               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.2.2016
            COM(2016) 43 final
            2016/0027(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470-790 MHz w Unii
            {SWD(2016) 19 final}{SWD(2016) 20 final}

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Komunikat Komisji pt. „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” przedstawia wizję powszechnego dostępu do łączności wysokiej jakości dla przedsiębiorstw i obywateli. Strategia ta zapowiada konkretne wnioski ustawodawcze Komisji dotyczące „skoordynowanego uwalniania pasma 694-790 MHz (»700 MHz« ), które szczególnie nadaje się do świadczenia usług szerokopasmowych na obszarach wiejskich, przy uwzględnieniu specyficznych potrzeb dystrybucji mediów audiowizualnych”.

                  Łączność bezprzewodowa wymaga dostępu do pasm spektrum radiowego poniżej 1 GHz, które jako jedyne umożliwiają zarówno szeroki zasięg, jak i ultraszybki przesył. W następstwie przejścia na bardziej efektywnie wykorzystujące częstotliwości technologie telewizji cyfrowej, pasmo 800 MHz (zakres 790-862 MHz, zwany „dywidendą cyfrową”) stał się pierwszym wycinkiem spektrum nadawczych częstotliwości UHF (470-862 MHz) udostępnionym na bezprzewodowe usługi szerokopasmowe w skali Unii. Obecne spektrum nadawczych częstotliwości UHF obejmuje zakres częstotliwości od 470 do 790 MHz (dalej zwany „pasmem UHF”). Pasmo to wykorzystywane jest przez usługi naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) i urządzenia do transmisji sygnałów akustycznych podczas realizacji programów i imprez specjalnych (PMSE), tzn. głównie bezprzewodowe mikrofony estradowe.

                  Prowadzona przez Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU) Światowa Konferencja Radiokomunikacyjna 2012 (WRC–12), stanowiąca platformę, w ramach której dokonuje się zmian regulaminów radiokomunikacyjnych, doprowadziła do podjęcia decyzji o przeznaczeniu pasma 700 MHz zarówno do celów nadawczych, jak i na potrzeby usług mobilnych w regionie 1 (obejmującym Europę i Afrykę), poczynając od roku 2015.

                  Z kolei w listopadzie 2015 r., na forum WRC–15 zakończono międzynarodowe negocjacje w zakresie wykorzystania pasma 700 MHz na potrzeby bezprzewodowych usług szerokopasmowych. W ten sposób uspójnione przeznaczenie pasma 700 MHz we wszystkich regionach ITU
                     1
                   stwarza wyjątkową okazję nieomal globalnej harmonizacji w odniesieniu do przeznaczenia tego zakresu częstotliwości na bezprzewodowe usługi szerokopasmowe. W trakcie WRC-15 postanowiono również o zachowaniu wyłącznego przeznaczenia pasma częstotliwości 470–694 MHz (zwanego „poniżej 700 MHz”) do celów nadawczych w regionie 1.

                  W roku 2013 wiceprzewodnicząca Komisji Neelie Kroes zwróciła się do byłego komisarza Pascala Lamy z zaproszeniem do przewodniczenia grupie przedstawicieli sektora usług bezprzewodowych, mediów i nadawców, której zadaniem było osiągnięcie wspólnego stanowiska w sprawie stosowania pasma UHF w przyszłości. Raport Lamy’ego (sprawozdanie złożone w charakterze przewodniczącego) zawierało zalecenie udostępnienia pasma 700 MHz na bezprzewodowe usługi szerokopasmowe, przy zachowaniu europejskiego modelu audiowizualnego poprzez zagwarantowanie wolnych częstotliwości dla nadawców naziemnych dostępnych w paśmie poniżej 700 MHz.

                  Przeprowadzone przez Komisję konsultacje społeczne ws. raportu Lamy’ego wykazały ogólne poparcie dla skoordynowanych działań na szczeblu unijnym. Jednocześnie ukazała się opinia Zespołu ds. Polityki Spektrum Radiowego (ZPSR)
                     2
                  , również wyrażająca poparcie dla podejścia unijnego w odniesieniu do oferowania bezprzewodowych usług szerokopasmowych w paśmie częstotliwości 700 MHz. Wspomniana opinia ZPSR zalecała zharmonizowanie warunków technicznych i ustalenie wspólnego terminu faktycznego udostępnienia pasma 700 MHz, a także długoterminowe przeznaczenie pasma częstotliwości poniżej 700 MHz dla potrzeb dystrybucji mediów audiowizualnych, uwzględniając dostępność dla nadawców naziemnej telewizji cyfrowej (DVB–T).

                  Reakcją Komisji na wyniki działań zainteresowanych stron oraz ustaleń gremiów międzynarodowych pod patronatem ITU było opracowanie długoterminowej strategii unijnej przyszłego zastosowania pasma UHF. Celem strategii jest rozpowszechnianie jednolitego rynku cyfrowego i zapewnienie efektywnego zarządzania częstotliwościami w paśmie UHF przy uwzględnieniu jego wartości społecznych, kulturowych i gospodarczych. Strategia dla pasma UHF ma trzy główne nurty:

               harmonizacja warunków technicznych bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej w zakresie częstotliwości 700 MHz z poszanowaniem zasad neutralności w zakresie technologii i usług;

               ustalenie wspólnego terminu faktycznego udostępnienia pasma 700 MHz dla bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej zgodnie ze wspomnianymi wyżej zharmonizowanymi warunkami technicznymi z towarzyszeniem środków koordynacji wspomagających to przejście;

               priorytetowe traktowanie audiowizualnych usług medialnych (AVMS) w paśmie częstotliwości poniżej 700 MHz przy zachowaniu elastyczności zastosowania tego zakresu częstotliwości, co jest nieodzowne dla uwzględnienia zróżnicowania znaczenia sektora DVB–T w poszczególnych krajach członkowskich.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Niniejszy wniosek przyczynia się do osiągnięcia jednego z najważniejszych celów decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 243/2012/UE w sprawie ustanowienia wieloletniego programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego, jakim jest udostępnienie pasma 1200 MHz na bezprzewodowe usługi szerokopasmowe. Wniosek przysłuży się również dalszemu rozwojowi nowatorskich audiowizualnych usług medialnych zgodnie ze wspomnianym wieloletnim programem i zachowując spójność z przepisami dyrektywy o zezwoleniach
                     3
                   oraz dyrektywy ramowej
                     4
                  , w szczególności artykułów 9 i 9a tej ostatniej.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Niniejsza decyzja na podstawie art. 114 TFUE ma zapewnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

               •Zasady pomocniczości i proporcjonalności

                  Jak już wyjaśniono w ocenie skutków, rozwiązanie przyjęte w niniejszym projekcie decyzji jest najlepszym wariantem pod kątem pomocniczości i proporcjonalności.

                  Zasada pomocniczości została uszanowana, ponieważ poszczególne państwa członkowskie nie mogłyby osiągnąć celów inicjatywy, a z drugiej strony we wniosku dopuszczono uwzględnienie sytuacji krajowej (tak w paśmie 700MHz, jak i poniżej 700 MHz).

               Unia Europejska powinna zadecydować o przyszłym przeznaczeniu pasma częstotliwości 700 MHz, o ile zamierza uniknąć rozbieżnych rozwiązań krajowych i zapobiec zakłóceniom w rejonach pogranicznych. Brak ogólnounijnego, wspólnego ustawodawstwa regulującego wykorzystanie pasma UHF prowadziłby do szkodliwego rozdrobnienia stosowania częstotliwości UHF na terytorium UE. Rozdrobnienie zaś powodowałoby zakłócenia na terenach pogranicznych, które dotknęłyby nawet 13 % ogółu mieszkańców UE.

               Z tego powodu zachodzi potrzeba skoordynowanego wyznaczenia i koncesjonowania całego pasma 700 MHz z przeznaczeniem na bezprzewodowe usługi szerokopasmowe do roku 2020 oraz skoordynowanego wyznaczenia pasma poniżej 700 MHz do elastycznego wykorzystania, co gwarantuje dostępność audiowizualnych usług medialnych masowemu odbiorcy oraz inwestycje w bardziej efektywne technologie nieodzowne w celu zwolnienia pasma 700 MHz obecnie zagospodarowanego przez DVB-T.

                  Elastyczne wykorzystanie pasma poniżej 700 MHz spełnia również zasadę proporcjonalności, jako że uwzględnia okoliczności i osiąga cele w najskuteczniejszy sposób. Dla przykładu: zwolnienie pasma poniżej 700 MHz w całości na bezprzewodowe usługi szerokopasmowe wykraczałoby poza zakres konieczny dla zaspokojenia obecnego zapotrzebowania na pasma widma poniżej 1GHz odpowiadającego popytowi na przesył bezprzewodowy. Jednocześnie dzięki elastycznemu wykorzystaniu zapewnia się pewność prawa na rynku DVB-T w paśmie poniżej 700 MHz w tych państwach UE, które pragną utrzymać dotychczasowy poziom usług DVB-T. Co więcej, zharmonizowane warunki techniczne wykorzystania widma mogą być określone w porozumieniu z krajowymi ekspertami technicznymi na forum Komitetu ds. Spektrum Radiowego na mocy decyzji o spektrum radiowym (nr 676/2002/WE).

               •Wybór instrumentu

                  Komisyjna długoterminowa strategia wykorzystania pasma UHF w UE będzie wdrażana na podstawie dwóch instrumentów prawnych. Niewiążące prawnie akty w rodzaju zalecenia Parlamentu i Rady ani nie nakładałyby obowiązku koordynacji w skali europejskiej, ani nie wymagałyby żadnych działań państw członkowskich UE. Zamiast rozporządzenia postanowiono posłużyć się decyzją, jako aktem nakładającym obowiązki na państwa członkowskie, jednak nie stwarzającym skutków prawnych dotykających bezpośrednio krajowe strony prywatne. Decyzja jest poza tym bardziej stosowna od dyrektywy z uwagi na fakt, iż wniosek ws. aktu prawnego nie ustala pełnego zestawu ogólnych zasad, wymagających transpozycji do prawa krajowego. W zamian za to przewiduje ograniczoną liczbę konkretnych działań do podjęcia na poziomie państw członkowskich. Przykładowo, w art. 6 ust. 4 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 243/2012/UE w sprawie ustanowienia wieloletniego programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego zawarto podobne zobowiązania i działania dotyczące państw członkowskich, zaś w przeszłości przyjmowano już decyzje Parlamentu Europejskiego i Rady nr 128/1999/WE, nr 626/2008/WE i nr 676/2002/WE nakładające na państwa członkowskie zobowiązania i nakłaniające je do działań podobnej natury.

                  Niniejszej decyzji na podstawie art. 114 TFUE będzie towarzyszyła przyjęta w drodze procedury komitetowej zgodnie z decyzją nr 676/2002/WE
                     5
                   decyzja wykonawcza Komisji w sprawie wyznaczenia i udostępnienia zakresu częstotliwości 700 MHz dla bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej zgodnie ze zharmonizowanymi warunkami technicznymi opracowanymi z pomocą CEPT
                     6
                  . Analogiczne podejście zastosowano przy harmonizowaniu zakresu częstotliwości 800 MHz dla bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej na mocy programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego oraz decyzji Komisji 2010/267/UE
                     7
                  .

