               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.3.2017
            COM(2017) 136 final
            2017/0060(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca dyrektywę 2010/40/UE w odniesieniu do okresu przyjmowania aktów delegowanych
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie ram wdrażania inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego oraz interfejsów z innymi rodzajami transportu
                  1
                („dyrektywa w sprawie ITS”), która weszła w życie w sierpniu 2010 r., ma na celu przyspieszenie skoordynowanego wdrażania i stosowania na poziomie unijnym inteligentnych systemów transportowych (ITS) w obszarze transportu drogowego. Dyrektywa zobowiązuje do przyjęcia – w drodze aktów delegowanych – specyfikacji w odniesieniu do działań w czterech obszarach priorytetowych. Dyrektywa w sprawie ITS była jednym z pierwszych aktów unijnego prawodawstwa przewidujących zastosowanie aktów delegowanych, a uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zostały przyznane Komisji wyłącznie na czas ograniczony do dnia 27 sierpnia 2017 r.

               Cztery akty delegowane zostały przyjęte od czasu wejścia w życie dyrektywy w sprawie ITS. Z udziałem ekspertów z państw członkowskich sfinalizowano prace nad piątym aktem delegowanym, który dotyczy zapewnienia ogólnounijnych usług informacji o podróżach multimodalnych. Oprócz wymogów interoperacyjności dla usługi eCall, opracowane w tych kontekstach mechanizmy wymiany danych przyczyniają się znacząco do realizacji celów strategii jednolitego rynku cyfrowego
                  2
               . Digitalizacja sektora transportu przyczynia się także do jego zrównoważonego rozwoju.

               Cyfrowy system transportu wymaga przekrojowego podejścia uwzględniającego różne rodzaje transportu i branże. Technologie cyfrowe opierają się na warstwie danych, które mogą zostać połączone w warstwę innowacyjnych usług i aplikacji. Specyfikacje wynikające z dyrektywy w sprawie ITS pozwalają sformułować wspólne przepisy dotyczące funkcjonowania, technologii, organizacji oraz świadczenia usług, ułatwiając osiągalność i dostępność danych, które są następnie wykorzystywane do opracowywania wspomnianej warstwy innowacyjnych usług i aplikacji.

               W związku z niedawno przyjętą Europejską strategią na rzecz współpracujących inteligentnych systemów transportowych
                  3
                (C-ITS) Komisja współpracuje obecnie z ekspertami z państw członkowskich w celu ustanowienia ram prawnych i technicznych na rzecz wsparcia wdrażania współpracujących inteligentnych systemów transportowych (ITS). Wchodzi to w zakres obszaru priorytetowego IV w ramach dyrektywy w sprawie ITS i jest jednym z wynikających z tej dyrektywy działań, w przypadku których Komisja zamierza wykorzystać przekazane jej uprawnienia do przyjęcia specyfikacji technicznych, funkcjonalnych i organizacyjnych. Konieczne są dogłębne prace przygotowawcze, aby zagwarantować, że specyfikacje obejmą wszystkie aspekty niezbędne do zapewnienia wdrożenia zharmonizowanych i interoperacyjnych C-ITS w Unii. Prace te realizowane są w ścisłej współpracy z zainteresowanymi podmiotami w ramach platformy C-ITS
                  4
               ; wykorzystuje się w nich wkład uzyskany od tych podmiotów, a także doświadczenia zdobyte podczas wdrażania projektów C-ITS, takich jak inicjatywy państw członkowskich w ramach platformy C-ROADS
                  5
               . Specyfikacje C-ITS będą miały podstawowe znaczenie dla zapewnienia skoordynowanego i szybkiego wprowadzenia w Unii pojazdów współpracujących, połączonych i zautomatyzowanych.

               Oprócz prac dotyczących ram prawnych i technicznych na rzecz wsparcia wdrażania CITS, do podjęcia pozostaje nadal kilka innych działań w czterech obszarach priorytetowych
                  6
                wynikających z dyrektywy w sprawie ITS, takich jak specyfikacje i normy dotyczące ciągłości i interoperacyjności usług związanych z zarządzaniem ruchem i przewozami towarowymi (obszar priorytetowy II), specyfikacje dla innych działań odnoszących się do aplikacji ITS związanych z bezpieczeństwem i ochroną ruchu drogowego (obszar priorytetowy III), jak również określenie koniecznych środków służących zintegrowaniu różnych aplikacji ITS na otwartej platformie pokładowej (obszar priorytetowy IV, pkt 1.1).

               Aby Komisja mogła przyjąć kolejne specyfikacje w drodze aktów delegowanych, kluczowe jest przedłużenie okresu, na jaki uprawnienia zostały przekazane. Ponadto specyfikacje, które już zostały przyjęte, być może będą musiały być aktualizowane w celu uwzględnienia postępu technologicznego bądź doświadczeń zdobytych w związku z ich wdrażaniem w państwach członkowskich.

               W związku z tym Komisja proponuje, aby przekazanie uprawnień przedłużyć o pięć lat, począwszy od dnia 27 sierpnia 2017 r., a następnie w sposób automatyczny na kolejne pięcioletnie okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Jedynym celem niniejszego wniosku jest przedłużenie okresu przekazania Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych, bez zmiany celów polityki bądź zakresu stosowania dyrektywy w sprawie ITS.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Art. 91 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Dyrektywa w sprawie ITS dotyczy kwestii ponadnarodowych, które nie mogą być w zadowalający sposób realizowane wyłącznie przez państwa członkowskie, takich jak interoperacyjność urządzeń oraz wzmocnienie wewnętrznego rynku usług ITS; przyczynia się ona tym samym do zwiększenia konkurencyjności na poziomie światowym, tworzenia miejsc pracy i wzrostu gospodarczego.

                  Zgodnie z zasadą pomocniczości, zastosowanie dyrektywy (ramowej), takiej jak dyrektywa w sprawie ITS, pozostaje jednym z najbardziej właściwych środków dla osiągnięcia zamierzonego rezultatu. Nadrzędne zasady i warunki umożliwiające wdrażanie ITS zyskują praktyczne zastosowanie dzięki specyfikacjom opracowanym przy silnym zaangażowaniu ekspertów z państw członkowskich. Komisja utworzyła również Europejską Grupę Doradczą ds. ITS, za pośrednictwem której przedstawiciele odpowiednich, publicznych i prywatnych, podmiotów zainteresowanych ITS, doradzają jej w kwestii gospodarczych i technicznych aspektów wdrażania i stosowania ITS na terenie Unii.

                  Specyfikacje przyjęte przez Komisję mają zastosowanie na mocy art. 5 dyrektywy w sprawie ITS, w którym uznaje się prawo każdego z państw członkowskich do podjęcia decyzji o wdrożeniu aplikacji i usług ITS na swoim terytorium.

               •Proporcjonalność

               Zaangażowanie Komisji ogranicza się do minimum wymaganego dla osiągnięcia celów wniosku i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu. Jest ono ograniczone do opracowywania, w celu wsparcia państw członkowskich oraz z pomocą krajowych ekspertów ds. ITS, procedur i specyfikacji w wyraźnie określonych obszarach priorytetowych, które wymagają podejścia ponadnarodowego.

                  Brak przedłużenia przekazanych Komisji uprawnień stanowiłby zagrożenie dla zintegrowanego i skoordynowanego wdrażania na poziomie unijnym interoperacyjnych ITS w transporcie drogowym oraz ich interfejsów z innymi rodzajami transportu. Przyjęcie wszystkich niezbędnych szczegółowych specyfikacji przez Radę i Parlament Europejski w trybie indywidualnym nie byłoby ani wykonalne, ani też efektywne w ujęciu czasowym.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               W sprawozdaniu z wdrożenia dyrektywy w sprawie ITS z października 2014 r.
                  7
                podkreślono konieczność przedłużenia (od sierpnia 2017 r.) przekazanych Komisji uprawnień umożliwiających przyjmowanie aktów delegowanych w odniesieniu do specyfikacji ITS, a także, w drugim etapie, przygotowania ewentualnej większej rewizji dyrektywy, uwzględniającej nieustanny rozwój techniczny ITS. Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie przedłużenia okresu, na jaki przekazano uprawnienia.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Wyniki konsultacji przeprowadzonych przed przyjęciem dyrektywy w sprawie ITS i planu działania na rzecz ITS
                  8
                nadal uznaje się za istotne, np. w odniesieniu do współpracy międzysektorowej, strategii realizacji i koordynacji prac wśród zainteresowanych podmiotów.

                  Przeprowadzono również ukierunkowane konsultacje z grupami skupiającymi zainteresowane podmioty, w szczególności z Europejskim Komitetem ds. ITS i członkami Europejskiej Grupy Doradczej ds. ITS. Osiągnięto ogólne porozumienie odnośnie do potrzeby przedłużenia przekazanych Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych.

               •Ocena skutków

               Nie planuje się oceny skutków, ponieważ przedmiotowe przedłużenie nie zmienia zakresu i treści samej dyrektywy w sprawie ITS.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu na budżet UE.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Wybór formy prawnej wniosku

               Celem wniosku jest przedłużenie przekazanych Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych. Nowe przepisy, mimo że stanowią część dyrektywy, skierowane są faktycznie do instytucji Unii, a nie do państw członkowskich. Dlatego też nie muszą być transponowane do prawa krajowego i powinny zostać przyjęte w formie decyzji.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Art. 1 wydłuża o pięć lat przyznane Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych. Uprawnienia te będą następnie automatycznie przedłużane na okres pięciu lat, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu.

