               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.6.2017
            COM(2017) 322 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwiewniosku złożonego przez Finlandię EGF/2017/002 FI/Microsoft 2

               UZASADNIENIE

               KONTEKST WNIOSKU

               1.Zasady mające zastosowanie do wkładów finansowych z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) określono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006
                  1
                („rozporządzenie w sprawie EFG”).

               2.W dniu 1 lutego 2017 r. Finlandia złożyła wniosek EGF/2017/002 FI/Microsoft 2 o wkład finansowy z EFG w związku ze zwolnieniami
                  2
                 w przedsiębiorstwie Microsoft (Microsoft Mobile Oy) oraz u 11 dostawców i producentów znajdujących się poniżej w łańcuchu dostaw w Finlandii (zwanych dalej „zwolnieniami”).

               3.Po przeanalizowaniu wniosku Komisja uznała, zgodnie ze wszystkimi właściwymi przepisami rozporządzenia w sprawie EFG, że warunki przyznania wkładu finansowego z EFG zostały spełnione.

               STRESZCZENIE WNIOSKU

                        Wniosek EFG

                        EGF/2017/002 FI/Microsoft 2

                        Państwo członkowskie

                        Finlandia

                        Region, którego dotyczy wniosek (poziom
                           3
                         NUTS 2)

                        Helsinki-Uusimaa (Uusimaa, FI1B1)

                        Länsi-Suomi (Pirkanmaa, FI197)

                        Etelä-Suomi (Varsinais-Suomi,FI1C1)

                        Data złożenia wniosku

                        1 lutego 2017 r.

                        Data potwierdzenia przyjęcia wniosku

                        1 lutego 2017 r.

                        Data wniosku o dodatkowe informacje

                        15 lutego 2017 r.

                        Termin przekazania dodatkowych informacji

                        29 marca 2017 r.

                        Termin przeprowadzenia oceny

                        21 czerwca 2017 r.

                        Kryteria interwencji

                        Art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG

                        Główne przedsiębiorstwo

                        Microsoft (Microsoft Mobile Oy))

                        Liczba przedsiębiorstw, których dotyczy wniosek

                        12

                        Sektor (sektory) działalności gospodarczej

                        (Dział według klasyfikacji NACE Rev. 2)
                           4

                        62 Działalność związana z oprogramowaniem, doradztwem w zakresie informatyki i inna działalność

                        Liczba jednostek zależnych, dostawców i producentów znajdujących się poniżej w łańcuchu dostaw

                        11

                        Okres odniesienia (cztery miesiące):

                        12 lipca 2016 r. – 12 listopada 2016 r.

                        Liczba zwolnień w okresie odniesienia (a)

                        1 248

                        Liczba zwolnień przed okresem odniesienia lub po nim (b)

                        0

                        Całkowita liczba zwolnień

                        1 248

                        Całkowita liczba uprawnionych beneficjentów

                        1 248

                        Całkowita liczba beneficjentów objętych pomocą

                        1 000

                        Liczba objętych pomocą młodych osób niekształcących się, niepracujących ani nieszkolących się (młodzież NEET)

                        0

                        Budżet na zindywidualizowane usługi (w EUR)

                        5 559 300

                        Budżet na realizację EFG
                           5
                         (w EUR)

                           307 500

                        Całkowity budżet (w EUR)

                        5 866 800

                        Wkład z EFG (60 %) (w EUR)

                        3 520 080

               OCENA WNIOSKU

               Procedura

               4.Finlandia złożyła wniosek EGF/2017/002 FI/Microsoft 2 dnia 1 lutego 2017 r., czyli w ciągu 12 tygodni od daty spełnienia kryteriów interwencji określonych w art. 4 rozporządzenia w sprawie EFG. W tym samym dniu Komisja potwierdziła otrzymanie wniosku, a w dniu 15 lutego 2017 r. zwróciła się do władz Finlandii o dodatkowe informacje. Informacje te przedstawiono w terminie sześciu tygodni. Termin 12 tygodni od otrzymania kompletnego wniosku, w którym Komisja powinna ocenić jego zgodność z warunkami przyznania wkładu finansowego, upływa w dniu 21 czerwca 2017 r.

               Kwalifikowalność wniosku

               Przedmiotowe przedsiębiorstwa i beneficjenci

               5.Wniosek dotyczy 1 248 pracowników zwolnionych w przedsiębiorstwie Microsoft Oy (Microsoft Mobile Oy) oraz u 11 dostawców i producentów niższego szczebla. Główne przedsiębiorstwo prowadzi działalność w sektorze gospodarki klasyfikowanym do działu 62 NACE Rev. 2 („Działalność związana z oprogramowaniem, doradztwem w zakresie informatyki i inna działalność”). Przedsiębiorstwo Microsoft dokonało zwolnień głównie w zaliczanych do poziomu NUTS 2 regionach Helsinki-Uusimaa, Länsi-Suomi i Etelä-Suomi.

                        Przedsiębiorstwa i liczba zwolnień w okresie odniesienia

                        Microsoft Mobile Oy

                        1 191

                        Manpower Group Solutions

                        14

                        Accenture Oy

                        5

                        Sale Nordic Oy

                        1

                        HCL Technologies Ltd

                        3

                        Spellpoint Oy

                        1

                        ISS Palvelut OyManpower

                        20

                        Symbio Finland Oy

                        3

                        JOT Automation Oy

                        1

                        Tieto Oy

                        2

                        Lionbridge Oy

                        6

                        Varamiespalvelu-Group Oy

                        1

                        Liczba przedsiębiorstw ogółem: 12

                        Liczba zwolnień ogółem:

                        1 248

                        Łączna liczba osób, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek:

                        0

                        Łączna liczba uprawnionych pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek:

                        1 248

               Kryteria interwencji

               6.Finlandia złożyła wniosek zgodnie z kryterium interwencji określonym w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG, które wymaga co najmniej 500 zwolnień w czteromiesięcznym okresie odniesienia, w przedsiębiorstwie w państwie członkowskim, z uwzględnieniem zwolnień pracowników u jego dostawców i producentów znajdujących się poniżej w łańcuchu dostaw.

               7.Czteromiesięczny okres odniesienia dla wniosku biegnie od dnia 12 lipca 2016 r. do dnia 12 listopada 2016 r.

               8.Zwolnienia w okresie odniesienia przedstawiają się następująco:

               –1 191 zwolnień dokonanych przez przedsiębiorstwo Microsoft;

               –57 pracowników zwolnionych przez 11 dostawców lub producentów znajdujących się na niższym szczeblu w łańcuchu dostaw dla przedsiębiorstwa Microsoft.

               Obliczenie liczby zwolnień i przypadków ustania działalności

               9.Zwolnienia w okresie odniesienia obliczono w następujący sposób:

               –1 248 od daty indywidualnego zawiadomienia pracownika przez pracodawcę o zwolnieniu.

               Kwalifikujący się beneficjenci

               10.Łączna liczba uprawnionych beneficjentów wynosi 1 248.

               Związek między zwolnieniami pracowników a poważnymi zmianami strukturalnymi w handlu światowym spowodowanymi globalizacją

               11.Aby ustalić związek między zwolnieniami pracowników a poważnymi zmianami strukturalnymi w handlu światowym spowodowanymi globalizacją, Finlandia twierdzi, że głównym powodem redukcji etatów jest światowa konkurencja w sektorze telefonii komórkowej oraz wynikająca z niej strata udziału w rynku przez Microsoft Mobile Oy (oraz przez ich system operacyjny oparty na systemie Windows).

               12.Przedsiębiorstwo Microsoft Mobile Oy z siedzibą w Espoo w Finlandii zostało założone w 2014 r. po tym, jak Microsoft (Stany Zjednoczone) dokonał zakupu przedsiębiorstwa telefonii komórkowej Nokia. Około 4 700 pracowników Nokii zostało przeniesionych do Microsoft Mobile Oy w Finlandii.

               13.Nokia korzystała wyłącznie z systemu operacyjnego Microsoft Windows. Praktykę tę kontynuowano w Microsoft Mobile Oy. W połowie 2013 r. udział w rynku tego systemu operacyjnego wynosił 3,3 %; do 2016 r. udział ten zmniejszył się do 0,8 %. Udział w rynku systemów operacyjnych konkurencji zwiększył się; na początku 2016 r. udział w rynku systemu operacyjnego Android wynosił 82,2 %, a systemu iOS (Apple) — 14,6 %
                  6

                  7
               .

               14.Spadek ten miał miejsce, mimo iż przedsiębiorstwo Microsoft Mobile Oy wypuściło na rynek nowe urządzenia mobilne oraz zainwestowało we wzornictwo, części oraz marketing
                  8
               . Konkurenci oferują tańszy sprzęt oraz systemy operacyjne, które są bardzo atrakcyjne dla nowych klientów na rynkach wschodzących i europejskich.

               15.Obecny wniosek stanowi kontynuację szeregu wcześniejszych wniosków złożonych przez Finlandię dotyczących pogorszenia się sytuacji Nokii EGF/2007/003 FI/Perlos, EGF/2012/006 FI/Nokia Salo, EGF/2013/001 FI/Nokia, EGF/2015/001 FI/Broadcom, EGF/2015/005 FI/Computer Programming, EGF/2016/001 FI/Microsoft oraz EGF/2016/008 FI/Nokia Network Systems).

               Zdarzenia, które doprowadziły do zwolnień i przypadków ustania działalności

               16.Produkcja urządzeń mobilnych przenosi się do państw o niższym poziomie wynagrodzeń, w których warunki pracy są często niegodziwe
                  9
               . Niskie zarobki poprawiają opłacalność
                  10
               . Rynki wschodzące charakteryzują się dużym popytem na tanie urządzenia mobilne. Rośnie również europejski przywóz tego typu urządzeń do Europy
                  11
               ..

               17.Utrata udziału w rynku przez Nokię była spowodowana agresywnym wejściem na rynek szeregu producentów smartfonów z Azji Wschodniej, którzy czerpią korzyści z niskich kosztów produkcji i taniej siły roboczej.

