title: Wniosek decyzja Rady w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Finlandii

text:
     PL

PL        PL
 ---pagebreak---      KOMISJA EUROPEJSKA

                                    Bruksela, dnia 15.6.2010
                                    SEK(2010) 746 wersja ostateczna

                          Wniosek

                      DECYZJA RADY

     w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Finlandii

PL                                                                    PL
 ---pagebreak---                                               UZASADNIENIE

     1.      ZASTOSOWANIE PAKTU NA RZECZ STABILNOŚCI I WZROSTU PODCZAS OBECNEGO
             KRYZYSU

     Wiele krajów UE boryka się obecnie z deficytem sektora władz publicznych przekraczającym
     ustaloną w Traktacie wartość referencyjną, tj. 3 % PKB. Znaczne często pogłębienie się
     deficytu oraz poważny wzrost zadłużenia muszą być postrzegane w kontekście wyjątkowego
     globalnego kryzysu finansowego i pogorszenia koniunktury gospodarczej w latach
     2008/2009. Należy przy tym uwzględnić szereg czynników. Po pierwsze, pogorszenie
     koniunktury powoduje spadek dochodów podatkowych i wzrost wydatków na świadczenia
     społeczne (np. świadczenia dla bezrobotnych). Po drugie, Komisja, uwzględniwszy istotną
     rolę polityki budżetowej w obecnej nadzwyczajnej sytuacji gospodarczej, w opracowanym
     przez jej służby i zatwierdzonym na posiedzeniu Rady Europejskiej w grudniu 2008 r.
     Europejskim planie naprawy gospodarczej z listopada tego samego roku wezwała do
     wdrożenia budżetowych środków stymulacyjnych. W planie naprawy gospodarczej
     określono, iż środki te powinny mieć charakter doraźny, ukierunkowany, tymczasowy i
     zróżnicowany w poszczególnych państwach członkowskich, w zależności od ich sytuacji pod
     względem stabilności finansów publicznych i konkurencyjności, a w sytuacji poprawy
     warunków gospodarczych powinny zostać wycofane. Ponadto wiele krajów zastosowało
     środki mające na celu przywrócenie stabilności sektora finansowego. Niektóre z tych środków
     mają wpływ na wysokość zadłużenia lub grożą wzrostem deficytu i długu w przyszłości,
     mimo że część kosztów wsparcia rządowego mogłaby zostać odzyskana w przyszłości.

     Pakt stabilności i wzrostu zobowiązuje Komisję do wszczęcia procedury nadmiernego
     deficytu w przypadku gdy deficyt państwa członkowskiego przekracza wartość referencyjną
     wynoszącą 3 % PKB. Celem wprowadzonych w 2005 r. zmian do paktu stabilności i wzrostu
     było pełne uwzględnienie kontekstu gospodarczego i budżetowego na wszystkich etapach
     procedury nadmiernego deficytu. Pakt stabilności i wzrostu zawiera zatem ramy wspierające
     realizację polityki poszczególnych rządów mającej na celu szybkie przywrócenie finansów
     publicznych do dobrego stanu z uwzględnieniem sytuacji gospodarczej, a tym samym
     zapewniające długoterminową stabilność finansów publicznych.

     2.      POPRZEDNIE ETAPY PROCEDURY NADMIERNEGO DEFICYTU

     W art. 126 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej określono procedurę mającą
     zastosowanie w przypadku wystąpienia nadmiernego deficytu. Została ona doprecyzowana w
     rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury
     nadmiernego deficytu1, które z kolei stanowi część paktu stabilności i wzrostu.

     Zgodnie z art. 126 ust. 2 Traktatu Komisja nadzoruje poszanowanie dyscypliny budżetowej
     na podstawie dwóch kryteriów, a mianowicie: a) czy stosunek między planowanym lub

     1
            Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6. Sprawozdanie uwzględnia również „Szczegółowe zasady wdrażania Paktu
            na rzecz stabilności i wzrostu oraz wytyczne dotyczące formy i treści programów stabilności i
            konwergencji” (Specifications on the implementation of the Stability and Growth Pact and guidelines
            on the format and content of stability and convergence programmes), zatwierdzone przez Radę
            ECOFIN        w    dniu    10    listopada   2009     r.,  dostępne     na   stronie  internetowej:
            http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/legal_texts/index_en.htm.

PL                                                      2                                                         PL
 ---pagebreak---      rzeczywistym deficytem publicznym a produktem krajowym brutto (PKB) przekracza wartość
     referencyjną równą 3 % (chyba że stosunek ten zmniejszył się znacznie oraz w sposób stały i
     osiągnął poziom bliski wartości referencyjnej; lub przekroczenie wartości referencyjnej ma
     charakter wyjątkowy oraz tymczasowy i stosunek ten pozostaje bliski wartości referencyjnej);
     oraz b) czy stosunek między długiem publicznym a PKB przekracza wartość referencyjną
     wynoszącą 60 % (chyba że stosunek ten zmniejsza się dostatecznie i zbliża się do wartości
     referencyjnej w zadowalającym tempie).

     Artykuł 126 ust. 3 stanowi, że jeśli państwo członkowskie nie spełnia wymogów jednego lub
     obu tych kryteriów, Komisja sporządza sprawozdanie. W sprawozdaniu takim Komisja
     „uwzględnia również to, czy deficyt publiczny przekracza publiczne wydatki inwestycyjne, i
     uwzględnia wszelkie inne istotne czynniki, w tym średniookresową sytuację gospodarczą i
     budżetową państwa członkowskiego”.

     Na podstawie danych przesłanych przez władze Finlandii w kwietniu 2010 r.2 oraz
     uwzględniając prognozę służb Komisji z wiosny 2010 r., w dniu 12 maja 2010 r. Komisja
     przyjęła zgodne z art. 126 ust. 3 sprawozdanie dotyczące Finlandii3.

     Następnie, zgodnie z art. 126 ust. 4, Komitet Ekonomiczno-Finansowy wydał opinię na temat
     sprawozdania Komisji w dniu [27 maja 2010 r.].

     3.      ISTNIENIE NADMIERNEGO DEFICYTU

     Zgodnie ze z danymi przekazanymi przez władze Finlandii w 2010 r. planowany deficyt
     sektora władz publicznych ma wynieść 4,1 % PKB i tym samym przekroczy wartość
     referencyjną ustaloną na poziomie 3 % PKB. W sprawozdaniu Komisji sporządzonym
     zgodnie z art. 126 ust. 3 uznano, że planowany deficyt nie zbliża się do wartości
     referencyjnej, tj. 3 % PKB. Zgodnie z trzecim budżetem uzupełniającym, przedstawionym
     Parlamentowi przez Ministerstwo Finansów w dniu 14 maja 2010 r., dochody podatkowe
     mogą być o 0,5 % PKB wyższe niż planowano, głównie dzięki większym wpływom z
     podatku od osób prawnych. Wskazuje to na możliwość lepszego rozwoju sytuacji niż zakłada
     się w aktualnych przewidywaniach dotyczących finansów publicznych, jednak ponieważ nie
     zostały one całościowo zaktualizowane, docelowa wysokość deficytu na rok 2010 pozostaje
     oficjalnie bez zmian, a obecna ocena zachowuje ważność. Planowane przekroczenie wartości
     referencyjnej można uznać za wyjątkowe w rozumieniu Traktatu oraz paktu stabilności i
     wzrostu. Wynika ono w szczególności ze znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej w
     rozumieniu Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu, a także z przyjęcia – zgodnie z
     Europejskim planem naprawy gospodarczej – budżetowych środków stymulacyjnych
     stanowiących odpowiedź na to spowolnienie. Według prognozy służb Komisji z wiosny 2010
     r. realny PKB zmniejszył się w roku 2009 o około 7,8 %, natomiast w roku 2010 przewiduje
     się jego wzrost o 1,4 %. Ponadto można uznać, że planowane przekroczenie wartości

     2
            Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 479/2009 państwa członkowskie muszą dwa razy w roku
            składać Komisji sprawozdania na temat planowanych i rzeczywistych poziomów deficytu oraz długu
            sektora władz publicznych. Najnowsze przekazane przez Finlandię dane można znaleźć na następującej
            stronie internetowej:
            http://epp.eurostat.ec.europa.eu/portal/page/portal/government_finance_statistics/excessive_deficit/edp_
            notification_tables.
     3
            Wszystkie dokumenty związane z procedurą nadmiernego deficytu dotyczącą Finlandii dostępne są na
            następującej stronie internetowej:
            http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/deficit/countries/index_en.htm.