               Art. 2 stanowi, że niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               •Europejski Obszar Gospodarczy

               Proponowany akt prawny ma znaczenie dla EOG.

               2017/0060 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca dyrektywę 2010/40/UE w odniesieniu do okresu przyjmowania aktów delegowanych

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  9
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  10
               ,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Dyrektywa 2010/40/UE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  11
                przewiduje opracowanie specyfikacji w odniesieniu do działań priorytetowych w ramach obszarów priorytetowych.

               (2)Od czasu wejścia w życie dyrektywy 2010/40/UE Komisja przyjęła cztery akty delegowane odnoszące się do priorytetowych działań wynikających z tej dyrektywy. Dotyczą one w szczególności usługi eCall oraz mechanizmów ułatwiających elektroniczną wymianę danych pomiędzy właściwymi organami publicznymi i zainteresowanymi podmiotami a odpowiednimi dostawcami usług ITS. Istnieje potrzeba przyjęcia kolejnych aktów delegowanych dotyczących działań objętych zakresem dyrektywy 2010/40/UE, jakie należy podjąć.

               (3)Na mocy art. 12 dyrektywy 2010/40/UE przyznane Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 7 przedmiotowej dyrektywy, wygasają w dniu 27 sierpnia 2017 r.

               (4)Aby zrealizować cele dyrektywy 2010/40/UE, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na kolejny okres pięciu lat, począwszy od dnia 27 sierpnia 2017 r. Okres ten powinien być automatycznie przedłużany na okresy tej samej długości, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Art. 12 ust. 1 dyrektywy 2010/40/UE otrzymuje brzmienie:

               „1.Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 7, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 27 sierpnia 2017 r. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem każdego okresu pięciu lat.”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 207 z 6.8.2010, s. 1.

                     (2)

                     http://ec.europa.eu/priorities/digital-single-market_pl

                     (3)
                  Europejska strategia na rzecz współpracujących inteligentnych systemów transportowych – ważny krok w kierunku mobilności pojazdów współpracujących, połączonych i zautomatyzowanych (COM(2016) 766).

                     (4)

                     http://ec.europa.eu/transport/themes/its/c-its_en

                     (5)

                     https://ec.europa.eu/transport/themes/its/news/2016-10-07-european-commission-member-states-and-industry-join-forces-deployment_en

                     (6)
                  Zob. załącznik I do dyrektywy.

                     (7)

                     http://ec.europa.eu/transport/themes/its/road/action_plan/its_reports_en.htm

                     (8)

                     http://ec.europa.eu/transport/modes/road/consultations/2008_03_26_its_en.htm

                     (9)
                  Dz.U. C  z , s. .

                     (10)
                  Dz.U. C  z , s. .

                     (11)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie ram wdrażania inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego oraz interfejsów z innymi rodzajami transportu (Dz.U. L 207 z 6.8.2010, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.3.2016
            COM(2016) 130 final
            2016/0071(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiejwe Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami(linia budżetowa 12 02 01)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               W celu zapewnienia wymaganej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie włączyć do Porozumienia EOG całe istotne prawodawstwo UE jak najszybciej po jego przyjęciu, a także umożliwić państwom EFTA należącym do EOG udział w działaniach i programach UE mających znaczenie dla obszaru EOG.

               2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do wniosku dotyczącego decyzji Rady) ma na celu zmianę Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami w celu kontynuowania współpracy pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczących wdrażania i rozwoju jednolitego rynku usług finansowych.

               3.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               Komisja przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. Komisja ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić je Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               2016/0071 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej
                  we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
                  (linia budżetowa 12 02 01)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  1
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  2
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG („protokół 31”).

               (3)Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)Należy kontynuować współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczących wdrażania i rozwoju jednolitego rynku usług finansowych.

               (5)Protokół 31 do Porozumienia EOG powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić kontynuowanie tej rozszerzonej współpracy po dniu 31 grudnia 2015 r.

               (6)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno opierać się na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (2)
                  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.3.2016
            COM(2016) 130 final
            ZAŁĄCZNIK
            DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG nr .../2016zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOGw sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami Wniosekdecyzja Radyw sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami(linia budżetowa 12 02 01)

               ZAŁĄCZNIK

                  DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG nr .../2016
                  z dnia
                  zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza
                  czterema swobodami

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Należy kontynuować współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczących wdrażania i rozwoju jednolitego rynku usług finansowych.

               (2)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2016 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 7 protokołu 31 do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

               1.W ust. 3 i 4 słowa „ust. 5–[11]” zastępuje się słowami „niniejszym artykule”.

               2.Dodaje się następujący ustęp:

               „12.Począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r. państwa EFTA uczestniczą w działaniach Unii związanych z następującą linią budżetową włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016:

               -Linia budżetowa 12 02 01: »Wdrażanie i rozwój jednolitego rynku usług finansowych«.”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG*.

