title: Wniosek rozporządzenie Rady w sprawie właściwości, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych {KES(2005) 1629}

text:
                KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

                                               Bruksela, dnia 15.12.2005
                                               KOM(2005) 649 wersja ostateczna

                                               2005/0259 (CNS)

                                     Wniosek

                           ROZPORZĄDZENIE RADY

     w sprawie właściwości, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń
          sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych

                           (przedstawiony przez Komisję)

                                 {KES(2005) 1629}

PL                                                                               PL
 ---pagebreak---                                               UZASADNIENIE

     1.        KONTEKST WNIOSKU

     1.1.      Kontekst ogólny

     1.1.1.    Na szczeblu Unii Europejskiej

     Na zakończenie posiedzenia w Tampere w dniach 15-16 października 1999 r. Rada
     Europejska wezwała w odniesieniu do zobowiązań alimentacyjnych do ustanowienia
     szczególnych, wspólnych zasad obowiązujących w postępowaniu sądowym w celu
     uproszczenia i przyspieszenia rozstrzygania sporów transgranicznych oraz do zniesienia
     środków tymczasowych wymaganych do celów uznawania i wykonywania w danym
     Państwie Członkowskim orzeczenia sądowego wydanego w innym Państwie Członkowskim.

     Przyjęty dnia 30 listopada 2000 r. program wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach
     cywilnych1 zawiera wezwanie do zniesienia procedury dotyczącej postanowień sądu o
     wykonaniu wyroków zagranicznych na korzyść wierzycieli alimentacyjnych, którzy są już
     objęci rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie
     jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i
     handlowych (zwanym dalej „Bruksela I”)2. Program ten wskazuje skądinąd w sposób ogólny,
     że czasami będzie „niezbędne ustanowienie na poziomie europejskim pewnych zasad
     dotyczących postępowania sądowego, które będą stanowiły wspólne minimalne
     zabezpieczenia”, a nawet „zwrócenie się w kierunku pewnej harmonizacji procedur”.
     Program ten przewiduje przyjęcie środków usprawniających wzajemne uznawanie orzeczeń
     sądowych w celu „dążenia do skuteczniejszego wykonywania w danym Państwie
     Członkowskim orzeczeń sądowych wydanych w innym Państwie Członkowskim”, w
     szczególności poprzez umożliwienie „dokładnego określenia znajdujących się na terytorium
     Państw Członkowskich składników majątku dłużnika” lub poprzez wpisanie wzajemnego
     uznawania „w ramy zacieśnionej współpracy między organami sądowymi Państw
     Członkowskich”; środki te ponadto odnosiłyby się do „harmonizacji przepisów kolizyjnych”.

     Rada Europejska potwierdziła zasadność tego programu w listopadzie 2004 r., podczas
     przyjmowania „Programu Haskiego”3, w którym podkreślono, że „trwała realizacja programu
     środków mających na celu wzajemne uznawanie musi być traktowana priorytetowo w
     najbliższych latach w celu zapewnienia zakończenia jej realizacji do 2011 r.”

     W dniach 2-3 czerwca 2005 r. Rada i Komisja przyjęły wspólny plan działania, który
     przekłada cele Programu Haskiego na konkretne działania, i który przewiduje w odniesieniu
     do współpracy sądowej w sprawach cywilnych przyjęcie w 2005 r. „wniosków dotyczących
     obowiązków alimentacyjnych”4.

     1
              Dz.U. C 12 z 15.1.2001.
     2
              Dz.U. L 12 z 16.1.2001.
     3
              Dz.U. C 53 z 3.3.2005.
     4
              Dokument Rady Unii Europejskiej nr 9778/2/05 REV 2 JAI 207.

PL                                                      2                                        PL
 ---pagebreak---      1.1.2.    Na szczeblu międzynarodowym

     Kwestią zobowiązań alimentacyjnych zajęła się również Haska Konferencja Prawa
     Prywatnego Międzynarodowego5 w celu wprowadzenia zmian do obowiązujących
     konwencji6. Trzy posiedzenia komisji specjalnej, w maju 2003 r., czerwcu 2004 r. i kwietniu
     2005 r., poświęcono opracowaniu nowej konwencji ogólnej o zobowiązaniach
     alimentacyjnych. Czwarte posiedzenie komisji specjalnej przewidziane jest na czerwiec
     2006 r. celem ewentualnego zwołania sesji dyplomatycznej w pierwszym semestrze 2007 r.
     Wspólnota Europejska aktywnie uczestniczy w tych negocjacjach.

     Związek między negocjacjami prowadzonymi w Hadze i pracami Wspólnoty powinien
     ukierunkować się na poszukiwanie możliwości synergii między tymi działaniami, gdyż nie są
     one sprzeczne, a wręcz przeciwnie – są spójne i dopełniają się nawzajem, o czym
     przypomniała Rada Europejska w Programie Haskim.

     Wspólnota powinna zatem być w stanie przyjąć spójną strategię w ramach
     międzynarodowych negocjacji, równolegle zaś powinna kontynuować wysiłki zmierzające do
     utworzenia na swoim obszarze rzeczywistej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
     sprawiedliwości.

     Konferencja haska stanowi dla Wspólnoty forum międzynarodowe, które w dziedzinie spraw
     cywilnych pozwala jej rozwijać politykę współpracy z krajami trzecimi. Wymiana opinii, jaką
     umożliwia konferencja haska, jest dla prac Wspólnoty nieocenionym źródłem inspiracji.
     Niewykluczone jest zresztą, że negocjacje prowadzone w Hadze w pewnych konkretnych
     dziedzinach mogą doprowadzić do wyników, które mogłyby okazać się możliwe do
     przeniesienia na szczebel Unii Europejskiej.

     Niemniej jednak różnica poziomu integracji między Państwami Członkowskimi w
     porównaniu z krajami trzecimi jak również waga stawianych sobie przez Unię Europejską
     celów sprawiają, że konieczne jest poszukiwanie szczególnych rozwiązań na poziomie
     Wspólnoty. Współpraca między Państwami Członkowskimi, które dysponują nie tylko
     spójniejszym i pełniejszym systemem przepisów dotyczących kolizji jurysdykcji oraz zasad
     uznawania wyroków, ale także operacyjnym systemem europejskiej sieci sądowej, może być
     z pewnością bardziej zacieśniona niż współpraca z państwami trzecimi.

     5
              Adres internetowy: http://www.hcch.net.
     6
              Konwencji Haskiej z dnia 24 października 1956 r. o prawie właściwym dla zobowiązań
              alimentacyjnych w stosunku do dzieci; Konwencji Haskiej z dnia 15 kwietnia 1958 r. o uznawaniu i
              wykonywaniu orzeczeń w przedmiocie obowiązków alimentacyjnych w stosunku do dzieci; Konwencji
              Haskiej z dnia 2 października 1973 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych, która
              zastępuje w stosunkach między państwami będącymi jej stronami konwencję z dnia 24 października
              1956 r.; Konwencji Haskiej z dnia 2 października 1973 r. o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń w
              przedmiocie obowiązków alimentacyjnych, która zastępuje w stosunkach między państwami będącymi
              jej stronami konwencję z dnia 15 kwietnia 1958 r. Listę tę należy uzupełnić o Konwencję Nowojorską z
              dnia 20 czerwca 1956 r. o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą, która została zawarta w
              ramach ONZ.

PL                                                        3                                                          PL
 ---pagebreak---      1.2.     Cele

     Wniosek ma na celu usunięcie wszelkich przeszkód, które wciąż uniemożliwiają dochodzenie
     roszczeń alimentacyjnych na poziomie Unii Europejskiej. Wniosek ten nie doprowadzi
     oczywiście do zlikwidowania destabilizacji gospodarczej i społecznej, z powodu której
     niektórzy dłużnicy tracą pracę i stałe źródło dochodów, przez co nie są w stanie wywiązywać
     się ze swoich zobowiązań, zapewni on jednak otoczenie prawne dostosowane do słusznych
     dążeń wierzycieli alimentacyjnych. Wierzyciele ci powinni mieć możliwość uzyskania – w
     łatwy, szybki i najczęściej bezpłatny sposób – tytułu egzekucyjnego, który mógłby
     funkcjonować bez przeszkód w europejskiej przestrzeni sądowej i skutkować regularnym
     płaceniem należnych kwot.

     Nowy europejski porządek prawny wymaga działania, które nie może się ograniczać do
     dopracowania istniejących mechanizmów; należy podjąć ambitniejsze środki we wszystkich
     istotnych dziedzinach współpracy sądowej w sprawach cywilnych, takich jak: właściwość
     międzynarodowa, prawo właściwe, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych,
     współpraca i usuwanie przeszkód utrudniających prawidłowy przebieg postępowań.
     Odpowiedzi te powinny ponadto zostać zebrane w jednym instrumencie.

     Działaniu temu będą przyświecać trzy cele:

     1.2.1.   Uproszczenie życia obywatelom.

     Prowadzenie postępowań koniecznych do ustalenia wierzytelności alimentacyjnej najbardziej
     wymaga uproszczenia. Przepisy dotyczące właściwości międzynarodowej zawarte w
     rozporządzeniu „Bruksela I” zapewniają już wierzycielowi alimentacyjnemu możliwość
     wniesienia sprawy do organu znajdującego się blisko jego miejsca stałego zamieszkania,
     jednak sytuację można jeszcze poprawić, a niektóre niejasności usunąć. Należy podjąć
     odpowiednie środki, aby wydane orzeczenie posiadało taką samą moc, jaką posiada w
     Państwie Członkowskim, w jakim zostało wydane, i to bez dodatkowych formalności.
     Pozwoli to osiągnąć cel polegający na zniesieniu „środków tymczasowych”.

     Ogólnie na każdym etapie egzekucji należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych należy
     zapewnić wierzycielowi pomoc i wsparcie, jakich mu obecnie jeszcze brakuje. Cel ten jest
     realizowany przez ustanowienie mechanizmów współpracy między Państwami
     Członkowskimi. Należy również wspomnieć o możliwości dokonania niezbędnych
     formalności w miejscu stałego zamieszkania, także na etapie samej egzekucji świadczeń, w
     szczególności w celu uzyskania zajęcia wynagrodzenia za pracę lub rachunku bankowego,
     uruchomienia mechanizmów współpracy lub uzyskania dostępu do informacji pozwalających
     zlokalizować dłużnika lub oszacować wartość jego majątku. To również w tym celu
     przewidziano wzmocnienie gwarancji dostępu do wymiaru sprawiedliwości, za
     pośrednictwem systemu reprezentowania interesów wierzycieli alimentacyjnych przez organy
     centralne Państw Członkowskich.

     W ramach upraszczania należy także położyć kres różnorodności źródeł prawa w tej
     dziedzinie, gdyż w chwili obecnej brakuje na szczeblu Unii Europejskiej wspólnego, w
     wysokim stopniu zharmonizowanego systemu w zakresie uznawania i wykonywania orzeczeń
     dotyczących świadczeń alimentacyjnych.

     Rozporządzenie „Bruksela I” w art. 71 utrzymuje stosowanie „konwencji, których Państwa
     Członkowskie są stronami i które w sprawach szczególnych regulują jurysdykcję, uznawanie

PL                                                4                                                PL
 ---pagebreak---      lub wykonywanie orzeczeń”. Akapit ostatni tego samego artykułu określa, że „jeżeli Państwo
     Członkowskie pochodzenia i wezwane Państwo Członkowskie są stronami konwencji
     dotyczącej spraw szczególnych, która reguluje warunki uznawania i wykonywania orzeczeń,
     wówczas obowiązują te warunki.” W kwestii „sprawy szczególnej”, jaką są zobowiązania
     alimentacyjne, 17 Państw Członkowskich na 25 jest stronami Konwencji Haskiej z dnia 2
     października 1973 r. o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń w przedmiocie obowiązków
     alimentacyjnych. W stosunkach między tymi Państwami Członkowskimi stosuje się zatem
     „warunki” ustalone w konwencji z 1973 r., która poprzedza rozporządzenie „Bruksela I”.

     Otóż zgodnie z art. 26 tej konwencji każde umawiające się państwo może zastrzec sobie
     prawo nieuznania niektórych orzeczeń i traktowania ich jako niepodlegające wykonaniu, w
     szczególności w przypadku orzeczeń dotyczących świadczeń alimentacyjnych na rzecz osób
     pełnoletnich lub świadczeń należnych krewnym w linii bocznej lub osobom
     spowinowaconym. Większość Państw Członkowskich będących stronami konwencji z
     1973 r.7 zgłosiła jedno lub więcej zastrzeżeń w oparciu o to postanowienie. Sytuacja ta
     skutkuje wystąpieniem sporych różnic w kwestii uznawania i wykonywania orzeczeń w
     sprawach o świadczenia alimentacyjne.

     Różnice te odzwierciedlają pewne rozbieżności między Państwami Członkowskimi dotyczące
     określenia samego pojęcia świadczeń alimentacyjnych. Zastrzeżenia przewidziane w
     konwencji z 1973 r. umożliwiają wyrażanie tych rozbieżności bez żadnych ograniczeń.
     Rozbieżności te pozwalają przeciwstawić niektórym orzeczeniom dotyczącym świadczeń
     alimentacyjnych pewien rodzaj „ogólnej klauzuli porządku prawnego”. Porządku prawnego
     nie stosuje się już do każdego przypadku osobno, a posteriori; stosuje się go w sposób
     ogólny, a priori, za pośrednictwem zastrzeżenia do konwencji z 1973 r., która ma
     pierwszeństwo stosowania przed prawem wspólnotowym.

