Ważna informacja prawna

|

52008PC0676

Wniosek decyzja Rady w sprawie sieci ostrzegania o zagrożeniach dla infrastruktury krytycznej (CIWIN) {SEC(2008) 2701} {SEC(2008) 2702}  /* COM/2008/0676 końcowy - CNS 2008/0200 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 27.10.2008KOM(2008) 676 wersja ostateczna2008/0200 (CNS)WniosekDECYZJA RADYw sprawie sieci ostrzegania o zagrożeniach dla infrastruktury krytycznej (CIWIN) {SEC(2008) 2701}{SEC(2008) 2702}(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKUPodstawa i cele wnioskuRada Europejska na posiedzeniu w czerwcu 2004 r. zwróciła się do Komisji o opracowanie ogólnej strategii ochrony infrastruktury krytycznej. W dniu 20 października 2004 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie ochrony infrastruktury krytycznej w walce z terroryzmem, w którym zawarto propozycje usprawnienia europejskich systemów zapobiegania atakom terrorystycznym wymierzonym przeciwko infrastrukturze krytycznej, a także zwiększenia gotowości i zdolności reagowania na takie ataki. W konkluzjach Rady w sprawie zapobiegania atakom terrorystycznym, gotowości i reagowania na nie oraz w „Programie solidarności UE w sprawie skutków zagrożeń i ataków terrorystycznych”, przyjętych w grudniu 2004 r., Rada poparła plan Komisji zmierzający do przedstawienia europejskiego programu ochrony infrastruktury krytycznej (European Programme for Critical Infrastructure Protection – EPCIP) oraz wyraziła zgodę na utworzenie sieci ostrzegania o zagrożeniach dla infrastruktury krytycznej (Critical Infrastructure Warning Information Network – CIWIN) przez Komisję.W grudniu 2006 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie rozpoznania i wyznaczenia europejskiej infrastruktury krytycznej oraz oceny potrzeb w zakresie zwiększenia jej ochrony. Jednocześnie Komisja opublikowała komunikat w sprawie EPCIP. Wszystkie te dokumenty te określają założenia ochrony infrastruktury w UE. W komunikacie określono horyzontalne ramy ochrony infrastruktury krytycznej w UE oraz wyjaśniono, w jaki sposób program EPCIP (w tym sieć CIWIN) mogą zostać wprowadzone w życie.Inicjatywa w sprawie CIWIN stanowi część programu EPCIP i obejmuje w szczególności proces wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi UE oraz system informatyczny wspierający ten proces.Kontekst ogólnyBezpieczeństwo i gospodarka Unii Europejskiej, jak również dobrobyt jej mieszkańców, są uzależnione od określonej infrastruktury i zapewnianych z jej wykorzystaniem usług. Na przykład sieci telekomunikacyjne i energetyczne, usługi finansowe i systemy transportowe, usługi zdrowotne, a także zapewnienie bezpieczeństwa w zakresie wody pitnej i żywności mają zasadnicze znaczenie dla UE i jej państw członkowskich. Z jednej strony jakiekolwiek zniszczenie lub zakłócenie infrastruktury zapewniającej kluczowe usługi, a z drugiej niewłaściwa reakcja na tego rodzaju wydarzenie mogą doprowadzić do utraty życia, własności oraz załamania zaufania publicznego do UE. Skomplikowane współzależności oznaczają, że określone wydarzenie może wywołać efekt kaskadowy, przenoszący zagrożenie na inne sektory i dziedziny życia, które nie są ze sobą bezpośrednio i w oczywisty sposób powiązane. Ten rodzaj wzajemnych powiązań nie został odpowiednio dobrze zbadany, czego wynikiem może być niedostateczna ochrona infrastruktury krytycznej i niewystarczający poziom bezpieczeństwa dla obywateli UE.Infrastruktura krytyczna w Unii Europejskiej podlega obecnie licznym i zróżnicowanym obowiązkom i środkom ochronnym, przy jednoczesnym braku minimalnych standardów o charakterze horyzontalnym. Niektóre państwa członkowskie osiągnęły już duży postęp w określaniu własnej krajowej infrastruktury krytycznej, podjęły zdecydowane działania ochronne oraz dysponują różnorodnymi praktykami i strukturami w celu zapewnienia ochrony tej infrastruktury. Inne dopiero rozpoczynają ten proces i mogą czerpać duże korzyści z dostępu do najlepszych praktyk, takich jak metodologia oceny ryzyka. Problem może zostać określić w kategoriach geograficznych (tj. między państwami członkowskimi) oraz sektorowych (tj. między różnymi sektorami ochrony infrastruktury krytycznej).Rozwiązanie kwestii wymiany informacji między państwami członkowskimi jest obszarem niezwykle skomplikowanym, który wymaga dobrze przemyślanego podejścia. Ważne jest, aby zapobiec powielaniu działań wynikającemu z niewystarczającej ilości informacji na temat podobnych sytuacji w innych państwach członkowskich: na przykład informacje dotyczące najlepszej praktyki w jednym państwie członkowskim mogą pomóc uniknąć kosztów ponownego opracowywania podobnej praktyki w innych państwach.Ponadto istnieje obawa przed wymianą informacji szczególnie chronionych między zainteresowanymi stronami. Aby wymiana informacji była efektywna, należy stworzyć środowisko oparte na zaufaniu i elastyczności.Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekW Unii Europejskiej nie obowiązują obecnie żadne przepisy w zakresie wymiany informacji i ostrzeżeń w dziedzinie ochrony infrastruktury krytycznej, jednakże w 2006 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie rozpoznania i wyznaczenia europejskiej infrastruktury krytycznej oraz oceny potrzeb w zakresie zwiększenia jej ochrony (COM(2006) 787 wersja ostateczna). Jednocześnie Komisja opublikowała komunikat w sprawie EPCIP (COM(2006) 786 wersja ostateczna). W czerwcu 2008 r. Rada osiągnęła polityczne porozumienie odnośnie do wyżej wymienionej dyrektywy, zaś jej przyjęcie zaplanowano na drugą połowę 2008 r.Ponadto w UE istnieje wiele sektorowych systemów wczesnego ostrzegania. Główną różnicą pomiędzy siecią CIWIN i istniejącymi systemami wczesnego ostrzegania jest międzysektorowy charakter tej pierwszej. Obecnie żaden z systemów wczesnego ostrzegania nie zapewnia takiej funkcjonalności o charakterze horyzontalnym i międzysektorowym, która byłaby dostępna dla szerszego grona zainteresowanych podmiotów (odpowiednich krajowych agencji i ministerstw odpowiedzialnych za ochronę infrastruktury krytycznej itp.) niż tylko służby ratownicze:-  decyzja Rady ustanawiająca wspólnotowy mechanizm ochrony ludności (przekształcenie) (2007/779/WE, Euratom);-  decyzja Rady w sprawie wspólnotowych warunków wczesnej wymiany informacji w przypadku zdarzenia radiacyjnego, ustanawiająca wspólnotowy system wczesnego powiadamiania i wymiany informacji w sytuacjach zagrożenia radiacyjnego (87/600/Euratom);-  dyrektywa Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie (82/894/EWG);-  dyrektywa Rady w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin (2000/29/WE);-  decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiająca sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie (2119/98/WE);-  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (2001/95/WE);-  rozporządzenie (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (178/2002);-  decyzja Komisji dotycząca opracowania zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego pod nazwą Traces (2003/623/WE);-  decyzja Komisji zmieniająca regulamin wewnętrzny Komisji (2006/25/WE, Euratom).Spójność z pozostałymi obszarami polityk i celami UniiNiniejszy wniosek jest całkowicie zgodny z celami Unii Europejskiej, szczególnie zaś z dążeniem do „utrzymania i rozwijania Unii jako przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w której zagwarantowana jest swoboda przepływu osób, w powiązaniu z właściwymi środkami w odniesieniu do kontroli granic zewnętrznych, azylu, imigracji oraz zapobiegania i zwalczania przestępczości”.Jest on także spójny z polityką w innych dziedzinach, gdyż jego celem nie jest zastępowanie istniejących środków, lecz ich uzupełnienie w celu lepszej ochrony europejskiej infrastruktury krytycznej.KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓWKonsultacje z zainteresowanymi stronamiMetody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentówW trakcie i w ramach konsultacji w sprawie EPCIP przeprowadzono konsultacje w sprawie CIWIN ze wszystkimi zainteresowanymi stronami. Płaszczyzną konsultacji były:-  zielona księga w sprawie EPCIP, przyjęta 17 listopada 2005 r., z okresem konsultacji do 15 stycznia 2006 r. Swoje oficjalne odpowiedzi przesłały 22 państwa członkowskie. Uwagi zgłosiło także około 100 przedstawicieli sektora prywatnego. W opiniach tych wyrażano przeważnie poparcie dla idei stworzenia sieci CIWIN.-  szereg nieformalnych spotkań z udziałem przedstawicieli punktów kontaktowych z państw członkowskich zajmujących się ochroną infrastruktury krytycznej zorganizowanych przez Komisję (grudzień 2005 r., luty 2006 r., grudzień 2006 r., listopad 2007 r., luty 2008 marzec 2008 r.);-  badanie w sprawie stworzenia sieci ostrzegania o zagrożeniach dla infrastruktury krytycznej (CIWIN), zakończone w styczniu 2008 r. przez zewnętrznego wykonawcę: Unisys. Jako część badania wykonawca przeprowadził rozmowy w sprawie CIWIN we wszystkich 27 państwach członkowskich;-  nieformalne spotkania z przedstawicielami sektora prywatnego. Zorganizowano liczne nieformalne spotkania zarówno z przedstawicielami indywidualnych przedsiębiorstw, jak również z przedstawicielami stowarzyszeń branżowych.Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnieniaMimo że zielona księga w sprawie EPCIP miała szerszy zakres i obejmowała konsultacje z zainteresowanymi stronami w odniesieniu do wielu aspektów tego programu (np. cel i kluczowe zasady EPCIP, etapy wdrażania itd.), częściowo dotyczyła również CIWIN.Uwagi dotyczące zielonej księgi w sprawie EPCIP oraz dyskusje prowadzone ze wszystkimi zainteresowanymi stronami miały duży wpływ na kształt wniosku w sprawie CIWIN. Początkowo państwa członkowskie nie miały jednakowych poglądów na stworzenie CIWIN. Niektóre z nich opowiadały się za wielopoziomowym systemem komunikacyjno-ostrzegawczym pełniącym dwie różne funkcje: systemem wczesnego ostrzegania oraz elektronicznego forum wymiany pomysłów i najlepszych praktyk dotyczących ochrony infrastruktury krytycznej. Szereg państw członkowskich popierało jednak ograniczenie roli CIWIN albo do funkcji forum, albo systemu wczesnego ostrzegania stanowiącego łącznik między państwami członkowskimi a Komisją. Podczas konsultacji dwa państwa członkowskie były przeciwne sieci CIWIN. Z uwagi na zróżnicowane poglądy kwestia ta została poddana dyskusji z państwami członkowskimi podczas regularnych spotkań z udziałem przedstawicieli punktów kontaktowych ds. ochrony infrastruktury krytycznej. Wynikiem tych dyskusji jest ostateczna koncepcja CIWIN.Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejDziedziny nauki i wiedzy specjalistycznej, których dotyczy wniosekWiedzę specjalistyczną gromadzono zarówno w trakcie licznych spotkań i seminariów przeprowadzonych w 2006, 2007 i 2008 r., jak również w procesie konsultacji zielonej księgi w sprawie EPCIP. Informacje pochodziły od wszystkich stron zainteresowanych omawianą kwestią.Zastosowana metodologiaW marcu 2006 r. Komisja udzieliła zamówienia na opracowanie studium wykonalności CIWIN w celu zebrania informacji na temat najlepszych praktyk w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej oraz przeprowadzenia rozmów z ekspertami w państwach członkowskich na temat wymogów sieci CIWIN, zarówno jako sieci wymiany informacji, jak i systemu wczesnego ostrzegania, z uwzględnieniem istniejących infrastruktur i sieci na poziomie krajowym i międzynarodowym.Kolejnym celem było stworzenie wspólnej platformy wymiany informacji istotnych dla ochrony infrastruktury krytycznej.Główne organizacje/eksperci, z którym przeprowadzono konsultacjeWszystkie państwa członkowskie UE.Streszczenie otrzymanych i wykorzystanych opiniiNie stwierdzono istnienia potencjalnie poważnych zagrożeń o nieodwracalnych skutkach.Sposoby udostępnienia opinii ekspertówZałączniki do oceny skutków.Ocena skutkówPorozumienie w sprawie przyjęcia oddzielnego wniosku dotyczącego sieci CIWIN osiągnięto już w ramach pakietu EPCIP, a dokładniej w komunikacie Komisji w sprawie EPCIP. W ocenie skutków przewidziano pięć wariantów strategicznych:Wariant 1: Wariant zachowania status quo . Zgodnie z tym wariantem nie podjęto by żadnych działań przekrojowych na poziomie europejskim a państwa członkowskie zajmowałyby się rozwiązaniem problemu we własnym zakresie.Wariant 2: Sieć CIWIN jako rozszerzenie istniejących systemów wczesnego ostrzegania. Zgodnie z tym wariantem (który wymagałby zarówno funkcjonalnego przeglądu istniejącej architektury informatycznej, jak i zmiany jej podstaw prawnych) rolą CIWIN byłoby zapewnienie interoperacyjności istniejących systemów wczesnego ostrzegania oraz udostępnienie ich różnym służbom w ramach UE oraz w ministerstwach państw członkowskich. W związku z tym, że wariant ten obejmowałby wyłącznie funkcję wczesnego ostrzegania, jakikolwiek krok w kierunku dołączenia platformy wymiany informacji i najlepszych praktyk wymagałby znaczącego i kosztownego przeglądu istniejących systemów wczesnego ostrzegania.Wariant 3: Sieć CIWIN jako otwarta platforma (niezabezpieczonej) wymiany informacji związanych z ochroną infrastruktury krytycznej. Wariant ten będzie wymagał opracowania narzędzia informatycznego, które będzie dostępne dla nieograniczonego grona użytkowników i będzie funkcjonowało jako zwykła strona internetowa. Bez wątpienia pomogłoby to poprawianiu świadomości w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej w Europie i zwiększyłoby bezpośrednią wymianę informacji między podmiotami zainteresowanymi. Niemniej jednak, ponieważ właściciel jakichkolwiek informacji zamieszczonych na stronie nigdy nie wiedziałby, kto jest ich użytkownikiem ostatecznym, ilość informacji udostępnianych w systemie byłaby znacznie ograniczona.Wariant 4: CIWIN jako zabezpieczony dobrowolny wielopoziomowy system komunikacyjno-ostrzegawczy pełniący dwie różne funkcje: systemu wczesnego ostrzegania i elektronicznego forum wymiany pomysłów i najlepszych praktyk dotyczących ochrony infrastruktury krytycznej. W tym wariancie CIWIN zostałby utworzony jako narzędzie informatyczne przeznaczone do przechowywania i przekazywania informacji szczególnie chronionych, oznaczonych klauzulą tajności „UE RESTREINT” lub niższą. System miałby dwie główne funkcje: (1) bezpiecznego forum w celu wymiany informacji, z dużym naciskiem na wymianę najlepszych praktyk, dialog i budowanie zaufania na poziomie UE; (2) systemu wczesnego ostrzegania w zakresie infrastruktury krytycznej. Państwa członkowskie mogłyby zgodnie ze swym wyborem korzystać z całego systemu, wybrać niektóre z oferowanych funkcji lub wcale nie używać systemu.Wariant 5: CIWIN jako obowiązkowy wielopoziomowy system komunikacyjno-ostrzegawczy pełniący dwie różne funkcje: systemu wczesnego ostrzegania i elektronicznego forum wymiany pomysłów i najlepszych praktyk dotyczących ochrony infrastruktury krytycznej. Zgodnie z tym wariantem CIWIN byłby systemem obowiązkowym, do którego każde państwo członkowskie musiałoby wprowadzać i aktualizować regularnie wszystkie istotne informacje.Komisja przeprowadziła ocenę skutków wymienioną w programie prac. Wariant 4 – CIWIN jako zabezpieczony dobrowolny (z możliwością przystąpienia) wielopoziomowy system komunikacyjno-ostrzegawczy pełniący dwie różne funkcje: systemem wczesnego ostrzegania oraz forum elektronicznym w celu wymiany pomysłów i najlepszych praktyk w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej – wyraźnie prezentuje najkorzystniejszy stosunek zalet i wad. Zgodnie z tym wariantem CIWIN stanowiłby bezpieczne środowisko wymiany informacji, przyczyniłby się w dużej mierze do budowania zaufania pomiędzy zainteresowanymi podmiotami oraz umożliwiłby wymianę ostrzeżeń.Ocenę skutków CIWIN załączono do niniejszego wniosku.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKUKrótki opis proponowanych działańCelem proponowanych działań jest wsparcie państw członkowskich w wymianie informacji na temat wspólnych zagrożeń, podatności na zagrożenia oraz odpowiednich środków i strategii zmniejszających ryzyko w celu ochrony infrastruktury krytycznej.Podstawa prawnaPodstawą prawną wniosku są art. 308 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 203 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.Zasada pomocniczościZasada pomocniczości ma zastosowanie, o ile wniosek nie podlega wyłącznym kompetencjom Wspólnoty.Cele wniosku nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie z następujących względów.Spełniona jest zasada pomocniczości, gdyż pojedyncze państwo członkowskie UE nie może osiągnąć celów, jakim służą środki podejmowane na mocy niniejszego wniosku, a w związku z tym konieczne jest działanie na poziomie UE.Wprawdzie każde państwo członkowskie samo odpowiada za ochronę infrastruktury krytycznej na własnym terytorium, ale transgraniczną platformę obejmującą całą UE w celu zapewnienia dostępności informacji dla wszystkich państw członkowskich, które mogą z nich skorzystać, z pewnością można wprowadzić wyłącznie na poziomie UE.Działanie Wspólnoty zapewni lepsze osiągnięcie celów wniosku z następujących względów.Żadne państwo członkowskie nie jest w stanie samo zapewnić ogólnoeuropejskiej wymiany informacji lub wymiany szybkich ostrzeżeń. Oczywiste jest zatem, że działanie na poziomie UE niesie dodatkową korzyść w postaci skoordynowania tych informacji, które być może są już dostępne, ale jeszcze nie są dzielone z innymi.Wyłącznie podejście europejskie może zagwarantować, że państwa członkowskie zamierzające dzielić się informacjami i otrzymywać je będą jednakowo traktowane, że żadne z państw członkowskich nie będzie dyskryminowane podczas współpracy ze względu na położenie geograficzne oraz że informacje rzeczywiście dotrą do tych, którzy chcą je otrzymać.Istnieje bezpośredni związek między interdyscyplinarną współpracą europejską a bezpieczeństwem narodowym. W dzisiejszym świecie współzależności transgranicznych, zarówno na płaszczyźnie geograficznej, jak i międzysektorowej, jedne państwa członkowskie mogą oferować usługi innym państwom członkowskim lub mogą mieć wpływ na świadczenie usług w innych państwach członkowskich. Istnieje zatem ryzyko, że jedno państwo członkowskie poniesie szkodę wskutek braku właściwej ochrony infrastruktury na terytorium innego państwa członkowskiego.Coraz większa liczba infrastruktur ma wymiar europejski, co oznacza, że wyłącznie krajowe podejście nie jest wystarczające. Istnieje wyraźna potrzeba sprostania różnorodnym zagrożeniom, które mogą wpłynąć na europejską infrastrukturę krytyczną.Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów.Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego głównego celu, czyli współpracy państw członkowskim w dziedzinie, której wniosek dotyczy, w szczególności z uwzględnieniem gotowości państw członkowskich do uczestnictwa. Zaproponowane działanie pozwala państwom członkowskim, które nie chcą uczestniczyć w CIWIN, na wycofanie się z systemu.W porównaniu z korzyściami które przyniesie, CIWIN nie będzie miał znaczącego bezpośredniego wpływu finansowego ani na budżety państw członkowskich, ani na budżet UE. Na przykład koszty utrzymania wyniosłyby w przybliżeniu 550 000 euro rocznie, podczas gdy koszty zdarzeń, którym CIWIN może potencjalnie zapobiec lub których skutki może ograniczyć, są znacznie wyższe.Wybór instrumentówProponowane instrumenty: decyzja Rady.Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów:Aby prototyp CIWIN stał się w pełni funkcjonalny i dostępny dla wszystkich państw członkowskich UE, konieczna jest podstawa prawna. Z uwagi na fakt, że przedmiot, którego dotyczy ten instrument prawny, ma zakres szczegółowy, a nie ogólny, decyzja Rady pozwoli najlepiej osiągnąć jego cel, a jednocześnie będzie zobowiązywać użytkowników systemu (państwa członkowskie i Komisję) do przestrzegania ewentualnej poufności wymienianych danych.WPłYW NA BUDżETWpływ proponowanej regulacji na budżet przedstawiono w załączonej do niniejszego wniosku ocenie skutków finansowych. Program „Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i innymi rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa” na lata 2007–2013 przyczyni się do wdrożenia niniejszej decyzji.INFORMACJE DODATKOWESymulacja, faza pilotażowa i okres przejściowySymulacja i faza pilotażowa wniosku zostały lub zostaną przeprowadzone.Klauzula przeglądu/rewizji/wygaśnięciaWniosek zawiera klauzulę przeglądu.Wniosek zawiera klauzulę rewizji.2008/0200 (CNS)WniosekDECYZJA RADYw sprawie sieci ostrzegania o zagrożeniach dla infrastruktury krytycznej (CIWIN)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,uwzględniając wniosek Komisji[1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W konkluzjach Rady w sprawie zapobiegania atakom terrorystycznym, gotowości i reagowania na nie oraz w „Programie solidarności UE w sprawie skutków zagrożeń i ataków terrorystycznych”, przyjętych w grudniu 2004 r., Rada poparła plan Komisji zmierzający do przedstawienia europejskiego programu ochrony infrastruktury krytycznej oraz wyraziła zgodę na utworzenie sieci ostrzegania o zagrożeniach dla infrastruktury krytycznej przez Komisję[3]..(2) W listopadzie 2005 r. Komisja przyjęła zieloną księgę w sprawie europejskiego programu ochrony infrastruktury krytycznej (EPCIP), w której opisano warianty strategiczne, jakie Komisja mogłaby zastosować przy opracowywaniu EPCIP i CIWIN. Wyniki konsultacji nad zieloną księgą potwierdziły zainteresowanie większości państw członkowskich stworzeniem CIWIN.(3) W grudniu 2006 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie EPCIP[4], w którym zapowiedziała, że CIWIN zostanie stworzony w drodze oddzielnego wniosku Komisji i zapewni platformę do bezpiecznej wymiany najlepszych praktyk.(4) Kilka wydarzeń dotyczących infrastruktury krytycznej w Europie, takich jak ogólnoeuropejska awaria sieci energetycznej w 2006 r., dowiodło, że konieczna jest lepsza i bardziej efektywna wymiana informacji, aby zapobiec takim sytuacjom lub ograniczyć ich zakres.(5) Należy stworzyć system informacyjny, który umożliwi państwom członkowskim i Komisji wymianę informacji i ostrzeżeń w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej oraz ożywi dialog pomiędzy nimi na ten temat, a także przyczyni się do poprawy integracji i lepszej koordynacji krajowych programów badań nad ochroną infrastruktury krytycznej, które są rozproszone i podzielone.(6) CIWIN przyczyni się do polepszenia ochrony infrastruktury krytycznej w UE przez udostępnienie systemu informacji, który umożliwi współpracę państw członkowskich; zaproponuje również wydajną i szybką alternatywę dla czasochłonnych metod poszukiwania informacji na temat infrastruktury krytycznej we Wspólnocie.(7) CIWIN powinien w szczególności pobudzić opracowywanie odpowiednich środków, mających na celu ułatwienie wymiany najlepszych praktyk, a także służyć jako narzędzie do przekazywania ostrzeżeń oraz informacji o zbliżających się zagrożeniach w bezpieczny sposób.(8) CIWIN powinien zapewnić unikanie powielania i powinien uwzględniać szczególne cechy charakterystyczne, wiedzę specjalistyczną, porozumienia i zakres kompetencji każdego z istniejących sektorowych systemów wczesnego ostrzegania.(9) Na przestrzeni lat Komisja wypracowała operacyjną zdolność udzielania wsparcia w reagowaniu na szeroki wachlarz sytuacji kryzysowych przez różnorodne systemy wczesnego ostrzegania, które są dostosowane do poszczególnych sektorów oraz ukierunkowane na specjalistyczne usługi w ramach UE. Niemniej jednak istniejące systemy wczesnego ostrzegania nie zapewniają funkcjonalności ochrony infrastruktury krytycznej, która byłaby dostępna dla grona zainteresowanych podmiotów szerszego niż właściwe organy w danym sektorze i służby ratownicze.(10) Współzależność pomiędzy infrastrukturą krytyczną w państwach członkowskich oraz różnorodne poziomy ochrony tej infrastruktury w państwach członkowskich pozwalają zakładać, że stworzenie wspólnotowego narzędzia do wymiany informacji i ostrzeżeń dotyczących ochrony infrastruktury krytycznej o charakterze horyzontalnym i międzysektorowym zwiększyłoby bezpieczeństwo obywateli.(11) Uwzględniając przyszłą dostępność transeuropejskiej telematycznej sieci komunikacyjnej między organami administracji (S-TESTA) lub jakiejkolwiek alternatywnej zabezpieczonej sieci zarządzanej przez Komisję, Komisja powinna wybrać najbardziej odpowiednią platformę technologiczną dla CIWIN i zobowiązać użytkowników końcowych do spełnienia wymogów technicznych przez nią nałożonych.(12) Proces wymiany informacji na temat ochrony infrastruktury krytycznej między zainteresowanymi podmiotami wymaga relacji opartych na zaufaniu, tak aby informacje zastrzeżone lub informacje szczególnie chronione, które zostały dobrowolnie udostępnione, nie zostały publicznie ujawnione oraz aby dane szczególnie chronione były odpowiednio zabezpieczone.(13) Dostęp do CIWIN powinien być ograniczony tylko do upoważnionych użytkowników zgodnie z uzgodnionymi warunkami, procedurami i środkami bezpieczeństwa. W państwach członkowskich użytkownikami sieci powinny być wyłącznie właściwe organy krajowe, zaś w ramach Komisji dostęp powinien być ograniczony do właściwych służb.(14) Jakiekolwiek koszty wynikające z działalności CIWIN na szczeblu wspólnotowym powinny być pokrywane ze środków wspólnotowych lub stosownych programów wspólnotowych.(15) Jakiekolwiek koszty wynikające z działalności CIWIN na szczeblu krajowym powinny finansować same państwa członkowskie, chyba że zapadną inne postanowienia na poziomie wspólnotowym.(16) W związku z tym, że cel zamierzonego działania, a mianowicie bezpieczna i szybka wymiana informacji między państwami członkowskimi, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, może zaś być lepiej osiągnięty na szczeblu wspólnotowym ze względu na skutki przewidywanych działań, Wspólnota może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wyżej wymienionego celu.(17) Niniejsza decyzja nie narusza podstawowych praw i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 PrzedmiotNiniejsza decyzja ustanawia bezpieczny system wymiany informacji, komunikacji i ostrzeżeń – sieć ostrzegania o zagrożeniach dla infrastruktury krytycznej (CIWIN) – w celu wspierania państw członkowskich w wymianie informacji na temat wspólnych zagrożeń, podatności na zagrożenia oraz odpowiednich środków i strategii zmniejszających ryzyko związane z ochroną infrastruktury krytycznej.Artykuł 2 DefinicjeDo celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:„Infrastruktura krytyczna” oznacza te zasoby, systemy lub ich części znajdujące się na terytorium państw członkowskich, które są niezbędne do utrzymania podstawowych funkcji społecznych, zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony, dobrobytu gospodarczego lub społecznego mieszkańców, których zakłócenie lub zniszczenie miałoby istotny wpływ na dane państwo członkowskie w wyniku braku zachowania tych funkcji.„Uczestniczące państwo członkowskie” oznacza to państwo członkowskie, które podpisało protokół ustaleń z Komisją.„Organ Wykonawczy CIWIN” oznacza punkt kontaktowy CIWIN w danym państwie członkowskim lub w Komisji, który zapewnia właściwe wykorzystanie CIWIN i zgodność z wytycznymi dla użytkowników w obrębie danego państwa członkowskiego lub Komisji.„Zagrożenie" oznacza czynnik, okoliczność lub zdarzenie, które może spowodować zakłócenie lub zniszczenie infrastruktury krytycznej lub jej elementu.Artykuł 3UczestnictwoW sieci CIWIN może uczestniczyć i może z niej skorzystać każde państwo członkowskie. Uczestnictwo w CIWIN jest uzależnione od podpisania protokołu ustaleń, zawierającego wymogi techniczne i wymogi bezpieczeństwa stosowane w odniesieniu do CIWIN, a także informacje na temat miejsc, które mają zostać połączone z CIWIN.Artykuł 4 Funkcje1.  CIWIN spełnia następujące dwie funkcje:2.  elektronicznego forum wymiany informacji dotyczących ochrony infrastruktury krytycznej;3.  systemu wczesnego ostrzegania, który umożliwia uczestniczącym państwom członkowskim i Komisji wysyłanie ostrzeżeń o zbliżającym się ryzyku i zagrożeniach dla infrastruktury krytycznej.4.  Elektroniczne forum obejmuje obszary stałe i obszary dynamiczne.Obszary stałe włącza się do systemu na stałe. Mimo że ich zawartość może podlegać zmianom, obszarów tych nie można usunąć, zmienić ich nazwy ani dodać nowych. Załącznik I zawiera listę obszarów stałych.Obszary dynamiczne tworzy się na żądanie i służą one określonemu celowi. Są one usuwane po zrealizowaniu swojej pierwotnej funkcji. Załącznik II zawiera listę obszarów dynamicznych, które zostaną stworzone po utworzeniu CIWIN.Artykuł 5Rola państw członkowskich5.  Uczestniczące państwa członkowskie wyznaczają Organ Wykonawczy CIWIN i informują Komisję o tym fakcie. Organ Wykonawczy CIWIN odpowiada za udzielanie lub odmowę przyznania prawa dostępu do CIWIN w obrębie danego państwa członkowskiego.6.  Uczestniczące państwa członkowskie zapewniają dostęp do CIWIN zgodnie z wytycznymi przyjętymi przez Komisję.7.  Uczestniczące państwa członkowskie udostępniają i regularnie aktualizują informacje na temat ochrony infrastruktury technicznej istotne z punktu widzenia wspólnego interesu UE.Artykuł 6Rola Komisji8.  