Ważna informacja prawna

|

52007PC0489

Wniosek rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty  /* COM/2007/0489 końcowy - CNS 2007/0178 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 31.8.2007KOM(2007) 489 wersja ostateczna2007/0178 (CNS)KOMUNIKAT KOMISJI D LA RADY I PARLAMENTU EUROPEJSKIEGOUproszczenie: Zmiana rozporządzenia (EWG) nr 386/90WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty(przedstawiony przez Komisję)KOMUNIKAT KOMISJI DLA RADY I PARLAMENTU EUROPEJSKIEGOUproszczenie: Zmiana rozporządzenia (EWG) nr 386/90W ramach kontroli refundacji wywozowych art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 386/90[1] nakłada na organy państw członkowskich obowiązek poddawania towarów bezpośrednim kontrolom, przy czym wskaźnik tych kontroli dla danego urzędu celnego, roku kalendarzowego i sektora produkcji wynosi 5 %.Pierwsze uproszczenie wprowadzono rozporządzeniem Rady (WE) nr 163/94[2]: jeżeli państwo członkowskie stosuje analizę ryzyka zgodnie z rozporządzeniem [w chwili obecnej jest to rozporządzenie (WE) nr 3122/94], ustalony minimalny wskaźnik kontroli może wynosić 2 % dla danego sektora oraz 5 % dla wszystkich sektorów.Obecnie zaproponowano drugie uproszczenie polegające na tym, że państwo członkowskie stosujące analizę ryzyka zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3122/94 w odniesieniu do wszystkich eksporterów może zdecydować się na stosowanie średniego wskaźnika wynoszącego 5 % do wszystkich sektorów w całym państwie członkowskim zamiast ustalić wskaźnik dla poszczególnych urzędów celnych.Środek ten został zaproponowany przez kilka państw członkowskich, w szczególności te które przeprowadziły reorganizację swoich służb i procedur celnych, w ramach której wprowadzono scentralizowane systemy informatyczne zarządzania zgłoszeniami wywozowymi oraz znacznie zmniejszono liczbę urzędów celnych, co doprowadziło do konieczności dokonania lepszego podziału działań w zakresie kontroli na swoich terytoriach.. Stosowanie średniego wskaźnika wynoszącego 5 % do wszystkich sektorów w całym państwie członkowskim jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy analiza ryzyka stosowana jest zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3122/94, i jest nieobowiązkowa w celu umożliwienia dalszego zdecentralizowanego zarządzania kontrolą państwom członkowskim o bardziej złożonej strukturze służb celnych.UZASADNIENIERozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90W ramach zobowiązań nałożonych na mocy art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej[3] Rada ustanowiła, że państwa członkowskie powinny prowadzić kontrole fizyczne towarów, w odniesieniu do których wnioskowano o refundacje wywozowe, w chwili dokonania wywozowych formalności celnych oraz przed wydaniem zezwolenia na wywóz przedmiotowych towarów. Kontrole te przeprowadza się w urzędzie celnym wyjścia, który często jest wewnętrznym urzędem celnym. Minimalny wskaźnik kontroli wynosi 5 % dla danego urzędu celnego, roku kalendarzowego i sektora produkcji; wskaźnik ten może wynosić średnio 5 % dla wszystkich sektorów, przy minimum 2 % dla danego sektora, jeżeli w procedurach selekcyjnych stosuje się analizę ryzyka. Co więcej jeżeli zgłoszenia wywozowe są przyjęte przez wewnętrzny urząd celny, kontrole fizyczne dotyczące podmiany mogą być przeprowadzane przez każdy urząd celny wyjścia ze Wspólnoty (= znajdujący się na zewnętrznych granicach Wspólnoty).Od czasu wprowadzenia tych wymogów rozporządzeniem Rady (EWG) nr 386/90[4] w 1990 r. oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 163/94[5] w 1994 r., służby celne dokonały zmian w systemach informatycznych w zakresie procedur wywozowych oraz reorganizacji wynikającej z otwarcia rynku wewnętrznego i rozszerzenia Unii Europejskiej, a także zdobywają doświadczenie w odniesieniu do stosowania przepisów dotyczących kontroli. Zmiany te wywarły wpływ na liczbę urzędów celnych wywozu i wyjścia, organizację ich pracy i wiedzę techniczną.Pomimo iż służby celne stosują pewną formę techniki zarządzania ryzykiem, jedynie 7 z 27 państw członkowskich stosuje analizę ryzyka zgodną z rozporządzeniem (WE) nr 3122/94[6]. Proponuje się następujące środki w celu usprawnienia stosowania analizy ryzyka oraz uproszczenia zasad przypisywania kontroli fizycznych i kontroli podmiany.5-procentowy wskaźnik kontroli fizycznych dla danego państwa członkowskiegoArtykuł 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 386/90 wymaga, by organy państw członkowskich poddawały towary kontrolom fizycznym, przy czym wskaźnik tych kontroli wynosi 5 % dla danego urzędu celnego, roku kalendarzowego i sektora produkcji.W niektórych przypadkach urząd celny nie jest właściwym kryterium ustalenia rocznego wskaźnika kontroli. W niektórych państwach członkowskich liczba urzędów celnych zmalała, zarządzanie kontrolami zostało scentralizowane, a stosowanie technik zarządzania ryzykiem mogłoby doprowadzić do proporcjonalnego rozłożenia kontroli fizycznych pomiędzy wszystkich eksporterów produktów objętych refundacjami. Biorąc pod uwagę te zmiany, państwa członkowskie zauważyły, że wymóg ustalenia minimalnego wskaźnika na poziomie urzędu celnego wyjścia uniemożliwia skupienie kontroli na sektorach lub eksporterach wymagających przeprowadzenia kontroli w pierwszej kolejności. W przypadku niektórych urzędów 5-procentowy wskaźnik jest zbyt dużym obciążeniem administracyjnym dla niektórych zainteresowanych eksporterów i administracji, podczas gdy w innych urzędach ten sam wskaźnik zaledwie pokrywa faktyczne potrzeby w zakresie kontroli.Dla jasności i uproszczenia oraz zgodnie z zasadą podziału zarządzania przy kontrolach wydatków budżetowych, państwa członkowskie stosujące analizę ryzyka zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3122/94 powinny mieć możliwość stosowania minimalnego wskaźnika kontroli na poziomie krajowym, a nie na poziomie urzędu celnego wyjścia. Państwa członkowskie niestosujące takiej analizy ryzyka nie odniosą korzyści ze średniego wskaźnika kontroli dla wszystkich sektorów i będą prawnie zobowiązane do stosowania wskaźnika kontroli ustalonego dla poszczególnych urzędów celnych wyjścia. Państwa członkowskie, które stosują wymienioną wyżej analizę ryzyka, ale preferują zdecentralizowane zarządzanie kontrolą w oparciu o obowiązujące zharmonizowane wskaźniki, mogą w dalszym ciągu stosować obecnie obowiązujący minimalny wskaźnik kontroli ustalony dla danego urzędu celnego wyjścia.2007/0178 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwotyRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,uwzględniając wniosek Komisji[7],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[8],a także mając na uwadze, co następuje:1.  