     Tego rodzaju różnice nie powinny dłużej mieć miejsca w Unii Europejskiej, która w kwestii
     zobowiązań alimentacyjnych opowiedziała się na najwyższym szczeblu politycznym za
     swobodnym przepływem orzeczeń sądowych. Skłaniają one jednak do refleksji nad
     sposobem, w jaki należy odpowiedzieć na obawy tych Państw Członkowskich, które w
     poprzednim systemie dały wyraz dążeniom do ograniczenia tego przepływu.

     1.2.2.    Zwiększenie pewności prawnej.

     Najważniejszym celem harmonizacji przepisów kolizyjnych jest umożliwienie wierzycielom
     działania z pełną znajomością stanu faktycznego, aby nie byli zależni od różnorodności
     systemów krajowych. Harmonizacja ta gwarantuje w ten sposób swego rodzaju
     „przewidywalność prawną”.

     Dzięki stosowaniu przepisów określających prawo właściwe, właściwy sąd wydaje orzeczenie
     w oparciu o te przepisy prawa materialnego, które są najściślej związane ze sprawą. Pozwala
     to również uniknąć najbardziej niesprawiedliwych sytuacji – wierzyciel alimentacyjny
     otrzyma odpowiedź dostosowaną do jego sytuacji i nie będzie musiał cierpieć z powodu
     sprzecznych przepisów kolizyjnych.

     7
              17 Państw Członkowskich: Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Litwa, Luksemburg,
              Niderlandy, Niemcy, Polska, Portugalia, Republika Czeska, Słowacja, Szwecja, Włochy, Zjednoczone
              Królestwo.

PL                                                        5                                                        PL
 ---pagebreak---      Zatem przepisy kolizyjne towarzyszą zniesieniu „środków tymczasowych” i ułatwiają to
     zniesienie na etapie uznawania – orzeczenie jest w mniejszym stopniu podważalne, jeśli
     zostało wydane zgodnie z prawem wskazanym w zharmonizowanych przepisach.

     Ponadto w sposób bardziej bezpośredni przepisy prawa właściwego pozwalają w niektórych
     sytuacjach zapobiec pozwom opartym na stosunkach alimentacyjnych, które nie są
     powszechnie uznawane (na przykład między bratem i siostrą). Przepisy kolizyjne stanowią
     zatem w obszarze swobodnego przepływu orzeczeń rodzaj zabezpieczenia; uspokajają one
     obawy tych Państw Członkowskich, w których pojęcie zobowiązań alimentacyjnych jest
     bardziej zawężone.

     Przepisy kolizyjne nie mają na celu zanegowania tych rozbieżności; celem nie jest w żadnym
     stopniu ujednolicenie pojęć, które są odzwierciedleniem krajowych potrzeb, bez względu na
     to, czy są to potrzeby społeczne, gospodarcze czy kulturowe – celem jest upewnienie się, że
     żadne orzeczenie nie zostanie wydane przy zastosowaniu prawa pozbawionego
     wystarczającego związku z daną sytuacją rodzinną.

     1.2.3.    Zapewnienie skuteczności i trwałości egzekucji należności.

     Jedynie poprawa rzeczywistej egzekucji należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych może
     w konkretny i trwały sposób zmienić obecną sytuację. Należy umożliwić wierzycielowi
     uzyskanie orzeczenia podlegającego wykonaniu na całym obszarze Unii Europejskiej, które
     mogłoby następnie podlegać prostemu i zharmonizowanemu systemowi wykonywania
     orzeczeń. W tym celu konieczne jest spełnienie trzech wymogów. Pierwszy polega na
     zapewnieniu powszechnego i automatycznego wykonywania wszystkich orzeczeń w
     sprawach o świadczenia alimentacyjne. Drugi polega na zniesieniu środków tymczasowych
     potrzebnych do tego, by orzeczenie wydane w jednym Państwie Członkowskim zostało
     uznane i było możliwe do wykonania w innym Państwie Członkowskim. Trzeci wymóg wiąże
     się z koniecznością podjęcia szeregu środków dotyczących samego wykonania, takich jak:
     dostęp do informacji na temat sytuacji dłużnika, ustanowienie instrumentów prawnych
     umożliwiających bezpośrednie pobieranie należnych świadczeń z wynagrodzenia za pracę i z
     rachunków bankowych, nadanie bardziej uprzywilejowanego charakteru wierzytelnościom
     alimentacyjnym.

     Wszystkie cele niniejszego wniosku zostaną zrealizowane przy zapewnieniu pełnego
     przestrzegania praw podstawowych uznanych w Unii Europejskiej. Zapewniona zostanie
     równowaga między prawami wierzycieli alimentacyjnych a prawami dłużników, którym
     nadal zagwarantuje się w szczególności prawo do sprawiedliwego procesu oraz prawo do
     ochrony danych osobowych.

     2.        KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

     Komisja zleciła przeprowadzenie badania dotyczącego odzyskiwania wierzytelności
     alimentacyjnych w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej8.

     8
              Badanie to jest dostępne na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości, Wolności i
              Bezpieczeństwa pod następującym adresem:
              http://europa.eu.int/comm/justice_home/doc_centre/civil/studies/doc_civil_studies_en.htm

PL                                                          6                                                        PL
 ---pagebreak---      Pierwsze spotkanie ekspertów odbyło się dnia 3 listopada 2003 r. i miało na celu określenie
     głównych aspektów, jakie należałoby poruszyć w przyszłej zielonej księdze dotyczącej
     zobowiązań alimentacyjnych.

     Dnia 15 kwietnia 2004 r. Komisja przyjęła Zieloną księgę w sprawie zobowiązań
     alimentacyjnych9. Pierwsze odpowiedzi były tematem otwartego posiedzenia
     zorganizowanego dnia 2 czerwca 2004 r. Później nadeszły dalsze odpowiedzi10.

     Dnia 12 maja 2005 r., w oparciu o dokument roboczy przygotowany przez służby Komisji i
     zawierający trzy wstępne projekty wniosków legislacyjnych, zorganizowano drugie spotkanie
     ekspertów Państw Członkowskich. Na spotkaniu tym poruszone zostały wszelkie kwestie
     odnoszące się do zobowiązań alimentacyjnych na szczeblu Unii Europejskiej, takie jak:
     prawo właściwe, właściwość międzynarodowa, uznawanie, wykonalność i wykonywanie
     orzeczeń, harmonizacja niektórych przepisów proceduralnych, współpraca między organami
     centralnymi, dostęp do informacji itp.

     Uczestnicy tego spotkania zostali następnie poproszeni o przedstawienie Komisji uwag na
     piśmie na temat dokumentu roboczego zawierającego trzy wstępne projekty wniosków
     legislacyjnych.

     Komisja opracowała ocenę wpływu, którą załączono do niniejszego wniosku. Przy
     opracowaniu tej oceny poddano analizie wypowiedzi ekspertów, których opinii zasięgnięto w
     ramach zielonej księgi i oraz w późniejszym terminie. Wzięto pod uwagę wiele opcji: status
     quo, działanie niebędące działaniem legislacyjnym, a także wiele rodzajów inicjatywy
     prawodawczej ze strony Wspólnoty. Z analizy tej wynika, że ze względu na rozliczne
     trudności prawne i praktyczne, z jakimi spotykają się wierzyciele alimentacyjni, Wspólnota
     powinna przewidzieć działanie na dużą skalę, obejmujące możliwie najszerszy obszar działań.

     3.      ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

     3.1.    Podstawa prawna

     Przedmiot niniejszego wniosku jest objęty art. 65 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę
     Europejską, zaś podstawę prawną wniosku stanowi art. 61 lit. c) tego Traktatu.

     Artykuł 65 nadaje Wspólnocie kompetencje prawodawcze w odniesieniu do współpracy
     sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne w zakresie niezbędnym do
     zapewnienia należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

     Prawie wszystkie środki proponowane w niniejszym wniosku odnoszą się do środków
     wyraźnie wymienionych w wyliczeniu, skądinąd niepełnym, zamieszczonym w art. 65: kolizji
     jurysdykcji, kolizji ustaw, uznawania i wykonywania orzeczeń, usuwania przeszkód w
     należytym biegu procedur cywilnych, przy jednoczesnym wspieraniu zgodności przepisów
     procedury cywilnej.

     9
            COM (2004) 254 wersja ostateczna.
     10
            Odpowiedzi zamieszczono na następującej stronie internetowej:
            http://europa.eu.int:8082/comm/justice_home/ejn/maintenance_claim/maintenance_claim_ec_en.htm

PL                                                     7                                                    PL
 ---pagebreak---      Instytucje wspólnotowe dysponują pewną niezależnością przy określaniu, czy dany środek
     jest konieczny do należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Niniejszy wniosek
     ułatwia należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego z uwagi na fakt, że stworzenie nowego
     otoczenia prawnego mającego na celu doprowadzenie do skuteczniejszej egzekucji należności
     z tytułu wierzytelności alimentacyjnych przyczyni się do usunięcia przeszkód utrudniających
     swobodny przepływ osób, które obecnie cierpią z powodu utrzymujących się między
     Państwami Członkowskimi rozbieżności w zakresie egzekucji należności z tytułu świadczeń
     alimentacyjnych.

     W odniesieniu do warunku dotyczącego skutków transgranicznych niniejszy wniosek
     obejmuje środki, których celem jest ułatwienie uzyskania tytułu egzekucyjnego i jego
     wykonanie we wszelkich sytuacjach, w których występuje czynnik międzynarodowy.
     Przepisy dotyczące kolizji jurysdykcji i kolizji przepisów prawnych odnoszą się z definicji do
     sytuacji międzynarodowych, w których występują elementy prawne z różnych krajów.
     Przepisy dotyczące uznawania i wykonywania orzeczeń mają na celu umożliwienie
     automatycznego wykonania w jakimkolwiek Państwie Członkowskim orzeczenia wydanego
     w innym Państwie Członkowskim. Środki umożliwiające minimalną harmonizację niektórych
     krajowych przepisów dotyczących postępowania sądowego stanowią wsparcie dla tych
     przepisów. Proponowane we wniosku środki wykonawcze mają na celu ułatwienie
     wykonywania w danym Państwie Członkowskim orzeczenia wydanego w innym Państwie
     Członkowskim. Wreszcie przepisy odnoszące się do współpracy i wymiany informacji
     dotyczą wyłącznie przypadku dwóch różnych Państw Członkowskich.

     Niniejsze rozporządzenie zostanie przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 67 ust. 2
     Traktatu, na mocy którego Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem
     Europejskim. Komisja jest w rzeczy samej zdania, że niniejszy wniosek dotyczy prawa
     rodzinnego w rozumieniu art. 67 ust. 5 tiret drugie.

     Interpretacja ta wynika z przepisów prawnych, zważywszy na bardzo bliski związek między
     zobowiązaniami alimentacyjnymi a prawem rodzinnym; trzeba jednak zauważyć, że takie
     zaklasyfikowanie nie jest pozbawione wad. Nie uwzględnia ono w wystarczającym stopniu
     złożonego charakteru zobowiązań alimentacyjnych – rodzinnego ze względu na źródło, ale
     pieniężnego ze względu na wykonanie, jak każda inna wierzytelność.

     Prawodawca wspólnotowy uważał zresztą do tej pory, że zobowiązania alimentacyjne mogą
     podlegać prawu powszechnemu w zakresie współpracy sądowej w sprawach cywilnych,
     znajdującemu się poza obszarem prawa rodzinnego. Z tego względu rozporządzenie
     „Bruksela I”, zachowując strukturę Konwencji Brukselskiej z dnia 27 września 1968 r., mimo
     że nie uwzględnia prawa rodzinnego, zachowuje w swoim zakresie stosowania zobowiązania
     alimentacyjne. Natomiast rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada
     2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach
     małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej (zwane dalej
     „nowym rozporządzeniem Bruksela II”)11 dotyczy zasadniczej części prawa rodzinnego
     (rozwodu, odpowiedzialności rodzicielskiej), nie dotyczy zaś zobowiązań alimentacyjnych.
     Wreszcie rozporządzenie (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21
     kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń

     11
            Dz.U. L 338 z 23.12.2003, str. 1-29.

PL                                                 8                                                  PL
 ---pagebreak---      bezspornych12 (zwane dalej: „rozporządzeniem ETE”) obejmuje wierzytelności alimentacyjne
     i zostało przyjęte zgodnie z procedurą współdecyzji.

     Kontekst niniejszego wniosku jest oczywiście inny, gdyż dotyczy on wyłącznie zobowiązań
     alimentacyjnych, które w wymienionych powyżej instrumentach prawnych stanowiły jedynie
     dodatkową część zakresu stosowania. Komisja może zatem jedynie stwierdzić, ze względu na
     przepisy Traktatu, że wniosek ten dotyczy prawa rodzinnego i że nie podlega on zatem
     procedurze współdecyzji.

