               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.11.2019
            COM(2019) 585 final
            2019/0258(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Chorwacja zobowiązała się do przystąpienia do istniejących umów zawartych lub podpisanych przez państwa członkowskie i Unię Europejską z państwami trzecimi. Jedną z tych umów jest Umowa o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi (zwana dalej „ATA”).

                  Przepis ten stanowi ponadto, że przystąpienie Chorwacji do tych umów jest uzgadniane poprzez zawarcie protokołu do umów przez Radę, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, i zainteresowane państwo trzecie. Ponadto Komisja negocjuje te protokoły w imieniu państw członkowskich.

                  W związku z tym Komisja wynegocjowała protokół zmieniający umowę ATA między UE a USA w celu umożliwienia przystąpienia Chorwacji do tej umowy.

                  Celem niniejszego wniosku jest uzyskanie decyzji Rady na podstawie art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) i art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia, w sprawie zawarcia tego protokołu w imieniu Unii i państw członkowskich, w następstwie jego podpisania.

               •Kontekst ogólny

               Zobowiązanie Chorwacji na podstawie art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia ma zastosowanie również do umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, Islandią i Norwegią, która rozszerza zakres umowy ATA między UE a USA na te ostatnie państwa, oraz do umowy dodatkowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, Islandią i Norwegią, która reguluje stosunki między tymi stronami na mocy wspomnianej umowy.

                  W związku z tym Komisja wynegocjowała protokoły zmieniające również te umowy w celu umożliwienia przystąpienia do nich Chorwacji. Równolegle do niniejszego wniosku przedstawiono wnioski dotyczące decyzji Rady w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania, a także wnioski dotyczące zawarcia tych protokołów, a także wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania protokołu zmieniającego umowę o transporcie lotniczym UE-USA.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Umowa o transporcie lotniczym UE-USA była pierwszą kompleksową umową o transporcie lotniczym z kluczowym partnerem lotniczym Unii. Jest ona najważniejszą umową o transporcie lotniczym na świecie, zapewniającą ponad 80 mln miejsc rocznie, i w związku z tym stanowiącą podstawowe narzędzie unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa. Protokół umożliwi Chorwacji korzystanie z umowy o transporcie lotniczym UE-USA.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w dziedzinie, której dotyczy wniosek

               Protokół umożliwia Chorwacji wywiązanie się z obowiązku przystąpienia do umowy o transporcie lotniczym UE-USA zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE oraz art. 6 ust. 2 akapit drugi Aktu przystąpienia.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Protokół ten umożliwi Chorwacji korzystanie z umowy o transporcie lotniczym UE-USA, która stwarza równe i jednolite warunki dostępu do rynku i jest podstawą dla nowych uzgodnień w zakresie współpracy regulacyjnej i zbliżania przepisów w dziedzinach mających zasadnicze znaczenie dla bezpiecznego i skutecznego wykonywania przewozów lotniczych. Uzgodnienia te mogą zostać dokonane wyłącznie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

                  Protokół ogranicza się do przedmiotowej kwestii, a mianowicie przystąpienia Chorwacji do umowy o transporcie lotniczym UE-USA i nie odnosi się do innych kwestii.

               •Wybór instrumentu

                  Umowa międzynarodowa.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie dotyczy.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

                  Nie dotyczy.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Krótki opis proponowanej umowy

                  Protokół składa się z części zasadniczej przewidującej przystąpienie Chorwacji do umowy o transporcie lotniczym UE-USA oraz wynikających z niej zmian w tej umowie, a także wspólnego oświadczenia w sprawie autentyczności dodatkowych wersji językowych.

               2019/0258 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając Akt przystąpienia Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2 akapit drugi,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady [...] Protokół zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („protokół”) został podpisany w dniu [...] r. z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie. Przedmiotowy protokół powinien zostać zatwierdzony w imieniu Unii i jej państw członkowskich.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokół zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („protokół”).

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do przeprowadzenia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, wymiany not dyplomatycznych, o których mowa w art. 3 protokołu, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej i jej państw członkowskich na to, aby protokół stał się dla nich wiążący.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.11.2019
            COM(2019) 585 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej.

               Załącznik 1

               PROTOKÓŁ

               zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI (zwane dalej „Stanami Zjednoczonymi”), z jednej strony;

               oraz

               REPUBLIKA AUSTRII,

               KRÓLESTWO BELGII,

               REPUBLIKA BUŁGARII,

               REPUBLIKA CHORWACJI,

               REPUBLIKA CYPRYJSKA,

               REPUBLIKA CZESKA,

               KRÓLESTWO DANII,

               REPUBLIKA ESTOŃSKA,

               REPUBLIKA FINLANDII,

               REPUBLIKA FRANCUSKA,

               REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

               REPUBLIKA GRECKA,

               WĘGRY,

               IRLANDIA,

               REPUBLIKA WŁOSKA,

               REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

               REPUBLIKA LITEWSKA,

               WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

               MALTA,

               KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

               RZECZPOSPOLITA POLSKA,

               REPUBLIKA PORTUGALSKA,

               RUMUNIA,

               REPUBLIKA SŁOWACKA,

               REPUBLIKA SŁOWENII,

               KRÓLESTWO HISZPANII,

               KRÓLESTWO SZWECJI,

               ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,

               będące stronami Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz będące państwami członkowskimi Unii Europejskiej (zwane dalej „państwami członkowskimi”),

               oraz UNIA EUROPEJSKA, z drugiej strony;

               uwzględniając przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej dnia 1 lipca 2013 r.,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE

               Artykuł 1

               Umowa o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisana w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. (zwana dalej „umową o transporcie lotniczym”) zmieniona Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r. (zwanym dalej „protokołem z 2010 r.”) ma zastosowanie do Republiki Chorwacji jako państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

               Artykuł 2

               1. W sekcji 1 załącznika 1 do umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem z 2010 r., dodaje się następujący przepis po lit. c dotyczącej Republiki Bułgarii:

               „ca) Republika Chorwacji: Umowa o transporcie lotniczym między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a rządem Republiki Chorwacji, podpisana w Waszyngtonie dnia 3 lutego 2011 r.”.

               2. Skreśla się całą sekcję 3 załącznika 1 do umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem z 2010 r. i zastępuje się ją tekstem w brzmieniu:

               „Niezależnie od art. 3 niniejszej umowy, przedsiębiorstwa lotnicze ze Stanów Zjednoczonych nie mają prawa do świadczenia usług wyłącznie towarowych, które nie są częścią usługi świadczonej na rzecz Stanów Zjednoczonych, do punktów lub z punktów położonych w państwach członkowskich, z wyjątkiem do punktów lub z punktów położonych w Republice Chorwacji, Republice Czeskiej, Republice Francuskiej, Republice Federalnej Niemiec, Wielkim Księstwie Luksemburga, na Malcie, w Rzeczypospolitej Polskiej, Republice Portugalskiej i Republice Słowackiej.”.

               Artykuł 3

               Niniejszy protokół wchodzi w życie w późniejszym z następujących terminów:

               1. w dniu wejścia w życie protokołu z 2010 r.; oraz

               2. po upływie jednego miesiąca od daty ostatniej noty w ramach wymiany not dyplomatycznych między stronami, potwierdzającej, że wszystkie procedury konieczne do wejścia w życie niniejszego protokołu zostały zakończone.