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               W niniejszym wniosku uwzględniono następujące opinie zainteresowanych:

               (a)tzw. sprawozdanie Lamy’ego
                  8
               , sporządzone przez Pascala Lamy na podstawie prac grupy wysokiego szczebla, której przewodniczył;

               (b)odpowiedzi udzielone w ramach konsultacji społecznych
                  9
                ws. sprawozdania Lamy’ego;

               (c)raport Zespołu ds. Polityki Widma Radiowego ws. propozycji skoordynowanego podejścia unijnego w odniesieniu do działalności nadawczej w przypadku przekwalifikowania pasma częstotliwości 700 MHz
                  10
               ;

               (d)opinię Zespołu ds. Polityki Spektrum Radiowego pt. „Długoterminowa strategia przyszłego zastosowania pasma UHF (470-790 MHz) w Unii Europejskiej”.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Staraniem Komisji sporządzono dwa niezależne, wyspecjalizowane opracowania mające przynieść materiał do przygotowania niniejszego wniosku. Były to:

               „Economic and Social Impact of Repurposing the 700 MHz frequency band for Wireless Broadband Services in the European Union” (Skutki gospodarcze i społeczne zmiany przeznaczenia pasma częstotliwości 700 MHz w Unii Europejskiej na bezprzewodowe usługi szerokopasmowe);

               „Challenges and opportunities of broadcast-broadband convergence and its impact on spectrum and network use” (Szanse i wyzwania towarzyszące konwergencji funkcji nadawczych i szerokopasmowych i jej wpływ na wykorzystanie widma i sieci).

                  Pierwsze opracowanie poddaje analizie koszty przejścia i skutki przeniesienia bezprzewodowych usług szerokopasmowych na zakres częstotliwości 700 MHz oraz aspekty społeczno-kulturalne ponownej konfiguracji częstotliwości wykorzystywanych przez DVB-T w paśmie widma radiowego poniżej 700 MHz.

                  Druga praca zawiera wyczerpującą ocenę możliwości w zakresie konwergencji obsługi DVB-T oraz bezprzewodowych usług szerokopasmowych po roku 2020.

               •Ocena skutków

                  Ocena skutków przygotowana przez Komisję uzyskała pozytywną opinię
                     Rady ds. Kontroli Regulacyjnej
                     11
                   w dniu 27 listopada 2016 r.

                  Ocena skutków analizowała cztery warianty strategiczne:

               (1)Całkowity brak działań na szczeblu Unii.

               (2)Skoordynowane wyznaczenie i koncesjonowanie całego pasma 700 MHz z przeznaczeniem na bezprzewodowe usługi szerokopasmowe do roku 2020 oraz przeznaczenie pasma poniżej 700 MHz na potrzeby DVB-T i łączności audio PMSE.

               (3)Skoordynowane wyznaczenie i koncesjonowanie całego pasma 700 MHz z przeznaczeniem na bezprzewodowe usługi szerokopasmowe do roku 2020. Skoordynowane wyznaczenia pasma poniżej 700 MHz do elastycznego wykorzystania w zależności od potrzeb krajowych, co gwarantuje dostępność audiowizualnych usług medialnych masowemu odbiorcy (z zachowaniem neutralności technologicznej), w tym darmowo dostępnego programu, oraz wydzielonej częstotliwości na potrzeby usług łączności audio PMSE. Aby zapobiec zakłóceniom, korzystanie z tego pasma należy ograniczyć do trybu łącza „w dół”
                  12
               . Wariant ten powinien również przewidywać opracowanie strategii dla zakresu częstotliwości na potrzeby audio PMSE, która uwzględni stratę częstotliwości dla audio PMSE w paśmie UHF.

               (4)Skoordynowane wyznaczenie i koncesjonowanie całego pasma UHF z przeznaczeniem na bezprzewodowe usługi szerokopasmowe do roku 2020.

                  Komisja wybrała wariant 3 jako „rekomendowany” z punktu widzenia celów politycznych. Wariant rekomendowany przyczyni się do osiągania unijnych celów w zakresie widma radiowego i łączności. Wykorzystanie pasma 700 MHz z przeznaczeniem na bezprzewodowe usługi szerokopasmowe wraz z widmem w pasmach częstotliwości 800 i 900 MHz gwałtownie zwiększyłoby przepustowość sieci mobilnych. Oznaczałoby to powszechny dostęp do internetu o ultraszybkich prędkościach (przynajmniej 30 Mb/s na użytkownika w warunkach wolnego rynku z trzema lub czterema operatorami). Ustalenie wspólnego terminu zmiany przeznaczenia pasma częstotliwości 700 MHz jest właściwe z uwagi na równoległe rozpoczęcie wdrażania technologii 5G. Wariant 3 zapewnia przy tym pewność dostępu do pasma poniżej 700 MHz nadawcom i dostawcom audiowizualnych usług medialnych masowemu odbiorcy, w szczególności naziemnej telewizji cyfrowej. Elastyczne zastosowanie pasma poniżej 700 MHz ułatwia łagodzenie zakłóceń i umożliwia tworzenie twórczego ekosystemu ułatwiającego inwestycje i nowatorskie modele biznesu.

                  Za wyborem wariantu 3 przemawiają wspomniane wyżej wnioski z forum WRC–15 zarówno w przypadku zakresu częstotliwości poniżej 700, jak i 700 MHz. Pasmo poniżej 700 MHz utrzymuje status przeznaczonego wyłącznie na usługi nadawcze w Europie, Afryce i znacznych obszarach reszty świata.

                  Pierwsze z wzmiankowanych opracowań naukowych zleconych przez Komisję wskazuje, że zwolnienie pasma 700 MHz od 2020 roku oraz przejście na nadawanie naziemne w technologiach kolejnej generacji niosło by koszty rzędu 1,2 do 4,4 miliarda euro. Koszty te zostałyby w lwiej części poniesione przez końcowych odbiorców, zmuszonych do zmodernizowania sprzętu przed upływem normalnego cyklu jego wymiany. Koszty przejścia do 2020 r. w branży PMSE wyniosłyby 200 mln euro, przy założeniu, że 30 % obecnych użytkowników usług audio PMSE wykorzystuje pasmo częstotliwości 700 MHz. Państwa Unii miałyby wszakże możliwość ewentualnego wsparcia ze środków publicznych z zachowaniem neutralności technologicznej dla złagodzenia tych kosztów, pod warunkiem zachowania zasad pomocy państwa
                     13
                  . Co więcej, przystosowanie sieci DVB-T do przenoszenia takiej samej ilości zaprogramowanych treści mimo zmniejszonej pojemności widma ma kosztować około 890 mln euro. Wchodzą w to w szczególności koszty ponoszone przez podmioty praw autorskich, których prawa użytkowania wymagałyby zmiany przed ich wygaśnięciem. W przypadku gdy dane państwo UE rozważa wdrożenie takich środków dla złagodzenia kosztów, musi ono mieć na uwadze zasadę neutralności w zakresie technologii oraz obowiązujące w Komisji praktyki podejmowania takich decyzji w sferze pomocy państwa
                     14
                  , jak również ustalone orzecznictwo sądownictwa UE
                     15
                  . W pewnych przypadkach środki przyjmowane w celu skompensowania utraty praw, o ile wartość rekompensaty nie przekracza szkód związanych z utratą praw, mogą być (w pewnych okolicznościach) zgodne z prawem unijnym dotyczącym pomocy państwa. Wedle Zespołu ds. Polityki Widma Radiowego prawa użytkowania w 14 państwach UE nadano bezterminowo lub na okres wykraczający poza rok 2020.

               Biorąc pod uwagę wyniki ostatnich aukcji częstotliwości pasm 800 MHz oraz 900 MHz, ostrożnościowe szacunki ogólnych przychodów z wyznaczania częstotliwości w paśmie 700 MHz w krajach UE-28 do roku 2020 sięgają 11 mld euro, bez uwzględniania zmian okoliczności.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Unia nie ponosi żadnych konkretnych obciążeń budżetowych.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  W zgodzie ze strategią dla pasma UHF, niniejszy wniosek ustanawia:

               ostateczne terminy udostępnienia zakresu częstotliwości 700 MHz dla bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej zgodnie ze zharmonizowanymi warunkami technicznymi na poziomie UE;

               środki usprawniające przejście w zakresie zastosowania częstotliwości pasma UHF;

               środki dotyczące długoterminowego wykorzystywania pasma częstotliwości poniżej 700 MHz, które uwzględnią wszakże skutki przeglądu.

                  W art. 1 wyznaczono dwa wspólne, obowiązujące państwa członkowskie terminy zmiany przeznaczenia pasma częstotliwości 700 MHz na bezprzewodowe usługi szerokopasmowe:

               porozumienia o koordynacji transgranicznej muszą być zawarte przed końcem 2017 r.;

               do połowy dekady od 2020 r. wymaga się faktycznego udostępnienia zakresu częstotliwości 700 MHz dla bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej, zgodnie z decyzją wykonawczą Komisji w sprawie zharmonizowanych warunków technicznych dotyczących wykorzystywania tego zakresu częstotliwości
                  16
               .

                  Artykuł 1 stanowi również, że po upływie wspólnego, unijnego terminu udostępnione bezprzewodowe usługi szerokopasmowe podlegają ochronie ponad granicami.

                  Artykuł 2 zobowiązuje państwa członkowskie do wprowadzenia obrotu prawami użytkowania częstotliwości w paśmie 700 MHz. Zgadza się to z celami w zakresie polityki i przepisami programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego
                     17
                   oraz dyrektywy ramowej.

                  Artykuł 3 zobowiązuje państwa członkowskie do prowadzenia konsultacji na szczeblu krajowym i rozważenia podjęcia stosownych środków w celu zapewnienia wysoce zadowalającego poziomu zasięgu w proporcji do całej populacji i całego terytorium przy udzielaniu praw użytkowania w paśmie 700 MHz dla bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej. Celem jest wykorzystanie społeczno-ekonomicznych dobrodziejstw pasma UHF, przyczyniając się do niwelowania przepaści cyfrowej i ułatwiania rozwoju wszędobylskiego internetu przedmiotów.

                  Artykuł 4 dotyczy długoterminowego wykorzystywania pasma częstotliwości poniżej 700 MHz. Wymaga się od państw członkowskich, by zagwarantowały długoterminową dostępność tego pasma na potrzeby dystrybucji audiowizualnych usług medialnych masowemu odbiorcy (lub ogółowi publiczności). Obejmuje to również ciągłość użytkowania urządzeń do transmisji sygnałów akustycznych (PMSE) stosownie do priorytetów krajowych.

                  Dla zapewnienia spójności zobowiązań państw UE z art. 9 i art. 9a dyrektywy ramowej, gwarancja dostępności pasma poniżej 700 MHz ma zaspokajać potrzeby świadczenia audiowizualnych usług medialnych masowemu odbiorcy, a nie do wykorzystywanych technologii bezprzewodowych czy też typu usług szerokopasmowej łączności elektronicznej. Z tego względu gwarancja ustanowiona w art. 4 obejmuje pewność dostępu do określonego zakresu częstotliwości, umożliwiając rozwój DVB-T jako poważnej platformy naziemnego świadczenia audiowizualnych usług medialnych masowemu odbiorcy. Artykuł ten dopuszcza również wykorzystanie pasma częstotliwości poniżej 700 MHz na potrzeby innych technologii lub usług łączności elektronicznej ograniczonej do trybu łącza „w dół” (z sieci do odbiorników w rodzaju telewizorów lub tabletów)

                  Artykuł 5 zobowiązuje państwa UE do przyjęcia i ogłoszenia w całej Unii swoich planów zmiany przeznaczenia całego pasma częstotliwości 700 MHz na mobilne usługi szerokopasmowe oraz towarzyszącego procesu zmiany przeznaczenia całego pasma UHF. Zapis ten jest uzasadniony przyjętym wspólnie przez strony wzorem planu przejścia (zob. załącznik 2 do sprawozdania Lamy’ego). Plan taki określa zakres środków, których podjęcie należy rozważyć, przechodząc na nowe technologie DVB-T w związku ze zmianą przeznaczenia pasma częstotliwości 700 MHz. Celem jest ograniczenie odczuwalnego wpływu na obywateli i przedsiębiorców poprzez przejrzysty proces.

