               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.10.2019
            COM(2019) 480 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odpowiednich komitetach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do wniosków dotyczących modyfikacji regulaminów ONZ nr  0, 16, 17, 21, 29, 43, 44, 48, 53, 55, 58, 67, 74, 80, 83, 85, 86, 98, 107, 112, 113, 115, 116, 123, 129, 135, 148, 149 i 150, w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do ogólnych przepisów technicznych nr 2, w odniesieniu do wniosku dotyczącego poprawek do wzajemnej rezolucji MR.1, w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do ujednoliconych rezolucji R.E.3 i R.E.5, a także w odniesieniu do wniosków dotyczących upoważnień do opracowania poprawek do ogólnych przepisów technicznych nr 6 oraz do opracowania nowych ogólnych przepisów technicznych w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym (DEVP)

               ZAŁĄCZNIK

                        Regulamin nr

                        Tytuł punktu porządku obrad

                        Numer referencyjny dokumentu
                           1

                        0

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do pierwotnej wersji regulaminu ONZ nr 0 (IWVTA)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/74

                        0

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 0 (IWVTA)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/75

                        0

                        Wniosek dotyczący nowej serii poprawek 02 do regulaminu ONZ nr 0 (IWVTA)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/76

                        16

                        Wniosek dotyczący suplementu 12 do serii poprawek 06 do regulaminu ONZ nr 16 (pasy bezpieczeństwa)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/104

                        16

                        Wniosek dotyczący suplementu 5 do serii poprawek 07 do regulaminu ONZ nr 16 (pasy bezpieczeństwa)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/105

                        17

                        Wniosek dotyczący sprostowania 1 do serii poprawek 08 do regulaminu ONZ nr 17 (wytrzymałość siedzeń)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/115

                        17

                        Wniosek dotyczący sprostowania 1 do serii poprawek 09 do regulaminu ONZ nr 17 (wytrzymałość siedzeń)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/116

                        21

                        Wniosek dotyczący suplementu 4 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 21 (wyposażenie wnętrza)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/106

                        29

                        Wniosek dotyczący suplementu 5 do serii poprawek 03 do regulaminu ONZ nr 29 (kabiny pojazdów użytkowych)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/107

                        43

                        Wniosek dotyczący suplementu 9 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 43 (materiały oszklenia bezpiecznego)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/95

                        44

                        Wniosek dotyczący suplementu 17 do serii poprawek 04 do regulaminu ONZ nr 44 (urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/108

                        48

                        Wniosek dotyczący suplementu 13 do serii poprawek 06 do regulaminu ONZ nr 48 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/84

                        53

                        Wniosek dotyczący nowej serii poprawek 03 do regulaminu ONZ nr 53

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/80

                        53

                        Wniosek dotyczący suplementu 3 do serii poprawek 02 do regulaminu ONZ nr 53 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w pojazdach kategorii L3)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/85

                        53

                        Wniosek dotyczący suplementu 21 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 53 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w pojazdach kategorii L3)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/86

                        55

                        Wniosek dotyczący suplementu 8 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 55 (sprzęgi mechaniczne)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/96

                        58

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 03 do regulaminu nr 58 (urządzenia zabezpieczające przed wjechaniem pod tył pojazdu)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/97

                        67

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 03 do regulaminu ONZ nr 67 (pojazdy zasilane LPG)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/94

                        67

                        Wniosek dotyczący suplementu 2 do serii poprawek 02 do regulaminu ONZ nr 67 (pojazdy zasilane LPG)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/98

                        74

                        Wniosek dotyczący nowej serii poprawek 02 do regulaminu nr 74 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w motorowerach)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/79

                        74

                        Wniosek dotyczący suplementu 11 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 74 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w motorowerach)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/87

                        80

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 04 do regulaminu nr 80 (wytrzymałość siedzeń oraz ich mocowań (autobusy))

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/103

                        83

                        Wniosek dotyczący suplementu 10 do serii poprawek 07 do regulaminu ONZ nr 83 (emisje z pojazdów kategorii M1 i N1)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/127

                        85

                        Wniosek dotyczący suplementu 10 do regulaminu ONZ nr 85 (pomiar mocy netto i mocy 30-minutowej)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/112

                        86

                        Wniosek dotyczący suplementu 2 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 86 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w pojazdach rolniczych)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/88

                        98

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 02 do regulaminu ONZ nr 98

                        (reflektory wyposażone w gazowo-wyładowcze źródła światła)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/89

                        107

                        Wniosek dotyczący suplementu 8 do serii poprawek 06 do regulaminu ONZ nr 107 (pojazdy kategorii M2 i M3)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/99

                        107

                        Wniosek dotyczący suplementu 7 do serii poprawek 07 do regulaminu ONZ nr 107 (pojazdy kategorii M2 i M3)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/100

                        107

                        Wniosek dotyczący suplementu 2 do serii poprawek 08 do regulaminu ONZ nr 107 (pojazdy kategorii M2 i M3)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/101

                        112

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 02 do regulaminu ONZ nr 112 (reflektory emitujące asymetryczne światło mijania)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/90

                        113

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 03 do regulaminu ONZ nr 113 (reflektory emitujące symetryczne światło mijania)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/91

                        115

                        Wniosek dotyczący suplementu 9 do regulaminu ONZ nr 115 (dodatkowe układy zasilania LPG i CNG)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/113

                        116

                        Wniosek dotyczący suplementu 7 do regulaminu ONZ nr 116 (systemy zabezpieczające przed kradzieżą i systemy alarmowe)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/102

                        123

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 02 do regulaminu nr 123 (systemy adaptacyjnego oświetlenia głównego (AFS))

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/92

                        129

                        Wniosek dotyczący suplementu 3 do serii poprawek 03 do regulaminu ONZ nr 129 (ulepszone urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/109

                        135

                        Wniosek dotyczący suplementu 2 do pierwotnej wersji regulaminu ONZ nr 135 (uderzenie boczne w słup (PSI))

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/110

                        135

                        Wniosek dotyczący suplementu 2 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 135 (uderzenie boczne w słup (PSI))

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/111

                        148

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do pierwotnej wersji regulaminu ONZ nr [148] (urządzenia sygnalizacji świetlnej (LSD))

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/81

                        149

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do pierwotnej wersji regulaminu ONZ nr [149] (urządzenia oświetlenia dróg (RID))

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/82

                        149

                        Wniosek dotyczący suplementu 2 do pierwotnej wersji regulaminu ONZ nr [149] (urządzenia oświetlenia dróg (RID))

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/125

                        150

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do pierwotnej wersji regulaminu ONZ nr [150] (urządzenia odblaskowe (RRD))

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/83

                        Ogólne przepisy techniczne nr

                        Tytuł punktu porządku obrad

                        Numer referencyjny dokumentu

                        2

                        Wniosek dotyczący poprawki 4 do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 2 (w sprawie procedury pomiaru dla motocykli dwukołowych wyposażonych w silnik z zapłonem iskrowym lub silnik z zapłonem samoczynnym w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń gazowych, emisji CO2 i zużycia paliwa)

                        Sprawozdanie techniczne w sprawie opracowania poprawki 4 do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 2 (w sprawie procedury pomiaru dla motocykli dwukołowych wyposażonych w silnik z zapłonem iskrowym lub silnik z zapłonem samoczynnym w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń gazowych, emisji CO2 i zużycia paliwa)

                        Upoważnienie do opracowania poprawki 4 do ogólnych przepisów technicznych

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/121

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/122

                        ECE/TRANS/WP.29/AC.3/36/Rev.1

                        Rezolucja nr

                        Tytuł punktu porządku obrad

                        Numer referencyjny dokumentu

                        R.E.3

                        Wniosek dotyczący poprawki do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/117

