Ważna informacja prawna

|

52008PC0380

Wniosek decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniająca decyzję Rady nr 2001/470/WE ustanawiającą europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i handlowych  /* KOM/2008/0380 wersja ostateczna - COD 2008/0122 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 23.6.2008KOM(2008) 380 wersja ostateczna2008/0122 (COD)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniająca decyzję Rady nr 2001/470/WE ustanawiającą europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i handlowych(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1. PODSTAWA I CELE WNIOSKU1.1 WprowadzenieW dniu 28 maja 2001 r. Rada przyjęła decyzję 2001/470/WE ustanawiającą europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i handlowych pomiędzy państwami członkowskimi z wyjątkiem Danii (zwaną dalej „decyzją”)[1], która ma zastosowanie od dnia 1 grudnia 2002 r.Utworzenie europejskiej sieci sądowej w sprawach cywilnych i handlowych (zwanej dalej „Siecią”) związane jest ze stopniowym powstawaniem przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, która wymaga polepszenia, uproszczenia i przyspieszenia współpracy sądowej między państwami członkowskimi. Istnienie Sieci ma również ułatwić obywatelom dostęp do wymiaru sprawiedliwości w przypadku sporów o zasięgu transgranicznym dzięki stopniowemu uruchomieniu systemu informacji przeznaczonego dla ogółu społeczeństwa.Na początku 2008 r. Sieć liczyła 437 członków podzielonych na cztery grupy: 102 punktów kontaktowych, 140 organów centralnych (art. 2 ust. 1 lit. b)), 12 sędziów łącznikowych i 181 innych organów sądowych zajmujących się współpracą sądową.Komisja zapewnia organizację, przewodnictwo i prowadzi sekretariat spotkań Sieci. Spotkania punktów kontaktowych odbywają się co najmniej raz na pół roku. W okresie między 11 lutego 2003 r. a 31 stycznia 2008 r. odbyło się 19 takich spotkań, co daje średnią czterech spotkań rocznie. Od 2002 r. począwszy, raz do roku miały miejsce spotkania wszystkich członków Sieci.1.2 Kontekst ogólny wniosku i proces konsultacjiW artykule 19 decyzji przewidziano, że Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania tej decyzji, do którego może dołączyć propozycje dostosowań. Sprawozdanie powinno obejmować kwestię dostępu i zaangażowania zawodów prawniczych w działalność Sieci oraz ewentualnego umożliwienia bezpośredniego publicznego dostępu do punktów kontaktowych Sieci.Obecny wniosek opiera się na szerokich konsultacjach z zainteresowanymi stronami, przede wszystkim w obrębie Sieci. W toku prac nad wspomnianym sprawozdaniem Komisja zleciła przeprowadzenie badania na temat funkcjonowania Sieci (zwanego dalej „badaniem”), które zrealizowano między grudniem 2004 r. a majem 2005 r.[2]Na podstawie tego badania i konsultacji prowadzonych od 2004 r. w obrębie Sieci w dniu 16 maja 2006 r. Komisja przedstawiła sprawozdanie na temat stosowania decyzji[3]. W tym sprawozdaniu, przedstawionym zgodnie z art. 19 decyzji, Komisja stwierdziła, że dzięki Sieci poprawiła się współpraca sądowa między państwami członkowskimi.Wskazano w nim jednak także na pewne nieprawidłowości w funkcjonowaniu Sieci. Zdaniem Komisji nie wykorzystuje się w pełni potencjału Sieci. Komisja uważa, że aby Sieć skutecznie realizowała swoje zadania, musi dysponować odpowiednimi środkami. Ponadto Komisja podkreśliła znaczenie Sieci jako ważnego narzędzia w procesie kształtowania prawdziwej europejskiej przestrzeni sprawiedliwości.W odpowiedzi na sprawozdanie Komisji Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych na spotkaniu w dniach 19 i 20 kwietnia 2007 r. przyjęła konkluzje w sprawie europejskiej sieci sądowej[4].1.3 Ogólny cel wnioskuOgólnym celem wniosku jest wsparcie Sieci w wykonywaniu zadań z zakresu współpracy sądowej między państwami członkowskimi, w szczególności jeśli chodzi o skuteczne i praktyczne stosowanie przez sędziów i przedstawicieli innych zawodów prawniczych prawa wspólnotowego i konwencji obowiązujących między państwami członkowskimi. Zmierza on również do skonsolidowania roli Sieci w dziedzinie skutecznego dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości w przypadku sporów o zasięgu transgranicznym.Cele te związane są z przyjętym przez Radę w dniu 5 listopada 2004 r. programem haskim zatytułowanym „Wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej”[5] (zwanym dalej „programem haskim”), w którym stwierdzono, że należy poczynić dalsze wysiłki w celu ułatwienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości i współpracy sądowej w sprawach cywilnych. Propozycję zmiany decyzji ustanawiającej Sieć zawarto w planie działania Rady i Komisji z dnia 2 czerwca 2005 r. służącym realizacji programu haskiego[6].Należy podkreślić, że od momentu wejścia w życie decyzji w sprawie ustanowienia Sieci przyjęto wiele instrumentów wspólnotowych w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych. Niektóre już mają zastosowanie, a w przypadku innych nastąpi to wkrótce[7]. Warunkiem konkretnego i skutecznego wprowadzenia w życie wszystkich tych instrumentów prawnych jest wzmocnienie roli sieci, w szczególności aby mogła ona sprostać spodziewanemu wzrostowi liczby wniosków o udzielenie informacji lub wniosków dotyczących współpracy.Ponadto w celu skutecznego wprowadzenia w życie przepisów wspólnotowych i międzynarodowych dotyczących prawa właściwego dla danej sprawy konieczne będzie rozwinięcie w ramach Sieci działalności związanej z pomocą w stosowaniu prawa zagranicznego, udzielaną sądom i innym organom.Niniejszy wniosek ma więc na celu stworzenie nowych przepisów dotyczących funkcjonowania Sieci, które usprawnią jej organizację i wyposażą w doskonalsze środki, aby w przyszłości mogła, w ramach europejskiej przestrzeni sprawiedliwości, stać się zasadniczym narzędziem współpracy między wszystkimi podmiotami działającymi na polu wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych.2. ELEMENTY PRAWNE WNIOSKU2.1 Podstawa prawnaPodstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 61 lit. c), nadający Wspólnocie kompetencje do przyjmowania środków w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych przewidzianych w art. 65, które powinny być przyjęte zgodnie z art. 67 ust. 5 tiret drugie, w drodze procedury współdecyzji określonej w art. 251 Traktatu.Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu. [Niniejszej decyzji nie stosuje się również do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, chyba że wyrażą wolę uczestnictwa w niej zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.]2.2 Zasada pomocniczościBiorąc pod uwagę, iż cele zaproponowanego działania, a mianowicie wzmocnienie współpracy sądowej między państwami członkowskimi i umożliwienie skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla osób będących stronami transgranicznych sporów sądowych, nie mogą być w dostateczny sposób osiągnięte przez państwa członkowskie, a mogłyby być lepiej realizowane na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Wybór wiążącego wspólnotowego aktu prawnego w postaci decyzji podyktowany jest koniecznością zapewnienia, aby przyjęte przepisy były stosowane jednolicie przez wszystkie państwa członkowskie.2.3 Zasada proporcjonalnościGłównym celem decyzji będącej przedmiotem wniosku jest wzmocnienie w sposób skoordynowany i jednolity współpracy sądowej między państwami członkowskimi, w szczególności przy pomocy istniejących struktur Sieci. Decyzja ta nie narusza istniejących w państwach członkowskich mechanizmów współpracy, takich jak mechanizmy, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b)-d), lecz opiera się na polepszeniu współpracy między różnymi częściami składowymi Sieci. Uczestnictwo przedstawicieli zawodów prawniczych w Sieci odbywać się będzie na zasadzie ich powołania państwach członkowskich i przyczyni się do zwiększenia środków działania, jakimi Sieć dysponuje.Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 Traktatu niniejszy wniosek dotyczący decyzji nie wykracza poza środki niezbędne do osiągnięcia jej celów.3. SKUTKI BUDŻETOWE I FINANSOWEWniosek w dużej mierze opiera się na ścisłej współpracy między państwami członkowskimi a Komisją i na środkach finansowych uwolnionych na rzecz poprawy współpracy sądowej na mocy decyzji nr 1149/2007/WE z dnia 25 września 2007 r. ustanawiającej na lata 2007–2013 program szczegółowy „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” jako część programu ogólnego „Prawa podstawowe i sprawiedliwość”. Usprawnienie funkcjonowania Sieci jest jednym z celów szczegółowych programu „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych”. W związku z tym skutki finansowe związane z zarządzaniem Siecią i jej funkcjonowaniem zostały uwzględnione w wieloletniej puli środków ustanowionej na cele programu „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych”, wynoszącej 109,3 mln EUR . Program prac na rok 2007 związany z programem „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” przewidywał kwotę 3,25 mln EUR na wydatki związane z zarządzaniem Siecią i jej funkcjonowaniem. Program prac na rok 2008, znajdujący się obecnie w końcowej fazie przygotowań, przewiduje 3,15 mln EUR na wydatki związane z zarządzaniem Siecią i jej funkcjonowaniem. Jeśli chodzi o finansowanie konkretnych działań, to pierwszeństwo w programie prac przyznano projektom dotyczącym rozszerzenia znajomości sieci wśród sędziów i innych osób wykonujących zawody prawnicze oraz polepszenia funkcjonowania krajowych punktów kontaktowych i współpracy między tymi punktami a zawodami prawniczymi. W ramach przybliżonego budżetu na finansowanie działań w 2007 r. w wysokości 3,5 mln EUR, kwotę 1 mln EUR można przeznaczyć na współfinansowanie krajowych projektów zmierzających do usprawnienia funkcjonowania sieci sądowej.4. SZCZEGÓŁOWE WYJAŚNIENIE WNIOSKU4.1 Dostęp przedstawicieli zawodów prawniczych do prac Sieci- Artykuł 2 ust. 1 lit. e)Przepis ten ma na celu otwarcie Sieci dla przedstawicieli zawodów prawniczych bezpośrednio zaangażowanych we współpracę sądową w sprawach cywilnych.Możliwość włączenia zawodów prawniczych w prace Sieci była przedmiotem szerokich konsultacji przeprowadzonych z inicjatywy Komisji wśród członków Sieci oraz przedstawicieli tych zawodów. W sprawozdaniu przedstawionym w maju 2006 r. Komisja, uwzględniając wyniki konsultacji, zaleciła, aby stopniowo otworzyć dostęp do Sieci dla przedstawicieli zawodów prawniczych zaangażowanych w funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości. W związku z faktem, iż przebieg procesu cywilnego jest w dużej mierze sprawą stron w postępowaniu przed sądem krajowym, przedstawiciele zawodów prawniczych odgrywają kluczową rolę we współpracy sądowej w sprawach cywilnych. Ich uczestnictwo może być korzystne z punktu widzenia rozwoju praktyki prawnej w Unii Europejskiej i ułatwić osiągnięcie celu działalności Sieci.Niektóre państwa członkowskie wyznaczyły już na członków sieci krajowe izby komornicze lub krajowe rady notarialne[8].Na potrzeby niniejszego wniosku przez zawody prawnicze należy rozumieć jedynie te zawody, których przedstawiciele bezpośrednio uczestniczą w praktycznym stosowaniu aktów prawa wspólnotowego i międzynarodowego w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych w postępowaniu sądowym lub pozasądowym, jak np. adwokaci i zastępcy sądowi, sollicitors i barristers , notariusze, komornicy sądowi.W związku z faktem, iż stosunki między prawnikiem a klientem mają charakter poufny, który z jednej strony nie powinien mieć wpływu na funkcjonowanie Sieci, a z drugiej strony nie może być naruszony poprzez uczestnictwo prawnika w działaniach Sieci, nie przewiduje się bezpośredniego i indywidualnego dostępu do Sieci dla osób wykonujących zawody prawnicze. Jedynie izby reprezentujące różne zawody prawnicze w państwach członkowskich zostaną włączone do Sieci w charakterze członków zgodnie z art. 2 decyzji. Należy podkreślić, iż w trakcie konsultacji osiągnięto ogólną zgodę w sprawie otwarcia Sieci dla izb zrzeszających te zawody.