     Poprzednio wymienionych niedogodności można by uniknąć, gdyby Rada podjęła decyzję o
     włączeniu zobowiązań alimentacyjnych w zakres prawa powszechnego. Zgodnie z art. 67
     ust. 2 tiret drugie Traktatu Rada, stanowiąc jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem
     Europejskim, może w istocie podjąć decyzję mającą na celu umożliwienie stosowania
     procedury określonej w art. 251 do wszystkich lub niektórych dziedzin objętych tytułem IV
     części III Traktatu. Możliwe jest zatem przeniesienie dziedziny zobowiązań alimentacyjnych
     z zakresu stosowania zasady stanowienia jednomyślnie do zakresu stosowania procedury
     współdecyzji.

     Komisja zaleca Radzie podjęcie tego rodzaju decyzji; byłaby ona zgodna zarówno ze
     szczególnym charakterem zobowiązań alimentacyjnych, jak i z kontekstem prawodawczym,
     w jakim Wspólnota do tej pory interweniowała w tej dziedzinie.

     3.2.    Zasady proporcjonalności i pomocniczości

     Cele niniejszego wniosku nie mogą być osiągnięte przez Państwa Członkowskie. Przepisy
     dotyczące właściwości międzynarodowej oraz przepisy kolizyjne, podobnie jak przepisy
     regulujące uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych, powinny być w rzeczy samej
     jednolite w celu ułatwienia należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Jedynie
     działanie na poziomie wspólnotowym jest w stanie zagwarantować równoważność mających
     zastosowanie przepisów, tak jak to miało miejsce już wcześniej, na przykład w przypadku
     rozporządzenia „Bruksela I”. Podobnie ma się rzecz z przepisami dotyczącymi współpracy na
     szczeblu Unii Europejskiej, gdyż wszystkie wyznaczone organy centralne powinny podlegać
     tym samym obowiązkom w zakresie wzajemnej pomocy.

     Niniejszy wniosek jest w pełni zgodny z zasadą proporcjonalności, gdyż nie wykracza on
     poza zakres konieczny do osiągnięcia wymienionych celów. Przepisy kolizyjne pozwalają w
     szczególności uniknąć konieczności harmonizacji odnośnego prawa. Przepisy dotyczące
     właściwości, uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania mają same w sobie
     niewielki wpływ na krajowe normy w zakresie postępowania sądowego.

     Zastosowanie formy rozporządzenia jest uzasadnione wieloma względami. Nie można
     pozostawić Państwom Członkowskim niezależności w ocenie nie tylko w kwestii określenia
     przepisów dotyczących właściwości międzynarodowej, którego celem jest zapewnienie
     pewności prawnej z korzyścią dla obywateli i podmiotów gospodarczych, ale także w kwestii
     procedury uznawania i wykonywania orzeczeń, która jest wyrazem dążenia do jasności i
     jednolitości w Państwach Członkowskich. Podobnie ma się rzecz z przepisami kolizyjnymi.
     Wniosek ustanawia w tej dziedzinie jednolite przepisy dotyczące prawa właściwego, które są
     szczegółowe, ścisłe i bezwarunkowe i które nie wymagają żadnych środków umożliwiających

     12
            Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 15-39.

PL                                                 9                                              PL
 ---pagebreak---      transpozycję do prawa krajowego. W przeciwnym wypadku, gdyby Państwa Członkowskie
     dysponowały pewną niezależnością przy transpozycji tych przepisów, doprowadziłoby to
     znów do braku pewności prawnej, podczas gdy cel niniejszego wniosku jest wręcz przeciwny
     – zwiększenie pewności prawnej.

     Ogólnie cel, jakim jest przejrzystość, ma zasadnicze znaczenie w tym kontekście; przepisy
     mające zastosowanie we Wspólnocie Europejskiej muszą być łatwo zrozumiałe i jednolite,
     aby nie istniała potrzeba wyszukiwania przepisów prawa krajowego transponujących treść
     instrumentu wspólnotowego, gdyż prawo krajowe jest dla danego obywatela bardzo często
     prawem zagranicznym. Ponadto forma rozporządzenia pozwoli Trybunałowi Sprawiedliwości
     zapewnić jednolite stosowanie tych przepisów we wszystkich Państwach Członkowskich.

     3.3.    Stanowisko Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii.

     Tytuł IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, który obejmuje dziedzinę będącą
     przedmiotem niniejszego wniosku dotyczącego rozporządzenia, nie ma zastosowania do
     Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, chyba że państwa te zadecydują o objęciu ich
     rozporządzeniem zgodnie z warunkami określonymi w protokole załączonym do Traktatu.

     Tytuł IV Traktatu nie ma zastosowania także do Danii na mocy protokołu, który dotyczy tego
     państwa.

PL                                              10                                                PL
 ---pagebreak---                                                           2005/0259 (CNS)

                                                Wniosek

                                        ROZPORZĄDZENIE RADY

           w sprawie właściwości, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń
                sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

     uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61
     lit. c) i art. 67 ust. 2,

     uwzględniając wniosek Komisji13,

     uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego14,

     uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego15,

     a także mając na uwadze, co następuje:

     (1)    Wspólnota postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwijanie Unii Europejskiej jako
            przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w której zapewnia się
            swobodny przepływ osób. W celu stopniowego tworzenia tej przestrzeni Wspólnota
            musi przyjąć w szczególności środki w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach
            cywilnych, niezbędne dla należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

     (2)    Z tego względu Komisja przyjęła już liczne środki, w tym rozporządzenie Rady (WE)
            nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania dokumentów sądowych i
            pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w Państwach
            Członkowskich16, rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w
            sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w
            sprawach cywilnych i handlowych17, decyzję Rady 2001/470/WE z dnia 28 maja 2001
            r. ustanawiającą Europejską Sieć Sądową w sprawach cywilnych i handlowych18,
            rozporządzenie Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie
            współpracy między sądami Państw Członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w
            sprawach cywilnych lub handlowych19, rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z
            dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania
            orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności

     13
            Dz.U. […] z […], str. […].
     14
            Dz.U. […] z […], str. […].
     15
            Dz.U. […] z […], str. […].
     16
            Dz.U. L 160 z 30.6.2000, str. 37.
     17
            Dz.U. L 12 z 16.1.2001, str. 1.
     18
            Dz.U. L 174 z 27.6.2001, str. 25.
     19
            Dz.U. L 174 z 27.6.2001, str. 1.

PL                                                11                                            PL
 ---pagebreak---             rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/200020, oraz rozporządzenie
            (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w
            sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych21.

     (3)    Na posiedzeniu w Tampere w dniach 15-16 października 1999 r. Rada Europejska
            określiła ustanowienie szczególnych, wspólnych zasad obowiązujących w
            postępowaniu sądowym w celu uproszczenia i przyspieszenia rozstrzygania sporów
            transgranicznych dotyczących w szczególności wierzytelności alimentacyjnych. Rada
            Europejska zaleciła również zniesienie środków tymczasowych wymaganych, aby
            umożliwić uznanie i wykonanie w danym Państwie Członkowskim orzeczenia
            sądowego wydanego w innym Państwie Członkowskim.

     (4)    Dnia 30 listopada 2000 r. przyjęty został program działań służących wdrażaniu zasady
            wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych22, wspólny dla
            Komisji i Rady.

     (5)    Na posiedzeniu w Brukseli w dniach 4-5 listopada 2004 r. Rada Europejska przyjęła
            nowy program, zwany „Programem Haskim”, noszący tytuł „Wzmacnianie wolności,
            bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej”.

     (6)    W dniach 2-3 czerwca 2005 r. Rada i Komisja przyjęły wspólny plan działania, który
            przekłada cele Programu Haskiego na konkretne działania i który przewiduje
            konieczność przyjęcia wniosków w sprawie zobowiązań alimentacyjnych.

     (7)    Należy umożliwić wierzycielowi alimentacyjnemu uzyskanie w danym Państwie
            Członkowskim orzeczenia, które automatycznie będzie miało zapewnioną taką samą
            wykonalność w każdym innym Państwie Członkowskim i którego wykonanie zostanie
            uproszczone i przyśpieszone.

     (8)    Aby osiągnąć ten cel i zapewnić obywatelom szerszy dostęp do mających
            zastosowanie norm prawnych, należy zebrać w jednym instrumencie prawnym
            wszystkie środki niezbędne do egzekucji należności z tytułu świadczeń
            alimentacyjnych na obszarze Wspólnoty. W niniejszym rozporządzeniu należy zatem
            zawrzeć przepisy dotyczące kolizji jurysdykcji, kolizji przepisów prawnych,
            wykonalności i wykonywania orzeczeń sądów zagranicznych oraz współpracy.

     (9)    Zakres stosowania niniejszego rozporządzenia musi obejmować wszystkie
            zobowiązania alimentacyjne wynikające ze stosunków rodzinnych lub stosunków
            mających zbliżone skutki, tak aby zapewnić równe traktowanie wszystkich wierzycieli
            alimentacyjnych.

     (10)   Przepisy odnoszące się do właściwości międzynarodowej różnią się nieznacznie od
            przepisów obecnie stosowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 44/2001. Aby
            zapewnić jak najlepszą ochronę interesów wierzycieli alimentacyjnych oraz aby
            przyczynić się do prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości na
            obszarze Unii Europejskiej, przepisy te muszą być jasne i obejmować wszystkie
            przypadki, w których istnieje wystarczający związek między sytuacją stron i danym

     20
            Dz.U. L 338 z 23.12.2003, str. 1.
     21
            Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 15.
     22
            Dz.U. C 12 z 15.1.2001.

PL                                               12                                                PL
 ---pagebreak---             Państwem Członkowskim. Fakt, że miejsce stałego zamieszkania pozwanego znajduje
            się w państwie niebędącym Państwem Członkowskim Unii Europejskiej, nie może
            dłużej być przyczyną wyłączenia norm wspólnotowych, nie należy też pozostawiać
            możliwości odesłania do systemu prawa krajowego.

     (11)   Strony powinny mieć możliwość wyboru za obopólną zgodą właściwego sądu, z
            wyjątkiem przypadku zobowiązań alimentacyjnych wobec dziecka małoletniego, aby
            zapewnić ochronę „słabszej stronie”.

     (12)   Należy kontynuować stosowanie jasnego i skutecznego mechanizmu w celu
            rozstrzygnięcia kwestii zawisłości sprawy i kwestii spraw wiążących się ze sobą.

     (13)   Przepisy kolizyjne należy stosować wyłącznie w odniesieniu do zobowiązań
            alimentacyjnych – zadaniem tych przepisów nie jest określenie prawa właściwego dla
            ustalenia stosunków rodzinnych, na których opierają się zobowiązania alimentacyjne.

     (14)   Prawo państwa, w którym ma miejsce stałego zamieszkania wierzyciel alimentacyjny,
            musi pozostać prawem dominującym, tak jak w obowiązujących instrumentach
            międzynarodowych, ale w następnej kolejności musi obowiązywać prawo miejsca
            siedziby sądu, gdyż w tej konkretnej dziedzinie umożliwia ono często rozstrzyganie
            sporów w prostszy, szybszy i mniej kosztowny sposób.

     (15)   W przypadku gdy żadne z wymienionych wyżej praw nie daje wierzycielowi
            możliwości uzyskania od dłużnika świadczeń alimentacyjnych, musi istnieć
            możliwość stosowania prawa innego państwa, z którym zobowiązania alimentacyjne
            są ściśle związane. Mowa tu w szczególności, choć nie wyłącznie, o państwie, którego
            obie strony są obywatelami.

     (16)   Stronom należy zezwolić pod pewnymi warunkami na wybór prawa właściwego, tak
            aby do celów postępowania mogły wybrać prawo miejsca siedziby sądu. Ponadto
            należy im umożliwić uzgodnienie prawa właściwego w ugodzie poprzedzającej
            wszelki spór sądowy, jednak wyłącznie w przypadku zobowiązań alimentacyjnych,
            które nie są należne dzieciom lub słabszym osobom pełnoletnim; zresztą wybór ten
            powinien zostać ograniczony do określenia tylko niektórych praw.

     (17)   Należy zapewnić dłużnikowi ochronę przed zastosowaniem określonego prawa w
            przypadkach, gdy stosunek rodzinny stanowiący uzasadnienie dla uzyskania
            świadczeń alimentacyjnych nie jest powszechnie uważany za zasługujący na
            uprzywilejowane traktowanie. Ewentualne przykłady takich stosunków to w
            szczególności stosunki między krewnymi w linii bocznej lub osobami
            spowinowaconymi, przypadek zobowiązań alimentacyjnych zstępnych względem
            wstępnych lub utrzymanie obowiązku wsparcia po rozwiązaniu małżeństwa.

     (18)   Orzeczenia wydane w danym Państwie Członkowskim w zakresie zobowiązań
            alimentacyjnych muszą być uznawane i wykonalne we wszystkich innych Państwach
            Członkowskich bez konieczności zastosowania dodatkowej procedury. W celu
            zniesienia wszelkich środków tymczasowych należy dokonać minimalnej
            harmonizacji przepisów obowiązujących w postępowaniu sądowym. Harmonizacja ta
            powinna gwarantować przestrzeganie wymogów sprawiedliwego procesu zgodnie z
            normami wspólnymi dla wszystkich Państw Członkowskich.

PL                                               13                                                PL
 ---pagebreak---      (19)   Należy umożliwić szybkie i skuteczne wykonanie w jakimkolwiek Państwie
            Członkowskim orzeczenia w sprawie dotyczącej zobowiązań alimentacyjnych
            wydanego w innym Państwie Członkowskim. Wierzyciele alimentacyjni muszą mieć
            w szczególności możliwość korzystania z bezpośredniego pobierania należnych
            świadczeń z wynagrodzenia za pracę lub z rachunków bankowych dłużników.

