               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.7.2021
            COM(2021) 571 final
            2021/0202(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca decyzję (UE) 2015/1814 w odniesieniu do liczby uprawnień, które mają zostać wprowadzone do rezerwy stabilności rynkowej na potrzeby unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych do 2030 r.
            {SWD(2021) 552 final}

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               W komunikacie w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu
                  1
                zainicjowano nową unijną strategię na rzecz wzrostu gospodarczego mającą przekształcić UE w sprawiedliwe i dostatnie społeczeństwo, którego gospodarka będzie nowoczesna, zasobooszczędna i konkurencyjna. W strategii tej potwierdzono, że ambicją Komisji jest zwiększenie celów klimatycznych oraz to, by do 2050 r. Europa stała się pierwszym kontynentem neutralnym dla klimatu. Jej celem jest również ochrona zdrowia i dobrobytu obywateli przed zagrożeniami i negatywnymi skutkami związanymi ze środowiskiem. Konieczność i wartość Europejskiego Zielonego Ładu stały się jeszcze bardziej widoczne w świetle bardzo poważnych skutków pandemii COVID-19 dla zdrowia, warunków życia i pracy oraz dobrobytu obywateli Unii.

               Znalezienie rozwiązania problemu zmiany klimatu jest sprawą niecierpiącą zwłoki. Zgodnie z ustaleniami naukowymi przedstawionymi w sprawozdaniu specjalnym Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) do około 2050 r. w skali światowej trzeba osiągnąć neutralność pod względem emisji CO2, a w późniejszych latach tego stulecia – neutralność pod względem emisji wszystkich innych gazów cieplarnianych. Rozwiązanie tej pilnej kwestii wymaga od UE intensyfikacji działań i objęcia światowego przywództwa poprzez osiągnięcie do 2050 r. neutralności klimatycznej. Cel ten został określony w komunikacie „Czysta planeta dla wszystkich – Europejska długoterminowa wizja strategiczna dobrze prosperującej, nowoczesnej, konkurencyjnej i neutralnej dla klimatu gospodarki”
                  2
               .

               W opublikowanym we wrześniu 2020 r. komunikacie Komisji dotyczącym ambitniejszego celu klimatycznego Europy do 2030 r.
                  3
                („Plan w zakresie celów klimatycznych na 2030 r.”), opartym na strategii Europejskiego Zielonego Ładu i kompleksowej ocenie skutków, zaproponowano zwiększenie ambitnego celu UE i przedstawiono kompleksowy plan na rzecz zwiększenia w sposób odpowiedzialny wiążącego celu Unii Europejskiej na 2030 r. polegającego na osiągnięciu redukcji emisji gazów cieplarnianych netto o co najmniej 55 %. Zwiększenie ambitnego już teraz celu na 2030 r. pomaga dać pewność decydentom i inwestorom, tak aby decyzje podejmowane w nadchodzących latach nie spowodowały utrwalenia poziomów emisji niezgodnych z celem UE, jakim jest osiągnięcie neutralności klimatycznej do 2050 r. Cel na 2030 r. jest zgodny z celem porozumienia paryskiego polegającym na utrzymaniu wzrostu temperatury w skali światowej na poziomie znacznie niższym niż 2 °C oraz kontynuowaniu działań na rzecz utrzymania go poniżej 1,5 °C.

               Rada Europejska zatwierdziła nowy wiążący cel UE na 2030 r. na posiedzeniu w grudniu 2020 r.
                  4
                Rada wezwała również Komisję, „by oceniła, w jaki sposób wszystkie sektory gospodarki mogą najlepiej przyczynić się do osiągnięcia celu na 2030 r., i by przedstawiła niezbędne wnioski wraz z dogłębną analizą skutków środowiskowych, gospodarczych i społecznych na szczeblu państw członkowskich, uwzględniając krajowe plany w dziedzinie energii i klimatu oraz dokonując przeglądu istniejących elastycznych możliwości”.

               W tym celu dzięki Europejskiemu prawu o klimacie
                  5
               , zgodnie z ustaleniami poczynionymi z współprawodawcami, cel neutralności klimatycznej UE stanie się prawnie wiążący, a ambitny cel na 2030 r. zostanie zwiększony poprzez ustanowienie wartości docelowej redukcji emisji netto na poziomie co najmniej 55 % do 2030 r. w porównaniu z poziomem z 1990 r.

               Aby podążać ścieżką zaproponowaną w Europejskim prawie o klimacie i osiągnąć ten zwiększony poziom ambicji na 2030 r., Komisja dokonała przeglądu obecnie obowiązujących przepisów dotyczących klimatu i energii, na podstawie których oczekuje się obniżenia emisji gazów cieplarnianych tylko o 40 % do 2030 r. i o 60 % do 2050 r. Jak ogłoszono w Planie w zakresie celów klimatycznych na 2030 r., pakiet „Gotowi na 55” jest najbardziej kompleksowym elementem działań na rzecz realizacji nowego ambitnego celu klimatycznego na 2030 r., przy czym konieczny będzie wkład ze strony wszystkich sektorów gospodarki i w ramach wszystkich strategii politycznych.

               W związku z tym pakietem Komisja musi zwiększyć wkład środowiskowy w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) poprzez zmianę dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  6
                (dyrektywa EU ETS) w sposób proporcjonalny do ogólnego celu. Ponadto w najbliższym czasie konieczne są bezprecedensowe inwestycje, aby przezwyciężyć negatywny wpływ kryzysu związanego z COVID-19 na miejsca pracy, dochody i przedsiębiorstwa, w tym w sektorach objętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS).

               Aby zaradzić brakowi strukturalnej równowagi między podażą uprawnień a popytem na nie na rynku oraz aby zwiększyć odporność EU ETS na poważne wstrząsy, decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814
                  7
                (decyzja w sprawie rezerwy stabilności rynkowej) ustanowiono w 2018 r. rezerwę stabilności rynkowej. Rezerwa stabilności rynkowej funkcjonuje od 2019 r.

               Rezerwa funkcjonuje poprzez uruchamianie dostosowania rocznych wolumenów sprzedawanych na aukcji. Aby zachować maksymalny stopień przewidywalności, w decyzji (UE) 2015/1814 (decyzja w sprawie rezerwy stabilności rynkowej) określono jasne zasady dotyczące umieszczania uprawnień w rezerwie i uwalniania ich z rezerwy.

               Zasady te zmieniono dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410
                  8
               . W dyrektywie (UE) 2018/410 podwojono do 2023 r. wskaźnik pobrania (odsetek z łącznej liczby uprawnień znajdujących się w obiegu (TNAC), który jest umieszczany w rezerwie) z 12 % do 24 %, a minimalną liczbę uprawnień, która ma być wprowadzona do rezerwy, zwiększono ze 100 do 200 mln.