                  Artykuł 6 wymaga od Komisji przeprowadzenia do roku 2025 przeglądu wykorzystania pasma częstotliwości poniżej 700 MHz we współpracy z państwami członkowskimi. Przeprowadziwszy ten przegląd, Komisja ma obowiązek przedłożenia wniosków Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wraz z ewentualnymi wnioskami w sprawie zmian regulacyjnych, dotyczących, przykładowo, zmian merytorycznych lub formalnych w gwarancjach lub ich okresie trwania. Przepis decyzji odpowiada zaleceniu sprawozdania Lamy’ego. Dokonany przez Komisję przegląd wykorzystania pasma częstotliwości poniżej 700 MHz powinien mieć na uwadze przewidywany kolejny przegląd tego pasma w trakcie Światowej Konferencji Radiokomunikacyjnej ITU w 2023 r.

               2016/0027 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470-790 MHz w Unii

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  18
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  19
               ,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W ramach ustanowionego na mocy decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 243/2012/UE
                  20
                wieloletniego programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego Ustawodawcy postawili cele określenia do roku 2015 zakresu przynajmniej 1 200 MHz widma radiowego odpowiedniego do celów bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej w Unii, wspomagania dalszego rozwoju nowatorskich audiowizualnych usług medialnych poprzez zapewnienie zakresu częstotliwości wystarczającego na potrzeby dostarczania takich usług drogą satelitarną i naziemną, na miarę potwierdzonych faktycznych potrzeb, oraz wystarczającego dla transmisji sygnałów akustycznych podczas realizacji programów i imprez specjalnych (PMSE).

               (2)Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy
                  21
                Komisji uwypukla istotne znaczenie zakresu częstotliwości 694-790 MHz („700 MHz” ) dla zapewnienia świadczenia usług szerokopasmowych na obszarach wiejskich, podkreślając potrzebę skoordynowanego uwolnienia tego pasma, przy dostosowaniu do specyficznych potrzeb dystrybucji audiowizualnych usług medialnych.

               (3)Dostęp do zakresu częstotliwości 470-790 MHz to szczególnie cenne dobro w perspektywie opłacalnego wprowadzenia sieci mobilnych o powszechnym zasięgu, zarówno na wolnym powietrzu, jak i w budynkach. Pasmo to wykorzystywane jest w całej UE przez usługi naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) i urządzenia do transmisji sygnałów akustycznych (PMSE) [tzn. bezprzewodowe mikrofony estradowe]. Wspiera ono rozwój mediów, sektorów twórczych i kulturalnych, które polegają w wysokim stopniu na tych zasobach częstotliwości w celu bezprzewodowego nadawania treści publiczności masowej.

               (4)W regionie 1, obejmującym Unię, na podstawie przyjętych w trakcie Światowej Konferencji Radiokomunikacyjnej (WRC) regulaminów radiokomunikacyjnych  Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU) wyznaczono pasmo 700 MHz zarówno do celów nadawczych, jak i na potrzeby usług mobilnych (z wyjątkiem ruchomej służby lotniczej) na prawach pierwszej ważności, a jednocześnie zachowano wyłączne przeznaczenie pasma częstotliwości 470–694 MHz ( tj. „poniżej 700 MHz”) do celów nadawczych na prawach pierwszej ważności, a do celów transmisji sygnałów akustycznych (PMSE) na prawach drugiej ważności.

               (5)Gwałtowny wzrost popytu na szerokopasmowy przesył bezprzewodowy sprawia, że zwiększenie pojemności sieci bezprzewodowych jest nieodzowne. Zakres widma w paśmie częstotliwości 700 MHz oferuje nie tylko dodatkową pojemność oraz powszechny zasięg, w szczególności na słabych gospodarczo terenach oddalonych i wiejskich, do użytkowania w budynkach i w szeroko rozumianej komunikacji automatycznej. W przedstawionym wyżej kontekście dążenie do osiągnięcia celu wieloletniego programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego, jakim jest zapewnienie ogółowi obywateli dostępu szerokopasmowego o prędkości nie mniejszej niż 30 Mb/s do 2020 r., wymaga podjęcia spójnych środków na rzecz powszechnego zasięgu bezprzewodowego sygnału naziemnego wysokiej jakości w skali UE opartych na najlepszych praktykach krajowych w zakresie warunków koncesjonariuszy. W ten sposób można propagować nowatorskie usługi cyfrowe, zapewniając długoterminowe korzyści społeczno-ekonomiczne.

               (6)Korzystanie ze wspólnego pasma częstotliwości przez operatorów dwustronnych bezprzewodowych zastosowań szerokopasmowych (łącza „w górę” i „w dół”) i nadawców jednostronnego programu telewizyjnego i usług korzystania z urządzeń akustycznych PMSE okazuje się trudne technicznie. Znaczyłoby to, że udostępnienie pasma 700 MHz dla dwukierunkowych bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej odebrałoby część częstotliwości niezbędnych dla DVB-T oraz urządzeń bezprzewodowych PMSE. Świadczący usługi DVB-T i PMSE wymagają zatem zapewnienia długoterminowej przewidywalności przepisów dotyczących dostępności wystarczającego zakresu częstotliwości, co umożliwi im utrzymywanie i rozwijanie takich usług, w szczególności dla odbiorców darmowej telewizji. Możliwe, że konieczne będzie podjęcie odpowiednich kroków na szczeblu krajowym bądź nawet unijnym, które zapewnią dodatkowy zakres częstotliwości na potrzeby bezprzewodowych urządzeń PMSE poza obecnym pasmem  470-790 MHz.

               (7)W tzw. „sprawozdaniu Lamy’ego” przedłożonym Komisji
                  22
               , Pascal Lamy, przewodniczący grupy wysokiego szczebla ds. przyszłego stosowania pasma  470-790 MHz, zalecał udostępnienie pasma częstotliwości 700 MHz dla bezprzewodowych usług łączności szerokopasmowej do roku 2020 (z dokładnością do 2 lat). Byłoby to pomocne dla osiągnięcia celu długoterminowej przewidywalności przepisów z punktu widzenia nadawców DVB-T korzystających z dostępu do widma radiowego poniżej 700 MHz do roku 2030, jakkolwiek wymagałyby one przeglądu do roku 2025. Sprawozdanie Lamy’ego rekomendowało również utrzymanie elastyczności wykorzystania widma radiowego poniżej 700 MHz (ograniczonego do jednostronnej emisji „w dół”) w poszczególnych krajach. Emisja jednostronna „w dół” to ograniczenie transmisji w systemie bezprzewodowym, bez względu na konkretną technologię, do nadawania sygnału jednokierunkowego z centralnej struktury stacji w rodzaju telewizyjnych anten nadawczych lub stacji bazowych telefonii komórkowejdo przenośnych lub ruchomych odbiorników (takich jak telewizory lub telefony komórkowe).

               (8)Z kolei opinia Zespołu ds. Polityki Spektrum Radiowego (ZPSR) na temat długoterminowej strategii przyszłego zastosowania pasma 470-790 MHz w Unii Europejskiej („opinia ZPSR”) zaleca przyjęcie skoordynowanego podejścia unijnego w celu faktycznego udostępnienia zakresu częstotliwości 700 MHz dla bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej do końca roku 2020. Towarzyszyłoby mu zagwarantowane utrzymanie długoterminowej (do roku 2030) dostępności pasma poniżej 700 MHz dla nadawania audiowizualnych usług medialnych (łącza „w dół”). ZPSR zaleca szczególnie wprowadzenie pewnej elastyczności wykorzystania, tak, aby pasmo poniżej 700 MHz było również dostępne dla jednokierunkowych bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej („w dół”).

               (9)Skoro jednak pewne państwa UE rozpoczęły już, albo nawet zakończyły proces krajowego koncesjonowania częstotliwości w paśmie 700 MHz dla dwukierunkowych bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej, Unia powinna podjąć natychmiastowe kroki w celu zapobieżenia rozdrobnieniu jednolitego rynku. Niezbędna jest skoordynowana koncepcja wykorzystania pasma 470-790 MHz, która zapewniałaby przewidywalność prawną, równoważyła różnorodność między państwami UE z celami jednolitego rynku, propagując spójne stanowisko UE na arenie międzynarodowej. W tym kontekście państwa członkowskie powinny mieć obowiązek możliwie pilnego przekwalifikowania zakresu częstotliwości 700 MHz z poszanowaniem prawa unijnego i krajowego.

               (10)W niektórych państwach Unii korzystanie z pasma 700 MHz przez inne urządzenia spoza UE, na ile zgodne z międzynarodowymi porozumieniami lub też na terytoriach poza faktyczną kontrolą władz danego państwa UE, może ograniczać możliwości korzystania z pasma przez operatorów bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej. W tych przypadkach nie byłoby możliwe spełnienie przez dane państwo UE wspólnego harmonogramu ustalonego na poziomie unijnym.  Państwa te powinny podjąć wszelkie konieczne środki w celu zminimalizowania rozmiarów terytorialnych i czasowych odstępstw lub ograniczeń, w razie konieczności ubiegając się o pomoc Unii na podstawie art. 10 ust. 2 programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego. Powinny one również powiadomić Komisję o wystąpieniu takich odstępstw lub ograniczeń zgodnie z art. 6 ust. 2 i art. 7; ogłoszenie takich informacji reguluje art. 5 decyzji nr 676/2002/WE
                  23
               .

               (11)Zakres możliwości korzystania z pasma 700 MHz przez operatorów bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej powinno się jak najszybciej objąć elastycznym systemem koncesjonowania. Powinno się przy tym uwzględnić możliwość obrotu lub podnajmu praw użytkowania konkretnych częstotliwości przez koncesjonariuszy, w kontekście stosowania przepisów art. 9, 9a i 9b dyrektywy 2002/21/WE
                  24
               .

               (12)Zgodnie z art. 9 i 9a dyrektywy 2002/21/WE państwa członkowskie powinny, gdy tylko to możliwe, stosować elastyczne podejście, dysponując możliwością dopuszczenia wprowadzania alternatywnych zastosowań jednokierunkowych „w dół” w rodzaju bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej w paśmie poniżej 700 MHz, odpowiednio do potrzeb krajowych w zakresie dystrybucji audiowizualnych usług medialnych masowemu odbiorcy. Dopuszczając korzystanie z usług jednokierunkowych „w dół” w rodzaju bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej w paśmie poniżej 700 MHz, państwa UE muszą zagwarantować, że takie zastosowanie nie ograniczy dostępności pasma poniżej 700 MHz dla naziemnej telewizji cyfrowej w ościennych krajach UE, zgodnie z ustaleniami Regionalnej Konferencji Radiokomunikacyjnej z 2006 r
                  25
               .

               (13)W każdym przypadku ogólne wykorzystanie pasma częstotliwości 470-694 MHz powinno zostać ponownie ocenione nie później niż do roku 2025.  Ocena ta winna uwzględniać zaplanowany na rok 2023 przegląd tych częstotliwości w ramach Światowej Konferencji Radiokomunikacyjnej ITU. Zmiany w wykorzystaniu pasma poniżej 700 MHz powinny uwzględniać rozwój technologii, zachowania konsumenckie, przykładając dużą wagę do utrzymania dostępu do darmowej telewizji
                  26
                i poszanowania powszechnego interesu społecznego, gospodarczego i kulturalnego. W tym kontekście niezbędne są dalsze badania dotyczące technicznych i regulacyjnych warunków współistnienia dotychczasowych i nowych zastosowań zakresu częstotliwości poniżej 700 MHz. Ich celem byłoby zapewnienie spójności przyjmowanych przez poszczególne państwa UE koncepcji elastycznego i wydajnego wykorzystania widma, umożliwiając konkretne środki zapewniające harmonizację techniczną  zastosowań tego pasma i współistnienia w tym paśmie. Badania i środki tego rodzaju mogą być podejmowane w myśl decyzji 676/2002/WE.