               Artykuł 4

               Do czasu wejścia w życie niniejszego protokołu strony zgadzają się stosować go tymczasowo od dnia jego podpisania, w zakresie zgodnym z obowiązującym prawem krajowym.

               Sporządzono w […] w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, dnia […] 2019 r.

               w imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki:

               w imieniu Republiki Austrii,

               w imieniu Królestwa Belgii,

               w imieniu Republiki Bułgarii,

               w imieniu Republiki Chorwacji,

               w imieniu Republiki Cypryjskiej,

               w imieniu Republiki Czeskiej,

               w imieniu Królestwa Danii,

               w imieniu Republiki Estońskiej,

               w imieniu Republiki Finlandii,

               w imieniu Republiki Francuskiej,

               w imieniu Republiki Federalnej Niemiec,

               w imieniu Republiki Greckiej,

               w imieniu Węgier,

               w imieniu Irlandii,

               w imieniu Republiki Włoskiej,

               w imieniu Republiki Łotwy,

               w imieniu Republiki Litwy,

               w imieniu Wielkiego Księstwa Luksemburga,

               w imieniu Malty,

               w imieniu Królestwa Niderlandów,

               w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej,

               w imieniu Republiki Portugalskiej,

               w imieniu Rumunii,

               w imieniu Republiki Słowackiej,

               w imieniu Republiki Słowenii,

               w imieniu Królestwa Hiszpanii,

               w imieniu Królestwa Szwecji,

               w imieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, oraz

               w imieniu Unii Europejskiej

               Załącznik 2

               Wspólne oświadczenie

               Przedstawiciele Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Unii Europejskiej i jej państw członkowskich potwierdzili, że tekst Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, podpisanego w dniu [...] 2019 r. (zwanego dalej „protokołem”), należy uwierzytelnić w innych językach, jak przewidziano albo w drodze wymiany listów, przed podpisaniem protokołu, albo decyzją Wspólnego Komitetu, po podpisaniu protokołu.

               Przedstawiciele potwierdzili również, że termin „inne języki” we wspólnych oświadczeniach stanowiących część Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. i Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanego przez Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r. obejmuje języki państw członkowskich przystępujących do Unii Europejskiej.

               Niniejsze wspólne oświadczenie stanowi integralną część protokołu.

               w imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki:

                     w imieniu Unii Europejskiej

               i jej państw członkowskich:


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.2.2020
            COM(2020) 53 final
            2020/0025(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie Współpracy Celnej ustanowionym na mocy umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie Współpracy Celnej między Unią Europejską a Nową Zelandią w związku z planowaną decyzją o przyjęciu jego regulaminu wewnętrznego

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

               Umowa między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych („umowa”) ma służyć legalnemu handlowi między oboma stronami dzięki stworzeniu bezpieczniejszego środowiska sprzyjającego wymianie handlowej poprzez umożliwienie odpowiednim organom celnym większej wymiany informacji, aby zapewnić właściwe stosowanie prawa celnego na mocy umowy. Umowa weszła w życie dnia 1 maja 2018 r.

               2.2.Wspólny Komitet Współpracy Celnej

               Wspólny Komitet Współpracy Celnej ustanowiony na podstawie art. 20 ust. 1 umowy zapewnia właściwe funkcjonowanie i wdrożenie umowy. W tym celu Wspólny Komitet może podejmować działania i decyzje w sprawach określonych w art. 20 umowy. Art. 20 ust. 2 lit. e) upoważnia Wspólny Komitet do przyjęcia swojego regulaminu wewnętrznego.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej

               Podczas drugiego posiedzenia zaplanowanego na pierwszy tydzień marca 2020 r. Wspólny Komitet Współpracy Celnej ma przyjąć decyzję w sprawie swojego regulaminu wewnętrznego („planowany akt”) w ramach procesu decyzyjnego UE.

               Celem planowanego aktu jest określenie organizacji pracy Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej w odniesieniu do działań na rzecz wdrożenia umowy zgodnie z jej art. 20. Treść regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu zawartego w załączniku do niniejszej decyzji jest bardzo zbliżona do treści regulaminów przyjętych przez Wspólne Komitety ustanowione na mocy innych umów o współpracy celnej oraz umów handlowych. Przyjęcie niniejszego dokumentu ma nadrzędne znaczenie dla sprawnego funkcjonowania i wdrożenia umowy.

               W dniach 17 grudnia 2019 r. – 8 stycznia 2020 r. Komisja przeprowadziła nieformalne konsultacje z grupą ekspertów celnych – Sekcja Międzynarodowych Spraw Celnych – w sprawie planowanego aktu. Komisja wzięła pod uwagę otrzymane uwagi.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady określa stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej ustanowionego na mocy umowy w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu.

               Strony umowy zgodziły się na przyjęcie projektu dokumentu zawartego w załączniku do decyzji.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet Współpracy Celnej jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.

               Akt, który Wspólny Komitet ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 20 ust. 2 lit. e) umowy, ponieważ regulamin wewnętrzny będzie miał wpływ na sposób podejmowania decyzji w ramach Wspólnego Komitetu.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnosi się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0025 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie Współpracy Celnej ustanowionym na mocy umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych („umowa”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady
                  2
                i weszła w życie dnia 1 maja 2018 r.

               (2)Zgodnie z art. 20 ust. 2 lit. e) umowy Wspólny Komitet Współpracy Celnej ustanowiony na mocy art. 20 ust. 1 umowy ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               (3)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie Współpracy Celnej, gdyż decyzja ta będzie wiążąca dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie Współpracy Celnej ustanowionym na mocy umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Dz.U. L 101 z 20.4.2018, s. 5.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.2.2020
            COM(2020) 53 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie Współpracy Celnej ustanowionym na mocy umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej

               PROJEKT

               DECYZJA NR […/2019] WSPÓLNEGO KOMITETU WSPÓŁPRACY CELNEJ MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A NOWĄ ZELANDIĄ

               z dnia …

               w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego

               WSPÓLNY KOMITET WSPÓŁPRACY CELNEJ,

               uwzględniając umowę między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, zawartą w Brukseli dnia 3 lipca 2017 r., w szczególności jej art. 20 ust. 2 lit. d),

               mając na uwadze, że art. 20 ust. 2 lit. e) umowy stanowi, że Wspólny Komitet Współpracy Celnej przyjmuje swój regulamin wewnętrzny,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej między Unią Europejską a Nową Zelandią, zawarty w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Decyzję stosuje się od dnia jej przyjęcia.

               Artykuł 3

               Tekst niniejszej decyzji sporządzono w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny. Każda ze stron może przewidzieć sporządzenie tłumaczeń na swoje inne języki urzędowe.

               Sporządzono w … dnia …. r.

               W imieniu Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej między Unią Europejską a Nową Zelandią

               Współprzewodniczący

               ZAŁĄCZNIK

               REGULAMIN WEWNĘTRZNY WSPÓLNEGO KOMITETU WSPÓŁPRACY CELNEJ MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A NOWĄ ZELANDIĄ

               Artykuł 1

               Przewodnictwo

               Wspólnemu Komitetowi Współpracy Celnej między Unią Europejską a Nową Zelandią (zwanemu dalej „Wspólnym Komitetem”) ustanowionemu zgodnie z art. 20 ust. 1 umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, zawartej w Brukseli dnia 3 lipca 2017 r. (zwanej dalej „umową”), współprzewodniczą przedstawiciel Unii Europejskiej i przedstawiciel Nowej Zelandii. Wspólny Komitet wypełnia swoje obowiązki zgodnie z art. 20 umowy.