                  1Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

                     (1)
                  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


Ważna informacja prawna

|

52009PC0338

Wniosek decyzja ramowa Rady w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym {SEC(2009) 915} {SEC(2009) 916}  /* KOM/2009/0338 wersja ostateczna - CNS 2009/0101 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 8.7.2009COM(2009) 338 wersja ostateczna2009/0101 (CNS)WniosekDECYZJA RAMOWA RADYw sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym{SEC(2009) 915} {SEC(2009) 916}UZASADNIENIE1. Wprowadzenie1. Celem niniejszego wniosku dotyczącego decyzji ramowej Rady jest ustanowienie wspólnych minimalnych standardów w zakresie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym w całej Unii Europejskiej. Wniosek jest pierwszym z szeregu środków, mających zastąpić wniosek Komisji z 2004 r. dotyczący decyzji ramowej Rady w sprawie niektórych praw proceduralnych w postępowaniu karnym w Unii Europejskiej – COM(2004) 328 z dnia 28.4.2004 r. – który po należnym powiadomieniu Rady i Parlamentu Europejskiego został wycofany. Mimo trwających trzy lata dyskusji w grupie roboczej w Radzie nie osiągnięto porozumienia w sprawie poprzedniego wniosku, który w wyniku bezowocnych dyskusji w Radzie ds. Wymiaru Sprawiedliwości został ostatecznie zarzucony w czerwcu 2007 r. Obecnie za ogólnie akceptowane podejście uznaje się stopniowe przyjmowanie przepisów, które będzie również sprzyjać stopniowemu budowaniu i pogłębianiu wzajemnego zaufania. W świetle powyższego niniejszy wniosek powinien być rozpatrywany jako część kompleksowego pakietu legislacyjnego, którego celem jest zapewnienie minimalnego zestawu praw proceduralnych w postępowaniu karnym w Unii Europejskiej. Oprócz prawa do bezpłatnej pomocy tłumacza ustnego i tłumacza pisemnego wniosek z 2004 r. obejmował także prawo do pomocy prawnej, prawo do uzyskania informacji o przysługujących prawach (tzw. „pouczenie o prawach podejrzanego”), zasadę ochrony podejrzanych wymagających szczególnej uwagi, prawo do kontaktu z władzami konsularnymi oraz prawo do porozumiewania się z rodziną. Komisja zdecydowała, że niniejszy wniosek dotyczyć będzie wyłącznie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego, jako że prawo to było najmniej kontrowersyjnym aspektem wniosku z 2004 r., a ponadto jest to kwestia, w odniesieniu do której Komisja dysponuje gotowymi informacjami i badaniami.2. Niniejszy wniosek dąży do wzmocnienia ochrony praw podejrzanych, którzy nie rozumieją języka postępowania, ani tym językiem nie władają. Istnienie minimalnych wspólnych standardów w odniesieniu do tych praw powinno ułatwić realizację zasady wzajemnego uznawania.3. Jeśli chodzi o podstawę prawną, niniejszy wniosek opiera się na art. 31 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej. Artykuł 31 ust. 1 lit. c) przewiduje, że UE może odwołać się do „wspólnego działania”, jeśli ma to służyć zapewnieniu zgodności norm w zakresie niezbędnym do usprawnienia współpracy. Dziedzina współpracy sądowej, a w szczególności wzajemne uznawanie, wymaga wzajemnego zaufania. Do pogłębienia wzajemnego zaufania, a co za tym idzie, także i współpracy, konieczne jest osiągnięcie pewnego stopnia zgodności przepisów.4. Prawo do korzystania z pomocy tłumacza ustnego lub pisemnego, które wywodzi się z europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC), ma zasadnicze znaczenie dla osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa, która nie rozumie języka postępowania, aby mogła zapoznać się z zarzutami i zrozumieć przebieg postępowania. Podejrzany musi mieć możliwość zrozumienia, czego dotyczy oskarżenie. Należy zapewnić tłumaczenie najważniejszych dokumentów procesowych. Zgodnie z EKPC, pomoc tłumacza ustnego i tłumacza pisemnego musi być zapewniona nieodpłatnie.5. Ocena skutkówWniosek był przedmiotem oceny skutków zawartej w dokumencie nr SEC(2009) 915. Po uprzednim przeglądzie ocena skutków została zatwierdzona w dniu 27 maja 2009 r. przez Radę ds. Oceny Skutków. W pkt 25 oceny skutków przedstawiono zalecenia Rady ds. Oceny Skutków wraz ze sposobem, w jaki zostały one uwzględnione (http://ec.europa.eu/governance/impact/practice_en.htm). Rozważano następujące możliwości:a) utrzymanie status quo nie pociągałoby za sobą konieczności podejmowania działań na poziomie UE. Można by zachować sytuację obecną, w której państwa członkowskie mają dostosować się do obowiązków nałożonych na nie przez EKPC, ale w takim przypadku zachowany zostałby również dostrzegany przez niektórych brak równowagi między oskarżycielem a oskarżonym, co do tej pory utrudniało wzajemne uznawanie. To rozwiązanie nie miałoby istotnych skutków ekonomicznych;b) środki niemające charakteru legislacyjnego – takie jak zalecenie – stanowiłyby zachętę do wymiany informacji między państwami członkowskimi i umożliwiłyby wskazanie najlepszych praktyk. Skutkiem takiego rozwiązania byłoby podniesienie świadomości w zakresie standardów wyznaczanych przez EKPC dzięki rozpowszechnianiu i zalecaniu praktyk, które pozostają w zgodzie z jej przepisami. Rozwiązanie to nie doprowadziłoby jednak do dalszego zbliżenia przepisów prawnych;c) nowy akt prawny obejmujący wszystkie prawa w sposób nakreślony we wniosku z 2004 r. Wdrażanie tego aktu w państwach członkowskich i monitorowanie tego procesu przez Komisję oraz możliwość odwołania się do ETS umożliwiłyby przezwyciężenie różnic w dostosowaniu się do EKPC i promowanie wzajemnego zaufania. Rozwiązanie to generowałoby dwojakie skutki finansowe: z jednej strony pociągałoby za sobą koszty związane z uruchomieniem mechanizmów gwarantujących przestrzeganie praw, z drugiej strony powstałby zysk płynący ze zmniejszenia kosztów postępowań odwoławczych.d) pierwszym etapem byłoby przyjęcie aktu ograniczonego do spraw o charakterze transgranicznym. Rozwiązanie to wymagałoby bardzo rozważnego podejścia, aby odpowiednio wyważyć kwestię potencjalnej dyskryminacji między dwiema kategoriami podejrzanych – podejrzanych w procesach o charakterze transgranicznym oraz procesach o charakterze krajowym. Podobnie jak poprzednie, rozwiązanie to generowałoby dwojakie skutki finansowe: z jednej strony pociągałoby za sobą koszty związane z uruchomieniem mechanizmów gwarantujących przestrzeganie praw, z drugiej strony powstałby zysk płynący ze zmniejszenia kosztów postępowań odwoławczych, które w przypadku tego wariantu byłyby nieco niższe ze względu na bardziej ograniczony zakres środka.e) preferowanym rozwiązaniem jest podejście stopniowe, rozpoczynające się od środków dotyczących dostępu do tłumaczenia ustnego i pisemnego i obejmujące przyjęcie decyzji ramowej, na mocy której państwa członkowskie zostałyby zobowiązane do przyjęcia minimalnych standardów jedynie w odniesieniu do dostępu do tłumaczenia pisemnego i ustnego. Rozwiązanie to generowałoby dwojakie skutki finansowe: z jednej strony pociągałoby za sobą koszty związane z uruchomieniem mechanizmów gwarantujących przestrzeganie praw, z drugiej strony powstałby zysk płynący ze zmniejszenia kosztów postępowań odwoławczych.W ocenie skutków wskazano, że najlepszym podejściem byłoby zastosowanie połączonych rozwiązań b) i e), ponieważ dzięki nim osiągnąć można maksymalizację korzyści wynikających z równoczesnego podjęcia działań legislacyjnych i pozalegislacyjnych. W związku z tym jako dopełnienie niniejszej decyzji ramowej należy wydać dokument dotyczący najlepszych praktyk.2. KONTEKST WNIOSKU6. Artykuł 6 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) stanowi, że Unia szanuje prawa podstawowe zagwarantowane w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) oraz prawa wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich. Ponadto w grudniu 2000 r. Parlament Europejski, Rada i Komisja wspólnie podpisały i uroczyście ogłosiły Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej.7. W konkluzjach prezydencji z Rady Europejskiej w Tampere[1] stwierdzono, że zasada wzajemnego uznawania powinna stać się podstawą współpracy sądowej, ale podkreślono również, że wzajemne uznawanie „…oraz zbliżenie przepisów w koniecznym zakresie ułatwi […] sądową ochronę praw jednostki”[2].8. W Komunikacie Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie wzajemnego uznawania ostatecznych orzeczeń w sprawach karnych[3] wskazano, że „w związku z tym należy zagwarantować, żeby traktowanie podejrzanych oraz prawo do obrony nie tylko nie ucierpiały w związku z wdrożeniem zasady [wzajemnego uznawania], ale także aby dzięki niemu zwiększyły się gwarancje procesowe”.9. Znalazło to potwierdzenie w programie środków mających na celu wprowadzenie w życie zasady wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach karnych[4], przyjętym przez Radę i Komisję. Wskazano w nim, że „wzajemne uznawanie w znacznym stopniu zależy od kilku parametrów, które wpływają na jego efektywne stosowanie”.10. Do parametrów tych zaliczyć można mechanizmy gwarancji procesowych dotyczących praw podejrzanych (parametr 3) oraz określenie wspólnych minimalnych standardów mających na celu łatwiejsze stosowanie zasady wzajemnego uznawania (parametr 4). Niniejszy wniosek dotyczący decyzji ramowej jest wyrazem realizacji wskazanego celu wzmocnienia ochrony praw jednostki.3. Prawo do pomocy tłumacza pisemnego i ustnego w kształcie ustanowionym przez EKPC11. Artykuł 5 EKPC – Prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego – stanowi:„1. Każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nikt nie może być pozbawiony wolności, z wyjątkiem następujących przypadków i w trybie ustalonym przez prawo: (…)f) zgodnego z prawem zatrzymania lub aresztowania osoby […] przeciwko której toczy się postępowanie […]o ekstradycję.2. Każdy, kto został zatrzymany, powinien zostać niezwłocznie i w zrozumiałym dla niego języku poinformowany o przyczynach zatrzymania i o stawianych mu zarzutach.