				|

		52011PC0425

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa /* KOM/2011/0425 wersja ostateczna - 2011/0195 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
·      Kontekst ogólny
W 2009 r. Komisja przeanalizowała
funkcjonowanie wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) w oparciu o
zieloną księgę w sprawie reformy wspólnej polityki
rybołówstwa[1].
Komisja doszła do wniosku, że mimo postępów poczynionych od
czasu reformy z 2002 r. cel, jakim było zrównoważone zarządzanie
rybołówstwem we wszystkich wymiarach (środowiskowym, gospodarczym i
społecznym), nie został osiągnięty, a w zielonej
księdze wskazano szereg strukturalnych niedociągnięć obecnej
WPRyb. Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej poparły ten wniosek.
Liczne wypowiedzi w trakcie debaty publicznej,
prowadzonej od kwietnia 2009 r. do listopada 2010 r., oraz szczegółowe
analizy i oceny również potwierdziły ogólną ocenę
zawartą w zielonej księdze i pozwoliły określić
słabe strony systemu, które powinny być przedmiotem reformy.
·      Podstawa i cele wniosku
Wspólna polityka rybołówstwa wymaga
zasadniczej reformy poprzez uchylenie obecnego rozporządzenia Rady (WE) nr
2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej
eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki
rybołówstwa i zastąpienie go w dniu 1 stycznia 2013 r. nową
WPRyb przyjętą przez Parlament Europejski i Radę na podstawie
niniejszego wniosku.
Główne problemy WPRyb to:
–
nieukierunkowanie celów na zrównoważony rozwój
środowiskowy, gospodarczy i społeczny;
–
niedopuszczalnie wysokie poziomy odrzutów;
–
nadmierna zdolność połowowa floty,
przełowienie, całkowity dopuszczalny połów (TAC), który jest
określony na zbyt wysokim poziomie, oraz niski poziom przestrzegania
przepisów doprowadziły do nadmiernej eksploatacji ogromnej
większości unijnych stad;
–
niska rentowność i niska
odporność na zmiany gospodarcze w przypadku znacznej liczby flot;
–
niedostateczne włączenie problematyki
ochrony środowiska do polityki;
–
brak wiarygodnych danych do oceny wszystkich stad i
flot;
–
znaczne publiczne wsparcie finansowe na rzecz
rybołówstwa, które nie przyczynia się do osiągania celów WPRyb;
–
niska atrakcyjność działalności
połowowej i pogarszająca się sytuacja niektórych
społeczności stref przybrzeżnych zależnych od połowów;
–
odgórne zarządzanie w skali mikro na poziomie
Unii, brak elastyczności i niedostosowywanie się do warunków
lokalnych i regionalnych;
–
niedostateczny rozwój akwakultury w Unii;
–
prawodawstwo i zarządzanie są kosztowne i
niezwykle złożone, co sprzyja nieprzestrzeganiu przepisów;
–
polityka handlowa w obliczu wyzwania, jakim jest
globalizacja i większa współzależność.
Niniejszy wniosek dotyczący nowego
rozporządzenia podstawowego jest uzasadniony, ponieważ istnieje
konieczność:
–
sprecyzowania celów WPRyb;
–
zwiększenia spójności pomiędzy
inicjatywami politycznymi objętymi WPRyb;
–
lepszej ochrony żywych zasobów morza, w
szczególności w wieloletnich planach dotyczących zarządzania
rybołówstwem i niedopuszczania do odrzutów;
–
wspierania polityki dotyczącej ekosystemów i
środowiska w ramach WPRyb;
–
zapewnienia regionalizacji środków według
podejścia opartego na basenach morskich w ramach filaru ochrony zasobów;
–
ulepszenia gromadzenia danych i doradztwa naukowego
w celu zapewnienia bazy wiedzy na temat polityki ochrony zasobów;
–
pełnego włączenia polityki
zewnętrznej do WPRyb;
–
promowania rozwoju akwakultury;
–
reformy wspólnej polityki rynku WPRyb;
–
zapewnienia do 2014 r. ram prawnych dla nowego
instrumentu finansowego wspierającego cele WPRyb i strategii „Europa 2020”;
–
dalszego zwiększania i optymalizacji
zaangażowania zainteresowanych stron;
–
włączenia niedawno przyjętego nowego
systemu kontroli do WPRyb.
Celem ogólnym wniosku jest zagwarantowanie
działalności połowowej i działalności w zakresie
akwakultury, które zapewnią długoterminowe zrównoważone warunki
środowiskowe i przyczynią się do bezpieczeństwa dostaw
żywności. Polityka powinna być ukierunkowana na
eksploatację żywych zasobów morza, która odbudowuje i zachowuje
zasoby rybne na poziomach umożliwiających uzyskanie maksymalnego
podtrzymywalnego połowu, najpóźniej w 2015 r. WPRyb powinna
stosować podejście ostrożnościowe i podejście
ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem.
Wraz z niniejszym wnioskiem Komisja przyjmie
ogólny komunikat w sprawie przyszłej wspólnej polityki rybołówstwa,
wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji
rynków produktów rybołówstwa i akwakultury, komunikat w sprawie
zewnętrznego wymiaru WPRyb oraz sprawozdanie dotyczące
określonych części rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z
dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji
zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa.
·      Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z
dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji
zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa stanowi
obecne ogólne ramy regulacyjne WPRyb. Niniejszy wniosek powinien
zastąpić to rozporządzenie.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 z
dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania
zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony
niedojrzałych organizmów morskich[2].
Rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z
dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów
rybołówstwa i akwakultury[3].
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/2005 z
dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach
Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie
środków technicznych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1434/98
i uchylające rozporządzenie (WE) nr 88/98[4].
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1198/2006 z
dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego[5].
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1967/2006 z
dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie środków zarządzania
zrównoważoną eksploatacją zasobów rybołówstwa Morza
Śródziemnego, zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i
uchylające rozporządzenie (WE) nr 1626/94[6].
Rozporządzenie Rady (WE) nr 199/2008 z
dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowych ram gromadzenia
danych, zarządzania nimi i ich wykorzystywania w sektorze rybołówstwa
oraz w sprawie wspierania doradztwa naukowego w zakresie wspólnej polityki
rybołówstwa[7].
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 z
dnia 29 września 2008 r. ustanawiające wspólnotowy system
zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz
ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG)
nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające
rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999[8].
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z
dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu
zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa,
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr
811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006,
(WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE)
nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94
oraz (WE) nr 1966/2006[9].
Decyzja Rady (WE) nr 2004/585 z dnia 19 lipca 2004 r. ustanawiająca Regionalne Komitety Doradcze w ramach Wspólnej
Polityki Rybołówstwa[10].
·      Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii
Wniosek i jego cele są spójne z
pozostałymi obszarami polityki unijnej, w szczególności polityką
ochrony środowiska, społeczną, regionalną, polityką
rozwoju, polityką rolną, polityką rynkową i handlową,
finansową, polityką w zakresie badań i innowacji, polityką
zdrowotną i ochrony konsumentów oraz ich celami.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI I OCENY SKUTKÓW
·
Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Metody konsultacji, główne sektory
objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów
Konsultacje dotyczące reformy, prowadzone
w 2009 i 2010 r. w postaci odpowiedzi dostarczanych przez Internet i licznych
rozmów z zainteresowanymi stronami, ujawniły ogólne poparcie dla reformy.
Swoje opinie na temat zielonej księgi przekazały również
Parlament Europejski, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet
Regionów. Rada Unii Europejskiej kilkakrotnie omawiała temat reformy.
Konsultacja społeczna znalazła podsumowanie w „Podsumowaniu
konsultacji w sprawie reformy wspólnej polityki rybołówstwa”[11].
Streszczenie odpowiedzi oraz sposobu ich
uwzględnienia
Główne zagadnienia poruszone w
odpowiedziach to uproszczenie, dostosowanie procesu decyzyjnego do traktatu
lizbońskiego, wzmocnienie długoterminowego podejścia do ochrony
zasobów i zarządzania nimi, w tym rozwiązanie kwestii odrzutów,
regionalizacja, większe zaangażowanie zainteresowanych stron i
zwiększenie odpowiedzialności sektora. Względna
stabilność jest ogólnie postrzegana jako główny filar WPRyb,
szczególnie przez państwa członkowskie. Łodziowe i
przybrzeżne rybołówstwo uznaje się za istotne, ale koncepcja
zróżnicowanego systemu wychodzącego poza obecne przepisy prawne
otrzymała ograniczone poparcie. Wiele osób jako użyteczne czynniki
zrównoważonego rozwoju postrzegało bardziej rynkowe podejścia do
zarządzania flotą i polityki rynkowej. W zakresie polityki
zewnętrznej i działań międzynarodowych uznano
konieczność pełnego ich dostosowania do zasad i celów WPRyb.
Wyrażono duże poparcie dla ściślejszego ukierunkowania
środków publicznych na cele polityczne. W wielu wypowiedziach za
istotną uznano akwakulturę.
Przy opracowaniu wniosku Komisja
należycie uwzględniła opinie przedstawione w ramach konsultacji,
w szczególności te, w których domagano się zapewnienia warunków
środowiskowych dla zrównoważonego rozwoju i ugruntowania celu
maksymalnego podtrzymywalnego połowu, wzmocnionej długoterminowej
perspektywy, regionalizacji i większego zaangażowania
zainteresowanych stron oraz dla wprowadzenia bardziej rynkowych instrumentów,
biorąc jednocześnie pod uwagę specyficzne cechy flot
łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego. Znacznie akwakultury
również znalazło odzwierciedlenie we wniosku.
·      Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
Oprócz serii analiz i projektów badawczych
przy opracowaniu wniosków wykorzystano zewnętrzną wiedzę
specjalistyczną oraz istniejącą wiedzę na temat polityki, w
tym (coroczne) opinie ICES i STECF. Publicznie dostępne specjalistyczne
opinie i analizy są publikowane na stronach internetowych DG MARE.
·      Ocena skutków
Do celów oceny skutków określono
różne warianty pakietu reform WPRyb. Wszystkie warianty obejmowały
zrównoważenie środowiskowe jako warunek konieczny ogólnego
zrównoważonego rozwoju. Jeśli chodzi o metodykę, ocena skutków
była oparta na wskaźnikach efektywności, które pozwoliły
ocenić skutki wspomnianych wariantów. Skutki wszystkich wariantów
zostały przeanalizowane i porównane z analizą tzw. wariantu
utrzymania stanu obecnego. To pozwoliło określić dwa preferowane
warianty, jak wskazano w sprawozdaniu z oceny skutków. Oba warianty są
podobne pod względem koncentrowania się na zrównoważeniu
środowiskowym przy jednoczesnym zapewnieniu dostatecznej
elastyczności, by dać czas sektorowi rybołówstwa na dostosowanie
się do ambitnych celów środowiskowych.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Podstawa prawna
Art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej.
Zasada pomocniczości
Przewidziane we wniosku przepisy
odnoszące się do ochrony żywych zasobów morza wchodzą w
zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma
zatem zastosowania do tych przepisów.
Przewidziane we wniosku przepisy
dotyczące akwakultury oraz konieczności opracowania strategicznych
wytycznych unijnych w sprawie wspólnych priorytetów i celów zmierzających
do rozwoju działalności w zakresie akwakultury wchodzą w zakres
kompetencji dzielonych między Unię i państwa członkowskie.
Niewiążące strategiczne wytyczne unijne będą
stanowiły podstawę wieloletnich krajowych planów strategicznych przy
uwzględnieniu faktu, że strategiczne wybory dokonywane na szczeblu
krajowym mogą mieć wpływ na rozwój działalności w
zakresie akwakultury w sąsiadujących państwach
członkowskich. Przewidziane we wniosku przepisy dotyczące wspólnej organizacji
rynków wchodzą w zakres kompetencji dzielonych między Unię i
państwa członkowskie. Celem wspólnej organizacji rynków jest
zwiększenie konkurencyjności sektorów rybołówstwa i akwakultury
Unii, poprawa przejrzystości rynków oraz przyczynienie się do zapewnienia
jednakowych warunków dla wszystkich produktów wprowadzanych do obrotu w Unii.
Aby osiągnąć te cele, przewidziane środki obejmujące
organizację sektora, w tym środki na rzecz stabilizacji rynków, i
normy handlowe oraz wymogi w zakresie informowania konsumentów muszą
być spójne w całej Unii. Zasada pomocniczości jest zatem
przestrzegana we wniosku.
Zasada proporcjonalności
 Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następującego względu:
 Wspólna polityka rybołówstwa jest wspólną polityką i powinna w związku z tym być wdrażana za pośrednictwem rozporządzenia przyjętego przez Parlament Europejski i Radę. Dla osiągnięcia podstawowego celu, jakim jest zapewnienie sektorów rybołówstwa i akwakultury, które będą gwarantować długoterminowe zrównoważone warunki gospodarcze, środowiskowe i społeczne oraz przyczyniać się do bezpieczeństwa dostaw żywności, konieczne i właściwe jest ustanowienie zasad ochrony i eksploatacji żywych zasobów morza. Niniejsze rozporządzenie nie wychodzi poza to, co niezbędne dla osiągnięcia tego celu. Dzięki proponowanemu zregionalizowanemu podejściu państwa członkowskie będą miały możliwość przyjmowania środków ochronnych i technicznych niezbędnych do osiągnięcia celów i planów, określonych w rozporządzeniach przyjętych przez prawodawcę UE, w oparciu o dostępny zestaw narzędzi w ramach polityki ochrony zasobów WPRyb. Doprowadzi to do regionalnej elastyczności w stosowaniu przepisów UE. Państwa członkowskie mają ponadto możliwość rozdzielania uprawnień do połowów przydzielonych przez Radę między regiony lub podmioty gospodarcze wedle własnego uznania, mają więc one szerokie pole działania w zakresie decyzji dotyczących wybranego społecznego/gospodarczego modelu wykorzystania przydzielonych im uprawnień do połowów.
4.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
·      Szczegółowe omówienie wniosku
Komisja wprowadza we wniosku istotne zmiany w
WPRyb. W niniejszej części zawarto szczegółowe omówienie
wniosku.
Przepisy ogólne
Ogólnym celem WPRyb jest dopilnowanie, by
działalność w zakresie rybołówstwa i akwakultury
zapewniała długoterminowe zrównoważone warunki
środowiskowe, które są warunkiem wstępnym uzyskania
zrównoważonego gospodarczo i społecznie przemysłu rybnego,
zapewniającego dostępność żywności. Ocena skutków
wykazała, że ambitny plan wobec zasobów wywiązania się z
międzynarodowego unijnego zobowiązania do osiągnięcia
maksymalnego podtrzymywalnego połowu do 2015 r. może doprowadzić
do znacznej ogólnej poprawy stad, która przyczyni się z kolei do istotnych
postępów gospodarczych i społecznych. Te pozytywne wnioski z oceny
skutków wyraźnie podkreślają założenie
zrównoważenia środowiskowego jako wymogu dla długoterminowego
zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego.
Zmniejszenie niechcianych połowów,
wyeliminowanie odrzutów i zminimalizowanie negatywnego wpływu na
ekosystemy morskie w połączeniu z podejściem
ostrożnościowym i podejściem ekosystemowym będą
przyczyniać się do dobrego stanu środowiska mórz zgodnie z
dyrektywą ramową w sprawie strategii morskiej.
Dostęp do wód
Wniosek potwierdza zasadę równego
dostępu do wód przy jednoczesnym równym traktowaniu statków z państw
trzecich z dostępem do wód unijnych.
Komisja proponuje przedłużyć
obecne ograniczenia prawa do połowów w obrębie 12 mil morskich do 2022
r. Ograniczenia te zmniejszyły natężenie połowów w
większości obszarów biologicznie wrażliwych i przyczyniły
się do stabilności gospodarczej łodziowego rybołówstwa
przybrzeżnego.
Komisja proponuje wprowadzić do
niniejszego rozporządzenia szczegółowe ograniczenia do 100 mil
morskich wokół Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich, które są obecnie
określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1954/2003[12]. Są
one uzasadnione w celu ochrony biologicznie wrażliwego stanu wód
otaczających te wysypy oraz w świetle art. 349 Traktatu,
uwzględniając sytuację strukturalną, społeczną i
gospodarczą oraz potrzebę zachowania lokalnej gospodarki tych wysp.
Ochrona żywych zasobów morza
Ochrona żywych zasobów morza to
podstawowy filar służący osiąganiu celów WPRyb.
Wieloletnie plany zarządzania zasobami na
poziomach umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego
połowu są kluczowe dla ochrony tych zasobów. Konieczne jest
przeniesienie takich planów w miarę możliwości do planów
opartych na połowach – obejmujących więcej stad w mniejszej
liczbie planów. Stada nieujęte w planach są zagospodarowywane poprzez
wyznaczanie uprawnień do połowów przez Radę i inne środki.
Kolejny kluczowy element wniosku
dotyczącego ochrony zasobów to zakończenie stosowania praktyki
odrzutów i zmniejszenie niechcianych połowów. Wniosek wprowadza
obowiązek wyładunku wszystkich połowów określonych stad, z
dokładnym terminem realizacji i w połączeniu z pewnymi
środkami wspomagającymi.
Wniosek obejmuje również główne
zasady technicznych środków ochronnych mających zastosowanie do
połowów.
W przypadku planów wieloletnich i technicznych
środków ochronnych Komisja rozważa odejście od zarządzania
w skali mikro przez współprawodawców. Przepisy Unii dotyczące tych
planów i środków wymagają określenia zasadniczych kwestii,
takich jak zakres stosowania, cele, wskaźniki efektywności i ramy
czasowe. Komisja proponuje decentralizację, która może pozwolić
państwom członkowskim przyjmować środki ochronne i
techniczne niezbędne do zrealizowania celów i planów przy użyciu
zestawu środków w ramach polityki ochrony zasobów. Pozwoli to
osiągnąć regionalną elastyczność i uproszczenie
polityki. Wniosek obejmuje przepisy mające na celu zagwarantowanie,
że właściwe państwa członkowskie przyjmują
środki, które są zgodne z przepisami unijnym i skuteczne. Mechanizm
rezerwowy jest wprowadzony dla działania Komisji w przypadkach, w których
państwa członkowskie nie mogą dojść do porozumienia
lub gdy cele nie zostają osiągnięte.
W sytuacji, gdy ochrona żywych zasobów
morza jest zagrożona, na wniosek danego państwa członkowskiego
albo z inicjatywy Komisji zostają zachowane przepisy odnoszące
się do środków nadzwyczajnych i wprowadza się nowy przepis w
odniesieniu do środków związanych z rybołówstwem w
kontekście zobowiązań wynikających z unijnego prawa ochrony
środowiska. Istniejące zezwolenia dla państw członkowskich
na podjęcie środków ochronnych w obrębie strefy 12 mil morskich
i środków mających zastosowanie wyłącznie do statków
rybackich pływających pod ich banderą są zachowane we
wniosku.
Dostęp do zasobów
Wprowadzenie systemu przekazywalnych koncesji
połowowych będzie stanowić główny czynnik dostosowania
zdolności połowowej floty. Ocena skutków wykazała wyraźny
pozytywny i znaczący wpływ takiego systemu przekazywalnych koncesji
połowowych w zakresie usuwania nadmiernej zdolności połowowej i
poprawy wyników ekonomicznych przemysłu rybnego.
Wniosek wprowadza obowiązkowy system przekazywalnych
koncesji połowowych (na podstawie uprawnień do połowów w
odniesieniu do stad objętych regulacją) od 2014 r. dla wszystkich
statków z wyjątkiem statków o długości poniżej 12 m
poławiających narzędziami biernymi. Ze względu na
specyficzną charakterystykę i trudną sytuację
społeczno-gospodarczą niektórych flot łodziowego
rybołówstwa przybrzeżnego możliwość wprowadzenia przekazywalnych
koncesji połowowych dla pozostałych statków zostanie pozostawiona
państwom członkowskim. Państwa członkowskie mogą
regulować przekazywalne koncesje połowowe, aby zagwarantować
ścisły związek między tymi koncesjami a
społecznościami rybackimi (np. ograniczając możliwości
przekazywania koncesji w obrębie segmentów floty) oraz zapobiegać
spekulacjom. Aby zapewnić i utrzymać względną
stabilność, możliwość przekazywania tych koncesji
można ograniczyć do statków pływających pod tą
samą banderą. Państwa członkowskie mogą stworzyć
rezerwę i wprowadzić opłatę za koncesje, które w zasadzie
państwa członkowskie mogą wycofać jedynie po
wygaśnięciu ich ważności lub za pomocą wypowiedzenia.
Zarządzanie zdolnością
połowową
Ogólny obowiązek dostosowania przez
państwa członkowskie zdolności floty do uprawnień do
połowów zostaje utrzymany. Niezbędna pozostaje podstawowa polityka
zarządzania flotami z określanymi przez Komisję pułapami
ogólnej zdolności połowowej w podziale na państwa
członkowskie. Przekazywalne koncesje połowowe przyspieszą proces
zmniejszania zdolności połowowej floty, co uzasadnia
umożliwienie państwom członkowskim wyłączenia statków
z takimi koncesjami z pułapów zdolności połowowej. Przepisy
dotyczące zmniejszeń zdolności połowowej flot muszą
zostać utrzymane w odniesieniu do okresu, w którym istnieje
możliwość wycofania z eksploatacji statków z pomocą
publiczną w ramach Europejskiego Funduszu Rybackiego. Rejestry floty
rybackiej państwa członkowskiego i Komisji zagwarantują
przemyślane monitorowanie flot i zarządzanie nimi.
Podstawy naukowe zarządzania
rybołówstwem
Wiarygodne i pełne dane do celów
doradztwa naukowego oraz do wdrażania i kontroli mają zasadnicze
znaczenie dla prawidłowo funkcjonującego zarządzania
rybołówstwem. Wniosek ustanawia podstawowe zasady i obowiązki dla
państw członkowskich w zakresie gromadzenia danych, zarządzania
nimi i dostępności danych oraz przepisów dotyczących
dostępu danych dla Komisji. Potrzeba koordynacji gromadzenia danych
między państwami członkowskimi w warunkach decentralizacji jest głównym
powodem wprowadzenia przez Komisję regionalnego obowiązku koordynacji
gromadzenia danych.
W celu poprawy jakości, spójności i
synergii działań w dziedzinie nauki ukierunkowanej na politykę
wniosek wprowadza również przepisy dotyczące przyjęcia przez
państwa członkowskie krajowych programów w zakresie nauki, innowacji
i gromadzenia danych na temat rybołówstwa oraz dotyczące koordynacji
między tymi państwami, w szczególności mając na uwadze
badawczo-innowacyjne ramy Unii.
Polityka zewnętrzna
Polityka zewnętrzna jest
włączona do WPRyb, aby zapewnić dostosowanie jej celów do
ogólnych zasad i celów WPRyb. Unia będzie aktywnie uczestniczyć w
pracach regionalnych organizacji ds. rybołówstwa i wielostronnych organów
międzynarodowych (ONZ, FAO), aby udzielać im wsparcia i
przyczyniać się do ulepszenia ich wyników w zakresie zarządzania
międzynarodowymi stadami oraz ochrony tych stad. Unia będzie
promować najlepsze dostępne stanowiska oparte na wiedzy, wkład w
rozwój wiedzy naukowej i współpracę zwiększającą
przestrzeganie przepisów w kontekście międzynarodowym.
Stosunki z państwami trzecimi za
pośrednictwem porozumień w sprawie zrównoważonego
zarządzania rybołówstwem są kolejnym środkiem promowania na
szczeblu międzynarodowym zasad i celów WPRyb. Porozumienia te przyczynią
się do ustanowienia wysokiej jakości ram zarządzania w kraju
partnerskim, będą spójne z celami polityki rozwoju i ukierunkowane na
trwałe i przejrzyste zarządzanie zasobami, monitorowanie, nadzór i
kontrolę. Zagwarantują, że eksploatacja zasobów połowowych
będzie odbywać się w oparciu o solidne doradztwo naukowe i
będzie ukierunkowana wyłącznie na nadmierne zasoby, których kraj
partnerski nie jest w stanie lub nie chce sam poławiać. W ramach
porozumień w sprawie zrównoważonego zarządzania rybołówstwem
kraje partnerskie będą wynagradzane za przyznanie dostępu do ich
zasobów rybnych. Krajom partnerskim będzie również oferowana pomoc
finansowa za wdrażanie ich własnej polityki zrównoważonego
zarządzania rybołówstwem.
Akwakultura
WPRyb powinna wspierać ekologicznie,
gospodarczo i społecznie zrównoważony rozwój sektora akwakultury.
Akwakultura przyczynia się do bezpieczeństwa żywnościowego,
a także do wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w regionach
przybrzeżnych i wiejskich. Możliwe będzie osiągnięcie
znacznych postępów, jeżeli państwa członkowskie – w oparciu
o strategiczne wytyczne Unii – opracują krajowe plany strategiczne
służące ułatwieniu zrównoważonego rozwoju akwakultury
w odniesieniu do bezpieczeństwa działalności gospodarczej, dostępu
do wód i przestrzeni oraz administracyjnego uproszczenia procesu wydawania
licencji. Rozwój akwakultury zawiera wyraźny wymiar unijny: strategiczne
wybory dokonywane na poziomie krajowym mogą mieć wpływ na ten
rozwój w sąsiadujących państwach członkowskich. Zasadnicze
znaczenie ma umożliwienie państwom członkowskim dowiedzenia
się, co planują inne państwa członkowskie w zakresie
przyszłego rozwoju akwakultury.
Komisja uważa, że specyficzny
charakter akwakultury wymaga ukierunkowanego organu ds. konsultacji z
zainteresowanymi stronami, i proponuje w związku z tym utworzenie Komitetu
Doradczego ds. Akwakultury.
Wspólna organizacja rynków
Organizacja wspólnych rynków musi
przyczyniać się do osiągania celów WPRyb, umożliwiać
sektorowi stosowanie WPRyb na odpowiednim poziomie i zwiększać
konkurencyjność, w szczególności producentów.
Kontrola i egzekwowanie prawa
Wniosek, spójny z nowym system kontroli
przyjętym w rozporządzeniach Rady nr 1005/2008 i nr 1224/2009[13], zawiera
podstawowe elementy systemu kontroli i egzekwowania prawa Unii w zakresie
przestrzegania przepisów WPRyb. W związku z wprowadzeniem w
części dotyczącej ochrony zasobów obowiązku wyładunku
w celu uniknięcia odrzutów Komisja proponuje wprowadzenie obowiązków
monitorowania i kontroli, w szczególności w odniesieniu do w pełni
udokumentowanego łowiska, oraz projektów pilotażowych
dotyczących nowych technologii kontroli łowisk, sprzyjających
zrównoważonemu zarządzaniu rybołówstwem.
Instrumenty finansowe
Aby zapewnić lepsze przestrzeganie
przepisów wniosek wprowadza warunki unijnej pomocy finansowej, która może
zostać przyznana w celu przyczynienia się do osiągania celów
WPRyb. Pomoc finansowa będzie uwarunkowana przestrzeganiem przepisów, a
zasada ta będzie mieć zastosowanie zarówno do państw członkowskich,
jak i podmiotów gospodarczych. W przypadku państw członkowskich
nieprzestrzeganie przepisów może prowadzić do przerwania, zawieszenia
lub finansowej korekty unijnej pomocy finansowej. W przypadku podmiotów
gospodarczych naruszenia mogą prowadzić do odebrania dostępu do
pomocy finansowej lub obniżek finansowych. Ponadto wniosek wprowadza
obowiązek, zgodnie z którym państwa członkowskie przy
przyznawaniu pomocy finansowej uwzględniają postępowanie
podmiotów gospodarczych (w szczególności brak poważnych
naruszeń) w niedalekiej przeszłości.
Komitety doradcze
Komisja proponuje skonsolidować i w
miarę możliwości kontynuować doświadczenie z
Regionalnymi Komitetami Doradczymi w ramach WPRyb. Ponieważ niektóre z
nich nie mają charakteru regionalnego lub nie są ograniczone do
danego regionu, należy zmienić nazwę siedmiu istniejących
komitetów na komitety doradcze, wraz z utworzeniem Komitetu Doradczego ds.
Akwakultury. Z uwagi na specyfikę Morza Czarnego, zamkniętego basenu
morskiego dzielonego z czterema państwami nienależącymi do UE, i
uwzględniając dyskusje prowadzone z wszystkimi państwami
trzecimi z Morza Czarnego w celu zapewnienia opinii dotyczących polityki
ochrony zasobów i zacieśnienia współpracy między Rumunią,
Bułgarią i państwami sąsiadującymi z nimi w basenie
Morza Czarnego, Komisja zamierza ustanowić do 2015 r. Komitet Doradczy ds.
Morza Czarnego.
Przepisy końcowe
W ostatniej części określono
obszary przekazywania uprawnień Komisji, ich wykonanie, odwołanie i
sprzeciw wobec nich oraz ustanawianie Komitetu ds. Rybołówstwa i
Akwakultury w odniesieniu do aktów wykonawczych. Zaproponowano również
uchylenie lub
zmianę właściwych istniejących przepisów.
2011/0195 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej[14],
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[15],
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 2371/2002[16]
ustanowiono wspólnotowy system ochrony i zrównoważonej eksploatacji
zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa.
(2)
Wspólna polityka rybołówstwa obejmuje
ochronę żywych zasobów morza, zarządzanie nimi oraz ich
eksploatację. Ponadto zakres wspólnej polityki rybołówstwa zostaje
rozszerzony w odniesieniu do środków rynkowych i finansowych
pomagających realizować jej cele, żywych zasobów
słodkowodnych i akwakultury oraz w odniesieniu do przetwarzania i
wprowadzenia do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury, jeśli
taka działalność jest prowadzona na terytorium państw
członkowskich lub na wodach Unii, w tym przez statki rybackie
pływające pod banderą i zarejestrowane w państwach trzecich
lub unijne statki rybackie bądź przez obywateli państw członkowskich,
bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa bandery, z
uwzględnieniem przepisów art. 117 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie
morza.
(3)
Wspólna polityka rybołówstwa powinna
gwarantować przyczynianie się działalności w zakresie
rybołówstwa i akwakultury do długoterminowych zrównoważonych
warunków środowiskowych, gospodarczych i społecznych. Powinna ponadto
przyczyniać się do większej wydajności, odpowiedniego
poziomu życia w sektorze gospodarki rybnej, stabilnych rynków,
zapewniać dostępność zasobów oraz zaopatrywanie konsumentów
w żywność po przystępnych cenach.
(4)
Unia jest umawiającą się stroną
Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r.
(UNCLOS)[17]
oraz podpisała Porozumienie Narodów Zjednoczonych w sprawie wykonania
postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10
grudnia 1982 r. odnoszących się do ochrony międzystrefowych
zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania
nimi z dnia 4 sierpnia 1995 r. (porozumienie Narodów Zjednoczonych o zasobach
rybnych)[18].
Unia przyjęła również Porozumienie Organizacji Narodów
Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa o wspieraniu przestrzegania przez
statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania
na pełnym morzu z dnia 24 listopada 1993 r. (Porozumienie FAO)[19]. W
powyższych instrumentach międzynarodowych przewiduje się
głównie obowiązki w zakresie ochrony, obejmujące m.in.
obowiązek podjęcia środków ochronnych i zarządzania w celu
zachowania zasobów morskich na poziomach umożliwiających uzyskanie
maksymalnego podtrzymywalnego połowu zarówno na obszarach morskich
podlegających jurysdykcji krajowej, jak i na morzu pełnym, lub
odbudowy zasobów morskich do takich poziomów oraz współpracy z innymi
państwami w tym celu, obowiązek powszechnego stosowania
podejścia ostrożnościowego do ochrony i eksploatacji stad oraz
zarządzania nimi, obowiązek zapewnienia zgodności środków
ochronnych i zarządzania w przypadku, gdy zasoby morskie
występują na obszarach morskich podlegających jurysdykcji różnych
państw, a także obowiązek należytego przestrzegania innych
zgodnych z prawem form korzystania z mórz. Wspólna polityka rybołówstwa
powinna przyczyniać się do właściwego wywiązywania
się przez Unię z jej zobowiązań międzynarodowych wynikających
z powyższych instrumentów międzynarodowych. Jeżeli państwa
członkowskie przyjmują środki ochronne i zarządzania, do
czego zostały uprawnione w ramach wspólnej polityki rybołówstwa,
wówczas powinny również działać w sposób całkowicie zgodny
z międzynarodowymi obowiązkami w zakresie ochrony i współpracy
wynikającymi z wymienionych instrumentów międzynarodowych.
(5)
Na Światowym Szczycie Zrównoważonego
Rozwoju w Johannesburgu w 2002 r. Unia i jej państwa członkowskie
zobowiązały się do przeciwdziałania stałemu procesowi
pomniejszania się wielu stad. Unia powinna zatem udoskonalić
wspólną politykę rybołówstwa, aby zagwarantować, że w
ramach priorytetu poziomy eksploatacji stad żywych zasobów morza
zostaną do 2015 r. odbudowane i zachowane na poziomach
umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu z
populacji poławianych stad. W sytuacji, w której dostępne informacje
naukowe są ograniczone, może to wymagać zastosowania
zastępczych wskaźników maksymalnego podtrzymywalnego połowu.
(6)
Cele dla rybołówstwa zostały
określone w decyzji Konferencji Stron Konwencji o różnorodności
biologicznej w sprawie strategicznego planu na lata 2011–2020 dotyczącego
różnorodności biologicznej[20].
Wspólna polityka rybołówstwa powinna zapewnić spójność z
celami bioróżnorodności przyjętymi przez Radę
Europejską[21]
oraz celami komunikatu Komisji „Nasze ubezpieczenie na życie i nasz
kapitał naturalny - unijna strategia ochrony różnorodności
biologicznej na okres do 2020 r.”[22],
w szczególności w celu osiągnięcia maksymalnego podtrzymywalnego
połowu do 2015 r.
(7)
Zrównoważona eksploatacja żywych zasobów
powinna być oparta na podejściu ostrożnościowym, które
wynika z zasady ostrożności, o której mowa w pierwszym akapicie art. 191
ust. 2 Traktatu.
(8)
Wspólna polityka rybołówstwa powinna
przyczyniać się do ochrony środowiska morskiego oraz w szczególności
do osiągnięcia dobrego stanu środowiska najpóźniej do 2020
r., jak określono w art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i
Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej ramy
działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego
(dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej)[23].
(9)
Należy wdrożyć podejście
ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem, ograniczyć wpływ
działalności połowowej na środowisko oraz
zminimalizować i stopniowo wyeliminować niechciane połowy.
(10)
Ważne jest, aby zarządzanie wspólną
polityką rybołówstwa było oparte na zasadach dobrych
rządów. Zasady te obejmują proces decyzyjny oparty na najlepszym
dostępnym doradztwie naukowym, duże zaangażowanie zainteresowanych
stron i perspektywę długoterminową. Skuteczne zarządzanie
wspólną polityką rybołówstwa zależy również od jasnego
zdefiniowania zakresu obowiązków na poziomie unijnym, krajowym,
regionalnym i lokalnym oraz od wzajemnej zgodności i spójności
środków podejmowanych w ramach innych rodzajów polityki Unii.
(11)
Wspólna polityka rybołówstwa powinna w
pełni brać pod uwagę, tam gdzie to konieczne, zdrowie
zwierząt, dobrostan zwierząt oraz bezpieczeństwo
żywności dla ludzi i pasz dla zwierząt.
(12)
Przy wdrożeniu wspólnej polityki
rybołówstwa należy uwzględnić interakcje z innymi aspektami
gospodarki morskiej, jak określono w zintegrowanej polityce morskiej[24] –
uznając, że wszystkie zagadnienia związane z oceanami i morzami
Europy są wzajemne powiązane, w tym również morskie planowanie
przestrzenne. Należy zapewnić spójność i integrację w
zarządzaniu poszczególnymi rodzajami polityki sektorowej w obrębie
basenów Morza Bałtyckiego, Morza Północnego, Morza Celtyckiego,
Zatoki Biskajskiej i wybrzeża Półwyspu Iberyjskiego, Morza Śródziemnego
i Morza Czarnego.
(13)
Unijne statki rybackie powinny mieć równy
dostęp do wód i zasobów Unii z zastrzeżeniem przepisów WPRyb.
(14)
Istniejące przepisy ograniczające
dostęp do zasobów w obrębie stref 12 mil morskich państw
członkowskich funkcjonowały w sposób zadowalający,
przyczyniając się do zachowania zasobów poprzez ograniczenie
nakładu połowowego w najbardziej wrażliwych strefach wód Unii.
Przepisy te chroniły również tradycyjną
działalność połowową, od której w znacznej mierze
zależy społeczny i gospodarczy rozwój niektórych
społeczności stref przybrzeżnych. Przedmiotowe przepisy powinny
więc nadal mieć zastosowanie.
(15)
Żywe zasoby morza wokół Azorów, Madery i
Wysp Kanaryjskich nadal powinny być szczególnie chronione, ponieważ
przyczyniają się do zachowania lokalnej gospodarki tych wysp,
biorąc pod uwagę ich sytuację strukturalną,
społeczną i gospodarczą. Należy zatem utrzymać
ograniczenie określonych rodzajów działalności połowowej w
tych wodach do statków rybackich zarejestrowanych w portach Azorów, Madery i
Wysp Kanaryjskich.
(16)
Cel zrównoważonej eksploatacji żywych
zasobów morza osiągnie się skuteczniej przy wieloletnim
podejściu do zarządzania rybołówstwem, ustanawiającym jako
priorytet plany wieloletnie odzwierciedlające specyfikę
poszczególnych łowisk.
(17)
Plany wieloletnie powinny w miarę
możliwości obejmować większą ilość stad,
jeżeli takie stada są eksploatowane wspólnie. W planach wieloletnich
należy ustanowić podstawę do wyznaczania uprawnień do
połowów i wymiernych celów dla zrównoważonej eksploatacji
właściwych stad i ekosystemów morskich, określając
wyraźne ramy czasowe i mechanizmy zabezpieczające na wypadek
nieprzewidzianych wydarzeń.
(18)
Konieczne są środki
służące obniżeniu i wyeliminowaniu obecnych wysokich
poziomów niechcianych połowów i odrzutów. Niechciane połowy i odrzuty
stanowią w istocie znaczne marnowanie zasobów i negatywnie
wpływają na zrównoważoną eksploatację żywych
zasobów morza i ekosystemów morskich oraz rentowność
rybołówstwa. Należy ustanowić i stopniowo wdrożyć
obowiązek wyładunku wszystkich połowów stad będących
przedmiotem zarządzania, połowionych w trakcie działalności
połowowej na wodach Unii lub przez unijne statki rybackie.
(19)
Wyładunki niechcianych połowów nie
powinny przynosić pełnych korzyści gospodarczych podmiotowi
gospodarczemu. W przypadku wyładunków połowów ryb poniżej
minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony przeznaczenie takich
połowów powinno być ograniczone i powinno wykluczać
sprzedaż do spożycia przez ludzi.
(20)
Z myślą o ochronie zasobów należy
wprowadzić jasne cele w stosunku do niektórych środków technicznych.
(21)
W odniesieniu do stad, wobec których nie
ustanowiono jakiegokolwiek planu wieloletniego, należy zapewnić
wskaźniki eksploatacji prezentujące maksymalny podtrzymywalny
połów poprzez wyznaczenie limitów połowowych lub nakładów
połowowych.
(22)
W świetle niejasnego stanu gospodarczego
uprawnień do połowów oraz faktu, że niektóre
społeczności stref przybrzeżnych zależą od
działalności połowowej, konieczne jest zapewnienie
względnej stabilności tej działalności poprzez
przydzielanie państwom członkowskim uprawnień do połowów w
oparciu o przewidywalny udział każdego państwa
członkowskiego w stadach.
(23)
Taka względna stabilność
działalności połowowej, biorąc pod uwagę
tymczasową sytuację biologiczną stada, powinna zabezpieczać
szczególne potrzeby regionów, w których społeczności lokalne są
szczególnie zależne od rybołówstwa i związanej z nim
działalności, jak zdecydowała Rada w rezolucji z dnia 3
listopada 1976 r. w sprawie niektórych aspektów zewnętrznych utworzenia
dwustumilowej strefy połowów we Wspólnocie[25] z
mocą od dnia 1 stycznia 1977 r., w szczególności w
załączniku VII do niej. W tym sensie należy zatem rozumieć
pojęcie względnej stabilności, do której należy
dążyć.
(24)
Państwa członkowskie powinny mieć
możliwość przedstawienia Komisji uzasadnionych wniosków w celu
opracowania, w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, środków uznanych
przez państwa członkowskie za niezbędne do wywiązania
się z obowiązków w zakresie obszarów specjalnej ochrony na mocy art. 4
dyrektywy Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony
dzikiego ptactwa[26] oraz specjalnych
obszarów ochrony na mocy art. 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r.
w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory[27], a także chronionych obszarów morskich na mocy art. 13 ust. 4
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r.
ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki
środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej)[28].
(25)
Komisja powinna mieć możliwość
przyjęcia środków tymczasowych w razie poważnego zagrożenia
dla ochrony żywych zasobów morza lub dla ekosystemu morskiego, które
wymaga niezwłocznego działania i wynika z działalności
połowowej.
(26)
Państwa członkowskie powinny również
mieć możliwość przyjęcia środków ochronnych i
technicznych służących wdrożeniu wspólnej polityki
rybołówstwa, aby umożliwić lepsze ukierunkowanie polityki na
realia i specyfikę poszczególnych łowisk oraz zapewnić lepsze
stosowanie się do polityki.
(27)
W ramach swojej strefy 12 mil morskich państwa
członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia
środków ochronnych i zarządzania mających zastosowanie do
wszystkich unijnych statków rybackich, pod warunkiem że jeśli
środki te mają zastosowanie do unijnych statków rybackich z innych
państw członkowskich, przyjęte środki są
niedyskryminujące, były wcześniej przedmiotem konsultacji z
innymi zainteresowanymi państwami członkowskim, oraz że Unia nie
przyjęła środków ukierunkowanych w szczególności na
ochronę i zarządzanie w obrębie przedmiotowej strefy 12 mil
morskich.
(28)
Państwa członkowskie powinny mieć
możliwość przyjęcia środków ochronnych i
zarządzania w odniesieniu do stad w wodach Unii, mających
zastosowanie wyłącznie do unijnych statków rybackich pływających
pod ich banderą.
(29)
System przekazywalnych koncesji połowowych dla
większości stad będących przedmiotem zarządzania w
ramach wspólnej polityki rolnej należy wdrożyć nie później
niż w dniu 31 grudnia 2013 r. dla wszystkich statków o długości
co najmniej 12 metrów i wszystkich pozostałych statków rybackich
stosujących do połowów narzędzia ciągnione. Państwa
członkowskie mogą wyłączyć z systemu przekazywalnych
koncesji połowowych statki o całkowitej długości co
najmniej 12 metrów inne niż statki używające narzędzi
ciągnionych. Taki system powinien przyczyniać się do
zmniejszenia, z inicjatywy sektora, rozmiarów flot oraz lepszych wyników
ekonomicznych przy jednoczesnym tworzeniu pewnych prawnie i
wyłącznych przekazywalnych koncesji połowowych w ramach rocznych
uprawnień do połowów danego państwa członkowskiego.
Ponieważ żywe zasoby morza stanowią dobro wspólne, przekazywalne
koncesje połowowe powinny ustanawiać wyłącznie uprawnienia
użytkownika do tej części rocznych uprawnień do
połowów danego państwa członkowskiego, które mogą
zostać wycofane zgodnie z ustanowionymi przepisami.
(30)
Koncesje połowowe powinny być przekazywalne
i możliwe do oddania w dzierżawę w celu zdecentralizowania
zarządzania uprawnieniami do połowów w kierunku sektora
rybołówstwa i dopilnowania, by rybacy opuszczający sektor nie potrzebowali
publicznej pomocy finansowej z tytułu wspólnej polityki rybołówstwa.
(31)
Specyficzne cechy charakterystyczne i trudna
sytuacja społeczno-gospodarcza flot łodziowego rybołówstwa
przybrzeżnego uzasadniają ograniczenie obowiązkowego systemu przekazywalnych
koncesji połowowych do dużych statków. System przekazywalnych
koncesji połowowych powinien mieć zastosowanie do stad, dla których
przydzielone zostały uprawnienia do połowów.
(32)
W przypadku unijnych statków rybackich, które nie
funkcjonują w ramach systemu przekazywalnych koncesji połowowych,
można podejmować szczególne środki, aby dostosować
liczbę unijnych statków rybackich do dostępnych zasobów. Takie
środki powinny wprowadzać obowiązkowe pułapy maksymalnej zdolności
połowowej i ustanawiać krajowe systemy wprowadzania/wycofywania w
odniesieniu do środków na wycofanie z eksploatacji przyznanych w ramach
Europejskiego Funduszu Rybackiego.
(33)
Państwa członkowskie powinny
prowadzić rejestr minimalnych informacji na temat cech charakterystycznych
i działalności unijnych statków rybackich pływających pod
ich banderą. Rejestry te powinny być udostępniane Komisji do
celów monitorowania wielkości flot państw członkowskich.
(34)
Zarządzanie rybołówstwem w oparciu o
najlepsze dostępne doradztwo naukowe wymaga zharmonizowanych, wiarygodnych
i dokładnych zestawów danych. Dlatego też państwa
członkowskie powinny gromadzić dane na temat flot i ich
działalności połowowej, w szczególności dane biologiczne na
temat połowów, w tym odrzutów, pochodzące z ankiet informacje o
stadach oraz potencjalnym wpływie działalności połowowej na
środowisko ekosystemu morskiego.
(35)
Gromadzenie danych powinno obejmować dane,
które ułatwiają ekonomiczną ocenę przedsiębiorstw
działających w sektorze rybołówstwa, akwakultury i przetwarzania
produktów rybołówstwa i akwakultury oraz tendencji w zatrudnieniu w tych
sektorach.
(36)
Państwa członkowskie powinny
zarządzać zgromadzonymi danymi oraz udostępniać je
użytkownikom końcowym danych naukowych w oparciu o wieloletni program
Unii. Państwa członkowskie powinny także współpracować
ze sobą w celu koordynacji działalności w zakresie gromadzenia
danych. W stosownych przypadkach państwa członkowskie powinny
również współpracować w zakresie gromadzenia danych z
państwami trzecimi w obrębie tego samego basenu morza.
(37)
Wiedza naukowa na temat rybołówstwa
ukierunkowana na politykę powinna zostać wzmocniona poprzez
przyjmowane na poziomie krajowym programy gromadzenia danych naukowych na temat
rybołówstwa i programy badań i innowacji w zakresie rybołówstwa
w koordynacji z innymi państwami członkowskimi oraz za pomocą
unijnych narzędzi badań i innowacji.
(38)
Unia powinna promować cele wspólnej polityki
rybołówstwa na poziomie międzynarodowym. W tym celu Unia powinna
dążyć do poprawy wyników organizacji regionalnych i
międzynarodowych w zakresie ochrony międzynarodowych stad i
zarządzania nimi poprzez promowanie procesu decyzyjnego opartego na wiedzy
oraz lepsze przestrzeganie przepisów, większą przejrzystość
i udział zainteresowanych stron, a także poprzez zwalczanie
nielegalnej, nieraportowanej i nieuregulowanej (NNN) działalności
połowowej.
(39)
Porozumienia w sprawie zrównoważonego
zarządzania rybołówstwem zawarte z państwami trzecimi powinny
gwarantować, że działalność połowowa Unii na
wodach państwa trzeciego opiera się na najlepszym dostępnym
doradztwie, zapewniając zrównoważoną eksploatację
żywych zasobów morza. Porozumienia te, zapewniając prawa dostępu
w zamian za finansowy wkład Unii, powinny przyczyniać się do
ustanowienia ram wysokiej jakości administracji w celu zapewnienia w
szczególności skutecznych środków monitorowania, kontroli i nadzoru.
(40)
Wprowadzenie klauzuli dotyczącej praw
człowieka do porozumień w sprawie zrównoważonego
zarządzania rybołówstwem również powinno być w pełni
zgodne z ogólnymi celami Unii w zakresie polityki rozwoju.
(41)
Poszanowanie zasad demokratycznych i praw
człowieka, określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka i
innych właściwych międzynarodowych instrumentach w dziedzinie
praw człowieka, oraz rządy prawa powinny stanowić istotny
element porozumień w sprawie zrównoważonego zarządzania
rybołówstwem i podlegać szczególnej klauzuli dotyczącej praw
człowieka.
(42)
Akwakultura powinna przyczyniać się do
utrzymania potencjału produkcji żywności na zrównoważonym
poziomie w całej Unii, aby zagwarantować długoterminowe
bezpieczeństwo żywnościowe dla obywateli europejskich oraz
przyczynić się do zaspokojenia rosnącego światowego
zapotrzebowania na żywność pochodzenia wodnego.
(43)
W strategii zrównoważonego rozwoju
europejskiej akwakultury Komisji[29],
przyjętej w 2009 r., którą z zadowoleniem odebrała i
zatwierdziła Rada oraz z zadowoleniem przyjął Parlament
Europejski, zauważono potrzebę utworzenia i promowania równych
warunków działania dla akwakultury jako podstawę jej zrównoważonego
rozwoju.
(44)
Wspólna polityka rybołówstwa powinna
przyczyniać się do Strategii Europa 2020 na rzecz inteligentnego i
zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu
społecznemu[30]
oraz uczestniczyć w realizacji celów ustanowionych w tej strategii.
(45)
Działalność w zakresie akwakultury w
Unii jest uwarunkowana różnymi czynnikami w poszczególnych państwach,
dotyczącymi m.in. zezwoleń dla podmiotów gospodarczych. Należy
opracować strategiczne wytyczne unijne dla krajowych planów strategicznych
w celu poprawy konkurencyjności sektora akwakultury, wsparcia jego rozwoju
i innowacyjności oraz promowania działalności gospodarczej,
dywersyfikacji i poprawy jakości życia na obszarach
przybrzeżnych i wiejskich, jak również mechanizmy wymiany informacji
i najlepszych praktyk między państwami członkowskimi poprzez
otwartą metodę koordynacji krajowych środków dotyczących
bezpieczeństwa działalności gospodarczej, dostępu do wód i
przestrzeni Unii oraz administracyjnego uproszenia procesu wydawania licencji.
(46)
Szczególny charakter akwakultury wymaga Komitetu
Doradczego ds. Konsultacji z Zainteresowanymi Stronami w zakresie elementów
unijnej polityki, które mogłyby wpływać na akwakulturę.
(47)
Konieczne jest zwiększenie
konkurencyjności unijnego sektora rybołówstwa i akwakultury oraz
wezwanie do uproszczenia w celu lepszego zarządzania
działalnością sektora w zakresie produkcji i wprowadzania do
obrotu; wspólna organizacja rynków dla produktów rybołówstwa i akwakultury
powinna zapewniać równe szanse dla wszystkich produktów rybołówstwa i
akwakultury wprowadzanych do obrotu w Unii, umożliwiać konsumentom
dokonywanie bardziej świadomych wyborów oraz wspierać
odpowiedzialną konsumpcję, a także zwiększać
wiedzę ekonomiczną i zrozumienie unijnych rynków w całym łańcuchu
dostaw.
(48)
Przy wdrażaniu wspólnej organizacji rynków
należy zachować zgodność z międzynarodowymi
zobowiązaniami Unii, w szczególności w odniesieniu do przepisów
Światowej Organizacji Handlu. Sukces wspólnej polityki rybołówstwa
wymaga efektywnego systemu kontroli, inspekcji i egzekwowania prawa, w tym
zwalczania działalności połowowej NNN. Należy
ustanowić unijny system kontroli, inspekcji i egzekwowania prawa, aby
zapewnić przestrzeganie przepisów wspólnej polityki rybołówstwa.
(49)
W ramach unijnego systemu kontroli, inspekcji i
egzekwowania prawa należy promować wykorzystanie nowoczesnych
technologii. Państwa członkowskie lub Komisja powinny mieć
możliwość przeprowadzenia projektów pilotażowych w zakresie
nowych technologii kontroli i systemów zarządzania danymi.
(50)
Aby zapewnić zaangażowanie
właściwych podmiotów gospodarczych w unijny system kontroli,
inspekcji i egzekwowania prawa, państwa członkowskie powinny
mieć możliwość wymagania od posiadaczy licencji
połowowej unijnych statków połowowych o długości
całkowitej co najmniej 12 metrów, pływających pod ich
banderą, proporcjonalnego udziału w kosztach takiego systemu.
(51)
Cele wspólnej polityki rybołówstwa nie
mogą zostać odpowiednio zrealizowane przez państwa
członkowskie, biorąc pod uwagę trudności napotykane w
rozwoju przemysłu rybnego i zarządzaniu nim oraz ograniczone zasoby
finansowe państw członkowskich. Stąd powinna zostać
przyznana wieloletnia pomoc finansowa Unii ukierunkowana na priorytety wspólnej
polityki rybołówstwa w celu przyczynienia się do realizacji tych
celów.
(52)
Unijna pomoc finansowa powinna być
uzależniona od przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
przez państwa członkowskie i podmioty gospodarcze. Tym samym taka
pomoc finansowa powinna zostać przerwana, zawieszona lub skorygowana w
przypadku nieprzestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa przez
państwa członkowskie oraz poważnych naruszeń tych przepisów
przez podmioty gospodarcze.
(53)
Dialog z zainteresowanymi stronami okazał
się kluczowy dla osiągnięcia celów wspólnej polityki
rybołówstwa. Biorąc pod uwagę zróżnicowane warunki na wodach
Unii i większą regionalizację wspólnej polityki
rybołówstwa, komitety doradcze powinny być w stanie
umożliwić wykorzystanie we wspólnej polityce rybołówstwa wiedzy
i doświadczenia wszystkich zainteresowanych stron.
(54)
Komisję powinna być uprawniona do przyjmowania
aktów delegowanych w odniesieniu do tworzenia nowych komitetów doradczych i
zmiany obszarów kompetencji istniejących komitetów doradczych, w
szczególności uwzględniając specyfikę Morza Czarnego.
(55)
Aby osiągnąć cele wspólnej polityki
rybołówstwa, Komisji należy przekazać uprawnienie do
przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w zakresie określenia
środków dotyczących połowów mających na celu zmniejszenie
wpływu działalności połowowej w specjalnych obszarach
ochrony, dostosowania obowiązku wyładunku wszystkich połowów w
celu wywiązania się z międzynarodowych zobowiązań
Unii, domyślnych środków ochronnych w ramach planów wieloletnich lub
środków technicznych, ponownego przeliczania pułapów zdolności
połowowej, określenia informacji na temat cech charakterystycznych i
działalności unijnych statków rybackich, zasad przeprowadzania
projektów pilotażowych dotyczących nowych technologii kontroli i
systemów zarządzania danymi, zmian do załącznika III w zakresie
obszarów kompetencji komitetów doradczych oraz składu i funkcjonowania
komitetów doradczych.
(56)
Szczególnie istotne jest, aby Komisja
przeprowadzała odpowiednie konsultacje w trakcie prac przygotowawczych do
przyjęcia aktów delegowanych, w tym na poziomie ekspertów.
(57)
W trakcie przygotowania i opracowania aktów
delegowanych Komisja powinna zapewnić jednoczesne i odpowiednie
przekazanie na czas właściwych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie.
(58)
Aby zapewnić jednolite warunki wdrażania
technicznych wymogów operacyjnych w zakresie warunków przekazywania informacji
dotyczących rejestrów flot rybackich i dotyczących wymogów w zakresie
danych odnośnie do zarządzania rybołówstwem, Komisji należy
przyznać uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane
zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011
z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne
dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania
uprawnień wykonawczych przez Komisję[31].
(59)
Dla osiągnięcia podstawowego celu
wspólnej polityki rybołówstwa, jakim jest zapewnienie
długoterminowych zrównoważonych warunków środowiskowych,
gospodarczych i społecznych dla sektorów rybołówstwa i akwakultury
oraz przyczynianie się do bezpieczeństwa dostaw żywności,
konieczne i właściwe jest ustanowienie zasad w zakresie zachowania i
eksploatacji żywych zasobów morza.
(60)
Zgodnie z zasadą proporcjonalności,
określoną w art. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
niniejsze rozporządzenie nie wychodzi poza to, co konieczne dla
osiągnięcia tego celu.
(61)
Decyzja Rady nr 585/2004/WE z dnia 19 lipca 2004 r.
ustanawiająca Regionalne Komitety Doradcze w ramach Wspólnej Polityki
Rybołówstwa[32]
powinna zostać uchylona po wejściu w życie odpowiadających
jej przepisów na mocy niniejszego rozporządzenia.
(62)
Należy uchylić rozporządzenie Rady
(WE) nr 199/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia
wspólnotowych ram gromadzenia danych, zarządzania nimi i ich
wykorzystywania w sektorze rybołówstwa oraz w sprawie wspierania doradztwa
naukowego w zakresie wspólnej polityki rybołówstwa[33], ale
nadal powinno mieć ono zastosowanie do programów krajowych przyjętych
w odniesieniu do gromadzenia danych i zarządzania nimi na lata 2011–2013.
(63)
Ze względu na liczbę i wagę zmian,
które mają zostać wprowadzone, należy uchylić rozporządzenie
Rady (WE) nr 2371/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres stosowania
1.
Wspólna polityka rybołówstwa obejmuje:
a)      ochronę żywych zasobów morza,
zarządzanie nimi i ich eksploatację; oraz
b)      żywe zasoby słodkowodne,
akwakulturę oraz przetwarzanie i wprowadzanie do obrotu produktów
rybołówstwa i akwakultury w odniesieniu do środków rynkowych i
finansowych wspierających wspólną politykę rybołówstwa.
2.
Wspólna polityka rybołówstwa obejmuje
działalność, o której mowa w ust. 1, jeśli jest ona
prowadzona:
a)      na terytorium państw
członkowskich; lub
b)      na wodach Unii, w tym przez statki
rybackie pływające pod banderą państw trzecich i
zarejestrowane w nich; lub
c)      przez unijne statki rybackie poza wodami
Unii; lub
d)      przez obywateli państw
członkowskich, bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności
państwa bandery.
Artykuł 2
Cele ogólne
1.
Wspólna polityka rybołówstwa dopilnowuje, by
działalność w zakresie rybołówstwa i akwakultury
zapewniała długookresowe zrównoważone warunki środowiskowe,
gospodarcze i społeczne oraz przyczyniała się do
bezpieczeństwa dostaw żywności.
2.
Wspólna polityka rybołówstwa stosuje wobec
zarządzania rybołówstwem podejście ostrożnościowe i ma
na celu dopilnować, by eksploatacja żywych zasobów morza
odbudowała i zachowała populacje poławianych gatunków
powyżej poziomów pozwalających wytworzyć maksymalny
podtrzymywalny połów do 2015 r.
3.
Wspólna polityka rybołówstwa wdraża
podejście ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem, aby
zapewnić ograniczenie skutków działalności połowowej dla
ekosystemu morskiego.
4.
Wspólna polityka rybołówstwa integruje wymogi
wynikające z unijnego prawodawstwa dotyczącego środowiska.
Artykuł 3
Cele szczegółowe
Aby osiągnąć ogólne cele
określone w art. 2, wspólna polityka rybołówstwa w
szczególności:
a)      eliminuje niechciane połowy stad
handlowych i stopniowo zapewnia wyładunek wszystkich połowów takich
stad;
b)      zapewnia warunki dla efektywnej
działalności połowowej w ramach rentownego i konkurencyjnego
przemysłu rybnego;
c)      promuje rozwój unijnej
działalności w zakresie akwakultury w celu przyczynienia się do
bezpieczeństwa żywnościowego i zatrudnienia na obszarach
przybrzeżnych i wiejskich;
d)      przyczynia się do odpowiedniego
poziomu życia osób zależnych od działalności połowowej;
e)      uwzględnia interesy konsumentów;
f)       zapewnia systematyczne i zharmonizowane
gromadzenie danych oraz zarządzanie nimi.
Artykuł 4
Zasady dobrych
rządów
Wspólna polityka rybołówstwa rządzi
się następującymi zasadami dobrych rządów:
a)      jasno zdefiniowany zakres obowiązków
na poziomie unijnym, krajowym, regionalnym i lokalnym;
b)      ustanowienie środków zgodnie z
najlepszym dostępnym doradztwem naukowym;
c)      perspektywa długoterminowa;
d)      duże zaangażowanie
zainteresowanych stron na wszystkich etapach od opracowania po wdrożenie
środków;
e)      główna odpowiedzialność
państwa bandery;
f)       spójność ze zintegrowaną
polityką morską, a także z innymi rodzajami polityki Unii.
Artykuł 5
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia
stosuje się następujące definicje:
–
„wody Unii” oznaczają wody podlegające
suwerenności lub jurysdykcji państw członkowskich, z
wyjątkiem wód sąsiadujących z terytoriami wymienionymi w
załączniku II do Traktatu;
–
„żywe zasoby morza” oznaczają
dostępne, żywe morskie gatunki wodne, w tym gatunki anadromiczne i
katadromiczne na wszystkich etapach ich cyklu życia;
–
„żywe zasoby słodkowodne” oznaczają
dostępne, żywe słodkowodne gatunki wodne;
–
„statek rybacki” oznacza jakikolwiek statek
wyposażony do celów połowów przemysłowych żywych zasobów
morza;
–
„unijny statek rybacki” oznacza statek rybacki
pływający pod banderą państwa członkowskiego i
zarejestrowany w Unii;
–
„maksymalny podtrzymywalny połów” oznacza
maksymalny połów, jaki można bez końca uzyskiwać ze stada;
–
„podejście ostrożnościowe do
zarządzania rybołówstwem” oznacza podejście, zgodnie z którym
brak odpowiednich informacji naukowych nie powinien być usprawiedliwieniem
dla odkładania lub niepodejmowania środków zarządzania dla
ochrony docelowego gatunku, gatunków pokrewnych lub zależnych oraz gatunków
niedocelowych i ich środowiska;
–
„podejście ekosystemowe do zarządzania
rybołówstwem” oznacza podejście, w którym gwarantuje się,
że korzyści z żywych zasobów morza są wysokie, a
bezpośrednie i pośrednie skutki działań w zakresie
rybołówstwa dla ekosystemów morskich są niskie i nie są
szkodliwe dla przyszłego funkcjonowania, różnorodności i
integralności tych ekosystemów;
–
„wskaźnik śmiertelności
połowowej” oznacza połów stada w danym okresie w stosunku do
średniego stada dostępnego do połowu w tym okresie;
–
„stado” oznacza żywe zasoby morza o
specyficznych cechach, występujące w danym obszarze zarządzania;
–
„limit połowowy” oznacza ograniczenie
ilościowe w wyładunku stada lub grupy stad w danym okresie;
–
„punkt odniesienia ochrony” oznacza wartości
parametrów populacji stada (takich jak biomasa czy wskaźnik
śmiertelności połowowej) stosowane w zarządzaniu
rybołówstwem, na przykład w odniesieniu do dopuszczalnego poziomu
ryzyka biologicznego lub pożądanego poziomu połowu;
–
„zabezpieczenie” oznacza środek zapobiegawczy
mający chronić przed wystąpieniem niepożądanego
wydarzenia i uniemożliwiać je;
–
„środki techniczne” oznaczają środki
regulujące skład gatunkowy, skład wielkościowy połowów
i skutki dla elementów ekosystemów wynikające z działalności
połowowej poprzez uzależnienie wykorzystania i struktury
narzędzi połowowych i ograniczenia dostępu do obszarów
połowów;
–
„uprawnienie do połowów” oznacza
określone ilościowo prawne upoważnienie do połowu
wyrażone w połowach lub nakładzie połowowym oraz
powiązane z nimi funkcjonalnie warunki, które są niezbędne do
ich ilościowego wyrażenia na pewnym poziomie;
–
„nakład połowowy” oznacza wynik
zdolności oraz działalności statku rybackiego; w przypadku grupy
statków rybackich jest to suma nakładu połowowego wszystkich statków
w tej grupie;
–
„przekazywalne koncesje połowowe”
oznaczają podlegające odwołaniu prawa użytkownika do
określonej części uprawnień do połowów przydzielonych
danemu państwu członkowskiemu lub określonych w planach zarządzania
przyjętych przez państwo członkowskie zgodnie z art. 19
rozporządzenia (WE) nr 1967/2006[34],
które posiadacz może przenieść na innych kwalifikujących
się posiadaczy takich przekazywalnych koncesji połowowych;
–
„indywidualne uprawnienia do połowów”
oznaczają roczne uprawnienia do połowów przydzielone posiadaczom przekazywalnych
koncesji połowowych w danym państwie członkowskim w oparciu o
udział uprawnień do połowów odnoszący się do tego
państwa członkowskiego;
–
„zdolność połowowa” oznacza
pojemność statku w GT (pojemność brutto) i jego moc w kW
(kilowat), jak określono w art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2930/86[35];
–
„akwakultura” oznacza hodowlę lub uprawę
organizmów wodnych za pomocą technik opracowanych w celu zwiększenia
produkcji przedmiotowych organizmów poza naturalną zdolność
środowiska, gdzie organizmy takie pozostają własnością
osoby fizycznej lub prawnej w ciągu całego stadium hodowli lub
uprawy, do zbiorów włącznie;
–
„licencja połowowa” oznacza licencję, o
której mowa w art. 4 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009;
–
„upoważnienie do połowów” oznacza
upoważnienie, o którym mowa w art. 4 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009;
–
„połowy” oznaczają zbieranie lub
łowienie organizmów wodnych żyjących w naturalnym
środowisku lub celowe wykorzystanie wszelkich środków
pozwalających na takie zbieranie lub łowienie;
–
„produkty rybołówstwa” oznaczają
organizmy wodne będące wynikiem działalności
połowowej;
–
„podmiot gospodarczy” oznacza osobę
fizyczną lub prawną, która prowadzi lub posiada jakiekolwiek
przedsiębiorstwo wykonujące działalność
związaną z dowolnym etapem produkcji, przetwarzania, wprowadzania do
obrotu, dystrybucji i sieci sprzedaży detalicznej produktów
rybołówstwa i akwakultury;
–
„poważne naruszenie” oznaczana naruszenie
określone w art. 42 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008 i
art. 90 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009;
–
„użytkownik końcowy danych naukowych”
oznacza podmiot, który z przyczyn badawczych lub zarządczych jest
zainteresowany analizą naukową danych o sektorze rybołówstwa;
–
„nadwyżka dopuszczalnego połowu” oznacza
część dopuszczalnego połowu, na której pozyskanie
państwu nadbrzeżnemu nie pozwalają jego zdolności;
–
„produkty akwakultury” oznaczają organizmy
wodne na każdym etapie ich cyklu życia, będące wynikiem
działalności w zakresie akwakultury;
–
„biomasa stada tarłowego” oznacza szacunek
masy ryb z danego zasobu, które rozmnażają się w określonym
czasie, włączając osobniki męskie i żeńskie oraz
ryby rozmnażające się żyworodnie;
–
„połowy wielogatunkowe” oznaczają
połowy, w trakcie których na obszarze, gdzie dokonuje się
połowów, obecny jest więcej niż jeden gatunek i gatunki te
są narażone na złapanie w narzędzia połowowe;
–
„porozumienia w sprawie zrównoważonego
zarządzania rybołówstwem” oznaczają porozumienia zawarte z
państwem trzecim w celu umożliwienia Unii dostępu do zasobów lub
wód tego państwa w zamian za rekompensatę finansową.
CZĘŚĆ II
DOSTĘP DO WÓD
Artykuł 6
Ogólne zasady w zakresie dostępu do wód
1.
Unijne statki rybackie mają równy dostęp
do wód i zasobów na wszystkich wodach unijnych, z wyjątkiem tych
określonych w ust. 2 i 3, z zastrzeżeniem środków
przyjętych na mocy części III.
2.
W przypadku pasów wodnych do 12 mil morskich od
linii podstawowej podlegających suwerenności lub jurysdykcji
państw członkowskich państwa te są uprawnione od dnia 1
stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. do ograniczenia połowów do
statków rybackich, które tradycyjnie łowią na tych wodach z
przyległych portów, bez uszczerbku dla uzgodnień dotyczących
unijnych statków rybackich pływających pod banderą innych państw
członkowskich w ramach istniejących stosunków sąsiedzkich
między państwami członkowskimi oraz uzgodnień zawartych w
załączniku I, ustalającym dla każdego państwa
członkowskiego strefy geograficzne w ramach pasów przybrzeżnych
innych państw członkowskich, na których prowadzi się
działalność połowową, oraz odnośne gatunki.
Państwa członkowskie informują Komisję o ograniczeniach
ustanowionych na podstawie niniejszego ustępu.
3.
W pasach wodnych do 100 mil morskich od linii
podstawowej Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich od dnia 1 stycznia 2013 r. do
dnia 31 grudnia 2022 r. państwa członkowskie są uprawnione do
ograniczenia rybołówstwa do statków rybackich zarejestrowanych w portach
tych wysp. Ograniczenia te nie mają zastosowania do statków unijnych,
które tradycyjnie łowią na tych wodach, o ile te statki nie
przekraczają tradycyjnie wykorzystywanych nakładów połowowych.
Państwa członkowskie informują Komisję o ograniczeniach
ustanowionych na podstawie niniejszego ustępu.
4.
Przepisy nawiązujące do uzgodnień określonych
w ust. 2 i 3 zostaną przyjęte do dnia 31 grudnia 2022 r.
CZĘŚĆ III
ŚRODKI OCHRONY ŻYWYCH ZASOBÓW MORZA
TYTUŁ I
RODZAJE ŚRODKÓW
Artykuł 7
Rodzaje środków
ochronnych
Środki ochrony żywych zasobów morza
mogą obejmować następujące elementy:
a)      przyjmowanie planów wieloletnich zgodnie
z art. 9-11;
b)      ustanawianie celów zrównoważonej
eksploatacji stad;
c)      przyjmowanie środków mających
na celu dostosowanie liczby statków rybackich lub rodzajów statków rybackich do
dostępnych uprawnień do połowów;
d)      ustanawianie zachęt, w tym natury
finansowej, promujących bardziej selektywne lub mniej intensywne
połowy;
e)      ustalanie uprawnień do połowów;

