               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 5.4.2018
            COM(2018) 164 final
            2018/0077(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we wspólnym komitecie utworzonym na mocy umowy w sprawie Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (WEOL), w odniesieniu do jego regulaminu wewnętrznego

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we wspólnym komitecie – utworzonym na mocy umowy w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego – w związku z przewidywanym przyjęciem jego regulaminu wewnętrznego.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Wielostronna umowa w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (WEOL)

               Wielostronna umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, Republiką Albanii, Bośnią i Hercegowiną, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Republiką Islandii, Republiką Czarnogóry, Królestwem Norwegii, Republiką Serbii i Misją Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie
                  1
                w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego („umowa WEOL”) ma na celu utworzenie Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego opartego na wolnym dostępie do rynku, swobodzie przedsiębiorczości, równych warunkach konkurencji oraz wspólnych zasadach, w tym przepisach dotyczących bezpieczeństwa, ochrony, zarządzania ruchem lotniczym, kwestii socjalnych i ochrony środowiska naturalnego. Umowa WEOL weszła w życie z dniem 1 grudnia 2017 r.

               Unia Europejska jest stroną umowy WEOL
                  2
               .

               2.2.Wspólny komitet

               Wspólny komitet ustanowiony na mocy art. 18 umowy WEOL jest odpowiedzialny za zarządzanie umową i zapewnienie jej właściwego wdrożenia poprzez wydawanie zaleceń i decyzji w przypadkach przewidzianych w umowie. Wspólny komitet działa na zasadzie jednomyślności. Może jednak zdecydować o poddaniu niektórych szczególnych kwestii głosowaniu większościowemu. Komisja Europejska przewodniczy wspólnemu komitetowi z udziałem państw członkowskich.

               2.3.Przewidywane działania wspólnego komitetu

               Podczas pierwszego posiedzenia wspólny komitet ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               Planowany akt zostanie przyjęty zgodnie z art. 18 ust. 5 umowy WEOL, który stanowi, że „wspólny komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.”

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Wzywa się Radę do ustalenia stanowiska w imieniu Unii w sprawie regulaminu wewnętrznego w celu umożliwienia prawidłowego funkcjonowania wspólnego komitetu zgodnie z art. 18 ust. 5 umowy WEOL.

               Unia, będąc jedną ze stron umowy, musi przedstawić swoje stanowisko partnerom w WEOL podczas posiedzenia wspólnego komitetu, co umożliwi prawidłowe wdrożenie umowy oraz wypełnienie jej zobowiązań.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny komitet jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie umowę WEOL.

               Akt, który wspólny komitet ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 19 umowy WEOL.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy WEOL.

               W związku z tym proceduralną podstawę prawną wnioskowanej decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do kwestii transportu lotniczego.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2 TFUE.

               4.3.Konkluzja

               Podstawą prawną wnioskowanej decyzji powinien być art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Zgodnie z art. 19 umowy WEOL decyzje wspólnego komitetu publikowane są w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po ich przyjęciu.

               2018/0077 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we wspólnym komitecie utworzonym na mocy umowy w sprawie Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (WEOL), w odniesieniu do jego regulaminu wewnętrznego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Wielostronna umowa w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego („umowa WEOL”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady 2018/145
                  3
               , która weszła w życie w dniu 1 grudnia 2017 r.

               (2)Zgodnie z art. 18 ust. 5 umowy WEOL wspólny komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

               (3)Na pierwszym posiedzeniu zaplanowanym na dzień 3 maja 2018 r. wspólny komitet ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny umożliwiający jego prawidłowe funkcjonowanie zgodnie z art. 18 ust. 5 umowy WEOL.

               (4)Należy zatem ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii we wspólnym komitecie, ponieważ akt, który zostanie przyjęty przez wspólny komitet, będzie prawnie wiążący.

               (5)Zgodnie z art. 19 ust. 2 umowy WEOL decyzje wspólnego komitetu publikowane są w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas pierwszego posiedzenia wspólnego komitetu, jest następujące:

               - akceptacja regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu dołączonego w załączniku do niniejszej decyzji.

               Niewielkie zmiany w projekcie decyzji wspólnego komitetu mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii we wspólnym komitecie bez konieczności przyjmowania kolejnej decyzji przez Radę.

               Artykuł 2

               Akty wspólnego komitetu zostają po ich przyjęciu opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r.

                     (2)

                        Dz.U. L 26 z 31.1.2018, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. L 26 z 31.1.2018, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia5.4.2018
            COM(2018) 164 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we wspólnym komitecie utworzonym na mocy umowy w sprawie Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (WEOL), w odniesieniu do jego regulaminu wewnętrznego

               ZAŁĄCZNIK

               Decyzja nr 1/2018

               WSPÓLNEGO KOMITETU WEOL

               WSPÓLNY KOMITET WEOL,

               mając na uwadze Wielostronną umowę między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, Republiką Albanii, Bośnią i Hercegowiną, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Republiką Islandii, Republiką Czarnogóry, Królestwem Norwegii, Republiką Serbii i Misją Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie
                  1
                w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego („umowa WEOL”), w szczególności jej art. 18,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł

               Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny wspólnego komitetu zawarty w załączniku do niniejszej decyzji.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] 2018 r.

               W imieniu wspólnego komitetu, Przewodniczący

                     Carlos Bermejo Acosta

               ZAŁĄCZNIK

               REGULAMIN WEWNĘTRZNY WSPÓLNEGO KOMITETU WEOL

               Artykuł 1

               Postanowienia ogólne

               1. Wspólny komitet WEOL zostaje ustanowiony zgodnie z art. 18 Wielostronnej umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, Republiką Albanii, Bośnią i Hercegowiną, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Republiką Islandii, Republiką Czarnogóry, Królestwem Norwegii, Republiką Serbii i Misją Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie
                  2
                w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego („umowa WEOL”).

               2. Jest on odpowiedzialny za zarządzanie umową i zapewnienie jej prawidłowego wykonania

               3. Zgodnie z art. 18 ust. 2 wspólny komitet składa się z przedstawicieli Umawiających się Stron.

               4. Zgodnie z art. 18 ust. 3 wspólny komitet działa na zasadzie jednomyślności. Może jednak zdecydować o poddaniu niektórych szczególnych kwestii głosowaniu większościowemu.

               Artykuł 2

               Przewodnictwo

               Wspólnemu Komitetowi przewodniczą rotacyjnie jeden z partnerów WEOL oraz Unia Europejska i jej państwa członkowskie. W przypadku gdy posiedzeniu wspólnego komitetu przewodniczy Unia Europejska i jej państwa członkowskie, są one reprezentowane przez Komisję Europejską.

               Artykuł 3

               Posiedzenia

               1.
                     O ile Strony nie uzgodnią inaczej, wspólny komitet zbiera się przynajmniej raz w roku, a także w przypadku, gdy wymagają tego okoliczności.

               2. Każde posiedzenie wspólnego komitetu odbywa się w dniu uzgodnionym przez Strony.

               3. Jeżeli Strony wyrażą na to zgodę, posiedzenia wspólnego komitetu mogą odbywać się za pomocą wszelkich uzgodnionych środków technicznych, takich jak wideokonferencja.

               Artykuł 4

               Delegacje

               1.
                     Przed każdym posiedzeniem Strony są powiadamiane za pośrednictwem sekretariatu wspólnego komitetu o planowanym składzie delegacji uczestniczących w posiedzeniu.

               2.
                     Wspólny komitet może zaprosić osoby niebędące jego członkami do uczestnictwa w posiedzeniach w celu dostarczenia informacji dotyczących poszczególnych kwestii.

               Artykuł 5

               Sekretariat

               Urzędnik Komisji Europejskiej pełni funkcję sekretarza wspólnego komitetu.

               Artykuł 6

               Korespondencja

               Wszelka korespondencja przychodząca do przewodniczącego wspólnego komitetu lub od niego pochodząca jest również przekazywana sekretarzowi. Sekretarz zapewnia przekazanie korespondencji Stronom.

               Artykuł 7

               Poufność

               Obrady komitetu mają charakter poufny. Gdy jedna ze Stron przedstawia wspólnemu komitetowi informacje określone jako poufne, pozostałe Strony traktują je jako informacje poufne.

               Artykuł 8

               Porządek obrad

               1.
                     Wstępny porządek obrad każdego posiedzenia wspólnego komitetu sporządzany jest przez sekretariat na podstawie propozycji przedłożonych przez Strony. Punktom porządku obrad towarzyszą odpowiednie powiązane dokumenty i zgłasza się je nie później niż 21 dni kalendarzowych przed posiedzeniem.

               2.
                     Wstępny porządek obrad jest przesyłany wszystkim Stronom nie później niż 15 dni kalendarzowych przed terminem posiedzenia.

               3.
                     Wspólny komitet przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Za zgodą Stron każdy punkt nieujęty we wstępnym porządku obrad może zostać umieszczony w porządku obrad.

               4.
                     Przewodniczący może skrócić termin wskazany w ust. 1 w celu uwzględnienia wymogów lub pilnego charakteru danej sprawy.

               Artykuł 9

               Protokół z posiedzenia i wnioski operacyjne

               1.
                     Sekretarz sporządza projekt protokołu z każdego posiedzenia wspólnego komitetu. W protokole wskazuje się podjęte decyzje oraz przyjęte zalecenia i wnioski.

               2.
                     W terminie jednego miesiąca od daty posiedzenia projekt protokołu przekazywany jest wspólnemu komitetowi do zatwierdzenia w drodze procedury pisemnej. Protokół może również zostać przyjęty przez komitet na jego kolejnym posiedzeniu.

               3.
                     W przypadku zatwierdzenia protokołu jest on podpisywany przez przewodniczącego i sekretarza, a każdej ze Stron przesyła się jego jeden egzemplarz.

               Artykuł 10

               Decyzje i zalecenia

               1.
                     Wspólny komitet podejmuje decyzje i formułuje zalecenia na zasadzie jednomyślności. Jednakże decyzje i zalecenia w rozumieniu art. 16, art. 20 i art. 28 ust. 3 umowy WEOL wymagają zwykłej większości głosów.

               2.
                     Posiedzenie wspólnego komitetu uznaje się za posiadające wymagane kworum jedynie wówczas, gdy reprezentowane są cztery Strony z Europy Południowo-Wschodniej oraz Unia Europejska.

               3.
                     W okresie między posiedzeniami wspólny komitet może podejmować decyzje lub formułować zalecenia w drodze procedury pisemnej. Każda ze Stron może jednak zażądać zwołania wspólnego komitetu w celu omówienia danej kwestii. Strona proponująca zastosowanie procedury pisemnej przedkłada projekt instrumentu sekretarzowi, który przekazuje go wszystkim Stronom. Każda ze Stron informuje przewodniczącego i sekretarza w terminie 15 dni roboczych od otrzymania projektu instrumentu o tym, czy akceptuje dany projekt, czy proponuje wprowadzenie w nim jakiekolwiek zmian, bądź czy uważa, że należy zwołać posiedzenie wspólnego komitetu w celu omówienia przedmiotowej kwestii. Jeżeli projekt zostaje przyjęty, przewodniczący finalizuje decyzję lub zalecenie zgodnie z ust. 5 i 6 poniżej.

