				|

		52014PC0660

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (tekst jednolity) /* COM/2014/0660 final - 2014/0305 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           W kontekście
społeczeństwa obywatelskiego w Europie Komisja przywiązuje
wielką wagę do uproszczenia i uporządkowania prawa Unii, tak aby
stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla obywateli,
otwierając im w ten sposób nowe możliwości korzystania z
przysługujących im konkretnych uprawnień.
Ten cel nie może zostać
osiągnięty tak długo, jak liczne przepisy, które były
wielokrotnie zmieniane, często zasadniczo, pozostają rozproszone, tak
iż trzeba ich szukać częściowo w oryginalnym akcie, a
częściowo w późniejszych aktach zmieniających. Wymaga to
pracochłonnego porównywania wielu różnych aktów w celu ustalenia
obowiązujących norm prawnych.
Z tego powodu ujednolicenie przepisów często
zmienianych jest potrzebne, aby prawo stało się jasne i
zrozumiałe.
2.           W dniu 1 kwietnia 1987 r. Komisja
postanowiła[1]
zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty były ujednolicane nie
później niż po 10 zmianach, podkreślając, że jest
to wymaganie minimum i że odpowiednie jednostki powinny starać
się nawet częściej ujednolicać teksty, za które są
odpowiedzialne, tak aby przepisy tych aktów były jasne i łatwo
zrozumiałe.
3.           Konkluzje Prezydencji Rady
Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.) potwierdziły to
stanowisko[2],
podkreślając wagę ujednolicania, które daje pewność co
do prawa stosowanego wobec danej materii w danym czasie.
Ujednolicanie musi być podejmowane w
pełnej zgodności z normalną procedurą przyjmowania aktów
UE.
Zważywszy, że żadne zmiany co do
treści nie mogą być wprowadzane do ujednolicanych aktów,
Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze porozumienia
międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r.,
możliwość stosowania przyspieszonej procedury dla szybkiego
przyjmowania takich aktów.
4.           Celem niniejszego wniosku jest
ujednolicenie rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009 z dnia z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów
subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty
Europejskiej[3]. Nowe rozporządzenie zastąpi włączone do niego
akty[4]; niniejszy wniosek
całkowicie zachowuje treść ujednolicanych aktów, zbiera je
więc jedynie razem, dokonując tylko takich formalnych zmian, jakie
wynikają z samego zadania ujednolicenia.
5.           Wniosek w sprawie ujednolicenia
został sporządzony na podstawie wstępnej konsolidacji, w 22
językach urzędowych, rozporządzenia (WE) nr 597/2009 i aktu
je zmieniającego, przygotowanej przez Urząd Publikacji Unii
Europejskiej za pomocą systemu przetwarzania danych. Tam, gdzie
artykułom nadano nowe numery, korelacja pomiędzy starą i
nową numeracją została określona w tabeli zawartej w
załączniku VI do ujednoliconego rozporządzenia.
ê 597/2009
(dostosowany)
2014/0305 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie ochrony przed przywozem towarów
subsydiowanych z krajów niebędących członkami Ö Unii Õ Europejskiej (tekst
jednolity)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat Ö o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej Õ, w szczególności
jego art. Ö 207 ust. 2 Õ,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
ê 597/2009 motyw
1 (dostosowany)
(1)       Rozporządzenie Rady (WE)
nr Ö 597/2009[6] Õ zostało
znacząco zmienione[7].
Dla zachowania przejrzystości i zrozumiałości
należy je ujednolicić.
ê 597/2009 motyw
3 (dostosowany)
(2)       Załącznik 1 A
do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu
(Ö zwanego dalej Õ „Porozumieniem
WTO”), zawiera między innymi Układ ogólny w sprawie taryf celnych i
handlu z 1994 r. (Ö zwany dalej Õ „GATT z 1994 r.”),
Porozumienie w sprawie rolnictwa (Ö zwane dalej Õ „Porozumieniem w
sprawie rolnictwa”), Porozumienie Ö w sprawie Õ stosowania art. VI Ö Układu
ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z Õ 1994 r. oraz
Porozumienie w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (Ö zwane dalej Õ „Porozumieniem w
sprawie subsydiów”).
ê 597/2009 motyw
5 (dostosowany)
(3)       W celu zapewnienia
odpowiedniego i przejrzystego Ö stosowania Õ zasad Ö Porozumienia w
sprawie subsydiów Õ należy, Ö w możliwie
najszerszym zakresie Õ, przenieść
Ö jego Õ język do
prawodawstwa Ö Unii Õ.
ê 597/2009 motyw 6
(4)       Ponadto słuszne wydaje
się szczegółowe wyjaśnienie, kiedy subsydium może być
uznane za istniejące, zgodnie z jakimi przepisami będzie
stanowić podstawę środków wyrównawczych (w szczególności,
czy subsydium zostało udzielone na szczególnych zasadach) oraz jakie
kryteria należy stosować do wyliczenia kwoty subsydium
stanowiącego podstawę środków wyrównawczych.
ê 597/2009 motyw
7
(5)       Określając
istnienie subsydium, należy wykazać wkład finansowy rządu
bądź innego organu publicznego na terytorium kraju bądź
też wsparcie w jakiejś formie dochodu bądź ceny w
rozumieniu art. XVI GATT z 1994 r. oraz że korzyść z tego
wynikająca została przyznana przedsiębiorstwu
przyjmującemu.
ê 597/2009 motyw 8
(6)       W zakresie kalkulacji
świadczenia na rzecz odbiorcy, w przypadku gdy wskaźnik rynkowy nie
istnieje w danym kraju, wskaźnik powinien być ustalony poprzez
dostosowanie warunków istniejących w danym kraju na podstawie
istniejących czynników dostępnych w tym kraju. Gdy to nie ma
zastosowania, ponieważ, między innymi, takie ceny lub koszty nie
istnieją lub są nierealne, wówczas właściwy wskaźnik
powinien zostać ustalony poprzez zastosowanie warunków istniejących
na innych rynkach.
ê 597/2009 motyw 9
(dostosowany)
(7)       Pożądane jest
sformułowanie jasnej i szczegółowej informacji dotyczącej
czynników, które mogą być istotne dla stwierdzenia, czy subsydiowanie
przywozu spowodowało istotne szkody lub może spowodować szkody.
Wykazując, że ilość i poziom cen przywożonych towarów
są źródłem szkody poniesionej przez przemysł Ö unijny Õ, należy
zwrócić uwagę na wpływ innych czynników, w szczególności
warunków rynkowych występujących w Ö Unii Õ.
ê 597/2009 motyw
10 (dostosowany)
(8)       Zalecane jest zdefiniowanie
terminu „przemysł Ö Unii Õ” oraz ewentualne
wykluczenie stron związanych z wywozem z takiego przemysłu oraz
zdefiniowanie terminu „związany”. Konieczne jest również wprowadzenie
przepisu o nałożeniu cła wyrównawczego na rzecz producentów w
regionie Ö Unii Õ oraz ustanowienie
wytycznych w zakresie definicji takiego regionu.
ê 597/2009 motyw
11 (dostosowany)
(9)       Konieczne jest
określenie strony, która może wnieść skargę
dotyczącą ceł wyrównawczych, oraz zakresu, w jakim powinna
być ona poparta przez przemysł Ö unijny Õ, oraz informacji na
temat subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych,
szkody oraz związku przyczynowego, jaki taka skarga powinna zawierać.
Jest również celowe określenie procedur odrzucenia skarg lub
wszczęcia postępowania.
ê 597/2009 motyw
12 (dostosowany)
(10)     Konieczne jest określenie
sposobu powiadamiania zainteresowanych stron o kwestiach wymaganych przez
organy władzy. Ö Zainteresowane
strony powinny mieć Õ możliwość
przedstawienia odpowiednich dowodów oraz obrony własnych interesów.
Pożądane jest również jasne określenie zasad i procedur,
jakie należy stosować w trakcie dochodzenia, w szczególności
zasad, dzięki którym zainteresowane strony przedstawiają się, mogą
zaprezentować swoje opinie i przedstawić informacje w
określonym terminie, jeżeli takie opinie i informacje mają
zostać uwzględnione. Słuszne jest również określenie
warunków dostępu do informacji oraz komentowania przez zainteresowane
strony informacji przedstawionych przez inne zainteresowane strony. Ponadto
państwa członkowskie oraz Komisja powinny współpracować w
gromadzeniu informacji.
ê 597/2009 motyw
13 (dostosowany)
(11)     Konieczne jest określenie
warunków nakładania Ö ceł Õ tymczasowych, w tym
warunków, w których mogą być one nałożone nie
wcześniej niż 60 dni przed wszczęciem postępowania i nie
później niż dziewięć miesięcy po tym terminie. Komisja
może nałożyć takie cła tylko na okres czterech
miesięcy.
