               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.2.2020
            COM(2020) 70 final
            2020/0030(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

               UZASADNIENIE

               Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że państwa członkowskie uznają swoje polityki gospodarcze oraz wspieranie zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynują swoje działania w ramach Rady. Stanowi on, że Rada przyjmuje wytyczne dotyczące zatrudnienia (art. 148), z zaznaczeniem, że muszą być zgodne z wytycznymi dotyczącymi ogólnych kierunków polityki gospodarczej (art. 121).

               Podczas gdy ogólne wytyczne polityki gospodarczej pozostają aktualne przez czas nieokreślony, wytyczne dotyczące zatrudnienia należy sporządzać co roku. Wytyczne zostały początkowo przyjęte razem („zintegrowany pakiet”) w 2010 r. i stanowią podstawę strategii „Europa 2020”. Zintegrowane wytyczne nie uległy zmianom do 2014 r. W 2015 r. przyjęto zmienione zintegrowane wytyczne. W 2018 r. zostały one dostosowane do zasad Europejskiego filaru praw socjalnych ogłoszonego w listopadzie 2017 r. przez Parlament Europejski, Radę i Komisję z myślą o stymulowaniu reform na szczeblu krajowym oraz wytyczeniu kierunku nowego procesu konwergencji w całej Europie – i nie uległy zmianie w 2019 r. Oprócz określania zakresu i kierunku koordynacji polityki państw członkowskich, wytyczne stanowią również podstawę zaleceń dla poszczególnych krajów w odpowiednich dziedzinach. Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia, podobnie jak ogólne wytyczne polityki gospodarczej, są przedstawione w formie decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich (zintegrowane wytyczne, część II).

               Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia zostały zmienione w celu dostosowania tekstu uwzględniającego cztery aspekty rocznej strategii na rzecz zrównoważonego wzrostu, a w szczególności do wymiaru zrównoważenia środowiskowego, tak aby odzwierciedlał on wizję silniejszej Europy społecznej na rzecz sprawiedliwej transformacji oraz uwzględniał cele zrównoważonego rozwoju ONZ.

               Zmienione „wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia” są następujące:

               Wytyczna 5: Zwiększanie popytu na pracę

               Wytyczna 6: Zwiększanie podaży pracy i poprawa dostępu do zatrudnienia, umiejętności i kompetencji

               Wytyczna 7: Poprawa funkcjonowania rynków pracy oraz skuteczności dialogu społecznego

               Wytyczna 8: Promowanie równości szans dla wszystkich, wspieranie włączenia społecznego i zwalczanie ubóstwa

               2020/0030 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 148 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  1
               ,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  2
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  3
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu ds. Zatrudnienia
                  4
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Państwa członkowskie i Unia, mając na względzie osiągnięcie celów w zakresie pełnego zatrudnienia i postępu społecznego, zrównoważonego wzrostu oraz wysokiego poziomu ochrony i poprawy jakości środowiska określonych w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, mają działać w celu wypracowania skoordynowanej strategii na rzecz zatrudnienia, a w szczególności na rzecz wspierania wysokiego poziomu kwalifikacji i wyszkolenia pracowników i ich zdolności do dostosowywania się, jak również wspierania rynków pracy reagujących na zmiany gospodarcze. Państwa członkowskie mają uznawać wspieranie zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynować swoje działania w tym względzie w ramach Rady, uwzględniając krajowe praktyki związane z funkcjami partnerów społecznych.

               (2)Zadaniem Unii jest zwalczanie wykluczenia społecznego i dyskryminacji, wspieranie sprawiedliwości społecznej i ochrony socjalnej, jak i równości kobiet i mężczyzn, solidarności między pokoleniami oraz ochrony praw dziecka. Przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań Unia ma brać pod uwagę wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej, zwalczaniem ubóstwa i wykluczenia społecznego, a także z wysokim poziomem kształcenia i szkolenia, jak określono w art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               (3)Zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Unia opracowała i wdrożyła instrumenty koordynacji polityki w dziedzinie polityki gospodarczej i zatrudnienia. Do instrumentów tych należą przedstawiane tutaj wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich wraz z określonymi w zaleceniu Rady (UE) 2015/1184 (
                  5
               ) ogólnymi wytycznymi dotyczącymi polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii – wspólnie stanowią one zintegrowane wytyczne. Założeniem zintegrowanych wytycznych, które odzwierciedlają współzależność między państwami członkowskimi, jest pokierowanie realizacją polityki w państwach członkowskich i Unii. Otrzymany w ten sposób zestaw skoordynowanych polityk i reform na szczeblu europejskim i krajowym ma zapewnić odpowiednie połączenie ogólnych zrównoważonych polityk gospodarczych i zatrudnienia w celu zwiększenia ich pozytywnego efektu mnożnikowego.

               (4)Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia są spójne z paktem stabilności i wzrostu, obowiązującym prawodawstwem Unii i różnymi inicjatywami Unii, w tym z zaleceniem Rady z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie ustanowienia gwarancji dla młodzieży(
                  6
               ), zaleceniem Rady z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie integracji osób długotrwale bezrobotnych na rynku pracy(
                  7
               ), zaleceniem Rady z dnia 19 grudnia 2016 r. w sprawie ścieżek poprawy umiejętności (
                  8
               ), zaleceniem Rady z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie europejskich ram jakości i skuteczności przygotowania zawodowego (
                  9
               ), zaleceniem Rady z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie (
                  10
               ), zaleceniem Rady z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie wysokiej jakości systemów wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem (
                  11
               ) oraz zaleceniem Rady z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie dostępu do ochrony socjalnej (
                  12
               ).

               (5)W ramach europejskiego semestru połączono ze sobą różne instrumenty, tworząc nadrzędne ramy dla zintegrowanej wielostronnej koordynacji i nadzoru gospodarczego i polityki zatrudnienia. Dążąc do zrównoważenia środowiskowego, wydajności, sprawiedliwości i stabilności, w ramach europejskiego semestru uwzględniono zasady Europejskiego filaru praw socjalnych, w tym silne zaangażowanie partnerów społecznych, społeczeństwa obywatelskiego i innych zainteresowanych stron. Dzięki temu podejściu wsparcie zyskuje realizacja celów zrównoważonego rozwoju (
                  13
               ). Polityka Unii i państw członkowskich w dziedzinie zatrudnienia i gospodarki powinna iść w parze z przejściem Europy do neutralnej pod względem klimatu, zrównoważonej środowiskowo i cyfrowej gospodarki, przy jednoczesnym zwiększeniu konkurencyjności, wspieraniu innowacji, promowaniu sprawiedliwości społecznej i równości szans, a także eliminowaniu nierówności i dysproporcji regionalnych.

               (6)Zmiany klimatu i wyzwania związane ze środowiskiem, globalizacja, cyfryzacja i zmiany demograficzne sprawiają, że europejskie gospodarki i społeczeństwa ulegają przekształceniu. Unia i jej państwa członkowskie powinny współpracować, aby skutecznie zająć się tymi czynnikami strukturalnymi i w razie potrzeby dostosować istniejące systemy, uznając ścisłą współzależność gospodarek i rynków pracy państw członkowskich oraz powiązanych polityk. Wymaga to skoordynowanych, ambitnych i skutecznych działań politycznych zarówno na szczeblu unijnym, jak i na szczeblu krajowym, zgodnie z postanowieniami TFUE oraz unijnymi przepisami dotyczącymi zarządzania gospodarczego. Takie działania polityczne powinny obejmować stymulowanie zrównoważonych inwestycji, odnowienie zobowiązania na rzecz przeprowadzenia w odpowiedniej kolejności reform strukturalnych, które przyczyniają się do zwiększenia wydajności, wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i terytorialnej, pozytywnej konwergencji, odporności i odpowiedzialności budżetowej. Powinny one łączyć środki po stronie podaży i popytu, uwzględniając ich wpływ na środowisko, zatrudnienie oraz ich skutki społeczne.

               (7)Parlament Europejski, Rada i Komisja podpisały międzyinstytucjonalną proklamację Europejskiego filaru praw socjalnych (
                  14
               ). W filarze określono 20 zasad i praw, na których mają opierać się sprawiedliwe i sprawnie funkcjonujące rynki pracy i systemy opieki społecznej, podzielone na trzy kategorie: równe szanse i dostęp do zatrudnienia, sprawiedliwe warunki pracy oraz ochrona socjalna i włączenie społeczne. Zasady i prawa wyznaczają kierunek naszej strategii, zapewniając sprawiedliwą społecznie i zrównoważoną transformację w kierunku neutralności klimatycznej i cyfryzacji, która odpowiednio uwzględnia zmiany demograficzne. Filar stanowi ramy odniesienia, które pozwalają monitorować wyniki państw członkowskich, jeśli chodzi o zatrudnienie i sytuację społeczną, stymulować reformy na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym oraz pogodzenie aspektu społecznego z rynkowym w dzisiejszej nowoczesnej gospodarce, w tym poprzez promowanie gospodarki społecznej.

