               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.4.2022
            COM(2022) 176 final
            2022/0116(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG, ustanowionego na mocy wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia Regulaminu rozstrzygania sporów

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu UPG, ustanowionego na mocy wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia Regulaminu rozstrzygania sporów oraz kodeksu postępowania.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Wstępna umowa o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony

               Wstępna umowa o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”) ma na celu:

               a)umożliwienie Ghanie korzystania z rozszerzonego dostępu do rynku przyznanego przez Unię w ramach negocjacji umowy o partnerstwie gospodarczym, a tym samym uniknięcie zakłóceń w handlu między Ghaną i Unią w oczekiwaniu na zawarcie pełnej umowy o partnerstwie gospodarczym, w sytuacji gdy 31 grudnia 2007 r. wygasł przejściowy system handlu określony w umowie z Kotonu,

               b)stworzenie podstaw do negocjowania umowy o partnerstwie gospodarczym, która przyczyni się do ograniczenia ubóstwa, wspierania integracji regionalnej, współpracy gospodarczej i dobrego sprawowania rządów w Afryce Zachodniej oraz zwiększy możliwości Afryki Zachodniej w zakresie polityki handlowej i zagadnień związanych z handlem;

               c)wspieranie harmonijnej i stopniowej integracji Ghany z gospodarką światową, zgodnie z jej wyborami politycznymi i priorytetami rozwoju;

               d)wzmacnianie istniejących więzi pomiędzy stronami na zasadzie solidarności i obopólnego interesu;

               e)stworzenie umowy zgodnej z art. XXIV GATT 1994.

               Umowa jest tymczasowo stosowana między Ghaną, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, od 15 grudnia 2016 roku.

               2.2.Komitet UPG

               W art. 73 umowy ustanowiono Komitet UPG i określono, że jest on odpowiedzialny za zarządzanie wszystkimi dziedzinami objętymi tą umową i za realizację wszystkich zadań, o których w niej mowa. Umowa przewiduje również, że Komitet sam określi zasady swojej organizacji i funkcjonowania. W związku z tym Komitet przyjął swój Regulamin
                  1
               .

               Art. 59 (Regulamin) zawarty w tytule V (Unikanie i rozstrzyganie sporów) umowy stanowi, że [p]rocedury rozstrzygania sporów dotyczących rozdziału III [tego] tytułu regulowane są przez Regulamin, który zostaje przyjęty przez Komitet UPG w trzy miesiące po jego utworzeniu. Art. 64 ust. 2 stanowi, że kodeks postępowania znajduje się w załączniku do Regulaminu. Kodeks postępowania arbitrów powinien mieć zastosowanie także do mediatorów.

               2.3.Planowany akt Komitetu UPG

               W drugiej połowie 2022 r. Komitet UPG ma przyjąć decyzję dotyczącą Regulaminu rozstrzygania sporów („planowany akt”). Celem planowanego aktu jest ustanowienie Regulaminu dotyczącego rozstrzygania sporów i powiązanego z nim kodeksu postępowania.

               3.Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady określa stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii, w ramach ustanowionego na mocy umowy Komitetu UPG, w odniesieniu do przyjęcia Regulaminu rozstrzygania sporów i powiązanego z nim kodeksu postępowania. Kodeks postępowania arbitrów powinien mieć zastosowanie także do mediatorów.

               Strony umowy omówiły planowany Regulamin i kodeks postępowania i uzgodniły, że – z zastrzeżeniem unijnych procedur decyzyjnych – Komitet UPG powinien przyjąć przedmiotowy Regulamin i kodeks postępowania w drugiej połowie 2022 roku.

               Treść planowanego Regulaminu i powiązanego z nim kodeksu postępowania jest analogiczna do treści regulaminów i kodeksów postępowania w innych umowach handlowych Unii.

               Regulaminy mają zasadnicze znaczenie dla uzupełnienia instytucjonalnych ram umów, a tym samym dla zapewnienia ich sprawnego wykonania.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet UPG jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między UE a Ghaną.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Komitet UPG, stanowi akt mający skutki prawne, ponieważ wprowadzi wiążące przepisy regulujące rozstrzyganie sporów między stronami.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Zgodnie z art. 46 umowy mechanizm unikania i rozstrzygania sporów określony w jej tytule V nie ma zastosowania do jej tytułu II („Partnerstwo na rzecz rozwoju”). Oznacza to, że mechanizm unikania i rozstrzygania sporów, o którym mowa w tytule V, ma zastosowanie do sporów dotyczących kwestii handlowych, które z perspektywy Unii wchodzą w zakres wspólnej polityki handlowej. W związku z tym także Regulamin i powiązany z nim kodeks postępowania, które Komitet UPG ma przyjąć zgodnie z art. 59 i art. 64 ust. 2 tytułu V umowy, będą miały zastosowanie do sporów dotyczących tych kwestii handlowych.

               Jest wobec tego jasne, że treść planowanego aktu odnosi się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Akt Komitetu UPG ustanowi Regulamin rozstrzygania sporów na mocy umowy, dlatego akt ten należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu.

               2022/0116 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG, ustanowionego na mocy wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia Regulaminu rozstrzygania sporów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)28 lipca 2016 r. Unia Europejska i jej państwa członkowskie podpisały wstępną umowę o partnerstwie gospodarczym („UPG”) między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”)
                  3
               . Jest ona tymczasowo stosowana między UE i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ghaną, z drugiej strony, od 15 grudnia 2016 r.
                  4
               .

               (2)Zgodnie z art. 73 ust. 3 umowy Komitet UPG odpowiedzialny jest za zarządzanie wszystkimi dziedzinami objętymi tą umową i realizację wszystkich zadań, o których w niej mowa.

               (3)Zgodnie z art. 59 procedury rozstrzygania sporów regulowane są przez Regulamin, który zostaje przyjęty przez Komitet UPG w trzy miesiące po jego utworzeniu.

               (4)Zgodnie z art. 64 ust. 2 kodeks postępowania znajduje się w załączniku do Regulaminu. Kodeks postępowania ma na celu określenie zasad przewodnich, których muszą przestrzegać arbitrzy, a także ich praw i obowiązków. Kodeks postępowania arbitrów powinien być stosowany odpowiednio do mediatorów.

               (5)Komitet UPG ma przyjąć decyzję w sprawie Regulaminu rozstrzygania sporów w drugiej połowie 2022 roku.

               (6)Należy ustalić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu UPG, ponieważ planowana decyzja Komitetu UPG określi prawnie wiążące zasady rozstrzygania sporów,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii zostanie oparte na załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja jest skierowana do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Komitetu UPG nr 1/2021 ustanowionego na mocy wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, z dnia 29 lipca 2021 r. dotycząca przyjęcia regulaminu Komitetu UPG (Dz.U. L 459 z 22.12.2021, s. 3).

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61 do 64.

                     (3)

                        Wstępna umowa o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 287 z 21.10.2016, s. 3).

                     (4)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/1850 z dnia 21 listopada 2008 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.4.2022
            COM(2022) 176 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG, ustanowionego na mocy wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia Regulaminu rozstrzygania sporów

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA nr …/2022 KOMITETU UPG

               ustanowionego na mocy wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, dotycząca przyjęcia Regulaminu rozstrzygania sporów

               KOMITET UPG,

               uwzględniając wstępną umowę o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony
                  1
                (zwaną dalej „umową”), podpisaną w Brukseli dnia 28 lipca 2016 r., w szczególności jej art. 59,

               a także mając na uwadze, że zgodnie z umową procedury rozstrzygania sporów regulowane są przez Regulamin, który zostaje przyjęty przez Komitet UPG. Kodeks postępowania znajduje się w załączniku do tego Regulaminu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Ustanawia się Regulamin rozstrzygania sporów w brzmieniu podanym w załączniku.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w [...] dnia [...] r.

               ZAŁĄCZNIK

               REGULAMIN ROZSTRZYGANIA SPORÓW

               a. definicje

               1.W rozdziale 3 (Procedury rozstrzygania sporów) umowy oraz w niniejszym Regulaminie stosuje się następujące definicje:

               a)„pracownicy administracyjni”, w stosunku do członka zespołu arbitrażowego, oznaczają osoby, którymi kieruje i które nadzoruje członek zespołu arbitrażowego, inne niż asystenci;

               b)„doradca” oznacza osobę wybraną przez stronę w celu doradzania lub pomocy tej stronie w związku z procedurą arbitrażową;

               c)„asystent” oznacza osobę, która zgodnie z warunkami powołania członka zespołu arbitrażowego oraz pod jego kierownictwem i nadzorem prowadzi badania lub pomaga temu członkowi zespołu arbitrażowego;

               d)„strona skarżąca” oznacza stronę wnoszącą o powołanie zespołu arbitrażowego zgodnie z art. 49 (Wszczęcie procedury arbitrażowej) umowy;

               e)„dzień” oznacza dzień kalendarzowy;

               f)„zespół arbitrażowy” lub „zespół” oznacza zespół ustanowiony zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy;

               g)„członek zespołu arbitrażowego” lub „arbiter” oznacza członka zespołu;

               h)„strona, przeciwko której wysunięto zarzut” oznacza stronę, której zarzuca się naruszenie postanowień umowy;

               i)„przedstawiciel strony” oznacza pracownika lub inną osobę powołaną przez departament lub agencję rządową lub dowolny inny podmiot publiczny strony, którzy reprezentują stronę podczas sporu rozstrzyganego na podstawie umowy.

               b. powiadomienia

               2.Wszelkie wnioski, zawiadomienia, oświadczenia pisemne i inne dokumenty:

               a)zespołu arbitrażowego – przesyła się jednocześnie do obu stron;

               b)strony – skierowane do zespołu arbitrażowego – przesyła się jednocześnie do wiadomości drugiej strony; oraz

               c)strony – skierowane do drugiej strony – przesyła się równocześnie do wiadomości zespołu arbitrażowego.

