title: Wniosek decyzja Rady nr …/2010/UE upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej {KOM(2010) 105 wersja ostateczna}

text:
|

52010PC0104

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 24.3.2010KOM(2010) 104 wersja ostateczna2010/0066 (APP)WniosekDECYZJA RADY nr …/2010/UEupoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej{KOM(2010) 105 wersja ostateczna}UZASADNIENIEWPROWADZENIE1.  W dniu 17 lipca 2006 r. Komisja przyjęła wniosek[1] dotyczący rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2201/2003[2] w odniesieniu do jurysdykcji i wprowadzającego zasady dotyczące prawa właściwego w sprawach małżeńskich („Rzym III”)[3].2.  Podstawę prawną zaproponowanego rozporządzenia Rady stanowił art. 61 lit. c) oraz art. 67 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską[4]. Wniosek dotyczył współpracy sądowej w sprawach cywilnych, w których występują „aspekty dotyczące prawa rodzinnego”. Podstawa prawna zobowiązywała do jednomyślności. Parlament Europejski wydał swoją opinię w dniu 21 października 2008 r.[5].3.  Od października 2006 r. wniosek Komisji był rozpatrywany przez Komitet ds. Prawa Cywilnego (Rzym III). Stanowił on jeden z priorytetów niemieckiej, portugalskiej i słoweńskiej prezydencji. W kwietniu 2007 r. wniosek był omawiany na posiedzeniu Rady, na którym ministrowie uzgodnili pewne wytyczne.4.  W połowie 2008 r. dyskusje osiągnęły etap, na którym można było stwierdzić, że proponowane rozporządzenie przedstawia dla kilku państw członkowskich szczególne problemy, przez które nie mogą one go zaakceptować. W szczególności jedno państwo członkowskie nie uznawało za słuszne, by jego sądy miały stosować obce prawo rozwodowe, uznawane przez nie za bardziej restrykcyjne od jego własnego prawa w tym zakresie, i pragnęło w dalszym ciągu stosować swoje prawo materialne do wszelkich spraw rozwodowych toczących się przed jego sądami (podejście lex fori ). Równocześnie znaczna większość państw członkowskich przyjmowała stanowisko, że przepisy dotyczące prawa właściwego należą do zasadniczych elementów proponowanego rozporządzenia. Wspierały one przyjęcie ustanowionej we wniosku zasady stosowania prawa państwa, z którym małżonkowie mają bliski związek, która to zasada w niektórych przypadkach oznaczałaby stosowanie obcego prawa rozwodowego.5.  Kolejne prezydencje Rady i Komisja próbowały znaleźć rozwiązanie w ramach proponowanego rozporządzenia, tworząc różne warianty zwiększające możliwości stosowania lex fori nie zagrażające równocześnie realizacji głównych celów wniosku. Te wspólne wysiłki okazały się jednak bezowocne.6.  Dlatego też na posiedzeniu Rady w dniach 5-6 czerwca 2008 r. ministrowie stwierdzili, że „nie ma jednomyślności co do dalszych prac nad rozporządzeniem „Rzym III” i że wystąpiły trudności nie do pokonania, uniemożliwiające osiągnięcie jednomyślności obecnie i w najbliższej przeszłości”. Rada ustaliła również, że „cele rozporządzenia „Rzym III” nie mogą zostać osiągnięte w rozsądnym terminie przez zastosowanie odpowiednich postanowień Traktatów”[6];7.  W lipcu i sierpniu 2008 r. dziewięć państw członkowskich: Bułgaria, Grecja, Hiszpania, Włochy, Luksemburg, Węgry, Austria, Rumunia i Słowenia, skierowało do Komisji wniosek, w którym zaznaczyły, że pragną ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w dziedzinie prawa właściwego w sprawach małżeńskich, zwracając się do niej o przedłożenie odpowiedniego wniosku Radzie. W styczniu 2009 r. z podobnym wnioskiem wystąpiła również Francja. W dniu 3 marca 2010 r. Grecja wycofała swój wniosek.8.  Niniejszy wniosek stanowi odpowiedź Komisji na te wezwania.Podstawa prawna wzmocnionej współpracy9.  Wzmocniona współpraca uregulowana jest art. 20 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 326-334 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Zgodnie z tymi postanowieniami podjęcie wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej wymaga dwóch wniosków:10.  wniosku Komisji dotyczącego decyzji Rady upoważniającej do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej, opartego na art. 329 ust. 1 TFUE, oraz11.  wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady wprowadzającego w życie wzmocnioną współpracę w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawej, opartego na art. 81 ust. 3 TFUE[7].Ocena warunków prawnych wzmocnionej współpracyDecyzja upoważniająca jako ostateczność oraz udział co najmniej dziewięciu państw członkowskich12.  Artykuł 20 ust. 2 TUE stanowi, że decyzję upoważniającą do podjęcia wzmocnionej współpracy Rada przyjmuje w ostateczności, jeżeli ustali, że cele takiej współpracy nie mogą zostać osiągnięte w rozsądnym terminie przez Unię jako całość, oraz pod warunkiem, że uczestniczy w niej co najmniej dziewięć państw członkowskich.13.  Jak już wspomniano powyżej, na posiedzeniu w dniach 5-6 czerwca 2008 r. Rada stwierdziła, że nie ma jednomyślności co do dalszych prac nad wnioskiem z 2006 r. i że wystąpiły trudności nie do pokonania, uniemożliwiające osiągnięcie jednomyślności obecnie i w przewidywalnej przyszłości. Rada ustaliła również, że cele proponowanego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w rozsądnym terminie przez zastosowanie odpowiednich postanowień Traktatów. Konkluzja Rady była zatem taka, że nie istnieje inne rozwiązanie dla Unii jako całości i że można skorzystać z ostatecznego wyjścia, jakim jest wzmocniona współpraca.14.  Komisja otrzymała dotychczas wnioski dziewięciu państw członkowskich (Bułgaria, Hiszpania, Francja, Włochy, Luksemburg, Węgry, Austria, Rumunia i Słowenia), w których państwa te zaznaczyły, że pragną ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w dziedzinie prawa właściwego w sprawach małżeńskich.Dziedzina objęta zakresem Traktatów15.  Artykuł 329 ust. 1 TFUE stanowi, że wzmocniona współpraca może być ustanowiona „w jednej z dziedzin, o których mowa w Traktatach”.16.  Dziewięć państw członkowskich wystąpiło o upoważnienie ich do ustanowienia między sobą wzmocnionej współpracy „w dziedzinie prawa właściwego w sprawach małżeńskich (Rzym III)”. Oznacza to normy kolizyjne określające prawo materialne mające zastosowanie do międzynarodowego rozwodu, w którym występują łączniki z więcej niż jednym porządkiem prawnym. Normy kolizyjne należą do elementów wyraźnie wymienionych w wykazie środków przewidzianych w art. 81 ust. 2 TFUE, natomiast w art. 81 ust. 3 TFUE dokonano rozróżnienia na normy kolizyjne dotyczące spraw cywilnych i handlowych w ogólności oraz na środki dotyczące prawa rodzinnego. Komisja uznaje, że normy kolizyjne w prawie rodzinnym stanowią – wąską wprawdzie, ale wyraźnie zdefiniowaną – dziedzinę w rozumieniu Traktatów, w której można ustanowić wzmocnioną współpracę.17.  W tym kontekście należy wyjaśnić, że dziedzina proponowanej wzmocnionej współpracy, czyli „prawo właściwe dla rozwodów i separacji prawnej” nie obejmuje norm kolizyjnych dotyczących majątkowych konsekwencji rozwodu[8]. Przedmiotem współpracy nie jest również materialne prawo rozwodowe, tzn. przesłanki rozwodu lub procedura stosowana w przypadku rozwodu.Realizacja celów Unii, ochrona jej interesów i zacieśnianie integracjiKontekst ogólny18.  Przy należytym uwzględnieniu odpowiednich części przeprowadzonej oceny skutków[9] oraz uzasadnienia wyżej wymienionego wniosku Komisji z 2006 r., wzmocniona współpraca służyć ma zapewnieniu jasnych i kompleksowych ram prawnych, obejmujących przepisy dotyczące prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej, jak również przyznanie stronom pewnej autonomii w zakresie wyboru prawa właściwego.19.  Komisja przeprowadziła obszerne konsultacje z zainteresowanymi podmiotami w ramach wyżej wspomnianej procedury oceny skutków. Zostały one przeprowadzone na podstawie zielonej księgi w sprawie prawa właściwego i jurysdykcji w sprawach rozwodowych, wydanej w 2005 r.[10]. W zielonej księdze wskazano szereg wad obecnej sytuacji i różne możliwe warianty zaradzenia występującym problemom. Warianty te obejmowały między innymi utrzymanie status quo , harmonizację norm kolizyjnych, wprowadzenie ograniczonej możliwości wyboru przez małżonków prawa właściwego i, wreszcie, kombinację różnych rozwiązań. W 2006 r. Komisja zorganizowała publiczną dyskusję oraz posiedzenie ekspertów. W większości opinii uznano potrzebę zwiększenia pewności i przewidywalności prawnej oraz wprowadzenia ograniczonej autonomii stron i zapobieżenia zjawisku prześcigania się małżonków przy wnoszeniu sprawy do sądu. Niektóre zainteresowane strony wyrażały obawy, że harmonizacja norm kolizyjnych zobowiązywałaby sądy do stosowania prawa obcego, co mogłoby prowadzić do opóźnień i wzrostu kosztów postępowań w sprawach małżeńskich. Badanie opinii publicznej wykazało, że 60% Europejczyków oczekuje od UE działań na rzecz uproszczenia prawodawstwa w zakresie orzekania rozwodów w innym państwie członkowskim[11].20.  Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej dotyczyłaby dziesiątków tysięcy „międzynarodowych” par, które rozwodzą się w UE każdego roku. Co roku w Europie zawieranych jest wiele małżeństw pomiędzy osobami pochodzącymi z dwóch różnych państw członkowskich, każdego roku dochodzi też do wielu "międzynarodowych" rozwodów.21.  W UE jest blisko 122 mln małżeństw, z których około 16 mln (13%) uznawanych jest za „międzynarodowe”[12]. Przykładowo w 2007 r. w Unii Europejskiej zawarto 2 400 000 małżeństw, z czego 300 000 stanowiły małżeństwa „międzynarodowe”. Chociaż takie małżeństwa zawierane są głównie w kilku większych państwach europejskich, zdarzają się na terytorium całej Unii Europejskiej i dlatego dotyczą dużej liczby europejskich obywateli.22.  W 2007 r. w 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej przeprowadzono 1 040 000 rozwodów, z czego w 140 000 (13 %) przypadków występował element „międzynarodowy”. Państwa członkowskie, w których udział „międzynarodowych” rozwodów w 2007 r. był największy, to Niemcy (34 000), Francja (20 500) oraz Zjednoczone Królestwo (19 500).Obecna sytuacja w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej23.  