               (8)Reformy rynku pracy, w tym krajowe mechanizmy ustalania płac, powinny być zgodne z krajowymi praktykami dialogu społecznego i zapewnić niezbędne możliwości szerokiego uwzględniania zagadnień społeczno-gospodarczych, takich jak poprawa zrównoważoności, konkurencyjności, innowacyjności, tworzenia miejsc pracy, strategie dotyczące uczenia się i szkolenia przez całe życie, warunki pracy, edukacja i umiejętności, zdrowie publiczne oraz włączenie społeczne i realne dochody.

               (9)Państwa członkowskie i Unia powinny zapewnić sprawiedliwą społecznie i zrównoważoną transformację, wzmacniającą dążenie do integracyjnego i odpornego społeczeństwa, w którym ludzie są chronieni i uprawnieni do przewidywania zmian i zarządzania nimi, oraz w którym mogą aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym i gospodarczym. Należy zająć się wszelkimi formami dyskryminacji. Należy również zagwarantować dostęp i szanse dla każdego, a także ograniczyć ubóstwo i wykluczenie społeczne, w tym wśród dzieci, w szczególności przez zapewnienie skutecznego funkcjonowania rynków pracy i systemów zabezpieczenia społecznego oraz usunięcie przeszkód utrudniających uczestnictwo w kształceniu lub szkoleniu i w rynku pracy, w tym dzięki inwestycjom we wczesną edukację i opiekę nad dzieckiem. W kontekście starzejących się społeczeństw szczególne znaczenie ma terminowy i równy dostęp do przystępnych cenowo usług opieki zdrowotnej, w tym profilaktyki i promocji zdrowia. Należy w większym stopniu wykorzystywać potencjał osób z niepełnosprawnościami, które mogą przyczyniać się do wzrostu gospodarczego i rozwoju społecznego. W poszczególnych miejscach pracy w Unii zaczynają upowszechniać się nowe modele gospodarcze i biznesowe, zmianie ulegają również stosunki pracy. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby te nowe stosunki pracy wynikające z nowych modeli zatrudnienia utrzymywały i wzmacniały europejski model socjalny.

               (10)Zintegrowane wytyczne powinny stanowić podstawę zaleceń dla poszczególnych krajów, jakie Rada może kierować do państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny w pełni wykorzystywać Europejski Fundusz Społeczny Plus i inne fundusze unijne, w tym Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i InvestEU, w celu wspierania zatrudnienia, inwestycji społecznych, włączenia społecznego, dostępności, promowania możliwości zatrudnienia i przekwalifikowania siły roboczej, uczenia się przez całe życie oraz wysokiej jakości kształcenia i szkolenia dla wszystkich, w tym umiejętności cyfrowych. Choć zintegrowane wytyczne skierowane są do państw członkowskich i Unii, to ich realizacja powinna przebiegać w porozumieniu z wszystkimi władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi, przy aktywnym udziale parlamentów, a także partnerów społecznych i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego.

               (11)Komitet ds. Zatrudnienia i Komitet Ochrony Socjalnej powinny monitorować wdrażanie stosownych polityk w świetle wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia zgodnie ze swoimi mandatami, których podstawa została określona w Traktacie. Komitety te i inne organy przygotowawcze Rady zaangażowane w koordynację polityk gospodarczych i społecznych powinny ściśle ze sobą współpracować. Należy utrzymać dialog merytoryczny między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, w szczególności w kwestii wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich.

               (12)Zasięgnięto opinii Komitetu Ochrony Socjalnej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym przyjmuje się przedstawione w załączniku wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich. Wytyczne te stanowią część zintegrowanych wytycznych.

               Artykuł 2

               Państwa członkowskie uwzględniają określone w załączniku wytyczne w swoich politykach zatrudnienia i programach reform, w sprawie których przekazywane są sprawozdania zgodnie z art. 148 ust. 3 TFUE.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (2)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (3)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (4)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (5)

                        Zalecenie Rady (UE) 2015/1184 z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie ogólnych wytycznych dotyczących polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii Europejskiej (Dz.U. L 192 z 18.7.2015, s. 27).

                     (6)

                        Dz.U. C 120 z 26.4.2013, s. 1.

                     (7)

                        Dz.U. C 67 z 20.2.2016, s. 1.

                     (8)

                        Dz.U. C 484 z 24.12.2016, s. 1.

                     (9)

                        Dz.U. C 153 z 2.5.2018, s. 1.

                     (10)

                        Dz.U. C 189 z 4.6.2018, s. 1–13.

                     (11)

                        Dz.U. C 189 z 5.6.2019, s. 4–14.

                     (12)

                        Dz.U. C 387 z 15.11.2019, s. 1–8.

                     (13)

                        Rezolucja ONZ A/RES/70/1.

                     (14)

                        Dz.U. C 428 z 13.12.2017, s. 10.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.2.2020
            COM(2020) 70 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącegoDECYZJI RADY
            w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

               ZAŁĄCZNIK

               Wytyczna 5: Zwiększanie popytu na pracę

               Państwa członkowskie powinny aktywnie promować zrównoważoną społeczną gospodarkę rynkową oraz ułatwiać i wspierać inwestycje prowadzące do tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy. W tym celu powinny eliminować przeszkody, na które napotykają przedsiębiorstwa przy zatrudnianiu pracowników, promować odpowiedzialną przedsiębiorczość i rzeczywiste samozatrudnienie, a zwłaszcza wspierać tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, w tym poprzez dostęp do finansowania. Państwa członkowskie powinny aktywnie promować rozwój gospodarki społecznej, sprzyjać innowacjom społecznym i wspierać przedsiębiorstwa społeczne oraz zachęcać do tych innowacyjnych form zatrudnienia, dzięki którym powstają miejsca pracy i korzyści społeczne na szczeblu lokalnym.

               Należy przenieść obciążenia podatkowe z pracy na inne źródła opodatkowania, które mają bardziej korzystny wpływ na zatrudnienie i wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu. Należy przy tym, zgodnie z celami klimatycznymi i środowiskowymi, uwzględnić efekt redystrybucyjny systemu podatkowego i jednocześnie zadbać o ochronę przychodów na potrzeby odpowiedniej ochrony socjalnej i wydatków zorientowanych na pobudzanie wzrostu.

               Państwa członkowskie, które wprowadziły krajowe mechanizmy ustalania ustawowych wynagrodzeń minimalnych, powinny zapewnić skuteczne zaangażowanie partnerów społecznych w sposób przejrzysty i przewidywalny, umożliwiający dostosowanie wynagrodzeń w reakcji na zmiany wydajności i zapewniający sprawiedliwe wynagrodzenia pozwalające na godny poziom życia, zwracając szczególną uwagę na grupy o niższych i średnich dochodach w celu osiągnięcia pozytywnej konwergencji. Mechanizmy te powinny uwzględniać wyniki gospodarcze w różnych regionach i sektorach. Z myślą o ustalaniu płac państwa członkowskie powinny wspierać dialog społeczny i rokowania zbiorowe. Państwa członkowskie i partnerzy społeczni powinni, z poszanowaniem praktyk krajowych, zapewnić wszystkim pracownikom odpowiednie i sprawiedliwe wynagrodzenie w drodze układów zbiorowych lub odpowiednie ustawowe płace minimalne, uwzględniając ich wpływ na konkurencyjność, tworzenie miejsc pracy i ubóstwo pracujących.

               Wytyczna 6: Zwiększanie podaży pracy i poprawa dostępu do zatrudnienia, umiejętności i kompetencji

               W kontekście zmian technologicznych i środowiskowych oraz zmian demograficznych państwa członkowskie powinny promować zrównoważony rozwój, wydajność, szanse na zatrudnienie i kapitał ludzki, wspierając odpowiednią wiedzę, umiejętności i kompetencje w ciągu całego życia, reagując na obecne i przyszłe potrzeby rynku pracy. Państwa członkowskie powinny również dostosować swoje systemy kształcenia i szkolenia i podejmować odpowiednie inwestycje w tym sektorze w celu zapewnienia wysokiej jakości edukacji włączającej, obejmującej kształcenie i szkolenie zawodowe. Powinny współpracować z partnerami społecznymi, organizatorami kształcenia i szkolenia, przedsiębiorstwami oraz pozostałymi zainteresowanymi stronami, aby zaradzić strukturalnym słabościom systemów kształcenia i szkolenia oraz poprawić ich jakość i dopasowanie do potrzeb rynku pracy, również w celu umożliwienia ekologicznej transformacji. Szczególną uwagę należy zwrócić na wyzwania związane z zawodem nauczyciela. Systemy kształcenia i szkolenia powinny wyposażyć wszystkich uczących się w kluczowe kompetencje, w tym umiejętności podstawowe i cyfrowe, a także umiejętności przekrojowe, które powinny stać się podstawą zdolności przystosowania się w późniejszym okresie życia. Państwa członkowskie powinny dążyć do zapewnienia transferu uprawnień do szkoleń w przypadku zmian w karierze zawodowej, w tym, w stosownych przypadkach, poprzez indywidualne konta edukacyjne. Powinny one umożliwiać każdemu przewidywanie i lepsze dostosowanie się do potrzeb rynku pracy, w szczególności poprzez ciągłe przekwalifikowywanie się i podnoszenie umiejętności, z myślą o wspieraniu sprawiedliwej i zrównoważonej transformacji dla wszystkich, poprawy wyników społecznych, eliminowaniu niedoborów na rynku pracy i poprawie ogólnej odporności gospodarki na wstrząsy.