f)       przyjmowanie środków technicznych,
o których mowa w art. 14;
g)      przyjmowanie środków
dotyczących obowiązku wyładowania wszystkich połowów;
h)      przeprowadzanie projektów
pilotażowych dotyczących alternatywnych rodzajów technik
zarządzania rybołówstwem.
Artykuł 8
Rodzaje środków
technicznych
Środki techniczne mogą
obejmować:
a)      rozmiary oczek i zasady dotyczące
stosowania narzędzi połowowych;
b)      ograniczenia dotyczące budowy narzędzi
połowowych, w tym:
(i)      zmiany lub dodatkowe narzędzia
mające na celu zwiększenie selektywności lub zmniejszenie
intensywności połowów w strefie bentosowej;
(ii)      zmiany lub dodatkowe urządzenia
mające na celu ograniczenie przypadkowego połowu gatunków
zagrożonych i chronionych;
c)      zakazy stosowania określonych
narzędzi połowowych w określonych obszarach lub porach roku;
d)      zakaz lub ograniczenie
działalności połowowej w pewnych obszarach lub okresach;
e)      wymogi w stosunku do statków rybackich,
aby zaprzestały działalności w obszarze przez ustalony minimalny
okres w celu ochrony tymczasowych skupisk szczególnie wrażliwych zasobów
morskich;
f)       środki szczegółowe w celu
zmniejszenia wpływu działalności połowowej na ekosystemy
morskie i gatunki niedocelowe;
g)      inne środki techniczne mające
na celu ochronę morskiej różnorodności biologicznej.
TYTUŁ II
 ŚRODKI UNIJNE
Artykuł 9
Plany wieloletnie
1.
Jako priorytetowe ustanawia się plany wieloletnie,
w których przewidziano środki ochronne mające na celu zachowanie lub
odbudowę stad powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie
maksymalnego podtrzymywalnego połowu.
2.
Plany wieloletnie powinny zawierać:
a)      podstawę ustalania uprawnień do
połowów dla przedmiotowych stad w oparciu o uprzednio zdefiniowane punkty
odniesienia ochrony; oraz
b)      środki, które pozwalają
skutecznie zapobiegać przekraczaniu punktów odniesienia ochrony.
3.
W miarę możliwości plany wieloletnie
obejmują łowiska eksploatujące stada jednogatunkowe lub
łowiska eksploatujące różne stada, uwzględniając
interakcje między stadami i łowiskami.
4.
Plany wieloletnie opierają się na
podejściu ostrożnościowym do zarządzania rybołówstwem
i uwzględniają ograniczenia dostępnych danych i metod oceny oraz
wszystkie określone ilościowo źródła niepewności w
sposób rzetelny naukowo.
Artykuł 10
Cele planów wieloletnich
1.
W planach wieloletnich przewiduje się
dostosowanie wskaźnika śmiertelności połowowej, aby w
rezultacie taki wskaźnik zapewniał odbudowę i zachowanie
poziomów wszystkich stad powyżej poziomów umożliwiających
uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu do 2015 r.
2.
Jeżeli niemożliwe jest określenie
wskaźnika śmiertelności połowowej, zapewniającego
odbudowę i zachowanie poziomów stad powyżej poziomów
umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu,
w planach wieloletnich przewiduje się środki ostrożności
zapewniające porównywalny poziom ochrony odpowiednich stad.
Artykuł 11
Treść planów wieloletnich
Plan wieloletni zawiera:
a)      zakres w odniesieniu do stad,
łowiska i ekosystemu morskiego, do którego ma zastosowania plan
wieloletni;
b)      cele spójne z celami określonymi w
art. 2 i 3;
c)      wymierne cele wyrażone we:
(i) wskaźnikach śmiertelności
połowowej, lub
(ii) biomasie stada tarłowego, oraz
(iii) stabilności połowów;
d)      wyraźne ramy czasowe na
osiągnięcie wymiernych celów;
e)      środki techniczne obejmujące
środki dotyczące eliminacji niechcianych połowów;
f)       wymierne wskaźniki na potrzeby
okresowego monitorowania i okresowej oceny postępów związanych z
osiąganiem celów planu wieloletniego;
g)      środki i cele szczególne
dotyczące słodkowodnego etapu cyklu życia gatunków
anadromicznych i katadromicznych;
h)      ograniczenie do minimum wpływu
połowów na ekosystem;
i)       zabezpieczenia i kryteria
uruchamiające te zabezpieczenia;
j)       wszelkie inne środki, dzięki
którym można osiągnąć cele planów wieloletnich.
Artykuł 12
Zgodność z obowiązkami w ramach unijnego prawodawstwa
środowiskowego
1.           W specjalnych obszarach
ochrony w rozumieniu art. 6 dyrektywy 92/43/EWG. art. 4 dyrektywy 2009/147/WE i
art. 13 ust. 4 dyrektywy 2008/56/WE państwa członkowskie
prowadzą działalność połowową w sposób
zmniejszający wpływ tej działalności w wymienionych obszarach.
2.           Komisja jest upoważniona
do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 55 w celu określenia
środków związanych z połowami, tak aby zmniejszyć
wpływ działalności połowowej w specjalnych obszarach
ochrony.
Artykuł 13
Środki Komisji na wypadek poważnego zagrożenia dla żywych
zasobów morza
1.
W oparciu o dowody poważnego zagrożenia
dla ochrony żywych zasobów morza lub dla ekosystemu morskiego, które
wymaga niezwłocznego działania, Komisja może na uzasadniony
wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy
podjąć decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków
służących zmniejszeniu zagrożenia.
2.
Państwo członkowskie przedkłada
uzasadniony wniosek, o którym mowa w ust. 1, jednocześnie do Komisji,
innych państw członkowskich i zainteresowanych komitetów doradczych.
Artykuł 14
 Ramy środków technicznych
Ustanawia się ramy środków
technicznych w celu zapewnienia ochrony żywych zasobów morza i
ograniczenia wpływu działalności połowowej na stada i na
ekosystemy morskie. Ramy środków technicznych:
a)      przyczyniają się do zachowania
lub odbudowy stad powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie
maksymalnego podtrzymywalnego połowu poprzez poprawę selekcji
rozmiaru i w stosownych przypadkach selekcji gatunku;
b)      ograniczają połowy okazów
niewymiarowych ze stad;
c)      ograniczają połowy niechcianych
organizmów morskich;
d)      zmniejszają wpływ narzędzi
połowowych na ekosystem i środowisko, ze szczególnym
uwzględnieniem ochrony stad i siedlisk wrażliwych biologicznie.
Artykuł 15
Obowiązek wyładunku wszystkich połowów
1.
Wszystkie połowy następujących stad
podlegających limitom połowowym złowione w trakcie
działalności połowowej na wodach unijnych lub przez unijne
statki rybackie poza wodami unijnymi wprowadza się na pokłady statków
rybackich i zatrzymuje na nich oraz rejestruje i wyładowuje, z
wyjątkiem przypadków, w których są one stosowane jako żywa
przynęta, zgodnie z następującymi ramami czasowymi:
a)      najpóźniej od dnia 1 stycznia 2014
r.:
–
makrela, śledź, ostrobok,
błękitek, kaprosz, sardela, srebrzyk smukły, sardynela,
gromadnik;
–
tuńczyk błękitnopłetwy,
miecznik, tuńczyk biały, opastun, inne makrelosze;
b)      najpóźniej od dnia 1 stycznia 2015
r.: dorsz, morszczuk, sola;
c)      najpóźniej od dnia 1 stycznia 2016
r.: łupacz, witlinek, smuklica, żabnicowate, gładzica, molwa,
czarniak, rdzawiec, złocica, turbot, nagład, molwa niebieska,
pałasz czarny, buławik czarny, gardłosz atlantycki, halibut
niebieski, brosma, karmazyn i stada głębinowe Morza
Śródziemnego.
2.
Ustanawia się minimalne rozmiary odniesienia
do celów ochrony oparte na najlepszym dostępnym doradztwie naukowym dla stad
ryb określonych w ust. 1. Sprzedaż połowów z takich stad ryb,
których rozmiar jest mniejszy od minimalnego rozmiaru odniesienia do celów
ochrony, jest ograniczona do przetwarzania jedynie na mączkę
rybną lub karmę dla zwierząt domowych.
3.
Normy handlowe dla połowów ryb w
ilościach przekraczających ustalone uprawnienia do połowów
określone zgodnie z art. 27 [rozporządzenia w sprawie wspólnej
organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury].
4.
Państwa członkowskie zagwarantują,
że unijne statki rybackie pływające pod banderą tych
państw są odpowiednio przygotowane, aby zapewnić pełną
dokumentację całej działalności połowowej i
przetwórczej do celów monitorowania zgodności z obowiązkiem
wyładunku wszystkich połowów.
5.
Ustęp 1 stosuje się, nie naruszając
zobowiązań międzynarodowych.
6.
Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 55 w celu określenia środków
ustanowionych w ust. 1, aby zapewnić zgodność ze
zobowiązaniami międzynarodowymi Unii.
Artykuł 16
Uprawnienia do połowów
1.
Uprawnienia do połowów przydzielone
państwom członkowskim zapewniają każdemu państwu
członkowskiemu względną stabilność
działalności połowowej w odniesieniu do każdego stada lub łowiska.
Przy przydzielaniu nowych uprawnień do połowów uwzględnia
się interesy każdego państwa członkowskiego.
2.
Uprawnienia do połowu do celów przyłowu
mogą być zarezerwowane w ramach ogólnych uprawnień do
połowów.
3.
Uprawnienia do połowów są zgodne z
wymiernymi celami, ramami czasowymi i marginesami w ustanowionymi zgodnie z
art. 9 ust. 2 oraz art. 11 lit. b), c) i h).
4.
Po zgłoszeniu tego faktu Komisji państwa
członkowskie mogą wymieniać się całością lub
częścią przydzielonych im uprawnień do połowów.
TYTUŁ III
REGIONALIZACJA
ROZDZIAŁ I
PLANY WIELOLETNIE
Artykuł 17
Środki ochronne przyjmowane
zgodnie z planami wieloletnimi
1.
W planie wieloletnim ustanowionym na podstawie art.
9, 10 i 11 państwa członkowskie mogą zostać
upoważnione do przyjmowania środków zgodnych z tym planem wieloletnim,
w których określa się środki ochronne mające zastosowanie
do statków pływających pod ich banderą w odniesieniu do stad w
wodach unijnych, w stosunku do których przydzielono im uprawnienia do
połowów.
2.
Państwa członkowskie dopilnowują,
aby środki ochronne przyjęte na podstawie ust. 1:
a)      były zgodne z celami
określonymi w art. 2 i 3;
b)      były zgodne z zakresem i celami planu
wieloletniego;
c)      skutecznie wypełniały zadania i
osiągały wymierne cele ustanowione w planie wieloletnim; oraz
d)      były nie mniej rygorystyczne
niż środki istniejące w prawodawstwie unijnym.
Artykuł 18
Zgłaszanie środków
ochronnych państw członkowskich