                        R.E.3

                        Wniosek dotyczący poprawki do załącznika IV do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/118,

                        WP.29-179-06

                        R.E.5

                        Wniosek dotyczący poprawki 4 do ujednoliconej rezolucji w sprawie wspólnej specyfikacji kategorii źródeł światła (R.E.5)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/126

                        MR.1

                        Wniosek dotyczący poprawki 2 do wzajemnej rezolucji nr 1 (MR.1) – projekt addendum 3

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/119

                        Różne

                        Tytuł punktu porządku obrad

                        Numer referencyjny dokumentu

                        Wniosek o zezwolenie na opracowanie poprawki do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 6

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/123

                        Wniosek dotyczący rewizji 1 upoważnienia do opracowania nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym (DEVP)

                        ECE/TRANS/WP.29/2019/124

                     (1)

                        Wszystkie dokumenty, o których mowa w tabeli, są dostępne pod adresem:
                  http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/gen2019.html

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.10.2019
            COM(2019) 480 final
            2019/0232(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odpowiednich komitetach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do wniosków dotyczących modyfikacji regulaminów ONZ nr 0, 16, 17, 21, 29, 43, 44, 48, 53, 55, 58, 67, 74, 80, 83, 85, 86, 98, 107, 112, 113, 115, 116, 123, 129, 135, 148, 149 i 150, w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do ogólnych przepisów technicznych nr 2, w odniesieniu do wniosku dotyczącego poprawek do wzajemnej rezolucji MR.1, w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do ujednoliconych rezolucji R.E.3 i R.E.5, a także w odniesieniu do wniosków dotyczących upoważnień do opracowania poprawek do ogólnych przepisów technicznych nr 6 oraz do opracowania nowych ogólnych przepisów technicznych w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym (DEVP)

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w jednej ze stałych grup roboczych w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych, a mianowicie na Światowym Forum Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów (Grupa Robocza 29 lub WP.29) w związku z przewidywanym przyjęciem przez tę grupę roboczą zmian do istniejących regulaminów ONZ (na podstawie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r.) lub ogólnych przepisów technicznych ONZ (na podstawie Porozumienia Równoległego) oraz szeregu rezolucji na podstawie obu tych porozumień.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1.Porozumienie z 1958 r. i Porozumienie z 1998 r.

               Celem Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych („EKG ONZ”) dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.”) oraz Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („Porozumienie Równoległe”) jest opracowanie zharmonizowanych wymogów mających na celu usunięcie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi pomiędzy umawiającymi się stronami EKG ONZ oraz zagwarantowanie, by pojazdy takie zapewniały wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Porozumienia te weszły w życie w UE odpowiednio w dniu 24 marca 1998 r. i w dniu 15 lutego 2000 r. Są one administrowane przez Światowe Forum EKG ONZ na rzecz Harmonizacji Przepisów Dotyczących Pojazdów (Grupa Robocza 29 lub WP.29).

               Unia Europejska jest stroną tych Porozumień
                  1
               .

               2.2. Światowe Forum na rzecz Harmonizacji Regulaminów Dotyczących Pojazdów w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ) – grupa robocza 29 lub WP. 29

               WP.29 oferuje jedyne w swoim rodzaju ramy zharmonizowanych na poziomie światowym przepisów dotyczących pojazdów. WP.29 stanowi stałą grupę roboczą w instytucjonalnych ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych i ma szczególny mandat i regulamin. Stanowi ona światowe forum umożliwiające otwarte dyskusje na temat regulacji dotyczących pojazdów silnikowych, w ramach którego omawiane jest wdrażanie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. i Porozumienia Równoległego. Każde państwo członkowskie ONZ oraz każda regionalna organizacja integracji gospodarczej utworzona przez państwa członkowskie ONZ może w pełni uczestniczyć w działaniach WP.29 i może zostać umawiającą się stroną administrowanych przez WP.29 porozumień w sprawie pojazdów.

               Posiedzenia EKG ONZ WP.29 odbywają się trzy razy w roku, tj. w marcu, czerwcu i listopadzie. Na każdym posiedzeniu przyjmowane są nowe regulaminy ONZ, nowe ogólne przepisy techniczne ONZ lub modyfikacje obowiązujących regulaminów ONZ (na podstawie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r.) bądź ogólnych przepisów technicznych ONZ (na podstawie Porozumienia Równoległego) w celu uwzględnienia postępu technicznego. Przed każdym posiedzeniem WP.29 zmiany te są najpierw omawiane na szczeblu technicznym w specjalnych organach pomocniczych WP.29.

               Następnie głosowanie odbywa się na poziomie WP.29 (większością kwalifikowaną obecnych umawiających się stron głosujących w sprawie wniosków na podstawie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. oraz w drodze jednomyślnego głosowania obecnych umawiających się stron głosujących w sprawie wniosków na podstawie Porozumienia Równoległego).

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w sprawie nowych regulaminów i ogólnych przepisów technicznych oraz poprawek, suplementów i sprostowań do nich, określa się przed każdym posiedzeniem WP.29 decyzją Rady na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE.

               2.3. Planowany akt WP.29

               W dniach 12–14 listopada 2019 r., na swoim 179. posiedzeniu WP.29 może przyjąć wnioski dotyczące modyfikacji regulaminów ONZ nr 0, 16, 17, 21, 35, 29, 43, 44, 48, 53, 55, 58, 67, 74, 80, 83, 85, 86, 98, 107, 112, 113, 115, 116, 123, 129, 135, 148, 149 i 150, wniosek dotyczący poprawek do ogólnych przepisów technicznych nr 2, wniosek dotyczący poprawek do wzajemnej rezolucji MR.1, wnioski dotyczące poprawek do ujednoliconych rezolucji R.E.3 i R.E.5, a także wnioski dotyczące upoważnień do opracowania poprawek do ogólnych przepisów technicznych nr 6 oraz do opracowania nowych ogólnych przepisów technicznych w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym (DEVP).

               3. STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

               System WP.29 wzmacnia międzynarodową harmonizację norm dotyczących pojazdów. Porozumienie z 1958 r. odgrywa kluczową rolę w realizacji tego celu, ponieważ producenci unijni mogą posługiwać się wspólnym zbiorem regulaminów dotyczących homologacji typu, wiedząc, że ich produkty będą uznawane przez umawiające się strony za zgodne z danym prawodawstwem krajowym. System ten umożliwił na przykład uchylenie – rozporządzeniem (WE) nr 661/2009 dotyczącym bezpieczeństwa ogólnego pojazdów silnikowych – ponad 50 unijnych dyrektyw i zastąpienie ich odpowiednimi regulaminami opracowanymi na podstawie porozumienia z 1958 r.

               Podobne podejście zostało przyjęte w dyrektywie 2007/46/WE, która zastąpiła systemy homologacji państw członkowskich unijną procedurą homologacji oraz ustanowiła zharmonizowane ramy obejmujące przepisy administracyjne i ogólne wymagania techniczne odnoszące się do wszystkich nowych pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych. Dyrektywą tą włączono regulaminy ONZ do unijnego systemu homologacji typu, bądź jako wymagania dotyczące homologacji typu, bądź jako przepisy alternatywne wobec przepisów Unii. Od czasu przyjęcia tej dyrektywy regulaminy EKG ONZ w coraz większym stopniu są włączane do przepisów Unii w ramach systemu homologacji typu UE.