ê 597/2009 motyw
14 (dostosowany)
(12)     Konieczne jest określenie
procedur akceptacji zobowiązań eliminujących lub kompensujących
subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych oraz szkody
zamiast nakładania Ö ceł Õ tymczasowych lub
ostatecznych. Słuszne jest również określenie konsekwencji
naruszenia lub wycofania się ze zobowiązań oraz
nałożenie Ö ceł Õ tymczasowych w
sytuacji podejrzenia naruszenia lub w razie konieczności
przeprowadzenia dochodzenia w celu uzupełnienia wyników badań.
Akceptując zobowiązania, należy zwracać uwagę, aby
proponowane zobowiązania oraz ich egzekwowanie nie prowadziły do
zachowań antykonkurencyjnych.
ê 597/2009 motyw
15
(13)     Uważa się za
stosowne umożliwienie dokonywania wycofania zobowiązania i nakładanie
cła w jednym akcie prawnym. Konieczne jest także zapewnienie, aby
procedura wycofania kończyła się zazwyczaj w terminie sześciu
miesięcy, jednak w żadnym przypadku w terminie
dłuższym niż dziewięć miesięcy, aby zapewnić
prawidłową egzekucję obowiązujących środków.
ê 597/2009 motyw
16
(14)     Konieczne jest wprowadzenie
przepisu stanowiącego, że zakończenie spraw, bez względu na
przyjęcie bądź nie środków ostatecznych, nastąpi
zazwyczaj w ciągu 12 miesięcy, a w żadnym wypadku nie
później niż 13 miesięcy od wszczęcia dochodzenia.
ê 597/2009 motyw
17 (dostosowany)
(15)     Ö Dochodzenia Õ bądź Ö postępowania powinny Õ zostać
zakończone, w przypadku gdy kwota subsydiów jest minimalna lub
jeżeli, szczególnie w przypadku towarów przywożonych z krajów
rozwijających się, ilość subsydiowanych towarów lub szkoda
jest nieistotna i właściwe jest określenie tych kryteriów. W
przypadku zastosowania środków trzeba zapewnić zakończenie
postępowania oraz ustalić, że środki będą
mniejsze niż kwota subsydiów stanowiących podstawę środków
wyrównawczych, jeżeli ta mniejsza kwota usunie szkodę. Należy
określić metodę wyliczenia poziomu środków w przypadkach
pobierania próbek.
ê 597/2009 motyw
18 (dostosowany)
(16)     Konieczne jest zapewnienie
działającego z mocą wsteczną poboru Ö ceł Õ tymczasowych,
jeżeli uznane zostanie to za właściwe, oraz określenie
okoliczności, które mogą uruchomić z mocą wsteczną
stosowanie Ö ceł Õ w celu
uniknięcia podważenia środków ostatecznych, które mają
być zastosowane. Należy ponadto zapewnić, by Ö cła Õ mogły być
stosowane z mocą wsteczną w przypadku naruszenia bądź
wycofania się ze zobowiązań.
ê 597/2009 motyw
19
(17)     Konieczne jest zapewnienie, by
środki uległy przedawnieniu po okresie pięciu lat, o ile
przegląd nie wykaże, że należy je utrzymać; konieczne
jest również zapewnienie, w przypadkach dostarczenia
wystarczających dowodów o zmienionych okolicznościach,
przeglądów tymczasowych lub dochodzenia mających na celu
określenie, czy zagwarantowano zwrot ceł wyrównawczych.
ê 597/2009 motyw
20
(18)     Nawet jeżeli Porozumienie
w sprawie subsydiów nie zawiera przepisów dotyczących obejścia
środków wyrównawczych, istnieje możliwość takiego
obejścia, podobnego, lecz nie identycznego z obejściem środków
antydumpingowych. Wydaje się więc słuszne wprowadzenie w
życie w niniejszym rozporządzeniu przepisu zakazującego
obchodzenie.
ê 597/2009 motyw
21
(19)     Pożądane jest
wyjaśnienie, jakie strony mają prawo wnioskowania o wszczęcie
dochodzeń przeciwko omijaniu środków.
ê 597/2009 motyw
22 (dostosowany)
(20)     Pożądane jest
także wyjaśnienie, jakie praktyki stanowią omijanie
przyjętych środków. Praktyki omijania środków mogą
mieć miejsce zarówno wewnątrz Ö Unii Õ, jak i poza
nią. W konsekwencji konieczne jest zapewnienie, aby zwolnienia z
rozszerzonych ceł, które mogą być przyznane importerom,
mogły także być przyznawane eksporterom, wówczas gdy cła
zostają rozszerzone w celu odniesienia się do omijania środków
mającego miejsce poza Ö Unią Õ.
ê 597/2009 motyw 23
(21)     Słuszne jest zezwolenie
na zawieszenie środków wyrównawczych w przypadku tymczasowej zmiany
warunków rynkowych, która sprawia, że dalsze stosowanie tych środków
jest czasowo niewłaściwe.
ê 597/2009 motyw 24
(dostosowany)
(22)     Konieczne jest zapewnienie, by
przywożone towary Ö objęte
dochodzeniem Õ były
przedmiotem rejestracji w momencie przywozu, aby umożliwić
zastosowanie środków przeciwko takiemu przywozowi towarów.
ê 597/2009 motyw 25
(dostosowany)
(23)     Aby zapewnić
należyte zastosowanie środków, konieczne jest, aby państwa
członkowskie monitorowały i składały sprawozdanie Komisji
na temat przywozu produktów podlegających dochodzeniu lub zastosowaniu
środków oraz kwot pobranych Ö ceł Õ zgodnie z niniejszym
rozporządzeniem. Konieczne jest również zapewnienie Komisji
możliwości wnioskowania do państwa członkowskiego o
dostarczenie, z zastrzeżeniem zasad zachowania poufności,
informacji w celu wykorzystania ich do monitorowania zobowiązań
cenowych oraz weryfikowania poziomu skuteczności obowiązujących
środków.
ê 597/2009 motyw 27
(24)     Wskazane jest zapewnienie
wizyt kontrolnych mających na celu sprawdzenie dostarczonych informacji na
temat subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych
bądź szkód, przy czym takie wizyty powinny być uzależnione
od właściwych odpowiedzi na otrzymane kwestionariusze.
ê 597/2009 motyw
28
(25)     Niezbędne jest
zapewnienie dostarczenia próbek w przypadku dużej liczby stron
bądź transakcji w celu umożliwienia zakończenia dochodzenia
w wyznaczonym terminie.
ê 597/2009 motyw 29
(26)     Konieczne jest zapewnienie, w
przypadku gdy strony nie współpracują ze sobą w sposób
zadowalający, wykorzystania innych informacji do ustalenia wyników
badań oraz wykorzystania mniej korzystnych informacji niż w
przypadku, gdyby strony ze sobą współpracowały.
ê 597/2009 motyw
30
(27)     Należy wprowadzić
postanowienie o takim traktowaniu poufnych informacji, aby tajemnice
handlowe oraz tajemnice rządowe nie były ujawniane.
ê 597/2009 motyw
31 (dostosowany)
(28)     Niezbędne jest
wprowadzenie przepisów o należytym ujawnianiu istotnych faktów i okoliczności
stronom, które kwalifikują się do takiego traktowania, oraz, aby
ujawnianie takie uwzględniało proces podejmowania decyzji w Ö Unii Õ, w okresie umożliwiającym
stronom obronę ich interesów.
ê 597/2009 motyw
32 (dostosowany)
(29)     Rozsądne jest stworzenie
systemu administracyjnego, w ramach którego można przedstawiać
argumenty, czy środki te są w interesie Ö Unii Õ, w tym w interesie
konsumentów, oraz określać terminy, w których informacje takie
można przedstawiać łącznie z prawem ujawniania
zainteresowanych stron.
ê 597/2009 motyw
33 (dostosowany)
(30)     Stosując zasady
Porozumienia w sprawie subsydiów, istotne jest, w celu utrzymania równowagi
praw i obowiązków, określonych w tym Porozumieniu, aby Ö Unia Õ uwzględniła
ich interpretację przez głównych partnerów handlowych Ö Unii Õ, zgodnie z ustawodawstwem
lub ustaloną praktyką.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 (dostosowany)
(31)     Wykonanie niniejszego
rozporządzenia wymaga jednolitych warunków przyjmowania ceł
tymczasowych i ostatecznych oraz zamykania dochodzeń bez wprowadzania
środków. Środki te Komisja powinna przyjmować zgodnie z
rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[8].
(32)     W przypadku przyjmowania
środków tymczasowych należy stosować procedurę
doradczą ze względu na skutki takich środków i ich logiczną
kolejność względem przyjmowania środków ostatecznych. Ze
względu na skutek takich środków w porównaniu ze środkami
ostatecznymi procedurę tę należy również stosować
do akceptowania zobowiązań, do wszczynania i braku
wszczęcia przeglądów w przypadku wygaśnięcia
środków, do zawieszania środków, do przedłużania terminu
zawieszenia środków oraz do ponownego wprowadzania środków.