Komisja odpowiada za:9.  rozwój techniczny i zarządzanie CIWIN, w tym jego strukturę informatyczną oraz elementy służące wymianie informacji;10.  ustanawianie wytycznych dotyczących warunków korzystania z systemu, obejmujących poufność, przekazywanie, przechowywanie, archiwizowanie i usuwanie informacji. Komisja ustala również warunki i procedury przyznawania pełnego lub ograniczonego dostępu do CIWIN.11.  Komisja powołuje Organ Wykonawczy CIWIN, który odpowiada za udzielanie lub odmowę przyznania praw dostępu do CIWIN w Komisji.12.  Komisja udostępnia i regularnie aktualizuje informacje na temat ochrony infrastruktury krytycznej istotne z punktu widzenia wspólnego interesu UE.Artykuł 7Bezpieczeństwo13.  CIWIN ustanawia się jako bezpieczny system przystosowany do przetwarzania informacji oznaczonych klauzulą tajności „RESTREINT UE” lub niższą.Komisja wybiera najbardziej odpowiednią platformę technologiczną sieci CIWIN, zaś użytkownicy są zobowiązani do spełnienia wymogów technicznych nałożonych przez Komisję.Poziom bezpieczeństwa sieci CIWIN aktualizuje się w miarę potrzeby.14.  Prawa użytkowników do dostępu do dokumentów są oparte na zasadzie „ścisłej potrzeby”, zaś szczegółowe instrukcje autora odnośnie do ochrony i przekazywania danego dokumentu muszą być ściśle przestrzegane.15.  Państwa członkowskie i Komisja podejmują niezbędne środki bezpieczeństwa, aby:16.  uniemożliwić osobie nieupoważnionej uzyskanie dostępu do CIWIN;17.  zagwarantować, że podczas korzystania z CIWIN upoważnione osoby mają dostęp wyłącznie do tych danych, które są w zakresie ich kompetencji;18.  uniemożliwić czytanie, kopiowanie, modyfikowanie lub usuwanie informacji przez osoby nieupoważnione.19.  Zamieszczanie informacji w CIWIN nie ma wpływu na własność tych informacji. Upoważnieni użytkownicy ponoszą wyłączną odpowiedzialność za udostępniane przez nich informacje oraz są zobowiązani zapewnić ich pełną zgodność z istniejącymi przepisami prawa wspólnotowego i krajowego.Artykuł 8Wytyczne dla użytkownikówKomisja opracowuje i regularnie aktualizuje wytyczne dla użytkowników zawierające pełne dane dotyczące funkcji i roli CIWIN.Artykuł 9KosztyKoszty ponoszone w związku z działalnością, utrzymywaniem i centralnymi funkcjami CIWIN są pokrywane z budżetu wspólnotowego. Koszty związane z dostępem do CIWIN użytkowników w obrębie uczestniczących państw członkowskich są ponoszone przez uczestniczące państwa członkowskie.Artykuł 10PrzeglądRaz na trzy lata Komisja dokonuje przeglądu i oceny działania CIWIN, a także przedkłada państwom członkowskim regularne sprawozdania.Pierwsze sprawozdanie, które zostaje przedstawione w ciągu trzech lat po wejściu w życie niniejszej decyzji, określa w szczególności te elementy sieci wspólnotowej, które powinny zostać ulepszone lub dostosowane. Zawiera także wszelkie wnioski, które Komisja uzna za niezbędne w celu zmiany lub dostosowania niniejszej decyzji.Artykuł 11Data stosowaniaNiniejszą decyzję stosuje się od 1 stycznia 2009 r.Artykuł 12AdresaciNiniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIK IOBSZARY STAŁE CIWINObszary stałe, o których mowa w art. 4, składają się z następujących elementów:20.  obszary państw członkowskich, umożliwiające uczestniczącym państwom członkowskim stworzenie własnych obszarów na portalu CIWIN. Wyłączną odpowiedzialność za organizację, administrację i zawartość tego obszaru ponoszą państwa członkowskie; dostęp do tego obszaru będą mieli wyłącznie użytkownicy z danego państwa członkowskiego;21.  obszary sektorowe, obejmujące 11 oddzielnych sektorów: przemysł chemiczny; energetykę; sektor finansowy; żywność; zdrowie; technologie informacyjne i komunikacyjne; sektor jądrowego cyklu paliwowego; obiekty badawcze, przestrzeń kosmiczną, transport i wodę. Powstanie również międzysektorowy podobszar obejmujący zagadnienia ogólne i kwestie istotne dla wielu sektorów;22.  obszar Organu Wykonawczego CIWIN służący jako strategiczna platforma koordynacji i współpracy, mająca na celu propagowanie i usprawnianie działań i komunikacji w odniesieniu do ochrony infrastruktury krytycznej. Obszar ten będzie dostępny wyłącznie dla Organu Wykonawczego CIWIN;23.  obszar zewnętrznej współpracy UE ukierunkowany na poprawianie świadomości w zakresie współpracy zewnętrznej dotyczącej ochrony infrastruktury krytycznej oraz w zakresie standardów ochrony infrastruktury krytycznej poza UE;24.  katalog kontaktów umożliwiający wyszukiwanie danych kontaktowych innych użytkowników CIWIN lub specjalistów w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej.ZAŁĄCZNIK IIOBSZARY DYNAMICZNE CIWINDynamiczne obszary, o których mowa w art. 4, obejmują następujące elementy:25.  obszar grupy roboczej specjalistów zapewniających wsparcie grupom specjalistów ds. ochrony infrastruktury krytycznej;26.  obszar projektów zawierający informacje na temat projektów finansowanych przez Komisję;27.  obszary ostrzeżeń, które mogą zostać utworzone w wyniku wysłania ostrzeżenia przez system wczesnego ostrzegania i będą stanowić kanał komunikacyjny podczas działań związanych z ochroną infrastruktury krytycznej;28.  obszar tematów specjalnych, skupiający się na szczególnych zagadnieniach. OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI1. TYTUŁ WNIOSKU:Decyzja Rady w sprawie sieci ostrzegania o zagrożeniach dla infrastruktury krytycznej (CIWIN).2. STRUKTURA ABM/ABBDziałanie 18.05: Bezpieczeństwo i ochrona swobódCel 2: Ochrona infrastruktury krytycznej3. POZYCJE W BUDŻECIE3.1. Pozycje w budżecie (pozycje operacyjne oraz powiązane pozycje pomocy technicznej i administracyjnej (dawniej pozycje B..A)), wraz z treścią:Pozycja w budżecie: 18.050800Treść: Zapobieganie aktom terrorystycznym, gotowość i zarządzanie skutkami3.2. Czas trwania działania i wpływu finansowego:Od 2009 roku.3.3. Informacje budżetowe:Pozycja w budżecie | Rodzaj wydatków | Nowe | Wkład EFTA | Wkład krajów ubiegających się o członkowstwo | Dział w perspektywie finansowej |18.050800 | Nieobowiązkowe | Zróżnicowane[5] | NIE | NIE | NIE | 3A |4. ZESTAWIENIE ZASOBÓW4.1. Zasoby finansowe4.1.1. Zestawienie środków na zobowiązania (CA) i środków na płatności (PA)w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Rodzaj wydatków | Sekcja nr | 2009 r. | 2010 r. | 2011 r. | 2012 r. | 2013 r. | Razem |Wydatki operacyjne[6] |Środki na zobowiązania (CA) | 8.1. | a | 0,95 | 0,55 | 0,55 | 0,55 | 0,55 | 3,15 |Środki na płatności (PA) | b | 0,95 | 0,55 | 0,55 | 0,55 | 0,55 | 3,15 |Wydatki administracyjne w ramach kwoty referencyjnej[7] |Pomoc techniczna i administracyjna (NDA) | 8.2.4. | c | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |KWOTA REFERENCYJNA OGÓŁEM |Środki na zobowiązania | a+c | 0,95 | 0,55 | 0,55 | 0,55 | 0,55 | 3,15 |Środki na płatności | b+c | 0,95 | 0,55 | 0,55 | 0,55 | 0,55 | 3,15 |Wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej[8] |Wydatki na zasoby ludzkie i powiązane wydatki (NDA) | 8.2.5. | d | 0,117 | 0,117 | 0,117 | 0,117 | 0,117 | 0,585 |Wydatki administracyjne, inne niż koszty zasobów ludzkich i powiązane koszty, nieuwzględnione w kwocie referencyjnej (NDA) | 8.2.6. | e | 0,015 | 0,015 | 0,015 | 0,015 | 0,015 | 0,075 |Ogółem CA w tym koszty zasobów ludzkich | a+c+d+e | 1,082 | 0,682 | 0,682 | 0,682 | 3,81 |Ogółem PA w tym koszty zasobów ludzkich | b+c+d+e | 1,082 | 0,682 | 0,682 | 0,682 | 3,81 |4.1.2. Zgodność z programowaniem finansowym( Wniosek jest zgodny z obecnym programowaniem finansowym.( Wniosek wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w perspektywie finansowej.( Wniosek może wymagać zastosowania postanowień porozumienia międzyinstytucjonalnego (tzn. instrumentu elastyczności lub zmiany perspektywy finansowej)[9].4.1.3. Wpływ finansowy na dochody( Wniosek nie ma wpływu finansowego na dochody( Wniosek ma następujący wpływ finansowy na dochody:4.2. Zasoby ludzkie w przeliczeniu na etaty (w tym urzędnicy, pracownicy zatrudnieni na czas określony i personel zewnętrzny) – szczegółowe informacje w pkt 8.2.1.Zapotrzebowania na dany rok | 2009 r. | 2010 r. | 2011 r. | 2012 r. | 2013 r. |Zasoby ludzkie ogółem | 1 | 1 | 1 | 1 | 1 |5. OPIS I CELE5.1. Potrzeba, która ma zostać zaspokojona w perspektywie krótko- lub długoterminowejCelem szczegółowym CIWIN jest umożliwienie koordynacji i współpracy w zakresie informacji na temat ochrony infrastruktury krytycznej na szczeblu UE. Przede wszystkim powinien on zapewnić bezpieczną i ustrukturyzowaną wymianę informacji, a tym samym umożliwić użytkownikom szybkie i efektywne pozyskiwanie wiedzy o najlepszych praktykach w innych państwach członkowskich UE oraz umożliwić państwom członkowskim korzystanie z systemu wczesnego ostrzegania w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej.5.2. Wartość dodana z tytułu zaangażowania Wspólnoty i spójność wniosku z innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergiaChociaż każde państwo członkowskie samo odpowiada za ochronę infrastruktury krytycznej na własnym terytorium, to jednak transgraniczną platformę wymiany informacji obejmującą całą UE i zapewniającą dostępność informacji wszystkim państwom członkowskim, które mogą z nich skorzystać, z pewnością można wprowadzić wyłącznie na poziomie UE. Żadne państwo członkowskie nie jest w stanie samo zapewnić ogólnoeuropejskiej wymiany informacji lub wymiany szybkich ostrzeżeń. Oczywiste jest zatem, że działanie na poziomie UE niesie dodatkową korzyść w postaci skoordynowania tych informacji, które być może są już dostępne, ale jeszcze nie są dzielone z innymi. Wyłącznie podejście europejskie może zagwarantować, że państwa członkowskie