Państwa członkowskie
przyjmujące środki ochronne na podstawie art. 17 ust. 1
zgłaszają takie środki Komisji, innym zainteresowanym
państwom członkowskim i odpowiednim komitetom doradczym.
Artykuł 19
Ocena
Komisja może w każdej chwili
momencie przeprowadzić ocenę zgodności i skuteczności
środków ochronnych przyjętych przez państwa członkowskie na
podstawie art. 17 ust. 1.
Artykuł 20
Domyślne środki
ochronne przyjmowane w ramach planów wieloletnich
1.
Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 55 w celu sprecyzowania środków ochronnych w
przypadku łowisk objętych planem wieloletnim, jeżeli państwa
członkowskie upoważnione do podejmowania środków zgodnie z art. 17
nie zgłoszą tych środków Komisji w terminie trzech miesięcy
po dacie wejścia w życie planu wieloletniego.
2.
Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 55 w celu sprecyzowania środków ochronnych w
przypadku łowisk objętych planem wieloletnim, jeżeli
a)      środki państw
członkowskich zostaną uznane za niezgodne z celami planu wieloletniego
na podstawie oceny przeprowadzonej na mocy art. 19 lub
b)      środki państw
członkowskich zostaną uznane za niezgodne z celami planu wieloletniego
i niespełniające skutecznie wymiernych celów ustanowionych w planach
wieloletnich na podstawie oceny przeprowadzonej na mocy art. 19 lub
c)      uruchomiono zabezpieczenia ustanowione zgodnie
z art. 11 ppkt (i).
3.
Środki ochronne przyjęte przez
Komisję mają na celu zapewnienie osiągnięcia zadań i
celów ustanowionych w planie wieloletnim. Z chwilą przyjęcia przez
Komisję aktu delegowanego środki państw członkowskich
tracą moc.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI TECHNICZNE
Artykuł 21
Środki techniczne
W ramach środków technicznych
ustanowionych na mocy art. 14 państwa członkowskie mogą
zostać upoważnione do przyjmowania środków zgodnych z tymi
ramami, w których określa się środki techniczne mające
zastosowanie do statków pływających pod ich banderą w
odniesieniu do stad w wodach unijnych, w stosunku do których przydzielono im
uprawnienia do połowów. Państwa członkowskie dopilnowują,
aby przedmiotowe środki techniczne:
a)           były zgodne z celami
określonymi w art. 2 i 3;
b)           były zgodne z celami
określonymi w środkach przyjętych zgodnie z art. 14;
c)           skutecznie spełniały cele
określone w środkach przyjętych zgodnie z art. 14; oraz
d)           były nie mniej rygorystyczne
niż środki istniejące w prawodawstwie unijnym.
Artykuł 22
Zgłaszanie środków
technicznych państw członkowskich