               Państwa członkowskie powinny wspierać równe szanse dla wszystkich, rozwiązując problem nierówności w systemach kształcenia i szkolenia i zapewniając dostęp do dobrej jakościowo wczesnej edukacji. Powinny one przyczyniać się do podnoszenia ogólnego poziomu wykształcenia, zmniejszania liczby młodych ludzi wcześnie kończących naukę, zwiększania dostępu do szkolnictwa wyższego i podnoszenia odsetka osób kończących studia oraz zwiększania uczestnictwa dorosłych w ustawicznym uczeniu się, w szczególności wśród osób uczących się pochodzących ze środowisk w niekorzystnej sytuacji i posiadających najniższe kwalifikacje. Biorąc pod uwagę nowe wyzwania związane z transformacją społeczeństw: cyfrową, ekologiczną i demograficzną, państwa członkowskie powinny upowszechniać uczenie się oparte na pracy w ramach systemów kształcenia i szkolenia zawodowego (w tym poprzez skuteczne przygotowanie zawodowe wysokiej jakości) oraz zwiększyć liczbę absolwentów w dziedzinie nauk ścisłych, technologii, inżynierii i matematyki (STEM), zarówno na etapie średniego poziomu kształcenia i szkolenia zawodowego, jak i szkolnictwa wyższego. Ponadto państwa członkowskie powinny w większym stopniu dostosować szkolnictwo wyższe i badania naukowe do potrzeb rynku pracy, poprawić monitorowanie i prognozowanie zapotrzebowania na umiejętności, zwiększyć widoczność i porównywalność umiejętności, w tym nabytych za granicą, oraz poprawić możliwości uznawania i walidacji umiejętności i kompetencji nabytych poza systemem formalnego kształcenia i szkolenia. Państwa członkowskie powinny zwiększyć ofertę elastycznych formuł ustawicznego kształcenia i szkolenia zawodowego, ulepszyć ją oraz doprowadzić do jej szerszego wykorzystywania. Państwa członkowskie powinny również wspierać osoby dorosłe o niskich umiejętnościach zawodowych w utrzymywaniu ich szans na zatrudnienie oraz w rozwijaniu tych szans w perspektywie długofalowej, zwiększając dostęp do wysokiej jakości możliwości uczenia się oraz zachęcając do korzystania z nich, poprzez realizację ścieżek poprawy umiejętności obejmujących ocenę umiejętności, ofertę kształcenia i szkolenia odpowiadającą możliwościom na rynku pracy oraz walidację i uznawanie nabytych umiejętności.

               Państwa członkowskie powinny zapewnić osobom bezrobotnym i biernym zawodowo skuteczną, terminową, skoordynowaną i dostosowaną do potrzeb pomoc, wspierając ich w poszukiwaniu pracy, szkoleń, przekwalifikowywaniu i gwarantując dostęp do innych usług pomocniczych. Należy dążyć do jak najwcześniejszego opracowywania kompleksowych strategii uwzględniających pogłębioną ocenę indywidualną, mających na celu zapobieganie bezrobociu długotrwałemu i strukturalnemu oraz jego znaczne ograniczenie. Należy nadal zajmować się bezrobociem osób młodych i problemem młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się; w tym celu należy zapobiegać wczesnemu kończeniu nauki oraz strukturalnie udoskonalić przechodzenie od kształcenia do zatrudnienia, w tym poprzez pełne wdrożenie gwarancji dla młodzieży (
                  1
               ).

               Państwa członkowskie powinny dążyć do usunięcia przeszkód i czynników zniechęcających do uczestnictwa w rynku pracy oraz zapewniać zachęty do uczestnictwa w nim, zwłaszcza w odniesieniu do osób o niskich dochodach oraz drugich żywicieli rodziny oraz osób najbardziej oddalonych od rynku pracy. Państwa członkowskie powinny wspierać dostosowywanie środowiska pracy do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, w tym poprzez ukierunkowaną pomoc finansową i usługi umożliwiające takim osobom uczestnictwo w rynku pracy i w życiu społeczeństwa.

               Państwa członkowskie powinny zapewnić równość płci i większe uczestnictwo kobiet w rynku pracy, w tym poprzez zapewnienie równych szans i równych możliwości rozwoju kariery oraz wyeliminowanie przeszkód na drodze do zajmowania stanowisk przywódczych na wszystkich szczeblach decyzyjnych w życiu politycznym. Należy zająć się kwestią zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć oraz zapewnić równe wynagrodzenie za taką samą pracę lub pracę o takiej samej wartości oraz przejrzystość wynagrodzeń. Należy promować godzenie życia zawodowego z rodzinnym i osobistym zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn, szczególnie poprzez zapewnienie dostępu do przystępnych cenowo usług opieki długoterminowej i wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem. Państwa członkowskie powinny zapewnić rodzicom oraz innym osobom pełniącym obowiązki opiekunów dostęp do odpowiednich urlopów ze względów rodzinnych oraz do elastycznej organizacji pracy, tak by umożliwić im godzenie życia zawodowego z rodzinnym i osobistym, oraz powinny promować wyważone wykorzystanie tych rozwiązań przez kobiety i mężczyzn.

               Wytyczna 7: Poprawa funkcjonowania rynków pracy oraz skuteczności dialogu społecznego

               Aby wykorzystać dynamiczną i wydajną siłę roboczą oraz nowe modele pracy i nowe modele biznesowe, państwa członkowskie powinny współpracować z partnerami społecznymi w kwestiach sprawiedliwych, przejrzystych i przewidywalnych warunków pracy, zapewniając równowagę między prawami a obowiązkami. Powinny zmniejszyć segmentację na rynkach pracy oraz zapobiegać jej, zwalczać pracę nierejestrowaną i wspierać przechodzenie do zatrudnienia na czas nieokreślony. Przepisy dotyczące ochrony zatrudnienia, prawo pracy i instytucje powinny zapewniać zarówno warunki sprzyjające zatrudnieniu, jak i konieczną elastyczność dla pracodawców, aby mogli oni sprawnie dostosowywać się do zmian gospodarczych, przy jednoczesnym zachowaniu odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa oraz zdrowego, bezpiecznego i dobrze dostosowanego środowiska pracy dla pracowników, przy zapewnieniu ochrony praw pracowniczych i ochrony socjalnej. Należy zapobiegać powstawaniu stosunków pracy prowadzących do niepewnych warunków pracy, w tym w przypadku osób pracujących za pośrednictwem platform internetowych, i należy zwalczać nadużywanie nietypowych umów o pracę. Osobom, które zostały zwolnione w sposób niesprawiedliwy, należy zapewnić dostęp do skutecznego i bezstronnego rozstrzygania sporów oraz prawo do dochodzenia roszczeń, w tym do odpowiedniej rekompensaty.

               Celem polityki powinno być zwiększanie i wspieranie uczestnictwa w rynku pracy, lepsze dostosowywanie podaży umiejętności do popytu na nie oraz promowanie przemian na rynku pracy. Państwa członkowskie powinny skutecznie aktywizować tych, którzy mogą uczestniczyć w rynku pracy, oraz umożliwiać im to uczestnictwo. Powinny zwiększyć skuteczność aktywnych polityk rynku pracy poprzez lepsze ich ukierunkowanie, zwiększenie ich oddziaływania i zasięgu oraz lepsze powiązanie ich ze wsparciem dochodu osób bezrobotnych, gdy osoby te poszukują zatrudnienia, i w oparciu o ich prawa i obowiązki. Celem państw członkowskich powinno być usprawnienie i zwiększenie skuteczności publicznych służb zatrudnienia, tak by zapewniały one osobom poszukującym pracy terminowe i dostosowane wsparcie, wspieranie popytu na rynku pracy oraz wdrażanie zarządzania opartego na wynikach.

               Państwa członkowskie powinny zapewniać osobom bezrobotnym odpowiednie świadczenia wypłacane przez rozsądny okres, odpowiednio do opłacanych przez te osoby składek i zgodnie z krajowymi zasadami kwalifikowalności. Tego rodzaju świadczenia nie powinny zniechęcać do szybkiego powrotu do zatrudnienia, powinny im natomiast towarzyszyć aktywne polityki rynku pracy.

               Należy odpowiednio wspierać mobilność osób uczących się i pracowników w celu zwiększenia szans na zatrudnienie, poprawy umiejętności i wykorzystania pełnego potencjału europejskiego rynku pracy, przy jednoczesnym zapewnieniu sprawiedliwych warunków dla wszystkich osób prowadzących działalność transgraniczną oraz wzmocnieniu współpracy administracyjnej między administracjami krajowymi w odniesieniu do pracowników mobilnych. Należy wyeliminować utrudniające mobilność przeszkody w zakresie kształcenia i szkolenia, emerytur zakładowych i indywidualnych oraz uznawania kwalifikacji, a także uprościć proces uznawania kwalifikacji. Państwa członkowskie powinny podjąć działania gwarantujące, aby procedury administracyjne nie utrudniały niepotrzebnie podejmowania aktywnego zatrudnienia przez pracowników z innych państw członkowskich, w tym pracowników transgranicznych. Państwa członkowskie powinny zapobiegać przypadkom nadużywania obowiązujących przepisów i zająć się przyczynami drenażu mózgów z niektórych regionów, wprowadzając odpowiednie środki na rzecz rozwoju regionalnego.