               4.
                     Wstrzymanie się Strony od głosu nie stanowi przeszkody w podejmowaniu działań przez wspólny komitet, o ile zapewnione jest kworum wymagane zgodnie z ust. 2 niniejszej sekcji.

               5.
                     Decyzje i zalecenia wspólnego komitetu noszą nazwę odpowiednio „decyzji” lub „zalecenia”, po których następuje numer porządkowy, data przyjęcia oraz opis przedmiotu.

               6.
                     Decyzje i zalecenia wspólnego komitetu są podpisywane przez przewodniczącego oraz poświadczane przez sekretarza.

               7.
                     Decyzje podejmowane przez wspólny komitet są publikowane przez Strony w ich odpowiednich publikatorach urzędowych. Każda ze stron może podjąć decyzję o publikacji wszelkich innych aktów przyjętych przez wspólny komitet. Każdej ze Stron przekazuje się po jednym egzemplarzu decyzji i zaleceń.

               Artykuł 11

               Języki

               1.
                     Językami urzędowymi wspólnego komitetu są języki urzędowe Stron. Strony dokładają jednakże wszelkich starań, aby w celu zapewnienia efektywności używać języka angielskiego na posiedzeniach wspólnego komitetu, do celów korespondencji i na potrzeby przygotowania dokumentacji.

               2.
                     Decyzje i zalecenia wspólnego komitetu są sporządzane w języku angielskim.

               Artykuł 12

               Wydatki

               1.
                     Każda Strona pokrywa własne koszty powstałe w związku ze swoim udziałem w posiedzeniach wspólnego komitetu i jego grup roboczych lub grup ekspertów.

               2.
                     Wspólny komitet uzgadnia podział kosztów związanych z delegacjami ekspertów.

               Artykuł 13

               Zmiany w regulaminie wewnętrznym

               Niniejszy regulamin wewnętrzny może być zmieniany zgodnie z art. 10.

               Artykuł 14

               Grupy robocze

               1.
                     Skład i zasady funkcjonowania grup roboczych lub grup ekspertów, tworzonych zgodnie z art. 18 ust. 8 umowy, uzgadnia się odpowiednio zgodnie z postanowieniami mającymi zastosowanie do wspólnego komitetu.

               2.
                     Grupy robocze lub grupy ekspertów podlegają wspólnemu komitetowi, któremu składają sprawozdanie po każdym ze swoich posiedzeń. Nie są one upoważnione do podejmowania decyzji, lecz mogą przedstawiać zalecenia skierowane do komitetu.

               3.
                     Wspólny komitet może podjąć decyzję o zakończeniu lub zmianie mandatu grup roboczych lub grup ekspertów.

                     (1)

                        Zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r.

                     (2)

                        Zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.5.2018
            COM(2018) 281 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu zapewnienia środków na wypłatę zaliczek w budżecie ogólnym Unii na 2019 r.

               UZASADNIENIE

               Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  1
               , w szczególności jego art. 10, dopuszcza możliwość uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 mln EUR (w cenach z 2011 r.), powyżej limitów odpowiednich działów ram finansowych.

               Pkt 11 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  2
                określa sposoby uruchomienia funduszu.

               Warunki kwalifikujące do uzyskania pomocy z funduszu są wyszczególnione w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002
                  3
               , które przewiduje, że kwota w wysokości maksymalnie 50 000 000 EUR zarówno w środkach na zobowiązania, jak i środkach na płatności zostanie włączona do budżetu na wypłatę zaliczek.

               Komisja włączy te kwoty do projektu budżetu na rok 2019.

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu zapewnienia środków na wypłatę zaliczek w budżecie ogólnym Unii na 2019 r.

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej
                  4
               , w szczególności jego art. 4a ust. 4,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  5
               , w szczególności jego pkt 11,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych oraz okazanie solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami.

               (2)Środki funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej kwoty 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  6
               .

               (3)Art. 4a ust. 4 zmienionego rozporządzenia (WE) nr 2012/2002 stanowi, że jeżeli jest to niezbędne w celu zapewnienia na czas dostępu do zasobów budżetowych, możliwe jest uruchomienie funduszu w kwocie do 50 000 000 EUR na wypłatę zaliczek poprzez zapisanie w budżecie ogólnym Unii odpowiednich środków.

               (4)W celu zapewnienia na czas dostępu do wystarczających zasobów budżetowych w budżecie ogólnym Unii na rok 2019 należy uruchomić fundusz w kwocie 50 000 000 EUR na wypłatę zaliczek.

               (5)W celu skrócenia do minimum czasu potrzebnego na uruchomienie funduszu niniejszą decyzję należy stosować od początku roku budżetowego 2019,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019 uruchamia się Fundusz Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty 50 000 000 EUR w postaci środków na zobowiązania i środków na płatności z przeznaczeniem na wypłatę zaliczek.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2019 r.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (2)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. L 189 z 27.6.2014, s. 143.

                     (4)

                        Dz.U. L 189 z 27.6.2014, s. 143.

                     (5)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (6)

                        Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 5.6.2018
            COM(2018) 399 final
            2018/0221(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie przekazania w imieniu Unii Europejskiej wniosku o zmianę załączników 2 i 3 do Porozumienia o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych (AEWA)

               UZASADNIENIE

               1.Kontekst wniosku

               1.1.Porozumienie o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych

               Porozumienie o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych poświęcone jest ochronie wędrownych ptaków wodnych i ich siedlisk w Afryce, Europie, na Bliskim Wschodzie, w Azji Środkowej, na Grenlandii i na Archipelagu Kanadyjskim.

               Porozumienie o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych, opracowane w ramach Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt (CMS) i zarządzane w ramach Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP), mobilizuje państwa i szersze międzynarodowe środowiska zajmujące się ochroną przyrody do podjęcia wysiłków w celu ustanowienia skoordynowanej ochrony wędrownych ptaków wodnych i gospodarowania nimi na całym ich szlaku migracyjnym.

               Porozumienie weszło w życie w dniu 1 listopada 1999 r. Unia Europejska jest umawiającą się stroną porozumienia od dnia 1 października 2005 r.
                  1
                Obecnie istnieje 77 umawiających się stron: 41 z Eurazji (w tym UE) i 36 z Afryki.

               Na mocy dyrektywy Rady 2009/147/WE w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (dyrektywa ptasia)
                  2
                do prawa Unii wprowadza się zobowiązania określone w porozumieniu. Dyrektywa ptasia odnosi się do ochrony wszystkich gatunków ptactwa występujących naturalnie w stanie dzikim na europejskim terytorium państw członkowskich, do którego stosuje się Traktat. Ma ona na celu ochronę tych gatunków, gospodarowanie nimi oraz ich kontrolę i ustanawia reguły ich eksploatacji.

               1.2.Zebranie stron

               Zebranie stron stanowi główny organ decyzyjny do celów Porozumienia. Jest uprawnione do prowadzenia przeglądów załączników do porozumienia i zbiera się co trzy lata.

               Siódme zebranie stron porozumienia odbędzie się w dniach 4–8 grudnia 2018 r. w Republice Południowej Afryki.

               Zgodnie z art. X ust. 2 i 3 porozumienia wszystkie wnioski o zmianę załączników do porozumienia przekazuje się do sekretariatu porozumienia nie mniej niż 150 dni przed otwarciem zebrania stron, tj. w dniu 7 lipca 2018 r.

               1.3.Wnioski z Chorwacji i Włoch

               Chorwacja i Włochy zaproponowały, aby Unia Europejska przedłożyła wniosek w sprawie zmiany załącznika 2 do porozumienia, w którym wymieniono gatunki objęte porozumieniem, polegającej na dodaniu gatunku kormorana czubatego (Phalacrocorax aristotelis) do załącznika 2.

               Chorwacja i Włochy zaproponowały również, aby Unia Europejska przedłożyła wniosek w sprawie zmiany załącznika 3 do porozumienia polegającej na wpisaniu populacji Phalacrocorax aristotelis aristotelis spoza UE (Morze Barentsa) i populacji Phalacrocorax aristotelis desmarestii z UE (wschodnia część regionu Morza Śródziemnomorskiego – Chorwacja, Morze Adriatyckie) w kolumnie A tabeli 1 załącznika 3 (odpowiednio w kategorii 2
                  3
                i 1c
                  4
               ).

               Wnioski zostały przedłożone z następujących przyczyn.

               Rodzina Phalacrocoracidae (Kormorany) została już uwzględniona w załączniku 2 do porozumienia. Na podstawie ich statusu migracyjnego sześć spośród ośmiu gatunków rozmnażających się w zakresie geograficznym objętym porozumieniem zostało wymienione w załączniku 2. Dwa gatunki, które nie zostały ujęte w załączniku, to kormoran czubaty Phalacrocorax aristotelis i kormoran etiopski Phalacrocorax africanus.

               Kormoran czubaty zamieszkuje atlantyckie wybrzeże Europy i Afryki Północnej od Maroka po północną Norwegię i Półwysep Kola, w tym Islandię, a także Morze Śródziemne i części wybrzeża Morza Czarnego (del Hoyo et al., 1992). Uznaje się trzy podgatunki: Ph. a. aristotelis na Atlantyku, Ph. a. desmarestii na Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym oraz Ph. a. riggenbachi z Maroka. Ogólnie rzecz biorąc, gatunek ten jest osiadły lub rozproszony, ale niektóre populacje są rzeczywiście populacjami migrującymi: populacje Ph. a. aristotelis występujące w najbardziej wysuniętych na północ regionach Norwegii i Rosji oraz adriatyckie populacje Ph. a desmarestii.

               Globalną populację oszacowano na około 100 000 par w latach dziewięćdziesiątych XX wieku i na 75 000–81 000 par w 2004 r. (BirdLife International 2004). IUCN sklasyfikowała ten gatunek jako gatunek o najniższym stopniu zagrożenia („Least concern”) (BirdLife 2015). Ogólna tendencja wskazuje na spadek liczebności populacji, chociaż niektóre populacje mogą być stabilne (Wetlands International 2006). Odnotowano duże wahania liczebności populacji. Na przykład w latach 1969–1987 populacja w Zjednoczonym Królestwie wzrosła o 21 %, z 31 600 par w latach 1969–1970 do 47 300 par w latach 1985–1987, a następnie spadła o 27 % w latach 1998–2002 i o dodatkowe 26 % do 2011 (Balmer et al., 2013). Odnotowano również duże wahania liczebności populacji występującej w Norwegii. Liczebność populacji wędrownych występujących na najbardziej wysuniętych na północ regionach na Morzu Barentsa zmalała z 10 000 par w 1980 r. do około 1 000 w 1994 r., ale ponownie wzrosła do 5 000 w 2013 r. (Fauchald et al., 2015).