- W art. 2 ust. 3 określono, że jeśli w danym państwie członkowskim funkcjonuje kilka izb zrzeszających na szczeblu krajowym przedstawicieli jednego zawodu prawniczego, zadaniem państwa członkowskiego jest zapewnienie odpowiedniej reprezentacji tego zawodu w ramach sieci.- Artykuł 5 ust. 1 akapit drugi dotyczący zadań punktów kontaktowych został zmieniony, aby umożliwić udostępnienie punktów kontaktowych także organom, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit e) (organom reprezentującym zawody prawnicze), w tym samym celu, zgodnie z zasadami określonymi przez każde państwo członkowskie.4.2 Konsolidacja przepisów dotyczących punktów kontaktowychJedną z kwestii uwzględnionych w badaniu funkcjonowania Sieci były stosunki między punktami kontaktowymi a organami centralnymi, których dotyczy art. 6. Zmiany w tym zakresie obejmują wiele kluczowych aspektów, które powinny usprawnić funkcjonowanie Sieci.- W art. 2 ust. 2 decyzji wprowadzono zmiany, nakazujące państwu członkowskiemu, które wyznaczy kilka punktów kontaktowych, wskazanie wśród nich głównego punktu kontaktowego. Działania wskazanego głównego punktu kontaktowego będą musiały całkowicie koncentrować się na wypełnianiu zadań w ramach Sieci, z wyłączeniem innych funkcji, w szczególności funkcji wykonywanych w ramach Sieci przez organy, o których mowa w ust. 1 lit. b), c), d) oraz (nowa) lit. e).Przewidziano, że jeśli osoba wyznaczona do pełnienia funkcji punktu kontaktowego nie wykonuje zawodu sędziego, w wykonywaniu zadań może wspomagać ją sędzia. Taka sytuacja ma miejsce w wielu państwach członkowskich, bowiem zachowują one prawo do wyznaczenia w charakterze punktu kontaktowego jakiejkolwiek osoby, którą uznają za odpowiednią do pełnienia tej funkcji. Zmiana ta ma na celu usprawnienie procesu przekazywania sądom informacji, a także dąży do zmniejszenia rezerwy sędziów w stosunku do działalności Sieci oraz do lepszego uzasadnienia istnienia punktów kontaktowych w oczach przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości.4.3 Rola Sieci w zakresie stosowania przepisów innego państwa członkowskiegoNowe przepisy wyznaczyły Sieci dodatkowe zadania, dzięki którym w przyszłości będzie mogła stać się głównym narzędziem informacji dla organów sprawiedliwości na temat prawa zagranicznego. Zmiany wprowadzone w art. 3 ust. 2 lit. b) stwarzają sądom lub innym organom możliwość odwołania się do Sieci w celu uzyskania informacji na temat treści prawa innego państwa członkowskiego, jeśli jest ono prawem właściwym dla sprawy.W art. 5 ust. 2 lit. a) dodano drugi akapit, zobowiązujący punkty kontaktowe do dostarczania organom sądowym w swoim kraju informacji mających ułatwić stosowanie przepisów prawnych innego państwa członkowskiego. W celu uzyskania takich informacji celu punkt kontaktowy może zwrócić się do wszystkich elementów Sieci w swoim państwie członkowskim. Aby chronić niezależność organów, które złożyły wniosek, przewidziano, iż informacje zawarte w odpowiedzi nie będą wiążące dla punktów kontaktowych, innych zaangażowanych członków Sieci, ani wspomnianych organów.4.4 Stosunki między punktami kontaktowymi a organami centralnymiW celu zwiększenia skuteczności stosowania art. 6 ust. 2 dodano w nim nowy akapit, który ustanawia minimalną roczną liczbę spotkań punktów kontaktowych Sieci z organami centralnymi w państwach członkowskich. Bardzo ważne jest bowiem wprowadzenie zwyczaju wymiany poglądów i stałych kontaktów między tymi dwiema kategoriami członków Sieci w każdym z państw członkowskich.4.5 Wzmożenie działalności punktów kontaktowychW art. 5 ust. 2 dotyczącym zadań punktów kontaktowych dodano lit. f), w której przewidziano obowiązek przedstawiania co dwa lata przez punkty kontaktowe sprawozdania na temat prowadzonej działalności.- Artykuł 8, który pierwotnie ograniczał się do wskazania urządzeń używanych przez punkty kontaktowe do przekazywania informacji, został przeredagowany i dotyczyć będzie przyspieszonego trybu rozpatrywania wniosków dotyczących współpracy sądowej w ramach Sieci. Według danych przekazanych przez niektóre punkty kontaktowe[9] w 2007 r. średni czas udzielenia odpowiedzi na wniosek wynosił 7 dni roboczych. Wiadomo jednak, że występują różnice między punktami kontaktowymi i zgłaszano niekiedy bardzo długie terminy rozpatrywania wniosków. Tymczasem najważniejszą korzyścią z działalności Sieci, w porównaniu do wcześniej istniejących struktur współpracy, w szczególności współpracy władz centralnych lub drogi dyplomatycznej, miało być zapewnienie szybkiego i płynnego przepływu wniosków.Komisja będzie prowadzić zabezpieczony elektroniczny rejestr wymiany informacji w ramach współpracy sądowej między punktami kontaktowymi, oparty na przekazywanych przez nie danych. Dzięki temu Komisja będzie w stanie regularnie dostarczać Sieci dane statystyczne dotyczące wniosków w sprawie współpracy sądowej. Pozwoli to usprawnić proces wprowadzania danych do rejestru, umożliwi zbieranie wiarygodnych i kompletnych danych na temat wniosków i tematów z nimi związanych, którymi zajmuje się Sieć, a także umożliwi rozpoznanie napotkanych problemów i stosowanych narzędzi.Dzięki zmianom wprowadzonym w art. 9 państwa członkowskie będą mogły wysyłać na spotkania punktów kontaktowych nie czterech przedstawicieli, a sześciu. Pozwoli im to więc na włączenie do delegacji na spotkania tematyczne, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b) oraz c), większej liczby sędziów i ekspertów.4.6 Skuteczny dostęp obywateli do wymiaru sprawiedliwościArtykuł 3 ust. 1 lit. b) określa skuteczny dostęp obywateli do wymiaru sprawiedliwości jako jedno z zadań i działań Sieci. Do tej pory, mimo że motyw 9. wskazywał „ skuteczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości dla osób angażujących się w transgraniczne spory sądowe ” jako cel decyzji, to motyw 14. oraz art. 3 zawężały konieczne działania do ustanowienia europejskiego systemu informacyjnego dla ogółu społeczeństwa.W programie haskim położono nacisk na poprawę dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości, a od 2002 r. przyjęto wiele przepisów wspólnotowych regulujących tę kwestię[10]. Niniejszy wniosek umożliwi Sieci skuteczniejsze wprowadzanie w życie nowych instrumentów.W art. 5 ust. 2 dodano lit. c)a, w której określono, że punkty kontaktowe będą bezpośrednio przekazywać obywatelom informacje o właściwych instrumentach wspólnotowych i międzynarodowych oraz o prawie krajowym państw członkowskich, z naciskiem na dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych. Zadanie to będzie odtąd należało bezpośrednio do punktów kontaktowych w państwach członkowskich, a więc będzie realizowane na poziomie najbliższym obywatelom.Tytuł rozdziału III decyzji zmieniono w taki sposób, aby odzwierciedlał nowe priorytety Sieci w zakresie informowania obywateli.Okazało się, że wystąpiły przeszkody, związane w szczególności z brakiem dostatecznych środków, które utrudniały przewidziany w art. 19 decyzji bezpośredni dostęp obywateli do punktów kontaktowych. Komisja proponuje więc w art. 13a, aby na początku stopniowy dostęp dla obywateli do punktów kontaktowych w państwach członkowskich polegał jedynie na zastosowaniu najodpowiedniejszych urządzeń technicznych. Niniejszy wniosek mimo wszystko umożliwi Sieci skuteczne wprowadzanie w życie nowych instrumentów skierowanych do obywateli.Zmieniono art. 17 ust. 4 lit. b) dotyczącą roli Komisji w systemie informowania ogółu społeczeństwa w ramach Sieci. Komisja będzie zapewniać tłumaczenie na języki urzędowe instytucji wspólnotowych informacji na temat odpowiednich aspektów prawa wspólnotowego i procedur, w tym orzecznictwa wspólnotowego, wprowadzonych do systemu informacyjnego zgodnie z art. 14 oraz tłumaczenie wszystkich ogólnych stron systemu. Ponadto, mając na uwadze opłacalność, Komisja w miarę dostępnych środków zapewni tłumaczenie na te języki formularzy informacyjnych, o których mowa w art. 15. Doświadczenie uzyskane od 2003 r. wykazało, że dostępne na rynku środki nie wystarczają do przetłumaczenia wspomnianych formularzy na wszystkie języki w rozsądnym terminie. Rozwiązania tego problemu należy szukać w ramach inicjatywy „e-Prawo”, która przewiduje narzędzia mające ułatwić zapewnienie przekładu informacji skierowanych do społeczeństwa.4.7 Stosunki z innymi sieciami i niektórymi organizacjami międzynarodowymiW decyzji dodano art. 12a, który mówi o nawiązaniu wymiany informacji i współpracy między Siecią a innymi europejskimi sieciami informacyjnymi służącymi do ułatwienia współpracy między różnymi systemami wymiaru sprawiedliwości lub dostępu do wymiaru sprawiedliwości.We wspomnianym wcześniej sprawozdaniu Komisja stwierdziła, że należy skuteczniej wykorzystywać synergię powstającą między omawianą tu siecią sądową a Siecią Europejskich Centrów Konsumenckich (ECC-Net). Dzięki temu konsumenci, których sprawa nie mogła zostać rozwiązana w ramach sieci ECC-Net, mieliby możliwość skorzystania z pomocy omawianej sieci sądowej w zakresie dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Znaczenie tego elementu wniosku jest tym większe, że rozporządzenie nr 861/2007 ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń zacznie mieć zastosowanie w dniu 1 stycznia 2009 r.W ust. 3 omawianego artykułu przewidziano, że Sieć może nawiązywać stosunki z sieciami współpracy sądowej ustanowionymi przez kraje trzecie, a także z organizacjami międzynarodowymi rozwijającymi współpracę sądową. Chodzi np. o Latynoamerykańską Sieć Międzynarodowej Współpracy Sądowej (IberRed)[11], do której należą Hiszpania i Portugalia, ale również o inne regionalne sieci sądowe. Wśród organizacji międzynarodowych, których dotyczy wspomniany artykuł, wymienić można Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, do której Wspólnota przystąpiła w kwietniu 2007 r.4.8 Stanowisko Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii.Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia nie uczestniczą we współpracy w kwestiach wchodzących w zakres tytułu IV traktatu, chyba że wyrażą wolę uczestnictwa w tej współpracy zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu. Niemniej na podstawie nowego art. 11a Dania będzie mogła uczestniczyć w spotkaniach Sieci w charakterze obserwatora, mimo że nie podlega stosowaniu decyzji. Ścisłe włączenie Danii do prac Sieci wydaje się jeszcze bardziej konieczne w związku z faktem, iż w dniu 1 lipca 2007 r. weszła w życie umowa między Wspólnotą Europejską a Danią rozszerzająca na Danię przepisy dwóch rozporządzeń wspólnotowych w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych[12].4.9 Sieć a współpraca międzynarodowaPonadto nowy art. 11a ust. 2 pozwoli, w związku z praktyką stosowaną od 2002 r.[13], na uczestnictwo krajów przystępujących do UE w spotkaniach Sieci w charakterze obserwatorów od momentu podpisania aktu przystąpienia. Umożliwi im to praktyczne przygotowanie pełnego uczestnictwa w działalności Sieci. Niniejszy wniosek rozszerza tę praktykę na kraje kandydujące.4.10 OcenaNowy art. 19 przewiduje, że raz na trzy lata Komisja będzie przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie na temat działalności Sieci.2008/0122 (COD)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniająca decyzję Rady nr 2001/470/WE ustanawiającą europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i handlowychPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 5 tiret drugie,uwzględniając wniosek Komisji[14],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[15],stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Powodem utworzenia europejskiej sieci sądowej w sprawach cywilnych i handlowych między państwami członkowskimi na mocy decyzji Rady 2001/470/WE[16] jest przekonanie, że powstawanie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości we Wspólnocie wymaga polepszenia, uproszczenia i przyspieszenia współpracy sądowej między państwami członkowskimi oraz ułatwienia dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości w przypadku sporów sądowych o zasięgu transgranicznym. Wspomniana decyzja zaczęła mieć zastosowanie w dniu 1 grudnia 2002 r.(2) Przyjęty przez Radę Europejską na szczycie w dniach 4 i 5 listopada 2004 r. program haski zatytułowany „Wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej”[17] nawołuje do dalszych wysiłków w celu ułatwienia obywatelom dostępu do wymiaru sprawiedliwości i współpracy sądowej w sprawach cywilnych. Program ten kładzie szczególnie nacisk na skuteczne stosowanie przepisów przyjętych przez Parlament Europejski i Radę w sprawach cywilnych oraz na promowanie współpracy między izbami zrzeszającymi zawody prawnicze, mającej doprowadzić do ustanowienia najlepszych praktyk.(3) Zgodnie z art. 19 decyzji 2001/470/WE w dniu 16 maja 2006 r. Komisja przedstawiła sprawozdanie na temat funkcjonowania Sieci[18]. Stwierdzono w nim, że ogólnie zrealizowano cele Sieci wyznaczone w 2001 r., ale mimo tego Sieć w niewielkim stopniu wykorzystuje obecnie swój potencjał.(4) Aby zapewnić realizację programu haskiego w zakresie zacieśnienia współpracy sądowej i ułatwienia dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości oraz aby sprostać przewidywanemu zwiększeniu liczby zadań w nadchodzących latach, działalność Sieci musi opierać się na zmienionych przepisach, które rozszerzą zakres jej środków działania.(5) Po pierwsze konieczna jest bardziej efektywna organizacja działalności Sieci wokół punktów kontaktowych w państwach członkowskich, a następnie podniesienie roli punktów kontaktowych zarówno w oczach sędziów, jak i przedstawicieli innych zawodów prawniczych oraz społeczeństwa obywatelskiego.(6) Aby osiągnąć powyższy cel, jeden główny punkt kontaktowy w każdym państwie członkowskim musi całkowicie skupić się na realizacji zadań związanych z działalnością Sieci i w pełni wykonywać funkcje przewidziane w decyzji 2001/470/WE.(7) W przypadku wskazania przez akt wspólnotowy lub konwencję międzynarodową prawa innego państwa jako prawa właściwego dla danej sprawy punkty kontaktowe Sieci powinny w przyszłości odgrywać ważną rolę w zakresie udzielania organom sądowym i pozasądowym w państwach członkowskich informacji na temat treści prawa zagranicznego.(8) Rozpatrywanie przez punkty kontaktowe wniosków dotyczących współpracy musi odbywać się z szybkością odpowiadającą realizacji ogólnych celów niniejszej decyzji.(9) Aby osiągnąć cele decyzji 2001/470/WE w dziedzinie zacieśnienia współpracy sądowej w państwach członkowskich Unii i usprawnienia dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości, zawody prawnicze, których przedstawiciele bezpośrednio uczestniczą w stosowaniu wspólnotowych i międzynarodowych instrumentów związanych z wymiarem sprawiedliwości w sprawach cywilnych, muszą stać się pełnoprawnymi członkami Sieci za pośrednictwem zrzeszających je izb krajowych.(10) Aby jak najpełniej rozwinąć zadania Sieci w zakresie dostępu do wymiaru sprawiedliwości, konieczne jest ponadto stopniowe udostępnienie punktów kontaktowych ogółowi społeczeństwa przy pomocy nowoczesnych środków przekazu informacji.(11) W celu zwiększenia wzajemnego zaufania między sędziami w Unii Europejskiej oraz synergii działań sieci europejskich, Sieć musi mieć możliwość utrzymywania stałych kontaktów z innymi sieciami europejskimi służącymi tym samym celom, przede wszystkim z sieciami grupującymi instytucje sądowe lub sędziów.(12) Aby Sieć mogła skuteczniej promować międzynarodową współpracę sądową, musi rozwijać kontakty z innymi sieciami współpracy sądowej na świecie oraz z organizacjami międzynarodowymi działającymi w tej dziedzinie.(13) Sprawozdania Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące działalności Sieci są elementem niezbędnym do zapewnienia stałej kontroli postępów w realizacji celów niniejszej decyzji.(14) W związku z powyższym należy wprowadzić zmiany do decyzji Rady 2001/470/WE.(15) Biorąc pod uwagę, iż cele niniejszej decyzji, a mianowicie wzmocnienie współpracy sądowej między państwami członkowskimi i zapewnienie osobom będącym stronami transgranicznych sporów sądowych skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości, nie mogą być w dostateczny sposób osiągnięte przez państwa członkowskie i byłyby lepiej realizowane na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w tymże artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.(16) [Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Zjednoczone Królestwo i Irlandia wyraziły życzenie przyjęcia i stosowania niniejszej decyzji.](17) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu,PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W decyzji 2001/470/WE wprowadza się następujące zmiany:1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:(i) w lit. c) wyrazy „współpracy w sprawach cywilnych i handlowych” zastępuje się wyrazami „współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych”;(ii) dodaje się literę e) w brzmieniu:„e) izb zrzeszających na szczeblu krajowym w państwach członkowskich adwokatów, notariuszy, komorników sądowych i przedstawicieli innych zawodów prawniczych, którzy bezpośrednio współdziałają przy stosowaniu aktów prawa wspólnotowego i międzynarodowych instrumentów związanych ze współpracą sądową w sprawach cywilnych i handlowych.”;b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:(i) akapit drugi otrzymuje brzmienie:„Jeśli państwo członkowskie wyznaczy kilka punktów kontaktowych, wskazuje wśród nich główny punkt kontaktowy i zapewnia odpowiednie mechanizmy koordynacji między nimi. Osoba wyznaczona do pełnienia funkcji jedynego punktu kontaktowego lub głównego punktu kontaktowego w danym państwie członkowskim pełni wyłącznie funkcje punktu kontaktowego określone w niniejszej decyzji, z wyłączeniem innych funkcji, w szczególności funkcji wymienionych w ust. 1 lit. b), c), d) oraz e) niniejszej decyzji.”;(ii) dodaje się akapit w brzmieniu:„Jeśli osoba wyznaczona do pełnienia funkcji punktu kontaktowego zgodnie z ust. 2 nie jest sędzią, państwo członkowskie wyznacza sędziego, który będzie wspomagał punkt kontaktowy w pełnieniu zadań łącznikowych z lokalnymi organami sądowymi. Sędzia ten jest pełnoprawnym członkiem sieci.”;c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:„3. Państwa członkowskie wskazują organy wymienione w ust. 1 lit. b), c) oraz e). W odniesieniu do ust. 1 lit. e), jeśli w danym państwie członkowskim funkcjonuje kilka izb zrzeszających na szczeblu krajowym przedstawicieli jednego zawodu prawniczego, zadaniem państwa członkowskiego jest zapewnienie odpowiedniej reprezentacji tego zawodu w ramach sieci.”;d) w ust. 5 wyrazy „ w ust. 1” zastępuje się wyrazami „w ust. 1 i 2”;2) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:a) w ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:„b) ułatwianie obywatelom skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości, przede wszystkim przez rozpowszechnianie informacji na temat funkcjonowania wspólnotowych aktów prawnych i międzynarodowych instrumentów odnoszących się do współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych.”;b) w ust. 2. lit b) dodaje się, co następuje:„W szczególności, jeśli prawem właściwym jest prawo innego państwa członkowskiego, sądy lub organy mogą zwrócić się do Sieci w celu uzyskania informacji na temat jego treści.”;3) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:a) w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:„Punkty kontaktowe są również do dyspozycji lokalnych organów sądowych w swoich państwach członkowskich oraz organów, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit e) dla tych samych celów, zgodnie z zasadami określonymi przez każde państwo członkowskie.”;b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:(i) litera a) otrzymuje brzmienie:„a) dostarczają innym punktom kontaktowym, organom wymienionym w art. 2 ust. 1 lit. b), c), d) oraz e) i lokalnym organom sądowym w swoich państwach członkowskich informacje niezbędne do właściwej współpracy sądowej między państwami członkowskimi zgodnie z art. 3, w celu wsparcia ich w przygotowaniu praktycznych wniosków o współpracę sądową oraz w ustanawianiu najwłaściwszych kontaktów bezpośrednich; w szczególności