               W oparciu o istniejące praktyki krajowe i aby osiągnąć skuteczniejszy dialog społeczny i lepsze efekty społeczno-gospodarcze, państwa członkowskie powinny zapewnić terminowe i rzeczywiste zaangażowanie partnerów społecznych w opracowywanie i realizację reform i polityk w dziedzinie zatrudnienia i kwestii społecznych oraz, w stosownych przypadkach, reform i polityk gospodarczych, również poprzez wspieranie wzmacniania zdolności partnerów społecznych. Państwa członkowskie powinny wspierać dialog społeczny i rokowania zbiorowe. Należy zachęcać partnerów społecznych do negocjowania i zawierania układów zbiorowych w sprawach, które są dla nich istotne, przy pełnym poszanowaniu ich autonomii i prawa do podejmowania działań zbiorowych.

               W stosownych przypadkach i w oparciu o istniejące krajowe praktyki państwa członkowskie powinny uwzględniać doświadczenia w dziedzinie zatrudnienia i kwestii społecznych zebrane przez odpowiednie organizacje społeczeństwa obywatelskiego.

               Wytyczna 8: Promowanie równości szans dla wszystkich, wspieranie włączenia społecznego i zwalczanie ubóstwa

               Państwa członkowskie powinny promować rynki pracy sprzyjające włączeniu społecznemu, otwarte dla wszystkich. Aby to osiągnąć, powinny wdrażać skuteczne środki mające na celu zwalczanie wszelkich form dyskryminacji oraz promowanie polityki równych szans dla grup niedostatecznie reprezentowanych na rynku pracy, przy zwróceniu odpowiedniej uwagi na wymiar regionalny i terytorialny. Powinny zapewnić równe traktowanie w dziedzinie zatrudnienia, ochrony socjalnej, zdrowia i opieki długoterminowej, edukacji, a także dostępu do towarów i usług, bez względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek czy orientację seksualną.

               Państwa członkowskie powinny zmodernizować systemy ochrony socjalnej, zapewniając adekwatną, skuteczną, wydajną i stabilną ochronę socjalną na wszystkich etapach życia człowieka, przyczyniając się do włączenia społecznego i awansu społecznego, zachęcając do uczestnictwa w rynku pracy oraz zapobiegając nierównościom, między innymi poprzez opracowywanie systemów podatkowych i systemów zabezpieczenia społecznego. Skuteczność systemów ochrony socjalnej wzrośnie, jeśli uniwersalne sposoby podejścia uzupełniane będą selektywnymi sposobami podejścia. Modernizacja systemów ochrony socjalnej powinna zwiększyć ich stabilność i adekwatność, podnieść ich jakość oraz ułatwić dostęp do nich.

               Państwa członkowskie powinny rozwinąć i zintegrować trzy aspekty aktywnego włączenia: odpowiednie wsparcie dochodu, rynki pracy sprzyjające włączeniu społecznemu oraz dostęp do usług wspierających wysokiej jakości, odpowiadających na indywidualne potrzeby. Systemy ochrony socjalnej powinny zapewniać odpowiedni dochód minimalny każdemu, kto nie dysponuje wystarczającymi zasobami, oraz promować włączenie społeczne poprzez zachęcanie do aktywnego uczestnictwa w rynku pracy i w życiu społecznym, w tym przez ukierunkowane usługi społeczne.

               Niezbędnym warunkiem zapewnienia równości szans jest dostępność przystępnych cenowo i cechujących się wysoką jakością usług, takich jak wczesna edukacja i opieka nad dzieckiem, opieka pozaszkolna, kształcenie, szkolenie, mieszkalnictwo, usługi zdrowotne i opieka długoterminowa. Należy zwrócić szczególną uwagę na zwalczanie ubóstwa i wykluczenia społecznego oraz ubóstwa pracujących oraz ubóstwa wśród dzieci. Państwa członkowskie powinny zapewnić wszystkim, również dzieciom, powszechny dostęp do podstawowych usług. Osobom będącym w potrzebie lub znajdującym się w trudnej sytuacji państwa członkowskie powinny zapewnić dostęp do odpowiedniego mieszkania socjalnego lub pomocy mieszkaniowej. W związku z tym należy uwzględnić szczególne potrzeby, również w zakresie dostępności, osób z niepełnosprawnościami. Należy w szczególności zająć się zjawiskiem bezdomności.

               Państwa członkowskie powinny zapewnić szybki dostęp do przystępnych cenowo i cechujących się dobrą jakością usług profilaktycznej i leczniczej opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej, jednocześnie zapewniając ich stabilność w perspektywie długoterminowej.

               W kontekście wydłużenia życia ludzkiego i zmian demograficznych państwa członkowskie powinny zapewnić adekwatność i stabilność systemów emerytalnych dla zatrudnionych i samozatrudnionych, zapewniając kobietom i mężczyznom równe szanse w nabywaniu praw emerytalnych, w tym poprzez dodatkowe programy emerytalne, które gwarantują odpowiednie przychody. Reformy systemów emerytalnych powinny być wspierane działaniami na rzecz wydłużania aktywności zawodowej, takimi jak podnoszenie rzeczywistego wieku przejścia na emeryturę, i wpisywać się w strategię aktywnego starzenia się. Państwa członkowskie powinny nawiązać konstruktywny dialog z partnerami społecznymi i innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami oraz umożliwić odpowiednie stopniowe wprowadzanie reform.

                     (1)
                  ()
                        Dz.U. C 120 z 26.4.2013, s. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.2.2020
            COM(2020) 73 final
            2020/0032(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przystąpieniem Republiki Serbii do Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przystąpienia Republiki Serbii do Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o handlu zbożem z 1995 r.

               Celem Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. („konwencja”) jest rozwój współpracy międzynarodowej we wszystkich aspektach handlu zbożem, promowanie rozszerzenia zakresu międzynarodowego handlu zbożem oraz dopilnowanie, by handel ten był uwolniony w jak najwyższym stopniu. Ponadto konwencja ma na celu przyczynienie się w jak największym stopniu do stabilności międzynarodowych rynków zboża w interesie wszystkich członków, zwiększenie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz stworzenie forum wymiany informacji i zapewnienie członkom forum dyskusji o ich wątpliwościach dotyczących handlu zbożem.

               Konwencja weszła w życie dnia 1 lipca 1995 r.

               Unia jest stroną konwencji
                  1
               .

               2.2.Międzynarodowa Rada Zbożowa

               Międzynarodowa Rada Zbożowa jest organizacją międzyrządową, która dąży do osiągnięcia celów określonych w art. 1 konwencji. W szczególności Międzynarodowa Rada Zbożowa ma na celu:

               a)pogłębianie międzynarodowej współpracy we wszystkich aspektach handlu zbożem;

               b)promowanie rozszerzenia zakresu, otwartości i sprawiedliwości międzynarodowego handlu zbożem;

               c)przyczynianie się do stabilności międzynarodowego rynku zboża, zwiększanie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz przyczynianie się do rozwoju krajów, których gospodarki w dużym stopniu zależą od sprzedaży zboża.

               Sposobem osiągnięcia tych celów jest poprawa przejrzystości rynku dzięki wymianie informacji, analizie i konsultacjom na temat rozwoju rynku i polityki.

               Międzynarodowa Rada Zbożowa liczy obecnie 28 członków, w tym wielu spośród największych na świecie producentów zbóż oraz importerów. Poza Unią jej członkami są między innymi Argentyna, Australia, Kanada, Egipt, Indie, Japonia, Rosja, Ukraina i USA. Jej członkami nie są jednak Chiny ani Brazylia.

               28 członków Rady posiada łącznie 2 000 głosów.

               W odniesieniu do procedur budżetowych (zob. art. 11 konwencji), tj. w kwestii ustalania rocznych wkładów finansowych członków, Unia dysponuje w latach 2019/20
                  2
                372 głosami.

               W przypadku podejmowania decyzji, tj. w przypadku głosowania (zob. art. 12 konwencji) 1 000 głosów zostaje podzielonych wśród 10 członków eksportujących (w tym Unię z 245 głosami) oraz 1 000 głosów wśród 18 członków importujących. Należy podkreślić, że zasadniczo Międzynarodowa Rada Zbożowa działa na zasadzie konsensusu, a głosowanie przeprowadzane jest bardzo rzadko.

               Na posiedzeniach Międzynarodowej Rady Zbożowej Unia jest reprezentowana przez Komisję. Państwa członkowskie mogą uczestniczyć w spotkaniach Międzynarodowej Rady Zbożowej, w szczególności w jej posiedzeniach.

