				|

		52012PC0270

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej. /* COM/2012/0270 final - 2012/0145 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
W dniu 2 lutego
2012 r. Trybunał Sprawiedliwości stwierdził wyrokiem w
sprawie C-249/10[1]
P - Brosmann i inni przeciwko Radzie („Brosmann”)
nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z
dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła
antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła
tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze
skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i
Wietnamu, w zakresie dotyczącym wnoszących odwołanie. W swoim
wyroku Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że technika
kontroli wyrywkowej ustanowiona w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr
1225/2009 nie może być stosowana do celów rozpatrywania wniosków o
indywidualne traktowanie na zasadach rynkowych na podstawie art. 2 ust. 7 lit.
c). W swoim wyroku Trybunał Sprawiedliwości uznał też,
że zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c), współpracujący producenci,
którzy nie zostali włączeni do kontroli wyrywkowej, mają prawo
do tego, aby ich wniosek o traktowanie na zasadach rynkowych został
rozpatrzony, niezależnie od tego, czy zachodziła potrzeba obliczenia
dla tych przedsiębiorstw indywidualnego marginesu dumpingu poza grupą
ujętą w próbie. Trybunał Sprawiedliwości
podkreślił również, że ustalenie, czy producent
spełnia kryteria wymienione w art. 2 ust. 7 lit. c) powinno zostać
dokonane w terminie trzech miesięcy od wszczęcia dochodzenia.
Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w
sprawie stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 prowadziłby
do ustanowienia wymogu rozpatrywania przez Komisję wszystkich wniosków o
traktowanie na zasadach rynkowych złożone przez
współpracujących producentów, którzy nie zostali ujęci w próbie,
bez względu na liczbę producentów. Taka praktyka nałożyłaby
jednak niewspółmierne obciążenie administracyjne na
prowadzące postępowanie organy unijne. Dlatego należy
zmienić rozporządzenie (WE) nr 1225/2009, w szczególności w
odniesieniu do wyznaczonego dla Komisji terminu trzech miesięcy na
podjęcie decyzji w sprawie wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych.
Należy również zaznaczyć,
że stosowanie techniki kontroli wyrywkowej ustanowionej w art. 17
rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 do celów rozpatrywania wniosków o
traktowanie na zasadach rynkowych na podstawie art. 2 ust. 7 lit. c) tego rozporządzenia
nie narusza zobowiązań Unii wynikających z zasad Światowej
Organizacji Handlu. Panel Organu Rozstrzygania Sporów Światowej
Organizacji Handlu w sporze DS405 (Unia Europejska — Środki
antydumpingowe dotyczące niektórych rodzajów obuwia z Chin, raport
przyjęty w dniu 22 lutego 2012 r.) stwierdził na przykład,
że Chiny nie udowodniły, iż Unia Europejska działała
niezgodnie z art. 2.4 i 6.10.2 Porozumienia antydumpingowego, art. 15(a)(ii)
Protokołu Przystąpienia Chin do WTO i paragrafów 151(e) oraz 151(f)
sprawozdania Grupy Roboczej ds. Przystąpienia Chin do WTO, nie
rozpatrując wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych
złożonych przez współpracujących chińskich producentów
nieobjętych próbą ograniczonego dochodzenia pierwotnego.
Dlatego też, biorąc pod uwagę
przedstawione powyżej fakty i ze względu na zasadę pewności
prawa, uważa się za słuszne wprowadzenie przepisu
precyzującego, że decyzja o ograniczeniu dochodzenia do uzasadnionej
liczby producentów przy stosowaniu kontroli wyrywkowej na podstawie art. 17
rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, dotyczy również stron
podlegających badaniu w zakresie przyznania traktowania na zasadach
rynkowych, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) oraz c). W konsekwencji słuszne
jest również uściślenie, że ustalenia, czy producent
spełnia kryteria wymienione w art. 2 ust. 7 lit. c), nie powinno się
przeprowadzać w stosunku do producentów, którzy nie są ujęci w
próbie, o ile producenci ci nie złożą wniosku o indywidualne
badanie i nie otrzymają na nie zgody, zgodnie z art. 17 ust. 3.
Uznaje się również za słuszne
sprecyzowanie, że cło antydumpingowe nakładane na przywóz
dokonywany przez producentów, którzy dokonali zgłoszenia zgodnie z art.
17, ale nie zostali objęci badaniem, nie może przekroczyć
średniego ważonego marginesu dumpingu stwierdzonego dla stron
ujętych w próbie, bez względu na to, czy normalna wartość
dla tych stron została określona na podstawie art. 2 ust. 1–6 czy
art. 2 ust. 7 lit. a).