dostarczają wszystkie informacje mające ułatwić stosowanie przepisów prawnych innego państwa członkowskiego, które na podstawie aktu prawa wspólnotowego lub instrumentu międzynarodowego są właściwe dla sporu lub danej sytuacji. W tym celu punkt kontaktowy, który otrzyma tego rodzaju wniosek, może zwrócić się do innych organów w swoim państwie członkowskim wskazanych w art. 2 o pomoc w udzieleniu odpowiedzi. Informacje zawarte w odpowiedzi nie wiążą punktów kontaktowych ani organu, który przedstawił wniosek;”;(ii) wprowadza się lit. c)a w brzmieniu:„c)a udzielają obywatelom informacji na temat współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych w Unii Europejskiej, na temat właściwych instrumentów wspólnotowych i międzynarodowych, a także na temat prawa krajowego państw członkowskich, w szczególności w zakresie dotyczącym dostępu do systemu sądownictwa;”;(iii) dodaje się literę f) w brzmieniu:„f) co dwa lata przygotowują sprawozdanie na temat swojej działalności i przedstawiają je podczas spotkania członków Sieci.”;4) w art. 6 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:„W tym celu punkty kontaktowe Sieci i odpowiednie organy w każdym z państw członkowskich spotykają się przynajmniej raz do roku na zasadach określonych przez dane państwo członkowskie.”;5) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:„Artykuł 8Rozpatrywanie wniosków dotyczących współpracy sądowej w trybie przyspieszonym1. Punkty kontaktowe udzielają odpowiedzi na złożone wnioski bez zbędnej zwłoki i najpóźniej w ciągu dziesięciu dni od dnia wpłynięcia wniosku. Jeśli punkt kontaktowy nie może udzielić odpowiedzi na wniosek w ciągu dziesięciu dni od daty jego otrzymania, informuje o tym zwięźle wnioskodawcę, wskazując termin, który uważa za konieczny na sformułowanie odpowiedzi.2. W celu jak najskuteczniejszego i jak najszybszego udzielenia odpowiedzi na wnioski, o których mowa w ust. 1, punkty kontaktowe wykorzystują odpowiednie urządzenia techniczne udostępnione im przez państwa członkowskie.3. Komisja prowadzi zabezpieczony elektroniczny rejestr, do którego dostęp jest ograniczony, obejmujący wnioski w sprawie współpracy sądowej i odpowiedzi, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. a), b), c), c)a i w art. 13a. Punkty kontaktowe dbają o regularne przekazywanie Komisji informacji koniecznych do prowadzenia i uaktualniania rejestru.4. Przynajmniej raz na pół roku Komisja dostarcza punktom kontaktowym dane statystyczne dotyczące wniosków w sprawie współpracy sądowej i odpowiedzi, o których mowa w ust. 3.”;6) w art. 9 ust. 2 wyraz „czterech” zastępuje się wyrazem „sześciu”;7) wprowadza się art. 11a w brzmieniu:„Artykuł 11aUczestnictwo obserwatorów w spotkaniach Sieci1. Bez uszczerbku dla art. 1 ust. 2 przedstawiciele Danii mogą uczestniczyć w spotkaniach, o których mowa w art. 9 i 11.2. Kraje przystępujące do UE i kraje kandydujące mogą być zaproszone do udziału w tych spotkaniach w charakterze obserwatorów. Kraje trzecie będące stronami Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w Lugano w dniu 30 października 2007 r., również mogą uczestniczyć w charakterze obserwatorów w niektórych spotkaniach Sieci.3. Każdy kraj-obserwator może reprezentować na tych spotkaniach jedna lub więcej osób; liczba przedstawicieli jednego kraju nie może jednak przekroczyć trzech.”;8) wprowadza się art. 12a w brzmieniu:„Artykuł 12aStosunki z innymi sieciami i organizacjami międzynarodowymi1. Sieć utrzymuje kontakty z innymi sieciami europejskimi realizującymi podobne cele, w szczególności z europejską siecią sądową w sprawach karnych oraz europejską siecią szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości.2. Sieć utrzymuje kontakty z Siecią Europejskich Centrów Konsumenckich (ECC-Net). Punkty kontaktowe europejskiej sieci sądowej w sprawach cywilnych i handlowych są w szczególności do dyspozycji punktów kontaktowych sieci ECC-Net, jeśli chodzi o udostępnianie informacji mających ułatwić konsumentom skuteczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości.3. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 3, dotyczących międzynarodowych instrumentów współpracy sądowej w sprawach cywilnych i karnych, Sieć utrzymuje kontakty i wymienia doświadczenia z innymi sieciami współpracy sądowej działającymi w krajach trzecich oraz z organizacjami międzynarodowymi, które promują międzynarodową współpracę sądową.4. Za wykonanie przepisów niniejszego artykułu odpowiada Komisja w ścisłej współpracy z prezydencją Rady i państwami członkowskimi.”;9) tytuł rozdziału III otrzymuje brzmienie:„Rozdział IIIInformacje dostępne w ramach sieci i informowanie społeczeństwa”10) w art. 13 ust. 1 dodaje się lit. c) w brzmieniu:„c) informacje, o których mowa w art. 8.”;11) wprowadza się art. 13a w brzmieniu:„Artykuł 13aInformowanie społeczeństwa przez punkty kontaktoweStopniowo udostępnia się obywatelom punkty kontaktowe Sieci za pomocą najodpowiedniejszych urządzeń technicznych w celu udzielania informacji na temat treści i stosowania instrumentów wspólnotowych lub międzynarodowych dotyczących współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych oraz, w razie konieczności, w celu kierowania obywateli do właściwych organów, w szczególności do organów, o których mowa w art. 6.”;12) w art. 17 ust. 4 lit. b) otrzymuje brzmienie:„b) w granicach dostępnych środków, zapewnia tłumaczenie na języki urzędowe instytucji wspólnotowych informacji na temat odpowiednich aspektów prawa wspólnotowego i procedur, w tym orzecznictwa wspólnotowego, oraz tłumaczenie ogólnych stron systemu informacyjnego i formularzy informacyjnych, o których mowa w art. 15, i udostępnia te tłumaczenia na stronie internetowej sieci.”;13) artykuł 19 otrzymuje brzmienie:„Artykuł 19OcenaNajpóźniej w dniu […] r. [ trzy lata po rozpoczęciu stosowania niniejszej decyzji ], a następnie raz na trzy lata, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie na temat działalności Sieci. W razie konieczności do sprawozdania dołącza się wnioski mające na celu zmianę niniejszej decyzji.”;14) artykuł 20 otrzymuje brzmienie:„Artykuł 20Przekazywanie informacjiPaństwa członkowskie przekazują Komisji informacje wymagane z tytułu art. 2 ust. 5 najpóźniej w dniu […] r. [ sześć miesięcy przed rozpoczęciem stosowania niniejszej decyzji ].”.Artykuł 2Wejście w życieNiniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] r.Niniejszą decyzję stosuje się od dnia […] r., z wyjątkiem art. 2 i 20, które stosuje się od dnia notyfikacji decyzji państwom członkowskim, do których jest ona skierowana.Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z przepisami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. L 174 z 27.6.2001, s. 25.[2] http://ec.europa.eu/justice_home/doc_centre/civil/studies/doc_civil_studies_en.htm[3] COM(2006) 203 wersja ostateczna, SEC(2006) 579.[4] Dok. 7152/07 JUSTCIV 48.[5] Dz.U. C 53 z 3.3.2005, s. 1.[6] Dz.U. C 198 z 12.8.2005, s. 1.[7] Dyrektywa o pomocy prawnej ma zastosowanie od dnia 30 listopada 2004 r., rozporządzenie „Bruksela IIa” – od dnia 1 marca 2005 r., dyrektywa dotycząca kompensaty dla ofiar przestępstw – od dnia 1 stycznia 2006 r., rozporządzenie w sprawie Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego – od dnia 21 października 2005 r., rozporządzenie ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty – od dnia 12 grudnia 2008 r., rozporządzenie ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń zacznie mieć zastosowanie dnia 1 stycznia 2009 r., rozporządzenie „Rzym II” dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych – dnia 11 stycznia 2009 r., rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazywania aktów – dnia 13 listopada 2008 r., dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych – dnia 21 maja 2008 r., a rozporządzenie „Rzym I” dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań umownych ma dopiero zostać przyjęte.[8] Belgia wyznaczyła Krajową Izbę Komorniczą ( Chambre nationale des huissiers de justice ) na potrzeby rozporządzenia nr 1348/2000, a Francja Krajową Radę Notarialną ( Conseil supérieur du notariat ) na potrzeby konwencji haskiej z 1980 r. zmierzającej do ułatwienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w stosunkach międzynarodowych oraz konwencji Międzynarodowej Komisji Stanu Cywilnego w sprawie wymiany informacji z zakresu nabywania obywatelstwa.[9] Dane przekazane jedynie przez sześć punktów kontaktowych.[10] Chodzi w szczególności o dyrektywę o pomocy prawnej i dyrektywę dotyczącą kompensaty dla ofiar przestępstw oraz rozporządzenie ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty i rozporządzenie ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń, których przepisy bezpośrednio odwołują się do roli Sieci jako instrumentu, który ma zapewnić ich skuteczne stosowanie (art. 28 i art. 24).[11] Utworzona w październiku 2004 r. sieć IberRed składa się z punktów kontaktowych w 23 krajach latynoamerykańskich, a jej celem jest usprawnienie pomocy sądowej w sprawach cywilnych i karnych oraz wzmocnienie współpracy między tymi krajami.[12] Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii rozszerzająca na Danię przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych oraz Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii rozszerzająca na Danię przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w państwach członkowskich (Dz.U. 2006 L 120, s. 22 i 23).[13] Za kraje przystępujące uważa się kraje, które zakończyły negocjacje akcesyjne i podpisały traktat o przystąpieniu (np.: Rumunia i Bułgaria w 2006 r.). Kraje kandydujące to te, z którymi otwarto negocjacje akcesyjne (Turcja, Chorwacja, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii). Państwa, które przystąpiły do Unii w dniu 1 maja 2004 r. uczestniczyły w spotkaniach Sieci w charakterze obserwatorów od grudnia 2002 r. Bułgaria i Rumunia uczestniczyły w tych spotkaniach w charakterze obserwatorów od kwietnia 2005 r.[14] Dz.U. C […] z […], s. […].[15] Dz.U. C […] z […], s. […].[16] Dz.U. L 174 z 27.6.2001, s. 25.[17] Dz.U. C 53 z 3.3.2005, s. 1.[18] Sprawozdanie Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie zastosowania decyzji Rady 2001/470/WE ustanawiającej europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i handlowych (COM(2006) 203 wersja ostateczna).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.10.2015
            COM(2015) 483 final
            2015/0234(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska na forum konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do przedłużenia moratorium w sprawie opłat celnych od transmisji elektronicznych oraz moratorium dotyczącego skarg niezwiązanych z naruszeniem i skarg związanych z innymi sytuacjami