(…)4. Każdy, kto został pozbawiony wolności przez zatrzymanie lub aresztowanie, ma prawo odwołania się do sądu w celu ustalenia bezzwłocznie przez sąd legalności pozbawienia wolności i zarządzenia zwolnienia, jeżeli pozbawienie wolności jest niezgodne z prawem”.Artykuł 6 EKPC – Prawo do rzetelnego procesu sądowego – stanowi, że:„3. Każdy oskarżony o popełnienie czynu zagrożonego karą ma co najmniej prawo do:a) niezwłocznego otrzymania szczegółowej informacji w języku dla niego zrozumiałym o istocie i przyczynie skierowanego przeciwko niemu oskarżenia;(…)e) korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli nie rozumie lub nie mówi językiem używanym w sądzie”.Powyższe prawa znajdują odzwierciedlenie w art. 6 oraz 47-50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.12. W swoich orzeczeniach dotyczących art. 6 EKPC Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPC) wskazywał na prawo oskarżonego do bezpłatnej pomocy tłumacza ustnego, nawet w przypadku późniejszego skazania, na prawo otrzymywania przez oskarżonego dokumentów, w których przedstawiono zarzuty w języku, który rozumie, na prawo do tłumaczenia ustnego w zakresie umożliwiającym oskarżonemu zrozumienie postępowania oraz na prawo do tego, aby tłumaczenia tego dokonywał kompetentny tłumacz. Prawo do bezpłatnego tłumaczenia ustnego, nawet w przypadku późniejszego skazania zostało ustalone w wyroku Luedicke, Belkacem i Koç przeciwko Niemcom [5]. W wyroku Kamasinski przeciwko Austrii[6] ustalono, że jakość zapewnionego tłumaczenia musi być odpowiednio wysoka, by umożliwić pozwanemu poznanie sprawy skierowanej przeciwko niemu oraz skuteczną obronę. Prawo to obejmuje również materiał dowodowy i postępowanie przygotowawcze. ETPC orzekł, że jakość tłumaczenia ustnego musi być „odpowiednia” oraz że szczegóły dotyczące zarzutów muszą być przedstawione oskarżonemu w języku, który rozumie ( Brozicek przeciwko Włochom[7] ). Ciężar dowodu, że oskarżony w odpowiednim stopniu włada językiem postępowania leży po stronie organów sądowniczych; oskarżony nie ma obowiązku wykazać, że tego języka nie zna[8]. Tłumacz ustny musi być kompetentny, a sędzia musi stać na straży sprawiedliwego postępowania ( Cuscani przeciwko Wielkiej Brytanii[9] ).4. Poszczególne przepisy13. Wniosek dotyczący decyzji ramowej określa podstawowe obowiązki w oparciu o EKPC i orzecznictwo ETPC. W wyniku prac forum refleksji nad wielojęzycznością i kształceniem tłumaczy ustnych[10] powstało sprawozdanie zawierające zalecenia w zakresie jakości tłumaczeń ustnych i pisemnych. Sprawozdanie było wynikiem posiedzeń forum refleksji, które zostało powołane przez Dyrekcję Generalną ds. Tłumaczeń Ustnych Komisji w 2008 r. z zadaniem stwierdzenia, czy istnieje potrzeba podjęcia działań, a jeśli tak – jakiego rodzaju działań. Na forum stwierdzono konieczność podjęcia działań i wytyczono zalecenia dotyczące tego, jak zapewnić lepsze tłumaczenia ustne w sprawach karnych przez kompetentnych i wykwalifikowanych tłumaczy. W zaleceniach wymienia się specjalny program studiów w dziedzinie prawnych tłumaczeń ustnych oraz system akredytacji, certyfikacji i rejestracji ustnych tłumaczy sądowych.Artykuł 1 – Zakres stosowania14. Zakres stosowania obejmuje wszystkie osoby podejrzane o popełnienie przestępstwa aż do momentu ostatecznego skazania (włączając w to wszelkie postępowania odwoławcze). W niniejszej decyzji osoby te określa się mianem „podejrzanych”. W zamierzeniu jest to określenie autonomiczne, niezależne od określenia używanego w odniesieniu do takich osób w postępowaniu krajowym.15. W związku z faktem, iż ETPC w swoim orzecznictwie uściślił, że art. 6 EKPC powinien obejmować osoby przesłuchiwane w związku z czynem zagrożonym karą niezależnie od tego, czy formalnie przedstawiono im zarzuty, zakresem stosowania tego przepisu objęte są również osoby aresztowane lub zatrzymane w związku z podejrzeniem o popełnienie takiego czynu. Prawo to znajduje zastosowanie od momentu, w którym dana osoba zostaje poinformowana, iż jest podejrzana o popełnienie przestępstwa (np. od momentu aresztowania lub od momentu, od którego osoba podejrzana nie może opuścić policyjnej izby zatrzymań).Artykuł uściśla, że przepisy niniejszego wniosku stosuje się również do europejskiego nakazu aresztowania. Fakt, iż sprawy z europejskim nakazem aresztowania podlegają niniejszej decyzji ramowej ma zasadnicze znaczenie, albowiem decyzja ramowa dotycząca europejskiego nakazu aresztowania uwzględnia to zagadnienie jedynie w sposób ogólny. W tym kontekście wniosek stanowi rozwinięcie art. 5 EKPC.Artykuł 2 – Prawo do tłumaczenia ustnego16. Artykuł ten ustanawia podstawową zasadę, że tłumaczenie ustne należy zapewnić na etapie postępowania przygotowawczego oraz postępowania sądowego – tj. podczas przesłuchania przez policję, w trakcie rozprawy, wszelkich posiedzeń między rozprawami oraz procedury odwoławczej. Prawo to rozciąga się również na pomoc prawną przyznaną podejrzanemu, jeśli jego obrońca posługuje się językiem, którego podejrzany nie rozumie.Artykuł 3 – Prawo do tłumaczenia najważniejszych dokumentów17. W celu zagwarantowania rzetelnego postępowania podejrzany ma prawo do otrzymania tłumaczenia najważniejszych dokumentów. W wyroku Kamasinski przeciwko Austrii[11] ETPC orzekł, że prawo do tłumaczenia ustnego odnosi się do „dokumentów” oraz że pozwany musi mieć możliwość poznania toczącej się przeciwko niemu sprawy w stopniu wystarczającym do obrony[12]. Za najważniejsze dokumenty w postępowaniu karnym należy więc uznać zarzuty lub akt oskarżenia i wszelki związany z nim materiał dowodowy, taki jak zeznania najważniejszych świadków w celu umożliwienia szczegółowego zrozumienia „istoty i przyczynie skierowanego przeciwko niemu oskarżenia” zgodnie z art. 6 ust. 3 lit. a) EKPC. Należy również zapewnić tłumaczenie nakazu zatrzymania lub nakazu zastosowania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności oraz wyroku, co jest konieczne do umożliwienia wykonania prawa do odwołania (protokół 7 do EKPC, art. 2).Zgodnie z zasadami postępowania o wykonanie europejskiego nakazu aresztowania, należy przetłumaczyć europejski nakaz aresztowania.Artykuł 4 – Ponoszenie przez państwa członkowskie kosztów tłumaczeń ustnych i pisemnych18. Artykuł ten stanowi, że państwa członkowskie ponoszą koszty tłumaczeń pisemnych oraz ustnych. Prawo do bezpłatnego tłumaczenia ustnego, nawet w przypadku późniejszego skazania zostało ustalone w wyroku Luedicke, Belkacem i Koç przeciwko Niemcom [13].Artykuł 5 – Jakość tłumaczeń pisemnych i ustnych19. Artykuł ten ustanawia podstawowe wymogi dotyczące zagwarantowania jakości tłumaczenia ustnego i pisemnego. Zalecenia odnoszące się do tego zagadnienia można znaleźć w sprawozdaniu forum refleksji nad wielojęzycznością i kształceniem tłumaczy ustnych[14].Artykuł 6 - Klauzula o nienaruszaniu poziomu ochrony20. Celem tego artykułu jest zagwarantowanie, aby ustanowienie wspólnych minimalnych standardów zgodnie z niniejszą decyzją ramową nie skutkowało obniżeniem standardów w niektórych państwach członkowskich oraz zapewniało przestrzeganie standardów wyznaczonych przez EKPC. Państwa członkowskie mają całkowitą swobodę w zakresie ustanowienia standardów wyższych, niż określone w niniejszej decyzji ramowej.Artykuł 7 – Wdrażanie21. Artykuł ten stanowi, że państwa członkowskie muszą dokonać wdrożenia decyzji ramowej do dnia xx. xx. 20xx r. i w tym samym terminie przekazać tekst przepisów wdrażających do prawa krajowego Radzie oraz Komisji.Artykuł 8 – Sprawozdanie22. XX miesięcy po upływie terminu wdrożenia Komisja musi przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym dokona oceny w jakim zakresie państwa członkowskie podjęły konieczne działania w celu dostosowania się do niniejszej decyzji ramowej i do którego załączy, w razie konieczności, odpowiednie wnioski legislacyjne.Artykuł 9 – Wejście w życie23. Artykuł ten stanowi, że niniejsza decyzja ramowa wejdzie w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .5. Zasada pomocniczości24. Ponieważ państwa członkowskie samodzielnie nie mogą w zadowalającym stopniu osiągnąć celu proponowanego działania, a mianowicie zapewnić promowania wzajemnego zaufania, zasadnicze znaczenie ma osiągnięcie porozumienia w sprawie wspólnych minimalnych standardów, które będą stosowane na terenie całej Unii Europejskiej. W celu wspierania wzajemnego zaufania wniosek dokona zbliżenia najważniejszych przepisów proceduralnych obowiązujących w państwach członkowskich w odniesieniu do tłumaczenia pisemnego i ustnego w postępowaniu karnym. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.6. Zasada proporcjonalności25. Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ ogranicza się do minimum wymaganego dla osiągnięcia omawianych celów na poziomie unijnym i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla realizacji tych celów.2009/0101 (CNS)WniosekDECYZJA RAMOWA RADYw sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnymRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 1 lit. c),uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Unia Europejska postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej w Tampere z dnia 15 i 16 października 1999 r., a zwłaszcza ich pkt 33, zasada wzajemnego uznawania powinna stać się podwalinami współpracy sądowej zarówno w sprawach cywilnych, jak i karnych w obrębie Unii Europejskiej.(2) W dniu 29 listopada 2000 r. Rada, zgodnie z konkluzjami z posiedzenia w Tampere, przyjęła program środków mających na celu wprowadzenie w życie zasady wzajemnego uznawania w sprawach karnych[15]. We wprowadzeniu do tego programu stwierdza się, że wzajemne uznawanie „ma na celu wzmocnienie współpracy między państwami członkowskimi, ale także zwiększenie ochrony praw jednostki”.(3) Wdrożenie zasady wzajemnego uznawania decyzji w sprawach karnych zakłada, że państwa członkowskie mają wzajemne zaufanie do swoich systemów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych. Zakres wzajemnego uznawania w znacznym stopniu zależy od szeregu parametrów, w tym „mechanizmu zabezpieczenia praw […] podejrzanych”[16] oraz wspólnych minimalnych standardów niezbędnych dla ułatwienia stosowania zasady wzajemnego uznawania.(4) Zasada wzajemnego uznawania może skutecznie działać jedynie w duchu zaufania, gdy nie tylko organy sądowe, ale wszyscy uczestnicy procesu karnego postrzegają decyzje organów sądowych innego państwa członkowskiego jako równoważne z decyzjami sądów ich własnego państwa, co wymaga „nie tylko zaufania do tego, że przepisy partnera są właściwe, ale także ufności, że są one prawidłowo stosowane”[17].(5) Mimo że wszystkie państwa członkowskie są stronami europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) z doświadczenia wynika, że nie zawsze stanowi to o zapewnieniu wystarczającego zaufania do systemów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych innych państw członkowskich.(6) Art. 31 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej przewiduje „zapewnianie, w zakresie niezbędnym do usprawnienia [współpracy sądowej w sprawach karnych], zgodności norm stosowanych w Państwach Członkowskich”. Wspólne minimalne standardy powinny prowadzić do zwiększenia zaufania do systemów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych wszystkich państw członkowskich, co z kolei spowoduje wzrost skuteczności współpracy sądowej w klimacie wzajemnego zaufania.