PL                                                        3                                                            PL
 ---pagebreak---      referencyjnej ma charakter tymczasowy. Według prognozy służb Komisji z wiosny 2010 r.
     deficyt spadnie poniżej wartości referencyjnej w 2011 r., za sprawą umocnienia się
     przewidywanego ożywienia gospodarczego. Przewidziane w Traktacie kryterium deficytu nie
     jest spełnione.

     Zgodnie z danymi przekazanymi przez władze Finlandii dług brutto sektora władz
     publicznych kształtuje się w 2010 r. poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB, a
     dokładnie na poziomie 49,9 % PKB. W prognozie służb Komisji z wiosny 2010 r. przewiduje
     się, że w 2010 r. wskaźnik zadłużenia wyniesie 50,5 % PKB, a w roku 2011 wzrośnie do 54,9
     % PKB. Przewidziane w Traktacie kryterium zadłużenia jest więc spełnione.

     Zgodnie z postanowieniami Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu Komisja
     przeanalizowała także w swoim sprawozdaniu „istotne czynniki”. Zgodnie z paktem
     stabilności i wzrostu mogą one zostać uwzględnione w procesie podejmowania decyzji w
     sprawie istnienia nadmiernego deficytu wyłącznie wtedy, gdy deficyt spełnia podwójny
     warunek: zbliża się do wartości referencyjnej oraz ma charakter tymczasowy. W przypadku
     Finlandii ten podwójny warunek nie jest spełniony. Jeżeli rozważyć w bieżącym przypadku
     wspomniane istotne czynniki indywidualnie, wydają się one w sumie względnie korzystne,
     biorąc pod uwagę dobre wyniki polityki budżetowej Finlandii w przeszłości.

     Opinia Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, wydana zgodnie z art. 126 ust. 4 Traktatu, jest
     spójna z oceną zawartą w sprawozdaniu Komisji na mocy art. 126 ust. 3.

     Uwzględniwszy swoje sprawozdanie przedstawione zgodnie z art. 126 ust. 3 i opinię
     Komitetu Ekonomiczno-Finansowego wydaną zgodnie z art. 126 ust. 4, Komisja jest zdania,
     że w Finlandii istnieje nadmierny deficyt. Opinia ta, przyjęta przez Komisję w dniu [15
     czerwca 2010 r.], zostaje niniejszym skierowana do Rady zgodnie z art. 126 ust. 5. Komisja
     zwraca się do Rady z wnioskiem o podjęcie stosownej decyzji zgodnie z art. 126 ust. 6.
     Ponadto Komisja przedstawia Radzie zalecenie dotyczące zalecenia Rady w sprawie
     likwidacji nadmiernego deficytu, które ma zostać skierowane do Finlandii zgodnie z art. 126
     ust. 7.

     4.      ZALECENIA DOTYCZĄCE LIKWIDACJI NADMIERNEGO DEFICYTU

     Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97, w zaleceniu Rady wydanym
     zgodnie z art. 126 ust. 7 określa się termin nie dłuższy niż sześć miesięcy na podjęcie przez
     dane państwo członkowskie skutecznych działań, a także ostateczny termin skorygowania
     nadmiernego deficytu, które „powinno zostać osiągnięte w roku następującym po roku
     stwierdzenia nadmiernego deficytu, chyba że zaistnieją szczególne okoliczności”. W art. 2
     ust. 6 wymienionego rozporządzenia wskazano, że przy podejmowaniu decyzji o wystąpieniu
     szczególnych okoliczności należy uwzględnić „istotne czynniki” rozważane w sprawozdaniu
     Komisji na mocy art. 126 ust. 3 Traktatu. Przepisy art. 3 ust. 4 rozporządzenia stanowią
     również, że Rada musi zalecić, by państwo członkowskie osiągnęło „minimalną roczną
     korektę o co najmniej 0,5 % PKB, rozumiane jako punkt odniesienia, salda w ujęciu
     uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe,
     w celu zapewnienia skorygowania nadmiernego deficytu w ostatecznym terminie wskazanym
     w zaleceniu”.

     W przypadku Finlandii uznano, że istotne czynniki, o których mowa w art. 2 ust. 3
     rozporządzenia (WE) nr 1467/97, a które zostały rozpatrzone w sprawozdaniu Komisji
     przedstawionym zgodnie z art. 124 ust. 3, są korzystne. Nie wynika z nich jednak, że istnieją

PL                                                4                                                  PL
 ---pagebreak---      szczególne okoliczności uzasadniające odstępstwo od zwykłego terminu korekty nadmiernego
     deficytu. W szczególności w prognozie służb Komisji przedstawionej wiosną 2010 r.
     przewiduje się, że przy założeniu niezmiennego kursu polityki deficyt sektora władz
     publicznych już w 2011 r. spadnie do poziomu nieco poniżej wartości referencyjnej
     wynoszącej 3 %. W tej sytuacji należy pozwolić, aby władze Finlandii realizowały w 2010 r.
     przewidziane środki polityki budżetowej, dopilnowując jednocześnie, aby planowane
     przekroczenie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB pozostało pod kontrolą i miało
     charakter przejściowy Władze powinny określić środki mające zapewnić trwałość korekty
     nadmiernego deficytu zaplanowanej na 2011 r.

     Wzmocniony nadzór w ramach procedury nadmiernego deficytu, który wydaje się niezbędny
     w świetle terminu korekty nadmiernego deficytu, będzie wymagał regularnego i terminowego
     monitorowania postępów w realizacji strategii konsolidacji budżetowej, aby zapewnić korektę
     nadmiernego deficytu. W związku z tym w aktualizacji programu stabilności, która zostanie
     przygotowywana przez Finlandię w roku 2011, warto było by poświęcić tej kwestii oddzielny
     rozdział.

     Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych
                                                                     2007       2008      2009       2010       2011
                Realny PKB               KOM wiosna 2010              4,9        1,2      -7,8        1,4        2,1
               (zmiana w %)             Min. Fin. wiosna 2010         4,9        1,2      -7,8        1,1        2,1
             Luka produktowa            KOM wiosna 2010 1              5         4,1       -5        -4,6       -3,8
          (% potencjalnego PKB)         Min. Fin. wiosna 2010         nd.        nd.       nd.        nd.        nd.
            Saldo sektora władz          KOM wiosna 2010              5,2        4,2      -2,2       -3,8       -2,9
                publicznych
                 (% PKB)                Min. Fin. wiosna 2010         5,2        4,1       -2,4       -4,2      -2,2
             Saldo pierwotne             KOM wiosna 2010              6,7        5,6        -1        -2,6      -1,7
                 (% PKB)                Min. Fin. wiosna 2010         nd.        nd.       nd.        nd.       nd.
              Saldo w ujęciu             KOM wiosna 2010              2,6        2,1        0,3       -1,4       -1
         uwzględniającym zmiany
                 cykliczne
                 (% PKB)                Min. Fin. wiosna 2010        nd.        nd.        nd.        nd.       nd.
            Saldo strukturalne2          KOM wiosna 2010              2,6        2,1       0,4        -1,3       -1
                 (% PKB)                Min. Fin. wiosna 2010        nd.        nd.        nd.        nd.       nd.
           Dług publiczny brutto         KOM wiosna 2010             35,2       34,2       44         50,5      54,9
                 (% PKB)                Min. Fin. wiosna 2010        35,2       34,2       44         49,9      51,7
     Uwagi:
     1
       W oparciu o szacowany potencjalny wzrost w wysokości – odpowiednio – 2,2 %, 2,1 %, 1,1 %, 1,0 % i 1,3 % w latach
     2007-2011.
     2
      Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe. Zgodnie
     z prognozą służb Komisji z wiosny 2010 r. działania jednorazowe i tymczasowe wynoszą 0,1 % PKB w 2009 r. i 0,2 %
     roku 2010 (w obu przypadkach działania te zwiększają deficyt).

     Źródło:
     Prognoza Ministerstwa Finansów z wiosny 2010 r.; prognozy służb Komisji z wiosny 2010 r. (KOM); obliczenia służb
     Komisji.

PL                                                            5                                                           PL
 ---pagebreak---                                                 Wniosek

                                             DECYZJA RADY

                         w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Finlandii

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

     uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 126 ust.
     6,

     uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

     uwzględniając uwagi przedstawione przez Finlandię,

     a także mając na uwadze, co następuje:

     (1)    Zgodnie z art. 126 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej państwa
            członkowskie unikają nadmiernego deficytu budżetowego.