Od chwili wejścia w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90[9] wiele państw członkowskich zreorganizowało swoje służby celne, co doprowadziło do znacznego zmniejszenia liczby urzędów celnych. Wprowadzenie obsługi celnych procedur wywozowych drogą elektroniczną wraz z kontrolami prowadzonymi w sposób scentralizowany zmniejszyło znaczenie określania wskaźników kontroli w zależności od urzędu celnego wyjścia.2.  Ponadto stosowanie technik zarządzania ryzykiem, w tym analizy ryzyka, powinno doprowadzić do rozłożenia kontroli fizycznych pomiędzy wszystkich eksporterów. Jednakże wymóg ustalenia minimalnego wskaźnika na poziomie urzędu celnego wyjścia uniemożliwia skupienie kontroli na sektorach lub eksporterach wymagających przeprowadzenia kontroli w pierwszej kolejności. Dlatego też dla zapewnienia skuteczności i uproszczenia oraz zgodnie z zasadą podziału zarządzania, państwa członkowskie stosujące analizę ryzyka zgodnie z prawem wspólnotowym powinny mieć możliwość stosowania minimalnego wskaźnika kontroli na poziomie krajowym, a nie na poziomie urzędu celnego wyjścia.3.  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 386/90,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W rozporządzeniu (EWG) nr 386/90 wprowadza się następujące zmiany:W art. 3 ust. 2 dodaje się następujący akapit:„Jeżeli państwo członkowskie stosuje ustęp drugi, może również wybrać możliwość stosowania 5-procentowego wskaźnika ustalonego dla całego jego terytorium zamiast 5-procentowego wskaźnika ustalonego dla danego urzędu celnego. Państwo członkowskie informuje Komisję zanim zacznie lub przestanie stosować niniejszy akapit.”Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyFORMULARZ OCENY WPŁYWU WPŁYW WNIOSKU NA PRZEDSIĘBIORSTWA ZE SZCZEGÓLNYM UWZGLĘDNIENIEM MAŁYCH I ŚREDNICH PRZEDSIĘBIORSTW (MŚP)Tytuł wnioskuProjekt rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwotyNumer referencyjny dokumentuKOM(2007) 489 wersja ostateczna 2007/0178 (CNS)WNIOSEK1. Biorąc pod uwagę zasadę pomocniczości, dlaczego konieczne jest prawodawstwo wspólnotowe w tej dziedzinie i jakie są jego główne cele?Wniosek nie ma wpływu na przedsiębiorstwa, ponieważ reorganizuje on jedynie zarządzanie przez organy celne kontrolami fizycznymi i kontrolami podmiany w ramach refundacji wywozowych.Prawodawstwo wspólnotowe w tej dziedzinie jest konieczne w celu dostosowania istniejących przepisów dotyczących kontroli do zmian, które nastąpiły w mechanizmach kontroli w niektórych państwach członkowskich.Głównym celem wniosku jest uproszczenie zasad scentralizowanego przydzielania kontroli fizycznych i kontroli podmiany przez organy celne.Wpływ na przedsiębiorstwa2. Kogo dotyczy wniosek?Brak wpływu na przedsiębiorstwa-  Jakich sektorów działalności gospodarczej?-  Jakiej wielkości przedsiębiorstw (jakie jest zagęszczenie małych i średnich przedsiębiorstw)?-  Czy istnieją konkretne obszary geograficzne Wspólnoty, gdzie spotyka się tego rodzaju przedsiębiorstwa?3. Do czego będą zobowiązane przedsiębiorstwa w celu dostosowania się do wniosku?Brak zmian dotyczących przedsiębiorstw.4. Jaki wpływ gospodarczy może mieć wniosek?-  na zatrudnienie,-  na inwestycje i tworzenie nowych przedsiębiorstw,-  na konkurencyjność przedsiębiorstw.Brak wpływu.5. Czy wniosek obejmuje środki uwzględniające specyficzną sytuację małych i średnich przedsiębiorstw (złagodzone lub odmienne wymogi)?Brak wpływu.Konsultacje6. Należy wymienić organizacje, z którymi skonsultowano się w sprawie wniosku i ogólnie przedstawić główne poglądy.Globalne konsultacje wstępne ekspertów technicznych państw członkowskich, którzy są delegatami komitetu ds. zarządzania mechanizmami handlowymi. Wspomniani eksperci mają kontakt z organizacjami eksporterów.Brak reakcji ze strony tych organizacji. Generalnie w opinii ekspertów państw członkowskich stosowanie uproszczonych norm kontroli lepiej odpowiadałoby wymogom zaktualizowanego informatycznego systemu zarządzania kontrolą. Jednak zważywszy, że niektóre (duże) państwa członkowskie preferują stosowanie w dalszym ciągu zdecentralizowanego zarządzania kontrolą opartego na obowiązujących zharmonizowanych wskaźnikach kontroli ustalonych dla danego urzędu celnego wyjścia, wprowadza się możliwość stosowania uproszczonych norm.[1] Dz.U. L 42 z 16.2.1990, str. 6. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 163/94 (Dz.U. L 24 z 29.1.1994, str. 2).[2] Dz.U. L 24 z 29.1.1994, str. 6.[3] Dz.U. L 94 z 28.4.1970, str. 13, zastąpiony art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, Dz.U. L 209 z 11.8.2005. str. 1.[4] Dz.U. L 42 z 16.2.1990, str. 6. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 163/94 (Dz.U. L 24 z 29.1.1994, str. 2).[5] Dz.U. L 24 z 29.1.1994, str. 2.[6] Dz.U. L 330 z 21.12.1994, str. 31.[7] Dz.U. C […] z […], str. […].[8] Dz.U. C […] z […], str. […].[9] Dz.U. L 42 z 16.2.1990, str. 6. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 163/94 (Dz.U. L 24 z 29.1.1994, str. 2).


				|

		52012PC0336

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY ustanawiające instrument pomocy finansowej dla państw członkowskich, których walutą nie jest euro /* COM/2012/0336 final - 2012/0164 (APP) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
W dniu 18 lutego
2002 r. zostało przyjęte rozporządzenie Rady (WE) nr 332/2002
ustanawiające instrument pomocy finansowej Unii. Rozporządzenie to ma
na celu zmniejszenie ograniczeń w zakresie finansowania zewnętrznego
dla państw członkowskich dotkniętych lub poważnie
zagrożonych trudnościami w odniesieniu do ich bilansu
płatniczego. Obowiązuje ono wyłącznie w stosunku do
państw członkowskich, których walutą nie jest euro.
Bezprecedensowy globalny kryzys, który w ostatnich latach wywiera negatywny
wpływ na światową gospodarkę, w znacznym stopniu
naruszył podstawy wzrostu gospodarczego i stabilności finansowej oraz
doprowadził do pogorszenia sytuacji państw członkowskich pod względem
odnotowywanych poziomów deficytu budżetowego, bilansu płatniczego i
długu publicznego, co szereg z nich zmusiło do ubiegania się o
pomoc finansową.