               Po przyjęciu przez WP.29 propozycji modyfikacji regulaminów lub nowych regulaminów ONZ oraz po powiadomieniu umawiających się stron o tych aktach przez Sekretarza Wykonawczego EKG ONZ, po sześciu miesiącach, przy braku sprzeciwu umawiających się stron stanowiących mniejszość blokującą, akty te mogą ostatecznie wejść w życie i zostać przetransponowane do obowiązujących przepisów krajowych każdej z umawiających się stron. W UE pełna transpozycja kończy się wraz z publikacją tych aktów w Dzienniku Urzędowym UE. Zmienione lub nowe wymogi wynikające z wejścia w życie planowanego aktu mają bezpośrednie zastosowanie w prawie UE (tj. do celów europejskiej homologacji typu całego pojazdu) po zmianie załącznika 4 do dyrektywy 2007/46/WE i załącznika 1 do rozporządzenia (WE) nr 661/2009.

               W związku z tym konieczne jest określenie stanowiska Unii w odniesieniu do:

               –wniosków dotyczących modyfikacji regulaminów ONZ nr 0, 16, 17, 21, 29, 43, 44, 48, 53, 55, 58, 67, 74, 80, 83, 85, 86, 98, 107, 112, 113, 115, 116, 123, 129, 135, 148, 149 i 150;

               –wniosków dotyczących poprawek do ogólnych przepisów technicznych nr 2;

               –wniosków dotyczących poprawek do wzajemnej rezolucji MR.1;

               –wniosków dotyczących poprawek do ujednoliconych rezolucji R.E.3 i R.E.5 oraz

               –wniosków dotyczących upoważnień do opracowania poprawek do ogólnych przepisów technicznych nr 6 oraz do opracowania nowych ogólnych przepisów technicznych w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym (DEVP);

               poddanych pod głosowanie na listopadowym posiedzeniu WP.29 w roku 2019, które odbędzie się w dniach 12–14 listopada 2019 r.

               Unia powinna poprzeć powyższe akty, ponieważ są one w pełni zgodne z unijną polityką rynku wewnętrznego w odniesieniu do przemysłu motoryzacyjnego i są spójne z polityką transportową, klimatyczną i energetyczną Unii. Akty te mają bardzo pozytywny wpływ na konkurencyjność unijnego przemysłu motoryzacyjnego i na handel międzynarodowy. Głosowanie za tymi aktami przyczyni się do postępu technologicznego, przyniesie korzyści skali, zapobiegnie rozdrobnieniu rynku wewnętrznego i zapewni w całej Unii jednolite normy w zakresie ochrony środowiska i bezpieczeństwa.

               Wiedza fachowa zewnętrznych ekspertów nie jest istotna dla niniejszego wniosku. Zostanie on jednak zweryfikowany przez Komitet Techniczny ds. Pojazdów Silnikowych.

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1.
                     Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.
                     Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.
                     Zastosowanie w niniejszej sprawie

               WP.29 jest organem, w ramach którego umawiające się strony EKG ONZ omawiają wdrażanie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. i Porozumienia Równoległego.

               Akty, które mają zostać przyjęte przez WP.29, to akty mające skutki prawne.

               Regulaminy ONZ określone w planowanym akcie będą wiążące dla Unii i mogą mieć decydujący wpływ na treść przepisów UE w dziedzinie homologacji typu pojazdów. Dyrektywą 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  3
                zastąpiono systemy homologacji państw członkowskich unijną procedurą homologacji oraz ustanowiono zharmonizowane ramy obejmujące przepisy administracyjne i ogólne wymagania techniczne odnoszące się do wszystkich nowych pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych. Dyrektywą tą włączono regulaminy przyjęte na podstawie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. (zwane dalej „regulaminami ONZ”) do unijnego systemu homologacji typu, jako wymagania dotyczące homologacji typu albo jako przepisy alternatywne wobec przepisów Unii. Od czasu przyjęcia dyrektywy 2007/46/WE regulaminy ONZ w coraz większym stopniu są włączane do prawodawstwa Unii.

               Planowany akt nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych Porozumienia.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.
                     Materialna podstawa prawna

               4.2.1.
                     Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2. Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do zbliżenia przepisów. Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 114.

               4.3.
                     Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 114 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0232 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odpowiednich komitetach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do wniosków dotyczących modyfikacji regulaminów ONZ nr 0, 16, 17, 21, 29, 43, 44, 48, 53, 55, 58, 67, 74, 80, 83, 85, 86, 98, 107, 112, 113, 115, 116, 123, 129, 135, 148, 149 i 150, w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do ogólnych przepisów technicznych nr 2, w odniesieniu do wniosku dotyczącego poprawek do wzajemnej rezolucji MR.1, w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do ujednoliconych rezolucji R.E.3 i R.E.5, a także w odniesieniu do wniosków dotyczących upoważnień do opracowania poprawek do ogólnych przepisów technicznych nr 6 oraz do opracowania nowych ogólnych przepisów technicznych w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym (DEVP)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady 97/836/WE
                  4
                Unia przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych („EKG ONZ”) dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań (zwanego dalej „Zrewidowanym Porozumieniem z 1958 r.”). Zrewidowane Porozumienie z 1958 r. weszło w życie w dniu 24 marca 1998 r.

               (2)Decyzją Rady 2000/125/WE
                  5
                Unia przystąpiła do Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych (zwanego dalej „Porozumieniem Równoległym”). Porozumienie Równoległe weszło w życie w dniu 15 lutego 2000 r.

               (3)Zgodnie z art. 1 Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. i art. 6 Porozumienia Równoległego Światowe Forum EKG ONZ na rzecz Harmonizacji Przepisów Dotyczących Pojazdów (Grupa Robocza 29 lub WP.29) może przyjąć, w stosownych przypadkach, wnioski dotyczące modyfikacji regulaminów ONZ nr 0, 16, 17, 21, 29, 43, 44, 48, 53, 55, 58, 67, 74, 80, 83, 85, 86, 98, 107, 112, 113, 115, 116, 123, 129, 135, 148, 149 i 150, wniosek dotyczący poprawek do ogólnych przepisów technicznych nr 2, wniosek dotyczący poprawek do wzajemnej rezolucji MR.1, wnioski dotyczące poprawek do ujednoliconych rezolucji R.E.3 i R.E.5, a także wnioski dotyczące upoważnień do opracowania poprawek do ogólnych przepisów technicznych nr 6 oraz do opracowania nowych ogólnych przepisów technicznych w sprawie określania mocy pojazdu z napędem elektrycznym (DEVP).

               (4)Podczas 179. sesji Światowego Forum, które odbędzie się w dniach 12–14 listopada 2019 r., WP.29 ma przyjąć powyższe akty w odniesieniu do przepisów administracyjnych i jednolitych wymagań technicznych dotyczących homologacji oraz ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach WP.29 w odniesieniu do przyjęcia wniosków dotyczących regulaminów ONZ, ponieważ regulaminy te będą wiążące dla Unii oraz mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii w dziedzinie homologacji typu pojazdów.

               (6)Dyrektywą 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  6
                zastąpiono systemy homologacji państw członkowskich unijną procedurą homologacji oraz ustanowiono zharmonizowane ramy obejmujące przepisy administracyjne i ogólne wymagania techniczne odnoszące się do wszystkich nowych pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych. Dyrektywą tą włączono regulaminy przyjęte na podstawie Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. (zwane dalej „regulaminami ONZ”) do unijnego systemu homologacji typu, jako wymagania dotyczące homologacji typu albo jako przepisy alternatywne wobec przepisów Unii. Od czasu przyjęcia dyrektywy 2007/46/WE regulaminy ONZ w coraz większym stopniu są włączane do prawodawstwa Unii.