               18.Zyskali na tym producenci z siedzibą w Stanach Zjednoczonych i Azji, którzy korzystają z systemów operacyjnych Android i iOS.

               19.Android ma setki partnerów, zwłaszcza w Azji, którzy każdego roku wypuszczają na rynek nowe telefony. Na rynku dostępnych jest wiele opcji z systemem Android w średnich i niskich przedziałach cenowych. Jest to szczególnie ważne na rynkach w Indiach, Afryce oraz na Bliskim Wschodzie.

               20.Produkcja urządzeń mobilnych przeniosła się z Korei Południowej do Chin, a w ostatnim czasie do państw oferujących jeszcze niższe koszty produkcji, takich jak Wietnam
                  12
               .

               21.W maju 2016 r. Microsoft zapowiedział, że może zredukować nawet 1 350 etatów w Microsoft Mobile Oy w Finlandii. Wszystkie zakłady Microsoft Mobile Oy są zamykane. W regionie Helsinki-Uusimaa pracę straciło 550 pracowników, na obszarze Pirkanmaa (w regionie Länsi-Suomi) — 500, a w Salo (region Etelä-Suomi) – 300.

               22.Obecnie prowadzona jest interwencja EFG (EGF/2016/001 FI/Microsoft) ukierunkowana na pomoc pracownikom, którzy zostali zwolnieni przez Microsoft wcześniej. Beneficjenci objęci pomocą w ramach niniejszego wniosku to inni beneficjenci, niż ci objęci pomocą w przywołanej sprawie.

               Spodziewany wpływ zwolnień na gospodarkę lokalną, regionalną lub krajową oraz na zatrudnienie

               Regiony zaliczane do poziomu NUTS 2 to Helsinki-Uusimaa, Etelä-Suomi i Länsi-Suomi.

               Helsinki-Uusimaa

               23.W latach 2012–2016 szeroko zakrojone zwolnienia w regionie Helsinki-Uusimaa dotyczyły głównie przemysłu elektronicznego i oprogramowania. Jesienią 2016 r. miały miejsce zwolnienia w różnych sektorach produkcji oraz w budownictwie.

               24.W trzecim kwartale 2016 r. liczba osób zatrudnionych w sektorze informacji i komunikacji była o 6 000 osób niższa niż rok wcześniej. Bezrobocie wśród wysoko wykwalifikowanych pracowników oraz specjalistów z dziedziny ICT stale rośnie
                  13
               .

               25.W latach 2012–2016 szeroko zakrojone zwolnienia w miastach Helsinki, Espoo oraz Vanta dotyczyły głównie przemysłu elektronicznego oraz oprogramowania. W latach 2012–2016 przedsiębiorstwa te zwolniły ponad 5 000 pracowników.

               26.Około 72 % osób zwolnionych w tym regionie ma wyższe wykształcenie.

               Länsi-Suomi

               27.Obszarem najbardziej dotkniętym przez zwolnienia w Microsoft Mobile Oy w tym regionie jest obszar Pirkanmaa.

               28.W 2016 r. liczba bezrobotnych osób poszukujących pracy zarejestrowanych w urzędzie zatrudnienia i rozwoju gospodarczego Pirkanmaa wynosiła 38 077. Bezrobotne osoby poszukujące pracy stanowiły 14,6 % siły roboczej
                  14
               .

               29.Obecnie w ww. urzędzie w Pirkanmaa zarejestrowanych jest około 1 700 osób bezrobotnych poszukujących pracy w sektorze ICT. W 2016 r. osoby długotrwale bezrobotne stanowiły 40 % wszystkich zarejestrowanych bezrobotnych w sektorze ITC w Pirkanmaa.

               30.Grupą zawodową, która zmaga się z największym wzrostem bezrobocia, są specjaliści z wyższym wykształceniem. We wrześniu 2016 r. w tym regionie zarejestrowanych było łącznie 6 084 osób bezrobotnych poszukujących pracy, posiadających dyplom uczelni wyższej. Stopa bezrobocia wśród dobrze wykształconych pracowników w sektorze technologii w tym regionie wzrosła w zeszłym o 8,1 punktu procentowego.

               Etelä-Suomi

               31.W tym regionie miejscem najbardziej dotkniętym przez zwolnienia w Microsoft Mobile Oy jest miasto Salo. Według urzędu zatrudnienia i rozwoju gospodarczego w Salo pracę straci 300 pracowników pracujących dla przedsiębiorstwa Microsoft.

               32.W latach 2007–2014 miasto Salo straciło łącznie 6 900 miejsc pracy, co jest równie spadkowi o 26 punktów procentowych. W wyniku zakończenia działalności przez byłego producenta telefonów komórkowych Nokia oraz pogorszenia koniunktury gospodarczej w latach 2008–2016 bezrobocie w tym regionie wzrosło ponad dwukrotnie.

               33.Stopa bezrobocia w regionie wzrosła o ponad 10 punktów procentowych, z 7,0 % do 17,5 %. To wyjątkowo duży wzrost, nawet w porównaniu z innymi fińskimi gminami, w których działa Nokia/Microsoft
                  15
               .

               34.W Salo wzrósł także odsetek bezrobotnych o wysokich kwalifikacjach.

               Beneficjenci objęci pomocą i proponowane działania

               Beneficjenci objęci pomocą

               35.Szacowana liczba zwolnionych pracowników, co do których zakłada się, że skorzystają ze środków pomocy, wynosi 1 000. Podział tych pracowników według płci, obywatelstwa i grupy wiekowej przedstawia się następująco:

                        Kategoria

                        Liczba
                           beneficjentów objętych pomocą

                        Płeć:

                        Mężczyźni:

                        740

                        (74,0 %)

                        Kobiety:

                        260

                        (26,0 %)

                        Obywatelstwo:

                        Obywatele UE:

                        955

                        (95,5 %)

                        Obywatele spoza UE:

                        45

                        (4,5 %)

                        Grupa wiekowa:

                        15–24 lat:

                        0

                        (0 %)

                        25-29 lat:

                        25

                        (2,5 %)

                        30-54 lat:

                        925

                        (92,5 %)

                        55-64 lat:

                        50

                        (5,0 %)

                        osoby w wieku powyżej 64 lat:

                        0

                        (0 %)

               Kwalifikowalność proponowanych działań

               36.Usługi zindywidualizowane, które mają być świadczone na rzecz zwolnionych pracowników, obejmują następujące działania:

               –coaching i inne środki przygotowawcze: środki te będą obejmować szkolenie na temat poszukiwania pracy, wsparcie mobilności pracowników (usługi „EURES”), indywidualne porady (coaching zawodowy), coaching pod kątem kariery oraz oceny specjalistyczne;

               –usługi związane z zatrudnieniem i usługi dla przedsiębiorców: środki te będą obejmować wspieranie niezależnych osób poszukujących pracy, ocenę umiejętności i kompetencji, możliwości wypróbowania określonej pracy oraz imprezy rekrutacyjne;

               –szkolenia: środek ten będzie obejmować szkolenie zawodowe oraz szkolenie dotyczące zmian, reedukację oraz szkolenie związane z mobilnością pracowników;

               –dotacja na rozpoczęcie działalności środek ten zapewni dotacje na rozpoczęcie działalności, aby promować powstawanie przedsiębiorstw oraz zakładanie i rozwój działalności gospodarczej wymagającej pracy w pełnym wymiarze w sektorze ICT oraz innych sektorach;

               –dopłaty do wynagrodzeń: środek ten będzie wspierał zatrudnienie w nowej pracy poprzez zmniejszenie kosztów wynagrodzenia. Dopłata do wynagrodzenia stanowi 30–50 % koszów wynagrodzenia;

               –dodatki na podróż i zakwaterowanie: środek ten ma służyć pokryciu kosztów poniesionych przez osobę poszukującą pracy w trakcie szkolenia.

               37.Opisane proponowane działania stanowią aktywne instrumenty rynku pracy należące do działań kwalifikowalnych określonych w art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG. Działania te nie zastępują biernych środków ochrony socjalnej.

               38.Finlandia dostarczyła wymagane informacje na temat działań, do których zobowiązane jest przedmiotowe przedsiębiorstwo na mocy ustawodawstwa krajowego lub układów zbiorowych. Potwierdzono, że wkład finansowy z EFG nie zastąpi tego typu działań.

               Szacowany budżet

               39.Szacowane łączne koszty wynoszą 5 866 800 EUR i obejmują wydatki na zindywidualizowane usługi w wysokości 5 559 300 EUR oraz wydatki na działania przygotowawcze, działania w zakresie zarządzania, dostarczania i upowszechniania informacji i działania w zakresie kontroli i sprawozdawczości w wysokości 307 500 EUR.

               40.Całkowity objęty wnioskiem finansowy wkład z EFG wynosi 3 520 080 EUR (60 % łącznych kosztów).