               Liczebność podgatunku Ph. a. desmaresti oszacowano na 8 700–11 126 par lęgowych (Bazin i Imbert, 2012). W 2006 r. liczebność populacji oszacowano na około 10 000 osobników (Culioli, 2006). Spadek liczebności populacji odnotowano na Korsyce, gdzie dawniej stabilna populacja, licząca do 1 000 par w latach 1975–1983, zmalała o > 50 % do około 375 par do 1994 r., a następnie wzrosła (Dubois et al., 2008).

               Podgatunek Ph. a. desmarestii jest gatunkiem chronionym w europejskiej części szlaku i w kilku państwach został wpisany do czerwonego wykazu, np. w Bułgarii sklasyfikowany jest jako „gatunek narażony”, a w Albanii jako „gatunek zagrożony”. Ph. a. aristotelis jest chroniony w części zasięgu jego występowania (Zjednoczone Królestwo). Ostatnio został usunięty z bursztynowego wykazu i wpisany do czerwonego wykazu w Zjednoczonym Królestwie (Eaton et al., 2015), natomiast w Rosji wpisany został do czerwonego wykazu ze względu na niewielką liczebność populacji. Zmniejszenie liczebności populacji o 15–30 % w ciągu 10 lat sprawia, że gatunek ten kwalifikuje się do zaliczenia go do kategorii „bliski zagrożenia” w Norwegii (Korneev et al., 2015).

               Velando i Freire (2002) podkreślają, że skuteczna ochrona P. a. desmarestii powinna obejmować ochronę obszarów lęgowych oraz terenów żerowisk i odpoczynku, a także regulację połowów przydennych na obszarach żerowania. Według Velanda i Freire'a (2002) działania ochronne zaproponowane przez BirdLife w 2015 r. to: 1) identyfikacja ważnych obszarów na morzu, na których występuje ten gatunek; 2) późniejsze wyznaczenie ich jako chronionych obszarów morskich; 3) gospodarowanie kluczowymi siedliskami lęgowymi i zimowiskami, w tym zwalczanie inwazyjnych drapieżników; 4) pokładowe programy monitorowania statków rybackich w celu określenia obszarów wysokiego ryzyka, jeżeli chodzi o przyłowy za pomocą sieci skrzelowych; 5) w stosownych przypadkach wdrożenie środków zmniejszających ryzyko i środków ochronnych.

               1.4.Wnioski z Luksemburga

               Luksemburg zaproponował przeniesienie wszystkich populacji następujących trzech gatunków do kolumny A tabeli 1 załącznika 3 do porozumienia: biegusa krzywodziobego
                  5
                (Calidris ferruginea), maskonura zwyczajnego
                  6
                (Fratercula arctica) i alki krzywonosej
                  7
                (Alca torda). Chociaż Luksemburg nie zaproponował żadnej konkretnej kategorii dla tych trzech gatunków, zgodnie z kryteriami ustalonymi w tabeli 1 załącznika 3 do porozumienia, biegus krzywodzioby (Calidris ferruginea) i alka krzywonosa (Alca torda) kwalifikują się do kategorii 4
                  8
               , zaś maskonur zwyczajny (Fratercula arctica) kwalifikuje się do kategorii 1b
                  9
               .

               Wniosek przedłożony przez Luksemburg odnosi się do rezolucji 6.1 dotyczącej Porozumienia o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych uchwalonej podczas szóstego zebrania stron
                  10
               , w którego uznano sporządzone niedawno światowe czerwone wykazy gatunków takich jak: edredon zwyczajny (Somateria mollissima), głowienka zwyczajna (Aythya ferina), perkoz rogaty (Podiceps auritus), ostrygojad zwyczajny (Haematopus ostralegus), czajka zwyczajna (Vanellus vanellus), szlamnik zwyczajny (Limosa lapponica), biegus rdzawy (Calidris canutus), biegus krzywodzioby (Calidris ferruginea), mewa armeńska (Larus armenicus), maskonur zwyczajny (Fratercula arctica) i alka krzywonosa (Alca torda) oraz zwrócono uwagę na znaczenie uwzględniania skutków tych zmian w wykazach sporządzanych na potrzeby siódmego zebrania stron.

               1.5.Analiza wniosków

               W następstwie zmian do załączników 2 i 3 zaproponowanych przez Chorwację, Włochy i Luksemburg wszystkie populacje kormorana czubatego (Phalacrocorax aristotelis), biegusa krzywodziobego (Calidris ferruginea), maskonura zwyczajnego (Fratercula arctica) i alki krzywonosej (Alca torda) będą podlegać wymogowi określonemu w sekcji 2.1.1 załącznika 3 do porozumienia, ustanawiającej prawne środki ochrony gatunków mające zastosowanie do populacji gatunków wymienionych w kolumnie A tabeli 1 załącznika 3. W szczególności w odniesieniu do populacji wymienionych w kolumnie A tabeli 1 strony zapewniają ochronę tych populacji wymienionych zgodnie z art. III ust. 2 lit. a) porozumienia. Strony takie w szczególności, z zastrzeżeniem pkt 2.1.3 poniżej:

               a) zakazują chwytania ptaków i zbierania jaj populacji występujących na ich terytorium;

               b) zakazują rozmyślnego zakłócania, jeżeli takie zakłócanie miałoby wpływ na ochronę danej populacji; oraz

               c) zakazują posiadania lub użytkowania, łącznie z handlem, ptaków lub jaj tych populacji, które zostały pozyskane z naruszeniem zakazów ustanowionych zgodnie z lit. a) powyżej, jak również posiadania lub użytkowania, łącznie z handlem, jakichkolwiek łatwo rozpoznawalnych części lub produktów pochodzących z tych ptaków i ich jaj.

               W drodze wyjątku, w przypadku populacji wymienionych w kategoriach 2 i 3 w kolumnie A i oznaczonych gwiazdką oraz populacji wymienionych w kategorii 4 w kolumnie A, łowiectwo może być kontynuowane na zasadzie zrównoważonego użytkowania
                  11
               . To zrównoważone użytkowanie musi być prowadzone w ramach specjalnych przepisów międzynarodowego planu działania dotyczącego danego gatunku, za pośrednictwem którego strony będą dążyć do wdrożenia zasad dostosowawczego zarządzania odłowem
                  12
               . Takie użytkowanie podlega co najmniej takim samym środkom prawnym jak chwytanie ptaków z populacji wymienionych w kolumnie B tabeli 1, zgodnie z wymogiem określonym w pkt 2.1.2.

               Wniosek włosko-chorwacki, jak również wnioski luksemburskie są zasadne. Są one zgodne z prawem Unii, w szczególności z dyrektywą ptasią, i stanowią jego uzupełnienie.

               Po pisemnych konsultacjach z grupą ekspertów ds. dyrektyw w sprawie ochrony przyrody Komisja proponuje, aby Unia poparła powyższe wnioski, ponieważ mają one podstawy naukowe i są zgodne z zobowiązaniem Unii do międzynarodowej współpracy na rzecz ochrony różnorodności biologicznej. Wnioski w sprawie poprawek nie będą wymagały zmiany obowiązującego prawa Unii.

               Wszystkie wnioski o zmianę załączników do porozumienia zostają przekazane do sekretariatu porozumienia nie wcześniej niż 150 dni przed otwarciem zebrania stron (por. art. X, ust. 2 i 3 porozumienia), tj. w dniu 7 lipca 2018 r.

               W związku z tym konieczne jest, aby Rada pilnie podjęła w imieniu Unii Europejskiej decyzję w sprawie przekazania powyższego wniosku do sekretariatu porozumienia. Jest to stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii do celów art. 218 ust. 9 TFUE.

               2018/0221 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie przekazania w imieniu Unii Europejskiej wniosku o zmianę załączników 2 i 3 do Porozumienia o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych (AEWA)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych („porozumienie”) zostało zawarte przez Unię decyzją Rady 2006/871/WE
                  13
                i weszło w życie w dniu 1 października 2005 r. Porozumienie ma na celu ochronę wędrownych ptaków wodnych i ich siedlisk w Afryce, Europie, na Bliskim Wschodzie, w Azji Środkowej, na Grenlandii i na Archipelagu Kanadyjskim.

               (2)Jako strona porozumienia Unia może składać wnioski o zmianę załączników do porozumienia. W załączniku 2 wymieniono gatunki ptaków wodnych, do których ma zastosowanie porozumienie. W załączniku 3 przedstawiono plan działania określający działania, które strony muszą podjąć w odniesieniu do priorytetowych gatunków, takie jak ochrona gatunków, ochrona siedlisk, zarządzanie działalnością człowieka, badania i monitoring, edukacja i informacja oraz wprowadzenie w życie, zgodnie z ogólnymi środkami ochrony określonymi w art. III porozumienia.

               (3)Chorwacja i Włochy zaproponowały, aby Unia Europejska przedłożyła wniosek w sprawie zmiany załącznika 2 do porozumienia poprzez dodanie gatunku kormorana czubatego (Phalacrocorax aristotelis).

               (4)Chorwacja i Włochy zaproponowały również, aby Unia Europejska przedłożyła wniosek w sprawie zmiany załącznika 3 do porozumienia polegającej na umieszczeniu populacji Phalacrocorax aristotelis aristotelis spoza UE (Morze Barentsa) i populacji Phalacrocorax aristotelis desmarestii z UE (wschodnia część regionu Morza Śródziemnomorskiego – Chorwacja, Morze Adriatyckie) w kolumnie A tabeli 1 tego załącznika (odpowiednio w kategorii 2
                  14
                i 1c
                  15
               ).

               (5)Luksemburg zaproponował przeniesienie wszystkich populacji następujących trzech gatunków do kolumny A tabeli 1 w załączniku 3 do porozumienia: biegusa krzywodziobego
                  16
                (Calidris ferruginea), maskonura zwyczajnego
                  17
                (Fratercula arctica) i alki krzywonosej
                  18
                (Alca torda). Chociaż Luksemburg nie zaproponował żadnej konkretnej kategorii dla tych trzech gatunków, zgodnie z kryteriami ustalonymi w tabeli 1 załącznika 3 do porozumienia, biegus krzywodzioby (Calidris ferruginea) i alka krzywonosa (Alca torda) kwalifikują się do kategorii 4
                  19
               , zaś maskonur zwyczajny (Fratercula arctica) kwalifikuje się do kategorii 1b
                  20
               .