               3.Wszelkich powiadomień, o których mowa w punkcie 2 Regulaminu, dokonuje się pocztą elektroniczną lub, w stosownych przypadkach, za pomocą dowolnych środków łączności, które zapewniają rejestrację wysłania powiadomienia. Powiadomienie uznaje się za doręczone w dniu jego wysłania, chyba że zostanie udowodnione, że było inaczej.

               4.Wszystkie powiadomienia kieruje się, odpowiednio, do Dyrekcji Generalnej ds. Handlu Komisji Europejskiej oraz do dyrektora generalnego Ministerstwa Handlu i Przemysłu Ghany.

               5.Niewielkie omyłki pisarskie występujące we wniosku, zawiadomieniu, oświadczeniu pisemnym lub innym dokumencie związanym z procedurą arbitrażową można poprawić, dostarczając nowy dokument, w którym wyraźnie zaznaczono zmiany.

               6.Jeżeli ostatni dzień na złożenie dokumentu przypada w dniu wolnym od pracy dla instytucji Unii lub rządu Ghany, termin na złożenie dokumentu upływa pierwszego następnego dnia roboczego.

               c. wyznaczenie członków zespołu arbitrażowego

               7.Jeżeli zgodnie z art. 50 ust. 3 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy członek zespołu arbitrażowego zostaje wybrany w drodze losowania, współprzewodniczący Komitetu UPG ze strony skarżącej niezwłocznie informuje współprzewodniczącego ze strony, przeciwko której wysunięto zarzut, o dacie, godzinie i miejscu losowania. Na wniosek, współprzewodniczący Komitetu UPG ze strony skarżącej lub osoba przez niego delegowana przeprowadza losowanie zgodnie z art. 50 ust. 3 i 4 umowy (Powołanie zespołu arbitrażowego).
                   Wybór członków zespołu arbitrażowego w drodze losowania może być przez współprzewodniczącego Komitetu UPG ze strony skarżącej delegowany.

               8.Współprzewodniczący Komitetu UPG ze strony skarżącej wyznacza członka lub przewodniczącego zespołu arbitrażowego w drodze losowania w ciągu pięciu dni od upływu terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 2 (Powołanie zespołu arbitrażowego), jeżeli którakolwiek z list, o których mowa w art. 64 ust. 1 (Lista arbitrów):

               a)nie została sporządzona – spośród osób formalnie zaproponowanych przez jedną lub obie strony na potrzeby sporządzenia tej konkretnej listy; lub

               b)nie zawiera już co najmniej pięciu osób – spośród osób, które pozostają na tej konkretnej liście.

               Wybór członków zespołu arbitrażowego w drodze losowania może być przez współprzewodniczącego Komitetu UPG ze strony skarżącej delegowany.

               9.Współprzewodniczący Komitetu UPG ze strony skarżącej powiadamia na piśmie każdą osobę wybraną do pełnienia roli arbitra o jej powołaniu do zespołu arbitrażowego. Każda z tych osób informuje obie strony w terminie pięciu dni od dnia powiadomienia o wyznaczeniu, czy będzie mogła pełnić obowiązki arbitra. Do celów określenia daty powołania zespołu arbitrażowego zgodnie z art. 50 ust. 5 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy za dzień wyznaczenia członków zespołu arbitrażowego uważa się dzień, w którym ostatni z trzech wyznaczonych arbitrów potwierdził przyjęcie tej roli.

               d. zakres zadań

               10.Jeżeli w ciągu pięciu dni po dniu powołania zespołu arbitrażowego strony nie postanowią inaczej, zakres zadań zespołu obejmuje:

               zbadanie, w świetle przywołanych przez strony odpowiednich postanowień umowy, kwestii, o której mowa we wniosku o powołanie zespołu arbitrażowego, dokonanie ustaleń dotyczących zgodności przedmiotowego środka z postanowieniami Umowy, o których mowa w art. 46 (Zakres), oraz przedstawienie sprawozdania zgodnie z art. 51 (Okresowe sprawozdanie zespołu arbitrażowego) i art. 52 (Decyzja zespołu arbitrażowego).

               11.Jeżeli strony uzgodnią inny zakres zadań, powiadamiają zespół arbitrażowy o uzgodnionym zakresie zadań w terminie określonym w punkcie 10 Regulaminu.

               e. funkcje zespołu arbitrażowego

               12.Zespół arbitrażowy:

               a)dokonuje obiektywnej oceny sprawy, włącznie z obiektywną oceną okoliczności faktycznych, zakresu stosowania postanowień objętych umową i zgodności stanu faktycznego z tymi postanowieniami;

               b)w swoich decyzjach i sprawozdaniach przedstawia ustalenia faktyczne, zakres stosowania postanowień objętych umową oraz ogólne uzasadnienie wszelkich swoich ustaleń i wniosków oraz

               c)powinien regularnie konsultować się ze stronami oraz zapewniać odpowiednie możliwości wypracowania wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

               13.Zespół arbitrażowy uwzględnia również stosowne interpretacje zawarte w sprawozdaniach zespołów orzekających WTO oraz organu odwoławczego przyjęte przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO.

               f. spotkanie organizacyjne

               14.Jeżeli strony nie postanowią inaczej, spotykają się one z zespołem arbitrażowym w ciągu siedmiu dni od dnia jego powołania w celu ustalenia kwestii, które strony lub zespół arbitrażowy uznają za stosowne, w tym:

               a)wynagrodzenia i zwrotu wydatków wypłacanych członkom zespołu arbitrażowego, chyba że zostały już ustalone wcześniej. Wynagrodzenie musi być zgodne ze standardami WTO;

               b)wynagrodzenia wypłacanego asystentom, chyba że zostało już ustalone wcześniej. Łączna wysokość wynagrodzenia asystenta lub asystentów jednego członka zespołu arbitrażowego nie może przekraczać 50 % wynagrodzenia tego arbitra;

               c)harmonogramu postępowania arbitrażowego oraz

               d)procedur ad hoc służących ochronie informacji poufnych.

               15.Członkowie zespołu arbitrażowego i przedstawiciele stron mogą brać udział w tym spotkaniu za pośrednictwem telefonu lub wideokonferencji.

               g. oświadczenia pisemne

               16.Strona skarżąca składa pisemne oświadczenie nie później niż 20 dni od dnia powołania zespołu arbitrażowego. Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, składa pisemne oświadczenie nie później niż 20 dni od dnia złożenia pisemnego oświadczenia strony skarżącej.

               h. działanie zespołu arbitrażowego

               17.Wszystkie posiedzenia zespołu arbitrażowego prowadzi jego przewodniczący. Zespół arbitrażowy może przekazać przewodniczącemu prawo podejmowania decyzji administracyjnych i proceduralnych.

               18.O ile rozdział 3 (Procedury rozstrzygania sporów) umowy lub niniejszy Regulamin nie stanowią inaczej, zespół arbitrażowy może wykonywać swoje działania przy użyciu wszelkich środków, włącznie z telefonem, telefaksem lub łączami komputerowymi.

               19.W obradach zespołu arbitrażowego mogą brać udział wyłącznie arbitrzy, lecz zespół arbitrażowy może zezwolić na obecność asystentów podczas obrad.

               20.Za sporządzenie wszelkich decyzji i sprawozdań odpowiada wyłącznie zespół arbitrażowy; ich sporządzenie nie podlega delegacji.

               21.W przypadku pojawienia się kwestii proceduralnych, których nie obejmują postanowienia rozdziału 3 (Procedury rozstrzygania sporów) umowy, zespół arbitrażowy, po konsultacji ze stronami może przyjąć odpowiednią procedurę, która jest zgodna z tymi postanowieniami.

               22.Jeżeli zespół arbitrażowy uzna, że w ramach postępowania konieczna jest zmiana jakiegokolwiek terminu innego niż terminy określone w rozdziale 3 (Procedury rozstrzygania sporów) umowy lub dokonanie innych zmian proceduralnych lub administracyjnych, najpierw konsultuje się ze stronami, a następnie informuje strony na piśmie o powodach takich zmian lub dostosowań, wskazując potrzebny termin lub stosowną zmianę.

               i. zastąpienie arbitra

               23.Jeżeli jedna ze stron uzna, że arbiter nie spełnia wymogów określonych w kodeksie postępowania arbitrów i mediatorów (Załącznik I do niniejszego Regulaminu) i w związku z tym powinien zostać zastąpiony, strona ta powiadamia o tym drugą stronę w terminie 15 dni od daty uzyskania wystarczających dowodów na nieprzestrzeganie przez arbitra wymogów określonych w tym kodeksie postępowania.

               24.Strony konsultują się w terminie 15 dni od powiadomienia, o którym mowa w punkcie 23 Regulaminu. Strony informują arbitra o zarzucie niespełnienia przez niego wymogów i mogą zwrócić się do niego o podjęcie działań w celu usunięcia zarzucanego braku zgodności z wymogami. Mogą również, za obopólną zgodą, odwołać arbitra i wybrać nowego arbitra zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy.

               25.Jeśli strony nie dojdą do porozumienia co do potrzeby zastąpienia arbitra, który nie jest przewodniczącym zespołu arbitrażowego, każda ze stron może wystąpić o przekazanie sprawy przewodniczącemu zespołu arbitrażowego, którego decyzja jest ostateczna.

               Jeżeli przewodniczący zespołu arbitrażowego uzna, że arbiter nie spełnia wymogów określonych w kodeksie postępowania arbitrów i mediatorów, dokonuje się wyboru nowego arbitra zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy.

               26.Jeżeli strony nie dojdą do porozumienia co do konieczności zastąpienia przewodniczącego, każda ze stron może wystąpić z wnioskiem o przekazanie sprawy jednej z pozostałych osób z listy osób mających pełnić rolę przewodniczącego zespołu arbitrażowego ustanowionej zgodnie z art. 64 (Lista arbitrów) umowy. Osobę tę wybiera w drodze losowania współprzewodniczący Komitetu UPG ze strony wnioskującej lub osoba przez niego delegowana. Decyzja wybranej osoby dotycząca potrzeby zastąpienia przewodniczącego jest ostateczna.