               2.3.Planowany akt Międzynarodowej Rady Zbożowej

               W dniu 23 stycznia 2020 r. Republika Serbii
                  3
                złożyła formalny wniosek o przystąpienie do konwencji. W dniu 27 stycznia 2020 r. Sekretariat Międzynarodowej Rady Zbożowej poinformował swoich członków o wniosku Republiki Serbii.

               Zgodnie z art. 27 ust. 2 konwencji rządy wszystkich państw mogą przystąpić do konwencji na takich warunkach, jakie Rada uzna za stosowne. Zgodnie z art. 33 lit. d) Regulaminu na mocy Konwencji o handlu zbożem („regulamin”) Komitet Administracyjny rozpatruje wnioski o przystąpienie na podstawie art. 27 ust. 2 i rekomenduje je Radzie.

               Głosy państwa przystępującego do celów art. 11 konwencji (tj. roczny wkład finansowy członków) są ustalane na podstawie proporcji całkowitego handlu zbożem państwa przystępującego do całkowitego handlu zbożem wszystkich państw członkowskich Międzynarodowej Rady Zbożowej, zgodnie z art. 33 lit. b) regulaminu.

               Zgodnie z art. 12 ust. 1 konwencji Rada musi ustalić, którzy członkowie będą członkami eksportującymi, a którzy będą członkami importującymi do celów konwencji, z uwzględnieniem modeli handlu zbożami tych członków oraz ich własnych poglądów. Rada określi także ich prawa głosu zgodnie z ust. 2 i 3 tego samego artykułu.

               W związku z tym, że następne posiedzenie Międzynarodowej Rady Zbożowej odbędzie się dopiero w dniu 8 czerwca 2020 r., jej sekretariat zaproponował, aby Rada zatwierdziła przystąpienie Republiki Serbii w drodze głosowania korespondencyjnego, tak aby umożliwić jej wcześniejsze przystąpienie. Jeżeli do dnia 31 marca 2020 r. nie wpłynie żaden sprzeciw od obecnych członków Międzynarodowej Rady Zbożowej, przystąpienie Republiki Serbii mogłoby stać się skuteczne z dniem 1 kwietnia 2020 r.

               Chociaż w konwencji nie określono szczegółowych zasad dotyczących procedury głosowania korespondencyjnego (ani procedury pisemnej), art. 14 konwencji dotyczący decyzji Rady nie zawiera wymogu, aby takie decyzje były podejmowane na posiedzeniu Rady.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

                  Konwencja o handlu zbożem z 1995 r. została zawarta przez Unię decyzją Rady 96/88/WE
                     4
                   do dnia 30 czerwca 1998 r. i od tego czasu okres jej obowiązywania jest regularnie przedłużany. Za każdym razem konwencja zostaje przedłużona na okres nie dłuższy niż dwa lata zgodnie z art. 33 konwencji. Ostatnio przedłużono ją decyzją Międzynarodowej Rady Zbożowej w czerwcu 2019 r. do dnia 30 czerwca 2021 r.
                     5

                  Unia zawsze była aktywnym członkiem Międzynarodowej Rady Zbożowej i wspierała rozwój tej organizacji.

                  Republika Serbii jest ważnym producentem produktów rolnych, w szczególności kukurydzy, która jest jedną z upraw będących głównym przedmiotem zainteresowania Międzynarodowej Rady Zbożowej.

                  Republika Serbii złożyła wniosek o członkostwo w UE w dniu 19 grudnia 2009 r., a w dniu 1 marca 2012 r. Rada Europejska przyznała Serbii status kraju kandydującego.

                  Celem niniejszego wniosku jest upoważnienie Komisji przez Radę do zaakceptowania przystąpienia Republiki Serbii do konwencji.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  6
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt Międzynarodowej Rady Zbożowej skutkuje rozszerzeniem składu tej Rady. Planowany akt ma skutki prawne, w szczególności dlatego, że będzie on miał wpływ na równowagę decyzyjną w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej, której decyzje wymagają większości członków eksportujących i importujących i są wiążące dla jej członków, zgodnie z art. 14 konwencji.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii należy zająć stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do handlu produktami rolnymi.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0032 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przystąpieniem Republiki Serbii do Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 207 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o handlu zbożem z 1995 r. („konwencja”) została zawarta przez Unię decyzją Rady 96/88/WE
                  7
                i weszła w życie w dniu 1 lipca 1995 r. Konwencja została zawarta na okres trzech lat, który od tego czasu jest regularnie przedłużany o kolejne dwa lata. Okres obowiązywania konwencji przedłużono ostatnio do dnia 30 czerwca 2021 r. decyzją Międzynarodowej Rady Zbożowej podjętą na jej 49. posiedzeniu w czerwcu 2019 r.
                  8

               (2)Zgodnie z art. 27 ust. 2 konwencji rządy wszystkich państw mogą przystąpić do konwencji na takich warunkach, jakie Międzynarodowa Rada Zbożowa uzna za stosowne.

               (3)W dniu 23 stycznia 2020 r. Republika Serbii złożyła formalny wniosek o przystąpienie do konwencji.

               (4)W dniu 1 marca 2012 r. Rada Europejska przyznała Serbii status kraju kandydującego.

               (5)Republika Serbii jest ważnym producentem zbóż, w szczególności kukurydzy.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej, ponieważ przystąpienie Serbii leży w interesie Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zająć Komisja w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej, to zaakceptowanie przystąpienia Republiki Serbii do Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 21 z 27.1.1996, s. 47.

                     (2)

                        Międzynarodowa Rada Zbożowa działa na podstawie roku obrotowego trwającego od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca.

                     (3)

                        W piśmie Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Wodnej Republiki Serbii.

                     (4)

                        Dz.U. L 21 z 27.1.1996, s. 47.

                     (5)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/813 z dnia 17 maja 2019 r. (Dz.U. L 133 z 21.5.2019, s. 19).

                     (6)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (7)

                        Decyzja Rady 96/88/WE z dnia 19 grudnia 1995 r. w sprawie zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską Konwencji o handlu zbożem oraz Konwencji o pomocy żywnościowej, stanowiących Międzynarodowe porozumienie w sprawie zboża z 1995 r. (Dz.U. L 21 z 27.1.1996, s. 47).

                     (8)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/813 z dnia 17 maja 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. (Dz.U. L 133 z 21.5.2019, s. 19).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.4.2020
            COM(2020) 200 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Portugalii, Hiszpanii, Włochom i Austrii

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Niniejsza decyzja dotyczy uruchomienia środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (FSUE) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2012/2002 („rozporządzenie”) na kwotę 278 993 814 EUR w celu udzielenia pomocy Portugalii, Hiszpanii, Włochom i Austrii w następstwie klęsk żywiołowych, które miały miejsce w tych krajach w 2019 r. Uruchomieniu tych środków towarzyszy projekt budżetu korygującego (PBK) nr 4/2020
                  1
               , w którym wnosi się o zapisanie potrzebnych środków w budżecie ogólnym na 2020 r. zarówno w zobowiązaniach, jak i płatnościach.

               2.1Portugalia – huragan Lorenzo na Azorach w październiku 2019 r.

               Huragan Lorenzo to atlantycki cyklon tropikalny. Jak dotąd jest to huragan, który dotarł najdalej na wschód i najbliżej Europy. Pod koniec września z fali tropikalnej przekształcił się w huragan kategorii 5. Przemieszczający się w kierunku północno-wschodnim huragan Lorenzo przeszedł przez Azory w dniu 2 października 2019 r., powodując poważne zniszczenia infrastruktury publicznej i prywatnej i zakłócając życie codzienne ludzi oraz funkcjonowanie przedsiębiorstw i instytucji.

               1)Portugalia wystąpiła z wnioskiem o pomoc finansową z FSUE w dniu 8 listopada 2019 r., czyli w terminie 12 tygodni od odnotowania pierwszych szkód w dniu 2 października 2019 r. Wniosek dotyczy jednego regionu na poziomie NUTS 2 (Região Autónoma dos Açores) i został złożony w oparciu o kryterium „regionalnej klęski żywiołowej” na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia.

               2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową, która jest objęta zakresem zastosowania funduszu.

               3)Władze portugalskie oceniają łączną wartość szkód bezpośrednich spowodowanych klęską żywiołową na 328,5 mln EUR. Wniosek złożony został na podstawie kryteriów definiujących „regionalne klęski żywiołowe”, określonych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia, w którym „regionalną klęskę żywiołową” definiuje się jako każdą klęskę żywiołową skutkującą, w regionie na poziomie NUTS 2 kwalifikującego się państwa, bezpośrednią szkodą przekraczającą 1,5 % produktu krajowego brutto (PKB) tego regionu. W przypadku regionów najbardziej oddalonych – które obejmują Azory – pułap ten wynosi 1 % regionalnego PKB. Wartość zgłoszonych szkód bezpośrednich wynosi 8,4 % regionalnego PKB (3 927 mln EUR na podstawie danych za 2016 r.) i tym samym przekracza pułap 1 %. Wniosek władz Portugalii kwalifikuje się zatem do objęcia pomocą z FSUE.

               4)Łączna wartość szkód bezpośrednich stanowi podstawę obliczenia kwoty wkładu finansowego z funduszu. Wkład ten można wykorzystać jedynie do przeprowadzenia niezbędnych działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie zgodnie z definicją zawartą w art. 3 rozporządzenia.

