               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 3.11.2017
            COM(2017) 635 final
            2017/0278(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Ministerialnej powołanej na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Ministerialnej powołanej na podstawie Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową („traktat”), w odniesieniu do planowanego przyjęcia decyzji w sprawie siedziby Stałego Sekretariatu Wspólnoty Transportowej („Sekretariat”).

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową

               Angielska wersja językowa Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową ze stronami z Bałkanów Zachodnich (Albania, Bośnia i Hercegowina, Kosowo
                  1* (zwane dalej „Kosowo”), była jugosłowiańska republika Macedonii, Czarnogóra i Serbia) została podpisana przez wszystkie strony z wyjątkiem Bośni i Hercegowiny w ramach szczytu sześciu państw Bałkanów Zachodnich, który odbył się w dniu 12 lipca 2017 r. w Trieście, natomiast Bośnia i Hercegowina podpisała ją w dniu 18 września 2017 r. w Brukseli. Pozostałe wersje językowe traktatu zostały podpisane przez strony w dniu 9 października 2017 r. Po podpisaniu traktat jest stosowany tymczasowo zgodnie z jego art. 41 ust. 3. W odniesieniu do Unii tymczasowe stosowanie zostało przewidziane decyzją Rady w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową
                  2
               .

               Unia Europejska jest stroną traktatu.

               2.2Rada Ministerialna

                  Rada Ministerialna została ustanowiona w art. 21 traktatu, aby zapewnić osiągnięcie określonych w nim celów. Do jej zadań należy:

               –a) przedstawianie ogólnych wytycznych polityki;

               –b) dokonywanie przeglądu postępów w realizacji traktatu, w tym działań następczych związanych z wnioskami formułowanymi przez Forum Socjalne;

               –c) wydawanie opinii na potrzeby powołania Dyrektora Sekretariatu; oraz

               –d) podjęcie decyzji w sprawie siedziby Sekretariatu.

                  Każda z Umawiających się Stron ma jednego przedstawiciela w składzie Rady Ministerialnej. Udział w charakterze obserwatora jest otwarty dla wszystkich państw członkowskich UE. Rada Ministerialna podejmuje decyzje na zasadzie konsensusu, chyba że określono inaczej.

               2.3Akt mający zostać przyjęty przez Radę Ministerialną

                  Na pierwszym posiedzeniu Rada Ministerialna ma przyjąć decyzję w sprawie siedziby Sekretariatu utworzonego na podstawie art. 28 traktatu. Decyzja ta będzie mieć zasadnicze znaczenie dla terminowego wdrożenia traktatu.

                  Decyzja w sprawie siedziby Sekretariatu stanowi w rzeczy samej pierwszy istotny krok ku skutecznemu wdrożeniu traktatu. Sekretariat będzie odgrywał kluczową rolę we wspieraniu wdrażania traktatu, istotne jest zatem, by wkrótce zaczął działać w pełnym zakresie. W następstwie wstępnego porozumienia politycznego wszystkich partnerów w regionie, oraz pod warunkiem uzyskania zgody Unii Europejskiej, Rada Ministerialna prawdopodobnie osiągnie wymagany konsensus dotyczący wyboru Belgradu jako siedziby Sekretariatu, zgodnie z art. 21 lit. d) traktatu.

                  Przewidywana decyzja stanie się prawnie wiążąca dla stron na mocy art. 21 lit. d) traktatu, zgodnie z którym Rada Ministerialna „podejmuje decyzję” w sprawie siedziby Sekretariatu.

               3.STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

               Wnioskuje się o poparcie wyboru Belgradu jako siedziby Stałego Sekretariatu. Wybór ten cieszy się szerokim poparciem wśród Stron z Europy Południowo-Wschodniej, a fakt, że miasto to znajduje się na terytorium jednej z tych Stron, może ułatwić pomyślne wdrożenie traktatu.

               W tym względzie należy przypomnieć, że traktat stanowi jeden z elementów mogących przyczynić się do wzmocnienia współpracy regionalnej w obrębie Bałkanów Zachodnich, jak wyjaśniono we wniosku Komisji dotyczącym decyzji Rady w sprawie podpisania traktatu [COM(2017) 324 final, sekcja „Kontekst ogólny”].

               Zgodnie z art. 21 lit. d) traktatu Rada Ministerialna podejmuje decyzję w sprawie siedziby Sekretariatu na zasadzie konsensusu. Unia jest stroną traktatu, stanowisko Unii jest zatem niezbędne.

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1 Zasady

                  W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie przez Radę decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

                  Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                     3
                  .

               4.1.2 Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada Ministerialna jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową.

               Akt, który Rada Ministerialna ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy przepisów prawa międzynarodowego zgodnie z art. 21 lit. d) traktatu.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych odnośnej umowy.

               W związku tym proceduralną podstawę prawną wnioskowanej decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozłącznie ze sobą związane, a żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt dotyczący siedziby Sekretariatu ma charakter organizacyjny i jako taki jest niezbędny do właściwego funkcjonowania traktatu. Sam traktat służy realizacji różnych celów i zawiera elementy składowe z obszarów transportu drogowego, kolejowego i wodnego śródlądowego, to jest rodzajów transportu objętych art. 91 TFUE, jak również z obszaru transportu morskiego, to jest rodzaju transportu objętego art. 100 ust. 2 TFUE. Ze względu na swój horyzontalny charakter planowany akt dotyczy wszystkich tych elementów. Wszystkie te elementy są ze sobą nierozerwalnie związane, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych.

                  Materialna podstawa prawna wnioskowanej decyzji obejmuje zatem następujące przepisy: art. 91 oraz art. 100 ust. 2 TFUE.

                  4.3
                        Wniosek

                  Podstawą prawną wnioskowanej decyzji powinien być art. 91 i art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2017/0278 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Ministerialnej powołanej na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 i art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową („traktat”) został podpisany przez Unię zgodnie z decyzją Rady [...]
                  4
               .

               (2)Zgodnie z art. 41 ust. 3 traktatu traktat ten jest od dnia [XXX] tymczasowo stosowany między Unią Europejską a XXX.

               (3)Zgodnie z art. 21 lit. d) traktatu Rada Ministerialna podejmuje decyzję w sprawie siedziby Stałego Sekretariatu

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej, ponieważ decyzja w sprawie siedziby Stałego Sekretariatu będzie wiążąca dla Unii.

               (5)Należy poprzeć wybór Belgradu jako siedziby Stałego Sekretariatu. Wybór ten cieszy się szerokim poparciem wśród Stron z Europy Południowo-Wschodniej, a fakt, że miasto to znajduje się na terytorium jednej z tych Stron, może ułatwić pomyślne wdrożenie traktatu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Podstawę stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na pierwszym posiedzeniu Rady Ministerialnej, stanowi projekt decyzji Rady Ministerialnej dołączony do niniejszej decyzji.

               Przedstawiciele Unii w Radzie Ministerialnej mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  *Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (z 1999 r.) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

                     (2)
                  CSST/2017/10301, http://register.consilium.europa.eu/content/out?lang=en&typ=SET&i=ADV&RESULTSET=1&DOC_ID=10301/17|10301/*/17&DOC_LANCD=FR&ROWSPP=25&NRROWS=500&ORDERBY=DOC_DATE+DESC

                     (3)
                  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., sprawa C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)
                  Dz.U. L z, s. .