Trzymiesięczny
termin, w którym należy dokonać ustalenia, czy producent spełnia
kryteria wymienione w art. 2 ust. 7 lit. c), okazał się ponadto
nierealny w wielu postępowaniach antydumpingowych, szczególnie w
postępowaniach, w których kontrolę wyrywkową stosuje się
zgodnie z art. 17. W swoim wniosku o zmianę niektórych rozporządzeń
w celu zapewnienia spójności z przepisami wprowadzonymi przez traktat
lizboński („Trade Omnibus I” – rozporządzenie zbiorcze w sprawie
handlu I)[2] Komisja zawarła zmianę przedłużającą do
sześciu miesięcy termin określony w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia
Rady (WE) nr 1225/2009 (pozycja 24 pkt 1 w załączniku do „Trade
Omnibus I”). Z uwagi jednak na wyrok w sprawie Brosmann w odniesieniu do
takiego terminu (wydany rok po przedłożeniu wniosku „Trade Omnibus
I”), uważa się, że przedłużenie tego terminu do
sześciu miesięcy nie jest już wystarczające, ze
względu na pewność prawa. Za bardziej odpowiednie uważa
się usunięcie tego terminu z rozporządzenia Rady (WE) nr
1225/2009. W związku z powyższym Komisja powinna przerwać swoje
działania na rzecz zmiany terminu w art. 2 ust. 7 lit. c) w
kontekście wniosku „Trade Omnibus I” i poinformować Radę oraz
Parlament o swoich zamiarach.
Ze względu na pewność prawa i
zasadę dobrego rządzenia, konieczne jest zadbanie o to, aby te zmiany
w jak najkrótszym terminie miały zastosowanie do nowych i
będących w toku dochodzeń.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Nie dotyczy.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
·
Podstawa prawna
Podstawą prawną wniosku jest art.
207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym
Parlament Europejski i Rada, stanowiąc w drodze rozporządzeń
zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, przyjmują
środki określające ramy realizacji wspólnej polityki handlowej.
Niniejszy wniosek zmienia rozporządzenie
Rady (WE) nr 1225/2009, którego podstawą był równorzędny
przytoczonemu ustępowi przepis Traktatu ustanawiającego
Wspólnotę Europejską, tzn. art. 133.
·
Zasada pomocniczości
Na podstawie art. 3 ust. 1 lit. e) Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej niniejszy wniosek wchodzi w zakres
wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem
zastosowania.
·
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności.
·
Wybór instrumentów
Proponowany instrument: rozporządzenie
Parlamentu Europejskiego i Rady.
Inne instrumenty byłyby
niewłaściwe z następujących względów:
rozporządzenie zmienia się rozporządzeniem.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Nie dotyczy.
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
Nie dotyczy.
2012/0145 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
zmieniające rozporządzenie Rady
(WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach
dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty
Europejskiej.
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       W sprawie C‑249/10 P[3] Trybunał
Sprawiedliwości orzekł, że technika przeprowadzania kontroli
wyrywkowej ustanowiona w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z
dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po
cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty
Europejskiej[4]
nie może być stosowana do celów rozpatrywania wniosków o traktowanie
na zasadach rynkowych na podstawie art. 2 ust. 7 lit. c) tego
rozporządzenia.
(2)       Wyrok Trybunału
Sprawiedliwości prowadziłby do ustanowienia wymogu rozpatrywania
przez Komisję wszystkich wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych
złożone przez współpracujących producentów, którzy nie
zostali ujęci w próbie, bez względu na liczbę. Taka praktyka
nałożyłaby jednak niewspółmierne obciążenie
administracyjne na prowadzące postępowanie organy unijne. Dlatego
należy wprowadzić zmiany do rozporządzenia Rady (WE) nr
1225/2009.
(3)       Stosowanie techniki
przeprowadzania kontroli wyrywkowej ustanowionej w art. 17 rozporządzenia
Rady (WE) nr 1225/2009 do celów rozpatrywania wniosków o indywidualne
traktowanie na zasadach rynkowych na podstawie art. 2 ust. 7 lit. c) tego
rozporządzenia jest ponadto dopuszczalne przez zasady Światowej
Organizacji Handlu. Przykładowo Panel Organu Rozstrzygania Sporów
Światowej Organizacji Handlu w sporze DS405 (Unia Europejska —
Środki antydumpingowe dotyczące niektórych rodzajów obuwia z Chin,
raport przyjęty w dniu 22 lutego 2012 r.) stwierdził, że
Chiny nie udowodniły, że Unia Europejska działała
niezgodnie z art. 2.4 i 6.10.2 Porozumienia antydumpingowego, art. 15(a)(ii)
Protokołu Przystąpienia Chin do WTO i paragrafów 151(e) oraz 151(f)
sprawozdania Grupy Roboczej ds. Przystąpienia Chin do WTO, nie
rozpatrując wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych od
współpracujących chińskich producentów eksportujących nie
objętych próbą dochodzenia pierwotnego.