W kontekście
kryzysu gospodarczego i finansowego stworzono nowe narzędzia udzielania
pomocy poprzez ustanowienie Europejskiego Instrumentu Stabilności
Finansowej (EFSF), europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej (EFSM) oraz
– w niedalekiej przyszłości – również europejskiego mechanizmu
stabilności (ESM). Obowiązujące rozporządzenie nie
zostało jednak dostosowane do tych zmian. W szczególności wspomniane
mechanizmy stabilizacji finansowej ustanowiły nowe
ostrożnościowe instrumenty udzielania pomocy finansowej państwom
członkowskim należącym do strefy euro. Zmiana istniejącego
rozporządzenia umożliwi państwom członkowskim
nienależącym do strefy euro dostęp do podobnych instrumentów
finansowych. Ponadto wprowadzenie zmian umożliwi aktualizację
obowiązującego rozporządzenia w świetle niedawnego
wzmocnienia zarządzania gospodarką oraz koordynacji gospodarczej i
budżetowej w celu zapewnienia w większym stopniu równych warunków
działania dla państw członkowskich należących do
strefy euro i państw członkowskich nienależących do strefy
euro. Ponadto zmiana rozporządzenia powinna również podnieść
efektywność procesu decyzyjnego poprzez uproszczenie procedury
wprowadzenia w życie rozporządzenia w drodze tylko jednego
środka proceduralnego zamiast dwóch.
2.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Niniejsze
rozporządzenie ustanawia instrument pomocy finansowej Unii, która
może zostać udzielona państwom członkowskim
nienależącym do strefy euro dotkniętym lub poważnie
zagrożonym trudnościami w odniesieniu do ich bilansu płatniczego
(artykuł 1). Pomoc finansowa może zostać udzielona w formie
pożyczki lub linii kredytowej, przy czym wysokość
łącznej kwoty głównej pozostającej do spłaty jest
ograniczona do 50 mld EUR (artykuł 2). Linia kredytowa może mieć
postać ostrożnościowej warunkowej linii kredytowej (PCCL), czyli
linii kredytowej opartej na kryteriach kwalifikowalności, bądź
też wspomagającej uwarunkowanej linii kredytowej (ECCL), czyli linii
kredytowej opartej na połączeniu kryteriów kwalifikowalności i
nowych środków polityki (artykuł 4).
Rada może podjąć decyzję o
udzieleniu pożyczki na podstawie zalecenia Komisji (artykuł 3).
Udzielenie pożyczki jest uzależnione od przyjęcia przez
państwo członkowskie programu dostosowań makroekonomicznych
służącego przywróceniu zrównoważonego bilansu
płatniczego i zdolności danego państwa do samodzielnego
pozyskiwania pełnego finansowania na rynkach finansowych. Komisja, w
porozumieniu z EBC oraz, w stosownym przypadku, z MFW monitoruje postępy
we wdrażaniu programu dostosowań makroekonomicznych,
przeprowadzając okresowe misje kontrolne.
Zmienione rozporządzenie zawiera nowe
przepisy służące poprawie dialogu na temat wdrażania pomocy
finansowej w celu zapewnienia większej przejrzystości i
odpowiedzialności. Konkretnie oznacza to, że właściwa
komisja Parlamentu Europejskiego może zaoferować przedstawicielom
danego państwa członkowskiego możliwość udziału w
wymianie poglądów na temat postępów osiągniętych we
wdrażaniu programu dostosowawczego. Przedstawiciele Komisji mogą
zostać zaproszeni przez parlament danego państwa członkowskiego
do udziału w wymianie poglądów na temat postępów osiągniętych
we wdrażaniu programu dostosowań makroekonomicznych.
Rada może
podjąć decyzję o udzieleniu PCCL lub ECCL na podstawie zalecenia
Komisji (artykuł 5). Dostęp do PCCL ograniczony jest do państw
członkowskich, których sytuacja gospodarcza i finansowa nadal jest
zasadniczo solidna i które spełniają uzgodniony zestaw kryteriów
kwalifikowalności. Dostęp do ECCL jest otwarty dla państw
członkowskich, które nie spełniają niektórych kryteriów
kwalifikowalności wymaganych celem uzyskania dostępu do PCCL, ale
których ogólna sytuacja gospodarcza i finansowa jest nadal stabilna. Ponadto
dane państwo członkowskie przyjmuje środki naprawcze
ukierunkowane na spełnianie kryteriów kwalifikowalności, które
uznawane są za niespełnione, oraz na zapewnienie zrównoważonego
bilansu płatniczego przy jednoczesnym zapewnieniu stałego przestrzegania
kryteriów kwalifikowalności, które uznano za spełnione w momencie
udzielenia linii kredytowej.
Państwo
członkowskie otrzymujące ostrożnościową pomoc
finansową podlegać będzie wzmocnionemu nadzorowi, tak aby
zapewnić szybkie przywrócenie jego sytuacji do stanu normalnego oraz
chronić pozostałe państwa członkowskie przed ewentualnymi
negatywnymi skutkami ubocznymi (artykuł 6). Ten wzmocniony nadzór powinien
obejmować poszerzony dostęp Komisji do informacji niezbędnych do
ścisłego monitorowania sytuacji gospodarczej, budżetowej i
finansowej danego państwa członkowskiego oraz regularne
składanie sprawozdań przez Komisję. Państwo
członkowskie objęte wzmocnionym nadzorem przyjmuje środki
mające na celu zlikwidowanie przyczyn lub potencjalnych przyczyn
trudności gospodarczych.
W nowym rozporządzeniu podjęto również próbę
dostosowania szeregu ważnych środków proceduralnych do nowego
planowanego art. 136 rozporządzenia, które dotyczy państw
członkowskich w trudnej sytuacji finansowej. Nowe rozporządzenie ma
na celu zapewnienie w jak największym zakresie równych warunków
działania dla wszystkich państw członkowskich objętych
programem UE, niezależnie od tego, czy należą one do strefy
euro. Zmienione rozporządzenie przewiduje zastąpienie pewnej liczby
działań monitorujących w ramach procedury nadmiernego deficytu
(PND) i europejskiego semestru przez program dostosowań makroekonomicznych
i jego monitorowanie (artykuły 7 i 9). Ze względu na kompleksowy
charakter programu dostosowań makroekonomicznych może on
zastąpić niektóre procedury nadzoru gospodarczego i budżetowego
podczas trwania tego programu, tak aby uniknąć powielania
obowiązków sprawozdawczych. Analogicznie, zmienione rozporządzenie
zapewnia również zawieszenie procedury dotyczącej zakłóceń
równowagi makroekonomicznej, w przypadku gdy państwo członkowskie
jest przedmiotem programu dostosowań makroekonomicznych (artykuł 8),
a także wymaga ustanowienia nadzoru po zakończeniu programu pomocy
dla państw członkowskich, które zwróciły mniej niż 75 %
otrzymanej pomocy finansowej (artykuł 15).
Ponadto zapewniono
Komisji nieznacznie większą elastyczność w zakresie
operacji zaciągania i udzielania pożyczek, tak aby ograniczyć
ewentualne trudności z pozyskiwaniem funduszy w przypadku trudnych
warunków panujących na rynkach finansowych (artykuł 12).