Obecnie, w obliczu braku wspólnych unijnych norm, w 24 państwach członkowskich uczestniczących we współpracy sądowej w sprawach cywilnych w UE oraz w 2 państwach członkowskich, które mogą każdorazowo zdecydować o przystąpieniu do niej, obowiązuje 26 różnych zbiorów norm kolizyjnych dotyczących rozwodu[13]. Większość państw członkowskich określa prawo właściwe na podstawie zestawienia występujących łączników, co służy zagwarantowaniu, by postępowanie poddano temu porządkowi prawnemu, z którym dany związek małżeński jest najbliżej związany. Pozostałe państwa członkowskie stosują systematycznie w sprawach małżeńskich swoje prawo krajowe ( lex fori ).24.  Obecna sytuacja powoduje szereg problemów w sprawach małżeńskich, w których występuje element „międzynarodowy”. Fakt, że przepisy krajowe są bardzo zróżnicowane, zarówno jeżeli chodzi o normy materialne, jak i normy kolizyjne, powoduje brak pewności prawnej. Znaczne zróżnicowanie i złożony charakter krajowych norm kolizyjnych sprawiają, że trudno jest „międzynarodowym” parom przewidzieć, jakie prawo obowiązywać będzie w postępowaniach dotyczących ich małżeństwa. Znaczna większość państw członkowskich nie daje małżonkom możliwości wyboru prawa właściwego w takich postępowaniach. Może to prowadzić do stosowania prawa, z którym małżonkowie są związani w bardzo niewielkim stopniu, oraz skutkować rozstrzygnięciami, które nie odpowiadają uzasadnionym oczekiwaniom obywateli. Na koniec należy stwierdzić, że obecnie obowiązujące normy mogą skłaniać małżonków do prześcigania się przy wnoszeniu sprawy do sądu, aby zapewnić poddanie postępowania konkretnemu prawu, które uznają za korzystniejsze dla nich.25.  Trudno jest oszacować straty gospodarcze powodowane przez brak harmonizacji norm kolizyjnych w zakresie rozwodu. W kontekście oceny skutków przeprowadzonej w celu uzyskania przez Komisję wiedzy na temat małżeńskich ustrojów majątkowych ustalono, że hipotetyczne koszty problemów związanych z małżeństwami międzynarodowymi w sprawach rozwodowych mogą sięgać nawet 205 mln EUR w skali UE. Koszty te mogą przypadać na sądy, małżonków i osoby trzecie[14].Korzyści wynikające ze wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej26.  Dziewięć państw członkowskich wystąpiło o upoważnienie do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej: Bułgaria, Hiszpania, Francja, Włochy, Luksemburg, Węgry, Austria, Rumunia i Słowenia. Łączna liczba ludności tych dziewięciu państw członkowskich wynosi 216,3 mln. Stanowi to blisko połowę (44%) ludności Unii[15]. Udział „międzynarodowych” małżeństw i rozwodów w tych państwach wynosi około 13%[16] , tzn. jest średnio na tym samym poziomie co przeciętnie w UE. Szacunkowa roczna liczba rozwodów w tych państwach wynosi około 440 000, z czego w 53 000 występują elementy międzynarodowe[17]. Do wzmocnionej współpracy mogą przystąpić wszystkie państwa członkowskie. Im więcej z nich będzie w niej uczestniczyć, tym większej liczby obywateli będzie ona dotyczyć.27.  Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji przynosi obywatelom następujące korzyści:28.  Zwiększenie pewności i przewidywalności prawnej. Wzmocniona współpraca doprowadzi do wprowadzenia zharmonizowanych norm kolizyjnych w sprawach dotyczących rozwodu i separacji prawnej, umożliwiających małżonkom łatwe przewidzenie, które prawo znajdzie zastosowanie w postępowaniu dotyczącym ich małżeństwa. Prawo to zależeć będzie w pierwszym rzędzie od wyboru małżonków. Wybór ograniczony jest do systemów prawa, z którymi małżeństwo ma ścisły związek, dla uniknięcia stosowania prawa „egzotycznego”, z którymi małżonków łączy niewiele lub wręcz nic. Jeżeli taki wybór nie zostanie dokonany, prawo właściwe ustalane jest na podstawie zestawienia łączników, co pozwoli zagwarantować, by postępowanie w sprawach małżeńskich regulowane było porządkiem prawnym, z którym małżeństwo jest blisko związane. Dzięki temu zainteresowani małżonkowie oraz prawnicy zyskają znacznie większą pewność prawną oraz możliwości przewidywania.29.  Większa elastyczność dzięki wprowadzeniu ograniczonej autonomii stron. Obecnie autonomia stron w sprawach małżeńskich jest bardzo ograniczona. Krajowe normy kolizyjne przewidują zasadniczo tylko jedno rozwiązanie w danej sytuacji, np. zastosowanie prawa odpowiadającego wspólnemu obywatelstwu małżonków lub zastosowanie lex fori . W warunkach wzmocnionej współpracy ramy prawne będą bardziej elastyczne dzięki przyznaniu małżonkom ograniczonej możliwości wyboru prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej. Zapewnienie małżonkom możliwości uzgodnienia tej kwestii może okazać się szczególnie użyteczne w przypadków rozwodów przeprowadzanych za porozumieniem stron.30.  Zapobiegnięcie zjawisku prześcigania się małżonków przy wnoszeniu sprawy do sądu. Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej stanowi ponadto odpowiedź na problem prześcigania się małżonków przy wnoszeniu sprawy do sądu. Zjawisko to może prowadzić do stosowania prawa, z którym pozwany nie czuje się blisko związany, lub które nie uwzględnia jego interesów. W dodatku utrudnia to dążenie do pojednania oraz nie pozostawia wiele miejsca na mediację. Wprowadzenie zharmonizowanych norm kolizyjnych przypuszczalnie przyczyni się do znacznego ograniczenia omawianego zjawiska, ponieważ sąd w państwie członkowskim uczestniczącym we wzmocnionej współpracy, do którego wniesiony zostałby pozew, zastosowałby prawo wyznaczone na podstawie wspólnych norm.31.  Wyrażano pewne obawy, że harmonizacja norm kolizyjnych zmusiłaby sądy do stosowania obcego prawa rozwodowego, co opóźniałoby postępowanie w sprawach małżeńskich i zwiększało jego koszty. W praktyce problemy te nie powinny pojawiać się zbyt często, ponieważ na podstawie łączników w znacznej większości przypadków stosowane byłoby lex fori . Doświadczenia państw członkowskich korzystających obecnie z łączników, które prowadzą do stosowania prawa obcego, nie wykazują żadnych większych trudności. Obecne normy kolizyjne w dziewięciu wnioskujących państwach członkowskich obejmują takie łączniki, które w niektórych przypadkach już teraz prowadzą do stosowania prawa obcego przez ich sądy. Dlatego wzmocniona współpraca nie powodowałaby problemów w postaci dodatkowych kosztów lub przedłużania postępowania. Na koniec należy stwierdzić, że przyjęcie środków ułatwiających stosowanie prawa obcego powinno ograniczyć ewentualne negatywne konsekwencje[18].32.  Z perspektywy instytucjonalnej wzmocniona współpraca stanowi lepsze rozwiązanie niż przystąpienie przez zainteresowane państwa członkowskie do negocjacji w sprawie międzynarodowej umowy o prawie właściwym dla rozwodów i separacji prawnej. Byłaby to z pewnością mniej korzystna alternatywa. Nawet jeśli akty przyjęte w ramach wzmocnionej współpracy wiążą państwa członkowskie w niej uczestniczące, to jednak poddane są kontroli Unii w tej dziedzinie. Komisja może zatem monitorować ich prawidłowe stosowanie na mocy Traktatów, a Trybunałowi Sprawiedliwości UE przysługuje jurysdykcja w zakresie wydawania orzeczeń w trybie prejudycjalnym dotyczących ich wykładni, zapewniając tym samym spójną i jednolitą wykładnię środków przyjętych w ramach wzmocnionej współpracy.Spełnienie wymogów art. 20 ust. 1 TUE33.  Artykuł 20 ust. 1 przewiduje wymóg, by celem wzmocnionej współpracy było sprzyjanie realizacji celów Unii, ochrona jej interesów oraz wzmocnienie procesu jej integracji.34.  Jednym z zadań Unii jest zapewnienie jej obywatelom przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości bez granic wewnętrznych, w której zagwarantowana jest swoboda przepływu osób (art. 3 ust. 2 TUE). Tworzenie przestrzeni sprawiedliwości obejmuje rozwój współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne, w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń (art. 81 ust. 1 TFUE). W tym celu Unia może przyjąć środki zmierzające do zapewnienia, po pierwsze, wzajemnego uznawania i wykonywania przez państwa członkowskie orzeczeń sądowych oraz, po drugie, zgodności norm mających zastosowanie w państwach członkowskich w przypadku kolizji przepisów i sporów o właściwość (art. 81 ust. 2 lit. a) i c) TFUE).35.  Harmonizacja norm kolizyjnych ułatwia wzajemne uznawanie orzeczeń sądowych. Fakt, że sądy państw członkowskich stosują takie same normy kolizyjne przy określaniu prawa właściwego w danej sytuacji umacnia wzajemne zaufanie do orzeczeń sądów wydawanych w innych państwach członkowskich[19].36.  Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej między wnioskującymi państwami członkowskimi przybliżyłaby realizację celu Unii zakładającego zapewnienie zgodności stosowanych w państwach członkowskich norm dotyczących kolizji przepisów, ponieważ zwiększyłaby poziom tej zgodności w porównaniu ze stanem obecnym. Jak wyjaśniono powyżej, w 26 państwach członkowskich uczestniczących we współpracy w sprawach cywilnych obowiązuje 26 różnych zestawów norm kolizyjnych w zakresie rozwodu. Gdyby wnioskujące państwa członkowskie nawiązały wzmocnioną współpracę, obowiązywałoby 18 różnych reżimów prawnych, co oznaczałoby większą harmonizację norm kolizyjnych oraz zacieśnienie integracji w tej części UE.Zgodność z Traktatami i prawem Unii37.  Zgodnie z art. 326 TFUE wzmocniona współpraca musi być zgodna z Traktatami i prawem UE.38.  Nie może ona wpływać negatywnie na obowiązujący dorobek prawny. Można ustanowić ją w dziedzinie należącej do zakresu kompetencji dzielonych Unii, w której do tej pory nie wprowadzono wspólnych norm unijnych. Pierwszy wspólnotowy akt prawny przyjęty w dziedzinie prawa rodzinnego, rozporządzenie Rady nr 1347/2000[20], określa normy w zakresie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz orzeczeń w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków w kontekście postępowania w sprawach małżeńskich. Nie zawiera ono jednak norm dotyczących prawa właściwego. Wejście w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003, uchylającego i zastępującego rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000 z dniem 1 marca 2005 r., nie spowodowało żadnych zmian w tym względzie. Kwestia prawa właściwego nie została poruszona podczas negocjacji w sprawie tego rozporządzenia, w którym przepisy dotyczące spraw małżeńskich przejęto w sposób niemalże niezmieniony z rozporządzenia Rady (WE) nr 1347/2000.39.  Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej nie doprowadziłaby do dyskryminacji ze względu na obywatelstwo zakazanej przez art. 18 TFUE, ponieważ proponowane normy kolizyjne będą miały charakter uniwersalny i znajdą zastosowanie do wszystkich postępowań przed sądami uczestniczących państw członkowskich, niezależnie od obywatelstwa lub miejsca zamieszania stron. Z drugiej strony sądy nieuczestniczących państw stosować będą, tak jak do tej pory, swoje krajowe normy kolizyjne wynikające z ich prawa prywatnego międzynarodowego.Wzmocniona współpraca nie wpływa negatywnie na rynek wewnętrzny ani na spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną, nie powoduje barier ani dyskryminacji w handlu i nie zakłóca konkurencji40.  Artykuł 326 TFUE przewiduje, że wzmocniona współpraca nie może naruszać rynku wewnętrznego ani spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej. Nie może ona stanowić przeszkody ani dyskryminacji w handlu między państwami członkowskimi, ani prowadzić do zakłócenia konkurencji między nimi.41.  Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej nie stanowi problemu w odniesieniu do tych warunków prawnych. Co więcej, wniosek przyjęty w celu realizacji wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej służyć będzie ułatwieniu właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, ponieważ doprowadzi do zniesienia wszelkich przeszkód w zakresie swobodnego przemieszczenia się osób, które obecnie napotykają na problemy wynikające ze zróżnicowania krajowych przepisów dotyczących prawa właściwego w sprawach małżeńskich. Zwiększona pewność prawna w zakresie norm kolizyjnych dotyczących rozwodów będzie miała zatem pozytywne skutki dla par korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się między państwami członkowskimi.42.  Ze względu na charakter wniosku, który dotyczy wyłącznie stosunków między dwiema jednostkami, nie wpływa on na przedsiębiorstwa lub stosunki prawne na rynku ani na handel, ani na konkurencję w Unii. Na koniec należy stwierdzić, że wniosek nie wpływa na politykę regionalną Unii.43.  Co więcej, harmonizacja norm kolizyjnych znacznie ułatwiłaby sytuację stron i prawników, którzy będą mogli, w uczestniczących państwach, określić prawo właściwe na podstawie jednego zespołu norm, który zastąpi dotychczasowe liczne krajowe normy kolizyjne w tym zakresie w uczestniczących państwach członkowskich.44.  Nawet jeśli nie wszystkie pary w Unii skorzystają z większej pewności prawnej i uproszczenia, które niesie ze sobą wniosek, sytuacja par przed sądami nieuczestniczących państw członkowskich nie ulegnie pogorszeniu w porównaniu ze stanem obecnym. Wniosek nie doprowadzi zatem do nieuzasadnionych różnic w traktowaniu obywateli.Poszanowanie praw, kompetencji i zobowiązań nieuczestniczących państw członkowskich45.  Artykuł 327 TFUE przewiduje wymóg, by wzmocniona współpraca nie naruszała kompetencji, praw i obowiązków państw członkowskich, które w niej nie uczestniczą.46.  Przyjęcie wspólnych norm kolizyjnych dla dziewięciu państw członkowskich nie wpływa na normy obowiązujące w nieuczestniczących państwach członkowskich. Te ostanie państwa będą w dalszym ciągu posiadać własne normy prawa prywatnego międzynarodowego dotyczące prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej.47.  Zgodnie z wnioskiem para zamieszkała w uczestniczącym państwie członkowskim miałaby możliwość wyboru prawa, któremu poddany zostałby rozwód. Ograniczony wybór prawa w zakresie dotyczącym rozwodów nie jest obecnie zupełnie obcy państwom członkowskim – istnieją przypadki, w których strony mają takie uprawnienie, np. w holenderskich i niemieckich przepisach regulujących małżeństwo. Jeżeli, w warunkach wzmocnionej współpracy, para, które zawarła porozumienie o wyborze prawa, przeniesie się następnie do nieuczestniczącego państwa członkowskiego i tam wystąpi do sądu o rozwód, uznanie tego porozumienia zależeć będzie od prawa krajowego sądu, do którego złożono pozew rozwodowy. Jeżeli para wybrała prawo tego sądu, uznanie umowy powinno być dla tego sądu mniej problematyczne.48.  Na szczeblu międzynarodowego prawa publicznego nie istnieją międzynarodowe umowy dotyczące prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej między uczestniczącymi i nieuczestniczącym państwami, które zostałyby naruszone wskutek podjęcia wzmocnionej współpracy.49.  Na koniec należy odnotować, ze wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej nie wpływa na nieuczestniczące państwa członkowskie w odniesieniu do norm określających prawo właściwe w dziedzinach blisko związanych z rozwodem, takich jak normy kolizyjne w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz zobowiązań alimentacyjnych. Normy kolizyjne w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej regulowane są konwencją haską z 1996 r. o jurysdykcji, prawie właściwym, uznawaniu, wykonywaniu i współpracy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dzieci. Obecnie osiem państw członkowskich jest stroną konwencji, a pozostałe 18 państw członkowskich musi ją ratyfikować lub przystąpić do niej przed dniem 5 czerwca 2010 r.[21]. Normy kolizyjne w zakresie zobowiązań alimentacyjnych zostały ustanowione w protokole haskim z 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych[22], mającym zastosowanie na mocy art. 15 rozporządzenia (WE) nr 4/2009 dotyczącego zobowiązań alimentacyjnych[23], które zacznie obowiązywać w dniu 18 czerwca 2011. Normy dotyczące prawa właściwego w zakresie rozwodu oraz przyznania, wykonywania lub wygaśnięcia odpowiedzialności rodzicielskiej lub zobowiązań alimentacyjnych są od siebie niezależne. Sąd, któremu przysługuje jurysdykcja do orzekania w kwestii pozwu rozwodowego w nieuczestniczącym państwie członkowskim, stosuje własne krajowe normy kolizyjne w celu ustalenia prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej, postanowienia konwencji haskiej z 1996 r. w celu ustalenia prawa właściwego w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz postanowienia protokołu haskiego z 2007 r. oraz rozporządzenia (WE) nr 4/2009 w celu ustalenia prawa właściwego w zakresie zobowiązań alimentacyjnych.Wniosek w odniesieniu do spełnienia warunków prawnych50.  Na podstawie powyższych uwag Komisja stwierdza, że wszystkie określone Traktatami prawne warunki wzmocnionej współpracy zostały spełnione.Poszanowanie praw podstawowych51.  Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej respektuje prawa podstawowe określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności w jej art. 21 dotyczącym niedyskryminacji. Normy kolizyjne zaproponowane w rozporządzeniu wprowadzającym w życie wzmocnioną współpracę będą stosowane do wszystkich rozwodów w uczestniczących państwach członkowskich, bez dyskryminacji na jakimkolwiek gruncie.Podsumowanie w kwestii wzmocnionej współpracy52.  Komisja uważa, że w porównaniu z wariantem przewidującym utrzymanie status quo wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej ma liczne korzyści, i że korzyści te w tym konkretnym przypadku wzmocnionej współpracy przewyższają ewentualne wady. Wspólne normy kolizyjne w zakresie rozwodów i separacji prawnej znacznie ułatwią życie dziesiątkom tysięcy par w uczestniczących państwach członkowskich. Byłoby to zgodne z programem sztokholmskim, w którym Rada Europejska stwierdziła, że proces harmonizacji norm kolizyjnych na szczeblu unijnym powinien być kontynuowany w dziedzinach, w których jest to potrzebne, takich jak separacja i rozwody[24]. Dlatego Komisja proponuje zezwolić na wzmocnioną współpracę między wnioskującymi państwami członkowskimi. Komisja podkreśla, że do wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej mogą w dowolnym momencie przystąpić wszystkie państwa członkowskie, zgodnie z art. 328 TFUE, oraz zachęca państwa członkowskie, które do tej pory tego nie zrobiły, do przystąpienia do wzmocnionej współpracy, zwiększając korzyści z niej płynące.2010/0066(APP)WniosekDECYZJA RADY nr …/2010/UEupoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacja prawnejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 329 ust. 1,uwzględniając wnioski złożone przez Bułgarię, Hiszpanię, Francję, Włochy, Luksemburg, Węgry, Austrię, Rumunię i Słowenię,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego[25],a także mając na uwadze, co następuje:53.  Unia postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w której zapewniony jest swobodny przepływ osób. W imię stopniowego rozwoju takiej przestrzeni Unia przyjmować ma środki dotyczące współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne.54.  Na mocy art. 81 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej mają one obejmować środki służące zapewnieniu zgodności obowiązujących w państwach członkowskich norm dotyczących kolizji przepisów, w tym środki dotyczące przepisów prawa rodzinnego mających skutki transgraniczne.55.  W dniu 17 lipca 2006 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 w odniesieniu do jurysdykcji i wprowadzającego zasady dotyczące prawa właściwego w sprawach małżeńskich.56.  Na posiedzeniu w dniach 5 i 6 czerwca 2008 r. Rada przyjęła wytyczne polityczne, w których odnotowano, że nie udało się zapewnić jednomyślności potrzebnej do dalszych prac nad proponowanym rozporządzeniem i że wystąpiły trudności nie do pokonania, uniemożliwiające osiągnięcie jednomyślności obecnie i w najbliższej przeszłości. Ustalono, że cele proponowanego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w rozsądnym terminie przez zastosowanie odpowiednich postanowień Traktatów.57.  