Jeżeli opóźnienie we wprowadzaniu środków spowodowałoby
trudną do naprawienia szkodę, należy zezwolić Komisji na
przyjęcie tymczasowych środków mających natychmiastowe
zastosowanie,
ê 597/2009 (dostosowany)
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zasady
1. Cło wyrównawcze może zostać
nałożone w celu skompensowania wszelkich przyznanych subsydiów,
bezpośrednio bądź pośrednio, dla wytworzenia, produkcji,
wywozu lub przywozu dowolnego produktu, którego dopuszczenie do swobodnego
obrotu w Ö Unii Õ powoduje
szkodę.
2. Niezależnie od ust. 1, w przypadku gdy
produkty nie są bezpośrednio przywożone do Wspólnoty z
kraju pochodzenia, lecz wwożone do Ö Unii Õ z kraju
pośredniczącego, stosuje się w pełni przepisy niniejszego
rozporządzenia, a transakcja bądź transakcje, tam gdzie to
stosowne, są uznane za przeprowadzone między krajem pochodzenia a Ö Unią Õ.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a)           produkt uważany jest za
subsydiowany, jeżeli korzysta z subsydium podlegającego środkom
wyrównawczym zgodnie z art. 3 i 4. Subsydium takie może być przyznane
przez władze publiczne kraju pochodzenia przywożonego produktu lub
przez władze publiczne kraju pośredniczącego, z którego produkt
jest wywożony do Ö Unii Õ, zwanym do celów
niniejszego rozporządzenia „krajem wywozu”;
b)           „władza publiczna” oznacza
każdy organ publiczny na terytorium kraju pochodzenia lub wywozu;
c)           „podobny produkt” oznacza produkt,
który jest identyczny, to jest produkt przypominający pod wszystkimi
względami rozpatrywany produkt lub, w przypadku braku takiego produktu,
inny produkt, który wprawdzie nie przypomina go pod wszystkimi względami,
ma właściwości, które w dużej mierze przypominają
właściwości rozpatrywanego produktu;
d)           „szkoda”, chyba że
określono inaczej, oznacza istotną szkodę majątkową
dla przemysłu Ö Unii Õ, zagrożenie
wyrządzenia szkody majątkowej dla przemysłu Ö Unii Õ lub istotne
opóźnienie w stworzeniu takiego przemysłu i jest interpretowany
zgodnie z przepisami art. 8.
Artykuł 3
Definicja subsydium
Subsydium uważa się, że
istnieje, jeżeli:
1)           a)      władze publiczne
kraju pochodzenia lub wywozu wniosły wkład finansowy, to znaczy,
gdy:
(i)      praktyka władz publicznych
zakłada bezpośrednie przekazanie środków finansowych (na
przykład dotacje, pożyczki, dopłaty do kapitału
własnego), potencjalne bezpośrednie transfery środków
finansowych lub zobowiązań (na przykład gwarancje
pożyczek);
(ii)     należny dochód władz
publicznych normalnie pobierany zostaje utracony lub niepobrany (na
przykład bodźce finansowe w rodzaju ulg podatkowych). W tym zakresie
zwolnienie przywożonych produktów z Ö ceł Õ i podatków, którymi
objęty jest podobny produkt przeznaczony do krajowej konsumpcji, lub
umorzenie takich ceł lub podatków w kwotach nieprzekraczających tych,
które zostały naliczone, nie jest traktowany jako subsydium, pod warunkiem
że takie zwolnienie jest przyznawane zgodnie z przepisami
załączników I, II i III;
(iii)    władze publiczne zapewniają
towary i usługi inne niż ogólna infrastruktura bądź
też nabywają towary;
(iv)    władze publiczne:
–
dokonują płatności na rzecz
mechanizmu finansującego, lub
–
powierzają lub wyznaczają prywatnej
jednostce wykonywanie jednej lub wielu rodzajów funkcji określonych w ppkt
(i), (ii) oraz (iii), które zazwyczaj są w przyznane rządowi, a
praktyka nie różni się pod żadnym względem od praktyk
zazwyczaj stosowanych przez rząd;
lub
b)      ma miejsce jakakolwiek forma wsparcia w
zakresie dochodów lub cen w rozumieniu art. XVI GATT z 1994 r.; oraz
2)           w ten sposób zostaje przyznane
świadczenie.
Artykuł 4
Subsydia stanowiące podstawę
środków wyrównawczych
1. Subsydia podlegają środkom
wyrównawczym wyłącznie, jeżeli są to subsydia szczególne
określone w ust. 2, 3 i 4.
2. W celu ustalenia, czy subsydia są
szczególne dla przedsiębiorstwa, przemysłu bądź grupy
przedsiębiorstw lub gałęzi przemysłu (zwanych dalej
„niektórymi przedsiębiorstwami”) w ramach jurysdykcji organu
udzielającego subsydium, stosuje się następujące zasady:
a)           jeżeli organ przyznający
lub ustawodawstwo, na podstawie którego działa organ przyznający,
wyraźnie ogranicza dostęp do subsydiów niektórym
przedsiębiorstwom, subsydium takie jest szczególne;
b)           jeżeli organ przyznający
lub ustawodawstwo, na podstawie którego działa organ przyznający,
określa obiektywne kryteria lub zasady regulujące uprawnienie do
otrzymania subsydium i jego kwotę, szczególność nie
występuje, pod warunkiem że uprawnienie jest automatyczne, zaś
kryteria i warunki są ściśle przestrzegane;
c)           jeżeli, bez względu na
brak szczególności wynikającej ze stosowania zasad ustanowionych w
lit. a) i b), istnieją powody, aby sądzić, że subsydium
może być faktycznie szczególne, można rozważyć inne
czynniki. Czynnikami takimi są: korzystanie z programu subsydiów przez ograniczoną
liczbę niektórych przedsiębiorstw; pierwszeństwo wykorzystania
przez niektóre przedsiębiorstwa; udzielanie nieproporcjonalnie dużych
kwot subsydium niektórym przedsiębiorstwom; oraz sposób działania według
uznania przy podejmowaniu decyzji w sprawie subsydium przez organ
przyznający subsydium. W tym względzie należy
uwzględnić w szczególności informacje na temat
częstotliwości odrzucania lub zatwierdzania wniosków o udzielenie
subsydium oraz uzasadnienie takich decyzji.
Do celów lit. b) obiektywne kryteria i warunki
oznaczają kryteria i warunki, które są neutralne, nie traktują
priorytetowo niektórych przedsiębiorstw w stosunku do innych
przedsiębiorstw i które mają charakter ekonomiczny i zastosowania
horyzontalne, jak np. liczba pracowników lub wielkość
przedsiębiorstwa.
Kryteria lub warunki muszą być
wyraźnie określone przez prawo, przepisy wykonawcze lub inny
urzędowy dokument w sposób umożliwiający weryfikację.
Stosując akapit pierwszy lit. c),
należy brać pod uwagę stopień zróżnicowania działalności
gospodarczej podlegający jurysdykcji organu przyznającego, a
także okres działania programu subsydiów.
3. Subsydium, które ogranicza się do
niektórych przedsiębiorstw znajdujących się w obrębie
określonego obszaru geograficznego podlegającego jurysdykcji organu
przyznającego, jest subsydium szczególnym. Ustalanie bądź zmiana
ogólnie stosowanych stawek podatkowych przez wszystkie uprawnione do tego
szczeble administracji rządowej nie jest traktowane jako subsydium
szczególne do celów niniejszego rozporządzenia.
4. Bez względu na ust. 2 i 3
następujące subsydia są traktowane jako subsydia szczególne:
a)           subsydia uwarunkowane, prawnie lub
faktycznie, wyłącznie jednym lub jednym z kilku innych warunków,
wynikami wywozu, włączając w tym określone w załączniku
I;
b)           subsydia uwarunkowane,
wyłącznie jednym lub między innymi warunkami, preferencyjnym
wykorzystywaniem towarów krajowych w stosunku do towarów przywożonych.
Do celów lit. a) subsydia są traktowane
jako faktycznie uwarunkowane wynikami wywozu, gdy stan faktyczny wskazuje,
że przyznanie subsydium, bez prawnego uwarunkowania od wyników wywozu,
jest w istocie związany z aktualną lub przewidywaną
wielkością wywozu lub przychodami z wywozu. Sam fakt, że
subsydium jest przyznawane przedsiębiorstwom prowadzącym wywóz, nie
stanowi podstawy do traktowania jako subsydium wywozowego w rozumieniu
niniejszego przepisu.
5. Każde ustalenie szczególności
zgodnie z przepisami niniejszego artykułu powinno być wyraźnie
umotywowane na podstawie konkretnych dowodów.
Artykuł 5
Kalkulacja kwoty subsydium
stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych
Kwota subsydiów stanowiących
podstawę środków wyrównawczych jest wyliczona w kategoriach
korzyści dla odbiorcy, których istnienie stwierdzono w okresie prowadzenia
dochodzenia w sprawie subsydiowania. Zazwyczaj okres ten jest najbliższym
okresem obrachunkowym beneficjanta, lecz może być też innym
przynajmniej sześciomiesięcznym okresem poprzedzającym
wszczęcie dochodzenia, dla którego dostępne są dane finansowe i
inne istotne dane.