2012/0164 (APP)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
ustanawiające instrument pomocy
finansowej dla państw członkowskich, których walutą nie jest
euro
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 352,
uwzględniając wniosek Komisji,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając zgodę Parlamentu
Europejskiego,
uwzględniając opinię
Europejskiego Banku Centralnego,
stanowiąc
zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zgodnie z art. 143 Traktatu,
Rada, stanowiąc na zalecenie Komisji przedstawione po konsultacji z
Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, może udzielić wzajemnej pomocy
państwu członkowskiemu w przypadku trudności lub poważnego
zagrożenia trudnościami w bilansie płatniczym. Postanowienie to
obowiązuje wyłącznie w odniesieniu do państw
członkowskich, których walutą nie jest euro (zwanych dalej
„państwami członkowskimi nienależącymi do strefy euro”).
Jednakże nie określono w nim instrumentu służącego
udzielaniu przewidzianej wzajemnej pomocy.
(2)       Bezprecedensowy globalny
kryzys, który od trzech lat wywiera poważny negatywny wpływ na
światową gospodarkę, w znacznym stopniu naruszył podstawy
wzrostu gospodarczego i stabilności finansowej oraz doprowadził do
istotnego pogorszenia sytuacji państw członkowskich pod względem
odnotowywanych poziomów deficytu budżetowego i długu publicznego, co
szereg z nich zmusiło do ubiegania się o pomoc finansową.
(3)       Zasady udzielania i
monitorowania pomocy finansowej dla państw członkowskich
nienależących do strefy euro powinny być spójne z zasadami
już stosowanymi w odniesieniu do państw członkowskich, których
walutą jest euro, w szczególności z zasadami określonymi w
rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wzmocnienia
nadzoru gospodarczego i budżetowego nad państwami członkowskimi
strefy euro dotkniętymi lub zagrożonymi poważnymi
trudnościami w odniesieniu do ich stabilności finansowej, przy
jednoczesnym wprowadzeniu pewnych niezbędnych dostosowań
mających na celu uwzględnienie różnic w postanowieniach Traktatu
mających zastosowanie do państw członkowskich, których
walutą nie jest euro, a także bardziej ograniczone powiązania
gospodarcze i finansowe. Przykładowo Komisja nie powinna mieć
możliwości obejmowania danego państwa członkowskiego
wzmocnionym nadzorem, jeżeli dane państwo członkowskie nie
otrzymuje pomocy finansowej.
(4)       Udzielanie pomocy finansowej
powinno być związane z nadzorem gospodarczym i budżetowym w
danym państwie członkowskim. Intensywność tego nadzoru
powinna być współmierna do wagi napotykanych trudności
finansowych i powinna należycie uwzględniać charakter otrzymanej
pomocy finansowej, która może sięgać od czysto zapobiegawczej
pomocy udzielanej na podstawie kryteriów kwalifikowalności aż po
obszerny program dostosowań makroekonomicznych powiązany z surowymi
warunkami.
(5)       Państwo
członkowskie otrzymujące ostrożnościową pomoc
finansową powinno podlegać wzmocnionemu nadzorowi, tak aby
zapewnić szybkie przywrócenie jego sytuacji do stanu normalnego oraz
chronić pozostałe państwa członkowskie przed ewentualnymi
negatywnymi skutkami ubocznymi. Ten wzmocniony nadzór powinien obejmować
poszerzony dostęp Komisji do informacji niezbędnych do
ścisłego monitorowania sytuacji gospodarczej, budżetowej i
finansowej danego państwa członkowskiego oraz regularne
składanie sprawozdań Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu.
(6)       Nadzór nad sytuacją
gospodarczą i budżetową należy jeszcze bardziej wzmocnić
w przypadku państw członkowskich korzystających z pożyczki.
Powinien on obejmować ustanowienie programu dostosowań
makroekonomicznych. Ze względu na kompleksowy charakter takiego programu
inne procedury nadzoru gospodarczego i budżetowego powinny zostać
zawieszone na czas jego trwania, tak aby uniknąć powielania
obowiązków sprawozdawczych.
(7)       Należy ustanowić
przepisy służące wzmocnieniu dialogu na temat wdrażania
przedmiotowej pomocy finansowej między instytucjami unijnymi, w
szczególności Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, oraz
zapewnieniu większej przejrzystości i odpowiedzialności.
(8)       Decyzja w sprawie
nieprzestrzegania przez państwo członkowskie dotyczącego go
programu dostosowań makroekonomicznych powinna również
pociągać za sobą zawieszenie płatności lub
zobowiązań Unii zgodnie z art. 21 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr
XXX ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu
Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu
Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów
Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego objętych
zakresem wspólnych ram strategicznych oraz ustanawiającego przepisy ogólne
dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego
Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności, oraz uchylającego
rozporządzenie (WE) nr 1083/2006.
(9)       Uprawnienia do podejmowania
poszczególnych decyzji w celu stosowania niniejszego rozporządzenia
powinny należeć do Rady zgodnie z art. 143 ust. 2 Traktatu.
(10)     Zakres działalności
Europejskich Urzędów Nadzoru ustanowionych na mocy rozporządzeń
(UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) 1095/2010 powinien pozostać w
granicach określonych w art. 1 tych trzech rozporządzeń.
(11)     W celu przyjęcia
niniejszego rozporządzenia, które stanowi ramy dla udzielania pomocy
finansowej Unii państwom członkowskim nienależącym do
strefy euro, Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż te
wymienione w art. 352,
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1.           Niniejsze rozporządzenie
ustanawia instrument pomocy finansowej Unii, która może zostać
udzielona zgodnie z art. 143 Traktatu państwu członkowskiemu
dotkniętemu lub poważnie zagrożonemu trudnościami w
odniesieniu do jego bilansu płatniczego.
2.           Niniejsze rozporządzenie
stosuje się do państw członkowskich, których walutą nie
jest euro.
Artykuł 2
Pomoc finansowa Unii
1.           Pomoc finansowa Unii
udzielana jest w drodze:
(a)
pożyczki;
(b)
ostrożnościowej warunkowej linii
kredytowej (PCCL), czyli linii kredytowej opartej na kryteriach
kwalifikowalności; lub
(c)
wspomagającej uwarunkowanej linii kredytowej
(ECCL), czyli linii kredytowej opartej na połączeniu kryteriów
kwalifikowalności i nowych środków polityki.
2.           W tym celu Komisja jest
upoważniona do zaciągania w imieniu Unii Europejskiej pożyczek
na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych.
3.           Wysokość
pozostającej do spłaty kwoty głównej pożyczek lub linii
kredytowych, które mają zostać udzielone państwom
członkowskim na mocy niniejszego rozporządzenia, jest ograniczona do
50 mld EUR.
4.           Jeżeli przewiduje
się pomoc finansową spoza Unii podlegającą warunkom
dotyczącym polityki gospodarczej, dane państwo członkowskie
konsultuje się najpierw z Komisją. Komisja analizuje
możliwości dostępne w ramach instrumentu pomocy finansowej
Unii oraz zgodność przewidywanych warunków dotyczących polityki
gospodarczej ze środkami przyjętymi na mocy art. 121 i 126
Traktatu oraz na mocy prawodawstwa przyjętego na podstawie wspomnianych
artykułów. Komisja informuje Komitet Ekonomiczno-Finansowy o swoich
ustaleniach.