W tych okolicznościach Grecja, Hiszpania, Włochy, Węgry, Luksemburg, Austria, Rumunia i Słowenia pismami z dnia 28 lipca 2008 r. wystąpiły z wnioskiem do Komisji, wskazując, że zamierzają ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w dziedzinie prawa właściwego dla spraw małżeńskich i zwracając się do Komisji o przedłożenie odpowiedniego wniosku Radzie. Bułgaria skierowała identyczny wniosek do Komisji pismem z dnia 12 sierpnia 2008 r., a Francja dołączyła swój wniosek pismem z dnia 12 stycznia 2009 r. W dniu 3 marca 2010 r. Grecja wycofała swój wniosek. Ogółem chęć nawiązania wzmocnionej współpracy zgłosiło dziewięć państw członkowskich.58.  Wzmocniona współpraca powinna zapewnić jasne i kompleksowe przepisy ramowe w dziedzinie rozwodów i separacji prawnej w uczestniczących państwach członkowskich oraz zagwarantować obywatelom odpowiednie rozwiązania w zakresie pewności prawnej, przewidywalności i elastyczności, jak również zapobiec prześciganiu się małżonków przy wnoszeniu sprawy do sądu.59.  Warunki ustanowione w art. 20 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w art. 326 i 329 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zostały spełnione.60.  Dziedzina wzmocnionej współpracy – prawo właściwe dla rozwodów i separacji prawnej – została określona w art. 81 ust. 2 lit. c) i art. 81 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jako jedna z dziedzin objętych zakresem Traktatów.61.  Wymóg traktowania wzmocnionej współpracy jako ostateczności, przewidziany w art. 20 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, został spełniony, ponieważ Rada stwierdziła w czerwca 2008 r., że cele rozporządzenia nie mogą zostać w rozsądnym terminie osiągnięte przez Unię jako całość.62.  Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej zmierza do rozwoju współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne, w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania wyroków, oraz do zapewnienia zgodności obowiązujących w państwach członkowskich norm dotyczących kolizji praw. Dlatego też sprzyja ona realizacji celów Unii, chroni jej interesy oraz wzmacnia proces jej integracji, zgodnie z wymogami art. 20 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej.63.  Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej jest zgodna z Traktatami i prawem Unii oraz nie osłabia rynku wewnętrznego ani spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej. Nie stanowi ona przeszkody ani dyskryminacji w handlu między państwami członkowskimi, ani nie prowadzi do zakłócenia konkurencji między nimi.64.  Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej respektuje kompetencje, prawa i zobowiązania państw członkowskich nieuczestniczących w tej współpracy. Wspólne normy kolizyjne w uczestniczących państwach członkowskich nie wpływają na normy obowiązujące w nieuczestniczących państwach członkowskich. Sądy nieuczestniczących państw członkowskich nadal stosują obowiązujące krajowe normy kolizyjne do ustalania prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej.65.  W szczególności wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej jest zgodna z unijnym prawem dotyczącym współpracy w sprawach cywilnych, ponieważ nie wpływa ona na wcześniej ustanowiony dorobek prawny.66.  Niniejsza decyzja respektuje zasady zapisane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 21.67.  Zgodnie z art. 328 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej mogą w dowolnym momencie przystąpić wszystkie państwa członkowskie.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym upoważnia się Bułgarię, Hiszpanię, Francję, Włochy, Luksemburg, Węgry, Austrię, Rumunię i Słowenię do podjęcia między sobą wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji prawnej w zastosowaniu właściwych postanowień Traktatów.Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie niezwłocznie po jej przyjęciu.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Bułgarii, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Austrii, Rumunii i Republiki Słowenii.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] COM(2006) 399.[2] Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).[3] Dania, zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 5 (obecnie protokołu nr 22) w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatów, nie uczestniczyła w przyjęciu zaproponowanego rozporządzenia, nie była nim związana ani nie miało ono do niej zastosowania. Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 4 (obecnie protokołu nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatów, Irlandia i Zjednoczone Królestwo nie notyfikowały życzenia uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu tego zaproponowanego rozporządzenia.[4] Obecnie art. 81 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.[5] P6_TA(2008)0502, (Dz.U. C 15 E, 21.1.2010, s. 128).[6] Dokument 10383/08 PV/CONS 36 JAI 311 z dnia 10 lipca 2008 r.[7] W art. 20 ust. 1 TUE mowa jest o stosowaniu „odpowiednich postanowień Traktatów”; w przypadku prawa właściwego w sprawach rozwodowych oznacza to postanowienia rozdziału 3 (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych) w tytule V (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.[8] Komisja przygotowuje inicjatywę ustawodawczą w dziedzinie małżeńskich ustrojów majątkowych oraz konsekwencji separacji par, w których występują elementy transgraniczne, zgodnie z niedawnym wezwaniem zawartym w programie sztokholmskim. W ramach tych przygotowań opublikowano Zieloną księgą w sprawie kolizji przepisów w sprawach dotyczących majątkowego ustroju małżeńskiego, w tym zagadnienia właściwości i wzajemnego uznawania, COM(2006) 400. Inicjatywa obejmie normy prawa prywatnego międzynarodowego w zakresie małżeńskich ustrojów majątkowych, zarówno w trakcie trwania małżeństwa jak i w przypadku rozpadu małżeństwa w drodze rozwodu lub separacji. Normy kolizyjne w sprawach dotyczących samego rozwodu oraz małżeńskich ustrojów majątkowych należą do dwóch odrębnych dziedzin, a wzmocniona współpraca w jednej z nich nie wyklucza przyjmowania przepisów w drugiej.[9] SEC(2006) 949, zob. http://ec.europa.eu/governance/impact/ia_carried_out/cia_2006_en.htm#jls. Przygotowując sprawozdanie z oceny skutków uwzględniono treść analizy „Study to inform a subsequent Impact Assessment on the Commission proposal on jurisdiction and applicable law in divorce matters” przygotowanej przez Policy Evaluation Consortium (EPEC) w 2006 r., zob.http://ec.europa.eu/justice_home/doc_centre/civil/studies/doc_civil_studies_en.htm.[10] COM(2005) 82.[11] Flash EB nr 188 – Ochrona konsularna i prawo rodzinne.[12] Informacje zawarte w niniejszym punkcie oparte są na sprawozdaniu końcowym z oceny skutków wspólnotowych instrumentów dotyczących małżeńskich ustrojów majątkowych oraz majątku par żyjących w konkubinacie w przypadkach, w których występuje element międzynarodowy, przeprowadzonej przez EPEC w 2010 r.[13] Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatów Dania nie uczestniczy w przyjęciu środków proponowanych na mocy tytułu V części trzeciej TFUE i środki te nie wiążą jej, ani nie mają do niej zastosowania. W przeciwieństwie do Danii, Zjednoczone Królestwo i Irlandia mogą uczestniczyć we współpracy na mocy tytułu V części trzeciej TFUE, zgodnie z art. 3 protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatów. W Zjednoczonym Królestwie istnieją wprawdzie odrębne okręgi jurysdykcyjne dla Anglii/Walii, Szkocji i Irlandii Północnej, ale obowiązują w nich podobne normy kolizyjne.[14] Sprawozdanie końcowe z oceny skutków wspólnotowych instrumentów dotyczących małżeńskich ustrojów majątkowych oraz majątku par żyjących w konkubinacie w przypadkach, w których występuje element międzynarodowy przeprowadzonej przez EPEC w 2010 r.[15] Ludność Unii w 2009 wynosiła 494 mln.[16] Liczba rozwodów, w których występował element w międzynarodowy w 2007 r. oraz ich udział w ogólnej liczbie rozwodów w rozpatrywanych państwach członkowskich: Bułgaria: 700/4 %; Hiszpania: 14 500/11 %; Francja 20 500/13 %; Włochy 3 000/6 %; Luksemburg: 500/48 %; Węgry: 500/2 %; Austria: 5 000/25 %; Rumunia: 500/1 % i Słowenia 300/10 %.[17] Sprawozdanie końcowe z oceny skutków wspólnotowych instrumentów dotyczących małżeńskich ustrojów majątkowych oraz majątku par żyjących w konkubinacie w przypadkach, w których występuje element międzynarodowy, przeprowadzonej przez EPEC w 2010 r.[18] Decyzja nr 568/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniająca decyzję Rady 2001/470/WE ustanawiającą europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i handlowych wprowadza taki środek w postaci obowiązku dostarczania przez punkty kontaktowe wszelkich informacji ułatwiających stosowanie prawa innego państwa członkowskiego właściwego na podstawie unijnych lub międzynarodowych aktów prawnych, zob. zmieniony art. 5 ust. 2 lit. c).[19] Program środków służących realizacji zasady wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, przyjęty w dniu 30 listopada 2000 r. (Dz.U. C 12 z 15.1.2001 s. 1).[20] Rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków (Dz.U. L 160 z 30.6.2000, s. 19).[21] Decyzja Rady 2008/431/WE upoważniająca niektóre państwa członkowskie do ratyfikacji konwencji haskiej z 1996 roku lub do przystąpienia do tej konwencji w interesie Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 151 z 11.6.2008, s. 36).[22] Decyzja Rady 2009/941/WE w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. L 331 z 16.12.2009, s. 17).[23] Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. L 7 z 10.1.2009, s.1).[24] Program sztokholmski – Otwarta i bezpieczna Europa dla dobra i ochrony obywateli, przyjęty przez Radę Europejską w dn. 10-11 grudnia 2009 r.[25] Dz.U. C […] z […], s. […].