               Należy zauważyć, że minimalna liczba uprawnień, która ma być wprowadzona do rezerwy, określa pośrednio minimalną liczbę uprawnień znajdujących się w obiegu (TNAC) niezbędną do uruchomienia poboru uprawnień w rezerwie (tj. górny próg rezerwy). TNAC musi wynosić co najmniej 833 mln, tak aby 12 % tej liczby oznaczało wprowadzenie do rezerwy co najmniej 100 mln uprawnień. Tę minimalną liczbę podwojono wraz z podwojeniem wskaźnika procentowego pobrania, tak aby górny próg rezerwy pozostał taki sam (24 % z 833 wynosi 200).

               Zmiany w EU ETS służące zwiększeniu ambitnego celu na 2030 r., jak również wpływ czynników zewnętrznych, takich jak pandemia COVID-19, lub środków krajowych, takich jak stopniowe wycofywanie węgla kamiennego, oznaczają, że podstawowe zasady dotyczące rezerwy stabilności rynkowej muszą pozostać odpowiednie do dalszego rozwiązywania problemu strukturalnej nierównowagi rynkowej przez całe dziesięciolecie. Ponadto w art. 3 decyzji w sprawie rezerwy stabilności rynkowej na Komisję nałożono obowiązek dokonania przeglądu funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej w terminie trzech lat od rozpoczęcia jej funkcjonowania, na podstawie analizy prawidłowości funkcjonowania europejskiego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla. W przeglądzie należy zwrócić szczególną uwagę na kluczowe parametry liczbowe rezerwy stabilności rynkowej i przepis dotyczący utraty ważności
                  9
               , a także przeanalizować wpływ rezerwy na wzrost, zatrudnienie, konkurencyjność unijnego przemysłu oraz ryzyko ucieczki emisji gazów cieplarnianych.

               Analiza przeprowadzona w ramach oceny skutków, w kontekście przeglądu, wykazała, że rezerwę stabilności rynkowej należy dostosować do nowych warunków politycznych i rynkowych, a także wstrząsów. W ramach analizy stwierdzono również, że w rezerwa stabilności rynkowej powinna uwzględniać podaż i popyt w sektorze lotnictwa. Kolejną kwestią wynikającą z analizy było to, że pobór jest podatny na efekt progu, co należy skorygować
                  10
               .

               Przegląd tych elementów należy rozważyć z uwzględnieniem wpływu zwiększenia ambitnego celu w kontekście EU ETS na stabilność rynku. W rezultacie jest on przeprowadzany w ramach wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę w sprawie EU ETS i decyzję w sprawie rezerwy stabilności rynkowej w celu wzmocnienia EU ETS
                  11
               .

               Zgodnie z art. 1 ust. 5 decyzji w sprawie rezerwy stabilności rynkowej po 2023 r. wskaźnik pobrania ma powrócić do poziomu 12 %. Jeżeli parametry rezerwy stabilności rynkowej nie zostaną odpowiednio i w odpowiednim terminie dostosowane, istnieje ryzyko, że spowoduje to potencjalnie szkodliwy wzrost nadwyżki. W związku z tym kontynuację obecnych parametrów rezerwy stabilności rynkowej, ustanowionych zgodnie z dyrektywą (UE) 2018/410 (wskaźnik pobrania na poziomie 24 % i minimalna liczba, która ma być wprowadzona do rezerwy, w wysokości 200 mln uprawnień), należy przyjąć oddzielnie od ogólnego przeglądu EU ETS w ramach pakietu „Gotowi na 55”, aby zapewnić przewidywalność rynku.

               W rezultacie do decyzji w sprawie rezerwy stabilności rynkowej należy wprowadzić zmiany w celu dokonania tego istotnego dostosowania, aby utrzymać dobrze funkcjonujący i ambitny EU ETS.

               •
                     Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Rezerwa stabilności rynkowej jest narzędziem zapewniającym stabilność rynku ustanowionym w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS). W związku z tym spójność rezerwy stabilności rynkowej z innymi politykami Unii jest zapewniona głównie poprzez zapewnienie spójności EU ETS z innymi politykami Unii. Ponieważ niniejszy wniosek obejmuje jedynie zmiany w elementach projektowych rezerwy stabilności rynkowej, nie ma on bezpośredniego wpływu na inne polityki Unii.

               Spójność z innymi politykami Unii zapewnia się poprzez spójność oceny skutków na potrzeby przeglądu EU ETS i rezerwy stabilności rynkowej z pozostałymi elementami pakietu klimatyczno-energetycznego „Gotowi na 55”, a w szczególności z ocenami skutków dotyczącymi rozporządzenia w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego; rozporządzeniem w sprawie użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF); normami emisji CO2 dla samochodów osobowych i dostawczych; dyrektywą w sprawie energii odnawialnej; dyrektywą w sprawie efektywności energetycznej oraz, na późniejszym etapie, dyrektywą w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. Rezerwa stabilności rynkowej uwzględnia zmiany w popycie wynikające z tych uzupełniających polityk.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 192 TFUE. Zgodnie z art. 191 i art. 192 ust. 1 TFUE Unia Europejska przyczynia się do osiągnięcia m.in. następujących celów: zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska; promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska, w szczególności zwalczania zmian klimatu.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Prawo UE do działania wynika z faktu, iż EU ETS funkcjonuje jako ogólnoeuropejski system w sposób w pełni zharmonizowany. Dyrektywa w sprawie EU ETS jest obowiązującym instrumentem polityki UE, który wprowadzono w 2003 r.

               Zmiana klimatu stanowi problem o wymiarze transgranicznym, a działania na poziomie zarówno międzynarodowym, jak i unijnym mogą skutecznie uzupełniać i wzmacniać działania podejmowane na poziomie regionalnym, krajowym i lokalnym. Zwiększenie celu redukcji emisji gazów cieplarnianych w UE na 2030 r. będzie miało wpływ na wiele sektorów w całej gospodarce UE, dlatego też skoordynowane działania na poziomie UE są niezbędne i mają znacznie większe szanse na doprowadzenie do niezbędnej transformacji, ponieważ stanowią silny bodziec dla racjonalnych pod względem kosztów zmian i pozytywnej konwergencji.

               Cele dyrektywy w sprawie EU ETS nie mogą zatem zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie działające jednostronnie, ale ze względu na zakres i skutki dyrektywy możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii. W związku z tym, że rezerwa stabilności rynkowej jest narzędziem zapewniającym stabilność rynku ustanowionym na mocy dyrektywy w sprawie EU ETS, jej celu także nie można w wystarczającym stopniu osiągnąć poprzez jednostronne działania państw członkowskich. Jest to obowiązujący instrument polityki UE przyjęty w 2015 r. Zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TFUE cele wniosku zmieniającego ten instrument można osiągnąć jedynie w drodze wniosku Komisji na szczeblu UE.