     (20)   Dokumenty urzędowe i ugody między stronami wykonalne w danym Państwie
            Członkowskim powinny być traktowane jako odpowiednik orzeczeń.

     (21)   Aby ułatwić egzekucję należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych, należy
            ustanowić w Państwach Członkowskich organy centralne zajmujące się współpracą,
            zarówno w celach ogólnych, jak i w odniesieniu do poszczególnych przypadków.
            Organy te powinny przekazywać sobie informacje w celu zlokalizowania dłużników
            oraz oszacowania ich majątku i środków finansowych, przestrzegając przy tym w
            pełni wymogów odnoszących się do ochrony osób fizycznych w zakresie
            przetwarzania danych osobowych zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu
            Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób
            fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu
            tych danych23.

     (22)   Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych
            w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Niniejsze
            rozporządzenie ma w szczególności na celu zapewnienie pełnego poszanowania życia
            prywatnego i rodzinnego, ochrony danych osobowych, przestrzegania praw dziecka
            oraz zagwarantowanie możliwości wniesienia do niezależnego i bezstronnego sądu lub
            trybunału skutecznego środka zaskarżenia w celu odwołania się zgodnie z art. 7, 8, 24
            i 47 Karty.

     (23)   Na mocy art. 2 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej
            warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji24, należy
            przyjąć środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia zgodnie z
            procedurą doradczą przewidzianą w art. 3 tej decyzji.

     (24)   Niniejsze rozporządzenie musi zastąpić wcześniej przyjęte instrumenty wspólnotowe
            dotyczące tej samej dziedziny. W celu ujednolicenia i uproszczenia obowiązujących
            norm prawnych, niniejsze rozporządzenie ma ponadto pierwszeństwo przed
            pozostałymi instrumentami międzynarodowymi mającymi zastosowanie w tej
            dziedzinie w Państwach Członkowskich.

     (25)   Zważywszy, że cele proponowanego działania, a mianowicie ustanowienie szeregu
            środków umożliwiających skuteczną egzekucję należności z tytułu wierzytelności
            alimentacyjnych na obszarze Unii Europejskiej, nie mogą zostać zrealizowane w
            sposób zadowalający przez Państwa Członkowskie, mogą zatem zostać lepiej
            zrealizowane na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przedsięwziąć środki,
            zgodnie z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą
            proporcjonalności określoną w wyżej wspomnianym artykule niniejsze rozporządzenie
            nie wykracza poza zakres konieczny do osiągnięcia tych celów.

     23
            Dz.U. L 281 z 23.11.1995, str. 31-50.
     24
            Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

PL                                                  14                                              PL
 ---pagebreak---      (26)   [Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia, zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie
            stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii
            Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wyraziły życzenie
            przyjęcia i stosowania niniejszego rozporządzenia.]

     (27)   Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o
            Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie
            uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i dlatego nie podlega
            zobowiązaniom wynikającym ze stosowania rozporządzenia, ani nie jest objęta jego
            stosowaniem,

     PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

                                           Rozdział I

                              Zakres stosowania i definicje

                                              Artykuł 1

                                         Zakres stosowania

     1.      Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zobowiązań alimentacyjnych wynikających
             ze stosunków rodzinnych lub stosunków, które, zgodnie z prawem dla nich
             właściwym, mają zbliżone skutki.

     2.      W niniejszym rozporządzeniu „Państwo Członkowskie” oznacza każde Państwo
             Członkowskie z wyjątkiem Danii [, Zjednoczonego Królestwa i Irlandii].

                                              Artykuł 2

                                              Definicje

     Do celów niniejszego rozporządzenia następujące pojęcia mają niżej określone znaczenie:

     (1)    „sąd” – wszystkie organy Państw Członkowskich właściwe do rozpoznania spraw
            dotyczących zobowiązań alimentacyjnych;

     (2)    „sędzia” – sędzia lub urzędnik posiadający uprawnienia równoważne do uprawnień
            sędziego w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych;

     (3)    „orzeczenie” – orzeczenie wydane w sprawie dotyczącej zobowiązań alimentacyjnych
            przez sąd Państwa Członkowskiego niezależnie od nazwy orzeczenia, takie jak wyrok,
            nakaz, postanowienie czy zarządzenie, jak również postanowienie w przedmiocie
            ustalenia kosztów postępowania wydane przez urzędnika sądowego;

     (4)    „dokument urzędowy”:

PL                                               15                                               PL
 ---pagebreak---             a)    dokument sporządzony lub zarejestrowany oficjalnie jako dokument urzędowy
                  dotyczący zobowiązań alimentacyjnych i którego moc prawna:

                  (i)    dotyczy podpisu i treści dokumentu urzędowego oraz

                  (ii)   została ustanowiona przez organ publiczny lub wszelki inny organ
                         uprawniony w tym celu przez Państwo Członkowskie pochodzenia, lub

            b)    umowa w sprawie zobowiązań alimentacyjnych zawarta z organami
                  administracyjnymi lub poświadczona przez nie.

     (5)   „Państwo Członkowskie pochodzenia” – Państwo Członkowskie, w którym wydano
           orzeczenie podlegające wykonaniu;

     (6)   „Państwo Członkowskie wykonania” – Państwo Członkowskie, w którym orzeczenie
           ma zostać wykonane;

     (7)   „sąd pochodzenia” – sąd, który wydał orzeczenie podlegające wykonaniu;

     (8)   „wierzyciel” – każda osoba fizyczna, której należne są świadczenia alimentacyjne lub
           która rości sobie prawo do świadczeń alimentacyjnych;

     (9)   „dłużnik” – każda osoba fizyczna, która jest zobowiązana do uiszczania świadczeń
           alimentacyjnych lub względem której wysuwane są roszczenia dotyczące świadczeń
           alimentacyjnych.

                                          Rozdział II

                                    Właściwość sądowa

                                             Artykuł 3

                                        Właściwość ogólna

     Sądem właściwym do rozpoznania spraw dotyczących zobowiązań alimentacyjnych w
           Państwach Członkowskich jest:

            a)    sąd miejsca stałego zamieszkania pozwanego lub

            b)    sąd miejsca stałego zamieszkania wierzyciela lub

            c)    sąd właściwy do rozpoznania sprawy odnoszącej się do stanu osobowego w
                  przypadku, gdy pozew dotyczący zobowiązań alimentacyjnych towarzyszy tej
                  sprawie, chyba że właściwość ta jest oparta tylko na obywatelstwie jednej ze
                  stron, lub

PL                                              16                                                PL
 ---pagebreak---              d)    sąd właściwy do rozpoznania sprawy odnoszącej się do odpowiedzialności
                   rodzicielskiej w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 w przypadku,
                   gdy pozew dotyczący zobowiązań alimentacyjnych towarzyszy tej sprawie.

                                             Artykuł 4

                                     Rozszerzenie właściwości

     1.      W przypadku gdy strony, z których przynajmniej jedna ma miejsce stałego
             zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, uzgodniły, że dany sąd lub
             sądy Państwa Członkowskiego powinny rozstrzygać spór już wynikły albo spór
             mogący wyniknąć w zakresie zobowiązań alimentacyjnych, dany sąd lub sądy tego
             Państwa Członkowskiego są właściwe do rozstrzygnięcia tego sporu. O ile strony nie
             postanowiły inaczej, sąd lub sądy tego Państwa Członkowskiego są wyłącznie
             właściwe.

     2.      Umowa dotycząca właściwości jest zawierana na piśmie. Wszelkie przekazy za
             pomocą elektronicznego nośnika informacji umożliwiającego trwały zapis umowy są
             zrównane z formą pisemną.

     3.      Jeżeli taka umowa została zawarta przez strony, z których żadna nie ma miejsca
             stałego zamieszkania na terytorium któregokolwiek Państwa Członkowskiego, to
             sądy innych Państw Członkowskich nie mogą orzekać w sporze, chyba że określony
             przez strony sąd lub sądy nie podniosły zarzutu ich niewłaściwości.

     4.      Niniejszego artykułu nie stosuje się w przypadku sporu dotyczącego zobowiązań
             alimentacyjnych wobec dzieci poniżej osiemnastego roku życia.

                                             Artykuł 5

                     Właściwość w oparciu o stawienie się w sądzie pozwanego

     Jeżeli sąd Państwa Członkowskiego nie jest właściwy do rozstrzygania sporu na podstawie
     art. 3 i 4, staje się właściwy, jeśli pozwany stawi się przed tym sądem. Zasada ta nie ma
     zastosowania, jeśli pozwany stawi się przed tym sądem, aby podnieść zarzut niewłaściwości,
     lub jeżeli inny sąd jest na podstawie art. 4 wyłącznie właściwy.

                                             Artykuł 6

                              Właściwość w pozostałych przypadkach

     W przypadku gdy żaden sąd nie jest właściwy do rozstrzygania sporu na mocy art. 3-5,
     właściwe są następujące sądy:

             a)    sądy Państwa Członkowskiego, którego obywatelstwo posiada zarówno
                   wierzyciel jak i dłużnik, lub

PL                                              17                                                PL
 ---pagebreak---              b)   w przypadku zobowiązań alimentacyjnych między małżonkami lub byłymi
                  małżonkami – sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje
                  się ostatnie wspólne miejsce stałego zamieszkania małżonków, jeżeli mieszkali
                  oni w tym miejscu jeszcze w roku poprzedzającym wytoczenie powództwa.

                                             Artykuł 7

                                         Zawisłość sporu

     1.      Jeżeli przed sądami różnych Państw Członkowskich zawisły spory dotyczące tych
             samych zobowiązań alimentacyjnych, sąd, przed którym wytoczono powództwo
             później, z urzędu zawiesza postępowanie do czasu stwierdzenia właściwości sądu,
             przed którym najpierw wytoczono powództwo.

     2.      Jeżeli stwierdzona zostanie właściwość sądu, przed którym najpierw wytoczono
             powództwo, sąd, przed którym wytoczono powództwo później, stwierdza brak swej
             właściwości i sprawę przekazuje do sądu właściwego.

                                             Artykuł 8

                                    Sprawy wiążące się ze sobą

     1.      W przypadku, gdy przed sądami różnych Państw Członkowskich zawisły spory
             wiążące się ze sobą, sąd, przed którym wytoczono powództwo później, może
             zawiesić postępowanie.

     2.      Jeżeli spory te zawisły w pierwszej instancji, sąd, przed którym wytoczono
             powództwo później, może również na wniosek jednej ze stron uznać swą
             niewłaściwość, pod warunkiem że sąd, przed którym najpierw wytoczono
             powództwo, jest właściwy do rozstrzygnięcia odnośnych sporów oraz że prawo tego
             sądu zezwala na ich połączenie.

     3.      Sporami wiążącymi się ze sobą są w rozumieniu niniejszego artykułu spory, które
             łączy tak ścisły związek, że istotne jest, aby przygotować rozprawę sądową i wydać
             orzeczenie w ich sprawie w tym samym czasie w celu uniknięcia rozwiązań, które
             mogłyby okazać się sprzeczne, gdyby sprawy te były rozstrzygane osobno.

                                             Artykuł 9

                                      Wytoczenie powództwa

     Do celów niniejszego rozdziału powództwo uważa się za wytoczone:

             a)   w dniu, w którym zostało wniesione do sądu pismo wszczynające
                  postępowanie lub dokument równorzędny, pod warunkiem że powód nie
                  zaniedbał następnie podjęcia kroków, jakie powinien był podjąć, aby pismo
                  zostało doręczone pozwanemu, lub

PL                                              18                                                PL
 ---pagebreak---              b)    jeśli dokument ma być doręczony przed złożeniem go w sądzie, w dniu, w
                   którym otrzymał go organ odpowiedzialny za doręczenie, pod warunkiem, że
                   powód nie zaniedbał następnie podjęcia kroków, jakie powinien był podjąć w
                   celu złożenia tego dokumentu w sądzie.

                                              Artykuł 10

                             Środki tymczasowe i środki zabezpieczające

     Można wystąpić z wnioskiem do organów sądowych danego Państwa Członkowskiego o
     podjęcie środków tymczasowych lub środków zabezpieczających przewidzianych w prawie
     tego Państwa Członkowskiego, nawet jeżeli na mocy niniejszego rozporządzenia to sąd
     innego Państwa Członkowskiego jest właściwy do rozstrzygania co do istoty sprawy.

                                              Artykuł 11

                                         Badanie właściwości

     Jeśli wytoczono powództwo przed sądem Państwa Członkowskiego w sprawie, w której sąd
     ten nie jest właściwy na mocy niniejszego rozporządzenia, sąd ten stwierdza z urzędu brak
     swojej właściwości.

                                           Rozdział III

                                        Prawo właściwe

                                              Artykuł 12

                   Brak skutków w odniesieniu do istnienia stosunków rodzinnych

     Przepisy niniejszego rozdziału określają wyłącznie prawo właściwe dla zobowiązań
     alimentacyjnych i pozostają bez uszczerbku dla prawa właściwego dla jednego ze stosunków,
     o których mowa w art. 1.

                                              Artykuł 13

                                         Przepisy podstawowe

     1.      Zobowiązania alimentacyjne podlegają prawu państwa, w którym ma miejsce stałego
             zamieszkania wierzyciel.