Artykuł 6
Kalkulacja świadczenia na rzecz
odbiorcy
Dla kalkulacji świadczenia na rzecz
odbiorcy stosuje się następujące zasady:
a)           uczestnictwo władz publicznych
w kapitale akcyjnym nie jest traktowane jako przyznanie świadczenia na
rzecz odbiorcy, chyba że inwestycja może być uznana za
niezgodną z normalną praktyką inwestycyjną,
włączając rezerwę na kapitał podwyższonego
ryzyka, prywatnych inwestorów na terytorium kraju pochodzenia i/lub wywozu;
b)           pożyczka udzielona przez
władze publiczne nie jest traktowana jako przyznanie korzyści, chyba
że istnieje różnica między kwotą, jaką
przedsiębiorstwo otrzymujące pożyczkę płaci od
pożyczki rządowej, oraz kwotą, jaką firma
zapłaciłaby za porównywalną pożyczkę
komercyjną, jaką mogłaby faktycznie uzyskać na rynku. W tym
przypadku korzyść jest różnicą między tymi kwotami;
c)           pożyczka gwarantowana przez
władze publiczne nie jest traktowana jako przyznanie korzyści, chyba
że istnieje różnica między kwotą, jaką firma
otrzymująca gwarancję płaci od pożyczki gwarantowanej przez
rząd, oraz kwotą, jaką firma zapłaciłaby za
porównywalną pożyczkę komercyjną w przypadku braku
gwarancji rządowej. W tym przypadku świadczenie jest
różnicą między tymi kwotami, skorygowaną o wszelkie
różnice w opłatach;
d)           dostarczenie towarów i usług
bądź nabycie towarów przez władze publiczne nie jest traktowane
jako udzielenie świadczenia, chyba że dostawa odbywa się za
kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia lub też
jeżeli zakup odbywa się za kwotę wyższą od
odpowiedniego wynagrodzenia. Odpowiedniość wynagrodzenia jest
określona w odniesieniu do aktualnych warunków rynkowych w stosunku do
przedmiotowego produktu lub usługi w kraju dostawy lub nabycia,
włączając cenę, jakość, dostępność,
zbywalność towaru, transport oraz inne warunki zakupu lub
sprzedaży.
              Jeżeli
nie istnieją takie aktualne warunki rynkowe w stosunku do przedmiotowego
produktu lub usługi w kraju dostawy lub nabycia, które mogą być
stosowane jako właściwe wskaźniki, stosuje się
następujące zasady:
(i)      warunki
istniejące w przedmiotowym kraju zostają dostosowane na podstawie
rzeczywistych kosztów, cen i innych czynników dostępnych w tym kraju
poprzez właściwe kwoty, które odzwierciedlają normalne warunki
rynkowe; lub
(ii)     w stosownych okolicznościach
stosowane są warunki istniejące na rynku innego kraju lub na
światowym rynku, które są dostępne dla odbiorców.
Artykuł 7
Przepisy ogólne dotyczące
wyliczeń
1. Kwota subsydiów stanowiących
podstawę środków wyrównawczych jest określona na jednostkę
subsydiowanego produktu wywożonego na teren Ö Unii Õ.
Ustalając tę kwotę, należy
odliczyć od ogólnej kwoty subsydium następujące elementy:
a)           opłaty pobierane przy
składaniu wniosków lub inne koszty obowiązkowo poniesione w celu
zakwalifikowania się do uzyskania subsydium lub koszty jego uzyskania;
b)           podatki wywozowe, Ö cła Õ oraz inne
opłaty nałożone na wywóz produktu na teren Ö Unii Õ szczególnie
przeznaczone na skompensowanie subsydium.
W przypadku zgłoszenia przez
zainteresowaną stronę roszczenia odliczenia strona ta musi
udowodnić zasadność roszczenia.
2. Jeżeli subsydium nie jest udzielone w
odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych
ilości, kwota subsydium stanowiącego podstawę środków
wyrównawczych jest ustalona poprzez przydzielenie wartości
całkowitego subsydium, jeśli to właściwe, ponad poziom
produkcji, sprzedaży czy wywozu przedmiotowych produktów w okresie
prowadzenia dochodzenia w związku z subsydiowaniem.
3. Jeżeli subsydium może być
związane z nabyciem lub nabyciem w przyszłości środków
trwałych, kwota subsydium stanowiącego podstawę środków
wyrównawczych jest wyliczona poprzez rozłożenie subsydium na okres,
który odzwierciedla normalną amortyzację takich aktywów w danym przemyśle.
Tak wyliczona kwota przypisana do okresu
dochodzenia, obejmująca to, co wynika ze środków trwałych
nabytych przed tym okresem, jest przydzielona w sposób opisany w ust. 2.
Jeżeli aktywa nie podlegają
amortyzacji, subsydium jest wyceniane jako nieoprocentowana pożyczka i
traktowane zgodnie z art. 6 lit. b).
4. Jeżeli subsydium nie może
być powiązane z nabyciem środków trwałych, kwota
świadczenia otrzymanego w okresie prowadzenia dochodzenia jest zasadniczo
przypisana temu okresowi i przydzielona w sposób określony w ust. 2, chyba
że specjalne okoliczności uzasadniają przypisanie subsydium
innemu okresowi.
Artykuł 8
Ustalenie
szkody
1. Ustalenie
szkody opiera się na pozytywnych dowodach i obejmuje badanie:
a)           wielkości
przywozu towarów po cenach subsydiowanych oraz wpływu przywozu towarów po
cenach subsydiowanych na ceny podobnych produktów na rynku Ö Unii Õ; oraz
b)           wpływu tych towarów
przywożonych na przemysł Ö Unii Õ.
2. W odniesieniu do przywozu towarów po cenach
subsydiowanych należy uwzględnić fakt, czy nastąpił
istotny wzrost przywozu towarów po cenach subsydiowanych w kategoriach
bezwzględnych czy względnych w stosunku do produkcji i konsumpcji
w Ö Unii Õ. W odniesieniu
do wpływu przywozu towarów po cenach subsydiowanych na ceny należy
uwzględnić fakt, czy nastąpiło istotne zaniżenie ceny
w wyniku przywozu towarów po cenach subsydiowanych w porównaniu z ceną
podobnego produktu we przemyśle Ö Unii Õ lub czy wpływ
takiego przywozu może w inny sposób doprowadzić do istotnego
obniżenia cen lub powstrzymania wzrostu cen, który nastąpiłby w
przeciwnym wypadku. Żaden czynnik ani większa liczba tych
czynników nie stanowi decydującej wskazówki.
3. Jeżeli przywóz produktu z więcej
niż jednego kraju podlega równocześnie dochodzeniu w sprawie
cła wyrównawczego, wpływ takiego przywozu będzie oceniany w
sposób łączny tylko w przypadku stwierdzenia, że:
a)           kwota subsydiów stanowiących
podstawę środków wyrównawczych ustalona w stosunku do przywozu z
każdego kraju jest większa niż kwota minimalna określona w
art. 14 ust. 5 i że wielkość przywożonych towarów z
każdego kraju nie jest nieistotna; oraz
b)           łączna ocena wpływu
przywozu jest właściwa w świetle warunków konkurencji
między przywożonymi produktami a warunkami konkurencji między
przywożonymi produktami i podobnym produktem Ö unijnym Õ.
4. Badanie wpływu przywozu towarów po
subsydiowanych cenach na dany przemysł Ö Unii Õ obejmuje ocenę
istotnych czynników ekonomicznych oraz wskaźników mających wpływ
na stan przemysłu, włączając: fakt, że przemysł
ciągle jeszcze zwalcza skutki dawnego subsydiowania lub dumpingu,
wielkość kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków
wyrównawczych, faktyczny i potencjalny spadek sprzedaży, zysków,
produkcji, udziału rynkowego, wydajności, zwrotu z inwestycji,
wykorzystania zdolności produkcyjnych, czynniki wpływające na
ceny w Ö Unii Õ, faktyczny i
potencjalny negatywny wpływ na przepływ środków
pieniężnych, stan zapasów, zatrudnienie, wynagrodzenia, wzrost,
zdolność gromadzenia kapitału lub inwestycji oraz, w przypadku
rolnictwa, wzrost obciążenia rządowych programów wsparcia. Wykaz
ten nie jest wyczerpujący ani też żaden pojedynczy czynnik ani
większa liczba tych czynników nie musi stanowić decydującej
wskazówki.
5. Należy wykazać na podstawie
wszystkich istotnych dowodów przedstawionych w związku z ust. 1,
że przywóz towarów po subsydiowanych cenach przynosi szkodę. W
szczególności wiąże się to z koniecznością
wykazania, że ilość i/lub poziomy cen określone na
podstawie ust. 2 są odpowiedzialne za wpływ na przemysł Ö Unii Õ, jak przewidziano w
ust. 4, oraz że wpływ ten istnieje w stopniu umożliwiającym
jego klasyfikację jako istotny.