               Jeżeli osoba ta uzna, że przewodniczący nie spełnia wymogów określonych w kodeksie postępowania arbitrów i mediatorów, dokonuje się wyboru nowego przewodniczącego zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy.

               27.Termin doręczenia sprawozdania lub decyzji zostaje przedłużony o czas niezbędny do wyznaczenia nowego arbitra.

               j. zawieszenie i zakończenie

               28.Na wniosek obu stron zespół arbitrażowy w dowolnym czasie zawiesza swoje prace na uzgodniony przez strony okres, nieprzekraczający 12 kolejnych miesięcy. Zespół arbitrażowy wznawia swoje prace przed końcem okresu zawieszenia na pisemny wniosek obu stron lub po zakończeniu okresu zawieszenia na pisemny wniosek którejkolwiek ze stron. Strona występująca z wnioskiem przekazuje odpowiednio powiadomienie drugiej stronie. Jeżeli żadna ze stron nie wniesie o wznowienie prac zespołu arbitrażowego po upływie okresu zawieszenia, uprawnienia tego zespołu wygasają, a procedura rozstrzygania sporu zostaje zakończona. W przypadku zawieszenia prac zespołu arbitrażowego odnośne terminy na podstawie niniejszej sekcji zostają wydłużone o okres odpowiadający okresowi zawieszenia prac zespołu arbitrażowego.

               k. rozprawy

               29.Na podstawie harmonogramu ustalonego zgodnie z punktem 14 Regulaminu oraz po konsultacji ze stronami i pozostałymi arbitrami przewodniczący zespołu arbitrażowego powiadamia strony o dniu, godzinie i miejscu rozprawy. Strona, na której terytorium odbywa się rozprawa, podaje te informacje do wiadomości publicznej, chyba że rozprawa ma toczyć się przy drzwiach zamkniętych.

               30.O ile strony nie postanowią inaczej, rozprawa odbywa się w Brukseli, gdy stroną skarżącą jest Ghana, lub w Akrze, gdy stroną skarżącą jest Unia Europejska. Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, ponosi koszty wynikające z logistycznego zorganizowania rozprawy.

               31.Zespół arbitrażowy może wyznaczyć dodatkowe rozprawy, jeżeli strony wyrażą na to zgodę.

               32.Wszyscy arbitrzy są obecni przez cały czas trwania rozprawy.

               33.O ile strony nie postanowią inaczej, na rozprawie mogą być obecne następujące osoby, niezależnie od tego, czy rozprawa jest otwarta dla publiczności:

               a)przedstawiciele strony;

               b)doradcy;

               c)asystenci i pracownicy administracyjni;

               d)tłumacze ustni i pisemni oraz sprawozdawcy sądowi zespołu arbitrażowego; oraz

               e)eksperci, zgodnie z decyzją zespołu arbitrażowego na podstawie art. 60 (Informacje i porady techniczne) umowy.

               34.Każda ze stron nie później niż pięć dni przed dniem rozprawy składa zespołowi arbitrażowemu i drugiej stronie wykaz osób, które na rozprawie przedstawią argumenty ustne lub oświadczenia w imieniu tej strony, oraz wykaz innych przedstawicieli lub doradców, którzy będą obecni na rozprawie.

               35.Zespół arbitrażowy prowadzi rozprawę w następujący sposób, zapewniając przyznanie równej ilości czasu stronie skarżącej i stronie, przeciwko której wysunięto zarzut, na przedstawienie zarówno argumentów, jak i replik:

               Argumenty

               a)argument strony skarżącej;

               b)argument strony, przeciwko której wysunięto zarzut.

               Repliki

               a)replika strony skarżącej;

               b)replika strony, przeciwko której wysunięto zarzut.

               36.Zespół arbitrażowy może zadawać pytania każdej ze stron w dowolnym momencie rozprawy.

               37.Zespół arbitrażowy zleca przygotowanie protokołu rozprawy i jego przekazanie stronom możliwie jak najszybciej po rozprawie. Strony mogą zgłaszać uwagi dotyczące protokołu, a zespół arbitrażowy może te uwagi uwzględnić.

               38.W terminie 10 dni po dniu rozprawy każda ze stron może złożyć dodatkowe oświadczenie pisemne dotyczące wszelkich kwestii, które pojawią się w trakcie rozprawy.

               l. pytania na piśmie

               39.Zespół arbitrażowy może w każdym momencie postępowania zwracać się z pytaniami w formie pisemnej do jednej strony lub do obu stron. Wszelkie pytania skierowane do jednej ze stron przekazuje się do wiadomości drugiej strony.

               40.Każda ze stron dostarcza drugiej stronie kopię swojej pisemnej odpowiedzi na pytania zespołu arbitrażowego. Druga strona ma możliwość przedstawienia pisemnych uwag w odniesieniu do odpowiedzi strony w terminie pięciu dni po złożeniu takiej kopii.

               41.Na wniosek strony lub z inicjatywy własnej zespół arbitrażowy może starać się o uzyskanie od stron odpowiednich informacji, które uzna za niezbędne i stosowne. Strony udzielają bezzwłocznej i pełnej odpowiedzi na każdy wniosek zespołu arbitrażowego o udzielenie informacji.

               m. poufność

               42.Każda ze stron i zespół arbitrażowy traktują jako poufne wszelkie informacje przekazane przez drugą stronę zespołowi arbitrażowemu i określone przez nią jako poufne. Przekazując zespołowi arbitrażowemu oświadczenie pisemne zawierające informacje poufne strona przekazuje również, w terminie 15 dni, oświadczenie pisemne niezawierające informacji poufnych, które podaje się do wiadomości publicznej.

               43.Żadne z postanowień niniejszego Regulaminu nie wyklucza możliwości publicznego ujawnienia przez stronę jej własnych stanowisk o ile, odnosząc się do informacji przedstawionych przez drugą stronę, strona nie ujawnia żadnych informacji, które druga strona określiła jako poufne.

               44.Zespół arbitrażowy zbiera się przy drzwiach zamkniętych, gdy oświadczenia lub argumenty strony w odpowiedniej części zawierają informacje poufne. Strony zapewniają poufność rozpraw zespołu arbitrażowego, jeżeli odbywają się one przy drzwiach zamkniętych.

               n. kontakty ex parte

               45.Zespół arbitrażowy nie spotyka ani nie kontaktuje się z żadną ze stron pod nieobecność drugiej strony.

               46.Arbiter nie poddaje pod dyskusję żadnych aspektów związanych z przedmiotem sporu z którąkolwiek ze stron ani z obiema stronami pod nieobecność innych arbitrów.

               o. oświadczenia amicus curiae

               47.O ile strony nie postanowiły inaczej w terminie pięciu dni od dnia powołania zespołu arbitrażowego, zespół ten może otrzymać dobrowolne oświadczenia pisemne od osób fizycznych lub prawnych mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium strony, niezależnych od rządów stron, pod warunkiem że:

               a)zespół arbitrażowy otrzyma je w terminie 10 dni od daty swojego powołania;

               b)są zwięzłe i w żadnym przypadku, wraz z jakimikolwiek załącznikami, nie przekraczają 15 stron maszynopisu z podwójnymi odstępami między wierszami,

               c)dotyczą one bezpośrednio kwestii faktycznej lub prawnej rozpatrywanej przez zespół arbitrażowy;

               d)zawierają informacje dotyczące osoby składającej oświadczenie, w tym w przypadku osoby fizycznej jej obywatelstwo, a w przypadku osoby prawnej jej siedzibę, charakter działalności, status prawny, ogólne cele i jej źródła finansowania;

               e)określają, jaki dana osoba ma interes w danym postępowaniu arbitrażowym; oraz

               f)są sporządzone w językach wybranych przez strony zgodnie z punktami 54 i 55 niniejszego Regulaminu.

               48.Oświadczenia doręcza się stronom, które mogą przedstawić swoje uwagi. Strony mogą przedstawić zespołowi arbitrażowemu swoje uwagi w terminie 10 dni od dnia przekazania oświadczenia.

               49.Zespół arbitrażowy wymienia w swoim sprawozdaniu wszystkie oświadczenia, które otrzymał zgodnie z punktem 47 Regulaminu. Zespół arbitrażowy nie jest zobowiązany odnosić się w swoim sprawozdaniu do argumentów przedstawionych w tych oświadczeniach, jeżeli jednak odniesie się nich, uwzględnia również wszelkie uwagi przedstawione przez strony zgodnie z punktem 48 Regulaminu.

               p. nagłe wypadki

               50.W nagłych wypadkach, o których mowa w art. 52 ust. 2 (Decyzja zespołu arbitrażowego) umowy, zespół arbitrażowy, po konsultacji ze stronami, odpowiednio dostosowuje terminy, o których mowa w niniejszym Regulaminie, z wyjątkiem terminów, o których mowa w punkcie 10 (Zakres zadań) Regulaminu. Zespół arbitrażowy powiadamia strony o takich dostosowaniach.

               51.Na wniosek jednej ze stron zespół arbitrażowy – w ciągu 10 dni od daty jego powołania – podejmuje decyzję, czy sprawa dotyczy kwestii pilnych.

               q. koszty

               52.Każda ze stron pokrywa własne wydatki wynikające z udziału w procedurze arbitrażowej.

               53.Bez uszczerbku dla punktu 30 Regulaminu strony dzielą między siebie na równych zasadach wydatki wynikające z kwestii organizacyjnych, w tym koszty wynagrodzenia i wydatki członków zespołu arbitrażowego i ich asystentów.

               r. tłumaczenia pisemne i ustne

               54.Podczas konsultacji, o których mowa w art. 47 umowy, lub w trakcie mediacji, o których mowa w art. 48 umowy, a najpóźniej na posiedzeniu, o którym mowa w punkcie 14 niniejszego Regulaminu, strony dokładają wszelkich starań, by uzgodnić wspólny język roboczy postępowania przed zespołem arbitrażowym.