               •Proporcjonalność

               Jak określono w części 7 oceny skutków, wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w UE na 2030 r. w sposób opłacalny przy jednoczesnym zapewnieniu właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

               •Wybór instrumentu

                  Decyzja jest właściwym instrumentem w celu zmiany decyzji ustanawiającej rezerwę stabilności rynkowej.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

               Nie przeprowadzono oceny ex post ani oceny adekwatności w odniesieniu do tych wniosków ze względu na wczesny etap wdrażania obecnych przepisów, a co za tym idzie ograniczoną dostępność danych.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  W ramach ogólnych konsultacji w sprawie przeglądu EU ETS zebrano opinie zainteresowanych stron na temat przeglądu rezerwy stabilności rynkowej.

               W pierwszej kolejności Komisja zwróciła się o informacje zwrotne na temat wstępnej oceny skutków, w której przedstawiono wstępne rozważania i warianty strategiczne dotyczące przeglądu. Informacje zwrotne dotyczące wstępnej oceny skutków przyjmowano od dnia 29 października 2020 r. do dnia 26 listopada 2020 r.; otrzymano około 250 uwag
                  12
               . Następnie Komisja zorganizowała internetowe konsultacje publiczne z wykorzystaniem kwestionariusza. Konsultacje za pośrednictwem kwestionariusza trwały 12 tygodni, od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 5 lutego 2021 r.; otrzymano niemal 500 odpowiedzi na zawarte w nim pytania
                  13
               . Ponadto Komisja zleciła wykonawcy Vivid Economics zorganizowanie dwóch warsztatów z ekspertami
                  14
                na temat przeglądu rezerwy stabilności rynkowej.

               Rezerwa stabilności rynkowej cieszy się szerokim poparciem wśród grup zainteresowanych stron, jednak nie ma zgody co do koniecznych zmian jej parametrów, w szczególności progów i wskaźnika pobrania. Społeczeństwo obywatelskie wyraziło stosunkowo większe poparcie dla wzmocnienia parametrów rezerwy stabilności rynkowej niż sektor prywatny. Propozycja utrzymania wskaźnika pobrania na poziomie 24 % i minimalnej liczby, która ma być wprowadzona do rezerwy, w wysokości 200 mln uprawnień po 2023 r. oraz do końca etapu IV unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji w 2030 r., zapewnia rozsądną równowagę i odzwierciedla również fakt, że rezerwa stabilności rynkowej o obecnych parametrach sprawdzała się w przeszłości.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Podstawę niniejszego wniosku stanowią dowody zgromadzone w kontekście oceny skutków
                  15
                towarzyszącej Planowi w zakresie celów klimatycznych na 2030 r. Wykorzystano w nim zaktualizowany unijny scenariusz odniesienia
                  16
               , obejmujący wpływ pandemii COVID-19, a także zaktualizowane scenariusze polityczne oparte na scenariuszach opracowanych na potrzeby Planu w zakresie celów klimatycznych na 2030 r.

               Ponadto Komisja opiera się na rosnącej liczbie poddanych weryfikacji wzajemnej badań empirycznych dotyczących EU ETS i korzysta z kilku umów w zakresie wsparcia. Jeżeli chodzi o umowy w zakresie wsparcia, Vivid Economics przeprowadziło badanie w celu zapewnienia Komisji wsparcia w przeglądzie rezerwy stabilności rynkowej
                  17
               . W ramach tego badania Vivid Economics zorganizowało dwa warsztaty eksperckie z udziałem analityków, ekspertów rynkowych i zainteresowanych stron. W badaniu potwierdzono, że należy utrzymać obecny wskaźnik pobrania po 2023 r.

               •Ocena skutków

               Wnioskowi towarzyszy ocena skutków, której podstawę stanowią ustalenia poczynione w ramach kompleksowej oceny skutków dotyczącej Planu w zakresie celów klimatycznych na 2030 r.
                  18
                Opiera się ona na zintegrowanych modelach scenariuszy, które odzwierciedlają wpływ różnych instrumentów politycznych na podmioty gospodarcze, aby zapewnić komplementarność, spójność i skuteczność w realizacji ambitnych celów klimatycznych na 2030 r. i 2050 r. Opublikowane zostaną również streszczenie oraz pozytywna opinia Rady ds. Kontroli Regulacyjnej. Jeżeli chodzi o niniejszy wniosek, wyniki oceny skutków wykazały, że w celu utrzymania dobrego funkcjonowania systemu EU ETS nie należy pozwolić na powrót wskaźnika pobrania do poziomu 12 % po 2023 r., lecz utrzymać go na poziomie 24 % do czasu, gdy możliwe będzie przeprowadzenie pełnego przeglądu.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Niniejszy wniosek nie będzie wiązał się z bezpośrednim obciążeniem administracyjnym dla przedsiębiorstw, ponieważ wdraża go Komisja.

               Zgodnie ze zobowiązaniem Komisji do lepszego stanowienia prawa, wniosek został przygotowany w sposób kompleksowy, w oparciu o pełną przejrzystość i stałe zaangażowanie zainteresowanych stron, przy uwzględnieniu uwag zewnętrznych i kontroli zewnętrznej, aby zapewnić osiągnięcie właściwej równowagi (zob. też sekcja dotycząca gromadzenia i wykorzystania wiedzy eksperckiej).

               •Prawa podstawowe

               Niniejszy wniosek został przygotowany z poszanowaniem praw podstawowych i zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej
                  19
               . W szczególności przyczynia się on do osiągnięcia celu dotyczącego wysokiego poziomu ochrony środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
                  20
               .

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               EU ETS generuje znaczne przychody dla budżetów państw członkowskich. Większość tych dochodów z aukcji przypada państwom członkowskim. Wniosek ma wpływ na budżety krajowe i administracje, głównie z racji tego powiązania. Utrzymanie obecnego wskaźnika pobrania do rezerwy stabilności rynkowej spowoduje zmniejszenie wolumenów aukcji w państwach członkowskich. Oczekuje się jednak, że zostanie to zrekompensowane przez wpływ na cenę zmniejszonej nadwyżki uprawnień na rynku w związku ze zwiększonymi ambitnymi celami w ramach EU ETS oraz proponowanym rozszerzeniem zakresu dyrektywy EU ETS w celu uwzględnienia transportu morskiego, transportu drogowego i budynków. Komisja przedstawi dostosowania do ram budżetowych UE w ramach nadchodzącego pakietu dotyczącego zasobów własnych obejmującego wniosek w sprawie zmiany wieloletnich ram finansowych.

