|

52010PC0594

Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009  /* COM/2010/0594 końcowy - NLE 2010/0297 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 21.10.2010KOM(2010) 594 wersja ostateczna2010/0297 (NLE)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYnakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009UZASADNIENIE1) KONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”) w przeglądzie wygaśnięcia dotyczącym przywozu niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. |Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1467/2004 (Dz.U. L 271 z 19.8.2004, s. 1) nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz politereftalanu etylenu o liczbie lepkościowej 78 ml/g lub wyższej, zgodnie z normą ISO 1628-5, obecnie objętego kodem CN 3907 60 20 i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. |Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |2) KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Strony zainteresowane postępowaniem miały możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. |3) ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Krótki opis proponowanych działań W dniu 18 sierpnia 2009 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu („zawiadomienie o wszczęciu”), opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, wszczęcie przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych w odniesieniu do przywozu politereftalanu etylenu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. Przegląd wygaśnięcia został wszczęty w odpowiedzi na uzasadniony wniosek złożony w dniu 13 maja 2009 r. przez Komitet ds. Politereftalanu Etylenu stowarzyszenia Plastics Europe („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część łącznej unijnej produkcji niektórych politereftalanów etylenu. Załączony wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie ponownego nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego zawiera ostateczne wnioski dotyczące prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia lub kontynuacji dumpingu i szkody oraz interesu Unii. Wyniki dochodzenia przedstawiono państwom członkowskim w trakcie posiedzenia Komitetu Antydumpingowego w dniu 13 października 2010 r. Większość państw członkowskich opowiedziała się za proponowanym kierunkiem działań. Występuje się zatem do Rady o przyjęcie załączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia, które powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej najpóźniej dnia 17 listopada 2010 r. |Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”). |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. |Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Unii, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania. |Wybór instrumentów |Proponowane instrumenty: rozporządzenie. |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: W wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości. |4) WPłYW NA BUDżET |Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii. |2010/0297 (NLE)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYnakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 oraz art. 11 ust. 2,uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:A. PROCEDURA1. Obowiązujące środki1.  W wyniku dochodzenia antydumpingowego („dochodzenie pierwotne”) Rada nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 1467/2004[2] ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu (PET) pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej („ostateczne środki antydumpingowe”). Nałożone poziomy cła wynosiły maksymalnie 22,9%, co odpowiadało 184 EUR/t w przypadku przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („państwo, którego dotyczy postępowanie” lub „ChRL”).2.  W następstwie przeglądu pod kątem nowego eksportera, zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2167/2005[3] zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1467/2004.2. Wniosek o dokonanie przeglądu3.  Po opublikowaniu zawiadomienia o przyszłym wygaśnięciu[4] obowiązujących ostatecznych środków antydumpingowych Komisja otrzymała w dniu 13 maja 2009 r. wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Wniosek został złożony przez Komitet ds. Politereftalanów Etylenu stowarzyszenia Plastics Europe („wnioskodawca”) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 50 %, całkowitej unijnej produkcji PET.4.  W uzasadnieniu wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu unijnego.5.  Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu wygaśnięcia, i ogłosiła w zawiadomieniu o wszczęciu opublikowanym w dniu 18 sierpnia 2009 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej[5] („zawiadomienie o wszczęciu”) wszczęcie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.3. Równoległe postępowania6.  Zaznaczyć należy, że w dniu 3 września 2009 r. Komisja ogłosiła również wszczęcie postępowania antydumpingowego[6], zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego, oraz wszczęcie postępowania antysubsydyjnego[7], zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[8], w odniesieniu do przywozu niektórych PET pochodzących z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich.7.  Rozporządzeniem (UE) nr 857/2010 opublikowanym w dniu 29 września 2010 r. Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich[9]. W tym samym czasie Komisja zakończyła postępowanie antydumpingowe[10].3. Dochodzenie3.1. Okres objęty dochodzeniem8.  Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu objęło okres od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Badanie tendencji istotnych z punktu widzenia oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do zakończenia ODP (okres badany).3.2. Strony zainteresowane dochodzeniem9.  Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia skarżących producentów, innych znanych producentów unijnych, importerów i przedsiębiorstwa handlowe, znanych użytkowników i ich stowarzyszenia, producentów eksportujących, a także przedstawicieli państwa wywozu, którego to dotyczy. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.10.  Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.11.  Ze względu na dużą liczbę producentów unijnych, producentów eksportujących oraz importerów za właściwe uznano zbadanie, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, czy należy przeprowadzić kontrolę wyrywkową. Aby Komisja mogła podjąć decyzję, czy konieczne są kontrole wyrywkowe, i w razie potrzeby dokonać doboru próby, wymienione powyżej strony wezwano do zgłoszenia się w ciągu 15 dni od wszczęcia przeglądu i do przedstawienia Komisji informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.12.  Czternastu producentów unijnych przedstawiło wymagane informacje i zgodziło się na włączenie ich do próby. Na podstawie informacji otrzymanych od współpracujących producentów unijnych Komisja dokonała doboru próby, włączając do niej pięciu unijnych producentów reprezentujących 65 % sprzedaży dokonywanej przez wszystkich współpracujących producentów unijnych dla niepowiązanych klientów w UE.13.  Ponieważ tylko dwóch chińskich producentów eksportujących dostarczyło żądanych informacji, nie było konieczne dokonanie doboru próby.14.  Tylko jeden agent importowy przedstawił wymagane informacje i zgodził się na włączenie do próby. Z tego względu dobór próby w odniesieniu do niepowiązanych importerów nie był potrzebny.15.  Komisja rozesłała kwestionariusze do objętych próbą unijnych producentów, do producentów eksportujących, oraz do wszystkich zainteresowanych użytkowników i dostawców, a także do innych podmiotów, które zgłosiły się w terminach ustalonych w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu. Kwestionariusze wysłano także do znanych producentów w USA (przewidywane państwo analogiczne).16.  Odpowiedzi otrzymano od pięciu unijnych producentów objętych próbą, siedmiu użytkowników w Unii, trzech dostawców surowców oraz dwóch producentów z USA. Ponadto siedmiu współpracujących producentów unijnych dostarczyło wymagane ogólne dane do celów analizy szkody. Nie uzyskano jednak odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu od chińskich producentów eksportujących.17.  Podczas dochodzenia jeden z pięciu objętych próbą producentów unijnych nie był w stanie dostarczyć wszystkich wymaganych danych, wskutek czego próbę trzeba było odpowiednio zmniejszyć do czterech producentów, których sprzedaż stanowi 47% sprzedaży wszystkich współpracujących producentów.18.  Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następujących przedsiębiorstw:a) producenci unijni-  Novapet SA, Hiszpania,-  Equipolymers srl, Włochy,-  UAB Orion Global PET (Indorama), Litwa,-  UAB Neo Group, Litwa;b) użytkownicy w Unii-  Puccetti, Włochy.c) producenci w USA-  - M&G Polymers USA, LLC, USA-  - StarPet Inc., USA.B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY19.  Produktem objętym postępowaniem jest ten sam produkt, którego dotyczyło pierwotne dochodzenie, tj. politereftalan etylenu o liczbie lepkościowej równej 78 ml/g lub wyższej, zgodnie z normą ISO 1628-5, obecnie objęty kodem CN 3907 60 20 i pochodzący z ChRL.20.  W dochodzeniu przeglądowym potwierdzono wyniki pierwotnego dochodzenia, w którym stwierdzono, że produkt objęty postępowaniem oraz produkty produkowane i sprzedawane przez producentów eksportujących na krajowych rynkach oraz do państw trzecich, a także produkty produkowane i sprzedawane przez producentów unijnych mają te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne oraz te same zastosowania. Produkty te uznaje się zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU1. Uwagi wstępne21.  Jak wyjaśniono powyżej, nie było potrzeby stosowania badania wyrywkowego w odniesieniu do producentów eksportujących z ChRL.22.  Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy w związku z wygaśnięciem obowiązujących środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu.2. Przywóz dumpingowy w ODP23.  Biorąc pod uwagę brak znaczących wielkości przywozu z ChRL do Unii Europejskiej, nie były one podstawą ustalenia reprezentatywnego dumpingu. Z tego względu nie dokonano obliczeń dumpingu na podstawie cen eksportowych z ChRL i w dochodzeniu skupiono się na prawdopodobieństwie ponownego wystąpienia dumpingu.3. Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków24.  Zważywszy, że żaden producent eksportujący z ChRL nie podjął współpracy w dochodzeniu, przedstawione poniżej wnioski opierają się na faktach dostępnych zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, a mianowicie danych Eurostatu oraz informacjach zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu.3.1. Relacja między wartością normalną a cenami eksportowymi do państw trzecich25.  