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 3.11.2017
            COM(2017) 635 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Ministerialnej powołanej na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową

               ZAŁĄCZNIK

               [Niniejszy projekt aktu jest dołączony do decyzji Rady]

               PROJEKT DECYZJI nr 2017/1

               RADY MINISTERIALNEJ WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ

               D/2017/1/MC-TC z dnia ... 2017 r.: w sprawie siedziby Stałego Sekretariatu Wspólnoty Transportowej

               RADA MINISTERIALNA WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ,

               uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową, w szczególności jego art. 21 lit. d),

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł

               Siedzibę Stałego Sekretariatu Wspólnoty Transportowej ustanawia się w Belgradzie.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] 2017 r.

               W imieniu Rady Ministerialnej

               ……………………………


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.11.2017
            COM(2017) 641 final
            2017/0283(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi, w odniesieniu do decyzji nr 1/2017 dotyczącej zmiany dodatku 6 do załącznika 11 do umowy

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               ·Przyczyny i cele wniosku dotyczącego decyzji

               Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi (zwana dalej „umową rolną”) weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r.

               Szwajcaria skorzystała z kilku kolejnych okresów czasu, podczas których miała możliwość odstąpienia od badania mającego na celu wykrycie obecności włośni (Trichinella) w tuszach i mięsie świń domowych przeznaczonych do tuczu i uboju w rzeźniach o niewielkich mocach produkcyjnych. Od ponad pięćdziesięciu lat nie odnotowano żadnego przypadku włośni (Trichinella) w Szwajcarii. Ponadto Szwajcaria dysponuje funkcjonującym programem wykrywania oraz zobowiązuje się, by mięso świń domowych wprowadzane do obrotu w Unii Europejskiej zawsze było poddawane badaniu mającemu na celu wykrycie obecności włośni (Trichinella) w tuszach i mięsie świń domowych. Można zatem zakończyć tymczasowy charakter odstępstwa.

               Należy zatem odpowiednio dostosować przepisy dodatku 6 do załącznika 11 do umowy rolnej.

               Art. 19 ust. 1 załącznika 11 do umowy rolnej powołuje Wspólny Komitet Weterynaryjny składający się z przedstawicieli Stron. Jest on odpowiedzialny za badanie wszelkich spraw odnoszących się do wspomnianego załącznika i do jego wprowadzania w życie oraz za zadania, które ten załącznik przewiduje. Wspólny Komitet Weterynaryjny posiada w szczególności prawo do podejmowania decyzji w przypadkach przewidzianych w załączniku 11. Art. 19 ust. 3 załącznika 11 do umowy rolnej upoważnia Wspólny Komitet Weterynaryjny do wprowadzania zmian w dodatkach do wspomnianego załącznika, szczególnie w celu ich dostosowania i aktualizacji.

               Decyzja nr 1/2017 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego będzie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               ·Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Przedmiotowy wniosek dotyczący odstępstwa jest zgodny ze środkami w zakresie elastyczności, które mogą przyjąć państwa członkowskie w odniesieniu do przedsiębiorstw spożywczych zlokalizowanych w regionach o szczególnych ograniczeniach geograficznych, pod warunkiem że środki te nie wpływają negatywnie na bezpieczeństwo produktu końcowego. Wniosek jest również zgodny z opinią naukową wydaną dnia 3 października 2011 r. przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, dotyczącą zagrożeń dla zdrowia publicznego, które powinny być uwzględnione podczas inspekcji wieprzowiny
                  1
               , a także z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1375 z dnia 10 sierpnia 2015 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące urzędowych kontroli w odniesieniu do włośni (Trichinella) w mięsie.

               ·Spójność z innymi politykami Unii

               Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi stanowi część ogólnych ram polityki handlowej UE i jest korzystna dla UE, ponieważ UE jest eksporterem netto produktów rolnych do Szwajcarii. Bilans handlowy UE ze Szwajcarią znacznie się poprawił od czasu wejścia w życie umowy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               ·Podstawa prawna

               Podstawę wniosku dotyczącego decyzji stanowi art. 207 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 218 ust. 9.

               ·Wybór instrumentu

               Unia powinna ustalić stanowisko, które ma przyjąć w ramach Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, w kwestii przyjęcia koniecznych zmian do załącznika 11. Zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit pierwszy decyzji 2002/309/WE, Euratom stanowisko Unii Europejskiej przyjmowane jest przez Radę na wniosek Komisji.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Przedmiotowa decyzja nie ma wpływu finansowego na budżet UE. Nadanie odstępstwu stałego charakteru dotyczy jedynie wprowadzenia w Szwajcarii niektórych kontroli wieprzowiny przeznaczonej wyłącznie na rynek szwajcarski.

               2017/0283 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi, w odniesieniu do decyzji nr 1/2017 dotyczącej zmiany dodatku 6 do załącznika 11 do umowy

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi
                  2
                (zwana dalej „umową rolną”) weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r.

               (2)Zgodnie z art. 19 ust. 1 załącznika 11 do umowy rolnej Wspólny Komitet Weterynaryjny jest odpowiedzialny za badanie wszelkich spraw odnoszących się do wspomnianego załącznika i do jego wprowadzania w życie oraz za zadania, które ten załącznik przewiduje. Zgodnie z art. 19 ust. 3 tego załącznika Wspólny Komitet Weterynaryjny jest upoważniony do wprowadzania zmian w dodatkach do załącznika 11, w szczególności w celu ich dostosowania i aktualizacji.

               (3)Art. 5 ust. 2 akapit pierwszy decyzji Rady i Komisji 2002/309/WE, Euratom
                  3
                stanowi, że stanowisko, jakie ma być przyjęte przez Wspólnotę w ramach Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa i Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego powinno być określone przez Radę na wniosek Komisji.

               (4)Unia Europejska powinna określić stanowisko, które ma zająć w ramach Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego w odniesieniu do niezbędnych zmian.

               (5)Decyzja nr 1/2017 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego na mocy umowy rolnej (zwana dalej „decyzją nr 1/2017 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego”) powinna wejść w życie z dniem jej przyjęcia,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego na mocy art. 19 ust. 1 załącznika 11 do umowy rolnej, dotyczące zmiany dodatku 6 do załącznika 11, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dziennik EFSA 2011; 9(10):2351 [s. 198], opublikowany dnia 3 października 2011 r.

                     (2)
                  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 132.

                     (3)
                  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.11.2017
            COM(2017) 641 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi, w odniesieniu do decyzji nr 1/2017 dotyczącej zmiany dodatku 6 do załącznika 11 do umowy

               ZAŁĄCZNIK

               P R O J E K T

               DECYZJA NR 1/2017 WSPÓLNEGO KOMITETU WETERYNARYJNEGO
               USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ
               A KONFEDERACJĄ SZWAJCARSKĄ
               DOTYCZĄCEJ HANDLU PRODUKTAMI ROLNYMI

               z dnia … r.

               w sprawie zmiany dodatku 6 do załącznika 11 do umowy

               WSPÓLNY KOMITET WETERYNARYJNY

               uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi
                  1
               , w szczególności art. 19 ust. 3 załącznika 11 do tej umowy,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi (zwana dalej „umową rolną”) weszła w życie z dniem 1 czerwca 2002 r.

