                             KOMISJA
                             EUROPEJSKA

                                                    Bruksela, dnia 22.6.2015 r.
                                                    COM(2015) 305 final

                                                    2015/0136 (NLE)

                                          Wniosek

                                     DECYZJA RADY

         w sprawie ratyfikacji przez państwa członkowskie w imieniu Unii Europejskiej
           protokołu z 2010 r. do Międzynarodowej konwencji o odpowiedzialności i
     odszkodowaniu za szkodę związaną z przewozem morskim substancji niebezpiecznych i
       szkodliwych, oraz przystąpienia do niego, w odniesieniu do aspektów związanych ze
                           współpracą sądową w sprawach cywilnych

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                         UZASADNIENIE

     1.     KONTEKST WNIOSKU
     1.1.   Wprowadzenie
            Odpowiedzialność i odszkodowania za szkody wynikające z określonych rodzajów
            działalności żeglugowej uregulowane są na szczeblu międzynarodowym szeregiem
            konwencji Międzynarodowej Organizacji Morskiej (zwanych dalej „konwencjami
            IMO”), które opierają się na tych samych podstawowych zasadach. Zasady te są
            następujące: obiektywna odpowiedzialność armatora, obowiązkowe ubezpieczenie
            na pokrycie szkód wyrządzonych osobom trzecim, prawo poszkodowanego do
            wystąpienia z roszczeniem bezpośrednim wobec ubezpieczyciela, ograniczenie
            odpowiedzialności, a w przypadku ropy naftowej oraz substancji niebezpiecznych i
            szkodliwych (zwanych dalej „SNS”) specjalny fundusz kompensacyjny na wypłatę
            odszkodowań, w przypadku gdy szkody przekraczają limit odpowiedzialności
            właściciela statku.
            Międzynarodowa konwencja o odpowiedzialności i odszkodowaniu za szkodę
            związaną z przewozem morskim substancji niebezpiecznych i szkodliwych z 1996 r.
            (zwana dalej „konwencją SNS z 1996 r.”) jest ostatnią z konwencji IMO
            dotyczących odpowiedzialności, która aby wejść w życie, nadal oczekuje na
            ratyfikację przez państwa. Jest ona ważnym elementem międzynarodowego systemu
            odpowiedzialności w zakresie transportu morskiego, w szczególności dlatego, że
            transport SNS, w tym skroplonego gazu ziemnego (LNG) i gazu płynnego (LPG),
            drogą morską jest dynamicznie rozwijającą się dziedziną handlu mającą znaczny
            udział w sektorze transportu morskiego.
            Protokół z 2010 r. (zwany dalej „protokołem z 2010 r.”) do konwencji SNS z 1996 r.
            zawiera zmiany konieczne do rozwiązania problemów zidentyfikowanych w
            konwencji SNS z 1996 r. Protokół z 2010 r. i postanowienia konwencji, zmienionej
            protokołem, mają być odczytywane, interpretowane i stosowane łącznie jako jeden
            instrument, zgodnie z art. 2 i 18 protokołu. Skonsolidowany tekst protokołu został
            przygotowany przez sekretariat IMO i zatwierdzony w 2011 r. na 98. posiedzeniu
            Komitetu Prawnego IMO i zwany jest dalej „konwencją SNS z 2010 r.”. Po wejściu
            w życie protokołu do konwencji z 2010 r., konwencja SNS w brzmieniu z 2010 r.
            będzie funkcjonować jako jeden skonsolidowany instrument.
            Zgodnie z art. 20 ust. 8 protokołu (art. 45 ust. 8 konwencji SNS z 2010 r.)
            podpisanie, ratyfikacja lub przyjęcie protokołu z 2010 r. przez państwo unieważnia
            uprzednie podpisanie lub ratyfikację przez dane państwo w konwencji SNS z 1996 r.
            Ani konwencja SNS z 1996 r., ani protokół z 2010 r. do konwencji SNS nie weszły
            w życie. Umawiające się strony dotychczas nie przystąpiły do przedmiotowego
            protokołu.
            Należy zauważyć, że wyrażeniu woli na związanie się protokołem z 2010 r. musi
            towarzyszyć przekazanie danych na temat całkowitej ilości ładunku będącego
            podstawą wpłaty przyjętego w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego zgodnie z
            jego art. 20 ust. 4 (art. 45 ust. 4 konwencji SNS z 2010 r.). Ten warunek wstępny jest
            głównym powodem, dla którego żadne z państw nie ratyfikowało jeszcze konwencji.
            W następstwie przyjęcia na forum IMO protokołu z 2010 r. do konwencji SNS,
            grupa państw przy wsparciu sekretariatu Międzynarodowego Funduszu
            Odszkodowań za Szkody Spowodowane Zanieczyszczeniem Olejami (zwanego dalej

PL                                               2                                                   PL
 ---pagebreak---              „funduszem IOPC”) opracowała zestaw wytycznych dotyczących sprawozdawczości
             ładunku SNS będącego podstawą wpłaty. Wytyczne te zostały zatwierdzone przez
             Komitet Prawny IMO na jego 100. sesji w dniu 19 kwietnia 2013 r.1, odnosząc się w
             ten sposób do głównej praktycznej trudności z ratyfikacją konwencji.
             Na 101. sesji Komitetu Prawnego IMO utworzono grupę korespondencyjną SNS do
             pomocy państwom przy ustanawianiu procedur wdrażania konwencji, w
             szczególności w odniesieniu do zgłaszania ładunku SNS będącego podstawą wpłaty,
             aby utorować drogę do ratyfikacji. Kilka państw członkowskich UE i Komisja
             Europejska są członkami tej grupy.
     1.2.    Kompetencja UE i konsekwencje dla UE
            Zgodnie z zasadami dotyczącymi zewnętrznej kompetencji Unii określonymi w art. 3
            ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) protokół z 2010 r. oraz
            przyszła konwencja SNS z 2010 r. podlegają wyłącznej kompetencji Unii, ponieważ
            wpływają na wspólne zasady Unii i zmieniają ich zakres.
            Jak przedstawiono w sekcji 1.4 niniejszego uzasadnienia, zawarcie protokołu z 2010 r.
            do konwencji będzie miało wpływ na zakres i przepisy dyrektywy 2004/35/WE w
            sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania
            szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu2. Ponadto z powodów
            wyszczególnionych w sekcji 1.5 poniżej, zawarcie protokołu z 2010 r. będzie miało
            wpływ na zasady określone w rozporządzeniu (UE) nr 1215/2012 w sprawie
            jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach
            cywilnych i handlowych (wersja przekształcona rozporządzenia Bruksela I)3.
            Wspominane pokrywanie się postanowień zmienionej konwencji i przepisów Unii
            dotyczących współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych stanowi
            również podstawę prawną decyzji Rady 2002/971/WE upoważniającej państwa
            członkowskie, w interesie Wspólnoty, do ratyfikowania konwencji SNS z 1996 r. lub
            przystąpienia do niej4. Jednak jak ustalono we wprowadzeniu, protokół z 2010 r.
            zmienił konwencję SNS z 1996 r. a konwencja SNS z 2010 r. jest skonsolidowanym
            instrumentem wynikającym z tej zmiany. W związku z tym wpływ konwencji SNS z
            2010 r. na przepisy UE należy oceniać w świetle zmian w porządku prawnym Unii od
            czasu przyjęcia decyzji Rady 2002/971/WE.
            Wyłączna kompetencja Unii do zawarcia protokołu z 2010 r. nie może zostać
            wykonana przez samą Unię jako odrębną osobę prawną, ponieważ ani tekst konwencji
            ani protokołu nie zawierają klauzuli REIO (klauzuli o regionalnej organizacji
            integracji gospodarczej). Zobowiązuje to państwa członkowskie do zawarcia tej
            umowy międzynarodowej w imieniu Unii. W związku z tym, że protokół z 2010 r.
            dotyczy kwestii wchodzących w zakres wyłącznej kompetencji UE, państwa
            członkowskie nie mogą niezależnie podjąć decyzji o jego podpisaniu i ratyfikacji.
            Mogą tego dokonać wyłącznie w imieniu Unii, na podstawie upoważnienia Rady i po
     1
            IMO LEG 100. sesja LEG 100/14, „Sprawozdanie Komitetu Prawnego z przebiegu jego setnej sesji”,
            s. 5-6; LEG 100/3 prezentacja Kanady pt. „Monitorowanie wykonania protokołu SNS z 2010 r.”,
            załącznik 2 „Wytyczne dotyczące sprawozdawczości w sprawie przekazywania danych na temat
            całkowitej ilości ładunku SNS będącego podstawą wpłaty”.
     2
            Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 56.
     3
            Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1.
     4
            Decyzja Rady 2002/971/WE z dnia 18 listopada 2002 r. upoważniająca państwa członkowskie, w
            interesie Wspólnoty, do ratyfikowania lub przystąpienia do Międzynarodowej Konwencji w sprawie
            Odpowiedzialności i Rekompensaty za Szkody Związane z Przewozem Morzem Substancji
            Niebezpiecznych i Szkodliwych z 1996 r. (Konwencja SNS) (Dz.U. L 337 z 13.12.2002, s. 55).

PL                                                    3                                                      PL
 ---pagebreak---             wyrażeniu zgody przez Parlament Europejski na wniosek Komisji, zgodnie z art. 218
            ust. 6 lit. a) TFUE.
     1.3.    Szczegóły konwencji
            Protokół z 2010 r., a tym samym skonsolidowana konwencja SNS z 2010 r., wejdzie
            w życie 18 miesięcy po dniu, w którym zostanie on ratyfikowany przez co najmniej 12
            państw, w tym cztery państwa posiadające nie mniej niż 2 miliony jednostek
            tonażowych brutto każde, i odpowiednie dane na temat ładunku będącego podstawą
            wpłaty, w zależności od przypadku, wykazujące co najmniej 40 mln ton ładunku
            będącego podstawą wpłaty na konto ogólne SNS otrzymane ogółem w tych państwach
            w poprzednim roku kalendarzowym zostaną przekazane sekretarzowi generalnemu
            IMO. Warunki wejścia w życie były takie same w przypadku konwencji SNS z 1996 r.
             Główne zmiany w konwencji SNS z 2010 r. w stosunku do konwencji SNS z 1996 r.
     są następujące:
             a)    wyłączenie pakowanych SNS z definicji ładunku będącego podstawą wpłaty
                   do funduszu SNS, przy jednoczesnym objęciu szkód spowodowanych przez
                   pakowane SNS dwustopniowym systemem odszkodowań ustanowionym w
                   konwencji (art. 1 ust. 10 konwencji SNS z 2010 r.);
             b)    zwiększenie limitów odpowiedzialności właściciela statku dla statków
                   przewożących pakowane SNS, aby w większym stopniu uwzględnić
                   wyłączenie pakowanych SNS z zakresu ładunku będącego podstawą wpłaty do
                   funduszu SNS (art. 9 ust. 1 lit. b) konwencji SNS z 2010 r.);
             c)    nałożenie na fizycznego odbiorcę LNG odpowiedzialności za wpłatę
                   odpowiednich składek do funduszu SNS, o ile nie ma innej umowy pomiędzy
                   właścicielem tytułu prawnego i odbiorcą (art. 19 ust. 1a konwencji SNS z 2010
                   r.);
             d)    uzależnienie wypłaty odszkodowań z funduszu SNS w przypadku incydentów
                   objętych ubezpieczeniem od wypełnienia przez zainteresowane państwo
                   obowiązku złożenia sprawozdań na temat ładunków będących podstawą wpłaty
                   dla wszystkich lat poprzedzających zdarzenie (art. 21a ust. 2 konwencji SNS z
                   2010 r.
            Zmiany te znoszą główne bariery, które blokowały proces ratyfikacji konwencji SNS z
            1996 r.
            Zakres: Konwencja SNS z 2010 r. ma zastosowanie do roszczeń w odniesieniu do
            szkód powstałych w wyniku przewozu morzem SNS, z wyjątkiem roszczeń
            wynikających z umów przewozu towarów lub pasażerów. Szkody, których dotyczy
            konwencja, obejmują wszelkie szkody powstałe na terytorium, w tym na morzu
            terytorialnym państwa-strony, szkody wyrządzone środowisku naturalnemu w
            wyłącznej strefie ekonomicznej państwa-strony, wszelkie szkody – inne niż szkody
            wyrządzone środowisku naturalnemu – spowodowane poza terytorium lub morzem
            terytorialnym państwa-strony przez statek zarejestrowany w państwie-stronie, a także
            wszelkie środki zapobiegawcze podjęte w celu zminimalizowania wyżej
            wymienionych rodzajów szkód. Okręty wojenne lub inne okręty będące w posiadaniu
            państwa lub przez nie obsługiwane wykorzystywane do celów niehandlowych są
            wyłączone z zakresu stosowania konwencji, chyba że zainteresowane państwo
            postanowi inaczej. Ponadto państwo może wyłączyć z zakresu tej konwencji statki o
            pojemności brutto poniżej 200 ton przewożące wyłącznie pakowane SNS, które
            odbywają rejsy między portami lub obiektami danego państwa. Ten ostatni wyjątek