                        Działania

                        Szacowana liczba uczestników

                        Szacowany koszt na uczestnika
                        (w EUR)

                        Szacowane łączne koszty*

                        (w EUR)

                        Zindywidualizowane usługi (działania na podstawie art. 7 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia w sprawie EFG)

                        Działania o charakterze coachingu i inne działania przygotowawcze (Valmennukset ja muut valmentavat toimenpiteet)

                        195

                        1 200

                        234 000

                        Usługi związane z zatrudnieniem i usługi dla przedsiębiorców (Työllisyys- ja yrityspalvelut)

                        800

                        606

                        484 800

                        Szkolenie (Koulutus)

                        535

                        6 000

                        3 210 000

                        Dotacja na rozpoczęcie działalności (Starttiraha)

                        18

                        8 000

                        144 000

                        Ogółem a):

                        udział procentowy pakietu zindywidualizowanych usług

                        –

                        4 072 800

                        (73,26 %)

                        Dodatki i zachęty (działania na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG)

                        Dopłaty do wynagrodzenia (Palkkatuki)

                        163

                        9 000

                        1 467 000

                        Dodatki na podróż, zakwaterowanie i przeprowadzkę (Liikkuvuusavustus)

                        130

                        150

                        19 500

                        Ogółem b):

                        udział procentowy pakietu zindywidualizowanych usług

                        –

                        1 486 500

                        (26,74 %)

                         Działania na podstawie art. 7 ust. 4 rozporządzenia w sprawie EFG

                        1. Działania przygotowawcze

                        –

                        9 000

                        2. Zarządzanie

                        –

                        143 000

                        3. Dostarczanie i upowszechnianie informacji

                        –

                        115 500

                        4. Kontrola i sprawozdawczość

                        –

                         40 000

                        Ogółem c):

                        udział procentowy w kosztach łącznych:

                        –

                        307 500

                        (5,24 %)

                        Łączne koszty (a + b + c):

                        –

                        5 866 800

                        Wkład z EFG (60 % łącznych kosztów)

                        –

                        3 520 080

               *: % są zaokrąglone, inne wartości nie

               41.Koszty działań przedstawione w powyższej tabeli jako działania na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG nie przekraczają 35 % łącznych kosztów skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług. Finlandia potwierdziła, że działania te są uzależnione od czynnego zaangażowania się objętych pomocą beneficjentów w poszukiwanie pracy lub szkolenia.

               42.Finlandia potwierdziła, że koszty inwestycji tytułem prowadzenia działalności na własny rachunek, rozpoczęcia działalności gospodarczej i przejęć pracowniczych nie przekroczą 15 000 EUR na jednego beneficjenta.

               Okres kwalifikowalności wydatków

               43.Finlandia rozpoczęła świadczenie zindywidualizowanych usług na rzecz beneficjentów objętych pomocą w dniu 12 lipca 2016 r. Wydatki na te działania kwalifikują się zatem do objęcia finansowaniem z EFG od dnia 12 lipca 2016 r. do dnia 1 lutego 2019 r.

               44.Finlandia zaczęła ponosić wydatki administracyjne w zakresie wdrażania EFG w dniu 12 lipca 2016 r. Wydatki na działania przygotowawcze, działania w zakresie zarządzania, dostarczania i upowszechniania informacji i działania w zakresie kontroli i sprawozdawczości kwalifikują się zatem do przyznania wkładu finansowego z EFG od dnia 12 lipca 2016 r. do dnia 1 sierpnia 2019 r.

               Komplementarność wobec działań finansowanych z funduszy krajowych lub unijnych

               45.Źródłem krajowego finansowania w formie płatności zaliczkowych lub współfinansowania jest budżet jednostki publicznych służb zatrudnienia w dziale administracyjnym Ministerstwa ds. Zatrudnienia i Gospodarki. Niektóre usługi będą również finansowane ze środków na cele operacyjne ośrodków rozwoju gospodarczego (ośrodków ELY), jak również urzędów zatrudnienia i rozwoju gospodarczego.

               46.Finlandia potwierdziła, że opisane powyżej środki, na które przeznaczony jest wkład finansowy z EFG, nie będą jednocześnie wspierane finansowo z innych instrumentów finansowych Unii.

               Procedury konsultacji z beneficjentami objętymi pomocą lub ich przedstawicielami lub też z partnerami społecznymi, a także z władzami lokalnymi i regionalnymi

               47.Finlandia poinformowała, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług opracowano w drodze konsultacji z grupą roboczą, w której skład wchodzili przedstawiciele ośrodków ELY urzędów zatrudnienia i rozwoju gospodarczego w dotkniętych zwolnieniami regionach, jak również przedstawiciele przedsiębiorstwa Microsoft, przemysłu technologicznego Finlandii, związku zawodowego Pro, związku zawodowego inżynierów w Finlandii oraz fińskiej agencji ds. finansowania innowacji.

               Systemy zarządzania i kontroli

               48.Wniosek zawiera opis systemu zarządzania i kontroli, w którym określono obowiązki zaangażowanych podmiotów. Finlandia poinformowała Komisję, że wkład finansowy będzie zarządzany przez Ministerstwo ds. Zatrudnienia i Gospodarki, które jest instytucją zarządzającą i certyfikującą dla EFG oraz instytucją pośredniczącą przekazującą fundusze EFG. Funkcje zarządzania dla EFG zostały powierzone departamentowi ds. zatrudnienia i przedsiębiorczości.

               49.Funkcje certyfikacji znajdują się w rękach działu zasobów ludzkich i administracji. Wypłaty na rzecz beneficjentów wykonywane są przez regionalne ośrodki ELY i urzędy zatrudnienia i rozwoju gospodarczego.

               50.Odnośnie do audytu organem odpowiedzialnym jest niezależny dział audytu wewnętrznego, działający pod kierownictwem stałego sekretarza Ministerstwa ds. Zatrudnienia i Gospodarki.

               Zobowiązania podjęte przez przedmiotowe państwo członkowskie

               51.Finlandia przedstawiła wszelkie niezbędne gwarancje, zgodnie z którymi:

               –w zakresie dostępu do proponowanych działań i ich wdrażania przestrzegane będą zasady równego traktowania i niedyskryminacji;

               –spełniono określone w przepisach krajowych i UE wymogi dotyczące zwolnień grupowych;

               –w przypadku gdy przedsiębiorstwa zwalniające kontynuują działalność po dokonaniu zwolnień, przedsiębiorstwa te wywiązały się ze zobowiązań prawnych dotyczących zwolnień i odpowiednio zadbały o swoich pracowników;

               –proponowane działania nie będą finansowane ze środków innych unijnych funduszy lub instrumentów finansowych oraz będzie się zapobiegać wszelkim przypadkom podwójnego finansowania;

               –proponowane działania będą komplementarne względem działań finansowanych z funduszy strukturalnych;

               –wkład finansowy z EFG będzie zgodny z unijnymi przepisami proceduralnymi i materialnymi w zakresie pomocy państwa.

               WPŁYW NA BUDŻET

               Wniosek budżetowy

               52.Środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  16
               .

               53.Po przeanalizowaniu wniosku pod kątem warunków określonych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie EFG i po uwzględnieniu liczby beneficjentów objętych pomocą, proponowanych działań i szacowanych kosztów Komisja wnosi o uruchomienie środków z EFG w kwocie 3 520 080 EUR, która stanowi 60 % łącznych kosztów proponowanych działań, tak by zapewnić wkład finansowy w odpowiedzi na złożony wniosek.

               54.Wnioskowana decyzja o uruchomieniu EFG zostanie podjęta wspólnie przez Parlament Europejski i Radę, jak określono w pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  17
               .

               Powiązane akty prawne

               55.Równocześnie z przedstawieniem wniosku dotyczącego decyzji w sprawie uruchomienia środków z EFG Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek dotyczący przesunięcia kwoty 3 520 080 EUR do odpowiedniej linii budżetowej.

               56.Równocześnie z przyjęciem niniejszego wniosku dotyczącego decyzji w sprawie uruchomienia EFG Komisja przyjmie decyzję w sprawie wkładu finansowego w drodze aktu wykonawczego wchodzącego w życie w dniu, w którym Parlament Europejski i Rada przyjmą proponowaną decyzję w sprawie uruchomienia środków z EFG.

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie
                  wniosku złożonego przez Finlandię EGF/2017/002 FI/Microsoft 2

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006
                  18
               , w szczególności jego art. 15 ust. 4,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  19
               , w szczególności jego pkt 13,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Celem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) jest zapewnienie wsparcia zwolnionym pracownikom i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją, w wyniku dalszego trwania światowego kryzysu finansowego i gospodarczego lub w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, oraz w celu udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)Środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  20
               .

               (3)W dniu 1 lutego 2017 r. Finlandia złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w Microsoft Oy (Microsoft Mobile Oy) oraz u 11 dostawców i producentów znajdujących się poniżej w łańcuchu dostaw oraz w związku z przypadkami zaprzestania działalności. Wniosek został uzupełniony o dodatkowe informacje złożone zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG, ustanowione w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013.

               (4)Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy na kwotę 3 520 080 EUR w odpowiedzi na wniosek złożony przez Finlandię.

               (5)W celu ograniczenia do minimum czasu potrzebnego do uruchomienia EFG niniejszą decyzję należy stosować od dnia jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W ramach budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2017 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 3 520 080 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Stosuje się ją od dnia [data przyjęcia decyzji]*.

                  21Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

                     (2)
                  W rozumieniu art. 3 rozporządzenia w sprawie EFG.

                     (3)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1046/2012 z dnia 8 listopada 2012 r. wykonujące rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) w zakresie przekazywania szeregów czasowych dla nowego podziału regionalnego (Dz.U. L 310 z 9.11.2012, s. 34).

                     (4)
                  Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1.

                     (5)
                  Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013.