Państwa członkowskie
przyjmujące środki techniczne na podstawie art. 21
zgłaszają takie środki Komisji, innym zainteresowanym
państwom członkowskim i odpowiednim komitetom doradczym.
Artykuł 23
Ocena
Komisja może w każdej chwili
przeprowadzić ocenę zgodności i skuteczności środków
technicznych przyjętych przez państwa członkowskie na podstawie
art. 21.
Artykuł 24
Domyślne środki
przyjmowane zgodnie z ramami środków technicznych
1.
Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 55 w celu określenia środków technicznych
objętych ramami środków technicznych, jeżeli państwa
członkowskie upoważnione do podejmowania środków zgodnie z art. 21
nie zgłoszą tych środków Komisji w terminie trzech miesięcy
po dacie wejścia w życie ram środków technicznych.
2.
Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 55 w celu określenia środków
technicznych, jeżeli – na podstawie oceny przeprowadzonej na mocy art. 23
– środki uchwalone przez państwa członkowskie zostaną
uznane za:
a)      niezgodne z celami określonymi w
ramach środków technicznych lub
b)      niespełniające skutecznie celów
określonych w ramach środków technicznych.
3.
Środki techniczne przyjęte przez
Komisję mają na celu zapewnienie osiągnięcia celów ram
środków technicznych. Z chwilą przyjęcia przez Komisję aktu
delegowanego środki państw członkowskich tracą moc.
TYTUŁ IV
 ŚRODKI KRAJOWE
Artykuł 25
Środki stosowane przez państwa członkowskie mające
zastosowanie wyłącznie do statków rybackich pływających pod
banderą tych państw
Dane państwo członkowskie może
przyjmować środki na rzecz ochrony stad w wodach unijnych, pod
warunkiem że środki te:
a)      mają zastosowanie
wyłącznie do statków rybackich pływających pod banderą
tego państwa członkowskiego lub – w przypadku działalności
połowowej nieprowadzonej przez statek rybacki – do osób posiadających
siedzibę na terytorium tego państwa,
b)      były zgodne z celami
określonymi w art. 2 i 3; oraz
c)      są nie mniej rygorystyczne niż
środki istniejące w prawodawstwie unijnym.
Artykuł 26
Środki państw członkowskich w strefie 12 mil morskich
1.
Państwo członkowskie może
podjąć niedyskryminacyjne środki na rzecz ochrony stad i
zarządzania nimi oraz w celu zminimalizowania wpływu połowów na
ochronę morskich ekosystemów w strefie 12 mil morskich od linii
podstawowej, pod warunkiem że Unia nie przyjęła środków
ukierunkowanych w szczególności na ochronę i zarządzanie w
odniesieniu do tej strefy. Środki państwa członkowskiego są
zgodne z celami określonymi w art. 2 i 3 i nie mniej rygorystyczne
niż środki istniejące w prawodawstwie unijnym.
2.
Jeżeli środki ochrony i zarządzania,
które mają zostać przyjęte przez państwo członkowskie,
mogą mieć wpływ na statki rybackie innych państw
członkowskich, środki takie przyjmuje się jedynie po konsultacji
z Komisją, zainteresowanymi państwami członkowskimi i
odpowiednimi komitetami doradczymi w sprawie projektu środków wraz z
uzasadnieniem.

CZĘŚĆ IV
DOSTĘP DO ZASOBÓW
Artykuł 27
Ustanowienie systemów przekazywalnych
koncesji połowowych
1.
Każde państwo członkowskie ustanawia
system przekazywalnych koncesji połowowych nie później niż w
dniu 31 grudnia 2013 r. dla
a)      wszystkich statków rybackich o
całkowitej długości co najmniej 12 metrów; oraz
b)      wszystkich statków rybackich o
całkowitej długości poniżej 12 metrów z narzędziami
ciągnionymi.
2.
Państwa członkowskie mogą
rozszerzyć system przekazywalnych koncesji połowowych na wszystkie
statki rybackie o całkowitej długości poniżej 12 metrów
posiadające narzędzia inne niż narzędzie ciągnione i
informują o tym Komisję.
Artykuł 28
Przydział przekazywalnych
koncesji połowowych
1.
Przekazywalna koncesja połowowa ustanawia
prawo do stosowania indywidualnych uprawnień do połowów
przydzielonych zgodnie z art. 29 ust. 1.
2.
Każde państwo członkowskie
przydziela przekazywalne koncesje połowowe w oparciu o przejrzyste
kryteria odnośnie do każdego stada lub grupy stad, dla których
przydzielono uprawnienia do połowów zgodnie z art. 16, z wyjątkiem
uprawnień do połowów uzyskanych w ramach porozumień w sprawie
zrównoważonego zarządzania rybołówstwem.
3.
W przypadku przydziału przekazywalnych
koncesji połowowych odnoszących się do połowów
wielogatunkowych państwa członkowskie uwzględniają
prawdopodobny skład połowów statków biorących udział w tych
połowach.
4.
Przekazywalne koncesje połowowe mogą
zostać przydzielone przez państwo członkowskie
właścicielowi statku rybackiego pływającego pod
banderą tego państwa członkowskiego bądź osobom
prawnym lub fizycznym jedynie dla wykorzystania ich na takim statku. Przekazywalne
koncesje połowowe można łączyć do celów zbiorowego
zarządzania przez osoby prawne lub fizyczne lub przez uznane organizacje
producentów. Państwa członkowskie mogą ograniczyć
kwalifikowalność do otrzymania przekazywalnych koncesji
połowowych w oparciu o obiektywne kryteria.
5.
Państwa członkowskie mogą
ograniczyć okres ważności przekazywalnych koncesji
połowowych do okresu co najmniej 15 lat w celu ponownego przydziału
takich koncesji. Jeżeli państwa członkowskie nie
ograniczyły okresu ważności przekazywalnych koncesji
połowowych, mogą one wycofać te koncesje z okresem wypowiedzenia
wynoszącym co najmniej 15 lat.
6.
Państwa członkowskie mogą
wycofać przekazywalne koncesje połowowe z krótszym okresem
wypowiedzenia w przypadku ustalenia, że posiadacz koncesji
popełnił poważne naruszenie. Takie wycofania dokonywane są
w sposób zapewniający pełną skuteczność wspólnej
polityki rybołówstwa, zasady proporcjonalności oraz, o ile to konieczne,
ze skutkiem natychmiastowym.
7.
Nie naruszając przepisów ust. 5 i 6,
państwa członkowskie mogą wycofać przekazywalne koncesje
połowowe, których nie wykorzystano na statku rybackim przez okres trzech
kolejnych lat.
Artykuł 29
Przydział indywidualnych
uprawnień do połowów
1.
Państwa członkowskie przydzielają
indywidualne uprawnienia do połowów posiadaczom przekazywalnych koncesji
połowowych, jak określono w art. 28, w oparciu o uprawnienia do
połowów przydzielone państwom członkowskim lub jak ustalono w
planach zarządzania przyjętych przez państwa członkowskie
zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.
2.
Państwa członkowskie określają
uprawnienia do połowów, które w oparciu o najlepsze dostępne
doradztwo naukowe można przydzielić statkom rybackim
pływającym pod banderą tych państw dla gatunków, w
odniesieniu do których Rada nie ustaliła uprawnień do połowów.
3.
Statki rybackie prowadzą
działalność połowową jedynie wtedy, gdy posiadają
wystarczające indywidualne uprawnienia do połowów, aby
obejmowały one całe ich możliwe połowy.
4.
Państwa członkowskie mogą zarezerwować
do 5 % uprawnień do połowów. Ustanawiają cele i przejrzyste
kryteria przydziału takich zarezerwowanych uprawnień do połowów.
Przedmiotowe uprawnienia do połowów mogą zostać przydzielone
wyłącznie kwalifikowalnym posiadaczom przekazywalnych koncesji
połowowych, jak określono w art. 28 ust. 4.
5.
Podczas przydziału przekazywalnych koncesji
połowowych zgodnie z art. 28 i podczas przydziału uprawnień do
połowów zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu dane państwo
członkowskie może zapewnić zachęty dla statków rybackich
wyposażonych w selektywne narzędzia połowowe, które
eliminują niechciany przyłów w ramach uprawnień do połowów
przydzielonych temu państwu członkowskiemu.
6.
Państwa członkowskie mogą
ustanowić opłaty za stosowanie indywidualnych uprawnień do
połowów w celu przyczynienia się do pokrycia kosztów związanych
z zarządzaniem rybołówstwem.
Artykuł 30
Rejestr przekazywalnych
koncesji połowowych i indywidualnych uprawnień do połowów
Państwa członkowskie
ustanawiają i utrzymują rejestr przekazywalnych koncesji
połowowych i indywidualnych uprawnień do połowów.
Artykuł 31
Przekazywanie przekazywalnych
koncesji połowowych
1.
Przekazywalne koncesje połowowe mogą
być w całości lub w części przekazywane w danym
państwie członkowskim między kwalifikującymi się
posiadaczami takich koncesji.
2.
Państwo członkowskie może
zezwolić na przekazanie przekazywalnych koncesji połowowych do innych
państw członkowskich i z tych państw.
3.
Państwa członkowskie mogą
regulować przekazywanie przekazywalnych koncesji połowowych,
ustalając warunki przekazywania na podstawie przejrzystych i obiektywnych
kryteriów.
Artykuł 32
Dzierżawa indywidualnych
uprawnień do połowów
1.
Indywidualne uprawnienia do połowów można
w całości lub w części wydzierżawić w danym
państwie członkowskim.
2.
Państwo członkowskie może
zezwolić na dzierżawę indywidualnych uprawnień do
połowów na rzecz innych państw członkowskich i od innych
państw członkowskich.
Artykuł 33
Przydział uprawnień
do połowów niepodlegających systemowi przekazywalnych koncesji
połowowych
1.
Każde państwo członkowskie decyduje
o tym, w jaki sposób przypisane mu zgodnie z art. 16 uprawnienia do
połowów, które nie podlegają systemowi przekazywalnych koncesji
połowowych, można przydzielać statkom pływającym pod
banderą tego państwa. Państwo członkowskie informuje
Komisję o metodzie przydziału.
CZĘŚĆ V
ZARZĄDZANIE ZDOLNOŚCIĄ POŁOWOWĄ

Artykuł 34
Dostosowanie
zdolności połowowej
1.
Państwa członkowskie wprowadzają
środki służące dostosowaniu zdolności połowowej
swojej floty w celu osiągnięcia faktycznej równowagi między
przedmiotową zdolnością połowową a uprawnieniami do
połowów.
2.
Nie zezwala się na żadne wycofanie z
floty połowowej wspieranej przez pomoc publiczną przyznaną w
ramach Europejskiego Funduszu Rybackiego na okres programowania 2007-2013,
chyba że zostanie ono poprzedzone wycofaniem licencji połowowej i
zezwoleń połowowych.
3.
Nie zastępuje się zdolności
połowowej odpowiadającej statkom rybackim wycofanym przy zastosowaniu
pomocy publicznej.
4.
Państwa członkowskie dopilnowują,
aby od dnia 1 stycznia 2013 r. zdolność połowowa ich floty w
żadnym momencie nie przekraczała pułapów zdolności
połowowej ustanowionych zgodnie z art. 35.
Artykuł 35
Zarządzanie
zdolnością połowową
1.
Pułapy zdolności połowowej
określone w załączniku II obowiązują flotę
każdego państwa członkowskiego.
2.
Państwa członkowskie mogą
zwrócić się do Komisji z wnioskiem o wyłączenie statków
rybackich podlegających systemowi przekazywalnych koncesji połowowych
ustanowionych zgodnie z art. 27 z pułapów zdolności połowowej
określonych zgodnie z ust. 1. W takim przypadku ponownie oblicza się
pułapy zdolności połowowej, aby uwzględnić statki
rybackie, które nie podlegają systemowi przekazywalnych koncesji
połowowych.
3.
Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 55 w odniesieniu do ponownego obliczania
pułapów zdolności połowowej, o których mowa w ust. 1 i 2.
Artykuł 36
Rejestry floty rybackiej
1.
Państwa członkowskie rejestrują
informacje o cechach i działalności unijnych statków rybackich
pływających pod ich banderą, które są niezbędne do
zarządzania środkami ustanowionymi w ramach niniejszego
rozporządzenia.
2.
Każde państwo członkowskie
udostępnia Komisji informacje określone w ust. 1.
3.
Komisja tworzy rejestr unijnej floty rybackiej,
który zawiera informacje otrzymane na podstawie ust. 2.
4.
Informacje zawarte w rejestrze unijnej floty
rybackiej są udostępniane państwom członkowskim. Komisja
jest upoważniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 55 w
odniesieniu do definicji informacji, o których mowa w ust. 1.
5.
Komisja ustanawia techniczne wymogi operacyjne w
odniesieniu do warunków przekazywania informacji, o których mowa w ust. 2, 3 i 4.
Przedmiotowe akty delegowane przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 56.
CZĘŚĆ VI
PODSTAWY NAUKOWE ZARZĄDZANIA RYBOŁÓWSTWEM
Artykuł 37
Wymogi dotyczące danych w zakresie zarządzania rybołówstwem
1.
Państwa członkowskie gromadzą
biologiczne, techniczne, środowiskowe i społeczno-gospodarcze dane
niezbędne do zarządzania rybołówstwem w oparciu o pojęcie
ekosystemu, zarządzają nimi i udostępniają je
użytkownikom końcowym danych naukowych, w tym organom wyznaczonym
przez Komisję. Dane te umożliwiają w szczególności
ocenę:
a)      stanu eksploatowanych żywych zasobów
morza;
b)      poziomu połowów i wpływu, jaki
ma działalność połowowa na żywe zasoby morza i na
ekosystemy morskie; oraz
c)      wyników społeczno-gospodarczych
działalności sektorów rybołówstwa, akwakultury i przetwórczego
na wodach Unii i poza nimi.
2.
Państwa członkowskie:
a)      zapewniają dokładność
i wiarygodność gromadzonych danych;
b)      unikają powtarzania gromadzenia
danych dla różnych celów;
c)      zapewniają bezpieczne przechowywanie
gromadzonych danych oraz w stosownych przypadkach ochronę i
poufność gromadzonych danych;
d)      zapewniają Komisji lub wyznaczonym
przez nią organom dostęp do krajowych baz danych i systemów
stosowanych do przetwarzania gromadzonych danych do celów sprawdzenia istnienia
i jakości danych.
3.
Państwa członkowskie zapewniają
krajową koordynację gromadzenia danych naukowych w zakresie
zarządzania rybołówstwem i zarządzania tymi danymi. W tym celu
wyznaczają krajowego korespondenta i organizują coroczne krajowe
posiedzenie koordynujące. Komisja jest informowana o krajowych
działaniach koordynujących i zapraszana na posiedzenia
koordynujące.
4.
Państwa członkowskie koordynują
swoją działalność gromadzenia danych z innymi
państwami członkowskimi w tym samym regionie i dokładają
wszelkich starań, aby skoordynować swoje działania z
państwami trzecimi, które mają suwerenność lub
jurysdykcję nad wodami w tym samym regionie.
5.
Gromadzenie i stosowanie danych oraz
zarządzanie danymi odbywa się w ramach programu wieloletniego od 2014
r. W takim programie wieloletnim zawiera się cele na rzecz precyzji
danych, które mają być gromadzone, i poziomy agregowania do celów gromadzenia
i stosowania powyższych danych oraz zarządzania nimi.
6.
Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 55, aby określić cele na rzecz precyzji
danych, które mają być gromadzone, oraz wskazać poziomy
agregowania do celów gromadzenia i stosowania powyższych danych oraz
zarządzania nimi na potrzeby programu wieloletniego, o którym mowa w ust. 5.

7.
Komisja ustanawia techniczne wymogi operacyjne dla
warunków przekazywania zgromadzonych danych. Przedmiotowe akty delegowane przyjmuje
się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 56.