Ponieważ żaden producent eksportujący z ChRL nie podjął współpracy, porównano krajowe ceny sprzedaży w państwie trzecim o gospodarce rynkowej z cenami eksportowymi z ChRL do państw trzecich, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.Państwo analogiczne26.  W związku z tym, że ChRL jest gospodarską w okresie transformacji, oraz zgodnie z przepisami art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną trzeba było określić na podstawie ceny lub skonstruowanej wartości normalnej uzyskiwanej w państwie trzecim o gospodarce rynkowej („kraj analogiczny”) lub na podstawie ceny stosowanej przy wywozie z kraju analogicznego do innych państw, w tym państw Unii, a w przypadku gdy jest to niemożliwe, na podstawie innej uzasadnionej metody, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej w Unii za produkt podobny, w stosownych przypadkach odpowiednio skorygowanej, tak, by uwzględniała rozsądną marżę zysku.27.  W zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu przewidywano porównanie z USA jako właściwym państwem analogicznym dla celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL, a zainteresowane strony zostały poproszone o zgłaszanie uwag w tej sprawie. Nie otrzymano w tej sprawie żadnych uwag ani zastrzeżeń od żadnej ze stron. USA wykorzystano jako państwo analogiczne w dochodzeniu pierwotnym. Uważa się zatem, że USA jest właściwym państwem analogicznym.Wartość normalna28.  Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego wartość normalna została określona na podstawie zweryfikowanej informacji uzyskanej od producentów w państwie analogicznym, tj. na podstawie ceny uiszczonej lub należnej na rynku krajowym w USA za typy produktów sprzedawanych w zwykłym obrocie handlowym.29.  W rezultacie wartość normalną ustalono jako średnią ważoną cenę sprzedaży krajowej klientom niepowiązanym przez współpracujących producentów w USA.30.  W pierwszej kolejności ustalono, w odniesieniu do każdego z dwóch współpracujących producentów eksportujących z USA, czy ich łączna wielkość sprzedaży krajowej produktu podobnego konsumentom niezależnym była reprezentatywna w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tj. czy stanowiła co najmniej 5 % łącznej wielkości sprzedaży produktu objętego postępowaniem wywożonego do Unii Europejskiej. Sprzedaż krajową obu producentów z USA uznano za dostatecznie reprezentatywną w okresie objętym dochodzeniem.31.  Następnie Komisja zbadała, czy sprzedaż krajowa produktu podobnego może być traktowana jako dokonana w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Dokonano tego poprzez ustalenie – w odniesieniu do produktu podobnego sprzedawanego na rynku USA – proporcji krajowej sprzedaży z zyskiem niezależnym klientom w ODP.32.  Wielkość dokonanej z zyskiem sprzedaży produktu podobnego wynosiła mniej niż 80 % całkowitej wielkości sprzedaży tego produktu, w związku z czym wartość normalną oparto na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem.Cena eksportowa33.  Jak wyjaśniono powyżej, wobec braku znaczących wielkości przywozu oraz braku współpracy ze strony producentów eksportujących z ChRL, cenę eksportową zbadano na podstawie dostępnych danych pochodzących ze statystyk wywozu ChRL dotyczących ilości i wartości wywozu z ChRL do trzech najważniejszych rynków eksportowych (Japonii, Ukrainy i Stanów Zjednoczonych), a więc najlepszych dostępnych informacji zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Wywóz do tych rynków stanowił około 50 % wywozu z ChRL produktu objętego dochodzeniem.Porównanie34.  Dane ze statystyk wywozu ChRL wskazują, że ceny eksportowe do wymienionych powyżej państw trzecich były niższe od ustalonej wartości normalnej dla ChRL. W istocie, podczas dochodzenia stwierdzono, że w ujęciu ogólnym różnica cen w ODP mieściła się w zakresie między 14 % a 38 %. Fakt ten wskazuje na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu przy wywozie do Unii Europejskiej w przypadku uchylenia środków.3.2. Wolne moce produkcyjne35.  Ze względu na brak innych informacji dotyczących produkcji i mocy produkcyjnych analizę przeprowadzono zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, na podstawie informacji zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu.36.  Na podstawie dostępnych informacji oraz wobec braku danych, które wskazywałyby inaczej, ustalono, że moce produkcyjne w ChRL zwiększyły się o 16 % w badanym okresie. W ODP wykorzystanie mocy produkcyjnych utrzymywało się na poziomie około 72 %. Wolne moce produkcyjne były zatem znaczne i przekraczały 700 000 ton. Uruchamiając te wolne moce produkcyjne, chińska produkcja mogłaby dostarczyć do 23 % konsumpcji UE.37.  Ponadto ze względu na to, że moce produkcyjne w ChRL prawdopodobnie będą rosły znacznie szybciej niż krajowy popyt, można się spodziewać, że duża część zwiększonej produkcji będzie przeznaczona na wywóz.4. Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu38.  Biorąc pod uwagę fakt, że ceny wywozu produktu objętego dochodzeniem do państw będących głównymi rynkami eksportowymi ChRL są niższe od wartości normalnej ustalonej dla ODP, oraz uwzględniając rosnące wolne moce produkcyjne, prawdopodobne jest, że w sytuacji zniesienia środków zwiększyłaby się wielkość chińskiego wywozu do UE po cenach dumpingowych.39.  W związku z powyższym istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku uchylenia środków.D. DEFINICJA PRZEMYSŁU UNIJNEGO40.  W ODP produkt podobny był wytwarzany przez 17 producentów unijnych. Produkcję osiąganą przez tych producentów (której wielkość ustalono na podstawie danych uzyskanych od współpracujących producentów i – w przypadku innych producentów unijnych – na podstawie danych zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu) uznaje się zatem za produkcję unijną w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.41.  Z tych 17 producentów w toku dochodzenia w pełni współpracowało 12 producentów. Ustalono, że tych 12 producentów stanowi znaczną część, w tym przypadku ponad 80 %, całkowitej unijnej produkcji produktu podobnego. Dlatego też wymienionych 12 współpracujących producentów stanowi przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i będą oni dalej określani terminem „przemysł unijny”. Pozostali producenci unijni będą zwani dalej „innymi producentami unijnymi”. Ci inni producenci unijni nie poparli aktywnie skargi ani nie zgłosili wobec niej sprzeciwu.42.  Do celów analizy szkody ustanowiono wskaźniki szkody na następujących dwóch poziomach:43.  elementy makroekonomiczne (produkcja, moce produkcyjne, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność, średnie ceny jednostkowe, wielkość marginesów dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu) poddano ocenie na poziomie całkowitej produkcji unijnej na podstawie informacji zebranych od producentów, którzy zgłosili się w trakcie doboru próby, oraz, w odniesieniu do pozostałych producentów unijnych, na podstawie szacunków opartych na danych pochodzących z wniosku o dokonanie przeglądu.44.  analizę elementów mikroekonomicznych (zapasy, wynagrodzenia, rentowność, zwrot z inwestycji, przepływy pieniężne, zdolność do pozyskiwania kapitału i inwestycje) przeprowadzono w odniesieniu do producentów unijnych objętych próbą na podstawie ich informacji.45.  Stwierdzono, że rynek PET w UE cechuje się względnie dużą liczbą producentów należących zwykle do większych grup, których siedziby mieszczą się poza UE. Obecnie rynek przechodzi proces konsolidacji, w związku z czym odnotowano ostatnio szereg przypadków przejęcia i zamknięcia. Na przykład od 2009 r. zamknięto zakłady produkujące PET – Tergal Fibers (Francja), Invista (Niemcy) i Artenius (Zjednoczone Królestwo), podczas gdy przedsiębiorstwo Indorama przejęło byłe zakłady Eastman w Zjednoczonym Królestwie i Niderlandach.E. SYTUACJA NA RYNKU UNIJNYM1. Konsumpcja w UE46.  Konsumpcję w Unii określono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu unijnego na rynku Unii, danych dotyczących wielkości przywozu dla rynku UE uzyskanych z Eurostatu i, w odniesieniu do innych producentów unijnych, na podstawie szacunków w oparciu o wniosek o dokonanie przeglądu.47.  Konsumpcja w UE produktu objętego dochodzeniem wzrosła o 11 % między 2006 r. a ODP. W ujęciu szczegółowym widoczny popyt w 2007 r. wzrósł o 8 %, nieznacznie spadł (o 2 punkty procentowe) w latach 2007-2008 i wzrósł o kolejne 5 punktów procentowych między 2008 r. a ODP.Tabela 12006 | 2007 | 2008 | ODP |Łączna konsumpcja w UE (w tonach) | 2 709 400 | 2 936 279 | 2 868 775 | 2 996 698 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 108 | 106 | 111 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, dane Eurostatu i wniosek o dokonanie przeglądu.2. Wielkość, udział w rynku i ceny przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej48.  Wielkość przywozu po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem do UE pozostawała na stosunkowo niskim poziomie, a nawet się zmniejszyła w badanym okresie. W ODP wielkość ta osiągnęła 13 483 ton, co stanowiło 0,4 % udziału w rynku. Ceny importu z Chin pozostawały stabilne w okresie między 2006 r. a 2008 r., a następnie gwałtownie spadły do 897 EUR na tonę na poziomie CIF w ODP, tj. o 12 punktów procentowych w stosunku do cen w 2008 r.Tabela 22006 | 2007 | 2008 | ODP |Wielkość przywozu z ChRL (w tonach) | 16 425 | 20 159 | 18 001 | 13 483 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 123 | 110 | 82 |Udział w rynku przywozu z ChRL | 0,6% | 0,7% | 0,6% | 0,4% |Cena przywozu (w EUR/t) | 1 011 | 1 008 | 1 020 | 897 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 100 | 101 | 89 |Źródło: Eurostat3. Przywóz z innych państw trzecicha) Przywóz z Iranu, Pakistanu oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich49.  Jak wspomniano powyżej w motywach (6) i następnych, równolegle do niniejszego przeglądu przeprowadzono także postępowanie antydumpingowe i antysubsydyjne dotyczące przywozu PET z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich.50.  Wielkość przywozu z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich do UE zwiększyła się znacząco w okresie badanym i osiągnęła 304 202 tony w ODP, co stanowiło 10,2 % udziału w rynku. Ceny tego przywozu były jeszcze niższe niż ceny przywozu z ChRL.Tabela 32006 | 2007 | 2008 | ODP |Wielkość przywozu z Iranu, Pakistanu oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich (w tonach) | 55 939 | 67 067 | 218 248 | 304 202 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 120 | 390 | 544 |Udział w rynku przywozu z Iranu, Pakistanu oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich | 2,1% | 2,3% | 7,6% | 10,2% |Cena przywozu (w EUR/t) | 1 030 | 1 023 | 1 015 | 882 |Źródło: Eurostatb) Przywóz z Republiki Korei51.  