     2.      Prawo miejsca siedziby sądu (lex fori) stosuje się:

PL                                                19                                             PL
 ---pagebreak---              a)    jeżeli na mocy prawa określonego zgodnie z ust. 1 wierzyciel nie może
                   uzyskać od dłużnika świadczeń alimentacyjnych lub

             b)    jeżeli wierzyciel złoży wniosek o stosowanie prawa miejsca siedziby sądu i
                   jeśli jest to prawo państwa, w którym ma miejsce stałego zamieszkania
                   dłużnik.

     3.      Jeżeli żadne z praw określonych zgodnie z poprzednimi ustępami nie daje
             wierzycielowi możliwości uzyskania od dłużnika świadczeń alimentacyjnych i gdy
             ze wszystkich okoliczności sprawy wynika, że zobowiązania alimentacyjne łączą
             ścisłe więzi z innym państwem, w szczególności wspólne obywatelstwo wierzyciela i
             dłużnika, stosuje się prawo państwa, z którym zobowiązania alimentacyjne łączą
             ścisłe więzi.

                                              Artykuł 14

                                       Wybór prawa właściwego

     Nie naruszając przepisów art. 13, wierzyciel i dłużnik mogą:

             a)    wybrać dla celów postępowania prawo miejsca siedziby sądu, wyraźnie lub w
                   inny bezsprzeczny sposób w momencie wytoczenie powództwa;

             b)    w każdej chwili uzgodnić na piśmie prawo właściwe, za wyjątkiem przypadku
                   zobowiązań alimentacyjnych wobec dzieci poniżej osiemnastego roku życia
                   lub osób pełnoletnich, które nie są w pełni swoich władz umysłowych i w
                   związku z tym nie są w stanie zadbać o swoje interesy (zwanych dalej
                   „słabszymi osobami pełnoletnimi”), oraz pod warunkiem, że wybrane zostanie
                   jedno z następujących praw:

                   (i)    ich wspólne prawo krajowe w momencie określenia tego prawa;

                   (ii)    prawo państwa, w którym mają wspólne miejsce stałego zamieszkania,
                           lub państwa, w którym wierzyciel lub dłużnik ma swoje miejsce stałego
                           zamieszkania w momencie określania prawa;

                   (iii) prawo właściwe dla ich stosunków majątkowych w momencie określania
                         prawa, w przypadku zobowiązań alimentacyjnych między dwoma
                         osobami, które łączy lub łączył związek małżeński lub związek, który na
                         mocy mającego do niego zastosowanie prawa ma zbliżone skutki.

                                              Artykuł 15

                          Niestosowanie prawa określonego na wniosek dłużnika

     1.      W przypadku zobowiązań alimentacyjnych innych niż zobowiązania alimentacyjne
             wobec dzieci i słabszych osób pełnoletnich oraz zobowiązania alimentacyjne między
             małżonkami lub byłymi małżonkami dłużnik może przeciwstawić roszczeniom

PL                                                20                                               PL
 ---pagebreak---              wierzyciela brak zobowiązań alimentacyjnych wobec niego zgodnie z ich wspólnym
             prawem krajowym lub, w przypadku braku wspólnego obywatelstwa, zgodnie z
             prawem państwa, w którym ma miejsce stałego zamieszkania.

     2.      W przypadku zobowiązań alimentacyjnych między małżonkami lub byłymi
             małżonkami dłużnik może przeciwstawić roszczeniom wierzyciela brak zobowiązań
             alimentacyjnych wobec niego zgodnie z prawem państwa, z którym związek
             małżeński łączą najściślejsze więzi.

                                            Artykuł 16

                                       Instytucja publiczna

     Prawo instytucji publicznej do żądania zwrotu świadczeń wypłaconych na rzecz wierzyciela
     podlega prawu, które ma zastosowanie do tej instytucji.

                                            Artykuł 17

                                     Zakres prawa właściwego

     1.      Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych określa w szczególności:

           (a)    istnienie i zakres praw wierzyciela oraz osobę, względem której wierzyciel
                  może te prawa wykonać;

           (b)    stopień, w jakim wierzyciel może wnosić o świadczenia alimentacyjne z mocą
                  wsteczną;

           (c)    sposób obliczania zobowiązań alimentacyjnych i ich indeksacji;

           (d)    przedawnienie i terminy dla wszczęcia postępowania;

           (e)    prawo instytucji publicznej, która wypłaciła świadczenia na rzecz wierzyciela,
                  do uzyskania zwrotu świadczeń oraz ograniczenia zobowiązania dłużnika.

     2.      Bez względu na treść prawa właściwego przy określaniu kwoty świadczeń
             alimentacyjnych należy uwzględnić potrzeby wierzyciela i środki finansowe
             dłużnika.

                                            Artykuł 18

                  Stosowanie prawa państwa niebędącego Państwem Członkowskim

     Prawo wskazane w niniejszym rozporządzeniu ma zastosowanie, nawet jeśli nie jest prawem
     Państwa Członkowskiego.

PL                                              21                                                 PL
 ---pagebreak---                                              Artykuł 19

                   Przekazanie sprawy lub odesłanie do innego systemu prawnego

     1.      Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 stosowanie prawa danego państwa określonego w
             niniejszym rozporządzeniu oznacza stosowanie obowiązujących przepisów prawa
             danego państwa z wyłączeniem przepisów prawa prywatnego międzynarodowego.

     2.      Jeżeli niniejsze rozporządzenie nakazuje stosowanie prawa państwa niebędącego
             Państwem Członkowskim i jeśli przepisy prawa prywatnego międzynarodowego
             tego państwa wskazują na prawo innego państwa, sąd, przed który wytoczono
             powództwo, stosuje prawo swojego państwa.

                                             Artykuł 20

                                          Porządek prawny

     Można odmówić zastosowania przepisu prawa określonego przez niniejsze rozporządzenie
     jedynie wówczas, gdy takie zastosowanie jest ewidentnie niezgodne z porządkiem prawnym
     (fr. „ordre public”) miejsca siedziby sądu. Niemniej jednak na tej podstawie nie można
     odmówić zastosowania przepisu prawa Państwa Członkowskiego określonego w niniejszym
     rozporządzeniu.

                                             Artykuł 21

                             Państwa bez jednolitego systemu prawnego

     Jeśli Państwo Członkowskie składa się z kilku jednostek terytorialnych posiadających własne
     przepisy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych, każda z tych jednostek jest uznawana za
     oddzielny kraj dla celów określenia prawa właściwego zgodnie z niniejszym
     rozporządzeniem.

                                          Rozdział IV

              Wspólne przepisy dotyczące postępowania sądowego

                                             Artykuł 22

                                     Doręczanie pism sądowych

     1.      W przypadku postępowania przed sądem Państwa Członkowskiego pismo
             wszczynające postępowanie lub dokument równorzędny doręcza się pozwanemu w
             jeden z następujących sposobów:

PL                                               22                                                PL
 ---pagebreak---           a)   doręczenie do rąk własnych, przy czym odbiorca podpisuje potwierdzenie
               odbioru, na którym widnieje data odbioru;

          b)   doręczenie do rąk własnych za pomocą dokumentu podpisanego przez
               uprawnioną osobę, która doręczyła pismo, przy czym należy zaznaczyć, że
               odbiorca otrzymał pismo lub że odmówił jego przyjęcia, nie uzasadniając
               swojej odmowy, oraz podać datę doręczenia dokumentu;

          c)   doręczenie drogą pocztową, przy czym odbiorca podpisuje i odsyła
               potwierdzenie odbioru, na którym widnieje data odbioru;

          d)   doręczenie drogą elektroniczną, na przykład za pośrednictwem faksu lub
               poczty elektronicznej, przy czym odbiorca podpisuje i odsyła potwierdzenie
               odbioru, na którym widnieje data odbioru;

     2.   W celu przygotowania obrony pozwany dysponuje terminem nie krótszym niż 30 dni
          począwszy od daty otrzymania dokumentu doręczonego zgodnie z ust. 1.

     3.   Państwa Członkowskie informują Komisję w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w
          życie niniejszego rozporządzenia o stosowanych w nich sposobach doręczania.
          Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji wszelkie zmiany tych informacji.

          Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej.

                                         Artykuł 23

                      Badanie dopuszczalności wszczęcia postępowania

     1.   Jeżeli pozwany, który ma miejsce stałego zamieszkania na terytorium Państwa
          Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie, w którym wytoczono
          powództwo, nie stawi się przed sądem, sąd właściwy do orzekania zawiesza
          postępowanie do czasu ustalenia, że pozwany miał możliwość otrzymania pisma
          wszczynającego postępowanie lub dokumentu równorzędnego zgodnie z art. 22 albo
          że w tym celu podjęte zostały wszelkie niezbędne kroki.

     2.   Jeżeli pozwany, który ma miejsce stałego zamieszkania na terytorium państwa
          niebędącego Państwem Członkowskim, nie stawi się przed sądem, sąd właściwy do
          orzekania zawiesza postępowanie do czasu ustalenia, że pozwany miał możliwość
          otrzymania pisma wszczynającego postępowanie lub dokumentu równorzędnego w
          czasie umożliwiającym mu przygotowanie obrony albo że w tym celu podjęte zostały
          wszelkie niezbędne kroki.

     3.   Artykuł 15 Konwencji Haskiej z dnia 15 listopada 1965 r. w sprawie doręczania za
          granicą aktów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych
          stosuje się, o ile pismo wszczynające postępowanie albo dokument równorzędny był
          przekazany w trybie tej konwencji.

PL                                           23                                              PL
 ---pagebreak---                                             Artykuł 24

                                Orzeczenie i jego ponowne zbadanie

     1.      W przypadku gdy pozwany nie stawił się przed sądem i

             a)   nie ustalono, czy otrzymał pismo wszczynające postępowanie albo dokument
                  równorzędny, lub

             b)   nie mógł zakwestionować świadczeń alimentacyjnych z powodu działania siły
                  wyższej lub ze względu na okoliczności wyjątkowe, za które nie ponosi winy,

             orzeczenie może zostać wydane, ale pozwany ma prawo złożyć do sądu pochodzenia
             wniosek o ponowne zbadanie orzeczenia.

     2.      Termin złożenia wniosku o ponowne zbadanie orzeczenia liczony jest począwszy od
             dnia, w którym zostało ustalone, że pozwany zapoznał się z orzeczeniem i był w
             stanie podjąć stosowne działania, lub najpóźniej począwszy od dnia, w którym organ
             odpowiedzialny za wykonanie poinformował go o tym orzeczeniu. Termin ten nie
             może być krótszy niż 20 dni.

     3.      Wniosek o ponowne zbadanie orzeczenia zawiesza wszystkie środki egzekucyjne
             podjęte w Państwie Członkowskim.

                                          Rozdział V

                                  Wykonalność orzeczeń

                                            Artykuł 25

                                           Wykonalność

     Orzeczenie wydane w danym Państwie Członkowskim i podlegające wykonaniu w tym
     Państwie Członkowskim jest uznawane i wykonalne w innym Państwie Członkowskim bez
     potrzeby stwierdzenia wykonalności oraz bez możliwości sprzeciwienia się jego uznaniu.

                                            Artykuł 26

                                      Tymczasowe wykonanie

     Orzeczenie wydane w Państwie Członkowskim podlega wykonaniu z mocy prawa bez
     względu na ewentualne odwołanie się dostępne w prawie krajowym. Nie można nałożyć
     obowiązku złożenia zabezpieczenia.

PL                                              24                                                PL
 ---pagebreak---                                          Rozdział VI

                                          Wykonanie

                                            Artykuł 27

                                     Postępowanie wykonawcze

     Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia postępowanie wykonawcze orzeczeń
     wydanych w innym Państwie Członkowskim jest regulowane prawem Państwa
     Członkowskiego wykonania.

                                            Artykuł 28

                                           Dokumentacja

     Strona, która w jednym z Państw Członkowskich wnosi o uznanie lub wykonanie orzeczenia
     wydanego w innym Państwie Członkowskim, przedstawia odpis orzeczenia spełniający
     warunki wymagane do stwierdzenia jego autentyczności wraz z odpisem sporządzonym przez
     właściwy organ przy użyciu formularza, którego wzór zamieszczono w załączniku I do
     niniejszego rozporządzenia.

     Właściwe organy Państwa Członkowskiego wykonania nie mogą wymagać przetłumaczenia
     dokumentacji.

                                            Artykuł 29

                                          Pomoc prawna

     Powód, któremu w Państwie Członkowskim pochodzenia przyznano całkowitą lub częściową
     pomoc prawną lub zwolnienie od kosztów i opłat, uprawniony jest w postępowaniu
     wykonawczym do najbardziej przychylnego traktowania w zakresie udzielania mu pomocy
     prawnej lub możliwie najwyższego zwolnienia od kosztów i opłat, jakie przewiduje prawo
     Państwa Członkowskiego wykonania.

                                            Artykuł 30

                                  Kaucja oraz zastaw lub depozyt

     Na stronę, która w jednym z Państw Członkowskich wnosi o wykonanie orzeczenia
     wydanego w innym Państwie Członkowskim, nie można nałożyć obowiązku złożenia kaucji
     lub zastawu/depozytu, niezależnie od ich nazwy, podając jako powód, że jest ona obywatelem
     innego państwa lub że nie ma miejsca stałego zamieszkania w tym państwie.

PL                                              25                                                PL
 ---pagebreak---                                               Artykuł 31

                                Legalizacja lub podobne formalności

     Dokumenty określone w art. 28 nie wymagają ani legalizacji, ani dopełnienia żadnej innej
     podobnej formalności.