Artykuł 38
Programy badawcze
1.
Państwa członkowskie przyjmują
krajowe programy gromadzenia danych naukowych, badań i innowacji w
zakresie rybołówstwa. Ponadto koordynują gromadzenie danych, badania
i innowacje w zakresie rybołówstwa z ramami badań i innowacji innych
państw członkowskich oraz Unii.
2.
Państwa członkowskie zapewniają
dostępność właściwych kompetencji i zasobów ludzkich,
jakie mają być zaangażowane w proces doradztwa naukowego.
CZĘŚĆ VII
POLITYKA ZEWNĘTRZNA

TYTUŁ I
MIĘDZYNARODOWE ORGANIZACJE DS. RYBOŁÓWSTWA

Artykuł 39
Cele

1.
Unia uczestniczy w działaniach organizacji
międzynarodowych zajmujących się rybołówstwem, w tym
regionalnych organizacji ds. rybołówstwa, zgodnie z międzynarodowymi
zobowiązaniami i celami politycznymi oraz spójnie z celami ustanowionymi w
art. 2 i 3.
2.
Stanowisko Unii w organizacjach
międzynarodowych zajmujących się rybołówstwem i
regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa opiera się na najlepszym
dostępnym doradztwie naukowym w celu zapewnienia utrzymania lub
odbudowania zasobów rybnych powyżej poziomów umożliwiających
uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu.
3.
Unia aktywnie przyczynia się do rozwoju wiedzy
naukowej i doradztwa oraz wspiera je w regionalnych organizacjach ds.
rybołówstwa i w organizacjach międzynarodowych.
Artykuł 40
Zgodność z
przepisami międzynarodowymi
Unia współpracuje z państwami
trzecimi i z organizacjami międzynarodowymi zajmującymi się
rybołówstwem, w tym z regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa, w
celu zwiększenia zgodności ze środkami przyjętymi przez te
organizacje międzynarodowe.
TYTUŁ II
POROZUMIENIA W SPRAWIE ZRÓWNOWAŻONEGO ZARZĄDZANIA RYBOŁÓWSTWEM
Artykuł 41
Zasady i cele porozumień
w sprawie zrównoważonego zarządzania rybołówstwem
1.
W porozumieniach w sprawie zrównoważonego
zarządzania rybołówstwem z państwami trzecimi ustanawia się
ramy zarządzania prawnego, gospodarczego i środowiskowego w przypadku
działalności połowowej prowadzonej przez unijne statki rybackie
na wodach państw trzecich.
2.
Unijne statki rybackie łowią jedynie
nadwyżki dopuszczalnych połowów określone przez państwo
trzecie, o których mowa w art. 62 ust. 2 Konwencji Narodów Zjednoczonych o
prawie morza, i ustanowione w oparciu o najlepsze dostępne doradztwo
naukowe oraz właściwe informacje dotyczące całkowitego
nakładu połowowego w odniesieniu do przedmiotowych stad wymieniane
między Unią a zainteresowanymi państwami trzecimi, aby
zapewnić zachowanie zasobów rybnych powyżej poziomów
umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu.
Artykuł 42
Pomoc finansowa
1.           Unia zapewnia pomoc
finansową państwom trzecim za pośrednictwem porozumień w
sprawie zrównoważonego zarządzania rybołówstwem w celu:
a)           wsparcia części kosztów
dostępu do zasobów rybnych w wodach państw trzecich;
b)           ustanowienia ram zarządzania, z
uwzględnieniem rozwoju i utrzymania niezbędnych instytucji naukowych
i badawczych, potencjału w zakresie monitorowania, kontroli i nadzoru oraz
innych elementów budowania potencjału związanych z opracowywaniem
polityki zrównoważonego zarządzania rybołówstwem przez
państwo trzecie. Taka pomoc finansowa uwarunkowana jest
osiągnięciem konkretnych wyników.
CZĘŚĆ VIII
AKWAKULTURA
Artykuł 43
Wspieranie akwakultury
1.
Do 2013 r. Komisja opracuje
niewiążące strategiczne wytyczne unijne dotyczące wspólnych
priorytetów i celów rozwoju działań w zakresie akwakultury w celu
promowania zrównoważonego rozwoju i przyczyniania się do
bezpieczeństwa żywnościowego, wzrostu i zatrudnienia. Takie
strategiczne wytyczne, w których uwzględnia się właściwe
pozycje wyjściowe i różne uwarunkowania w całej Unii,
stanowią podstawę wieloletnich krajowych planów strategicznych i
mają na celu:
a)      zwiększenie konkurencyjności
sektora akwakultury oraz wsparcie jego rozwoju i innowacji;
b)      stymulowanie działalności
gospodarczej;
c)      zróżnicowanie i poprawę
jakości życia na obszarach przybrzeżnych i wiejskich;
d)      zapewnienie równych szans dla podmiotów
gospodarczych sektora akwakultury w dostępie do wód i przestrzeni.
2.
Państwa członkowskie ustanawiają
wieloletni krajowy plan strategiczny na rzecz rozwoju działań w
zakresie akwakultury na ich terytorium do 2014 r.
3.
Wieloletni krajowy plan strategiczny zawiera cele
państw członkowskich i środki służące ich
osiągnięciu.
4.
Wieloletnie krajowe plany strategiczne mają w
szczególności następujące cele:
a)      uproszczenia administracyjne, w
szczególności w odniesieniu do licencji;
b)      pewność podmiotów gospodarczych
sektora akwakultury w zakresie dostępu do wód i przestrzeni;
c)      wskaźniki zrównoważonego
rozwoju środowiskowego, gospodarczego i społecznego;
d)      ocenę innego możliwego
transgranicznego oddziaływania na sąsiadujące państwa
członkowskie.
5.
Państwa członkowskie wymieniają
się informacjami i najlepszymi praktykami za pośrednictwem otwartej
metody koordynacji krajowych środków zawartych w wieloletnich planach
strategicznych.
Artykuł 44
Konsultacje z komitetami
doradczymi
Ustanawia się Komitet Doradczy ds.
Akwakultury zgodnie z art. 53.
CZĘŚĆ IX
 WSPÓLNA ORGANIZACJA RYNKÓW
Artykuł 45
Cele
1.
Wspólną organizację rynków produktów
rybołówstwa i akwakultury ustanawia się w celu:
a)      przyczynienia
się do osiągnięcia celów określonych w art. 2 i 3;
b)      umożliwienia sektorom
rybołówstwa i akwakultury zastosowania wspólnej polityki rybołówstwa
na odpowiednim szczeblu;
c)      zwiększenia konkurencyjności
unijnego sektora rybołówstwa i akwakultury, w szczególności
producentów;
d)      zwiększenia przejrzystości
rynków, w szczególności w odniesieniu do wiedzy gospodarczej i zrozumienia
unijnych rynków w zakresie produktów rybołówstwa i akwakultury
wzdłuż całego łańcucha dostaw, oraz
świadomości konsumentów;
e)      przyczynienia się do zapewnienia
równych szans dla wszystkich produktów wprowadzanych do obrotu w Unii poprzez
sprzyjanie zrównoważonej eksploatacji zasobów rybnych.
2.
Wspólna organizacja rynków ma zastosowanie do
produktów rybołówstwa i akwakultury wymienionych w załączniku I
do [rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów
rybołówstwa i akwakultury], które wprowadza się do obrotu w Unii.
3.
Wspólna organizacja rynków obejmuje w
szczególności:
a)      organizację sektora, w tym
środków stabilizacji rynków;
b)      wspólne normy handlowe.
CZĘŚĆ X
KONTROLA I EGZEKWOWANIE
Artykuł 46
Cele

1.
Zgodność z zasadami wspólnej polityki
rybołówstwa zapewnia się poprzez skuteczny system kontroli
rybołówstwa unijnego, w tym zwalczanie nielegalnych, nieraportowanych i
nieuregulowanych (NNN) połowów.
2.
System kontroli rybołówstwa unijnego w
szczególności opiera się na:
a)      globalnym i zintegrowanym podejściu;

b)      stosowaniu nowoczesnych technologii
kontroli w zakresie dostępności i jakości danych
dotyczących rybołówstwa;
c)      strategii opartej na analizie ryzyka
skoncentrowanej na systematycznych i automatycznych kontrolach krzyżowych
wszystkich dostępnych właściwych danych;
d)      rozwoju kultury przestrzegania prawa
wśród podmiotów gospodarczych;
e)      ustanowieniu skutecznych,
proporcjonalnych i odstraszających sankcji.
Artykuł 47
Projekty pilotażowe
dotyczące nowych technologii kontroli i systemów zarządzania danymi
1.
Komisja i państwa członkowskie mogą
przeprowadzać projekty pilotażowe dotyczące nowych technik
kontroli i systemów zarządzania danymi.
2.
Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 55 w odniesieniu do zasad przeprowadzania projektów
pilotażowych dotyczących nowych technologii kontroli i systemów
zarządzania danymi.
Artykuł 48
Wkład w koszty kontroli,
inspekcji i egzekwowania
Państwa członkowskie mogą wymagać od
posiadaczy licencji połowowej w przypadku statków rybackich o
całkowitej długości co najmniej 12 metrów, pływających
pod banderą tych państw, wnoszenia proporcjonalnego wkładu w
koszty wdrażania unijnego systemu kontroli rybołówstwa.
CZĘŚĆ XI
INSTRUMENTY FINANSOWE
Artykuł 49
Cele
Unijną pomoc finansową można
przyznać w celu przyczynienia się do osiągnięcia celów
określonych w art. 2 i 3.
Artykuł 50
Warunki pomocy finansowej na
rzecz państw członkowskich

1.
Unijna pomoc finansowa na rzecz państw
członkowskich jest uzależniona od przestrzegania przez państwa
członkowskie przepisów wspólnej polityki rybołówstwa.
2.
Nieprzestrzeganie przez państwa
członkowskie przepisów wspólnej polityki rybołówstwa może
spowodować przerwanie lub zawieszenie płatności lub zastosowanie
korekty finansowej unijnej pomocy finansowej w ramach wspólnej polityki
rybołówstwa. Takie środki są proporcjonalne do charakteru,
zakresu, czasu trwania i liczby powtórzeń stwierdzonej niezgodności.
Artykuł 51
Warunki pomocy finansowej na
rzecz podmiotów gospodarczych

1.
Unijna pomoc finansowa na rzecz podmiotów
gospodarczych jest uzależniona od przestrzegania przez podmioty przepisów
wspólnej polityki rybołówstwa.
2.
Poważne naruszenia przepisów wspólnej polityki
rybołówstwa przez podmioty gospodarcze spowodują tymczasowy lub
trwały zakaz dostępu do unijnej pomocy finansowej lub zastosowanie
obniżek finansowych. Takie środki są proporcjonalne do
charakteru, zakresu, czasu trwania i liczby powtórzeń poważnych
naruszeń.
3.
Państwa członkowskie gwarantują,
że unijna pomoc finansowa jest przyznawana wyłącznie w
przypadku, gdy na zainteresowany podmiot gospodarczy nie nałożono
żadnych sankcji za poważne naruszenia w ciągu 1 roku przed
datą wniosku o unijną pomoc finansową.
CZĘŚĆ XII
KOMITETY DORADCZE
Artykuł 52
 Komitety doradcze
1.
Komitety doradcze ustanawia się dla
każdego z obszarów kompetencji ustanowionych w załączniku III,
aby promować zrównoważoną reprezentację wszystkich
zainteresowanych stron i przyczynić się do osiągnięcia
celów określonych w art. 2 i 3.
2.
Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 55 dotyczących zmian do tego
załącznika w celu zmiany obszarów kompetencji, utworzenia nowych
obszarów kompetencji komitetów doradczych lub utworzenia nowych komitetów
doradczych.
3.
Każdy komitet doradczy ustanawia własny
regulamin wewnętrzny.
Artykuł 53
Zadania komitetów doradczych

1.
Komitety doradcze mogą:
a)      przedstawiać Komisji lub
zainteresowanemu państwu członkowskiemu zalecenia i sugestie w
sprawach odnoszących się do zarządzania rybołówstwem i do
akwakultury;
b)      informować Komisję i
państwa członkowskie o problemach związanych z zarządzaniem
rybołówstwem i akwakulturą w obszarze ich kompetencji;
c)      w ścisłej współpracy z
naukowcami przyczyniać się do gromadzenia, dostarczania i
analizowania danych koniecznych do opracowania środków ochronnych.
2.
Komisja i w stosownych przypadkach zainteresowane
państwa członkowskie odpowiadają w rozsądnym terminie na
wszelkie zalecenia, sugestie lub informacje otrzymane na podstawie ust. 1.
Artykuł 54
Skład, funkcjonowanie i
finansowanie komitetów doradczych
1.
Komitety doradcze składają się z
organizacji reprezentujących podmioty gospodarcze z sektora
rybołówstwa i inne grupy interesu, których dotyczy wspólna polityka
rybołówstwa.
2.
Każdy komitet doradczy składa się ze
zgromadzenia ogólnego i komitetu wykonawczego i przyjmuje wszystkie środki
niezbędne dla jego organizacji oraz w celu zapewnienia przejrzystości
i odniesienia się do wszystkich wyrażonych uwag.
3.
Komitety doradcze mogą ubiegać się o
unijną pomoc finansową jako organy dążące do
osiągnięcia celów leżących w ogólnym interesie europejskim.