               (2)Zgodnie z art. 19 ust. 1 załącznika 11 do umowy rolnej Wspólny Komitet Weterynaryjny ustanowiony na mocy umowy rolnej (zwany dalej „Wspólnym Komitetem Weterynaryjnym”) jest odpowiedzialny za badanie wszelkich spraw odnoszących się do wspomnianego załącznika i do jego wprowadzania w życie oraz za zadania, które ten załącznik przewiduje. Zgodnie z art. 19 ust. 3 tego załącznika Wspólny Komitet Weterynaryjny jest upoważniony do wprowadzania zmian w dodatkach do niego, w szczególności w celu ich dostosowania i aktualizacji.

               (3)Dodatki 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 11 do załącznika 11 do umowy rolnej zmieniono po raz pierwszy decyzją nr 2/2003 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego
                  2
               .

               (4)Dodatki 1, 2, 3, 5, 6, 7, 10 i 11 do załącznika 11 do umowy rolnej zmieniono ostatnio decyzją nr 1/2015 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego
                  3
               .

               (5)Przez kilka kolejnych okresów Szwajcaria korzystała z możliwości odstąpienia od badania mającego na celu wykrycie obecności włosieni (Trichinella) w tuszach i mięsie świń domowych przeznaczonych do tuczu i uboju w rzeźniach o niewielkich mocach produkcyjnych. Od ponad pięćdziesięciu lat w Szwajcarii nie wykryto ani jednego przypadku wystąpienia włosieni (Trichinella). W Szwajcarii istnieje ponadto sprawdzony program wykrywania i państwo to zobowiązuje się do każdorazowego uzależnienia wprowadzenia mięsa świń domowych do obrotu w Unii Europejskiej od badania mającego na celu wykrycie obecności włosieni (Trichinella) w tuszach i mięsie świń domowych. Można zatem zakończyć tymczasowy charakter odstępstwa.

               (6)Niniejsza decyzja powinna wejść w życie z dniem jej przyjęcia.

               (7)Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek 6 do załącznika 11 do umowy rolnej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Pkt 4–6 rozdziału „Warunki szczególne” w dodatku 6 do załącznika 11 do umowy rolnej otrzymują brzmienie:

               4)Właściwe organy Szwajcarii zobowiązują się do zapewnienia, aby tusze i mięso świń domowych wprowadzane do obrotu w Unii Europejskiej były poddawane badaniu mającym na celu wykrycie obecności włosieni (Trichinella).

               5)Metody wykrywania opisane w załączniku I rozdziały I i II do rozporządzenia (WE) nr 2075/2005 stosuje się w Szwajcarii w ramach badań mających na celu wykrycie obecności włosieni (Trichinella). Nie stosuje się natomiast metody badania trychinoskopowego opisanej w załączniku I rozdział III do rozporządzenia (WE) nr 2075/2005.

               6)Zgodnie z przepisami art. 8 ust. 3 rozporządzenia DFI z dnia 23 listopada 2005 r. dotyczącego higieny podczas uboju zwierząt (OhyAb; RS 817.190.1) oraz art. 9 ust. 8 rozporządzenia DFI z dnia 23 listopada 2005 r. o środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (RS 817.022.108) tusze wieprzowe i mięso świń domowych przeznaczonych na tucz i do uboju, a także przetwory mięsne, produkty mięsne oraz przetworzone produkty mięsne, które nie są przeznaczone na rynek Unii Europejskiej, posiadają specjalny znak jakości zdrowotnej zgodnie ze wzorem określonym w ostatnim ustępie załącznika 9 do rozporządzenia DFI z dnia 23 listopada 2005 r. dotyczącego higieny podczas uboju zwierząt.

               Produkty te nie mogą być przedmiotem handlu z państwami członkowskimi Unii Europejskiej zgodnie z przepisami art. 9a rozporządzenia DFI z dnia 23 listopada 2005 r. o środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego.

               skreśla się pkt 7.

               Artykuł 2

               Niniejszą decyzję, sporządzoną w dwóch egzemplarzach, podpisują współprzewodniczący lub inne osoby upoważnione do działania w imieniu Stron umowy rolnej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

               W imieniu Unii Europejskiej
                     W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej

               Szef delegacji
                     Szef delegacji

                     (1)
                  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 132.

                     (2)
                  Decyzja nr 2/2003 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie zmiany dodatków 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 11 do załącznika 11 do umowy (2004/78/WE) (Dz.U. L 23 z 28.1.2004, s. 27).

                     (3)
                  Decyzja nr 1/2015 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie zmiany dodatków 1, 2, 3, 5, 6, 7, 10 oraz 11 do załącznika 11 do umowy (2015/2367/UE) (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 128).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.10.2017
            COM(2017) 628 final
            2017/0277(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na trzydziestym siódmym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, w odniesieniu do poprawki do załącznika II do konwencji

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na trzydziestym siódmym dorocznym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, które odbędzie się w Strasburgu we Francji w dniach 5–8 grudnia 2017 r., w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji dotyczącej poprawki do załącznika II do konwencji.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk

               Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk z 1979 r. (konwencja berneńska) (zwana dalej „umową”) ma na celu ochronę europejskich gatunków dzikiej flory i fauny oraz ich siedlisk przyrodniczych, zwłaszcza tych, których ochrona wymaga współpracy kilku państw. Jest to traktat międzyrządowy zawarty pod egidą Rady Europy. Umowa weszła w życie dnia 1 czerwca 1982 r. Wspólnota Europejska jest umawiającą się stroną umowy od dnia 1 września 1982 r.
                  1
               . Obecnie umowa ma 51 umawiających się stron, w tym wszystkie państwa członkowskie UE.

               2.2.Stały Komitet

               Stały Komitet jest organem decyzyjnym konwencji, który ma uprawnienia do oceny stanu ochrony gatunków i w konsekwencji do dokonywania przeglądu wykazów gatunków wymienionych w załącznikach do konwencji. Jego funkcje są wyliczone w art. 13–15 umowy. Komitet zbiera się przynajmniej co dwa lata, a także ilekroć zażąda tego większość umawiających się Stron. Zwyczajowo Stały Komitet zbiera się co roku.

               Mandat dotyczący stanowiska Unii w sprawie poprawek do załączników zostaje przyznany w drodze decyzji Rady na wniosek Komisji. Wspólne stanowisko UE w sprawie projektów innych decyzji i rezolucji uzgadnia się w trakcie wcześniejszych posiedzeń odpowiedniej grupy roboczej Rady lub na spotkaniach koordynacyjnych UE na miejscu.

               2.3.Planowany akt Stałego Komitetu

               W dniach 5–8 grudnia 2017 r, podczas trzydziestego siódmego dorocznego posiedzenia Stałego Komitetu umowy w Strasburgu we Francji ma zostać przyjęta decyzja w sprawie poprawki do załącznika II do umowy („planowany akt”).

               Zgodnie z art. 17 umowy poprawkę do załączników przyjmuje się większością dwóch trzecich głosów umawiających się stron. Wchodzi ona w życie w stosunku do wszystkich stron trzy miesiące po przyjęciu przez Stały Komitet, chyba że jedna trzecia umawiających się stron zgłosiła sprzeciw, z wyjątkiem tych stron, które zgłaszały sprzeciw (zastrzeżenia) podczas posiedzenia Stałego Komitetu.

               Celem planowanego aktu jest wprowadzenie poprawek do załącznika II do umowy, jak przewidziano w art. 17 umowy.