               Artykuł 2

               Przedstawicielstwo

               1.
                     Każda umawiająca się strona powiadamia drugą umawiającą się stronę o wykazie swoich członków Wspólnego Komitetu. Wykaz jest zarządzany i aktualizowany przez sekretariat Wspólnego Komitetu.

               2.
                     Współprzewodniczący Wspólnego Komitetu może być reprezentowany przez przedstawiciela, jeżeli nie może wziąć udziału w posiedzeniu. Współprzewodniczący lub jego przedstawiciel informuje drugiego współprzewodniczącego oraz sekretariat Wspólnego Komitetu na piśmie, z możliwie największym wyprzedzeniem.

               3. Przedstawiciel współprzewodniczącego Wspólnego Komitetu wykonuje wszystkie jego prawa w wyznaczonym zakresie. Na potrzeby niniejszego regulaminu wewnętrznego kolejne odniesienia do członków i współprzewodniczących Wspólnego Komitetu odnoszą się również do ich wyznaczonych zastępców.

               Artykuł 3

               Sekretariat Wspólnego Komitetu

               Urzędnik Unii Europejskiej i urzędnik reprezentujący Nową Zelandię wspólnie sprawują funkcję sekretarzy Wspólnego Komitetu.

               Artykuł 4

               Posiedzenia

               1.
                     Wspólny Komitet zbiera się na wniosek jednej z umawiających się stron. Posiedzenia odbywają się na przemian w Brukseli i Wellington, chyba że współprzewodniczący uzgodnią inaczej.

               2.
                     Posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą odbywać się w formie wideokonferencji lub telekonferencji.

               3.
                     Sekretariat Wspólnego Komitetu zwołuje każde posiedzenie w terminie i w miejscu uzgodnionym przez współprzewodniczących.

               Artykuł 5

               Delegacje

               Członkom Wspólnego Komitetu mogą towarzyszyć urzędnicy rządowi odpowiedniej umawiającej się strony. Przed każdym posiedzeniem współprzewodniczący Wspólnego Komitetu informuje drugiego współprzewodniczącego o planowanym składzie delegacji każdej z umawiających się stron.

               Artykuł 6

               Dokumenty

               W przypadku gdy obrady Wspólnego Komitetu opierają się na dokumentach w formie pisemnej, dokumenty te są numerowane i przekazywane przez sekretariat Wspólnego Komitetu jako dokumenty Wspólnego Komitetu.

               Artykuł 7

               Korespondencja

               1.
                     Korespondencję zaadresowaną do współprzewodniczących Wspólnego Komitetu przesyła się do sekretariatu Wspólnego Komitetu w celu jej rozesłania, w stosownych przypadkach, do członków Wspólnego Komitetu.

               2.
                     Korespondencję współprzewodniczących Wspólnego Komitetu przesyła się do odbiorców za pośrednictwem sekretariatu Wspólnego Komitetu, a w stosownych przypadkach korespondencja ta jest numerowana i rozsyłana do pozostałych członków Wspólnego Komitetu.

               Artykuł 8

               Porządek obrad

               1.
                     Sekretariat Wspólnego Komitetu ustala wstępny porządek obrad każdego posiedzenia. Wstępny porządek obrad przekazuje się, wraz z właściwymi dokumentami, wszystkim członkom Wspólnego Komitetu, włącznie ze współprzewodniczącymi, nie później niż 15 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia.

               2.
                     Wstępny porządek obrad obejmuje punkty, w odniesieniu do których sekretariat Wspólnego Komitetu otrzymał wniosek od jednej z umawiających się stron o włączenie do porządku obrad, wraz z odpowiednimi dokumentami, nie później niż 21 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.

               3.
                     Współprzewodniczący Wspólnego Komitetu publikują zatwierdzoną za obopólnym porozumieniem wersję wstępnego porządku obrad Wspólnego Komitetu.

               4.
                     Wspólny Komitet przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Za obopólną zgodą współprzewodniczących w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.

               5.
                     Współprzewodniczący Wspólnego Komitetu mogą, za obopólną zgodą, zaprosić obserwatorów, w tym przedstawicieli innych organów umawiających się stron lub niezależnych ekspertów, do wzięcia udziału w posiedzeniach w celu przedstawienia informacji na konkretne tematy.

               6.
                     Współprzewodniczący Wspólnego Komitetu mogą, za obopólną zgodą, skrócić lub wydłużyć terminy ustanowione w ust. 1 i 2 w celu uwzględnienia wymagań dotyczących konkretnych przypadków.

               Artykuł 9

               Protokół

               1.
                     Sekretariat Wspólnego Komitetu sporządza projekt protokołu każdego posiedzenia w ciągu 21 dni od zakończenia posiedzenia, o ile współprzewodniczący nie postanowili inaczej za obopólną zgodą.

               2.
                     Co do zasady w protokole podsumowuje się każdy punkt porządku obrad, w stosownych przypadkach z wyszczególnieniem: a) dokumentów przedłożonych Wspólnemu Komitetowi, b) wszelkich oświadczeń, o których ujęcie w protokole wystąpił członek Wspólnego Komitetu, c) przyjętych decyzji oraz d) wszelkich środków, zaleceń, wspólnych oświadczeń oraz wniosków operacyjnych przyjętych w określonych kwestiach.

               3.
                     Protokół zawiera końcowy porządek obrad oraz listę nazwisk, tytułów i przynależności wszystkich osób, które wzięły udział w posiedzeniu w jakimkolwiek charakterze.

               4.
                     Współprzewodniczący zatwierdzają protokół na piśmie w ciągu 60 dni od daty posiedzenia lub w dowolnym innym terminie ustalonym za obopólną zgodą.

               5.
                     Sekretariat Wspólnego Komitetu przygotuje również projekt streszczenia protokołu. Po zatwierdzeniu streszczenia współprzewodniczący Wspólnego Komitetu dokonują jego publikacji.

               Artykuł 10

               Decyzje

               1.
                     Wspólny Komitet przyjmuje decyzje zgodnie z art. 20 ust. 2 umowy za obopólną zgodą. Decyzje można przyjmować, w tym w okresie między posiedzeniami Wspólnego Komitetu, w drodze procedury pisemnej poprzez wymianę not między współprzewodniczącymi Komitetu.

               2.
                     Wszystkie decyzje Wspólnego Komitetu są opatrzone numerem seryjnym i datą przyjęcia oraz zawierają tytuł odnoszący się do ich przedmiotu. Każda decyzja zawiera termin jej wejścia w życie z ewentualnym zastrzeżeniem dopełnienia wszelkich niezbędnych wewnętrznych wymogów i procedur każdej z umawiających się stron.

               3.
                     Każdą decyzję sporządza się w dwóch egzemplarzach i opatruje się podpisem współprzewodniczących Wspólnego Komitetu w celu uwierzytelnienia.