4.
Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z art. 55 w odniesieniu do składu i funkcjonowania
komitetów doradczych.
CZĘŚĆ XIII
POSTANOWIENIA PROCEDURALNE
Artykuł 55
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.
Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych
powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w niniejszym
artykule.
2.
Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 12
ust. 2, art. 15 ust. 6, art. 20 ust. 1 i 2, art. 24 ust. 1 i 2, art. 35 ust. 3,
art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 6, art. 47 ust. 2, art. 52 ust. 2 i art. 54 ust. 4,
powierza się na czas nieokreślony począwszy od dnia 1 stycznia 2013
r.
3.
Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 12
ust. 2, art. 15 ust. 6, art. 20 ust. 1 i 2, art. 24 ust. 1 i 2, art. 35 ust. 3,
art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 6, art. 47 ust. 2, art. 52 ust. 2 i art. 54 ust. 4,
może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament
Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie
uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna
następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej lub od późniejszej daty, która jest w niej
określona. Nie wpływa ona na ważność aktów
delegowanych już obowiązujących.
4.
Niezwłocznie po przyjęciu aktu
delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i
Radę.
5.
Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 12 ust.
3, art. 15 ust. 4, art. 20 ust. 1 i 2, art. 24 ust. 1 i 2, art. 35 ust. 3, art.
36 ust. 4, art. 37 ust. 7, art. 47 ust. 2, art. 52 ust. 2 i art. 54 ust. 4
wchodzi w życie wyłącznie w przypadku braku sprzeciwu Parlamentu
Europejskiego lub Rady, w ciągu dwóch miesięcy od zawiadomienia o tym
akcie Parlamentu Europejskiego i Rady lub też jeśli przed
upływem tego terminu Parlament Europejski i Rada poinformują
Komisję, że nie zamierzają zgłosić sprzeciwu. Z
inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest
przedłużany o dwa miesiące.
Artykuł 56
Wdrażanie
We wdrażaniu przepisów wspólnej polityki
rybołówstwa Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Rybołówstwa i
Akwakultury. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE)
nr 182/2011. W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje
się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
CZĘŚĆ XIV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 57
Uchylenia
1.
Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia
są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
2.
Decyzja (WE) nr 2004/585 niniejszym traci moc z
dniem wejścia w życie przepisów przyjętych na mocy art. 51 ust. 4
i art. 52 ust. 4.
3.
Skreśla się art. 5 rozporządzenia
(WE) nr 1954/2003.
4.
Rozporządzenie (WE) nr 199/2008 traci moc.
5.
Rozporządzenie (WE) nr 639/2004 traci moc.
Artykuł 58
Środki przejściowe
Niezależnie od przepisów art. 57 ust. 4
rozporządzenie (WE) nr 199/2008 ma nadal zastosowanie do programów
krajowych na lata 2011-2013 przyjętych w odniesieniu do gromadzenia danych
i zarządzania nimi.
Artykuł 59
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie w następnym dniu po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie
od dnia 1 stycznia 2013 r.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
DOSTĘP DO WÓD
PRZYBRZEŻNYCH W ROZUMIENIU ARTYKUŁU 6 UST. 2
1. WODY PRZYBRZEŻNE ZJEDNOCZONEGO
KRÓLESTWA
A. DOSTĘP DLA FRANCJI
 Obszar geograficzny || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Wybrzeże Zjednoczonego Królestwa (od 6 do 12 mil morskich)
 1. Na wschód od Berwick-upon-Tweed na wschód od Coquet Island || Śledź || Nieograniczony
 2. Na wschód od Flamborough Head na wschód od Spurn Head || Śledź || Nieograniczony
 3. Na wschód od Lowestoft na południe od Lyme Regis || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 4. Na południe od Lyme Regis na południe od Eddystone || Denne || Nieograniczony
 5. Na południe od Eddystone na południowy zachód od Longships         || Denne Przegrzebki Homar Rak || Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony
 6. Na południowy zachód od Longships na północny zachód od Hartland Point     || Denne Rak Homar   || Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony
 7. Hartland Point do linii na północ od Lundy Island || Denne || Nieograniczony
 8. Od linii na zachód od Lundy Island do Cardigan Harbour || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 9. na północ od Point Lynas na wschód od Morecambe Light Vessel || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 10. County Down || Denne || Nieograniczony
 11. Na północny wschód od New Island na południowy zachód od Sanda Island || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 12. Na północ od Port Stewart na zachód od Barra Head || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 13. Szerokość geograficzna 57°40'N na zachód od Butt of Lewis || Wszystkie gatunki Z wyjątkiem skorupiaków, mięczaków i innych bezkręgowców wodnych || Nieograniczony
 14. St Kilda, Flannan Islands || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 15. Na zachód od linii łączącej latarnię morską Butt of Lewis z punktem 59°30'N-5°45'W || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
B. DOSTĘP
DLA IRLANDII
 Obszar geograficzny || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne ||
 || Wybrzeże Zjednoczonego Królestwa (od 6 do 12 mil morskich)
 || 1.Na północ od Point Lynas na południe od Mull of Galloway || Denne Homarzec || Nieograniczony Nieograniczony
 || 2. Na zachód od Mull of Oa na zachód od Barra Head || Denne Homarzec || Nieograniczony Nieograniczony
C. DOSTĘP
DLA NIEMIEC
 Obszar geograficzny || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Wybrzeże Zjednoczonego Królestwa (od 6 do 12 mil morskich)
 1. Na wschód od Szetlandów i Fair Isle pomiędzy liniami pociągniętymi na południowy wschód od latarni morskiej Sumbrugh Head, na północny wschód od latarni Skroo i południowy zachód od latarni Skadan || Śledź || Nieograniczony
 2. Na wschód od Berwick-upon-Tweed, na wschód od latarni Whitby High || Śledź || Nieograniczony
 3. Na wschód od latarni North Foreland, na południe od nowej latarni Dungeness || Śledź || Nieograniczony
 4. Strefa wokół St Kilda || Śledź Makrela || Nieograniczony Nieograniczony
 5. Latarnia Butt of Lewis na zachód do linii łączącej latarnię Butt of Lewis i punkt 59°30′ N-5°45′W || Śledź || Nieograniczony
 6. Strefa wokół North Rona i Sulisker (Sulasgeir) || Śledź || Nieograniczony
D. DOSTĘP
DLA NIDERLANDÓW
 Obszar geograficzny || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Wybrzeże Zjednoczonego Królestwa (od 6 do 12 mil morskich)
 1. Na wschód od Szetlandów i Fair Isle pomiędzy liniami pociągniętymi na południowy wschód od latarni morskiej Sumbrugh Head, na północny wschód od latarni Skroo i południowy zachód od latarni Skadan || Śledź || Nieograniczony
 2. Na wschód od Berwick upon Tweed, na wschód od Flamborough Head || Śledź || Nieograniczony
 3. Na wschód od North Foreland, na południe od nowej latarni Dungeness || Śledź || Nieograniczony
E. DOSTĘP
DLA BELGII
 Obszar geograficzny || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Wybrzeże Zjednoczonego Królestwa (od 6 do 12 mil morskich)
 1. Na wschód od Berwick upon Tweed na wschód od Coquer Island || Śledź || Nieograniczony
 2. Na północ od Cromer na wschód od North Foreland || Denne || Nieograniczony
 3. Na wschód od North Foreland na południe od nowej latarni Dungeness || Denne Śledź || Nieograniczony Nieograniczony
 4. Na południe od nowej latarni Dungeness, na południe od Selsey Bill || Denne || Nieograniczony
 5. Na południowy wschód od Straight Point, na północny zachód od South Bishop || Denne || Nieograniczony
2. WODY PRZYBRZEŻNE IRLANDII
A. DOSTĘP
DLA FRANCJI
 Obszar geograficzny || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Wybrzeże Irlandii (od 6 do 12 mil morskich)
 1. Na północny zachód od Erris Head na zachód od Sybill Point || Denne Homarzec || Nieograniczony Nieograniczony
 2. Na południe od Mizen Head na południe od Stags || Denne Homarzec Makrela || Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony
 3. Na południe od Stags na południe od Cork || Denne Homarzec Makrela Śledź || Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony
 4. Na południe od Cork, na południe od Carnsore Point || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 5. Na południe od Carnsore Point, na południowy wschód od Haulbowline || Wszystkie gatunki, z wyjątkiem skorupiaków, mięczaków i innych bezkręgowców wodnych || Nieograniczony
B. DOSTĘP
DLA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA
 Obszar geograficzny || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Wybrzeże Irlandii (od 6 do 12 mil morskich)
 1. Na południe od Mine Head Hook Point || Denne Śledź Makrela || Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony
 2. Hook Point Carlingford Lough || Denne Śledź Makrela Homarzec Przegrzebki || Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony
C. DOSTĘP
DLA NIDERLANDÓW
 Obszar geograficzny || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Wybrzeże Irlandii (od 6 do 12 mil morskich)
 1. Na południe od Stags na południe od Carnsore Point || Śledź Makrela || Nieograniczony Nieograniczony
D. DOSTĘP
DLA NIEMIEC
 Obszar geograficzny || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Wybrzeże Irlandii (od 6 do 12 mil morskich)
 1. Na południe od Old Head of Kinsale na południe od Carnsore Point || Śledź || Nieograniczony
 2. Na południe od Cork na południe od Carnsore Point || Makrela || Nieograniczony
E. DOSTĘP
DLA BELGII
 Obszar geograficzny || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Wybrzeże Irlandii (od 6 do 12 mil morskich)
 1. Na południe od Cork na południe od Carnsore Point || Denne || Nieograniczony
 2. Na wschód od Wicklow Head na południowy wschód od Carlingford Lough || Denne || Nieograniczony
3. WODY PRZYBRZEŻNE BELGII
 Obszar geograficzny || Państwo członkowskie || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Od 3 do 12 mil morskich || Niderlandy || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
   || Francja || Śledź || Nieograniczony
4. WODY PRZYBRZEŻNE DANII
 Obszar geograficzny || Państwo członkowskie || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Wybrzeże Morza Północnego (granica duńsko/niemiecka do Hanstholm) (od 6 do 12 mil morskich) || Niemcy   || Płastugokształtne Krewetki || Nieograniczony Nieograniczony
 granica duńsko-niemiecka do Blåvands Huk || Niderlandy || Płastugokształtne Ryby dorszokształtne || Nieograniczony Nieograniczony
 Blåvands Huk do Bovbjerg || Belgia || Dorsz || Nieograniczony tylko w czerwcu i w lipcu
 ||   || Łupacz || Nieograniczony tylko w czerwcu i w lipcu
 || Niemcy || Płastugokształtne || Nieograniczony
 || Niderlandy || Gładzica || Nieograniczony
 || Sola || Nieograniczony
 Thyborøn do Hanstholm || Belgia || Witlinek || Nieograniczony tylko w czerwcu i w lipcu
 ||   || Gładzica || Nieograniczony tylko w czerwcu i w lipcu
 || Niemcy || Płastugokształtne || Nieograniczony
 || Szprot || Nieograniczony
 || Dorsz || Nieograniczony
 || Czarniak || Nieograniczony
 || Łupacz || Nieograniczony
 || Makrela || Nieograniczony
 || Śledź || Nieograniczony
 || Witlinek || Nieograniczony
 || Niderlandy || Dorsz || Nieograniczony
 || Gładzica || Nieograniczony
 || Sola || Nieograniczony
 Skagerrak (Hanstholm do Skagen) (od 4 do 12 mil morskich) || Belgia   Niemcy               Niderlandy || Gładzica   Płastugokształtne Szprot Dorsz Czarniak Łupacz Makrela Śledź Witlinek Dorsz Gładzica Sola || Nieograniczony tylko w czerwcu i w lipcu Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony
 Kattegat (od 3 do 12 mil) || Niemcy || Dorsz || Nieograniczony
 ||   || Płastugokształtne || Nieograniczony
 || Homarzec || Nieograniczony
 || Śledź || Nieograniczony
 Na północ od Zelandii do równoleżnika przechodzącego przez latarnię Forsnæs || Niemcy || Szprot || Nieograniczony
 Morze Bałtyckie (łącznie z Bełtami, Sundem, Bornholmem) (od 3 do 12 mil morskich) || Niemcy || Płastugokształtne || Nieograniczony
 ||   || Dorsz || Nieograniczony
 || Śledź || Nieograniczony
 || Szprot || Nieograniczony
 || Węgorz || Nieograniczony
 || Łosoś || Nieograniczony
 || Witlinek || Nieograniczony
 || Makrela || Nieograniczony
 Skagerrak (od 4 do 12 mil) || Szwecja || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 Kattegat (od 3 (*) do 12 mil) || Szwecja || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 Morze Bałtyckie (od 3 do 12 mil) || Szwecja || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 (*) Mierzone od linii brzegowej.
5. WODY PRZYBRZEŻNE NIEMIEC
 Obszar geograficzny || Państwo członkowskie || Gatunek || Znaczenie lub szczegółowa charakterystyka
 Wybrzeże Morza Północnego (od 3 do 12 mil morskich) wszystkie wybrzeża || Dania || Denne || Nieograniczony
 ||   || Szprot || Nieograniczony
 || Dobijak || Nieograniczony
 Niderlandy || Denne || Nieograniczony
 || Krewetki || Nieograniczony
 Granica duńsko-niemiecka do północnego końca Amrum na 54°43′N || Dania || Krewetki || Nieograniczony
 strefa wokół Helgoland || Zjednoczone Królestwo || Dorsz || Nieograniczony
 ||   || Gładzica || Nieograniczony
 Wybrzeże bałtyckie (od 3 do 12 mil) || Dania || Dorsz || Nieograniczony
 ||   || Gładzica || Nieograniczony
 || Śledź || Nieograniczony
 || Szprot || Nieograniczony
 || Węgorz || Nieograniczony
 || Witlinek || Nieograniczony
 || Makrela || Nieograniczony
6. WODY PRZYBRZEŻNE FRANCJI ORAZ
DEPARTAMENTÓW ZAMORSKICH
 Obszar geograficzny || Państwo członkowskie || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Północno-wschodnie wybrzeże Atlantyku (od 6 do 12 mil morskich)
 Granica belgijsko-francuska i na wschód od Departamentu Manche (ujście rzeki Vire-Grandcamp les Bains 49° 23' 30" N-1° 2 'WNNE) || Belgia || Denne || Nieograniczony
 ||   || Przegrzebki || Nieograniczony
 || Niderlandy || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 Dunkierka (2° 20' E) do Cap d'Antifer (0° 10' E) || Niemcy || Śledź || Nieograniczony tylko od października do grudnia
 Granica belgijsko-francuska i na zachód od Cap d'Alprech (50° 42 30" N — 1° 33' 30" E) || Zjednoczone Królestwo || Śledź || Nieograniczony
 Wybrzeże Atlantyku (6 do 12 mil morskich)
 Granica hiszpańsko-francuska do 46° 08′ N || Hiszpania || Sardele || Połowy ukierunkowane, nieograniczone tylko od 1 marca do 30 czerwca
 ||   || Łowienie na żywą przynętę tylko od 1 lipca do 31 października
 || Sardynki || Nieograniczone tylko od 1 stycznia do 28 lutego oraz od 1 lipca do 31 grudnia
 || Ponadto działalność związana z wyżej wymienionymi gatunkami musi odbywać się w zgodzie z działalnością wykonywaną w 1984 r. i w granicach tej działalności
 Wybrzeże Morza Śródziemnego (od 6 do 12 mil morskich)
 Granica hiszpańska Cap Leucate || Hiszpania || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
7. WODY PRZYBRZEŻNE HISZPANII
 Obszar geograficzny || Państwo członkowskie || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Wybrzeże Atlantyku (od 6 do 12 mil morskich)
 Granica francusko-hiszpańska do latarni morskiej Cap Mayor (3° 47' W) || Francja || Pelagiczne || Nieograniczony zgodnie z działalnością wykonywaną w 1984 r. i w granicach tej działalności
 Wybrzeże Morza Śródziemnego (6 do 12 mil morskich)
 Granica francuska/Cap Creus || Francja || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
8. WODY PRZYBRZEŻNE NIDERLANDÓW
 Obszar geograficzny || Państwo członkowskie || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Całe wybrzeże (od 3 do 12 mil morskich) || Belgia     || Wszystkie gatunki     || Nieograniczony
   || Dania || Denne Szprot Dobijak Ostrobok || Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony Nieograniczony
   || Niemcy || Dorsz Krewetki || Nieograniczony Nieograniczony
 Całe wybrzeże (od 6 do 12 mil morskich) || Francja || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 Południowy punkt Texel, na zachód do granicy niderlandzko-niemieckiej || Zjednoczone Królestwo || Denne || Nieograniczony
9. WODY PRZYBRZEŻNE FINLANDII
 Obszar geograficzny || Państwo członkowskie || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Morze Bałtyckie (od 4 do 12 mil) (*) || Szwecja || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 (*) Od 3 do 12 mil wokół wysp Bogskär.
10. WODY
PRZYBRZEŻNE SZWECJI
 Obszar geograficzny || Państwo członkowskie || Gatunek || Znaczenie lub cechy szczególne
 Skagerrak (od 4 do 12 mil morskich) || Dania || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 Kattegat (od 3 (*) do 12 mil) || Dania || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 Morze Bałtyckie (od 4 do 12 mil) || Dania || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
   || Finlandia || Wszystkie gatunki || Nieograniczony
 (*) Mierzone od linii brzegowej. ||   ||   ||
ZAŁĄCZNIK II
PUŁAPY ZDOLNOŚCI POŁOWOWEJ
 Pułapy zdolności połowowej (wg stanu na dzień 31 grudnia 2010 r.) ||   ||
 Państwo członkowskie || GT || kW
 Belgia || 18 911 || 51 585
 Bułgaria || 8 448 || 67 607
 Dania || 88 528 || 313 341
 Niemcy || 71 114 || 167 089
 Estonia || 22 057 || 53 770
 Irlandia || 77 254 || 210 083
 Grecja || 91 245 || 514 198
 Hiszpania (w tym regiony najbardziej oddalone) || 446 309 || 1 021 154
 Francja (w tym regiony najbardziej oddalone) || 219 215 || 1 194 360
 Włochy || 192 963 || 1 158 837
 Cypr || 11 193 || 48 508
 Łotwa || 49 067 || 65 196
 Litwa || 73 489 || 73 516
 Malta || 15 055 || 96 912
 Niderlandy || 166 384 || 350 736
 Polska || 38 376 || 92 745
 Portugalia (w tym regiony najbardziej oddalone) || 115 305 || 388 054
 Rumunia || 1 885 || 6 716
 Słowenia || 1 057 || 10 974
 Finlandia || 18 187 || 182 385
 Szwecja || 42 612 || 210 744
 Zjednoczone Królestwo || 235 570 || 924 739
   ||   ||
 Najbardziej oddalone regiony UE || GT || kW
 Hiszpania
 Wyspy Kanaryjskie: L< 12 m. Wody UE || 2 649 || 21 219
 Wyspy Kanaryjskie: L > 12 m. Wody UE || 3 059 || 10 364
 Wyspy Kanaryjskie: L > 12 m. Wody międzynarodowe i wody państw trzecich || 28 823 || 45 593
 Francja
 Wyspa Reunion: Gatunki denne i pelagiczne. L < 12 m || 1 050 || 19 320
 Wyspa Reunion: Gatunki pelagiczne. L > 12 m || 10 002 || 31 465
 Gujana Francuska: Gatunki denne i pelagiczne. L < 12 m || 903 || 11 644
 Gujana Francuska: Statki do połowów krewetek. || 7 560 || 19 726
 Gujana Francuska: Gatunki pelagiczne. Statki typu offshore. || 3 500 || 5 000
 Martynika: Gatunki denne i pelagiczne. L < 12 m || 5 409 || 142 116
 Martynika: Gatunki pelagiczne. L > 12 m || 1 046 || 3 294
 Gwadelupa: Gatunki denne i pelagiczne. L < 12 m || 6 188 || 162 590
 Gwadelupa: Gatunki pelagiczne. L > 12 m || 500 || 1 750
 Portugalia
 Madera: Gatunki denne. L < 12 m || 617 || 4 134
 Madera: Gatunki denne i pelagiczne. L > 12 m || 4 114 || 12 734
 Madera: Gatunki pelagiczne. Niewód. L > 12 m || 181 || 777
 Azory: Gatunki denne. L < 12 m || 2 626 || 29 895
 Azory: Gatunki denne i pelagiczne. L > 12 m || 12 979 || 25 721
 „L” oznacza długość całkowitą ||   ||
ZAŁĄCZNIK III
KOMITETY DORADCZE
 Nazwa komitetu doradczego || Obszar kompetencji
 Morze Bałtyckie || Obszary ICES[36] IIIb, IIIc i IIId
 Morze Śródziemne || Wody morskie Morza Śródziemnego na wschód od linii 5°36' W
 Morze Północne || obszary ICES IV i IIIa
 Wody północno-zachodnie || Obszary ICES V (z wyjątkiem Va i wód obszaru Vb należących wyłącznie do UE), VI i VII
 Wody południowo-zachodnie || Obszary ICES VIII, IX i X (wody dookoła Azorów) i obszary CECAF[37] 34.1.1. 34.1.2 i 34.2.0 (wody dookoła Madery i Wysp Kanaryjskich)
 Zasoby pelagiczne (błękitek, makrela, ostrobok, śledź) || Wszystkie obszary kompetencji (z wyjątkiem Morza Bałtyckiego, Morza Śródziemnego i Akwakultury)
 Flota pełnomorska/flota dalekomorska || Wszystkie wody nienależące do UE
 Akwakultura || Akwakultura zgodnie z definicją w art. 5
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI
DLA WNIOSKÓW
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
              1.1.    Tytuł wniosku/inicjatywy
              1.2.    Dziedzina(-y)
polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
              1.3.    Charakter
wniosku/inicjatywy
              1.4.    Cel/cele

              1.5.    Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
              1.6.    Czas
trwania działania i jego wpływu finansowego
              1.7.    Przewidywany(-e)
tryb(-y) zarządzania
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA
              2.1.    Zasady
nadzoru i sprawozdawczości
              2.2.    System
zarządzania i kontroli
              2.3.    Środki
zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom
3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY
              3.1.    Działy)
wieloletnich ram finansowych i pozycja(-e) wydatków w budżecie, na które
wniosek/inicjatywa ma wpływ
              3.2.    Szacunkowy
wpływ na wydatki
              3.2.1. Synteza szacunkowego wpływu na wydatki
              3.2.2. Szacunkowy
wpływ na środki operacyjne
              3.2.3. Szacunkowy
wpływ na środki administracyjne
              3.2.4. Zgodność
z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi
              3.2.5. Udział
osób trzecich w finansowaniu
              3.3.    Szacunkowy wpływ na
dochody
OCENA
SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI DLA WNIOSKÓW
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
1.1.        Tytuł wniosku/inicjatywy

Wniosek
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnej polityki
rybołówstwa
1.2.        Dziedzina(-y) polityki w
strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa[38]
Dziedzina
polityki 11: Gospodarka Morska i Rybołówstwo
1.3.        Charakter wniosku/inicjatywy
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu
pilotażowego/działania przygotowawczego[39]
¨ Wniosek/inicjatywa wiąże się z
przedłużeniem bieżącego działania
ý Wniosek/inicjatywa
dotyczy działania, które zostało przekształcone pod
kątem nowego działania
1.4.        Cele
1.4.1.     Wieloletni(-e) cel(-e)
strategiczny(-e) Komisji wskazany(-e) we wniosku/inicjatywie
Europa
efektywnie korzystająca z zasobów
1.4.2.     Cel(-e) szczegółowy(-e) i
działanie(-a) ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
Cele szczegółowe
Przyczynienie
się do osiągnięcia celów określonych w art. 39 TFUE.
1.
Zwiększenie zaangażowania zainteresowanych stron
2.
Zapewnienie dostępu do doradztwa naukowego
3.
Unowocześnienie i zwiększenie kontroli w całej Unii
4.
Kontrola działań kontrolnych i inspekcji w państwach
członkowskich
5.
Przyczynienie się do lepszej koordynacji działań kontrolnych
państw członkowskich z pomocą Wspólnotowej Agencji Kontroli
Rybołówstwa
Działanie(-a) ABM/ABB, którego(-ych) dotyczy wniosek/inicjatywa
Działanie
ABB 11 04 01, 11 07 02, 11 08 01, 11 08 02, 11 08 05
1.4.3.     Oczekiwany(-e) wynik(-i) i
wpływ
Należy
wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie
docelowej.
Zrównoważony
rozwój znajduje się w centrum proponowanej reformy WPRyb, a jej celem
jest, aby do 2015 r. konieczne było eksploatowanie stad na poziomie
maksymalnego podtrzymywalnego połowu. Zrównoważone zarządzanie
rybołówstwem prowadzące do wzrostu połowów i marży zysku
uwolni sektor rybołówstwa od zależności od wsparcia publicznego
oraz ułatwi osiągnięcie stabilnych cen w przejrzystych
warunkach, przynosząc tym samym korzyści również konsumentom.
1.4.4.     Wskaźniki wyników i
wpływu
Należy
określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie
realizacji wniosku/inicjatywy.
Wpływ
na środowisko: stada na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu
i postępy we wdrażaniu przekazywalnych udziałów połowowych.