               5)W swoim wniosku Portugalia zwróciła się o wypłatę zaliczki, o której mowa w art. 4a tego rozporządzenia. W dniu 11 grudnia 2019 r. Komisja wydała decyzję wykonawczą C(2019) 9067 o udzieleniu zaliczki w wysokości 821 270 EUR (10 % przewidywanego wkładu finansowego z funduszu), a następnie wypłaciła ją w całości Portugalii.

               6)W swoim wniosku władze portugalskie opisały charakter i skutki klęski żywiołowej. Od dnia 26 września Regionalna Służba Ochrony Ludności i Straży Pożarnej na Azorach przygotowywała się na nadejście huraganu. Do największych zniszczeń doszło na obszarach szczególnie narażonych na działanie wiatru i fal, głównie w portach. Wystąpiły również zakłócenia w sieciach kanalizacyjnych, energetycznych i komunikacyjnych. Zniszczeniom uległy drogi, lotniska, szkoły i szpitale oraz inne elementy mienia publicznego. W wyniku tego straty poniosły osoby prywatne, przedsiębiorstwa, sektory rybołówstwa i rolnictwa, jak również sektor turystyczny. W wyniku poważnych zniszczeń infrastruktury ochraniającej obszary przybrzeżne ludność jest bardziej narażona na zagrożenia.

               7)Portugalia oszacowała koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 279,3 mln EUR i przedstawiła je w podziale na rodzaje operacji. Przeważająca część kosztów kwalifikowalnych (niemal 270 mln EUR) dotyczy kosztów odbudowy infrastruktury transportowej, w szczególności portów.

               8)Władze portugalskie poinformowały, że obecnie nie dysponują danymi na temat ubezpieczenia kosztów kwalifikowalnych.

               9)W ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (2014–2020) region dotknięty klęską żywiołową uznaje się za „region słabiej rozwinięty”. Władze portugalskie poinformowały Komisję, że nie zamierzają realokować środków z programów w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową.

               10)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku związanemu z klęskami żywiołowymi i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. We wniosku Portugalii zwięźle opisano, że za wytyczne dla zarządzania obszarami przybrzeżnymi i określenia interwencji w celu ochrony obszarów przybrzeżnych na Azorach służy zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2002/413/WE ustanawiające ogólne zasady i możliwości w zakresie strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną w Europie. Trwają prace nad wdrożeniem dyrektywy 2007/60/WE w sprawie oceny ryzyka powodziowego i ryzyka degradacji wybrzeży oraz zarządzania nim.

               2.2Hiszpania – powodzie w regionach Walencji, Murcji, Kastylii-La Manczy i Andaluzji we wrześniu 2019 r.

               W dniu 9 września 2019 r. na południowym wschodzie Półwyspu Iberyjskiego wystąpiło rzadkie zjawisko pogodowe zwane DANA (hiszp. Depresión Aislada en Niveles Altos). Zjawisko to, charakteryzujące się gwałtownymi ulewami występującymi pod koniec jesieni w rejonie śródziemnomorskiego wybrzeża Hiszpanii i powodującymi powodzie, osiągnęło największą siłę w dniach 12–16 września i wywołało bardzo poważne skutki w dużych częściach regionów Walencji, Murcji, Kastylii-La Manczy i Andaluzji.

               1)Hiszpania wystąpiła z wnioskiem o wkład z FSUE w dniu 28 listopada 2019 r., dotrzymując terminu 12 tygodni od odnotowania pierwszych szkód, co miało miejsce w dniu 9 września 2019 r. Wniosek dotyczy czterech regionów Hiszpanii na poziomie NUTS 2 (Wspólnoty Walenckiej, Regionu Murcji, Kastylii-La Manczy i Andaluzji) i został złożony w oparciu o kryterium „regionalnej klęski żywiołowej” na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia. W dniach 18 grudnia 2019 r. i 29 stycznia 2020 r., w odpowiedzi na wniosek Komisji, przedłożono dodatkowe informacje uzupełniające wniosek.

               2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową, która jest objęta zakresem zastosowania funduszu.

               3)Władze hiszpańskie oceniają łączną wartość szkód bezpośrednich spowodowanych tą klęską żywiołową na kwotę 2 269,7 mln EUR. Wniosek złożono na podstawie kryteriów definiujących „regionalne klęski żywiołowe”, określonych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia, w którym „regionalną klęskę żywiołową” definiuje się jako każdą klęskę żywiołową skutkującą, w regionie na poziomie NUTS 2 kwalifikującego się państwa, bezpośrednią szkodą przekraczającą 1,5 % PKB tego regionu. Jako że klęska żywiołowa objęła kilka regionów, stosuje się średni PKB ważony poziomem szkód w każdym regionie. W związku z tym szkody zgłoszone przez Hiszpanię stanowią 2,65 % ważonego regionalnego PKB.

               4)Łączna wartość szkód bezpośrednich stanowi podstawę obliczenia kwoty wkładu finansowego z funduszu. Wkład ten można wykorzystać jedynie do przeprowadzenia niezbędnych działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie zgodnie z definicją zawartą w art. 3 rozporządzenia.

               5)W swoim wniosku Hiszpania zwróciła się o wypłatę zaliczki, o której mowa w art. 4a tego rozporządzenia. W dniu 13 lutego 2020 r. Komisja wydała decyzję wykonawczą C(2020) 905 o udzieleniu zaliczki w wysokości 5 674 336 EUR (10 % przewidywanego wkładu finansowego z funduszu), a następnie wypłaciła ją w całości Hiszpanii.

               6)W swoim wniosku władze hiszpańskie opisały charakter i skutki klęski żywiołowej. Ogromna ilość opadów przekroczyła rekordowe wartości z ostatnich 140 lat i wywołała poważne powodzie, które spowodowały śmierć 8 osób. Tysiące ludzi trzeba było ewakuować z ich domostw i umieścić w obiektach zakwaterowania zastępczego. DANA miała poważne konsekwencje dla warunków życia ludności na obszarach objętych tym zjawiskiem i spowodowała znaczne szkody materialne w sektorze prywatnym i publicznym. Drogi, tory kolejowe oraz infrastruktura portów lotniczych uległy zniszczeniu, konieczne więc było zawieszenie usług transportowych. Erozja uszkodziła sieci wodne, infrastrukturę ochronną i środowisko. Erozji uległy również plaże, uszkodzona została infrastruktura przybrzeżna.

               7)Hiszpania oszacowała koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 650,6 mln EUR i przedstawiła je w podziale na rodzaje operacji. Największa część (ponad 385 mln EUR) kosztów kwalifikowalnych dotyczy kosztów operacji oczyszczania. Druga co do wielkości część obejmuje koszty naprawy infrastruktury na kwotę 247 mln EUR.

               8)Na wniosek Hiszpanii w ramach programu Copernicus dostarczono temu państwu obrazy satelitarne w celu wspierania działań mających usunąć zniszczenia.

               9)Władze hiszpańskie potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               10)W ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (2014–2020) Wspólnotę Walencką uznaje się za „region lepiej rozwinięty”, a pozostałe trzy regiony to tzw. regiony w okresie przejściowym. Władze hiszpańskie poinformowały Komisję, że nie zamierzają realokować środków z programów w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową.

               11)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku związanemu z klęskami żywiołowymi i zarządzania nim, władze hiszpańskie poinformowały, że dokonały transpozycji unijnej dyrektywy powodziowej do prawa hiszpańskiego oraz że niedawno zakończyły pierwszy etap obejmujący ocenę ryzyka i opracowanie map ryzyka. Na drugim etapie dokonano przeglądu rezultatów tych działań. Wyniki przeglądu zatwierdziła Państwowa Rada Ochrony Ludności. Nowe plany mają zostać przedstawione w grudniu 2022 r. Ponadto sporządzono plany ochrony ludności uwzględniające ryzyko powodziowe, na szczeblu krajowym i we wspólnotach autonomicznych.

               2.3Włochy – ekstremalne zdarzenia pogodowe, które miały miejsce jesienią 2019 r.

               Pod koniec października i w listopadzie 2019 r. seria powiązanych ze sobą ekstremalnych zdarzeń pogodowych nawiedziła większość terytorium Włoch od północy do południa, powodując poważne szkody wskutek powodzi i osuwisk oraz doprowadzając do powodzi w Wenecji.

               1)
                     Włochy wystąpiły z wnioskiem o wkład finansowy z FSUE w dniu 10 stycznia 2020 r., czyli w terminie 12 tygodni od odnotowania pierwszych szkód w dniu 20 października 2019 r.

               2)
                     W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową, która jest objęta zakresem zastosowania funduszu.

               3)
                     Wniosek został złożony na podstawie kryteriów definiujących „poważną klęskę żywiołową” określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia. Władze włoskie szacują łączną wartość szkód bezpośrednich spowodowanych klęską żywiołową na 5 619,878 mln EUR (kwota zaktualizowana). Kwota ta stanowi ponad 157 % progu uruchomienia środków z FSUE mającego zastosowanie do Włoch (szkody na ponad 3 mld EUR w cenach z 2011 r.). Wniosek władz włoskich kwalifikuje się zatem do objęcia pomocą z FSUE.