Przywóz z Republiki Korei podlega cłom antydumpingowym od 2000 r. Dwa przedsiębiorstwa koreańskie są jednak objęte zerową stawką cła antydumpingowego, przy czym dochodzenie wykazało, że wielkość przywozu z Republiki Korei utrzymuje się na wysokim poziomie i wzrosła znacząco w okresie badanym. Przywóz z Korei wzrósł o prawie 150 % w okresie między 2006 r. a ODP, a odpowiadający mu udział w rynku zwiększył się z 3,5 % w 2006 r. do 7,7 % w ODP.Tabela 42006 | 2007 | 2008 | ODP |Wielkość przywozu z Korei Południowej (w tonach) | 94 023 | 130 994 | 177 341 | 231 107 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 139 | 189 | 246 |Udział w rynku przywozu z Korei Południowej | 3,5% | 4,5% | 6,2% | 7,7% |Cena przywozu (w EUR/t) | 1 084 | 1 071 | 1 063 | 914 |Źródło: Eurostat52.  Średnia cena przywozu z Korei była ogólnie nieco niższa od średnich cen producentów unijnych. Koreańskie ceny były jednak wyższe od średnich cen z ChRL.c) Przywóz z innych państw trzecich niewymienionych powyżej53.  Wielkość przywozu z innych państw trzecich produktu objętego postępowaniem do UE zwiększyła się nieznacznie w okresie badanym i osiągnęła 428 396 ton w ODP, co stanowiło 14,3 % udziału w rynku. Ceny przywozu z tych państw były stosunkowo wysokie i przekraczały odpowiadające im ceny przywozu z ChRL oraz państw objętych równoległymi dochodzeniami, a także średni poziom cen przemysłu unijnego.Tabela 52006 | 2007 | 2008 | ODP |Wielkość przywozu z innych państw trzecich (w tonach) | 337 036 | 407 253 | 344 626 | 428 396 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 121 | 102 | 127 |Udział w rynku przywozu z innych państw trzecich | 12,4% | 13,9% | 12,0% | 14,3% |Cena przywozu (w EUR/t) | 1 159 | 1 127 | 1 135 | 978 |Źródło: Eurostat54.  Na podstawie powyższego można wywnioskować, że przywóz z innych państw trzecich nie miał żadnego negatywnego wpływu na sytuację przemysłu unijnego.4. Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego55.  Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego zbadano wszystkie czynniki ekonomiczne i wskaźniki mające wpływ na stan przemysłu unijnego w okresie badanym.4.1. Elementy makroekonomicznea) Produkcja56.  Produkcja unijna spadła o 4 % między 2006 r. a ODP. W ujęciu szczegółowym produkcja wzrosła o 5 % w 2007 r., osiągając poziom ok. 2 570 000 ton, ale w 2008 r. spadła gwałtownie o 10 punktów procentowych w porównaniu z rokiem 2007, a następnie wzrosła nieznacznie o 1 punkt procentowy w okresie między 2008 r. a ODP, osiągając poziom ok. 2 300 000 ton.Tabela 62006 | 2007 | 2008 | ODP |Produkcja (w tonach) | 2 439 838 | 2 570 198 | 2 327 169 | 2 338 577 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 105 | 95 | 96 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz wniosek o dokonanie przeglądu.b) Moce produkcyjne i ich wykorzystanie57.  Moce produkcyjne producentów unijnych wzrosły o 15 % w okresie badanym. W ujęciu szczegółowym moce produkcyjne wzrosły o 1 % w 2007 r., o kolejne 5 punktów procentowych w 2008 r. i o następne 9 punktów procentowych w ODP.Tabela 72006 | 2007 | 2008 | ODP |Moce produkcyjne (w tonach) | 2 954 089 | 2 971 034 | 3 118 060 | 3 385 738 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 101 | 106 | 115 |Wykorzystanie mocy produkcyjnych | 83% | 87% | 75% | 69% |Indeks (2006 = 100) | 100 | 105 | 90 | 84 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz wniosek o dokonanie przeglądu.58.  Wykorzystanie mocy produkcyjnych wynosiło 83 % w 2006 r., wzrosło do 87 % w 2007 r., ale później spadło do 75 % w 2008 r. i do zaledwie 69% w ODP. Spadek poziomu wykorzystania mocy produkcyjnych w 2008 r. i w ODP odzwierciedlał spadek produkcji i zwiększenie mocy produkcyjnych, jakie odnotowano w tym okresie.c) Wielkość sprzedaży59.  Wielkość sprzedaży prowadzonej przez producentów unijnych na rzecz niepowiązanych klientów na rynku UE w okresie badanym nieznacznie się zmniejszyła. Sprzedaż wzrosła o 5 % w 2007 r., ale w roku następnym spadła nieznacznie poniżej poziomu z 2006 r., a w ODP była o 3 % niższa niż w 2006 r., wynosząc ok. 2 100 000 ton. Z uwagi na ograniczoną wielkość zapasów rozwój sprzedaży ściśle odzwierciedla rozwój produkcji.Tabela 82006 | 2007 | 2008 | ODP |Sprzedaż unijna (w tonach) | 2 202 265 | 2 318 567 | 2 171 203 | 2 133 787 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 105 | 99 | 97 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz wniosek o dokonanie przeglądu.d) Udział w rynku60.  W okresie badanym unijni producenci stracili 10 punktów procentowych udziału w rynku, odnotowując spadek z 85 % w 2006 r. do 75 % w ODP. Ten spadek udziału w rynku odzwierciedla fakt, iż mimo wzrostu konsumpcji, sprzedaż przemysłu unijnego obniżyła się o 3 % w okresie badanym. Należy zauważyć, że tę tendencję spadkową odnotowano również w przypadku objętych próbą producentów unijnych.Tabela 92006 | 2007 | 2008 | ODP |Udział w rynku producentów unijnych | 84,9% | 83,2% | 79,8% | 75,1% |Indeks (2006 = 100) | 100 | 98 | 94 | 88 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu i dane Eurostatu.e) Wzrost61.  Między 2006 r. a ODP, podczas gdy konsumpcja w Unii wzrosła o 11 %, wielkość sprzedaży prowadzonej przez producentów unijnych na rynku UE spadła o 3 %, a udział w rynku producentów unijnych zmniejszył się o 10 punktów procentowych. Stwierdza się zatem, że producenci unijni nie mogli w żaden sposób skorzystać ze wzrostu na rynku.f) Zatrudnienie62.  Poziom zatrudnienia u producentów unijnych zmniejszył się o 15 % w okresie pomiędzy 2006 r. a ODP. W ujęciu szczegółowym liczba zatrudnionych znacząco spadła z 2 400 w 2006 r. do 2 100 w 2007 r., co odpowiada spadkowi o 13 %, i utrzymywała się na poziomie bliskim temu poziomowi w 2008 r. i w ODP. Spadek, jaki nastąpił w 2007 r., odzwierciedla działania restrukturyzacyjne wielu producentów w UE.Tabela 102006 | 2007 | 2008 | ODP |Zatrudnienie (liczba osób) | 2 410 | 2 100 | 2 060 | 2 057 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 87 | 85 | 85 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz wniosek o dokonanie przeglądu.g) Wydajność63.  Wydajność siły roboczej producentów unijnych mierzona jako produkcja (w tonach) na osobę zatrudnioną rocznie wzrosła w okresie badanym o 12 %. Dane te świadczą o tym, że spadek produkcji następował wolniej niż spadek poziomu zatrudnienia, i wskazują na większą wydajność producentów unijnych. Jest to szczególnie wyraźne w 2007 r., gdy produkcja wzrosła, podczas gdy poziom zatrudnienia obniżył się, a wydajność była o 21 % wyższa niż w 2006 r.Tabela 112006 | 2007 | 2008 | ODP |Wydajność (w tonach w przeliczeniu na pracownika) | 1 013 | 1 224 | 1 130 | 1 137 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 121 | 112 | 112 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz wniosek o dokonanie przeglądu.h) Czynniki wpływające na ceny sprzedaży64.  Średnie roczne ceny sprzedaży ustalone przez producentów unijnych na rynku UE dla niepowiązanych klientów pozostały stabilne w latach 2006-2008 na poziomie około 1,100 EUR za tonę. W ODP średnia roczna cena sprzedaży spadła o 12 % i osiągnęła poziom 977 EUR za tonę. Średnia roczna cena sprzedaży nie odzwierciedla miesięcznych, a tym bardziej dziennych wahań cen PET na rynku europejskim (i światowym), ale uważa się, że w wystarczającym stopniu odzwierciedla ona tendencję w okresie badanym. Ceny sprzedaży PET zwykle zależą od trendów cenowych jego podstawowych surowców (głównie oczyszczonego kwasu tereftalowego – PTA oraz glikolu monoetylenowego – MEG), ponieważ stanowią one do 80 % całkowitego kosztu PET.Tabela 122006 | 2007 | 2008 | ODP |Cena jednostkowa na rynku UE (EUR/t) | 1 110 | 1 105 | 1 111 | 977 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 100 | 100 | 88 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz wniosek o dokonanie przeglądu.i) Wielkość marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu65.  Należy przypomnieć, że z uwagi na obecne bardzo małe wielkości przywozu PET z ChRL nie dokonano obliczeń dumpingu. Jak wyjaśniono w motywie (39), stwierdzono jednak prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu na podstawie cen stosowanych wobec państw trzecich oraz nadwyżki mocy produkcyjnych. W odniesieniu do poprawy sytuacji po wcześniejszym dumpingu, wspomnieć należy, że po nałożeniu ostatecznych środków antydumpingowych na przywóz z ChRL, przemysł unijny stanął wobec problemu subsydiowanego przywozu z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich, co poskutkowało nałożeniem tymczasowych środków wyrównawczych w czerwcu 2010 r.[11] Nie dało się zatem stwierdzić rzeczywistej poprawy sytuacji po wcześniejszym dumpingu i uznaje się, że przemysł unijny jest nadal podatny na szkodliwe wpływy przywozu po cenach dumpingowych na rynek unijny.4.2. Elementy mikroekonomicznea) Zapasy66.  Stan zapasów końcowych producentów objętych próbą zmniejszył się o 22 % między 2006 r. a ODP. Trzeba zaznaczyć, że zapasy stanowią poniżej 5 % rocznej produkcji, a zatem znaczenie tego wskaźnika dla celów analizy szkody jest ograniczone.Tabela 13Próba | 2006 | 2007 | 2008 | ODP |Stan zapasów końcowych (w tonach) | 61 374 | 57 920 | 46 951 | 47 582 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 94 | 77 | 78 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.b) Wynagrodzenia67.  Roczne koszty pracy wzrosły o 11 % w latach 2006-2007, a następnie w 2008 r. spadły o 2 punkty procentowe w porównaniu z rokiem 2007, a w ODP o kolejne 9 punktów procentowych w porównaniu z rokiem 2008, osiągając poziom z 2006 r. Koszty pracy utrzymywały się zatem na ogólnie stabilnym poziomie.Tabela 14Próba | 2006 | 2007 | 2008 | ODP |Roczne koszty pracy (EUR) | 27 671 771 | 30 818 299 | 30 077 380 | 27 723 396 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 111 | 109 | 100 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.c) Rentowność i zwrot z inwestycji68.  W okresie badanym rentowność sprzedaży produktu podobnego niepowiązanym klientom na rynku unijnym, prowadzonej przez objętych próbą producentów, wyrażona jako odsetek sprzedaży netto, pozostała na poziomie ujemnym i, co więcej, obniżyła się z -6,9 % do -7,5 %. W ujęciu szczegółowym sytuacja producentów objętych próbą pod względem rentowności poprawiła się w 2007 r., gdy straty netto stanowiły jedynie -1,5 % sprzedaży netto, ale w 2008 r. straty wzrosły gwałtownie do -9,3 %. Sytuacja uległa nieznacznej poprawie w ODP.Tabela 15Próba | 2006 | 2007 | 2008 | ODP |Rentowność sprzedaży UE (% sprzedaży netto) | -6,9% | -1,5% | -9,3% | -7,5% |Wskaźnik (2006 = -100) | -100 | -22 | -134 | -108 |Zwrot z inwestycji (zysk w ujęciu procentowym wartości księgowej netto inwestycji) | -9,6% | -3,1% | -16,8% | -12,3% |Wskaźnik (2006 = -100) | -100 | -32 | -175 | -127 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.69.  