               Wybory w zakresie rozwoju IT i zamówień publicznych będą dokonywane zgodnie z komunikatem w sprawie wytycznych dotyczących finansowania technologii informacyjnych i cyberbezpieczeństwa z dnia 10 września 2020 r.
                  21

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Komisja będzie kontynuować monitorowanie i ocenę funkcjonowania EU ETS, w tym rezerwy stabilności rynkowej, w swoim rocznym sprawozdaniu w sprawie rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla, zgodnie z art. 10 ust. 5 dyrektywy w sprawie EU ETS. Podstawą dla inicjatywy jest proces oparty na zintegrowanych krajowych planach w dziedzinie energii i klimatu oraz solidne ramy na rzecz przejrzystości w odniesieniu do emisji gazów cieplarnianych i innych informacji dotyczących klimatu zawartych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999
                  22
               . Komisja wykorzysta między innymi informacje przekazane i zgłoszone przez państwa członkowskie na podstawie rozporządzenia w sprawie zarządzania unią energetyczną jako podstawę regularnej oceny postępów. Dotyczy to również informacji na temat emisji gazów cieplarnianych, polityki i środków, prognoz i dostosowań. Komisja wykorzysta te informacje również na potrzeby przeglądów wdrażania polityki ochrony środowiska oraz monitorowania unijnych programów działań w zakresie środowiska.

               Ponadto ocena postępów w stosowaniu dyrektywy EU ETS jest uregulowana w art. 21 dyrektywy w sprawie EU ETS, w którym wymaga się od państw członkowskich przedkładania Komisji rocznego sprawozdania uwzględniającego w szczególności kwestie dotyczące przydziału uprawnień, funkcjonowania rejestru, monitorowania i raportowania oraz weryfikacji i akredytacji, a także kwestie dotyczące przestrzegania przepisów.

               Ponadto w art. 3 decyzji w sprawie rezerwy stabilności rynkowej na Komisję nałożono obowiązek dokonywania regularnych przeglądów rezerwy stabilności rynkowej po tym pierwszym przeglądzie.

               •Szczegółowe objaśnienie przepisów szczegółowych wniosku

                  Zgodnie z obecnym brzmieniem decyzji w sprawie rezerwy stabilności rynkowej w 2023 r. przestanie obowiązywać wskaźnik pobrania rezerwy stabilności rynkowej na poziomie 24 % oraz minimalna liczba, która ma być wprowadzona do rezerwy, wynosząca 200 mln uprawnień. Począwszy od 2024 r., wskaźnik pobrania miałby wynosić 12 %. Wyniki oceny skutków wykazały, że wskaźnik pobrania na poziomie 12 % nie wystarczyłby do zagwarantowania, że cele rezerwy stabilności rynkowej w zakresie zmniejszenia nadwyżki i zapewnienia odporności rynku byłyby nadal realizowane. Celem niniejszego wniosku jest zagwarantowanie, że obecne parametry rezerwy stabilności rynkowej (wskaźnik pobrania na poziomie 24 % i minimalna liczba, którą należy wprowadzić do rezerwy, w wysokości 200 mln uprawnień) zostaną utrzymane po 2023 r. i do końca etapu IV EU ETS w dniu 31 grudnia 2030 r., aby zapewnić przewidywalność rynku. Wskaźnik pobrania do rezerwy stabilności rynkowej powróciłby do poziomu 12 % po 2030 r.

               2021/0202 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca decyzję (UE) 2015/1814 w odniesieniu do liczby uprawnień, które mają zostać wprowadzone do rezerwy stabilności rynkowej na potrzeby unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych do 2030 r.

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  23
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  24
               ,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie paryskie, przyjęte w grudniu 2015 r. na podstawie Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), weszło w życie w listopadzie 2016 r. („porozumienie paryskie”)
                  25
               . Strony porozumienia paryskiego uzgodniły, że utrzymają wzrost średniej temperatury na świecie znacznie poniżej 2 °C ponad poziom sprzed epoki przemysłowej i że będą kontynuować starania o ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej.

               (2)Stawienie czoła wyzwaniom związanym z klimatem i środowiskiem oraz osiągnięcie celów porozumienia paryskiego stanowią sedno komunikatu w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu przyjętego przez Komisję w dniu 11 grudnia 2019 r.
                  26

               (3)Europejski Zielony Ład łączy w sobie kompleksowy zestaw wzajemnie wzmacniających się środków i inicjatyw służących osiągnięciu neutralności klimatycznej w UE do 2050 r.; ponadto określono w nim nową strategię mającą na celu przekształcenie Unii w sprawiedliwe i dostatnie społeczeństwo, którego gospodarka będzie nowoczesna, zasobooszczędna i konkurencyjna i w której wzrost gospodarczy będzie oddzielony od wykorzystania zasobów. Celem strategii jest również ochrona, zachowanie i poprawa kapitału naturalnego UE oraz ochrona zdrowia i dobrostanu obywateli przed zagrożeniami i negatywnymi skutkami związanymi ze środowiskiem. Jednocześnie transformacja ta w różnym stopniu oddziałuje na kobiety i mężczyzn oraz ma szczególny wpływ na niektóre grupy defaworyzowane, do których należą m.in. osoby starsze, osoby z niepełnosprawnościami oraz osoby wywodzące się z mniejszości rasowych lub etnicznych. Należy zatem zagwarantować, że transformacja będzie sprawiedliwa i sprzyjająca włączeniu społecznemu, tak by nikt nie był pozostał w tyle.

               (4)Konieczność i wartość Europejskiego Zielonego Ładu stały się jeszcze bardziej widoczne w świetle bardzo poważnych skutków pandemii COVID-19 dla zdrowia, warunków życia i pracy oraz dobrostanu obywateli Unii, które pokazały, że nasze społeczeństwo i gospodarka muszą zwiększyć swoją odporność na wstrząsy zewnętrzne i wcześnie podejmować działania, aby im zapobiegać lub je łagodzić. Obywatele Unii nadal wyrażają silne przekonanie, że dotyczy to w szczególności zmiany klimatu
                  27
               .

               (5)UE zobowiązała się do ograniczenia emisji netto gazów cieplarnianych w całej gospodarce Unii o co najmniej 55 % do roku 2030 w stosunku do poziomów z 1990 r. w ramach zaktualizowanego, ustalonego na poziomie krajowym wkładu, przedłożonego Sekretariatowi UNFCCC w dniu 17 grudnia 2020 r.
                  28

               (6)W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119
                  29
                Unia utrwaliła w prawodawstwie cel osiągnięcia neutralności klimatycznej w całej gospodarce do 2050 r. W rozporządzeniu tym ustanowiono również wiążący cel Unii zakładający ograniczenie emisji netto gazów cieplarnianych (emisje po odliczeniu pochłaniania) w Unii do roku 2030 o co najmniej 55 % w porównaniu z poziomami z 1990 r.