               4)
                     Włochy nie wystąpiły o wypłatę zaliczki.

               5)
                     We wniosku władze włoskie szczegółowo opisały charakter i skalę zniszczeń spowodowanych ekstremalnymi zdarzeniami pogodowymi. Klęska nawiedziła terytorium Włoch z różną siłą, a jej skutki dla społeczeństwa, gospodarki i środowiska różniły się w zależności od lokalizacji. W sumie zniszczenia odnotowano w 17 regionach, a najbardziej ucierpiały: Wenecja Euganejska, Piemont, Liguria, Sycylia i Emilia-Romania. Niemal jedna trzecia całkowitych szkód (o wartości 1,8 mld EUR) wystąpiła w samej Wenecji Euganejskiej, w szczególności na skutek powodzi w mieście Wenecja. Mniejsze straty poniosły: Abruzja, Basilicata, Kalabria, Kampania, Friuli-Wenecja Julijska, Lacjum, Apulia, Toskania i Autonomiczna Prowincja Bolzano. Regionami, które najmniej ucierpiały na skutek klęski, są: Marche, Dolina Aosty i Autonomiczna Prowincja Trydent.

               Klęska żywiołowa spowodowała w szczególności poważne zakłócenia w sieci drogowej na poziomie krajowym, regionalnym, prowincjonalnym i gminnym, do których doprowadziły osuwiska i powalone drzewa, odcinając dostęp do szeregu odizolowanych gmin górskich i przybrzeżnych. W większości regionów wystąpiły zakłócenia biegu wód w sieciach rzecznych, zmiany nachylenia terenu, osuwiska i powodzie. Działalność szkół i innych usług publicznych została zakłócona. Podmuchy wiatru o sile do 200 km/h spowodowały znaczne straty w lasach (ok. 8,5 mln m³ drewna), co miało poważne konsekwencje dla gospodarki związanej z drewnem i dla turystyki. W szczególności w Wenecji Euganejskiej ucierpiało około 130 terenów chronionych w ramach sieci Natura 2000 na terenie o powierzchni ponad 414 000 ha. Według doniesień prawie we wszystkich regionach doszło do zalania budynków publicznych i prywatnych. Znaczne straty odnotowano w sektorze rolnictwa, w którym bezpośrednim szkodom uległa infrastruktura rolnicza (szklarnie, maszyny). Oczyszczalnie ścieków zostały zablokowane. Przerwane zostały sieci elektroenergetyczne i gazowe.

               Powodzie w Wenecji Euganejskiej spowodowały ogromne zniszczenia mienia publicznego i prywatnego oraz szkody dla działalności handlowej i przemysłowej, jak również sektora usług. Szczytowa fala wynosząca ponad 187 cm nad poziomem morza zalała ponad 85 % powierzchni miasta Wenecja. Fale acqua alta spowodowały poważne zniszczenia dziedzictwa artystycznego i kulturowego w centrum historycznym Wenecji oraz ogromne szkody na głównych wyspach Laguny Weneckiej, w tym zniszczenia dóbr kultury i znaczne szkody dla przedmiotów z papieru, takich jak książki, manuskrypty i zasoby archiwalne. Zalanie około 75 historycznych kościołów doprowadziło do uszkodzeń konstrukcji oraz zniszczenia wyposażenia i ogromnych zbiorów archiwalnych. Ponadto system transportu wodnego w Wenecji ucierpiał na skutek uszkodzeń dużej liczby obiektów do cumowania, promów i łodzi motorowych. Zniszczeniu uległ również sprzęt elektryczny i elektroniczny.

               W Piemoncie klęska żywiołowa objęła swym zasięgiem ponad 800 gmin. W Ligurii wywołała powodzie, procesy osiadania terenu i osuwiska, uszkadzając w szczególności system dróg. Na Sycylii miała poważne konsekwencje dla świadczenia usług i doprowadziła do strat ekonomicznych wynikających z zakłócenia działalności rolnej i wytwórczej. W regionie Emilia-Romania wylanie sieci rzek spowodowało erozję brzegów rzek, zalania i wylania rowów i kanałów, co z kolei doprowadziło do szkód na obszarach mieszkalnych oraz do zniszczeń obiektów przemysłowych oraz obiektów ochrony brzegów i instalacji hydraulicznych. Ulewy spowodowały również znaczne zniszczenia obiektów ochrony wybrzeża oraz niemal całkowite zniszczenie sztucznej wydmy, która chroniła wybrzeże. Na terenach górzystych i górskich doszło do erozji gleby i osuwisk, co miało poważne skutki dla sieci dróg.

               6)
                     Analiza przeprowadzona przez Komisję wskazuje, że zdarzenia pogodowe w okresie objętym wnioskiem mogą być wydarzeniem jednorazowym z punktu widzenia meteorologicznego i hydrologicznego. Ponadto zasięg geograficzny i rząd wielkości szkód określone przez władze włoskie wydają się wiarygodne.

               7)
                     Włochy oszacowały koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na ponad 1 110,1 mln EUR i przedstawiły je w podziale na rodzaje operacji. Największa część (ponad 479 mln EUR) kosztów kwalifikowalnych dotyczy wydatków na odbudowę infrastruktury prewencyjnej oraz ochronę dziedzictwa kulturowego. Druga co do wielkości część obejmuje koszty odbudowy podstawowej infrastruktury (465 mln EUR).

               8)
                     Władze włoskie potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               9)
                     Z 17 regionów dotkniętych skutkami klęski pięć kwalifikuje się jako „regiony słabiej rozwinięte” w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na lata 2014–2020 (Basilicata, Kalabria, Kampania, Apulia i Sycylia), Abruzja – jako „region w okresie przejściowym”, a pozostałe regiony to „regiony lepiej rozwinięte”. Władze włoskie nie poinformowały Komisji o zamiarze realokacji środków z programu w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową.

               10)
                     Włochy nie wystąpiły o uruchomienie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności. Za pośrednictwem wspólnego systemu łączności i informacji w sytuacjach nadzwyczajnych (CECIS) wysłano jednak do Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego notę informacyjną.

               11)
                     Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku związanemu z klęskami żywiołowymi i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               2.4Austria – ekstremalne zdarzenia pogodowe, które miały miejsce w listopadzie 2019 r.

               W dniach 11–23 listopada 2019 r. w południowo-zachodniej części Austrii wystąpiły poważne powodzie, w szczególności w Karyntii i Tyrolu Wschodnim. Do zdarzeń tych doszło wskutek tych samych warunków meteorologicznych, które doprowadziły do poważnej klęski we Włoszech. Wskutek ekstremalnej pogody znacznemu zniszczeniu uległa podstawowa infrastruktura publiczna, domy prywatne, przedsiębiorstwa oraz lasy. Wydarzenia te były bardzo podobne do wydarzeń z poprzedniego roku, mimo iż spowodowały mniej szkód.

               1)Austria wystąpiła z wnioskiem o wkład z FSUE w dniu 29 stycznia 2020 r., dotrzymując terminu 12 tygodni od odnotowania pierwszych szkód, co miało miejsce w dniu 11 listopada 2019 r. W dniu 9 marca 2020 r. Austria przedstawiła z własnej inicjatywy zaktualizowane informacje zawierające nieznacznie wyższe szacunki szkód w regionach dotkniętych klęską.

               2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową, która jest objęta zakresem zastosowania funduszu.

               3)Władze austriackie oceniają łączną wartość szkód bezpośrednich spowodowanych klęską żywiołową na 93,2 mln EUR. Kwota ta jest znacznie poniżej progu dla poważnych klęsk żywiołowych mającego zastosowanie w przypadku Austrii, który w 2020 r. wynosi 2 307,9 mln EUR (tj. 0,6 % dochodu narodowego brutto Austrii). Nie przekracza ona również progu dla tak zwanej regionalnej klęski żywiołowej, tj. 1,5 % regionalnego produktu krajowego brutto ważonego odsetkiem szkód przypadającym na poszczególne regiony. Klęska ta nie kwalifikuje się zatem ani jako „poważna klęska żywiołowa”, ani jako „regionalna klęska żywiołowa” w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Ponieważ jednak klęskę żywiołową wywołały te same warunki meteorologiczne, które spowodowały poważną klęskę we Włoszech, władze austriackie złożyły swój wniosek na podstawie przepisu dotyczącego „ościennego kwalifikującego się państwa”, określonego w art. 2 ust. 4 rozporządzenia, na mocy którego z pomocy z FSUE może skorzystać również kwalifikujące się państwo dotknięte tą samą klęską, która kwalifikuje się jako poważna klęska żywiołowa w ościennym kwalifikującym się państwie. Ten warunek jest spełniony.

               4)Władze austriackie nie wystąpiły o wypłatę zaliczki.