Zwrot z inwestycji wyrażony jako procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji był zasadniczo zgodny z tendencją dotyczącą rentowności. Zwiększył się on z poziomu -9,6 % w 2006 r. do -3,1 % w 2007 r. Następnie zmniejszył się do -16,8 % w 2008 r. i wzrósł ponownie w ODP do -12,3 %. W ujęciu ogólnym zwrot z inwestycji pozostał ujemny, a w badanym okresie obniżył się o 2,7 punktu procentowego.d) Przepływy pieniężne i zdolność do pozyskiwania kapitału70.  Przepływy pieniężne netto z działalności operacyjnej w 2006 r. wyniosły prawie -18,5 mln EUR. Wyniki znacznie się poprawiły w 2007 r., kiedy przepływy osiągnęły wartość dodatnią 19,5 mln EUR, ale w 2008 r. bardzo się pogorszyły (-42 mln EUR), aż wreszcie osiągnęły -11 mln EUR w ODP. W ujęciu ogólnym przepływ środków pieniężnych w badanym okresie poprawił się, chociaż pozostał ujemny.71.  Nie było oznak trudności w pozyskiwaniu kapitału ze strony przemysłu unijnego, głównie z uwagi na fakt, że niektórzy producenci połączyli się w większe grupy.Tabela 16Próba | 2006 | 2007 | 2008 | ODP |Przepływy pieniężne (EUR) | -18 453 130 | 19 478 426 | -42 321 103 | -11.038.129 |Indeks (2006 = 100) | -100 | 206 | -229 | -60 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.e) Inwestycje72.  Roczne inwestycje przedsiębiorstw objętych próbą w produkcję produktu podobnego zmniejszyły się o 34 % w latach 2006-2007 i o kolejne 59 punktów procentowych w latach 2007-2008, a następnie spadły jeszcze nieznacznie w ODP w porównaniu z 2008 r. Ogółem w badanym okresie wartość inwestycji zmniejszyła się o 96 %. Ostry spadek inwestycji można częściowo wyjaśnić faktem, że w latach 2006 i 2007 w celu zwiększenia mocy produkcyjnych dokonano zakupów nowych linii produkcyjnych.Tabela 17Próba | 2006 | 2007 | 2008 | ODP |Inwestycje netto (EUR) | 98 398 284 | 64 607 801 | 6 537 577 | 4 298 208 |Indeks (2006 = 100) | 100 | 66 | 7 | 4 |Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.73.  Niski poziom inwestycji w 2008 r. i w ODP uznaje się za wynik obecnej delikatnej sytuacji finansowej przemysłu unijnego.5. Wnioski dotyczące sytuacji przemysłu unijnego74.  Analiza danych makroekonomicznych pokazuje, że producenci unijni w okresie badanym zmniejszyli swoją produkcję i sprzedaż. Chociaż odnotowany spadek nie był sam w sobie radykalny, należy postrzegać go w kontekście zwiększonego popytu między rokiem 2006 a ODP, który spowodował spadek udziału producentów unijnych w rynku o 10 punktów procentowych do 75 %.75.  Jednocześnie odpowiednie wskaźniki mikroekonomiczne pokazują wyraźne pogorszenie sytuacji gospodarczej producentów unijnych objętych próbą. Rentowność i zwrot z inwestycji pozostały na poziomie ujemnym i w ogólnym ujęciu w okresie między 2006 r. a ODP uległy dalszemu spadkowi. Przepływy pieniężne, mimo ogólnie pozytywnej tendencji, również pozostały na poziomie ujemnym w ODP.76.  W związku z powyższym uznaje się, że przemysł unijny nadal ponosi znaczne szkody w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, a jego sytuacja jest bardzo delikatna i wrażliwa, i daleka od poziomu, jakiego można byłoby oczekiwać, gdyby udało się odrobić szkody stwierdzone w pierwotnym dochodzeniu.F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI SZKODY1. Wpływ przewidywanej wielkości przywozu oraz cen w przypadku uchylenia środków77.  Jak podsumowano w motywie (38) powyżej, producenci eksportujący w ChRL mają znaczne wolne moce produkcyjne i wyraźny potencjał do zwiększenia wielkości wywozu na rynek unijny.78.  Ceny eksportowe CIF do państw trzecich PET pochodzącego z ChRL były niższe od średnich cen przemysłu unijnego w ODP. Trzeba zaznaczyć, że różnice te nie były znaczące, a biorąc pod uwagę, że przywóz ten podlega zwykłemu cłu i pewnym opłatom po przywozie, nie spowodowałby on podcięcia cen przemysłu unijnego obowiązujących w ODP. Należy jednak podkreślić, że informacje pochodzące z równoległego postępowania antysubsydyjnego, o którym mowa w motywie (6), wskazują, że ceny przemysłu unijnego w ODP były znacząco obniżone z powodu subsydiowanego przywozu z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Z faktu, że w ODP nie dochodziło do rzeczywistego podcięcia cenowego, nie wynika zatem, że w przypadku wznowienia przywozu z ChRL, poziom jego cen nie powodowałby szkody.79.  W rzeczy samej porównanie rzeczywistych cen importowych z ChRL z niewyrządzającym szkody poziomem cenowym wskazuje, że przywóz z ChRL zaniżałby (niewyrządzające szkody) ceny przemysłu unijnego. W rezultacie wobec braku ceł antydumpingowych na przywóz pochodzący z ChRL jakakolwiek zwiększona ilość przywozu z ChRL po najprawdopodobniej dumpingowych cenach wywarłaby jeszcze silniejszą presję cenową na przemysł unijny i spowodowałaby szkody.80.  Ponadto, uwzględniając istniejące wolne moce do produkcji PET w ChRL w połączeniu z faktem, iż eksporterzy w ChRL najprawdopodobniej staraliby się odzyskać swoje utracone udziały w rynku, uchylenie środków najprawdopodobniej poskutkowałoby spadkiem cen eksportowych. To wzmocniłoby presję cenową, przez co należałoby się spodziewać negatywnego wpływu na i tak już wrażliwą sytuację przemysłu unijnego, który poniósł znaczne szkody.81.  Choć wpływ przywozu z ChRL na obecną niepewną sytuację przemysłu unijnego był ograniczony ze względu na niski poziom przywozu w okresie badanym, sytuacja ta najprawdopodobniej uległaby zmianie w przypadku, gdyby uchylono obowiązujące środki. Istotnie, gdyby środki zostały uchylone a przemysł unijny został narażony na zwiększone wielkości przywozu z państwa objętego postępowaniem po cenach dumpingowych, spowodowałoby to dalsze pogorszenie i tak już niepewnej sytuacji finansowej i kolejne straty.2. Wnioski dotyczące kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody82.  Na tej podstawie stwierdza się, że uchylenie środków wobec ChRL najprawdopodobniej spowodowałoby kontynuację szkody w odniesieniu do przemysłu unijnego.G. INTERES UNII83.  Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy utrzymanie istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesom Unii jako całości. Ustalenie interesu Unii polegało na ocenie poszczególnych interesów zainteresowanych stron. Wszystkie zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.84.  Należy przypomnieć, że w dochodzeniu pierwotnym wprowadzenia środków nie uznano za działanie wbrew interesom Unii. Ponadto fakt, że obecne dochodzenie jest przeglądem, a więc analizą sytuacji, w której środki antydumpingowe już obowiązują, umożliwia ocenę ewentualnego negatywnego wpływu na strony, których to dotyczy, spowodowanego przez obecne środki antydumpingowe.85.  Na tej podstawie zbadano, czy mimo wniosków dotyczących prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu wyrządzającego szkodę, istnieją istotne powody pozwalające na stwierdzenie, że utrzymanie środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Unii.1. Interes przemysłu unijnego i innych producentów unijnych86.  Utrzymanie środków antydumpingowych wobec przywozu z państwa objętego postępowaniem zwiększyłoby szanse przemysłu unijnego na osiągnięcie rozsądnego poziomu rentowności oraz pomogłoby uniknąć wyparcia przemysłu unijnego z rynku przez znaczne ilości przywozu po cenach dumpingowych z ChRL. Rzeczywiście istnieje wyraźne prawdopodobieństwo dumpingu wyrządzającego szkodę, dokonywanego w znacznych ilościach, któremu przemysł unijny mógłby nie sprostać. Przemysł unijny zatem odnosiłby nadal korzyści z utrzymania obecnych środków antydumpingowych.87.  W związku z powyższym stwierdza się, iż utrzymanie środków antydumpingowych wobec ChRL leżałoby wyraźnie w interesie przemysłu unijnego i innych producentów unijnych.2. Interes niepowiązanych importerów w Unii88.  Jak zaznaczono powyżej, tylko jeden agent importowy przekazał jakieś informacje w procesie doboru próby. Agent ten stanowczo sprzeciwiał się kontynuacji środków, mimo że nie deklarował przywozu z ChRL. Dlatego stwierdza się, że utrzymanie środków wobec przywozu z ChRL nie będzie miało znacznego wpływu na działalność tego agenta.89.  Żaden inny importer nie przedstawił odpowiednich informacji. Z uwagi na fakt, że nadal prowadzony jest przywóz z innych krajów objętych obecnie cłami antydumpingowymi i że możliwy jest przywóz produktu z krajów niepodlegających cłom antydumpingowym (np. z Omanu, USA, Brazylii) stwierdza się, że importerzy mogliby nadal korzystać z alternatywnych źródeł dostaw.90.  Biorąc pod uwagę brak dowodów świadczących o tym, że obowiązujące środki miały istotny wpływ na działalność importerów, stwierdza się, że utrzymanie środków nie będzie miało istotnego wpływu na importerów UE.3. Interesy dostawców surowców w Unii91.  Trzech dostawców surowców (dwóch dostawców PTA i jeden dostawca MEG) współpracowało w ramach dochodzenia, przedstawiając odpowiedź na kwestionariusz w wyznaczonym terminie. Liczba ich pracowników zatrudnionych w zakładach europejskich i zaangażowanych w produkcję PTA/MEG wynosiła około 700 osób.92.  Współpracujący producenci PTA odpowiadają za około 50 % zakupów PTA dokonywanych przez producentów unijnych objętych próbą. Producenci PTA są silnie zależni od sytuacji producentów PET, którzy są ich głównymi klientami. Niskie ceny PET przekładają się na niskie ceny PTA oraz niższe marże dla producentów PTA. W związku z powyższym uważa się, że nałożenie środków na przywóz PET po cenach dumpingowych byłoby korzystne dla producentów PTA.93.  Jeżeli chodzi o współpracującego dostawcę MEG, MEG stanowi mniej niż 10 % jego całkowitego obrotu. Należy zauważyć w odniesieniu do MEG, że PET nie jest ani jedynym, ani nawet głównym z możliwych zastosowań MEG, zaś producenci MEG są w mniejszym stopniu uzależnieni od sytuacji w przemyśle PET. Trudności w przemyśle PET mogą jednak wywierać pewien ograniczony wpływ na dostawców MEG, przynajmniej w perspektywie krótko- i średnioterminowej.94.  W związku z powyższym stwierdza się, że utrzymanie środków wobec przywozu z ChRL leżałoby w interesie dostawców surowców.4. Interes użytkowników95.  PET będący przedmiotem niniejszego postępowania (tj. o liczbie lepkościowej co najmniej 78 ml/g, tzw. „PET butelkowy”) jest najczęściej używany do produkcji butelek na wodę i inne napoje. Wykorzystywanie PET do produkcji innych opakowań (na środki spożywcze w postaci stałej lub detergenty) oraz arkuszy, choć coraz częstsze, wciąż jeszcze jest stosunkowo ograniczone. Produkcja butelek z PET przebiega w dwóch etapach: (i) najpierw przygotowuje się preformę poprzez wstrzyknięcie PET do formy, (ii) następnie preformę się rozgrzewa i wydmuchuje się z niej butelkę. Wytwarzanie butelek może być procesem zintegrowanym (tzn. to samo przedsiębiorstwo kupuje PET, produkuje preformę i wydmuchuje z niej butelkę) lub ograniczonym do drugiego etapu (wydmuchiwanie butelki z preformy). Preformy można stosunkowo łatwo przewozić, ponieważ są małe i zwarte, natomiast butelki są niestabilne i ich transport, ze względu na rozmiar, jest bardzo kosztowny.96.  