               Planowany akt stanie się wiążący dla umawiających się stron zgodnie z art. 6 umowy, który przewiduje, że każda z umawiających się stron podejmie właściwe i niezbędne przedsięwzięcia ustawodawcze i administracyjne, aby zapewnić szczególną ochronę gatunków dzikiej fauny, wymienionych w załączniku II.

               3.Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii

               Stały Komitet jest organem ustanowionym na mocy umowy. Trzydzieste siódme posiedzenie Stałego Komitetu umowy odbędzie się w Strasburgu we Francji w dniach 5–8 grudnia 2017 r.

               Republika Albanii przedłożyła wniosek w sprawie poprawki do załącznika II do umowy w celu uwzględnienia rysia bałkańskiego, Lynx lynx spp. balcanicus, stanowiącego podgatunek rysia euroazjatyckiego Lynx lynx, już wymienionego w załączniku III do umowy (chronione gatunki fauny).

               Unia powinna poprzeć wniosek, ponieważ jest on naukowo uzasadniony i zgodny z zobowiązaniem Unii do współpracy międzynarodowej na rzecz ochrony różnorodności biologicznej.

               Rada powinna zatem podjąć decyzję w celu ustalenia stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii na trzydziestym siódmym posiedzeniu Stałego Komitetu w odniesieniu do propozycji poprawki.

               Wniosek w sprawie poprawki nie będzie wymagał zmiany obowiązującego prawa Unii.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Stały Komitet jest organem ustanowionym na mocy umowy. Trzydzieste siódme doroczne posiedzenie Stałego Komitetu konwencji odbędzie się w Strasburgu we Francji w dniach 5–8 grudnia 2017 r.

               Akt, który Stały Komitet ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 6 konwencji, aby zapewnić szczególną ochronę gatunków dzikiej fauny wymienionych w załączniku II. Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE zależy w pierwszej kolejności od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do środowiska.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2017/0277 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na trzydziestym siódmym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, w odniesieniu do poprawki do załącznika II do konwencji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (konwencja berneńska) (zwana dalej „umową”) została zawarta przez Unię decyzją Rady 82/72/EWG
                  3
                i weszła w życie w dniu 1 czerwca 1982 r. Umowa ma na celu ochronę europejskich gatunków dzikiej flory i fauny oraz ich siedlisk przyrodniczych, zwłaszcza tych, których ochrona wymaga współpracy kilku państw. Jest to traktat międzyrządowy zawarty pod egidą Rady Europy.

               (2)Zgodnie z art. 17 umowy Stały Komitet może przyjąć decyzję o zmianie załączników do umowy.

               (3)Podczas trzydziestego siódmego posiedzenia w dniach 5–8 grudnia 2017 r. Stały Komitet ma przyjąć decyzję w sprawie poprawki do załącznika II do umowy.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniu Stałego Komitetu, gdyż decyzja będzie wiążąca dla Unii.

               (5)Unia powinna poprzeć wniosek w sprawie włączenia do załącznika II do umowy rysia bałkańskiego, Lynx lynx spp. balcanicus, stanowiącego podgatunek rysia euroazjatyckiego Lynx lynx, już wymienionego w załączniku III do umowy, ponieważ jest to naukowo uzasadnione, zgodne z zobowiązaniem Unii do współpracy międzynarodowej na rzecz ochrony różnorodności biologicznej zgodnie z art. 5 Konwencji ONZ o różnorodności biologicznej oraz decyzjami podjętymi na Konferencji Stron tej konwencji – w szczególności z globalnym celem uzgodnionym na dziesiątym posiedzeniu i polegającym na zapobieżeniu do 2020 r. wyginięciu znanych gatunków zagrożonych oraz poprawie i utrzymaniu stanu ich ochrony, w szczególności tych o najniższej liczebności.

               (6)Ryś euroazjatycki Lynx lynx jest już wymieniony w załączniku II i załączniku IV do dyrektywy Rady 92/43/EWG
                  4
               , w związku z czym dodanie podgatunku rysia bałkańskiego Lynx lynx spp. balcanicus do załącznika II do umowy nie wymagałoby żadnych zmian w prawie unijnym,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowiskiem, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na trzydziestym siódmym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, jest poparcie dodania Lynx lynx spp. balcanicus do załącznika II do konwencji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady 82/72/EWG z dnia 3 grudnia 1981 r. dotycząca zawarcia Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, Dz.U. L 38 z 10.2.1982, s. 1.

                     (2)
                  Wyrok w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (3)
                  Dz.U. L 38 z 10.2.1982, s. 1.

                     (4)
                  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.11.2017
            COM(2017) 644 final
            2017/0286(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do przewidywanego przyjęcia decyzji Komitetu Ambasadorów dotyczącej wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o partnerstwie AKP-UE („umowa z Kotonu”)

               Celem umowy o partnerstwie AKP-UE
                  1
                („umowa”) jest ustanowienie stowarzyszenia pomiędzy Unią Europejską a państwami AKP. Umowa weszła w życie dnia 1 kwietnia 2003 r.

               Art. 100 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że załączniki Ia, Ib, II, III, IV i VI do umowy o partnerstwie AKP-UE mogą być poddane weryfikacji, przeglądowi lub mogą być zmieniane przez Radę Ministrów AKP-UE na podstawie zalecenia Komitetu Współpracy na rzecz Finansowania Rozwoju AKP-UE.

               Art. 15 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że Rada Ministrów AKP-UE może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów AKP-UE.

               Rada Ministrów AKP-UE w Dakarze podczas wspólnego posiedzenia Rady Ministrów w dniu 6 maja 2017 r. podjęła decyzję o upoważnieniu Komitetu Ambasadorów AKP-UE do działań prowadzących do przyjęcia przed dniem 31 grudnia 2017 r. decyzji dotyczącej wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE.

               2.2.Komitet Ambasadorów AKP-UE

               Komitet Ambasadorów AKP-UE może podejmować decyzje, które są prawnie wiążące dla stron. W skład Komitetu Ambasadorów wchodzą stali przedstawiciele każdego państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz przedstawiciel Komisji, z jednej strony, oraz szefowie placówek dyplomatycznych każdego państwa AKP w Unii Europejskiej, z drugiej strony. Urząd przewodniczącego Komitetu Ambasadorów jest sprawowany przemiennie przez Stałego Przedstawiciela państwa członkowskiego wyznaczonego przez Wspólnotę oraz szefa placówki dyplomatycznej reprezentującego państwo AKP, wyznaczonego przez państwa AKP. Komitet wspiera Radę Ministrów w wykonywaniu jej zadań oraz sprawuje każdy mandat powierzony mu przez Radę. W tym kontekście kontroluje wykonanie wspomnianej umowy oraz postęp w zakresie osiągania celów w niej określonych. Komitet Ambasadorów zbiera się regularnie, w szczególności w celu przygotowania sesji Rady oraz zawsze wtedy, gdy jest to niezbędne.

               2.3.Planowany akt Komitetu Ambasadorów AKP-UE

               Przed dniem 31 grudnia 2017 r. Komitet Ambasadorów AKP-UE ma przyjąć decyzję dotyczącą wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE („planowany akt”).