zamierzające dzielić się informacjami i otrzymywać je są jednakowo traktowane, że żadne z państw członkowskich nie jest dyskryminowane podczas współpracy ze względu na położenie geograficzne, oraz że informacje rzeczywiście docierają do tych, którzy chcą je otrzymać.5.3. Cele, spodziewane wyniki oraz wskaźniki związane z wnioskiem w kontekście ABMGłównym celem CIWIN powinno być pobudzenie wypracowania odpowiednich środków mających na celu ułatwianie wymiany najlepszych praktyk, a także funkcjonowanie jako narzędzie do przekazywania ostrzeżeń oraz informacji o zbliżających się zagrożeniach w bezpieczny sposób. System powinien gwarantować, że odpowiednie osoby otrzymują właściwe informacje we właściwym czasie.Stworzenie CIWIN zostało przewidziane już w komunikacie w sprawie europejskiego programu ochrony infrastruktury krytycznej, zaś CIWIN jako narzędzie informatyczne stanowi jeden z celów operacyjnych EPCIP. Niemniej jednak cel operacyjny (pośredni), jaki CIWIN zamierza osiągnąć, można określić w następujący sposób:-  zapewnienie narzędzia informatycznego ułatwiającego współpracę w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej między państwami członkowskimi, które będzie stanowiło wydajną i szybką alternatywę dla często czasochłonnych metod poszukiwania informacji oraz które udostępni państwom członkowskim możliwość bezpośredniego kontaktowania się i zamieszczania informacji, które uważają za istotne.5.4. Metoda realizacji (indykatywna)( Zarządzanie scentralizowane( bezpośrednio przez Komisję( pośrednio przez:( agencje wykonawcze( ustanowione przez Wspólnoty organy określone w art. 185 rozporządzenia finansowego( krajowe organy sektora publicznego/organy pełniące misję służby publicznej( Zarządzanie dzielone lub zdecentralizowane( z państwami członkowskimi( z krajami trzecimi( Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy wyszczególnić)Uwagi:6. MONITOROWANIE I OCENA6.1. System monitorowaniaAby ocenić postępy CIWIN, należy zastosować następujące wskaźniki:-  liczba państw członkowskich uczestniczących w sieci CIWIN (przynajmniej 20 państw członkowskich powinno stosować system regularnie, aby można było uznać go za udany);-  poziom tajności wymienianych informacji (czy państwa członkowskie zamieszczają wyłącznie informacje nieoznaczone klauzulą tajności, czy również zamieszczane są informacje tajne);-  czy grupy specjalistów z zakresu ochrony infrastruktury krytycznej wykorzystują CIWIN jako główne narzędzie do wymiany opinii, aby osiągnąć swoje cele (np. definicja kryteriów określania infrastruktury krytycznej w poszczególnych sektorach)?6.2. Ocena6.2.1. Ocena ex-antePo zakończeniu okresu próbnego (projekt pilotażowy CIWIN) w 2009 r. Komisja wyśle krótkie ankiety do władz państw członkowskich, w których określą one poziom zadowolenia z pracy systemu oraz ocenią, czy system przyczynia się do zrealizowania ogólnych celów inicjatywy dotyczącej CIWIN (wraz z propozycjami wprowadzenia ewentualnych nowych funkcji lub usunięcia funkcji niedziałających dobrze).Ponadto sporządzono ocenę skutków, która została załączona do niniejszego wniosku.6.2.2. Działania podjęte w wyniku oceny pośredniej/ex-post (wnioski wyciągnięte z podobnych doświadczeń w przeszłości)Główne rozwiązania w zakresie monitorowania i oceny powinny się opierać na zadowoleniu klienta.-  Raz na trzy lata Komisja powinna dokonywać oceny działającego systemu. Komisja powinna opierać swój przegląd na opiniach państw członkowskich uzyskanych podczas regularnych spotkań z udziałem przedstawicieli punktów kontaktowych ds. ochrony infrastruktury krytycznej.6.2.3. Warunki i częstotliwość przyszłych ocenPo trzech latach od utworzenia CIWIN należy poddać ocenie według wskaźników wymienionych w pkt 6.1.7. ŚRODKI ZWALCZANIA NADUżYć FINANSOWYCHOchrona interesów finansowych Wspólnoty oraz zwalczanie nadużyć finansowych i nieprawidłowości stanowią integralną część niniejszej decyzji.Odpowiednie służby Komisji będą odpowiedzialne za administracyjne monitorowanie umów i płatności. Każda z operacji sfinansowanych na mocy niniejszej decyzji będzie nadzorowana na wszystkich etapach cyklu projektu przez odpowiednie służby Komisji. Nadzór będzie uwzględniał zarówno obowiązki wynikające z umowy, jak i zasady analizy kosztów i korzyści oraz prawidłowego zarządzania finansami.Ponadto jakiekolwiek porozumienie lub umowa zawarte zgodnie z niniejszą decyzją powinny wyraźnie przewidywać monitorowanie wydatków zaakceptowanych w ramach projektów/programów oraz właściwej realizacji działań, jak również kontrolę finansową prowadzoną przez Komisję, włączając Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz kontrole przeprowadzane przez Trybunał Obrachunkowy, w razie potrzeby na miejscu. Powinny również upoważniać Komisję (OLAF) do przeprowadzania kontroli na miejscu oraz inspekcji zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami.Szczególną uwagę należy zwrócić na charakter wydatków (kwalifikowalność wydatków), przestrzegania budżetów (wydatki rzeczywiste) oraz sprawdzenie informacji uzupełniających oraz odpowiednich dokumentów (dowodów poniesienia wydatków).8. SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE ZASOBÓW8.1. Cele wniosku z uwzględnieniem ich kosztu finansowegoŚrodki na zobowiązania w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)2009 r. | 2010 r. | 2011 r. | 2012 r. | 2013 r. |(18) (19) Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony[11] (XX 01 01) | (20) AD | (21) 0,5 | (22) 0,5 | (23) 0,5 | (24) 0,5 | (25) 0,5 |AST | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 |Pracownicy finansowani[12] w ramach art. XX 01 02 |Inni pracownicy[13] finansowani w ramach art. XX 01 04/05 |RAZEM | 1 | 1 | 1 | 1 | 1 |8.2.2. Opis zadań związanych z działaniemGłównym zadaniem urzędników Komisji będzie pełnienie funkcji administratora CIWIN. Urzędnicy Komisji będą zatem odpowiedzialni za konfigurację rozwiązań; będą zarządzać wnioskami o stworzenie obszarów dynamicznych oraz będą odpowiedzialni za ich tworzenie i usuwanie niewykorzystanych lub porzuconych obszarów. Rola administratora zostanie powierzona Komisji.8.2.3. Źródła zasobów ludzkich (stosunek pracy)( Stanowiska obecnie przypisane do zarządzania programem, które zostaną utrzymane lub przekształcone( Stanowiska wstępnie przyznane w ramach rocznej strategii politycznej/wstępnego projektu budżetu (APS/PDB) na rok n( Stanowiska, o które zostanie złożony wniosek w ramach następnej procedury APS/PDB( Przesunięcia w ramach zasobów danej jednostki organizacyjnej (przesunięcia wewnętrzne)( Stanowiska, których obsadzenie będzie konieczne w roku n, nieprzewidziane w APS/PDB na dany rok8.2.4. Inne wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej (XX 01 04/05 – wydatki na administrację i zarządzanie)w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Pozycja w budżecie (numer i treść) | 2009 r. | 2010 r. | 2011 r. | 2012 r. | 2013 r. | RAZEM |Inna pomoc techniczna i administracyjna | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |- wewnętrzna |- zewnętrzna |Pomoc techniczna i administracyjna ogółem | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |8.2.5. Koszt finansowy zasobów ludzkich i powiązane koszty nieuwzględnione w kwocie referencyjnej)w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Rodzaj zasobów ludzkich | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony (XX 01 01) | 0, 117 | 0, 117 | 0,117 | 0,117 | 0,117 |Pracownicy finansowani w ramach art. XX 01 02 (personel pomocniczy, oddelegowani eksperci krajowi (END), personel kontraktowy itp.) (należy określić pozycję w budżecie) |Koszt zasobów ludzkich i koszty powiązane (NIEUWZGLĘDNIONE w kwocie referencyjnej) ogółem | 0,117 | 0,117 | 0,117 | 0,117 | 0,117 |Kalkulacja – urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony |Zob. pkt 8.2.1. |Kalkulacja – pracownicy finansowani w ramach art. XX 01 02 |nd. |2009 r. | 2010 r. | 2011 r. | 2012 r. | 2013 r. | RAZEM |XX 01 02 11 01 — podróże służbowe | 0,01 | 0,01 | 0,01 | 0,01 | 0,01 | 0,05 |XX 01 02 11 02 — spotkania i konferencje | 0,005 | 0,005 | 0,005 | 0,005 | 0,005 | 0,025 |XX 01 02 11 03 — komitety[15] | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |XX 01 02 11 04 — badania i konsultacje | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |XX 01 02 11 05 — systemy informatyczne | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |2 Inne wydatki na zarządzanie ogółem (XX 01 02 11) | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |3 Inne wydatki o charakterze administracyjnym (należy wskazać jakie, odnosząc się do pozycji w budżecie) | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |Ogółem wydatki administracyjne inne niż wydatki na zasoby ludzkie i powiązane koszty (NIEUWZGLĘDNIONE w kwocie referencyjnej) | 0,015 | 0,015 | 0,015 | 0,015 | 0,015 | 0,075 |Kalkulacja – inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej |nd. |[1] Dz.U. C […] z […], s. […].[2] Dz.U. C […] z […], s. […].[3] 14894/04.[4] COM(2006) 786 wersja ostateczna.[5] Środki zróżnicowane.[6] Wydatki niewchodzące w zakres rozdziału xx 01 w tytule xx.[7] Wydatki w ramach art. xx 01 04 w tytule xx.[8] Wydatki w ramach rozdziału xx 01 z wyłączeniem art. xx 01 04 lub xx 01 05.[9] Zob. pkt. 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.[10] Zgodnie z opisem w sekcji 5.3.[11] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.[12] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.[13] Koszty te są uwzględnione w kwocie referencyjnej.[14] Należy odnieść się do oceny skutków finansowych regulacji dla danej agencji wykonawczej/danych agencji wykonawczych.[15] Należy określić rodzaj komitetu i grupę, do której należy.