               55.Jeśli strony nie są w stanie uzgodnić wspólnego języka roboczego, każda ze stron składa swoje oświadczenia pisemne w wybranym języku. Każda ze stron przedkłada jednocześnie tłumaczenie pisma na język wybrany przez drugą stronę, chyba że oświadczenie sporządzono w jednym z języków roboczych WTO. Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, organizuje tłumaczenie ustne oświadczeń ustnych na języki wybrane przez strony.

               56.Sprawozdania i decyzje zespołu arbitrażowego publikuje się w języku lub językach wybranych przez strony. Jeżeli strony nie uzgodniły wspólnego języka roboczego, sprawozdanie okresowe i końcowe zespołu arbitrażowego publikuje się w jednym z języków roboczych WTO.

               57.Każda ze stron może przedstawić uwagi dotyczące poprawności tłumaczenia jakiejkolwiek przetłumaczonej wersji dokumentu przygotowanego zgodnie z niniejszym Regulaminem.

               58.Każda ze stron ponosi koszty tłumaczenia swoich oświadczeń pisemnych. Strony ponoszą w równym stopniu wszelkie koszty przygotowania tłumaczenia decyzji zespołu arbitrażowego.

               s. pozostałe procedury

               59.Terminy określone w niniejszym Regulaminie dostosowuje się do szczególnych terminów przewidzianych w odniesieniu do przyjmowania sprawozdań lub decyzji zespołu arbitrażowego w ramach procedur przewidzianych w art. 54 (Rozsądnie krótki czas na wykonanie decyzji), art. 55 (Przegląd środków podjętych w celu wykonania decyzji zespołu arbitrażowego), art. 56 (Tymczasowe środki zaradcze w przypadku niewykonania decyzji) i art. 57 (Ocena środków podjętych w celu wykonania decyzji po wprowadzeniu odpowiednich środków) umowy.

               ZAŁĄCZNIK

               KODEKS POSTĘPOWANIA

               I.
                     Definicje

               1.W niniejszym kodeksie postępowania:

               a)„pracownicy administracyjni” oznaczają, w stosunku do członka zespołu arbitrażowego, osoby, którymi kieruje i które nadzoruje członek zespołu arbitrażowego, inne niż asystenci;

               b)„asystent” oznacza osobę, która zgodnie z warunkami powołania członka zespołu arbitrażowego prowadzi badania lub pomaga temu członkowi zespołu arbitrażowego;

               c)„kandydat” oznacza osobę, której nazwisko znajduje się na liście arbitrów, o której mowa w art. 64 (Lista arbitrów) umowy, i którą bierze się pod uwagę przy wyborze członków zespołu arbitrażowego zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy;

               d)„mediator” oznacza osobę, która została wybrana jako mediator zgodnie z art. 48 (Mediacje) umowy;

               e)„członek zespołu arbitrażowego” lub „arbiter” oznacza członka zespołu.

               II.
                     Podstawowe zasady

               2.W celu zachowania rzetelności i bezstronności mechanizmu rozstrzygania sporów każdy kandydat i arbiter:

               a)zapoznaje się z niniejszym kodeksem postępowania;

               b)jest niezależny i bezstronny;

               c)unika bezpośrednich i pośrednich konfliktów interesów;

               d)unika niewłaściwego zachowania lub stwarzania wrażenia niewłaściwego zachowania lub stronniczości;

               e)przestrzega wysokich standardów postępowania; oraz

               f)nie ulega wpływom własnych interesów, naciskom zewnętrznym, wpływom politycznym, żądaniom społecznym, lojalności wobec strony ani obawom przed krytyką.

               3.Arbiter nie może podejmować w sposób bezpośredni lub pośredni jakichkolwiek zobowiązań ani przyjmować korzyści mogących w jakikolwiek sposób zakłócić właściwe wykonywanie jego obowiązków lub stworzyć wrażenie zakłócenia ich właściwego wykonywania.

               4.Arbiter nie wykorzystuje swojego stanowiska w zespole arbitrażowym do realizacji jakichkolwiek osobistych lub prywatnych interesów. Arbiter unika podejmowania działań, które mogą sprawiać wrażenie, że inne osoby mają możliwość wywierania na niego wpływu.

               5.Arbiter nie dopuszcza do tego, aby obecne lub przeszłe powiązania lub zobowiązania finansowe, handlowe, zawodowe, osobiste lub społeczne miały wpływ na jego postępowanie lub osąd.

               6.Arbiter unika nawiązywania kontaktów lub uzyskiwania korzyści finansowych, które mogą mieć wpływ na jego bezstronność lub mogą racjonalnie stwarzać wrażenie niewłaściwego zachowania lub stronniczości.

               III.
                     Obowiązki w zakresie ujawniania informacji

               7.Przed wyrażeniem zgody na powołanie jako arbitra zgodnie z art. 50 (Powołanie zespołu arbitrażowego) umowy kandydat, któremu zaproponowano pełnienie roli arbitra, ujawnia wszelkie interesy, związki lub kwestie, które mogą mieć wpływ na jego niezależność lub bezstronność, lub które w normalnych okolicznościach mogą wywoływać wrażenie niewłaściwego zachowania lub stronniczości w trakcie postępowania. W tym celu kandydat podejmuje wszelkie stosowne wysiłki, aby rozpoznać takie interesy, związki i kwestie, w tym interesy finansowe, zawodowe lub interesy pracownicze lub rodzinne.

               8.Obowiązek ujawnienia informacji określony w punkcie 7 ma charakter ciągły, co oznacza, że arbiter zobowiązany jest ujawniać wszelkie tego rodzaju interesy, związki lub kwestie, które mogą wyniknąć na jakimkolwiek etapie postępowania.

               9.Kandydat lub arbiter informuje Komitet UPG o wszelkich kwestiach dotyczących faktycznego lub potencjalnego naruszenia niniejszego kodeksu postępowania jak najszybciej po otrzymaniu informacji o nich; kwestie te rozpatrywane są przez strony.

               IV.
                     Obowiązki arbitrów

               10.Po wyrażeniu zgody na powołanie arbiter pozostaje do dyspozycji i wykonuje swoje obowiązki w sposób sumienny i sprawny w trakcie całego postępowania, przestrzegając przy tym zasad uczciwości i staranności.

               11.Arbiter rozważa jedynie kwestie poruszane w trakcie postępowania i konieczne do wydania decyzji i nie zleca wykonania tego obowiązku innej osobie.

               12.Arbiter podejmuje wszelkie odpowiednie działania w celu zapewnienia, aby jego asystenci i pracownicy administracyjni byli świadomi obowiązków nałożonych na arbitrów zgodnie z częściami II, III, IV i VI niniejszego kodeksu postępowania oraz aby je wypełniali.

               V.
                     Zobowiązania byłych arbitrów

               13.Wszyscy byli arbitrzy unikają działań mogących stwarzać wrażenie, że, wykonując swoje obowiązki, byli stronniczy lub odnosili korzyści z decyzji zespołu arbitrażowego.

               14.Wszyscy byli arbitrzy wypełniają obowiązki określone w części VI niniejszego kodeksu postępowania.

               VI.
                     Poufność

               15.Arbiter nigdy nie ujawnia żadnych informacji poufnych dotyczących postępowania lub uzyskanych w trakcie postępowania, w odniesieniu do którego został powołany. Arbiter w żadnym przypadku nie ujawnia ani nie wykorzystuje takich informacji w celu uzyskania osobistych korzyści lub korzyści na rzecz innej osoby lub w celu zaszkodzenia interesom innych osób.

               16.Arbiter nie ujawnia decyzji zespołu arbitrażowego ani fragmentów takich decyzji przed ich publikacją zgodnie z rozdziałem 3 (Procedury rozstrzygania sporów) umowy.

               17.Arbiter nie ujawnia nigdy przebiegu obrad zespołu arbitrażowego ani żadnych opinii arbitrów, ani nie składa żadnych oświadczeń na temat postępowania, w odniesieniu do którego został powołany, ani na temat kwestii będących przedmiotem sporu w postępowaniu.

               VII.
                     Koszty

               18.Każdy arbiter dokonuje rejestracji i przedstawia końcowe rozliczenie czasu poświęconego postępowaniu i wydatków poniesionych w związku z nim przez siebie i swoich asystentów i pracowników administracyjnych.

               VIII.
                     Mediatorzy

               19.Niniejszy kodeks postępowania stosuje się odpowiednio do mediatorów.

               ****

                     (1)

                        Dz.U. L 287 z 21.10.2016, s. 3.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.4.2022
            COM(2022) 186 final
            2022/0129(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do przyjęcia projektu zmiany regulaminu wewnętrznego Komitetu Systemu Zharmonizowanego (HS)

               UZASADNIENIE

               1.
                     Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Rady Światowej Organizacji Celnej w związku z planowanym zatwierdzeniem projektu zmiany regulaminu wewnętrznego Komitetu Systemu Zharmonizowanego (HS).

               2.
                     Kontekst wniosku

               2.1.
                     Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu określania i kodowania towarów

               Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu określania i kodowania towarów („umowa”)
                  1
                ma na celu ułatwianie handlu międzynarodowego oraz gromadzenia, porównywania i analizy danych statystycznych, w szczególności tych dotyczących handlu międzynarodowego. Zawiera ona jako załącznik nomenklaturę HS, stanowiącą międzynarodowy zharmonizowany system, który umożliwia uczestniczącym państwom klasyfikowanie towarów będących przedmiotem handlu do celów celnych na wspólnej podstawie. W szczególności nomenklatura HS obejmuje opis towarów ujętych w pozycjach i podpozycjach oraz związane z nimi kody numeryczne oparte na systemie 6-cyfrowym. Nomenklatura HS jest poddawana przeglądowi co pięć lat
                  2
               . Jest ona stosowana przez ponad 200 krajów i gospodarek na całym świecie; w związku z tym ponad 98 % wszystkich towarów będących przedmiotem obrotu na świecie jest klasyfikowanych według tej nomenklatury.