                                              Artykuł 32

                                    Brak kontroli merytorycznej

     1.      W trakcie postępowania wykonawczego orzeczenie wydane w Państwie
             Członkowskim w żadnym przypadku nie może być przedmiotem kontroli
             merytorycznej w innym Państwie Członkowskim.

     2.      Niemniej jednak właściwy organ wykonawczy Państwa Członkowskiego może
             postanowić z urzędu o ograniczeniu wykonania orzeczenia sądu pochodzenia jedynie
             do części świadczeń alimentacyjnych w przypadku, gdy wykonanie orzeczenia w
             całości prowadziłoby według prawa Państwa Członkowskiego wykonania do
             naruszenia niepodlegającej zajęciu egzekucyjnemu części majątku dłużnika.

                                              Artykuł 33

                                Odmowa lub zawieszenie wykonania

     Postanowienie o całkowitej lub częściowej odmowie lub zawieszeniu wykonania orzeczenia
     wydanego przez sąd pochodzenia można wydać na wniosek dłużnika wyłącznie w
     następujących przypadkach:

             a)   dłużnik powołuje się na nowe okoliczności lub okoliczności, które były
                  nieznane sądowi pochodzenia w momencie wydawania orzeczenia;

             b)   dłużnik złożył wniosek o ponowne zbadanie orzeczenia sądu pochodzenia
                  zgodnie z art. 24 i nie podjęto jeszcze nowej decyzji;

             c)   dłużnik spłacił już swój dług ;

             d)   prawo uzyskania wykonania orzeczenia wydanego przez sąd pochodzenia
                  uległo w całości lub w części przedawnieniu;

             e)   orzeczenie wydane przez sąd pochodzenia jest niezgodne z orzeczeniem
                  wydanym w Państwie Członkowskim wykonania lub z orzeczeniem, które
                  spełnia warunki niezbędne dla jego uznania w Państwie Członkowskim
                  wykonania.

PL                                                  26                                          PL
 ---pagebreak---                                         Artykuł 34

                      Polecenie miesięcznego automatycznego pobrania

     1.   Na wniosek wierzyciela sąd pochodzenia może wydać polecenie miesięcznego
          automatycznego pobrania, którego adresatem jest, w innym Państwie Członkowskim,
          pracodawca dłużnika lub bank, w którym dłużnik posiada rachunek bankowy.
          Polecenie miesięcznego automatycznego pobrania podlega w Państwie
          Członkowskim będącym adresatem takiemu samemu wykonaniu, jak orzeczenie,
          zgodnie z art. 25 i 26.

     2.   Polecenie miesięcznego automatycznego pobrania może zostać wydane wyłącznie,
          jeżeli orzeczenie zostało doręczone dłużnikowi w jeden ze sposobów określonych w
          art. 22.

     3.   Wniosek o miesięczne automatyczne pobranie i polecenie miesięcznego
          automatycznego pobrania są zgodne z formularzami, których wzory zostały
          zamieszczone w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.

     4.   Polecenie miesięcznego automatycznego pobrania jest doręczane przez sąd
          pochodzenia listem poleconym z prośbą o potwierdzenie odbioru skierowanym do:

          a)   pracodawcy dłużnika lub banku, w którym dłużnik posiada rachunek bieżący,
               oraz

          b)   dłużnika, najpóźniej pięć dni później, wraz z orzeczeniem wydanym przez sąd
               pochodzenia i zawiadomieniem pisemnym zgodnym z formularzem, którego
               wzór został zamieszczony w załączniku IIIa do niniejszego rozporządzenia.

     5.   W momencie otrzymania polecenia miesięcznego automatycznego pobrania jego
          adresat dokonuje pierwszego pobrania. Jeżeli adresat w żaden sposób nie jest w
          stanie dokonać pobrania, powiadamia o tym sąd pochodzenia najpóźniej w terminie
          30 dni od daty potwierdzenia odbioru lub daty dokonania ostatniego pobrania.

     6.   W przypadku gdy względem dłużnika zostało wydane polecenie automatycznego
          pobrania, dłużnik ma obowiązek informowania wierzyciela i sądu pochodzenia o
          każdej zmianie pracodawcy lub rachunku bankowego.

                                        Artykuł 35

                  Polecenie tymczasowego zamrożenia rachunku bankowego

     1.   Wierzyciel może złożyć do sądu, który ma orzekać co do meritum sprawy, wniosek o
          wydanie     polecenia   tymczasowego       zamrożenia    rachunku     bankowego
          przeznaczonego, w innym Państwie Członkowskim, dla banku, w którym dłużnik
          posiada rachunek bankowy. Wniosek o tymczasowe zamrożenie i polecenie
          tymczasowego zamrożenia rachunku bankowego są zgodne z formularzami, których
          wzory zostały zamieszczone w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.

PL                                          27                                               PL
 ---pagebreak---      2.     Sąd postanawia w sprawie wniosku wierzyciela w ciągu ośmiu dni, nie
            powiadamiając dłużnika o wpłynięciu takiego wniosku i nie przyznając mu
            możliwości bycia wysłuchanym. Sąd wydaje polecenie tymczasowego zamrożenia,
            jeżeli uzna, że wniosek wierzyciela nie jest w sposób oczywisty pozbawiony
            podstaw i jeśli istnieje poważne ryzyko niewykonania zobowiązań przez dłużnika.

     3.     Polecenie tymczasowego zamrożenia:

            a)   jest doręczane przez sąd listem poleconym z prośbą o potwierdzenie odbioru
                 do banku, w którym dłużnik posiada rachunek bieżący;

            b)   od momentu otrzymania skutkuje zakazem przeprowadzania na rachunku
                 bankowym wszelkich operacji, wskutek których posiadacz rachunku nie byłby
                 w stanie wypłacić kwoty określonej w poleceniu tymczasowego zamrożenia.

     4.     Wierzyciel i dłużnik są powiadamiani przez sąd o wydaniu polecenia tymczasowego
            zamrożenia listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, jak tylko polecenie to
            wywoła skutki opisane w ust. 3 lit. b).

     5.     Dłużnik może złożyć wniosek o uchylenie polecenia tymczasowego zamrożenia do
            sądu, który wydał to polecenie; sąd ma osiem dni na wydanie postanowienia w
            sprawie tego wniosku. Sąd może uwzględnić wniosek, w razie potrzeby nakładając
            na dłużnika wymóg złożenia zabezpieczenia.

     6.     Polecenie tymczasowego zamrożenia przestaje wywoływać skutki prawne w
            momencie, gdy sąd zarządzi jego uchylenie lub jeśli nie postanowi w sprawie
            wniosku w ciągu ośmiu dni, najpóźniej zaś, gdy sąd wyda orzeczenie co do istoty
            sprawy. Polecenie tymczasowego zamrożenia może również zostać zastąpione
            poleceniem miesięcznego automatycznego pobrania w momencie, gdy zapadnie
            orzeczenie co do istoty sprawy i jeśli wierzyciel złożył o to wniosek zgodnie z
            art. 34.

            Orzeczenie uchylające polecenie tymczasowego zamrożenia jest doręczane przez sąd
            do banku listem poleconym z prośbą o potwierdzenie odbioru.

                                          Artykuł 36

                       Kolejność spłacania wierzytelności alimentacyjnych

     Wierzytelności alimentacyjne są spłacane w pierwszej kolejności, przed wszystkimi
     pozostałymi długami dłużnika, w tym również przed długami wynikającymi z kosztów
     wykonania orzeczeń.

PL                                            28                                               PL
 ---pagebreak---                                         Rozdział VII

                            Dokumenty urzędowe i ugody

                                            Artykuł 37

                          Wykonalność dokumentów urzędowych i ugód

     Dokumenty urzędowe sporządzone i wykonalne w Państwie Członkowskim, a także ugody
     między stronami wykonalne w Państwie Członkowskim, uznaje się i wykonuje na równi z
     orzeczeniami zgodnie z art. 25.

                                            Artykuł 38

                           Wykonanie dokumentów urzędowych i ugód

     1.     Przepisy rozdziału VI mają zastosowanie, w razie konieczności, do uznawania i
            wykonywania zawartych między stronami i wykonalnych dokumentów urzędowych i
            ugód. Właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym dany dokument
            urzędowy lub ugoda zawarta między stronami są wykonalne, wydaje, na wniosek
            każdej zainteresowanej strony, odpis dokumentu sporządzony przy użyciu
            formularza, którego wzór został zamieszczony w załączniku II do niniejszego
            rozporządzenia.

     2.     Wierzyciel, który zamierza skorzystać z przepisów art. 34 i 35, może zwrócić się do
            sądu swojego miejsca stałego zamieszkania.

                                       Rozdział VIII

                                        Współpraca

                                            Artykuł 39

                                        Organy centralne

     1.     Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden lub kilka organów centralnych
            wspierających je w stosowaniu niniejszego rozporządzenia oraz określa właściwość
            miejscową i rzeczową każdego z nich.

     2.     Jeżeli Państwo Członkowskie wyznacza więcej niż jeden organ centralny,
            komunikaty wysyła się z zasady bezpośrednio do organu właściwego. Jeżeli
            komunikat zostanie wysłany do organu niebędącego organem właściwym, organ ten

PL                                             29                                                 PL
 ---pagebreak---              jest zobowiązany do przesłania go do organu właściwego i poinformowania o tym
             nadawcy.

     3.      Państwa Członkowskie przekazują Komisji w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w
             życie niniejszego rozporządzenia:

             a)   nazwy, adresy i sposoby komunikowania się                 organów     centralnych
                  wyznaczonych na podstawie niniejszego artykułu;

             b)   informację o tym, jakie języki są dopuszczalne dla komunikatów skierowanych
                  do tych organów centralnych.

             Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie zmiany dotyczące tych
             informacji.

             Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej.

                                              Artykuł 40

                                           Zadania ogólne

     Organy centralne przekazują informacje dotyczące krajowych przepisów prawnych i
     postępowań w zakresie zobowiązań alimentacyjnych oraz podejmują środki zmierzające do
     usprawnienia stosowania niniejszego rozporządzenia, a także wzmocnienia ich współpracy.
     Do tego celu używa się Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach cywilnych i handlowych,
     utworzonej decyzją nr 2001/470/WE.

                                              Artykuł 41

                              Współpraca w szczególnych przypadkach

     1.      Organy centralne współpracują w szczególnych przypadkach dla osiągnięcia celów
             niniejszego rozporządzenia. Z tego względu, działając bezpośrednio lub za
             pośrednictwem władz publicznych lub innych instytucji, podejmują wszelkie
             właściwe kroki w celu:

             a)   gromadzenia i wymiany informacji:

                  (i)    na temat sytuacji wierzyciela i dłużnika, stosując w szczególności art. 44-
                         47,

                  (ii)   na temat wszelkich postępowań w toku lub

                  (iii) na temat wszelkich wydanych orzeczeń;

             b)   zapewnienia informacji i pomocy wierzycielom, którzy uczestniczą w
                  postępowaniu na ich terytorium;

PL                                                30                                                   PL
 ---pagebreak---           c)   ułatwienia zawarcia ugody między wierzycielami i dłużnikami poprzez
               mediację lub inne środki, oraz ułatwienia współpracy transgranicznej w tym
               celu.

     2.   Wierzyciel mający miejsce stałego zamieszkania w Państwie Członkowskim, jeśli
          wystąpi z takim wnioskiem, jest zastępowany przez:

          a)   organ centralny Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się
               sąd, przed którym wytoczono powództwo w sprawie zobowiązań
               alimentacyjnych, lub

          b)   organ centralny Państwa Członkowskiego wykonania.

          Do celów stosowania niniejszego ustępu zastępstwo obejmuje wszystkie kroki
          umożliwiające uzyskanie orzeczenia oraz skuteczną egzekucję należności z tytułu
          wierzytelności alimentacyjnych.

                                         Artykuł 42

                                        Metoda pracy

     1.   Do organu centralnego Państwa Członkowskiego może wpłynąć wniosek o
          udzielenie pomocy na mocy art. 41 złożony bezpośrednio przez wierzyciela albo za
          pośrednictwem organu centralnego Państwa Członkowskiego, w którym wierzyciel
          ma miejsce stałego zamieszkania.

          Wierzyciel może złożyć wniosek do sądu swojego miejsca stałego zamieszkania,
          który podejmuje konieczne środki, aby zapewnić przekazanie wniosku i jego
          wykonanie, w porozumieniu z organem centralnym Państwa Członkowskiego, w
          którym siedzibę ma sąd.

     2.   Wniosek o udzielenie pomocy zawiera wszelkie dostępne informacje przydatne do
          jego wykonania.

     3.   Z zastrzeżeniem ust. 4, pomoc udzielana przez organy centralne, władze publiczne
          lub inne instytucje zgodnie z art. 41, jak również przez osoby wyznaczone przez te
          organy, jest wolna od opłat.

     4.   Wierzyciel może być wezwany do udziału w kosztach związanych z zastępstwem,
          poniesionych zgodnie z art. 41 ust. 2. Niemniej jednak nie można żądać żadnego
          udziału w kosztach od wierzyciela, który w Państwie Członkowskim, w którym ma
          miejsce stałego zamieszkania, spełnia warunki wymagane do zwolnienia od kosztów
          sądowych.