     (2)    Pakt stabilności i wzrostu opiera się na dążeniu do zapewnienia solidnych finansów
            państwa jako środka służącego umocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego,
            trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.

     (3)    Procedura nadmiernego deficytu określona w art. 126 Traktatu oraz wyjaśniona w
            rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia
            procedury nadmiernego deficytu4, które jest częścią paktu stabilności i wzrostu,
            przewiduje podjęcie decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu. Załączony do
            Traktatu Protokół w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu zawiera
            dalsze postanowienia dotyczące wdrażania procedury nadmiernego deficytu.
            Szczegółowe zasady i definicje w zakresie stosowania postanowień wspomnianego
            Protokołu określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/20095.

     (4)    Przeprowadzona w 2005 r. reforma paktu stabilności i wzrostu miała na celu
            wzmocnienie jego skuteczności i podstaw gospodarczych oraz ochronę stabilności
            finansów publicznych w perspektywie długoterminowej. W szczególności jej celem
            było, by na wszystkich etapach procedury nadmiernego deficytu w pełni
            uwzględniono kontekst gospodarczy i budżetowy. W związku z powyższym pakt
            stabilności i wzrostu zawiera ramy wspierające realizację polityki rządu mającej na

     4
            Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6.
     5
            Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 1.

PL                                                 6                                                PL
 ---pagebreak---            celu szybkie przywrócenie dobrego stanu finansów publicznych z uwzględnieniem
           sytuacji gospodarczej.

     (5)   Postanowienia art. 126 ust. 5 Traktatu nakładają na Komisję obowiązek skierowania
           opinii do Rady w przypadku uznania przez Komisję, że w państwie członkowskim
           istnieje nadmierny deficyt lub że taki deficyt może wystąpić. Uwzględniwszy swoje
           sprawozdanie opracowane zgodnie z art. 126 ust. 3 oraz wziąwszy pod uwagę opinię
           Komitetu Ekonomiczno-Finansowego wydaną zgodnie z art. 126 ust. 4, Komisja
           stwierdziła, że w Finlandii istnieje nadmierny deficyt. W związku z tym [dnia 15
           czerwca 2010 r.] Komisja przedstawiła Radzie stosowną opinię w sprawie Finlandii6.

     (6)   Artykuł 126 ust. 6 Traktatu stanowi, że Rada po dokonaniu ogólnej oceny, a przed
           podjęciem decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu, zobowiązana jest
           rozważyć wszelkie uwagi zgłaszane przez dane państwo członkowskie. W przypadku
           Finlandii ogólna ocena prowadzi do następujących wniosków.

     (7)   Zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze Finlandii w kwietniu 2010 r.
           planowano, że deficyt sektora władz publicznych w 2010 r. wyniesie 4,1 % PKB i tym
           samym przekroczy wartość referencyjną ustaloną na poziomie 3 % PKB. Zgodnie z
           trzecim budżetem uzupełniającym, przedstawionym Parlamentowi przez Ministerstwo
           Finansów w dniu 14 maja 2010 r., dochody podatkowe w 2010 r. mogą być
           wprawdzie o 0,5 % PKB wyższe niż planowano, jednak docelowa wysokość deficytu
           pozostaje oficjalnie bez zmian. Planowany deficyt nie zbliża się do wartości
           referencyjnej wynoszącej 3 % PKB, ale można uznać, że jej przekroczenie ma
           charakter wyjątkowy w rozumieniu Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu. Wynika
           ono w szczególności ze znacznego pogorszenia sytuacji gospodarczej w rozumieniu
           Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu. Ponadto można uznać, że planowane
           przekroczenie wartości referencyjnej ma charakter tymczasowy. Według prognozy
           służb Komisji z wiosny 2010 r. deficyt spadnie poniżej wartości referencyjnej w 2011
           r., za sprawą umocnienia się przewidywanego ożywienia gospodarczego.
           Przewidziane w Traktacie kryterium deficytu nie jest spełnione.

     (8)   Zgodnie z danymi przekazanymi przez władze Finlandii w kwietniu 2010 r. dług
           brutto sektora władz publicznych kształtuje się w 2010 r. poniżej wartości
           referencyjnej wynoszącej 60 % PKB, a dokładnie na poziomie 49,9 % PKB. W
           prognozie służb Komisji z wiosny 2010 r. przewiduje się, że w 2010 r. wskaźnik
           zadłużenia wyniesie 50,5 % PKB, a w roku 2011 wzrośnie do 54,9 % PKB, nadal
           jednak utrzymując się poniżej wartości referencyjnej, tj. 60 % PKB. Przewidziane w
           Traktacie kryterium zadłużenia jest więc spełnione.

     (9)   Zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 „istotne czynniki” mogą
           zostać uwzględnione w procesie podejmowania decyzji Rady w sprawie istnienia
           nadmiernego deficytu zgodnie z art. 126 ust. 6 wyłącznie wtedy, gdy spełniony jest
           podwójny warunek: deficyt zbliża się do wartości referencyjnej oraz przekroczenie
           przez niego tej wartości ma charakter tymczasowy. W przypadku Finlandii ten
           podwójny warunek nie jest spełniony. Dlatego też istotne czynniki nie zostały
           uwzględnione w procesie podejmowania niniejszej decyzji,

     6
           Wszystkie dokumenty związane z procedurą nadmiernego deficytu dotyczącą Finlandii dostępne są na
           następującej stronie internetowej:
           http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/deficit/countries/index_en.htm.

PL                                                    7                                                       PL
 ---pagebreak---      PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                               Artykuł 1

     Z ogólnej oceny wynika, że w Finlandii istnieje nadmierny deficyt.

                                               Artykuł 2

     Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Finlandii.

     Sporządzono w Brukseli, dnia

                                                W imieniu Rady
                                                Przewodniczący
                                                […]