PL                                               4                                                 PL
 ---pagebreak---      możne mieć zastosowanie również między dwoma sąsiadującymi państwami na
     wyraźną zgodę obu tych państw. Takie wyłączenia dotyczące jednego państwa lub
     dwóch sąsiadujących państw muszą zostać odpowiednio zgłoszone IMO.
     Główne aspekty odpowiedzialności i odszkodowań: Konwencja SNS z 2010 r.
     ustanawia odpowiedzialność na zasadzie ryzyka właściciela statku transportującego
     SNS za wszelkie szkody wynikające z incydentu związanego z przewozem SNS drogą
     morską na tym statku. Istnieją ograniczone wyjątki od odpowiedzialności właściciela
     statku i ciężar dowodu umożliwiającego ich zastosowanie spoczywa na właścicielu.
     Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka wiąże się ze zobowiązaniem właściciela do
     posiadania ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego na pokrycie
     zobowiązań wynikających ze szkody na mocy konwencji. Państwa-strony muszą
     poświadczyć posiadanie takiego ubezpieczenia lub zabezpieczenia finansowego
     zgodnie z konwencją.
     Aby odpowiedzialność na zasadzie ryzyka i wymogi obowiązkowego ubezpieczenia
     były wspierane przez zainteresowany sektor, w konwencji przewidziano także prawo
     do ograniczenia odpowiedzialności właściciela odpowiednio do 100 mln jednostek
     rozliczeniowych dla SNS przewożonych luzem oraz 115 mln jednostek
     rozliczeniowych dla pakowanych SNS. Ponadto podobnie jak w przypadku
     wszystkich konwencji dotyczących odpowiedzialności w zakresie transportu
     morskiego, istnieje klauzula zakazująca występowania z roszczeniem wobec
     właściciela statku za szkody objęte zakresem sformułowana konwencji SNS z 2010 r.
     „inaczej niż zgodnie z niniejszą konwencją”.
     Największym wkładem tej konwencji do międzynarodowego systemu
     odpowiedzialności i odszkodowań z tytułu wypadków spowodowanych przez
     działalność żeglugową, a w szczególności przez handel SNS drogą morską jest
     utworzenie specjalnego funduszu kompensacyjnego. Celem funduszu SNS jest
     wypłata odszkodowania każdej osobie, która poniosła szkodę w związku z
     transportem SNS drogą morską, o ile taka osoba nie mogła otrzymać pełnej i
     wystarczającej rekompensaty za szkodę od właściciela statku i jego ubezpieczyciela.
     To ostatnie uchybienie może wynikać z różnych okoliczności, a mianowicie braku
     odpowiedzialności właściciela statku, niezdolności właściciela statku i jego
     ubezpieczyciela do pełnego zaspokojenia roszczeń lub wysokości szkód
     przekraczającej limit odpowiedzialności właściciela statku.
     Całkowita kwota odszkodowań dostępnych w tym dwustopniowym systemie wynosi
     250 mln jednostek rozliczeniowych (około 310 mln EUR według dzisiejszych kursów
     wymiany walut). Aby kwota ta była dostępna, w konwencji SNS z 2010 r.
     ustanowiono skomplikowany system składek wpłacanych do funduszu SNS przez
     osoby otrzymujące SNS w każdym państwie-stronie. Państwa-strony są z kolei
     odpowiedzialne za dokładność, terminowość i regularność sprawozdań dotyczących
     ładunku będącego podstawą wpłaty do funduszu SNS; przy czym państwo może
     również podjąć decyzję, że będzie samo, zamiast odbiorców SNS, wpłacać należne
     składki do funduszu.
     Roszczenia i wnoszenie spraw do sądów państwa-strony: Konwencja SNS z 2010 r.
     zawiera przepisy dotyczące właściwości sądów państw-stron w zakresie roszczeń
     wnoszonych przez osoby, które doznały szkody objętej konwencją, przeciwko
     właścicielowi lub jego ubezpieczycielowi lub przeciwko funduszowi SNS. Uznawanie
     i wykonywanie wyroków wydanych przez sądy państw-stron jest również objęte
     konwencją. Elementy te, które pozostały w niezmienionej formie z konwencji SNS z

PL                                        5                                                PL
 ---pagebreak---             1996 r., mają na celu zagwarantowanie, by ofiary wypadków objętych konwencją
            mogły korzystać z jasnych zasad proceduralnych i pewności prawa w celu bardziej
            skutecznego dochodzenia roszczeń.
     1.4.    Skutki dla dyrektywy 2004/35/WE
            Od 2004 r. dyrektywa 2004/35/WE jest obowiązującym prawem UE w zakresie
            odpowiedzialności podmiotów gospodarczych prowadzących działalność zawodową,
            w tym operatorów żeglugi, w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom
            wyrządzonym środowisku naturalnemu na terytorium i wodach podlegających
            jurysdykcji państw członkowskich.
            Zarówno zakres konwencji SNS z 1996 r. jak i konwencji SNS z 2010 r. pokrywają się
            z zakresem dyrektywy w odniesieniu do: (i) szkody w środowisku wyrządzonej na
            terytorium, w tym na morzu terytorialnym, państwa-strony (art. 3 lit. a) konwencji
            SNS z 2010 r.), (ii) szkody wyrządzonej przez zanieczyszczenie środowiska w
            wyłącznej strefie ekonomicznej lub obszarze równoważnym (do 200 mil morskich od
            linii podstawowych) państwa-strony (art. 3 lit. b) konwencji SNS z 2010 r.), oraz (iii)
            „wszelkich środków podejmowanych w celu zapobieżenia takiej szkodzie lub
            ograniczenia jej” (art. 3 lit. d) konwencji SNS z 2010 r.). Odpowiednimi przepisami
            dyrektywy są art. 2 ust. 1 w sprawie definicji „szkód wyrządzonych środowisku
            naturalnemu” oraz art. 2 ust. 10 w sprawie definicji „środków zapobiegawczych”, w
            połączeniu z art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2008/56/WE ustanawiającej ramy działań
            Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego5 i art. 1 ust. 1 dyrektywy
            ptasiej 79/409/EWG6 oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy siedliskowej 92/43/EWG7, o których
            mowa w „Wytycznych Komisji dotyczących utworzenia sieci Natura 2000 w
            środowisku morskim – stosowanie dyrektywy siedliskowej i dyrektywy w sprawie
            ochrony dzikiego ptactwa”8. Definicje „szkody wyrządzonej środowisku naturalnemu”
            w konwencji i w dyrektywie 2004/35/WE, mimo że w dużej mierze się pokrywają, nie
            są identyczne. Oczekuje się jednak, że w praktyce konwencja będzie miała na celu
            równie wysokie standardy zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku
            naturalnemu, jak dyrektywa.
            Ze względu na pokrywanie się zakresu dyrektywy 2004/35/WE i konwencji SNS z
            2010 r. oczywiste jest, że zawarcie protokołu z 2010 r., zmieniającego konwencję SNS
            z 1996 r., i powodującego powstanie nowego tekstu przepisów prawnych (tj.
            konwencji SNS z 2010 r.) ma wpływ na obowiązujące przepisy unijne.
            Bardziej konkretnie, dyrektywa 2004/35/WE wyraźnie odnosi się do konwencji SNS z
            1996 r. z wyłączeniem z zakresu dyrektywy wszelkich szkód wynikających ze
            zdarzenia, za które odpowiedzialność jest objęta zakresem stosowania tej konwencji,
            włącznie z jej przyszłymi zmianami, pod warunkiem że konwencja weszła w życie w
            danym państwie członkowskim (art. 4 ust. 2 i załącznik IV do dyrektywy
            2004/35/WE). Celem tego jest umożliwienie, aby specjalistyczne międzynarodowe
            systemy obejmujące odpowiedzialność cywilną dotyczącą określonej działalności
            zawodowej miały pierwszeństwo wobec dyrektywy, ponieważ uważa się, że są one
            bardziej skuteczne w przyznawaniu niezwłocznych i odpowiednich odszkodowań za
            szkody wyrządzone środowisku naturalnemu i są lepiej dostosowane do charakteru

     5
            Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19.
     6
            Dyrektywa Rady 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103 z 25.4.1979, s. 1).
     7
            Dyrektywa Rady 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory
            (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7).
     8
            http://ec.europa.eu/environment/nature/natura2000/marine/docs/marine_guidelines.pdf