     5.   Każdy organ centralny sam pokrywa własne koszty.

PL                                           31                                                PL
 ---pagebreak---                                           Artykuł 43

                                          Posiedzenia

     1.   W celu ułatwienia stosowania niniejszego rozporządzenia, organy centralne
          odbywają regularnie posiedzenia.

     2.   Posiedzenia te zwołuje się zgodnie z decyzją nr 2001/470/WE ustanawiającą
          Europejską Sieć Sądową w sprawach cywilnych i handlowych.

                                          Artykuł 44

                                     Dostęp do informacji

     1.   Organy centralne udostępniają informacje ułatwiające egzekucję należności z tytułu
          wierzytelności alimentacyjnych na warunkach przewidzianych w niniejszym
          rozdziale. Informacje te są dostarczane w następujących celach:

          a)   zlokalizowanie dłużnika;

          b)   oszacowanie majątku dłużnika, w szczególności kwoty i charakteru jego
               dochodów;

          c)   określenie pracodawcy dłużnika;

          d)   określenie rachunków bankowych, których posiadaczem jest dłużnik.

     2.   Informacje określone w ust. 1 obejmują przynajmniej te, którymi dysponują
          administracje i organy w Państwach Członkowskich uprawnione w następujących
          dziedzinach:

          a)   podatki i inne obciążenia fiskalne,

          b)   system zabezpieczeń społecznych, w tym pobieranie składek na ubezpieczenia
               społeczne od pracodawców,

          c)   rejestry ludności,

          d)   rejestry własności,

          e)   rejestracja pojazdów silnikowych,

          f)   banki centralne.

     3.   Dostęp do informacji określonych w niniejszym artykule nie może w żadnym razie
          skutkować utworzeniem w danym Państwie Członkowskim nowych rejestrów.

PL                                            32                                               PL
 ---pagebreak---                                            Artykuł 45

                                   Przekazywanie informacji

     1.   Wierzyciel może zwrócić się z wnioskiem do wnioskującego o informacje organu
          centralnego Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce stałego zamieszkania,
          za pośrednictwem sądu swojego miejsca stałego zamieszkania, który przekaże jego
          wniosek, jeśli uzna, że jest on zgodny z warunkami przewidzianymi w niniejszym
          rozdziale.

     2.   Organ centralny przedstawia wniosek o przekazanie informacji innemu organowi
          centralnemu, posługując się w tym celu formularzem, którego wzór zamieszczono w
          załączniku V do niniejszego rozporządzenia.

     3.   Wniosek mający na celu uzyskanie informacji określonych w art. 44 ust. 1 lit. a)
          można złożyć w każdej chwili. Wniosek mający na celu uzyskanie informacji
          określonych w art. 44 ust. 1 lit. b), c) i d) można złożyć w przypadku, gdy wierzyciel
          jest w stanie przedstawić odpis orzeczenia na mocy art. 28 lub odpis dokumentu na
          mocy art. 38 ust. 1.

     4.   Oprócz formularza określonego w ust. 1 organ centralny wezwany do udzielenia
          informacji może domagać się od organu centralnego wnioskującego o informacje
          przedstawienia dodatkowej dokumentacji, aby zrealizować cele określone w art. 44
          ust. 1.

     5.   Przedstawia się tłumaczenie dodatkowej dokumentacji, chyba że Państwo
          Członkowskie wezwane do udzielenia informacji zwalnia z przestrzegania tego
          wymogu. Państwa Członkowskie informują Komisję najpóźniej sześć miesięcy od
          wejścia w życie niniejszego rozporządzenia o tym, czy postanowiły wprowadzić
          wymóg tłumaczenia dodatkowej dokumentacji na mocy niniejszego ustępu.

          Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej.

          Jeżeli wniosek o przekazanie informacji jest składany z inicjatywy wierzyciela, który
          uzyskał całkowite lub częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, tłumaczenie
          zapewnia organ wnioskujący o informacje, nie obarczając kosztami wierzyciela.

     6.   Organy centralne wezwane do udzielenia informacji przekazują informacje organom
          wnioskującym o informacje. Jeżeli organ wezwany do udzielenia informacji nie jest
          w stanie dostarczyć tych informacji, powiadamia o tym bezzwłocznie organ
          wnioskujący o informacje, wyszczególniając powody, dla których udzielenie
          informacji jest niemożliwe.

                                           Artykuł 46

                                   Wykorzystanie informacji

     1.   Organ centralny wnioskujący o informacje, który otrzymuje dane informacje,
          przekazuje je bezzwłocznie sądowi, który przekazał wniosek zgodnie z art. 45 ust. 1.

PL                                             33                                                  PL
 ---pagebreak---              Organ centralny wnioskujący o informacje po przekazaniu ich sądowi dokonuje
             zniszczenia tych informacji.

     2.      Informacje przekazane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem mogą zostać
             wykorzystane wyłącznie przez sąd, jedynie do celów ułatwienia egzekucji należności
             z tytułu wierzytelności alimentacyjnych. Sąd może jednak przekazać te informacje,
             nie ujawniając ich wierzycielowi, właściwym organom do celów doręczenia aktu
             sądowego lub pozasądowego, jak również organom uprawnionym do wykonania
             orzeczenia. Organy te dokonują zniszczenia tych informacji natychmiast po ich
             wykorzystaniu.

     3.      Sąd może przechowywać informacje przekazane zgodnie z niniejszym
             rozporządzeniem tak długo, jak długo potrzebuje ich do celów ułatwienia egzekucji
             należności z tytułu wierzytelności alimentacyjnych. Termin przechowywania
             informacji nie może przekraczać roku.

                                              Artykuł 47

                                        Informowanie dłużnika

     Organ centralny podaje do wiadomości dłużnika:

             a)    jakie informacje przekazał i w jaki sposób je uzyskał;

             b)    komu informacje te zostały przekazane;

             c)    warunki, na których informacje te mogą zostać wykorzystane na mocy
                   niniejszego rozporządzenia;

             d)    prawa i środki odwoławcze, z jakich może skorzystać dłużnik zgodnie z
                   ustawodawstwem krajowym przyjętym zgodnie z dyrektywą 95/46/WE;

             e)    dane organu nadzorczego utworzonego zgodnie z dyrektywą 95/46/WE,
                   zarówno w Państwie Członkowskim organu centralnego wnioskującego o
                   informacje, jak i w Państwie Członkowskim organu centralnego wezwanego do
                   udzielenia informacji,

     chyba że organ centralny wnioskujący o informacje zaznaczył we wniosku o przekazanie
     informacji przedstawionym zgodnie z art. 45 ust. 2, że powiadomienie dłużnika byłoby z
     uszczerbkiem dla skutecznej egzekucji należności z tytułu wierzytelności alimentacyjnych; w
     takim przypadku organ centralny wezwany do udzielenia informacji odracza powiadomienie
     dłużnika na okres nie dłuższy niż 60 dni.

PL                                                34                                               PL
 ---pagebreak---                                         Rozdział IX

                              Przepisy ogólne i końcowe

                                           Artykuł 48

                         Związek z innymi instrumentami wspólnotowymi

     1.     W zakresie zobowiązań alimentacyjnych niniejsze rozporządzenie zastępuje
            rozporządzenie (WE) nr 44/2001 oraz rozporządzenie (WE) nr 805/2004.

     2.     Artykułu 19 rozporządzenia (WE) nr 1348/2000 nie stosuje się w zakresie
            zobowiązań alimentacyjnych.

     3.     Z zastrzeżeniem ust. 2, niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla
            stosowania rozporządzenia (WE) nr 1348/2000 i rozporządzenia (WE) nr 1206/2001.

                                           Artykuł 49

                                 Związek z innymi instrumentami

     Niniejsze rozporządzenie ma w Państwach Członkowskich pierwszeństwo przed
     konwencjami i traktatami, które dotyczą dziedzin regulowanych przepisami niniejszego
     rozporządzenia i których stronami są Państwa Członkowskie.

                                           Artykuł 50

                                      Zmiana załączników

     Wszelkie zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia są przyjmowane zgodnie z
     procedurą doradczą określoną w art. 51 ust. 2.

                                           Artykuł 51

                                            Komitet

     1.     Komisja jest wspierana przez komitet, który składa się z przedstawicieli Państw
            Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.

     2.     W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się procedurę doradczą
            przewidzianą w art. 3 decyzji Rady 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 7 ust.
            3 tej decyzji.

PL                                             35                                                PL
 ---pagebreak---                                              Artykuł 52

                                        Przepisy przejściowe

     1.      Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się wyłącznie do postępowań
             wszczętych, dokumentów urzędowych otrzymanych oraz ugód zawartych po jego
             wejściu w życie.

     2.      Jednakże:

             a)   artykuły 12-21 dotyczące prawa właściwego stosuje się w odniesieniu do
                  postępowania będącego w toku w dniu wejścia w życie niniejszego
                  rozporządzenia, jeżeli wszystkie strony zgodzą się na to wyraźnie lub w inny
                  bezsprzeczny sposób;

             b)   artykuły 27-36 dotyczące wykonania stosuje się do orzeczeń i dokumentów
                  urzędowych, których wykonalność została stwierdzona zgodnie z
                  rozporządzeniem (WE) nr 44/2001 lub które zostały poświadczone jako
                  Europejski Tytuł Egzekucyjny zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 805/2004
                  w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;

             c)   artykuły 39-47 dotyczące współpracy stosuje się w odniesieniu do wszystkich
                  postępowań będących w toku w dniu wejścia w życie niniejszego
                  rozporządzenia.

                                             Artykuł 53

                                          Wejście w życie

     1.      Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

     2.      Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2009 r., z wyjątkiem art. 22
             ust. 3, art. 39 i art. 45 ust. 5, które stosuje się od dnia wejścia w życie.

     Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich
     Państwach Członkowskich.

     Sporządzono w Brukseli,

                                               W imieniu Rady
                                               Przewodniczący

PL                                               36                                                 PL
 ---pagebreak---                                               ZAŁĄCZNIK
                                              ZAŁĄCZNIK I

          ODPIS ORZECZENIA W SPRAWIE ZOBOWIĄZAŃ ALIMENTACYJNYCH

     (Artykuł 28 rozporządzenia Rady … w sprawie właściwości, prawa właściwego, uznawania i
              wykonywania orzeczeń sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań
                                       alimentacyjnych25)

     1. Państwo Członkowskie
     AT □ BE □ CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI □ FR □ HU □ [IE □] IT □ LT □ LU □ LV □
     MT □ NL □ PL □ PT □ SE □ SI □ SK □ [UK □]
     2. Sąd
     2.1. Nazwa:
     2.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:
     2.3. Miejscowość i kod pocztowy:

     3. Powód (strona skarżąca)
     3.1. Nazwisko:
     3.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:
     3.3. Miejscowość i kod pocztowy:
     3.4. Kraj:
     3.5. Tel. (*):
     3.6. Adres e-mail (*):

     4. Pozwany
     4.1. Nazwisko:
     4.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:
     4.3. Miejscowość i kod pocztowy:
     4.4. Kraj:
     4.5. Tel. (*):
     4.6. Adres e-mail (*):
     (*)Pole nieobowiązkowe

     25
              Dz.U. L …

PL                                                37                                          PL
 ---pagebreak---      5. Orzeczenie

     5.1. Wysokość kwoty wierzytelności alimentacyjnych

     Waluta: □ Euro □ [Brytyjski funt szterling] □ Funt cypryjski □ Korona czeska

     □ Korona estońska □ Forint węgierski □ Lira maltańska □ Łat łotewski

     □ Lit litewski □ Korona słowacka □ Korona szwedzka □ Tolar słoweński

     □ Złoty polski □ Inna (określić jaka): …………………………….

     5.2. Częstotliwość wpłat

     5.2.1. Kwota wpłacona jednorazowo w całości……………………….

     5.2.2. Kwota wpłacona jednorazowo w części……………………….

     W takim przypadku należy podać kwotę wpłaty dokonanej jednorazowo:

     5.2.3. Kwota wpłacana okresowo (określić wysokość kwoty, jeśli nie jest taka sama jak
     wysokość kwoty wierzytelności alimentacyjnych podana w pkt 5.1):

     Raz na tydzień…………………………………………………….

     Raz na miesiąc…………………………………………………….

     W innych odstępach czasu (określić jakich)…………………………………….