               4.
                     Umawiające się strony zapewniają publikację decyzji przyjętych przez Wspólny Komitet.

               Artykuł 11

               Jawność i poufność

               1.
                     Prace Wspólnego Komitetu traktuje się jako poufne. Posiedzenia Wspólnego Komitetu są niejawne, chyba że obie umawiające się strony postanowią inaczej.

               2.
                     W przypadku gdy umawiająca się strona przekazuje Wspólnemu Komitetowi informacje, które zgodnie z jej przepisami ustawowymi i wykonawczymi uznaje się za poufne lub chronione przed ujawnieniem, druga umawiająca się strona traktuje te informacje jako poufne zgodnie z art. 17 umowy.

               Artykuł 12

               Język roboczy

               Językiem wszelkiej korespondencji i komunikacji między umawiającymi się stronami w sprawie prac Wspólnego Komitetu, jak również przygotowywania decyzji i zaleceń oraz obrad na ich temat, jest język angielski, chyba że umawiające się strony postanowią inaczej.

               Artykuł 13

               Wydatki

               1.
                     Każda z umawiających się stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach Wspólnego Komitetu.

               2.
                     Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi umawiająca się strona pełniąca rolę gospodarza posiedzenia.

               Artykuł 14

               Grupy robocze i inne organy

               1.
                     Zgodnie z art. 20 ust. 3 umowy Wspólny Komitet ustanawia właściwe mechanizmy działania, w tym grupy robocze, celem wsparcia swoich prac nad wdrożeniem umowy.

               2.
                     Wspólny Komitet nadzoruje pracę wszystkich grup roboczych i innych organów ustanowionych na mocy umowy.

               3.
                     Grupy robocze i inne organy ustanowione na mocy umowy przedkładają Wspólnemu Komitetowi sprawozdania dotyczące wyników i wniosków płynących z każdego posiedzenia.

               4.
                     Grupy robocze i inne organy ustanowione na mocy umowy stosują odpowiednio regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu, o ile nie postanowiono inaczej.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.2.2020
            COM(2020) 61 final
            2020/0028(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Regionalnego Komitetu Sterującego Wspólnoty Transportowej w odniesieniu do niektórych spraw budżetowych w związku z wdrażaniem Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Regionalnym Komitecie Sterującym powołanym na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową („TWT”) w związku z przewidywanym przyjęciem przez Regionalny Komitet Sterujący decyzji w sprawie budżetu Wspólnoty Transportowej na rok 2020.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową

               Unia Europejska jest stroną TWT, który wszedł w życie w dniu 1 maja 2019 r. Na mocy decyzji 2019/1 Regionalnego Komitetu Sterującego Komisja została upoważniona do wykonania budżetu Wspólnoty Transportowej do czasu, gdy powołanie Dyrektora Stałego Sekretariatu Wspólnoty Transportowej stanie się skuteczne.

               2.2Regionalny Komitet Sterujący

                  Regionalny Komitet Sterujący powołano na mocy art. 24 TWT i jest on odpowiedzialny za zarządzanie traktatem oraz zapewnienie jego prawidłowego wdrożenia. W tym celu Komitet przygotowuje zalecenia i podejmuje decyzje w sprawach przewidzianych w TWT. W szczególności Regionalny Komitet Sterujący:

               a) przygotowuje prace Rady Ministerialnej;

               b) podejmuje decyzje dotyczące utworzenia komitetów technicznych;

               c) wydaje zalecenia i podejmuje decyzje zgodnie z TWT;

               d) w odniesieniu do nowo przyjętych aktów prawnych UE podejmuje stosowne działania, w szczególności przez zmianę załącznika I do TWT;

               e) powołuje dyrektora Stałego Sekretariatu po konsultacji z Radą Ministerialną;

               f) może wyznaczyć jednego lub większą liczbę zastępców Stałego Sekretariatu;

               g) określa zasady obowiązujące Stały Sekretariat;

               h) może weryfikować, w drodze decyzji, wysokość wkładów do budżetu;

               i) przyjmuje roczny budżet Wspólnoty Transportowej;

               j) przyjmuje decyzję określającą procedurę na potrzeby wykonania budżetu, przedstawiania i kontrolowania rachunków oraz kontroli budżetowej;

               k) podejmuje decyzje dotyczące spraw spornych wnoszonych przez Umawiające się Strony;

               l) przyjmuje ogólne zasady dotyczące dostępu do dokumentów, w odniesieniu do dokumentów będących w posiadaniu organów ustanowionych traktatem lub na jego podstawie;

               m) przyjmuje roczne sprawozdania do wiadomości Rady Ministerialnej w sprawie wdrożenia sieci kompleksowej;

               n) w odniesieniu do określonych aktów Unii ustanawia terminy i sposoby transpozycji przez Strony z Europy Południowo-Wschodniej.

               2.3Planowane akty Regionalnego Komitetu Sterującego

                  Regionalny Komitet Sterujący ma przyjąć decyzję w sprawie budżetu Wspólnoty Transportowej na rok 2020. Przewidywana decyzja stanie się prawnie wiążąca dla stron na podstawie art. 25 ust. 1 TWT.

                  Budżet

                  Wkład do budżetu Wspólnoty Transportowej jest określony w załączniku V do TWT. Udział Unii wynosi 80 % budżetu, natomiast pozostałe 20 % jest przekazywane przez Strony z Europy Południowo-Wschodniej.

                  Łączny budżet na 2019 r. wyniósł 1,630 mln EUR. Wkład UE opiewał na łączną kwotę 1,304 mln EUR, co odpowiada 80 % całkowitego budżetu Stałego Sekretariatu na pokrycie jego kosztów bieżących w 2019 r.

                  Zgodnie z art. 28 lit. a) TWT Stały Sekretariat ustanowił projekt budżetu na rok 2020, uwzględniając stopniowe powoływanie personelu Stałego Sekretariatu, który umożliwi jego pełną operacyjność i autonomię. Budżet wynosi ogółem 3,000 mln EUR, z czego 2,400 mln EUR (80 %) pochodzi z UE
                     1
                  , a 0,6 mln EUR od Stron z Europy Południowo-Wschodniej.

                  Kwota ta powinna pokryć pozostałe koszty związane z utworzeniem Stałego Sekretariatu oraz jego koszty bieżące. Zgodnie z załącznikiem I do umowy w sprawie siedziby między Wspólnotą Transportową a Serbią państwo przyjmujące, którym jest Serbia, zapewnia nieodpłatnie biura Stałego Sekretariatu oraz niektóre wyposażenie i usługi związane z tymi biurami (meble, bezpieczeństwo, energia elektryczna, woda i sprzątanie).

               3.STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

               Przyjęcie tej decyzji przez Regionalny Komitet Sterujący jest niezbędne do wdrożenia TWT i funkcjonowania Stałego Sekretariatu. W związku z tym, że Unia jest stroną TWT, konieczne jest ustalenie stanowiska Unii w sprawie budżetu tej organizacji.

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1 Zasady

                  W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie przez Radę decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

                  Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                     2
                  .

               4.1.2 Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Regionalny Komitet Sterujący jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie TWT.

               Akt, który Regionalny Komitet Sterujący ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Zgodnie z art. 35 TWT Regionalny Komitet Sterujący jest uprawniony do przyjmowania budżetu Wspólnoty Transportowej. Z racji swojej natury, jak i zgodnie z prawem międzynarodowym regulującym kwestie Regionalnego Komitetu Sterującego, akt ten obejmuje elementy wpływające na sytuację prawną stron TWT, a zatem również Unii. W związku z tym należy go uznać za mający skutki prawne.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych TWT.