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Celem niniejszego wniosku jest umożliwienie Unii przystąpienia do konsensusu w Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie przyjęcia przez konferencję ministerialną WTO dwóch decyzji dotyczących 1) moratorium w sprawie opłat celnych od transmisji elektronicznych („moratorium w sprawie handlu elektronicznego”) oraz 2) zastosowania art. XXIII pkt 1 lit b) i c) GATT 1994 dotyczących „skarg niezwiązanych z naruszeniem i skarg związanych z innymi sytuacjami” do rozstrzygania sporów na podstawie Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej („TRIPS”).

               Unia zawsze popierała przedłużenie „moratorium w sprawie handlu elektronicznego”, ponieważ handel elektroniczny jest usługą, a zatem nie powinien podlegać opłatom celnym. Moratorium przynosi ponadto znaczne korzyści ekonomiczne unijnym przedsiębiorstwom.

               W porozumieniu TRIPS ustanowiono pięcioletnie moratorium, obowiązujące od daty wejścia w życie tego porozumienia w 1995 r., na zastosowanie art. XXIII pkt 1 lit b) i c) GATT dotyczących skarg niezwiązanych z naruszeniem i skarg związanych z innymi sytuacjami do konsultacji i rozstrzygania sporów na podstawie porozumienia TRIPS (art. 64 ust. 2 porozumienia TRIPS). W tym okresie nie osiągnięto konsensusu w sprawie zakresu i sposobu stosowania skarg niezwiązanych z naruszeniem i skarg związanych z innymi sytuacjami na podstawie art. 64 ust. 3 porozumienia TRIPS.

               Po wygaśnięciu początkowego okresu pięciu lat konferencja ministerialna WTO stale przedłużała to moratorium decyzjami podejmowanymi w drodze konsensusu, zgodnie z art. 64 ust. 3 porozumienia TRIPS, aż do następnej swojej sesji. Ostatnie przedłużenie z dnia 11 grudnia 2013 r. obowiązuje do konferencji ministerialnej w 2015 r. Konferencja ministerialna WTO w swoich decyzjach nakazała Radzie TRIPS kontynuowanie prac nad badaniem zakresu i sposobu stosowania skarg przewidzianych w art. XXIII pkt 1 lit. b) i c) porozumienia GATT 1994 oraz sformułowanie zaleceń w tej sprawie na następną sesję. W decyzjach zapisano też, że uzgodniono, iż w międzyczasie członkowie nie będą wnosić takich skarg na podstawie porozumienia TRIPS.

               Dotychczas nie osiągnięto konsensusu w sprawie zakresu i sposobu stosowania.

               Niniejszy wniosek przewiduje upoważnienie Komisji przez Radę do zajęcia stanowiska w imieniu Unii Europejskiej w ramach WTO w celu przystąpienia do konsensusu dotyczącego przedłużenia „moratorium w sprawie handlu elektronicznego” na czas nieokreślony (lub w ramach każdej konferencji ministerialnej WTO, na której proponowane jest przyjęcie moratorium w sprawie handlu elektronicznego) oraz przedłużenia moratorium dotyczącego skarg niezwiązanych z naruszeniem i skarg związanych z innymi sytuacjami na podstawie porozumienia TRIPS do czasu podjęcia przez konferencję ministerialną WTO decyzji w sprawie zakresu i sposobu stosowania skarg niezwiązanych z naruszeniem.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki i spójność z innymi politykami Unii

                  Inicjatywa ta jest w pełni spójna z przepisami obowiązującymi w tym obszarze polityki. Podobne decyzje przygotowano w odniesieniu do poprzednich konferencji ministerialnych WTO, w tym ostatnio na 9. konferencję ministerialną WTO w 2013 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               Artykuł 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że gdy organ utworzony na mocy umowy międzynarodowej ma podjąć decyzję mającą skutki prawne, Rada na wniosek Komisji lub wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa przyjmuje decyzję ustalającą stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii. Przedłużenie moratoriów jest objęte tym przepisem, jako że decyzja podejmowana jest przez organ (konferencję ministerialną WTO) utworzony na mocy umowy międzynarodowej mającej wpływ na prawa i obowiązki Unii.

               Planowane moratorium w sprawie handlu elektronicznego dotyczy kwestii objętych zakresem wspólnej polityki handlowej (art. 207 TFUE), a w szczególności zobowiązań wynikających z Układu ogólnego w sprawie handlu usługami. Planowane moratorium w sprawie skarg niezwiązanych z naruszeniem i skarg związanych z innymi sytuacjami również dotyczy kwestii objętych zakresem wspólnej polityki handlowej, a w szczególności zobowiązań wynikających z porozumienia TRIPS.

               3.ZAKRES WNIOSKU

               Zgodnie z art. 218 ust. 10 TFUE Parlament Europejski otrzyma niezwłocznie pełną informację.

               2015/0234 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska na forum konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do przedłużenia moratorium w sprawie opłat celnych od transmisji elektronicznych oraz moratorium dotyczącego skarg niezwiązanych z naruszeniem i skarg związanych z innymi sytuacjami

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4. w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Moratorium w sprawie opłat celnych od transmisji elektronicznych („moratorium w sprawie handlu elektronicznego”) stanowiące, że członkowie WTO mają kontynuować istniejącą praktykę nienakładania opłat celnych na transmisje elektroniczne, zostało przyjęte w formie deklaracji podczas konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w 1998 r. Obecnie moratorium to obowiązuje w formie decyzji konferencji ministerialnej WTO, która jest odnawiana co dwa lata, począwszy od roku 1998.

               (2)Moratorium dotyczące skarg niezwiązanych z naruszeniem i skarg związanych z innymi sytuacjami było stale przedłużane na konferencji ministerialnej WTO po wygaśnięciu pięcioletniego okresu na przyjęcie decyzji w sprawie zakresu i sposobu stosowania takich skarg na podstawie art. 64 ust. 3 porozumienia TRIPS.

               (3)Te moratoria zostały ostatnio przedłużone na konferencji ministerialnej WTO w grudniu 2013 r. do roku 2015. Powinny one być dalej przedłużane przez każdą kolejną konferencję ministerialną WTO lub wprowadzone jako stale obowiązujące, jeśli w trwających lub przyszłych dyskusjach osiągnięty zostanie w tej sprawie konsensus.

               (4)W interesie Unii jest poparcie przedłużenia moratorium w sprawie handlu elektronicznego na czas nieokreślony oraz przedłużenia moratorium dotyczącego skarg niezwiązanych z naruszeniem i skarg związanych z innymi sytuacjami do czasu przyjęcia przez konferencję ministerialną zaleceń Rady TRIPS w odniesieniu do zakresu i sposobu stosowania skarg niezwiązanych z naruszeniem i skarg związanych z innymi sytuacjami na podstawie art. 64 ust. 3 porozumienia TRIPS,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko Unii na forum konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu przewiduje poparcie przedłużenia moratorium w sprawie opłat celnych od transmisji elektronicznych („moratorium w sprawie handlu elektronicznego”) oraz moratorium dotyczącego skarg przewidzianych w art. XXIII pkt 1 lit. b) i c) porozumienia GATT 1994 („skargi niezwiązane z naruszeniem i skargi związane z innymi sytuacjami”) do czasu przyjęcia przez konferencję ministerialną WTO decyzji w sprawie zakresu i sposobu stosowania skarg niezwiązanych z naruszeniem i skarg związanych z innymi sytuacjami.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący


				|

		52014PC0171

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stosowania podatku AIEM na Wyspach Kanaryjskich /* COM/2014/0171 final - 2014/0093 (CNS) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Postanowienia
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) mające zastosowanie do
najbardziej oddalonych regionów UE, których część stanowią
Wyspy Kanaryjskie, zasadniczo nie dopuszczają żadnego
zróżnicowania w opodatkowaniu między produktami lokalnymi a
produktami pochodzącymi z Hiszpanii lub z innych państw
członkowskich. W art. 349 TFUE przewidziano jednak
możliwość wprowadzenia środków szczególnych dla regionów
najbardziej oddalonych ze względu na występowanie trwałych
niedogodności, które mają wpływ na sytuację
gospodarczą i społeczną tych regionów.
Decyzją Rady
2002/546/WE z dnia 20 czerwca 2002 r.[1],
przyjętą na podstawie art. 299 ust. 2 Traktatu WE, Hiszpania
została upoważniona do stosowania do dnia 30 czerwca 2014 r.
zwolnień lub obniżek podatku znanego jako „Arbitrio sobre
Importaciones y Entregas de Mercancías en las Islas Canarias” (zwanego dalej
„podatkiem AIEM”) w odniesieniu do niektórych produktów wytwarzanych lokalnie
na Wyspach Kanaryjskich. Załącznik do wyżej wymienionej decyzji
zawiera wykaz produktów, których mogą dotyczyć zwolnienia lub
obniżki podatku. W zależności od produktu różnica w
opodatkowaniu między produktami wytwarzanymi lokalnie a innymi produktami
nie może przekraczać 5, 15 lub 25 punktów procentowych.
W decyzji
2002/546/WE podano przyczyny, które doprowadziły do przyjęcia
środków szczególnych: oddalenie, zależność od surowców i
energii, obowiązek tworzenia zapasów, mały rozmiar rynku lokalnego i
słabo rozwinięta działalność eksportowa. Wszystkie te
niedogodności powodują zwiększenie kosztów produkcji, a zatem
kosztów produktów wytwarzanych lokalnie, które przy braku środków
szczególnych byłyby mniej konkurencyjne w stosunku do produktów
pochodzących z zewnątrz, nawet przy uwzględnieniu kosztów
dostawy na Wyspy Kanaryjskie. Utrudniłoby to zatem utrzymanie produkcji
lokalnej. Środki szczególne objęte decyzją 2002/546/WE
zostały więc opracowane w celu wzmocnienia przemysłu lokalnego
przez zwiększenie jego konkurencyjności.
Podatek AIEM jest jednorazowym państwowym podatkiem pośrednim
od dostaw towarów na Wyspach Kanaryjskich. Podstawą opodatkowania jest w
przypadku przywozu towarów wartość celna, zaś w przypadku dostaw
towarów przez producentów na Wyspach Kanaryjskich – łączna kwota
zapłaty. Szczególne środki objęte decyzją 2002/546/WE
stanowią formę zróżnicowanego opodatkowania, które przynosi
korzyść lokalnej produkcji niektórych produktów. Te korzyści
podatkowe stanowią pomoc państwa, która wymaga zgody Komisji, a zgody
tej udzielono decyzją w sprawie pomocy państwa NN 22/2008.
W dniu 16
listopada 2010 r. Hiszpania złożyła do Komisji wniosek w sprawie
przedłużenia o dwa lata okresu stosowania decyzji 2002/546/WE, tak
aby data jej wygaśnięcia zbiegała się z datą
wygaśnięcia wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej na okres
2007-2013[2].
Ponadto Hiszpania
złożyła również wniosek w sprawie przedłużenia o
dwa lata okresu stosowania decyzji w sprawie pomocy państwa NN 22/2008,
zgodnie z którą pomoc udzielona przez władze hiszpańskie w odniesieniu
do AIEM jest zgodna ze wspólnym rynkiem. Komisja zatwierdziła
przedłużenie o dwa lata w drodze decyzji w sprawie pomocy
państwa SA.31950 (N 544/2010)[3],
przedłużającej okres stosowania decyzji w sprawie pomocy
państwa NN 22/2008 do dnia 31 grudnia 2013 r.
Komisja
oceniła wniosek w sprawie przedłużenia okresu stosowania decyzji
2002/546/WE w świetle informacji dotyczących skali
niedogodności, z jakimi mają do czynienia Wyspy Kanaryjskie, i
stwierdziła, że udzielenie wnioskowanego przedłużenia
było uzasadnione.
W przyjętym w
dniu 28 sierpnia 2008 r. sprawozdaniu Komisji dla Rady na temat stosowania
szczególnych rozwiązań dotyczących podatku AIEM
obowiązującego na Wyspach Kanaryjskich faktycznie potwierdzono,
że funkcjonowanie AIEM jest zadowalające i nie wymaga żadnych
zmian w przepisach decyzji 2002/546/WE.
W związku z
tym decyzją Rady 895/2011/UE z dnia 19 grudnia 2011 r.[4] zmieniono decyzję
2002/546/WE, przedłużając okres jej stosowania do dnia 31
grudnia 2013 r.
W dniu 4 marca
2013 r. władze hiszpańskie zwróciły się do Komisji z
wnioskiem o przygotowanie decyzji Rady upoważniającej Hiszpanię
do stosowania zwolnień z podatku AIEM lub obniżek tego podatku w
odniesieniu do niektórych produktów wytwarzanych lokalnie na Wyspach
Kanaryjskich w latach 2014–2020 i zmieniającej wykaz produktów oraz
maksymalne stawki mające zastosowanie do niektórych produktów.
W dniu 28 czerwca
2013 r. Komisja przyjęła nowe wytyczne w sprawie pomocy regionalnej
na lata 2014-2020[5].
Wytyczne te stanowią część szerzej zakrojonej strategii na
rzecz modernizacji kontroli pomocy państwa, mającej na celu
wspieranie wzrostu w ramach jednolitego rynku poprzez zachęcanie do
skuteczniejszych środków pomocy i koncentrację działań
Komisji związanych z egzekwowaniem prawa na sprawach mających
największy wpływ na konkurencję.
Biorąc pod
uwagę, że wytyczne te wejdą w życie dnia 1 lipca 2014 r.,
uzasadnione wydawało się przedłużenie okresu stosowania
decyzji 2002/546/WE, zmienionej decyzją 895/2011/UE, o okres sześciu
miesięcy, tak by data wygaśnięcia decyzji zbiegała się
z datą wygaśnięcia aktualnych wytycznych. Decyzja 2002/546/WE
została odpowiednio zmieniona decyzją 1413/2013/UE[6], która
przedłużyła okres jej stosowania do dnia 30 czerwca 2014 r.
Komisja
przeanalizowała wniosek otrzymany od władz hiszpańskich, a
także informacje przekazane przez wiele różnych zainteresowanych
podmiotów, które nawiązały kontakt z Komisją. Analiza ta
potwierdza, że szczególne cechy Wysp Kanaryjskich ograniczają ich
rozwój i są przyczyną dodatkowych kosztów ponoszonych przez
działające tam podmioty. Dlatego też uzasadnione jest utrzymanie
zwolnienia z podatku AIEM w stosunku do lokalnie produkowanych produktów
przemysłowych ujętych w wykazie. Środek ten jest konieczny i
proporcjonalny i nie podważa integralności i spójności
porządku prawnego Unii.
2.           ANALIZA WNIOSKU HISZPANII I
PROPORCJONALNOŚCI DECYZJI O ODSTĘPSTWIE
Zgodnie z art. 110 TFUE żadne
państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub
pośrednio na produkty innych państw członkowskich jakiegokolwiek
rodzaju podatków wewnętrznych wyższych od tych, które nakłada
bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Ponadto
żadne państwo członkowskie nie nakłada na produkty innych
państw członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio
chronią inne produkty.
Niemniej jednak na podstawie art. 349 TFUE
Rada może upoważnić państwa członkowskie
obejmujące regiony najbardziej oddalone do odstąpienia od przepisów
art. 110 TFUE w sposób uwzględniający strukturalną sytuację
gospodarczą i społeczną takich regionów, którą
potęgują inne czynniki poważnie ograniczające ich rozwój.
Odstępstwo takie nie może podważać integralności i
spójności porządku prawnego Unii, w tym rynku wewnętrznego i
wspólnych polityk, takich jak wspólne polityki podatkowe na podstawie art. 113
TFUE. Odstępstwa takie muszą zatem pozostawać proporcjonalne,
tj. nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne dla zaradzenia
niekorzystnym warunkom ramowym utrudniającym rozwój gospodarczy takich
regionów, oraz nie mogą nadmiernie zakłócać konkurencji na
jednolitym rynku. W związku z tym każde odstępstwo od art. 110
TFUE powinno być ograniczone do pełnej lub częściowej
rekompensaty niekorzystnej sytuacji pod względem kosztów, z którą
borykają się producenci w takich regionach.
Gospodarka Wysp Kanaryjskich jest w dużym
stopniu uzależniona od turystyki. Zależność ta stanowi
poważne zagrożenie dla rozwoju Wysp Kanaryjskich, gdyż zmiana
trendów w turystyce, klęski żywiołowe lub recesje gospodarcze mogą
