrzegania umów dwustronnych przez kraj trzeci są dopuszczalne jedynie w przypadkach, gdy wiąże się ono równocześnie z nieprzestrzeganiem zasad wielostronnych, w szczególności określonych przez WTO.W 2005 r. Komisja Europejska zleciła analizę poświęconą stosowaniu rozporządzenia w sprawie barier w handlu w ciągu pierwszych dziesięciu lat jego obowiązywania oraz zmianom, które można by wprowadzić w tym narzędziu polityki handlowej. Jednym z zaleceń było usunięcie zakazu uniemożliwiającego przedsiębiorstwu Wspólnoty, powołującemu się wyłącznie na umowy dwustronne, złożenie skargi w ramach rozporządzenia w sprawie barier w handlu. Zalecenie to zostało przedstawione przez Komisję Europejską w jej komunikacie Globalny wymiar Europy : wzmocnione partnerstwo na rzecz lepszego dostępu do rynku dla europejskich eksporterów [1] jako jedna z propozycji zwalczania barier w handlu i, co za tym idzie, poprawy dostępu do rynków dla naszych eksporterów oraz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia we Wspólnocie.Zakaz ten skutecznie uniemożliwia powoływanie się na umowy dwustronne w przypadkach nieprzestrzegania tak zwanych „zobowiązań WTO plus”, zwłaszcza dotyczących barier pozataryfowych, które nie są jeszcze uregulowane zasadami WTO.Powyższe ograniczenie ma podłoże historyczne. Przed zawarciem umowy handlowej z Meksykiem w 2000 r. mechanizm rozstrzygania sporów w ramach umów dwustronnych opierał się na tradycyjnym podejściu dyplomatycznym, w którym wiele zależało od woli osiągnięcia porozumienia przez strony, tak więc egzekwowanie zasad handlu było mniej skuteczne. Od tamtego czasu wiele się zmieniło. Od momentu przyjęcia rozporządzenia w sprawie barier w handlu Wspólnota zawarła wiele umów dwustronnych, które określają przepisy materialne stosowane w handlu między Wspólnotą a krajem trzecim oraz skuteczne i wiążące mechanizmy rozstrzygania sporów, oparte na mechanizmie rozstrzygania sporów w ramach WTO, które umożliwiają egzekwowanie tych przepisów[2]. Wspólnota uczestniczy również w negocjacjach w sprawie dwustronnych umów handlowych, których celem jest określenie zobowiązań o charakterze materialnym, umożliwiających poprawę dostępu do rynku oraz zagwarantowanie przestrzegania tych zobowiązań za pomocą również wiążących mechanizmów rozstrzygania sporów[3].W związku z pracami nad umowami dwustronnymi zawierającymi przepisy materialne stosowane w handlu oraz mechanizmy rozstrzygania sporów w procedurze typu sądowego, nie ma obecnie uzasadnienia dla przepisu nakładającego na przedsiębiorstwa Wspólnoty obowiązek powoływania się na przepisy WTO w skargach, których celem jest egzekwowanie zobowiązań wynikających z umów dwustronnych, składanych na mocy rozporządzenia w sprawie barier w handlu w związku z istnieniem barier wywołujących niekorzystne skutki handlowe.2007/0277 (ACC)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 3286/94 ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji HandluRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,uwzględniając wniosek Komisji[4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W rozporządzeniu (WE) nr 3286/94[5] zagwarantowano każdemu przedsiębiorstwu Wspólnoty proceduralne środki złożenia do Komisji wniosku o wszczęcie dochodzenia w sprawie przeszkód w handlu wprowadzonych lub utrzymywanych przez kraj trzeci, jeżeli przeszkody te mają wpływ na rynek tego kraju trzeciego i niekorzystne skutki handlowe dla przedsiębiorstwa Wspólnoty.(2) Jednakże, na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3286/94, skarga składana przez przedsiębiorstwo Wspólnoty jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy przeszkoda w handlu, której dotyczy zarzut, jest objęta zakresem prawa do wniesienia skargi [czynnej legitymacji procesowej] ustanowionego zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego przewidzianymi w wielostronnych umowach handlowych. Oznacza to, że skargi, w których zarzuca się nieprzestrzeganie przez kraj trzeci zobowiązań dwustronnych, są dopuszczalne tylko wtedy, gdy wiążą się również z nieprzestrzeganiem zasad wielostronnych.(3) Od momentu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 3286/94, Wspólnota zawarła wiele umów dwustronnych określających przepisy materialne stosowane w handlu między Wspólnotą a krajami trzecimi, które wykraczają poza zakres przepisów WTO. Ponadto umowy te przewidują również skuteczne i wiążące mechanizmy rozstrzygania sporów dotyczących zobowiązań „WTO plus”.(4) Możliwość powoływania się przez przedsiębiorstwa Wspólnoty, składające skargi na mocy rozporządzenia (WE) nr 3286/94, na umowy dwustronne ułatwi nadzór nad przestrzeganiem zobowiązań zawartych w tych umowach oraz zwalczanie przeszkód w handlu, a przez to poprawi dostęp do rynków dla eksporterów i przyczyni się do wzrostu gospodarczego i wzrostu zatrudnienia we Wspólnocie[6].(5) W związku z powyższym i w celu ograniczenia obciążenia administracyjnego przedsiębiorstw Wspólnoty, należy rozszerzyć prawo tych przedsiębiorstw do wnoszenia skarg dotyczących przeszkód w handlu, tak aby stosowało się ono do zarzutów dotyczących przeszkód w handlu, które objęte są wyłącznie czynną legitymacją procesową zawartą w zasadach handlu międzynarodowego określonych w dwustronnej umowie handlowej.PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1Ustęp 1 w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3286/94 otrzymuje brzmienie:„1. Każde przedsiębiorstwo Wspólnoty lub jednostka posiadająca lub nieposiadająca osobowości prawnej, działająca w imieniu jednego lub więcej przedsiębiorstw Wspólnoty, które uważa, że takie przedsiębiorstwa Wspólnoty odczuły niekorzystne skutki handlowe w wyniku przeszkód w handlu, które wywarły wpływ na rynek państwa trzeciego, może wnieść pisemną skargę.”Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Globalny wymiar Europy – Wzmocnione partnerstwo na rzecz lepszego dostępu do rynku dla europejskich eksporterów, COM(2007)183 wersja ostateczna z 18.4.2007 r.[2] Zob. np. decyzja nr 2/2000 Wspólnej Rady WE-Meksyk w sprawie liberalizacji barier taryfowych i pozataryfowych w handlu towarami (Dz.U. L 157 z 30.6.2000, str. 10); Decyzja nr 2/2001 Wspólnej Rady WE-Meksyk w sprawie liberalizacji handlu usługami (Dz.U. L 70 z 12.3.2001, str. 7); Układ ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony (Dz.U. L 352 z 30.12.2002, str. 3); Negocjowane obecnie układy stowarzyszeniowe z krajami EuroMed, w których ma się znaleźć mechanizm rozstrzygania sporów w procedurze typu sądowego.[3] Negocjacje są prowadzone między innymi z krajami AKP, Koreą Południową, Indiami, krajami ASEAN, Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej, krajami grupy Mercosur, Wspólnoty Andyjskiej i Ameryki Środkowej.[4] Dz.U. C z , str. .[5] Rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu, Dz.U. L 349 z 31.12.1994, str. 71.[6] Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Globalny wymiar Europy – Wzmocnione partnerstwo na rzecz lepszego dostępu do rynku dla europejskich eksporterów, COM(2007)183 wersja ostateczna z 18.4.2007 r.