Artykuł 3
Warunki i procedura
udzielania pożyczek
1.           Państwa
członkowskie ubiegające się o pożyczkę
powiadamiają o tym Komisję, Europejski Bank Centralny (EBC) oraz
Komitet Ekonomiczno-Finansowy.
2.           Komisja, w porozumieniu z EBC
oraz, jeżeli to możliwe, z MFW, ocenia zdolność
obsługi długu sektora instytucji rządowych i samorządowych
danego państwa członkowskiego oraz jego aktualne lub potencjalne
potrzeby w zakresie finansowania, a następnie przekazuje wyniki tej oceny
Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu.
3.           Dane państwo
członkowskie przygotowuje w porozumieniu z Komisją
działającą w powiązaniu z EBC oraz, jeżeli to
możliwe, z MFW projekt programu dostosowań makroekonomicznych
zawierającego wymogi dotyczące polityki i służącego
przywróceniu zrównoważonego bilansu płatniczego i odzyskaniu
zdolności danego państwa do samodzielnego pozyskiwania pełnego
finansowania na rynkach finansowych. W projekcie programu dostosowań
makroekonomicznych należycie uwzględnia się zalecenia skierowane
do danego państwa członkowskiego na mocy art. 121, 126 i 148
Traktatu, jak również działania podejmowane przez to państwo
celem dostosowania się do tych zaleceń, mając jednocześnie
na celu rozszerzenie, wzmocnienie i pogłębienie wymaganych
środków polityki.
4.           Rada, stanowiąc
większością kwalifikowaną na zalecenie Komisji, może
podjąć decyzję o udzieleniu pożyczki danemu państwu
członkowskiemu i, jeżeli podejmie taką decyzję, zatwierdzić
program dostosowań makroekonomicznych związany z tą
pożyczką.
5.           Decyzja o udzieleniu
pożyczki zawiera informacje dotyczące kwoty, maksymalnego
średniego okresu wymagalności, formuły cenowej, maksymalnej
ilości rat, okresu dostępności pożyczki, głównych
warunków dotyczących polityki gospodarczej i inne szczegółowe zasady
niezbędne dla realizacji pomocy.
6.           Komisja i dane
państwo członkowskie zawierają protokół ustaleń (zwany
dalej „protokołem ustaleń”) zawierający szczegóły
dotyczące programu dostosowań makroekonomicznych. Komisja przekazuje
protokół ustaleń Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
7.           Komisja, w porozumieniu z EBC
oraz, w stosownym przypadku, z MFW monitoruje postępy we wdrażaniu
programu dostosowań makroekonomicznych, przeprowadzając okresowe
misje kontrolne. O wynikach tych kontroli informuje co kwartał Komitet
Ekonomiczno-Finansowy. Dane państwo członkowskie w pełni
współpracuje z Komisją i EBC. W szczególności państwo to
przekazuje Komisji i EBC wszelkie informacje, które instytucje te uznają
za niezbędne do monitorowania programu. Dane państwo członkowskie
ma również obowiązki określone w art. 6 ust. 2.
8.           Komisja, w porozumieniu z EBC
oraz, jeżeli to możliwe, z MFW, ocenia wraz z danym państwem
członkowskim zmiany, które mogą być konieczne w programie
dostosowań makroekonomicznych. Rada, stanowiąc większością
kwalifikowaną na zalecenie Komisji, zatwierdza ewentualne zmiany, których
należy dokonać we wspomnianym programie.
9.           Jeżeli w wyniku
monitorowania, o którym mowa w ust. 7, ujawnione zostaną znaczące
odstępstwa od programu dostosowań makroekonomicznych, Rada,
stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek
Komisji, może podjąć decyzję stwierdzającą,
że dane państwo członkowskie nie spełnia uzgodnionych
warunków pomocy finansowej. Zostanie wówczas zawieszona wypłata pomocy
finansowej Unii na mocy niniejszego rozporządzenia.
10.         Najpóźniej w terminie
sześciu miesięcy od decyzji, o której mowa w ust. 9, Rada,
stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek
Komisji, może podjąć decyzję o wznowieniu wypłat
pomocy finansowej, jeżeli uzna, że dane państwo członkowskie
spełnia uzgodnione warunki pomocy finansowej. Jeżeli taka decyzja nie
zostanie podjęta w wyznaczonym terminie, dalsze wypłaty pomocy
finansowej Unii na mocy niniejszego rozporządzenia zostaną
ostatecznie wstrzymane.
11.         Jeżeli dane państwo
członkowskie nie posiada wystarczających zdolności
administracyjnych lub napotyka znaczące problemy w realizacji swojego
programu, zwraca się o pomoc techniczną do Komisji, która może w
tym celu utworzyć grupy ekspertów z udziałem państw
członkowskich i innych instytucji europejskich lub właściwych
instytucji międzynarodowych. Pomoc techniczna może obejmować
ustanowienie stałego przedstawicielstwa i personelu wspomagającego w
celu doradzania organom w kwestiach związanych z realizacją programu
dostosowawczego.
12.         Właściwa komisja
Parlamentu Europejskiego może zaoferować danemu państwu
członkowskiemu możliwość udziału w wymianie
poglądów na temat postępów osiągniętych we wdrażaniu
programu dostosowawczego.
13.         Przedstawiciele Komisji mogą
zostać zaproszeni przez parlament danego państwa członkowskiego
do udziału w wymianie poglądów na temat postępów
osiągniętych we wdrażaniu programu dostosowań
makroekonomicznych.
Artykuł 4
Warunki udzielania linii
kredytowych
1.           Dostęp do PCCL udzielany
jest państwom członkowskim, których sytuacja gospodarcza i finansowa
zasadniczo jest nadal solidna. Ogólną ocenę kwalifikowania się
danego państwa członkowskiego do otrzymania PCCL przeprowadza
się na podstawie następujących kryteriów kwalifikowalności:

(a)
przestrzeganie zaleceń i decyzji Rady
przyjętych na podstawie art. 121 i 126 Traktatu. Państwa
członkowskie objęte procedurą nadmiernego deficytu nadal
mogą mieć dostęp do PCCL, pod warunkiem że w pełni
stosują się do zaleceń Rady przyjętych na mocy art. 126
ust. 7 Traktatu;
(b)
zdolność obsługi długu sektora
instytucji rządowych i samorządowych;
(c)
przestrzeganie zobowiązań przyjętych
w ramach procedury dotyczącej nadmiernego zakłócenia równowagi.
Państwa objęte procedurą dotyczącą nadmiernego
zakłócenia równowagi nadal mogą mieć dostęp do PCCL, pod
warunkiem że zobowiążą się do rozwiązania kwestii
zakłóceń równowagi makroekonomicznej stwierdzonych przez Radę;
(d)
udokumentowany dostęp do rynków
kapitałowych na racjonalnych warunkach;
(e)
zrównoważona pozycja zewnętrzna;
(f)
brak problemów z wypłacalnością
banków, które mogłyby stanowić zagrożenie systemowe dla
stabilności systemu bankowego.