Butelki PET są napełniane wodą lub innymi napojami przez rozlewnie. Rozlewnie są często zaangażowane w przemysł PET albo przez zintegrowane wytwarzanie butelek albo poprzez zawieranie umów o przerób z przetwórcami lub wytwórcami butelek, dla których negocjują oni cenę PET z producentem (miękka umowa o przerób usługowy – „soft tolling”) lub nawet sami kupują PET na własne butelki (twarda umowa o przerób usługowy – „hard tolling”).97.  Można zatem wyróżnić dwie grupy użytkowników:98.  przetwórcy lub wytwórcy butelek – którzy kupują PET bezpośrednio od producentów, przetwarzają go na preformy (lub butelki) i sprzedają do dalszego przetwarzania (lub napełnienia), oraz99.  rozlewnie – które kupują PET dla wytwórców butelek/przetwórców („hard tolling”), którym zleciły podwykonawstwo, lub negocjują cenę, za jaką dany przetwórca lub wytwórca butelek zakupi PET („soft tolling”).100.  W toku niniejszego dochodzenia podjęto próbę kontaktu z ponad 70 użytkownikami, ale tylko siedmiu z nich (przetwórców i rozlewni) zdecydowało się współpracować, wypełniając kwestionariusz.101.  Stwierdzono, że współpracujący użytkownicy sprowadzali jedynie nieznaczne ilości PET z państwa objętego postępowaniem, korzystając przede wszystkim ze źródeł dostaw od producentów unijnych lub w innych państwach.102.  Biorąc pod uwagę istnienie alternatywnych źródeł dostaw i fakt, że użytkownicy sprowadzali jedynie bardzo niewielkie ilości produktu objętego postępowaniem z ChRL, stwierdza się, że utrzymanie środków wobec przywozu z ChRL nie będzie miało znacznego negatywnego wpływu na użytkowników w Unii.103.  Po ujawnieniu istotnych faktów i wniosków, na podstawie których zamierzano zalecić utrzymanie obowiązujących środków, niektóre zainteresowane strony, w szczególności użytkownicy, przedstawili swoje uwagi.104.  Producenci unijni, którzy wystąpili z wnioskiem o dokonanie przeglądu, zasadniczo zgodzili się z wynikami dochodzenia, w szczególności z wnioskami dotyczącymi interesu Unii.105.  Z drugiej strony siedmiu użytkowników i jedno stowarzyszenie użytkowników wyraziło stanowczy sprzeciw wobec ponownego nałożenia obowiązujących środków antydumpingowych, twierdząc, że wnioski Komisji dotyczące interesu Unii zawierają istotne braki i błędy; nie uzasadnili oni jednak szczegółowo swoich zarzutów.106.  Ze względu na brak dowodów na poparcie zarzutów odnoszących się do rzekomej niedokładności wniosków Komisji, zarzuty te odrzuca się jako bezpodstawne.107.  Po ujawnieniu wyników także współpracujący agent importowy wyraził zdecydowany sprzeciw wobec ponownego nałożenia środków.108.  Podmiot ten twierdził, że Komisja nie uwzględniła w wystarczający sposób interesu użytkowników PET, którzy jego zdaniem mieliby odnieść szkody na wskutek wzrostu cen PET, ponieważ nie mieliby możliwości przerzucenia dalej wzrostu kosztów.109.  W tym względzie należy zaznaczyć, że zainteresowana strona nie dostarczyła dowodów, które wykazałyby, w jaki sposób i w jakim stopniu utrzymanie obowiązujących już środków mogłoby w praktyce doprowadzić do wzrostu cen PET na rynku UE.110.  Należy też powtórzyć, że z uwagi na stosunkowo niski poziom współpracy użytkowników w omawianym dochodzeniu, w dokumentacji nie ma informacji wskazujących, że kontynuacja środków mogłaby mieć nieproporcjonalny wpływ na użytkowników.111.  W rezultacie na podstawie dostępnych informacji uznaje się, że utrzymanie środków nie będzie miało nieproporcjonalnego negatywnego wpływu na poziom cen PET w UE, a zatem zarzut dotyczący negatywnego wpływu na użytkowników, przedstawiony przez agenta importowego, zostaje odrzucony.112.  Ta sama zainteresowana strona twierdzi, że Komisja nie zbadała wpływu kontynuacji obowiązujących środków na przedsiębiorstwa zajmujące się opakowaniami PET, a zatem analiza interesów Unii jest niepełna i nieprawidłowa.113.  W tym względzie należy powtórzyć, że po wszczęciu niniejszego przeglądu zgłosiło się zaledwie siedmiu użytkowników i informacje udostępnione w ramach tego dochodzenia nie pozwoliły na analizę interesów tej podgrupy użytkowników w Unii.114.  Uwagi przedstawione po ujawnieniu wyników, w tym uwagi od przedsiębiorstw zajmujących się opakowaniami, nie były (jak wskazano powyżej w motywach (101) i (102)) poparte dowodami i nie mogły zostać wykorzystane do bardziej wyczerpującej analizy dotyczącej przemysłu opakowaniowego.5. Podsumowanie dotyczące interesów Unii115.  Uwzględniając wszystkie czynniki przedstawione powyżej, stwierdza się, że nie istnieją istotne powody przemawiające przeciwko utrzymaniu obecnych środków antydumpingowych.H. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE116.  Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza się zalecić utrzymanie obowiązujących środków. Oprócz tego zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogłyby przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji. Przedstawione opinie i uwagi wzięto pod uwagę w przypadkach, w których uznano to za właściwe.117.  Z powyższych względów wynika, że zgodnie z art. 11 ust 2 rozporządzenia podstawowego środki antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu PET pochodzącego z ChRL powinny zostać utrzymane. Przypomina się, że wspomniane środki obejmują określone cła.118.  Indywidualne stawki cła antydumpingowego w odniesieniu do poszczególnych przedsiębiorstw, określone w niniejszym rozporządzeniu, mają zastosowanie wyłącznie do przywozu produktu objętego postępowaniem wytwarzanego przez te przedsiębiorstwa, a więc określone wymienione podmioty prawne. Przywóz produktu objętego postępowaniem wytwarzanego przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, które nie jest wymienione z podaniem nazwy i adresu w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez jednostki powiązane z wymienionymi przedsiębiorstwami, nie może korzystać z tych stawek i będzie podlegać stawce celnej mającej zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.119.  Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być kierowane do Komisji[12], wraz ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmian w działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej lub eksportowej, związanej np. z przedmiotową zmianą nazwy lub zmianami odnośnie do podmiotów zajmujących się produkcją i sprzedażą. W razie potrzeby rozporządzenie zostanie wówczas odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1(1) Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz politereftalanu etylenu o liczbie lepkościowej równej 78 ml/g lub wyższej, zgodnie z normą ISO 1628-5, obecnie objętego kodem CN 3907 60 20, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.(2) Stawka cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytwarzanych przez poniższe przedsiębiorstwa:Państwo | Przedsiębiorstwo | Cło antydumpingowe (EUR/t) | Dodatkowy kod TARIC |ChRL | Sinopec Yizheng Chemical Fibre Company Ltd, | 184 | A505 |Changzhou Worldbest Radici Co. Ltd, | 0 | A506 |Jiangyin Xingye Plastic Co. Ltd, | 157 | A507 |Far Eastern Industries Shanghai Ltd, | 22 | A508 |Yuhua Polyester Co. Ltd., Zhuhai, | 184 | A509 |Jiangyin Chengsheng New Packing Material Co., Ltd | 45 | A510 |Guangdong Kaiping Polyester Enterprises Group Co. oraz Guangdong Kaiping Chunhui Co. Ltd. | 184 | A511 |Yibin Wuliangye Group Push Co., Ltd. (Sichuan) oraz Yibin Wuliangye Group Import & Export Co., Ltd. (Sichuan) | 184 | A512 |Hubei Changfeng Chemical Fibres Industry Co. Ltd | 151 | A513 |Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa | 184 | A999 |(3) W przypadkach gdy towary uległy uszkodzeniu przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i z tego tytułu cena faktycznie zapłacona bądź należna została rozłożona w celu określenia wartości celnej na mocy art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[13], kwota cła antydumpingowego, obliczona na podstawie powyższego ust. 2, zostaje obniżona o wartość procentową odpowiadającą rozłożeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.(4) O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.[2] Dz.U. L 271 z 19.8.2004, s. 1.[3] Dz.U. L 345 z 28.12.2005, s. 11.[4] Dz.U. C 5 z 10.1.2009, s. 3.[5] Dz.U. C 194 z 18.8.2009, s. 9.[6] Dz.U. C 208 z 3.9.2009, s. 12.[7] Dz.U. C 208 z 3.9.2009, s. 7.[8] Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93.[9] Dz.U. L 254 z 29.9.2010, s. 10.[10] Dz.U. L 254 z 29.9.2010, s. 40.[11] Dz.U. L 134 z 1.6.2010, s. 25.[12] European Commission, Directorate-General for Trade, Directorate H, NERV-105, B-1049 Brussels.[13] Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.


|

52010PC0372

Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla  /* COM/2010/0372 final - NLE 2010/0220 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 20.7.2010KOM(2010) 372 wersja ostateczna2010/0220 (NLE)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYw sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla{SEC(2010) 850}{SEC(2010) 851}UZASADNIENIE1. Kontekst wnioskuPomoc dla unijnego przemysłu węgla kamiennego jest regulowana sektorowym instrumentem prawnym: rozporządzeniem Rady (WE) nr 1407/2002 z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego[1] („rozporządzenie węglowe”).Rozporządzenie to wygasa z dniem 31 grudnia 2010 r. Przy braku nowych ram prawnych pozwalających na określone, specyficzne rodzaje pomocy państwa dla przemysłu węglowego, państwa członkowskie mogłyby przyznawać pomoc wyłącznie w granicach przewidzianych ogólnymi przepisami dotyczącymi pomocy państwa mającymi zastosowanie do wszystkich sektorów.W porównaniu z rozporządzeniem węglowym ogólne przepisy dotyczące pomocy państwa znacząco ograniczają możliwości pomocy państwa dla przemysłu węglowego, zwłaszcza – choć nie tylko – w odniesieniu do pomocy na produkcję. Jednak niektóre państwa członkowskie ponoszą wysokie koszty produkcji w stosunku do bieżących i prognozowanych światowych cen rynkowych, a zatem ich produkcja węgla kamiennego jest ekonomicznie niekonkurencyjna i najprawdopodobniej taka też będzie w przyszłości.Dotowany węgiel ma jedynie marginalny wpływ na bezpieczeństwo dostaw energii na szczeblu UE (aczkolwiek w poszczególnych państwach członkowskich sytuacja jest różna). Niewielki udział dotowanego węgla kamiennego w ogólnym portfelu energetycznym UE znacząco ogranicza możliwość kompensowania przez te dotacje zakłóceń dostaw, zarówno jeśli chodzi o węgiel, jak i inne źródła energii. Dotowany węgiel odpowiada jedynie 5,1 % produkcji energii elektrycznej w UE. Uwzględniając jedynie pomoc na pokrycie strat produkcyjnych, wskaźnik ten wynosi jedynie 1,4 % (aczkolwiek może być wyższy dla poszczególnych państw członkowskich).Jednak wygaśnięcie rozporządzenia węglowego zmusi niektóre państwa członkowskie do zamknięcia swoich kopalń węgla kamiennego, przez co będą musiały poradzić sobie z konsekwencjami społecznymi i regionalnymi. Ze