               Decyzja będzie miała zastosowanie do rozdziału 3 załącznika II, a jej celem będzie poprawa funkcjonowania systemu finansowania wsparcia w przypadkach wstrząsów zewnętrznych.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 15 ust. 3 umowy, który stanowi, że „Rada Ministrów może podejmować decyzje wiążące Strony” oraz z art. 15 ust. 4 umowy, który stanowi, że „Rada Ministrów [AKP-UE] może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów [AKP-UE]”.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Zgodnie z art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE „Strony uznają, że brak stabilności makroekonomicznej wynikającej ze wstrząsów zewnętrznych może ujemnie wpływać na rozwój państw AKP i zagrozić spełnieniu przez te państwa wymogów związanych z rozwojem. W związku z tym w wieloletnich ramach finansowych współpracy na podstawie niniejszej Umowy ustala się system dodatkowego wsparcia, mający na celu ograniczenie krótkoterminowych niekorzystnych skutków wstrząsów zewnętrznych, w tym wpływu na przychody z wywozu”.

               Rozdział 3 załącznika II do umowy o partnerstwie AKP-UE ustanawia zasady i warunki finansowania przejściowych wahań w przychodach z wywozu (FLEX). Załącznik ten został zmieniony decyzją Rady AKP-WE 1/2008 z dnia 13 czerwca 2008 r.
                  2
               .

               Kraje rozwijające się borykają się ze znacznymi i powtarzającymi się niekorzystnymi wstrząsami zewnętrznymi, które powodują wysokie krótkoterminowe straty produkcji i spadek dobrobytu, jak również przedłużające się spowolnienie tempa wzrostu gospodarczego, nie zawsze związane z wahaniami w przychodach z wywozu. Te wstrząsy zewnętrzne mogą być związane z globalnymi zmianami gospodarczymi, w szczególności spadkiem tempa światowego wzrostu, jak również katastrofami naturalnymi.

               W oparciu o doświadczenia FLEX, w tym szczególne finansowanie po światowym kryzysie gospodarczym i finansowym z 2008 r. (Vulnerability-FLEX), oraz zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE, uruchomiono nowe podejście do wsparcia pomagającego krajom w uporaniu się ze wstrząsami o skutkach makroekonomicznych, które bierze również pod uwagę przestrzeń fiskalną i zdolność makroekonomiczną rządu do reagowania na wstrząsy zewnętrzne.

               Ujednolicone traktowanie wniosków w ramach jednej puli na pokrycie nieprzewidzianych potrzeb pozwalałoby najlepiej zapewnić elastyczność i dostosować reakcję Komisji w poszczególnych przypadkach. Osiągnięto porozumienie ze stroną AKP co do pokrycia wsparcia na rzecz wstrząsów makroekonomicznych z puli na nieprzewidziane potrzeby w 11. EFR.

               Celem planowanego aktu jest zatem zapewnienie wsparcia w przypadku wstrząsów zewnętrznych, zgodnie z postanowieniami art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE, dla pewnych państw AKP. Wsparcie to powinno być dostarczane w ramach jednej puli na nieprzewidziane potrzeby.

               W celu wdrożenia powyższego nowego podejścia, należy przyjąć prawnie wiążącą decyzję organów decyzyjnych ustanowionych na mocy umowy z Kotonu.

               Na posiedzeniu w dniu 5 maja 2017 r. Rada Ministrów AKP-UE podjęła decyzję, że wniosek o wsparcie w przypadku wstrząsów zewnętrznych, zgodnie z postanowieniami art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE, powinien być objęty pulą na nieprzewidziane potrzeby, oraz przekazała Komitetowi Ambasadorów AKP-UE uprawniania do przyjęcia do dnia 31 grudnia 2017 r. decyzji, która będzie miała zastosowanie do rozdziału 3 załącznika II umowy o partnerstwie AKP-UE.

               Komisja proponuje zatem Radzie przyjęcie niniejszej decyzji.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Ambasadorów AKP-UE jest organem ustanowionym w umowie z Kotonu.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Komitet Ambasadorów AKP-UE, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 15 ust. 3 i ust. 4 umowy z Kotonu.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na mocy art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do „współpracy na rzecz rozwoju”. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 209 ust. 2 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 209 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Komitetu Ambasadorów AKP-UE będzie miał zastosowanie do załącznika II do umowy z Kotonu, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2017/0286 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP-UE”)
                  4
               ,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP), z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP-UE”), podpisano w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. Umowa o partnerstwie AKP-UE weszła w życie dnia 1 kwietnia 2003 r.

               (2)Zgodnie z art. 100 umowy o partnerstwie AKP-UE załączniki Ia, Ib, II, III, IV i VI do niej mogą być poddane weryfikacji, przeglądowi lub mogą być zmieniane przez Radę Ministrów AKP-UE na podstawie zalecenia Komitetu Współpracy na rzecz Finansowania Rozwoju AKP-UE.

               (3)Zgodnie z art. 15 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE Rada Ministrów AKP–UE może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów AKP-UE.

               (4)Rada Ministrów AKP-UE w Dakarze podczas wspólnego posiedzenia Rady Ministrów w dniu 6 maja 2017 r. podjęła decyzję o upoważnieniu Komitetu Ambasadorów AKP-UE do działań prowadzących do przyjęcia przed dniem 31 grudnia 2017 r. decyzji dotyczącej wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Ambasadorów AKP-UE, ponieważ decyzja będzie wiążąca dla Unii.

               (6)Decyzja będzie miała zastosowanie do rozdziału 3 w załączniku II umowy o partnerstwie AKP-UE, a jej celem będzie poprawa funkcjonowania systemu finansowania wsparcia w przypadkach wstrząsów zewnętrznych,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE, oparte jest na projekcie decyzji Komitetu Ambasadorów AKP-UE dołączonym do niniejszej decyzji.

               2. Przedstawiciele Unii w Komitecie Ambasadorów AKP-UE mogą zgodzić się na niewielkie zmiany w projekcie decyzji, bez konieczności podejmowania przez Radę kolejnej decyzji.

               Artykuł 2

               Przyjęta decyzja Komitetu Ambasadorów AKP-UE zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja jest skierowana do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotycząca zawarcia Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. L 65 z 8.3.2003, s. 27).

                     (2)
                  Dz.U. L 171 z 1.7.2008, s. 63.

                     (3)
                  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, sprawa C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61 do 64.

                     (4)
                  Umowa (Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3) zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) i umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.11.2017
            COM(2017) 644 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącegoDECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA NR …/2017

               KOMITETU AMBASADORÓW AKP-UE

               z dnia ../../2017

               w sprawie wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE

               KOMITET AMBASADORÓW AKP-UE,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony
                  1
                (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP-UE”), w szczególności jej art. 100, w związku z art. 15 ust. 4 i art. 16 ust. 2,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że należy ustalić system dodatkowego wsparcia, mający na celu ograniczenie krótkoterminowego ujemnego wpływu wstrząsów zewnętrznych na gospodarki państw AKP. Ust. 4 tego artykułu stanowi, że szczegółowe procedury mechanizmu wsparcia określa załącznik II.

               (2)Mechanizm określony obecnie w załączniku II umowy o partnerstwie AKP-UE należy dostosować, aby odzwierciedlał potrzeby stron oraz zapewniał elastyczne i szybkie udzielanie wsparcia.

               (3)Art. 100 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że załączniki Ia, Ib, II, IV i VI do niej mogą być poddane weryfikacji, przeglądowi lub mogą być zmieniane przez Radę Ministrów AKP-UE na podstawie zalecenia Komitetu Współpracy na rzecz Finansowania Rozwoju AKP-UE.

               (4)Art. 15 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że Rada Ministrów AKP-UE może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów AKP-UE.