2.           Dostęp do ECCL jest
otwarty dla państw członkowskich, które nie spełniają
niektórych kryteriów kwalifikowalności wymaganych celem uzyskania
dostępu do PCCL, ale których ogólna sytuacja gospodarcza i finansowa jest
nadal stabilna. Dane państwo członkowskie po przeprowadzeniu
konsultacji z Komisją i EBC opracowuje środki naprawcze
służące:
(a)
przestrzeganiu kryteriów kwalifikowalności
określonych w ust. 1, które uważa się za niespełnione; oraz

(b)
zapewnieniu stałego przestrzegania innych
kryteriów kwalifikowalności określonych w ust. 1.
Artykuł 5
Procedura udzielania linii kredytowych
1.           Państwa
członkowskie ubiegające się o linię kredytową
powiadamiają o tym Komisję, EBC oraz Komitet Ekonomiczno-Finansowy.
2.           Komisja, w porozumieniu z EBC
oraz, jeżeli to możliwe, z MFW, ocenia zdolność
obsługi długu sektora instytucji rządowych i samorządowych
danego państwa członkowskiego oraz jego aktualne lub potencjalne
potrzeby w zakresie finansowania, a następnie przekazuje wyniki tej oceny
Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu.
3.           Komisja,
w porozumieniu z EBC, ocenia, czy dane państwo członkowskie
spełnia określone w art. 4 warunki uzyskania dostępu do PCCL lub
ECCL.
4.           Rada, stanowiąc
większością kwalifikowaną na zalecenie Komisji, podejmuje
decyzję o udzieleniu PCCL lub ECCL na wstępny okres jednego roku.
Decyzja o udzieleniu linii kredytowej zawiera informacje dotyczące kwoty, opłaty
za dostęp do linii kredytowej, kosztów związanych z
udostępnieniem środków finansowych, okresu dostępności
linii kredytowej, maksymalnego średniego terminu wymagalności
zaciąganej pożyczki i inne przepisy niezbędne dla realizacji
pomocy. Decyzja o udzieleniu ECCL zawiera również opis środków
naprawczych, które mają być przyjęte zgodnie z art. 4 ust. 2.
5.           Komisja i dane
państwo członkowskie zawierają protokół ustaleń (zwany
dalej „protokołem ustaleń”) zawierający szczegóły
dotyczące warunków linii kredytowej.
6.           Na wniosek państwa
członkowskiego Komisja może dwa razy podjąć decyzję o
wznowieniu linii kredytowej, za każdym razem na okres sześciu
miesięcy, po poinformowaniu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego o ocenie
przestrzegania kryteriów kwalifikowalności.
7.           W przypadku udzielenia linii
kredytowej Komisja monitoruje stałe przestrzeganie kryteriów
kwalifikowalności oraz co trzy miesiące informuje Komitet
Ekonomiczno-Finansowy o swoich ustaleniach. Komisja ponownie ocenia
adekwatność linii kredytowej, jeżeli została ona wykorzystana.
Jeżeli ocena ta doprowadzi Komisję do wniosku, że linia
kredytowa nie jest już odpowiednia dla rozwiązania trudności
danego państwa członkowskiego, Rada, stanowiąc na zalecenie
Komisji, może podjąć decyzję o zamknięciu linii
kredytowej i zalecić danemu państwu członkowskiemu
złożenie wniosku o pożyczkę zgodnie z procedurą
określoną w art. 3.
8.           W przypadku gdy udzielono
ECCL lub wykorzystano PCCL, w okresie dostępności linii kredytowej
państwo członkowskie objęte zostaje wzmocnionym nadzorem zgodnie
z art. 6.
Artykuł 6
Wzmocniony nadzór
1.           Państwo
członkowskie objęte wzmocnionym nadzorem przyjmuje, w porozumieniu i
we współpracy z Komisją, działającą w porozumieniu z
EBC, Europejskimi Urzędami Nadzoru, Europejską Radą ds. Ryzyka
Systemowego (ERRS) oraz, w stosownym przypadku, z MFW, środki mające
na celu zapewnienie zrównoważonego bilansu płatniczego oraz unikanie
wszelkich przyszłych trudności w dostępie do rynków finansowych.
2.           Na żądanie Komisji
państwo członkowskie objęte wzmocnionym nadzorem:
(a)
z wymaganą częstotliwością
przekazuje Komisji, EBC oraz odpowiedniemu Europejskiemu Urzędowi Nadzoru
lub odpowiednim Europejskim Urzędom Nadzoru zdezagregowane dane na temat
zmian w jego systemie finansowym. Komisja, EBC oraz odpowiedni Europejski
Urzędu Nadzoru lub odpowiednie Europejskie Urzędy Nadzoru
zachowują poufność otrzymanych zdezagregowanych danych;
(b)
przeprowadza, pod nadzorem odpowiedniego
Europejskiego Urzędu Nadzoru lub odpowiednich Europejskich Urzędów
Nadzoru, testy warunków skrajnych lub analizy podatności niezbędne do
oceny odporności sektora finansowego na różnego rodzaju wstrząsy
o charakterze makroekonomicznym lub finansowym, określone przez
Komisję i EBC w porozumieniu z odpowiednim Europejskim Urzędem
Nadzoru lub odpowiednimi Europejskimi Urzędami Nadzoru i ERRS, jak
również przekazuje im szczegółowe wyniki;
(c)
podlega okresowym ocenom swoich
możliwości w zakresie nadzoru nad sektorem bankowym w ramach
szczególnych fachowych kontroli prowadzonych przez odpowiedni Europejski
Urząd Nadzoru lub odpowiednie Europejskie Urzędy Nadzoru;
(d)
przekazuje wszelkie informacje niezbędne do
monitorowania zakłóceń równowagi makroekonomicznej przewidzianego w
rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1176/2011 w sprawie
zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania;
(e)
w koordynacji z krajowymi najwyższymi organami
kontroli przeprowadza kompleksową niezależną kontrolę
rachunków sektora instytucji rządowych i samorządowych,
mającą na celu ocenę rzetelności, kompletności i
ścisłości tych rachunków publicznych na potrzeby procedury
nadmiernego deficytu, oraz przedstawia sprawozdanie z tej kontroli; W
związku z tym Komisja (Eurostat) ocenia jakość danych
przekazanych przez to państwo członkowskie zgodnie z rozporządzeniem
(WE) nr 679/2010;
(f)
dostarczenia dodatkowych informacji na potrzeby
monitorowania postępów w kierunku korekty nadmiernego deficytu,
jeżeli jest ono objęte decyzją Rady zgodnie z art. 126 ust. 6
Traktatu.