względu na regionalną koncentrację kopalń węgla (np. zagłębie Ruhry w Niemczech, północno-zachodnia Hiszpania, dolina Jiu w Rumunii), skutki społeczne równoczesnego zamknięcia tych kopalń mogłyby być znaczące. Biorąc pod uwagę zatrudnienie w powiązanych gałęziach przemysłu, zagrożonych mogłoby być nawet 100 tysięcy miejsc pracy. Natychmiastowe zamknięcie kopalń, które mogłoby nastąpić po nagłym zakończeniu dotacji, spowodowałoby przeciążenie regionalnych rynków pracy masowym napływem zwolnionych pracowników kopalń, którzy nie byliby w stanie odpowiednio szybko znaleźć zatrudnienia w innych branżach, a zatem w ich przypadku istniałoby ryzyko długoterminowego bezrobocia.Jeśli chodzi o środowisko, należy również uwzględnić, że zamknięcie kopalń wymaga podjęcia szeregu środków zmierzających do rekultywacji terenów górniczych, m.in. usunięcia z kopalń sprzętu górniczego, oczyszczenia terenów, podziemnych prac zabezpieczających, usunięcia wody ściekowej itp. W przypadku gdy przedsiębiorstwo kontynuuje działalność górniczą lub pozagórniczą, finansowanie ze strony państwa mogłoby stanowić pomoc państwa, a innego rodzaju działalność przedsiębiorstwa mogłaby być zagrożona, gdyby przedsiębiorstwo samodzielnie musiało ponosić te koszty.Niniejszy wniosek ma na celu zaoferowanie państwom członkowskim ram prawnych, umożliwiających im skuteczniejsze zaradzenie możliwym negatywnym skutkom zamknięcia kopalń, które mogą nastąpić po wycofaniu dotacji, zwłaszcza jeśli chodzi o aspekty społeczne i środowiskowe, przy jednoczesnym ograniczeniu do minimum zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym.2. Konsultacje publiczneW okresie od 13 maja do 15 lipca 2009 r. Komisja przeprowadziła otwarte konsultacje przez internet. W tym celu służby Komisji opublikowały na swojej stronie internetowej dokument konsultacyjny opisujący odnośny problem, cele polityki i różne warianty polityki, wobec których zainteresowane podmioty mogły przedstawiać swoje uwagi. Ponadto przeprowadzono konsultację z Komitetem ds. Sektorowego Dialogu Społecznego „ Gałęzie przemysłu wydobywczego ” podczas posiedzenia plenarnego w dniu 4 czerwca 2009 r.Komisja otrzymała 60 odpowiedzi.Partnerzy społeczni przemysłu węglowego i branży sprzętu górniczego zasadniczo opowiadają się za kontynuacją tych kategorii pomocy państwa, które są obecnie dozwolone zgodnie z rozporządzeniem węglowym. Żądają oni co najmniej nowego systemu UE dotyczącego pomocy państwa na ograniczenie działalności, a także pomocy przeznaczonej na zamykanie kopalń i odziedziczone zobowiązania.Przeciwnego zdania są organizacje ekologiczne, które nie popierają nowego sektorowego systemu pomocy państwa dla sektora węglowego. Twierdzą oni, że pomoc państwa dla górnictwa węglowego ma negatywny wpływ na produkcję energii z czystych, trwałych i odnawialnych źródeł oraz nie zapewnia zachęt do wydajności energetycznej i oszczędności. Argumentują oni, że możliwe byłoby utworzenie większej liczby miejsc pracy w sektorze energii odnawialnej niż zostałoby utraconych w sektorze węglowym.Rządy większości państw członkowskich wydobywających węgiel opowiadają się albo za przedłużeniem ważności obowiązującego rozporządzenia węglowego, albo za nowym rozporządzeniem, przewidującym co najmniej część środków pomocy objętych obecnym rozporządzeniem. Kilka państw członkowskich wydobywających węgiel wykazało niewielkie zainteresowanie sprawą, ponieważ albo już obecnie nie udzielają pomocy państwa, albo są przekonane, że ogólne przepisy dotyczące pomocy państwa byłyby wystarczające do zapewnienia wsparcia dla ich przemysłu węglowego.3. Ocena skutkówKomisja Europejska oceniła różne warianty polityki dotyczące zaradzenia możliwym negatywnym skutkom zamknięcia kopalń, które mogłyby wystąpić po wycofaniu dotacji, zwłaszcza jeśli chodzi o ich aspekty społeczne i środowiskowe.Wariant 1: scenariusz odniesieniaZgodnie ze scenariuszem odniesienia Komisja nie zaproponowałaby nowego sektorowego instrumentu prawnego obowiązującego po wygaśnięciu rozporządzenia węglowego. Od 2011 r. wobec sektora węgla kamiennego obowiązywałyby jedynie ogólne przepisy dotyczące pomocy państwa.Wariant 2: wytyczne KomisjiZgodnie z tym wariantem Komisja przyjęłaby wytyczne na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”), które byłyby podobne do wytycznych przyjętych w sektorach stoczniowym i stalowym i pozwalałyby państwom członkowskim na przyznawanie pomocy ograniczonej do pokrycia płatności przedsiębiorstw górnictwa węglowego na rzecz pracowników zwolnionych lub przechodzących na wcześniejszą emeryturę z powodu zamknięcia kopalń, kosztów doradztwa dla tych pracowników i kosztów szkoleń zawodowych. Pomoc może również pokrywać koszty zakończenia realizowanych umów (maksymalnie przez 6 miesięcy) lub kosztów związanych z rozwiązaniem tych umów, zależnie od tego, które z tych dwóch rodzajów kosztów są niższe. Ponadto pomoc może pokrywać wydatki poniesione bezpośrednio w związku z oczyszczeniem i rekultywacją miejsc produkcji, lecz nie może pokrywać wysokich niekiedy kosztów rekultywacji podziemnej, gdyż ich zakres i czas trwania (niekiedy bezterminowo) przekraczałby kwoty, które można zatwierdzić na mocy art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.Wariant 3: rozporządzenie Rady umożliwiające udzielanie ograniczonej czasowo pomocy operacyjnej (pomoc na zamknięcie działalności)Zgodnie z wariantem 3 Komisja zaproponowałaby rozporządzenie Rady na podstawie art. 107 ust. 3 lit. e) TFUE. Rozporządzenie to pozwalałoby państwom członkowskim na udzielanie wyraźnie malejącej stopniowo pomocy operacyjnej, przeznaczonej na pokrycie bieżących strat produkcyjnych, o ile towarzyszy jej uporządkowane zakończenie działalności w kontekście właściwie zdefiniowanego planu zamknięcia kopalni (dotyczy tylko kopalń, które już istnieją). Polegałoby to na stopniowym ograniczaniu pomocy operacyjnej przez okres maksymalnie do 10 lat.Wariant 4: rozporządzenie Rady przewidujące pomoc na pokrycie kosztów nadzwyczajnych (odziedziczonych zobowiązań społecznych i środowiskowych)Zgodnie z wariantem 4 Komisja zaproponowałaby rozporządzenie Rady na podstawie art. 107 ust. 3 lit. e) TFUE. Rozporządzenie to pozwalałoby państwom członkowskim na udzielanie pomocy na pokrycie kosztów społecznych i środowiskowych związanych z zamknięciem kopalń, takich jak świadczenia socjalne i koszty dotyczące rekultywacji byłych terenów kopalń węgla, zgodnie z definicją zawartą w załączniku do obecnie obowiązującego rozporządzenia węglowego.Wariant 5: połączenie wariantów 3 i 4Zgodnie z wariantem 5 Komisja zaproponowałaby rozporządzenie Rady na podstawie art. 107 ust. 3 lit. e) TFUE, które pozwalałoby państwom członkowskim na udzielanie zarówno pomocy na zamknięcie kopalń (jak w wariancie 3), jak i pomocy na pokrycie kosztów nadzwyczajnych (jak w wariancie 4).Wariant 6: przedłużenie o 10 lat okresu ważności obecnie obowiązującego rozporządzenia węglowego.Zgodnie z wariantem 6 Komisja przedłożyłaby Radzie wniosek w sprawie przedłużenia ważności rozporządzenia Rady 1407/2002 w jego obecnym brzmieniu o dalsze 10 lat, tj. do końca 2020 r. Różnica względem wariantu 5 polegałaby na usunięciu warunkowego charakteru w odniesieniu do zamykania kopalń oraz możliwości przyznawania pomocy inwestycyjnej.Porównano poszczególne warianty, przyjmując założenie, że odnośne państwa członkowskie w istocie przyznawałyby pomoc dozwoloną zgodnie z tymi wariantami. Sektorowe przepisy dotyczące pomocy państwa zapewniają jedynie możliwość – a nie obowiązek – udzielenia pomocy państwa; ocena skutków nie może przesądzać o decyzjach, jakie państwa członkowskie podejmą w odniesieniu do pomocy państwa.Pod względem gospodarczym wariant 2 wydaje się lepszy niż scenariusz odniesienia, gdyż łagodzi bezpośrednie skutki ekonomiczne dla najbardziej dotkniętych regionów i branż. Równocześnie jest on lepszy niż warianty 3–5, gdyż minimalizuje wpływ na konkurencję.Pod względem społecznym w porównaniu ze scenariuszem odniesienia najkorzystniejsze wyniki daje wariant 5. Połączenie stopniowego zamykania kopalń, dopuszczenie maksymalnego wykorzystania możliwości (wcześniejszego) przechodzenia na emeryturę oraz udzielanie dodatkowego wsparcia w postaci doradztwa i skutecznego przekwalifikowania zawodowego, ogranicza negatywne skutki społeczne zamykania kopalń w odnośnych regionach. Chociaż rozwiązanie to nie wspiera tworzenia stałych miejsc pracy, bezpośrednio rozwiązuje problem polegający na tym, że skutki społeczne zamknięcia kopalń są skoncentrowane geograficznie w kilku regionach.Pod względem środowiska naturalnego występuje znaczna niepewność. Chociaż bezpośrednie otoczenie kopalń z pewnością skorzystałoby z natychmiastowego lub prawie natychmiastowego przerwania produkcji (warianty 1, 2 i 4), sytuacja jest niepewna w odniesieniu do globalnej emisji gazów cieplarnianych, biorąc pod uwagę emisję pochodzącą ze spalania węgla przez producentów energii elektrycznej. Ta niepewność wynika z wysokiego współczynnika zastępowalności węgla krajowego węglem importowanym. Chociaż substytucja nie sięgałaby 100 %, różnica między poszczególnymi wariantami polityki zależałaby od ukierunkowania polityk krajowych w odniesieniu do promowania przechodzenia na inne źródła energii. W końcu, jeśli chodzi o skutki lokalne, należy uwzględnić, że wariant 5 zapewnia rekultywację terenów kopalń, a stopniowe zamykanie kopalń pozwala na lepsze zaplanowanie przygotowań, które należy poczynić ze znacznym wyprzedzeniem przed zamknięciem kopalń.Ocena skutków prowadzi do wniosku, że brak wyraźnych, obiektywnych preferencji na korzyść jednego, szczególnego wariantu polityki. Warianty 2 i 5 są najbardziej odpowiednie do osiągnięcia celu politycznego, polegającego na złagodzeniu skutków zamknięcia kopalń, a jednocześnie umożliwiają uwzględnienie różnych ograniczeń prawnych określonych w art. 107 ust. 3 lit. c) i art. 107 ust. 3 lit. e), tzn. że na podstawie tego pierwszego nie można przyznawać pomocy operacyjnej.Jeśli chodzi o zwykłe przedłużenie ważności obecnie obowiązującego rozporządzenia węglowego (wariant 6), wcześniejsze doświadczenia dotyczące stosowania tego rozporządzenia pokazały, że stopień ograniczania pomocy (degresywność) oraz powiązane warunki rozporządzenia są zbyt słabe, aby zagwarantować skuteczną restrukturyzację przemysłu węglowego. Państwa członkowskie mogłyby nawet odchodzić od tego celu politycznego, zwyczajnie kontynuując udzielanie pomocy produkcyjnej dla niekonkurencyjnych kopalń bez wyraźnego zobowiązania do ich zamknięcia. Wynika stąd, że te same kopalnie mogłyby nadal być niekonkurencyjne w momencie kolejnego wygaśnięcia rozporządzenia za 10 lat. Podstawowy problem polegający na braku konkurencyjności nie zostałby rozwiązany, lecz jedynie odłożony w czasie.Na podstawie wyników oceny skutków Komisja