               (7)Osiągnięcie celu polegającego na ograniczeniu emisji wymaga współudziału wszystkich sektorów gospodarki. W związku z tym należy dostosować ambitny cel w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS), ustanowionego na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  30
               , tak aby był on zgodny z zobowiązaniem do ograniczenia emisji netto gazów cieplarnianych w całej gospodarce do roku 2030.

               (8)Aby zaradzić brakowi strukturalnej równowagi między podażą uprawnień a popytem na nie na rynku, decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814
                  31
                w 2018 r. ustanowiono rezerwę stabilności rynkowej („rezerwę”), która funkcjonuje od 2019 r.

               (9)Rezerwa funkcjonuje poprzez uruchamianie dostosowania rocznych wolumenów uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji. Aby zachować maksymalny stopień przewidywalności, w decyzji (UE) 2015/1814 określono jasne zasady dotyczące wprowadzania uprawnień do rezerwy i uwalniania ich z rezerwy.

               (10)Jeżeli liczba uprawnień znajdujących się w obiegu przekracza ustalony górny próg, liczba uprawnień odpowiadająca określonemu odsetkowi tych uprawnień jest odliczana od wolumenów uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji, i wprowadzana do rezerwy. W międzyczasie, jeżeli łączna liczba uprawnień znajdujących się w obiegu spadnie poniżej ustalonego dolnego progu, odpowiednia liczba uprawnień jest uwalniana z rezerwy dla państw członkowskich i dodawana do wolumenu uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji.

               (11)Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410
                  32
                zmieniono decyzję (UE) 2015/1814 i podwojono wielkość procentową służącą określaniu liczby uprawnień, które mają być każdego roku wprowadzane do rezerwy – z 12 % do 24 % do dnia 31 grudnia 2023 r.

               (12)Zgodnie z decyzją (UE) 2015/1814 w terminie trzech lat od rozpoczęcia funkcjonowania rezerwy Komisja, na podstawie analizy prawidłowości funkcjonowania europejskiego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla, dokonuje pierwszego przeglądu rezerwy i w stosownych przypadkach przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odpowiedni wniosek.

               (13)W przeglądzie szczególną uwagę zwrócono na wartość procentową służącą określeniu liczby uprawnień, które mają być wprowadzone do rezerwy, oraz na wartość liczbową progu łącznej liczby uprawnień znajdujących się w obiegu i liczbę uprawnień, które mają być uwolnione z rezerwy.

               (14)Z analizy przeprowadzonej w kontekście przeglądu rezerwy oraz oczekiwanego rozwoju sytuacji na rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla wynika, że poziom 12 % łącznej liczby uprawnień znajdujących się w obiegu, które mają być wprowadzane do rezerwy każdego roku po 2023 r., jest niewystarczający, aby zapobiec znacznemu wzrostowi nadwyżki liczby uprawnień w EU ETS. W związku z tym po 2023 r. nadal powinna obowiązywać wartość procentowa na poziomie 24 %, a minimalna liczba uprawnień, które mają zostać wprowadzone do rezerwy, powinna również nadal wynosić 200 mln.

               (15)Jeżeli po 2023 r. łączna liczba uprawnień znajdujących się w obiegu, które mają być każdego roku wprowadzane do rezerwy, zostanie przywrócona do poziomu 12 %, potencjalnie szkodliwa nadwyżka liczby uprawnień w EU ETS może spowodować zakłócenie stabilności rynkowej. Ponadto poziom 24 % po 2023 r. powinien zostać ustanowiony oddzielnie od ogólnego przeglądu dyrektywy 2003/87/WE i decyzji (UE) 2015/1814 w celu wzmocnienia unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji zgodnie ze zwiększonymi ambitnymi celami klimatycznymi Unii na 2030 r., aby zapewnić przewidywalność rynku.

               (16)Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2015/1814,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Zmiany w decyzji (UE) 2015/1814

               Art. 1 ust. 5 akapit pierwszy zdanie ostatnie decyzji (UE) 2015/1814 otrzymuje brzmienie:

               „Na zasadzie odstępstwa od zdań pierwszego i drugiego do dnia 31 grudnia 2030 r. wartości procentowe i liczba 100 mln uprawnień, o których mowa w tych zdaniach, zostają podwojone.”.

               Artykuł 2

               Wejście w życie

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        COM(2019) 640 final.

                     (2)

                        COM(2018) 773 final.

                     (3)

                        COM(2020) 562 final.

                     (4)

                        Konkluzje Rady Europejskiej z 10–11 grudnia 2020 r., EUCO 22/20, CO EUR 17, CONCL 8.

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119 z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie ustanowienia ram na potrzeby osiągnięcia neutralności klimatycznej i zmiany rozporządzeń (WE) nr 401/2009 i (UE) 2018/1999 (Europejskie prawo o klimacie) (Dz.U. L 243 z 9.7.2021, s. 1).

                     (6)

                        Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32).

                     (7)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814 z dnia 6 października 2015 r. w sprawie ustanowienia i funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej dla unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych i zmiany dyrektywy 2003/87/WE (Dz.U. L 264 z 9.10.2015, s. 1).

                     (8)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814 (Dz.U. L 76 z 19.3.2018, s. 3).

                     (9)

                        Przepis dotyczący utraty ważności określono w art. 1 ust. 5a decyzji w sprawie rezerwy stabilności rynkowej. Stanowi on, że począwszy od 2023 r., uprawnienia znajdujące się w rezerwie i przekraczające całkowitą liczbę uprawnień sprzedanych na aukcji w ciągu poprzedniego roku tracą ważność.

                     (10)

                        Dla zilustrowania efektu progu – jeżeli TNAC wynosi 834 mln uprawnień, czyli nieco powyżej górnego progu wynoszącego 833 mln, to zgodnie z zasadami dotyczącymi rezerwy stabilności rynkowej do rezerwy stabilności rynkowej wprowadza się 24 % TNAC. Jeżeli jednak TNAC znajduje się tuż poniżej progu, na poziomie 832 mln uprawnień, wówczas niczego nie wprowadza się do rezerwy stabilności rynkowej.

                     (11)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/... z dnia ... zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca decyzję (UE) 2015/1814 w sprawie ustanowienia i funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej dla unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. L [...] z [...], s. [...]).