                     (6)

                     www.statista.com/chart/4112/smartphone-market-share

                     (7)

                     https://www.strategyanalytics.com/strategy-analytics/news/strategy-analytics-press-releases/strategy-analytics-press-release/2016/11/02/strategy-analytics-android-captures-record-88-percent-share-of-global-smartphone-shipments-in-q3-2016#.WTosOjclGUl

                     (8)

                     www.statista.com/chart/4112/smartphone-market-share

                     (9)

                     http://www.businessinsider.com/samsung-factory-working-conditions-2012-11?r=US&IR=T&IR=T

                     (10)

                     http://comptryx.com/product/global_salary_survey

                     (11)

                     https://www.kantarworldpanel.com/global/News/Android-Share-Tops-75-in-Europes-Largest-Markets

                     (12)

                     http://www.thanhniennews.com/business/samsung-shifts-plants-from-china-to-vietnam-to-protect-margins-392.html

                     (13)

                     http://julkaisut.valtioneuvosto.fi/bitstream/handle/10024/78927/TKAT_Oct_2016_en.pdf?sequence=1

                     (14)

                     http://julkaisut.valtioneuvosto.fi/bitstream/handle/10024/78927/TKAT_Oct_2016_en.pdf?sequence=1

                     (15)

                     http://www.itproportal.com/2015/07/20/nokias-woes-pushing-finnish-town-salo-further- into-recession/

                     (16)
                  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (17)
                  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (18)
                  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

                     (19)
                  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (20)
                  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

                     (21)
                   Datę wstawia Parlament przed publikacją w Dz. U.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.2.2016
            COM(2016) 53 final
            2016/0031(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie ustanowienia mechanizmu wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi i uchylająca decyzję nr 994/2012/UE
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)
            {SWD(2016) 27 final}{SWD(2016) 28 final}

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Przyczyny i cele wniosku

               W strategii na rzecz unii energetycznej (COM (2015) 80) stwierdzono, że: „ważnym elementem służącym zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego (w szczególności w odniesieniu do gazu) jest pełna zgodność umów dotyczących zakupu energii od państw trzecich z prawem UE”. W tym samym duchu Rada Europejska w swoich konkluzjach z dnia 19 marca 2015 r. wezwała również do „pełnej zgodności z prawem unijnym wszystkich umów dotyczących kupowania gazu od dostawców zewnętrznych, przede wszystkim poprzez zwiększenie przejrzystości takich umów i zwiększenie ich zgodności z unijnymi postanowieniami w zakresie bezpieczeństwa energetycznego”.

               Mechanizm wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi w dziedzinie energii został utworzony na mocy decyzji przyjętej przez Parlament i Radę w dniu 25 października 2012 r., która weszła w życie w dniu 17 listopada 2012 r. (decyzja w sprawie IGA)
                  1
               . Głównym elementem tego mechanizmu jest fakt, że Komisja przeprowadza kontrole zgodności umów międzyrządowych po zawarciu takiej umowy przez państwo członkowskie i państwo trzecie.

               Komisja zdobyła znaczne doświadczenie we wdrażaniu tego mechanizmu od 2012 r. Ogólnie rzecz biorąc, jak wykazano w analizie oceny skutków przeglądu decyzji w sprawie IGA i w sprawozdaniu dla Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącym stosowania decyzji w sprawie IGA, Komisja uznała, że obecny system jest przydatny do gromadzenia informacji o istniejących umowach międzyrządowych i identyfikacji problemów stwarzanych przez nie pod względem ich zgodności z prawem Unii, lecz nie jest wystarczający do rozwiązywania tych problemów. W szczególności, jak stwierdzono w strategii na rzecz unii energetycznej: „w praktyce renegocjacja takich umów jest bardzo trudna. Stanowiska sygnatariuszy zostały już ustalone, co powoduje presję polityczną, aby nie zmieniać żadnych aspektów umowy.”.

               W związku z tym zaangażowanie Komisji  przed zawarciem takiej umowy przez państwo członkowskie i państwo trzecie mogłoby stanowić istotną wartość dodaną dzięki rozwiązywaniu potencjalnych konfliktów między przepisami umowy a zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z międzynarodowego prawa traktatów i prawa UE.

               W tym kontekście przegląd decyzji w sprawie IGA ma dwa główne cele:

               1) zapewnienie zgodności umów międzyrządowych z prawem UE w celu zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego UE; oraz

               2) poprawę przejrzystości umów międzyrządowych w celu zwiększenia efektywności kosztowej dostaw energii do UE i solidarności pomiędzy państwami członkowskimi.

               Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Niniejszy wniosek jest spójny z szeregiem środków przyjętych na szczeblu UE w celu poprawy funkcjonowania unijnego rynku energii i zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego UE.

               Przegląd obecnie obowiązującej decyzji w sprawie IGA jest jednym z elementów strategii na rzecz unii energetycznej przyjętej w lutym 2015 r., w której określono ogólny kontekst i strukturę zarządzania nowej unijnej polityki energetycznej.

               W planie działania dotyczącym strategii na rzecz unii energetycznej przewidziano szereg działań mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego UE. Niniejszy wniosek powinien zatem być rozpatrywany w kontekście innych inicjatyw, w tym przeglądu rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego
                  2
               . Decyzja w sprawie IGA jest blisko powiązana z rozporządzeniem w sprawie bezpieczeństwa dostaw gazu, ale określony w tej decyzji zakres mechanizmu wymiany informacji jest szerszy. W decyzji w sprawie IGA określono umowę międzyrządową jako „prawnie wiążącą umowę między jednym państwem członkowskim lub ich większą liczbą a jednym państwem trzecim lub ich większą liczbą, która ma wpływ na działanie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii bądź na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii”. Decyzja w sprawie IGA ma więc zastosowanie do wszystkich umów międzyrządowych dotyczących dostaw nośników energii i infrastruktury, w szczególności w odniesieniu do gazu, ropy naftowej i energii elektrycznej. Nie obejmuje jedynie umów międzyrządowych dotyczących kwestii wchodzących w zakres Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. W odniesieniu do tych umów międzyrządowych art. 103 Traktatu Euratom przewiduje szczególną procedurę ex ante.

               Zakres decyzji w sprawie IGA nie obejmuje umów handlowych między przedsiębiorstwami
                  3
               . Niniejszy wniosek nie rozszerza zakresu decyzji w sprawie IGA na umowy handlowe związane z umowami międzyrządowymi, ponieważ, jak wskazano w strategii na rzecz unii energetycznej, kwestia ta jest objęta, w odniesieniu do umów handlowych na dostawy gazu, wnioskiem dotyczącym przeglądu rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego.

               Spójność z innymi politykami Unii

                  Wniosek nie tylko przyczynia się do realizacji unijnej polityki energetycznej. Zapewniając zgodność umów międzyrządowych z prawem UE, przyczynia się również do realizacji polityki w innych obszarach prawa Unii, takich jak rynek wewnętrzny, konkurencja i zamówienia publiczne.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               Podstawa prawna

               Cele niniejszej decyzji, opisane powyżej, są zgodne z następującymi celami traktatowymi UE:

               zapewnienie bezpieczeństwa dostaw energii w Unii (art. 194 ust. 1 lit. b) TFUE);

               stworzenie sprawnie działającego wewnętrznego rynku energii w duchu solidarności między państwami członkowskimi (art. 3 ust. 3 TUE; art. 194 ust. 1 TFUE).

               Art. 194 TFUE jest zatem podstawą prawną proponowanej zmienionej decyzji w sprawie IGA, tak jak to miało miejsce w przypadku obecnej decyzji w sprawie IGA przyjętej przez Parlament i Radę w dniu 25 października 2012 r.

               Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Konieczność podjęcia działań przez UE: Art. 194 TFUE stanowi podstawę prawną dla przeglądu decyzji w sprawie IGA. Na tej samej podstawie została przyjęta w 2012 r. decyzja w sprawie IGA, z poszanowaniem zasady pomocniczości. Wprowadzenie przez Komisję obowiązkowej kontroli ex ante zmieniłoby jednak decyzję w sprawie IGA. Zmiana ta oznaczałaby przesunięcie zadań z poziomu państw członkowskich na poziom UE. Jak wyjaśniono powyżej, z doświadczenia wynika, że ocena dokonana przez państwa członkowskie nie zapewnia zgodności umów międzyrządowych z prawem UE w sposób wystarczający i zadowalający i stwarza brak pewności prawa. Zaangażowanie Komisji ex ante stanowiłoby istotną wartość dodaną w zakresie rozwiązywania problemów (przede wszystkim konfliktów między przepisami umowy a zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z międzynarodowego prawa traktatów i prawa UE).

               Wartość dodana UE: Rosnąca integracja infrastruktury energetycznej i rynków, wspólna zależność od zewnętrznych dostawców i potrzeba zapewnienia solidarności w czasach kryzysu oznaczają, że zasadnicze decyzje polityczne dotyczące energii nie powinny być podejmowane wyłącznie na szczeblu krajowym, bez angażowania krajów sąsiadujących i UE. Decyzja w sprawie IGA znajduje się na styku wymiaru zewnętrznego (ponieważ dotyczy umów z państwami trzecimi) i rynku wewnętrznego (ponieważ niezgodne z przepisami UE przepisy, takie jak klauzule przeznaczenia mają negatywny wpływ na swobodny przepływ produktów energetycznych w obrębie rynku wewnętrznego). Istnieje zatem wyraźna wartość dodana wynikająca ze wzmocnienia współpracy i przejrzystości na szczeblu UE w ramach niniejszego wniosku.

               Proporcjonalność

                  Celem niniejszego wniosku jest:

               1) zapewnienie zgodności umów międzyrządowych z prawem UE w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego UE; oraz

               2) zwiększenie przejrzystości umów międzyrządowych w celu zwiększenia efektywności kosztowej dostaw energii do UE i solidarności pomiędzy państwami członkowskimi.

                  W celu osiągnięcia tych celów proponuje się zasadniczo kombinację opcjonalnych klauzul wzorcowych oraz oceny ex ante dotyczącej zgodności umów międzyrządowych dokonywanej przed ich podpisaniem. Jak wyjaśniono w ocenie skutków dotyczącej przeglądu decyzji w sprawie IGA, utrzymywanie obecnego systemu nie byłoby skutecznym rozwiązaniem. W szczególności, żadna z umów międzyrządowych określonych przez Komisję jako problematyczne nie została do tej pory rozwiązana.

                  Podobnie w ocenie skutków stwierdza się, że opcja polegająca na opracowaniu obowiązkowych klauzul wzorcowych mogłaby ułatwić państwom członkowskim unikanie niezgodności z prawem unijnym, ale z uwagi na różnorodność sytuacji i modeli biznesowych objętych zakresem decyzji w sprawie IGA nie byłoby możliwe opracowanie klauzul wzorcowych, które byłyby na tyle precyzyjne, aby zagwarantować pewność prawa i zastąpić dogłębną ocenę ex ante ostatecznej wersji tekstu. Ponadto, w zależności od pozycji i siły przetargowej państwa trzeciego, państwa członkowskie mogłyby nie być w stanie zawrzeć wzorcowych klauzul w umowach międzyrządowych.