PL                                                   6                                                      PL
 ---pagebreak---             tego rodzaju działalności zawodowej. Protokół z 2010 r., jako zmiana konwencji z
            1996 r., objęty jest tym wyłączeniem z zakresu dyrektywy 2004/35/WE; tym samym,
            jasne jest, że ratyfikacja lub przystąpienie do konwencji będą miały wpływ na zakres
            obowiązujących przepisów UE.
            Oprócz istotnego pokrywania się przepisów konwencji i dyrektywy, istnieje również
            kluczowy konflikt, który określa wpływ postanowień konwencji na przepisy unijne.
            Artykuł 7 ust. 4 konwencji SNS (w brzmieniu konwencji zarówno z1996, jak i
            2010 r.) wyklucza wszelkie roszczenia za szkody przeciwko właścicielowi statku w
            inny sposób – lub na innym poziomie – niż jest to przewidziane na mocy konwencji.
            Oznacza to, że dyrektywy nie można stosować dodatkowo do konwencji w zakresie
            dotyczącym odpowiedzialności właściciela statku za szkody związane z SNS; a co za
            tym idzie konwencja ogranicza zakres dyrektywy, co jest istotne dla celów zawarcia
            przez państwa członkowskie protokołu z 2010 r.
     1.5.    Skutki dla rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (wersja przekształcona rozporządzenia
             (WE) nr 44/2001 – Bruksela I)
            Rozdział IV konwencji HNS z 2010 r. ustanawia zasady postępowania mające
            zastosowanie do roszczeń i wnoszenia spraw na mocy konwencji przed sądami
            państw-stron. W szczególności art. 38, 39 i 40 konwencji określają zasady dotyczące
            właściwości sądów, a także uznawania i wykonywania orzeczeń. Artykuły te są
            identyczne z art. 38, 39 i 40 konwencji SNS z 1996 r., które były podstawą prawną
            wyłącznej kompetencji Wspólnoty uzasadniającej decyzję Rady 2002/971/WE.
            Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 określa zasady dotyczące jurysdykcji i uznawania
            orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych
            między państwami członkowskimi UE i wyżej wymienione postanowienia konwencji
            – jeśliby weszła ona w życie – będą miały wpływ na przepisy tego rozporządzenia.
            Wniosek dotyczący decyzji Rady upoważniającej państwa członkowskie do
            ratyfikowania w interesie Wspólnoty Europejskiej Międzynarodowej konwencji o
            odpowiedzialności i odszkodowaniu za szkodę związaną z przewozem morskim
            substancji niebezpiecznych i szkodliwych z 1996 r. (konwencji SNS), COM(2001)
            674 final9, zawiera szczegółowe informacje i wyjaśnienia dotyczące nakładania się
            rozdziału IV konwencji i rozporządzenia Bruksela I (rozporządzenie (WE)
            nr 44/200110).
            Ponadto art. 37, 41 i 42 w rozdziale IV konwencji SNS z 2010 r. mają charakter
            uzupełniający i jako takie nie mogą funkcjonować samodzielne ani być stosowane
            odrębnie od innych postanowień konwencji. Co za tym idzie wyłączna kompetencja
            Unii obejmuje rozdział IV konwencji jako całość.
            Zgodnie z załączonym do Traktatów protokołem nr 2211 w sprawie stanowiska Danii
            należy oddzielnie zająć się szczególnym stanowiskiem Danii w odniesieniu do
            rozdziału IV konwencji. Dania jest wyłączona z zakresu stosowania tytułu V części
            trzeciej TFUE i w związku z tym nie uczestniczy w przyjęciu proponowanej decyzji
            Rady w sprawie ratyfikacji przez państwa członkowskie w imieniu Unii Europejskiej
            protokołu z 2010 r. do Międzynarodowej konwencji o odpowiedzialności i
            odszkodowaniu za szkodę związaną z przewozem morskim substancji

     9
            Dz.U. C 51E z 26.2.2002, s. 370.
     10
            Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.
     11
            Dz.U. C 326 z 26.10.2002, s. 299.

PL                                               7                                                 PL
 ---pagebreak---             niebezpiecznych i szkodliwych w odniesieniu do aspektów związanych ze współpracą
            sądową w sprawach cywilnych i przystąpienia do niego.
     1.6.    Podsumowanie
            Przyjęcie i wejście w życie międzynarodowych przepisów dotyczących
            odpowiedzialności pozaumownej za szkody powstałe w wyniku przewozu morzem
            SNS ma kluczowe znaczenie ze względu na znaczny udział, jaki ma ładunek SNS w
            sektorze morskiego transportu towarowego na całym świecie.
            Na podstawie doświadczeń z podobnymi międzynarodowymi systemami regulującymi
            odpowiedzialność za szkody spowodowane przez inne rodzaje działalności
            żeglugowej, takie jak transport ropy naftowej tankowcami, IMO przyjęła tę
            międzynarodową umowę, zmienioną protokołem SNS z 2010 r., aby uzupełnić system
            konwencji dotyczących odpowiedzialności w zakresie transportu morskiego
            specjalnym instrumentem ustanawiającym również nowy fundusz odszkodowań
            obejmujący szkody związane z SNS.
            Na podstawie decyzji Rady 2002/971/WE państwa członkowskie zostały upoważnione
            do ratyfikacji konwencji SNS z 1996 r. Protokół z 2010 r. zmieniający konwencję
            musi również być przedmiotem nowej decyzji Rady zgodnie z Traktatami i przy
            uwzględnieniu zmian w prawie unijnym od 2002 r. Protokół z 2010 r. prowadzi do
            ustanowienia nowej umowy międzynarodowej (zob. w szczególności art. 45 ust. 8
            skonsolidowanego tekstu konwencji SNS z 2010 r.). W rezultacie poprzez ratyfikację
            protokołu z 2010 r. lub przystąpienie do niego Unia zezwala państwom członkowskim
            na stosowanie konwencji SNS z 2010 r. nie tylko w odniesieniu do kwestii objętych
            tym protokołem, lecz również w odniesieniu do wszystkich innych kwestii objętych
            zmienionym tekstem konwencji SNS z 2010 r.
            W związku z powyższym Komisja proponuje przyjęcie dwóch odrębnych decyzji
            Rady w sprawie ratyfikacji protokołu z 2010 r. i przystąpienia do niego przez państwa
            członkowskie w imieniu Unii, aby zagwarantować realizację celów Traktatów
            zapisanych w dyrektywie 2004/35/WE i rozporządzeniu (UE) nr 1215/2012 oraz
            zgodność z przepisami protokołu 22. W odniesieniu do wyżej wymienionego
            rozporządzenia, a w szczególności w odniesieniu do zasad dotyczących uznawania i
            wykonywania orzeczeń wydanych przez sądy państwa członkowskiego, państwa
            członkowskie są zobowiązane do wydania odpowiedniej deklaracji, jak jest to
            określone w załączniku do proponowanej decyzji Rady, przy ratyfikacji protokołu z
            2010 r. lub przystąpieniu do niego, która będzie gwarantowała dalsze stosowanie
            zasad dotyczących uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych określonych w
            rozporządzeniu (UE) nr 1215/2012 przy uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń
            wydanych przez sąd jednego państwa członkowskiego w innym państwie
            członkowskim. Deklaracja ta powinna również obejmować inne właściwe przepisy
            Unii w tej dziedzinie, w szczególności konwencję z Lugano o jurysdykcji i uznawaniu
            oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych z dnia 30
            października 2007 r.12.

     12
            Dz.U. L 339 z 21.12.2007, s. 3.

PL                                                8                                                 PL
 ---pagebreak---      2.    WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ
           OCENY SKUTKÓW
          Na tym etapie procedury nie jest wymagana żadna formalna ocena skutków, gdyż
          zakres działania UE jest już ograniczony wynikiem negocjacji w sprawie
          międzynarodowego instrumentu.
          Przeanalizowano jednak i porównano kilka wariantów:
           (1)   Niepodejmowanie działań
          Obecnie, ponieważ konwencja SNS nie weszła w życie, do odpowiedzialności
          wynikającej z wszelkich wypadków spowodowanych przez statek przewożący SNS na
          morzu w UE zastosowanie ma dyrektywa 2004/35/WE. Oznacza to, że zastosowanie
          ma definicja szkody wyrządzonej środowisku naturalnemu określona w tej dyrektywie
          w połączeniu z prawem właściciela statku do ograniczenia swojej odpowiedzialności
          zgodnie z Międzynarodową konwencją o ograniczeniu odpowiedzialności za
          roszczenia morskie z 1976 r. z późniejszymi zmianami (zwanej dalej „LLMC”),
          zgodnie z art. 4 ust. 3 tej dyrektywy. Prawo właściciela statku do ograniczenia własnej
          odpowiedzialności do ogólnych limitów odpowiedzialności ustanowionych w LLMC
          ma ograniczone wyjątki, a mianowicie zamiar spowodowania takiej szkody lub
          lekkomyślność. Limity odpowiedzialności na podstawie LLMC są niższe od
          ustanowionych w art. 9 konwencji SNS z 2010 r. Z uwagi na brak funduszu
          odszkodowań, takiego jak ustanowiony w rozdziale III konwencji SNS z 2010 r.,
          obecnie w dyrektywie nie przewidziano żadnych instrumentów gwarantujących
          odszkodowanie dla ofiar (np. rybaków, społeczności lokalnych) zanieczyszczeń SNS
          na morzu, powyżej limitów odpowiedzialności właściciela statku. Ponadto w
          istniejących ramach prawnych brak jest wymogu obowiązkowego ubezpieczenia,
          podczas gdy art. 12 konwencji SNS z 2010 r. szczegółowo określa ten obowiązek
          właścicieli statków, w połączeniu z prawem osób poszkodowanych do bezpośredniego
          wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym do ubezpieczyciela (art. 12 ust. 8).
          Ponadto w dyrektywie 2004/35/WE współprawodawcy unijni zdecydowali się na
          zapewnienie zwolnienia na rzecz międzynarodowego systemu odpowiedzialności za
          działalność żeglugową we wszystkich odpowiednich konwencjach, w tym w
          konwencji SNS, i zwolnienie incydentów objętych zakresem międzynarodowych
          konwencji z zakresu tej dyrektywy. W przypadku niepodjęcia żadnych działań na
          szczeblu UE, by umożliwić państwom członkowskim ratyfikację protokołu SNS z
          2010 r. lub przystąpienie do niego, aby ostatnia konwencja IMO dotycząca
          odpowiedzialności mogła wejść w życie, rozbieżności między międzynarodowym i
          unijnym systemem odpowiedzialności za działalność żeglugową ulegną krystalizacji
          kosztem pewności prawa oraz jednolitości norm mających zastosowanie m.in. do
          szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu w wyniku przewozu SNS drogą
          morską.
           (2)   Dostosowanie konwencji SNS do unijnego dorobku prawnego
          Dyrektywa 2004/35/WE nie pokrywa się w pełni z konwencją SNS z 2010 r. w
          odniesieniu do definicji szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu. Mianowicie
          definicja w dyrektywie jest szersza i obejmuje więcej rodzajów środków zaradczych,
          w tym podstawowe środki zaradcze przywracające początkowy stan zasobów
          naturalnych, które doznały uszczerbku, w tym w razie potrzeby środki uzupełniające i
          kompensacyjne, jeżeli nie można przywrócić początkowego stanu zasobów
          naturalnych i odpowiednie odszkodowania za przejściowe straty w zasobach (takie
          środki nie obejmują nigdy rekompensat finansowych, ale zawsze środki zmierzające