(7) Te wspólne standardy powinny być stosowane w dziedzinie tłumaczeń ustnych i pisemnych w postępowaniu karnym. W celu wzmocnienia koniecznego zaufania między państwami członkowskimi niniejsza decyzja ramowa przewiduje podstawowe wspólne standardy w odniesieniu do tłumaczeń ustnych i pisemnych w postępowaniu karnym w Unii Europejskiej, które stanowią odzwierciedlenie tradycji państw członkowskich w zakresie stosowania odpowiednich przepisów EKPC.(8) Prawo osób, które nie rozumieją języka postępowania, do korzystania z tłumaczenia ustnego i pisemnego zostało sformułowane w art. 5 i 6 EKPC w wykładni zawartej w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Przepisy niniejsze decyzji ramowej ułatwiają stosowanie tego prawa w praktyce.(9) Przepisy niniejszej decyzji ramowej powinny zagwarantować, aby prawa podejrzanych, którzy nie władają językiem postępowania ani go nie rozumieją, do zrozumienia przedstawionych im zarzutów i przebiegu postępowania w takim stopniu, aby móc korzystać ze swych praw, były chronione poprzez udzielenie darmowej i odpowiedniej pomocy językowej. Pomoc tę należy rozszerzyć również na stosunki między podejrzanym a obrońcą.(10) Odpowiedniej pomocy należy udzielić także podejrzanym cierpiącym na zaburzenia słuchu i mowy.(11) Obowiązek pieczy nad osobami podejrzanymi, które nie są w stanie rozumieć lub śledzić przebiegu postępowania leży u podstaw prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Prokuratura, organy ścigania oraz organy sądowe powinny w związku z tym zagwarantować, aby podejrzani, którzy znajdują się w sytuacji potencjalnie słabszej, byli w stanie skutecznie korzystać ze swoich praw. Wszystkie te organy powinny posiadać świadomość tej potencjalnie słabszej pozycji podejrzanych i podjąć odpowiednie kroki w celu zagwarantowania omawianych praw. Powinno to zawsze mieć miejsce, jeśli podejrzany jest nieletni lub cierpi z powodu niepełnosprawność, która wpływa na jego możliwość aktywnego uczestnictwa w postępowaniu.(12) Państwa członkowskie powinny zostać zobowiązane do zapewnienia szkoleń dla sędziów, obrońców i pozostałych pracowników sądowych w celu zagwarantowania wysokiej jakości tłumaczeń pisemnych i ustnych.(13) Niniejsza decyzja ramowa przestrzega praw podstawowych i jest w pełni zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności niniejsza decyzja ramowa ma na celu promowanie prawa do wolności, rzetelnego procesu sądowego oraz prawa do obrony.(14) W związku z tym, że państwa członkowskie działając jednostronnie nie mogą osiągnąć celu w postaci opracowania wspólnych minimalnych standardów, który może zostać osiągnięty jedynie na poziomie Unii, Rada może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną we wspomnianym art. 5, niniejsza decyzja ramowa nie wykracza poza zakres konieczny do osiągnięcia zamierzonego celu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:Artykuł 1 Zakres zastosowania1. Niniejsza decyzja ramowa ustanawia zasady dotyczące prawa do tłumaczenia ustnego i pisemnego w postępowaniu karnym oraz w trakcie postępowania służącego wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania.2. Prawa te mają zastosowanie wobec każdej osoby od momentu poinformowania jej przez właściwe władze państwa członkowskiego, że jest podejrzana o popełnienie przestępstwa, do momentu zakończenia postępowania („podejrzany”).Artykuł 2 Prawo do tłumaczenia ustnego1. W celu zagwarantowania rzetelności postępowania karnego państwa członkowskie zapewniają, aby podejrzanemu, który nie rozumie języka danego postępowania karnego ani w nim nie włada, zapewniono tłumaczenie ustne. Tłumaczenie zapewnia się w trakcie postępowania w trakcie postępowania przygotowawczego oraz sądowego, w tym w trakcie przesłuchiwania przez policję, wszystkich koniecznych spotkań między podejrzanym a obrońcą, w trakcie wszystkich rozpraw sądowych i wszelkich niezbędnych posiedzeń między rozprawami.2. Państwa członkowskie zapewniają, aby w koniecznych przypadkach zagwarantowano tłumaczenie ustne pomocy prawnej udzielanej podejrzanemu w trakcie postępowania karnego.3. Państwa członkowskie zapewniają ustanowienie procedur sprawdzających, czy podejrzany rozumie język postępowania karnego i nim włada.4. Państwa członkowskie gwarantują prawo zaskarżenia orzeczenia uznającego brak konieczności zapewnienia tłumaczenia ustnego.5. Prawo do bezpłatnego tłumaczenia ustnego obejmuje również pomoc osobom z upośledzeniem słuchu lub mowy.6. W odniesieniu do postępowania służącego wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania państwa członkowskie gwarantują, aby każdej osobie, której dotyczy takie postępowanie i która nie rozumie języka postępowania ani nim nie włada, zapewniono podczas takiego postępowania tłumaczenie ustne.Artykuł 3 Prawo do tłumaczenia pisemnego najważniejszych dokumentów1. W celu zagwarantowania rzetelności postępowania państwa członkowskie zapewniają, aby podejrzany, który nie rozumie języka danego postępowania karnego, otrzymał bezpłatne tłumaczenie wszystkich najważniejszych dokumentów związanych z postępowaniem.2. Najważniejsze dokumenty, które muszą zostać przetłumaczone, obejmują orzeczenie o zastosowaniu środka zapobiegawczego polegającego na pozbawieniu wolności, akt oskarżenia, najważniejsze dokumenty dowodowe oraz wyrok.3. Podejrzany lub obrońca może złożyć uzasadniony wniosek o przetłumaczenie pozostałych dokumentów, w tym także porady prawnej sporządzonej przez obrońcę na piśmie.4. Państwa członkowskie gwarantują prawo zaskarżenia orzeczenia odmawiającego tłumaczenia dokumentów, o których mowa w ust. 2.5. W odniesieniu do postępowania służącego wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania państwa członkowskie gwarantują, aby każda osoba, której dotyczy takie postępowanie i która nie rozumie języka, w którym sporządzono europejski nakaz aresztowania, otrzymała tłumaczenie tego dokumentu.Artykuł 4 Ponoszenie przez państwa członkowskie kosztów tłumaczeń ustnych i pisemnychPaństwa członkowskie ponoszą koszty tłumaczeń ustnych i pisemnych wynikających ze stosowania art. 2 i 3.Artykuł 5 Jakość tłumaczenia ustnego i pisemnego1. Tłumaczenie ustne oraz pisemne jest zapewniane w sposób gwarantujący podejrzanemu możliwość pełnego korzystania z przysługujących mu praw.2. Państwa członkowskie zapewniają szkolenia dla sędziów, obrońców i pozostałego personelu sądowego w celu zagwarantowania, iż zadbają oni, aby podejrzany rozumiał przebieg postępowania.Artykuł 6 Klauzula o nienaruszaniu poziomu ochronyŻaden z przepisów niniejszej decyzji ramowej nie może być rozumiany jako ograniczający lub wyłączający prawa i proceduralne gwarancje zapewnione przez europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności lub prawo któregokolwiek państwa członkowskiego, które zapewnia wyższy poziom ochrony.Artykuł 7 WdrażanieNajpóźniej do dnia …….. r.[18] państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej decyzji ramowej.Do tego samego dnia państwa członkowskie przekazują Radzie i Komisji tekst przepisów wdrażających do prawa krajowego zobowiązania nałożone na nie na podstawie niniejszej decyzji ramowej.Artykuł 8 SprawozdanieDo dnia ………. r. [19]Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające, w jakim stopniu państwa członkowskie podjęły środki niezbędne do zastosowania się do niniejszej decyzji ramowej, załączając do niego w razie potrzeby wnioski legislacyjne.Artykuł 9 Wejście w życieNiniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] 15 i 16 października 1999 r.[2] Pkt 33.[3] COM(2000) 495 z 29.7.2000 r.[4] Dz.U. C 12 z 15.1.2001, s. 10.[5] 28 listopada 1989 r., seria A, nr 29. „46. Trybunał uważa więc, że zwykłe znaczenie terminu […] „bezpłatny” w art. 6 ust. 3 lit. e) […] potwierdzone jest przez przedmiot i cel art. 6. Trybunał stwierdza, że prawo chronione przez art. 6 ust. 3 lit. e) pociąga za sobą, w odniesieniu do każdej osoby, która nie włada językiem używanym w sądzie lub go nie rozumie, prawo do bezpłatnej pomocy tłumacza ustnego bez późniejszej konieczności zwrotu poniesionych w tym zakresie kosztów.”[6] 19 grudnia 1989 r., seria A, nr 168.[7] 19 grudnia 1989 r., (skarga nr 10964/84) [1989] ETPC 23.[8] „41. […] Włoskie organy sądowe powinny były podjąć kroki w celu dostosowania się i zapewnienia przestrzegania wymogów art. 6 ust. 3 lit. a), chyba że były w stanie udowodnić, że skarżący miał w rzeczywistości znajomość włoskiego wystarczającą, aby zrozumieć znaczenie doręczonego mu listu zawierającego opis wniesionych przeciwko niemu zarzutów. Dowód na to nie wynika z dokumentów w aktach sprawy, ani zeznań świadków przesłuchanych w dniu 23 kwietnia 1989 r. W tym punkcie nastąpiło więc naruszenie art. 6 ust. 3 lit a)”.[9] 24 września 2002 r.– skarga nr 3277/96.[10] http://ec.europa.eu/commission_barroso/orban/docs/FinalL_Reflection_Forum_Report_en.pdf .[11] 19 grudnia 1989 r., seria A, nr 168.[12] “74. Prawo […] do bezpłatnej pomocy tłumacza odnosi się nie tylko do oświadczeń ustnych w trakcie rozprawy, ale także do dokumentów i postępowania przygotowawczego. Art. 6 ust. 3 lit e) oznacza, że »oskarżony o popełnienie czynu zagrożonego karą«, który nie rozumie języka używanego w sądzie, ani nim nie włada, ma prawo do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza w zakresie tłumaczenia pisemnego lub tłumaczenia ustnego wszystkich dokumentów i oświadczeń w skierowanym przeciwko niemu postępowaniu, które umożliwiają tej osobie rozumienie lub porozumiewanie się w języku sądu w celu korzystania z prawa do sprawiedliwego procesu sądowego. […] Niemniej ust. 3 lit e) nie posuwa się do ustanowienia wymogu pisemnego tłumaczenia wszystkich elementów dowodowych na piśmie lub oficjalnych dokumentów procesowych. Pomoc tłumacza powinna umożliwić podejrzanemu zapoznanie się ze sprawą oraz obronę, przede wszystkim poprzez umożliwienie mu przedstawienia sądowi swojej wersji wydarzeń. Aby zapewnić praktyczne i skuteczne stosowanie ust. 3 lit e) obowiązek nałożony na organy sądowe nie ogranicza się jedynie do wyznaczenia tłumacza, ale jeśli wymagają tego szczególne okoliczności, może on także w szerokim rozumieniu oznaczać kontrolę jakości zapewnionego tłumaczenia (zob. wyrok w sprawie Artico )”.[13] „46. Trybunał uważa więc, że zwykłe znaczenie terminu […] „bezpłatny” w art. 6 ust. 3 lit. e) […] potwierdzone jest przez przedmiot i cel art. 6. Trybunał stwierdza, że prawo chronione przez art. 6 ust. 3 lit. e) pociąga za sobą, w odniesieniu do każdej osoby, która nie włada językiem używanym w sądzie lub go nie rozumie, prawo do bezpłatnej pomocy tłumacza ustnego bez późniejszej konieczności zwrotu poniesionych w tym zakresie kosztów.”[14] Zob. przypis 10.[15] Dz.U. C 12 z 15.1.2001, s. 10.[16] Dz.U. C 12 z 15.1.2001, s. 10.[17] COM(2000) 495, 26.7.2000, s. 4.[18] 24 miesięcy od daty publikacji niniejszej decyzji ramowej w Dzienniku Urzędowym .[19] 36 miesięcy od daty publikacji niniejszej decyzji ramowej w Dzienniku Urzędowym .