Ważna informacja prawna

|

52004PC0561

Wniosek dotyczący decyzji Rady zezwalającej Austrii na zastosowanie środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych  /* COM/2004/0561 końcowy */

	Bruksela, dnia 17.8.2004COM(2004) 561 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYzezwalającej Austrii na zastosowanie środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEListem zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym Komisji dnia 12 grudnia 2003 r., Austria złożyła wniosek na podstawie art. 27 dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[1] (dalej zwanej „szóstą dyrektywą”) o prawo do zastosowania specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy.Zgodnie z wyżej wymienionym art. 27, pozostałe Państwa Członkowskie zostały poinformowane o tym wniosku listem z dnia 26 marca 2004 r.Środek ten całkowicie wyklucza wydatki na towary i usługi z prawa do odliczania podatku VAT w przypadku, gdy mniej niż 10% tych towarów i usług wykorzystywanych jest na potrzeby przedsiębiorstwa.Artykuł 27 zezwala na wprowadzenie specjalnych środków stanowiących odstępstwo od szóstej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatków lub zapobieżenia niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub omijania opodatkowania. Na tej podstawie, wspomniany środek, mający na celu uniknięcie „nieopodatkowanej konsumpcji”, jest uzasadniony, ponieważ upraszcza procedurę zarządzania podatkami zwalniając administrację z potrzeby kontrolowania odliczeń podatku VAT od wydatków na towary i usługi w przypadku, gdy procent ich wykorzystania w celach innych niż prowadzenie przedsiębiorstwa przewyższa 90% ich całkowitego wykorzystania.Komisja wyraziła już pozytywną opinię w odniesieniu do podobnych wniosków złożonych przez inne Państwa Członkowskie i przedłożyła wnioski w sprawie decyzji, które następnie zostały przyjęte przez Radę[2], zezwalając tym samym zastosowanie takich środków przez te Państwa.Należy jednak ograniczyć okres obowiązywania niniejszego zezwolenia do 31 grudnia 2008 r. Pozwoli to ocenić, czy, w świetle doświadczeń zgromadzonych w tym okresie przez Austrię, właściwym jest utrzymanie odstępstwa.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYzezwalającej Austrii na zastosowanie środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając dyrektywę Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[3], w szczególności jej art. 27 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji[4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Listem zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym Komisji dnia 12 grudnia 2003 r., władze austriackie złożyły wniosek o prawo do zastosowania specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy.(2) Pozostałe Państwa Członkowskie zostały poinformowane o tym wniosku w dniu 26 marca 2004 r.(3) Środek odstępujący całkowicie wyklucza wydatki na towary i usługi z prawa do odliczania podatku VAT w przypadku, gdy ponad 90% tych towarów i usług wykorzystywanych jest na potrzeby prywatne podatnika lub jego pracowników lub, ogólnie, w celach innych niż prowadzenie przedsiębiorstwa. Wspomniany środek stanowiący odstępstwo od art. 17 uzasadniony jest koniecznością uproszczenia podatku od wartości dodanej.(4) Należy ograniczyć okres obowiązywania niniejszego zezwolenia do 31 grudnia 2008 r. Ten nieprzekraczalny termin pozwoli ocenić, czy, w świetle doświadczeń zgromadzonych w tym okresie przez Austrię, właściwym jest utrzymanie odstępstwa.(5) Przedmiotowy środek stanowiący odstępstwo nie ma negatywnego wpływu na zasoby własne Wspólnoty, pochodzące z podatku VAT.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W drodze odstępstwa od przepisów art. 17 ust. 2 dyrektywy nr 77/388/EWG, Austrii zezwala się na wykluczenie wydatków na towary i usługi z prawa do odliczania podatku VAT w przypadku, gdy ponad 90% tych towarów i usług wykorzystanych jest na potrzeby prywatne podatnika lub jego pracowników lub, ogólnie, w celach innych niż prowadzenie przedsiębiorstwa.Artykuł 2Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2008 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą nr 2004/15/WE (Dz.U. L 52 z 21.2.2004, str. 61).[2] Decyzja Rady nr 93/109/EWG z dnia 15.2.93 (Dz.U. L 43 z dnia 20.2.1993, str. 42) oraz decyzja Rady nr 2000/186/WE z dnia 28.2.2000 (Dz.U. L 59 z dnia 4.2.2000, str. 12) przedłużona decyzją Rady nr 2003/354/WE z dnia 13 maja 2003 r. (Dz.U. L 123 z dnia 17.5.2003, str. 47).[3] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa zmieniona ostatnio dyrektywą nr 2004/15/WE (Dz.U. L 52 z 21.2.2004, str. 61).[4] Dz.U. C z , str. .


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 24.3.2017
            COM(2017) 137 final
            2017/0062(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie ustalenia stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie zmiany częstotliwości przeglądów polityki handlowej WTO, które są określone w pkt C ppkt (ii) w załączniku 3 do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, oraz regulaminu Organu ds. Przeglądu Polityki Handlowej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Celem wniosku jest ustalenie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Światowej Organizacji Handlu (WTO) w celu zmiany częstotliwości przeglądów polityki handlowej członków WTO, które są określone w pkt C ppkt (ii) („Procedury przeglądu”) w załączniku 3 do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, oraz regulaminu Organu ds. Przeglądu Polityki Handlowej.

               Od 1995 r. rozszerzyło się grono członków WTO, w związku z czym wzrosła również liczba przeglądów, które trzeba przeprowadzić, aby spełnić wymogi pkt C ppkt (ii) w załączniku 3. Zwiększa to obciążenie zarówno członków, jak i Sekretariatu WTO i sprawia, że obecny cykl przeglądów polityki handlowej jest niemożliwy do utrzymania.

               W następstwie dyskusji pomiędzy członkami WTO prowadzonych w związku z szóstą oceną mechanizmu przeglądu polityki handlowej Organ ds. Przeglądu Polityki Handlowej zaproponował:

               skorygowanie częstotliwości przeglądów polityki handlowej (PPH) przez wydłużenie o jeden rok cykli określonych obecnie w pkt C ppkt (ii) w załączniku 3, oraz

               wprowadzenie niewielkich zmian w regulaminie Organu ds. Przeglądu Polityki Handlowej, aby ułatwić proces przeglądu.

               Częstotliwość PPH (załącznik 3 do Porozumienia ustanawiającego WTO, pkt C ppkt (ii))

               Obecna częstotliwość przeprowadzania przeglądów polityki handlowej członków zależy od ich względnego udziału w handlu światowym. W przypadku czterech członków o największym udziale w handlu światowym przeglądy przeprowadza się obecnie co dwa lata (UE, Stany Zjednoczone, Chiny i Japonia). Przeglądy polityki handlowej kolejnych szesnastu członków (np. Federacji Rosyjskiej, Australii, Kanady i Szwajcarii) odbywają się co cztery lata, a w przypadku pozostałych członków przeglądy następują w praktyce co sześć/siedem lat. Organ ds. Przeglądu Polityki Handlowej uważa, że częstotliwość przeglądów należy zmienić począwszy od 2019 r., tak by odstępy między nimi wynosiły odpowiednio trzy lata, pięć i siedem lat.

               Decyzję o skorygowaniu cykli przeglądów podejmie konferencja ministerialna WTO na podstawie art. X ust. 8 Porozumienia ustanawiającego WTO lub Rada Generalna (w przerwach między sesjami konferencji ministerialnej na podstawie art. IV ust. 2 Porozumienia ustanawiającego WTO). Decyzja stanie się skuteczna dla wszystkich członków po jej zatwierdzeniu.

               Należy upoważnić Komisję do przyjęcia stanowiska w imieniu Unii Europejskiej, aby mogła ona przyłączyć się do porozumienia w celu poparcia przyjęcia decyzji podejmowanych przez konferencję ministerialną (lub Radę Generalną w przerwie między sesjami konferencji ministerialnej) dotyczących wydłużenia o jeden rok obecnych cykli przeglądu określonych w pkt C ppkt (ii) w załączniku 3 do Porozumienia ustanawiającego WTO.

               Zmiana regulaminu Organu ds. Przeglądu Polityki Handlowej

               W wyniku szóstej oceny mechanizmu przeglądu polityki handlowej Organ ds. Przeglądu Polityki Handlowej (OPPH) także zaleca zmianę swojego regulaminu. Zmiany obejmują niewielkie modyfikacje, które mają ułatwić przeprowadzanie przeglądów, takie jak na przykład wydłużenie terminu na udzielenie odpowiedzi na przesłane wcześniej pytania, przyznawanego członkom, których polityka podlega przeglądowi, z obecnych trzech do czterech tygodni, kiedy stosują oni alternatywny harmonogram. Inne zmiany
                  1
                regulaminu dotyczą np. możliwości przedstawienia przez członka WTO znaczących zmian w polityce handlowej na posiedzeniu OPPH między dwoma przeglądami polityki handlowej lub możliwości zapewnienia, na wniosek danego członka, bardziej interaktywnego przebiegu drugiego dnia przeglądu, z wykorzystaniem dyskusji panelowych lub przygotowaniem przez Sekretariat WTO listy mówców, którzy będą występować w imieniu członków WTO w pierwszym dniu przeglądu.

               Należy także upoważnić Komisję do przyjęcia stanowiska w imieniu Unii Europejskiej na forum OPPH, aby mogła ona przyłączyć się do porozumienia w celu poparcia przyjęcia zmiany regulaminu tego organu.

               Decyzja o aktualizacji regulaminu OPPH zostanie podjęta przez OPPH.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Inicjatywa ta jest w pełni spójna z obecnymi politykami Unii.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Przegląd polityki handlowej UE służy nie tylko prezentacji polityki handlowej UE, ale także innych polityk UE, które mają wpływ na wymianę handlową. Przegląd polityki handlowej innych członków umożliwia UE zadawanie pytań członkom, których polityka podlega przeglądowi, oraz zwiększa przejrzystość.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że gdy organ utworzony na mocy umowy międzynarodowej ma podjąć decyzję mającą skutki prawne, Rada na wniosek Komisji lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa przyjmuje decyzję ustalającą stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej.

               Przewidywane decyzje wchodzą w zakres wspólnej polityki handlowej (art. 207 TFUE).

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Zgodnie z art. 3 TFUE Unia Europejska posiada wyłączne kompetencje w odniesieniu do spraw objętych niniejszą decyzją. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

                  Proporcjonalność

               nie dotyczy

               •Wybór instrumentu

               Niniejszy wniosek jest zgodny z art. 218 ust. 9 TFUE. Nie istnieje żaden inny instrument prawny, który mógłby posłużyć do osiągnięcia celu wyrażonego w niniejszym wniosku.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               nie dotyczy

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Zgodnie z art. 218 ust. 10 TFUE Parlament Europejski otrzyma niezwłocznie pełną informację.

               2017/0062 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie ustalenia stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie zmiany częstotliwości przeglądów polityki handlowej WTO, które są określone w pkt C ppkt (ii) w załączniku 3 do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, oraz regulaminu Organu ds. Przeglądu Polityki Handlowej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W punkcie C ppkt (ii) w załączniku 3 do Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu („Porozumienie ustanawiające WTO”) określono częstotliwość przeglądów polityki handlowej i praktyk handlowych członków WTO. Częstotliwość przeglądów polityki handlowej każdego członka zależy od jego udziału w światowym handlu. Polityka handlowa czterech członków osiągających najwyższe obroty handlowe poddawana jest przeglądowi co 2 lata. Przeglądy polityki handlowej kolejnych szesnastu członków odbywają się co 4 lata, a w przypadku pozostałych członków przeglądy następują obecnie co 6 lat.

               (2)Od 1995 r. rozszerzyło się grono członków WTO, w związku z czym wzrosła również liczba przeglądów, które trzeba przeprowadzić, aby spełnić wymogi załącznika 3 do Porozumienia ustanawiającego WTO, co zwiększa obciążenie pracą członków i Sekretariatu WTO. Aby zapewnić skuteczność systemu przeglądu Organ WTO ds. Przeglądu Polityki Handlowej (OPPH) proponuje wydłużenie obecnych cykli o jeden rok. W efekcie przeglądy polityki handlowej członków WTO odbywałyby się co 3 lata, 5 lub 7 lat, w zależności od ich udziału w światowym handlu.