PL                                               9                                                  PL
 ---pagebreak---      do poprawy stanu zasobów naturalnych na stanowisku, które doznało uszczerbku lub
     na stanowisku znajdującym się w pobliżu). W związku z tym można by opowiedzieć
     się za możliwością zmiany konwencji prowadzącą do pokrycia się jej z przepisami
     dyrektywy.
     Osiągnięcie wystarczającego poparcia wśród państw-stron IMO jest jednak bardzo
     mało prawdopodobne, zwłaszcza w związku z trudnościami, które trzeba było
     pokonać przed uzgodnieniem aktualnej wersji konwencji. Ponadto definicja szkody
     spowodowanej zanieczyszczeniem na mocy konwencji została starannie opracowana
     zgodnie z innymi istniejącymi systemami odpowiedzialności za wypadki na morzu
     spowodowane podczas różnych rodzajów działalności żeglugowej (np.
     Międzynarodowa konwencja o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane
     zanieczyszczeniem olejami z 1992 r., Międzynarodowa konwencja o
     odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami
     bunkrowymi z 2001 r.). Zmiana tej definicji w konwencji SNS z 2010 r. mogłaby
     poważnie naruszyć równowagę między różnymi sektorami żeglugi i spotkałaby się
     powszechnym oporem na forum IMO.
      (3)   Dodanie klauzuli rozdzielności w konwencji SNS oraz późniejsza zmiana
            dyrektywy 2004/35/WE
     Można by również zbadać możliwość zmiany konwencji w celu umieszczenia w
     niej„klauzuli rozdzielności”, aby zapewnić, że kiedy państwa członkowskie stają się
     stronami konwencji, zasady prawa Unii nadal regulują szczególne stosunki między UE
     i jej państwami członkowskimi. W odniesieniu do państw trzecich zobowiązania na
     mocy konwencji pozostałyby niezmienione.
     Akceptując taką „klauzulę rozdzielności”, wszystkie strony konwencji (w tym
     państwa niebędące członkami UE) zgodziłyby się, że UE i jej państwa członkowskie
     będą stosować prawo UE w stosunkach między sobą w zakresie, w którym reguluje
     ono również przedmiot konwencji. Do tej możliwości zastosowanie ma jednak to
     samo uzasadnienie, co opisane powyżej, co oznacza, że nie jest to realistyczna opcja,
     w którą mogą zaangażować się państwa członkowskie w imieniu Unii na forum IMO.
     Ponadto taka klauzula wymagałaby zmiany dyrektywy 2004/35/WE w celu
     złagodzenia wyłączenia mającego zastosowanie do szkody powstałej na skutek
     zdarzeń objętych zakresem konwencji SNS z zakresu dyrektywy. Dyrektywa traktuje
     jednak na równi wszystkie konwencje dotyczące odpowiedzialności w zakresie
     transportu morskiego wymienione w jej załączniku IV. W związku z tym
     wprowadzenie innej zasady dla jednej z tych konwencji byłoby sprzeczne z duchem
     samej dyrektywy, w szczególności w sytuacji, w której wszystkie konwencje IMO
     dotyczące odpowiedzialności były interpretowane na takich samych zasadach w celu
     ustanowienia ścisłych ram odpowiedzialności właściciela statku w połączeniu z
     obowiązkowym ubezpieczeniem oraz dostępnością wystarczających funduszy na
     rekompensatę za szkody spowodowane zanieczyszczeniem wynikającym z incydentu
     żeglugowego.
      (4)   Ratyfikacja protokołu SNS z 2010 r.
     Zawarcie protokołu z 2010 r. do konwencji SNS zapewni jednakowe stosowanie
     przepisów dotyczących odpowiedzialności i odszkodowań w związku z wypadkami
     spowodowanymi przez statki przewożące SNS drogą morską w całej UE. Ponadto
     zapewni dostępność wystarczających funduszy na odszkodowania dla ofiar tych
     wypadków. Zastosowanie do tego celu międzynarodowego systemu, raczej niż

PL                                        10                                                 PL
 ---pagebreak---           rozwiązań regionalnych, lepiej odpowiada naturze żeglugi jako branży o zasięgu
          ogólnoświatowym i transgranicznym skutkom, bardzo prawdopodobnym przy tego
          rodzaju wypadkach.
          W związku z tym stwierdzono, że niniejszy wniosek dotyczący decyzji
          upoważniającej państwa członkowskie do ratyfikowania protokołu SNS z 2010 r., a co
          za tym idzie wyrażenia zgody na związanie się skonsolidowanym tekstem konwencji
          SNS z 2010 r., jest najlepszym kierunkiem działania.

     3.    ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
          Jak już wspomniano we wprowadzeniu, podpisanie, ratyfikacja lub przyjęcie
          protokołu z 2010 r. przez państwo unieważnia uprzednie podpisanie lub ratyfikację
          przez to państwo konwencji SNS z 1996 r. Państwa ratyfikujące protokół wyrażają
          zgodę na związanie się skonsolidowanym tekstem konwencji SNS z 2010 r., jako
          jednym skonsolidowanym instrumentem konwencji, który będzie obowiązywał po
          wejściu w życie protokołu z 2010 r.
          Proponowane decyzje Rady upoważnią zatem państwa członkowskie do ratyfikacji lub
          przystąpienia w imieniu Unii do protokołu SNS z 2010 r., a co za tym idzie związania
          się postanowieniami konwencji SNS z 2010 r.
          Proponowane decyzje Rady opierają się na art. 218 ust. 6 TFUE, w związku z, z jednej
          strony, art. 81 TFUE stanowiącym główną podstawę prawną prawodawstwa UE w
          odniesieniu do współpracy sądowej w sprawach cywilnych odnoszącej się do zasad
          mających zastosowanie do roszczeń i wnoszenia spraw na mocy rozdziału IV
          konwencji SNS z 2010 r. i, z drugiej strony, art. 192 TFUE, który stanowi główną
          podstawę prawną prawodawstwa UE w odniesieniu do ochrony środowiska.
          Cele konwencji SNS z 2010 r. są ze sobą nierozerwalnie związane, przy czym żaden z
          nich nie jest drugorzędny ani pośredni w stosunku do drugiego. Pojedyncza decyzja
          nie może zostać przyjęta na podwójnej podstawie prawnej, w przypadku gdy
          procedury wymagane przez obie podstawy prawne są ze sobą niespójne13. Jest tak w
          niniejszym przypadku z uwagi na fakt, że kwestie związane ze współpracą wymiarów
          sprawiedliwości w sprawach cywilnych nie są wiążące dla Danii, co prowadzi do
          różnic pod względem prawa głosu w Radzie. W związku z tym potrzebne są dwie
          odrębne decyzje Rady.
          Obie decyzje są skonstruowane w podobny sposób. Ich art. 1 upoważnia państwa
          członkowskie do ratyfikowania protokołu z 2010 r. do konwencji SNS lub
          przystąpienia do niego w imieniu Unii do ze względu na fakt, że UE nie może stać się
          stroną takiej konwencji.
          Wspólny art. 2 zobowiązuje państwa członkowskie do wyrażenia zgody na związanie
          się protokołem z 2010 r. w terminie dwóch lat od wejścia w życie tej decyzji. Szybkie
          przystąpienie do protokołu z 2010 r. przez wszystkie państwa członkowskie UE
          umożliwi osiągnięcie wartości progowych niezbędnych do jego wejścia w życie,
          dotyczących zarówno wymaganej liczby państw członkowskich IMO, jak i łącznej
          liczby statków (12 państw, w tym 4 posiadające nie mniej niż 2 miliony jednostek
          tonażowych brutto każde). Co ważniejsze, ratyfikacja w określonym terminie
          uniemożliwi uzyskanie przewagi konkurencyjnej przez państwa członkowskie, które
          opóźniają swoje przystąpienie do protokołu z 2010 r., a zatem konwencji SNS z 2010

     13
          Zob. niedawny wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 czerwca 2014 r., sprawa C-377/12, pkt 34.

PL                                                   11                                                       PL
 ---pagebreak---           r., kosztem dostępności takich samych środków zaradczych dla stron, które poniosły
          szkodę w wyniku incydentów związanych z SNS na morzu. Wymiana informacji i
          najlepszych praktyk będzie szczególnie przydatna w procesie ratyfikacji lub
          przystąpienia, zwłaszcza w odniesieniu do sprawozdań dotyczących ładunku będącego
          podstawą wpłaty na podstawie konwencji.
          Artykuł 3 proponowanej decyzji Rady wyłączający aspekty związane ze współpracą
          sądową w sprawach cywilnych nakłada na państwa członkowskie obowiązek
          dokonania odniesienia na piśmie do obu decyzji Rady przy składaniu dokumentu
          ratyfikacji lub przystąpienia do protokołu z 2010 r.
          Artykuł 3 proponowanej decyzji Rady dotyczący aspektów związanych ze współpracą
          sądową w sprawach cywilnych odnosi się do deklaracji, którą państwa członkowskie
          mają obowiązek złożyć, wyrażając zgodę na związanie się protokołem z 2010 r., w
          sprawie uznawania i wykonywania orzeczeń, ze względu na wyłączną kompetencję
          Unii w tych kwestiach. Deklaracja ta jest podobna do deklaracji zawartej w art. 2
          decyzji Rady 2002/971/WE.
          Wspólny art. 4 określa daty wejścia w życie proponowanych decyzji Rady.
          We wspólnym art. 5 wyjaśniono, że celem decyzji jest upoważnienie państw
          członkowskich do związania się protokołem z 2010 r. w imieniu Unii, decyzje te są do
          nich skierowane zgodnie z Traktatami.

     4.    WPŁYW NA BUDŻET
          Brak

PL                                             12                                                PL
 ---pagebreak---                                                              2015/0136 (NLE)

                                                  Wniosek

                                            DECYZJA RADY

         w sprawie ratyfikacji przez państwa członkowskie w imieniu Unii Europejskiej
           protokołu z 2010 r. do Międzynarodowej konwencji o odpowiedzialności i
     odszkodowaniu za szkodę związaną z przewozem morskim substancji niebezpiecznych i
       szkodliwych, oraz przystąpienia do niego, w odniesieniu do aspektów związanych ze
                           współpracą sądową w sprawach cywilnych

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
     uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art.
     81 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
     uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
     uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego14,a także mając na uwadze, co następuje:
     (1)    Międzynarodowa konwencja o odpowiedzialności i odszkodowaniu za szkodę
            związaną z przewozem morskim substancji niebezpiecznych i szkodliwych z 1996 r.
            (zwana dalej „konwencją SNS z 1996 r.”) ma na celu zagwarantowanie odpowiedniej,
            niezwłocznych i skutecznych odszkodowań dla osób, które ponoszą szkodę
            spowodowaną wyciekami substancji niebezpiecznych i szkodliwych podczas ich
            przewozu morzem. Konwencja SNS z 1996 r. wypełniła istotną lukę w
            międzynarodowych       uregulowaniach    dotyczących     odpowiedzialności   za
            zanieczyszczenie mórz.
     (2)    W 2002 r. Rada przyjęła decyzję Rady 2002/971/WE15 upoważniającą państwa
            członkowskie, w interesie Wspólnoty, do ratyfikowania konwencji SNS z 1996 r. lub
            przystąpienia do niej. Decyzja 2002/971/WE zobowiązuje państwa członkowskie do
            podjęcia kroków koniecznych do ratyfikowania konwencji SNS z 1996 r. lub
            przystąpienia do niej przed dniem 30 czerwca 2006 r. Następnie cztery państwa
            członkowskie ratyfikowały tę konwencję. Konwencja SNS z 1996 r. nigdy nie weszła
            w życie.
     (3)    Konwencja SNS z 1996 r. została zmieniona protokołem z 2010 r. Zgodnie z art. 2 i
            18 ust. 1 protokołu z 2010 r., protokół z 2010 r. i konwencja SNS z 1996 r. mają być
            odczytywane, interpretowane i stosowane łącznie jako jeden instrument, w stosunkach
            między stronami protokołu z 2010 r.
     (4)    Skonsolidowany tekst protokołu z 2010 r. i konwencji SNS z 1996 r. (zwany dalej
            „konwencją SNS z 2010 r.”) został przygotowany przez sekretariat Międzynarodowej
            Organizacji Morskiej (IMO) i zatwierdzony przez Komitet Prawny IMO na jego 98.