                     (12)

                        Wyniki są dostępne na stronie internetowej:
                  https://ec.europa.eu/info/law/better-regulation/have-your-say/initiatives/12660-Updating-the-EU-Emissions-Trading-System

                     (13)

                        Wyniki są dostępne na stronie internetowej:
                  https://ec.europa.eu/info/law/better-regulation/have-your-say/initiatives/12660-Updating-the-EU-Emissions-Trading-System/public-consultation

                     (14)

                  https://ec.europa.eu/clima/events/expert-workshop-market-stability-reserve_pl
                  ,
                  https://ec.europa.eu/clima/events/2nd-expert-workshop-market-stability-reserve_pl

                     (15)

                        W szczelności Vivid Economics (2021), „Review of the EU ETS’ Market Stability Reserve” [„Przegląd rezerwy stabilności rynkowej w ramach EU ETS”], sprawozdanie przygotowane na zlecenie DG CLIMA.

                     (16)

                        Oparte na modelach prognozy dotyczące tendencji w zakresie energii, transportu i emisji gazów cieplarnianych do 2050 r. na podstawie spójnego zestawu założeń obejmującego UE, państwa członkowskie i polityki UE oraz specyficzne cechy państw członkowskich; oraz w oparciu o wyniki konsultacji z ekspertami z państw członkowskich.

                     (17)

                        Vivid Economics (2021), „Review of the EU ETS’ Market Stability Reserve” [„Przegląd rezerwy stabilności rynkowej w ramach EU ETS”], sprawozdanie przygotowane na zlecenie DG CLIMA.

                     (18)

                        SWD(2020)176.

                     (19)

                        Dz.U. C 326 z 26.10.2012, s. 391.

                     (20)

                        Dz.U. C 326 z 26.10.2012, s. 391.

                     (21)

                        C(2020) 6126.

                     (22)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (EU) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1).

                     (23)

                        Dz.U. C  z , s. .

                     (24)

                        Dz.U. C  z , s. .

                     (25)

                        Porozumienie paryskie (Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 4).

                     (26)

                        COM(2019) 640 final.

                     (27)

                        Specjalne badanie Eurobarometr nr 513 dotyczące zmiany klimatu, 2021 (
                  https://ec.europa.eu/clima/citizens/support_pl
                  ).

                     (28)

                  https://www4.unfccc.int/sites/ndcstaging/PublishedDocuments/European%20Union%20First/EU_NDC_Submission_December%202020.pdf

                     (29)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119 z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie ustanowienia ram na potrzeby osiągnięcia neutralności klimatycznej i zmiany rozporządzeń (WE) nr 401/2009 i (UE) 2018/1999 (Europejskie prawo o klimacie) (Dz.U. L 243 z 9.7.2021, s. 1).

                     (30)

                        Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32).

                     (31)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814 z dnia 6 października 2015 r. w sprawie ustanowienia i funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej dla unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych i zmiany dyrektywy 2003/87/WE (Dz.U. L 264 z 9.10.2015, s. 1).

                     (32)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814 (Dz.U. L 76 z 19.3.2018, s. 3).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.7.2021
            COM(2021) 394 final
            2021/0217(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w odniesieniu do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (Linia budżetowa PA 13 17 01 – Działanie przygotowawcze w zakresie badań nad obronnością)
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG w związku z planowanym przyjęciem decyzji Wspólnego Komitetu dotyczącej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy
                  w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie EOG

               Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”) gwarantuje obywatelom i podmiotom gospodarczym EOG równe prawa i obowiązki w ramach rynku wewnętrznego. Porozumienie przewiduje objęcie prawodawstwem UE dotyczącym czterech swobód wszystkich 30 państw EOG, a mianowicie państw członkowskich UE, Norwegii, Islandii i Liechtensteinu. Ponadto Porozumienie EOG obejmuje współpracę w innych ważnych dziedzinach, takich jak badania i rozwój, kształcenie, polityka społeczna, środowisko, ochrona konsumentów, turystyka i kultura, zwanych wspólnie „działaniami wspierającymi i politykami horyzontalnymi”. Porozumienie weszło w życie z dniem
                  1 stycznia 1994 r. Unia Europejska wraz z jej państwami członkowskimi jest stroną Porozumienia.

               2.2.Wspólny Komitet EOG

               Za zarządzanie Porozumieniem EOG odpowiada Wspólny Komitet EOG. Jest to forum wymiany poglądów dotyczących funkcjonowania Porozumienia EOG. Jego decyzje podejmowane są w drodze konsensusu. Zgodnie z Traktatem z Lizbony odpowiedzialność za koordynację spraw dotyczących EOG po stronie UE spoczywa na Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu EOG

               Oczekuje się, że Wspólny Komitet EOG przyjmie decyzję Wspólnego Komitetu EOG („planowany akt”) dotyczący zmian protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               Celem planowanego aktu jest umożliwienie państwom Europejskiego Porozumienia
                  o Wolnym Handlu (EFTA) należącym do EOG dalszego uczestnictwa w działaniu przygotowawczym Unii w zakresie badań nad obronnością (dalej „działanie przygotowawcze”) w roku budżetowym 2021.

               Działanie przygotowawcze zrealizowano w latach 2017–2019, i jedynie w tym okresie środki na zobowiązania mogły zostać zapisane w budżecie Unii. Zobowiązania prawne
                  z poprzednich lat w ramach działania przygotowawczego nie zostały jednak jeszcze uregulowane. Z tego powodu państwa EOG–EFTA powinny nadal uczestniczyć w programie.

                  Z uwagi na fakt, że Liechtenstein i Islandia nie wyraziły zainteresowania uczestnictwem w tym działaniu przygotowawczym, projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG dotyczy jedynie Norwegii.

               Planowany akt będzie wiążący dla stron zgodnie z art. 103 i 104 Porozumienia EOG.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               ESDZ we współpracy ze służbami Komisji przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. ESDZ ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić stanowisko Unii Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               Treść i charakter projektu załączonej decyzji Wspólnego Komitetu EOG wykraczają poza to, co można uznać za zwykłe dostosowania techniczne w rozumieniu rozporządzenia Rady
                  nr 2894/94. Rada powinna zatem ustalić stanowisko Unii.

               Art. 78 Porozumienia EOG stanowi, że umawiające się strony wzmacniają i poszerzają współpracę w ramach działań UE w dziedzinie badań i rozwoju technologii.

                  Norwegia uczestniczyła już w działaniu przygotowawczym w zakresie badań nad obronnością w poprzednich latach (2017–2019), w trakcie których zaciągnięto środki na zobowiązania,
                     i będzie nadal w nim uczestniczyć aż do wyczerpania wszystkich środków na płatności. Ponadto Norwegia już w 2014 r. (i) zawarła umowę o współpracy z Europejską Agencją Obrony, a (ii) powiązana dyrektywa w sprawie zamówień w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa (2009/81/WE) została uwzględniona w Porozumieniu EOG.