               (3)Zgodnie z art. X ust. 8 Porozumienia ustanawiającego WTO decyzje o zatwierdzeniu zmian załącznika 3 do Porozumienia ustanawiającego WTO podejmowane są w drodze porozumienia przez konferencję ministerialną lub, zgodnie z art. IV ust. 2 Porozumienia ustanawiającego WTO, przez Radę Generalną w przerwach między sesjami konferencji ministerialnej i stają się skuteczne dla wszystkich członków WTO po ich zatwierdzeniu.

               (4)Aby zachować skuteczność systemu przeglądów OPPH zalecił
                  2
                także zmianę swojego regulaminu przez wprowadzenie niewielkich modyfikacji, które mają ułatwić przeprowadzanie przeglądów, takich jak na przykład wydłużenie terminu na udzielenie odpowiedzi na wcześniejsze pytania przyznawanego członkom, których polityka podlega przeglądowi, z obecnych trzech do czterech tygodni, kiedy stosują oni alternatywny harmonogram. Inne zmiany regulaminu dotyczą np. możliwości przedstawienia przez członka WTO znaczących zmian w polityce handlowej na posiedzeniu OPPH między dwoma przeglądami polityki handlowej lub możliwości zapewnienia, na wniosek danego członka, bardziej interaktywnego przebiegu drugiego dnia przeglądu, z wykorzystaniem dyskusji panelowych lub przygotowaniem przez Sekretariat WTO listy mówców, którzy będą występować w imieniu członków WTO w pierwszym dniu przeglądu. Zgodnie z art. IV ust. 4 Porozumienia ustanawiającego WTO OPPH może podjąć decyzję o zmianie swojego regulaminu.

               (5)Zapewnienie dobrze funkcjonującego mechanizmu przeglądu polityki handlowej, tak by polityka handlowa wszystkich członków WTO była w dalszym ciągu regularnie poddawana przeglądowi oraz aby posiedzenia OPPH odbywały się jak najbardziej sprawnie i były jak najlepiej przygotowane, leży w interesie Unii Europejskiej.

               (6)W związku z tym należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Światowej Organizacji Handlu (WTO) w celu wydłużenia obecnych cykli przeglądu polityki handlowej członków WTO o jeden rok oraz zmiany regulaminu OPPH w celu ułatwienia przeprowadzania przeglądów,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii na forum konferencji ministerialnej lub Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu, polega na przystąpieniu do porozumienia w sprawie zmiany pkt C ppkt (ii) w załączniku 3 do Porozumienia ustanawiającego WTO w celu wydłużenia obecnych cykli przeglądu polityki handlowej członków WTO o jeden rok. Częstotliwość przeglądów określona w pkt C ppkt (ii) w załączniku 3 do Porozumienia ustanawiającego WTO jest uzależniona od udziału poszczególnych członków w światowym handlu i wynosi obecnie 2 lub 4 lata lub 6 lat. Po zmianie będzie ona wynosić odpowiednio 3 lata, 5 lub 7 lat.

               Komisja przedstawi to stanowisko na najbliższej sesji konferencji ministerialnej lub Rady Generalnej, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

               Artykuł 2

               Stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii na forum Organu ds. Przeglądu Polityki Handlowej, polega na przystąpieniu do porozumienia w sprawie zmian regulaminu OPPH przewidzianych w dokumencie WT/RD/TPR/745.

               Komisja przedstawi to stanowisko na najbliższym posiedzeniu OPPH.

               Artykuł 3

               Po przyjęciu decyzji w sprawie wydłużenia cykli przeglądów polityki handlowej zostanie ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dokument WT/RD/TPR/745.

                     (2)
                  Dokument WT/RD/TPR/745.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.4.2016
            COM(2016) 183 final
            2016/0094(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do międzynarodowego instrumentu, który ma zostać opracowany przez organy ICAO, a który ma na celu wprowadzenie od 2020 r. jednego międzynarodowego środka rynkowego dotyczącego emisji w lotnictwie międzynarodowym

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Podczas 21. konferencji stron konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu przyjęto porozumienie klimatyczne z Paryża, którego celem jest ograniczenie globalnego wzrostu temperatury na poziomie znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomów sprzed epoki przemysłowej i kontynuacja starań zmierzających do ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 °C. Do roku 2050 światowe emisje gazów cieplarnianych powinny zostać zmniejszone o co najmniej 50 % poniżej ich poziomów z 1990 r. Wszystkie sektory gospodarki, w tym lotnictwo międzynarodowe, powinny przyczyniać się do realizacji wspomnianego ograniczenia emisji.

               Emisje gazów cieplarnianych z lotnictwa międzynarodowego stanowią ponad 2 % światowych emisji i rosną dynamicznie, a prognozy na rok 2050 wskazują, że w przypadku scenariusza dotychczasowego postępowania przedmiotowe emisje mogą wzrosnąć o ponad 200 % w porównaniu z obecnymi poziomami. W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady „Protokół paryski – plan przeciwdziałania zmianie klimatu na świecie po 2020 r.
                  1
               ” podkreślono, że ICAO powinna działać na rzecz skutecznego uregulowania kwestii emisji pochodzących z lotnictwa międzynarodowego przed końcem 2016 r. Pomimo usprawnień technicznych potencjał zmniejszenia całościowych emisji jest ograniczony w sektorze lotniczym, zatem środki rynkowe uznano za odpowiedni środek umożliwiający lotnictwu wniesienie wkładu w całościowe zmniejszenie emisji. Na 38. sesji Zgromadzenia ICAO (2013) podjęto decyzję w sprawie opracowania jednego międzynarodowego środka rynkowego dotyczącego emisji w lotnictwie międzynarodowym w perspektywie podjęcia decyzji na 39. sesji Zgromadzenia ICAO w 2016 r. (w dniach od 27 września do 7 października) w celu wdrożenia systemu do roku 2020
                  2
               .

               Dlatego też konieczne jest jak najszybsze przyjęcie, odpowiednio przed kolejnym Zgromadzeniem ICAO, stanowiska, zgodnie z którym państwa członkowskie, działając wspólnie w interesie UE, powinny zobowiązać się do przestrzegania decyzji podjętej przez ICAO.

               Stanowisko Unii jest wyrażane przez Komisję i państwa członkowskie w organach ICAO. Opracowanie wniosku w sprawie takiego instrumentu odbywa się z udziałem wielu organów ICAO, w tym Rady ICAO. Należy również przyjąć stanowisko UE w celu zapewnienia spójności z obowiązującymi przepisami UE.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Decyzją 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady wezwano Unię do określenia i podjęcia konkretnych działań w celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w lotnictwie, o ile żadne takie działania nie zostaną uzgodnione w ramach ICAO przed rokiem 2002. W następstwie decyzji na 33. sesji Zgromadzenia ICAO (2001) dotyczącej zatwierdzenia otwartego systemu handlu emisjami dla lotnictwa międzynarodowego
                  3
               , a także decyzji na 35. sesji Zgromadzenia ICAO (2004) dotyczącej opracowania wytycznych w sprawie włączenia emisji lotnictwa międzynarodowego do systemów handlu emisjami stron należących do ICAO
                  4
                Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 2008/101/WE zmieniającą dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w celu uwzględnienia działalności lotniczej.
                  5

               Oprócz decyzji o opracowaniu międzynarodowego środka rynkowego, na 38. sesji Zgromadzenia ICAO (2013) podjęto uchwałę, że ICAO i państwa członkowskie, wraz z odpowiednimi organizacjami, będą współpracować na rzecz osiągnięcia wspólnego ambitnego celu globalnego polegającego na utrzymaniu światowych emisji dwutlenku węgla w lotnictwie międzynarodowy netto od 2020 r. na tym samym poziomie. Prognozuje się, że emisje w lotnictwie międzynarodowym będą o około 70 % wyższe w 2020 r. niż w 2005 r.
                  6
               , a Unia i jej państwa członkowskie konsekwentnie przekonują, że globalny cel redukcji emisji gazów cieplarnianych w lotnictwie międzynarodowym powinien stanowić 10 % zmniejszenie do 2020 r. w stosunku do poziomu z 2005 r. Niemniej jednak wydaje się wskazane, aby Unia wykorzystała okazję do wspierania, w stosunkowo krótkim czasie, międzynarodowego środka rynkowego mającego na celu ograniczanie emisji gazów cieplarnianych w sektorze lotnictwa międzynarodowego do ich poziomów z 2020 r., mając na względzie możliwość dokonania przeglądu przedmiotowych celów po pewnym czasie, w stosownych przypadkach.

               Aby ułatwić postępy podczas 39. sesji Zgromadzenia ICAO (2016) w kierunku wypracowania odpowiedniego instrumentu, prawodawcy unijni podjęli decyzje w sprawie tymczasowego uznania wymogów dyrektywy 2003/87/WE za spełnione w odniesieniu do lotów na lotniska w państwach spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) i lotów z takich lotnisk
                  7
               . Po 39. sesji Zgromadzenia ICAO (2016) Komisja złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie działań mających na celu wdrożenie międzynarodowego instrumentu dotyczącego międzynarodowego środka rynkowego od 2020 r., który ograniczy emisje gazów cieplarnianych w lotnictwie międzynarodowym w niedyskryminujący sposób. W sprawozdaniu tym Komisja rozważy, a w stosownych przypadkach przedstawi propozycje będące odpowiedzią na zmiany sytuacji dotyczące odpowiedniego zakresu uwzględniania emisji w lotach do i z lotnisk znajdujących się w państwach spoza EOG, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Decyzja, której dotyczy wniosek, jest spójna z innymi politykami Unii, zwłaszcza dotyczącymi energii, środowiska i transportu, a także je uzupełnia
                  8
               .

                Globalne przejście na czystą energię będzie wymagało zmian w działalności gospodarczej i inwestycyjnej oraz wprowadzenia zachęt we wszystkich obszarach polityki.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawą wniosku jest art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               W art. 218 ust. 9 TFUE ustanowiono procedurę dotyczącą ustalania stanowiska w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowy, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne.

               W tym przypadku, akt, który ma zostać przyjęty przez Zgromadzenie ICAO, będzie miał skutki prawne, o których mowa w art. 28a dyrektywy 2003/87/WE.

               Zgodnie z art. 191 i art. 192 ust. 1 TFUE Unia Europejska przyczynia się do osiągnięcia m.in. następujących celów: zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego; promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska naturalnego, w szczególności przeciwdziałania zmianie klimatu.

               •Wybór instrumentu

               Jak przewidziano w art. 218 ust. 9 TFUE, właściwy instrument stanowi decyzja Rady.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii Europejskiej.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Nie dotyczy.