				|

		52012PC0241

			Wniosek DECYZJA RADY upoważniająca państwa członkowskie do negocjowania na konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie traktatu o handlu bronią (Nowy Jork, 2-27 lipca 2012 r.) kwestii wchodzących w zakres wyłącznych kompetencji Unii /* COM/2012/0241 final - 2012/0124 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
Konferencja Organizacji Narodów Zjednoczonych
w sprawie traktatu o handlu bronią odbędzie się w Nowym Jorku w
dniach 2-27 lipca 2012 r. W wyniku konferencji ma zostać opracowany
prawnie wiążący traktat o handlu bronią, którego celem jest
ustanowienie bardziej odpowiedzialnego legalnego handlu bronią
konwencjonalną poprzez określenie najwyższych możliwych
wspólnych standardów międzynarodowych regulujących
międzynarodowe transfery broni.
W planowanym traktacie prawdopodobnie
przewidziane będą środki (takie jak pozwolenia na wywóz lub
przywóz), które zasadniczo wchodzą w zakres wspólnej polityki handlowej
Unii. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem środki takie nie są
wyłączane z zakresu wspólnej polityki handlowej, a co za tym idzie,
wyłącznej kompetencji Unii, jedynie dlatego, że jakieś
państwo członkowskie przyjmuje takie środki w celu ochrony
bezpieczeństwa narodowego.
Zważywszy na to, że
rozporządzeniem Rady (WE) nr 260/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie
wspólnych reguł przywozu oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 1061/2009
z dnia 19 października 2009 r. ustanawiającym wspólne reguły
wywozu państwa członkowskie zostały upoważnione do
nakładania ograniczeń odpowiednio na wywóz i przywóz, między
innymi w oparciu o względy bezpieczeństwa publicznego i
moralności publicznej, konieczne jest zapewnienie zgodności
środków przewidzianych w traktacie z warunkami takich zezwoleń.
Ponadto w ciągu ostatnich 20 lat
przyjęto kilka unijnych aktów prawnych w celu ułatwienia transferów
broni konwencjonalnej i eliminowania barier dla takich transferów w ramach
rynku wewnętrznego lub w celu regulacji wywozu broni konwencjonalnej oraz
produktów podwójnego zastosowania do państw trzecich:
(a)
zmieniona dyrektywa Rady 91/477/EWG z dnia 18
czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni;
(b)
zmieniona dyrektywa Rady 93/15/EWG z dnia 5
kwietnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania
do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego;
(c)
zmieniona dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady
2009/43/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie uproszczenia warunków transferów
produktów związanych z obronnością we Wspólnocie;
(d)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 258/2012 z dnia 14 marca 2012 r. wdrażające art. 10
Protokołu Narodów Zjednoczonych przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i
obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz
amunicją, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych
przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (protokół
NZ w sprawie broni palnej), oraz ustanawiające zezwolenia na wywóz i
środki dotyczące przywozu i tranzytu dla broni palnej, jej
części i komponentów oraz amunicji;
(e)
rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2009 z dnia 5
maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu,
pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego
zastosowania;
(f)
dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady
2009/81/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania
niektórych zamówień na roboty budowlane, dostawy i usługi przez
instytucje lub podmioty zamawiające w dziedzinach obronności i
bezpieczeństwa.
W celu zapewnienia zgodności
pomiędzy planowanym traktatem o handlu bronią a przepisami dyrektyw
91/477/EWG, 93/15/WE i 2009/43/WE, traktat nie powinien zawierać wymogu,
aby transfery broni i amunicji między państwami członkowskimi
były oceniane w oparciu o uzgodnione parametry i aby zezwalano na nie na
podstawie pozwoleń wydawanych indywidualnie. Jeżeli taki wymóg
zostałby utrzymany w przyszłym traktacie o handlu bronią,
państwa członkowskie będące stroną takiego traktatu
nie mogłyby stosować tego wymogu w wewnątrzunijnym handlu
bronią, nie naruszając prawa UE.
W celu zapewnienia zgodności
pomiędzy planowanym traktatem o handlu bronią a przepisami
rozporządzenia (UE) nr 258/2012 przyszły traktat powinien być
spójny z zasadą wyrażoną w protokole ONZ o broni palnej, a
mianowicie w art. 10. Zgodnie z tą zasadą broń palna i
przedmioty z nią związane nie powinny być przekazywane
między państwami bez wiedzy i zgody wszystkich państw, których
to dotyczy. Broń palna nie powinna być wywożona do państw
ani przewożona przez państwa, które nie zgadzają się na
taką operację.
Negocjacje w sprawie traktatu o handlu
bronią obejmują kwestie wchodzące w zakres wyłącznych
kompetencji Unii, ponieważ wchodzą one w zakres wspólnej polityki
handlowej i ponieważ zawarcie traktatu może wpływać na
wspólne zasady lub zmieniać ich zakres.
W obecnych okolicznościach wskazane jest
upoważnienie państw członkowskich do negocjacji w sprawie
traktatu o handlu bronią w sprawach wchodzących w zakres
wyłącznej kompetencji Unii zgodnie z odpowiednimi wytycznymi
negocjacyjnymi. Upoważnienie to nie ma zatem obejmować tych elementów
traktatu o handlu bronią, które mogą być objęte zakresem kompetencji
Unii w ramach WPZiB i odnoszą się do dorobku prawnego w tym zakresie.
2012/0124 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
upoważniająca państwa
członkowskie do negocjowania na konferencji Organizacji Narodów
Zjednoczonych w sprawie traktatu o handlu bronią (Nowy Jork, 2-27 lipca
2012 r.) kwestii wchodzących w zakres wyłącznych kompetencji
Unii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego
art. 2 ust. 1, art. 114 ust. 1, art. 207 ust. 4 akapit pierwszy i art. 218 ust.
3 i 4,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zgromadzenie Ogólne
Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło na swojej 64 sesji
rezolucję 64/48, na mocy której postanowiono zwołać w 2012 r.
trwającą cztery tygodnie konferencję Organizacji Narodów
Zjednoczonych w sprawie traktatu o handlu bronią, aby opracować
prawnie wiążący instrument dotyczący najwyższych
możliwych wspólnych standardów międzynarodowych w zakresie transferu
broni konwencjonalnej. Konferencja Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie
traktatu o handlu bronią odbędzie się w Nowym Jorku w dniach
2–27 lipca 2012 r. W jej wyniku ma zostać opracowany prawnie
wiążący traktat o handlu bronią, którego celem jest
ustanowienie bardziej odpowiedzialnego legalnego handlu bronią
konwencjonalną, poprzez określenie najwyższych możliwych
wspólnych standardów międzynarodowych regulujących
międzynarodowe transfery broni oraz służących zwalczaniu
niepożądanego i nieodpowiedzialnego rozprzestrzeniania broni konwencjonalnej.

(2)       W planowanym traktacie
prawdopodobnie przewidziane będą środki (takie jak pozwolenia na
wywóz lub przywóz), które wchodzą w zakres wspólnej polityki handlowej
Unii. Zważywszy na to, że rozporządzeniem Rady (WE) nr 260/2009
z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu oraz rozporządzeniem
Rady (WE) nr 1061/2009 z dnia 19 października 2009 r. ustanawiającym
wspólne reguły wywozu państwa członkowskie zostały
upoważnione do nakładania ograniczeń odpowiednio na wywóz i
przywóz, między innymi w oparciu o względy bezpieczeństwa publicznego
i moralności publicznej, konieczne jest zapewnienie zgodności
środków przewidzianych w przyszłym traktacie z warunkami takich
zezwoleń.
(3)       Przyjęto kilka unijnych
aktów prawnych w celu ułatwienia transferów broni konwencjonalnej i
eliminowania barier dla takich transferów w ramach rynku wewnętrznego lub
w celu regulacji wywozu broni konwencjonalnej lub produktów podwójnego
zastosowania do państw trzecich, w tym w szczególności: a)
dyrektywę Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli
nabywania i posiadania broni, b) zmienioną dyrektywę Rady 93/15/EWG z
dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących
wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do
użytku cywilnego, c) zmienioną dyrektywę Parlamentu
Europejskiego i Rady 2009/43/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie uproszczenia
warunków transferów produktów związanych z obronnością we
Wspólnocie, d) rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr
258/2012 z dnia 14 marca 2012 r. wdrażające art. 10 Protokołu
Narodów Zjednoczonych przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią
palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją,
uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko
międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (protokół NZ
w sprawie broni palnej), oraz ustanawiające zezwolenia na wywóz i
środki dotyczące przywozu i tranzytu dla broni palnej, jej
części i komponentów oraz amunicji, e) dyrektywę Parlamentu
Europejskiego i Rady 2009/81/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji
procedur udzielania niektórych zamówień na roboty budowlane, dostawy i
usługi przez instytucje lub podmioty zamawiające w dziedzinach
obronności i bezpieczeństwa oraz f) rozporządzenie Rady (WE) nr
428/2009 z dnia 5 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli
wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów
podwójnego zastosowania.
(4)       Prawnie
wiążący instrument dotyczący najwyższych
możliwych wspólnych standardów międzynarodowych w zakresie transferu
broni konwencjonalnej dotyczy kwestii wchodzących w zakres
wyłącznych kompetencji Unii, ponieważ wchodzą one w zakres
wspólnej polityki handlowej lub ponieważ zawarcie traktatu o handlu
bronią może wpływać na wyżej wspomniane wspólne zasady
lub zmieniać ich zakres.
(5)       Należy w drodze
wyjątku upoważnić państwa członkowskie do negocjacji w
ramach traktatu o handlu bronią kwestii podlegających
wyłącznej kompetencji Unii.
(6)       Niniejsza decyzja nie
obejmuje tych elementów traktatu o handlu bronią, które mogą być
objęte zakresem kompetencji Unii w ramach WPZiB i odnoszą się do
dorobku prawnego w tym zakresie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie zostają
niniejszym upoważnione do prowadzenia negocjacji na konferencji
Organizacji Narodów Zjednoczonych poświęconej traktatowi o handlu
bronią w kwestiach podlegających wyłącznej kompetencji
Unii.
Państwa członkowskie
współpracują przy wsparciu przedstawicieli Komisji i Europejskiej
Służby Działań Zewnętrznych, którzy w stosownych
przypadkach będą im również pomagać w negocjacjach.
Artykuł 2
Negocjacje przeprowadza się zgodnie z
wytycznymi negocjacyjnymi zawartymi w załączniku.
Artykuł
3
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
(1)
Traktat o handlu bronią nie zawiera
żadnych postanowień uniemożliwiających państwom
członkowskim stosowanie:
(a)
zmienionej dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18
czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni;
(b)
zmienionej dyrektywy Rady 93/15/EWG z dnia 5
kwietnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania
do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego;
(c)
zmienionej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i
Rady 2009/43/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie uproszczenia warunków
transferów produktów związanych z obronnością we Wspólnocie;
(d)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady
2009/81/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania
niektórych zamówień na roboty budowlane, dostawy i usługi przez
instytucje lub podmioty zamawiające w dziedzinach obronności i
bezpieczeństwa;
(2)
Traktat o handlu bronią nie zawiera
żadnych postanowień ograniczających swobodny przepływ
towarów, osób, usług i kapitału w obrębie rynku wewnętrznego
UE, chyba że ograniczenie to jest wyraźnie uzasadnione na mocy art.
346 TFUE.
(3)
Wszystkie środki przewidziane w traktacie,
które ograniczają wywóz lub przywóz z/do Unii lub tranzyt przez terytorium
Unii, są zgodne z wszelkimi mającymi zastosowanie przepisami prawa
unijnego, w tym w szczególności z:
(a)
rozporządzeniem Rady (WE) nr 260/2009 z dnia
26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu;
(b)
rozporządzeniem Rady (WE) nr 1061/2009 z dnia
19 października 2009 r. ustanawiającym wspólne reguły wywozu;
(c)
rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i
Rady (UE) nr 258/2012 z dnia 14 marca 2012 r. wdrażającym art. 10
Protokołu Narodów Zjednoczonych przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i
obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz
amunicją, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych
przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej
(protokół NZ w sprawie broni palnej), oraz ustanawiającym zezwolenia
na wywóz i środki dotyczące przywozu i tranzytu dla broni palnej, jej
części i komponentów oraz amunicji oraz
(d)
rozporządzeniem Rady (WE) nr 428/2009 z dnia 5
maja 2009 r. ustanawiającym wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu,
pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego
zastosowania;
(e)
zmienioną dyrektywą Parlamentu
Europejskiego i Rady 2009/43/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie uproszczenia
warunków transferów produktów związanych z obronnością we
Wspólnocie.
(4)
Traktat o handlu bronią zawiera postanowienia
umożliwiające Unii Europejskiej przystąpienie do traktatu.
[1]               Dz.U. C z , s. .