               (7)W świetle zdobytego doświadczenia i rozwoju technicznego wymagania odnoszące się do niektórych elementów lub cech objętych regulaminami ONZ nr 0, 16, 21, 29, 43, 44, 48, 53, 55, 58, 67, 74, 80, 83, 85, 86, 98, 107, 112, 113, 115, 116, 123, 129, 135, 148, 149 i 150 muszą zostać zmienione lub uzupełnione. Ponadto należy zmienić niektóre przepisy ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 2, a niektóre przepisy regulaminu ONZ nr 17 należy sprostować. Wreszcie należy przyjąć poprawki do wzajemnej rezolucji MR.1 oraz poprawki do ujednoliconych rezolucji R.E.3 i R.E.5.

               (8)Dokument roboczy WP.29 ECE/TRANS/WP.29/2019/93 dotyczy wniosku w sprawie serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 35 (nożne urządzenia sterujące). Biorąc pod uwagę, że UE nie stosuje jednolitych przepisów regulaminu ONZ nr 35, nie jest konieczne ustalanie stanowiska Unii w odniesieniu do wniosku ECE/TRANS/WP.29/2019/93.

               (9)Dokument roboczy WP.29 ECE/TRANS/WP.29/2019/114 dotyczy wniosku dotyczącego suplementu 2 do serii poprawek 03 do regulaminu ONZ nr 79 (urządzenia sterujące) przedstawionego początkowo przez przewodniczącego odpowiedniego specjalnego organu pomocniczego WP.29. Na ostatnim posiedzeniu specjalnego organu pomocniczego, w związku z obawami niektórych umawiających się stron, przewodniczący zgodził się przedłożyć grupie WP.29 zmieniony dokument. Ponieważ dokument ten nie jest obecnie dostępny na portalu Sekretariatu WP.29 i może wymagać dalszej dyskusji między ekspertami, należy odesłać go do specjalnego organu pomocniczego.

               (10)Na portalu Sekretariatu WP.29 zamieszczono nieprawidłowe odniesienie do upoważnienia do opracowania poprawki 4 do ogólnych przepisów technicznych nr 2, a nazwa dokumentu ECE/TRANS/WP.29/AC.3./36 powinna otrzymać brzmienie ECE/TRANS/WP.29/AC.3./36/Rev.1.

               (11)Dokument roboczy WP.29 ECE/TRANS/WP.29/2019/118 dotyczy wniosku w sprawie zmiany załącznika IV do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3). Niniejszy wniosek należy rozpatrywać łącznie z nieformalnym dokumentem WP.29-179-06, który wyjaśnia odniesienie do normy ISO w zakresie przeprowadzania pomiarów jakości paliwa w odniesieniu do niektórych parametrów.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach grupy WP.29 na jej 179. posiedzeniu, które odbędzie się w dniach 12–14 listopada 2019 r., jest głosowanie za wnioskami wymienionymi w załączniku 1 do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach grupy WP.29 na jej 179. posiedzeniu, które odbędzie się w dniach 12–14 listopada 2019 r., jest głosowanie przeciwko wnioskowi dotyczącemu suplementu 2 do serii poprawek 03 do regulaminu ONZ nr 79 (urządzenia sterujące, dokument roboczy ECE/TRANS/WP.29/2019/114).

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     Przewodniczący

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.”) (Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 78).Decyzja Rady 2000/125/WE z dnia 31 stycznia 2000 r. dotycząca zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („Porozumienie Równoległe”) (Dz.U. L 35 z 10.2.2000, s. 12).

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (3)

                        Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów („dyrektywa ramowa”) (Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1).

                     (4)

                        Decyzja Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.”) (Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 78).

                     (5)

                        Decyzja Rady 2000/125/WE z dnia 31 stycznia 2000 r. dotycząca zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („Porozumienie Równoległe”) (Dz.U. L 35 z 10.2.2000, s. 12).

                     (6)

                        Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów („dyrektywa ramowa”) (Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.10.2019
            COM(2019) 545 final
            2019/0238(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 39. sesji Organu Wykonawczego Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Organu Wykonawczego Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości („konwencja w sprawie zanieczyszczania powietrza”) w związku z decyzją w sprawie proponowanych zmian art. 3a i załącznika VII do Protokołu w sprawie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej (zmienionego w 2012 r.).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja w sprawie zanieczyszczania powietrza i protokół do niej w sprawie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej (zmieniony w 2012 r.)

               Przyjęta w 1979 r. Konwencja EKG ONZ w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości (zwana dalej „konwencją w sprawie zanieczyszczania powietrza”) jest najbardziej zaawansowanym regionalnym porozumieniem środowiskowym dotyczącym polityki czystego powietrza.

               W listopadzie 1999 r. na podstawie powyższej konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza uzgodniono protokół w sprawie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej (zwany dalej „protokołem z Göteborga”). Stanowi on podstawę dyrektywy (UE) 2016/2284
                  1
                w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, która uchyliła dyrektywę 2001/81/WE
                  2
                w sprawie krajowych poziomów emisji. Protokół z Göteborga został zmieniony w 2012 r. Jego zmieniona wersja weszła w życie w dniu 7 października 2019 r.

               Unia Europejska jest stroną konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza
                  3
                i protokołu z Göteborga w wersji zmienionej w 2012 r.
                  4
                Wszystkie państwa członkowskie są stronami konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza; 21 państw członkowskich jest stronami protokołu z Göteborga
                  5
               , a do chwili obecnej 15 państw członkowskich przyjęło zmiany do protokołu z Göteborga z 2012 r
                  6
               .

               2.2.Organ Wykonawczy

               Organ Wykonawczy jest organem zarządzającym konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza i składa się z przedstawicieli stron konwencji. Zgodnie z art. 10 konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza Organ Wykonawczy dokonuje przeglądu wdrażania i realizacji konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza i jej protokołów.

               Organ Wykonawczy dąży do podejmowania decyzji w drodze konsensusu
                  7
               .

               Zmiany protokołu z Göteborga przyjmowane są w drodze porozumienia stron obecnych na sesji Organu Wykonawczego
                  8
               .

               2.3.Planowany akt Organu Wykonawczego

               W dniach 9–13 grudnia 2019 r. podczas swojego 39. posiedzenia Organ Wykonawczy omówi i ewentualnie przyjmie zmiany zaproponowane przez Stany Zjednoczone do art. 3a zmienionego protokołu z Göteborga i załącznika VII do niego („planowany akt”) .

               Celem planowanego aktu jest rozszerzenie możliwości państw z regionu Europy Wschodniej, Kaukazu i Azji Środkowej (EECCA) w zakresie stosowania elastycznego harmonogramu realizacji pewnych zobowiązań, co ma ułatwić ratyfikację przez te państwa protokołu z Göteborga.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron:

               – zgodnie z art. 13a protokołu z Göteborga, który przewiduje, że zmiany protokołu wchodzą w życie w odniesieniu do stron, które je przyjęły, dziewięćdziesiątego dnia po dacie złożenia u depozytariusza dokumentów ich przyjęcia przez dwie trzecie stron, które były stronami w czasie ich przyjmowania
                  9
               ;

               – w odniesieniu do stron, które przyjęły konwencję, przewiduje się inną procedurę dotyczącą zmian załączników IV-XI do protokołu z Göteborga: takie zmiany stają się skuteczne po upływie jednego roku od daty zawiadomienia wszystkich stron o decyzji, z wyjątkiem tych stron, które powiadomią depozytariusza, że nie są w stanie zatwierdzić zmiany. Jeżeli łączna liczba stron, które dostarczą taką notyfikację, wynosi co najmniej 16, dana zmiana nie wchodzi w życie
                  10
               .