               (5)Art. 16 ust. 2 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że Komitet Ambasadorów AKP-UE sprawuje każdy mandat powierzony mu przez Radę.

               (6)Na posiedzeniu w dniu 5 maja 2017 r. Rada Ministrów AKP-UE upoważniła Komitet Ambasadorów AKP-UE do przyjęcia decyzji dotyczącej wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE dotyczącego wstrząsów zewnętrznych oraz zmiany rozdziału 3 załącznika II.

               (7)Komitet Ambasadorów AKP-UE powinien przyjąć niniejszą decyzję,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Wsparcie finansowe dla państw AKP w przypadku braku stabilności makroekonomicznej wynikającego ze wstrząsów zewnętrznych, ustanowione w art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE („umowa”), jest regulowana przepisami niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               1.Dodatkowe wsparcie finansowe może zostać uruchomione z rezerwy na pokrycie nieprzewidzianych potrzeb ustanowionej w ramach 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju, w celu łagodzenia krótkoterminowych niekorzystnych skutków wynikających ze wstrząsów zewnętrznych, w tym wpływu na przychody z wywozu, oraz w celu podtrzymania reform i polityk społeczno-ekonomicznych zagrożonych przez spadek dochodów.

               2.Państwa AKP, dotknięte wstrząsami zewnętrznymi, przedkładają wniosek do Komisji Europejskiej o udzielenie wsparcia finansowego, który zostanie przeanalizowany z zastosowaniem indywidualnego podejścia opartego na potrzebach w wieloletnich ramach finansowych współpracy na podstawie umowy.

               3.Zarządzanie takim wsparciem i jego udzielanie odbywa się na mocy procedur umożliwiających podjęcie szybkich, elastycznych i skutecznych działań. Komisja Europejska będzie okresowo składać sprawozdanie Komitetowi Współpracy na rzecz Finansowania Rozwoju AKP-UE.

               Artykuł 3

               Umawiające się strony umowy, Komisja Europejska oraz Sekretariat AKP są informowane o praktycznych zasadach wdrażania art. 68.

               Artykuł 4

               Rozdział 3 załącznika II do umowy o partnerstwie AKP-UE stosuje się zgodnie z niniejszą decyzją.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w […] dnia […] r.

                     W imieniu Komitetu Ambasadorów AKP-UE

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Umowa (Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3) zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) i umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.11.2017
            COM(2017) 638 final
            2017/0280(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiejw ramach Wspólnego Komitetu EOG, dotycząca zmiany regulaminu wewnętrznegoWspólnego Komitetu EOG

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Oba projekty decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączone do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) mają na celu zmianę regulaminu Wspólnego Komitetu EOG, aby dodać język bułgarski, rumuński i chorwacki.

               Pierwszy projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG w załączniku 1 ma na celu dodanie języka bułgarskiego i rumuńskiego. W związku z Umową o udziale Republiki Bułgarii i Rumunii w Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  1
               , podpisaną w dniu 25 lipca 2007 r. w Brukseli, art. 129 ust. 1 Porozumienia EOG zmieniono poprzez dodanie języków bułgarskiego i rumuńskiego do wykazu języków Porozumienia EOG. Należy również dodać oba języki do wykazu języków w regulaminie wewnętrznym Wspólnego Komitetu EOG.

               Ponieważ porozumienie co do udziału Republiki Bułgarii i Rumunii w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisane w dniu 25 lipca 2007 r. w Brukseli, weszło już w życie w dniu 9 listopada 2011 r., decyzja Wspólnego Komitetu EOG może wejść w życie wraz z jej przyjęciem przez Wspólny Komitet EOG.

               Drugi projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG w załączniku 2 ma na celu dodanie języka chorwackiego. Umowa o udziale Republiki Chorwacji w Europejskim Obszarze Gospodarczym („Umowa o rozszerzeniu EOG z 2014 r.”) podpisana w dniu 11 kwietnia 2014 r. w Brukseli zmienia art. 129 ust. 1 Porozumienia EOG, dodając język chorwacki do wykazu języków Porozumienia EOG. Należy zatem odpowiednio zmienić regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu EOG.

               Umowa o rozszerzeniu EOG z 2014 r. jest tymczasowo stosowana w stosunku do sygnatariuszy od dnia 12 kwietnia 2014 r., a zatem niniejsza decyzja Wspólnego Komitetu EOG powinna być tymczasowo stosowana w oczekiwaniu na wejście w życie Umowy o rozszerzeniu EOG z 2014 r.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Nie dotyczy

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Nie dotyczy

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  2
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               Komisja we współpracy z ESDZ przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. Komisja ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić stanowisko Unii Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Nie dotyczy

               •Proporcjonalność

               Nie dotyczy

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Nie dotyczy

               •Ocena skutków

               Nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Nie dotyczy

               2017/0280 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej
                  w ramach Wspólnego Komitetu EOG, dotycząca zmiany regulaminu wewnętrznego
                  Wspólnego Komitetu EOG

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 338 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  4
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)W związku z Umową o udziale Republiki Bułgarii i Rumunii w Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  5
               , podpisaną w dniu 25 lipca 2007 r. w Brukseli, art. 129 ust. 1 Porozumienia EOG zmieniono poprzez dodanie języków bułgarskiego i rumuńskiego do wykazu języków Porozumienia EOG.

               (3)Umowa o udziale Republiki Chorwacji w Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  6
                („Umowa o rozszerzeniu EOG z 2014 r.”) podpisana w dniu 11 kwietnia 2014 r. w Brukseli zmienia art. 129 ust. 1 Porozumienia EOG, dodając język chorwacki do wykazu języków Porozumienia EOG.

               (4)Należy zatem odpowiednio zmienić regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu EOG, który został przyjęty decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 1/94 z dnia 8 lutego 1994 r.
                  7
               , a następnie zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 24/2005 z dnia 8 lutego 2005 r.
                  8

               (5)Umowa o rozszerzeniu EOG z 2014 r. jest tymczasowo stosowana w stosunku do sygnatariuszy od dnia 12 kwietnia 2014 r., a zatem odpowiadająca jej decyzja Wspólnego Komitetu EOG powinna być tymczasowo stosowana w oczekiwaniu na wejście w życie Umowy o rozszerzeniu EOG z 2014 r.

               (6)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 221 z 25.8.2007, s. 15.

                     (2)
                  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6-8

                     (3)
                  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (4)
                  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (5)
                  Dz.U. L 221 z 25.8.2007, s. 15.

                     (6)
                  Dz.U. L ...

                     (7)
                  Dz.U. L 85 z 30.3.1994, s. 60.

                     (8)
                  Dz.U. L 161 z 23.6.2005, s. 54.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia6.11.2017
            COM(2017) 638 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącegoDECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w odniesieniu do zmiany regulaminu Wspólnego Komitetu EOG

               ZAŁĄCZNIK 1

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

                  nr .../2017

                  Wniosek dotyczący decyzji Rady

                  zmieniającej regulamin Wspólnego Komitetu EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 92 ust. 3,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W związku z Umową o udziale Republiki Bułgarii i Rumunii w Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  1
               , podpisaną w dniu 25 lipca 2007 r. w Brukseli, art. 129 ust. 1 Porozumienia EOG zmieniono poprzez dodanie języków bułgarskiego i rumuńskiego do wykazu języków Porozumienia EOG.

               (2)Umowa o udziale Republiki Bułgarii i Rumunii w Europejskim Obszarze Gospodarczym weszła w życie 9 listopada 2011 r.