Ważna informacja prawna

|

52009PC0443

Wniosek decyzja Rady zezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 59122xNK603 (DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne) (Tekst mający znaczenie dla EOG)  /* COM/2009/0443 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 3.9.2009KOM(2009) 443 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 59122xNK603 (DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne) (Tekst mający znaczenie dla EOG)UZASADNIENIEZałączony wniosek w sprawie decyzji Rady dotyczy żywności i paszy zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 59122xNK603, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, w odniesieniu do której w dniu 26 sierpnia 2005 r. przedsiębiorstwo Pioneer Overseas Corporation przedłożyło właściwym organom Zjednoczonego Królestwa wniosek o wprowadzenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.Załączony wniosek odnosi się również do wprowadzenia do obrotu innych produktów zawierających kukurydzę 59122xNK603 i składających się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy.W dniu 25 listopada 2008 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA“) wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, stwierdzając, że wprowadzenie do obrotu produktów zawierających kukurydzę 59122xNK603, zgodną z opisem zawartym we wniosku, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych najprawdopodobniej nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie człowieka, zwierząt ani na środowisko naturalne w kontekście zamierzonych zastosowań produktów.W związku z powyższym w dniu 22 lipca 2009 r. projekt decyzji Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 59122xNK603, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, przedłożono Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w celu poddania go głosowaniu. Komitet nie wydał opinii: 12 państw członkowskich (152 głosy) głosowało za jego przyjęciem, 10 państw członkowskich (112 głosów) przeciw, 4 państwa członkowskie (77 głosów) wstrzymały się od głosu, a przedstawiciele jednego państwa członkowskiego (4 głosy) nie byli obecni podczas głosowania.W związku z tym, na mocy art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE zmienionej decyzją Rady 2006/512/WE Komisja musi przedłożyć Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć, a następnie Rada decyduje w ciągu trzech miesięcy większością kwalifikowaną i informuje o tym Parlament.WniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 59122xNK603 (DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne) (Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy[1], w szczególności jego art. 7 ust. 3 i art. 19 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:1.  W dniu 26 sierpnia 2005 r., przedsiębiorstwo Pioneer Overseas Corporation zwróciło się, zgodnie z art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, do właściwych organów Zjednoczonego Królestwa z wnioskiem o wprowadzenie do obrotu żywności, składników żywności i pasz zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 59122xNK603, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych („wniosek”).2.  Wniosek odnosił się również do wprowadzenia do obrotu innych produktów zawierających kukurydzę 59122xNK603 lub składających się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączone są dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG[2], a także informacje i ustalenia dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE. Zawiera on również plan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.3.  W dniu 25 listopada 2008 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA“) wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, stwierdzając, że wprowadzenie do obrotu produktów zawierających kukurydzę 59122xNK603, zgodną z opisem zawartym we wniosku, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych („produkty”) najprawdopodobniej nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie człowieka, zwierząt ani na środowisko naturalne w kontekście zamierzonych zastosowań produktów[3]. W swojej opinii EFSA rozpatrzył wszystkie szczegółowe pytania i wątpliwości zgłaszane przez państwa członkowskie w kontekście konsultacji z właściwymi organami krajowymi, przewidzianych w art. 6 ust. 4 i art. 18 ust. 4 wymienionego rozporządzenia.4.  W swojej opinii EFSA uznał złożony przez wnioskodawcę plan monitorowania skutków dla środowiska, obejmujący ogólny plan obserwacji, za zgodny z zamierzonym wykorzystaniem produktów.5.  W związku z powyższym należy wydać zezwolenie na produkty.6.  Każdemu organizmowi zmodyfikowanemu genetycznie należy przypisać niepowtarzalny identyfikator zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającym system ustanawiania oraz przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów organizmom zmodyfikowanym genetycznie[4].7.  Według opinii EFSA nie są konieczne żadne szczególne wymagania dotyczące etykietowania żywności, składników żywności i pasz zawierających kukurydzę 59122xNK603, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, z wyjątkiem wymogów ustanowionych w art. 13 ust. 1 i w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Aby zapewnić jednak wykorzystanie produktów w granicach zezwolenia przewidzianego w niniejszej decyzji, etykiety paszy zawierającej organizmy genetycznie zmodyfikowane lub składającej się z nich oraz etykiety produktów innych niż żywność i pasze, zawierających organizmy genetycznie zmodyfikowane lub składających się z nich, w odniesieniu do których złożono wniosek o zezwolenie, powinny wyraźnie wskazywać, że danych produktów nie wolno stosować do celów uprawy.8.  Podobnie opinia wydana przez EFSA nie uzasadnia nałożenia specjalnych wymogów lub ograniczeń na wprowadzanie do obrotu lub specjalnych wymogów lub ograniczeń dotyczących wykorzystania i obchodzenia się z produktem, w tym wymagań monitorowania po wprowadzeniu do obrotu z przeznaczeniem na żywność i pasze, czy też specjalnych wymogów dotyczących ochrony poszczególnych ekosystemów/środowiska naturalnego lub poszczególnych obszarów geograficznych, przewidzianych w art. 6 ust. 5 lit. e) oraz art. 18 ust. 5 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.9.  Wszelkie informacje mające znaczenie dla dopuszczenia produktów do obrotu powinny zostać wprowadzone do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003.10.  W art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE[5] określono wymogi dotyczące etykietowania produktów zawierających genetycznie zmodyfikowane organizmy lub składających się z nich.11.  Niniejszą decyzję należy notyfikować stronom Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych[6].12.  Przeprowadzono konsultacje z wnioskodawcą w sprawie środków przewidzianych w niniejszej decyzji.13.  Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustanowionym przez jego przewodniczącego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 Organizm zmodyfikowany genetycznie i niepowtarzalny identyfikatorGenetycznie zmodyfikowana kukurydza ( Zea mays L.) 59122xNK603, określona w lit. b) załącznika do niniejszej decyzji, otrzymuje niepowtarzalny identyfikator DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 65/2004.Artykuł 2ZezwolenieNiniejszym zezwala się na wprowadzanie do obrotu, dla celów art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, następujących produktów:a) żywność i składniki żywności zawierające, składające się lub wytworzone z kukurydzy DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6;b) pasze zawierające, składające się lub wytworzone z kukurydzy DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6;c) produkty inne niż żywność i pasze, zawierające kukurydzę DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6 lub składające się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy.Artykuł 3 Etykietowanie1. Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”.2. Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i c), zawierających kukurydzę DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6, lub składających się z niej, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.Artykuł 4 Monitorowanie skutków dla środowiska1. Posiadacz zezwolenia gwarantuje, że plan monitorowania skutków dla środowiska naturalnego, określony w lit. h) załącznika, zostanie wprowadzony i zrealizowany.2. Posiadacz zezwolenia przedstawia Komisji coroczne sprawozdania z realizacji i wyników działań przewidzianych w planie monitorowania.Artykuł 5Rejestr wspólnotowyInformacje zawarte w załączniku do niniejszej decyzji wprowadza się do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.Artykuł 6Posiadacz zezwoleniaPosiadaczem zezwolenia jest przedsiębiorstwo Pioneer Overseas Corporation z siedzibą w Belgii, występujące w imieniu Pioneer Hi-Bred International, Inc., Stany Zjednoczone Ameryki.Artykuł 7Okres ważnościNiniejszą decyzję stosuje się przez 10 lat od daty powiadomienia o niej.Artykuł 8AdresatNiniejsza decyzja skierowana jest do Pioneer Overseas Corporation, Avenue des Arts 44, B-1040 Brussels, Belgia.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKa) Wnioskodawca i posiadacz zezwolenia:Nazwa : Pioneer Overseas CorporationAdres: Avenue des Arts 44, B-1040 Brussels, BelgiaW imieniu: Pioneer Hi-Bred International, Inc. - 7100 NW 62nd Avenue – P.O. Box 1014 – Johnston, IA 50131-1014, Stany Zjednoczone Ameryki.b) Opis i specyfikacja produktów:(1) Żywność i składniki żywności zawierające, składające się lub wytworzone z kukurydzy DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6;(2) Pasze zawierające, składające się lub wytworzone z kukurydzy DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6;(3) Produkty inne niż żywność i pasze, zawierające kukurydzę DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6 lub składające się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy.Genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6, zgodną z opisem we wniosku, otrzymaną w drodze krzyżowania odmian kukurydzy zawierających modyfikacje DAS-59122-7 i MON-ØØ6Ø3-6, cechuje ekspresja protein Cry34Ab1 i Cry35Ab1 nadających tolerancję na niektóre szkodniki z rzędu Coleoptera (chrząszcze), proteiny PAT stosowanej jako wybieralny znacznik i nadającej tolerancję na herbicyd glufosynat amonowy oraz proteiny CP4 EPSPS nadającej tolerancję na herbicyd glifosat.c) Etykietowanie:(1) Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”;(2) Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i c) niniejszej decyzji, zawierających kukurydzę DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6, lub składających się z niej, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.d) Metoda wykrywania:-  Specyficzne metody ilościowe w czasie rzeczywistym, oparte na technice PCR, stosowane do genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy DAS-59122-7 oraz kukurydzy MONØØ6Ø3-6 zwalidowane na kukurydzy DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6;-  Zwalidowana na nasionach przez wspólnotowe laboratorium referencyjne ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, opublikowana na stronie internetowej http://gmo-crl.jrc.ec.europa.eu/statusofdoss.htm;-  Materiał odniesienia: ERM®-BF424 (dla DAS-59122-7) i ERM®-BF415 (dla MON-ØØ6Ø3-6), dostępny za pośrednictwem strony internetowej Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej (JRC) i Instytutu Materiałów Odniesienia i Pomiarów (IRMM) pod adresem: http://www.irmm.jrc.be/html/reference_materials_catalogue/index.htm.e) Niepowtarzalny identyfikator:DAS-59122-7xMON-ØØ6Ø3-6f) Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej:System Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, ID: zob. [ do uzupełnienia po powiadomieniu o decyzji ].g) Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub obchodzenia się z nimi:Brak.h) Plan monitorowaniaPlan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.[Link: plan opublikowany w internecie ]i) Wymogi dotyczące monitorowania stosowania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu do obrotuBrak.Uwaga: z czasem linki do odpowiednich dokumentów mogą wymagać aktualizacji. Zmiany te udostępnia się publicznie w postaci aktualizacji wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy. [1] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.[2] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.[3] http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2005-247[4] Dz.U. L 10 z 16.1.2004, s. 5.[5] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 24.[6] Dz.U. L 287 z 5.11.2003, s. 1.