               W praktyce proponowane zmiany nie będą miały wpływu na zobowiązania państw członkowskich, ponieważ przedmiotowe zobowiązania są już częścią dorobku prawnego UE i są stosowane przez państwa członkowskie. Proponowane zmiany umożliwiłyby jednak stronom spoza UE, zwłaszcza z regionu EECCA, korzystanie w dalszym ciągu z elastycznego podejścia, które wynegocjowano i uzgodniono w ramach zmiany protokołu z Göteborga z 2012 r. przez dłuższy czas.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Elastyczny harmonogram w art. 3a zmienionego protokołu z Göteborga i załączniku VII do niego został uzgodniony i przyjęty w 2012 r. w celu zapewnienia uproszczonego mechanizmu przystępowania, aby zachęcić do ratyfikowania większą liczbę stron. Do sierpnia 2019 r. ani jedno państwo EECCA nie zdołało jeszcze skorzystać z tego elastycznego podejścia. W następstwie dyskusji o istniejących barierach utrudniających ratyfikację krajom EECCA na posiedzeniu stron konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza w ramach grupy roboczej ds. strategii i przeglądu, które odbyło się w dniach 20–24 maja 2019 r., wyrażono zainteresowanie zajęciem się kwestią tego elastycznego harmonogramu oraz przedłużeniem okresu jego stosowania.

               Uważa się, że jest mało prawdopodobne, by państwa EECCA ratyfikowały protokół w najbliższej przyszłości, jeżeli okres stosowania elastycznego podejścia nie zostanie przedłużony. W interesie UE leży ratyfikowanie protokołu z Göteborga przez państwa z nią sąsiadujące, aby zmniejszyć transgraniczne zanieczyszczenia powietrza, które docierają do państw członkowskich UE z państw EECCA.

               Przepisy dyrektywy (UE) 2016/2284 odzwierciedlają zobowiązania wynikające z protokołu z Göteborga.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  11
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Organ Wykonawczy jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Organ Wykonawczy, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 13a protokołu z Göteborga.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza ani protokołu z Göteborga.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do środowiska.

               Materialną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 191 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 191 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Organu Wykonawczego wprowadzi zmiany w protokole z Göteborga do konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza, akt ten po jego przyjęciu należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2019/0238 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 39. sesji Organu Wykonawczego Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 191 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Protokół w sprawie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej załączony do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości (zwany dalej „protokołem”), został zatwierdzony przez Unię, w zmienionej wersji przyjętej w 2012 r., na mocy decyzji Rady (UE) 2017/1757
                  12
                i wszedł w życie w dniu 7 października 2019 r.

               (2)Zgodnie z art. 13a protokołu Organ Wykonawczy może przyjmować zmiany protokołu i załączników do niego.

               (3)Podczas swojej 39. sesji, która odbędzie się w dniach 9–13 grudnia, Organ Wykonawczy ma przyjąć zmiany protokołu (art. 3a) oraz załączników do niego (załącznik VII) w celu ułatwienia stronom spoza UE ratyfikacji protokołu.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Organu Wykonawczego, ponieważ przedmiot i treść zmienianego protokołu są uwzględnione w dorobku prawnym UE, w szczególności w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284
                  13
               ,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na 39. posiedzeniu Organu Wykonawczego Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, jest następujące:

               Popiera się wniosek złożony przez Stany Zjednoczone Ameryki w sprawie zmiany art. 3a protokołu i załącznika VII do protokołu w celu przedłużenia okresu stosowania elastycznego harmonogramu na lata 2019–2024 i 2022–2028.

               Artykuł 2

               W zależności od rozwoju sytuacji na 39. sesji Organu Wykonawczego Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości przedstawiciele Unii, w porozumieniu z państwami członkowskimi, mogą uzgodnić doprecyzowanie stanowiska, o którym mowa w art. 1, podczas organizowanych na miejscu posiedzeń koordynacyjnych, bez kolejnej decyzji Rady.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE, Dz.U. L 344 z 17.12.2016, s. 1.

                     (2)

                        Dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza, Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 22.

                     (3)

                        81/462/EWG: Decyzja Rady z dnia 11 czerwca 1981 r. w sprawie zawarcia Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, Dz.U. L 171 z 27.6.1981, s. 11.

                     (4)

                        2003/507/WE: Decyzja Rady z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Protokołu do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości z 1979 r. w zakresie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej, Dz.U. L 179 z 17.7.2003, s. 1; Decyzja Rady (UE) 2017/1757 z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie przyjęcia w imieniu Unii Europejskiej zmiany Protokołu z 1999 r. do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości w zakresie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej z 1979 r., Dz.U. L 248 z 27.9.2017, s. 3.

                     (5)

                        Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Republika Czeska, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Węgry, Łotwa, Litwa, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Hiszpania, Szwecja i Zjednoczone Królestwo (stan ratyfikacji na dzień 12 sierpnia 2019 r.).

                     (6)

                        Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Republika Czeska, Finlandia, Niemcy, Łotwa, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Hiszpania, Szwecja i Zjednoczone Królestwo (stan ratyfikacji na dzień 12 sierpnia 2019 r.).

                     (7)

                        Regulamin sesji Organu Wykonawczego Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, przyjęty decyzją 2010/9 i zmieniony decyzją 2013/1, pkt 29.

                     (8)

                        Protokół z Göteborga (zmieniony w 2012 r.), art. 13a ust. 3.

                     (9)

                        Protokół z Göteborga (zmieniony w 2012 r.), art. 13a ust. 3.

                     (10)

                        Protokół z Göteborga (zmieniony w 2012 r.), art. 13a ust. 7.

                     (11)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (12)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/1757 z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie przyjęcia w imieniu Unii Europejskiej zmiany Protokołu z 1999 r. do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości w zakresie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej z 1979 r., Dz.U. L 248 z 27.9.2017, s. 3.

                     (13)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE, Dz.U. L 344 z 17.12.2016, s. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.10.2019
            COM(2019) 550 final
            2019/0242(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE, w odniesieniu do przyjęcia decyzji o przyjęciu środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejsza decyzja Komisji zawiera wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE w odniesieniu do przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie między UE a grupą państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP)
                  1
               , podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. (zwanej dalej „umową z Kotonu” lub „umową o partnerstwie z Kotonu”). Komisja proponuje przedłużenie do dnia 31 grudnia 2020 r. stosowania całości postanowień umowy o partnerstwie z Kotonu lub do czasu wejścia w życie nowej umowy o partnerstwie między Unią a państwami AKP, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o partnerstwie z Kotonu

               Od 2000 r. umowa o partnerstwie z Kotonu stanowi ramy stosunków UE z 79 państwami AKP. Umowa została zawarta na okres 20 lat, od dnia 1 marca 2000 r. do dnia 29 lutego 2020 r. Została ona następnie zmieniona w latach 2005 i 2010.

               Umowa o partnerstwie z Kotonu wygasa w dniu 29 lutego 2020 r. We wrześniu 2018 r. rozpoczęły się negocjacje w sprawie nowej umowy o partnerstwie AKP–UE, które są w toku. Okazało się jednak, że negocjacje te nie doprowadzą do zawarcia nowej umowy, którą można by stosować przed upływem wyżej wymienionego terminu. Sytuacja taka spowodowałaby powstanie próżni w stosunkach UE–AKP, którą należy wypełnić.