               (6)Zgodnie ze zmianami do załączników 2 i 3 zaproponowanymi przez Chorwację, Włochy i Luksemburg wszystkie populacje kormorana czubatego (Phalacrocorax aristotelis), biegusa krzywodziobego (Calidris ferruginea), maskonura zwyczajnego (Fratercula arctica) i alki krzywonosej (Alca torda) zostaną objęte wymogiem określonym w sekcji 2.1.1 załącznika 3 do porozumienia, ustanawiającej prawne środki ochrony gatunków mające zastosowanie do populacji gatunków wymienionych w kolumnie A tabeli 1 załącznika 3. W szczególności, w odniesieniu do populacji wymienionych w kolumnie A tabeli 1 strony porozumienia mają zakazać chwytania ptaków i zbierania jaj populacji występujących na ich terytorium, a także rozmyślnego zakłócania, jeżeli takie zakłócanie miałoby wpływ na ochronę danej populacji. W drodze wyjątku, w przypadku populacji wymienionych w kategoriach 2 i 3 w kolumnie A i oznaczonych gwiazdką oraz populacji wymienionych w kategorii 4 w kolumnie A, łowiectwo może być kontynuowane na zasadzie zrównoważonego użytkowania
                  21
               . To zrównoważone użytkowanie będzie prowadzone w ramach specjalnych przepisów międzynarodowego planu działania dotyczącego danego gatunku, za pośrednictwem którego strony będą dążyć do wdrożenia zasad dostosowawczego zarządzania odłowem
                  22
               .

               (7)Wniosek włosko-chorwacki, jak również wnioski luksemburskie są zasadne. Są one zgodne z prawem Unii, w szczególności z dyrektywą 2009/147/WE, i stanowią jego uzupełnienie
                  23
               .

               (8)Wnioski mają podstawy naukowe i są zgodne z zobowiązaniem Unii do międzynarodowej współpracy na rzecz ochrony różnorodności biologicznej.

               (9)Gatunki są już objęte dyrektywą 2009/147/WE w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, a kormoran czubaty (Phalacrocorax aristotelis) jest również wymieniony w załączniku I do tej dyrektywy. Proponowane poprawki nie wymagałyby zatem żadnej zmiany w prawie Unii.

               (10)Unia powinna zatem przekazać te wnioski do sekretariatu porozumienia w związku z siódmym zebraniem stron, które odbędzie się w dniach 4–8 grudnia 2018 r. w Republice Południowej Afryki,

               (11)

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Unia przedkłada następujące wnioski o zmianę załączników 2 i 3 do porozumienia o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych:

               a)dodanie gatunku kormorana czubatego (Phalacrocorax aristotelis) do załącznika 2 do porozumienia;

               b)wpisanie populacji Phalacrocorax aristotelis aristotelis spoza UE (Morze Barentsa) i populacji Phalacrocorax aristotelis desmarestii z UE (wschodnia część regionu Morza Śródziemnomorskiego – Chorwacja, Morze Adriatyckie) w kolumnie A tabeli 1 załącznika 3 (odpowiednio w kategorii 2 i 1c);

               c)przeniesienie wszystkich populacji biegusa krzywodziobego (Calidris ferruginea), maskonura zwyczajnego (Fratercula arctica) i alki krzywonosej (Alca torda) do kolumny A tabeli 1 załącznika 3 do porozumienia (odpowiednio kategorii 4, 1b i 4).

               2.W imieniu Unii Komisja przekazuje wniosek do sekretariatu porozumienia o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja jest skierowana do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2006/871/WE z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Porozumienia o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych. Dz.U. L 345 z 8.12.2006, s. 24.

                     (2)

                        Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7. http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2010:020:0007:0025:PL:PDF

                     (3)

                        Zgodnie z tabelą 1 załącznika 3 do porozumienia kategoria 2 obejmuje populacje liczące od około 10 000 do około 25 000 osobników.

                     (4)

                        Zgodnie z tabelą 1 załącznika 3 do porozumienia kategoria 1 obejmuje: a) gatunki wymienione w dodatku I do Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt; b) gatunki wymienione jako zagrożone w opracowanym przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) czerwonym wykazie gatunków zagrożonych, zgodnie z najnowszym podsumowaniem BirdLife International; lub c) populacje, które liczą mniej niż około 10 000 osobników.

                     (5)

                        W tabeli 1 załącznika 3 do porozumienia wymieniono obecnie dwie populacje Caladirs ferruginea: populację Syberii Zachodniej/Afryki Zachodniej, wpisaną do kolumny B, kategoria 2c, oraz populację Syberii Środkowej/Azji Południowo-Zachodniej, Afryki Południowo-Wschodniej, wpisaną do kolumny B, kategoria 2c.

                     (6)

                        W tabeli 1 załącznika 3 do porozumienia wymieniono trzy populacje Fratercula arctica: populację występującą w Zatoce Hudsona i stanie Maine, na obszarze rozciągającym się od wschodniej do południowej Grenlandii, na Islandii, Wyspie Niedźwiedziej, w Norwegii i w południowej części Wyspy Nowa Ziemia, wpisaną do kolumny C; populację występującą w północno-wschodniej części Kanady, północnej części Grenlandii, na wyspie Jan Mayen, w Svalbard, w północnej części Wyspy Nowa Ziemia, wpisaną do kolumny A, kategoria 3a; oraz populację występującą na Wyspa Owczych, w południowej części Norwegii i Szwecji, w Wielkiej Brytanii, Irlandii, północno-zachodniej Francji, wpisaną do kolumny C.

                     (7)

                        W tabeli 1 załącznika 3 do porozumienia wymienia się obecnie dwie populacje Alca torda: populację Alca torda torda występującą we wschodniej części Ameryki Północnej, na Grenlandii, na wschód od Morza Bałtyckiego i Białego, wpisaną do kolumny C, oraz populację Alca torda islandica występującą w Islandii, na Wyspach Owczych, w Wielkiej Brytanii, Irlandii, na wyspie Helgoland, w północno-zachodniej Francji, wpisaną do kolumny C.

                     (8)

                        Zgodnie z tabelą 1 załącznika 3 do porozumienia kategoria 4 obejmuje gatunki, które są wymienione jako bliskie zagrożenia w opracowanym przez IUCN czerwonym wykazie gatunków zagrożonych, zgłoszone w najbardziej aktualnym podsumowaniu BirdLife International, ale które nie spełniają warunków dotyczących kategorii 1, 2 lub 3 i mają istotne znaczenie z punktu widzenia działań międzynarodowych.

                     (9)

                        Zob. powyżej przypis 4.

                     (10)

                        UNEP/AEWA/MOP6/Res. 6.1 –
                  http://www.unep-aewa.org/en/document/adoption-amendments-aewa-annexes-2

                     (11)

                        „Zrównoważone użytkowanie” oznacza wykorzystywanie elementów różnorodności biologicznej w sposób i w tempie, które nie prowadzą do długotrwałej utraty różnorodności biologicznej, a tym samym sprzyjają utrzymaniu jej potencjału w zakresie zaspokajania potrzeb i aspiracji obecnych i przyszłych pokoleń.

                     (12)

                        Dostosowawcze zarządzanie odłowem jest okresowym procesem ustanawiania przepisów łowieckich w oparciu o system monitorowania populacji i siedlisk, rejestracji poziomu odłowu, analizy danych i określania wariantów regulacji.

                     (13)

                        Dz.U. L 345 z 8.12.2006, s. 24.

                     (14)

                        Zgodnie z tabelą 1 załącznika 3 do porozumienia kategoria 2 obejmuje populacje liczące od około 10 000 do około 25 000 osobników.

                     (15)

                        Zgodnie z tabelą 1 załącznika 3 do porozumienia kategoria 1 obejmuje: a) gatunki wymienione w dodatku I do Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt; b) gatunki wymienione jako zagrożone w opracowanym przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) czerwonym wykazie gatunków zagrożonych, zgodnie z najnowszym podsumowaniem BirdLife International; lub c) populacje, które liczą mniej niż około 10 000 osobników.

                     (16)

                        W tabeli 1 załącznika 3 do porozumienia wymieniono obecnie dwie populacje Caladirs ferruginea: populację Syberii Zachodniej/Afryki Zachodniej, wpisaną do kolumny B, kategoria 2c, oraz populację Syberii Środkowej/Azji Południowo-Zachodniej, Afryki Południowo-Wschodniej, wpisaną do kolumny B, kategoria 2c.

                     (17)

                        W tabeli 1 załącznika 3 do porozumienia wymieniono trzy populacje Fratercula arctica: populację występującą w Zatoce Hudsona i stanie Maine, na obszarze rozciągającym się od wschodniej do południowej Grenlandii, na Islandii, Wyspie Niedźwiedziej, w Norwegii i w południowej części Wyspy Nowa Ziemia, wpisaną do kolumny C; populację występującą w północno-wschodniej części Kanady, północnej części Grenlandii, na wyspie Jan Mayen, w Svalbard, w północnej części Wyspy Nowa Ziemia, wpisaną do kolumny A, kategoria 3a; oraz populację występującą na Wyspa Owczych, w południowej części Norwegii i Szwecji, w Wielkiej Brytanii, Irlandii, północno-zachodniej Francji, wpisaną do kolumny C.

                     (18)

                        W tabeli 1 załącznika 3 do porozumienia wymienia się obecnie dwie populacje Alca torda: populację Alca torda torda występującą we wschodniej części Ameryki Północnej, na Grenlandii, na wschód od Morza Bałtyckiego i Białego, wpisaną do kolumny C, oraz populację Alca torda islandica występującą w Islandii, na Wyspach Owczych, w Wielkiej Brytanii, Irlandii, na wyspie Helgoland, w północno-zachodniej Francji, wpisaną do kolumny C.

                     (19)

                        Zgodnie z tabelą 1 załącznika 3 do porozumienia kategoria 4 obejmuje gatunki, które są wymienione jako bliskie zagrożenia w opracowanym przez IUCN czerwonym wykazie gatunków zagrożonych, zgłoszone w najbardziej aktualnym podsumowaniu BirdLife International, ale które nie spełniają warunków dotyczących kategorii 1, 2 lub 3 i mają istotne znaczenie z punktu widzenia działań międzynarodowych.

                     (20)

                        Zob. powyżej przypis 15.

                     (21)

                        „Zrównoważone użytkowanie” oznacza wykorzystywanie elementów różnorodności biologicznej w sposób i w tempie, które nie prowadzą do długotrwałej utraty różnorodności biologicznej, a tym samym sprzyjają utrzymaniu jej potencjału w zakresie zaspokajania potrzeb i aspiracji obecnych i przyszłych pokoleń.

                     (22)

                        Dostosowawcze zarządzanie odłowem jest okresowym procesem ustanawiania przepisów łowieckich w oparciu o system monitorowania populacji i siedlisk, rejestracji poziomu odłowu, analizy danych i określania wariantów regulacji.

                     (23)

                        Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.6.2018
            COM(2018) 479 final
            2018/0257(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Przez blisko pół wieku Unia Europejska i Maroko ustanawiały wzbogacające i wielowymiarowe partnerstwo urzeczywistnione w szczególności poprzez zawarcie Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony
                     1
                   (zwanego dalej „układem o stowarzyszeniu UE–Maroko” lub „układem o stowarzyszeniu”), który wszedł w życie w 2000 r. Porozumieniem w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim
                     2
                   (zwanym dalej „porozumieniem o liberalizacji”), które weszło w życie w 2012 r., wprowadzono w układzie o stowarzyszeniu środki liberalizacyjne w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa.