mieć ogromny wpływ na sytuację gospodarczą i
społeczną tego archipelagu. Takie właśnie zjawisko
wystąpiło w okresie światowego kryzysu finansowego w latach 2008
i 2009, który wywarł duży wpływ na liczbę turystów
odwiedzających wyspy, a w związku z tym również na
gospodarkę. Spadek liczby turystów doprowadził do ogromnego wzrostu
poziomu bezrobocia, który przewyższył stopę bezrobocia w
kontynentalnej części Hiszpanii, która wraz z Grecją jest jednym
z dwóch państw członkowskich o najwyższej stopie bezrobocia w
Unii Europejskiej. Wzrost ten był jeszcze wyraźniejszy w przypadku
wskaźnika bezrobocia młodzieży, co wynika z tego, że
duża liczba młodych ludzi jest uzależniona od sezonowych miejsc
pracy w turystyce.
Rynek Wysp Kanaryjskich jest poza tym bardzo
mały, przez co przemysł nie może osiągnąć
optymalnej wielkości produkcji. Większość maszyn
przemysłowych jest przeznaczona do celów produkcji na dużą
skalę, aby zwiększyć wydajność i rentowność.
Maszyny te nie są przeznaczone dla mniejszych rynków, w przypadku których
część zdolności produkcyjnych pozostaje niewykorzystana, co
oznacza, że przemysł musi funkcjonować na poziomie produkcji
niższym niż ten, który jest konieczny dla zminimalizowania kosztów
produkcji, a możliwości osiągnięcia korzyści skali
są ograniczone.
Kraje i terytoria leżące w
pobliżu Wysp Kanaryjskich (Maroko, Sahara Zachodnia i Mauretania)
mają niewielką siłę nabywczą, a duża różnica
w poziomie rozwoju ogranicza możliwości wywozu towarów z Wysp
Kanaryjskich.
Inną cechą charakterystyczną
Wysp Kanaryjskich, która ma znaczny wpływ na powstawanie dodatkowych
kosztów dla tamtejszych podmiotów gospodarczych, jest fragmentacja terytorialna
wysp i ich odległość od źródeł większości
surowców, co generuje wyższe koszty transportu. Problem ten został
jeszcze spotęgowany wzrostem cen ropy naftowej, który wywarł
poważny wpływ na podniesienie się kosztów transportu.
Woda jest na Wyspach Kanaryjskich zasobem
deficytowym. Niedobór wody ma oczywisty wpływ na jej cenę, co
powoduje niekorzystne warunki konkurencji w stosunku do przedsiębiorstw
zlokalizowanych w innych częściach Hiszpanii lub Unii Europejskiej.
Dotyczy to szczególnie gałęzi przemysłu, które używają
wody jako ważnego surowca (np. przemysł spożywczy, przemysł
chemiczny, przemysł papierniczy), a także tych, które wymagają
wysokiego stopnia chłodzenia.
Istnieją plany wprowadzenia gazu ziemnego
na dwóch największych wyspach archipelagu Wysp Kanaryjskich, ale nie
wiadomo, kiedy paliwo to mogłoby zostać użyte w sposób
efektywny. Brak gazu ziemnego stanowi istotny element utraty konkurencyjności,
gdyż koszty wytwarzania ciepła i energii z innych źródeł
są znacznie wyższe.
Ponieważ nie ma zakładów recyklingu
i odpady trzeba przewozić na kontynent, a odpady toksyczne muszą
być unieszkodliwiane poza Wyspami Kanaryjskimi, usuwanie odpadów
przemysłowych i unieszkodliwianie odpadów toksycznych wiąże
się z wyższymi kosztami w dziedzinie ochrony środowiska.
Opisane wcześniej cechy charakterystyczne
Wysp Kanaryjskich mają do pewnego stopnia wpływ na całą
produkcję krajową. Należy zatem zbadać, jaki wpływ
miało istnienie zróżnicowanego opodatkowania na udział produkcji
lokalnej w rynku, i dostosować to zróżnicowane opodatkowanie, aby nie
dopuścić do nadmiernego zakłócenia konkurencji.
W analizie dotychczasowych zróżnicowanych
stawek podatkowych wzięto pod uwagę nie tylko średni udział
produkcji lokalnej w rynku w latach 2008–2011, lecz także dynamikę
zmian tego udziału i inne informacje dostarczone przez zainteresowane
strony, które skontaktowały się z Komisją, by podać
stosowne informacje. W przypadku gałęzi przemysłu wytwarzających
produkty o różnych stawkach celnych określonych we wspólnej taryfie
celnej przeanalizowano zmiany skumulowanego udziału w rynku w odniesieniu
do wszystkich produktów, a nie tylko zmiany poszczególnych udziałów w
rynku. Z tych właśnie powodów produkty o podobnych średnich
udziałach w rynku produkcji lokalnej mają różną
maksymalną stawkę zróżnicowanego opodatkowania.
W przypadku tytoniu proponuje się
utrzymanie stawki zróżnicowanej w wysokości 25 % i
zwiększenie – tak jak wnioskują władze hiszpańskie –
minimalnej stawki podatku za 1000 papierosów z 6 EUR do 18 EUR.
W wykazie produktów, które mają
podlegać zróżnicowanemu opodatkowaniu, władze hiszpańskie
ujęły kilka produktów o niezwykle niskim udziale w rynku produkcji
lokalnej. Jako uzasadnienie władze hiszpańskie podają, że
istnieją plany zwiększenia lokalnej produkcji tych produktów, a
wzrost ten nie będzie możliwy bez zróżnicowanego opodatkowania.
Z łącznej liczby 139 produktów
wymienionych we wniosku otrzymanym od władz hiszpańskich Komisja
akceptuje stawki zaproponowane w odniesieniu do 119 z nich, natomiast w
przypadku pozostałych 20 produktów Komisja uważa, że
zróżnicowana stawka powinna być niższa, by uniknąć
możliwego zakłócenia konkurencji.
Na podstawie szczegółowej analizy
przeprowadzonej przez Komisję możliwe jest ustanowienie różnych
wykazów produktów według zróżnicowanej stawki podatku, sektora i
Wspólnej Taryfy Celnej:
5 %
Produkty
rolne i produkty rybołówstwa:
0207
11/0207 13
Minerały:
2516 90 00
00/6801/6802
Materiały
budowlane:
3816/3824
40 00 00/3824 50/3824 90 45 00/3824 90 70 00/ 3824 90 97 99/ 6809
Chemikalia:
2804 30 00
00/2804 40 00 00/3105 20 90 00/3208/3209/3210/3212 90 00 00/3213/3214/3304 99
00 00/3925 90 80 00/ 3401/3402/3406/3814 00 90/3923 90 00 00/4012 11 00/4012 12
00/4012 13/4012 19
Przemysł metalurgiczny:
7604/7608
Przemysł spożywczy:
0210 12 11 00/0210 12 19 00/0210 19 40 00/0210 19 81/0305 41 00/0305 43
00 90/
0901
22 00 00/1101/1102/1601/1602/1704 90 30 00/1704 90 51 00/1704 90 55 00/
1704
90 75 00/1704 90 71 00/1806/1901 20 00 00/1901 90 91 00/1901 90 99/
1904
10 10/1905/2005 20 20/2006 00 31 00/2008 11 96 00/2008 11 98 00/2008 19 92/
2008
19 93/2008 19 95/2008 19 99/2309
Napoje:
2009 11/2009 12 00/2009 19/2009 41/2009
49/2009 50/2009 61/2009 71/2009 79/2009 89/ 2009 90/2201/2202/2204
Przemysł tekstylny i skórzany:
6112 31/6112 41
Papier:
4818 90 90 00/4823 90 85 90
Grafika artystyczna i przemysł
wydawniczy:
4910
10 %
Produkty rolne i produkty rybołówstwa:
0203 11/0203 12/0203 19/0701 90/0703
Materiały budowlane:
2523 29 00 00/
Przemysł spożywczy:
0210 11 11 00/0210 11 31 00/1905/2105
Papier:
4808/4819/4823 90 40 00/
15 %
Produkty rolne i produkty rybołówstwa:
0407 21 00 00/0407 29 10 00/0407 90 10 00
Materiały budowlane:
2523 90/7010
Chemikalia:
3809 91 00/3917 21/3917 23/3917 32 00/ 3917 33
00/3917 39 00/3917 40 00/3923 10 00/39 23 21 00/3923 30 10/3924 10 00
Przemysł metalurgiczny:
7309 00/7610 10 00 00/9403 20 80 90
Przemysł spożywczy:
0403/0901 21/1902/2103 20 00 00/2103 30/2103
90 90/2106 90 98/
Napoje:
2203/2208 40
Przemysł tekstylny i skórzany:
6302
Papier:
4818 10/4818 20/4818 30/4821
Grafika artystyczna i przemysł
wydawniczy:
4909/4911
25 %
Tytoń:
2402
Powyższe wykazy produktów
uwzględniają cel art. 349 polegający na przyjmowaniu
środków szczególnych w celu uwzględnienia specyficznych cech Wysp
Kanaryjskich jako regionów najbardziej oddalonych, a równocześnie na
unikaniu zakłócania konkurencji w sposób, który mógłby
osłabić rynek wewnętrzny.
Po przedłożeniu przez władze
hiszpańskie sprawozdania przewidzianego w art. 2 niniejszej decyzji Rady
Komisja powinna ocenić skutki zróżnicowanych stawek oraz
określić, czy istnieje potrzeba zmian. Należałoby
również przy tej okazji zbadać, czy odnotowano wzrost lokalnej
produkcji produktów, w odniesieniu do których wnioskuje się o zróżnicowanie
opodatkowania, ale których produkcja lokalna nie jest w chwili obecnej
znacząca.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Krótki opis
proponowanych środków
Upoważnienie
Hiszpanii do stosowania zwolnień z podatku znanego jako AIEM lub
obniżek tego podatku w odniesieniu do niektórych produktów wytwarzanych
lokalnie na Wyspach Kanaryjskich.
Podstawa prawna