3.           Państwo
członkowskie objęte wzmocnionym nadzorem:
(a)
niezwłocznie przeprowadza kompleksową
ocenę wykonania budżetu w bieżącym roku dla sektora
instytucji rządowych i samorządowych oraz jego podsektorów. W ocenie
uwzględnia się również ryzyko finansowe związane z podmiotami
będącymi własnością publiczną i z zamówieniami publicznymi,
w zakresie, w jakim mogą się one przyczyniać do istnienia
nadmiernego deficytu. Wyniki tej oceny przekazywane są Komisji i
Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu;
(b)
regularnie składa Komisji i Komitetowi
Ekonomiczno-Finansowemu sprawozdania w odniesieniu do sektora instytucji
rządowych i samorządowych oraz jego podsektorów dotyczące
wykonania budżetu w ciągu bieżącego roku, wpływu na
budżet działań dyskrecjonalnych podjętych zarówno po stronie
wydatków, jak i po stronie dochodów, docelowej wielkości wydatków i
dochodów publicznych, jak również zawierające informacje na temat
przyjętych środków i na temat charakteru planowanych środków
osiągnięcia tych celów. Sprawozdanie jest udostępniane
publicznie.
4.           Komisja, w porozumieniu z EBC
i w miarę potrzeby z Europejskim Urzędem Nadzoru lub Europejskimi
Urzędami Nadzoru oraz, w stosownym przypadku, z MFW, przeprowadza okresowe
misje kontrolne w państwie członkowskim objętym nadzorem celem
weryfikacji postępów osiągniętych we wdrażaniu
środków, o których mowa w ust. 1, 2 i 3. O wynikach tych kontroli co trzy
miesiące informuje Komitet Ekonomiczno-Finansowy, oceniając w
szczególności, czy konieczne są dodatkowe środki. Wspomniane
misje kontrolne zastępują monitorowanie na miejscu przewidziane w
art. 10a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1467/97.
5.           Jeżeli na podstawie
oceny, o której mowa w ust. 4, stwierdza się, że konieczne są
dodatkowe środki, a sytuacja finansowa danego państwa
członkowskiego ma znaczący negatywny wpływ na
stabilność finansową Unii, Rada, stanowiąc
większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może
zalecić danemu państwu członkowskiemu złożenie wniosku
o pożyczkę zgodnie z procedurą określoną w art. 3. To
zalecenie i prace przygotowawcze przed jego przyjęciem traktuje się
jako poufne, chyba że Rada postanowi podać je do wiadomości
publicznej.
6.           Jeżeli zalecenie
przyjęte zgodnie z ust. 5 jest podawane do wiadomości publicznej:
(a)
właściwa komisja Parlamentu Europejskiego
może zaoferować przedstawicielom danego państwa
członkowskiego możliwość udziału w wymianie
poglądów;
(b)
przedstawiciele Komisji mogą zostać
zaproszeni przez parlament danego państwa członkowskiego do
udziału w wymianie poglądów.
Artykuł 7
Spójność z
procedurą nadmiernego deficytu
1.           Uznaje się, że
program dostosowań makroekonomicznych i zmiany do niego, o których mowa w
art. 3 ust. 4 i 8 niniejszego rozporządzenia, zastępują
przedkładanie programów konwergencji, o którym mowa w art. 8
rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97.
2.           Jeżeli dane państwo
członkowskie jest adresatem zalecenia na mocy art. 126 ust. 7 Traktatu
dotyczącego korekty nadmiernego deficytu:
(a)
uznaje się, że program dostosowań
makroekonomicznych, o którym mowa w art. 3 ust. 4 i 8 niniejszego
rozporządzenia, zastępuje również odpowiednio sprawozdania, o
których mowa w art. 3 ust. 4a rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97;
(b)
uznaje się, że roczne cele budżetowe
w programie dostosowań makroekonomicznych, o którym mowa w art. 3
niniejszego rozporządzenia, zastępują roczne cele budżetowe
określone zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 w
zaleceniu wydanym zgodnie z art. 126 ust. 7 Traktatu;
(c)
uznaje się, że monitorowanie, o którym
mowa w art. 3 ust. 7 niniejszego rozporządzenia, zastępuje
monitorowanie przewidziane w art. 10 ust. 1 oraz art. 10a rozporządzenia
Rady (WE) nr 1467/97 oraz monitorowanie stanowiące podstawę wszelkich
decyzji przewidzianych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1467/97.
Artykuł 8
Spójność z
procedurą dotyczącą zakłóceń równowagi
makroekonomicznej
W odniesieniu do państw
członkowskich objętych programem dostosowań makroekonomicznych
zatwierdzonym przez Radę zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia
zawiesza się stosowanie rozporządzenia (UE) nr 1176/2011. Zawieszenie
to obowiązuje na czas realizacji programu dostosowań
makroekonomicznych.
Artykuł 9
Spójność z
europejskim okresem oceny koordynacji polityki gospodarczej
Uznaje się, że monitorowanie, o
którym mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia, zastępuje
monitorowanie i ocenę w ramach europejskiego semestru na rzecz koordynacji
polityki gospodarczej przewidzianego w art. 2a rozporządzenia (WE) nr
1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i
koordynacji polityk gospodarczych.
Artykuł 10
Wypłata pożyczki
1.           Co do zasady
pożyczkę wypłaca się w ratach.
2.           Nie naruszając przepisów
art. 3 ust. 9, Komisja podejmuje decyzję o wypłacie rat na podstawie
monitorowania ustanowionego w art. 3 ust. 7.
Artykuł 11
Udostępnienie funduszy w
ramach linii kredytowej
1.           Dane państwo
członkowskie z wyprzedzeniem co najmniej 45 dni kalendarzowych informuje
Komisję o swoim zamiarze wykorzystania środków finansowych z linii
kredytowej. Szczegółowe przepisy są określone w decyzji,
o której mowa w art. 5 ust. 5.
2.           Na podstawie monitorowania
ustanowionego w art. 5 ust. 7 i art. 6 ust. 4 Komisja decyduje
o udostępnieniu środków finansowych.
Artykuł 12
Operacje zaciągania
i udzielania pożyczek
1.           Operacje zaciągania
i udzielania pożyczek, o których mowa w art. 2, są
przeprowadzane w euro.
2.           Cechy kolejnych transz
udostępnianych przez Unię w ramach instrumentu pomocy finansowej
są negocjowane między danym państwem członkowskim a
Komisją.
3.           Po przyjęciu przez
Radę decyzji o udzieleniu pożyczki Komisja jest upoważniona do
zaciągania pożyczek na rynkach kapitałowych lub od instytucji
finansowych w najbardziej odpowiednim okresie między planowanymi
wypłatami, tak aby zoptymalizować koszt finansowania i zachować
swoją reputację jako emitenta Unii na rynkach. Środki finansowe,
które zostały zgromadzone, ale nie zostały jeszcze wypłacone,
zawsze muszą być przechowywane na specjalnym rachunku
pieniężnym lub rachunku papierów wartościowych obsługiwanym
zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do operacji
pozabudżetowych i nie mogą być wykorzystywane w celu
innym niż świadczenie pomocy finansowej państwu członkowskiemu
w ramach niniejszego mechanizmu.
4.           Jeżeli państwo
członkowskie otrzyma pożyczkę z klauzulą spłaty
przedterminowej i zdecyduje się skorzystać z tej opcji,
Komisja podejmuje niezbędne kroki w tym zakresie.
5.           Na wniosek danego
państwa członkowskiego oraz jeśli okoliczności i warunki
umowy pożyczki pozwalają na poprawę warunków jej oprocentowania,
Komisja może refinansować całość lub
część pierwotnej pożyczki lub zmienić odpowiednie
warunki finansowe.