     14
            Dz.U. C 326 z 26.10.2012, s. 47.
     15
            Decyzja Rady 2002/971/WE z dnia 18 listopada 2002 r. upoważniająca państwa członkowskie, w
            interesie Wspólnoty, do ratyfikowania lub przystąpienia do Międzynarodowej konwencji w sprawie
            odpowiedzialności i rekompensaty za szkody związane z przewozem morzem substancji
            niebezpiecznych i szkodliwych z 1996 r. (Konwencji SNS) (Dz.U. L 337 z 13.12.2002, s. 55).

PL                                                   13                                                      PL
 ---pagebreak---             posiedzeniu. Konwencja SNS z 2010 r. nie jest instrumentem otwartym do podpisu lub
            ratyfikacji. Konwencja SNS z 2010 r. wejdzie w życie po wejściu w życie protokołu z
            2010 r. w państwach członkowskich.
     (5)    Wyrażenie przez państwo zgody na związanie się protokołem z 2010 r. unieważnia
            wszelkie uprzednie wyrażenie zgody przez to państwo na związanie się konwencją
            SNS z 1996 r., zgodnie z art. 20 ust. 8 protokołu (art. 45 ust. 8 konwencji SNS z
            2010 r.). W rezultacie państwa będące umawiającymi się stronami konwencji SNS z
            1996 r. przestaną nimi być w chwili wyrażenia przez nie zgody na związanie się
            protokołem z 2010 r. zgodnie z art. 20 tego protokołu, a w szczególności jego ust. 2, 3
            i 4.
     (6)    Konwencja SNS z 2010 r., jak miało to miejsce w przypadku jej poprzedniczki, ma
            szczególne znaczenie dla interesów Unii i jej państw członkowskich, ponieważ
            przewiduje lepszą ochronę środowiska i ofiar szkód wynikających z zanieczyszczenia
            morza SNS, na mocy międzynarodowych uregulowań w sprawie odpowiedzialności za
            zanieczyszczenie mórz, zgodnie z przyjętą w 1982 r. Konwencją Narodów
            Zjednoczonych o prawie morza.
     (7)    Aby państwa mogły stać się umawiającymi się stronami protokołu z 2010 r., a tym
            samym konwencji SNS z 2010 r., muszą przedłożyć sekretarzowi generalnemu IMO,
            w tym samym czasie co dokument potwierdzający ich zgodę, stosowne dane
            dotyczące całkowitych ilości ładunku będącego podstawą wpłaty na podstawie
            konwencji SNS z 2010 r. w poprzednim roku kalendarzowym, zgodnie z jej art. 20
            ust. 4. W tym celu wymagane jest, by państwa ustanowiły system sprawozdań
            dotyczących ładunku będącego podstawą wpłaty, zanim wyrażą zgodę na związanie
            się protokołem z 2010 r.
     (8)    Artykuły 38, 39 i 40 konwencji SNS z 2010 r. wpływają na wtórne prawo Unii
            dotyczące jurysdykcji i uznawania oraz wykonywania orzeczeń sądowych, jak
            ustanowiono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/201216
            (wersja przekształcona rozporządzenia Bruksela I).
     (9)    Dlatego też Unia posiada wyłączną kompetencję w odniesieniu do art. 38, 39 i 40
            konwencji SNS z 2010 r. w zakresie, w jakim konwencja ta dotyczy przepisów
            ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 1215/2012. Ponadto art. 37, 41 i 42 w
            rozdziale IV konwencji SNS z 2010 r. mają charakter uzupełniający do przepisów
            prawa materialnego i jako takie nie mogą funkcjonować samodzielne ani być
            stosowane odrębnie od innych postanowień konwencji. Co za tym idzie wyłączna
            kompetencja Unii obejmuje rozdział IV konwencji jako całość.
     (10)   Wymiana informacji i najlepszych praktyk między państwami członkowskimi na
            temat procedur prowadzących do ratyfikacji lub przystąpienia do protokołu z 2010 r.
            może pomóc państwom członkowskim w ich wysiłkach zmierzających do utworzenia
            funkcjonalnego systemu sprawozdawczości w odniesieniu do ładunku SNS będącego
            podstawą wpłaty na podstawie konwencji SNS z 2010 r.
     (11)   Tak jak miało to miejsce w przypadku konwencji SNS z 1996 r. tylko suwerenne
            państwo może być stroną protokołu z 2010 r. wobec braku klauzuli dotyczącej
            regionalnej organizacji integracji gospodarczej (REIO). W związku z tym w chwili
            obecnej nie jest jest możliwe, aby Unia ratyfikowała protokół z 2010 r., a tym samym

     16
            Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r.
            w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych
            i handlowych (wersja przekształcona), (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1).

PL                                                   14                                                     PL
 ---pagebreak---             konwencję SNS z 2010 r., lub do nich przystąpiła. Jednak zasada lojalnej współpracy
            zobowiązuje państwa członkowskie i Unię na mocy Traktatów do realizacji celów
            Unii w obszarze ochrony środowiska naturalnego i współpracy w dziedzinie wymiaru
            sprawiedliwości w sprawach cywilnych. W tym przypadku zobowiązuje ona państwa
            członkowskie do dążenia do przystąpienia Unii do tej konwencji i dołożenia wszelkich
            starań, aby zrealizować ten cel.
     (12)   Ratyfikacja protokołu z 2010 r. przez wszystkie państwa członkowskie w określonych
            ramach czasowych powinna zagwarantować równe szanse dla wszystkich
            zainteresowanych podmiotów, których dotyczy stosowanie konwencji HNS z 2010 r.,
            i uniemożliwić uzyskanie przewagi konkurencyjnej przez państwa członkowskie, które
            opóźniają swoje przystąpienie do tego protokołu.
     (13)   Państwa członkowskie powinny zatem zostać upoważnione do ratyfikowania
            protokołu z 2010 r. lub przystąpienia do niego, w odniesieniu do aspektów związanych
            ze współpracą sądową w sprawach cywilnych. Postanowienia konwencji wchodzące w
            zakres kompetencji przyznanych Unii, inne niż przepisy odnoszące się do współpracy
            sądowej w sprawach cywilnych, będą przedmiotem decyzji przyjętej równolegle z
            niniejszą decyzją17.
     (14)   Przy ratyfikacji protokołu z 2010 r. lub przystąpieniu do niego państwa członkowskie
            muszą złożyć deklarację w sprawie uznawania i wykonywania orzeczeń objętych
            zakresem konwencji SNS z 2010 r.
     (15)   Zjednoczone Królestwo i Irlandia są związane rozporządzeniem (UE) nr 1215/2012 i
            dlatego w pełni uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
     (16)   Zgodnie z art. 1 i 2 protokołu w sprawie stanowiska Danii18 załączonego do Traktatu o
            Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie
            uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani
            jej nie stosuje.
     PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                                    Artykuł 1
     Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie odpowiednio do ratyfikowania protokołu z
     2010 r. lub przystąpienia do niego w imieniu Unii, w odniesieniu do aspektów związanych ze
     współpracą sądową w sprawach cywilnych, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 2,
     3 i 4 niniejszej decyzji.

                                                    Artykuł 2
     1.      Państwa członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu złożenia aktów ratyfikacji
             lub przystąpienia do protokołu z 2010 r. bezzwłocznie, a w każdym razie nie później
             niż w ciągu dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
     2.      Państwa członkowskie zawiadamiają Radę i Komisję, w ciągu roku od dnia wejścia
             w życie niniejszej decyzji, o przewidywanej dacie zakończenia ich procedur
             ratyfikacji lub przystąpienia.

     17
            Dz.U. L
     18
            Protokół nr 22 w sprawie stanowiska Danii (Dz.U. C 326 z 26.10.2012, s. 299).

PL                                                      15                                           PL
 ---pagebreak---      3.      Państwa członkowskie dążą do wymiany informacji na temat zaawansowania swoich
             procedur ratyfikacji lub przystąpienia, w szczególności poprzez utworzenie systemu
             sprawozdawczości ładunku będącego podstawą wpłaty w ramach protokołu z 2010 r.

                                              Artykuł 3
     Przy ratyfikacji protokołu z 2010 r. lub przystąpieniu do niego państwa członkowskie składają
     również deklarację określoną w załączniku do niniejszej decyzji.

                                              Artykuł 4
     Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku
     Urzędowym Unii Europejskiej.

                                              Artykuł 5
     Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.
     Sporządzono w Brukseli dnia r.

                                                W imieniu Rady
                                                Przewodniczący

PL                                                16                                                 PL
 ---documentbreak---                              KOMISJA
                             EUROPEJSKA

                                                   Bruksela, dnia 22.6.2015 r.
                                                   COM(2015) 305 final

                                                   ANNEX 1

                                       ZAŁĄCZNIK

                                             do

                              wniosku dotyczącego decyzji Rady

         w sprawie ratyfikacji przez państwa członkowskie w imieniu Unii Europejskiej
            protokołu z 2010 r. do Międzynarodowej konwencji o odpowiedzialności i
     odszkodowaniu za szkodę związaną z przewozem morskim substancji niebezpiecznych i
       szkodliwych, oraz przystąpienia do niego, w odniesieniu do aspektów związanych ze
                           współpracą sądową w sprawach cywilnych

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                               ZAŁĄCZNIK
                                                    do

                                  wniosku dotyczącego decyzji Rady

         w sprawie ratyfikacji przez państwa członkowskie w imieniu Unii Europejskiej
           protokołu z 2010 r. do Międzynarodowej konwencji o odpowiedzialności i
     odszkodowaniu za szkodę związaną z przewozem morskim substancji niebezpiecznych i
       szkodliwych, oraz przystąpienia do niego, w odniesieniu do aspektów związanych ze
                           współpracą sądową w sprawach cywilnych

     Deklaracja składana przez państwa członkowskie przy ratyfikacji lub przystąpieniu do
     protokołu z 2010 r. w rozumieniu art. 3 decyzji Rady:
     „Orzeczenia sądowe w kwestiach objętych konwencją, zmienioną protokołem z 2010 r.,
     wydane przez sąd (…1) są uznawane i wykonywane w (…2) zgodnie z odpowiednimi
     przepisami Unii Europejskiej w tej kwestii3.
     Orzeczenia w sprawach objętych konwencją zmienioną protokołem z 2010 r. wydane przez
     sąd Królestwa Danii są uznawane i wykonywane w [...4] zgodnie z umową z 2005 r.
     pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie jurysdykcji i uznawania
     orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych5.
     Orzeczenia w sprawach objętych konwencją zmienioną protokołem z 2010 r. wydane przez
     sąd państwa trzeciego związanego konwencją lugańską o jurysdykcji i uznawaniu oraz
     wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych z dnia 30
     października 2007 r.6, są uznawane i wykonywane w [...7] zgodnie z tą konwencją”.

     1
           Wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej z wyjątkiem państwa członkowskiego
           dokonującego deklaracji oraz Danii.
     2
           Państwo członkowskie składające deklarację.
     3
           W chwili obecnej przepisy te są określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
           nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania
           w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1).
     4
           Państwo członkowskie składające deklarację.
     5
           Dz.U. L 299 z 16.11.2005, s. 62.
     6
           Dz.U. L 339 z 21.12.2007, s. 3.
     7
           Państwo członkowskie składające deklarację.