PL                                                 8                      PL


Ważna informacja prawna

|

52005PC0344

Wniosek dotyczący decyzji Rady zezwalającej na wprowadzenie na rynek chleba żytniego z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli jako nowej żywności lub nowych składników żywności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97  /* COM/2005/0344 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 28.7.2005COM(2005) 344 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYzezwalającej na wprowadzenie na rynek chleba żytniego z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli jako nowej żywności lub nowych składników żywności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEW dniu 21 września 2001 r. firma Karl Fazer Ltd. złożyła, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97 dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności, wniosek do właściwych władz fińskich o wprowadzenie żywności z dodatkiem fitosteroli na rynek.Sprawozdanie Finlandii dotyczące wstępnej oceny stanowi, że spożycie fitosteroli przez ludzi jest bezpieczne. Jednakże inne Państwa Członkowskie wniosły uzasadnione zarzuty wobec ich wprowadzenia na rynek jako nowa żywność i nowe składniki żywności. Niezbędne było przyjęcie decyzji zezwalającej w drodze procedury komitologii zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 258/97.Uwzględniając zarzuty Państw Członkowskich Komisja wystąpiła z wnioskiem o opinię byłego Komitetu Naukowego ds. Żywności (SCF), która została przekazana w dniu 5 marca 2003 r. Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) w swej opinii dotyczącej wniosków o zatwierdzenie żywności wzbogaconej o sterole roślinne, w tym wniosku firmy Karl Fazer Ltd. doszedł do wniosku, że dodanie fitosteroli jest bezpieczne, pod warunkiem że dzienne spożycie nie przekracza 3 g.Ponadto Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) stwierdził w swojej opinii z dnia 26 września 2002 r. dotyczącej „Ogólnego stanowiska wobec prawdopodobieństwa wystąpienia długoterminowych skutków spożycia podwyższonych ilości fitosteroli pochodzących z różnych źródeł żywieniowych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na skutki odziaływania na beta-karoten”, że nie zaobserwowano żadnych dodatkowych korzyści ze spożywania ilości większych niż 3 g na dzień oraz, iż większe ilości mogą wywołać skutki niepożądane. Rozsądne jest zatem spożycie sterolu roślinnego w ilościach nieprzekraczających 3 g na dzień.W następstwie tego w dniu 30 kwietnia 2004 r. projekt decyzji Komisji zezwalającej na wprowadzenie na rynek chleba żytniego z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli jako nowej żywności lub nowych składników żywności przedłożony został pod głosowanie Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt. Sześć Państw Członkowskich przychyliło się do wniosku, sześć Państw Członkowskich odrzuciło wniosek, a trzy Państwa Członkowskie wstrzymały się od głosu.Komitet nie mógł wydać opinii dotyczącej projektu przedłożonego przez Komisję kwalifikowaną większością. W następstwie tego na mocy art. 13 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 258/97 i zgodnie z art. 5 decyzji Rady nr 1999/468/WE, Komisja musi obecnie przedłożyć Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć, natomiast Rada ma trzy miesiące na podjęcie decyzji kwalifikowaną większością i poinformowanie Parlamentu Europejskiego, który może uznać za właściwe przyjęcie stanowiska zgodnie z art. 8 wyżej wymienionej decyzji.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYzezwalającej na wprowadzenie na rynek chleba żytniego z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli jako nowej żywności lub nowych składników żywności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97 z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności[1], w szczególności jego art. 7,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W dniu 21 września 2000 r. Karl Fazer Ltd. skierował wniosek do właściwych władz Finlandii o wprowadzenie żywności z dodatkiem fitosteroli na rynek jako nowej żywności lub nowych składników żywności.(2) W dniu 29 stycznia 2001 r. właściwe władze Finlandii wydały sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wniosku.(3) W sprawozdaniu dotyczącym wstępnej oceny właściwy organ Finlandii powołany do oceny żywności stwierdził, że spożycie fitosteroli/fitostanoli jest bezpieczne dla ludzi.(4) W dniu 13 marca 2001 r. Komisja przekazała sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wszystkim Państwom Członkowskim.(5) Przed upływem okresu 60 dni, określonego w art. 6 ust. 4 rozporządzenia, zgłoszony został uzasadniony sprzeciw wobec wprowadzenia na rynek danego produktu zgodnie z przepisami wyżej wymienionego artykułu.(6) Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) stwierdził w swojej opinii z dnia 26 września 2002 r. dotyczącej „Ogólnego stanowiska wobec prawdopodobieństwa wystąpienia długoterminowych skutków spożycia podwyższonych ilości fitosteroli pochodzących z różnych źródeł pokarmowych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na skutki odziaływania na β-karoten”, że nie zaobserwowano żadnych dodatkowych korzyści ze spożywania ilości większych niż 3 g na dzień oraz, iż większe ilości mogą wywołać skutki niepożądane. Rozsądne jest zatem ograniczanie spożycia sterolu roślinnego do 3 g na dzień.(7) Ponadto, SCF w swej opinii z dnia 5 marca 2003 r. dotyczącej wniosku o zatwierdzenie żywności wzbogaconej o sterole roślinne powtórzył swoje obawy dotyczące łącznego spożycia różnej żywności z dodatkiem fitosteroli. Jednocześnie SCF potwierdził w związku z wnioskiem Oy Karl Fazer Ab, że dodanie fitosteroli do szerokiego zakresu produktów piekarniczych jest bezpieczne.(8) W reakcji na obawy dotyczące łącznego spożycia różnych produktów zawierających fitosterole/fitostanole firma Oy Karl Fazer Ab w konsekwencji wyraziła zgodę na ograniczenie pierwotnego stosowania wyżej wymienionych składników do chleba żytniego.(9) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2004[2] w sprawie oznakowania żywności i składników żywności z dodatkiem fitosteroli, estrów fitosterolowych, fitostanoli i/lub estrów fitostanolowych zapewnia konsumentowi konieczne informacje, których znajomość umożliwia zapobieganie nadmiernemu spożyciu dodatkowych fitosteroli.(10) Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał pozytywnej opinii,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Żywność i składniki żywności, opisane w załączniku 1 z dodatkiem fitosteroli/fitostanoli określonych w załączniku 2, dalej zwane produktami można wprowadzić na rynek Wspólnoty.Artykuł 2Forma produktów powinna umożliwiać podzielenie ich w łatwy sposób na porcje zawierające maksymalnie 3 g dodatku fitosteroli/fitostanoli (w przypadku jednej porcji na dzień) lub maksymalnie 1 g (w przypadku trzech porcji na dzień).Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Oy Karl Fazer Ab, Fazerintie 6, FIN-00941 Helsinki.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZałącznik 1Produkty, o których mowa w art. 1Chleb żytni zawierający ≥ 50% (mąka żytnia razowa, całe lub pęknięte ziarna i płatki żytnie); ≤ 30% pszenicy; ≤ 5% dodatku cukru lub bez dodatku tłuszczu.Załącznik 2Specyfikacja dotycząca fitosteroli i fitostanoli dodawanych do żywności i składników żywnościDefinicja:Fitosterole i fitostanole to sterole i stanole pochodzące z wyciągów roślin i mogą występować w formie wolnych steroli i stanoli lub w postaci zestryfikowanej przez spożywcze kwasy tłuszczowe.Skład (z GC-FID lub podobna metoda):( 80% (- 80% (-sitosterolu( 15% (- 15%( sitostanolu( 40% kampesterolu( 5% kampestanolu( 30% stigmasterolu( 3% brassikasterolu( 3% innych steroli/stanoliStopień skażenia/czystości (GC-FID lub podobna metoda)Fitosterole i fitostanole pochodzące z wyciągów ze źródeł innych niż olej roślinny stosowany do celów spożywczych muszą być wolne od substancji zanieczyszczających, co najlepiej gwarantuje poziom czystości przekraczający 99% składnika fitosterolu/fitostanolu.[1] Dz.U. L 43 z 14.2.97, str. 1.[2] Dz.U. L 97 z 1.4.2004, str. 44.