               5)Władze austriackie przedstawiły szczegółowy opis skutków klęski żywiołowej. Zdecydowanie największe szkody zostały spowodowane w najbardziej wysuniętym na południe kraju związkowym Karyntia, oraz w sąsiedniej prowincji Tyrol Wschodni – oba te regiony to obszary alpejskie graniczące z Włochami. Kraje związkowe Salzburg i Styria odnotowały niewielkie szkody. Silne opady deszczu spowodowały wylanie licznych cieków wodnych, przez co doszło do zniszczeń infrastruktury transportowej i zamknięcia dróg. Kilka mostów uległo poważnym zniszczeniom. Niespotykane opady śniegu i lawiny nasiliły problem i spowodowały szkody w lasach. Przerwane zostały połączenia kolejowe, zalane domy i budynki publiczne, a niektóre miejscowości zostały okresowo odcięte; zakłócone zostały również dostawy energii elektrycznej.

               6)Austria oszacowała koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 61,3 mln EUR i przedstawiła je w podziale na rodzaje operacji. Największa część (ponad 40 mln EUR) kosztów kwalifikowalnych dotyczy kosztów usunięcia szkód w sieci transportowej. Środki zapobiegające erozji gleby stanowią około 13 mln EUR.

               7)Władze austriackie potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               8)Regiony dotknięte klęską zaliczają się do „regionów lepiej rozwiniętych” w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na lata 2014–2020. W swoim wniosku władze austriackie poinformowały, że zamierzają wykorzystać środki z austriackiego programu rozwoju obszarów wiejskich finansowanego z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na odtworzenie lasów ochronnych.

               9)Austria nie wystąpiła o uruchomienie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności.

               10)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku związanemu z klęskami żywiołowymi i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               2.5Wniosek

               Z powodów przedstawionych powyżej klęski żywiołowe, o których mowa we wnioskach przedłożonych przez Portugalię, Hiszpanię, Włochy i Austrię, spełniają warunki dotyczące uruchomienia środków z FSUE określone w rozporządzeniu.

               3.Finansowanie ze środków FSUE przydzielonych na 2020 r.

               Rozporządzenie Rady (UE, EURATOM) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  2
                (dalej „rozporządzenie w sprawie WRF”), w szczególności jego art. 10, dopuszcza możliwość uruchomienia środków z FSUE w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.). W pkt 11 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  3
                przedstawiono warunki uruchomienia FSUE.

               Ponieważ głównym uzasadnieniem utworzenia FSUE była zasada solidarności, Komisja jest zdania, że przedmiotowa pomoc powinna być udzielana progresywnie. Oznacza to, że zgodnie z uprzednio stosowaną praktyką część szkód powyżej progu uruchomienia FSUE w przypadku „poważnej klęski żywiołowej” (tj. 0,6 % DNB lub 3 mld EUR w cenach z 2011 r., w zależności od tego, która z tych kwot jest niższa) powinna być objęta pomocą o większej intensywności niż szkody poniżej tej wartości progowej. Współczynnik stosowany w przeszłości do ustalania przydziałów środków w związku z poważnymi klęskami wynosi 2,5 % całkowitej wartości szkód bezpośrednich poniżej progu uruchomienia środków z funduszu oraz 6 % w przypadku części szkód powyżej progu. W przypadku regionalnych klęsk żywiołowych oraz klęsk uwzględnionych na podstawie przepisu dotyczącego „państwa ościennego” współczynnik wynosi 2,5 %.

               Wkład nie może przekraczać szacowanych łącznych kosztów działań kwalifikowalnych. Metoda obliczania pomocy została określona w sprawozdaniu rocznym na temat FSUE (2002–2003) i zaakceptowana przez Radę i Parlament Europejski.

               Na podstawie wniosków złożonych przez Portugalię, Hiszpanię, Włochy i Austrię dokonano obliczeń wkładu finansowego z FSUE w oparciu o szacowaną łączną wartość szkód bezpośrednich. Obliczenia przedstawiają się następująco:

                        Państwa członkowskie

                        Kategoria klęski żywiołowej

                        Łączna wartość szkód bezpośrednich

                        (w mln EUR)

                        Próg interwencji w przypadku regionalnych klęsk żywiołowych
                        [1,5 % PKB/
                        1 % PKB dla regionów najbardziej oddalonych]

                        (w mln EUR)

                        Próg w przypadku poważnych klęsk żywiołowych

                        (w mln EUR)

                        2,5 % szkód bezpośrednich w ramach progu

                        (w EUR)

                        6 % szkód bezpośrednich powyżej progu

                        (w EUR)

                        Kwota proponowanej pomocy ogółem

                        (w EUR)

                        Wypłacone zaliczki

                        (w EUR)

                        PORTUGALIA

                        Regionalna

                        (art. 2 ust. 3)

                        328,508

                        39,271

                        -

                        8 212 697

                        -

                        8 212 697

                        821 270

                        HISZPANIA

                        Regionalna

                        (art. 2 ust. 3)

                        2 269,734

                        1 287,076

                        -

                        56 743 358

                        -

                        56 743 358

                        5 674 336

                        WŁOCHY

                        Poważna

                        (art. 2 ust. 2)

                        5 619,878

                        -

                        3 585,278

                        89 631 943

                        122 076 039

                        211 707 982

                        -

                        AUSTRIA

                        Państwo ościenne

                        (art. 2 ust. 4)

                        93,191

                        -

                        -

                        2 329 777

                        -

                        2 329 777

                        -

                        OGÓŁEM

                        278 993 814

               Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie WRF łączna kwota dostępna do uruchomienia z FSUE na początku 2020 r. wynosiła 1 150 524 045 EUR i obejmowała sumę przydziału na 2020 r. w wysokości 597 546 284 EUR oraz pozostałej części przydziału na 2019 r. w wysokości 552 977 761 EUR, której nie wykorzystano i którą przeniesiono na 2020 r.

               Kwota, która może zostać uruchomiona na obecnym etapie w 2020 r., wynosi 1 001 137 474 EUR. Odpowiada to całkowitej kwocie dostępnej na uruchomienie FSUE na początku 2020 r. (1 150 524 045 EUR) pomniejszonej o zatrzymaną kwotę 149 386 571 EUR w związku z obowiązkiem odłożenia 25 % rocznego przydziału środków na 2020 r. do dnia 1 października 2020 r., zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie WRF.

                        Zestawienie dotyczące finansowania z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (FSUE)

                        Kwota

                        w EUR

                        Przydział na 2019 r. przeniesiony na 2020 r.

                        552 977 761

                        Przydział na 2020 r.

                        597 546 284

                        -----------------

                        Środki dostępne ogółem na początku 2020 r.

                        1 150 524 045

                        Pomniejszone o zatrzymane 25 % przydziału na 2020 r.

                        -149 386 571

                        -----------------

                        Maksymalna kwota obecnie dostępna (przydziały na 2019 r.+2020 r.)

                        1 001 137 474

                        Kwota proponowanej pomocy ogółem, która ma zostać uruchomiona dla Portugalii, Hiszpanii, Włoch i Austrii

                        - 278 993 814

                        -----------------

                        Pozostałe dostępne środki do dnia 1 października 2020 r.

                        722 143 660

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Portugalii, Hiszpanii, Włochom i Austrii

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej
                  4
               , w szczególności jego art. 4 ust. 3,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  5
               , w szczególności jego pkt 11,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami żywiołowymi.

               (2)Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 środki Funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.)
                  6
               .

               (3)W dniu 8 listopada 2019 r. Portugalia złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w związku z ekstremalnymi zdarzeniami pogodowymi na Azorach.

               (4)W dniu 28 listopada 2019 r. Hiszpania złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w związku z ekstremalnymi opadami deszczu, które spowodowały powodzie w regionach Walencji, Murcji, Kastylii-La Manczy i Andaluzji.

               (5)W dniu 10 stycznia 2020 r. Włochy złożyły wniosek o uruchomienie środków z funduszu w związku z ekstremalnymi zdarzeniami pogodowymi, które wystąpiły w 17 regionach jesienią 2019 r.

               (6)W dniu 29 stycznia 2020 r. Austria złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w związku z ekstremalnymi zdarzeniami pogodowymi w listopadzie 2019 r.

               (7)Wnioski złożone przez Portugalię, Hiszpanię, Włochy i Austrię spełniają warunki przyznania wkładu finansowego z funduszu, ustanowione w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2012/2002.

               (8)W związku z tym należy uruchomić fundusz, aby zapewnić wkład finansowy dla Portugalii, Hiszpanii, Włoch i Austrii.

               (9)W celu ograniczenia do minimum czasu potrzebnego do uruchomienia funduszu niniejszą decyzję należy stosować od dnia jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W ramach budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2020 uruchamia się środki z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, w formie środków na zobowiązania i środków na płatności w następujących kwotach:

               a) 8 212 697 EUR dla Portugalii;

               b) 56 743 358 EUR dla Hiszpanii;

               c) 211 707 982 EUR dla Włoch;

               d) 2 329 777 EUR dla Austrii.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Stosuje się ją od dnia … [data przyjęcia]
                  7***.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        COM(2020) 190 z 30.4.2020.

                     (2)

                        Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (3)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (4)

                        Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

                     (5)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (6)

                        Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

                     (7)
                  ** Datę wprowadza Parlament przed opublikowaniem w Dz.U.