6. Znane czynniki inne niż przywóz
towarów po cenach subsydiowanych, które przynoszą szkodę
przemysłowi Ö Unii Õ, są
również badane w celu upewnienia się, że szkody wyrządzonej
przez te czynniki nie można przypisać przywozowi towarów po cenach
subsydiowanych zgodnie z ust. 5. Czynniki, które mogą być brane pod
uwagę w tym względzie, obejmują ilość i ceny w przywozie
towarów po cenach niesubsydiowanych, spadek popytu czy też zmiany
struktury spożycia, restrykcyjne praktyki handlowe oraz konkurencja
między producentami z państw trzecich oraz producentami z krajów Ö Unii Õ, rozwój technologii
oraz wyniki w zakresie wywozu oraz wydajność przemysłu Ö Unii Õ.
7. Wpływ przywozu towarów po cenach
subsydiowanych jest oceniany w stosunku do produkcji podobnego produktu
przez przemysł Ö Unii Õ, jeżeli
dostępne dane umożliwiają oddzielną identyfikację tej
produkcji na podstawie takich kryteriów, jak proces produkcyjny, sprzedaż
i zyski producentów. Jeżeli oddzielna identyfikacja tej produkcji nie jest
możliwa, wpływ przywozu towarów po cenach subsydiowanych jest oceniany
poprzez badanie produkcji najwęższej grupy lub asortymentu produktów
obejmujących podobny produkt, dla którego można uzyskać
niezbędne informacje.
8. Określenie zagrożenia
wyrządzenia szkody majątkowej jest oparte na faktach, a nie tylko na
zarzutach, przypuszczeniach czy odległych możliwościach. Zmiana
okoliczności, które stworzą sytuację, w której subsydium
wyrządzi szkodę, musi być dokładnie przewidziana i
stanowić bezpośrednie zagrożenie.
Stwierdzając istnienie zagrożenia
szkodą majątkową, należy zwrócić uwagę na takie
czynniki, jak:
a)           charakter przedmiotowego subsydium
lub subsydiów oraz skutki handlowe, jakie mogą z nich wyniknąć;
b)           znaczne tempo wzrostu przywozu
towarów po cenach subsydiowanych na rynek Ö Unii Õ, wskazujące na
prawdopodobieństwo znacznego wzrostu przywozu;
c)           dostatecznie swobodnie
rozporządzalna przez eksportera zdolność do sprzedaży lub
znaczny Ö i Õ rychły wzrost
takiej zdolności, wskazujący na prawdopodobieństwo istotnego
wzrostu wywozu towarów po cenach subsydiowanych na teren Ö Unii Õ,
uwzględniając dostępność do innych rynków eksportowych
dla wchłonięcia dodatkowego wywozu;
d)           fakt, czy ceny przywożonych
produktów mogą, w istotnym stopniu, obniżyć ceny bądź
uniemożliwić wzrost cen, który miałby miejsce w przeciwnym
wypadku i mógłby prawdopodobnie zwiększyć popyt na dalszy
przywóz;
e)           badanie zapasów produktu.
Żaden z czynników przedstawionych
powyżej nie stanowi sam w sobie decydującej wskazówki, lecz wszystkie
czynniki razem wzięte prowadzą do wniosku, że dalszy wywóz
towarów po cenach subsydiowanych stanowi bezpośrednie zagrożenie
oraz, w przypadku niepodjęcia działań ochronnych, może
wystąpić szkoda majątkowa.
Artykuł 9
Definicja przemysłu Ö Unii Õ
1. Do celów niniejszego rozporządzenia
wyrazy „przemysł Ö Unii Õ” interpretuje
się jako odnoszący się do wszystkich producentów w Ö Unii Õ wytwarzających
podobny produkt lub do tych, których łączna produkcja stanowi
znaczną część zgodnie z art. 10 ust. 6 produkcji
ogółem tych produktów w Ö Unii Õ, z wyjątkiem
gdy:
a)           producenci są związani z
eksporterami lub importerami lub sami są importerami produktu, co do którego
istnieje domniemanie, że przywóz nastąpił po cenach
subsydiowanych, termin „przemysł Ö Unii Õ” może być
interpretowany jako odnoszący się do pozostałych producentów;
b)           w wyjątkowych
okolicznościach, w odniesieniu do danej produkcji, terytorium Ö Unii Õ można
podzielić na dwa lub więcej konkurencyjnych rynków, a producentów
działających na każdym z tych rynków można uznać za
odrębną branżę, jeżeli:
(i)      producenci działający na takim
rynku sprzedają całą lub prawie całą produkcję
danego produktu na tym rynku; oraz
(ii)     popyt na tym rynku nie jest w istotnym
stopniu zaspokojony przez producentów danego produktu usytuowanych gdzie
indziej w Ö Unii Õ.
W takich okolicznościach zaistnienie szkody
można stwierdzić nawet w przypadku, gdy znaczna
część całego przemysłu Ö Unii Õ nie została
poszkodowana, jeżeli przywóz towarów po cenach subsydiowanych koncentruje
się na takim odizolowanym rynku oraz jeżeli przywóz towarów po cenach
subsydiowanych wyrządza szkodę producentom całej lub prawie
całej produkcji danego produktu na takim rynku.
2. Do celów ust. 1 producenci są
traktowani jako powiązani z eksporterami bądź importerami tylko
wtedy, gdy:
a)           jeden z nich, bezpośrednio
bądź pośrednio, kontroluje drugiego; lub
b)           obaj, bezpośrednio
bądź pośrednio, są kontrolowani przez stronę
trzecią; lub
c)           razem, bezpośrednio lub
pośrednio, kontrolują stronę trzecią, jeżeli
istnieją podstawy, aby wierzyć lub podejrzewać, że w wyniku
takiego stosunku zachowanie danego producenta będzie inne niż w
przypadku niepowiązanych producentów.
Do celów niniejszego ustępu uważa
się, że jeden producent sprawuje kontrolę nad innym, gdy jest w
stanie w sposób prawny lub operacyjny nakładać na niego ograniczenia
bądź wydawać mu polecenia.
3. W przypadku gdy przemysł Ö Unii Õ jest interpretowany
jako odnoszący się do producentów w określonym regionie,
eksporterzy bądź władze publiczne udzielające subsydiów stanowiących
podstawę środków wyrównawczych, uzyskują
możliwość oferowania zaciągnięcia zobowiązań
na podstawie art. 13 w odniesieniu do danego regionu. W takich przypadkach,
przy ocenie zainteresowania Ö Unii Õ podjęciem
środków, uwzględnia się w szczególności interes danego
regionu. Jeżeli odpowiednie zobowiązanie nie jest natychmiast
oferowane lub jeżeli stosuje się sytuacje określone w art. 13
ust. 9 i 10, w stosunku do Ö Unii Õ jako
całości może zostać nałożone tymczasowe
bądź ostateczne cło wyrównawcze. W takich przypadkach Ö cła Õ, jeżeli
będzie to możliwe, mogą być ograniczone do określonych
producentów bądź eksporterów.
4. Przepisy art. 8 ust. 7 mają
zastosowanie do niniejszego artykułu.
Artykuł 10
Wszczęcie postępowania
1. Z wyjątkiem przepisów przewidzianych w
ust. 8 dochodzenie, mające na celu ustalenie istnienia, stopnia oraz
skutków domniemanego subsydium, jest wszczynane po otrzymaniu pisemnej skargi
osoby fizycznej bądź prawnej lub stowarzyszenia nieposiadającego
osobowości prawnej, działającego w imieniu przemysłu Ö Unii Õ.
Skargę można wnieść do
Komisji lub państwa członkowskiego, które przekaże ją do
Komisji. Komisja prześle państwom członkowskim kopię
każdej otrzymanej skargi. Skargę uważa się za
wniesioną w pierwszym dniu roboczym po jej doręczeniu Komisji listem
poleconym lub wystawieniu potwierdzenia odbioru przez Komisję.
Gdy przy braku jakiejkolwiek skargi
państwo członkowskie jest w posiadaniu dostatecznych dowodów zarówno
na subsydiowanie, jak i na szkodę wynikającą dla przemysłu Ö Unii Õ, niezwłocznie
powiadomi o takich dowodach Komisję.
2. Skarga Ö , o której mowa Õ w ust. 1 obejmuje
dostateczne dowody istnienie subsydiów stanowiących podstawę
środków wyrównawczych (włączając, w miarę
możliwości, ich kwoty), szkody oraz związek przyczynowy
między domniemanym przywozem towarów po cenach subsydiowanych a
domniemaną szkodą. Skarga powinna zawierać taką
informację, która jest odpowiednio dostępna stronie wnoszącej
skargę, w szczególności:
a)           tożsamość strony
wnoszącej skargę oraz opis przez stronę wnoszącą
skargę wielkości i wartości produkcji w Ö Unii Õ podobnego produktu.