               2.2.Rada Ministrów AKP–UE

               Rada Ministrów AKP–UE to organ na szczeblu ministerialnym, ustanowiony na mocy umowy (art. 15 umowy z Kotonu). W jej skład wchodzą, z jednej strony, członkowie Rady Unii Europejskiej i członkowie Komisji Europejskiej oraz, z drugiej strony, członek rządu każdego z państw AKP. Do obowiązków Rady Ministrów należy między innymi podejmowanie decyzji niezbędnych do wdrożenia i wykonania postanowień umowy z Kotonu. Rada Ministrów podejmuje decyzje w oparciu o porozumienie stron. Aby decyzje były ważne, wymagana jest obecność (i) połowy członków Rady Unii Europejskiej (tj. 14 ministrów z państw członkowskich UE), (ii) jednego członka Komisji oraz (iii) dwóch trzecich członków reprezentujących rządy państw AKP (tj. członków rządów z 55 różnych państw AKP).

               2.3.Środki przejściowe

               Art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy o partnerstwie z Kotonu brzmi następująco: „Do momentu wejścia w życie nowej Umowy Rada Ministrów stosuje wszelkie, niezbędne środki przejściowe”. Zgodnie z art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy z Kotonu środki przejściowe mogą zostać zastosowane w celu przedłużenia stosowania umowy z Kotonu lub niektórych jej części do dnia rozpoczęcia stosowania nowej umowy (tymczasowe stosowanie lub wejście w życie). Należy zatem wprowadzić środki przejściowe w celu uniknięcia próżni politycznej, instytucjonalnej i prawnej w stosunkach UE–AKP.

               W celu utrzymania ciągłości prawnej, politycznej i instytucjonalnej w stosunkach z państwami AKP, ze względu na fakt, że nowa umowa nie będzie gotowa do stosowania w dniu wygaśnięcia dotychczasowych ram prawnych, konieczne jest przyjęcie środków przejściowych w celu przedłużenia stosowania obecnej umowy.

               2.4.Przyjęcie środków przejściowych przez Komitet Ambasadorów AKP–UE

               Zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy z Kotonu decyzja w sprawie środków przejściowych podejmowana jest przez Radę Ministrów AKP–UE
                  2
               . Zgodnie z art. 15 ust. 4 umowy z Kotonu Rada Ministrów może jednak przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów
                  3
               . W tym celu w dniu 23 maja 2019 r. Rada Ministrów przekazała Komitetowi Ambasadorów uprawnienia do przyjęcia decyzji w sprawie środków przejściowych
                  4
               . Zgodnie z art. 16 ust. 2 umowy z Kotonu Komitet Ambasadorów może przyjmować decyzje wiążące strony w ramach mandatu udzielonego mu przez Radę Ministrów.

               Zgodnie z regulaminem Komitetu Ambasadorów zbiera się on regularnie, w szczególności w celu przygotowania posiedzenia Rady Ministrów oraz w każdym przypadku, gdy okaże się to konieczne, na wniosek jednej ze stron
                  5
               . Ze względu na tę elastyczność Komitet Ambasadorów może zapewnić terminowe przyjęcie decyzji w sprawie środków przejściowych i nie później niż w styczniu 2020 r.

               W związku z tym na jednym ze swoich posiedzeń Komitet Ambasadorów AKP–UE ma przyjąć decyzję w sprawie środków przejściowych. Decyzja ta ma na celu przedłużenie stosowania postanowień umowy o partnerstwie z Kotonu (zwanej dalej „planowanym aktem”), jak przewidziano w art. 95 ust. 4 tej umowy.

               Celem planowanego aktu jest przedłużenie stosowania umowy o partnerstwie z Kotonu w całości do dnia 31 grudnia 2020 r., do czasu wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy o partnerstwie między Unią a państwami AKP, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               W decyzji w sprawie środków przejściowych należy określić, (i) które części umowy mają być stosowane przejściowo i (ii) do kiedy mają być stosowane środki przejściowe. Komisja proponuje przedłużenie obecnej umowy z Kotonu do dnia 31 grudnia 2020 r., chyba że nowa umowa wejdzie w życie lub będzie stosowana przed tym terminem. Proponowany termin 31 grudnia 2020 r. zbiega się z terminem wygaśnięcia obecnych wieloletnich ram finansowych, a także wygaśnięcia 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju.

               W związku z powyższym proponowane stanowisko Unii ma zostać przyjęte na sesji Komitetu Ambasadorów AKP–UE.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.
                  6

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Zgodnie z art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy o partnerstwie AKP–UE podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. środki przejściowe mogą zostać zastosowane w celu przedłużenia stosowania umowy z Kotonu lub niektórych jej części do dnia rozpoczęcia stosowania nowej umowy (tymczasowe stosowanie lub wejście w życie po ratyfikacji przez wszystkie strony). W szczególności „Do momentu wejścia w życie nowej Umowy Rada Ministrów stosuje wszelkie, niezbędne środki przejściowe”.

               Oczywiste jest zatem, że akt, który ma zostać przyjęty przez Komitet Ambasadorów AKP–UE, stanowi akt mający skutki prawne. Zgodnie z art. 15 i art. 16 umowy planowana decyzja Komitetu Ambasadorów będzie wiążąca na mocy prawa międzynarodowego.

               Komitet Ambasadorów jest organem ustanowionym na mocy art. 16 umowy o partnerstwie z Kotonu.

               Unia Europejska – i jej państwa członkowskie – jest stroną umowy o partnerstwie z Kotonu i w związku z tym decyzja Komitetu Ambasadorów będzie dla niej wiążąca.

               Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjmowana na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, mianowicie tę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do całościowego funkcjonowania umowy z Kotonu, w szczególności do przedłużenia jej stosowania po przewidywanym terminie wygaśnięcia. Zatem materialna podstawa prawna decyzji Rady musi zostać określona w świetle umowy o partnerstwie z Kotonu jako całości
                  7
               .

               Umowa z Kotonu została zawarta jako umowa stowarzyszeniowa i w związku z tym opierała się na art. 310 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, który jest odpowiednikiem art. 217 TFUE. W związku z tym materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 217 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 217 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0242 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE, w odniesieniu do przyjęcia decyzji o przyjęciu środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP), z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP–UE”)
                  8
                podpisano w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. Umowa o partnerstwie AKP–UE weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2003 r. i ma być stosowana do dnia 29 lutego 2020 r.

               (2)Zgodnie z art. 95 ust. 4 akapit pierwszy umowy o partnerstwie AKP–UE we wrześniu 2018 r. rozpoczęto negocjacje w sprawie nowej umowy o partnerstwie AKP–UE. Nowa umowa nie będzie gotowa, by można było ją stosować przed datą wygaśnięcia obecnej umowy o partnerstwie. W związku z tym uznaje się za konieczne przyjęcie środków przejściowych w celu przedłużenia stosowania postanowień niniejszej umowy.

               (3)Art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy o partnerstwie AKP–UE stanowi, że Rada Ministrów przyjmuje środki przejściowe w celu przedłużenia stosowania umowy o partnerstwie AKP–UE lub niektórych jej części do czasu rozpoczęcia tymczasowego stosowania lub wejścia w życie nowej umowy.

               (4)Zgodnie z art. 15 ust. 4 umowy z Kotonu w dniu 23 maja 2019 r. Rada Ministrów AKP–UE przekazała Komitetowi Ambasadorów AKP–UE uprawnienia do przyjęcia środków przejściowych
                  9
               . Komitet Ambasadorów AKP–UE ma zorganizować regularne spotkanie przed styczniem 2020 r., podczas którego podejmie decyzję o przyjęciu środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE, ponieważ planowany akt jest wiążący dla Unii.