                  Ostatecznie w ocenie skutków stwierdzono zatem, że wariant z obowiązkową kontrolą ex ante jest najmniej restrykcyjnym podejściem do zapobiegania niezgodności umów międzyrządowych z prawem UE.

               Wybór instrumentu

                  Decyzja w sprawie IGA stanowi obecnie obowiązujące prawodawstwo w tej dziedzinie. Niniejszy wniosek ma na celu wzmocnienie i zwiększenie zakresu środków i procedur przewidzianych w obowiązującej decyzji. Właściwe jest zatem wybranie decyzji jako instrumentu. W związku z ilością i zakresem nowych elementów w projekcie decyzji proponuje się uchylenie i zastąpienie obecnej decyzji 994/2012/UE zamiast zmiany obecnych przepisów.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Niniejszy wniosek przygotowano w oparciu o doświadczenia Komisji zdobyte podczas wykonywania decyzji w sprawie IGA od momentu jej wejścia w życie w dniu 17 listopada 2012 r., które zostały przeanalizowane w sprawozdaniu z oceny dołączonym do oceny skutków przeglądu decyzji w sprawie IGA oraz w sprawozdaniu dla Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącym stosowania obowiązującej decyzji w sprawie IGA.

               W sprawozdaniach stwierdzono, w odniesieniu do skuteczności decyzji w sprawie IGA, że obecne przepisy (w szczególności z uwagi na zawarty w nich charakter ex post kontroli zgodności), nie skutkują przekształceniem uznanych za niezgodne z przepisami UE umów międzyrządowych w umowy zgodne z tymi przepisami i nie wywierają bezpośredniego wpływu na negocjacje państw członkowskich z państwami trzecimi. W szczególności żaden projekt umowy nigdy nie został przedłożony Komisji na zasadzie dobrowolności do kontroli ex ante. W związku z tym decyzji w sprawie IGA w jej obecnym kształcie nie uznaje się za skuteczną.

               Stwierdzono także, że całkowite koszty związane z bieżącą decyzją w sprawie IGA są uzasadnione korzyściami, jakie z niej płyną, gdyż zapewnia ona funkcjonowanie wewnętrznego rynku energii i przyczynia się do bezpieczeństwa dostaw. Decyzja w sprawie IGA mogłaby jednak być bardziej skuteczna, gdyby przewidziane w niej kontrole zgodności byłyby przeprowadzane ex ante (a nie ex post, jak obecnie). Zwiększyłoby to znacznie pewność prawa i pozwoliłoby państwom członkowskim i Komisji uniknąć kosztów.

               Ponadto w obu sprawozdaniach wyraźnie stwierdzono, że umowy międzyrządowe będą nadal odgrywać kluczową rolę w sektorze energetycznym UE. Decyzja w sprawie IGA jest zatem istotna, ale musi zostać dostosowana do zmieniającego się charakteru i tras dostaw energii. W sprawozdaniach podkreślono również, że istnieje wyraźna unijna wartość dodana decyzji w sprawie IGA, ponieważ umacnia ona współpracę i przejrzystość na szczeblu UE oraz przyczynia się do bezpieczeństwa dostaw i właściwego funkcjonowania wewnętrznego rynku energii.

               Ogólnie rzecz biorąc, w sprawozdaniach stwierdza się, że procedury ustanowione w obecnej decyzji w sprawie IGA nie są w pełni odpowiednie, przy czym głównym problemem proceduralnym w tym względzie jest przewidziany w obecnym systemie charakter ex post kontroli zgodności będący wynikiem trudnych negocjacji międzyinstytucjonalnych w 2012 r., kiedy przyjęto decyzję w sprawie IGA.

                  Niniejszy wniosek odnosi się do ujawnionych braków.

               Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Zorganizowano konsultacje społeczne w okresie od 28 lipca do 22 października 2015 r. Komisja otrzymała około 25 odpowiedzi od zainteresowanych stron, w tym państw członkowskich i kilku stowarzyszeń (organów nadzoru i przedstawicieli sektora), zaś stopień reakcji na konsultacje można uznać za zadowalający.

               Wszyscy respondenci podkreślili znaczenie umów międzyrządowych dla bezpieczeństwa dostaw energii oraz właściwego funkcjonowania wewnętrznego rynku energii. Jeśli chodzi o potrzebę wzmocnienia obecnego systemu ustanowionego na podstawie decyzji w sprawie IGA i sposobu, w jaki najlepiej to osiągnąć, to opinie wśród respondentów były podzielone:

               pełne sprawozdanie z wyników konsultacji społecznych znajduje się w załączniku do oceny skutków przeglądu decyzji w sprawie IGA, a niepoufne odpowiedzi opublikowano na stronie internetowej Komisji
                  4
               .

               Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Informacje związane z wykonaniem decyzji w sprawie IGA są częściowo poufne, zarówno z powodu pewnych przepisów zawartych w samej decyzji w sprawie IGA (art. 4 – Poufność), jak i z uwagi na pewne wyjątki określone w rozporządzeniu 1049/2001
                  5
                w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie – Ochrona stosunków międzynarodowych, art. 4 ust. 5 – Wniosek złożony przez państwo członkowskie o nieujawnianie dokumentu pochodzącego od tego państwa członkowskiego bez jego uprzedniej zgody lub art. 4 ust. 2 tiret drugie – Ochrona postępowania sądowego i porady prawnej). Między innymi z uwagi na względy poufności postanowiono nie poddawać analizie zewnętrznej wykonania obecnie obowiązującej decyzji w sprawie IGA.

               Ocena skutków

                  Wszystkie proponowane środki zostały poparte oceną skutków. W dniu 4 grudnia 2015 r. została wydana pozytywna opinia przez Radę ds. Kontroli Regulacyjnej.

                  W ocenie skutków rozważono w sumie pięć wariantów strategicznych:

               Wariant 1: Scenariusz odniesienia: Decyzja w sprawie IGA pozostaje niezmieniona, ale zostaje wzmocniona polityka dotycząca postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

               Wariant 2: Do umów międzyrządowych, które nie naruszają prawa UE/wytycznych, włączone zostają klauzule wzorcowe

               Wariant 3: Wprowadza się obowiązek przeprowadzenia oceny ex ante umów międzyrządowych przez Komisję

               Wariant 4: Wprowadza się obowiązek uczestnictwa Komisji w charakterze obserwatora w negocjacjach umów międzyrządowych

               Wariant 5: Negocjacje dotyczące unijnych umów w dziedzinie energii prowadzi Komisja

                  W ocenie skutków stwierdzono, że najbardziej opłacalnym, skutecznym i proporcjonalnym wariantem jest wariant 3.

               Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Wniosek spowoduje niewielki wzrost obciążeń administracyjnych

               Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet UE.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Decyzja w sprawie IGA zawiera klauzulę przeglądu w art. 8. Artykuł ten zobowiązuje Komisję do sporządzenia sprawozdania do dnia 1 stycznia 2016 r., a następnie co trzy lata.

               Do niniejszego wniosku dotyczącego zmiany decyzji w sprawie IGA dołączono, obok sprawozdania z oceny w załączniku do oceny skutków przeglądu decyzji w sprawie IGA, pierwsze sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady.

               W przyszłości Komisja, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 8 decyzji w sprawie IGA, zamierza przedstawić kolejne sprawozdanie do dnia 1 stycznia 2020 r.

               Wreszcie Komisja, stojąc na straży traktatów, będzie stosować tam gdzie to konieczne procedurę określoną w art. 258 Traktatu, w przypadku gdy którekolwiek z państw członkowskich nie przestrzega swoich obowiązków dotyczących wdrażania i stosowania prawa unijnego.

               Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

               Nie dotyczy.

               Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Zmieniona decyzja zawiera następujące elementy:

               1.Obowiązki w zakresie powiadamiania w odniesieniu do umów międzyrządowych:

               obowiązek państwa członkowskiego dotyczący poinformowania Komisji o zamiarze rozpoczęcia negocjacji z państwem trzecim w sprawie zawarcia nowej umowy międzyrządowej lub wprowadzenia zmian do obowiązujących umów;

               Komisja powinna być informowana od momentu zgłoszenia negocjacji;

               w przypadku powiadomienia Komisji przez państwo członkowskie o negocjacjach, służby Komisji mogą udzielić danemu państwu członkowskiemu wskazówek dotyczących sposobu uniknięcia niezgodności umowy międzyrządowej z prawem unijnym lub przyjętym przez Radę stanowiskiem Unii lub konkluzjami Rady Europejskiej;

               obowiązek zgłoszenia Komisji projektu negocjowanej umowy międzyrządowej lub zmiany umowy wraz z wszelkimi dokumentami towarzyszącymi, gdy tylko w trakcie negocjacji zostanie osiągnięte porozumienie między stronami we wszystkich podstawowych kwestiach, w celu dokonania przez Komisję oceny ex ante;

               obowiązek zgłoszenia Komisji umowy międzyrządowej lub zmiany wraz z wszelkimi dokumentami towarzyszącymi po ich ratyfikacji;

               obowiązek zgłoszenia Komisji wszystkich obowiązujących umów międzyrządowych lub zmian wraz z wszelkimi dokumentami towarzyszącymi;

               umowy między przedsiębiorstwami nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, ale mogą być przedkładane na zasadzie dobrowolności;

               obowiązek, zgodnie z którym Komisja ma udostępniać otrzymane informacje i dokumenty innym państwom członkowskim zgodnie z przepisami dotyczącymi poufności informacji.