               (14)Państwa UE powinny przyjąć spójne plany krajowe zmiany przeznaczenia całego pasma częstotliwości 700 MHz na bezprzewodowe usługi szerokopasmowej łączności elektronicznej przy zapewnieniu ciągłości usług nadawczych telewizji, które opuszczają to pasmo. Po ich przyjęciu państwa UE, z zachowaniem pełnej przejrzystości, przekazałyby swoje plany przejścia do wiadomości zainteresowanych w całej Unii. Plany te powinny zawierać zakres działań i harmonogram zmian przeznaczenia częstotliwości, opis koniecznej modernizacji sieci i odbiorników użytkowników końcowych, ewentualne współistnienie urządzeń radiowych i innych, obowiązujące i nowo wprowadzane systemy koncesjonowania oraz informacje o możliwości uzyskania rekompensaty za ewentualnie poniesione koszty przejścia, w tym również w celu uniknięcia kosztów dla odbiorców końcowych. W przypadku państw, które pragną utrzymać DVB-T, plan krajowy powinien przykładać szczególną wagę do usprawnienia modernizacji urządzeń nadawczych i dostosowania ich do technologii oszczędniej gospodarujących zakresem częstotliwości w rodzaju zaawansowanych formatów wideo (np. HEVC) bądź technik transmitowania sygnału (np. DVB-T2).

               (15)Zakres i mechanizm ewentualnej rekompensaty za dokonane przejście na użytkowanie nowych częstotliwości w paśmie 470-790 MHz powinno się przeanalizować zgodnie z obowiązującym prawem krajowym, zgodnie z art. 14 dyrektywy 2002/20/WE
                  27
               , i muszą one dochować wierności postanowieniom art. 107 i 108 TFUE.

               (16)Ponieważ celu niniejszej decyzji, a mianowicie zapewnienia skoordynowanego przejścia na użytkowanie nowych częstotliwości w paśmie 470-790 MHz w Unii Europejskiej w świetle wspólnych celów, nie mogą osiągnąć w sposób wystarczający poszczególne państwa członkowskie, a z uwagi na jego skalę i skutki można go lepiej osiągnąć na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, ustanowionej we wspomnianym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               (1)Do dnia 30 czerwca 2020 r. państwa członkowskie dopuszczą korzystanie z  zakresu częstotliwości 694–790 MHz na potrzeby ziemskich systemów zapewniających usługi bezprzewodowej szerokopasmowej łączności elektronicznej wyłącznie zgodnie ze zharmonizowanymi warunkami technicznymi ustanowionymi przez Komisję zgodnie z art. 4 decyzji 676/2002/WE. W celu dopuszczenia takiego wykorzystania, w razie konieczności państwa członkowskie przeprowadzają procedury koncesjonowania lub wprowadzają zmiany w obowiązujących prawach do użytkowania określonego zakresu częstotliwości zgodnie z dyrektywą 2002/20/WE.

               (2)W celu dopuszczenia wykorzystania zakresu częstotliwości 694–790 MHz wspomnianego w ust. 1, państwa członkowskie doprowadzą do końca zawarcie wszelkich koniecznych umów ws. transgranicznej koordynacji wykorzystania częstotliwości na terytorium UE do dnia 31 grudnia 2017 r.

               (3)Państwa członkowskie, na których terytoriach istnieją obszary, gdzie koordynacja użytkowania częstotliwości z krajami spoza Unii nie może zostać zapewniona, nie są zobowiązane do przestrzegania przepisów ust. 1 i 2 na tych obszarach, pod warunkiem, że dane państwo UE dopełnia wszelkich możliwych starań, aby ograniczyć zasięg geograficzny i czas trwania wszelkich skutków braku koordynacji, i składa Komisji coroczne sprawozdanie o ich rezultatach do czasu ostatecznego rozwiązania. Niniejszy ustęp dotyczy również problemów z koordynacją zagospodarowania widma radiowego na Cyprze wynikających z faktu, że rząd Cypru nie ma możliwości sprawowania faktycznej kontroli nad częścią terytorium państwa.

               Artykuł 2

               Do dnia 30 czerwca 2022 r. państwa członkowskie dopuszczą przenoszenie lub podnajem praw użytkowania konkretnych częstotliwości w zakresie częstotliwości 694–790 MHz do celów usług łączności elektronicznej.

               Artykuł 3

               W przypadku gdy państwa członkowskie dopuszczają do wykorzystania zakresu częstotliwości 694–790 MHz lub zmieniają obecne prawa do użytkowania zakresu częstotliwości 694–790 MHz, podejmują one wszelkie konieczne kroki w celu zagwarantowania wysokiego stopnia zasięgu obejmującego ich terytorium i ludność przy zapewnieniu przepustowości przynajmniej 30 Mb/s, zarówno na wolnym powietrzu, jak i w budynkach, w tym również w obszarach ewentualnie z góry określonych jako priorytetowe, oraz wzdłuż głównych szlaków komunikacyjnych. Środki tego rodzaju mogą obejmować warunki ułatwiające dzielenie się infrastrukturą sieciową lub sprzyjające mu, zgodnie z przepisami prawa unijnego.

               W tym celu państwa członkowskie oceniają i konsultują konieczność określenia warunków korzystania z przyznawanych uprawnień do korzystania z częstotliwości w paśmie 694–790 MHz.

               Artykuł 4

               (1)Państwa członkowskie zapewniają dostęp do zakresu częstotliwości 470-694 MHz lub jego części na potrzeby naziemnej emisji audiowizualnych usług medialnych do masowego odbiorcy, z uwzględnieniem darmowej telewizji, oraz dla urządzeń do transmisji sygnałów akustycznych (PMSE), stosownie do krajowych potrzeb nadawczych. Państwa członkowskie zapewniają również, aby wszelkie ewentualne inne zastosowania zakresu częstotliwości 470-694 MHz na ich terytorium nie powodowały szkodliwych zakłóceń w naziemnej emisji audiowizualnych usług medialnych ościennego państwa UE.

               (2)Jeśli państwo członkowskie dopuszcza użytkowanie określonej części widma w zakresie częstotliwości 470-694 MHz na potrzeby systemów naziemnej emisji dostarczających inne usługi łączności elektronicznej niż nadawcy telewizyjni, tego rodzaju usługi muszą być ograniczone do jednokierunkowej emisji „w dół”. Tego rodzaju użytkowanie nie ma wpływu na obowiązki wypływające z porozumień międzynarodowych i prawa UE.

               Artykuł 5

               Do dnia 30 czerwca 2017 r. państwa członkowskie przyjmą i ogłoszą publicznie swoje krajowe plany i harmonogramy spełnienia spoczywających na nich obowiązków z tytułu art. 1 i 4 niniejszej decyzji.

               W celu zagwarantowania, że wykorzystanie zakresu częstotliwości 694–790 MHz odbywa się zgodnie z art. 1 ust. 1, w stosownych przypadkach państwa członkowskie uwzględniają w swoich planach krajowych informacje dotyczące środków łagodzących skutki zbliżającego się procesu przejścia dla odbiorców i użytkowników urządzeń do transmisji sygnałów akustycznych (PMSE) oraz sprzyjających zgodnemu z harmonogramem udostępnieniu na rynku wewnętrznym interoperacyjnych urządzeń sieci nadawczych telewizji oraz odpowiednich odbiorników.

               Artykuł 6

               Do dnia 1 stycznia 2025 r. Komisja przeprowadzi, we współpracy z państwami członkowskimi, ocenę postępów w wykorzystaniu zakresu częstotliwości 470-694 MHz i złoży Radzie i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie uwzględniające społeczne, gospodarcze, kulturowe i technologiczne aspekty wykorzystania tego zakresu, zgodnie z przepisami art. 1 i 4. Sprawozdanie to zawiera ocenę ewentualnej konieczności zmiany sposobu wykorzystania zakresu częstotliwości 470-694 MHz lub jego części w Unii Europejskiej.

               Artykuł 7

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 8

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)
                  Przed rokiem 2012, zarówno pasmo 700 MHZ w regionie 3, jak i pasmo 698-790 MHz w regionie 2 były przeznaczone na potrzeby usług mobilnych na prawach pierwszej ważności.

                     (2)
                  Tekst opinii ZPSR w jęz. angielskim: RSPG15-595 final, dostępny w internecie:

                     http://rspg-spectrum.eu/wp-content/uploads/2013/05/RSPG15-595_final-RSPG_opinion_UHF.pdf

                  .

                     (3)
                  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 33).

                     (4)
                  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 21).

                     (5)
                  Decyzja nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym); Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 1.

                     (6)
                  Tj. Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych.

                     (7)
                  Decyzja Komisji z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie zharmonizowanych warunków technicznych dotyczących wykorzystywania zakresu częstotliwości 790–862 MHz na potrzeby ziemskich systemów zapewniających usługi łączności elektronicznej w Unii Europejskiej (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 2923), Dz.U. L 117/95 z 11.5.2010.

                     (8)
                  Hiperłącze:

                     http://ec.europa.eu/digital-agenda/en/news/report-results-work-high-level-group-future-use-uhf-band

                  .

                     (9)
                  Hiperłącze:

                     https://ec.europa.eu/eusurvey/runner/PublicConsultationLamyReport2014

                  .

                     (10)
                  Dokument RSPG14-585(rev1) dostępny w internecie (po angielsku):

                     https://circabc.europa.eu/d/a/workspace/SpacesStore/614d3daf-76a0-402d-8133-77d2d3dd2518/RSPG13-524 %20rev1 %20Report_700MHz_reallocation_REV.pdf

                  .

                     (11)
                  Hiperłącze:

                     http://ec.europa.eu/smart-regulation/impact/ia_carried_out/cia_2015_en.htm#cnect

                     (12)
                  Sygnał nadawany przez infrastrukturę sieci do odbiorników w rodzaju telewizorów lub tabletów.

                     (13)
                  Komisja zaakceptowała pomoc państwa na rzecz ograniczenia skutków odczuwalnych dla konsumentów i użytkowników PMSE w szeregu decyzji. Zob., m.in.,:  N622/03 Digitalisierungsfonds — Austria, Dz.U. C 228 z 17.9.2005; C25/04 wdrażania naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w Berlinie-Brandenburgii — Niemcy, Dz.U. L 200 z 22.7.2006; C24/04 Naziemna telewizja cyfrowej w Szwecji, Dz.U. L 112 z 30.4.2007; C52/05 Cyfrowe dekodery we Włoszech, Dz.U. L 147, 8.6.2007; N270/06 Dotacja na dekodery cyfrowe z API — Włochy, Dz.U. C 80 z 13.4.2007; N107/07 Dotacje na rzecz IdTV — Włochy, Dz.U. C 246 z 20.10.2007; C34/06 Wprowadzenie naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w Nadrenii Północnej-Westfalii, Dz.U. L 236 z 3.9.2008; SA.28685 Captación de Televisión Digital en Cantabria — Hiszpania, Dz.U. C 119 z 24.4.2012. N671b/2009 Przejście na nadawanie cyfrowe —  Słowacja, Dz.U. C 39 z 8.2.2011.

                     (14)
                  Pomoc państwa C 25/2004, DVB-T Berlin, Brandenburgia;  Pomoc państwa C 52/2005, Cyfrowe dekodery; w przygotowaniu na styczeń 2016 r.: projekt decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa SA.32619 zgłoszonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz kompensowania szkód wynikających z uwolnienia dywidendy cyfrowej.