				|

		52012PC0654

			Wniosek DECYZJA RADY upoważniająca Belgię do stosowania szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 285 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej /* COM/2012/0654 final - 2012/0312 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy
2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej[1]
(zwanej dalej „dyrektywą w sprawie VAT”), Rada, stanowiąc jednomyślnie na
wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia
szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów wspomnianej dyrektywy
w celu upraszczania poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się
od opodatkowania lub unikania opodatkowania.
W piśmie, które wpłynęło do Komisji dnia 21
czerwca 2012 r., Belgia wystąpiła z wnioskiem o upoważnienie dotyczące
wprowadzenia zwolnienia z podatku VAT w odniesieniu do podatników, których
roczny obrót nie przekracza 25 000 EUR. Zgodnie z art. 395 ust. 2
dyrektywy w sprawie VAT, pismem z dnia 13 września 2012 r. Komisja
poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Belgię.
Pismem z dnia 17 września 2012 r. Komisja powiadomiła Belgię, że posiada wszystkie
informacje konieczne do rozpatrzenia wniosku.
Kontekst ogólny
Przepisy tytułu XII rozdział 1 dyrektywy w
sprawie VAT umożliwiają państwom członkowskim stosowanie procedur szczególnych
w odniesieniu do małych przedsiębiorstw, w tym przewidują możliwość przyznania
zwolnienia z podatku podatnikom, których roczny obrót nie przekracza
określonego pułapu. Zwolnienie takie oznacza, że podatnik nie musi naliczać
podatku VAT za swoje dostawy towarów i świadczone przez siebie usługi i w
konsekwencji nie może odliczyć naliczonego VAT.
Zgodnie z art. 285 dyrektywy w sprawie VAT,
państwa członkowskie, które nie skorzystały z art. 14 dyrektywy Rady 67/228/EWG[2], mogą przyznać zwolnienie
podatnikom, których próg obrotu nie przekracza 5 000 EUR.
W związku z obecną sytuacją ekonomiczną i
polityczną rząd belgijski chciałby podnieść ten próg do 25 000 EUR, z
możliwością podwyższania go w celu utrzymania jego wartości realnej.
Wprowadzenie takiego progu uprości system VAT dla małych przedsiębiorstw
i znacznie zmniejszy obciążenie przedsiębiorstw kwalifikujących się do
objęcia tym systemem, zwalniając je z wielu obowiązków wynikających z systemu
VAT na zasadach ogólnych. System byłby dla podatników dobrowolny. Według władz
belgijskich z systemu skorzysta około 1 % podatników, co spowoduje
minimalną zmianę dla budżetu (około 0,2 %).
Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której
dotyczy wniosek
W 2004 r. Komisja przedłożyła wniosek w
sprawie podniesienia do 100 000 EUR pułapu rocznych obrotów (COM(2004) 728
final), poniżej którego państwa członkowskie mogą zwolnić podatników z podatku
VAT.
Spójność z pozostałymi obszarami polityki i
celami Unii
Nie dotyczy.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Nie dotyczy.
Gromadzenie i wykorzystanie zewnętrznej
wiedzy specjalistycznej
Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy
ekspertów zewnętrznych.
Ocena skutków
Projekt decyzji Rady ma na celu wprowadzenie
środka upraszczającego, który znosiłby wiele obowiązków związanych z podatkiem
VAT dla przedsiębiorstw, których roczne obroty nie przekraczają 25 000
EUR, i w związku z tym ma on potencjalnie pozytywne skutki.
W każdym przypadku skutki będą ograniczone ze
względu na wąski zakres odstępstwa i ograniczony czas jego stosowania.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Krótki opis proponowanych działań
Upoważnienie Belgii do wprowadzenia środka
stanowiącego odstępstwo od dyrektywy w sprawie VAT w odniesieniu do środka
upraszczającego dla przedsiębiorstw, których roczne obroty nie przekraczają
25 000 EUR.
Podstawa prawna
Artykuł 395 dyrektywy w sprawie VAT.
Zasada pomocniczości
Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych
kompetencji Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności
z następujących względów:
Decyzja dotyczy upoważnienia udzielonego
państwu członkowskiemu w odpowiedzi na jego własny wniosek i nie stanowi
jakiegokolwiek zobowiązania.
Biorąc pod uwagę ograniczony zakres
odstępstwa, niniejszy środek szczególny jest proporcjonalny do wyznaczonego
celu.
Wybór instrumentów:
Proponowany instrument: decyzja Rady.
Zgodnie z art. 395 dyrektywy w sprawie VAT
odstępstwo od wspólnych przepisów jest możliwe jedynie na podstawie
upoważnienia Rady, stanowiącej jednomyślnie na wniosek Komisji. Decyzja Rady
jest ponadto najbardziej właściwym instrumentem, ponieważ może być skierowana
do poszczególnych państw członkowskich.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Projekt nie ma wpływu na budżet UE, ponieważ
Belgia dokona obliczenia rekompensaty zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady
(EWG, EURATOM) 1553/89.
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
Klauzula przeglądu/rewizji/wygaśnięcia
Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia.
2012/0312 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
upoważniająca Belgię do stosowania
szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 285 dyrektywy 2006/112/WE w
sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z
dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
dodanej[3],
w szczególności jej art. 395 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)       W piśmie, które wpłynęło do
Komisji dnia 21 czerwca 2012 r., Belgia zwróciła się o upoważnienie dotyczące
środka stanowiącego odstępstwo od art. 285 dyrektywy Rady 2006/112/WE w
celu wprowadzenia szczególnego środka przyznającego zwolnienie z podatku VAT
podatnikom, których roczne obroty nie przekraczają 25 000 EUR. Z
zastosowaniem tego środka podatnicy ci byliby zwolnieni ze wszystkich lub
niektórych obowiązków wynikających z VAT, o których mowa w rozdziałach 2–6
tytułu XI dyrektywy 2006/112/WE.
(2)       Pismem z dnia 13 września
2012 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym
przez Belgię. Pismem z dnia 17 września 2012 r. Komisja powiadomiła Belgię, że
posiada wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosku.
(3)       Zgodnie z art. 285 dyrektywy
2006/112/WE, państwo członkowskie, które nie skorzystało z art. 14 dyrektywy
Rady 67/228/EWG[4],
może przyznać zwolnienie podatnikom, których próg obrotu nie przekracza
5 000 EUR. Belgia złożyła wniosek o podwyższenie tego progu do 25 000
EUR.
(4)       Wyższy próg dla potrzeb
procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw stanowi środek upraszczający,
ponieważ może znacznie zmniejszyć obowiązki najdrobniejszych przedsiębiorców w
zakresie podatku VAT. Korzystanie przez podatników z procedury szczególnej
odbywa się na zasadzie dobrowolności.
(5)       W swym wniosku dotyczącym
dyrektywy w sprawie uproszczenia zobowiązań wynikających z podatku od wartości
dodanej z dnia 29 października 2004 r.[5]
Komisja uwzględniła przepisy umożliwiające państwom członkowskim ustalenie
pułapu rocznego obrotu dla potrzeb systemu zwolnień z podatku VAT nawet do
100 000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej, z możliwością
jej corocznej aktualizacji. Wniosek przedstawiony przez Belgię jest zgodny z tą
propozycją.
(6)       Niniejsze odstępstwo nie ma
wpływu na pochodzące z VAT zasoby własne Unii oraz tylko w nieznaczny sposób
wpływa na ogólną kwotę dochodów podatkowych państwa członkowskiego pobieranych
na etapie końcowej konsumpcji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W ramach odstępstwa od art. 285 dyrektywy
2006/112/WE Belgia jest uprawniona do przyznania zwolnienia z VAT podatnikom,
których roczny obrót nie przekracza 25 000 EUR.
Belgia może podnieść ten pułap w celu
utrzymania wartości realnej zwolnienia.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia wejścia
w życie dyrektywy zmieniającej kwotę pułapu rocznego obrotu, poniżej którego
podatnicy mogą być zwolnieni z podatku VAT, albo do dnia 31 grudnia 2015 r., w
zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego
dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa
Belgii.
Sporządzono w Brukseli dnia […]
r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.
[2]               Dz.U. 71, 14.4.1967, s. 1303-1312.
[3]               Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.
[4]               Dz.U. 71, 14.4.1967, p. 1303-1312.
[5]               COM(2004) 728 final.