Ważna informacja prawna

|

52005PC0291

Wniosek dotyczący decyzji Rady zmieniająca załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji  /* COM/2005/0291 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 1.7.2005COM(2005) 291 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYzmieniająca załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEArtykuł 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 200/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji[1] zabrania stosowania ołowiu, rtęci, kadmu oraz sześciowartościowego chromu w materiałach i częściach pojazdów poza zwolnieniami przewidzianymi w załączniku II do tej dyrektywy. Ten wykaz zwolnień z zakazu można w miarę postępu naukowo-technicznego zmieniać. Przy wykonywaniu tego zadania Komisję wspomaga komitet ustanowiony na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG[2] w sprawie odpadów.Na podstawie oceny naukowo-technicznej Komisja doszła do następujących ustaleń.Punkty 2 a) i b) niniejszego wniosku (aluminium do obróbki skrawaniem)W odniesieniu do zwolnienia z zakazu stosowania ołowiu jako składnika stopu w aluminium do obróbki skrawaniem (pkt 2 b) obowiązującego załącznika II, zmienionego decyzją Komisji 2002/525/WE[3]), ocena techniczna wykazuje, że dostępne są substytuty. Jednak z informacji złożonych przez zainteresowane strony wynika, że znormalizowane stopy aluminium zawierające do 1,5 % ołowiu są wciąż potrzebne w częściach związanych z bezpieczeństwem i silnikiem pojazdów (np. układami hamulcowymi i paliwowymi). Dlatego proponuje się dopuścić zawartość ołowiu w masie do 1,5 % do dnia 1 lipca 2008 r. i dokonać przeglądu dnia 1 lipca 2007 r. Ponadto uwaga druga obecnego załącznika II zwalnia bez ograniczeń czasowych z zakazu stosowania ołowiu o zawartości do 0,4 % masy w aluminium do obróbki skrawaniem. Ze względu na fakt, że z punktu widzenia technicznego nie jest istotne, czy ołów został wprowadzony rozmyślnie czy nie, proponuje się skreślenie tego warunku.Punkt 4 niniejszego wniosku (panewki i tuleje łożysk)W odniesieniu do zakresu zwolnienia w pkt 4 obowiązującego załącznika II (brąz ołowiowy w panewkach i tulejach łożyskowych) zmienionego decyzją Komisji 2002/525/WE, zainteresowane strony wnosiły o zmianę sformułowania zwolnienia w celu rozszerzenia obowiązującego zwolnienia w odniesieniu do panewek i tulei łożysk z brązu ołowiowego na wszystkie panewki i tuleje łożysk zawierające ołów. Panewki i tuleje łożysk z brązu ołowiowego zwykle zawierają w masie 21-25 % ołowiu. Panewki i tuleje łożysk nie zawierające ołowiu są obecnie opracowywane, a w niektórych zastosowaniach już zaczęły być wykorzystywane. Według zainteresowanych stron, panewki i tuleje łożysk nie zawierające ołowiu maja stać się głównym nurtem przyszłych zastosowań. Ograniczenie aktualnego zwolnienia jedynie do panewek i tulei łożysk z brązu ołowiowego wydaje się zniechęcać do innowacji technicznej i stosowania bezołowiowych zamienników, które na tym etapie być może nie są jeszcze całkiem pozbawione ołowiu. Dlatego proponuje się rozszerzenie zakresu zwolnienia na wszystkie panewki i tuleje łożysk zawierające ołów i ponieważ innowacja techniczna posuwa się w kierunku zastąpienia ołowiu we wszystkich zastosowaniach, wprowadzenie daty wygaśnięcia zwolnienia (1 lipca 2008 r.). Ocena techniczna wykazuje, że trudne warunki eksploatacyjne wymagają materiału zmniejszającego tarcie, który zapewni obrót części ruchomych, nawet w przypadku przerwania warstwy smarującej. Zamienniki bezołowiowe powinny również działać w tych ekstremalnych warunkach, które występują zarówno w silniku jak i przekładni. Dlatego proponuje się dokonać przeglądu tego zwolnienia do 1 lipca 2007 r. aby zapewnić możliwość stosowania technologii bezołowiowych we wszystkich silnikach i przekładniach bez uszczerbku dla ich funkcjonowania.Punkty 7 a) i b) niniejszego wniosku (czynniki wulkanizacyjne i stabilizatory elastomerów stosowane w układach hydraulicznych i zębatych mechanizmach napędowych)W odniesieniu do zwolnienia z zakazu stosowania ołowiu w czynnikach wulkanizacyjnych i stabilizatorach elastomerów stosowanych w układach hydraulicznych i zębatych mechanizmach napędowych (pkt 8 obowiązującegp załącznika II, zmienionego decyzją Komisji 2002/525/WE), ocena wykazuje, że dostępne są substytuty bezołowiowe. Informacje przekazywane przez zainteresowane strony wskazują na to, że stabilizatory zawierające ołów są już zastępowane w elastomerach. Do lipca 2005 r. ten proces zastąpienia zostanie całkowicie zakończony we wszystkich nowych pojazdach. W przypadku czynników wulkanizacyjnych, zainteresowane strony twierdzą, że na obecnym etapie nie można ocenić ryzyka długoterminowego w odniesieniu do aspektów związanych z bezpieczeństwem. Twierdzą oni, że środki wulkanizujące z zawartością w masie do 0,5 % ołowiu wykazują wystarczające rezultaty w zakresie bezpieczeństwa na drodze. Dlatego w tych zastosowaniach potrzeba więcej czasu aby w wystarczający sposób przetestować substytuty bezołowiowe. Biorąc pod uwagę fakt, że substytuty już istnieją, rozsądnym wydaje się dopuścić na dodatkowy rok takie zastosowania ze względu na bezpieczeństwo drogowe. Ponadto ocena wykazała, że obniżenie zawartości ołowiu w masie poniżej 0,5 % jest technicznie niemożliwe w przypadku środków wiążących elastomery stosowanych w zębatych mechanizmach napędowych. Przypadek taki ma miejsce, gdy ołów stosowany jest jako środek wiążący przewody elastomerowe lub części elastomerowe na metalu. Dlatego proponuje się wprowadzenie nowego punktu dla tego konkretnego zastosowania bez ograniczeń czasowych.Punkt 9 niniejszego wniosku (okładziny hamulcowe)Zwolnienie z zakazu stosowania ołowiu o zawartości do 0,5 % w masie miedzi w okładzinach hamulcowych pojazdów homologowanych przed dniem 1 lipca 2003 r. i serwisowania tych pojazdów wygasło z dniem 1 lipca 2004 r. (pkt 9 obowiązującego załącznika II, zmienionego decyzją Komisji 2002/525/WE). Jednak trzecia uwaga w obowiązującym załączniku II dopuszcza stosowanie do 0,4 % ołowiu do dnia 1 lipca 2007 r., pod warunkiem, że nie został wprowadzony rozmyślnie. Proponowany pkt 9 precyzuje, że to 0,4 % może być stosowane jedynie w materiałach ciernych układów hamulcowych. Ze względu na to, że warunek nierozmyślnego wprowadzenia ołowiu nie ma związku z punktu widzenia technicznego, proponuje się skreślenie tego warunku.Punkt 10 niniejszego wniosku (gniazda zaworów)W odniesieniu do zwolnienia z zakazu stosowania ołowiu w gniazdach zaworów, które wygasa w lipcu 2006 r. (pkt 13 obowiązującego załącznika II, zmienionego decyzją Komisji 2002/525/WE), niektóre zainteresowane strony wskazują na fakt, że zmiana w bieżących seriach wymaga intensywnych testów wytrzymałościowych i w przypadku, gdy testy się nie powiodą należy zbudować cały silnik od nowa. W celu zagwarantowania bezpieczeństwa drogowego proponuje się przesunięcie daty wygaśnięcia o jeden rok.Punkt 12 niniejszego wniosku (pirotechniczne środki inicjujące)W odniesieniu do zwolnienia z zakazu stosowania ołowiu w pirotechnicznych środkach inicjujących, które wygasa z dniem 1 lipca 2007 r. (pkt 16 obowiązującego załącznika II), ocena wykazuje, że w niedalekiej przyszłości dla nowych modeli dostępne będą substytuty. Jednak ocena techniczna wskazuje, że istnieją różne generacje układów poduszek powietrznych. Nowe generacje posiadają sterowniki elektroniczne w mechanizmach inicjujących, a przyszłe generacje układów poduszek powietrznych będą zawierały więcej układów elektronicznych, ułatwiających ich zastosowanie w różnych typach pojazdów. W aktualnych modelach części składowe układów poduszek powietrznych różnych generacji nie są wzajemnie wymienialne i część składowa jednego typu nie może być zastąpiona częścią innego typu, w sytuacji, gdy po wypadku poduszki powietrzne muszą być wymienione. Dlatego proponuje się aby nowe modele (pojazdy homologowane po dniu 1 lipca 2006 r.) nie zawierały ołowiu a stare modele (pojazdy homologowane przed dniem 1 lipca 2006 r.) i ich części zamienne zostały zwolnione z zakazu bez ograniczeń czasowych.Punkty 13 a) i b) niniejszego wniosku (powłoki antykorozyjne)W odniesieniu do zwolnienia z zakazu stosowania sześciowartościowego chromu w powłokach antykorozyjnych, które wygasa z dniem 1 lipca 2007 r. (pkt 17 obowiązującego załącznika II, zmienionego decyzją Komisji 2002/525/WE), ocena wykazuje, że w wielu zastosowaniach istnieją zamienniki. Nie ma aktualnie zamienników stosowania sześciowartościowego chromu w powłokach antykorozyjnych związanych z zespołami śrub i nakrętek stosowanych w podwoziach. Dlatego proponuje się przedłużenie zwolnienia z zakazu dla tego konkretnego zastosowania o jeden rok i poddanie go przeglądowi aby uniknąć sytuacji przypadkowego rozłączenia istotnych części mechanicznych w całym okresie eksploatacji pojazdów.Punkt 17 niniejszego wniosku (akumulatory pojazdów elektrycznych)Obowiązujące zwolnienie z zakazu stosowania kadmu w akumulatorach pojazdów z napędem elektrycznym wygasa z dniem 31 grudnia 2005 r. Stosowanie kadmu w akumulatorach pojazdów z napędem elektrycznym jest dopuszczone bez ograniczeń czasowych jeśli montowane są do pojazdów wprowadzonych do obrotu przed dniem 31 grudnia 2005 