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.5.2017
            COM(2017) 216 final
            2017/0093(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO) i uchylająca decyzję 14405/12

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Decyzją Rady 2012/130/UE
                  1
                Unia zatwierdziła Konwencję w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi („konwencja SPRFMO”), na podstawie której utworzono Regionalną Organizację ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO). W ramach SPRFMO Komisja Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku („Komisja SPRFMO”) jest odpowiedzialna za przyjmowanie środków mających na celu zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów połowowych na obszarze objętym konwencją SPRFMO i do ochrony ekosystemów morskich, w których te zasoby występują. Środki takie mogą stać się wiążące dla Unii.

               Obecnie trwają uzgodnienia na temat stanowiska, jakie zgodnie z zasadą dwuetapowego podejścia należy zająć w imieniu Unii na forum regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO). Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej, przy czym podlega ono następnie dostosowaniu na potrzeby każdego dorocznego posiedzenia za pomocą nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               W odniesieniu do SPRFMO w decyzji Rady 14405/12 z dnia 5 października 2012 r. przewidziano dokonanie przeglądu stanowiska Unii przed dorocznym posiedzeniem w 2017 r. W związku z powyższym celem niniejszego wniosku jest ustalenie stanowiska Unii w SPRFMO na lata 2017–2021, a tym samym zastąpienie decyzji Rady 14405/12 z dnia 5 października 2012 r. obejmującej lata 2012–2016.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Celem tej zmiany jest włączenie zasad i kierunków działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) ustanowionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  2
                z uwzględnieniem celów komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  3
               . Ponadto stanowisko Unii zostało dostosowane do traktatu lizbońskiego.

               Podobnie jak w przypadku aktualnego stanowiska, w kolejnym stanowisku zawarto ogólne zasady i kierunki działania, uwzględnia ono jednak w miarę możliwości specyfikę SPRFMO. Ponadto na wniosek państw członkowskich włączono standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               nie dotyczy

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Poniższa decyzja została podjęta w oparciu o Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w powiązaniu z art. 218 ust. 9, który przewiduje, że Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje decyzję ustalającą stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne. Ma to zastosowanie do stanowiska, które Komisja ma zająć w imieniu Unii na forum SPRFMO.

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną ustanowienia zasad, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Poniższa decyzja zastępuje decyzję Rady 14405/12 obejmującą lata 2012–2016 i obejmuje lata 2017–2021.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               nie dotyczy

               •Proporcjonalność

               nie dotyczy

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w regionalnych organizacjach ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), w przypadku gdy mają one przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ich ramy instytucjonalne, musi zostać przyjęte decyzją Rady na wniosek Komisji.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               nie dotyczy

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               nie dotyczy

               •Ocena skutków

               nie dotyczy

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               nie dotyczy

               •Prawa podstawowe

               nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  nie dotyczy

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  nie dotyczy

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  nie dotyczy

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  nie dotyczy

               2017/0093 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO) i uchylająca decyzję 14405/12

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 38 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z jego art. 39 ust. 1 lit. d) stanowi, że jednym z celów wspólnej polityki rybołówstwa jest zagwarantowanie bezpieczeństwa dostaw.

               (2)Art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  4
                stanowi, że Wspólna Polityka Rybołówstwa (WPRyb) zapewnia, aby działalność połowowa i w zakresie akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. W rozporządzeniu zapisano również, że WPRyb stosuje wobec zarządzania rybołówstwem podejście ostrożnościowe i ma na celu zapewnienie, aby eksploatacja żywych zasobów morza odbudowywała i zachowywała populacje poławianych gatunków powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi również, że Unia dąży do stosowania środków zarządzania i ochrony opartych na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, do propagowania metod połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, do unikania i ograniczenia w miarę możliwości przypadkowych połowów, do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne oraz do stopniowego wyeliminowania odrzutów. Ponadto art. 28 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 przewiduje wyraźnie, że zasady te są stosowane przez Unię w ramach polityki zewnętrznej.

               (3)Decyzją Rady 2012/130/UE
                  5
                Unia przyjęła Konwencję w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi („konwencja SPRFMO”), na podstawie której utworzono Regionalną Organizację ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO). W ramach SPRFMO Komisja Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku („Komisja SPRFMO”) jest odpowiedzialna za przyjmowanie środków mających na celu zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów połowowych poprzez stosowanie podejścia ostrożnościowego i podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, a poprzez takie działanie do ochrony ekosystemów morskich, w których te zasoby występują. Odnośne środki stają się wiążące dla Unii.

               (4)W dniu 5 października 2012 r. Rada przyjęła decyzję 14405/12 w sprawie ustalenia stanowiska Unii, które ma zostać przyjęte w ramach Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO).

               (5)Decyzja 14405/12 stanowi, że przyjęte stanowisko podlega przeglądowi najpóźniej do dnia corocznego posiedzenia Komisji SPRFMO w 2017 r. Należy zatem uchylić decyzję 14405/12 i zastąpić ją nową decyzją.

               (6)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach połowowych w obszarze konwencji SPRFMO oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska Unii, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje statystyczne, biologiczne i inne przedstawione przed dorocznym posiedzeniem Komisji SPRFMO lub w jego trakcie, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii.

               (7)Zgodnie z art. 218 i art. 3 ust. 1 TFUE Komisja reprezentuje UE na corocznym posiedzeniu Komisji SPRFMO. Niniejsza decyzja jest skierowana do Komisji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie Unia Europejska ma zająć na dorocznym posiedzeniu Komisji SPRFMO w przypadku gdy organ ten ma przyjąć decyzje mające skutki prawne, jest określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na dorocznym posiedzeniu Komisji SPRFMO, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i w stosownych przypadkach modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznego posiedzenia Komisji SPRFMO w 2022 r.