                  Również na mocy tego uprzywilejowanego partnerstwa w 2008 r. przyznano Maroku „szczególny status”, który potwierdza trwałość dwustronnych stosunków, a także wspólne ambicje i zobowiązania obu stron w celu rozwoju wspólnych inicjatyw, takich jak dobre rządzenie oraz reformy polityczne i społeczno-gospodarcze.

                  Jednocześnie Unia nadal konsekwentnie potwierdzała swoje zaangażowanie w rozstrzygnięcie sporu w Saharze Zachodniej. Unia nie uznała suwerenności Maroka nad terytorium Sahary Zachodniej, ale w pełni popiera starania podejmowane przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych i jego osobistego wysłannika na rzecz pomocy stronom w osiągnięciu sprawiedliwego, trwałego i wzajemnie zadowalającego rozwiązania politycznego, które przewidywałoby samostanowienie ludu Sahary Zachodniej w ramach porozumień zgodnych z zasadami i celami Karty Narodów Zjednoczonych, które przedstawiono w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, w szczególności w rezolucji nr 2152 (2014) i rezolucji nr 2218 (2015).

                  W wyroku wydanym dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie C-104/16 P
                     3
                   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że układ o stowarzyszeniu i porozumienie o liberalizacji zawarte między Unią a Marokiem nie mają zastosowania do Sahary Zachodniej.

                  Od chwili wydania wyroku Trybunału praktyka stosowania de facto preferencji handlowych przewidzianych w układzie o stowarzyszeniu i protokołach do tego układu w odniesieniu do produktów pochodzących z Sahary Zachodniej będącej terytorium niesamodzielnym nie mogła być kontynuowana, o ile protokoły nr 1 (dostęp do rynku UE marokańskich produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa) i nr 4 (dotyczący reguł pochodzenia) nie zostałyby zmienione w celu ustalenia, że produkty pochodzące z Sahary Zachodniej traktuje się w ten sam sposób co produkty pochodzące z Maroka.

                  Dnia 29 maja 2017 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w celu ustanowienia podstawy prawnej przyznania preferencji produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej i przyjęła wytyczne negocjacyjne. Odbyły się dwie rundy negocjacji. Pierwszą rundę przeprowadzono w dniach 15–16 czerwca 2017 r., a drugą dnia 18 lipca 2017 r. Główni negocjatorzy parafowali tekst projektu porozumienia dnia 31 stycznia 2018 r.

                  W niniejszym wniosku wprowadzono zmiany do protokołu nr 4 i protokołu nr 1 do układu o stowarzyszeniu UE–Maroko w celu spełnienia wymogów określonych w wyroku Trybunału z dnia 21 grudnia 2016 r. i ustanowienia podstawy prawnej przyznania preferencji produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej.

                  Wniosek ma na celu uniknięcie zakłóceń wymiany handlowej z Saharą Zachodnią poprzez utrzymanie dostępu do rynku Unii na stałym poziomie, bez przyznawania żadnych nowych preferencji. Celem wniosku jest w szczególności ułatwienie rozwoju gospodarczego Sahary Zachodniej dzięki przyznaniu wywozowi z tego terytorium do Unii Europejskiej takiego samego traktowania, jakie przyznano wywozowi produktów pochodzących z Maroka. W związku z tym środki takie pozwolą zapobiec znalezieniu się przez Saharę Zachodnią w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej, a tym samym utracie możliwości inwestycji, w porównaniu z państwami sąsiadującymi, które korzystają z preferencji taryfowych w oparciu o różne podstawy (dzięki układom o stowarzyszeniu lub w ramach ogólnego systemu preferencji).

                  Ponadto należy podkreślić, że wyrok wydany dnia 27 lutego 2018 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-266/16 dotyczy porozumienia o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Unią a Marokiem, które jest tematem odrębnym od kwestii dostępu do rynków poruszanej w układzie o stowarzyszeniu, a zatem w niniejszym wniosku.

                  Uznaje się, że wszelkie porozumienia będą jedynie tymczasowe, do czasu rozstrzygnięcia sporu w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych i zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ. W tym kontekście należy zauważyć, że w porozumieniu zaznaczono, iż pozostaje ono bez uszczerbku dla odpowiednich stanowisk Unii Europejskiej i Maroka w sprawie statusu Sahary Zachodniej.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Niniejszy wniosek jest zgodny z aktualną polityką handlową. Należy zauważyć, że do dnia 21 grudnia 2016 r., daty wydania wyroku Trybunału w sprawie C-104/16 P, organy celne stosowały de facto preferencje do produktów pochodzących z Sahary Zachodniej posiadających świadectwo pochodzenia marokańskiego. Ani Maroku, ani Saharze Zachodniej nie zostaną przyznane żadne nowe preferencje handlowe inne niż te, z których Sahara Zachodnia korzystała już de facto przed dniem 21 grudnia 2016 r., ponieważ celem wniosku jest wyłącznie rozszerzenie obszaru geograficznego objętego preferencjami, a nie zmiana produktów objętych preferencjami lub ich ilości.

                  Wniosek jest zgodny z ogólnymi celami europejskiej polityki sąsiedztwa w zakresie, w jakim przyczynia się do poprawy stosunków handlowych i gospodarczych w południowym sąsiedztwie w duchu bliskiej współpracy. Wniosek jest również zgodny z ogólną polityką Unii wobec Maroka, której celem jest wzmocnienie uprzywilejowanego partnerstwa z tym państwem, bez przesądzania o wynikach procedury prowadzonej przez Organizację Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do Sahary Zachodniej.

                  Fakt, że preferencje handlowe mogą mieć zasięg większy niż terytoria umawiających się stron, nie jest sytuacją niespotykaną, ponieważ układ o stowarzyszeniu UE–Maroko zawiera dwie wspólne deklaracje, w których wskazano, że produkty pochodzące z Republiki San Marino i Andory „są uznawane przez Maroko za pochodzące ze Wspólnoty w rozumieniu układu”.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Preferencje taryfowe przyznane Maroku na mocy protokołów nr 1 i 4 można rozszerzyć na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej w określonych okolicznościach, pod warunkiem istnienia właściwej podstawy prawnej. Ustanowienie podstawy prawnej jest właśnie celem załączonego projektu porozumienia. Zmiana odpowiednich protokołów do układu o stowarzyszeniu umożliwia również przyznawanie preferencji taryfowych Unii w oparciu o ocenę korzyści dla lokalnej ludności i poszanowania praw człowieka.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Podstawą prawną umożliwiającą podpisanie porozumienia jest art. 207 w związku z art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), ponieważ jest to kwestia wchodząca w zakres wspólnej polityki handlowej.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Wspólna polityka handlowa wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji Unii (art. 3 ust. 1 TFUE), a zgodnie z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) zasada pomocniczości nie ma zastosowania do dziedzin, które należą do wyłącznej kompetencji Unii.

               •Proporcjonalność

                  Wniosek stanowi proporcjonalną odpowiedź na poruszoną kwestię. Na mocy porozumienia nie zostaną wprowadzone zmiany dotyczące stopnia dostępu produktów pochodzenia saharyjskiego do rynku Unii, który istniał przed wydaniem wyroku Trybunału z dnia 21 grudnia 2016 r. Reguły pochodzenia określono w protokole nr 4 do układu o stowarzyszeniu; wprowadza się zmiany w tym protokole, aby osiągnąć zamierzony cel i zareagować w rozsądnym terminie na obecną niepewność handlową, która dotyczy wywozu do Unii produktów pochodzących z Sahary Zachodniej, bez uszczerbku dla procedury prowadzonej przez Organizację Narodów Zjednoczonych dotyczącej Sahary Zachodniej i bez przesądzania o ostatecznym wyniku sporu.

                  W związku z tym wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, nie wykracza poza zakres działań koniecznych lub właściwych do osiągnięcia wyznaczonych celów.

               •Wybór instrumentu

                  Odnośne protokoły można zmienić wyłącznie na mocy porozumienia zawartego między stronami. Dotyczy to również wymaganej współpracy między organami w celu wprowadzenia preferencji handlowych.

                  Porozumienie ma formę wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim. Porozumienie między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim stanowi jedyny sposób zapewnienia, by przywożone produkty pochodzące z Sahary Zachodniej mogły otrzymać status preferencyjnego pochodzenia, ponieważ władze marokańskie jako jedyne są w stanie zapewnić przestrzeganie reguł koniecznych do przyznania takich preferencji.

                  W projekcie porozumienia przewidziano możliwość tymczasowego stosowania porozumienia przed jego zawarciem. Nie uznaje się jednak za konieczne, by proponować takie tymczasowe stosowanie.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Ocena skutków

                  Na wniosek Rady Komisja oceniła potencjalne konsekwencje porozumienia dla zrównoważonego rozwoju, w szczególności jeżeli chodzi o pozytywne i negatywne skutki przyznania preferencji taryfowych produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej dla ludności zamieszkującej na jej terytorium.

               Służby Komisji napotkały różnego rodzaju ograniczenia metodologiczne. Po pierwsze, dane statystyczne dotyczące Sahary Zachodniej pozostają co do zasady niepełne i niejednorodne. Kolejne ograniczenie dotyczy praktyki, która dominowała do dnia 21 grudnia 2016 r., daty wydania wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przywożone do Unii towary pochodzące z Sahary Zachodniej korzystały bowiem de facto z takich samych preferencji jak towary pochodzące z Maroka, dlatego też co do zasady nie ma możliwości odróżnienia przywozu z Maroka od przywozu z Sahary Zachodniej. Ponadto samo pojęcie „przedmiotowa ludność” (fr. populations concernées) jest interpretowane w sposób różny, a nawet rozbieżny
                  4
               . Może się ono odnosić do ludności zamieszkującej dane terytorium; jest to interpretacja przyjęta przez Maroko, która nie przewiduje rozróżnienia między mieszkańcami w oparciu o kryteria etniczne/wspólnotowe. Wyrażenie to może odnosić się również do określonych mieszkańców, w szczególności w oparciu o kryteria etniczne/wspólnotowe (Sahrawi – ludność Sahary Zachodniej); w tym przypadku przedmiotowa ludność może obejmować co najmniej w części osoby zamieszkujące poza terytorium Sahary Zachodniej (uchodźców), z wyłączeniem niektórych obecnych mieszkańców, którzy niedawno zamieszkali na tym terytorium. Jest to interpretacja przyjęta w szczególności przez Front Polisario.

               Ludowi Sahary Zachodniej przysługuje co prawda prawo do samostanowienia, ale z jednej strony przeprowadzenie spisu tej ludności nie należy do zadań Unii Europejskiej, a z drugiej strony dokumenty ONZ dotyczące działalności gospodarczej na terytoriach niesamodzielnych również odnoszą się – jeżeli chodzi o korzyści społeczno-gospodarcze – do mieszkańców tych terytoriów
                  5
               . Biorąc pod uwagę te różnice i trudności w zbadaniu skutków dla ludu, którego kształt wciąż należy określić, oraz uwzględniając fakt, że rozszerzenie preferencji dotyczy produktów pochodzących z określonego terytorium, a zatem logiczne jest, że korzyści będą związane głównie z tym terytorium, podczas analizy skoncentrowano się na korzyściach dla ludności Sahary Zachodniej.