               Umowa weszła w życie 1 stycznia 1988 r.

               Unia Europejska i wszystkie państwa członkowskie są stronami tej umowy.

               2.2.
                     Światowa Organizacja Celna (WCO)

               Światowa Organizacja Celna (WCO), utworzona w 1952 r. jako Rada Współpracy Celnej, jest niezależnym organem międzyrządowym, którego zadaniem jest zwiększanie skuteczności i efektywności administracji celnych. WCO oferuje swoim członkom szereg konwencji i innych instrumentów międzynarodowych, jak również pomoc techniczną i usługi szkoleniowe. Obecnie WCO reprezentuje 184 administracje celne z całego świata.

               Organem zarządzającym WCO jest Rada, która przy realizacji swojej misji opiera się na kompetencjach i umiejętnościach sekretariatu oraz szeregu komitetów technicznych i doradczych.

               Komitetem technicznym WCO odpowiedzialnym za prace przygotowawcze związane z umową jest Komitet HS. Główne zadania Komitetu HS są następujące:

               ·zapewnienie jednolitej interpretacji i jednolitego stosowania tekstów prawnych HS, między innymi poprzez rozstrzyganie sporów dotyczących klasyfikacji między umawiającymi się stronami, a tym samym ułatwianie handlu;

               ·proponowanie zmian i aktualizacji HS w celu odzwierciedlenia rozwoju technologii i zmian w strukturze handlu, jak również innych potrzeb użytkowników;

               ·promowanie szerokiego stosowania HS oraz analizowanie kwestii ogólnych i zagadnień politycznych z nim związanych.

               Zgodnie z art. 6 ust. 6 konwencji w sprawie HS Komitet HS „sporządza swój regulamin wewnętrzny, przyjmowany decyzją dwóch trzecich głosów przysługujących jej członkom. Tak sporządzony regulamin wewnętrzny jest zatwierdzany przez Radę”.

               Zgodnie z art. 26 regulaminu wewnętrznego Komitetu HS „[n]iniejszy regulamin może zostać zmieniony, w całości lub w części, zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 6 konwencji”.

               Stanowiska, jakie ma zająć Unia w WCO w odniesieniu do kwestii dotyczących HS, są koordynowane z państwami członkowskimi. Unia i jej państwa członkowskie mają w Komitecie HS WCO wspólnie tylko jeden głos. Na forum Rady WCO w kwestiach wchodzących w zakres kompetencji UE, takich jak HS, UE głosuje w imieniu państw członkowskich obecnych na posiedzeniu.

               2.3.
                     Planowany akt Rady WCO

               Na swoim 139/140. posiedzeniu (23–25 czerwca 2022 r.) Rada WCO ma zatwierdzić zmiany zasad 19 i 20 regulaminu wewnętrznego Komitetu HS („planowany akt”).

               Na 64. posiedzeniu (wrzesień 2019 r.) Komitet HS uzgodnił w drodze konsensusu wniosek w sprawie zmiany zasady 20 regulaminu wewnętrznego w celu doprecyzowania procedury zgłaszania zastrzeżeń. Ze względu na pandemię kwestia ta nie została jeszcze przedłożona Radzie WCO do zatwierdzenia.

               Na 68. sesji (wrzesień 2021 r.) Komitet HS uzgodnił wniosek w sprawie zmiany zasady 19 regulaminu wewnętrznego w celu doprecyzowania procedury głosowania.

               Propozycje zmian zasad 19 i 20 regulaminu wewnętrznego wyjaśniono poniżej.

               Zmiana zasady 19 regulaminu wewnętrznego

               –Poprzez zmianę zasady 19 akapit trzeci i czwarty projekt zmiany doprecyzowuje sposób określania większości niezbędnej w Komitecie HS do podejmowania decyzji dotyczących zmian w konwencji w sprawie HS (nie mniej niż dwie trzecie głosów oddanych przez członków komitetu), np. w odniesieniu do zmian w nomenklaturze HS, jak również innych decyzji wymagających zwykłej większości (ponad 50 procent głosów oddanych przez członków komitetu), np. decyzji dotyczących klasyfikacji, not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych itp.

               –Głównym celem jest zapewnienie, by w przypadku gdy dyskusja ma dotyczyć kilku wariantów, stosowana była płynna i przejrzysta procedura, tak by wynikiem decyzji komitetu było uzyskanie poparcia ogólnej większości członków komitetu dla wariantu pozostałego po stopniowym eliminowaniu tych wariantów, które otrzymały mniejsze poparcie.

               –Projekt zmiany przedstawiono w poniższej tabeli (zmiany są podkreślone):

                        Obecny tekst

                        Nowy tekst

                        Akapit trzeci

                        Decyzje dotyczące zmian Konwencji podejmowane są większością co najmniej dwóch trzecich głosów oddanych przez członków Komitetu.

                        Decyzje dotyczące zmian Konwencji podejmowane są większością co najmniej dwóch trzecich głosów oddanych przez członków Komitetu. Jeżeli jednak istnieją co najmniej dwa warianty zmiany, Komitet najpierw przeprowadza procedurę głosowania etapowego w trybie opisanej poniżej procedury głosowania zwykłą większością głosów, by zredukować liczbę wariantów do jednego. Gdy pozostanie już tylko jeden wariant zmiany, głosowanie końcowe w sprawie przyjęcia lub odrzucenia zmiany odbywa się zgodnie z zasadą większości dwóch trzecich głosów.

                        Akapit czwarty

                        Inne decyzje podejmowane są zwykłą większością głosów oddanych przez członków Komitetu.

                        Inne decyzje podejmowane są zwykłą większością (ponad 50 procent) głosów oddanych przez członków Komitetu. Jeżeli istnieją więcej niż dwa warianty i żaden z nich nie uzyskał więcej niż 50 procent głosów oddanych przez członków Komitetu, w głosowaniu zwykłą większością głosów stosuje się praktykę głosowania etapowego, która polega na redukowaniu liczby wariantów poprzez każdorazową eliminację wariantu, który uzyskał najmniejszą liczbę głosów, aż do momentu, gdy wariant o najwyższej liczbie głosów uzyska więcej niż 50 procent głosów oddanych przez członków Komitetu.

               Zmiana zasady 20 regulaminu wewnętrznego

               –Poprzez zmianę zasady 20 akapit 1 i 4, które stają się odpowiednio akapitami 2 i 1, projekt zmiany doprecyzowuje, że powiadomienia skierowane do Sekretarza Generalnego WCO w celu przekazania sprawy rozpatrzonej przez Komitet HS Radzie lub z powrotem Komitetowi HS do ponownego rozpatrzenia powinny wpłynąć do sekretarza generalnego przed godz. 24.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) ostatniego dnia obowiązującego terminu.

               –Zmiana ta ma szczególne znaczenie dla administracji znajdujących się w innej strefie czasowej niż siedziba główna WCO, których powiadomienia Sekretarz Generalny WCO mógłby otrzymać po upływie terminu przewidzianego na składanie takich wniosków o ponowne rozpatrzenie zgodnie ze strefą czasową, w której znajduje się Sekretariat WCO.

               –Projekt zmiany przedstawiono w poniższej tabeli (zmiany są podkreślone):

                        Obecny tekst

                        Nowy tekst

                        Zgodnie z decyzją Rady nr 298 Sekretarz Generalny może przekazać sprawy wynikające z art. 8 ust. 2 Konwencji bezpośrednio z powrotem Komitetowi na wniosek Umawiającej się Strony, o ile wniosek zostanie złożony na piśmie nie później niż do końca drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym posiedzenie Komitetu zostało zamknięte. Następnie Sekretarz Generalny wprowadza sprawę do porządku obrad następnego posiedzenia Komitetu w celu ponownego jej rozpatrzenia.

                        Jeżeli wnioski odnoszące się do tej samej sprawy wpłynęły od różnych Umawiających się Stron w celu przekazania ich zarówno Radzie, jak i Komitetowi, lub jeżeli Umawiająca się Strona nie określi, czy sprawa powinna zostać przekazana Radzie czy bezpośrednio Komitetowi, sprawa zostaje przekazana Radzie. Sekretarz Generalny informuje wszystkie Umawiające się Strony o otrzymaniu wniosku o przekazanie sprawy Radzie lub Komitetowi.

                        Umawiająca się Strona składająca wniosek o przekazanie sprawy Radzie lub Komitetowi może wycofać swój wniosek w każdej chwili, zanim sprawa zostanie rozpatrzona przez Radę lub ponownie rozpatrzona przez Komitet. Komitet rozpatrzy jednak sprawę, jeżeli została ona przekazana przez Radę. W przypadku gdy Umawiająca się Strona wycofa wniosek, pierwotną decyzję Komitetu uznaje się za zatwierdzoną, chyba że jest rozpatrywany wniosek innej Umawiającej się Strony dotyczący tej samej sprawy. Sekretarz Generalny powiadamia Umawiające się Strony o każdym wycofaniu wniosku.

                        Powiadomień skierowanych do Sekretarza Generalnego dotyczących przekazania jakiejkolwiek sprawy Radzie lub Komitetowi do ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 8.2 Konwencji i decyzją Rady nr 298 nie można składać przed dniem następującym po zamknięciu posiedzenia Komitetu, lecz należy je składać do końca drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym posiedzenie to zostało zamknięte.

                        Jeżeli zgodnie z postanowieniami art. 8 ust. 3 Konwencji i decyzją Rady nr 298 jakakolwiek sprawa zostaje przekazana w całości lub w części Komitetowi do ponownego rozpatrzenia, Umawiająca się Strona, która wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie tej sprawy, przedkłada Sekretarzowi Generalnemu, najpóźniej 60 dni przed datą otwarcia następnego posiedzenia Komitetu, notę zawierającą powody złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z propozycjami rozwiązania sprawy. Sekretarz Generalny przekazuje tę notę pozostałym Umawiającym się Stronom.