(4)       Dlatego też, biorąc
pod uwagę przedstawione powyżej fakty i ze względu na
zasadę pewności prawa, uważa się za słuszne
wprowadzenie przepisu uściślającego, że decyzja o
ograniczeniu dochodzenia do uzasadnionej liczby stron przy stosowaniu kontroli
wyrywkowej na podstawie art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009,
dotyczy również stron podlegających badaniu zgodnie z art. 2 ust. 7
lit. b) oraz c). W konsekwencji słuszne jest również
uściślenie, że ustalenia, czy producent eksportujący
spełnia kryteria wymienione w art. 2 ust. 7 lit. c), nie powinno się
przeprowadzać w stosunku do producentów, którzy nie są ujęci w
próbie, o ile producenci ci nie złożą wniosku o indywidualne
badanie i nie otrzymają na nie zgody, zgodnie z art. 17 ust. 3.
(5)       Uznaje się również
za słuszne sprecyzowanie, że cło antydumpingowe nakładane
na przywóz dokonywany przez eksporterów lub producentów, którzy dokonali
zgłoszenia zgodnie z art. 17, ale nie zostali objęci badaniem, nie
może przekroczyć średniego ważonego marginesu dumpingu
stwierdzonego dla stron ujętych w próbie, bez względu na to, czy normalna
wartość dla tych stron została określona na podstawie art.
2 ust. 1–6 czy art. 2 ust. 7 lit. a).
(6)       Na koniec należy
dodać, że trzymiesięczny termin dla ustalenia, czy producent
spełnia kryteria wymienione w art. 2 ust. 7 lit. c), okazał się
nierealny, w szczególności w postępowaniach, w których kontrola
wyrywkowa stosowana jest na podstawie art. 17. Dlatego właściwe jest
usunięcie tego terminu.
(7)       Ze względu na
pewność prawa i zasadę dobrego rządzenia, konieczne jest
zadbanie o to, aby zmiany te w jak najkrótszym terminie miały zastosowanie
do nowych oraz będących w toku dochodzeń.
(8)       Należy zatem odpowiednio
zmienić rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009
wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 7 wprowadza się
następujące zmiany:
a) W lit. c) przedostatnie zdanie wprowadza
się następujące zmiany:
Skreśla się wyrazy „w terminie trzech
miesięcy od rozpoczęcia postępowania”.
b) Dodaje się lit. d) w brzmieniu:
„d) W przypadku gdy Komisja ograniczyła
zakres swojego badania zgodnie z art. 17, ustalenie na podstawie lit. b) i c)
dotyczy jedynie stron objętych badaniem i wszystkich producentów
korzystających z indywidualnego traktowania na podstawie art. 17 ust. 3.”
2) Artykuł 9 ust. 6 zdanie pierwsze otrzymuje
brzmienie:
„W przypadku gdy Komisja ograniczyła zakres
badania zgodnie z art. 17, cło antydumpingowe nakładane na przywóz
dokonywany przez eksporterów lub producentów, którzy dokonali zgłoszenia
zgodnie z art. 17, ale nie zostali objęci tym badaniem, nie może
przekroczyć średniego ważonego marginesu dumpingu stwierdzonego
w odniesieniu do stron ujętych w próbie, bez względu na to, czy
normalna wartość dla tych stron została określona na
podstawie art. 2 ust. 1–6 lub art. 2 ust. 7 lit. a).”
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
do wszystkich nowych dochodzeń oraz do dochodzeń będących w
toku w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże
w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich
państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Sprawa C-249/10 P – Brosmann Footwear (HK) i inni
przeciwko Radzie, wyrok z dnia 2 lutego 2012 (jeszcze nie opublikowany w
Zb.Orz.).
[2]               Wniosek w sprawie rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady zmieniającego niektóre rozporządzenia
dotyczące wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do procedur
przyjmowania niektórych środków (COM(2011) 82 wersja ostateczna).
[3]               Sprawa C-249/10 P – Brosmann Footwear (HK) i inni
przeciwko Radzie, wyrok z dnia 2 lutego 2012 r.
[4]               Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.