Skutki
gospodarcze: dochody podmiotów działających w sektorze połowów,
WDB, przychód/przychód stanowiący próg rentowności i marża zysku
netto.
Skutki
społeczne: Zatrudnienie (EPC) i płaca załogi na EPC
1.5.        Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
1.5.1.     Potrzeba(-y), która(-e)
ma(-ją) zostać zaspokojona (-e) w perspektywie krótko- lub
długoterminowej
WPRyb
przyczyni się do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju
środowiskowego, gospodarczego i społecznego w odniesieniu do
eksploatacji zasobów rybnych. Cele te są równie ważne pod
względem prawnym i żadnego z nich nie można
osiągnąć w odosobnieniu. W ocenie skutków przeprowadzonej w
odniesieniu do reformy WPRyb potwierdzono jednak, że bez
wyraźniejszej poprawy stanu stad, zrównoważony rozwój gospodarczy i
społeczny pozostanie ograniczony.
1.5.2.     Wartość dodana z
tytułu zaangażowania Unii
Zgodnie
z art. 3 lit. d) TFUE Unia ma wyłączne kompetencje w dziedzinie
zachowania żywych zasobów morza. Zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. d) Unia i
państwa członkowskie dzielą kompetencje w przypadku
pozostałych kwestii WPRyb. Wartość dodana z tytułu
zaangażowania Unii wynika z faktu, że WPRyb dotyczy eksploatacji
wspólnej puli zasobów.
1.5.3.     Główne wnioski
wyciągnięte z podobnych działań
W
zielonej księdze w sprawie reformy wspólnej polityki rybołówstwa[40]
stwierdzono, że WPRyb nie osiąga swoich celów: stada są
przeławiane, sytuacja gospodarcza części floty jest niestabilna
pomimo wysokich poziomów dotacji, praca w sektorze rybołówstwa jest
nieatrakcyjna, a sytuacja wielu społeczności stref przybrzeżnych
uzależnionych od rybołówstwa jest niepewna. Wynik procesu szeroko
zakrojonych konsultacji, które przeprowadzono po opublikowaniu zielonej
księgi, potwierdził powyższą analizę[41].
Głównym
problemem obecnej WPRyb jest brak zrównoważenia środowiskowego
wynikający z przełowienia. Przyczyniają się do niego
wszystkie pozostałe problemy. Głównymi czynnikami przełowienia
są nadmierna zdolność połowowa floty, odchylenia od
doradztwa naukowego przy ustalaniu całkowitych dopuszczalnych połowów
i brak ustalenia priorytetów przy określaniu celów. Drugim problemem jest
niezbyt zrównoważony rozwój gospodarczy sektora połowów. Wiele flot
nie przynosi zysków i jest wrażliwych na wstrząsy zewnętrzne,
takie jak wzrost cen paliwa. Trzecim problemem jest brak zrównoważonego
rozwoju społecznego, który wpływa na sektor połowów i obszary
zależne od rybołówstwa.
1.5.4.     Spójność z
ewentualnymi innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia
Cel
osiągnięcia eksploatacji stad na poziomie maksymalnego
podtrzymywalnego połowu ustanowiono w Konwencji Narodów Zjednoczonych o
prawie morza i przyjęto podczas Światowego Szczytu
Zrównoważonego Rozwoju w 2002 r. jako cel, który należy w miarę
możliwości osiągnąć do 2015 r. Cel ten umożliwi
zreformowanej WPRyb przyczynienie się do osiągnięcia dobrego
stanu środowiska w środowisku morskim zgodnie z dyrektywą
ramową w sprawie strategii morskiej[42].
1.6.        Czas trwania działania i
jego wpływu finansowego
¨ Wniosek/inicjatywa o określonym
czasie trwania
–
¨  Czas trwania wniosku/inicjatywy:
–
¨  Czas trwania wpływu finansowego: od RRRR r. do RRRR r.
ý Wniosek/inicjatywa o nieokreślonym czasie trwania
–
Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od
RRRR r. do RRRR r.,
–
po którym następuje faza operacyjna.
1.7.        Przewidywany(-e) tryb(-y)
zarządzania[43]
ý Bezpośrednie zarządzanie
scentralizowane przez Komisję
¨ Pośrednie zarządzanie
scentralizowane poprzez przekazanie zadań
wykonawczych:
–
¨  agencjom wykonawczym
–
¨  organom utworzonym przez Wspólnoty[44]
–
¨  krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek
świadczenia usługi publicznej
–
¨  osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych
działań na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej,
określonym we właściwym prawnym akcie podstawowym w rozumieniu
art. 49 rozporządzenia finansowego
ý Zarządzanie dzielone z państwami
członkowskimi
¨ Zarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi
¨ Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy
wyszczególnić)
W przypadku wskazania
więcej niż jednego trybu, należy podać dodatkowe informacje
w części „Uwagi”.
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA
2.1.        Zasady nadzoru i
sprawozdawczości
Należy
określić częstotliwość i warunki.
2.2.        System zarządzania i
kontroli
2.2.1.     Zidentyfikowane ryzyko
2.2.2.     Przewidywane metody kontroli
2.3.        Środki zapobiegania
nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom
Należy
określić istniejące lub przewidywane środki zapobiegawcze i
ochronne.
3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY
3.1.        Dział(y) wieloletnich
ram finansowych i pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na które
wniosek/inicjatywa ma wpływ
·      Istniejące pozycje wydatków w budżecie
Według
działów wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie.
 Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer [treść………………………...……….] || Zróżnicowane/niezróżnicowane([45]) || państw EFTA[46] || krajów kandydujących[47] || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 2 || 11 04 01 Bliższy dialog z sektorem rybołówstwa i podmiotami objętymi wspólną polityką rybołówstwa || Zróżnicowane || Nie || Nie || Nie || Nie
 2 || 11 07 02 Wsparcie dla gospodarki zasobami rybnymi (poprawa konsultacji naukowych) || Zróżnicowane || Nie || Nie || Nie || Nie
 2 || 11 08 01 Wkład finansowy dla państw członkowskich na wydatki w dziedzinie kontroli || Zróżnicowane || Nie || Nie || Nie || Nie
 2 || 11 08 02 Kontrola i nadzór działalności połowowej na wodach UE i poza nimi || Zróżnicowane || Nie || Nie || Nie || Nie
 2 || 11.08.05.01 Wspólnotowa Agencja Kontroli Rybołówstwa (CFCA) — Wkład do tytułów 1 i 2 || Zróżnicowane || Nie || Nie || Nie || Nie
 2 || 11.08.05.02 Wspólnotowa Agencja Kontroli Rybołówstwa (CFCA) — Wkład do tytułu 3 || Zróżnicowane || Nie || Nie || Nie || Nie
·      Nowe pozycje w budżecie, o których utworzenie się wnioskuje
Według działów wieloletnich ram finansowych i
pozycji w budżecie.
 Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer [treść………………………...……….] || Zróżnicowane/niezróżnicowane || państw EFTA || krajów kandydujących || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
   || [XX.YY.YY.YY]   ||   || TAK/NIE || TAK/NIE || TAK/NIE || TAK/NIE
3.2.        Szacunkowy wpływ na
wydatki
3.2.1.     Synteza szacunkowego
wpływu na wydatki
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Dział wieloletnich ram finansowych: || 2 || Zarządzanie zasobami naturalnymi i ich ochrona
 DG: MARE ||   ||   || 2013[48] || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || Rok N+4 || Rok N+5 || Rok N+6 || Rok N+7 || Rok N+8 || Rok N+9 || OGÓŁEM
  Środki operacyjne ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 11 04 01 || Środki na zobowiązania || (1) || 6,400 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (2) || 5,950 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 11 07 02 || Środki na zobowiązania || (1a) || 4,500 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (2a) || 3,500 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 11 08 01  || Środki na zobowiązania || (1a) || 47,430 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (2a) || 25,200 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 11 08 02  || Środki na zobowiązania || (1a) || 2,300 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (2a) || 2,300 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 11.08.05.01 || Środki na zobowiązania || (1a) || 7,413 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (2a) || 7,413 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 11.08.05.02 || Środki na zobowiązania || (1a) || 1,711 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (2a) || 2,711 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne[49] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
   ||   || (3) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki dla DG MARE || Środki na zobowiązania || =1+1a +3 || 69,754 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || =2+2a +3 || 47,074 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
  OGÓŁEM środki operacyjne || Środki na zobowiązania || (4) || 69,754 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (5) || 47,074 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
  OGÓŁEM środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne || (6) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 2 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || =4+ 6 || 69,754 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || =5+ 6 || 47,074 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
Jeżeli wpływ wniosku/inicjatywy nie
ogranicza się do jednej pozycji w budżecie:
  OGÓŁEM środki operacyjne || Środki na zobowiązania || (4) || 69,754 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (5) || 47,074 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
  OGÓŁEM środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne || (6) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 4 wieloletnich ram finansowych (kwota referencyjna) || Środki na zobowiązania || =4+ 6 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || =5+ 6 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Dział wieloletnich ram finansowych || 5 || „Wydatki administracyjne”
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2013 || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || Rok N+4 || Rok N+5 || Rok N+6 || Rok N+7 || Rok N+8 || Rok N+9 || OGÓŁEM
 DG: ||
  Zasoby ludzkie || 9,404 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
  Pozostałe wydatki administracyjne 11 01 02 11 || 0,210 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM Dyrekcja Generalna || Środki || 9,614 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = środki na płatności ogółem) || 9,614 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   ||   ||   || Rok 2013[50] || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || Rok N+4 || Rok N+5 || Rok N+6 || Rok N+7 || Rok N+8 || Rok N+9 || OGÓŁEM
 OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 79,368 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || 56,688 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
3.2.2.     Szacunkowy wpływ na
środki operacyjne
–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków operacyjnych
–
ý  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków operacyjnych, jak określono poniżej:
Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku)
 Określić cele i realizacje   ò ||   ||   || 2013 || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || ... wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM
 REALIZACJA
 Rodzaj[51] || Średni koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba całkowita realizacji || Koszt całkowity
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 1[52]… || Zwiększenie zaangażowania zainteresowanych stron
 W pełni operacyjne Regionalne Komitety Doradcze. || nr || 0,280 || 8 || 2,240 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Nowe działy i aktualizacja treści strony internetowej DG MARE. || nr || 0,040 || 5 || 0,200 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Produkcja i dystrybucja magazynu „Fisheries and Aquaculture in Europe” w 23 językach (5 wydań rocznie). || nr || 0,114 || 5 || 0,580 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Produkcja i dystrybucja jakościowych materiałów informacyjnych dla mediów, ogółu społeczeństwa i zainteresowanych stron, w tym materiałów audiowizualnych. Kampania informacyjna dotycząca zagadnień priorytetowych, takich jak reforma WPRyb. || nr || 0,310 || 6 || 1,860 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Produkcja i dystrybucja publikacji wielojęzycznych. || nr || 0,025 || 20 || 0,500 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Udział DG MARE w targach. || nr || 0,200 || 1 || 0,200 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Organizacja Europejskiego Dnia Morza w maju każdego roku. || nr || 0,400 || 1 || 0,400 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Konferencje i seminaria dotyczące WPRyb i zintegrowanej polityki morskiej np. w sprawie reformy WPRyb. || nr || 0,050 || 4 || 0,200 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Inne (materiały promocyjne, logo, przechowywanie i rozpowszechnianie przez Urząd Publikacji). || nr || 0,110 || 2 || 0,220 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 1 – suma cząstkowa ||   || 6,400 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 2…… || Zapewnienie dostępu do doradztwa naukowego
 Wsparcie dla wdrożenia ram w zakresie gromadzenia danych, w szczególności poprzez koordynację i organizowanie działań STECF, prowadzenie odpowiednich stron internetowych i wsparcie opracowania sprawozdania w sprawie „Annual Economic Performance of EU fishing fleet” w ramach porozumienia administracyjnego między Komisją a JRC. || Porozumienia administracyjne || 1,400 || 1 || 1,400 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Zapewnienie stałego doradztwa w sprawie stanu stad zarządzanych za pomocą rozporządzenia w sprawie całkowitych dopuszczalnych połowów i kwot oraz zapewnienie jednorazowego doradztwa, takiego jak ocena wieloletnich planów lub zasady kontroli połowów w ramach protokołu ustaleń między Komisją a ICES. || Protokół || 1,500 || 1 || 1,500 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Zapewnienie doradztwa w sprawie stad w odniesieniu do zagadnień biologicznych, technicznych, gospodarczych i ekosystemowych ze strony ekspertów w ramach posiedzeń STECF i jego podgrup. || Liczba posiedzeń || 0,024 || 25 || 0,6 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Doradztwo naukowe i inne usługi na rzecz wdrażania wspólnej polityki rybołówstwa w regionie Morza Śródziemnego. ||   || 1,0 || 2 || 1,0 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 2 – suma cząstkowa ||   || 4,500 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 3…… || Unowocześnienie i zwiększenie kontroli w całej UE
 Systemy informatyczne i analiza danych. ||   ||   || Nie dotyczy || 10,000 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Narzędzia w zakresie identyfikowalności i urządzenia służące do pomiaru mocy silnika. ||   ||   || 1600 || 8,000 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Projekty pilotażowe (w tym telewizja przemysłowa począwszy od 2011 r.). ||   ||   || Nie dotyczy || 2,000 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Urządzenia służące do automatycznej lokalizacji, satelitarne systemy monitorowania statków/systemy automatycznej identyfikacji (VMS/AIS) ||   ||   || 3000 || 3,800 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Elektroniczne dzienniki połowowe na pokładach statków. ||   ||   || 3300 || 7,400 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Modernizacje Centrum Monitorowania Rybołówstwa (CMR). ||   ||   || 22 || 11,400 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Inwestycje w urządzenia kontrolne (m.in. statki patrolowe i patrolowe statki powietrzne). ||   ||   || Nie dotyczy || 3,700 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Kursy szkoleniowe i programy wymiany dla personelu kontrolnego. ||   ||   || 30 || 0,600 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Seminaria w celu podniesienia świadomości na temat konieczności wdrażania zasad WPRyb. ||   ||   || 5 || 0,530 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 3 – suma cząstkowa ||   || 47,430 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 4…… || Kontrola działań kontrolnych i inspekcji w państwach członkowskich
 Monitorowanie działań kontrolnych przez państwa członkowskie -Misje kontrolujące stosowanie przepisów WPRyb. - Wyposażenie inspektorów. ||   ||   || 250 || 0,800 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Ułatwienie wdrażania przepisów WPRyb. - Posiedzenia grupy ekspertów ds. kontroli rybołówstwa poświęcone zagadnieniom dotyczącym kontroli rybołówstwa. - Badania ||   ||   || 30 || 0,400 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Sprzęt komputerowy, oprogramowanie i wsparcie kontroli (dane, kontrola krzyżowa danych, obsługa techniczna, dostęp do bazy danych itd.) ||   ||   || Nie dotyczy || 1,100 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 4– suma cząstkowa ||   || 2,300 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 5…… || Przyczynienie się do lepszej koordynacji działań kontrolnych państw członkowskich z pomocą Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa
 Personel czynnie zatrudniony ||   ||   || Nie dotyczy || 5,634 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Pozostałe wydatki kadrowe ||   ||   || Nie dotyczy || 0,440 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Wydatki administracyjne ||   ||   || Nie dotyczy || 1,320 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Budowanie zdolności ||   ||   || Nie dotyczy || 0,720 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Koordynacja operacyjna (w tym wspólne plany rozmieszczenia) ||   ||   || Nie dotyczy || 1,010 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 5 – suma cząstkowa ||   || 9,124 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 KOSZT OGÓŁEM ||   || 69,754 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
3.2.3.     Szacunkowy wpływ na
środki administracyjne
3.2.3.1.  Streszczenie
–
¨ Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków administracyjnych
–
ý  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków administracyjnych, jak określono poniżej:
w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku)
   || 2013 [53] || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || ... wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Zasoby ludzkie || 9,404 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,210 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 9,614 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Poza DZIAŁEM 5[54] wieloletnich ram finansowych ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Zasoby ludzkie ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Pozostałe wydatki administracyjne ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM || 9,614 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
3.2.3.2.  Szacowane zapotrzebowanie na
zasoby ludzkie
–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich
–
ý  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono poniżej:
Wartości szacunkowe należy
wyrazić w pełnych kwotach (lub najwyżej z
dokładnością do jednego miejsca po przecinku)
   || 2013 || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || ... wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6)
  Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) ||
 11 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji) || 66 ||   ||   ||   ||   ||   ||
 11 01 01 02 (w delegaturach) || 0 ||   ||   ||   ||   ||   ||
 11 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) || 0 ||   ||   ||   ||   ||   ||
 10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) || 0 ||   ||   ||   ||   ||   ||
  Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy)[55] ||
 11 01 02 01 (AC, END, INT z globalnej koperty finansowej) || 14 ||   ||   ||   ||   ||   ||
 11 01 02 02 (AC, AL, END, INT i JED w delegaturach) || 0 ||   ||   ||   ||   ||   ||
 11 01 04 yy [56] || - w centrali[57] || 0 ||   ||   ||   ||   ||   ||
 - w delegaturach || 0 ||   ||   ||   ||   ||   ||
 11 01 05 02 (AC, END, INT – pośrednie badania naukowe) || 0 ||   ||   ||   ||   ||   ||
 10 01 05 02 (AC, END, INT – bezpośrednie badania naukowe) || 0 ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Inna pozycja w budżecie (określić) || 0 ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM || 80 ||   ||   ||   ||   ||   ||
XX oznacza
odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w
budżecie.
Potrzeby w zakresie
zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na
zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji
generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami,
które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji
generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w
świetle istniejących ograniczeń budżetowych.
Opis zadań do
wykonania:
 Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony || zarządzanie w 2013 r. środkami operacyjnymi i działaniami operacyjnymi wymienionymi powyżej
 Personel zewnętrzny || zarządzanie w 2013 r. środkami operacyjnymi i działaniami operacyjnymi wymienionymi powyżej
3.2.4.     Zgodność z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi
–
ý  Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi.
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu
w wieloletnich ramach finansowych.
Należy wyjaśnić, na czym ma
polegać przeprogramowanie, określając pozycje w budżecie,
których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności
lub zmiany wieloletnich ram finansowych[58].
Należy wyjaśnić, który wariant jest
konieczny, określając pozycje w budżecie, których ma on
dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.
3.2.5.     Udział osób trzecich w
finansowaniu
–
ý Wniosek/inicjatywa nie przewiduje współfinansowania ze strony osób
trzecich.
–
¨ Wniosek/inicjatywa przewiduje współfinansowanie szacowane zgodnie
z poniższym:
Środki w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || … wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || Ogółem
 Określić organ współfinansujący ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki objęte współfinansowaniem ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
3.3.        Szacunkowy wpływ na
dochody
–
ý  Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody.
–
¨  Wniosek/inicjatywa ma wpływ finansowy określony
poniżej:
–
¨            wpływ na zasoby własne
–
¨            wpływ na dochody różne
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Pozycja w budżecie dotycząca dochodów: || Kwoty wpisane w budżecie na bieżący rok || Wpływ wniosku/inicjatywy[59]
 Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6)
 Artykuł …………. ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
W przypadku wpływu
na dochody różne, należy wskazać pozycję(-e) wydatków w
budżecie, którą(-e) ten wpływ obejmie.
Należy
określić metodę obliczania wpływu na dochody.
[1]               COM(2009) 163 wersja ostateczna z dnia 22 kwietnia 2009 r.
[2]               Dz.U. L 125
z 27.4.1998, s. 1.
[3]               Dz.U. L 17
z 21.1.2000, s. 22.
[4]               Dz.U. L 349
z 31.12.2005, s. 1.
[5]               Dz.U. L 223
z 15.8.2006, s. 1.
[6]               Dz.U. L 409
z 30.12.2006, s. 11.
[7]               Dz.U. L 60
z 5.3.2008, s. 1.
[8]               Dz.U. L 286
z 29.10.2008, s. 1.
[9]               Dz.U. L 343
z 22.12.2009, s. 1.
[10]             Dz.U. L 256
z 3.8.2004, s. 17.
[11]             SEC(2010)428 wersja ostateczna z dnia 16 kwietnia 2010 r.
[12]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 1954/2003 w sprawie zarządzania
nakładem połowowym, odnoszącego się do niektórych obszarów
i zasobów połowowych Wspólnoty i zmieniające rozporządzenie (WE)
nr 2847/93 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 685/95 i (WE) nr 2027/95.
[13]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające
wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym
połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania oraz rozporządzenie
Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu
zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa,
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr
811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006,
(WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE)
nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94
oraz (WE) nr 1966/2006.
[14]             Dz.U.
[15]             Dz.U.
[16]             Dz.U. L 358
z 31.12.2002, s. 59.
[17]             Dz.U. L 179
z 23.6.1998, s. 1.
[18]             Dz.U. L 189
z 3.7.1998, s. 14.
[19]             Dz.U. L 177
z 16.7.1996, s. 24.
[20]             Decyzja Konferencji Stron X/2.
[21]             UE CO 7/10
z dnia 26 marca 2010 r.
[22]             COM(2011) 244.
[23]             Dz.U. L 164
z 25.6.2008, s. 19.
[24]             Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego
Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów - Zintegrowana
polityka morska Unii Europejskiej COM(2007) 575 wersja ostateczna.
[25]             Dz.U. C 105
z 7.5.1981, s.1.
[26]             Dz.U. L 103
z 25.4.1979, s. 1.
[27]             Dz.U. L 206
z 22.7.1992, s. 7.
[28]             Dz.U. L 164
z 25.6.2008, s. 19.
[29]             COM(2009)162 wersja ostateczna.
[30]             COM(2010)2020 wersja ostateczna.
[31]             Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
[32]             Dz.U. L 256
z 3.8.2004, s. 17.
[33]             Dz.U. L 60
z 5.3.2008, s. 1.
[34]             Dz.U. L 409
z 30.12.2006, s. 11.
[35]             Dz.U. L 274
z 25.9.1986, s. 1.
[36]             Obszary
ICES (Międzynarodowej Rady Badań Morza) określone w
rozporządzeniu (WE) nr 218/2009.
[37]             Obszary
CECAF (Środkowo-Wschodni Atlantyk lub główny obszar połowowy FAO 34) określone w rozporządzeniu
(WE) nr 216/2009.
[38]             ABM: Activity
Based Management: zarządzanie kosztami działań - ABB: Activity
Based Budgeting: budżet zadaniowy.
[39]             O którym
mowa w art. 49 ust. 6 lit. a) lub b) rozporządzenia finansowego.
[40]             COM(2009)163
wersja ostateczna z dnia 22 kwietnia 2009 r.
[41]             Zob.
również SEC(2010)428 wersja ostateczna z dnia 16 kwietnia 2010 r. Podsumowanie
konsultacji w sprawie reformy wspólnej polityki rybołówstwa.
[42]             Dyrektywa
Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r.
ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki
środowiska morskiego.
[43]             Wyjaśnienia
dotyczące trybów zarządzania oraz odniesienia do rozporządzenia
finansowego znajdują się na następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html
[44]             O którym
mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego.
[45]             Zróżnicowane
= środki zróżnicowane / Niezróżnicowane = środki
niezróżnicowane.
[46]             EFTA: Europejskie
Stowarzyszenie Wolnego Handlu.
[47]             Kraje
kandydujące oraz w stosownych przypadkach potencjalne kraje
kandydujące Bałkanów Zachodnich.
[48]             Rok N jest
rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie
wniosku/inicjatywy.
[49]             Wsparcie
techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania
w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”),
pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.
[50]             Rok N jest
rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie
wniosku/inicjatywy.
[51]             Realizacje
odnoszą się do produktów i usług, które zostaną zapewnione
(np. liczba sfinansowanych wymian studentów, liczba kilometrów zbudowanych dróg
itp.).
[52]             Zgodnie z
opisem w dziale 1.4.2 „Cel(-e) szczegółowy(-e)...”.
[53]             Rok N jest
rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie
wniosku/inicjatywy.
[54]             Wsparcie
techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania
w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”),
pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.
[55]             AC=
pracownik kontraktowy; AL = członek personelu miejscowego; END =
oddelegowany ekspert krajowy; INT= pracownik tymczasowy; JED= młodszy
oddelegowany ekspert.
[56]             Poniżej
pułapu na personel zewnętrzny ze środków operacyjnych (dawne
pozycje „BA”).
[57]             Przede
wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju
Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz Rybacki.
[58]             Zob. pkt 19
i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.
[59]             W
przypadku tradycyjnych zasobów własnych (opłaty celne, opłaty
wyrównawcze od cukru) należy wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto
po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.