                        Powiadomień skierowanych do Sekretarza Generalnego dotyczących przekazania jakiejkolwiek sprawy Radzie lub Komitetowi w celu ponownego jej rozpatrzenia zgodnie z art. 8 ust. 2 Konwencji i decyzją Rady nr 298 nie można dokonywać przed dniem następującym po zamknięciu posiedzenia Komitetu, lecz należy ich dokonywać do końca drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym posiedzenie to zostało zamknięte. Powiadomienie uznaje się za dokonane w terminie, jeżeli Sekretarz Generalny otrzymał je przed godziną 24.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) ostatniego dnia danego terminu.

                        Zgodnie z decyzją Rady nr 298 Sekretarz Generalny może przekazać sprawy wynikające z art. 8 ust. 2 Konwencji bezpośrednio z powrotem Komitetowi na wniosek Umawiającej się Strony, o ile wniosek zostanie złożony w terminie określonym w poprzednim akapicie. Następnie Sekretarz Generalny wprowadza sprawę do porządku obrad następnego posiedzenia Komitetu w celu ponownego jej rozpatrzenia.

                        Jeżeli wnioski odnoszące się do tej samej sprawy wpłynęły od różnych Umawiających się Stron w celu przekazania ich zarówno Radzie, jak i Komitetowi, lub jeżeli Umawiająca się Strona nie określi, czy sprawa powinna zostać przekazana Radzie czy bezpośrednio Komitetowi, sprawa zostaje przekazana Radzie. Sekretarz Generalny informuje wszystkie Umawiające się Strony o otrzymaniu wniosku o przekazanie sprawy Radzie lub Komitetowi.

                        Umawiająca się Strona składająca wniosek o przekazanie sprawy Radzie lub Komitetowi może wycofać swój wniosek w każdej chwili, zanim sprawa zostanie rozpatrzona przez Radę lub ponownie rozpatrzona przez Komitet. Komitet rozpatrzy jednak sprawę, jeżeli została ona przekazana przez Radę. W przypadku gdy Umawiająca się Strona wycofa wniosek, pierwotną decyzję Komitetu uznaje się za zatwierdzoną, chyba że jest rozpatrywany wniosek innej Umawiającej się Strony dotyczący tej samej sprawy. Sekretarz Generalny powiadamia Umawiające się Strony o każdym wycofaniu wniosku.

                        Jeżeli zgodnie z postanowieniami art. 8 ust. 3 Konwencji i decyzją Rady nr 298 jakakolwiek sprawa zostaje przekazana w całości lub w części Komitetowi do ponownego rozpatrzenia, Umawiająca się Strona, która wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie tej sprawy, przedkłada Sekretarzowi Generalnemu, najpóźniej 60 dni przed datą otwarcia następnego posiedzenia Komitetu, notę zawierającą powody złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z propozycjami rozwiązania sprawy. Sekretarz Generalny przekazuje tę notę pozostałym Umawiającym się Stronom.

               3.
                     Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Proponowane stanowisko ma na celu wyrażenie poparcia dla projektu zmiany regulaminu wewnętrznego Komitetu HS.

               Dla UE ważne jest, aby zmiana taka została przyjęta, ponieważ jej celem jest doprecyzowanie procesu decyzyjnego Komitetu HS oraz zapewnienie, by decyzje były podejmowane przez niekwestionowaną większość członków tego komitetu.

               Przeprowadzono konsultacje z państwami członkowskimi w ramach Grupy Ekspertów Celnych ds. Koordynacji HS i WCO oraz w Radzie.

               Proponowane stanowisko jest zatem następujące:

               –Jeśli chodzi o zmianę regulaminu wewnętrznego, Unia powinna poprzeć przyjęcie zmiany.

               –W zależności od przypadku Unia powinna również poprzeć ewentualne dalsze poprawki redakcyjne zaproponowane przez Sekretariat WCO.

               Proponowane stanowisko UE jest zgodne z ustaloną polityką i praktyką celną stosowaną przez Komitet HS.

               Proponowane stanowisko jest konieczne, aby UE mogła zająć stanowisko podczas najbliższego posiedzenia Rady WCO.

               4.
                     Podstawa prawna

               4.1.
                     Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.
                     Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do planowanego aktu, jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.1.2.
                     Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada WCO jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej z dnia 15 grudnia 1950 r. Do zadań tego organu – na podstawie Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów – należy wydawanie zaleceń dla umawiających się stron w sprawie zmian tej konwencji i w sprawie zatwierdzania regulaminu wewnętrznego Komitetu HS.

               Oczekuje się, że na swoim czerwcowym posiedzeniu Rada WCO zatwierdzi, zgodnie z art. 6 konwencji w sprawie HS, zmianę regulaminu wewnętrznego Komitetu HS. Po zatwierdzeniu zmiana ta będzie miała skutki prawne dla prawodawstwa UE, a mianowicie w odniesieniu do załącznika 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Wynika to z faktu, że art. 2 lit. a) tego rozporządzenia stanowi, że „2. Nomenklatura Scalona obejmuje: a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego” oraz że zmiana ta będzie miała wpływ na sposób prowadzenia przez Komitet HS procesu decyzyjnego dotyczącego interpretacji i zmian nomenklatury Systemu Zharmonizowanego, a w konsekwencji na sposób interpretacji Nomenklatury Scalonej.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.
                     Materialna podstawa prawna

               4.2.1.
                     Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjmowana na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.
                     Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Ponieważ główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do procesu decyzyjnego dotyczącego interpretacji taryfy celnej i stosowania umowy międzynarodowej w ramach wspólnej polityki handlowej, a także wdrożenia nomenklatury HS oraz Nomenklatury scalonej UE, materialną podstawą prawną proponowanej decyzji są art. 31, art. 43 ust. 2 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.
                     Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinny być art. 31, art. 43 ust. 2 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.
                     Wpływ na budżet

               Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii Europejskiej.

               2022/0129 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do przyjęcia projektu zmiany regulaminu wewnętrznego Komitetu Systemu Zharmonizowanego (HS)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31, art. 43 ust. 2 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)
                     Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów („umowa”), zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady 87/369
                  41, weszła w życie 1 stycznia 1988 r.

               (2)
                     Zgodnie z art. 6 ust. 6 umowy Komitet Systemu Zharmonizowanego (HS) sporządza swój regulamin wewnętrzny, który jest przyjmowany decyzją dwóch trzecich głosów przysługujących jej członkom. Tak sporządzony regulamin wewnętrzny jest zatwierdzany przez Radę.

               (3)
                     Oczekuje się, że Rada WCO zatwierdzi projekt zmiany regulaminu wewnętrznego Komitetu HS na swoich czerwcowych posiedzeniach. Zmiana taka zostanie zatwierdzona na podstawie wniosku sporządzonego przez Komitet HS i sfinalizowanego na jego 64. i 68. posiedzeniu (odpowiednio w dniach 18–27 września 2019 r. i 6–28 września 2021 r.) . Wejdzie ona w życie wraz z jej przyjęciem.

               (4)
                     Niezwykle ważne jest, aby Komitet HS podejmował swoje decyzje w sposób przejrzysty i skuteczny oraz aby decyzje takie uzyskały maksymalne poparcie ze strony członków tego komitetu.

               (5)
                     Jako że projekt zmiany regulaminu wewnętrznego Komitetu HS ma zostać zatwierdzony przez Radę WCO, należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, gdyż zmieniony regulamin wewnętrzny – po jego zatwierdzeniu – będzie dla Unii wiążący i będzie mógł mieć wpływ na treść prawa unijnego, a mianowicie na załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87
                  52.

               (6)
                     W związku z tym stanowisko Unii powinno polegać na poparciu projektu zmiany regulaminu wewnętrznego Komitetu HS oraz wszelkich ewentualnych drobnych dostosowań redakcyjnych lub językowych, które zostaną uznane za konieczne,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na sesjach Rady WCO w czerwcu 2022 r., polega na poparciu projektu zmiany regulaminu wewnętrznego Komitetu HS, jak określono w załączniku.

               Przedstawiciele Unii mogą wyrazić zgodę na niewielkie dostosowania redakcyjne i językowe stosownie do rozwoju sytuacji na nadchodzących sesjach Rady WCO w porozumieniu z państwami członkowskimi lub podczas posiedzeń koordynacyjnych na miejscu, bez konieczności przyjmowania kolejnej decyzji przez Radę.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 87/369 z dnia 7 kwietnia 1987 r. dotycząca zawarcia Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Protokołu zmian do tej Konwencji (Dz.U. L 198 z 20.7.1987, s. 1).

                     (2)

                        Od chwili jej wprowadzenia w 1988 r. nomenklatura HS była zmieniana sześciokrotnie. Zmiany te weszły w życie w latach 1996, 2002, 2007, 2012, 2017 i 2022.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)
                  1
                        Decyzja Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. dotycząca zawarcia Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Protokołu zmian do tej Konwencji (Dz.U. L 198 z 20.7.1987, s. 1).

                     (5)
                  2
                        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.4.2022
            COM(2022) 186 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do przyjęcia projektu zmiany regulaminu wewnętrznego Komitetu Systemu Zharmonizowanego (HS)

               ZAŁĄCZNIK

               Zmiana zasady 19 regulaminu wewnętrznego

                        Akapit trzeci

                        Decyzje dotyczące zmian Konwencji podejmowane są większością co najmniej dwóch trzecich głosów oddanych przez członków Komitetu. Jeżeli jednak istnieją co najmniej dwa warianty zmiany, Komitet najpierw przeprowadza procedurę głosowania etapowego w trybie opisanej poniżej procedury głosowania zwykłą większością głosów, by zredukować liczbę wariantów do jednego. Gdy pozostanie już tylko jeden wariant zmiany, głosowanie końcowe w sprawie przyjęcia lub odrzucenia zmiany odbywa się zgodnie z zasadą większości dwóch trzecich głosów.