Ważna informacja prawna

|

52009PC0587

Wniosek decyzja Radyw sprawie stanowiska Wspólnoty, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.)  /* COM/2009/0587 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 29.10.2009KOM(2009)587 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYw sprawie stanowiska Wspólnoty, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.)UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKU1.1. Podstawa i cele wnioskuKonwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r. została zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2112/78. Konwencja weszła w życie we Wspólnocie w dniu 20 czerwca 1983 r.Celem decyzji, której dotyczy wniosek, jest przyjęcie najnowszych zmian do konwencji TIR uzgodnionych przez grupę roboczą EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu.1.2. Kontekst ogólnyKonwencja TIR, zarządzana przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) z siedzibą w Genewie, wprowadza tranzytowe procedury celne mające zastosowanie do międzynarodowych drogowych przewozów towarów. Konwencja umożliwia przewożenie przez granice towarów, które nie są objęte obowiązkiem uiszczania podatków i opłat celnych, przy minimalnej interwencji ze strony organów celnych. Poprzez złagodzenie tradycyjnych przeszkód utrudniających międzynarodowy przepływ towarów system TIR wspomaga rozwój handlu międzynarodowego. Dzięki zmniejszeniu opóźnień podczas przewozu pozwala na znaczne oszczędności w odniesieniu do kosztów transportu. Najważniejszą zaletą systemu jest fakt, że poprzez międzynarodowy łańcuch gwarancyjny konwencja TIR zapewnia stosunkowo łatwy dostęp do wymaganych gwarancji.Grupa robocza EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu uzgodniła, że pewne zmiany konwencji TIR są niezbędne. Zmiany te dotyczą części I załącznika 9 do konwencji TIR. Część ta dotyczy procesu upoważniania stowarzyszeń do wydawania karnetów TIR oraz do występowania w charakterze poręczyciela. Grupa robocza podjęła decyzję o uznaniu tej części konwencji TIR i o dodaniu nowych elementów, które istnieją w praktyce, ale nigdy nie zostały jednoznacznie zdefiniowane w treści konwencji. Zgodnie z wnioskiem, stowarzyszenia będą zobowiązane do przedłożenia właściwym organom poświadczonych kopii pełnego tekstu globalnej umowy ubezpieczenia zawartej pomiędzy stowarzyszeniami a międzynarodowymi, globalnymi towarzystwami ubezpieczeniowymi. Stowarzyszenia są teraz zobowiązane do informowania międzynarodowej organizacji o wezwaniach do zapłaty przedłożonych im przez organy celne. Ponadto stowarzyszenia inne niż reprezentujące interesy sektora transportowego mają teraz dostęp do systemu TIR.1.3. Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekCzęść I załącznika 9 do konwencji TIR.1.4. Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami UniiDecyzja, której dotyczy wniosek, jest zgodna ze wspólną polityką handlową i transportową. System TIR, wprowadzając ułatwienia dla transportu drogowego, umożliwia przewóz towarów przez terytorium 68 Umawiających się Stron przy minimalnej interwencji ze strony organów celnych, a poprzez międzynarodowy łańcuch gwarancyjny zapewnia stosunkowo łatwy dostęp do wymaganych gwarancji. Uproszczenia osiągnięte dzięki konwencji TIR są zgodne ze zmienioną strategią lizbońską.2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW2.1. Konsultacje z zainteresowanymi stronamiMetody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentówPrzeprowadzono konsultacje w sprawie wniosku z Międzynarodowym Związkiem Transportu Drogowego (IRU). Konsultacje przeprowadzono w ramach posiedzeń Komitetu Kodeksu Celnego i sesji grupy roboczej EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu.Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnieniaPozytywna opinia.2.2. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejNie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.2.3. Ocena skutkówZmiany, których dotyczy wniosek, nie powodują zmiany istoty części 1 załącznika 9 do konwencji TIR, lecz ją reorganizują, aby ułatwić zrozumienie i stosowanie procedury upoważniania stowarzyszeń do wydawania karnetów TIR i do występowania w charakterze poręczyciela. Ponadto dodaje się nowe elementy. Zgodnie z art. 1 części I załącznika 9 stowarzyszenia inne niż reprezentujące interesy sektora transportowego mają teraz dostęp do systemu TIR. W tej części załącznika 9 wprowadza się również obowiązek przedłożenia właściwym organom poświadczonych kopii pełnego tekstu globalnej umowy ubezpieczenia zawartej pomiędzy stowarzyszeniami a międzynarodowymi, globalnymi towarzystwami ubezpieczeniowymi przez stowarzyszenia. Stowarzyszenia są teraz zobowiązane do informowania międzynarodowej organizacji o wezwaniach do zapłaty przedłożonych im przez organy celne.Dzięki wprowadzeniu tych zmian w konwencji bardziej przejrzyście opisano procedurę upoważniania stowarzyszeń do wydawania karnetów TIR i do występowania w charakterze poręczyciela. Stowarzyszeniom innym niż reprezentujące interesy sektora transportowego zapewnia się dostęp do systemu TIR. W treści konwencji doprecyzowano praktyczne ustalenia stosowane już przez głównych uczestników systemu.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU3.1. Krótki opis proponowanych działańDecyzja, której dotyczy wniosek, określa stanowisko Wspólnoty, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR.3.2. Podstawa prawnaArtykuł 133 i art. 300 ust. 2 akapit drugi Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.3.3. Zasada pomocniczościWniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości. Umożliwia on wprowadzenie zmiany do umowy międzynarodowej, która sama w sobie jest zgodna z zasadą pomocniczości.Proponowane zmiany zostały wstępnie przyjęte przez grupę roboczą EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu.3.4. Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Umożliwia on wprowadzenie zmiany do umowy międzynarodowej, która sama w sobie jest zgodna z zasadą proporcjonalności.3.5. Wybór instrumentówProponowany instrument: decyzja.Umowy międzynarodowe i zmiany do nich są zwyczajowo wprowadzane do porządku prawnego Wspólnoty w drodze decyzji.4. WPłYW NA BUDżETWniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.WniosekDECYZJA RADYw sprawie stanowiska Wspólnoty, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r. została zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2112/78 z dnia 25 lipca 1978 r.[1] i weszła w życie we Wspólnocie w dniu 20 czerwca 1983 r.[2]2.  Skonsolidowana wersja konwencji TIR została opublikowana jako załącznik do decyzji Rady 2009/477/WE z dnia 28 maja 2009 r.[3], na podstawie której Komisja opublikuje przyszłe zmiany do konwencji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem ich daty wejścia w życie.3.  W czerwcu 2009 r. grupa robocza EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu uzgodniła, że pewne zmiany konwencji TIR są niezbędne. Zmiany te dotyczą części 1 załącznika 9 do konwencji TIR, która dotyczy procesu upoważniania stowarzyszeń do wydawania karnetów TIR oraz do występowania w charakterze poręczyciela.4.  