               W związku z tym proceduralną podstawę prawną proponowanej decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2Materialna podstawa prawna

               4.2.1Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania Wspólnoty Transportowej. Sam TWT służy realizacji różnych celów i zawiera elementy składowe z obszarów transportu drogowego, kolejowego i wodnego śródlądowego, tj. rodzajów transportu objętych art. 91 TFUE, jak również z obszaru transportu morskiego, tj. rodzaju transportu objętego art. 100 ust. 2 TFUE. Ze względu na swój horyzontalny charakter planowany akt dotyczy wszystkich tych elementów.

                  Materialna podstawa prawna wnioskowanej decyzji obejmuje zatem następujące przepisy: art. 91 oraz art. 100 ust. 2 TFUE.

               4.3Podsumowanie

                  Podstawę prawną wnioskowanej decyzji powinny stanowić art. 91 i art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5. PUBLIKACJA PLANOWANEGO AKTU

               Zgodnie z art. 25 ust. 2 TWT decyzje Regionalnego Komitetu Sterującego są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0028 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Regionalnego Komitetu Sterującego Wspólnoty Transportowej w odniesieniu do niektórych spraw budżetowych w związku z wdrażaniem Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 i art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową („TWT”) został podpisany przez Unię zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/1937
                  3
               . Został on zatwierdzony w imieniu Unii Europejskiej w dniu 4 marca 2019 r.
                  4
                i wszedł w życie w dniu 1 maja 2019 r.

               (2)Zgodnie z art. 35 TWT Regionalny Komitet Sterujący („Komitet Sterujący”) przyjmuje corocznie budżet Wspólnoty Transportowej.

               (3)Regionalny Komitet Sterujący Wspólnoty Transportowej ma przyjąć decyzję w sprawie budżetu Wspólnoty Transportowej na rok 2020 w celu zapewnienia wdrożenia TWT.

               (4)Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komitecie Sterującym, ponieważ taka decyzja jest niezbędna do funkcjonowania Stałego Sekretariatu Wspólnoty Transportowej i będzie miała skutki prawne w stosunku do Unii.

               (5)Uprawnienie Komisji do tymczasowego wykonania budżetu Wspólnoty Transportowej nie zmienia istoty uprawnień przyznanych tej instytucji na mocy Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Podstawę stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Regionalnym Komitecie Sterującym Wspólnoty Transportowej w sprawie przyjęcia budżetu Wspólnoty Transportowej na rok 2020, stanowi projekt decyzji Regionalnego Komitetu Sterującego dołączony do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja jest skierowana do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja wykonawcza Komisji z 19.7.2019, C(2019) 5515.

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., sprawa C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (3)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/1937 z dnia 11 lipca 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową (Dz.U. L 278 z 27.10.2017, s. 1).

                     (4)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/392 z dnia 4 marca 2019 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.2.2020
            COM(2020) 61 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Regionalnego Komitetu Sterującego Wspólnoty Transportowej w odniesieniu do niektórych spraw budżetowych w związku z wdrażaniem Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową

               ZAŁĄCZNIK 1

               PROJEKT

               DECYZJA NR 2020/
                  REGIONALNEGO KOMITETU STERUJĄCEGO WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ

               z dnia [...] r.

               w sprawie przyjęcia budżetu Wspólnoty Transportowej na rok 2020

               REGIONALNY KOMITET STERUJĄCY WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ,

               uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową, w szczególności jego art. 24 ust. 1 i art. 35,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Budżet Wspólnoty Transportowej na rok 2020, dołączony do niniejszej decyzji jako załącznik I, zostaje niniejszym przyjęty.

               Artykuł 2

               Nie naruszając przepisów art. 2 i 3 decyzji 2019/1 Regionalnego Komitetu Sterującego Komisja Europejska jest odpowiedzialna za wykonanie budżetu Wspólnoty Transportowej zgodnie z art. 3.

               Artykuł 3

               Art. 2 przestaje obowiązywać w dniu poprzedzającym dzień, w którym powołanie stałego Dyrektora Stałego Sekretariatu staje się skuteczne.

               Sporządzono w …. dnia … 2020 r.

               W imieniu Regionalnego Komitetu Sterującego

               Przewodniczący

               ZAŁĄCZNIK I: Budżet Wspólnoty Transportowej na rok 2020

                        KOSZTY BIEŻĄCE STAŁEGO SEKRETARIATU

                        (w tym wydatki stałe/księgowość/działania w zakresie komunikacji/organizacja spotkań)

                        396 900

                        SPRZĘT BIUROWY I MEBLE STAŁEGO SEKRETARIATU

                        60 000

                        PERSONEL

                        (w tym wynagrodzenia, dodatki, rekrutacja, podróże, składki na ubezpieczenia zdrowotne/emerytalne)

                        1 461 500

                        BADANIA, WSPARCIE TECHNICZNE, którymi ma kierować Stały Sekretariat

                        800 000

                        OGÓŁEM

                        2 718 400

                        REZERWA (około 9,4 %)

                        281 600

                        SUMA CAŁKOWITA

                        3 000 000

                        w tym: Wkład UE (80 %)

                        2 400 000

                        Wkład Stron z Europy Południowo-Wschodniej (20 %: załącznik V do TWT przewiduje podział według krajów)

                        600 000


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.8.2020
            COM(2020) 384 final
            2020/0179(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca decyzję nr 445/2014/UE ustanawiającą działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Działanie „Europejskie Stolice Kultury” (ESK) zostało określone w decyzji nr 445/2014/UE
                  1
                w odniesieniu do tytułów na lata 2020–2033. Załącznik do tej decyzji zawiera chronologiczny wykaz wskazujący, kiedy poszczególne państwa członkowskie (dwa każdego roku) lub kraje kandydujące/potencjalni kandydaci uczestniczący w programie „Kreatywna Europa” lub w kolejnych programach unijnych na rzecz kultury są uprawnieni do organizowania przedmiotowego działania. Konkursy mające na celu wyłonienie ESK rozpoczynają się sześć lat przed rokiem obchodów, kiedy to publikowane są zaproszenia do składania wniosków przez właściwy organ.

               Na podstawie decyzji (UE) 2017/1545
                  2
                zakres działania rozszerzono tak, by objąć nim miasta z państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz uczestniczących w programie „Kreatywna Europa” lub w kolejnych programach unijnych na rzecz kultury. Kalendarz załączony do decyzji nr 445/2014/UE zastąpiono odpowiednio kalendarzem załączonym do decyzji (UE) 2017/1545.

               Cele ogólne i szczegółowe działania ESK opisano w art. 2 decyzji nr 445/2014/UE. Należą do nich: ochrona i propagowanie różnorodności kultur w Europie, wspieranie wkładu kultury w długoterminowy rozwój miast, zwiększanie zakresu, różnorodności i europejskiego wymiaru oferty kulturalnej w miastach, także w drodze współpracy ponadnarodowej, poszerzanie dostępu do kultury i zwiększenie uczestnictwa w kulturze, wzmacnianie potencjału sektora kultury oraz jego powiązań z innymi sektorami, podnoszenie międzynarodowej rangi miast dzięki kulturze.