               (3)Do wykazu języków w regulaminie wewnętrznym Wspólnego Komitetu EOG, który został przyjęty decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 1/94 z dnia 8 lutego 1994 r.
                  2
               , a następnie zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 24/2005 z dnia 8 lutego 2005 r.
                  3
               , należy dodać język bułgarski i rumuński. Należy zatem odpowiednio zmienić wykaz języków w regulaminie wewnętrznym Wspólnego Komitetu EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 1/94 wprowadza się następujące zmiany:

               1.
                     Tekst art. 6 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:

               „Teksty aktów WE umieszczane w załącznikach do Porozumienia zgodnie z art. 102 ust. 1 są jednakowo autentyczne w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim szwedzkim, węgierskim i włoskim, jak opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wspomniane teksty są sporządzane w języku islandzkim i norweskim i uwierzytelniane przez Wspólny Komitet EOG wraz z odpowiednimi decyzjami, o których mowa w ust. 1.”.

               2.Tekst art. 11 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:

               „Decyzje Wspólnego Komitetu EOG zmieniające załączniki lub protokoły do Porozumienia są publikowane w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim w Sekcji EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, a w języku islandzkim i norweskim w Suplemencie EOG do Dziennika.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

                     (1)
                  Dz.U. L 221 z 25.8.2007, s. 15.

                     (2)
                  Dz.U. L 85 z 30.3.1994, s. 60.

                     (3)
                  Dz.U. L 161 z 23.6.2005, s. 54.

    ---documentbreak--- NA ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia6.11.2017
            COM(2017) 638 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącegoDECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w odniesieniu do zmiany regulaminu Wspólnego Komitetu EOG

               ZAŁĄCZNIK 2

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

                  nr .../2017

                  z dnia [...] r.

                  zmieniająca regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 92 ust. 3,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W związku z Umową o udziale Republiki Chorwacji w Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  1
                („Umowa o rozszerzeniu EOG z 2014 r.”), podpisaną w dniu 11 kwietnia 2014 r. w Brukseli, należy zmienić art. 129 ust. 1 Porozumienia EOG poprzez dodanie języka chorwackiego do wykazu języków Porozumienia EOG.

               (2)Do wykazu języków w regulaminie wewnętrznym Wspólnego Komitetu EOG, który został przyjęty decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 1/94 z dnia 8 lutego 1994 r.
                  2
               , a następnie zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 24/2005 z dnia 8 lutego 2005 r.
                  3
               , oraz ponownie zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr [...] z dnia [...] r., należy dodać język chorwacki. Należy zatem odpowiednio zmienić wykaz języków w regulaminie wewnętrznym Wspólnego Komitetu EOG.

               (3)Umowa o rozszerzeniu EOG z 2014 r. jest tymczasowo stosowana w stosunku do sygnatariuszy od dnia 12 kwietnia 2014 r., a zatem niniejsza decyzja powinna być tymczasowo stosowana w oczekiwaniu na wejście w życie Umowy o rozszerzeniu EOG z 2014 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 1/94 wprowadza się następujące zmiany:

               1.
                     Tekst art. 6 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:

               „Teksty aktów WE umieszczane w załącznikach do Porozumienia zgodnie z art. 102 ust. 1 są jednakowo autentyczne w języku angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim szwedzkim, węgierskim i włoskim, jak opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wspomniane teksty są sporządzane w języku islandzkim i norweskim i uwierzytelniane przez Wspólny Komitet EOG wraz z odpowiednimi decyzjami, o których mowa w ust. 1.”.

               2.Tekst art. 11 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:

               „Decyzje Wspólnego Komitetu EOG zmieniające załączniki lub protokoły do Porozumienia są publikowane w języku angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim w Sekcji EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, a w języku islandzkim i norweskim w Suplemencie EOG do Dziennika.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia [...] r. lub w dniu wejścia w życie Umowy o rozszerzeniu EOG z 2014 r., w zależności od tego, który z tych terminów przypada później.

               Niniejszą decyzję stosuje się tymczasowo od dnia 12 kwietnia 2014 r.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

                     (1)
                  Dz.U. L ...

                     (2)
                  Dz.U. L 85 z 30.3.1994, s. 60.

                     (3)
                  Dz.U. L 161 z 23.6.2005, s. 54.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.11.2017
            COM(2017) 588 final
            2017/0295(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Azerbejdżanu o ułatwieniach w wydawaniu wiz w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Umowa między Unią Europejską a Republiką Azerbejdżanu o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Azerbejdżanu i Unii Europejskiej weszła w życie dnia 1 września 2014 r.
                  1
               . Umowa ustanawia – na zasadzie wzajemności – wiążące prawa i obowiązki obu stron w celu uproszczenia procedur wydawania wiz obywatelom zarówno Azerbejdżanu, jak i Unii Europejskiej. W art. 12 umowy ustanowiono Wspólny Komitet odpowiedzialny między innymi za monitorowanie wykonywania umowy. Art. 12 ust. 4 umowy stanowi, że Wspólny Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               Regulamin wewnętrzny ma zostać przyjęty w drodze decyzji Wspólnego Komitetu i nie będzie częścią umowy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Rada upoważnia przedstawiciela UE we Wspólnym Komitecie, tj. Komisję, do przyjęcia regulaminu wewnętrznego na podstawie niniejszego wniosku. Regulamin ustanowi podstawy organizacji prac Wspólnego Komitetu i pomoże w przygotowaniu jego posiedzeń i zarządzaniu tymi posiedzeniami.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

                  Regulamin wewnętrzny, określony w załączniku do niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady, jest wynikiem konsultacji z właściwymi organami w Azerbejdżanie, przeprowadzonych podczas pierwszego i drugiego posiedzenia Wspólnego Komitetu oraz w drodze wymiany e-maili w okresie między posiedzeniami (ostatni z dnia 5 czerwca 2017 r.). Przeprowadzono konsultacje z państwami członkowskimi w drodze procedury pisemnej, która zakończyła się w dniu 16 czerwca 2017 r.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie ma wpływu na budżet UE.

               2017/0295 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej
                  w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy
                  między Unią Europejską a Republiką Azerbejdżanu
                  o ułatwieniach w wydawaniu wiz
                  w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając decyzję Rady 2014/242/UE z dnia 14 kwietnia 2014 r. dotyczącą zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Azerbejdżanu o ułatwieniach w wydawaniu wiz
                  2
               ,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa między Unią Europejską a Republiką Azerbejdżanu o ułatwieniach w wydawaniu wiz
                  3
                (zwana dalej „umową”) weszła w życie w dniu 1 września 2014 r.

               (2)W art. 12 umowy ustanowiono Wspólny Komitet odpowiedzialny za zarządzanie umową. W ust. 4 wspomnianego artykułu przewidziano, że Wspólny Komitet uchwala regulamin wewnętrzny.

               (3)Regulamin wewnętrzny jest niezbędny do zorganizowania prac Wspólnego Komitetu, któremu powierzono zadanie zarządzania umową i monitorowania jej wykonania.

               (4)Należy zatem określić stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu, dotyczące przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu na potrzeby zarządzania umową.

               (5)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, którego nie stosuje się do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen. Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (6)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen. Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (7)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy art. 12 Umowy między Unią Europejską a Republiką Azerbejdżanu o ułatwieniach w wydawaniu wiz, dotyczące przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 128 z 30.4.2014, s. 49–60.