                        Akapit czwarty

                        Inne decyzje podejmowane są zwykłą większością (ponad 50 procent) głosów oddanych przez członków Komitetu. Jeżeli istnieją więcej niż dwa warianty i żaden z nich nie uzyskał więcej niż 50 procent głosów oddanych przez członków Komitetu, w głosowaniu zwykłą większością głosów stosuje się praktykę głosowania etapowego, która polega na redukowaniu liczby wariantów poprzez każdorazową eliminację wariantu, który uzyskał najmniejszą liczbę głosów, aż do momentu, gdy wariant o najwyższej liczbie głosów uzyska więcej niż 50 procent głosów oddanych przez członków Komitetu.

               Zmiana zasady 20 regulaminu wewnętrznego

                        Powiadomień skierowanych do Sekretarza Generalnego dotyczących przekazania jakiejkolwiek sprawy Radzie lub Komitetowi w celu ponownego jej rozpatrzenia zgodnie z art. 8 ust. 2 Konwencji i decyzją Rady nr 298 nie można dokonywać przed dniem następującym po zamknięciu posiedzenia Komitetu, lecz należy ich dokonywać do końca drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym posiedzenie to zostało zamknięte. Powiadomienie uznaje się za dokonane w terminie, jeżeli Sekretarz Generalny otrzymał je przed godziną 24.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) ostatniego dnia danego terminu.

                        Zgodnie z decyzją Rady nr 298 Sekretarz Generalny może przekazać sprawy wynikające z art. 8 ust. 2 Konwencji bezpośrednio z powrotem Komitetowi na wniosek Umawiającej się Strony, o ile wniosek zostanie złożony w terminie określonym w poprzednim akapicie. Następnie Sekretarz Generalny wprowadza sprawę do porządku obrad następnego posiedzenia Komitetu w celu ponownego jej rozpatrzenia.

                        Jeżeli wnioski odnoszące się do tej samej sprawy wpłynęły od różnych Umawiających się Stron w celu przekazania ich zarówno Radzie, jak i Komitetowi, lub jeżeli Umawiająca się Strona nie określi, czy sprawa powinna zostać przekazana Radzie czy bezpośrednio Komitetowi, sprawa zostaje przekazana Radzie. Sekretarz Generalny informuje wszystkie Umawiające się Strony o otrzymaniu wniosku o przekazanie sprawy Radzie lub Komitetowi.

                        Umawiająca się Strona składająca wniosek o przekazanie sprawy Radzie lub Komitetowi może wycofać swój wniosek w każdej chwili, zanim sprawa zostanie rozpatrzona przez Radę lub ponownie rozpatrzona przez Komitet. Komitet rozpatrzy jednak sprawę, jeżeli została ona przekazana przez Radę. W przypadku gdy Umawiająca się Strona wycofa wniosek, pierwotną decyzję Komitetu uznaje się za zatwierdzoną, chyba że jest rozpatrywany wniosek innej Umawiającej się Strony dotyczący tej samej sprawy. Sekretarz Generalny powiadamia Umawiające się Strony o każdym wycofaniu wniosku.

                        Jeżeli zgodnie z postanowieniami art. 8 ust. 3 Konwencji i decyzją Rady nr 298 jakakolwiek sprawa zostaje przekazana w całości lub w części Komitetowi do ponownego rozpatrzenia, Umawiająca się Strona, która wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie tej sprawy, przedkłada Sekretarzowi Generalnemu, najpóźniej 60 dni przed datą otwarcia następnego posiedzenia Komitetu, notę zawierającą powody złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z propozycjami rozwiązania sprawy. Sekretarz Generalny przekazuje tę notę pozostałym Umawiającym się Stronom.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.4.2022
            COM(2022) 202 final
            2022/0144(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu w odniesieniu do członkostwa Federacji Rosyjskiej w tej organizacji

               UZASADNIENIE

               1.Kontekst wniosku

               Unijny system kontroli przeprowadzanej przez państwo portu określono w dyrektywie 2009/16/WE (z późniejszymi zmianami). Kontrola przeprowadzana przez państwo portu w Unii opiera się na strukturze memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu („memorandum paryskie”), które istnieje od 1982 r. Dyrektywa 2009/16/WE (z późniejszymi zmianami) obejmuje procedury i narzędzia memorandum paryskiego. W memorandum tym uczestniczą wszystkie morskie państwa członkowskie UE, a także Federacja Rosyjska, Islandia, Kanada, Norwegia i Zjednoczone Królestwo. Unia Europejska nie jest członkiem memorandum paryskiego.

               Na potrzeby działania kontroli przeprowadzanej przez państwo portu w Unii konieczne jest podjęcie co roku szeregu decyzji w powiązaniu z memorandum paryskim. Decyzje takie są podejmowane w drodze konsensusu na corocznym posiedzeniu Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu (PSCC), które odbywa się w maju każdego roku. Na mocy dyrektywy 2009/16/WE decyzje podjęte przez właściwy organ memorandum paryskiego stają się wiążące dla państw członkowskich UE.

               Na podstawie art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w organizacjach międzynarodowych, takich jak memorandum paryskie, kiedy wzywane są one do przyjęcia aktów mających skutki prawne, musi zostać przyjęte decyzją Rady na wniosek Komisji.

               W związku z inwazją Federacji Rosyjskiej na Ukrainę, 14 marca 2022 r. Sekretariat memorandum paryskiego otrzymał pismo od ukraińskiego ministra infrastruktury Oleksandra Kubrakowa. W piśmie tym wzywa się memorandum paryskie, aby (i) bezpodstawnie nie zatrzymywać statków pływających pod banderą Ukrainy w następstwie kontroli przeprowadzonych przez państwo portu, (ii) wykluczyć Federację Rosyjską z memorandum paryskiego oraz (iii) nie uznawać świadectw wydawanych w imieniu administracji morskiej Federacji Rosyjskiej.

               Jeśli chodzi o pierwszy wniosek, aby bezpodstawnie nie zatrzymywać ukraińskich statków, 2 marca 2022 r. memorandum paryskie wydało okólnik PSCircular 101 (Wytyczne w sprawie repatriacji marynarzy ze względu na sytuację na Ukrainie), w którym poruszono tę kwestię. W PSCircular 101 informuje się organy państw członkowskich, że w obecnych okolicznościach należy się wykazać elastycznością, w tym w odniesieniu do repatriacji marynarzy, Konwencji o pracy na morzu z 2006 r., świadectw wydanych na mocy Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht z 1978 r., a także zaświadczeń lekarskich. Jeżeli zajdzie taka konieczność, memorandum paryskie może rozważyć dalsze dostosowania w PSCircular 101.

               W związku z wnioskiem dotyczącym członkostwa Federacji Rosyjskiej w memorandum paryskim należy zauważyć, że Federacja Rosyjska została pozbawiona dostępu do narzędzia namierzania THETIS PSC i bazy danych wyników inspekcji, o której mowa w art. 24 dyrektywy 2009/16/WE, oraz korzystania z nich. Oznacza to, że udział Federacji Rosyjskiej w pracach memorandum paryskiego został już poważnie ograniczony, a bez dostępu do wspomnianej bazy danych Federacja Rosyjska nie może skutecznie wywiązywać się ze swoich zobowiązań wynikających z memorandum paryskiego ani wnosić wkładu w jego prace.

               Chociaż państwa członkowskie UE są zgodne co do tego, że należy podjąć działania przeciwko Federacji Rosyjskiej, ani memorandum, ani żadne instrukcje dotyczące polityki nie zawierają procedury ani mechanizmu usuwania członków z memorandum paryskiego. Członkowie, którzy wyrazili swoją opinię, wskazali, że jako alternatywę dla wykluczenia preferują zawieszenie członkostwa do odwołania. Bezpośredni skutek prawny byłby podobny do wykluczenia, ale miałby charakter bardziej tymczasowy. Zawieszenie umożliwiłoby dalsze rozważenie potrzeby całkowitego wykluczenia z memorandum paryskiego i mogłoby zostać cofnięte w przypadku zmiany okoliczności. Jednak memorandum nie zawiera również postanowień dotyczących zawieszenia członkostwa.

               Przewodniczący memorandum paryskiego zaproponował zastosowanie procedury pisemnej w celu podjęcia decyzji o zawieszeniu członkostwa Federacji Rosyjskiej przed dorocznym posiedzeniem Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu (PSCC55), które ma się odbyć w dniach 16–20 maja 2022 r. Dzięki temu ta delikatna kwestia nie przesłoni całego posiedzenia PSCC55.

               2.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Ze względu na powagę sytuacji należy: (i) zgodzić się z podejściem przedstawionym w pkt 5 dokumentu PSCC55/11.1, zgodnie z którym nie należy bezpodstawnie zatrzymywać statków pływających pod banderą Ukrainy w następstwie kontroli przeprowadzanych przez państwo portu; (ii) zawiesić członkostwo Federacji Rosyjskiej w memorandum paryskim w związku z niczym niesprowokowaną i nieuzasadnioną agresją Rosji wobec Ukrainy, zgodnie z art. 62 ust. 3 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów; (iii) zgodzić się z podejściem określonym w pkt 7 dokumentu PSCC55/11.1 w odniesieniu do cofnięcia uznawania świadectw ustawowych wydanych przez Federację Rosyjską.

               Załączony tekst jest wnioskiem dotyczącym stanowiska Unii na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE, który następnie musi zostać przyjęty przez Radę. Ma on na celu uzgodnienie kierunku działań określonego w dokumencie memorandum paryskiego PSCC55/11.1. Szczegóły stanowiska UE załączono do projektu decyzji Rady w załączniku 1.

               Dyrektywa 2009/16/WE skutecznie włącza do prawa Unii procedury, narzędzia i działania przewidziane w memorandum paryskim. W związku z tym memorandum paryskie wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii na mocy art. 3 ust. 2 akapit ostatni TFUE.