               Osiągnięcie tych celów – które wiąże się z mobilnością, podróżowaniem, organizacją wydarzeń i udziałem społeczeństwa – zostało poważnie zagrożone przez pandemię COVID-19, która w znaczący sposób wpłynęła na realizację i przygotowanie działań w ramach bieżących i przyszłych ESK.

               W decyzji nr 445/2014/UE nie przewidziano elastyczności niezbędnej, by uwzględnić takie nadzwyczajne okoliczności.

               Zapewnienie osiągnięcia celów działania ESK w takich okolicznościach wymagałoby zatem zmiany decyzji nr 445/2014/UE. Zmiany te nie powinny odbiegać od pierwotnych zasad, przepisów i procedur decyzji, lecz powinny ograniczać się do tego, co jest ściśle niezbędne do zaradzenia tej bezprecedensowej sytuacji.

               Obecna sytuacja wywarła największy wpływ oczywiście na ESK, które powinny realizować swój program w tym roku (dwie ESK w 2020 r.) lub które powinny intensyfikować prace przygotowawcze, by zdążyć na czas w przyszłym roku (trzy ESK w 2021 r.). Wpływ ten znacznie mniej odczuwają dwie ESK w 2022 r. i jedna ESK w 2023 r., ponieważ nadal mają one wystarczająco dużo czasu, aby dokładnie przeanalizować możliwości dostosowania swoich programów z uwzględnieniem różnych scenariuszy restrykcji w przyszłości.

               Obie ESK w 2020 r. musiały przełożyć lub anulować wszystkie wydarzenia zaplanowane od marca 2020 r., nie mając żadnej jasności co do tego, kiedy sytuacja wróci do normalności. W praktyce nie mogą one realizować programu zaplanowanego na ich obchody roku ESK ani czerpać korzyści z wykonanych solidnych prac przygotowawczych. Ewentualne wydłużenie okresu realizacji programów kulturalnych ESK z 2020 r. do 2021 r. – choć nie zrekompensowałoby tym dwóm miastom ogromnych strat, jakie ponoszą – zapewniłoby nowe, świeże spojrzenie na działania obu ESK z 2020 r. w pierwszych miesiącach 2021 r. Ponadto dzięki temu miasta te przez dłuższy czas korzystałyby z uwagi, jaką zapewnia tytuł ESK.

               Co więcej, wskutek COVID-19 w prawie wszystkich obszarach związanych z rokiem ESK 2021 pojawił się znaczny poziom niepewności – niepewne perspektywy finansowania przez partnerów publicznych i prywatnych, nieznane przepisy z zakresu bezpieczeństwa, które wpływają zarówno na prace przygotowawcze z udziałem obywateli, jak i na rodzaje wydarzeń, które mogą się odbyć, a także ograniczenia przemieszczania się skutkujące zmniejszonymi przepływami turystycznymi oraz możliwościami partnerstw europejskich i międzynarodowych. Wprowadzenie środków zapobiegawczych przyczyniło się do spowolnienia prac przygotowawczych trzech ESK z 2021 r. do krytycznego poziomu, podczas gdy – w normalnych okolicznościach – powinny one podwajać starania. Przez kilka miesięcy zespoły ds. realizacji były objęte ograniczeniami w przemieszczaniu się i brakuje pewności co do przetrwania ekonomicznego potencjalnych partnerów związanych umową. W związku z tym zaleca się przełożenie pełnienia funkcji ESK w 2021 r. przez trzy miasta na rok 2022 lub 2023.

               W związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii tytuł ESK w 2023 r. ma zostać przyznany tylko jednemu miastu. Przełożenie dwóch z trzech ESK z 2021 r. na 2023 r. zapewniłoby większą równowagę: tytuł ESK nosiłyby trzy miasta w 2022 r. i trzy miasta w 2023 r. Takie zrównoważone podejście maksymalnie zwiększyłoby widoczność działania ESK.

               Aby uwzględnić opisane powyżej okoliczności, a mianowicie umożliwić dwóm ESK w 2020 r. przedłużenie ich programów kulturalnych na 2021 r. i przełożenie na późniejszy termin obchodów ESK w przypadku państw, które miały gościć obchody w 2021 r., konieczna jest zmiana decyzji nr 445/2014/UE.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Niniejszy wniosek wprowadza zmiany do decyzji nr 445/2014/UE ustanawiającej działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 i w związku z tym opiera się na tej samej podstawie prawnej (art. 167 ust. 5 TFUE).

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Ponieważ decyzja nr 445/2014/UE jest aktem prawnym UE, można ją zmienić jedynie w drodze przyjęcia równoważnego aktu prawnego. Państwa członkowskie nie mogą działać pojedynczo.

               •Proporcjonalność

                  Proponowane zmiany są odpowiednie, by zaradzić sytuacji nadzwyczajnej, do jakiej doszło w przypadku ESK w 2020 r. i 2021 r., poprzez stworzenie bardziej sprzyjających warunków umożliwiających im realizację programów kulturalnych i działań w sposób, który zapewni osiągnięcie celów działania.

                  Proponowane zmiany nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia powyższego celu, ponieważ ograniczają się do zmian obejmujących lata 2020 i 2021, w których zgodnie z oczekiwaniami wpływ pandemii ma być największy.

               •Wybór instrumentu

                  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 445/2014/UE jest aktem prawnym Unii i można ją zmienić jedynie w drodze przyjęcia aktu prawnego tego samego rodzaju.

               3.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

                  Od czasu wybuchu pandemii COVID-19 Komisja prowadzi ścisłą współpracę i dialog z zespołami ds. realizacji wszystkich ESK w latach 2020–2023, w różnych układach indywidualnych, dwustronnych i zbiorowych, aby lepiej zrozumieć wpływ pandemii na realizację i przygotowanie działań w ramach bieżących i przyszłych Europejskich Stolic Kultury. Zespoły ds. realizacji współpracują również z odpowiednimi radami oraz z organami na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, aby razem z nimi analizować najlepsze możliwości podejmowania przyszłych działań. Ponadto z Komisją skontaktowały się bezpośrednio niektóre organy krajowe (Irlandia, Rumunia, Grecja, Litwa, Luksemburg, Węgry i Serbia).

               Bardziej szczegółowo, w tym okresie zorganizowano cztery wspólne spotkania online: w dniu 2 kwietnia odbyła się wspólna telekonferencja z udziałem dwóch ESK w 2020 r. oraz przedstawicieli irlandzkich i chorwackich ministerstw kultury; w dniu 29 kwietnia miało miejsce spotkanie online z udziałem dwóch ESK w 2022 r.; w dniu 30 kwietnia zorganizowano spotkanie online z udziałem trzech ESK w 2021 r.; oraz w dniu 5 maja odbyło się spotkanie online z udziałem ośmiu ESK w latach 2020–2023.

                  Na zaproszenie Komisji każda ESK na lata 2020, 2021, 2022 i 2023 przesłała Komisji pismo (większość z tych pism opatrzona została również podpisem odpowiedniego Ministra Kultury/przedstawiciela Ministerstwa Kultury), w którym stwierdza, czy wyraża chęć przedłużenia/przełożenia w czasie programu kulturalnego realizowanego w roku obchodów oraz przedstawia solidne uzasadnienie swojego stanowiska.