                     (2)
                  Dz.U. L 128 z 30.4.2014, s. 47-48.

                     (3)
                  Dz.U. L 128 z 30.4.2014, s. 49–60.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.11.2017
            COM(2017) 588 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            określającej stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Azerbejdżanu o ułatwieniach w wydawaniu wiz w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               PROJEKT

               DECYZJA NR ____ WSPÓLNEGO KOMITETU DS. UŁATWIEŃ W WYDAWANIU WIZ
               USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A REPUBLIKĄ AZERBEJDŻANU O UŁATWIENIACH W WYDAWANIU WIZ

               z dnia [...] r.

               w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               KOMITET,

               uwzględniając Umowę między Unią Europejską a Republiką Azerbejdżanu o ułatwieniach w wydawaniu wiz (zwaną dalej „umową”), w szczególności jej art. 12 ust. 4,

               a także mając na uwadze, że powyższa umowa weszła w życie dnia 1 września 2014 r.,

               POSTANOWIŁ PRZYJĄĆ NASTĘPUJĄCY REGULAMIN WEWNĘTRZNY:

               Artykuł 1

               Przewodniczący

               Wspólnemu Komitetowi ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz przewodniczą wspólnie przedstawiciel Unii Europejskiej i przedstawiciel Republiki Azerbejdżanu.

               Artykuł 2

               Zadania Wspólnego Komitetu

               1.Na podstawie art. 12 ust. 2 umowy Wspólny Komitet ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz realizuje w szczególności następujące zadania:

               a)monitoruje wykonanie umowy;

               b)proponuje zmiany lub uzupełnienia do umowy;

               c)rozstrzyga spory dotyczące interpretacji bądź stosowania postanowień umowy.

               2.Aby wspierać wykonanie umowy, Wspólny Komitet ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz może przyjmować zalecenia zawierające wskazówki lub „najlepsze praktyki”.

               Artykuł 3

               Posiedzenia

               1.Posiedzenia Wspólnego Komitetu ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz odbywają się w miarę potrzeby na wniosek stron, przynajmniej raz w roku.

               2.O ile nie uzgodniono inaczej, strony są gospodarzami posiedzeń na zmianę.

               3.Posiedzenia Wspólnego Komitetu ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz są zwoływane przez współprzewodniczących.

               4.Współprzewodniczący wyznaczają datę posiedzenia i wymieniają się dokumentami niezbędnymi do zapewnienia na czas jego właściwego przygotowania na trzydzieści dni przed danym posiedzeniem.

               5.Strona będąca gospodarzem posiedzenia zajmuje się kwestiami logistyki.

               Artykuł 4

               Delegacje

               Co najmniej siedem dni przed posiedzeniem strony przekazują sobie informacje o planowanym składzie swoich delegacji.

               Artykuł 5

               Porządek obrad

               1.Nie później niż czternaście dni przed każdym posiedzeniem współprzewodniczący sporządzają wstępny porządek obrad posiedzenia. Wstępny porządek obrad obejmuje punkty, w odniesieniu do których jeden ze współprzewodniczących otrzymał, nie później niż czternaście dni przed posiedzeniem, wniosek o włączenie do porządku obrad.

               2.Każda ze stron może dodawać punkty do wstępnego porządku obrad w dowolnym czasie przed posiedzeniem, jeżeli druga ze stron wyrazi na to zgodę. Wnioski o dodanie punktów do wstępnego porządku obrad są przesyłane na piśmie i uwzględniane w miarę możliwości.

               3.Współprzewodniczący przyjmują ostateczny porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Punkt niewpisany do wstępnego porządku obrad może zostać umieszczony w porządku obrad za zgodą stron i rozpatrzony w miarę możliwości.

               Artykuł 6

               Protokół z posiedzenia

               1.Współprzewodniczący będący gospodarzem posiedzenia możliwie jak najszybciej sporządza projekt protokołu.

               2.W protokole określa się, zgodnie z ogólną zasadą, w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad:

               a)dokumenty przedstawione Wspólnemu Komitetowi ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz;

               b)oświadczenia, o wpisanie których zwracała się dana strona; oraz

               c)podjęte decyzje, poczynione zalecenia oraz przyjęte wnioski w sprawie poszczególnych punktów.

               3.W protokole określa się osoby wchodzące w skład poszczególnych delegacji uczestniczących w posiedzeniu, a także wskazuje ministerstwa, agencje lub organy reprezentowane przez poszczególne osoby.

               4.Wspólny Komitet ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz przyjmuje protokół podczas kolejnego posiedzenia.

               Artykuł 7

               Decyzje i zalecenia Wspólnego Komitetu ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz

               1.Wspólny Komitet ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz podejmuje decyzje za zgodą obu stron.

               2.Decyzje Wspólnego Komitetu ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz noszą nazwę „decyzji”; za nazwą znajduje się numer seryjny oraz opis ich przedmiotu. Należy również określić datę, z którą decyzja staje się skuteczna. Decyzje są podpisywane przez przedstawicieli Wspólnego Komitetu ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz, którzy są upoważnieni do działania w imieniu stron. Decyzje są sporządzane w dwóch egzemplarzach, przy czym każda wersja jest na równi autentyczna.

               3.Do zaleceń Wspólnego Komitetu ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz stosuje się odpowiednio ustęp 1 i 2.

               Artykuł 8

               Wydatki

               1.Każda ze stron jest odpowiedzialna za wydatki poniesione przez nią z tytułu udziału w posiedzeniach Wspólnego Komitetu ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz, w tym wydatki na personel, podróż oraz pobyt, jak również wydatki pocztowe lub telekomunikacyjne.

               2.Pozostałe wydatki związane z organizacją posiedzeń ponosi zasadniczo strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.

               Artykuł 9

               Procedury administracyjne

               1.Posiedzenia Wspólnego Komitetu ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz nie są publicznie dostępne, chyba że postanowiono inaczej.

               2.Protokoły i inne dokumenty Wspólnego Komitetu ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz są traktowane jako poufne.

               3.Za zgodą obu współprzewodniczących zaproszeni mogą być uczestnicy inni niż urzędnicy stron i państw członkowskich; podlegają oni wówczas tym samym wymogom dotyczącym poufności.

               4.Strony mogą organizować publiczne konferencje lub w inny sposób informować opinię publiczną o rezultatach posiedzeń Wspólnego Komitetu.

               Artykuł 10

               Wejście w życie

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia przez Wspólny Komitet ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz.

               W imieniu Unii Europejskiej
                     W imieniu Republiki Azerbejdżanu

               WSPÓLNA DEKLARACJA ZAŁĄCZONA DO REGULAMINU WEWNĘTRZNEGO WSPÓLNEGO KOMITETU DOTYCZĄCA ZARZĄDZANIA UMOWĄ MIĘDZY UE A AZERBEJDŻANEM O UŁATWIENIACH W WYDAWANIU WIZ

               Dla zapewnienia nieprzerwanego, zharmonizowanego oraz poprawnego wykonania umowy Republika Azerbejdżanu, Komisja Europejska oraz państwa członkowskie podejmują w odstępach między formalnymi posiedzeniami Wspólnego Komitetu kontakty nieformalne służące rozstrzygnięciu pilnych kwestii. Podczas kolejnego posiedzenia Wspólnego Komitetu sporządzone zostanie sprawozdanie z tych kwestii i z kontaktów nieformalnych.