postanowiła przedstawić wniosek w sprawie nowego rozporządzenia Rady na podstawie wariantu 5. Zamknięcia kopalń niewątpliwie wywołają silne skutki społeczne, skoncentrowane w kilku regionach w UE, co wymaga odpowiedniego okresu przejściowego. W tym okresie przejściowym pomoc operacyjna będzie niezbędna do zapewnienia właściwego i stopniowego zamykania kopalń. Z opisanych poniżej przyczyn prawnych cel ten można osiągnąć jedynie dzięki rozporządzeniu Rady na podstawie art. 107 ust. 3 lit. e). W kontekście następstw kryzysu gospodarczego i finansowego oraz uwzględniając zadeklarowany przez Komisję silniejszy nacisk na wymiar społeczny polityk formułowanych przez UE, dodatkowy instrument, dzięki któremu państwa członkowskie będą mogły łagodzić społeczne i regionalne skutki zamknięcia kopalń przyczyni się do poprawy spójności społecznej regionów UE.4. Aspekty prawne wnioskuZgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub poprzez środki państwowe w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez faworyzowanie niektórych przedsiębiorstw lub dostarczanie niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi, chyba że Traktat stanowi inaczej.Artykuł 107 ust. 2 TFUE stanowi, że niektóre rodzaje pomocy są automatycznie zgodne z rynkiem wewnętrznym. W art. 107 ust. 3 TFUE wymienia się rodzaje pomocy, które Komisja może uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Szczególnie istotny jest art. 107 ust. 3 lit. c), który przewiduje odstępstwa dla pomocy przeznaczonej na ułatwianie rozwoju niektórych obszarów gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym z interesem UE.Artykuł 107 ust. 3 lit. e) stanowi, że inne kategorie pomocy zgodne z rynkiem wewnętrznym mogą zostać określone decyzją Rady, stanowiącej większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.Komisja szacuje, że rodzaj pomocy państwa przewidziany w niniejszym wniosku – zwłaszcza jeśli chodzi o pomoc operacyjną w znacznych kwotach i na długi okres – wykracza poza możliwości, jakie stwarza art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. W związku z tym Komisja zwraca się do Rady o wykorzystanie art. 107 ust. 3 lit. e) w celu określenia kategorii pomocy państwa w sektorze węgla kamiennego, które Komisja może uznać za zgodne z rynkiem wewnętrznym.5. Wpływ na budżetWniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty.6. Szczegółowe objaśnienie wnioskuKomisja proponuje sektorowy system pomocy państwa, który należy traktować jako system przejściowy, prowadzący do pełnego zastosowania ogólnych przepisów dotyczących pomocy państwa wobec sektora węgla (kamiennego).Oprócz możliwości stwarzanych przez ogólne przepisy dotyczące pomocy państwa, wniosek stwarza możliwość uznania za zgodnych z rynkiem wewnętrznym dwóch rodzajów pomocy dla przemysłu węgla kamiennego: pomocy na zamykanie kopalń i pomocy na pokrycie kosztów nadzwyczajnych.Pomoc na zamykanie przedsiębiorstwPomoc na zamykanie przedsiębiorstw to pomoc operacyjna mająca na celu pokrycie bieżących strat produkcyjnych jednostek produkcyjnych, które planuje się zamknąć. Umożliwia ona proces stopniowego zamykania niekonkurencyjnych kopalń węgla.Ten rodzaj pomocy może być przyznawany jedynie kopalniom węgla w kontekście planu ostatecznego zamknięcia. Pomoc ma zatem charakter malejący i musi zostać odzyskana, jeśli odnośna kopalnia nie zostanie zamknięta. Tego rodzaju pomoc może być przyznawana jedynie jednostkom produkcyjnym, które prowadziły działalność jeszcze przed zgłoszeniem wniosku przez Komisję.Wcześniejsze rozmowy z odnośnymi państwami członkowskimi pokazały, że nieoczekiwane wydarzenia mogą wymuszać konieczność tymczasowej stabilizacji lub zwiększenia dotacji pomiędzy kolejnymi latami, aby umożliwić kopalni węgla prowadzenie działalności do planowanego terminu zamknięcia. Dlatego Komisja postanowiła nieznacznie odstąpić od sposobu postępowania opisanego w wariancie 5 sprawozdania z oceny skutków: utrzymując ogólny obowiązek znaczącej degresywności, Komisja proponuje wskaźnik degresywności określony na podstawie kolejnych okresów piętnastomiesięcznych (zamiast co roku). Proponuje się wskaźnik degresywności na poziomie co najmniej 33 % między kolejnymi okresami piętnastomiesięcznymi oraz czas trwania planu zamknięcia wynoszący maksymalnie 4 lata.Wniosek zawiera również środki zabezpieczające w celu uniknięcia nadmiernej rekompensaty i ograniczenia możliwych zakłóceń konkurencji na rynkach energii.Pomoc na pokrycie kosztów nadzwyczajnychTego rodzaju pomoc ma na celu pokrycie kosztów, które nie są związane z bieżącą produkcją i które powstają w związku z zamknięciem kopalni, takich jak tzw. odziedziczone zobowiązania społeczne i środowiskowe. Załącznik do proponowanego rozporządzenia zawiera wyczerpującą listę kategorii kosztów, które mogą zostać pokryte w ramach tej pomocy.ProceduryWniosek zawiera przepisy proceduralne, które są bardzo podobne do przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002 i które głównie wyjaśniają, jak tego rodzaju pomoc należy zgłaszać Komisji, aby umożliwić jej kompleksową ocenę przed rozpatrzeniem zatwierdzenia pomocy.2010/0220 (NLE)WniosekROZPORZĄDZENIE RADY (UE) nr .../…w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węglaRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 107 ust. 3 lit. e),uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],uwzględniając opinię Komitetu Regionów[4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1407/2002[5] z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego wygasa z dniem 31 grudnia 2010 r.(2) Niewielki udział dotowanego węgla w ogólnym portfelu energetycznym nie uzasadnia dalszego utrzymywania takich dotacji w celu zabezpieczenia dostaw energii na szczeblu UE.(3) Polityki unijne zmierzające do promowania paliw odnawialnych i paliw kopalnych o niskiej zawartości węgla do wytwarzania energii nie uzasadniają nieograniczonego w czasie wsparcia dla niekonkurencyjnych kopalń węgla. Pomoc w ramach kategorii pomocy dopuszczonych rozporządzeniem (WE) nr 1407/2002 nie powinna być zatem kontynuowana bezterminowo.(4) Jednak przy braku sektorowych przepisów dotyczących pomocy państwa, w odniesieniu do węgla będą mieć zastosowanie wyłącznie ogólne przepisy dotyczące pomocy państwa. W związku z powyższym niekonkurencyjne kopalnie węgla, korzystające obecnie z pomocy na mocy rozporządzenia (WE) nr 1407/2002, mogą nie kwalifikować się już do otrzymywania pomocy i być zmuszone do zamknięcia.(5) Bez uszczerbku dla ogólnych przepisów dotyczących pomocy państwa, państwa członkowskie powinny być w stanie przyjąć środki łagodzące społeczne i regionalne konsekwencje zamknięcia tych kopalń, tzn. środki umożliwiające należyte zakończenie działalności w ramach nieodwołalnego planu zamknięcia lub sfinansowanie kosztów nadzwyczajnych, w szczególności odziedziczonych zobowiązań.(6) Niniejsze rozporządzenie oznacza dla sektora węgla przejście z sektorowych przepisów dotyczących pomocy państwa na ogólne przepisy dotyczące pomocy państwa, które mają zastosowanie do wszystkich sektorów.(7) Aby ograniczyć zakłócenia konkurencji na rynku wewnętrznym wynikające z udzielania pomocy, tego rodzaju pomoc musi mieć charakter malejący i być ściśle ograniczona do jednostek produkcyjnych, które planuje się nieodwołalnie zamknąć.(8) Aby ograniczyć negatywny wpływ na środowisko pomocy dla sektora węglowego, państwa członkowskie powinny przedstawić plan odpowiednich środków, na przykład w dziedzinie wydajności energetycznej, energii odnawialnej lub wychwytywania i składowania dwutlenku węgla.(9) Przedsiębiorstwa powinny być także uprawnione do pomocy na pokrycie kosztów, które zgodnie ze zwykłymi zasadami rachunkowości nie dotyczą bezpośrednio kosztów produkcji. Taka pomoc jest przeznaczona na pokrycie kosztów nadzwyczajnych, które powstają w związku z zamknięciem jednostek produkcyjnych. Aby uniknąć nieuprawnionego korzystania z takiej pomocy przez przedsiębiorstwa zamykające tylko część swoich jednostek produkcyjnych, przedmiotowe przedsiębiorstwa powinny prowadzić oddzielną księgowość dla każdej ze swoich jednostek produkcyjnych.(10) W celu realizacji swoich zadań Komisja Europejska powinna zagwarantować ustanowienie, utrzymanie i przestrzeganie normalnych warunków konkurencji. W szczególności w odniesieniu do rynku energii elektrycznej, pomoc dla przemysłu węglowego nie powinna wpływać na wybór podejmowany przez producentów energii elektrycznej w kwestii źródeł dostaw energii pierwotnej. W związku z tym ceny i ilość węgla powinny być swobodnie uzgadniane pomiędzy umawiającymi się stronami w świetle warunków panujących na rynku światowym.(11) Stosowanie niniejszego rozporządzenia nie wyklucza możliwości uznania pomocy dla przemysłu węglowego za niezgodną z rynkiem wewnętrznym z innych przyczyn.(12) Komisja powinna oceniać środki zgłoszone na podstawie niniejszego rozporządzenia i podejmować decyzje zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającymi szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE[6].PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Sekcja IPRZEPISY WPROWADZAJąCEARTYKUł 1DefinicjeDo celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:a) „węgiel” oznacza wysokiej-, średniej- i niskiej klasy węgiel kategorii A i B, w rozumieniu międzynarodowej klasyfikacji ustanowionej przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ[7];b) „zamknięcie” oznacza trwałe zaprzestanie produkcji i sprzedaży węgla;c) „plan zamknięcia” oznacza plan opracowany przez państwo członkowskie, przewidujący środki, których efektem jest ostateczne zamknięcie jednostek produkcyjnych węgla;d) „jednostka produkcyjna węgla” oznacza podziemne i odkrywkowe miejsce wydobycia węgla i powiązaną infrastrukturę, zdolną do produkowania węgla surowego niezależnie od innych części przedsiębiorstwa;e) „rok produkcyjny węgla” oznacza rok kalendarzowy lub inny dwunastomiesięczny okres, stosowany jako okres odniesienia dla umów w przemyśle węglowym;f) „koszty produkcji” oznaczają całkowite koszty związane z bieżącą produkcją, w tym z działaniami górniczymi, działaniami dotyczącymi przerobu węgla, w szczególności ze wzbogacaniem na mokro, klasyfikacją i sortowaniem oraz transportem do miejsca dostawy, normalną amortyzację i odsetki od pożyczonego kapitału naliczone na warunkach rynkowych;g) „bieżące straty produkcyjne” oznaczają dodatnią różnicę pomiędzy kosztem produkcji węgla a ceną sprzedaży w miejscu dostawy, swobodnie uzgodnioną pomiędzy umawiającymi się stronami w świetle warunków panujących na rynku światowym;h) „przywóz węgla” oznacza przesyłkę produktów węglowych pochodzących z państwa trzeciego i wwożonych na obszar celny Wspólnoty w celach innych niż tranzyt, które przeznaczone są do produkcji energii elektrycznej oraz zaopatrywania pieców koksowniczych państwa