                  Poniżej przedstawiono przegląd wyników tego procesu konsultacji.

                  Obecna sytuacja wywarła największy i najbardziej bezpośredni wpływ na dwie ESK w 2020 r. Obie musiały przełożyć lub anulować wszystkie wydarzenia zaplanowane od marca 2020 r., nie mając żadnej jasności co do tego, kiedy (i czy) sytuacja wróci do normalności. W praktyce nie mogą one realizować programu zaplanowanego na ich obchody roku ESK ani czerpać korzyści z ogromnych inwestycji, jakich dokonały. Oba zespoły ds. realizacji ESK musiały dokonać zwolnień personelu i pracują w trybie bliskim zawieszenia.

                  W przypadku trzech ESK w 2021 r. w prawie wszystkich obszarach związanych z prowadzonymi przez nie działaniami przygotowawczymi pandemia spowodowała pojawienie się bardzo wysokiego poziomu niepewności: niepewne perspektywy finansowania przez partnerów publicznych i prywatnych, nieznane przyszłe przepisy z zakresu bezpieczeństwa, które wpływają zarówno na prace przygotowawcze, jak i na rodzaje wydarzeń, które mogą się odbyć, a także ograniczenia przemieszczania się skutkujące zmniejszonymi przepływami turystycznymi oraz możliwościami partnerstw europejskich i międzynarodowych. Wprowadzenie środków zapobiegawczych przyczyniło się do spowolnienia prac przygotowawczych trzech ESK w 2021 r. do krytycznego poziomu, podczas gdy w normalnych okolicznościach powinny one podwajać starania – wynika to z faktu, że zespoły ds. realizacji były objęte ograniczeniami w przemieszczaniu się oraz że brakuje pewności co do przetrwania ekonomicznego potencjalnych partnerów związanych umową.

                  Wpływ ten znacznie mniej odczuwają dwie ESK w 2022 r. i jedna ESK w 2023 r., ponieważ nadal mają one wystarczająco dużo czasu, aby dokładnie przeanalizować możliwości dostosowania swoich programów z uwzględnieniem różnych scenariuszy restrykcji w przyszłości.

                  Podsumowując, wydaje się, że pandemia nie wpłynęła w taki sam sposób na wszystkie ESK na lata 2020–2023.

                  Obecna sytuacja wywarła największy wpływ oczywiście na ESK, które powinny realizować swój program w tym roku (dwie ESK w 2020 r.) lub które powinny intensyfikować swoje prace przygotowawcze, by zdążyć na czas w przyszłym roku (trzy ESK w 2021 r.).

                  Warto również zauważyć, że pandemia może wywrzeć różny wpływ na ESK noszące ten tytuł w tym samym roku, ponieważ środki izolacji nie były takie same w całej Europie, odporność sektora kultury i możliwości finansowe władz lokalnych, regionalnych i krajowych tych państw nie są takie same lub ponieważ w chwili wybuchu pandemii nie osiągnęły one takiego samego poziomu zaawansowania prac przygotowawczych, co spowodowało, że w przypadku niektórych z tych państw pandemia wybuchła w momencie, w którym musiały one podejmować bardzo szybkie działania.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Wniosek Komisji nie na bezpośredniego wpływu na budżet. Koszty związane z nagrodą pieniężną im. Meliny Mercouri wypłacaną każdemu wybranemu miastu do końca marca roku obchodów na warunkach określonych w art. 14 decyzji oraz koszty związane z pracą członków panelu ekspertów wyznaczonych przez instytucje i organy Unii pokrywane są z istniejących środków programu „Kreatywna Europa” dostępnych w perspektywie finansowej na lata 2014–2020 lub zostaną pokryte ze środków kolejnych programów unijnych na rzecz kultury w okresie po 2020 r. Ponadto wniosek nie doprowadzi do wyłonienia większej liczby Europejskich Stolic Kultury w latach 2020–2033.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

                  W swoim wniosku Komisja proponuje:

               –umożliwienie, aby więcej niż dwa państwa członkowskie uwzględnione w kalendarzu określonym w załączniku nosiły tytuł ESK w 2023 r.;

               –zapewnienie miastom wybranym przez Chorwację i Irlandię jako ESK na 2020 r. możliwości wdrażania ich programów do dnia 30 kwietnia 2021 r. bez zmiany roku wyznaczenia;

               –przesunięcie w czasie obchodów ESK w Rumunii i Grecji – z 2021 r. na 2023 r.;

               –przesunięcie w czasie obchodów ESK w kraju kandydującym lub u potencjalnego kandydata – z 2021 r. na 2022 r.;

               –potwierdzenie ważności procesów, o których mowa w art. 7–11 i art. 13 decyzji nr 445/2014/UE, przeprowadzonych już w odniesieniu do roku, w którym przysługuje tytuł za 2021 r. (przy czym rok obchodów zostanie zmieniony w sposób wskazany powyżej);

               –stosowną aktualizację terminów przedkładania ostatecznych ocen w odniesieniu do dwóch ESK w 2020 r.

               2020/0179 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca decyzję nr 445/2014/UE ustanawiającą działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 167 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  3
               ,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 2 decyzji nr 445/2014/UE jako cele działania „Europejska Stolica Kultury” można wymienić: ochronę i propagowanie różnorodności kultur w Europie, wspieranie wkładu kultury w długoterminowy rozwój miast, zwiększanie zakresu, różnorodności i europejskiego wymiaru oferty kulturalnej w miastach, także w drodze współpracy ponadnarodowej, poszerzanie dostępu do kultury i zwiększenie uczestnictwa w kulturze, wzmacnianie potencjału sektora kultury oraz jego powiązań z innymi sektorami oraz podnoszenie międzynarodowej rangi miast dzięki kulturze.

               (2)Osiągnięcie tych celów zakłada możliwość mobilności, podróżowania, organizacji wydarzeń i udziału społeczeństwa, co w erze pandemii COVID-19 realizacja jest niezwykle trudne a nawet niemożliwe.

               (3)Bezpośrednią konsekwencją środków izolacji podjętych w całej Europie jest zamknięcie obiektów kultury oraz odwołanie wydarzeń kulturalnych lub ich przełożenie na bliżej nieokreślony czas. Wraz z ograniczeniem fizycznego przekraczania granic nastąpiło radykalne spowolnienie realizacji europejskich i międzynarodowych projektów współpracy kulturalnej. Ponadto ze względu na gwałtowny spadek dochodów oraz pojawiające się potrzeby z zakresu zdrowia publicznego wzrosła presja budżetowa na władze lokalne, regionalne i krajowe. Sponsorowanie kultury ze środków prywatnych również staje się obecnie coraz większym wyzwaniem, ponieważ brakuje wydarzeń publicznych, które można sponsorować, lub ponieważ przedsiębiorstwa traktują priorytetowo działania sponsoringowe związane ze zdrowiem publicznym.

               (4)Wpływ bieżącej sytuacji na obecne i przyszłe Europejskie Stolice Kultury jest różny w zależności od tego, w którym roku przysługuje im ten tytuł. Wydaje się że skutki będą najdotkliwsze w przypadku realizacji działań dwóch Europejskich Stolic Kultury w 2020 r. oraz przygotowań trzech Europejskich Stolic Kultury w 2021 r.