W przypadku wniesienia skargi w imieniu przemysłu Ö Unii Õ skarga ma
wskazywać przemysł, w imieniu którego wnoszona jest skarga w formie
wykazu wszystkich znanych producentów podobnego produktu w Ö Unii Õ (lub
stowarzyszeń producentów podobnego produktu w Ö Unii Õ) oraz, o ile to
możliwe, opisu wielkości i wartości produkcji podobnego produktu
w Ö Unii Õ przez tych producentów;
b)           pełen opis produktu, co do
którego istnieje domniemanie subsydiowania, nazwa danego kraju lub krajów
pochodzenia lub wywozu, tożsamość każdego znanego
eksportera lub zagranicznego producenta oraz wykaz znanych osób przywożących
przedmiotowy produkt;
c)           dowody w odniesieniu do istnienia,
kwoty, charakteru oraz stosowania środków wyrównawczych w odniesieniu do
subsydiów;
d)           Ö zmiany w
wielkości Õ domniemanego
przywozu towarów po obniżonych cenach, wpływu takiego przywozu na
ceny podobnego produktu na rynku Ö Unii Õ oraz
wynikającego z tego wpływu przywozu na przemysł Ö Unii Õ, na co wskazują
odnośne czynniki i wskaźniki oddziałujące na stan
przemysłu Ö Unii Õ, które zostały
wymienione w art. 8 ust. 2 i 4.
3. Komisja zbada, w miarę
możliwości, prawidłowość i odpowiedniość
dowodów przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę w celu
stwierdzenia, czy istnieją dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie
dochodzenia.
4. Dochodzenie może być
wszczęte w celu ustalenia, czy domniemane subsydia są „szczególne” w
rozumieniu art. 4 ust. 2 oraz 3.
5. Dochodzenie może być
również wszczęte w stosunku do środków w rodzaju tych
wymienionych w załączniku IV w stopniu, w jakim zawierają one
element subsydium określonego w art. 3 w celu ustalenia, czy przedmiotowe
środki w pełni są zgodne z przepisami tego załącznika.
6. Dochodzenie nie może być
wszczęte na mocy ust. 1, chyba że stwierdzono na podstawie badania
stopnia poparcia lub sprzeciwu wobec skargi składanej przez producentów
podobnego produktu w Ö Unii Õ, że skarga
została wniesiona przez przemysł Ö Unii Õ lub w jego imieniu.
Skarga uznana zostanie za wniesioną przez przemysł Ö Unii Õ lub w jego imieniu,
jeżeli jest poparta przez tych producentów w Ö Unii Õ, których
łączna produkcja stanowi ponad 50 % ogólnej produkcji podobnego
produktu wytwarzanego przez tę część przemysłu Ö Unii Õ
wyrażającą swoje poparcie lub sprzeciw wobec skargi.
Jednakże dochodzenie nie zostanie wszczęte, jeżeli producenci w Ö Unii Õ wyraźnie
popierający skargę stanowią mniej niż 25 % ogólnej
produkcji podobnego produktu wytwarzanego przez przemysł Ö Unii Õ.
7. Władze Ö unikają Õ, o ile
niepodjęta zostanie decyzja o wszczęciu dochodzenia, wszelkich
publikacji na temat skargi, na podstawie której ma być wszczęte
dochodzenie. Jednakże niezwłocznie po otrzymaniu odpowiednio
udokumentowanej skargi na mocy niniejszego artykułu, a w każdym razie
przed wszczęciem dochodzenia, Komisja powiadomi dany kraj pochodzenia
i/lub wywozu, który zostanie zaproszony do udziału w konsultacjach w celu
wyjaśnienia sytuacji w zakresie spraw określonych w ust. 2 oraz
ustalenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 1)
8. Jeżeli, w szczególnych
okolicznościach, Komisja podejmie decyzję o wszczęciu
dochodzenia bez otrzymania pisemnej skargi ze strony lub w imieniu unijnego
przemysłu o wszczęcie takiego dochodzenia, zostanie ono podjęte
na podstawie dostatecznych dowodów istnienia subsydiów stanowiących
podstawę dla środków wyrównawczych, szkody oraz związku
przyczynowego opisanego w ust. 2. Gdy Komisja ustali konieczność
wszczęcia takiego dochodzenia, informuje o tym państwa
członkowskie.
ê 597/2009
(dostosowany)
9. Dowody istnienia zarówno subsydiów,
jak i szkody są rozważane równocześnie przy podejmowaniu decyzji
o wszczęciu dochodzenia. Skarga jest odrzucona w przypadku
niedostatecznych dowodów na istnienie subsydiów stanowiących podstawę
środków wyrównawczych bądź dowodów na istnienie szkody,
uzasadniających wszczęcie postępowania w tej sprawie.
Postępowanie nie zostanie wszczęte wobec krajów, których przywóz
stanowi udział w rynku poniżej 1 %, chyba że przywóz z tych
krajów stanowi łącznie 3 % lub więcej konsumpcji w Ö Unii Õ.
10. Skargę można wycofać
przed wszczęciem dochodzenia, w którym to przypadku uznana zostanie za
niewniesioną.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 2) (dostosowany)
11. Jeżeli okaże się,
że istnieją dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie
postępowania, Komisja Ö wszczyna je Õ w ciągu 45 dni
od daty wniesienia skargi i publikuje zawiadomienie w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej. W przypadku przedstawienia
niedostatecznych dowodów strona wnosząca skargę zostanie
poinformowana w ciągu 45 dni od daty wniesienia skargi do Komisji. O
swojej analizie skargi Komisja informuje państwa członkowskie zwykle
w ciągu 21 dni od daty wniesienia skargi do Komisji.
ê 597/2009 (dostosowany)
12. Zawiadomienie o wszczęciu
postępowania zapowiada wszczęcie dochodzenia, określa produkt i
zainteresowane kraje, zawiera skrót uzyskanych informacji oraz zapewnia,
że wszelkie istotne informacje zostaną przekazane Komisji.
Określa ono terminy, w których
zainteresowane strony mogą się wzajemnie poznać,
przedstawić swoje opinie na piśmie oraz dostarczyć informacje,
jeżeli opinie takie oraz informacje mają być uwzględnione w
trakcie dochodzenia. Ustala ono również termin, w którym
zainteresowane strony mogą ubiegać się o wysłuchanie przez
Komisję zgodnie z art. 11 ust. 5.
13. Komisja poinformuje znanych jej
zainteresowanych eksporterów, importerów oraz przedstawicielskie stowarzyszenia
importerów i eksporterów oraz kraj pochodzenia i/lub wywozu oraz strony
wnoszące skargę o wszczęciu postępowania oraz, z
należytą troską o zachowanie poufności informacji,
dostarczy pełny tekst pisemnej skargi określonej w ust. 1 znanym
eksporterom oraz władzom kraju pochodzenia i/lub wywozu oraz
udostępni go na żądanie innym zainteresowanym stronom
uczestniczącym w postępowaniu. Jeżeli liczba eksporterów
uczestniczących w postępowaniu jest wyjątkowo duża,
pełen tekst pisemnej skargi może być dostarczony wyłącznie
władzom kraju pochodzenia i/lub wywozu lub właściwemu stowarzyszeniu
handlu.
14. Dochodzenie w sprawie ceł
wyrównawczych nie powinno stanowić przeszkody w procedurach odprawy
celnej.
Artykuł 11
Dochodzenie
1. Po wszczęciu postępowania
Komisja, działająca wspólnie z państwami członkowskimi,
rozpoczyna dochodzenie na poziomie Ö Unii Õ. Dochodzenie takie
dotyczy zarówno subsydiowania, jak i szkody, które są badane
równocześnie.
Do celów reprezentatywnych ustaleń
określa się okres dochodzenia, który w przypadku subsydiowania
obejmuje zazwyczaj okres dochodzenia przewidziany w art. 5.
Informacje dotyczące okresu
następującego po terminie dochodzenia nie są zazwyczaj brane pod
uwagę.
2. Strony otrzymujące
kwestionariusze wykorzystywane w dochodzeniu w sprawie ceł wyrównawczych
mają przynajmniej 30 dni na udzielenie odpowiedzi. Termin dla eksporterów
będzie liczony od daty otrzymania kwestionariusza, który w tym celu
uważa się za otrzymany w tydzień po wysłaniu go do
respondenta lub przesłaniu go do właściwego przedstawicielstwa
dyplomatycznego kraju pochodzenia i/lub wywozu. Trzydziestodniowy okres
może być przedłużony, uwzględniając
należycie terminy dochodzenia, pod warunkiem że strona przedstawi
uzasadnioną przyczynę takiego przedłużenia,
wynikającą ze szczególnych okoliczności.
3. Komisja może
zażądać od państw członkowskich dostarczenia
informacji, a państwa członkowskie podejmą wszelkie
niezbędne kroki, aby nadać moc prawną takim żądaniom.
Przesyłają one Komisji wnioskowane
informacje wraz z rezultatami wszelkich przeprowadzonych inspekcji, kontroli i
dochodzeń.