                  Kryteria oceny opierają się na odpowiednich parametrach zgodnie z art. 73 Karty Narodów Zjednoczonych, w którym przewidziano, że ci, „którzy ponoszą odpowiedzialność za zarząd obszarami, których ludność nie dojrzała jeszcze do pełnego stopnia samorządu, uznają zasadę, że interesy mieszkańców tych obszarów górują nad innymi”, oraz „przyjmują jako święty obowiązek popierać ze wszystkich sił dobrobyt mieszkańców tych obszarów”.

                  Ocena dotyczy zatem przepływów handlowych produktów pochodzących z Sahary Zachodniej, a dokładniej produktów rybołówstwa, produktów rolnych i fosforanów, a także wpływu na zasoby naturalne, zatrudnienie i prawa człowieka. Ocena opiera się nie tylko na analizie istniejących danych, ale również na prognozach. Biorąc pod uwagę szczególną sytuację Sahary Zachodniej oraz trudności Unii – jako osoby trzeciej, w prowadzeniu badań na terytorium Sahary Zachodniej, Komisja dołożyła wszelkich starań, aby otrzymać obiektywne i wiarygodne dane, w szczególności poprzez wymiany z Marokiem, społeczeństwem obywatelskim i Frontem Polisario oraz wykorzystanie informacji dostępnych publicznie. Komisja wzięła również pod uwagę wszystkie pozostałe dostępne informacje. W niektórych przypadkach informacje pozostają niejednoznaczne i ograniczone.

               Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Służby Komisji Europejskiej wraz z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych przeprowadziły szeroko zakrojone konsultacje z ludnością Sahary Zachodniej.

                  Konsultacje te wykazały, że opinia na temat zmiany porozumienia o liberalizacji w celu rozszerzenia przewidzianych w nim preferencji taryfowych na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej jest na ogół pozytywna. Większość respondentów uznała pozytywny wpływ na całą ludność, podkreślając w szczególności znaczący efekt stymulujący, jaki wywarłyby takie preferencje handlowe w dziedzinie inwestycji sektora prywatnego. Stwierdziła również, że uprzywilejowany dostęp do rynków europejskich miałby się przyczynić do poprawy klimatu biznesowego, a także europejskich inwestycji bezpośrednich, wzmacniając tym samym nowy model partycypacyjnego i zrównoważonego rozwoju Sahary Zachodniej. Większość respondentów jest jednak zdania, że utrzymanie się niepewności prawa ciążącej na przepływach handlowych z Saharą Zachodnią znacznie utrudniłoby rozwój społeczno-gospodarczy, o czym już świadczy spowolnienie stosunków handlowych Sahary Zachodniej z niektórymi państwami członkowskimi lub w niektórych sektorach. Respondenci ci uważają, że ograniczenie dostępu Sahary Zachodniej do zagranicznych rynków i inwestycji wyłącznie utrudniłoby zatem rozwój lokalnej działalności gospodarczej i zagroziłoby niektórym zmianom społeczno-gospodarczym lub politycznym – wówczas, gdy wydaje się, że rozwój Sahary Zachodniej w końcu się rozpoczyna.

                  Konsultacje przeprowadzono również z Frontem Polisario, który wyraził negatywną opinię, podobnie jak niektóre organizacje pozarządowe. Respondenci ci nie uzasadniali jednak swojej opinii szczególnym negatywnym wpływem stosowania proponowanych preferencji taryfowych na ludność Sahary Zachodniej, ale raczej obawą, że preferencje utrzymają status quo Sahary Zachodniej, która znajduje się ich zdaniem pod marokańską okupacją.

                  Z oceny wynika, że przyznanie preferencji taryfowych przewidzianych w układzie o stowarzyszeniu UE–Maroko ma pozytywny wpływ na gospodarkę Sahary Zachodniej, przy czym wpływ ten powinien zostać zachowany, a nawet potencjalnie zwiększony w przyszłości. Obawa, że rozszerzenie preferencji taryfowych może oznaczać uznanie status quo, jest nieuzasadniona, ponieważ z żadnego postanowienia porozumienia nie wynika uznanie suwerenności Maroka nad Saharą Zachodnią.

                  Prawa człowieka

                  Jeżeli chodzi o sytuację w zakresie praw człowieka w Saharze Zachodniej, odpowiada ona co do zasady sytuacji w zakresie praw człowieka w Maroku. Mechanizmy i przepisy dotyczące ochrony są takie same. W Saharze Zachodniej istnieją jednak pewne okoliczności szczególne związane ze sporem politycznym, zwłaszcza w odniesieniu do wolności wypowiedzi, demonstracji i zrzeszania się. Każde „działanie podważające integralność terytorialną”, to znaczy również separatyzm sprzyjający Frontowi Polisario, jest zabronione pod karą grzywny, a nawet pozbawienia wolności.

                  Co do zasady jeżeli chodzi o oczekiwane skutki rozszerzenia preferencji taryfowych na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej dla sytuacji w zakresie praw człowieka na tym obszarze, należy zastosować analogię do skutków układu o stowarzyszeniu UE-Maroko dla sytuacji w zakresie praw człowieka w Maroku. W zakresie, w jakim porozumienie zachęca do harmonizacji przepisów ze standardami Unii Europejskiej w różnych dziedzinach, można stwierdzić istnienie pośrednich pozytywnych skutków, w szczególności jeżeli chodzi o warunki pracy (na przykład środki bezpieczeństwa), prawo pracy (na przykład ochronę dzieci), środki fitosanitarne czy ochronę konsumentów.

                  Skutki gospodarcze i handlowe

                  Jeżeli chodzi o poszczególne sektory działalności gospodarczej, wnioski są następujące.

                  W Saharze Zachodniej prowadzona jest produkcja rolna, w szczególności świeżych warzyw i owoców (pomidorów i melonów), dla której istnieje rynek w Unii Europejskiej. Wielkość tej produkcji szacuje się na 64 000 ton i zapewnia ona bezpośrednio około 14 000 miejsc pracy. Jej wartość w przywozie wynosi około 65 mln EUR. W przypadku braku preferencji taryfowych taki wywóz wiązałby się z obowiązkiem zapłaty 6,6 mln EUR należności celnych.

                  Tego rodzaju korzyści gospodarcze mogłyby się zwiększyć, gdyby w przyszłości Sahara Zachodnia rozwinęła w większym stopniu produkcję i wywóz do Unii Europejskiej w ramach rozważanych obecnie projektów. Miałoby to również wpływ na liczbę miejsc pracy, która według niektórych prognoz mogłaby wzrosnąć pięciokrotnie. Jeżeli chodzi o zarzuty, zgodnie z którymi rozwój działalności rolniczej związany z zawarciem porozumienia miałby wpływ na wykorzystywanie zasobów naturalnych, w tym w szczególności wody, z marokańskich szacunków dotyczących wykorzystania wód gruntowych wynika – chociaż niektórzy podają je w wątpliwość – że wpływ na nieodnawialne rezerwy wody byłby niewielki. Podobnie podejmowane są środki mające na celu zmniejszenie wykorzystywania wody pochodzącej z wód gruntowych (nawadnianie miejscowe, odsalanie wody morskiej). W ujęciu ogólnym wydaje się, że z jednej strony istnieje obecnie niewiele wiarygodnych alternatyw umożliwiających rozwój gospodarczy odnośnego terytorium, a z drugiej strony niedogodności wynikające z wykorzystania zasobów wodnych równoważą pozytywne dla Sahary Zachodniej skutki gospodarcze.

                  Jeżeli chodzi o sektor produktów rybołówstwa, w Saharze Zachodniej istnieje rozwinięty przemysł przetwórczy produktów rybołówstwa obejmujący 141 przedsiębiorstw posiadających zezwolenie na wywóz do Unii Europejskiej. Wartość wywozu produktów rybołówstwa z omawianego terytorium w latach 2015 i 2016 wyniosła od 100 do 200 mln EUR. Liczba miejsc pracy związanych z tym wywozem do Unii Europejskiej – w sposób bezpośredni lub pośredni – wynosiła około 45 000. Rozszerzenie preferencji taryfowych na ten przywóz miałoby zatem znaczny wpływ na gospodarkę terytorium, a więc również na zatrudnienie. Działanie to byłoby również spójne z wkładem Unii Europejskiej we wsparcie i w rozwój konkurencyjności sektora, zatrudnienia i jakości życia rybaków, a także zrównoważonej eksploatacji zasobów naturalnych w Saharze Zachodniej – poprzez pomoc finansową. Natomiast odmowa przyznania preferencji zagroziłaby wywozowi, ale również zatrudnieniu, oraz ułatwiłaby przeniesienie tego przemysłu przetwórczego w inne miejsca, prawdopodobnie do Maroka. Byłaby również sprzeczna z celami Unii Europejskiej dotyczącymi wsparcia rozwoju tego sektora w Saharze Zachodniej.

                  Europejscy importerzy produktów rybołówstwa z Sahary Zachodniej stwierdzili, że w związku z wysokim poziomem wspólnej taryfy zewnętrznej (z wyłączeniem preferencji – stawki niepreferencyjne) zakup tych produktów byłby o wiele mniej korzystny, gdyby nie przyznano żadnego preferencyjnego traktowania.

                  Jeżeli zaś chodzi o sektor fosforanu, biorąc pod uwagę jego obecny stan, wyłączenie Sahary Zachodniej z układu o stowarzyszeniu nie ma na niego natychmiastowego i bezpośredniego wpływu. Można wskazać trzy główne powody takiej sytuacji: 1) niektóre produkty (fosforyty) podlegają zerowej stawce celnej (klauzula najwyższego uprzywilejowania); 2) nie istnieje produkcja fosforanów, dla których istnieje rynek na terytorium Unii; 3) przetworzenie w Maroku (lub na terytorium każdego innego państwa, z którym Unia Europejska zawarła umowę preferencyjną) niektórych fosforanów wytworzonych w Saharze Zachodniej byłoby wystarczające, aby przyznać tym produktom status preferencyjnego pochodzenia z Maroka, a zatem korzystanie z preferencji w przypadku tych produktów przetworzonych nie zależy od pochodzenia minerałów.

                  Jednocześnie wydaje się, że przyznanie preferencji produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej miałoby wpływ na przyszły rozwój produkcji niektórych fosforanów. Ogłoszone szeroko zakrojone inwestycje (ponad 2 mld USD) w produkcję produktów fosforanowych w Saharze Zachodniej (w szczególności kwasu fosforowego i nawozów) byłyby bowiem zagrożone, gdyby wywóz do Unii tych produktów fosforanowych nie mógł korzystać z preferencyjnego traktowania. W przypadku braku preferencji inwestowanie w innych miejscach, w których produkcja korzystałaby z preferencji (na przykład w Maroku), byłoby bardziej atrakcyjne niż w Saharze Zachodniej. Przerwanie inwestycji w Saharze Zachodniej miałoby wpływ na zdolność produkcyjną, różnorodność produktów, a zatem na zatrudnienie w sektorze fosforanów w regionie.