                     (15)
                  wyrok ETS, C-222/04 z dnia 10 stycznia 2006 r., Cassa di Risparmio di Firenze, pkt. 131; wyrok ETS, C-126/01 z dnia 20 listopada 2003 r. , GEMO SA, pkt. 28; wyrok ETS, C-53/00 z dnia 22 listopada 2001 r., Ferring SA, pkt. 19 i nast.; Wyrok ETS, C-143/99 z dnia 8 listopada 2001 r., Adria-Wien Pipeline, pkt 38; Wyrok ETS, C-310/99, Włochy przeciwko Komisji, pkt 251; Wyrok ETS, T-109/01 z dnia 14 stycznia 2004 r., Fleuren Compost BV  przeciwko Komisji, pkt. 54; oraz wyrok ETS, C-251/97 z dnia 5 października 1999 r., Francja przeciwko Komisji, pkt. 40. Wyrok Trybunału (wielka izba), T-177/07 z dnia 15 czerwca 2010 r., Mediaset przeciwko Komisji, case ECJ, C-403/10 P z dnia 28 lipca 2011 r., Mediaset przeciwko Komisji. GC Case T-21/06 z dnia 6 października 2009 r., Niemcy przeciwko Komisji concerning DVB-T – Berlin/Brandebourg, wyroki Trybunału (wielka izba) T-461/13 Hiszpania przeciwko Komisji, T-462/13 Basque Country and Itelazpi przeciwko Komisji,

                     T-463/13

                   and

                     T-464/13

                   Galicia przeciwko Komisji i  Retegal przeciwko Komisji,

                     T-465/13

                   Catalonia i CTTI przeciwko Komisji,

                     T-487/13

                   Navarra przeciwko Komisji i wreszcie

                     T-541/13

                   Abertis Telecom i Retevisión przeciwko Komisji.

                     (16)
                  Terminy te są zgodne z raportem i opinią Zespołu ds. Polityki Spektrum Radiowego oraz ze sprawozdaniem Lamy’ego.

                     (17)
                  Zob. art. 6 ust. 8.

                     (18)
                  Dz.U. C  z , s. .

                     (19)
                  Dz.U. C  z , s. .

                     (20)
                  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 243/2012/UE z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego (Dz.U. L 81 z 21.3.2012, s. 7).

                     (21)
                  Zob.

                     http://ec.europa.eu/priorities/digital-single-market_pl

                  .

                     (22)
                  Pełny, anglojęzyczny tekst raportu Pascala Lamy’ego w internecie:

                     https://ec.europa.eu/digital-agenda/en/news/report-results-work-high-level-group-future-use-uhf-band

                  .

                     (23)
                  Decyzja nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym); Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 1.

                     (24)
                  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, zwana dyrektywą ramową (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 33).

                     (25)
                  Regionalna Konferencja Radiokomunikacyjna w Genewie w 2006 r. poświęcona planowaniu ziemskiej cyfrowej służby radiodyfuzyjnej w niektórych częściach regionów 1 i 3, w zakresach częstotliwości 174-230 MHz oraz 470-862 MHz (RRC-06).

                     (26)
                  W rozumieniu dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE).

                     (27)
                  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej, zwana dyrektywą o zezwoleniach (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 21).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.8.2016
            COM(2016) 548 final
            2016/0262(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            on subjecting the new psychoactive substance methyl 2-[[1-(cyclohexylmethyl)-1H-indole-3-carbonyl]amino]-3,3-dimethylbutanoate (MDMB-CHMICA) to control measures

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Decyzja Rady 2005/387/WSiSW w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych
                  1
                przewiduje trzystopniową procedurę, która może prowadzić do objęcia nowej substancji psychoaktywnej środkami kontroli w całej Unii.

               Dnia 15 kwietnia 2016 r. przedstawiono wspólne sprawozdanie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) i Europolu sporządzone zgodnie z art. 5 decyzji Rady 2005/387/WSiSW. Na wniosek Komisji i 13 państw członkowskich oraz na podstawie art. 6 ust. 1 wspomnianej wyżej decyzji Rady, dnia 26 maja 2016 r. Rada zwróciła się o dokonanie oceny zagrożeń powodowanych przez użycie i wytwarzanie nowej substancji psychoaktywnej MDMB-CHMICA oraz obrót nią, udziału przestępczości zorganizowanej oraz ewentualnych konsekwencji zastosowania środków kontroli wobec tej substancji.

               Komitet naukowy EMCDDA, działający zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, 3 i 4 decyzji Rady, ocenił zagrożenia związane z substancją MDMB-CHMICA. W dniu 28 lipca 2016 r. przewodniczący komitetu naukowego przedstawił Komisji i Radzie sprawozdanie na temat oceny zagrożeń. Najważniejsze wyniki przeprowadzonej oceny zagrożeń są następujące:

               MDMB-CHMICA jest klasyfikowana jako syntetyczny agonista receptorów kannabinoidowych, zróżnicowana pod względem chemicznym grupa substancji nazywanych także kannabinoidami syntetycznymi. Substancja ta jest dostępna na rynku narkotyków w Unii Europejskiej co najmniej od sierpnia 2014 r. i została wykryta w 23 państwach członkowskich.

               Duża siła działania MDMB-CHMICA i bardzo zróżnicowane ilości tego związku chemicznego w „dopalaczach” (legalnych substancjach psychoaktywnych) stanowi wysokie ryzyko ostrej toksyczności. Osiem państw członkowskich zgłosiło łącznie 28 przypadków śmiertelnych i 25 przypadków ostrego zatrucia związanych z MDMB-CHMICA.

               Zgodnie z art. 8 ust. 1 decyzji Rady 2005/387/WSiSW, w terminie sześciu tygodni od daty otrzymania sprawozdania na temat oceny zagrożeń Komisja występuje do Rady z inicjatywą poddania nowej substancji psychoaktywnej środkom kontroli w całej Unii lub przedstawia sprawozdanie, w którym wyjaśnia, dlaczego nie uważa za konieczne wystąpienia z taką inicjatywą. Zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 16 kwietnia 2015 r. w sprawach połączonych C-317/13 i C-679/13, przed przyjęciem decyzji na podstawie art. 8 ust. 1 decyzji Rady 2005/387/WSiSW należy przeprowadzić konsultacje z Parlamentem Europejskim.

               Na podstawie ustaleń zawartych w sprawozdaniu na temat oceny zagrożeń Komisja uważa, że istnieją powody objęcia tej substancji środkami kontrolnymi w całej Unii. Według sprawozdania ostra toksyczność MDMB-CHMICA może spowodować poważny uszczerbek na zdrowiu ludzi. Liczne sprawozdania wskazują ponadto na możliwość wystąpienia gwałtownego i agresywnego zachowania będącego konsekwencją zażycia tej substancji.

               2.CEL WNIOSKU

               Celem niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady jest wezwanie państw członkowskich do poddania substancji MDMB-CHMICA środkom kontrolnym oraz sankcjom karnym przewidzianym w ich ustawodawstwie krajowym na mocy ich zobowiązań wynikających z konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               2016/0262 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie poddania nowej substancji psychoaktywnej 2-[1-(cykloheksylometylo)-1H-indolo-3- karbonylo]amino]-3,3-dimetylobutanianu metylu (MDMB-CHMICA) środkom kontroli

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając decyzję Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych
                  2
               , w szczególności jej art. 8 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  3
               ,

               stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Sprawozdanie na temat oceny zagrożeń dotyczące nowej substancji psychoaktywnej MDMB-CHMICA zostało sporządzone na podstawie art. 6 decyzji Rady 2005/387/WSiSW w ramach sesji specjalnej komitetu naukowego Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) w poszerzonym składzie, a następnie przedłożone Komisji i Radzie w dniu 28 lipca 2016 r.

               (2)MDMB-CHMICA jest klasyfikowana jako syntetyczny agonista receptorów kannabinoidowych, zróżnicowana pod względem chemicznym grupa substancji nazywanych także kannabinoidami syntetycznymi. Syntetyczne agonisty receptorów kannabinoidowych są pod względem funkcjonalnym podobne do
                  Δ9-tetrahydrokannabinolu (THC), głównej psychoaktywnej substancji zawartej w konopiach. Do agonistów receptorów kannabinoidowych objętych kontrolą w ramach konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r. należą: główna substancja czynna konopi, delta-9-tetrahydokannabinol (Δ9-THC) i dwa syntetyczne kannabinoidy, naftalen-1-ylo(1-pentylo-1H-indolo-3-ylo)metanon (JWH-018) i 1-(5-fluoropentylo)-1H-indolo-3-ylo]-(naftalen-1-ylo)-metanon (AM-2201).

               (3)Duża siła działania MDMB-CHMICA i bardzo zróżnicowane ilości tego związku chemicznego w „dopalaczach” (legalnych substancjach psychoaktywnych) stanowi wysokie ryzyko ostrej toksyczności.

               (4)Substancja MDMB-CHMICA jest dostępna na rynku narkotyków w Unii Europejskiej co najmniej od sierpnia 2014 r. i została wykryta w 23 państwach członkowskich. Zazwyczaj jest ona sprzedawana jako produkty handlowe nazywane „dopalaczami” w sklepach z dopalaczami, a także w internecie jako „legalny” zamiennik konopi. Dostępne informacje sugerują, że substancje MDMB-CHMICA w proszku luzem są produkowane przez przedsiębiorstwa chemiczne z siedzibą w Chinach. Substancje te są importowane do Unii, gdzie następnie są poddawane obróbce i pakowane w formie preparatu do palenia przeznaczonego do celów handlowych albo sprzedawane jako proszek. Nie ma informacji wskazujących na wytwarzanie MDMB-CHMICA na terytorium Unii.

               (5)MDMB-CHMICA jest zazwyczaj podawana w formie mieszanki ziołowej do palenia, która albo pochodzi z gotowego do użycia produktu handlowego zwanego „dopalaczem” albo – rzadziej – jest samodzielnie przygotowywana. W przypadku produktów handlowych zazwyczaj nie podaje się, czy dany produkt zawiera MDMB-CHMICA lub inne syntetyczne agonisty receptorów kannabinoidowych. W związku z tym wiele osób narażonych na MDMB-CHMICA może nie wiedzieć, że zażywa tę substancję. Ponadto osoby te mogą nie być świadome, jaką dawkę zażywają. Proces wytwarzania może także prowadzić do nierównomiernego rozmieszczenia tej substancji w materiale roślinnym, co skutkuje tym, że stężenie kannabinoidów w niektórych produktach jest miejscami wysokie, co zwiększa ryzyko ostrej toksyczności i wybuchu masowych zatruć.

               (6)Dostępne dane sugerują, że MDMB-CHMICA jest stosowana przez osoby zażywające konopie indyjskie, tzw. „psychonautów” i osoby, które regularnie poddawane są testom narkotyków, w tym osoby przebywające w więzieniu.

               (7)Choć nie ma konkretnych informacji na temat możliwego wpływu zażywania MDMB-CHIMICA na najbliższe otoczenie społeczne lub na całe społeczeństwo, liczne sprawozdania wskazują na możliwość wystąpienia gwałtownych i agresywnych zachowań będących skutkiem zażywania tej substancji. Ponadto wykrycie MDMB-CHMICA w przypadkach domniemanego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości wskazywało na możliwość większego zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego.

               (8)Osiem państw członkowskich zgłosiło łącznie 28 przypadków śmiertelnych i 25 przypadków ostrego zatrucia związanych z MDMB-CHMICA. Jeżeli MDMB-CHMICA stałaby się powszechniej dostępna i używana, konsekwencje dla zdrowia osób i zdrowia publicznego mogłyby być znaczące.