Gdy taka informacja jest w interesie
ogółu lub gdy państwo członkowskie wnioskowało o jej
przekazanie, Komisja przesyła ją do państw członkowskich,
pod warunkiem że nie jest ona poufna, w przeciwnym wypadku przekazane jest
tylko jej niepoufne streszczenie.
4. Komisja może
zażądać od państw członkowskich przeprowadzenia
wszystkich niezbędnych badań i inspekcji, w szczególności
wśród importerów, handlowców oraz producentów w Ö Unii Õ, oraz
przeprowadzenia dochodzeń w państwach trzecich, pod warunkiem że
zainteresowane firmy wyrażą zgodę oraz że rząd danego
kraju jest oficjalnie powiadomiony i nie wnosi sprzeciwu.
Państwa członkowskie podejmują
wszelkie niezbędne środki w celu nadania mocy prawnej wnioskom Komisji.
Urzędnicy Komisji są
upoważnieni, na wniosek Komisji lub państwa członkowskiego, do
pomocy urzędnikom państw członkowskich w wypełnieniu ich
obowiązków.
5. Zainteresowane strony, które
ujawnią się zgodnie z art. 10 ust. 12 akapit drugi, będą
wysłuchane, jeśli w okresach opisanych w ogłoszeniu
opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
sporządziły pisemny wniosek świadczący, że są
stronami zainteresowanymi, które mogłyby być pokrzywdzone przez
wyniki postępowania, oraz że istnieją szczególne powody, dla
których powinny być wysłuchane.
6. Należy, na żądanie,
zapewnić importerom, eksporterom oraz innym stronom wnoszącym
skargę, którzy ujawnili się zgodnie z art. 10 ust. 12 akapit drugi, a
także władzom publicznym kraju pochodzenia i/lub wywozu
możliwość spotkania się ze stronami o sprzecznych
interesach, w sposób umożliwiający przedstawienie przeciwstawnych
opinii oraz argumentów dla ich obalenia.
Przy organizowaniu takiej możliwości
należy uwzględnić poufności informacji oraz wygodę
stron.
Żadna ze stron nie ma obowiązku
uczestniczenia w spotkaniu, a nieobecność nie jest szkodliwa dla
sytuacji takiej strony.
Ustne informacje przekazane zgodnie z
niniejszym ustępem są uwzględniane przez Komisję, o ile
zostaną następnie potwierdzone na piśmie.
7. Strony wnoszące skargę,
rząd kraju pochodzenia i/lub wywozu, importerzy i eksporterzy oraz ich
stowarzyszenia przedstawicielskie, organizacje użytkowników i konsumentów,
które ujawniły się zgodnie z art. 10 ust. 12 akapit drugi, mogą,
na pisemny wniosek, zbadać wszystkie informację udostępnione
Komisji przez każdą stronę uczestniczącą w
dochodzeniu, z wyjątkiem wewnętrznych dokumentów
sporządzonych przez władze Ö Unii Õ lub jej państwa
członkowskie, które są istotne dla przedstawienia ich spraw i nie
są poufne w rozumieniu art. 29, i które są wykorzystywane w
dochodzeniu.
Strony takie mogą odpowiedzieć na
takie informacje, a ich uwagi zostaną uwzględnione w każdym
przypadku, o ile są dostatecznie umotywowane.
8. Z wyjątkiem okoliczności
przewidzianych w art. 28 informacje dostarczone przez zainteresowane strony, na
których oparte są ustalenia, są w miarę możliwości
badane pod kątem prawidłowości.
9. W przypadku postępowania
wszczętego na podstawie art. 10 ust. 11 dochodzenie w każdym
przypadku zostaje zakończone w ciągu jednego roku. W każdym
przypadku dochodzenia takie we wszystkich sprawach zostają zakończone
w ciągu 13 miesięcy od ich rozpoczęcia zgodnie z ustaleniami
poczynionymi na podstawie art. 13 w zakresie zobowiązań oraz
ustaleniami poczynionymi na podstawie art. 15 w odniesieniu do konkretnej
skargi.
10. W toku dochodzenia Komisja zapewni
krajowi pochodzenia i/lub wywozu odpowiednią możliwość
dalszego prowadzenia konsultacji w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz
ustalenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania.
Artykuł 12
Środki
tymczasowe
1. Cła
tymczasowe są nakładane, jeżeli:
a)           procedura sądowa została
wszczęta zgodnie z art. 10;
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 3)
b)           doręczono w tym celu powiadomienie
i umożliwiono zainteresowanym stronom przedstawienie informacji i uwag
zgodnie z art. 10 ust. 12 akapit drugi;
ê 597/2009
(dostosowany)
c)           wstępnie ustalono, że
przywożony produkt korzysta z subsydiów stanowiących podstawę
dla środków wyrównawczych oraz że konsekwencją tego jest szkoda
dla przemysłu Ö Unii Õ; oraz
d)           interesy Ö Unii Õ wymagają
interwencji w celu ochrony przed taką szkodą.
Cła tymczasowe zostają
nałożone nie wcześniej niż 60 dni od wszczęcia
procedury sądowej, lecz nie później niż dziewięć
miesięcy od wszczęcia procedury sądowej.
Kwota tymczasowych ceł wyrównawczych nie
może przekraczać ogólnej kwoty subsydiów stanowiących
podstawę środków wyrównawczych ustalonej w sposób tymczasowy, lecz
powinna być mniejsza od tej kwoty, jeżeli takie niższe Ö cła Õ byłyby
odpowiednie do usunięcia szkody dla przemysłu Ö Unii Õ.
2. Cła tymczasowe są
zabezpieczone gwarancją, a dopuszczenie danych produktów do swobodnego
obrotu w Ö Unii Õ jest
uzależnione od udzielenia takiej gwarancji.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 3)
3. Komisja przyjmuje środki
tymczasowe zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 4.
ê 597/2009
4. W przypadku gdy państwo
członkowskie zażąda niezwłocznej interwencji Komisji i
jeżeli warunki ust. 1 akapit pierwszy i drugi zostały spełnione,
Komisja, w ciągu maksimum pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku,
podejmie decyzję o ewentualnym nałożeniu tymczasowego cła
wyrównawczego.
5. Tymczasowe cła wyrównawcze
są nakładane na maksymalny okres czterech miesięcy.
Artykuł 13
Zobowiązania
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 4)
1. Pod
warunkiem tymczasowego potwierdzenia subsydiowania i szkody, Komisja może,
zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 25 ust. 2,
przyjąć złożoną ofertę zadowalającego
dobrowolnego zobowiązania, na mocy którego:
a)           kraj pochodzenia lub wywozu
wyraża zgodę na zniesienie albo ograniczenie subsydiów albo podejmuje
inne działania dotyczące ich skutków; lub
b)           eksporter zobowiązuje się
skorygować swoje ceny albo zaprzestać wywozu do danego obszaru tak
długo, jak wywóz ten będzie korzystać z subsydiów
stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych, tak aby Komisja
była w pełni przekonana o wyeliminowaniu negatywnych skutków
tych subsydiów.
W takim przypadku oraz tak długo, jak
zobowiązania takie obowiązują, cła tymczasowe
nałożone przez Komisję zgodnie z art. 12 ust. 3 oraz cła
ostateczne nałożone zgodnie z art. 15 ust. 1 nie mają
zastosowania do odnośnego przywozu przedmiotowych towarów wytwarzanych
przez przedsiębiorstwa, o których mowa w decyzji Komisji o przyjęciu
zobowiązań, wraz z późniejszymi zmianami takiej decyzji.
Podwyżki cen wynikające ze
zobowiązań nie mogą być wyższe, niż jest to
niezbędne do skompensowania subsydiów stanowiących podstawę
środków wyrównawczych, natomiast powinny być niższe od kwoty
subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych,
jeżeli wystarczają do usunięcia szkody dla przemysłu
unijnego.
ê 597/2009
2. Komisja może sugerować
podjęcie zobowiązań, lecz żaden kraj ani eksporter nie jest
zobowiązany do podjęcia takiego zobowiązania. Fakt, że
kraje bądź eksporterzy nie oferują takiego zobowiązania lub
odrzucają taką propozycję, nie stanowi w żaden sposób
przeszkody dla rozważenia tej sprawy.
Jednakże można ustalić, że
zagrożenie wystąpienia szkody jest bardziej prawdopodobne w przypadku
dalszego subsydiowania przywozu. Nie należy ubiegać się o ani
przyjmować od krajów czy eksporterów zobowiązań do czasu
potwierdzenia występowania subsydiowania i szkody spowodowanej przez
takie subsydiowanie.
Z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności
zobowiązania mogą być oferowane nie później niż do
końca okresu składania oświadczeń na mocy art. 30 ust. 5.