               (5)Wspomniane dwa miasta, które noszą tytuł Europejskiej Stolicy Kultury w 2020 r., musiały przełożyć lub anulować wszystkie wydarzenia zaplanowane od marca 2020 r., nie mając żadnej jasności co do tego, kiedy (i czy) sytuacja wróci do normalności. W praktyce nie mogą one realizować programu działań zaplanowanego na ich obchody roku Europejskiej Stolicy Kultury ani czerpać korzyści z ogromnych inwestycji, jakich dokonały.

               (6)W przypadku trzech miast, które mają nosić tytuł Europejskiej Stolicy Kultury w 2021 r., w prawie wszystkich obszarach związanych z prowadzonymi przez nie działaniami przygotowawczymi pandemia spowodowała pojawienie się bardzo wysokiego poziomu niepewności: niepewne perspektywy finansowania przez partnerów publicznych i prywatnych, nieznane przyszłe przepisy z zakresu bezpieczeństwa, które wpływają zarówno na prace przygotowawcze, jak i na rodzaje wydarzeń, które mogą się odbyć, a także ograniczenia przemieszczania się skutkujące zmniejszonymi przepływami turystycznymi oraz możliwościami partnerstw europejskich. Wprowadzenie środków zapobiegawczych przyczyniło się do spowolnienia prac przygotowawczych trzech miast, które mają nosić tytuł Europejskiej Stolicy Kultury w 2021 r., do krytycznego poziomu, podczas gdy w normalnych okolicznościach powinny one podwajać starania – wynika to z faktu, że zespoły ds. realizacji były objęte ograniczeniami w przemieszczaniu się oraz że brakuje pewności co do przetrwania ekonomicznego potencjalnych partnerów związanych umową.

               (7)W decyzji nr 445/2014/UE nie przewidziano elastyczności niezbędnej, by uwzględnić takie nadzwyczajne okoliczności, a dokładniej nie zawarto żadnych przepisów dotyczących przedłużenia lub przesunięcia w czasie roku, w którym dane miasto nosi tytuł Europejskiej Stolicy Kultury.

               (8)Decyzję nr 445/2014/UE należy zatem zmienić w sposób ściśle dostosowany do potrzeby uwzględnienia tej wyjątkowej sytuacji, aby umożliwić miastom noszącym tytuł Europejskiej Stolicy Kultury, które najbardziej ucierpiały w wyniku pandemii, realizację programów w sposób pozwalający na osiągnięcie celów tego działania.

               (9)Po przeprowadzeniu procesu konsultacji z udziałem zainteresowanych miast i państw członkowskich stwierdzono, że należy umożliwić miastom wybranym przez Chorwację i Irlandię jako ESK na 2020 r. dalszą realizację programów do dnia 30 kwietnia 2021 r. bez zmiany roku wyznaczenia. W związku z tym należy odpowiednio zmienić art. 3, 4 i 16 decyzji nr 445/2014/UE.

               (10)Po przeprowadzeniu procesu konsultacji z udziałem zainteresowanych miast i państw członkowskich stwierdzono, że rok, w którym do goszczenia obchodów ESK uprawnione są Rumunia i Grecja, należy przesunąć w czasie z 2021 r. na 2023 r., a rok, w którym do goszczenia obchodów ESK uprawnieni są kraj kandydujący lub potencjalny kandydat, należy przesunąć z 2021 r. na 2022 r. W związku z tym należy odpowiednio zmienić art. 3 decyzji nr 445/2014/UE i kalendarz zamieszczony w załączniku do tej decyzji. Decyzja nie powinna wpływać na ważność procedur, o których mowa w art. 7–11 i art. 13, przeprowadzonych już w odniesieniu do roku obchodów 2021,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W decyzji nr 445/2014/UE wprowadza się następujące zmiany:

               1)w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

               a)ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

               „Tytuł przyznaje się każdego roku maksymalnie jednemu miastu z dwóch państw członkowskich, które wyszczególniono w kalendarzu przedstawionym w załączniku (zwanym dalej „kalendarzem”), a także, w określonych latach, jednemu miastu z państwa należącego do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („państwo EFTA/EOG”), kraju kandydującego lub potencjalnego kandydata lub jednemu miastu z państwa, które przystąpiło do Unii w okolicznościach przedstawionych w ust. 5. W 2023 r. tytuł otrzymuje maksymalnie jedno miasto z każdego z trzech państw członkowskich, które wyszczególniono w kalendarzu zamieszczonym w załączniku.”;

               b)ust. 3 otrzymuje brzmienie:

               „Miasta z państw członkowskich mają prawo do otrzymania tytułu na okres jednego roku zgodnie z wyszczególnioną w kalendarzu kolejnością państw członkowskich. Miasta, którym przyznano tytuł na 2020 r., mogą kontynuować realizację swoich programów kulturalnych do dnia 30 kwietnia 2021 r. bez zmiany roku wyznaczenia.”;

               2)art. 4 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

               „Program kulturalny obejmuje rok obchodów i jest przygotowywany specjalnie na potrzeby obchodów, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 5. Miasta, którym przyznano tytuł na 2020 r., mogą kontynuować realizację swoich programów kulturalnych do dnia 30 kwietnia 2021 r.”;

               3)w art. 16 ust. 1 dodaje się akapit piąty w brzmieniu:

               „Miasta, którym przyznano tytuł na 2020 r., sporządzają sprawozdania z oceny i przekazują je Komisji do dnia 30 kwietnia 2022 r.”;

               4)załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Procedury, o których mowa w art. 7–11 i art. 13 ust. 2 lit. a) decyzji nr 445/2014/UE, przeprowadzone już w odniesieniu do roku obchodów 2021, zachowują ważność. Rok obchodów zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 445/2014/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiająca działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 i uchylająca decyzję nr 1622/2006/WE (Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 1).

                     (2)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1545 z dnia 13 września 2017 r. zmieniająca decyzję nr 445/2014/UE ustanawiającą działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 (Dz.U. L 237 z 15.9.2017, s. 1).

                     (3)

                        Dz.U. C [...] z [...], s [...].

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.8.2020
            COM(2020) 384 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosku dotyczącego DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniającej decyzję nr 445/2014/UE ustanawiającą działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033

               ZAŁĄCZNIK

               KALENDARZ

                        2020

                        Chorwacja

                        Irlandia

                        2021

                        2022

                        Litwa

                        Luksemburg

                        Kraj kandydujący lub potencjalny kandydat

                        2023

                        Węgry

                        Rumunia

                        Grecja

                        2024

                        Estonia

                        Austria

                        Państwo EFTA/EOG, kraj kandydujący lub potencjalny kandydat

                        2025

                        Słowenia

                        Niemcy

                        2026

                        Słowacja

                        Finlandia

                        2027

                        Łotwa

                        Portugalia

                        2028

                        Republika Czeska

                        Francja

                        Państwo EFTA/EOG, kraj kandydujący lub potencjalny kandydat

                        2029

                        Polska

                        Szwecja

                        2030

                        Cypr

                        Belgia

                        Państwo EFTA/EOG, kraj kandydujący lub potencjalny kandydat

                        2031

                        Malta

                        Hiszpania

                        2032

                        Bułgaria

                        Dania

                        2033

                        Niderlandy

                        Włochy

                        Państwo EFTA/EOG, kraj kandydujący lub potencjalny kandydat