6.           Komitet Ekonomiczno-Finansowy
jest informowany przez Komisję o rozwoju sytuacji w zakresie
operacji, o których mowa w ust. 5.
Artykuł 13
Koszty
Koszty poniesione przez Unię przy
zawieraniu i realizacji każdej operacji pokrywa dane państwo
członkowskie.

Artykuł 14
Zarządzanie
pożyczkami
1.           Komisja dokonuje koniecznych
ustaleń z EBC w zakresie zarządzania pożyczkami.
2.           Dane państwo
członkowskie otwiera specjalny rachunek prowadzony przez jego krajowy bank
centralny do celów zarządzania środkami otrzymanymi w ramach pomocy
finansowej Unii. Państwo członkowskie przelewa kwotę
główną i odsetki należne z tytułu otrzymanej
pożyczki na rachunek prowadzony przez EBC na czternaście dni
roboczych systemu TARGET2 przed upływem odpowiedniego terminu
wymagalności.
3.           Nie naruszając przepisow
art. 27 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego
Banku Centralnego, Trybunał Obrachunkowy ma prawo do przeprowadzenia
w danym państwie członkowskim wszelkich kontroli finansowych lub
audytów, jakie uzna za konieczne w związku z zarządzaniem
pomocą. Komisja, w tym Europejski Urząd ds. Zwalczania
Nadużyć Finansowych, ma w szczególności prawo do
wysłania swoich urzędników lub należycie upoważnionych
przedstawicieli w celu przeprowadzenia w danym państwie
członkowskim wszelkich kontroli technicznych lub finansowych
bądź audytów, jakie uzna za konieczne w związku
z pomocą.
Artykuł 15
Nadzór po zakończeniu
programu pomocy
1.           Państwo
członkowskie, które otrzymało pomoc finansową Unii na mocy
niniejszego rozporządzenia, podlega nadzorowi po zakończeniu programu
pomocy, dopóki nie zostanie spłacone co najmniej 75 % kwoty głównej
pomocy finansowej. Rada, stanowiąc większością
kwalifikowaną na wniosek Komisji, może przedłużyć czas
trwania nadzoru po zakończeniu programu pomocy.
2.           Państwa
członkowskie objęte nadzorem po zakończeniu programu pomocy
mają również obowiązki określone w art. 6 ust. 2.
3.           Komisja, w porozumieniu z
EBC, przeprowadza okresowe misje kontrolne w państwie członkowskim
objętym nadzorem po zakończeniu programu pomocy celem oceny sytuacji
gospodarczej, budżetowej i finansowej danego państwa. Co pół
roku przekazuje ona swoje ustalenia Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu i ocenia
w szczególności, czy potrzebne są środki naprawcze.
4.           Rada, stanowiąc
większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może zalecić
państwu członkowskiemu objętemu nadzorem po zakończeniu
programu pomocy przyjęcie środków naprawczych.
Artykuł
16
Uchylenie
Niniejszym uchyla się rozporządzenie
(WE) nr 332/2002. Pomoc udzielona na podstawie tego rozporządzenia
nadal podlega jego przepisom, dopóki nie upłynie okres
dostępności i pozostają niespłacone jakiekolwiek kwoty.
Artykuł 17
Przepisy przejściowe
Art. 15 nie obowiązuje w odniesieniu do
państw członkowskich, które w dniu wejścia w życie
niniejszego rozporządzenia są już objęte nadzorem po
zakończeniu programu pomocy finansowej udzielonej zgodnie z
rozporządzeniem (WE) nr 332/2002.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący


Ważna informacja prawna

|

52007PC0075

Wniosek rozporządzenie Rady przyznające Bułgarii i Rumunii odstępstwa od niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 dotyczące poziomów odniesienia flot rybackich  /* COM/2007/0075 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 28.2.2007KOM(2007) 75 wersja ostatecznaWniosekROZPORZĄDZENIE RADYprzyznające Bułgarii i Rumunii odstępstwa od niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 dotyczące poziomów odniesienia flot rybackich(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIENależy dokonać pewnych dostosowań w przepisach Wspólnoty dotyczących obszaru wspólnej polityki rybackiej, tak aby obowiązywały one również Bułgarię i Rumunię.Załączony wniosek dotyczący rozporządzenia Rady jest dostosowaniem o charakterze technicznym.Artykuł 4 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu upoważnia Radę lub Komisję do przyjmowania przed przystąpieniem przepisów, o których mowa między innymi w art. 56 Aktu przystąpienia. Przepisy te wchodzą w życie z dniem wejścia w życie tego Traktatu i tylko pod tym warunkiem.Artykuł 56 Aktu przystąpienia upoważnia Radę lub Komisję do przyjęcia przed przystąpieniem tych aktów, które wymagają dostosowania z powodu przystąpienia i w przypadkach, w których odpowiednie dostosowania nie zostały zawarte w Akcie przystąpienia lub jego załącznikach. Takie dostosowania obowiązują od dnia przystąpienia.W związku z tym, że poziomy odniesienia dla flot rybackich określone w art. 12 rozporządzenia Rady (WE) 2371/2002 stanowią sumę celów Wieloletnich Programów Orientacji 1997–2002 dla każdego segmentu, nie należy ustalać takich poziomów dla państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty po wygaśnięciu tych programów.WniosekROZPORZĄDZENIE RADYprzyznające Bułgarii i Rumunii odstępstwa od niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 dotyczące poziomów odniesienia flot rybackichRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii[1],uwzględniając Akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 56,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Artykuł 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa[2] przewiduje, że należy ustalić poziomy odniesienia dla flot rybackich każdego z państw członkowskich jako sumę celów Wieloletniego Programu Orientacji 1997–2002 dla każdego segmentu.2.  Bułgaria i Rumunia nie posiadają celów, o których mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.3.  Poziomy odniesienia dla nowych państw członkowskich można ustanowić jedynie w odniesieniu do ich flot w chwili przystąpienia. Jednak w takiej sytuacji zobowiązania przewidziane w art. 11 ust. 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 byłyby zbędne ponieważ nakładałyby się ze zobowiązaniami wynikającymi z systemu wprowadzania/wycofywania przewidzianego w art. 13 wspomnianego rozporządzenia.4.  Zdolności połowowe bułgarskich i rumuńskich flot rybackich w dniu przystąpienia będą stanowiły podstawę stosowania systemu wprowadzania/wycofywania przewidzianego w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.5.  Nie należy zatem ustanawiać poziomów odniesienia przewidzianych w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 dla nowych państw członkowskich, ani stosować do nich art. 11 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia, ponieważ nie miałoby to żadnych skutków dla zarządzania flotą przez nowe państwa członkowskie.6.  W związku z tym należy przyznać Bułgarii i Rumunii odstępstwo od tych przepisów rozporządzenia (WE) nr 2371/2002,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W drodze odstępstwa od art. 11 ust. 2 i 4 oraz art. 12 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 nie stosuje się do Bułgarii i Rumunii.Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 157 z 21.6.2005, str. 11.[2] Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.