                  W ujęciu ogólnym przyznanie preferencji taryfowych powinno mieć zatem znaczny wpływ na rozwój gospodarczy terytorium. Aby jednak zapewnić monitorowanie tych skutków, w porozumieniu przewidziano wyraźnie odpowiednie ramy i odpowiednią procedurę umożliwiające stronom ocenę skutków porozumienia podczas jego wdrażania – za pośrednictwem regularnych wymian informacji.

                  Pomimo trudności w uzyskaniu zawsze dokładnych danych badanie to pozwala stwierdzić istnienie w Saharze Zachodniej działalności gospodarczej i produkcyjnej, którym korzystanie z takich samych preferencji taryfowych jak te, które przyznano Królestwu Marokańskiemu, przyniosłoby największą korzyść. Część tej produkcji faktycznie korzystała z takich preferencji do dnia 21 grudnia 2016 r., co umożliwiło rozwój działalności gospodarczej i stworzenie miejsc pracy w Saharze Zachodniej: miało to miejsce zwłaszcza w sektorach produktów rybołówstwa i niektórych produktów rolnych. Rozszerzenie preferencji taryfowych Unii na te produkty umożliwiłoby utrzymanie tego wywozu.

                  Konieczna dywersyfikacja potencjału gospodarczego Sahary Zachodniej zakłada zachęcenie do inwestycji zagranicznych, czego warunkiem wstępnym jest w szczególności zwiększenie pewności prawa, a zatem wyjaśnienie warunków taryfowych mających zastosowanie do obecnego lub przyszłego wywozu z Sahary Zachodniej do Unii. Rozszerzenie preferencji taryfowych na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej może zabezpieczyć warunki inwestycyjne oraz – biorąc pod uwagę niewykorzystany potencjał gospodarczy terytorium i niski obecnie poziom bezpośrednich inwestycji zagranicznych – wesprzeć szybki i znaczący rozwój sprzyjający lokalnemu zatrudnieniu.

                  Nieprzyznanie preferencji taryfowych zagroziłoby natomiast w znacznym stopniu wywozowi z Sahary Zachodniej, w szczególności wywozowi produktów rybołówstwa i produktów rolnych, a zatem istnieje prawdopodobieństwo, że już i tak ograniczony zakres tego rodzaju produkcji zmniejszyłby się jeszcze bardziej, co spowodowałoby dodatkowe utrudnienie dla rozwoju terytorium. W przypadku braku rozszerzenia preferencji na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej produkty te podlegałyby bowiem należnościom celnym obowiązującym w Unii zgodnie z zasadą największego uprzywilejowania i nie miałyby zatem uprzywilejowanego dostępu do rynku Unii. Dotyczyłoby to wywozu produktów przemysłowych (fosforanów) jedynie w znacznie ograniczonym stopniu, ale miałoby bardzo negatywny wpływ na wywóz produktów rybołówstwa i produktów rolnych do Unii.

                  W ogólniejszym ujęciu przyznanie preferencji taryfowych powinno mieć znaczny wpływ na rozwój gospodarki Sahary Zachodniej dzięki stymulowaniu inwestycji dokonywanych w tych sektorach. Dotyczy to na przykład niektórych fosforanów (w szczególności kwasu fosforowego i nawozów), w przypadku których zaplanowano już inwestycje, rolnictwa, którego również dotyczą projekty rozwojowe, a także rybołówstwa. Nieprzyznanie tych preferencji mogłoby mieć natomiast negatywny wpływ na inwestycje, rozwój i dywersyfikację działalności gospodarczej, a także zatrudnienie.

                  Z prawa międzynarodowego, w szczególności z art. 36 konwencji wiedeńskiej, wynika, że samo w sobie przyznanie preferencji stanowi wyłącznie dodatkowe prawo dla terytorium Sahary Zachodniej, bez nakładania w zamian żadnych obowiązków, a zatem można uznać, że stanowi ono korzyść dla tego terytorium. Deklarowane potencjalnie negatywne skutki stanowią bowiem jedynie czysto pośrednie skutki w przypadku wykorzystania zasobów wodnych lub zatrudnienia. W odniesieniu do praw człowieka nie można przypisać preferencjom taryfowym żadnego negatywnego wpływu.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Wniosek nie jest związany z REFIT.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Jeżeli chodzi o dochody Unii pochodzące z należności celnych, nie powinno się odnotować żadnego istotnego wpływu na budżet. W tym zakresie należy przypomnieć, że produkty pochodzące z Sahary Zachodniej do dnia 21 grudnia 2016 r. były de facto objęte zwolnieniem z cła przy ich wprowadzaniu na terytorium Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  W celu zapewnienia monitorowania skutków porozumienia dla przedmiotowej ludności i wykorzystania zasobów naturalnych odnośnych terytoriów w porozumieniu przewidziano wyraźnie odpowiednie ramy i odpowiednią procedurę umożliwiające stronom ocenę skutków porozumienia podczas jego wdrażania – za pośrednictwem regularnych wymian informacji. Unie Europejska i Maroko zgodziły się na wzajemną wymianę informacji w ramach Komitetu Stowarzyszenia utworzonego na mocy układu o stowarzyszeniu UE–Maroko co najmniej raz w roku. Szczegółowe zasady tej oceny zostaną określone w późniejszym terminie w celu ich przyjęcia przez Komitet Stowarzyszenia.

                  Ponadto służby Komisji i Europejska Służba Działań Zewnętrznych będą przekazywać społeczeństwu obywatelskiemu informacje na temat wdrażania porozumienia.

               2018/0257 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, (zwany dalej „układem o stowarzyszeniu”)
                  6
                wszedł w życie dnia 1 marca 2000 r.

               (2)Od chwili wejścia w życie układu o stowarzyszeniu Unia w dalszym ciągu wzmacniała swoje stosunki dwustronne z Marokiem i przyznała temu państwu szczególny status.

               (3)Jednocześnie Unia, która nie uznała suwerenności Maroka nad Saharą Zachodnią, nadal konsekwentnie potwierdzała swoje zaangażowanie w rozstrzygnięcie sporu w Saharze Zachodniej – terytorium niesamodzielnym, którego znaczną częścią zarządza obecnie Maroko. Unia w pełni popiera starania podejmowane przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych i jego osobistego wysłannika na rzecz pomocy stronom w osiągnięciu sprawiedliwego, trwałego i wzajemnie zadowalającego rozwiązania politycznego, które umożliwiłoby samostanowienie ludu Sahary Zachodniej w ramach porozumień zgodnych z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych, które przedstawiono w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, w szczególności w rezolucji nr 2152 (2014 r.) i rezolucji nr 2218 (2015 r.).

               (4)Od chwili wejścia w życie układu o stowarzyszeniu produkty pochodzące z Sahary Zachodniej i posiadające świadectwo pochodzenia marokańskiego były przywożone do Unii, korzystając z preferencji taryfowych przewidzianych w stosownych postanowieniach tego układu.

               (5)W wyroku wydanym w sprawie C-104/16 P
                  7
                Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł natomiast, że układ o stowarzyszeniu obejmuje jedynie terytorium Królestwa Marokańskiego, a nie Saharę Zachodnią, która jest terytorium niesamodzielnym.

               (6)Należy dołożyć wszelkich starań, aby przepływy handlowe, które rozwinęły się na przestrzeni lat, nie zostały zakłócone, ustanawiając jednocześnie odpowiednie gwarancje ochrony praw człowieka i zrównoważonego rozwoju na odnośnych terytoriach. W związku z powyższym dnia 29 maja 2017 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Królestwem Marokańskim w celu ustanowienia podstawy prawnej przyznania preferencji taryfowych przewidzianych w układzie o stowarzyszeniu produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej. Porozumienie między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim stanowi jedyny sposób zagwarantowania, by przywożone produkty pochodzące z Sahary Zachodniej mogły otrzymać status preferencyjnego pochodzenia, ponieważ władze marokańskie jako jedyne są w stanie zapewnić przestrzeganie reguł koniecznych do przyznania takich preferencji.

               (7)Komisja oceniła potencjalne konsekwencje porozumienia dla zrównoważonego rozwoju, w szczególności jeżeli chodzi o pozytywne i negatywne strony przyznania preferencji taryfowych produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej w odniesieniu do przedmiotowej ludności oraz wpływu na wykorzystanie zasobów naturalnych odnośnych terytoriów. Wpływ preferencji taryfowych na zatrudnienie, prawa człowieka i wykorzystanie zasobów naturalnych jest bardzo trudny do zmierzenia, ponieważ ma on charakter pośredni. Trudno jest również uzyskać obiektywne informacje na ten temat.

               (8)Z oceny tej wynika jednak, że w ujęciu ogólnym korzyści dla gospodarki Sahary Zachodniej wynikające z przyznania preferencji taryfowych przewidzianych w układzie o stowarzyszeniu produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej, a zwłaszcza silny bodziec do rozwoju gospodarczego i tym samym społecznego, który zapewnia przyznanie tych preferencji, przewyższają negatywne strony wymieniane w procesie konsultacji, w tym nadmierne wykorzystanie zasobów naturalnych, w szczególności rezerw wód gruntowych, w odniesieniu do którego zastosowano odpowiednie środki.

               (9)Rozszerzenie preferencji taryfowych na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej będzie zatem miało ogólnie pozytywny wpływ na przedmiotową ludność, przy czym wpływ ten powinien zostać zachowany, a nawet potencjalnie zwiększony w przyszłości. Z oceny wynika, że rozszerzenie preferencji taryfowych na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej może zabezpieczyć warunki inwestycyjne oraz wesprzeć szybki i znaczący rozwój sprzyjający lokalnemu zatrudnieniu. Istnienie w Saharze Zachodniej działalności gospodarczej i produkcyjnej, którym przyznanie preferencji taryfowych przewidzianych w układzie o stowarzyszeniu przyniosłoby największą korzyść, dowodzi, że nieprzyznanie preferencji taryfowych zagroziłoby w znacznym stopniu wywozowi z Sahary Zachodniej, w szczególności wywozowi produktów rybołówstwa i produktów rolnych. Przyznanie preferencji taryfowych powinno mieć pozytywny wpływ na rozwój gospodarki Sahary Zachodniej dzięki stymulowaniu inwestycji.