     5.3. Indeksacja

     Jeżeli wysokość kwoty podana w pkt 5.2.3 jest indeksowana, należy wskazać stopę
     indeksacji:

     Indeksacja stosowana od dnia:

     Data:

     Podpis i/lub pieczęć właściwego organu:

PL                                               38                                          PL
 ---pagebreak---                                               ZAŁĄCZNIK II

          ODPIS DOKUMENTU DOTYCZĄCEGO ZOBOWIĄZAŃ ALIMENTACYJNYCH

     (Artykuł 38 rozporządzenia Rady … w sprawie właściwości, prawa właściwego, uznawania i
              wykonywania orzeczeń sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań
                                       alimentacyjnych26)

     1. Państwo Członkowskie

     AT □ BE □ CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI □ FR □ HU □ [IE □] IT □ LT □ LU □ LV □
     MT □ NL □ PL □ PT □ SE □ SI □ SK □ [UK □]

     2. Charakter dokumentu

     2.1. Dokument urzędowy…………………….□

     sporządzony przez (nazwa i miejsce instytucji):

     data:

     2.2. Ugoda między stronami.………………..□

     zawarta w (miejsce):

     dnia (data):

     3. Wierzyciel

     3.1. Nazwisko:

     3.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:

     3.3. Miejscowość i kod pocztowy:

     3.4. Kraj:

     3.5. Tel. (*):

     3.6. Adres e-mail (*):

     26
             Dz.U. L …

PL                                                 39                                         PL
 ---pagebreak---      4. Dłużnik

     4.1. Nazwisko:

     4.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:

     4.3. Miejscowość i kod pocztowy:

     4.4. Kraj:

     4.5. Tel. (*):

     4.6. Adres e-mail (*):

     (*)Pole nieobowiązkowe

     5. Treść dokumentu
     5.1. Wysokość kwoty wierzytelności alimentacyjnych
     Waluta: □ Euro □ [Brytyjski funt szterling] □ Funt cypryjski □ Korona czeska
     □ Korona estońska □ Forint węgierski □ Lira maltańska □ Łat łotewski
     □ Lit litewski □ Korona słowacka □ Korona szwedzka □ Tolar słoweński
     □ Złoty polski □ Inna (określić jaka):
     5.2. Częstotliwość wpłat
     5.2.1. Kwota wpłacona jednorazowo w całości……………………….
     5.2.2. Kwota wpłacona jednorazowo w części……………………….
     W takim przypadku należy podać kwotę wpłaty dokonanej jednorazowo:
     5.2.3. Kwota wpłacana okresowo (określić wysokość kwoty, jeśli nie jest taka sama jak
     wysokość kwoty wierzytelności alimentacyjnych podana w pkt 5.1):
     Raz na tydzień…………………………………………………….
     Raz na miesiąc…………………………………………………….
     W innych odstępach czasu (określić jakich)……………………….
     5.3. Indeksacja
     Jeżeli wysokość kwoty podana w pkt 5.2.3 jest indeksowana, należy podać stopę indeksacji:
     Indeksacja stosowana od dnia:

     Data:
     Podpis i/lub pieczęć właściwego organu:

PL                                               40                                              PL
 ---pagebreak---                                               ZAŁĄCZNIK III

               POLECENIE MIESIĘCZNEGO AUTOMATYCZNEGO POBRANIA

     (Artykuł 34 rozporządzenia Rady … w sprawie właściwości, prawa właściwego, uznawania i
              wykonywania orzeczeń sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań
                                       alimentacyjnych27)

     1. Państwo Członkowskie

     AT □ BE □ CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI □ FR □ HU □ [IE □] IT □ LT □ LU □ LV □
     MT □ NL □ PL □ PT □ SE □ SI □ SK □ [UK □]

     2. Sąd

     2.1. Nazwa:

     2.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:

     2.3. Miejscowość i kod pocztowy:

     3. Powód (strona skarżąca)

     3.1. Nazwisko:

     3.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:

     3.3. Miejscowość i kod pocztowy:

     3.4. Kraj:

     3.5. Tel. (*):

     3.6. Adres e-mail (*):

     3.7. Dane rachunku bankowego:

     Numer IBAN (International Banking Account Numer):

     Kod BIC (Bank Identification Code):

     27
              Dz.U. L …

PL                                                 41                                         PL
 ---pagebreak---      4. Dłużnik

     4.1. Nazwisko:

     4.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:

     4.3. Miejscowość i kod pocztowy:

     4.4. Kraj:

     4.5. Tel. (*):

     4.6. Adres e-mail (*):

     (*)Pole nieobowiązkowe

     5. Wniosek o automatyczne pobranie

     5.1. Data orzeczenia,        w   którym   określono    wysokość    kwoty       wierzytelności
     alimentacyjnych:

     5.2. Wysokość kwoty świadczeń do automatycznego pobrania:

     Waluta: □ Euro □ [Brytyjski funt szterling] □ Funt cypryjski □ Korona czeska

     □ Korona estońska □ Forint węgierski □ Lira maltańska □ Łat łotewski

     □ Lit litewski □ Korona słowacka □ Korona szwedzka □ Tolar słoweński

     □ Złoty polski □ Inna (określić jaka): …………………………….

     5.3. Indeksacja

     Jeżeli wysokość kwoty podana w pkt 5.2 jest indeksowana, należy podać stopę indeksacji:

     Indeksacja stosowana od dnia:

     5.4. Adresat orzeczenia

     5.4.1 Bank dłużnika:

     Numer IBAN (International Banking Account Numer):

     Kod BIC (Bank Identification Code):

     5.4.2 Pracodawca dłużnika:

PL                                               42                                                  PL
 ---pagebreak---      6. Polecenie pobrania

       Wniosek o automatyczne pobranie został odrzucony.

       Nakazuje się:

     (adresatowi wskazanemu w pkt 5.4)

     pobieranie co miesiąc    z wynagrodzenia    z rachunku bankowego:

     (dłużnika określonego w pkt 4)

     kwoty w wysokości:

     (wysokość kwoty określona w pkt 5.2)

     na rzecz:

     (powoda określonego w pkt 3).

     Jeżeli w żaden sposób nie jest Pan(i) w stanie dokonać pobrania, należy powiadomić o
     tym sąd określony w pkt 2, w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego pisma lub
     daty dokonania ostatniego pobrania (art. 33 ust. 5 rozporządzenia Rady … w sprawie
     właściwości, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych oraz
     współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych).

     Data:

     Podpis i/lub pieczęć właściwego organu:

PL                                              43                                           PL
 ---pagebreak---                                          ZAŁĄCZNIK IIIa

          ZAWIADOMIENIE PISEMNE SKIEROWANE DO DŁUŻNIKA, PRZECIW
             KTÓREMU WYDANE ZOSTAŁO POLECENIE MIESIĘCZNEGO
                       AUTOMATYCZNEGO POBRANIA

     (Artykuł 34 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Rady (…) w sprawie właściwości, prawa właściwego,
        uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań
                                            alimentacyjnych28)

     1. Ponowne zbadanie orzeczenia

     Zostało wobec Pana(-i) wydane polecenie miesięcznego automatycznego pobrania. Polecenie
     to wraz z orzeczeniem sądu pochodzenia zostało Panu(-i) doręczone jednocześnie z
     niniejszym powiadomieniem.

     Ma Pan(i) prawo złożyć wniosek o ponowne zbadane orzeczenia wydanego przez sąd
     pochodzenia, jeżeli nie stawił(a) się Pan(i) przed tym sądem i:

          a) jeśli nie otrzymał(a) Pan(i) pisma wszczynającego postępowanie lub dokumentu
          równorzędnego lub

          b) jeśli nie mógł(a) Pan(i) zakwestionować wierzytelności alimentacyjnych z powodu
          działania siły wyższej lub ze względu na okoliczności wyjątkowe, za które nie ponosi
          Pan(i) winy.

     Prawo do wystąpienia z wnioskiem o ponowne zbadanie orzeczenia może zostać wykonane w
     terminie …………… dni od dnia, w którym otrzymał(a) Pan(i) niniejsze powiadomienie.

     2. Wykonanie.
     Jeżeli nie ma Pan(i) prawa wnioskować o ponowne zbadanie orzeczenia wydanego przez sąd
     pochodzenia zgodnie z pkt 1 lub jeśli nie zamierza Pan(i) wnioskować o takie zbadanie mimo
     sprzeciwu wobec wykonania tego orzeczenia, może Pan(i) zwrócić się do właściwych
     organów państwa, w którym wykonuje się orzeczenie, zgodnie z art. 33 rozporządzenia Rady
     (…) w sprawie właściwości, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń
     sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych.

     Data:

     Podpis i/lub pieczęć właściwego organu:

     28
             Dz.U. L …

PL                                               44                                                PL
 ---pagebreak---                                               ZAŁĄCZNIK IV

          POLECENIE TYMCZASOWEGO ZAMROŻENIA RACHUNKU BANKOWEGO

          (Artykuł 35 ust. 1 rozporządzenia Rady … w sprawie właściwości, prawa właściwego,
          uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań
                                           alimentacyjnych29)

     1. Państwo Członkowskie

     AT □ BE □ CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI □ FR □ HU □ [IE □] IT □ LT □ LU □ LV □
     MT □ NL □ PL □ PT □ SE □ SI □ SK □ [UK □]

     2. Sąd

     2.1. Nazwa:

     2.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:

     2.3. Miejscowość i kod pocztowy:

     3. Powód (strona skarżąca)

     3.1. Nazwisko:

     3.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:

     3.3. Miejscowość i kod pocztowy:

     3.4. Kraj:

     3.5. Tel. (*):

     3.6. Adres e-mail (*):

     4. Dłużnik

     4.1. Nazwisko:

     4.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:

     29
              Dz.U. L …

PL                                                 45                                         PL
 ---pagebreak---      4.3. Miejscowość i kod pocztowy:

     4.4. Kraj:

     4.5. Tel. (*):

     4.6. Adres e-mail (*):

     (*)Pole nieobowiązkowe

     5. Wniosek o tymczasowe zamrożenie rachunku bankowego

     5.1. Przyczyny złożenia wniosku (należy wyjaśnić powody istnienia poważnego ryzyka
     niewykonania zobowiązań przez dłużnika):

     5.2. Wysokość kwoty do zamrożenia:

     Waluta: □ Euro □ [Brytyjski funt szterling] □ Funt cypryjski □ Korona czeska

     □ Korona estońska □ Forint węgierski □ Lira maltańska □ Łat łotewski

     □ Lit litewski □ Korona słowacka □ Korona szwedzka □ Tolar słoweński

     □ Złoty polski □ Inna (określić jaka): …………………………….

     5.3. Adresat (bank dłużnika)

     5.3.1. Placówka:

     5.3.2. Numer IBAN (International Banking Account Numer) dłużnika:

     6. Polecenie tymczasowego zamrożenia rachunku bankowego
        Wniosek o tymczasowe zamrożenie rachunku bankowego został odrzucony.
        Nakazuje się:
     (adresatowi wskazanemu w pkt 5.3)
     zakazać przeprowadzania na rachunku bankowym:
     (dłużnika określonego w pkt 4)
     wszelkich operacji, które skutkowałyby zmniejszeniem salda na rachunku poniżej kwoty
     w wysokości:
     (wysokość kwoty określona w pkt 5.2)

     Data:
     Podpis i/lub pieczęć właściwego organu:

PL                                               46                                         PL
 ---pagebreak---                                            ZAŁĄCZNIK V

                            WNIOSEK O PRZEKAZANIE INFORMACJI

     (Artykuł 45 rozporządzenia Rady … w sprawie właściwości, prawa właściwego, uznawania i
              wykonywania orzeczeń sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań
                                       alimentacyjnych30)

     1. Państwo Członkowskie

     AT □ BE □ CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI □ FR □ HU □ [IE □] IT □ LT □ LU □ LV □
     MT □ NL □ PL □ PT □ SE □ SI □ SK □ [UK □]

     2. Powód (strona skarżąca)

     2.1. Organ centralny wnioskujący o informacje

     2.1.1. Nazwa:

     2.1.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:

     2.1.3. Miejscowość i kod pocztowy:

     2.1.4. Tel.:

     2.1.5. Adres e-mail:

     2.2. Działający na wniosek następującego sądu:

     2.2.1. Nazwa:

     2.2.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:

     2.2.3. Miejscowość i kod pocztowy:

     2.2.4. Tel.:

     2.2.5. Adres e-mail:

     30
             Dz.U. L …

PL                                              47                                            PL
 ---pagebreak---      3. Adresat – Organ centralny wezwany do udzielenia informacji

     3.1. Nazwa:

     3.2. Ulica i numer / skrytka pocztowa:

     3.3. Miejscowość i kod pocztowy:

     3.4. Kraj:

     3.5. Tel.:

     3.6. Adres e-mail:

     4. Informacje do udzielenia

     4.1. Dłużnik

     4.1.1. Nazwisko:

     4.1.2. Ostatni znany adres:

     4.1.3. Inne użyteczne informacje (opis, nazwisko poprzedniego pracodawcy, adres członków
     rodziny, informacje dotyczące samochodu, którego dłużnik jest ewentualnym właścicielem,
     informacje dotyczące nieruchomości, których dłużnik jest ewentualnym właścicielem):

     Załączone zdjęcie…………………………….………………….

     4.2. Poszukiwane informacje

     4.2.1. Adres dłużnika…………………………….………………….

     4.2.2. Dane pracodawcy dłużnika…………..…………....

     4.2.3. Informacje dotyczące rachunku bankowego dłużnika…………..…………....

     4.2.4. Oszacowanie majątku dłużnika……………….………………….

     4.2.5. Wysokość dochodów dłużnika…………………………….………………….

     5. Dokumenty wymagane w odniesieniu do informacji określonych w pkt 4.2.2-4.2.5
     (załączyć kopie)

     5.1. Orzeczenie…………………………….………………….

     5.2. Dokument urzędowy…………………………….………………….

     5.3. Ugoda między stronami…………………………….………………….

PL                                             48                                               PL
 ---pagebreak---      WAŻNE (art. 47 rozporządzenia Rady … w sprawie właściwości, prawa właściwego,
     uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań
     alimentacyjnych):

     Dłużnika nie należy informować o przekazaniu tych danych przed poinformowaniem o
     tym organu centralnego wezwanego do udzielenia informacji przez organ centralny
     wnioskujący o informacje

     Dłużnika można poinformować o przekazaniu tych danych

     Data:

     Podpis i/lub pieczęć właściwego organu:

PL                                             49                                       PL