               Artykuł 4

               Decyzja 14405/12 traci moc.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 67 z 6.3.2012, s. 1.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (3)
                  COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (5)

                        Decyzja Rady 2012/130/UE z dnia 3 października 2011 r. w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi (Dz.U. L 67 z 6.3.2012, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.5.2017
            COM(2017) 216 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącegoDECYZJI RADY
            określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO) i uchylającej decyzję 14405/1

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko Unii na forum Komisji Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku

               (1)Zasady

               W ramach SPRFMO Unia Europejska:

               a)
                     zapewnia, aby środki przyjęte przez SPRFMO były zgodne z celami i zasadami Unii realizowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz z celami dotyczącymi maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonymi w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, a także wspiera wdrażanie opartego na ekosystemie podejścia do zarządzania rybołówstwem, oraz dąży do tego, aby ograniczyć wpływ działalności połowowej na środowisko, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać oraz stopniowo wyeliminować odrzuty, a także zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b)
                     zapewnia zgodność środków przyjętych w ramach SPRFMO z celami konwencji SPRFMO;

               c)
                     gwarantuje zgodność środków podejmowanych przez SPRFMO z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, porozumienia ONZ w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa o środkach stosowanych przez państwo portu z 2009 r.;

               d)
                     propaguje spójność stanowisk na forach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem oraz, w stosownych przypadkach, z regionalnymi konwencjami morskimi w tym samym obszarze;

               e)
                     dąży do osiągnięcia synergii z prowadzoną przez siebie polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z innymi politykami zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności oraz innych dziedzin;

               f)
                     zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g)
                     działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  1
               ;

               h)
                     dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze objętym konwencją, w oparciu o takie same zasady i normy, jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania rezolucji i zaleceń.

               (2)Kierunki

               W stosownych przypadkach Unia Europejska stara się wspierać podejmowanie przez SPRFMO następujących działań:

               a)
                     zastosowanie środków ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych w obszarze objętym konwencją SPRFMO w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, w tym poprzez regulacje prawne dotyczące całkowitych dopuszczalnych połowów i kwot lub nakładu połowowego gatunków objętych uregulowaniami SPRFMO, które pozwoliłyby osiągnąć lub utrzymać produkcję na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu w oparciu o zasadę odłowu w sposób progresywny i narastający najpóźniej do 2020 r.;

               b)
                     w razie konieczności zastosowanie szczególnych środków w odniesieniu do stad ryb zagrożonych z powodu przełowienia w celu utrzymania nakładu połowowego na poziomie zgodnym z dostępnymi uprawnieniami do połowów oraz środków uzupełniających dotyczących stad głębokowodnych jako zasobów szczególnie narażonych na przełowienie;

               c)
                     zastosowanie środków mających na celu intensyfikację gromadzenia danych naukowych dotyczących zasobów rybnych i zacieśnienie współpracy między sektorem i naukowcami;

               d)
                     zastosowanie środków mających na celu zapobieganie, powstrzymywanie i eliminowanie nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów na obszarze objętym konwencją SPRFMO, w tym prowadzenie wykazu statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy i wdrażanie środków stosowanych przez państwo portu;

               e)
                     zastosowanie środków monitorowania, kontroli i nadzoru w obszarze objętym konwencją SPRFMO w celu zapewnienia skuteczności kontroli i zgodności ze środkami przyjętymi w ramach SPRFMO, w tym wdrożenie systemu monitorowania statków SPRFMO;

               f)
                     zastosowanie środków mających na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na morską różnorodność biologiczną z uwzględnieniem ptaków morskich oraz środków ochronnych w odniesieniu do wrażliwych ekosystemów morskich w obszarze objętym konwencją SPRFMO (w tym środków umożliwiających identyfikację nowych potencjalnych wrażliwych ekosystemów morskich), zgodnie z rezolucjami Zgromadzenia Ogólnego NZ; a także środków, których celem jest zapobieżenie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczenie, zwłaszcza w odniesieniu do gatunków ekologicznie pokrewnych, oraz stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               g)
                     zastosowanie środków mających na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

               h)
                     opracowanie wspólnego podejścia wraz z innymi regionalnymi organizacjami zarządzania rybołówstwem, w szczególności zaangażowanymi w zarządzanie rybołówstwem w ramach SPRFMO;

               i)
                     przyczynienie się do ustanowienia programu obecności obserwatorów poprzez opracowanie i wniesienie wkładu w projekt odpowiedniego systemu obserwacji;

               j)
                     wspieranie przeprowadzania regularnych przeglądów pod kątem oceny wyników działalności SPRFMO w odpowiednim czasie oraz wdrażania jej zaleceń;

               k)
                     zastosowanie środków mających na celu zapewnienie w perspektywie średniookresowej bardziej zrównoważonej redystrybucji środków budżetowych SPRFMO;

               l)
                     zastosowanie dodatkowych środków technicznych w oparciu o opinie organów pomocniczych SPRFMO.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć

               na dorocznym posiedzeniu Komisji Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku

               Przed każdym dorocznym posiedzeniem Komisji SPRFMO należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze statystyczne, biologiczne i inne istotne informacje przekazane Komisji Europejskiej, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja Europejska przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym dorocznym posiedzeniem Komisji SPRFMO pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska.

               Jeżeli podczas kolejnych posiedzeń, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym.

                     (1)
                  Por. dokument 7086/12 PECHE 66.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 5.10.2017
            COM(2017) 582 final
            2017/0253(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG(Działanie przygotowawcze Unii w zakresie badań nad obronnością)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Celem projektu decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) jest zmiana protokołu 31 do Porozumienia EOG w celu rozszerzenia współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG, tak aby uwzględnić udział państw EOG–EFTA w działaniu przygotowawczym Unii w zakresie badań nad obronnością (dalej „działanie przygotowawcze”). Z uwagi na fakt, że Liechtenstein i Islandia nie wyraziły zainteresowania uczestnictwem w tym działaniu przygotowawczym, projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG dotyczy zatem jedynie Norwegii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Art. 78 Porozumienia EOG stanowi, że umawiające się strony wzmacniają i poszerzają współpracę w ramach działań UE w dziedzinie badań i rozwoju technologii. Komisja finansuje obecnie za pośrednictwem programu „Horyzont 2020” wyłącznie badania i rozwój cywilne lub podwójnego zastosowania i jest zdania, że działanie przygotowawcze jest ważnym narzędziem sprawdzenia wartości dodanej badań w dziedzinie obronności finansowanych z budżetu UE.

               Z uwagi na to, że Norwegia zawarła porozumienie administracyjne z Europejską Agencją Obrony, a powiązana dyrektywa w sprawie zamówień w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa (2009/81/WE), która ma zapewnić rzeczywistą konkurencję i równe traktowanie w tej dziedzinie, została włączona do Porozumienia EOG już w 2014 r., udział Norwegii w działaniu przygotowawczym jest zgodny z przepisami obowiązującymi w tym obszarze polityki.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Wspólne badania naukowe w dziedzinie obrony służące opracowaniu nowatorskich technologii, produktów i usług mają kluczowe znaczenie dla utrzymania długoterminowej konkurencyjności sektora obrony, a w rezultacie zachowania strategicznej autonomii Europy. Współpraca z Norwegią umożliwiłaby zwiększenie wysiłków UE w tej dziedzinie.

               Komisja uznaje, że działanie przygotowawcze jest częścią jej strategii politycznych w zakresie rynku wewnętrznego, przemysłu i badań naukowych. Dalsze zacieśnianie współpracy w tej dziedzinie jest zatem zgodne z celami Porozumienia EOG.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawą prawną jest art. 54 ust. 2 lit. b), art. 84 ust. 2 i art. 124 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002
                  1
               , w związku z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  2
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG, przewidującym, że stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               Komisja we współpracy z ESDZ przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. Komisja ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić stanowisko UE Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

               Państwa członkowskie nie mogą w sposób wystarczający osiągnąć celu niniejszego wniosku, jakim jest ustanowienie współpracy z państwami EOG–EFTA w dziedzinie badań nad obronnością przez ich udział w działaniu przygotowawczym finansowanym z budżetu UE, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

               Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu – wzmacnia i poszerza współpracę w ramach działań UE w dziedzinie badań i rozwoju technologii.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej oraz ocena skutków

               W 2013 r. Komisja rozważyła rozpoczęcie działania przygotowawczego
                  3
                w zakresie badań nad obronnością w celu wspierania bardziej konkurencyjnego i wydajnego sektora obronności i bezpieczeństwa
                  4
               . Parlament Europejski
                  5
                i Rada
                  6
                z zadowoleniem przyjęły tę inicjatywę i zwróciły się do Komisji o opracowanie wniosku mającego na celu wdrożenie działania przygotowawczego. W 2015 r. Rada Europejska
                  7
                podkreśliła potrzebę zapewnienia odpowiedniego finansowania działania przygotowawczego, otwierając drogę dla przyszłego programu w dziedzinie badań i technologii obronnych
                  8
               .