               3.Podstawa prawna

               Poniższa decyzja została podjęta w oparciu o Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w powiązaniu z art. 218 ust. 9, który przewiduje, że Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje decyzję ustalającą stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne. Ma to zastosowanie do stanowiska, jakie mają przyjąć państwa członkowskie działające wspólnie w interesie Unii w kontekście memorandum paryskiego.

               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (z późniejszymi zmianami) stanowi podstawę prawną do ustanowienia zasad, których państwa członkowskie muszą przestrzegać w ramach PSCC memorandum paryskiego.

               Akty, które mają zostać przyjęte w ramach memorandum paryskiego, stanowią akty mające skutki prawne. Planowane akty mają skutki prawne, ponieważ mogą mieć decydujący wpływ na treść przepisów UE, a mianowicie dyrektywy 2009/16/WE. Wynika to z faktu, że dyrektywa 2009/16/WE skutecznie wprowadza do prawa Unii procedury, narzędzia i działania przewidziane w memorandum paryskim. Ponadto zawieszenie członkostwa Federacji Rosyjskiej w memorandum paryskim jest aktem o charakterze organizacyjnym, który wpływa na sposób podejmowania decyzji w ramach tego memorandum.

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy. W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               2022/0144 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu w odniesieniu do członkostwa Federacji Rosyjskiej w tej organizacji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Memorandum paryskie w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu („memorandum paryskie”) podpisano w Paryżu dnia 26 stycznia 1982 r. i weszło w życie w dniu 1 lipca 1982 r. Członkami memorandum paryskiego jest 27 administracji morskich (Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Dania, Estonia, Federacja Rosyjska, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Irlandia, Islandia, Kanada, Litwa, Łotwa, Malta, Niderlandy, Niemcy, Norwegia, Polska , Portugalia, Rumunia, Słowenia, Szwecja, Wielka Brytania i Włochy). Unia nie jest członkiem memorandum paryskiego.

               (2)W dyrektywie 2009/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  1
                ustanowiono unijny system kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, przeformułowując i wzmacniając wcześniejsze prawodawstwo UE w tej dziedzinie obowiązujące od 1995 r. Unijny system prawny w zakresie kontroli opiera się na memorandum paryskim.

               (3)W odniesieniu do państw członkowskich Unii dyrektywa 2009/16/WE wprowadza faktycznie do zakresu prawa unijnego procedury, narzędzia i działania przewidziane w memorandum paryskim. Na mocy tej dyrektywy określone decyzje podjęte przez właściwy organ memorandum paryskiego stają się wiążące dla państw członkowskich Unii.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w memorandum paryskim, ponieważ planowane akty będą mogły mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie dyrektywy 2009/16/WE. Na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w organie utworzonym przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, ma zostać zajęte decyzją Rady na wniosek Komisji.

               (5)W konkluzjach z dnia 24 lutego 2022 r. Rada Europejska z całą mocą potępiła niczym niesprowokowaną i nieuzasadnioną agresję wojskową Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy. Na posiedzeniu w dniach 24–25 marca 2022 r. Rada Europejska stwierdziła, że wojna agresywna prowadzona przez Rosję przeciwko Ukrainie rażąco narusza prawo międzynarodowe i ponownie wezwała Rosję do natychmiastowego zaprzestania agresji wojskowej na terytorium Ukrainy.

               (6)W kontekście inwazji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę, 14 marca 2022 r. Sekretariat memorandum paryskiego otrzymał pismo od ukraińskiego ministra infrastruktury. W piśmie tym wzywa się memorandum paryskie, aby bezpodstawnie nie zatrzymywać statków pływających pod banderą Ukrainy w następstwie kontroli przeprowadzonych przez państwo portu, aby wykluczyć Federację Rosyjską z memorandum paryskiego oraz aby nie uznawać świadectw wydawanych w imieniu administracji morskiej Federacji Rosyjskiej.

               (7)Jeśli chodzi o pierwszy wniosek, aby bezpodstawnie nie zatrzymywać ukraińskich statków, 2 marca 2022 r. memorandum paryskie wydało okólnik PSCircular 101 (Wytyczne w sprawie repatriacji marynarzy ze względu na sytuację na Ukrainie), w którym poruszono tę kwestię. W PSCircular 101 informuje się organy państw członkowskich, że w obecnych okolicznościach należy się wykazać elastycznością, w tym w odniesieniu do repatriacji marynarzy, Konwencji o pracy na morzu z 2006 r., świadectw wydanych na mocy Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht z 1978 r., a także zaświadczeń lekarskich. Jeżeli zajdzie taka konieczność, memorandum paryskie może rozważyć dalsze dostosowania w PSCircular 101. Stanowisko to należy przekazać władzom ukraińskim.

               (8)Jeśli chodzi o wniosek dotyczący członkostwa Federacji Rosyjskiej należy zauważyć, że Federacja Rosyjska została pozbawiona dostępu do narzędzia namierzania THETIS PSC i bazy danych wyników inspekcji, o której mowa w art. 24 dyrektywy 2009/16/WE, oraz korzystania z nich. Oznacza to, że udział Federacji Rosyjskiej w pracach memorandum paryskiego został już poważnie ograniczony, a bez dostępu do wspomnianej bazy danych Federacja Rosyjska nie może skutecznie wywiązywać się ze swoich zobowiązań wynikających z memorandum paryskiego.

               (9)Ani memorandum, ani żadne instrukcje dotyczące polityki nie zawierają procedury ani mechanizmu usuwania członków z memorandum paryskiego. Alternatywą dla wykluczenia z memorandum paryskiego jest zawieszenie członkostwa do odwołania. Bezpośredni skutek byłby podobny do wykluczenia, ale miałby charakter bardziej tymczasowy. W memorandum nie zawarto jednak również żadnego postanowienia dotyczącego zawieszenia. Zawieszenie umożliwia dalsze rozważenie potrzeby całkowitego wykluczenia z memorandum paryskiego i mogłoby zostać cofnięte w przypadku zmiany okoliczności.

               (10)Unia Europejska, jako jeden z globalnych graczy, jest w centrum wysiłków podejmowanych w ramach ONZ
                  2
                i innych forów i procesów wielostronnych w celu pociągnięcia Federacji Rosyjskiej do odpowiedzialności za jej niczym niesprowokowaną i nieuzasadnioną inwazję na Ukrainę, przywrócenia sytuacji sprzed inwazji i zapewnienia powrotu do pełnego przestrzegania suwerenności, niepodległości i integralności terytorialnej Ukrainy w ramach jej granic uznanych przez społeczność międzynarodową. Niczym niesprowokowany i nieuzasadniony akt agresji Rosji wobec Ukrainy stanowi poważne naruszenie art. 2 ust. 4 Karty Narodów Zjednoczonych, który zakazuje gróźb lub użycia siły przeciwko integralności terytorialnej lub niezależności politycznej jakiegokolwiek państwa.

               (11)W związku z powyższym, mając na uwadze powagę sytuacji i dopóki Federacja Rosyjska nie przestrzega zasad Karty Narodów Zjednoczonych i swoich zobowiązań międzynarodowych, należy zawiesić członkostwo Federacji Rosyjskiej w memorandum paryskim zgodnie z art. 62 ust. 3 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, w odpowiedzi na niczym niesprowokowaną i nieuzasadnioną inwazję na Ukrainę.

               (12)Jeśli chodzi o trzeci wniosek o nieuznawanie świadectw wydawanych przez administrację morską Federacji Rosyjskiej, świadectwa te są wydawane zgodnie z konwencjami międzynarodowymi, a Federacja Rosyjska pozostaje członkiem Międzynarodowej Organizacji Morskiej i memorandum paryskie nie ma kompetencji do cofnięcia uznania takich świadectw. Stanowisko to należy przekazać władzom ukraińskim.

               (13)Unia nie jest umawiającą się stroną memorandum paryskiego. Stanowisko Unii ma zatem zostać wyrażone przez działające wspólnie państwa członkowskie Unii będące członkami memorandum paryskiego.

               (14)Należy w związku z tym upoważnić państwa członkowskie do działania zgodnie ze stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii.

               (15)Współpraca z innymi państwami trzecimi będącymi członkami memorandum paryskiego (Islandią, Kanadą, Norwegią i Zjednoczonym Królestwem) w ramach PSCC ma zasadnicze znaczenie dla podjęcia decyzji o zawieszeniu członkostwa Federacji Rosyjskiej w memorandum paryskim.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu („memorandum paryskie”), w odniesieniu do członkostwa Federacji Rosyjskiej w memorandum paryskim jest określone w załączniku I do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami memorandum paryskiego, działające wspólnie.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 57).

                     (2)

                        Zob. rezolucja Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych ES-11/1 pt. „Agresja na Ukrainę” na 11. nadzwyczajnej sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ w dniu 2 marca 2022 r. oraz rezolucja Rady Praw Człowieka ONZ nr 49/1 z marca 2022 r.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.4.2022
            COM(2022) 202 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu w odniesieniu do członkostwa Federacji Rosyjskiej w tej organizacji

               ZAŁĄCZNIK

               W odniesieniu do PSCC55 dokument PSCC55/11.1

               Stanowisko Unii jest następujące:

               1)zgodzić się z podejściem określonym w pkt 5 dokumentu PSCC55/11.1 dotyczącym zatrzymywania statków pływających pod banderą Ukrainy w portach memorandum paryskiego;

               2)aktywnie poprzeć zawieszenie członkostwa Federacji Rosyjskiej w memorandum paryskim w związku z jej niczym niesprowokowaną i nieuzasadnioną agresją wojskową wobec Ukrainy;

               3)dążyć do osiągnięcia porozumienia między członkami memorandum paryskiego innymi niż Federacja Rosyjska w sprawie zawieszenia członkostwa Federacji Rosyjskiej w memorandum paryskim do odwołania;

               4)zgodzić się z podejściem określonym w pkt 7 dokumentu PSCC55/11.1 w odniesieniu do cofnięcia uznawania świadectw ustawowych wydawanych przez Federację Rosyjską.