               (9)Dostępne są ograniczone informacje sugerujące ewentualny udział przestępczości zorganizowanej w produkcji, dystrybucji, nielegalnym handlu i dostawach MDMB-CHMICA w Unii Europejskiej.

               (10)MDMB-CHMICA nie jest wymieniona w wykazie substancji poddanych kontroli w ramach Konwencji Narodów Zjednoczonych o środkach odurzających z 1961 r. i Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r. Jest ona jednak wymieniona wśród substancji uwzględnionych w przeglądzie na 38. posiedzeniu Komitetu Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających Światowej Organizacji Zdrowia, który wydaje zalecenia Komisji NZ ds. Środków Odurzających w sprawie środków kontroli, które uważa za stosowne.

               (11)MDMB-CHMICA nie ma ustalonego ani uznanego zastosowania medycznego u ludzi ani u zwierząt. Poza wykorzystywaniem tej substancji w analitycznych materiałach referencyjnych i w badaniach naukowych analizujących ją pod względem chemicznym, farmakologicznym i toksykologicznym w wyniku jej pojawienia się na rynku narkotykowym, nic nie wskazuje na to, że substancję tę stosuje się do innych celów.

               (12)W sprawozdaniu na temat oceny zagrożeń ujawniono, że dostępne dane naukowe dotyczące MDMB-CHMICA są ograniczone i wskazano, że istnieje potrzeba przeprowadzenia dalszych badań. Dostępne dowody i informacje na temat zagrożeń dla zdrowia i zagrożeń społecznych, jakie niesie z sobą ta substancja, stanowią jednak dostateczne uzasadnienie, by objąć tę substancję środkami kontrolnymi w całej Unii.

               (13)Zważywszy na fakt, że 10 państw członkowskich kontroluje MDMB-CHMICA na mocy przepisów krajowych zgodnie z zobowiązaniami wynikającymi z konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r., a pięć państw członkowskich stosuje inne środki prawne w celu kontroli tej substancji, poddanie jej środkom kontroli w całej Unii pomogłoby uniknąć pojawienia się przeszkód w transgranicznym egzekwowaniu prawa i współpracy sądowej, a także umożliwiłoby ochronę przed zagrożeniami, które może się pojawić w wyniku jej dostępności i używania.

               (14)Zjednoczone Królestwo nie jest związane decyzją 2005/387/WSiSW, a zatem nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, która wykonuje decyzję 2005/387/WSiSW, nie jest nią związane ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Nową substancję psychoaktywną 2-[1-(cykloheksylometylo)-1H-indolo-3- karbonylo]amino]-3,3-dimetylobutanianu metylu (MDMB-CHMICA) poddaje się środkom kontroli w całej Unii.

               Artykuł 2

               Możliwie najszybciej, lecz nie później niż w terminie do [rok od daty opublikowania niniejszej decyzji] państwa członkowskie podejmują niezbędne działania zgodnie z ich prawem krajowym w celu poddania nowej substancji psychoaktywnej, o której mowa w art. 1, środkom kontroli i sankcjom karnym przewidzianym w ich prawodawstwie zgodnie z ich zobowiązaniami w ramach konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejszą decyzję stosuje się zgodnie z Traktatami.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 127 z 20.5.2005, s. 32.

                     (2)
                  Dz.U. L 127 z 20.5.2005, s. 32.

                     (3)
                  Dz. U. , , s. .


				|

		52014PC0631

			Wniosek DECYZJA RADY ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju w 2014 r., w tym trzeciej raty za 2014 r. /* COM/2014/0631 final - 2014/0292 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
Umowa wewnętrzna i rozporządzenie
finansowe w sprawie 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) przewidują
procedurę wezwań do wniesienia wkładów, które państwa
członkowskie przekazują w celu sfinansowania EFR. Zgodnie z art. 57
ust. 3 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. Europejskiego Funduszu
Rozwoju (EFR) niniejszy wniosek dotyczy:
–
kwoty trzeciej raty wkładów za rok
budżetowy 2014.
Zgodnie z art. 57 ust. 7 rozporządzenia
finansowego w sprawie 10. EFR w przypadku każdej z tych kwot określa
się kwotę, którą zarządza Komisja, i kwotę, którą
zarządza EBI.
Zgodnie z art. 145 rozporządzenia
finansowego w sprawie 10. EFR Europejski Bank Inwestycyjny przekazał
Komisji swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i
płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.
Artykuł 58 ust. 2 rozporządzenia
finansowego stanowi, że wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej
kolejności wykorzystują dostępne kwoty z tytułu poprzednich
EFR, jednego po drugim. Wezwania do wniesienia wkładów, o których mowa w niniejszym
wniosku, dotyczą zatem kwot w ramach 10. EFR dla Komisji.
Zgodnie z art. 57 ust. 5 rozporządzenia
finansowego w sprawie 10. EFR Rada musi podjąć decyzję w sprawie
tego wniosku nie później niż w terminie 21 dni kalendarzowych od
przedstawienia wniosku przez Komisję, a państwa członkowskie
muszą przekazać trzecią ratę swoich wkładów nie
później niż w terminie 21 dni kalendarzowych od dnia powiadomienia
ich o decyzji Rady.
Artykuł 60 ust. 1 rozporządzenia
finansowego stanowi, że w przypadku nieprzekazania raty wkładu w
terminie dane państwo członkowskie zobowiązane jest
zapłacić odsetki od niewpłaconej kwoty, zgodnie z zasadami
określonymi w tym artykule.
2014/0292 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
ustalająca wysokość
wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz
Europejskiego Funduszu Rozwoju w 2014 r., w tym trzeciej raty za 2014 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając umowę
wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw
członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy
wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008-2013
zgodnie z umową o partnerstwie AKP-WE oraz w sprawie przydzielania pomocy
finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się
część czwartą Traktatu WE[1]
(zwaną dalej „umową wewnętrzną”), w szczególności jej
art. 7,
uwzględniając rozporządzenie
Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia
finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju
(zwane dalej „rozporządzeniem finansowym w sprawie 10. EFR”)[2], ostatnio zmienione w
dniu 11 kwietnia 2011 r.[3],
a w szczególności jego art. 57 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zgodnie z procedurą
określoną w art. 57-61 rozporządzenia finansowego w sprawie 10.
EFR Komisja do dnia 10 października przedstawia wniosek
określający a) kwotę trzeciej raty wkładu na 2014 r. oraz
b) skorygowaną roczną kwotę wkładu na rok 2014 zgodnie z
rzeczywistymi potrzebami, jeżeli zgodnie z art. 7 ust. 3 umowy
wewnętrznej roczna kwota odbiega od rzeczywistych potrzeb.
(2)       W dniu 8 listopada 2013 r.
Rada przyjęła, na wniosek Komisji, decyzję, w której roczną
kwotę wkładów państw członkowskich na EFR w 2014 r.
ustalono w wysokości 3 250 000 000 EUR. Pierwotny podział
został ustalony na 3 100 000 000 EUR dla Komisji i 150
000 000 dla EBI.
(3)       Zgodnie z art. 145 akapit
pierwszy rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR Europejski Bank
Inwestycyjny przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki
dotyczące zobowiązań i płatności związanych z
instrumentami, którymi zarządza.
(4)       W następstwie wniosku
Komisji i EBI całkowita kwota w 2014 r. nie przekracza pułapu
3 250 000 000 EUR, a nowy podział różnych
części wkładów państw członkowskich na rzecz EFR
wynosi: (i) 3 144 308 777,01 EUR dla Komisji i (ii) 105 691 222,99 dla
EBI.
(5)       Artykuł 58 ust. 2
rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR stanowi, że wezwania do
wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty
określone dla poprzednich EFR,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Poszczególne wkłady na rzecz EFR, które
państwa członkowskie przekazują Komisji i EBI jako trzecią
ratę za 2014 r., przedstawiono w tabeli w załączniku.
Artykuł
2
Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia jej
przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.
[2]               Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.
[3]               Dz.U. L 102 z 16.4.2011, s. 1.
ZAŁĄCZNIK
do
DECYZJI RADY
ustalającej wysokość
wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz
Europejskiego Funduszu Rozwoju w 2014 r., w tym trzeciej raty za 2014 r.

 Wkłady na rzecz EFR w ramach trzeciej raty za 2014 r. (w EUR)
   ||   ||   ||   ||
 PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE || Klucz dot. 10. EFR % || Trzecia rata
 wpłacana na rzecz || wpłacana na rzecz || Ogółem
 EBI || Komisji
 10. EFR || 10. EFR
 BELGIA || 3,53 || 0,00 || 10 389 099,83 || 10 389 099,83
 DANIA || 2,00 || 0,00 || 5 886 175,54 || 5 886 175,54
 NIEMCY || 20,50 || 0,00 || 60 333 299,29 || 60 333 299,29
 GRECJA || 1,47 || 0,00 || 4 326 339,02 || 4 326 339,02
 HISZPANIA || 7,85 || 0,00 || 23 103 239,00 || 23 103 239,00
 FRANCJA || 19,55 || 0,00 || 57 537 365,91 || 57 537 365,91
 IRLANDIA || 0,91 || 0,00 || 2 678 209,87 || 2 678 209,87
 WŁOCHY || 12,86 || 0,00 || 37 848 108,72 || 37 848 108,72
 LUKSEMBURG || 0,27 || 0,00 || 794 633,70 || 794 633,70
 NIDERLANDY || 4,85 || 0,00 || 14 273 975,68 || 14 273 975,68
 AUSTRIA || 2,41 || 0,00 || 7 092 841,53 || 7 092 841,53
 PORTUGALIA || 1,15 || 0,00 || 3 384 550,94 || 3 384 550,94
 FINLANDIA || 1,47 || 0,00 || 4 326 339,02 || 4 326 339,02
 SZWECJA || 2,74 || 0,00 || 8 064 060,49 || 8 064 060,49
 ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO || 14,82 || 0,00 || 43 616 560,75 || 43 616 560,75
 BUŁGARIA || 0,14 || 0,00 || 412 032,29 || 412 032,29
 REPUBLIKA CZESKA || 0,51 || 0,00 || 1 500 974,76 || 1 500 974,76
 ESTONIA || 0,05 || 0,00 || 147 154,39 || 147 154,39
 CYPR || 0,09 || 0,00 || 264 877,90 || 264 877,90
 ŁOTWA || 0,07 || 0,00 || 206 016,14 || 206 016,14
 LITWA || 0,12 || 0,00 || 353 170,53 || 353 170,53
 WĘGRY || 0,55 || 0,00 || 1 618 698,27 || 1 618 698,27
 MALTA || 0,03 || 0,00 || 88 292,63 || 88 292,63
 POLSKA || 1,30 || 0,00 || 3 826 014,10 || 3 826 014,10
 RUMUNIA || 0,37 || 0,00 || 1 088 942,47 || 1 088 942,47
 SŁOWENIA || 0,18 || 0,00 || 529 755,80 || 529 755,80
 SŁOWACJA || 0,21 || 0,00 || 618 048,43 || 618 048,43
 OGÓŁEM UE-27 || 100,00 || 0,00 || 294 308 777,01 || 294 308 777,01


Avis juridique important

|

52004PC0606

Wniosek dotyczący decyzji Rady zmieniająca dyrektywę 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu ustanowienia maksymalnej wartości koncentracji niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym  /* COM/2004/0606 końcowy */