               2.Ocena dokonana przez Komisję:

               obowiązek przeprowadzenia przez Komisję oceny ex ante projektu umowy międzyrządowej lub zmiany takiej umowy oraz poinformowania państwa członkowskiego o ewentualnych wątpliwościach co do jej zgodności z przepisami Unii, w szczególności dotyczącymi wewnętrznego rynku energii UE oraz prawa konkurencji, w ciągu sześciu tygodni;

               obowiązek, zgodnie z którym w ciągu 12 tygodni od daty zgłoszenia Komisja powinna przekazać państwu członkowskiemu swoją opinię na temat zgodności z przepisami unijnymi umowy międzyrządowej lub zmiany takiej umowy;

               państwo członkowskie nie zawiera negocjowanej umowy międzyrządowej lub zmiany takiej umowy dopóki Komisja nie przekaże temu państwu członkowskiemu swojej opinii i nie poinformuje go o ewentualnych wątpliwościach. Przy zawieraniu negocjowanej umowy międzyrządowej lub zmiany takiej umowy państwo członkowskie uwzględni w najwyższym stopniu opinię Komisji;

               obowiązek przeprowadzenia przez Komisję oceny ex post obowiązujących umów międzyrządowych lub zmian takich umów oraz poinformowania państw członkowskich o wątpliwościach co do ich zgodności z przepisami unijnymi w ciągu dziewięciu miesięcy od zgłoszenia.

               3.Obowiązki w zakresie powiadamiania i dokonania przez Komisję oceny w odniesieniu do instrumentów niewiążących:

               obowiązek przedłożenia Komisji wszystkich obowiązujących i przyszłych instrumentów niewiążących wraz z wszelkimi dokumentami towarzyszącymi;

               Komisja może dokonać oceny ex post przedłożonych instrumentów niewiążących i poinformować państwo członkowskie, jeśli uznaje, że środki wdrażające instrument niewiążący mogą kolidować z przepisami unijnymi;

               obowiązek, zgodnie z którym Komisja ma udostępniać otrzymane dokumenty innym państwom członkowskim zgodnie z przepisami dotyczącymi poufności informacji.

               2016/0031 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie ustanowienia mechanizmu wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi i uchylająca decyzję nr 994/2012/UE

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  6
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,
                  7

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego energii konieczne jest, aby energia importowana do Unii podlegała w pełni zasadom ustanawiającym rynek wewnętrzny energii. Nieprawidłowo funkcjonujący rynek wewnętrzny energii stawia Unię w ryzykownej i niekorzystnej sytuacji pod względem bezpieczeństwa dostaw energii, a także uniemożliwia konsumentom europejskim i przemysłowi europejskiemu czerpanie wynikających z niego potencjalnych korzyści.

               (2)Celem strategii unii energetycznej przyjętej przez Komisję w dniu 25 lutego 2015 r.
                  8
                jest zapewnienie konsumentom bezpiecznej, zrównoważonej, konkurencyjnej energii po przystępnych cenach. W szczególności w strategii unii energetycznej podkreślono, że pełna zgodność umów związanych z zakupem energii od państw trzecich z przepisami Unii ma podstawowe znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, jak stwierdzono w analizach przeprowadzonych w maju 2014 r. na potrzeby europejskiej strategii bezpieczeństwa energetycznego
                  9
               . W tym samym duchu Rada Europejska w swoich konkluzjach z dnia 19 marca 2015 r. wezwała również do „pełnej zgodności z prawem unijnym wszystkich umów dotyczących kupowania gazu od dostawców zewnętrznych, przede wszystkim poprzez zwiększenie przejrzystości takich umów i zwiększenie ich zgodności z unijnymi postanowieniami w zakresie bezpieczeństwa energetycznego”.

               (3)Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 994/2012/UE
                  10
                była przydatna do gromadzenia informacji o istniejących umowach międzyrządowych i identyfikacji problemów stwarzanych przez nie pod względem ich zgodności z prawem Unii.

               (4)Niemniej jednak decyzja nr 994/2012/UE okazała się nieskuteczna pod względem zapewniania zgodności umów międzyrządowych z prawem Unii. Decyzja ta opierała się w dużej mierze na ocenie umów międzyrządowych dokonywanej przez Komisję już po ich zawarciu przez państwa członkowskie z państwem trzecim. Doświadczenie zebrane w trakcie wykonywania przepisów decyzji nr 994/2012/UE wykazało, że ocena przeprowadzona ex post nie wykorzystuje w pełni możliwości dotyczących zapewniania zgodności umów międzyrządowych z prawem Unii. W szczególności umowy międzyrządowe nie zawierają odpowiedniej klauzuli rozwiązania ani klauzuli dostosowawczej, która umożliwiłaby państwom członkowskim dostosowanie umowy międzyrządowej i zapewnienie jej zgodności z prawem Unii w rozsądnym terminie Ponadto stanowiska sygnatariuszy zostały już ustalone, co powoduje presję polityczną, aby nie zmieniać żadnych aspektów umowy.

               (5)Aby uniknąć wszelkiej niezgodności z prawem Unii i zwiększyć przejrzystość państwa członkowskie powinny bezzwłocznie informować Komisję o zamiarze podjęcia negocjacji dotyczących nowych umów międzyrządowych lub zmian w obowiązujących umowach międzyrządowych. Komisja powinna być regularnie informowana o postępach w negocjacjach. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zwrócenia się do Komisji, aby wzięła udział w negocjacjach jako obserwator.

               (6)W trakcie negocjacji Komisja powinna mieć możliwość udzielenia porad odnośnie do sposobów uniknięcia niezgodności z prawem unijnym. W szczególności Komisja mogłaby opracować we współpracy z państwami członkowskimi opcjonalne klauzule wzorcowe lub wytyczne. Komisja powinna mieć możliwość zwrócenia uwagi na cele unijnej polityki energetycznej, zasadę solidarności między państwami członkowskimi oraz przyjęte przez Radę stanowisko Unii lub konkluzje Rady Europejskiej.

               (7)Aby zapewnić zgodność z przepisami Unii, państwa członkowskie powinny zgłaszać Komisji projekt umowy międzyrządowej zanim stanie się ona prawnie wiążąca dla stron (ex ante). W duchu współpracy Komisja powinna wspierać państwo członkowskie w identyfikacji problemów dotyczących zgodności z przepisami unijnymi projektu umowy międzyrządowej lub zmiany takiej umowy. Dane państwo członkowskie byłoby wówczas lepiej przygotowane do wynegocjowania umowy zgodnej z przepisami unijnymi. Komisja powinna mieć wystarczająco dużo czasu na przeprowadzenie takiej oceny, aby zapewnić w najwyższym stopniu pewność prawa bez powodowania niepotrzebnych opóźnień. Aby w pełni skorzystać ze wsparcia oferowanego przez Komisję, państwa członkowskie powinny powstrzymać się od zawierania umowy międzyrządowej zanim Komisja nie przekaże im swojej oceny. Państwa członkowskie powinny podjąć wszystkie niezbędne działania w celu znalezienia właściwego rozwiązania i wyeliminowania wykrytej niezgodności.

               (8)W kontekście strategii unii energetycznej przejrzystość dotychczasowych i przyszłych umów międzyrządowych ma w dalszym ciągu kluczowe znaczenie. Państwa członkowskie powinny nadal przedkładać Komisji wszystkie obowiązujące i przyszłe umowy międzyrządowe, zarówno te, które weszły już w życie, jak i te tymczasowo stosowane, w rozumieniu art. 25 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, oraz przedkładać wszelkie nowe umowy międzyrządowe.

               (9)Komisja powinna ocenić zgodność z prawem Unii umów międzyrządowych, które już weszły w życie lub są stosowane tymczasowo, przed wejściem w życie niniejszej decyzji i poinformować  państwa członkowskie o tej ocenie. W przypadku braku zgodności państwa członkowskie powinny podjąć wszystkie niezbędne działania w celu znalezienia właściwego rozwiązania i wyeliminowania wykrytej niezgodności.

               (10)Niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie jedynie do umów międzyrządowych, które mają wpływ na wewnętrzny rynek energii i bezpieczeństwo dostaw energii w Unii. W przypadku wątpliwości państwa członkowskie powinny zasięgać rady Komisji. Co do zasady umowy, które wygasły lub nie są już stosowane, nie mają wpływu na rynek wewnętrzny energii ani na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii, i tym samym nie powinny być objęte niniejszą decyzją.

               (11)Państwa członkowskie nawiązują stosunki z państwami trzecimi nie tylko zawierając z nimi umowy międzyrządowe, lecz również za pośrednictwem instrumentów niewiążących. Pomimo swojego niewiążącego charakteru, takie instrumenty mogą być wykorzystywane do ustanawiania szczegółowych ram dla infrastruktury energetycznej i dostaw energii. W tym zakresie instrumenty niewiążące mogą mieć podobne skutki dla na wewnętrznego rynku energii jak umowy międzyrządowe, ponieważ wdrażanie takich instrumentów może skutkować pogwałceniem przepisów unijnych. Aby zapewnić większą przejrzystość wszystkich stosowanych przez państwa członkowskie środków, które mogą wywierać wpływ na wewnętrzny rynek energii i bezpieczeństwo energetyczne, państwa członkowskie powinny przedkładać ex post Komisji również odpowiednie instrumenty niewiążące. Komisja powinna ocenić przedłożone instrumenty niewiążące i jeśli to stosowne, poinformować o wnioskach państwo członkowskie.

               (12)Umowy międzyrządowe lub instrumenty niewiążące, które muszą być przedkładane w całości Komisji na podstawie innych aktów unijnych lub dotyczą kwestii wchodzących w zakres Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej nie powinny być objęte niniejszą decyzją.

               (13)Niniejsza decyzja nie powinna ustanawiać obowiązków w odniesieniu do umów między przedsiębiorstwami. Państwa członkowskie powinny mieć jednak możliwość zawiadamiania Komisji na zasadzie dobrowolności o takich umowach, do których wyraźnie odsyłają umowy międzyrządowe lub instrumenty niewiążące.

               (14)Komisja powinna udostępniać uzyskane informacje wszystkim pozostałym państwom członkowskim w bezpiecznej postaci elektronicznej. Komisja powinna uwzględniać wnioski państw członkowskich o traktowanie przekazanych jej informacji jako poufnych. Wnioski o zachowanie poufności nie powinny jednak ograniczać dostępu samej Komisji do informacji poufnych, gdyż Komisja musi dysponować pełnymi informacjami na potrzeby własnej oceny. Komisja powinna być odpowiedzialna za zagwarantowanie stosowania klauzuli poufności. Wnioski o zachowanie poufności powinny pozostawać bez uszczerbku dla prawa dostępu do dokumentów przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady
                  11
               .