r. (pkt 21 obowiązującego załącznika II, zmienionego decyzją Komisji 2002/525/WE), Prowadzący badanie zatytułowane SUBAT (http://www.battery-electric.com/subatdocs/WP5-006.pdf) doszli do wniosku, że obecnie (2005 r.) dla samochodów z napędem wyłącznie elektrycznym najwłaściwszym rozwiązaniem są technologie litowo-jonowe, chlorku sodowo-niklowego, kwasowe, wodorkowo-niklowe i niklowo-kadmowe. Jednak obecnie kwestionuje się to czy te substytuty zostały wystarczająco przetestowane i czy są gotowe do produkcji na wielką skalę. Podczas konferencji nt. pojazdów elektrycznych w Monako w kwietniu 2005 r. SAFT promował technologię akumulatorów litowo-jonowych do pojazdów z napędem elektrycznym. W jednej z publikacji prasowych napisano, że „ we Francji technologię tę rozwija SAFT. Tego typu akumulator jest dotychczas mało wykorzystywany, głównie ze względu na koszty. Ma być zainstalowany w pojazdach przedsiębiorstwa SVE (HEULIEZ and DASSAULT ASSOCIÉS).” (zob. http://evs21.org/IMG/pdf/new_battery_technology.pdf).Prowadzący badanie zatytułowane SUBAT twierdzą ponadto, że należy dać trochę czasu producentom pojazdów aby dostosowali swoje modele produkcyjne i wprowadzili w swoich pojazdach technologie akumulatorów zdrowszych dla środowiska. Twierdzą oni, że „na podstawie dyskusji konsorcjum z różnymi zainteresowanymi stronami, nie uda się tego dokonać w ciągu najbliższych 5 lat”. Ponadto producenci samochodów w Europie wnioskowali o zwolnienie z zakazu stosowania kadmu w pojazdach z napędem elektrycznym do roku 2008.Na tej podstawie proponuje się przesunięcie daty wygaśnięcia zwolnienia z zakazu do dnia 31 grudnia 2008 r. w celu utrzymania dostępności samochodów z napędem elektrycznym: ten dodatkowy czas jest potrzebny do zwiększenia zdolności nowych technologii budowy akumulatorów oraz do dokonania przez producentów samochodów niezbędnych dostosowań w modelach produkcyjnych w celu zastosowania tej nowej technologii budowy akumulatorów.Proponuje się dokonać przeglądu tego zwolnienia z zakazu do końca 2007 r. w celu zapewnienia dostępności alternatywnych technologii budowy akumulatorów i pojazdów z napędem elektrycznym.Punkt 18 niniejszego wniosku (składniki optyczne w matrycach szklanych układów wspomagania kierowcy)Proponuje się ująć dodatkowe zwolnienie z zakazu stosowania kadmu w składnikach optycznych matryc szklanych wykorzystywanych do układów wspomagania kierowcy do dnia 1 lipca 2007 r. Układ wspomagania kierowcy poprawia zdolność widzenia kierowcy przy zastosowaniu kamery. Szklana matryca kamery (500 mg) zawiera 1 % (5 mg) kadmu. Wykorzystywanie kadmu w tym zastosowaniu jest na razie z punktu widzenia technologicznego nieuniknione. Jednak prowadzone są działania w celu stworzenia zamienników.Na podstawie tej oceny, Komisja przedstawiła w dniu 28 kwietnia 2005 r. projekt decyzji pod głosowanie komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów. Projekt decyzji nie uzyskał kwalifikowanej większości.Zatem zgodnie z procedurą zawartą w art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE[4] wniosek decyzji Rady zostaje przedłożony Radzie. Jeśli Rada nie podejmie działań w ciągu 3 miesięcy od przedłożenia jej wniosku, Komisja przyjmie przewidziane środki.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYzmieniająca załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.uwzględniając dyrektywę 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji[5], w szczególności jej art. 4 ust. 2 lit. b),a także mając na uwadze, co następuje:(1) Dyrektywa 2000/53/WE nakłada na Komisję obowiązek oceny stosowania ołowiu, rtęci, kadmu lub sześciowartościowego chromu zakazanych na mocy art. 4 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy.(2) Po dokonaniu niezbędnej oceny naukowo-technicznej Komisja sformułowała wnioski.(3) Niektóre zwolnienia z zakazu nie powinny być przedłużane ze względu na możliwość uniknięcia wykorzystanie ołowiu, rtęci lub sześciowartościowego chromu w tych zastosowaniach .(4) Niektóre materiały i części zawierające ołów, rtęć, kadm lub sześciowartościowy chrom powinny być zwolnione z zakazu lub ich zwolnienie powinno zostać przedłużone, ponieważ stosowanie wspomnianych substancji niebezpiecznych w tych materiałach i częściach jest nadal nieuniknione. W niektórych przypadkach należy ponownie rozważyć datę wygaśnięcia zwolnień z zakazu w celu oceny czy stosowanie zakazanych substancji jest nadal nieuniknione w przyszłości.(5) W przypadku aluminium do obróbki skrawaniem o zawartości w masie do 1,5 % ołowiu, opisanego w pkt 2 a) załącznika, Komisja oceni do dnia 1 lipca 2007 r. czy data wygaśnięcia tego zwolnienia powinna być poddana przeglądowi w związku z dostępnością substytutów ołowiu.(6) W przypadku brązu ołowiowego w panewkach i tulejach łożyskowych opisanego w pkt 4 załącznika, Komisja oceni do dnia 1 lipca 2007 r. czy data wygaśnięcia tego zwolnienia powinna zostać poddana ponownej ocenie w celu zapewnienia możliwości zastosowania technologii bezołowiowej we wszystkich silnikach i przekładniach bez szkody dla ich prawidłowego funkcjonowania.(7) W przypadku stosowania sześciowartościowego chromu w powłokach antykorozyjnych związanych z zespołami śrub i nakrętek stosowanych w podwoziach, opisanego w pkt 13 załącznika, Komisja oceni do dnia 1 lipca 2007 r. czy należy zmienić datę wygaśnięcia tego zwolnienia aby uniknąć sytuacji przypadkowego rozłączenia istotnych części mechanicznych w całym okresie eksploatacji pojazdów(8) W przypadku stosowania kadmu w akumulatorach samochodów z napędem elektrycznym, opisanego w pkt 17 załącznika, Komisja oceni do końca 2007 r. czy należy zmienić datę wygaśnięcia tego zwolnienia w celu zapewnienia dostępności alternatywnych technologii budowy akumulatorów baterii i pojazdów z napędem elektrycznym.(9) Dyrektywa 2000/53/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Bez uszczerbku dla decyzji Komisji 2005/438/WE[6], załącznik II dyrektywy 2000/53/WE zostaje zastąpiony tekstem zawartym w załączniku do tej decyzji.Artykuł 2Niniejszą decyzję stosuje się od 1 lipca 2005 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIK„Załącznik IIMateriały i części zwolnione z postanowień art. 4 ust. 2 lit.Materiały i części | Zakres i data wygaśnięcia zwolnienia | Mają być oznakowane lub rozpoznawalne zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) pkt (iv) |Ołów jako składnik stopów |1. Stal do obróbki skrawaniem i stal galwanizowana zawierająca w masie do 0,35 % ołowiu |2 a) Aluminium do obróbki skrawaniem zawierające w masie do 1,5 % ołowiu | 1 lipca 2008 r. |2 b) Aluminium do obróbki skrawaniem zawierające w masie do 0,4% ołowiu |3. Stop miedzi zawierający w masie do 4 % ołowiu |4. Panewki i tuleja łożysk | 1 lipca 2008 r. |Ołów i związki ołowiu w częściach |5. Akumulatory | X |6. Amortyzatory | X |7 a. Czynniki wulkanizacyjne i stabilizatory elastomerów stosowane w układach hydraulicznych i zębatych mechanizmach napędowych | 1 lipca 2006 r. |7 b) Środków wiążące elastomery stosowane w zębatych mechanizmach napędowych o zawartości ołowiu w masie poniżej 0,5 % |8. Stop lutowniczy stosowany w obwodach elektronicznych i innych zastosowaniach elektrycznych | X |9. Miedź z okładzin szczęk hamulcowych zawierająca w masie powyżej 0,4% ołowiu | 1 lipca 2007 r. | X |10. Gniazda zaworów | Typy silników zbudowane przed 1 lipca 2003 r.: 1 lipca 2006 |11. Części elektryczne zawierające ołów w szklanych lub ceramicznych składnikach matryc, z wyjątkiem szkła z żarówek i porcelany z korpusów świec zapłonowych | X (dotyczy elementów w silnikach innych niż piezo) |12. Pirotechniczne środki inicjujące | Pojazdy homologowane przed 1 lipca 2006 r. oraz zamienne środki inicjujące dla tych pojazdów. |Sześciowartościowy chrom |13 a. Powłoki antykorozyjne | 1 lipca 2007 r. |13 b) Powłoki antykorozyjne związane z zespołami śrub i nakrętek stosowanymi w podwoziach | 1 lipca 2008 r. |14. Chłodziarki absorpcyjne samochodowych przyczep turystycznych | X |Rtęć |15. Lampki kontrolne i oświetlenie deski rozdzielczej | X |Kadm |16. Grube warstwy past | 1 lipca 2006 r. |17. Akumulatory do pojazdów z napędem elektrycznym | Po 31 grudnia 2008 r., wprowadzanie do sprzedaży akumulatorów niklowo-kadmowych będzie dozwolone tylko w przypadku zastępowania części w pojazdach wprowadzonych na rynek przed tą datą. | X |18. Części optyczne matryc szklanych wykorzystywanych do układów wspomagania kierowcy | 1 lipca 2007 r. | X |Uwagi:-  maksymalna zawartość w jednorodnym materiale w masie do 0,1% ołowiu, sześciowartościowego chromu i rtęci oraz do 0,01% kadmu, jest tolerowana.-  ponowne użycie części pojazdów, które były już na rynku w dniu wygaśnięcia zwolnienia jest dozwolone bez ograniczenia, ponieważ nie jest objęte art. 4 ust. 2 lit. a),[1] Dz.U. L 269 z 21.10.2000, str. 34.[2] Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 39. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją Komisji 96/350/WE (Dz.U. L 135 z 6.6.1996, str. 32).[3] Dz.U. L 170 z 29.6.2002, str. 81.[4] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.[5] Dz.U. L 269 z 21.10.2000, str. 34. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2005/438/WE (Dz.U. L 152 z 15.6.2005, str. 19).[6] Dz.U. L 152 z 15.6.2005, str. 19.