Bruksela, dnia 23.9.2004COM(2004) 606 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYzmieniająca dyrektywę 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu ustanowienia maksymalnej wartości koncentracji niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1. Art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/95/WE w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym stanowi, iż począwszy od 1 lipca 2006 r. nowy sprzęt elektryczny i elektroniczny nie może zawierać ołowiu, rtęci, kadmu, sześciowartościowego chromu, polibromowego difenylu (PBB) lub polibromowego eteru fenylowego (PBDE).2. Art. 5 ust. 1 lit. a) przewiduje ustanowienie maksymalnej wartości koncentracji, do wysokości której jest dopuszczalna obecność substancji określonych w art. 4 ust. 1 w specyficznych materiałach i komponentach sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W wykonaniu tego zadania Komisję wspomaga komitet powołany na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów[1]. Procedura jest określona w art. 7 dyrektywy 2002/95/WE.Komisja przedłożyła zatem, w dniu 10 lipca 2004 r., projekt decyzji pod głosowanie w komitecie ustanowionym na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/WE w sprawie odpadów. Projekt decyzji nie uzyskał jednak większości kwalifikowanej.Dlatego też, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG przedłożony zostaje Radzie wniosek dotyczący decyzji Rady. Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedłożenia Radzie wniosku Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYzmieniająca dyrektywę 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu ustanowienia maksymalnej wartości koncentracji niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznymRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym[2], a w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit.a ),a także mając na uwadze, co następuje:(1) ponieważ jest rzeczą oczywistą, iż całkowite wyeliminowanie metali ciężkich oraz bromowanych opóźniaczy płomienia jest w niektórych przypadkach niemożliwe do osiągnięcia, niektóre wartości koncentracji dla ołowiu, rtęci, kadmu, sześciowartościowego chromu, polibromowego difenylu lub polibromowego eteru fenylowego w materiałach powinny zostać dopuszczone;(2) proponowane wartości koncentracji są oparte na obowiązującym wspólnotowym ustawodawstwie w dziedzinie chemii i uważa się je za najbardziej odpowiednie dla zapewnienia wysokiego poziomu ochrony;(3) zgodnie z art. 5 ust. 2 Komisja zasięgnęła opinii producentów sprzętu elektrycznego i elektronicznego, podmiotów zajmujących się recyklingiem, podmiotów zajmujących się przetwarzaniem, organizacji środowiskowych oraz stowarzyszeń pracowniczych i konsumenckich i przekazała uwagi komitetowi utworzonemu na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów,[3]PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W załączniku do dyrektywy 2000/95/WE dodaje się następujący zapis:"Do celów art. 5 ust. 1 lit. a), dopuszcza się maksymalną wartość koncentracji 0.1% wagowo w materiałach jednorodnych dla rtęci, sześciowartościowego chromu, polibromowego difenylu i polibromowego eteru fenylowego oraz 0.01% wagowo w materiałach jednorodnych dla kadmu."Artykuł 2Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dniaW imieniu RadyPrzewodniczący[1] Ostatnio zmieniona decyzją Rady 1999/468/WE (Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23)[2] Dz.U. L 37 z 13.2.2003, str. 19.[3] Dz.U. L 194, z 25.7.1975, str. 39, dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją Komisji 96/350/WE (Dz.U. L 135, z 6.6.1996, str. 32).


Ważna informacja prawna

|

52008PC0028

Wniosek decyzja Rady w sprawie stanowiska Komisji, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR z 1975 r.)  /* KOM/2008/0028 wersja ostateczna - ACC 2008/0010 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 29.1.2008KOM(2008) 28 wersja ostateczna2008/0010 (ACC)WniosekDECYZJA RADYw sprawie stanowiska Komisji, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR z 1975 r.)(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r. została zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2112/78. Konwencja weszła w życie we Wspólnocie w dniu 20 czerwca 1983 r. Celem zaproponowanej decyzji jest wprowadzenie nowej noty wyjaśniającej do art. 3 Konwencji TIR. Zmiana ta dotyczy transportu samochodów osobowych przeprowadzanego na kołach tych samochodów zgodnie z procedurą TIR Rada Wykonawcza TIR i Sekretariat TIR zostały poinformowane o różnych interpretacjach przepisów art. 3 lit. a) ppkt (iii), co wymaga wyjaśnienia w drodze proponowanej noty wyjaśniającej. |120 | Kontekst ogólny Konwencja TIR, zarządzana przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) z siedzibą w Genewie, wprowadziła tranzytowe procedury celne mające zastosowanie do międzynarodowych drogowych przewozów towarów. Konwencja umożliwia, by towary, które nie są objęte obowiązkiem uiszczania podatków i opłat celnych, były przewożone przez granice przy minimalnej interwencji ze strony organów celnych. Poprzez złagodzenie tradycyjnych przeszkód utrudniających międzynarodowy przepływ towarów system TIR zachęca do rozwoju handlu międzynarodowego. Dzięki zmniejszeniu opóźnień podczas przewozu pozwala na znaczne oszczędności w odniesieniu do kosztów transportu. Najważniejszą zaletą systemu jest fakt, że poprzez jej międzynarodowy łańcuch gwarancji Konwencja TIR zapewnia stosunkowo łatwy dostęp do wymaganych gwarancji. W ciągu ostatnich miesięcy Rada Wykonawcza TIR została poinformowana o różnych interpretacjach na poziomie krajowym przepisów art. 3 lit. a) ppkt iii) dotyczących pojazdów „eksportowanych i w związku z tym uznawanych za przemieszczające się samodzielnie”. Wydaje się, że niektóre z umawiających się stron przyjęły, że samochody osobowe poruszające się na własnych kołach są objęte powyższym opisem, podczas gdy przepisy krajowe innych umawiających się stron wyraźnie zabraniają stosowania karnetów TIR do transportu samochodów osobowych, chyba że samochody te zostają załadowane na inne pojazdy. Te różnice w interpretacji doprowadziły do sytuacji, w których karnety TIR zostały otwarte w celu transportu samochodów osobowych na terytorium jednej z umawiających się stron, ale następnie urząd celny znajdujący się po drodze na terytorium innej umawiającej się strony odmówił ich wydania. Po przeprowadzeniu wymiany opinii Rada Wykonawcza TIR uznała, że sprawa ta powinna zostać wyjaśniona z prawnego punktu widzenia i zaproponowała nową notę wyjaśniającą. Niniejszy wniosek został poddany pod dyskusję w ramach grupy roboczej ds. zagadnień celnych dotyczących transportu i Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR i nie wniesiono żadnych zastrzeżeń. |139 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Brak obowiązujących przepisów w dziedzinie, której dotyczy wniosek. |140 | Spójność z innymi politykami i celami Unii Decyzja, której dotyczy wniosek, jest zgodna ze wspólną polityką handlową i transportową. System TIR, wprowadzając ułatwienia dla transportu drogowego, umożliwia przewóz towarów przez terytorium 67 umawiających się stron przy minimalnej interwencji ze strony organów celnych, a poprzez międzynarodowy łańcuch gwarancji zapewnia stosunkowo łatwy dostęp do wymaganych gwarancji. Uproszczenia osiągnięte dzięki konwencji TIR są zgodne z odnowioną strategią lizbońską. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |211 | Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Konsultacje w sprawie propozycji zostały przeprowadzone z Międzynarodowym Związkiem Transportu Drogowego, wszystkimi zrzeszeniami gwarantującymi, Radą Wykonawczą TIR i organami celnymi umawiających się stron Konwencji TIR. Konsultacje przeprowadzono również w ramach posiedzeń Komitetu Kodeksu Celnego, sesji grupy roboczej ds. zagadnień celnych dotyczących transportu i Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR. |212 | Streszczenie odpowiedzi oraz sposób, w jaki były one uwzględniane Pozytywna opinia |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |230 | Ocena skutków Zasady stosowania karnetów TIR w odniesieniu do samochodów osobowych eksportowanych i w związku z tym przemieszczających się na własnych kołach muszą zostać określone i wyjaśnione w Konwencji TIR. Poprzez wprowadzenie niniejszej zmiany zapewniona zostanie właściwa interpretacja art. 3 lit. a) ppkt iii) na terytorium wszystkich umawiających się stron konwencji. Usunięte zostają możliwe problemy przewoźników w odniesieniu do kontroli celnych samochodów eksportowanych i w związku z tym uznawanych za przemieszczające się samodzielnie. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Krótki opis proponowanych działań Niniejsza zmiana polega na wprowadzeniu nowej noty wyjaśniającej do art. 3 Konwencji TIR. |310 | Podstawa prawna Artykuł 133 i art. 300 i art. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. |329 | Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów. |331 | Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Wprowadza on zmianę do umowy międzynarodowej, która sama w sobie jest zgodna z zasadą proporcjonalności. |332 | Propozycja dotyczy dodania nowej noty wyjaśniającej: Celem niniejszej zmiany jest zapewnienie jasnej interpretacji odnośnie do zastosowania art. 3 lit. a) ppkt iii) Konwencji TIR. |Wybór instrumentów |341 | Proponowane instrumenty: Decyzja |342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następującego powodu. Umowy międzynarodowe i zmiany do tych umów są zwyczajowo wprowadzane do porządku prawnego Wspólnoty w drodze decyzji. |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |1.  2008/0010 (ACC)WniosekDECYZJA RADYw sprawie stanowiska Komisji, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR z 1975 r.)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z art. 300 ust. 2,a także mając na uwadze, co następuje:2.  Konwencja Celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r. została zawarta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej ma mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2112/78 z dnia 25 lipca 1978 r.[1] i weszła w życie we Wspólnocie w dniu 20 czerwca 1983 r.[2]3.  Rada Wykonawcza TIR została poinformowana o poważnych problemach związanych ze stosowaniem karnetów TIR w odniesieniu do samochodów osobowych „eksportowanych i w związku z tym uznawanych za przemieszczające się samodzielnie”. Zadecydowano, że należy zaproponować nową notę wyjaśniającą do art. 3 lit. a) ppkt iii) konwencji, która ogranicza możliwość transportowania samochodów osobowych na ich własnych kołach z zastosowaniem karnetów TIR, ponieważ objęcie procedurą TIR takich towarów mogłoby doprowadzić do szeregu negatywnych konsekwencji i wyższego ryzyka nadużyć.4.  We wrześniu 2007 r. Komitet Administracyjny Konwencji TIR podjął decyzję stwierdzającą, że w celu właściwego stosowania art. 3 lit. a) ppkt iii) Konwencji TIR należy dodać nową notę wyjaśniającą do tego artykułu. Ta nowa nota wyjaśniająca ma na celu usunięcie różnych interpretacji na poziomie krajowym przepisów art. 3, które dotyczą pojazdów eksportowanych i przemieszczających się samodzielnie.5.  Należy określić stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do proponowanych zmian,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Stanowisko Wspólnoty w ramach Komitetu Administracyjnego popiera projekt zmian załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dniaW imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKNależy dodać nową notę wyjaśniającą:„Artykuł 3 lit. a) ppkt iii) Przepisy art. 3 lit. a) ppkt iii) nie obejmują samochodów osobowych (kod HS 8703) przemieszczających się samodzielnie. Jednakże samochody osobowe mogą być przewożone zgodnie z procedurą TIR, jeżeli są transportowane za pomocą pojazdów, o których mowa w art. 3 lit. a) ppkt i) oraz ii).”[1] Dz.U. L 252 z 14.9.1978[2] Dz.U. L 31 z 2.2.1983, s. 13


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.10.2016
            COM(2016) 694 final
            2016/0343(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej umowy zmieniającej Umowę między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               1.1.Przebieg procedury

               Umowa między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
                  1
                (zwana dalej „umową”) weszła w życie dnia 1 maja 2011 r. w następstwie decyzji Rady w sprawie jej zawarcia
                  2
               . Umowa została wynegocjowana na podstawie decyzji Rady z dnia 9 marca 2004 r. upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji.