               2016/0094 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do międzynarodowego instrumentu, który ma zostać opracowany przez organy ICAO, a który ma na celu wprowadzenie od 2020 r. jednego międzynarodowego środka rynkowego dotyczącego emisji w lotnictwie międzynarodowym

                RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)
                     Emisje gazów cieplarnianych z lotnictwa międzynarodowego stanowią ponad 2 % światowych emisji i rosną dynamicznie, a prognozy na rok 2050 wskazują, że w przypadku scenariusza dotychczasowego postępowania przedmiotowe emisje mogą wzrosnąć o ponad 200 % w porównaniu z obecnymi poziomami. Do roku 2050 światowe emisje gazów cieplarnianych powinny zostać zmniejszone o co najmniej 50 % poniżej ich poziomów z 1990 r. Wszystkie sektory gospodarki, w tym lotnictwo międzynarodowe, powinny przyczyniać się do realizacji wspomnianego ograniczenia emisji.

               21. konferencja stron konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu zakończyła się w grudniu 2015 r. sukcesem w postaci przyjęcia porozumienia klimatycznego z Paryża, którego celem jest ograniczenie globalnego wzrostu temperatury na poziomie znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomów sprzed epoki przemysłowej i kontynuacja starań zmierzających do ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 °C.

               (2)
                     Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) została utworzona w 1944 r. na mocy Konwencji chicagowskiej o międzynarodowym lotnictwie cywilnym; Wszystkie państwa członkowskie są umawiającymi się stronami tej konwencji i członkami ICAO, natomiast Unia Europejska ma status obserwatora na niektórych posiedzeniach ICAO, w tym w Zgromadzeniu ICAO odbywającym się raz na trzy lata. Unia i jej państwa członkowskie są stronami protokołu z Kioto z 1997 r., który zobowiązuje je do dalszych ograniczeń emisji gazów cieplarnianych w lotnictwie międzynarodowym za pośrednictwem ICAO. Decyzją 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady wezwano Unię do określenia i podjęcia konkretnych działań w celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w lotnictwie, o ile żadne takie działania nie zostaną uzgodnione w ramach ICAO przed rokiem 2002.

               (3)
                     Podczas 33. sesji Zgromadzenia ICAO (2001) zatwierdzono otwarty system handlu emisjami dla lotnictwa międzynarodowego
                  9
               . Komitet ICAO ds. lotnictwa i ochrony środowiska zalecił w 2004 r., że nie należy prowadzić dalszych działań pod auspicjami ICAO w zakresie specjalnego systemu handlu emisjami dla lotnictwa, opartego na nowym instrumencie prawnym. Na 35. sesji Zgromadzenia ICAO (2004) zatwierdzono otwarty system handlu emisjami oraz możliwość włączania przez państwa członkowskie emisji w lotnictwie międzynarodowym do swoich systemów handlu emisjami
                  10
               , jednak na 36. sesji Zgromadzenia ICAO (2007) postulowano wyłączenie z powyższego operatorów statków powietrznych z siedzibą w innych państwach, chyba że postanowiono inaczej na podstawie porozumienia dwustronnego
                  11
               . Unia, jej państwa członkowskie i inne państwa konsekwentnie zastrzegają sobie prawo do stosowania środków rynkowych na zasadzie niedyskryminacji do wszystkich operatorów statków powietrznych wykonujących przewozy do, z lub w obrębie ich terytorium, przypominając, że konwencja chicagowska uznaje prawa stron do stosowania w sposób niedyskryminacyjny własnych przepisów ustawowych i wykonawczych
                  12
                do statków powietrznych wszystkich państw, wykonujących przewozy do, z lub w obrębie ich terytorium.

               (4)
                     Biorąc pod uwagę, że ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w lotnictwie stanowi kluczowy wkład zgodny z całościowymi zobowiązaniami w zakresie redukcji emisji, Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 2008/101/WE
                  13
                zmieniającą dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych, w celu uwzględnienia działalności lotniczej oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE
                  14
               . W motywie piątym dyrektywy 2008/101/WE stwierdza się, że UE powinna starać się zagwarantować włączenie do globalnego porozumienia zmierzającego do ograniczenia wzrostu globalnych temperatur środków, których celem jest zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych pochodzących z lotnictwa międzynarodowego, a zatem Komisja powinna rozważyć, jakie poprawki do dyrektywy 2003/87/WE są konieczne, ponieważ wzmiankowana dyrektywa ma zastosowanie do operatorów statków powietrznych.

               (5)
                     W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady „Protokół paryski – plan przeciwdziałania zmianie klimatu na świecie po 2020 r.
                  15
               ” podkreślono, że Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) powinna działać na rzecz skutecznego uregulowania kwestii emisji pochodzących z lotnictwa międzynarodowego przed końcem 2016 r. Kolejne posiedzenie Zgromadzenia ICAO odbędzie się w 2016 r. i należy na nim uzgodnić międzynarodowy instrument, który doprowadzi do wdrożenia do 2020 r. jednego międzynarodowego środka rynkowego dotyczącego emisji w lotnictwie międzynarodowym.

               (6)
                     Na 38. sesji Zgromadzenia ICAO (2013) podjęto uchwałę, że ICAO i jej państwa członkowskie, wraz z odpowiednimi organizacjami, będą współpracować na rzecz osiągnięcia wspólnego ambitnego celu globalnego polegającego na utrzymaniu światowych emisji dwutlenku węgla w lotnictwie międzynarodowy netto od 2020 r. na tym samym poziomie („cel ICAO”) oraz podjęto decyzję o opracowaniu międzynarodowego środka rynkowego dla lotnictwa międzynarodowego i przedstawieniu sprawozdania z prac na potrzeby podjęcia decyzji na 39. sesji Zgromadzenia ICAO (2016). Prognozuje się, że emisje w lotnictwie międzynarodowym będą o około 70 % wyższe w 2020 r. niż w 2005 r.
                  16
               , a Unia i jej państwa członkowskie konsekwentnie przekonują, że globalny cel redukcji emisji gazów cieplarnianych w lotnictwie międzynarodowym powinien stanowić 10 % zmniejszenie do 2020 r. w stosunku do poziomu z 2005 r. Niemniej jednak wydaje się wskazane, aby Unia wykorzystała okazję do wspierania, w stosunkowo krótkim czasie, międzynarodowego środka rynkowego mającego na celu ograniczanie emisji gazów cieplarnianych w sektorze lotnictwa międzynarodowego do ich poziomów z 2020 r., mając na względzie możliwość dokonania przeglądu przedmiotowego celu po pewnym czasie, w stosownych przypadkach.

               (7)
                     Aby ułatwić postępy podczas sesji Zgromadzenia ICAO w roku 2016 w kierunku wypracowania odpowiedniego instrumentu, prawodawca unijny podjął decyzję w sprawie tymczasowego uznania wymogów dyrektywy 2003/87/WE za spełnione w odniesieniu do lotów na lotniska w państwach spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) i lotów z takich lotnisk. Podejmując tego rodzaju kroki, Unia podkreśliła, że wymogi prawne mogą być stosowane w odniesieniu do lotów do i z lotnisk znajdujących się w państwach EOG, w taki sam sposób, jak wymogi prawne mogą zostać stosowane w odniesieniu do emisji pochodzących z lotów pomiędzy takimi lotniskami
                  17
               .

               (8)
                     Dyrektywa 2003/87/WE z późniejszymi zmianami określa pewne obowiązki spoczywające na Komisji w następstwie 39. sesji Zgromadzenia ICAO (2016). Komisja złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie działań mających na celu wdrożenie międzynarodowego instrumentu dotyczącego międzynarodowego środka rynkowego od 2020 r., który ograniczy emisje gazów cieplarnianych w lotnictwie międzynarodowym w niedyskryminujący sposób. W sprawozdaniu tym Komisja rozważy, a w stosownych przypadkach przedstawi propozycje będące odpowiedzią na zmiany sytuacji dotyczące odpowiedniego zakresu uwzględniania emisji w lotach do i z lotnisk znajdujących się w państwach spoza EOG, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r.

               (9)
                     Należy ustanowić stanowisko, jakie Unia ma zająć w odniesieniu do międzynarodowego instrumentu, który ma zostać opracowany na forum ICAO, prowadzącego do wprowadzenia od 2020 r. jednego międzynarodowego środka rynkowego dotyczącego emisji w lotnictwie międzynarodowym.

               (10)
                     Niezbędne jest przyjęcie stanowiska Unii odpowiednio przed następnym Zgromadzeniem ICAO,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte na forum ICAO w imieniu Unii Europejskiej, prowadzące do opracowania instrumentu dotyczącego międzynarodowego środka rynkowego, musi być zgodne z załącznikiem do niniejszej decyzji i musi zostać wyrażone na forum organów ICAO przez Komisję i państwa członkowskie działające wspólnie w interesie Unii.

               Artykuł 2

               Komisja informuje w sposób wyczerpujący odpowiednie organy Rady na temat toczących się dyskusji. Aby Komisja posiadała pełną znajomość stanowiska Rady co do właściwego stosowania warunków określonych w załączniku, Komisja konsultuje się z przedmiotowymi organami w trakcie całego procesu, gdy jest to konieczne, w związku ze zmianami sytuacji na forum organów ICAO.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  COM(2015) 81 z 4.3.2015.

                     (2)
                  Rezolucja ICAO A38–18 (2013).

                     (3)
                  Rezolucja ICAO A33–7 (2001).

                     (4)
                  Rezolucja ICAO A35–5 (2004).

                     (5)
                  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

                     (6)
                  Zob. zastrzeżenia do rezolucji ICAO z 2013 r. przywołanej w przypisie 4 powyżej.

                     (7)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 421/2014.

                     (8)
                  COM(2016) 110 final.

                     (9)
                  Rezolucja ICAO A33–7.

                     (10)
                  Rezolucja ICAO A35–5.

                     (11)
                  Dodatek L do rezolucji A36-22.

                     (12)
                  Zastrzeżenia do rezolucji ICAO z 2007 r., rezolucji ICAO z 2010 r., decyzji Rady ICAO z 2012 r. zatwierdzającej deklarację delhijską oraz rezolucji ICAO z 2013 r., zob.

                     http://ec.europa.eu/clima/policies/transport/aviation/documentation_en.htm

                     (13)
                  Dz.U. L 8 z 13.1.2009, s. 3.

                     (14)
                  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

                     (15)
                  COM(2015) 81 z 4.3.2015.

                     (16)
                  Zob. zastrzeżenia do rezolucji ICAO z 2013 r. przywołanej w przypisie 4 powyżej.

                     (17)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 421/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniające dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, w celu wprowadzenia w życie do 2020 r. porozumienia międzynarodowego w sprawie stosowania jednego międzynarodowego środka rynkowego do emisji z międzynarodowego lotnictwa, Dz.U. L 129 z 30.4.2014, s. 1.