               Zgodnie z unijną polityką budżetową jakiekolwiek uczestnictwo w działaniach UE może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy wpłacony zostanie odpowiedni wkład finansowy. Płatność może jednak nastąpić dopiero po przyjęciu niniejszego projektu decyzji Rady oraz przedstawieniu państwom EOG–EFTA wezwania UE do wniesienia środków, ustanowionego przez Komisję Europejską.

               W związku z tym, w celu uzupełnienia luki w finansowaniu w okresie od 1 stycznia 2021 r. do otrzymania odpowiedniej płatności, projekt decyzji Wspólnego Komitetu stosuje się
                  z mocą wsteczną od 1 stycznia 2021 r. Stosowanie z mocą wsteczną nie ma wpływu na prawa i obowiązki zainteresowanych podmiotów i nie narusza zasady uzasadnionych oczekiwań.

               Załączonej decyzji Wspólnego Komitetu towarzyszy jednostronne oświadczenie państw EOG–EFTA, w którym stwierdza się, że decyzja rozszerza współpracę między umawiającymi się stronami w celu dalszego uczestnictwa państw EOG–EFTA w działaniu przygotowawczym Unii w zakresie badań nad obronnością. Państwa EOG–EFTA przyjmują do wiadomości, że kwestie obronności nie są objęte zakresem Porozumienia EOG, a zatem przyjęcie niniejszej decyzji nie rozszerza zakresu Porozumienia EOG w celu włączenia
                  do niego kwestii obronności wykraczających poza udział państw EOG–EFTA w tym działaniu przygotowawczym. Państwa EOG–EFTA podkreślają również, że Islandia i Liechtenstein nie uczestniczą w tym działaniu przygotowawczym ani nie wnoszą wkładu finansowego w to działanie.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet EOG jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie Porozumienie EOG. Akt, który ma zostać przyjęty przez Wspólny Komitet EOG, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 103 i 104 Porozumienia EOG.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy. W związku
                  z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE
                  w związku z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozerwalnie powiązane, a żaden nie ma charakteru pobocznego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt służy osiągnięciu celów i obejmuje elementy z dziedziny zabezpieczenia społecznego i przekazywania uprawnień. Materialna podstawa prawna odpowiada podstawie prawnej tego działania przygotowawczego, tj. art. 58 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 („rozporządzenie finansowe”)
                  2
               .

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 58 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046
                  3
                w związku z art. 218 ust. 9 TFUE i art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               5.Wpływ na budżet

                  Norwegia wnosi wkład finansowy do linii budżetowej PA 13 17 01: „Działanie przygotowawcze w zakresie badań nad obronnością”. Dokładna kwota zostanie określona po przyjęciu niniejszej decyzji Rady.

               6.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Wspólnego Komitetu EOG zmieni protokół 31 do Porozumienia EOG
                  w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0217 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w odniesieniu do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

                  (Linia budżetowa PA 13 17 01 – Działanie przygotowawcze w zakresie badań nad obronnością)

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  4
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) 1296/2013, (UE) 1301/2013, (UE) 1303/2013, (UE) 1304/2013, (UE) 1309/2013, (UE) 1316/2013 (UE) 223/2014 i (UE) 283/2014 oraz decyzję 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012
                  5
               , w szczególności jego art. 58 ust. 2 lit. b),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  6
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

               (3)Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)Państwa EOG–EFTA w dalszym ciągu będą uczestniczyły w działaniach Unii związanych z linią budżetową PA 13 17 01 (Działanie przygotowawcze w zakresie badań nad obronnością), włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2021.

               (5)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić kontynuowanie rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2021 r.

               (6)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zaproponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61.

                     (2)

                        Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1

                     (3)

                        Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1

                     (4)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (5)

                        Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1

                     (6)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.7.2021
            COM(2021) 394 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Komisji Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (Linia budżetowa PA 13 17 01 - Działanie przygotowawcze w zakresie badań nad obronnością)

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

               Nr [...]

               z dnia [...] r.

               zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG
               w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Należy kontynuować współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii dotyczących działań przygotowawczych w zakresie badań nad obronnością.

               (2)Współpracę tę należy kontynuować po dniu 31 grudnia 2020 r., niezależnie od tego kiedy niniejsza decyzja zostanie przyjęta lub czy spełnienie wymogów konstytucyjnych dotyczących niniejszej decyzji, o ile takie istnieją, zostanie zgłoszone po dniu 10 lipca 2021 r.

               (3)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2021 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 1 protokołu 31 do Porozumienia EOG dodaje się ustęp w brzmieniu:

               „14.a)Począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r., państwa EFTA uczestniczą w działalności Unii związanej z następującą linią budżetową włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2021:

               -PA 13 17 01: „Działanie przygotowawcze w zakresie badań nad obronnością”

               b)Państwa EFTA wspierają finansowo działalność określoną w lit. a) zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Porozumienia.

               c)Islandia i Liechtenstein nie uczestniczą w tym działaniu przygotowawczym i nie wnoszą wkładu finansowego do działalności, o której mowa w lit. a).”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG
                  1*.

               Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodnicząca

                  […]

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG

                     […]

               Deklaracja państw EFTA

               do decyzji nr [...] zmieniającej protokół 31 do Porozumienia EOG w celu kontynuowania współpracy umawiających się stron w ramach działania przygotowawczego Unii
                  w zakresie badań nad obronnością

               [do przyjęcia wraz z decyzją i opublikowania w Dz.U.]

               Niniejsza decyzja rozszerza współpracę umawiających się stron, tak aby uwzględnić udział państw EFTA w działaniu przygotowawczym Unii w zakresie badań nad obronnością. Państwa EFTA przyjmują do wiadomości, że kwestie obronności nie są objęte zakresem Porozumienia EOG, a zatem przyjęcie niniejszej decyzji nie rozszerza zakresu Porozumienia EOG w celu włączenia do niego kwestii obronności wykraczających poza udział państw EFTA w tym działaniu przygotowawczym. Państwa EFTA podkreślają również, że Islandia i Liechtenstein nie uczestniczą w tym działaniu przygotowawczym ani nie wnoszą wkładu finansowego w to działanie.