Artykuł 349
TFUE.
Zasada
pomocniczości
Jedynie Rada jest
uprawniona do podjęcia, na podstawie art. 349 TFUE, środków
szczególnych na rzecz regionów najbardziej oddalonych w celu dostosowania
stosowania traktatów w odniesieniu do tych regionów, w tym wspólnej polityki w
poszczególnych obszarach, z powodu występowania trwałych
niedogodności, które mają wpływ na sytuację gospodarczą
i społeczną regionów najbardziej oddalonych.
Wniosek jest zatem
zgodny z zasadą pomocniczości.
Zasada
proporcjonalności
Wniosek jest
zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących
względów:
Wybór
instrumentów
Proponowany
instrument: decyzja Rady.
Inne instrumenty
byłyby niewłaściwe z następującego względu:
Odstępstwa udzielane na mocy art. 349
TFUE zawierane są w decyzjach Rady.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma
wpływu na budżet Unii Europejskiej.
2014/0093 (CNS)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stosowania podatku AIEM na Wyspach
Kanaryjskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 349,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
uwzględniając opinię Parlamentu
Europejskiego[7],

stanowiąc zgodnie ze specjalną
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zgodnie z art. 349 TFUE Rada,
przy uwzględnieniu strukturalnej sytuacji gospodarczej i społecznej
regionów najbardziej oddalonych, którą pogarszają ich oddalenie,
charakter wyspiarski, niewielkie rozmiary, trudna topografia i klimat oraz
zależność gospodarcza od niewielkiej liczby produktów, przyjmuje
szczególne środki mające na celu w szczególności określenie
warunków stosowania traktatów do tych regionów, w tym wspólnej polityki w
poszczególnych obszarach.
(2)       Należy zatem
przyjąć szczególne środki w celu stworzenia warunków dla
stosowania postanowień Traktatu w odniesieniu do tych regionów. Muszą
one uwzględniać szczególne cechy charakterystyczne i
niedogodności tych regionów, nie podważając jednak
integralności i spójności wspólnotowego porządku prawnego, w tym
rynku wewnętrznego i wspólnych polityk.
(3)       Największą
niedogodnością Wysp Kanaryjskich jest dominujący udział
sektora usług, a w szczególności turystyki, w produkcie regionalnym,
a także zależność gospodarki Wysp Kanaryjskich od tego
sektora i niewielki udział przemysłu w PKB Wysp Kanaryjskich.
(4)       Na drugim miejscu plasuje
się odosobnienie będące nieodłączną cechą
archipelagu, które utrudnia swobodny przepływ osób, towarów i usług.
Zależność od niektórych rodzajów transportu, transportu
lotniczego i morskiego, zwiększa się, ponieważ są to
rodzaje transportu, które nie zostały jeszcze w pełni
zliberalizowane. Koszty produkcji są wyższe, ponieważ te rodzaje
transportu są mniej efektywne i bardziej kosztowne niż transport
drogowy lub kolejowy.
(5)       Dalszym skutkiem tego
odosobnienia są wyższe koszty produkcji wynikające z
uzależnienia pod względem surowców i energii, z obowiązku
tworzenia zapasów i trudności dotyczących dostaw sprzętu do
produkcji.
(6)       Mały rozmiar rynku i
słabo rozwinięta działalność eksportowa, rozproszenie
geograficzne archipelagu oraz konieczność utrzymywania
zróżnicowanych, lecz tylko niewielkich linii produkcyjnych w celu
zaspokojenia potrzeb małego rynku ograniczają możliwości
uzyskania korzyści skali.
(7)       W wielu przypadkach
trudniejsze lub bardziej kosztowne jest też korzystanie ze
specjalistycznych usług i usług konserwacji, szkoleń dla kadry
kierowniczej i technicznej, udzielanie zleceń podwykonawcom czy promowanie
rozszerzenia działalności poza rynek Wysp Kanaryjskich. Ograniczony
wachlarz metod dystrybucji skutkuje również koniecznością
tworzenia zbyt dużych zapasów.
(8)       Jeśli chodzi o
środowisko, usuwanie odpadów przemysłowych i unieszkodliwianie
odpadów toksycznych generują wyższe koszty ochrony środowiska.
Koszty te są wyższe, gdyż nie ma zakładów recyklingu, z
wyjątkiem niektórych produktów, w związku z czym odpady muszą
być przewożone na kontynent, a odpady toksyczne unieszkodliwiane poza
terytorium Wysp Kanaryjskich.
(9)       Na podstawie wszystkich tych
informacji i notyfikacji przez władze hiszpańskie wskazane jest
przedłużenie zezwolenia na stosowanie w odniesieniu do objętych
wykazem produktów podatku, z którego zwolnienie może być dozwolone w
odniesieniu do produktów lokalnych.
(10)     Decyzją Rady 2002/546/WE
z dnia 20 czerwca 2002 r.[8],
przyjętą na podstawie art. 299 Traktatu WE, Hiszpania została
wstępnie upoważniona do stosowania do dnia 31 grudnia 2011 r.
zwolnień z podatku znanego jako „Arbitrio sobre Importaciones y Entregas
de Mercancías en las Islas Canarias” (zwanego dalej „podatkiem AIEM”) lub
obniżek tego podatku w odniesieniu do niektórych produktów wytwarzanych
lokalnie na Wyspach Kanaryjskich. Załącznik do wyżej wymienionej
decyzji zawiera wykaz produktów, których mogą dotyczyć zwolnienia lub
obniżki podatku. W zależności od produktu różnica w
opodatkowaniu między produktami wytwarzanymi lokalnie a innymi produktami
nie może przekraczać 5, 15 lub 25 punktów procentowych.
(11)     Decyzją Rady 895/2011/UE
z dnia 19 grudnia 2011 r.[9]
zmieniono decyzję Rady 2002/546/WE, przedłużając okres jej
stosowania do dnia 31 grudnia 2013 r.
(12)     Decyzją Rady 1413/2013/UE
z dnia 17 grudnia 2013 r.[10]
zmieniono decyzję Rady 2002/546/WE, przedłużając okres jej
stosowania do dnia 30 czerwca 2014 r.
(13)     Podatek AIEM służy
celowi autonomicznego rozwoju sektorów produkcji przemysłowej Wysp
Kanaryjskich oraz dywersyfikacji gospodarki wysp.
(14)     Maksymalne zwolnienia, jakie
mogą być stosowane w odniesieniu do przedmiotowych produktów przemysłowych,
wynoszą w zależności od sektora i produktu od 5 % do
15 %.
(15)     Maksymalne zwolnienie
dotyczące gotowych wyrobów tytoniowych jest jednak wyższe, gdyż
sektor tytoniowy stanowi przypadek szczególny. Przemysł tytoniowy, który
rozwinął się na Wyspach Kanaryjskich do znaczącej
gałęzi gospodarki, w ostatnich latach przeżywa wyraźny
spadek. U podstaw spadku lokalnej produkcji tytoniu na Wyspach Kanaryjskich
leżą oczywiście tradycyjne problemy wynikające z
wyspiarskiego charakteru opisanego powyżej. Istnieje podstawa do
utrzymania znaczącego zwolnienia dla tytoniu. Zwolnienie z podatku jest
bezpośrednio związane z celem utrzymania produkcji na Wyspach
Kanaryjskich.
(16)     Wspieranie gospodarczego i
społecznego rozwoju Wysp Kanaryjskich znajduje swoje odzwierciedlenie na
szczeblu krajowym w celu omawianego podatku i dystrybucji pochodzących z
niego dochodów. Włączenie dochodów z tego podatku do zasobów systemu
gospodarczego i podatkowego Wysp Kanaryjskich oraz ich wykorzystanie na rzecz
strategii rozwoju gospodarczego i społecznego, w tym promocji lokalnej
działalności gospodarczej, jest obowiązkiem prawnym.
(17)     Okres obowiązywania
omawianych rozwiązań wynosi 6,5 roku. Konieczne będzie jednak
przeprowadzenie oceny ich rezultatów. Władze hiszpańskie muszą zatem
przedstawić Komisji najpóźniej do dnia 30 września 2017 r.
sprawozdanie na temat stosowania rozwiązań, o których mowa w art. 1,
w celu oceny skutków podjętych środków i ich wkładu w promowanie
lub utrzymanie lokalnej działalności gospodarczej z uwzględnieniem
utrudnień, z którymi borykają się regiony najbardziej oddalone.
Na tej podstawie w razie potrzeby zostanie dokonana zmiana zakresu oraz
zwolnień, na które zezwolono na mocy przepisów wspólnotowych.
(18)     Korzyść podatkowa
obejmująca AIEM musi pozostać proporcjonalna, aby nie
podważać integralności i spójności porządku prawnego
Unii, której niezbędnym elementem jest zapewnienie niezakłóconej
konkurencji na rynku wewnętrznym i polityki w zakresie pomocy państwa.
(19)     Niniejsza decyzja nie narusza
ewentualnego stosowania art. 107 i 108 TFUE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.         W drodze odstępstwa od art.
28, 30 i 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej upoważnia
się władze hiszpańskie do przyznania do dnia 31 grudnia 2020 r.
całkowitych zwolnień z podatku znanego jako „Arbitrio sobre las
Importaciones y Entregas de Mercancías en las Islas Canarias (AIEM)” lub
częściowych obniżek tego podatku w odniesieniu do produktów
wymienionych w załączniku, które są produkowane lokalnie na
Wyspach Kanaryjskich. Zwolnienia te muszą stanowić
część strategii rozwoju gospodarczego i społecznego Wysp
Kanaryjskich i przyczyniać się do wspierania lokalnej
działalności gospodarczej.
2.         Zastosowanie całkowitych
zwolnień lub obniżek, o których mowa w ust. 1, nie może
prowadzić do powstania różnic przekraczających:
a) 5 % w przypadku produktów wymienionych
w załączniku w sekcji A;
b) 10 % w przypadku produktów
wymienionych w załączniku w sekcji B;
c) 15 % w przypadku produktów
wymienionych w załączniku w sekcji C;
d) 25 % w przypadku produktów
wymienionych w załączniku w sekcji D. Niemniej jednak w przypadku
papierosów władze hiszpańskie mogą określić minimalny
podatek w wysokości nieprzekraczającej 18 EUR za 1 000
papierosów, stosowany tylko wówczas, gdy stawka podatku AIEM wynikająca ze
stosowania ogólnych rodzajów opodatkowania jest niższa od tej
wartości.
Artykuł 2
Władze hiszpańskie
przedstawiają Komisji najpóźniej do dnia 30 września 2017 r.
sprawozdanie na temat stosowania rozwiązań, o których mowa w art. 1, w
celu oceny skutków podjętych środków i ich wkładu w promowanie
lub utrzymanie lokalnej działalności gospodarczej z
uwzględnieniem utrudnień, z którymi borykają się regiony
najbardziej oddalone.
Na tej podstawie Komisja przedstawia Radzie
sprawozdanie zawierające pełną analizę aspektów
gospodarczych i społecznych, a w stosownym przypadku wniosek mający
na celu dostosowanie przepisów niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się
od dnia 1 lipca 2014 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa
Hiszpanii.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 179 z 9.7.2002, s. 22-27.
[2]               Dz.U. C 54 z 4.3.2006, s. 13.
[3]               Dz.U. C 237 z 13.8.2011, s. 1.
[4]               Dz.U. L 345 z 29.12.2011, s. 17.
[5]               Dz.U. C 209 z 23.7.2013, s. 1.
[6]               Dz.U. L 353 z 28.12.2013, s. 13–14.
[7]               Dz.U. C […].
[8]               Dz.U. L 179 z 9.7.2001, s. 22.
[9]               Dz.U. L 345 z 29.12.2011, s. 17.
[10]             Dz.U. L 353 z 28.12.2013, s. 13–14.
ZAŁĄCZNIK
A. Wykaz produktów, o których mowa w art. 1
ust. 2 lit. a), zgodnie z klasyfikacją nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej
Produkty
rolne i produkty rybołówstwa:
0207
11/0207 13
Minerały:
2516 90 00
00/6801/6802
Materiały
budowlane:
3816/3824
40 00 00/3824 50/3824 90 45 00/3824 90 70 00/ 3824 90 97 99/ 6809
Chemikalia:
2804 30 00
00/2804 40 00 00/3105 20 90 00/3208/3209/3210/3212 90 00 00/3213/3214/3304 99
00 00/3925 90 80 00/ 3401/3402/3406/3814 00 90/3923 90 00 00/4012 11 00/4012 12
00/4012 13/4012 19
Przemysł metalurgiczny:
7604/7608
Przemysł spożywczy:
0210 12 11 00/0210 12 19 00/0210 19 40 00/0210 19 81/0305 41 00/0305 43
00 90/
0901
22 00 00/1101/1102/1601/1602/1704 90 30 00/1704 90 51 00/1704 90 55 00/
1704
90 75 00/1704 90 71 00/1806/1901 20 00 00/1901 90 91 00/1901 90 99/
1904
10 10/1905/2005 20 20/2006 00 31 00/2008 11 96 00/2008 11 98 00/2008 19 92/
2008
19 93/2008 19 95/2008 19 99/2309
Napoje:
2009 11/2009 12 00/2009 19/2009 41/2009
49/2009 50/2009 61/2009 71/2009 79/2009 89/ 2009 90/2201/2202/2204
Przemysł tekstylny i skórzany:
6112 31/6112 41
Papier:
4818 90 90 00/4823 90 85 90
Grafika artystyczna i
działalność wydawnicza:
4910
B. Wykaz produktów, o których mowa w art. 1
ust. 2 lit. b), zgodnie z klasyfikacją nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej
Produkty rolne i produkty rybołówstwa:
0203 11/0203 12/0203 19/0701 90/0703
Materiały budowlane:
2523 29 00 00/
Przemysł spożywczy:
0210 11 11 00/0210 11 31 00/1905/2105
Papier:
4808/4819/4823 90 40 00
C. Wykaz produktów, o których mowa w art. 1
ust. 2 lit. c), zgodnie z klasyfikacją nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej
Produkty rolne i produkty rybołówstwa:
0407 21 00 00/0407 29 10 00/0407 90 10 00
Materiały budowlane:
2523 90/7010
Chemikalia:
3809 91 00/3917 21/3917 23/3917 32 00/ 3917 33
00/3917 39 00/3917 40 00/3923 10 00/39 23 21 00/3923 30 10/3924 10 00
Przemysł metalurgiczny:
7309 00/7610 10 00 00/9403 20 80 90
Przemysł spożywczy:
0403/0901 21/1902/2103 20 00 00/2103 30/2103
90 90/2106 90 98/
Napoje:
2203/2208 40
Przemysł tekstylny i skórzany:
6302
Papier:
4818 10/4818 20/4818 30/4821
Grafika artystyczna i
działalność wydawnicza:
4909/4911
D. Wykaz produktów, o których mowa w art. 1
ust. 2 lit. d), zgodnie z klasyfikacją nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej
Tytoń:
2402