               (10)Komisja we współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych zapewniła również odpowiednie zaangażowanie ludności, której dotyczy porozumienie, przeprowadzając konsultacje z udziałem szerokiego grona podmiotów społeczno-gospodarczych i politycznych wywodzących się z ludności Sahary Zachodniej. Większość tych podmiotów opowiedziała się za rozszerzeniem preferencji taryfowych przewidzianych w układzie o stowarzyszeniu na Saharę Zachodnią. Podmioty, które odrzuciły rozszerzenie, nie określiły konkretnych negatywnych konsekwencji dla ludności zamieszkującej to terytorium, ale zasadniczo oceniły, że porozumienie to potwierdziłoby pozycję Maroka na terytorium Sahary Zachodniej. Z żadnego z postanowień tego porozumienia nie wynika jednak, że na jego mocy uznaje się suwerenność Maroka nad Saharą Zachodnią. Ponadto Unia będzie nadal wspierać – podejmując w tym celu wzmożone wysiłki – proces pokojowego rozwiązywania sporu rozpoczęty pod egidą ONZ.

               (11)Z powyższych powodów Komisja wynegocjowała w imieniu Unii porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczące zmiany protokołów nr 1 i 4 do układu o stowarzyszeniu, którego tekst parafowano dnia 31 stycznia 2018 r.

               (12)Porozumienie przyczynia się do osiągnięcia celów, do których Unia dąży na mocy art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej.

               (13)Należy zatem podpisać porozumienie w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, z zastrzeżeniem zawarcia tego porozumienia.

               Tekst porozumienia, które ma zostać podpisane, załącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania porozumienia, z zastrzeżeniem jego zawarcia, osobie wskazanej lub osobom wskazanym przez negocjatora porozumienia.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] r.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 70 z 18.3.2000, s. 2.

                     (2)

                        Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczące wzajemnych środków liberalizacyjnych w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa, a także zastąpienia protokołów nr 1, 2 i 3 oraz załączników do nich, jak również zmian do układu o stowarzyszeniu (Dz.U. L 241 z 7.9.2012, s. 2).

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r., Rada/Front Polisario, C-104/16 P, ECLI:EU:C:2016:973.

                     (4)

                        Należy zauważyć, że podczas gdy przykładowo w wersji francuskiej wytycznych negocjacyjnych zastosowano termin populations (ludność), w wersji angielskiej zastosowano termin people (lud). Odzwierciedla to zmienność terminologii już na poziomie dokumentów ONZ. Przykładowo w opinii z dnia 16 października 1975 r. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości zastosował we wnioskach termin populations w wersji francuskiej, lecz termin people w wersji angielskiej.

                     (5)

                        Rezolucja przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ dnia 7 grudnia 2017 r. dotycząca działalności gospodarczej i innych praktyk szkodliwych dla interesów ludów zamieszkujących terytoria niesamodzielne (dokument A/RES/72/92 z dnia 14 grudnia 2017 r.).

                     (6)

                        Dz.U. L 70 z 18.3.2000, s. 2.

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r., Rada/Front Polisario, C-104/16 P, ECLI:EU:C:2016:973.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia11.6.2018
            COM(2018) 479 final
            ZAŁĄCZNIK
             do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony

               ZAŁĄCZNIK

               Projekt porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony

               A. List Unii

               Szanowni Państwo!

               Mam zaszczyt odnieść się do negocjacji, które odbyły się w ramach Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony („układ o stowarzyszeniu”) i które dotyczyły zmian niektórych protokołów do tego układu.

               W wyniku negocjacji Unia Europejska i Królestwo Marokańskie uzgodniły co następuje:

               Niniejsze porozumienie zostaje zawarte bez uszczerbku dla odpowiednich stanowisk Unii Europejskiej i Królestwa Marokańskiego w sprawie statusu Sahary Zachodniej.

               Obie strony potwierdzają swoje poparcie dla procesu Organizacji Narodów Zjednoczonych i wspierają wysiłki Sekretarza Generalnego zmierzające do wypracowania ostatecznego politycznego rozwiązania, zgodnie z zasadami i celami Karty Narodów Zjednoczonych oraz na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa.

               Unia Europejska i Królestwo Marokańskie uzgodniły wprowadzenie następującej wspólnej deklaracji na końcu protokołu nr 4 do układu o stowarzyszeniu.

               „Wspólna deklaracja dotycząca stosowania protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony („układu o stowarzyszeniu”)

               1.
                     Produkty pochodzące z Sahary Zachodniej, które są kontrolowane przez marokańskie organy celne korzystają z tych samych preferencji handlowych, jakie Unia Europejska przyznaje produktom objętym układem o stowarzyszeniu.

               2.
                     Protokół nr 4 stosuje się odpowiednio do celów określenia statusu pochodzenia produktów, o których mowa w pkt 1, w tym w odniesieniu do dowodów pochodzenia
                  1
               .

               3.
                     Organy celne państw członkowskich Unii Europejskiej i Maroka są odpowiedzialne za zapewnienie stosowania postanowień protokołu nr 4 do tych produktów. ”

               Unia Europejska i Królestwo Marokańskie potwierdzają swoje zobowiązanie do stosowania protokołów zgodnie z postanowieniami układu o stowarzyszeniu dotyczącymi podstawowych wolności i praw człowieka.

               Wprowadzenie niniejszej wspólnej deklaracji opiera się długotrwałym uprzywilejowanym partnerstwie między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, którego wyrazem jest m.in. szczególny status przyznany Królestwu Marokańskiego, a także na wspólnych ambicjach Stron dotyczących pogłębienia i poszerzenia zakresu tego partnerstwa.

               W tym duchu partnerstwa oraz w celu umożliwienia Stronom dokonania oceny wpływu niniejszego porozumienia, w szczególności w zakresie zrównoważonego rozwoju, a zwłaszcza w odniesieniu do korzyści dla przedmiotowej ludności, oraz w zakresie eksploatacji zasobów naturalnych danych terytoriów, Unia Europejska i Królestwo Marokańskie uzgodniły, że będą wymieniać informacje w ramach Komitetu Stowarzyszenia co najmniej raz w roku.

               Szczegółowe procedury dotyczące przeprowadzenia tej oceny zostaną określone na późniejszym etapie w celu ich przyjęcia przez Komitet Stowarzyszenia nie później niż dwa miesiące po wejściu w życie niniejszej wymiany listów.

               Wymiana listów może być tymczasowo stosowana za obopólną zgodą, która odbywa się w drodze wymiany powiadomień między Stronami, począwszy od daty podpisania zatwierdzonej przez Radę Unii Europejskiej.

               Niniejsze Porozumienie w formie wymiany listów wchodzi w życie w dniu następującym po dniu, w którym obie Strony powiadomiły o zakończeniu swoich wewnętrznych procedur przyjęcia niniejszego Porozumienia.

               Zwracam się do Państwa z prośbą o potwierdzenie zgody Państwa rządu na powyższe ustalenia.

               Z wyrazami należnego szacunku,

               W imieniu Rady Unii Europejskiej

               B. List Królestwa Marokańskiego

               Szanowni Państwo!

               Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Państwa listu z dzisiejszą datą, o następującej treści:

               „Szanowni Państwo!

               Mam zaszczyt odnieść się do negocjacji, które odbyły się w ramach Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony („układ o stowarzyszeniu”) i które dotyczyły zmian niektórych protokołów do tego układu.

               W wyniku negocjacji Unia Europejska i Królestwo Marokańskie uzgodniły co następuje:

               Niniejsze porozumienie zostaje zawarte bez uszczerbku dla odpowiednich stanowisk Unii Europejskiej i Królestwa Marokańskiego w sprawie statusu Sahary Zachodniej.

               Obie strony potwierdzają swoje poparcie dla procesu Organizacji Narodów Zjednoczonych i wspierają wysiłki Sekretarza Generalnego zmierzające do wypracowania ostatecznego politycznego rozwiązania, zgodnie z zasadami i celami Karty Narodów Zjednoczonych oraz na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa.

               Unia Europejska i Królestwo Marokańskie uzgodniły wprowadzenie następującej wspólnej deklaracji na końcu protokołu nr 4 do układu o stowarzyszeniu.

               „Wspólna deklaracja dotycząca stosowania protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony („układu o stowarzyszeniu”)

               1.
                     Produkty pochodzące z Sahary Zachodniej, które są kontrolowane przez marokańskie organy celne korzystają z tych samych preferencji handlowych, jakie Unia Europejska przyznaje produktom objętym układem o stowarzyszeniu.

               2.
                     Protokół nr 4 stosuje się odpowiednio do celów określenia statusu pochodzenia produktów, o których mowa w pkt 1, w tym w odniesieniu do dowodów pochodzenia
                  2
               .

               3.
                     Organy celne państw członkowskich Unii Europejskiej i Maroka są odpowiedzialne za zapewnienie stosowania postanowień protokołu nr 4 do tych produktów. ”

               Unia Europejska i Królestwo Marokańskie potwierdzają swoje zobowiązanie do stosowania protokołów zgodnie z postanowieniami układu o stowarzyszeniu dotyczącymi podstawowych wolności i praw człowieka.

               Wprowadzenie niniejszej wspólnej deklaracji opiera się długotrwałym uprzywilejowanym partnerstwie między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, którego wyrazem jest m.in. szczególny status przyznany Królestwu Marokańskiego, a także na wspólnych ambicjach Stron dotyczących pogłębienia i poszerzenia zakresu tego partnerstwa.

               W tym duchu partnerstwa oraz w celu umożliwienia Stronom dokonania oceny wpływu niniejszego porozumienia, w szczególności w zakresie zrównoważonego rozwoju, a zwłaszcza w odniesieniu do korzyści dla przedmiotowej ludności, oraz w zakresie eksploatacji zasobów naturalnych danych terytoriów, Unia Europejska i Królestwo Marokańskie uzgodniły, że będą wymieniać informacje w ramach Komitetu Stowarzyszenia co najmniej raz w roku.

               Szczegółowe procedury dotyczące przeprowadzenia tej oceny zostaną określone na późniejszym etapie w celu ich przyjęcia przez Komitet Stowarzyszenia nie później niż dwa miesiące po wejściu w życie niniejszej wymiany listów.

               Wymiana listów może być tymczasowo stosowana za obopólną zgodą, która odbywa się w drodze wymiany powiadomień między Stronami, począwszy od daty podpisania zatwierdzonej przez Radę Unii Europejskiej.

               Niniejsze Porozumienie w formie wymiany listów wchodzi w życie w dniu następującym po dniu, w którym obie Strony powiadomiły o zakończeniu swoich wewnętrznych procedur przyjęcia niniejszego Porozumienia.

               Zwracam się do Państwa z prośbą o potwierdzenie zgody Państwa rządu na powyższe ustalenia.

               Z wyrazami należnego szacunku, ”

               Mam zaszczyt potwierdzić, iż rząd mojego kraju zgadza się z treścią tego listu.

               Z wyrazami należnego szacunku,

               W imieniu Królestwa Marokańskiego

                     (1)

                        Organy celne Maroka są odpowiedzialne za stosowanie postanowień protokołu nr 4 w odniesieniu do produktów, o których mowa w pkt 1.

                     (2)

                        Organy celne Maroka są odpowiedzialne za stosowanie postanowień protokołu nr 4 w odniesieniu do produktów, o których mowa w pkt 1.