               (15)Jeżeli państwo członkowskie traktuje umowę międzyrządową jako poufną, powinno przedstawić Komisji jej streszczenie w celu udostępnienia takiego streszczenia pozostałym państwom członkowskim.

               (16)Stała wymiana informacji na temat umów międzyrządowych na poziomie Unii powinna umożliwić opracowanie najlepszych praktyk. Na podstawie tych najlepszych praktyk Komisja, w stosownych przypadkach we współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych w odniesieniu do polityki zewnętrznej Unii, powinna opracować opcjonalne klauzule wzorcowe do stosowania w umowach międzyrządowych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi. Stosowanie takich klauzul wzorcowych powinno zapobiegać niezgodności umów międzyrządowych z prawem unijnym, w szczególności z przepisami dotyczącymi wewnętrznego rynku energii i z prawem konkurencji, oraz niezgodności z umowami międzynarodowymi zawartymi przez Unię. Ich stosowanie powinno być opcjonalne oraz powinna istnieć możliwość dostosowania ich treści do konkretnych okoliczności.

               (17)Lepsza wzajemna wiedza na temat obowiązujących i nowych umów międzyrządowych oraz instrumentów niewiążących powinna umożliwić lepszą koordynację w kwestiach energetycznych między samymi państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a Komisją. Taka usprawniona koordynacja powinna umożliwiać państwom członkowskim pełne korzystanie ze znaczenia politycznego i gospodarczego Unii oraz umożliwiać Komisji przedstawianie propozycji rozwiązań problemów zidentyfikowanych w obszarze umów międzyrządowych.

               (18)Komisja powinna ułatwiać koordynację między państwami członkowskimi i do niej zachęcać  w celu wzmocnienia ogólnej strategicznej roli Unii w oparciu o silne i skuteczne skoordynowane podejście wobec państw będących producentami, państw tranzytowych i państw będących odbiorcami.

               (19)Ponieważ cel niniejszej decyzji, a mianowicie wymiana informacji między państwami członkowskimi i Komisją odnośnie do umów międzyrządowych i instrumentów niewiążących w dziedzinie energii, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, a ze względu na skutki niniejszej decyzji, mającej zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.

               (20)Przepisy niniejszej decyzji powinny pozostawać bez uszczerbku dla stosowania przepisów Unii w zakresie uchybień zobowiązaniom państwa członkowskiego, pomocy państwa i konkurencji. W szczególności, Komisja ma prawo do wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zgodnie z art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w przypadku uznania, że państwo członkowskie nie wykonało swych zobowiązań, które ciążą na nim na mocy TFUE.

               (21)W 2020 r. Komisja powinna ocenić, czy niniejsza decyzja jest wystarczająca i skuteczna pod względem zapewniania zgodności umów międzyrządowych z prawem unijnym oraz czy istnieje wysoki poziom koordynacji między państwami członkowskimi w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii.

               (22)Należy uchylić decyzję nr 994/2012/UE.

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Przedmiot i zakres stosowania

               1.Niniejsza decyzja ustanawia mechanizm wymiany informacji między państwami członkowskimi a Komisją w odniesieniu do umów międzyrządowych i instrumentów niewiążących w dziedzinie energii, zgodnie z definicją w art. 2, w celu zoptymalizowania funkcjonowania wewnętrznego rynku energii.

               2.Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do umów międzyrządowych i instrumentów niewiążących, które już podlegają w całości innym szczegółowym procedurom zgłaszania na mocy prawa unijnego.

               Artykuł 2

               Definicje

               Na potrzeby niniejszej decyzji zastosowanie mają następujące definicje:

               1)„umowa międzyrządowa” oznacza prawnie wiążącą umowę między co najmniej jednym państwem członkowskim a co najmniej jednym państwem trzecim, która ma wpływ na działanie lub funkcjonowanie wewnętrznego rynku energii bądź na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii; jednakże w przypadku gdy w zakres takiej wiążącej prawnie umowy wchodzą również inne kwestie, „umowę międzyrządową” stanowią wyłącznie te postanowienia, które dotyczą energii, włącznie z postanowieniami ogólnymi mającymi zastosowanie do takich postanowień dotyczących energii;

               2)„obowiązująca umowa międzyrządowa” oznacza umowę międzyrządową, która weszła w życie lub jest stosowana tymczasowo przed wejściem w życie niniejszej decyzji;

               3)„instrument niewiążący” oznacza niewiążące prawnie porozumienie między co najmniej jednym państwem członkowskim a co najmniej jednym państwem trzecim, takie jak protokół ustaleń, wspólna deklaracja, wspólna deklaracja ministerialna, wspólne działanie lub wspólny kodeks postępowania, które zawiera interpretację prawa unijnego, określa warunki dostaw energii (takie jak ilość i cena energii) lub rozwój infrastruktury energetycznej;

               4)„istniejący instrument niewiążący” oznacza instrument niewiążący podpisany lub w inny sposób uzgodniony przed wejściem w życie niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Obowiązki w zakresie powiadamiania Komisji w odniesieniu do umów międzyrządowych

               1.Jeśli państwo członkowskie ma zamiar rozpocząć negocjacje z państwem trzecim w celu zmiany obowiązującej umowy międzyrządowej lub zawarcia nowej umowy międzyrządowej, informuje ono Komisję na piśmie o tym zamiarze jak najwcześniej przed planowanym otwarciem negocjacji.

               W przypadku takiego powiadomienia Komisji o negocjacjach, zainteresowane państwo członkowskie regularnie informuje Komisję o postępach tych negocjacjach.

               2.Gdy tylko w trakcie negocjacji zostanie osiągnięte porozumienie między stronami we wszystkich podstawowych kwestiach zawartych w projekcie umowy międzyrządowej lub zmiany obowiązującej umowy międzyrządowej, lecz jeszcze przed zakończeniem formalnych negocjacji, dane państwo członkowskie przedkłada Komisji projekt umowy lub zmiany umowy wraz z wszelkimi załącznikami w celu dokonania przez Komisję oceny ex ante zgodnie z art. 5.

               W przypadku gdy projekt umowy międzyrządowej lub zmiany umowy międzyrządowej wyraźnie odsyła do innych tekstów, zainteresowane państwo członkowskie przedkłada również te inne teksty, o ile zawierają one elementy, które mogą mieć wpływ na funkcjonowanie wewnętrznego rynku energii lub na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii.

               3.Z chwilą ratyfikacji umowy międzyrządowej lub zmiany umowy międzyrządowej dane państwo członkowskie przedkłada Komisji umowę międzyrządową lub zmianę umowy, łącznie z wszelkimi załącznikami do niej.

               W przypadku gdy ratyfikowana umowa międzyrządowa lub zmiana umowy międzyrządowej wyraźnie odsyła do innych tekstów, zainteresowane państwo członkowskie przedkłada również te inne teksty, o ile zawierają one elementy, które mogą mieć wpływ na funkcjonowanie wewnętrznego rynku energii lub na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii.

               4.Obowiązek powiadamiania Komisji zgodnie z ust. 2 i 3 nie ma zastosowania do umów między przedsiębiorstwami.

               5.Wszelkie powiadomienia na podstawie ust. 1–3 niniejszego artykułu, art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 i 2 przesyłane są za pośrednictwem internetowej aplikacji zapewnionej przez Komisję. Bieg terminów, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 oraz w art. 6 ust. 3, rozpoczyna się w dniu, w którym w aplikacji zarejestrowano komplet dokumentów dotyczących powiadomienia.

               Artykuł 4

               Wsparcie ze strony Komisji

               1.W przypadku powiadomienia Komisji przez państwo członkowskie o negocjacjach zgodnie z art. 3 ust. 1 Komisja może udzielić danemu państwu członkowskiemu wskazówek dotyczących sposobu uniknięcia niezgodności negocjowanej umowy międzyrządowej lub zmiany obowiązującej umowy międzyrządowej z prawem unijnym. Państwo członkowskie może również wystąpić do Komisji z wnioskiem o wsparcie w takich negocjacjach.

               2.Na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego lub na wniosek Komisji i za pisemną zgodną zainteresowanego państwa członkowskiego Komisja może uczestniczyć w negocjacjach jako obserwator.

               3.W przypadku udziału w negocjacjach w charakterze obserwatora Komisja może udzielić zainteresowanemu państwu członkowskiemu porad dotyczących sposobu uniknięcia niezgodności negocjowanej umowy międzyrządowej lub zmiany umowy z prawem unijnym.

               Artykuł 5

               Proces oceny przez Komisję

               1.W terminie sześciu tygodni od daty otrzymania zgodnie z art. 3 ust. 2 kompletnego projektu umowy międzyrządowej lub zmiany umowy wraz z załącznikami do nich  Komisja powiadamia zainteresowane państwo członkowskie o wszelkich wątpliwościach co do zgodności projektu umowy międzyrządowej lub zmiany umowy z przepisami Unii, w szczególności z przepisami dotyczącymi wewnętrznego rynku energii oraz z unijnym prawem konkurencji. W przypadku braku odpowiedzi Komisji w tym terminie uznaje się, że nie zgłosiła ona żadnych wątpliwości tego rodzaju.

               2.W przypadku gdy Komisja powiadomi zainteresowane państwo członkowskie zgodnie z ust. 1 o swoich wątpliwościach, powiadamia ona zainteresowane państwo członkowskie o swej opinii co do zgodności projektu umowy międzyrządowej lub zmiany umowy z przepisami Unii, w szczególności z przepisami dotyczącymi wewnętrznego rynku energii oraz z unijnym prawem konkurencji w terminie dwunastu tygodni od daty otrzymania projektu zgodnie z ust. 1. W przypadku braku opinii Komisji w tym terminie uznaje się, że Komisja nie wniosła żadnych zastrzeżeń.