PL                                                   2                                                       PL


Ważna informacja prawna

|

52004PC0618

Wniosek dotyczący decyzji Rady zmieniającej decyzję Rady 439/2000/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie finansowego udziału Wspólnoty w wydatkach ponoszonych przez niektóre Państwa Członkowskie w trakcie gromadzenia danych oraz na finansowanie badań i projektów pilotażowych związanych z prowadzeniem wspólnej polityki rybołówstwa  /* COM/2004/0618 końcowy - CNS 2004/0213 */

	Bruksela, dnia 29.9.2004COM(2004) 618 końcowy2004/0213 (CNS)Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYzmieniającej decyzję Rady 439/2000/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie finansowego udziału Wspólnoty w wydatkach ponoszonych przez niektóre Państwa Członkowskie w trakcie gromadzenia danych oraz na finansowanie badań i projektów pilotażowych związanych z prowadzeniem wspólnej polityki rybołówstwa(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIECelem niniejszej decyzji jest dostosowanie okresu stosowania decyzji (WE) nr 439/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r.[1] w sprawie finansowego udziału Wspólnoty w wydatkach ponoszonych przez Państwa Członkowskie na gromadzenie danych oraz na finansowanie badań i projektów pilotażowych związanych z prowadzeniem wspólnej polityki rybołówstwa.Decyzja (WE) nr 439/2000 obejmuje okres od 2000 r. do 2005 r. Jest ona ściśle związana z rozporządzeniem (WE) nr 1543/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r.[2] ustanawiającym wspólnotowe ramy w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa, które stanowi, że Państwa Członkowskie opracowują programy krajowe obejmujące okres sześciu lat. Pierwsze programy powinny jednak wyjątkowo objąć okres 2002 - 2006 włącznie, natomiast gromadzenie danych i zarządzanie nimi w roku 2001 odbywało się na podstawie zaproszeń do składania ofert i przetargów, przewidzianych również decyzją (WE) nr 439/2000.Państwa Członkowskie pragnące uzyskać wkład finansowy na poczet wydatków ponoszonych podczas pierwszego okresu programowania od 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2006 r. powinny były najpóźniej do dnia 31 maja 2001 r. przedłożyć Komisji roczny preliminarz wydatków na omawiany okres, następnie corocznie uaktualniany i przedkładany najpóźniej do dnia 31 maja każdego roku. Na podstawie przedłożonych informacji Komisja corocznie podejmuje decyzje odnośnie do kwalifikowalności preliminarza wydatków oraz wysokości pomocy finansowej ze strony Wspólnoty na rok następny. Opracowanie programów krajowych na okres 2002-2006 oraz odnośna decyzja Komisji dotycząca współfinansowania wymienionych programów miały zatem mieć miejsce w roku poprzedzającym ich wykonanie.Jednakże w związku z późnym przyjęciem przepisów wykonawczych do rozporządzenia (WE) nr 1543/2000, Państwa Członkowskie przedstawiły swoje programy krajowe oraz preliminarze wydatków dopiero jesienią 2001 r., a nie w maju 2001 r. Zarówno to opóźnienie, jak i długotrwała procedura oceny przedłożonych programów i preliminarzy (przy udziale konsultantów zewnętrznych) uniemożliwiły przypisanie środków na pierwsze wykonanie (2002) w roku poprzedzającym (2001). Przydzielenie środków na wydatki nastąpiło zatem w roku 2002, czyli w roku wykonania. To samo zjawisko, polegające na opóźnieniu cyklu administracyjnego i finansowego, wystąpiło w roku 2003 i 2004. W zawiązku z powyższym decyzja Komisji w sprawie wysokości pomocy finansowej ze strony Wspólnoty na poczet wydatków poniesionych w roku 2006 zostanie opracowana i przyjęta w roku 2006, a nie w roku 2005.Proponuje się zatem, aby okres odniesienia, o którym mowa w art. 1 ust. 2, zmienić z 2000 do 2005 na 2001 do 2006.Kwota referencyjna ustanowiona w art. 1 decyzji 439/2000/WE nie odzwierciedla już rzeczywistych potrzeb, które obowiązywały w latach poprzednich oraz szacunków w odniesieniu do lat kolejnych. Ponadto nie uwzględnia ona potrzeb nowych Państw Członkowskich. W związku z powyższym kwotę referencyjną należy dostosować do uaktualnionych szacunków.2004/0213 (CNS)Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYzmieniającej decyzję Rady 439/2000/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie finansowego udziału Wspólnoty w wydatkach ponoszonych przez niektóre Państwa Członkowskie w trakcie gromadzenia danych oraz na finansowanie badań i projektów pilotażowych związanych z prowadzeniem wspólnej polityki rybołówstwaRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,uwzględniając wniosek Komisji[3],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja Rady 439/2000/WE[5] stanowi, że Wspólnota może przyznać wkłady finansowe w wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie na zbieranie danych na temat rybołówstwa w ramach wspólnotowych określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1543/2000[6] na okres od 2002 r. do 2006 r. włącznie.(2) Zbieranie i zarządzanie danymi w 2001 r. przeprowadzone było poprzez zaproszenia do składania wniosków oraz zaproszenia do składania ofert zgodnie z decyzją 439/2000/WE.(3) W zakresie pomocy finansowej w ramach wydatków ponoszonych przez niektóre Państwa Członkowskie w latach 2002-2006, zaplanowano przygotowanie programów narodowych i odpowiadających im decyzji Komisji w sprawie ich współfinansowania na rok przed ich realizacją. Dlatego okres stosowania ustanowiony w art. 1 decyzji 439/2000/WE odnosi się do lat 2000 do 2005.(4) Na skutek błędnego oszacowania czasu trwania niezbędnych procedur administracyjnych i finansowych, postępowanie zgodnie z procedurą przygotowania i podejmowania decyzji w roku poprzedzającym wykonanie programów narodowych okazało się niemożliwym. W zamian okazało się, że procedury administracyjne i finansowe odbywają się w tym samym roku co rok wykonania. Dlatego okres referencyjny ustanowiony w art. 1 decyzji 439/2000/WE powinien zostać zmieniony w celu objęcia okresu wykonania od 2001 r. do 2006 r.(5) Kwota referencyjna ustanowiona w art. 1 decyzji 439/2000/WE nie odzwierciedla rzeczywistych potrzeb z poprzednich lat oraz uaktualnionych szacunków na kolejne lata. Ponadto nie bierze pod uwagę potrzeb nowych Państw Członkowskich. Dlatego należy kwotę referencyjną dostosować do uaktualnionych szacunków.(6) Dlatego decyzja 2000/439/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W decyzji 2000/439/WE wprowadza się następujące zmiany:(1) W art.1 ust.2 pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:„Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na wykonywanie tych środków w ramach pomocy finansowej przewidzianej w latach 2001-2006 wyniesie [164,5] miliony EUR.”(2) W art. 4 ust. 3 lit. b) skreśla się wyrazy „na rok następny”.Artykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia […]W imieniu RadyPrzewodniczący+++++ TABLE +++++LEGISLATIVE FINANCIAL STATEMENT – ANNEX+++++ TABLE +++++[1] Dz.U. L 176 z 15.7.2000, str. 42.[2] Dz.U. L 176 z 15.7.2000, str. 1.[3] Dz. U. C …, z dn. …, str. …[4] Dz. U. C …, z dn. …, str. …[5] Dz.U. L 176, z dnia 15.7.2000, str. 42.[6] Dz.U. L 176, z dnia 15.7.2000, str. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.8.2017
            COM(2017) 433 final
            2017/0199(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Republiką Libańską, określającej warunki uczestnictwa Republiki Libańskiej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  W dniu 30 maja 2017 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia, w imieniu Unii, rokowań z Republiką Libańską („Liban”) w sprawie umowy międzynarodowej między Unią a Libanem, określającej warunki uczestnictwa Libanu w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA).

                  Zgodnie z warunkami decyzji upoważniającej Rady warunkiem rozpoczęcia rokowań jest przyjęcie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich.

                  Rokowania rozpoczęły się dnia 26 czerwca 2017 r. i zostały z powodzeniem zakończone w dniu 18 lipca 2017 r., kiedy to główni negocjatorzy przyszłych stron podpisali protokół zaświadczający o zakończeniu procesu rokowań. Projekt umowy dołączony do niniejszego wniosku jest zgodny z wytycznymi negocjacyjnymi wydanymi przez Radę. Przewidziano w nim w szczególności, że warunki uczestnictwa Libanu w PRIMA odpowiadają warunkom określonym w decyzji (UE) 2017/1324
                     1
                  , i odwołano się bezpośrednio do unijnego aktu ustawodawczego.

                  Aby zagwarantować ochronę interesów finansowych Unii, zwłaszcza uprawnień Komisji, Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, Trybunału Obrachunkowego i jednostki ds. realizacji partnerstwa PRIMA („PRIMA-IS”) do przeprowadzania audytów i dochodzeń zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa unijnego, umowa zawiera szczególne odniesienie do odpowiednich przepisów decyzji (UE) 2017/1324 i zobowiązuje strony do świadczenia wszelkiej niezbędnej pomocy w celu zapewnienia wykonywania tych przepisów. Ponadto przyszła umowa przewiduje, że strony muszą dokonać szczegółowych ustaleń dotyczących pomocy, gdyż ustalenia te mają zasadnicze znaczenie dla ich współpracy w ramach przedmiotowej umowy. Na wniosek Libanu dodano dodatkowy motyw do preambuły umowy, w brzmieniu uzgodnionym podczas negocjacji, aby zaznaczyć, że pełna współpraca i koordynacja między właściwymi organami obu przyszłych stron mają zasadnicze znaczenie dla wdrożenia przyszłej umowy.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Jak przedstawiono w dotyczącym PRIMA sprawozdaniu z oceny skutków
                     2
                  , otwarcie tego partnerstwa na uczestnictwo państw trzecich, takich jak Liban, jest spójne z celami współpracy międzynarodowej w dziedzinie badań naukowych i innowacji, określonymi w komunikacie Komisji z 2012 r. pt. „Rozwój i koncentracja unijnej współpracy międzynarodowej w dziedzinie badań naukowych i innowacji: podejście strategiczne”
                     3
                   i programie ramowym „Horyzont 2020”, który propaguje współpracę z państwami trzecimi w dziedzinie nauki, technologii i innowacji w celu stawienia czoła globalnym wyzwaniom społecznym oraz wspierania polityki zewnętrznej Unii. Niniejsza umowa jest również spójna z istniejącym Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony a Republiką Libańską, z drugiej strony
                     4
                  , który przewiduje współpracę między Unią a Libanem w zakresie badań naukowych i rozwoju technologicznego oraz wspiera działania w zakresie badań i rozwoju w obszarach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Realizacja inicjatywy PRIMA w ścisłej współpracy z państwami trzecimi, takimi jak Liban, jest również spójna z innymi politykami unijnymi, takimi jak polityka w dziedzinie migracji, polityka rozwoju i polityka sąsiedztwa, i ma znaczenie dla ich wdrażania.

               2.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

                  Podstawę wniosku dotyczącego decyzji Rady stanowią: art. 186 oraz art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               W świetle powyższych faktów Komisja proponuje, aby Rada zawarła umowę w imieniu Unii.

               2017/0199 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Republiką Libańską, określającej warunki uczestnictwa Republiki Libańskiej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324
                  5
                przewidziano uczestnictwo Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich.