                     (1)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.7.2021
            COM(2021) 317 final
            2021/0220(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Algieria do czasu przyjęcia przez UE i Algierię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską
                  i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, w odniesieniu do planowanego przyjęcia decyzji dotyczącej przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Algieria do czasu przyjęcia przez UE i Algierię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Układ o stowarzyszeniu

               Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską
                  i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony (zwany dalej „Układem o stowarzyszeniu”), został podpisany w dniu 22 kwietnia 2002 r. i wszedł w życie dnia 1 września 2005 r. Układ
                  o stowarzyszeniu stanowi podstawę prawną stosunków dwustronnych między UE a Algierią. Układ ma na celu:

               –stworzenie stosownych ram dla dialogu politycznego między Stronami, umożliwiającego rozwój bliskich stosunków i współpracy we wszystkich dziedzinach, które te uznają za istotne dla takiego dialogu;

               –wspieranie handlu i rozwój harmonijnych stosunków gospodarczych i społecznych między Stronami oraz stworzenie warunków sprzyjających stopniowej liberalizacji handlu towarami, usługami i kapitałem;

               –ułatwienie wymiany zasobów ludzkich, w szczególności w kontekście procedur administracyjnych;

               –zachęcanie do integracji państw Maghrebu poprzez wspieranie handlu i współpracy w ramach grupy państw Maghrebu oraz pomiędzy tymi krajami a Wspólnotą i jej państwami członkowskimi;

               –promowanie współpracy gospodarczej, społecznej, kulturalnej i finansowej.

               2.2.Rada Stowarzyszenia

               Układ o stowarzyszeniu ustanawia Radę Stowarzyszenia, uprawnioną do podejmowania decyzji w celu osiągnięcia celów układu w przypadkach w nim przewidzianych. Decyzje podejmowane przez Radę Stowarzyszenia są wiążące dla stron. Zgodnie z regulaminem wewnętrznym UE i Algieria przewodniczą Radzie Stowarzyszenia na przemian przez okres 12 miesięcy. Rada Stowarzyszenia odbywa regularnie raz do roku posiedzenia na poziomie ministerialnym. Jeżeli strony wyrażą na to zgodę, możliwe jest zorganizowanie specjalnych sesji Rady Stowarzyszenia, na wniosek którejkolwiek ze stron.

               2.3.Planowany akt Rady Stowarzyszenia

               Rada Stowarzyszenia ma przyjąć decyzję w sprawie przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Algieria na lata 2016-2020 do czasu przyjęcia przez UE i Algierię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów. Zgodnie z art. 10 regulaminu wewnętrznego Rady Stowarzyszenia decyzja zostanie przyjęta w drodze procedury pisemnej.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy układu o stowarzyszeniu w sprawie przyjęcia decyzji dotyczącej przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Algieria, opiera się na tekście decyzji załączonej do niniejszej decyzji.

               Decyzją nr 1/2017 Rady Stowarzyszenia z 13 marca 2017 r. UE i Algieria uzgodniły priorytety partnerstwa stanowiące wytyczne dla współpracy na lata 2016–2020.

               W ramach trwającego procesu odnowienia partnerstwa UE z południowym sąsiedztwem oraz w następstwie przyjęcia wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027 oraz nowego Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej (ISWMR) na
                  2021 r. zaplanowano przygotowanie i przyjęcie nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów z państwami południowego sąsiedztwa, w tym z Algierią. W tych ramach oraz aby uniknąć luki między wygaśnięciem priorytetów partnerstwa UE–Algieria a przyjęciem nowych priorytetów, w interesie Stron leży przedłużenie obecnych priorytetów partnerstwa do czasu przyjęcia nowych zaktualizowanych priorytetów partnerstwa.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada Stowarzyszenia jest organem ustanowionym na mocy układu, a mianowicie układu
                  o stowarzyszeniu.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Radę Stowarzyszenia, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt ma skutki prawne, ponieważ przedłuża obecne priorytety partnerstwa do czasu przyjęcia nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do współpracy z państwem trzecim
                  w ramach układu stowarzyszeniowego i europejskiej polityki sąsiedztwa.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 217.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 217 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Z uwagi na fakt, że akt Rady Stowarzyszenia zmieni okres obowiązywania priorytetów partnerstwa UE–Algieria, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0220 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Algieria do czasu przyjęcia przez UE i Algierię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, został podpisany w dniu 22 kwietnia 2002 r. i wszedł w życie dnia 1 września 2005 r.
                  2
               ,

               (2)Priorytety partnerstwa UE–Algieria zostały przyjęte przez Radę Stowarzyszenia w marcu 2017 r.

               (3)W formie wymiany listów obie strony uzgodniły przedłużenie okresu obowiązywania priorytetów partnerstwa UE–Algieria.

               (4)Zgodnie z art. 94 Układu eurośródziemnomorskiego Rada Stowarzyszenia może podejmować decyzje w celu osiągnięcia celów układu.

               (5)Rada Stowarzyszenia ma przyjąć decyzję w drodze procedury pisemnej w sprawie przedłużenia obowiązywania priorytetów partnerstwa do czasu przyjęcia przez UE
                  i Algierię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               (6)Należy ustalić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w Radzie Stowarzyszenia, gdyż decyzja będzie wiążąca dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Algieria do czasu przyjęcia przez UE i Algierię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów, opiera się na projekcie decyzji Rady Stowarzyszenia UE–Algieria dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61.

                     (2)

                        Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną z drugiej, Dz.U. L 265 z 10.10.2005, s. 2

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.7.2021
            COM(2021) 317 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE-Algieria do czasu przyjęcia przez UE i Algierię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA RADY STOWARZYSZENIA UE–Algieria nr xx/2021

               z dnia [dd/mm/rrrr]

               w sprawie uzgodnienia przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Algieria

               RADA STOWARZYSZENIA UE–ALGIERIA,

               uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierią, z drugiej strony („układ eurośródziemnomorski”),

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, został podpisany w dniu 22 kwietnia 2002 r. i wszedł w życie dnia 1 września 2005 r.
                  1
               ,

               (2)Art. 94 Układu eurośródziemnomorskiego upoważnia Radę Stowarzyszenia do podejmowania odpowiednich decyzji zmierzających do osiągnięcia celów układu.

               (3)Decyzją nr 1/2017 Rady Stowarzyszenia z 13 marca 2017 r. UE i Algieria uzgodniły priorytety partnerstwa stanowiące wytyczne dla współpracy na lata 2016–2020.

               (4)W formie wymiany listów obie strony zgodziły się co aktualności priorytetów partnerstwa UE-Algieria jako wiodącego dokumentu pozwalającego na umocnienie partnerstwa Stron do czasu przyjęcia nowych zaktualizowanych priorytetów partnerstwa.

               (5)Art. 10 regulaminu wewnętrznego Rady Stowarzyszenia przewiduje możliwość podjęcia między sesjami decyzji lub wydania zalecenia w drodze procedury pisemnej, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Rada Stowarzyszenia, stanowiąc w drodze procedury pisemnej, postanawia niniejszym,
                  że priorytety partnerstwa UE-Algieria załączone do decyzji nr 1/2017 z 13 marca 2017 r. zostaną przedłużone do czasu przyjęcia przez UE i Algierię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w xx, [dzień miesiąc rok].

                  W imieniu Rady Stowarzyszenia

                     (1)

                        Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną z drugiej, Dz.U. L 265 z 10.10.2005, s. 2