członkowskiego.Sekcja IIZGODNOść POMOCY Z RYNKIEM WEWNęTRZNYMARTYKUł 2Zasada1. W kontekście ostatecznego zamknięcia niekonkurencyjnych kopalń pomoc dla przemysłu węglowego może zostać uznana za zgodną z właściwym funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, jeśli spełnia przepisy niniejszego rozporządzenia.2. Pomoc pokrywa wyłącznie koszty związane z węglem do produkcji energii elektrycznej, skojarzonej produkcji ciepła i energii elektrycznej, produkcji koksu i opalania pieców hutniczych w przemyśle stalowym, w przypadku gdy takie zastosowanie ma miejsce w Unii.Artykuł 3Pomoc na zamykanie przedsiębiorstw1. Pomoc dla przedsiębiorstwa przeznaczona konkretnie na pokrycie bieżących strat produkcyjnych jednostki produkcyjnej węgla może być uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym tylko wtedy, gdy spełnia następujące warunki:a) działalność odnośnych jednostek produkcyjnych musi stanowić część planu zamknięcia, którego termin przypada najpóźniej na dzień 1 października 2014 r.;b) odnośne jednostki produkcyjne muszą zostać ostatecznie zamknięte zgodnie z planem zamknięcia;c) notyfikowana pomoc nie może przekraczać różnicy między przewidywanymi kosztami produkcji a przewidywanymi przychodami za dany rok produkcyjny węgla; pomoc faktycznie wypłacona podlega corocznej korekcie, w oparciu o rzeczywiste koszty i przychody, najpóźniej do końca roku produkcyjnego węgla następującego po roku, na który pomoc została przyznana;d) kwota pomocy na jedną tonę przeliczeniową węgla nie może powodować, że ceny łącznie z dostawą węgla unijnego będą niższe niż ceny węgla podobnej jakości z państw trzecich;e) odnośne jednostki produkcyjne muszą już prowadzić działalność w dniu 31 grudnia 2009 r.;f) całkowita kwota pomocy na zamknięcie przyznanej przez państwo członkowskie dla danego przedsiębiorstwa musi mieć tendencję malejącą, a jej spadek pomiędzy kolejnymi okresami piętnastomiesięcznymi nie może być mniejszy niż 33 % pomocy udzielonej w początkowym piętnastomiesięcznym okresie planu zamknięcia;g) całkowita kwota pomocy na zamknięcie kopalń dla przemysłu węglowego danego państwa członkowskiego nie może przekraczać, dla dowolnego roku po 2010 r., kwoty pomocy przyznanej przez to państwo członkowskie i zatwierdzonej przez Komisję zgodnie z art. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1407/2002 za rok 2010;h) państwo członkowskie musi przedstawić plan podjęcia środków mających na celu złagodzenie wpływu wykorzystywania węgla na środowisko naturalne, na przykład w dziedzinie wydajności energetycznej, energii odnawialnej lub wychwytywania i składowania dwutlenku węgla. Uwzględnienie w takim planie środków stanowiących pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 jest bez uszczerbku dla obowiązku powiadomienia o pomocy i wstrzymania przyznania pomocy, który w odniesieniu do tych środków nakłada na państwa członkowskie art. 108 ust. 3 TFUE oraz dla wymogu zgodności tych środków z rynkiem wewnętrznym2. Jeśli jednostki produkcyjne, którym przyznano pomoc zgodnie z ust. 1, nie są zamknięte w terminie ustalonym w planie zamknięcia zatwierdzonym przez Komisję, odnośne państwo członkowskie odzyskuje wszelką przyznaną pomoc w odniesieniu do całego okresu objętego planem zamknięcia.Artykuł 4Pomoc na pokrycie kosztów nadzwyczajnych1. Pomoc państwa przyznana przedsiębiorstwom, które prowadzą lub prowadziły działalność związaną z produkcją węgla, w celu umożliwienia im pokrycia kosztów powstających lub powstałych w wyniku zamknięcia jednostek produkcyjnych węgla i które nie są związane z bieżącą produkcją, może zostać uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym, pod warunkiem że wypłacona kwota nie przekracza tych kosztów. Taka pomoc może być wykorzystana na pokrycie:a) kosztów poniesionych przez przedsiębiorstwa, które przeprowadzają lub przeprowadziły zamknięcie jednostek produkcyjnych węgla, w tym przez przedsiębiorstwa korzystające z pomocy na zamknięcie;b) kosztów poniesionych przez kilka przedsiębiorstw.2. Kategorie kosztów, których dotyczy ust. 1, są określone w Załączniku. Ustęp 1 nie ma zastosowania do kosztów wynikających z braku zgodności z przepisami o ochronie środowiska.Artykuł 5Kumulacja1. Maksymalna kwota pomocy dopuszczonej na mocy niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie niezależnie od tego, czy pomoc jest finansowana w całości ze środków państwa, czy jest częściowo finansowana ze środków Unii.2. Pomoc dopuszczona na mocy niniejszego rozporządzenia nie może być łączona z inną pomocą państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ani z innymi formami finansowania wspólnotowego na rzecz tych samych kosztów kwalifikowalnych, jeśli tego rodzaju nakładanie się prowadzi do tego, że kwota pomocy jest wyższa niż kwota dopuszczona na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia.Artykuł 6Rozdzielenie księgowościCałość pomocy otrzymanej przez przedsiębiorstwo jest wykazywana w rachunkach zysków i strat jako oddzielna pozycja przychodów, w odróżnieniu od przychodów ze sprzedaży. Przedsiębiorstwa korzystające z pomocy na podstawie niniejszego rozporządzenia prowadzą precyzyjną i oddzielną księgowość dla każdej jednostki produkcyjnej i dla każdego rodzaju działalności gospodarczej, która nie jest związana z wydobyciem węgla. Środkami tymi zarządza się w taki sposób, aby nie było możliwości przekazania ich innym jednostkom produkcyjnym, które nie są objęte planem zamknięcia, lub na rzecz innych rodzajów działalności tego samego przedsiębiorstwa.Sekcja IIIPROCEDURYARTYKUł 7Informacje przekazywane przez państwa członkowskie1. Oprócz przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiających szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE[8], pomoc wymieniona w niniejszym rozporządzeniu jest przedmiotem szczególnych przepisów ustanowionych w ust. 2-6.2. Państwa członkowskie, które zamierzają przyznać pomoc na zamknięcie przedsiębiorstw określoną w art. 4, zgłaszają Komisji plan zamknięcia odnośnych jednostek produkcyjnych. Plan zawiera co najmniej następujące informacje:a) wskazanie jednostek produkcyjnych;b) rzeczywiste lub szacunkowe koszty produkcji dla każdej jednostki produkcyjnej na rok produkcyjny węgla;c) szacunkową produkcję, na rok produkcyjny węgla, jednostek produkcyjnych objętych planem zamknięcia;d) szacunkową kwotę pomocy na zamknięcie przypadającą na rok produkcyjny węgla.3. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji wszelkie zmiany planu zamknięcia.4. Państwa członkowskie zgłaszają wszelką pomoc, jaką zamierzają przyznać na rzecz przemysłu węglowego na mocy niniejszego rozporządzenia w danym roku produkcyjnym węgla. Państwa te dostarczają Komisji wszelkie szczegóły istotne dla kalkulacji przewidywanych kosztów produkcji i ich związku z planami zamknięcia zgłoszonymi Komisji zgodnie z ust. 2.5. Państwa członkowskie informują Komisję o kwotach i o kalkulacji pomocy faktycznie wypłaconej w danym roku produkcyjnym węgla najpóźniej sześć miesięcy po zakończeniu tego roku. W przypadku dokonywania korekt kwot początkowo wypłaconych podczas danego roku produkcyjnego węgla, państwa członkowskie informują Komisję o tym fakcie przed końcem następnego roku produkcji węgla.6. Zgłaszając pomoc zgodnie z art. 4 i 5 oraz informując Komisję o faktycznie wypłaconej pomocy, państwa członkowskie przekazują Komisji wszelkie informacje potrzebne jej do sprawdzenia, czy przestrzegane są przepisy niniejszego rozporządzenia.Sekcja IVPOSTANOWIENIA KOńCOWEARTYKUł 8Środki wykonawczeKomisja podejmuje wszelkie środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia. Może ustanowić wspólne ramy przekazywania informacji, o których mowa w art. 7.Artykuł 9Wejście w życie1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2011 r.2. Niniejsze rozporządzenie wygasa z dniem 31 grudnia 2026 r.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKDefinicje kosztów określonych w art. 41. Koszty poniesione i rezerwy na koszty wyłącznie przedsiębiorstw, które zamykają jednostki produkcyjneWyłącznie następujące kategorie kosztów i tylko jeśli wynikają z zamknięcia jednostek produkcyjnych węgla :a) koszty wypłat świadczeń socjalnych, wynikające z przejścia na emerytury pracowników przed osiągnięciem ustawowego wieku emerytalnego;b) inne wydatki nadzwyczajne na pracowników, którzy tracą pracę;c) wypłata emerytur i świadczeń, poza systemem ustawowym, pracownikom, którzy stracili pracę oraz pracownikom uprawnionym do takich wypłat przed zamknięciem kopalni;d) koszty ponoszone przez przedsiębiorstwo na przekwalifikowanie pracowników, aby pomóc im w znalezieniu nowej pracy poza przemysłem węglowym, szczególnie koszty szkoleń;e) dostawa darmowego węgla dla pracowników, którzy tracą pracę i dla pracowników uprawnionych do takich dostaw przed zamknięciem kopalni, lub ekwiwalent pieniężny;f) pozostałe koszty wynikające z przepisów administracyjnych, prawnych lub podatkowych specyficznych dla przemysłu węglowego;g) dodatkowe podziemne prace zabezpieczające, wynikające z zamknięcia jednostek produkcyjnych;h) szkody górnicze, przy założeniu że zostały one spowodowane przez jednostki produkcyjne objęte planem zamknięcia;i) koszty związane z rekultywacją byłych terenów kopalń węgla, zwłaszcza:- koszty wynikające z opłat na rzecz instytucji odpowiedzialnych za dostawy wody i odprowadzanie ścieków,- inne koszty wynikające z dostaw wody i odprowadzania ścieków;j) koszty pokrywające ubezpieczenie zdrowotne byłych górników;k) koszty związane z rozwiązaniem lub zmianą bieżących umów (o maksymalnej wartości równej sześciomiesięcznej produkcji);l) nadzwyczajna rzeczywista amortyzacja, pod warunkiem że wynika z zamknięcia jednostek produkcyjnych.Wzrost wartości gruntów należy odliczyć od kosztów kwalifikowalnych wymienionych w lit. g), h), i).2. Koszty poniesione i rezerwy na koszty kilku przedsiębiorstwa) wzrost składek, poza systemem ustawowym, na pokrycie kosztów ubezpieczenia społecznego jako skutek spadku liczby wpłacających, w następstwie zamknięcia jednostek produkcyjnych;b) wydatki na zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, wynikające z zamknięcia jednostek produkcyjnych;c) wzrost opłat na rzecz instytucji odpowiedzialnych za dostawy wody i odprowadzanie ścieków, pod warunkiem że wzrost ten wynika z ograniczenia produkcji węgla stanowiącej podstawę do nakładania opłat, w następstwie zamknięcia jednostek produkcyjnych.[1] Dz.U. L 205 z 2.8.2002, s. 1.[2] Dz.U. C […] z […], s. […].[3] Dz.U. C […] z […], s. […].[4] Dz.U. C […] z […], s. […].[5] Dz.U. L 205 z 2.8.2002, s. 1.[6] Dz.U. L 83 z 27.3.1999, s. 1.[7] Międzynarodowy system kodyfikacji węgla wysokiej klasy i średniej klasy (1998); Międzynarodowa klasyfikacja węgla w złożach (1998) i Międzynarodowy system klasyfikacji węgla niskiej klasy (1999).[8] Dz.U. L 83 z 27.31999, s. 1.