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Norwegia wnosi wkład finansowy do linii budżetowej 02 04 77 03: „Działanie przygotowawcze — Badania nad obronnością”. Spodziewany wkład Norwegii na 2017 r. wyniesie: 585 000 EUR.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Zgodnie z unijną polityką budżetową jakiekolwiek uczestnictwo w działaniach UE może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy wpłacony zostanie odpowiedni wkład finansowy. Płatność może jednak nastąpić dopiero po przyjęciu niniejszego projektu decyzji Rady oraz przedstawieniu państwom EOG–EFTA wezwania UE do wniesienia środków ustanowionego przez Komisję Europejską.

               W związku z tym, w celu uzupełnienia luki w finansowaniu w okresie między przyjęciem decyzji Komisji w sprawie finansowania działania przygotowawczego w zakresie badań nad obronnością i wykorzystania kosztów jednostkowych na rok 2017 w dniu 11 kwietnia 2017 r. a otrzymaniem odpowiedniej płatności, projekt decyzji Wspólnego Komitetu stosuje się z mocą wsteczną od dnia 11 kwietnia 2017 r. Instytucjom, przedsiębiorstwom, organizacjom i obywatelom Norwegii powinno zatem przysługiwać prawo do udziału w działalności, która rozpoczyna się przed wejściem w życie niniejszej decyzji Wspólnego Komitetu EOG. Koszty związane z ich udziałem w takiej działalności, której realizacja rozpoczyna się po dniu 11 kwietnia 2017 r., należy uznać za kwalifikowalne na takich samych zasadach jak koszty poniesione przez instytucje, przedsiębiorstwa, organizacje i obywateli państw członkowskich UE, o ile niniejsza decyzja wejdzie w życie przed zakończeniem odnośnego działania przygotowawczego.

               Stosowanie z mocą wsteczną nie ma wpływu na prawa i obowiązki zainteresowanych podmiotów i nie narusza zasady uzasadnionych oczekiwań.

               Ponadto, zgodnie z art. 1 ust. 8 protokołu 32 do Porozumienia EOG, do dnia 10 lipca należy przyjąć decyzję Wspólnego Komitetu EOG ustanawiającą udział państwa EOG–EFTA w działaniu ujętym w załączniku do budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczącym EOG. W przeciwnym razie współpraca zostaje odroczona do następnego roku, chyba że uzgodniono inaczej.

               Z uwagi na znaczenie rozpoczęcia współpracy od początku działania przygotowawczego, załączona decyzja Wspólnego Komitetu EOG przewiduje, iż współpraca ma rozpocząć się od dnia 11 kwietnia 2017 r., nawet jeśli niniejsza decyzja Wspólnego Komitetu EOG zostanie przyjęta po dniu 10 lipca 2017 r.

               2017/0253 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG

                  (Działanie przygotowawcze Unii w zakresie badań nad obronnością)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  9
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002
                  10
               , w szczególności jego art. 54 ust. 2 lit. b), art. 84 ust. 2 i art. 124,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  11
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG (zwanego dalej „protokołem 31”).

               (3)Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG, tak aby uwzględnić udział państw EFTA w działaniu przygotowawczym Unii w zakresie badań nad obronnością, które jest finansowane z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

               (5)Właściwe jest, aby udział państw EFTA w działalności związanej z tym działaniem przygotowawczym i finansowanej z linii budżetowej 02 04 77 03 rozpoczął się od dnia 11 kwietnia 2017 r., nawet jeżeli załączona decyzja Wspólnego Komitetu EOG jest przyjęta lub spełnienie wymogów konstytucyjnych dotyczących niniejszej decyzji, o ile takie istnieją, zgłoszono po dniu 10 lipca 2017 r.

               (6)Instytucjom, przedsiębiorstwom, organizacjom i obywatelom państw EFTA powinno przysługiwać prawo do udziału w działalności, która rozpoczyna się przed wejściem w życie niniejszej decyzji. Koszty związane z ich udziałem w takiej działalności, której realizacja rozpoczyna się po dniu 11 kwietnia 2017 r., należy uznać za kwalifikowalne na takich samych zasadach jak koszty poniesione przez instytucje, przedsiębiorstwa, organizacje i obywateli państw członkowskich UE, o ile załączona decyzja Wspólnego Komitetu EOG wejdzie w życie przez zakończeniem odnośnego działania przygotowawczego.

               (7)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić realizację rozszerzonej współpracy od dnia 11 kwietnia 2017 r.

               (8)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6-8.

                     (3)
                  Działanie przygotowawcze w rozumieniu art. 54 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

                     (4)
                  COM(2013) 542: W kierunku bardziej konkurencyjnego i wydajnego sektora obronności i bezpieczeństwa.

                     (5)
                  Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie europejskiej bazy technologiczno-przemysłowej sektora obronnego (2013/2125(INI)).

                     (6)
                  Konkluzje Rady Europejskiej z 19–20 grudnia 2013 r. (EUCO 217/13).

                     (7)
                  Konkluzje Rady Europejskiej z 25-26 czerwca 2015 r. (EUCO 22/15).

                     (8)
                  Europejska Agencja Obrony określa „badania i technologie” jako badania w dziedzinie obronności kształtujące się pomiędzy poziomem 1 i 6 gotowości technologicznej.

                     (9)
                  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6-8.

                     (10)
                  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

                     (11)
                  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 5.10.2017
            COM(2017) 582 final
            ZAŁĄCZNIK
            downiosku dotyczącego decyzji Radyw sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG(Działanie przygotowawcze Unii w zakresie badań nad obronnością)

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2017

                  z dnia [...] r.

                  zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG
                  w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG, tak aby uwzględnić udział państw EFTA w działaniu przygotowawczym Unii w zakresie badań nad obronnością, które jest finansowane z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

               (2)Właściwe jest, aby udział państw EFTA w działalności związanej z tym działaniem przygotowawczym i finansowanej z linii budżetowej 02 04 77 03 rozpoczął się od dnia 11 kwietnia 2017 r., nawet jeżeli niniejsza decyzja jest przyjmowana lub spełnienie wymogów konstytucyjnych dotyczących niniejszej decyzji, o ile takie istnieją, zgłoszono po dniu 10 lipca 2017 r.

               (3)Instytucjom, przedsiębiorstwom, organizacjom i obywatelom państw EFTA powinno przysługiwać prawo do udziału w działalności, która rozpoczyna się przed wejściem w życie niniejszej decyzji. Koszty związane z ich udziałem w takiej działalności, której realizacja rozpoczyna się po dniu 11 kwietnia 2017 r., należy uznać za kwalifikowalne na takich samych zasadach jak koszty poniesione przez instytucje, przedsiębiorstwa, organizacje i obywateli państw członkowskich UE, o ile niniejsza decyzja wejdzie w życie przed zakończeniem odnośnego działania przygotowawczego.

               (4)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić realizację rozszerzonej współpracy od dnia 11 kwietnia 2017 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 1 protokołu 31 do Porozumienia EOG dodaje się ustęp w brzmieniu:

               „13.a)Począwszy od dnia 11 kwietnia 2017 r. państwa EFTA uczestniczą w działalności Unii związanej z następującą linią budżetową włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017:

               -linia budżetowa 02 04 77 03: »Działanie przygotowawcze — Badania nad obronnością«.

               b)Państwa EFTA wspierają finansowo działalność określoną w lit. a) zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Porozumienia.

               c)Koszty poniesione przez instytucje, przedsiębiorstwa, organizacje i obywateli państw EFTA z związku z ich udziałem w działalności, o której mowa w lit. a) i której realizacja rozpoczyna się po dniu 11 kwietnia 2017 r., uznaje się za kwalifikowalne od początku działania na takich samych warunkach jak koszty poniesione przez instytucje, przedsiębiorstwa, organizacje i obywateli państw członkowskich UE i zgodnie z odpowiednią umową o udzielenie dotacji lub decyzją o udzieleniu dotacji, pod warunkiem że ta decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr .../2017 z dnia ... r. [niniejsza decyzja] wejdzie w życie przed końcem działania przygotowawczego.

               d)Islandia i Liechtenstein nie uczestniczą w tym działaniu przygotowawczym i nie wnoszą wkładu finansowego do działalności, o której mowa w lit. a).”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG*.

                  1Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2017 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli, dnia ... r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

                     (1)
                  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]

    ---documentbreak--- NA ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 5.10.2017
            COM(2017) 582 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            decyzji nr  …/… zmieniającej
            protokół 31 do Porozumienia EOG w celu rozszerzenia współpracy umawiających się stron, tak aby uwzględnić udział państw EFTA w działaniu przygotowawczym Unii w zakresie badań nad obronnością

               Deklaracja państw EFTA

               Niniejsza decyzja rozszerza współpracę umawiających się stron, tak aby uwzględnić udział państw EFTA w działaniu przygotowawczym Unii w zakresie badań nad obronnością. Państwa EFTA przyjmują do wiadomości, że kwestie obronności nie są objęte zakresem Porozumienia EOG, a zatem przyjęcie niniejszej decyzji nie rozszerza zakresu Porozumienia EOG w celu włączenia do niego kwestii obronności wykraczających poza udział państw EFTA w tym działaniu przygotowawczym. Państwa EFTA podkreślają również, że Islandia i Liechtenstein nie uczestniczą w tym działaniu przygotowawczym ani nie wnoszą wkładu finansowego w to działanie.