               Celem umowy jest, między innymi, zapewnienie kontynuacji wysokiego poziomu współpracy i harmonizacji między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską w dziedzinach objętych zakresem umowy.

               Pierwotny zakres umowy, który został odzwierciedlony w jej art. 2.B, obejmuje:

               zatwierdzanie zdatności do lotu oraz monitorowanie wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym;

               badania środowiskowe i zatwierdzanie wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym; oraz

               zatwierdzanie i monitorowanie obiektów obsługi technicznej.

               W trakcie realizacji umowy, zwłaszcza podczas dyskusji na forum Dwustronnej Rady ds. Nadzoru (tj. „Wspólnego Komitetu”) ustanowionej na mocy umowy, Federalna Administracja Lotnictwa Cywilnego Stanów Zjednoczonych (zwana dalej „FAA”) i Komisja uznały, że istnieje wspólne pragnienie zwiększenia możliwości dalszej współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa lotniczego wykraczającej poza obecne postanowienia umowy.

               Obie strony zauważyły, że szersza współpraca powinna być rozwijana jako kwestia priorytetowa w dziedzinie licencjonowania i szkolenia pilotów, oraz zleciły ekspertom przeanalizowanie wariantów i opracowanie propozycji technicznych. Wyniki wspomnianej inicjatywy potwierdziły wykonalność i potrzebę rozszerzenia umowy na dodatkowe obszary współpracy i uznawania.

               W dniu 25 września 2014 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania zmian do umowy, tak aby uwzględnić dodatkowe obszary współpracy. Umowa zmieniająca umowę została następnie wynegocjowana pomiędzy Komisją a FAA. Na podstawie odpowiedniej decyzji Rady umowa zmieniająca umowę została w międzyczasie podpisana w imieniu Unii. Umowa zmieniająca umowę powinna zostać obecnie zatwierdzona na podstawie art. 100 ust. 2 i art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               1.2.Zakres stosowania

               Art. 2.B pierwotnej umowy został zastąpiony w taki sposób, aby objąć poniższe obszary, w których współpraca może zostać skonkretyzowana na podstawie odpowiednich załączników do umowy:

               1)zatwierdzanie zdatności do lotu oraz monitorowanie wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym;

               2)badania środowiskowe i zatwierdzanie wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym;

               3)zatwierdzanie i monitorowanie obiektów obsługi technicznej;

               4)licencjonowanie i szkolenia personelu;

               5)eksploatacja statków powietrznych;

               6)lotniska; oraz

               7)służby ruchu lotniczego i zarządzanie ruchem lotniczym.

               Odpowiednie zmiany zostały wprowadzone w art. 5.

               1.3.Harmonogram finalizacji zmiany

               Harmonogram finalizacji tej zmiany ma zasadnicze znaczenie w kontekście prac przygotowawczych, które zostały zrealizowane na potrzeby przyjęcia i dodania do umowy nowego załącznika („Licencjonowanie pilotów”).

               Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 216/2008
                  3
                pilot, który jest rezydentem Unii Europejskiej, musi uzyskać licencję pilota wydaną przez państwo członkowskie. W rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1178/2011
                  4
                przewidziano rozwiązanie dotyczące posiadaczy licencji wydanej przez państwo trzecie, zgodnie z którym pilot może uzyskać zatwierdzenie zagranicznej licencji na okres jednego roku albo jej trwałą konwersję. Jednakże podczas negocjacji dotyczących rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 okazało się, że krajowe przepisy – pomimo pewnego stopnia ich ujednolicenia – są zupełnie odmienne, jeśli chodzi o traktowanie licencji wydanych w państwach trzecich. Mogłoby to potencjalnie skutkować dużą liczbę posiadaczy licencji pilota turystycznego (ponad 10 000) posługujących się zagranicznymi licencjami, które nie byłyby dopasowane do systemu europejskiego. Należy zauważyć, że potencjalnie narażeni są głównie obywatele europejscy będący posiadaczami licencji pilota turystycznego (PPL) wydanych przez Stany Zjednoczone. Konwersja tych licencji zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1178/2011 może prowadzić do znacznych dodatkowych kosztów finansowych i organizacyjnych dla posiadaczy licencji PPL.

               W związku z tym – w porozumieniu z państwami członkowskimi, Parlamentem Europejskim i przedstawicielami sektora – w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1178/2011 wprowadzono okres przejściowy, aby zapewnić czas na wynegocjowanie załącznika do umowy, którego celem będzie ułatwienie konwersji licencji pilota turystycznego wydanych przez Stany Zjednoczone.

               Przy należytym uwzględnieniu odpowiednich przepisów i terminów zawartych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1178/2011 (8 kwietnia 2017 r.) dodanie do umowy nowego załącznika dotyczącego licencjonowania pilotów uznaje się za pilne. W rezultacie należy niezwłocznie dokonać zmiany umowy.

               2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               Umowa zmieniająca umowę została wynegocjowana pomiędzy Komisją a FAA w kontekście art. 2.C i art. 19.B umowy.

               Zasadniczo sektor lotnictwa konsekwentnie postuluje ściślejszą współpracę, uznawanie i harmonizację między dwoma największymi rynkami (tj. Stanami Zjednoczonymi i UE), aby zmniejszyć zbędne koszty transakcyjne, które w niewielkim stopniu generują wartość związaną z bezpieczeństwem bądź nie generują żadnej tego rodzaju wartości, natomiast zmniejszają ogólną konkurencyjność sektora. Tego rodzaju korzyści mają szczególne znaczenie w czasie, w którym w innych częściach świata pojawiają się nowe podmioty wchodzące na rynek.

               Z porównania ram regulacyjnych UE i Stanów Zjednoczonych wynika, że wskazane byłoby dalsze uproszczenie wymogów i procedur regulacyjnych po obu stronach Atlantyku we wszystkich obszarach, o których mowa w pkt 1.2 powyżej. Zbliżenie tych dwóch systemów przyniesie znaczne oszczędności pod względem struktur organizacyjnych, zasobów, programów szkoleniowych, procedur wewnętrznych, a także programów nadzoru.

               Dodatkowe załączniki do umowy, które są niezbędne w celu umożliwienia skutecznego stosowania zasady wzajemnego uznawania w danym obszarze, zostaną opracowane i przyjęte w oparciu o specjalne procedury przewidziane w umowie i w decyzji 2011/719/UE. Będą one przedmiotem odrębnych i dodatkowych wniosków Komisji w sprawie decyzji Rady.

               3.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Proponowana umowa zmieniająca umowę, po wejściu w życie, stworzy możliwości współpracy w dodatkowych obszarach, które obie Strony uznają za obopólnie pożądane, pod warunkiem przyjęcia odpowiednich załączników przez Dwustronną Radę ds. Nadzoru w odniesieniu do każdego nowego obszaru, zgodnie ze zmienionym art. 5 i art. 19B umowy.

               Podstawa prawna

               Artykuł 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               W tym kontekście należy również wspomnieć art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego. Przewiduje on możliwość zawierania umów o wzajemnym uznawaniu między Unią Europejską a państwami trzecimi, zgodnie z którymi organy państw członkowskich mogą wydawać certyfikaty na podstawie certyfikatów wydanych przez nadzory lotnicze państwa trzeciego.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Brak wpływu na budżet UE.

               2016/0343 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej umowy zmieniającej Umowę między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady [XXX] z dnia [???] r.
                  5
               , zmiana 1 do Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego została podpisana w dniu [DATE] r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)Zmiana 1 do umowy rozszerza zakres współpracy między Stronami w przypadkach, w których można stosować zasadę wzajemnego uznawania zatwierdzeń i ustaleń kontroli zgodności, tak aby umożliwić optymalne wykorzystanie zasobów i proporcjonalne oszczędności kosztów, przy jednoczesnym zachowaniu wysokiego stopnia bezpieczeństwa w transporcie lotniczym.

               (3)Należy zatem zatwierdzić w imieniu Unii Europejskiej zmianę 1 do umowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii zmianę 1 do Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego.

               Tekst zmiany 1 do umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do przeprowadzenia w imieniu Unii Europejskiej wymiany not dyplomatycznych przewidzianych w art. 19.B Umowy, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na to, aby zmiana 1 do umowy stała się dla niej wiążąca.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 291 z 9.11.2011, s. 1.

                     (2)
                  Decyzja 2011/719/UE, Dz.U. L 291 z 9.11.2011, s. 1.

                     (3)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (Dz.U. L 79 z 19.3.2008, s. 1).

                     (4)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 311 z 25.11.2011, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.10.2016
            COM(2016) 694 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej umowy zmieniającej Umowę między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego DECYZJI RADY

               w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej umowy zmieniającej Umowę między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego

               ZMIANA 1

               DO

               UMOWY O WSPÓŁPRACY W ZAKRESIE UREGULOWAŃ PRAWNYCH

               DOTYCZĄCYCH BEZPIECZEŃSTWA LOTNICTWA CYWILNEGO

               MIĘDZY

               STANAMI ZJEDNOCZONYMI AMERYKI

               A

               WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ

               ARTYKUŁ 1 – POSTANOWIENIA OGÓLNE

               Zgodnie z zasadami art. 19.B umowy o współpracy w zakresie uregulowań prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego („umowa”) między Stanami Zjednoczonymi Ameryki („Stany Zjednoczone”) i Wspólnotą Europejską (określanymi łącznie jako „Strony” oraz indywidualnie jako „Strona”), Strony uzgodniły następujące zmiany w umowie:

               1)Skreśla się cały artykuł 2.B i zastępuje go następującym tekstem:

               „Zakres współpracy na mocy niniejszej umowy obejmuje następujące obszary:

               1)zatwierdzanie zdatności do lotu oraz monitorowanie wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym;

               2)badania środowiskowe i zatwierdzanie wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym;

               3)zatwierdzanie i monitorowanie obiektów obsługi technicznej;

               4)licencjonowanie i szkolenia personelu;

               5)eksploatacja statków powietrznych;

               6)lotniska; oraz

               7)służby ruchu lotniczego i zarządzanie ruchem lotniczym.”

               2)Skreśla się cały artykuł 5 i zastępuje się go artykułem w brzmieniu:

               „ARTYKUŁ 5

               Załączniki

               .W odniesieniu do kwestii objętych zakresem niniejszej umowy Strony lub ich przedstawiciele w Radzie opracowują załączniki opisujące warunki wzajemnego uznawania ustaleń kontroli zgodności i zatwierdzeń, w przypadku gdy uznają, że normy, przepisy, praktyki i procedury lotnictwa cywilnego każdej ze Stron są wystarczająco kompatybilne, aby umożliwić akceptację zatwierdzeń i ustaleń kontroli zgodności z uzgodnionymi normami dokonywanych przez jedną stronę w imieniu drugiej. Strony zgadzają się również, że różnice techniczne między ich systemami lotnictwa cywilnego są uwzględniane w załącznikach.”

               ARTYKUŁ 2 – TYMCZASOWE STOSOWANIE

               Do czasu wejścia w życie niniejszej zmiany Strony zgadzają się stosować ją tymczasowo od dnia jej podpisania.

               ARTYKUŁ 3 – WEJŚCIE W ŻYCIE

               Niniejsza zmiana wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie ostatniej noty przekazanej w ramach wymiany not dyplomatycznych między Stronami, potwierdzającej zakończenie wszystkich procedur koniecznych do wejścia w życie niniejszej umowy.

               NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą umowę.

               STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI

                     UNIA EUROPEJSKA

               PRZEZ:
                     _____________________________
                     PRZEZ:
                     ___________________________

               STANOWISKO:
                     Administrator,

                     STANOWISKO:

               Federalna Administracja Lotnictwa

               DATA: _____________________________
                     DATA:  __________________________