               (6)Stanowisko Unii w sprawie zatwierdzenia planowanego aktu w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE powinno zostać określone w niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE, zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE, ma na celu przedłużenie stosowania w całości postanowień umowy o partnerstwie AKP–UE, podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., do dnia 31 grudnia 2020 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy o partnerstwie między Unią a państwami AKP, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotycząca zawarcia Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. L 65 z 8.3.2003, s. 27).

                     (2)

                        Rada Ministrów AKP-UE to organ na szczeblu ministerialnym, ustanowiony na mocy umowy (art. 15 umowy z Kotonu). W jej skład wchodzą, z jednej strony, członkowie Rady Unii Europejskiej i członkowie Komisji Europejskiej oraz, z drugiej strony, członek rządu każdego z państw AKP. Do obowiązków Rady Ministrów należy między innymi podejmowanie decyzji niezbędnych do wdrożenia i wykonania postanowień umowy z Kotonu. Rada Ministrów podejmuje decyzje w oparciu o porozumienie stron. Aby decyzje były ważne, wymagana jest obecność (i) połowy członków Rady Unii Europejskiej (tj. 14 ministrów z państw członkowskich UE), (ii) jednego członka Komisji oraz (iii) dwóch trzecich członków reprezentujących rządy państw AKP (tj. członków rządów z 55 różnych państw AKP).

                     (3)

                        Komitet Ambasadorów został ustanowiony na mocy art. 16 umowy z Kotonu. W jego skład wchodzą stali przedstawiciele każdego państwa członkowskiego UE oraz przedstawiciel Komisji, z jednej strony, oraz szefowie placówek dyplomatycznych każdego państwa AKP w UE, z drugiej strony. Komitet wspiera Radę Ministrów w wykonywaniu jej zadań oraz sprawuje każdy mandat powierzony mu przez Radę (art. 16 ust. 2 umowy z Kotonu). W tym kontekście może on przyjmować decyzje wiążące strony w ramach mandatu udzielonego mu przez Radę Ministrów.

                     (4)

                        Decyzja nr 1/2019 Rady Ministrów AKP–UE z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie przekazania Komitetowi Ambasadorów AKP–UE uprawnień w zakresie decyzji o przyjęciu środków tymczasowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE [2019/920] (Dz.U. L 146 z 5.6.2019, s. 114).

                     (5)

                        Art. 1 ust. 1 decyzji nr 3/2005 Rady Ministrów AKP–UE z dnia 8 marca 2005 r. dotyczącej przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu Ambasadorów AKP–WE (Dz.U. L 95 z 14.4.2005, s. 51).

                     (6)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (7)

                        Zob. w szczególności wyrok w sprawie C-244/17 Komisja przeciwko Radzie („Kazachstan”) [ECLI:EU:C:2018:662], pkt 40 oraz przywołane tam orzecznictwo.

                     (8)

                        Umowa (Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3) zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) i umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

                     (9)

                        Decyzja Rady z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Ministrów AKP–UE odnośnie do przekazania uprawnień Komitetowi Ambasadorów AKP–UE w zakresie decyzji o przyjęciu środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE (Dz.U. L 142 z 29.05.19, s. 67).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.10.2019
            COM(2019) 550 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE, w odniesieniu do przyjęcia decyzji o przyjęciu środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE

                        UMOWA Z KOTONU MIĘDZY UE A PAŃSTWAMI AKP

                        GRUPA PAŃSTW AFRYKI,

                        KARAIBÓW I PACYFIKU

                        RADA

                        UNII EUROPEJSKIEJ

                        Bruksela, dnia xxx 2019 r.

                        AKP/xxx/19

                        AKP–UE xxx/19

               DECYZJA AKP–UE

                        Przedmiot:

                        Projekt decyzji nr xx/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE

               Projekt

               DECYZJA nr [X]/2019

               KOMITETU AMBASADORÓW AKP–UE

               z dnia [wstawić datę]

               w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE

               KOMITET AMBASADORÓW AKP–UE,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony
                  1
               , w szczególności jej art. 15 ust. 4 i art. 16 ust. 2 w związku z art. 95 ust. 4,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o partnerstwie AKP–UE została podpisana w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2003 r. i ma być stosowana do dnia 29 lutego 2020 r.

               (2)Zgodnie z art. 95 ust. 4 akapit pierwszy umowy o partnerstwie AKP–UE, we wrześniu 2018 r. rozpoczęto negocjacje w sprawie nowej umowy o partnerstwie AKP–UE. Ze względu na fakt, że nowa umowa nie będzie gotowa, by można ją było stosować w dniu wygaśnięcia dotychczasowych ram prawnych, konieczne jest przyjęcie środków przejściowych.

               (3)Art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy o partnerstwie AKP–UE stanowi, że Rada Ministrów przyjmuje wszelkie środki przejściowe, które mogą być niezbędne do momentu wejścia w życie nowej umowy.

               (4)Zgodnie z art. 15 ust. 4 umowy z Kotonu w dniu 23 maja 2019 r. Rada Ministrów AKP–UE przekazała Komitetowi Ambasadorów AKP–UE uprawnienia do przyjmowania środków przejściowych
                  2
               .

               (5)Komitet Ambasadorów AKP–UE powinien zatem przyjąć zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE decyzję w sprawie przedłużenia stosowania w całości postanowień umowy o partnerstwie AKP–UE, podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., do dnia 31 grudnia 2020 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy o partnerstwie między Unią a państwami AKP, jeśli nastąpi to przed dniem 31 grudnia 2020 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Należy przedłużyć stosowanie w całości postanowień umowy o partnerstwie AKP–UE, podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., do dnia 31 grudnia 2020 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy o partnerstwie między Unią a państwami AKP, jeśli nastąpi to przed dniem 31 grudnia 2020 r.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu xxx 2020 r.

               Sporządzono w [Brukseli] dnia […] r.

               W imieniu Komitetu Ambasadorów AKP–UE

                     (1)

                        Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3 umowa zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) i umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

                     (2)

                        Decyzja nr 1/2019 Rady Ministrów AKP–UE z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie przekazania Komitetowi Ambasadorów AKP–UE uprawnień w zakresie decyzji o przyjęciu środków tymczasowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE [2019/920] (Dz.U. L 146 z 5.6.2019, s. 114).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.10.2019
            COM(2019) 494 final
            2019/0241(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na trzydziestym dziewiątym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, w odniesieniu do poprawek do załączników II i III do tej konwencji

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na trzydziestym dziewiątym corocznym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, które odbędzie się w Strasburgu we Francji w dniach 3–6 grudnia 2019 r., w związku z przewidywanym przyjęciem przez Stały Komitet decyzji dotyczącej dwóch poprawek do załącznika II i załącznika III do konwencji.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk

               Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk („konwencja”) ma na celu ochronę europejskich gatunków dzikiej flory i fauny oraz ich siedlisk przyrodniczych, zwłaszcza tych, których ochrona wymaga współpracy kilku państw. Jest to traktat międzyrządowy zawarty pod egidą Rady Europy. Konwencja weszła w życie dnia 1 czerwca 1982 r.

               Unia Europejska jest umawiającą się stroną konwencji od dnia 1 września 1982 r.
                  1
                Obecnie konwencja ma 51 umawiających się stron, w tym wszystkie państwa członkowskie UE.