               (2)Republika Libańska („Liban”) wyraziła chęć przystąpienia do PRIMA jako państwo uczestniczące na równi z państwami członkowskimi i państwami stowarzyszonymi w ramach programu „Horyzont 2020”, uczestniczącymi w PRIMA.

               (3)Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji (UE) 2017/1324 Liban ma stać się państwem uczestniczącym w PRIMA z zastrzeżeniem zawarcia z Unią umowy międzynarodowej o współpracy naukowo-technicznej, określającej warunki jego uczestnictwa w PRIMA.

               (4)Zgodnie z decyzją Rady <XXX>
                  6
                Umowę o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Republiką Libańską, określającą warunki uczestnictwa Republiki Libańskiej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podpisano w imieniu Unii w dniu XX 20XX r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (5)Umowę należy zatwierdzić w imieniu Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Republiką Libańską, określającą warunki uczestnictwa Republiki Libańskiej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA).

               Tekst umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę (osoby) upoważnioną (upoważnione) do przekazania w imieniu Unii powiadomienia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 umowy, w celu poinformowania o wyrażeniu przez Unię zgody na przyjęcie zobowiązań wynikających z umowy.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie [z dniem jej przyjęcia].

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1).

                     (2)
                  SWD(2016) 332 final z 18.10.2016.

                     (3)
                  COM(2012) 497 final.

                     (4)
                  Dz.U. L 143 z 30.5.2006, s. 2.

                     (5)
                  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.8.2017
            COM(2017) 433 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Republiką Libańską, określającej warunki uczestnictwa Republiki Libańskiej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

               Umowa o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Republiką Libańską, określająca warunki uczestnictwa Republiki Libańskiej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

               Unia Europejska (zwana dalej „Unią”),

               z jednej strony,

               oraz

               Republika Libańska (zwana dalej „Libanem”),

               z drugiej strony,

               (zwane dalej „Stronami”),

               mając na uwadze, że Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony a Republiką Libańską, z drugiej strony, który wszedł w życie w dniu 1 kwietnia 2006 r., przewiduje współpracę naukowo-techniczną;

               mając na uwadze, że decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich uregulowano warunki uczestnictwa państw członkowskich UE i państw stowarzyszonych w ramach programu „Horyzont 2020”, które są państwami uczestniczącymi tej inicjatywy, w szczególności ich zobowiązań finansowych i udziału w strukturach zarządzania;

               mając na uwadze, że zgodnie z przepisami decyzji (UE) 2017/1324 Liban ma stać się państwem uczestniczącym w PRIMA z zastrzeżeniem zawarcia z Unią umowy międzynarodowej o współpracy naukowo-technicznej, określającej warunki uczestnictwa Libanu w PRIMA;

               mając na uwadze, że Liban wyraził chęć przystąpienia do PRIMA jako państwo uczestniczące na równi z państwami członkowskimi UE i państwami stowarzyszonymi w ramach programu „Horyzont 2020”, uczestniczącymi w PRIMA;

               mając na uwadze, że do uregulowania praw i obowiązków Libanu jako państwa uczestniczącego w inicjatywie PRIMA potrzebna jest umowa międzynarodowa między Unią a Libanem;

               mając na uwadze, że pełna współpraca i koordynacja między właściwymi organami obu Stron mają zasadnicze znaczenie dla wdrożenia niniejszej umowy;

               UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Cel

               Celem niniejszej umowy jest określenie warunków dotyczących udziału Libanu w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA).

               Artykuł 2

               Warunki udziału Libanu w PRIMA

               Warunkami udziału Libanu w PRIMA są warunki określone w decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich. Strony wypełniają zobowiązania ustanowione w tej decyzji oraz wprowadzają stosowne środki, w szczególności poprzez świadczenie wszelkiej niezbędnej pomocy w celu zapewnienia stosowania przepisów jej art. 10 ust. 2 oraz art. 11 ust. 3 i 4. Strony dokonują szczegółowych ustaleń dotyczących pomocy, gdyż ustalenia te mają zasadnicze znaczenie dla ich współpracy w ramach niniejszej umowy.

               Artykuł 3

               Terytorialny zakres stosowania

               Niniejsza umowa ma zastosowanie z jednej strony do terytoriów, do których stosuje się Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktat o Unii Europejskiej, a z drugiej strony do terytorium Libanu.

               Artykuł 4

               Podpisanie i tymczasowe stosowanie

               Umowę stosuje się tymczasowo począwszy od daty jej podpisania.

               Artykuł 5

               Wejście w życie i okres obowiązywania

               1. Strony zatwierdzają niniejszą umowę zgodnie ze swoimi procedurami.

               2. Niniejsza umowa wchodzi w życie w dniu, w którym obie Strony powiadomiły się wzajemnie na piśmie kanałami dyplomatycznymi o zakończeniu procedur, o których mowa w ust. 1.

               3. Umowa pozostaje w mocy dopóty, dopóki obowiązują przepisy decyzji (UE) 2017/1324, chyba że zostanie wypowiedziana przez którąkolwiek ze Stron zgodnie z art. 6.

               Artykuł 6

               Wypowiedzenie

               1. Każda ze Stron może rozwiązać niniejszą umowę w dowolnym czasie za pomocą pisemnego zawiadomienia drugiej Strony o zamiarze jej rozwiązania.

               Wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od daty otrzymania pisemnego zawiadomienia przez adresata.

               2. Projekty i działania będące w trakcie realizacji w momencie rozwiązania niniejszej umowy będą kontynuowane do ich ukończenia na warunkach określonych w niniejszej umowie.

               3. Strony określają za obopólną zgodą inne skutki rozwiązania umowy.

               Artykuł 7

               Rozstrzyganie sporów

               W odniesieniu do wszelkich sporów związanych z wykonywaniem lub interpretacją niniejszej umowy ma zastosowanie procedura rozstrzygania sporów określona w art. 82 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony a Republiką Libańską, z drugiej strony.

               Niniejszą umowę sporządza się w dwóch egzemplarzach w każdym z następujących języków: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i arabskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.