Zmiany, których dotyczy wniosek, nie powodują zmiany istoty części 1 załącznika 9 do konwencji TIR, lecz ją reorganizują, aby ułatwić zrozumienie i stosowanie procedury upoważniania stowarzyszeń do wydawania karnetów TIR i do występowania w charakterze poręczyciela. Ponadto dodaje się nowe elementy. Jednym z nich jest zapewnienie stowarzyszeniom innym niż reprezentujące interesy sektora transportowego dostępu do systemu TIR. Inne zmiany dotyczą już stosowanych, lecz nie przewidzianych w treści konwencji, praktycznych ustaleń.5.  Wszystkie państwa członkowskie wyraziły pozytywną opinię na temat propozycji zmiany. Projekt opracowany przez grupę roboczą EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu został już poddany dyskusji w ramach Komitetu Kodeksu Celnego i został przyjęty.6.  Następna sesja Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR została zaplanowana na wrzesień 2009 r. i oczekuje się, że wszystkie Umawiające się Strony konwencji będą gotowe, aby formalnie przyjąć zmiany konwencji TIR.7.  Należy zatem określić stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do zmian, których dotyczy wniosek,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Stanowisko Wspólnoty w ramach Komitetu Administracyjnego opiera się na projekcie zmian załączonym do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Po przyjęciu zmiany Komisja publikuje ją w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem jej daty wejścia w życie.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKW części 1 załącznika 9 wprowadza się następujące zmiany:„Część IUPOWAŻNIENIE STOWARZYSZEŃ DO WYDAWANIA KARNETÓW TIR I DO WYSTĘPOWANIA W CHARAKTERZE PORĘCZYCIELAWARUNKI I WYMOGI8.  WARUNKI I WYMOGI, KTÓRE MUSI SPEłNIAć STOWARZYSZENIE DLA UZYSKANIA OD UMAWIAJąCYCH SIę STRON UPOWAżNIENIA DO WYDAWANIA KARNETÓW TIR ORAZ DO WYSTęPOWANIA W CHARAKTERZE PORęCZYCIELA, O KTÓRYM MOWA W ART. 6 KONWENCJI, Są NASTęPUJąCE:a) udowodnione funkcjonowanie co najmniej od roku w charakterze stowarzyszenia mającego siedzibę na terytorium Umawiającej się Strony, w której wydaje się upoważnienie;b) posiadanie udowodnionej stabilnej sytuacji finansowej i możliwości organizacyjnych pozwalających na wypełnianie obowiązków nałożonych przez konwencję;c) brak jakichkolwiek poważnych lub powtarzających się naruszeń przepisów celnych lub podatkowych;d) zawarcie pisemnej umowy lub sporządzenie innego dokumentu prawnego pomiędzy stowarzyszeniem a właściwymi organami Umawiającej się Strony, w której ma ono swoją siedzibę, w tym przyjęcie przez stowarzyszenie swoich obowiązków określonych w ust. 3 niniejszego artykułu.9.  Poświadczoną kopię pisemnej umowy lub innego dokumentu prawnego, o którym mowa w ust. 1 lit. d), wraz z, jeśli to konieczne, uwierzytelnionym tłumaczeniem na język angielski, francuski lub rosyjski składa się w Radzie Wykonawczej TIR. Radę Wykonawczą TIR niezwłocznie powiadamia się o wszelkich zmianach.10.  Obowiązki stowarzyszenia są następujące:(i) wywiązywanie się z zobowiązań określonych w art. 8 konwencji;(ii) akceptowanie maksymalnej kwoty roszczenia, przypadającej od każdego karnetu TIR, określonej przez Umawiającą się Stronę, która może być wymagana od stowarzyszenia zgodnie z art. 8 ust. 3 konwencji;(iii) stałe kontrolowanie, a w szczególności przed wystąpieniem o pozwolenie na korzystanie przez osoby z procedury TIR, spełniania przez te osoby minimalnych warunków i wymogów, o których mowa w części II niniejszego załącznika;(iv) poręczanie za wszelkie zobowiązania powstałe w kraju, w którym ma swoją siedzibę, w związku z operacjami dokonywanymi na podstawie karnetów TIR, wydanych przez nie lub przez zagraniczne stowarzyszenia należące do tej samej organizacji międzynarodowej, do której ono samo należy;(v) zgodnie z żądaniem właściwych organów Umawiającej się Strony, na której terytorium ma swoją siedzibę, wypełnianie wszelkich swoich zobowiązań wobec towarzystwa ubezpieczeniowego, poolu ubezpieczeniowego lub instytucji finansowej. Umowy ubezpieczenia lub gwarancji finansowej muszą pokrywać całość zobowiązań powstałych w związku z operacjami dokonywanymi na podstawie karnetów TIR, wydanych przez stowarzyszenie lub przez zagraniczne stowarzyszenia należące do tej samej organizacji międzynarodowej, do której ono samo należy.Termin powiadomienia o wygaśnięciu umowy ubezpieczenia lub gwarancji finansowej nie może być krótszy niż termin powiadomienia o wygaśnięciu pisemnej umowy lub dokumentu prawnego, o których mowa w ust. 1 lit. d). Poświadczoną kopię umowy ubezpieczenia lub gwarancji finansowej oraz wszelkie jej późniejsze zmiany składa się w Radzie Wykonawczej TIR wraz z, jeśli to konieczne, uwierzytelnionym tłumaczeniem na język angielski, francuski lub rosyjski;(vi) coroczne powiadamianie Rady Wykonawczej TIR o cenie każdego rodzaju wydawanych przez stowarzyszenie karnetów TIR na dzień 1 marca;(vii) umożliwienie właściwym organom kontroli wszelkich posiadanych akt i dokumentów finansowych, związanych z zarządzaniem procedurą TIR;(viii) zaakceptowanie procedury sprawnego rozstrzygania sporów wynikłych z niewłaściwego lub przestępczego wykorzystania karnetów TIR; w miarę możliwości bez kierowania sprawy do sądu;(ix) ścisłe stosowanie się do decyzji wydanych przez właściwe organy Umawiającej się Strony, na której terytorium ma swoją siedzibę, dotyczących cofnięcia pozwolenia lub pozbawienia osób prawa, o którym mowa w art. 6 i 38 konwencji i części II niniejszego załącznika;(x) wyrażenie zgody na ścisłe wprowadzenie wszystkich decyzji przyjętych przez Komitet Administracyjny i Radę Wykonawczą TIR w stopniu, w jakim zostały one zaakceptowane przez właściwe organy Umawiającej się Strony, na której terytorium ma swoją siedzibę.11.  Jeżeli zwrócono się do stowarzyszenia poręczającego, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11, o zapłatę kwot, o których mowa w art. 8 ust. 1 i 2, powiadamia ono międzynarodową organizację, zgodnie z pisemnym porozumieniem, o którym mowa w nocie wyjaśniającej 0.6.2a-1 do art. 6 ust. 2a, o otrzymaniu roszczenia.12.  Umawiająca się Strona, na której terytorium stowarzyszenie ma swoją siedzibę, cofa upoważnienie do wydawania karnetów TIR i do występowania w charakterze poręczyciela w przypadku nieprzestrzegania tych warunków i wymogów. Jeśli Umawiająca się Strona podejmie decyzje o cofnięciu upoważnienia, decyzja wchodzi w życie najwcześniej trzy miesiące po dacie cofnięcia.13.  Upoważnienie stowarzyszenia, wydane na podstawie warunków określonych powyżej, pozostaje bez uszczerbku dla odpowiedzialności i zobowiązań stowarzyszenia, wynikających z konwencji.14.  Warunki i wymogi określone powyżej pozostają bez uszczerbku dla dodatkowych warunków i wymogów, które Umawiające się Strony mogą ustanowić.”[1] Dz.U. L 252 z 14.9.1978, s. 1.[2] Dz.U. L 31 z 2.2.1983, s. 13.[3] Dz.U. L 165 z 26.6.2009, s. 1.