               3.Terminy, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą zostać przedłużone za zgodą zainteresowanego państwa członkowskiego. Terminy, o których mowa w ust. 1 i 2, zostają skrócone w porozumieniu z Komisją, o ile jest to uzasadnione okolicznościami.

               4.Państwo członkowskie nie podpisuje ani nie ratyfikuje projektu umowy międzyrządowej lub zmiany do obowiązującej umowy międzyrządowej ani nie wyraża na nie zgody dopóki nie zostanie poinformowane przez Komisję o wątpliwościach, zgodnie z ust. 1 lub, tam gdzie stosowne, dopóki Komisja nie wyda opinii zgodnie z ust. 2, lub w przypadku braku informacji lub opinii od Komisji, dopóki nie upłyną terminy, o których mowa w ust. 1 lub, w stosownych przypadkach, ust. 2.

               Przy podpisywaniu lub ratyfikowaniu umowy międzyrządowej lub zmiany umowy lub przy wyrażaniu na nie zgody zainteresowane państwo członkowskie uwzględnia w najwyższym stopniu opinię Komisji, o której mowa w ust. 2.

               Artykuł 6

               Obowiązki w zakresie powiadamiania Komisji i dokonania przez Komisję oceny w odniesieniu do obowiązujących umów międzyrządowych

               1.Najpóźniej w ciągu [trzech miesięcy po wejściu w życie niniejszej decyzji] państwo członkowskie powiadamia Komisję o wszystkich obowiązujących umowach międzyrządowych, łącznie z załącznikami i zmianami do nich.

               W przypadku gdy obowiązująca umowa międzyrządowa wyraźnie odsyła do innych tekstów dane państwo członkowskie przedkłada również te inne teksty, o ile zawierają one elementy, które mają wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii lub na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii.

               Obowiązek powiadamiania Komisji zgodnie z niniejszym ustępem nie ma zastosowania do umów między przedsiębiorstwami.

               2.Obowiązujące umowy międzyrządowe, które już przedłożono Komisji zgodnie z art. 3 ust. 1 lub ust. 5 decyzji nr 994/2012/UE lub art. 13 ust. 6 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 994/2010 na dzień wejścia w życie niniejszej decyzji, uznaje się za przedłożone na potrzeby ust. 1 niniejszego artykułu, o ile takie przedłożenie spełnia wymogi tego ustępu.

               3.Komisja ocenia umowy międzyrządowe przedłożone zgodnie z ust. 1 i 2. Jeżeli w wyniku swojej pierwszej oceny Komisja poweźmie wątpliwości co do zgodności tych umów z prawem unijnym, w szczególności z unijnym prawem konkurencji i przepisami dotyczącymi wewnętrznego rynku energii, powiadamia o tym zainteresowane państwa członkowskie w terminie dziewięciu miesięcy od przedłożenia tych umów.

               Artykuł 7

               Obowiązki w zakresie powiadamiania Komisji i dokonania przez Komisję oceny w odniesieniu do instrumentów niewiążących

               1.Z chwilą przyjęcia instrumentu niewiążącego lub zmiany instrumentu niewiążącego zainteresowane państwo członkowskie przedkłada Komisji niewiążący instrument lub zmianę instrumentu, łącznie z wszelkimi załącznikami do nich.

               W przypadku gdy instrument niewiążący lub zmiana instrumentu niewiążącego wyraźnie odsyłają do innych tekstów, zainteresowane państwo członkowskie przedkłada również te inne teksty, o ile zawierają one elementy, które mają wpływ na funkcjonowanie wewnętrznego rynku energii lub na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii.

               2.Najpóźniej w ciągu [trzech miesięcy po wejściu w życie niniejszej decyzji] państwo członkowskie powiadamia Komisję o wszystkich istniejących instrumentach niewiążących, łącznie z załącznikami i zmianami do nich.

               W przypadku gdy istniejący instrument niewiążący wyraźnie odsyła do innych tekstów państwa członkowskie przedkładają również te inne teksty, o ile zawierają one elementy, które mają wpływ na funkcjonowanie wewnętrznego rynku energii lub na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii.

               3.Obowiązek powiadamiania Komisji zgodnie z ust. 1 i 2 nie ma zastosowania do umów między przedsiębiorstwami.

               4.4.Jeżeli w wyniku swojej pierwszej oceny Komisja poweźmie wątpliwości co do zgodności środków wdrażających instrument niewiążący przedłożony jej na podstawie ust. 1 i 2 z prawem unijnym, w szczególności z unijnym prawem konkurencji i przepisami dotyczącymi wewnętrznego rynku energii, powiadamia o tym zainteresowane państwo członkowskie.

               Artykuł 8

               Przejrzystość i poufność

               1.Przekazując Komisji informacje zgodnie z art. 3 ust. 1–3, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 i 2, państwo członkowskie może wskazać, czy którekolwiek z informacji, handlowych lub innych, których ujawnienie może odbyć się ze szkodą dla działalności zaangażowanych stron, należy traktować jako poufne, oraz czy przekazane informacje mogą być udostępnione innym państwom członkowskim.

               Państwo członkowskie może udzielić takich wskazówek w odniesieniu do obowiązujących umów, o których mowa w art. 6 ust. 2, najpóźniej w ciągu [trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszej decyzji].

               2.W przypadku gdy dane państwo członkowskie nie wskazało, że informacje należy traktować jako poufne zgodnie z ust. 1, Komisja udostępnia te informacje wszystkim pozostałym państwom członkowskim w bezpiecznej postaci elektronicznej.

               3.W przypadku gdy dane państwo członkowskie wskazało, że należy traktować jako poufne zgodnie z ust. 1: obowiązującą umowę międzyrządową, zmianę obowiązującej umowy międzyrządowej, nową umowę międzyrządową, istniejący instrument niewiążący, zmianę istniejącego instrumentu niewiążącego lub nowy instrument niewiążący, wówczas dane państwo członkowskie udostępnia streszczenie przekazanych informacji.

               Streszczenie takie zawiera co najmniej następujące informacje dotyczące danej umowy międzyrządowej, instrumentu niewiążącego lub ich zmiany:

               (a)przedmiot;

               (b)cel i zakres stosowania;

               (c)czas trwania;

               (d)strony;

               (e)informacje dotyczące głównych elementów.

               Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do informacji przedłożonych zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2.

               4.Komisja udostępnia w formie elektronicznej streszczenia, o których mowa w ust. 3, wszystkim pozostałym państwom członkowskim.

               5.Wnioski o zachowanie poufności zgodnie z niniejszym artykułem nie ograniczają dostępu samej Komisji do informacji poufnych. Komisja zapewnia, aby dostęp do informacji poufnych był ściśle ograniczony do służb Komisji, dla których dostęp do informacji jest absolutnie niezbędny.

               Artykuł 9

               Koordynacja między państwami członkowskimi

               Komisja ułatwia i wspiera koordynację między państwami członkowskimi w celu:

               (a)przeprowadzania przeglądu sytuacji dotyczącej umów międzyrządowych i instrumentów niewiążących oraz dążenia do zgodności i spójności w stosunkach zewnętrznych Unii w zakresie energii z państwami będącymi producentami, państwami tranzytowymi i państwami będącymi odbiorcami;

               (b)rozpoznawania wspólnych problemów związanych z umowami międzyrządowymi i instrumentami niewiążącymi oraz analizowania odpowiednich działań służących rozwiązywaniu tych problemów i, w stosownych przypadkach, proponowania rozwiązań;

               (c)opracowywania, na podstawie najlepszych praktyk i po konsultacji z państwami członkowskimi, opcjonalnych wzorcowych klauzul, których zastosowanie przyczyniłoby się do znacznej poprawy zgodności przyszłych umów międzyrządowych i instrumentów niewiążących z prawem unijnym;

               (d)wspierania, w stosownych przypadkach, prac nad wielostronnymi umowami międzyrządowymi lub instrumentami niewiążącymi, które obejmują wiele państw członkowskich lub Unię jako całość.

               Artykuł 10

               Sprawozdawczość i przegląd

               1.Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2020 r. Komisja przedkłada sprawozdanie ze stosowania niniejszej decyzji Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.

               2.W sprawozdaniu ocenia się w szczególności, w jakim stopniu niniejsza decyzja przyczynia się do poprawy zgodności umów międzyrządowych i instrumentów niewiążących z prawem unijnym oraz do wysokiego poziomu koordynacji między państwami członkowskimi w odniesieniu do umów międzyrządowych i instrumentów niewiążących. Ponadto ocenia się w nim wpływ niniejszej decyzji na negocjacje państw członkowskich z państwami trzecimi oraz czy zakres stosowania niniejszej decyzji i określone w niej procedury są odpowiednie.

               Artykuł 11

               Uchylenie

               Decyzja nr 994/2012/UE traci moc.

               Artykuł 12

               Wejście w życie

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 13

               Adresaci

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja nr 994/2012/UE w sprawie ustanowienia mechanizmu wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylające rozporządzenie (UE) nr 994/2010 (nr ref. XXX)

                     (3)
                  Motyw 7 decyzji w sprawie IGA podkreśla, że decyzja ta nie ustanawia obowiązków w odniesieniu do umów między przedsiębiorstwami. Motyw ten stanowi także, że państwa członkowskie mogą dobrowolnie zawiadamiać Komisję o umowach handlowych, do których wyraźnie odsyłają umowy międzyrządowe.

                     (4)

                     https://ec.europa.eu/energy/en/consultations/consultation-review-intergovernmental-agreements-decision

                     (5)
                  Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s.43

                     (6)
                  Dz.U. C  z , s. .

                     (7)
                  Dz.U. C  z , s. .

                     (8)
                  COM (2015)80

                     (9)
                  COM (2014)330

                     (10)
                  Dz.U. L 299 z 27.10.2012, s.13

                     (11)
                  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).