				|

		52014PC0024

			Wniosek DECYZJA RADY zmieniająca decyzję 2004/162/WE w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do Majotty począwszy od 1 stycznia 2014 r. /* COM/2014/024 final - 2014/0010 (CNS) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej (TFUE) mające zastosowanie do najbardziej oddalonych regionów
Unii, których część stanowią francuskie departamenty
zamorskie (DOM), zasadniczo nie dopuszczają, aby we francuskich
departamentach zamorskich istniało jakiekolwiek zróżnicowanie w
opodatkowaniu między produktami lokalnymi a produktami pochodzącymi z
Francji lub z innych państw członkowskich. W art. 349 TFUE (dawnym
art. 299 ust. 2 Traktatu WE) przewidziano natomiast możliwość
wprowadzenia środków szczególnych dla regionów najbardziej oddalonych ze
względu na występowanie trwałych niedogodności, które
mają wpływ na sytuację gospodarczą i społeczną
tych regionów.
Decyzją Rady 2004/162/WE z dnia 10 lutego 2004
r. (zmienioną decyzjami Rady 2008/439/WE z dnia 9 czerwca 2008 r. i
448/2011/UE z dnia 19 lipca 2011 r.), przyjętą na podstawie art. 299
ust. 2 Traktatu WE, Francja została uprawniona do stosowania do dnia 1
lipca 2014 r. zwolnień lub obniżek podatku od dokowania w odniesieniu
do niektórych produktów wytwarzanych we francuskich departamentach zamorskich
(Gwadelupie, Gujanie, Martynice, Reunionie). Załącznik do wyżej
wymienionej decyzji zawiera wykaz produktów, których mogą dotyczyć
zwolnienia lub obniżki podatku. W zależności od produktów
różnica w opodatkowaniu między produktami wytwarzanymi lokalnie a
innymi produktami nie może przekraczać 10, 20 lub 30 punktów
procentowych.
W decyzji 2004/162/WE podano przyczyny, które
doprowadziły do przyjęcia środków szczególnych: oddalenie,
zależność od surowców i energii, obowiązek tworzenia
większych zapasów, mały rozmiar rynku lokalnego połączony
ze słabo rozwiniętą działalnością eksportową
itd. Wszystkie te niedogodności powodują zwiększenie kosztów
produkcji, a zatem kosztów wytworzenia produktów wytwarzanych lokalnie, które
przy braku środków szczególnych byłyby mniej konkurencyjne w stosunku
do produktów pochodzących z zewnątrz, nawet przy uwzględnieniu
kosztów dostarczenia do francuskich departamentów zamorskich. Utrudniłoby
to zatem utrzymanie produkcji lokalnej. Środki szczególne zawarte w
decyzji 2004/162/WE zostały więc opracowane w celu wzmocnienia
przemysłu lokalnego przez poprawę jego konkurencyjności.
Decyzją 2012/419/UE w sprawie zmiany statusu
Majotty względem Unii Europejskiej Rada Europejska postanowiła,
że od dnia 1 stycznia 2014 r. Majotta będzie posiadała status
regionu najbardziej oddalonego w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej (TFUE) zamiast statusu kraju i terytorium zamorskiego (KTZ) w
rozumieniu art. 355 ust. 2 TFUE. W tym celu wspomnianą decyzją Rady
Europejskiej dodano Majottę do wykazu regionów najbardziej oddalonych
wymienionych w art. 349 TFUE. Od chwili zmiany tego statusu wszystkie postanowienia
Traktatu i wspólnotowe prawodawstwo podatkowe będą miały zatem
zastosowanie do Majotty.
Wniosek dotyczący dyrektywy z dnia 7 sierpnia
2013 r.[1]
ma na celu zapewnienie, by – pod względem podatku od wartości dodanej
(VAT) i akcyzy – Majotta była traktowana tak samo, jak pozostałe
francuskie regiony najbardziej oddalone, wyłączając ten
departament zamorski z terytorialnego zakresu stosowania dyrektyw w sprawie VAT
i akcyzy, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r.
Władze francuskie poinformowały
Komisję o swoim zamiarze wprowadzenia na Majotcie podatku od dokowania na
zasadach podobnych do zasad stosowanych na Gujanie i wystąpiły do
Komisji o zgodę na zastosowanie zróżnicowanego opodatkowania w
zależności od tego, czy produkty są produkowane lokalnie czy
nie. W związku z tym, w swoim wniosku z dnia 24 maja 2013 r. władze
francuskie przekazały Komisji wykaz około setki produktów, wobec
których chcą zastosować zróżnicowane opodatkowanie w
zależności od tego, czy produkty są produkowane lokalnie czy
nie. Władze francuskie zostały kilkakrotnie poproszone o
przesłanie dodatkowych informacji oraz o dostarczenie – w odniesieniu do
różnych produktów objętych wnioskiem – dowodów na istnienie lokalnej
produkcji, udziału w rynku tej produkcji lokalnej i wyższych kosztów
ponoszonych przez tę produkcję lokalną w porównaniu z takimi
samymi produktami pochodzącymi z zewnątrz.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Wniosek władz francuskich dotyczący
Majotty został przedstawiony w świetle postulatów wyrażonych przez
zainteresowane sektory gospodarcze.
Komisja nie przeprowadziła oceny skutków.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
 Krótki opis proponowanych środków Wniosek ma na celu dostosowanie decyzji Rady 2004/162/WE tak, aby miała ona zastosowanie do Majotty. Ponadto określa on, w odniesieniu do Majotty, wykaz produktów, wobec których Francja jest uprawniona do stosowania, z pewnymi ograniczeniami, zwolnienia lub obniżki podatku od dokowania od niektórych produktów wytwarzanych lokalnie. Wniosek przewiduje zezwolenie na stosowanie zróżnicowanego opodatkowania w odniesieniu do 59 produktów, w przypadku których istnieje produkcja lokalna na Majotcie. W przypadku wszystkich tych produktów władze francuskie były w stanie udowodnić, że – po pierwsze – istnieje produkcja lokalna, po drugie – przywożone są znaczne ilości towarów (w tym z Francji i innych państw członkowskich), co może zagrozić utrzymaniu produkcji lokalnej, a wreszcie – że produkcja lokalna ponosi wyższe koszty w porównaniu z produktami „importowanymi”, które obniżają konkurencyjność produktów wytwarzanych lokalnie. Dopuszczalne zróżnicowanie stawek opodatkowania nie może przekraczać udowodnionych wyższych kosztów. W załączniku do decyzji Rady 2004/162/WE proponuje się umieszczenie: 11 produktów w części A załącznika (dopuszczalne zróżnicowanie stawki opodatkowania o 10 punktów procentowych), 32 produktów w części B załącznika (dopuszczalne zróżnicowanie stawki opodatkowania o 20 punktów procentowych) oraz 16 produktów w części C załącznika (dopuszczalne zróżnicowanie stawki opodatkowania o 30 punktów procentowych). Odnośne produkty zostały wymienione w motywach 5 do 7 wniosku dotyczącego decyzji Rady.
 Podstawa prawna Artykuł 349 TFUE.
 Zasada pomocniczości Jedynie Rada jest uprawniona do podjęcia, na podstawie art. 349 TFUE, środków szczególnych na rzecz regionów najbardziej oddalonych w celu dostosowania stosowania traktatów do tych regionów, w tym wspólnej polityki w poszczególnych obszarach, z powodu występowania trwałych niedogodności, które mają wpływ na sytuację gospodarczą i społeczną regionów najbardziej oddalonych. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.
 Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów.
 Ma on na celu dostosowanie decyzji 2004/162/WE tak, aby miała ona zastosowanie do Majotty. Dotyczy on wyłącznie produktów, w odniesieniu do których przedstawiono dowody, że w przypadku produktów wytwarzanych lokalnie koszty są wyższe. ||
 Podobnie maksymalne zróżnicowanie stawek proponowane w odniesieniu do każdego produktu będącego przedmiotem niniejszego wniosku jest ograniczone do wysokości koniecznej w świetle wyższych kosztów, jakie musi ponosić dana produkcja lokalna. Zatem obciążenia podatkowe dotyczące produktów przywożonych do francuskiego departamentu zamorskiego Majotty nie przekraczają wysokości koniecznej do zrekompensowania mniejszej konkurencyjności produktów wytwarzanych lokalnie.
 Wybór instrumentów
 Proponowany instrument: decyzja Rady.
 Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: Zmieniany tekst sam jest decyzją Rady przyjętą na tej samej podstawie prawnej (wówczas art. 299 ust. 2 Traktatu WE).
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu finansowego na
budżet Unii Europejskiej.
2014/0010 (CNS)
Wniosek
DECYZJA RADY
zmieniająca decyzję 2004/162/WE w
zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do Majotty począwszy od 1 stycznia
2014 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 349,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Parlamentu
Europejskiego[2],
stanowiąc zgodnie ze specjalną
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Decyzją Rady 2004/162/WE[3] władze francuskie
zostały uprawnione do stosowania zwolnień lub obniżek podatku od
dokowania w odniesieniu do produktów wytwarzanych lokalnie we francuskich
departamentach zamorskich, wymienionych w załączniku do decyzji.
Takie zwolnienia lub obniżki podatku są środkami szczególnymi
mającymi na celu zrekompensowanie szczególnych ograniczeń, z jakimi
stykają się regiony najbardziej oddalone, i które powodują,
że koszty produkcji ponoszone przez przedsiębiorstwa lokalne
rosną, a ich produkty nie mogą łatwo konkurować z takimi
samymi produktami pochodzącymi z Francji i innych państw
członkowskich. Majotta znajduje się w takiej samej sytuacji, jak
pozostałe francuskie regiony najbardziej oddalone.
(2)       Zgodnie z decyzją
2012/419/UE[4]
począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. Majotta zyskuje status regionu
najbardziej oddalonego w rozumieniu art. 349 Traktatu. Całość
postanowień traktatu będzie miała zatem zastosowanie do Majotty
począwszy od tej daty.
(3)       Władze francuskie wystąpiły
z wnioskiem, aby decyzja 2004/162/WE dotycząca opłat za dokowanie
miała zastosowanie do Majotty począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. i
przekazały wykaz produktów, wobec których chcą zastosować
zróżnicowane opodatkowanie, w zależności od tego, czy produkty
są produkowane lokalnie czy nie.
(4)       Niniejszą decyzją
należy uprawnić władze francuskie do stosowania
zróżnicowanego opodatkowania w odniesieniu do produktów, w przypadku
których udowodniły one, że – po pierwsze – istnieje produkcja
lokalna, po drugie – przywożone są znaczne ilości towarów (w tym
z Francji i innych państw członkowskich), co może zagrozić
utrzymaniu produkcji lokalnej, a wreszcie – że występują
dodatkowe koszty, powodujące wyższe koszty wytworzenia w produkcji
lokalnej w porównaniu z produktami pochodzącymi z zewnątrz i
obniżające konkurencyjność produktów wytwarzanych lokalnie.
Dopuszczalne zróżnicowanie stawek opodatkowania nie powinno
przekraczać udowodnionych wyższych kosztów. Zastosowanie tych zasad
umożliwi wykonanie postanowień art. 349 traktatu, nie
wykraczając poza to, co niezbędne i nie stwarzając
nieuzasadnionych korzyści dla produkcji lokalnej.
(5)       Produkty, w odniesieniu do
których władze francuskie przedstawiły wymienione trzy rodzaje
dowodów, zostają wpisane w częściach A, B i C
załącznika do decyzji Rady 2004/162/WE. Odnośne produkty
wymienione w części A załącznika do decyzji (dopuszczalne
zróżnicowanie stawki opodatkowania o 10 punktów procentowych) to: pieprz
(produkty 0904 11 oraz 0904 12[5]),
wanilia (produkt 0905), czekolada (produkt 1806), niektóre artykuły z
tworzyw sztucznych (produkty 3925 10 10, 3925 90 80,
3926 90 90 oraz 3926 90 97), cegły (produkty 6901 oraz
6902) oraz sztuczne zęby (produkty 9021 21 90).
(6)       Odnośne produkty wpisane
do części B załącznika do decyzji Rady 2004/162/WE
(dopuszczalne zróżnicowanie stawki opodatkowania o 20 punktów
procentowych) to: ryby (produkty 0301, 0302, 0303, 0304 oraz 0305), niektóre
wyroby z drewna (produkty 4407, 4409, 4414, 4418, 4419, 4420 oraz 4421),
niektóre wyroby z papieru lub tektury (produkty 4819 oraz 4821), niektóre
produkty sektora prasowo-wydawniczego (produkty 4902, 4909, 4910 oraz 4911),
niektóre produkty ze szkła płaskiego (produkty 7003 oraz 7005),
niektóre wyroby z żeliwa (produkty 7210, 7301, 7312, 7314, 9406 00 31
oraz 9406 00 38), niektóre wyroby z aluminium (produkty 7606,
7610 10 oraz 8310), a także niektóre meble do siedzenia (produkty
9401 69, 9401 90 30 oraz 9403 40).
(7)       Odnośne produkty wpisane
do części C załącznika do decyzji Rady 2004/162/WE (dopuszczalne
zróżnicowanie stawki opodatkowania o 30 punktów procentowych) to: mleko i
produkty mleczarskie (produkty 0401, 0403 oraz 0406), niektóre przetworzone
produkty mięsne (produkty 1601 oraz 1602), niektóre wyroby piekarnicze i
cukiernicze (produkty 1901 oraz 1905), lody (produkt 2105), wody mineralne i
wody gazowane (produkty 2201 oraz 2202), piwo (produkt 2203), ylang-ylang
(produkty 3301 29 11 oraz 3301 29 31), mydło i
detergenty (produkty 3401 oraz 3402), a także materace piankowe (produkt
9404 29 90).
(8)       Należy zatem odpowiednio
zmienić decyzję 2004/162/WE.
(9)       Ze względu na pilny
charakter sprawy należy zastosować odstępstwo od reguły
ośmiu tygodni przewidzianej w art. 4 Protokołu nr 1 w sprawie roli
parlamentów państw członkowskich w Unii Europejskiej,
załączonego do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2004/162/WE wprowadza się
następujące zmiany:
1) art. 1 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje
brzmienie:
„Na zasadzie
odstępstwa od art. 28, 30 i 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, niniejszym
upoważnia się władze francuskie do stosowania do dnia 1 lipca
2014 r. zwolnień lub obniżek podatku od dokowania w stosunku do
wymienionych w załączniku produktów, które wytwarzane są lokalnie
we francuskich departamentach zamorskich – Gwadelupie, Gujanie, Martynice,
Majotcie i Reunionie. ”;
2) w załączniku wprowadza się
następujące zmiany:
a) w części A dodaje się pkt 5
w brzmieniu:
„5. Departament Majotty
0904 11, 0904 12, 0905,1806,
3925 10 00, 3925 90 80, 3926 90 90, 3926 90 97,
6901, 6902, 9021 21 90. ”;
b) w części B dodaje się pkt 5
w brzmieniu:
„5. Departament Majotty
0301, 0302, 0303, 0304, 0305, 4407, 4409, 4414,
4418, 4419, 4420, 4421, 4819, 4821, 4902, 4909, 4910, 4911, 7003, 7005, 7210,
7301, 7312, 7314, 7606, 7610 10, 8310, 9401 69, 9401 90 30,
9403 40, 9406 00 31, 9406 00 38. ”;
c) w części C dodaje się pkt 5
w brzmieniu:
„5. Departament Majotty
0401, 0403, 0406, 1601, 1602, 1901, 1905, 2105,
2201, 2202, 2203, 3301 29 11, 3301 29 31, 3401, 3402,
9404 29 90. ”.
Artykuł 2
Niniejszą
decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.
Artykuł 3
Niniejsza
decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Wniosek dotyczący dyrektywy Rady COM(2013) 577
final z dnia 7 sierpnia 2013 r. zmieniającej dyrektywy 2006/112/WE i
2008/118/WE w odniesieniu do francuskich regionów najbardziej oddalonych, a w
szczególności Majotty.
[2]               Dz.U. C [...] z [...], s. [...].
[3]               Decyzja Rady 2004/162/WE z dnia 10 lutego 2004 r.
dotycząca systemu opłat za dokowanie we francuskich departamentach
zamorskich i przedłużająca okres ważności decyzji
89/688/EWG (Dz.U. L 52 z 21.2.2004, s. 64).
[4]               Dz.U. L 204 z
31.7.2012, s. 131.
[5]               Zgodnie z Nomenklaturą scaloną Wspólnej Taryfy
Celnej.