Projekt decyzja Wspólnego Komitetu EOG zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami - Projekt wspólnego stanowiska Wspólnoty


Ważna informacja prawna

|

52007PC0814

Wniosek decyzja Rady zezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON863xNK603 (MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych. (Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne.)  /* COM/2007/0814 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 18.12.2007KOM(2007) 814 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON863xNK603 (MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych.(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne.)(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEZałączony wniosek w sprawie decyzji Rady dotyczy żywności i paszy zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON863xNK603, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, w odniesieniu do której w dniu 22 października 2004 r. przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. przedłożyło właściwym organom Zjednoczonego Królestwa wniosek o wprowadzenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.Załączony wniosek odnosi się również do wprowadzenia na rynek innych produktów zawierających kukurydzę MON863xNK603 lub składających się z niej, dla takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy.W dniu 31 marca 2006 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA“) zgodnie z art. 6 i art. 18 rozporządzenia (WE) 1829/2003 wydał pozytywną opinię stwierdzając, że wprowadzenie na rynek produktów zawierających kukurydzę MON863xNK603, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, odpowiadającą opisowi zawartemu we wniosku nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie człowieka, zwierząt ani na środowisko[1].W październiku 2006 r. EFSA wydał szczegółowe wyjaśnienia na temat sposobu, w jaki uwagi właściwych organów państw członkowskich zostały uwzględnione przy opracowaniu jego opinii.Dnia 13 kwietnia 2007 r. EFSA ponownie potwierdził, że gen nptII jako wybieralny znacznik w roślinach zmodyfikowanych genetycznie nie stwarza ryzyka dla zdrowia człowieka, zwierząt ani dla środowiska.Dnia 28 czerwca, po wydaniu naukowej publikacji dotyczącej ponownej analizy MON 863 na 90-dniowym badaniu szczurów i kwestionującej bezpieczeństwo MON 863, EFSA potwierdził swoją wcześniejszą pozytywną ocenę bezpieczeństwa kukurydzy MON 863.W związku z powyższym w dniu 10 października 2007 r. projekt decyzji Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON863xNK603, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, przedłożono Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w celu poddania go głosowaniu. Komitet nie wydał opinii: dwanaście państw członkowskich (149 głosów) głosowało za jego przyjęciem, jedenaście państw członkowskich (119 głosy) przeciw, a cztery państwa członkowskie (77 głosów) wstrzymały się od głosu.W związku z tym, na mocy art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE zmienionej decyzją Rady 2006/512/WE, Komisja ma za zadanie przedłożyć Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć, natomiast Rada decyduje następnie w ciągu trzech miesięcy większością kwalifikowaną i informuje o tym Parlament.WniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON863xNK603 (MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych.(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne.) (Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy[2], w szczególności jego art. 7 ust. 3 i art. 19 ust. 3,a także mając na uwadze, co następuje:1.  W dniu 22 października 2004 r., przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. zwróciło się, zgodnie z art. 5 i art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 do właściwych organów Zjednoczonego Królestwa z wnioskiem o wprowadzenie do obrotu żywności, składników żywności i pasz zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON863xNK603, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych („wniosek”).2.  Wniosek odnosił się również do wprowadzenia na rynek innych produktów zawierających kukurydzę MON863xNK603 lub składających się z niej, dla takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączone były dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG[3], a także informacje i ustalenia dotyczące oceny ryzyka dla środowiska naturalnego przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE.3.  W dniu 31 marca 2006 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA”) zgodnie z art. 6 i art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 wydał pozytywną opinię stwierdzając, że wprowadzenie na rynek produktów zawierających kukurydzę MON863xNK603, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, odpowiadającą opisowi we wniosku („produkty”) nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie człowieka, zwierząt ani dla środowiska naturalnego[4]. W swojej opinii EFSA uznał za dopuszczalne wykorzystanie danych dotyczących pojedynczych przypadków jako przesłanek świadczących na korzyść bezpieczeństwa produktów i rozpatrzył wszystkie szczegółowe pytania i wątpliwości zgłaszane przez państwa członkowskie w kontekście konsultacji z właściwymi organami krajowymi, przewidzianej w art. 6 ust. 4 i art. 18 ust. 4 wymienionego rozporządzenia.4.  W październiku 2006 r., na wniosek Komisji, EFSA opublikował szczegółowe wyjaśnienia na temat sposobu, w jaki uwagi właściwych organów państw członkowskich zostały uwzględnione przy opracowaniu jego opinii, i bliższe informacje dotyczące różnych elementów, które rozważał panel naukowy ds. genetycznie zmodyfikowanych organizmów EFSA.5.  W swej opinii EFSA uznał złożony przez wnioskodawcę plan monitorowania, obejmujący ogólny plan obserwacji, który dotyczy skutków dla środowiska, za zgodny z zamierzonym wykorzystaniem produktów.6.  Dnia 25 stycznia 2007 r. po otrzymaniu uwag od społeczeństwa i opublikowaniu sprawozdania przez Światową Organizację Zdrowia, w którym wymieniono kanamycynę i neomycynę jako „bardzo ważne czynniki antybakteryjne w medycynie człowieka oraz w zarządzaniu ryzykiem w przypadku zastosowań niedotyczących ludzi”, Komisja skonsultowała się z Europejską Agencją Leków (EMEA) w sprawie terapeutycznego znaczenia antybiotyków, na które gen nptII pozwala się uodpornić, w medycynie człowieka i weterynarii. Po otrzymaniu odpowiedzi od EMEA Komisja skonsultowała się z EFSA w sprawie ocen bezpieczeństwa genu nptII i roślin genetycznie zmodyfikowanych zawierających gen nptII . Dnia 13 kwietnia 2007 r. EFSA potwierdził swoją wcześniejsze oceny bezpieczeństwa roślin genetycznie zmodyfikowanych zawierających gen nptII , stwierdzając, że obecność nptII w roślinach genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do stosowania w żywności i w paszach nie stwarza ryzyka dla zdrowia człowieka, zwierząt, ani dla środowiska.7.  Dnia 15 marca 2007 r., po wydaniu naukowej publikacji dotyczącej ponownej analizy MON 863 na 90-dniowym badaniu szczurów i kwestionującej bezpieczeństwo MON 863, Komisja skonsultowała się z EFSA w sprawie ewentualnego wpływu tej analizy na jej wcześniejszą opinię dotyczącą MON 863 Dnia 28 czerwca 2007 r. EFSA podał, że publikacja nie podnosi nowych kwestii istotnych z punktu widzenia toksykologii i potwierdził swoją wcześniejszą pozytywną ocenę bezpieczeństwa dotyczącą kukurydzy MON 863.8.  W związku z powyższym należy wydać zezwolenie na produkty.9.  Każdemu organizmowi zmodyfikowanemu genetycznie należy przypisać unikalny identyfikator zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającym system ustanawiania oraz przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów organizmom zmodyfikowanym genetycznie[5].10.  Według opinii wydanej przez EFSA nie zachodzi konieczność stosowania żadnych szczególnych wymagań dotyczących etykietowania w odniesieniu do żywności oraz składników żywności i pasz zawierających kukurydzę MON863xNK603, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, z wyjątkiem wymogów ustanowionych w art. 13 ust. 1 i w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Jednak, aby zapewnić wykorzystanie produktów w granicach zezwolenia przewidzianego w niniejszej decyzji, etykiety żywności zawierającej organizmy genetycznie zmodyfikowane lub składającej się z nich oraz produkty inne niż żywność i pasze zawierające organizmy genetycznie zmodyfikowane, lub składające się z nich, w odniesieniu do których złożono wniosek o zezwolenie, powinny wyraźnie wskazywać, że danych produktów nie wolno stosować do celów uprawy.11.  Podobnie, opinia wydana przez EFSA nie uzasadnia nałożenia specjalnych wymogów lub ograniczeń na wprowadzanie do obrotu i/lub specjalnych wymogów lub ograniczeń dotyczących wykorzystania i manipulowania, w tym wymagań monitorowania po wprowadzeniu do obrotu czy też specjalnych wymogów dotyczących ochrony poszczególnych ekosystemów/środowiska naturalnego i/lub poszczególnych obszarów geograficznych, przewidzianych w art. 6 ust. 5 lit. e) oraz art. 18 ust. 5 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Wszelkie wymagane informacje dotyczące zezwolenia na produkty powinny zostać wprowadzone do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003.12.  W art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE[6] określono wymogi dotyczące etykietowania produktów zawierających genetycznie zmodyfikowane organizmy lub składających się z nich.13.  Niniejszą decyzję należy przekazać stronom Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej za pośrednictwem systemu wymiany informacji o bezpieczeństwie biologicznym, zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych[7].14.  Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustalonym przez swojego przewodniczącego, zatem środki przewidziane w niniejszej decyzji muszą zostać przyjęte przez Radę,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 Organizm zmodyfikowany genetycznie i niepowtarzalny identyfikatorGenetycznie zmodyfikowana kukurydza ( Zea mays L.) MON863xNK603 otrzymana w drodze krzyżowania odmian kukurydzy zawierających modyfikacje MON-ØØ863-5 i MON-ØØ6Ø3-6, odpowiadająca opisowi zawartemu w pkt b) załącznika do niniejszej decyzji otrzymuje niepowtarzalny identyfikator MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 65/2004.Artykuł 2 Zezwolenia i wprowadzanie do obrotuNiniejszym zezwala się na wprowadzanie do obrotu, dla celów art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, następujących produktów:(a) żywności i składników żywności zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;(b) pasz zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;(c) Produktów, innych niż żywność i pasze, zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6, lub składających się z niej, dla takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza z wyjątkiem uprawy.Artykuł 3 Etykietowanie1. Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, ustanowionymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”.2. Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i lit. c), zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6, lub składających się z niej, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.Artykuł 4 Monitorowanie skutków dla środowiska1. Posiadacz zezwolenia gwarantuje, że plan monitorowania skutków dla środowiska, określony w punkcie h) załącznika, zostanie wprowadzony i zrealizowany.2. Posiadacz zezwolenia przedstawia Komisji coroczne sprawozdania z realizacji i wyników działań przewidzianych w planie monitorowania.Artykuł 5 Rejestr wspólnotowyInformacje zawarte w załączniku do niniejszej decyzji wprowadza się do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i pasz, zgodnie z art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.Artykuł 6 Posiadacz zezwoleniaPosiadaczem zezwolenia jest przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. z siedzibą w Belgii, występujące w imieniu Monsanto Company, Stany Zjednoczone Ameryki.Artykuł 7 Okres ważnościNiniejszą decyzję stosuje się przez okres 10 lat od daty powiadomienia o niej.Artykuł 8 AdresatNiniejsza decyzja skierowana jest do Monsanto Europe S.A., Scheldelaan 460, Haven 627 – B 2040 Antwerp, Belgia.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIK(a) Wnioskodawca i posiadacz zezwolenia:Nazwa: Monsanto Europe S.A.Adres: Scheldelaan 460, Haven 627 – B 2040 Antwerp – BelgiaW imieniu: Monsanto Company, 800 N. Lindbergh Boulevard St. Louis, Missouri 63167, Stany Zjednoczone Ameryki(b) Oznaczenie i specyfikacja produktów:(1) żywności i składników żywności zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;(2) pasz zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;(3) produktów innych niż żywność i pasze zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6, lub składających się z niej, dla takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza z wyjątkiem uprawy.Genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6, odpowiadającą opisowi we wniosku, otrzymaną w drodze krzyżowania odmian kukurydzy zawierających modyfikacje MON-ØØ863-5 i MON-ØØ6Ø3-6, cechuje ekspresja proteiny CryBb1, nadającej odporność na szkodniki z rzędu Coleoptera (chrząszcze) (Diabrotica spp.) oraz proteiny CP4 EPSPS, nadającej tolerancję na herbicyd glifosat. Gen nptII nadający odporność na kanamycynę były stosowany w wybieralnym znaczniku w procesie modyfikacji genetycznej.(c) Etykietowanie:(1) Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, ustanowionymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”.(2) Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i lit. c), zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6, lub składających się z niej, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.(d) Metoda wykrywania:-  Metody ilościowe w czasie rzeczywistym specyficzne dla tej modyfikacji, oparte na technice PCR, stosowane w odniesieniu do kukurydzy zmodyfikowanej genetycznie MON-ØØ863-5 i MON-ØØ6Ø3-6 zatwierdzone dla kukurydzy MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6.-  Zatwierdzone przez wspólnotowe laboratorium referencyjne ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, opublikowane pod następującym adresem: http://gmo-crl.jrc.it/statusofdoss.htm.-  Materiał referencyjny: ERM®-BF416 (dla MON-ØØ863Ø-5) i ERM®-BF415 (dla MON-ØØ6Ø3-6), dostępny za pośrednictwem strony internetowej Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej (JRC) i Instytutu Materiałów Odniesienia i Pomiarów (IRMM) pod adresem:http://www.irmm.jrc.be/html/reference_materials_catalogue/index.htm(e) Niepowtarzalny identyfikator:MON-ØØ863-5xMON-ØØ6Ø3-6(f) Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej:Izba Bezpieczeństwa Biologicznego, ID: zob. [ do uzupełnienia po notyfikacji ](g) Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub manipulacji:Brak(h) Plan monitorowania:Plan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE[Link: plan opublikowany w Internecie](i) Wymogi dotyczące monitorowania używania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu na rynek:BrakUwaga: Z czasem linki do odpowiednich dokumentów mogą wymagać aktualizacji. Zmiany te udostępnia się publicznie w postaci aktualizacji wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.[1] http://www.efsa.europa.eu/EFSA/efsa_locale-1178620753816_1178620784791.htm[2] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1981/2006 (Dz.U. L 368 z 23.12.2006, str. 99) .[3] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1830/2003 (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 24) .[4] http://www.efsa.europa.eu/EFSA/efsa_locale-1178620753816_1178620784791.htm[5] Dz.U. L 10 z 16.1.2004, str. 5.[6] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 24.[7] Dz.U. L 287 z 5.11.2003, str. 1.