               2.2.Stały Komitet

               Stały Komitet jest organem decyzyjnym konwencji, który ma uprawnienia do oceny stanu ochrony gatunków i w konsekwencji do dokonywania przeglądu wykazów gatunków wymienionych w załącznikach do konwencji. Jego funkcje są wyliczone w art. 13–15 konwencji. Komitet zbiera się przynajmniej co dwa lata, a także ilekroć zażąda tego większość umawiających się stron. Zwyczajowo Stały Komitet zbiera się co roku.

               Zgodnie z art. 17 konwencji poprawkę do załączników przyjmuje się większością dwóch trzecich głosów umawiających się stron.

               2.3.Planowany akt Stałego Komitetu

               W dniach 3–6 grudnia 2019 r., podczas trzydziestego dziewiątego corocznego posiedzenia Stałego Komitetu konwencji w Strasburgu we Francji, ma zostać przyjęta decyzja w sprawie poprawek do załącznika II i załącznika III do konwencji („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu prawnego jest wprowadzenie poprawek do załącznika II i załącznika III do konwencji, jak przewidziano w art. 17 konwencji.

               Zgodnie z art. 17 konwencji planowany akt wchodzi w życie w stosunku do wszystkich stron trzy miesiące po przyjęciu przez Stały Komitet, chyba że jedna trzecia umawiających się stron zgłosiła zastrzeżenia. Poprawka staje się obowiązująca dla tych umawiających się stron, które nie zgłosiły zastrzeżeń.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Norwegia przedłożyła wniosek o przeniesienie gatunku gęsi bernikli białolicej (Branta leucopsis) z załącznika II (ściśle chronione gatunki fauny) do załącznika III (chronione gatunki fauny, w przypadku których możliwa jest regulacja). We wniosku uzasadnia się, że całkowita wielkość populacji bernikli białolicej zwiększyła się ponad dziesięciokrotnie w latach 1980–2010 (z 112 00 do 1 319 000) także z powodu intensyfikacji rolnictwa, wskutek czego dostępne stały się większe ilości pożywienia
                  2
               . W związku z tym gatunek ten nie wymaga już ścisłej ochrony na całym obszarze występowania.

               Przedmiot wniosku dotyczącego planowanej decyzji Stałego Komitetu dotyczy dziedziny będącej w wyłącznej kompetencji zewnętrznej UE zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE, jako że wchodzi w zakres dziedziny w znacznym stopniu objętej już wspólnymi przepisami wewnętrznymi (tj. dyrektywą ptasią). Rada powinna zatem podjąć decyzję w celu ustalenia stanowisk, które należy zająć w imieniu Unii na trzydziestym dziewiątym posiedzeniu Stałego Komitetu w odniesieniu do planowanego aktu.

               Wniosek ten nie jest zgodny z obecnym stanem ochrony prawnej bernikli białolicej na mocy dyrektywy ptasiej, jako że gatunek ten nie jest wymieniony w jej załączniku II (gatunki, na które można polować). Gatunek ten jest wymieniony w załączniku I do dyrektywy ptasiej (tzn. gatunki wymagające wyznaczenia specjalnych obszarów ochrony).

               W grudniu 2018 r., na siódmym posiedzeniu stron afrykańsko-eurazjatyckiego porozumienia w sprawie ptactwa wodnego (AEWA) przyjęto projekt planu zarządzania pojedynczym gatunkiem bernikli białolicej w celu wyeliminowania bardzo szybkiego wzrostu tej populacji, a w szczególności wynikających z tego problemów spowodowanych przez osobniki tego gatunku (szkody w rolnictwie i zagrożenia dla bezpieczeństwa lotniczego). Plan stwarza ramy wspierające proces decyzyjny w państwach zasięgu w odniesieniu do stosowania odstępstw, w tym systematyczną ocenę skumulowanych skutków odstępstw, monitorowanie stanu populacji, jak również zmiany sytuacji, jeśli chodzi o szkody w rolnictwie lub zagrożenia dla bezpieczeństwa lotniczego. Plan powinien również ułatwić dzielenie się informacjami i ewentualne koordynowanie środków stanowiących odstępstwo między państwami zasięgu, zwiększając ich skuteczność i pozwalając uniknąć niepożądanych skutków na poziomie lotów.

               Unia powinna poprzeć proponowaną przez Norwegię poprawkę w celu jak najszybszego zapobieżenia wzrostowi populacji tego gatunku, w szczególności problemom spowodowanym przez osobniki tego gatunku (szkody w rolnictwie i zagrożenia dla bezpieczeństwa lotniczego), tak aby państwa niebędące członkami UE mogły wdrożyć środki zarządzania populacją, włącznie z odstrzałem osobników tego gatunku, jeśli będzie to konieczne. Jednakże, ponieważ zmiana załączników do dyrektywy ptasiej nie jest aktualnie planowana ani też możliwa w krótkim terminie określonym w konwencji (90 dni), Unia będzie musiała wskazać, że będzie na razie stosować bardziej rygorystyczne środki ochrony, zgodnie z art. 12 konwencji.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Stały Komitet jest organem ustanowionym na mocy konwencji.

               Akt, który Stały Komitet ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 6 konwencji.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych konwencji.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do środowiska.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Stałego Komitetu wprowadzi poprawki w załącznikach II i III do konwencji, należy opublikować go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu.

               2019/0241 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na trzydziestym dziewiątym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, w odniesieniu do poprawek do załączników II i III do tej konwencji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk („konwencja”) została zawarta przez Unię decyzją Rady 82/72/EWG
                  4
                i weszła w życie w dniu 1 września 1982 r.

               (2)Zgodnie z art. 17 konwencji Stały Komitet może przyjąć poprawki do załączników do konwencji.

               (3)Podczas trzydziestego dziewiątego posiedzenia w dniach 3–6 grudnia 2019 r. Stały Komitet ma przyjąć decyzję w sprawie proponowanych poprawek do załącznika II i III do konwencji.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniu Stałego Komitetu, gdyż jego decyzja będzie wiążąca dla Unii.

               (5)Norwegia przedłożyła wniosek o przeniesienie Branta leucopsis z załącznika II do załącznika III do konwencji.

               (6)Ze względu na bardzo szybki wzrost populacji tego gatunku na całym obszarze występowania, Unia powinna poprzeć tę propozycję. Wniosek ten nie jest jednak zgodny z obecnym stanem ochrony przyznanym Branta leucopsis na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE
                  5
               . Jako że nie przewiduje się zmiany dyrektywy 2009/147/WE i nie jest to możliwe w ustanowionym w konwencji terminie trzech miesięcy od przyjęcia decyzji Stałego Komitetu, Unia będzie musiała na razie stosować bardziej rygorystyczne środki ochrony, zgodnie z art. 12 konwencji.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na trzydziestym dziewiątym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, ma na celu poparcie wniosku o przeniesienie Branta leucopsis z załącznika II do załącznika III konwencji oraz wskazanie umawiającym się stronom konwencji, że Unia zamierza na razie stosować bardziej rygorystyczne środki ochrony w odniesieniu do tego gatunku, jak przewidziano w art. 12 konwencji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 82/72/EWG z dnia 3 grudnia 1981 r. dotycząca zawarcia Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (Dz.U. L 38 z 10.2.1982, s. 1).

                     (2)

                        International Single Species Management Plan for the Barnacle Goose (Międzynarodowy plan zarządzania pojedynczym gatunkiem bernikli białolicej), AEWA Technical Series nr 70, grudzień 2018,
                     www.unep-aewa.org/sites/default/files/publication/ts70_issmp_barnacle%20goose_complete.pdf
                     , s. 13.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Dz.U. L 38 z 10.2.1982, s. 1.

                     (5)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7).