3. Oferowane zobowiązania nie
muszą być przyjęte, jeżeli ich przyjęcie uważane
jest za niewykonalne w sytuacji, gdy liczba istniejących i
potencjalnych eksporterów jest zbyt duża lub z innych przyczyn, w tym
przyczyn związanych z ogólną polityką. Danemu eksporterowi i/lub
krajowi pochodzenia i/lub wywozu można podać powody, dla których
proponuje się odrzucić ofertę zobowiązania i stworzenie
możliwości przedstawienie własnych uwag. Powody odrzucenia
zostaną określone w ostatecznej decyzji.
4. Strony oferujące
zobowiązanie muszą przedstawić niepoufną wersję
takiego zobowiązania w celu udostępnienia jej stronom
zainteresowanym w postępowaniu.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 4)
5. W przypadku przyjęcia
zobowiązań postępowanie zostaje zakończone. Komisja zamyka
postępowanie zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 25 ust. 3.
ê 597/2009
è1 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 18 ppkt 4)
6. Jeżeli zobowiązania są
przyjęte, postępowanie dotyczące subsydiowania i szkody zostaje
normalnie zakończone. W takim przypadku gdy nie ustalono subsydiowania i
szkody, zobowiązanie automatycznie wygasa, z wyjątkiem przypadków,
gdy takie ustalenie wynika w dużej mierze z istnienia
zobowiązania. W takich przypadkach może okazać się
konieczne utrzymanie zobowiązania w rozsądnym terminie.
W przypadku potwierdzenia subsydiowania i
szkody zobowiązanie zachowa ważność zgodnie z warunkami
i przepisami niniejszego rozporządzenia.
7. Komisja może
zażądać od jakiegokolwiek kraju lub eksportera, który
zaakceptował zobowiązania, aby dostarczał okresowych informacji
odnośnie do wykonywania tych zobowiązań i zezwolił na
weryfikację stosowanych danych. Niestosowanie takich wymagań
będzie uważane za naruszenie zobowiązania.
8. W przypadku przyjęcia
zobowiązań od niektórych eksporterów w trakcie postępowania,
do celów art. 18, 19, 20 oraz 22, będą one uznane za
wchodzące w życie z dniem zakończenia postępowania dla
kraju pochodzenia i/lub wywozu.
è1 9.
W przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania przez dowolną ze
stron lub w przypadku wycofania przyjęcia tego zobowiązania
przez Komisję, przyjęcie zobowiązania zostaje przez Komisję
wycofane, a tymczasowe cło nałożone przez Komisję zgodnie z
art. 12 lub ostateczne cło nałożone zgodnie z art. 15 ust. 1
stosuje się automatycznie, przy zapewnieniu, aby zainteresowany eksporter
lub państwo pochodzenia lub wywozu, z wyjątkiem eksporterów lub
takich państw wycofujących zobowiązanie, mieli
możliwość wypowiedzenia się. Gdy Komisja postanawia
wycofać zobowiązanie, informuje o tym państwa
członkowskie. ç
Każda zainteresowana strona albo
państwo członkowskie może przedstawić informację
zawierającą dostateczny dowód naruszenia zobowiązania.
Późniejszej oceny, czy nastąpiło naruszenie zobowiązania,
dokonuje się zazwyczaj w terminie sześciu miesięcy, jednak nie
później niż w ciągu dziewięciu miesięcy od
należycie uzasadnionego wniosku.
Komisja może wnioskować o pomoc do
organów państw członkowskich właściwych do monitorowania
zobowiązań.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 4)
10. Cło tymczasowe jest nakładane
zgodnie z art. 12 na podstawie najlepszych dostępnych informacji, w
przypadku gdy istnieje powód, aby sądzić, że zobowiązanie
zostało naruszone lub w razie naruszenia lub wycofania się ze
zobowiązania, gdy postępowanie, które doprowadziło do
podjęcia zobowiązania, nie zostało zakończone.
ê 597/2009
(dostosowany)
Artykuł 14
Zakończenie postępowania bez
podjęcia środków
1. W przypadku wycofania skargi
postępowanie może być zakończone, chyba że takie
zakończenie nie jest w interesie Ö Unii Õ.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 5)
2. W przypadku gdy środki ochronne
nie są niezbędne, dochodzenie bądź postępowanie
zostaną zakończone. Komisja zamyka dochodzenie zgodnie z
procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 ust.
3.
ê 597/2009
(dostosowany)
è1 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 18 ppkt 6)
3. Postępowanie zostanie
niezwłocznie zakończone w przypadku ustalenia, że kwota
subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych jest
minimalna, zgodnie z ust. 5, lub w przypadku gdy
wielkość faktycznego lub potencjalnego przywozu towarów po cenach
subsydiowanych bądź rozmiar szkody jest nieistotny.
4. W przypadku postępowania
wszczętego na podstawie art. 10 ust. 11 szkoda zostanie zazwyczaj uznana
za nieistotną, gdy udział w rynku przywozu jest mniejszy niż
kwoty określone w art. 10 ust. 9. W odniesieniu do postępowań
dotyczących przywozu z krajów rozwijających się
wielkość przywozu towarów po cenach subsydiowanych zostanie
również uznana za nieistotną, jeżeli stanowić będzie
mniej niż 4 % ogółu przywozu podobnego produktu w Ö Unii Õ, chyba że
przywóz z krajów rozwijających się, których poszczególny udział
w całości przywozu stanowi mniej niż 4 %, łącznie
wynosi ponad 9 % ogółu przywozu podobnego produktu w Ö Unii Õ.
5. Jeżeli jest to jedyne
zakończone postępowanie, w którym kwota subsydiów stanowiących
podstawę środków wyrównawczych jest niższa niż odpowiedni
minimalny poziom dla eksporterów indywidualnych, którzy nadal są
objęci postępowaniem i mogą być przedmiotem powtórnego
postępowania w przypadku kolejnego przeglądu przeprowadzonego w danym
kraju na podstawie z art. 18 i 19, wówczas kwota subsydiów stanowiących podstawę
środków wyrównawczych jest uznawana za minimalną, jeżeli kwota
ta jest niższa niż 1 % ad valorem, z wyjątkiem
dochodzeń dotyczących przywozu z krajów rozwijających się
minimalny próg wynosi 2 % ad valorem.
Artykuł 15
Nałożenie Ö ceł Õ
ostatecznych
è1 1.
W przypadku gdy ostatecznie ustalony stan faktyczny wykazuje istnienie
subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych oraz
szkodę spowodowaną w ich konsekwencji i gdy interes Unii wymaga
interwencji zgodnie z art. 31, Komisja nakłada ostateczne cło
wyrównawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w
art. 25 ust. 3. Jeżeli obowiązuje cło tymczasowe,
Komisja wszczyna tę procedurę nie później niż jeden
miesiąc przed wygaśnięciem tego cła. ç
ê 597/2009 (dostosowany)
è1 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 18 ppkt 7)
Nie nakłada się środków,
jeśli subsydium lub subsydia są wycofane lub wykazano, że
subsydia nie przynoszą żądanej korzyści eksporterom.
Kwota cła wyrównawczego nie może
przekraczać kwoty subsydiów stanowiących podstawę dla
środków wyrównawczych, z których, jak stwierdzono, korzystają
eksporterzy, ustalonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, lecz powinna
być niższa niż całkowita kwota subsydiów stanowiących
podstawę dla środków wyrównawczych, jeżeli takie niższe
należności celne są odpowiednie do usunięcia szkody dla
przemysłu Ö Unii Õ.
2. Cło wyrównawcze jest nakładane w
każdym przypadku w odpowiednich kwotach, na niedyskryminacyjnej podstawie,
na przywóz produktu ze wszystkich źródeł, co do którego stwierdzono,
że korzysta z subsydiów stanowiących podstawę środków
wyrównawczych oraz powoduję szkodę, z wyjątkiem przywozu z tych
źródeł, wobec których przyjęto zobowiązania na warunkach
niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie nakładające
cło określa cło dla każdego dostawcy lub, jeżeli jest
to niewykonalne, dla danego kraju dokonującego dostaw.
3. W przypadku gdy Komisja ogranicza swoje Ö dochodzenie Õ zgodnie z art. 27,
cło wyrównawcze stosowane na przywóz od eksporterów bądź
producentów, którzy ujawnili się zgodnie z art. 27, lecz nie zostali
objęci Ö dochodzeniem Õ, nie przekroczy
średniej ważonej kwoty subsydiów, stanowiących podstawę dla
środków wyrównawczych, ustalonej dla stron stanowiących wzorzec.
Do celów niniejszego ustępu Komisja nie
bierze pod uwagę zerowych lub minimalnych kwot subsydiów stanowiących
podstawę środków wyrównawczych oraz kwot subsydiów stanowiących
podstawę środków wyrównawczych ustalonych w okolicznościach
określonych w art. 28.
Indywidualne cła są stosowane w
przypadku przywozu od eksportera lub producenta, dla których wyliczono
indywidualną kwotę subsydiów, zgodnie z przepisami art. 27.
Artykuł 16
Działanie z mocą
wsteczną
1. Środki tymczasowe oraz ostateczne
cła wyrównawcze są stosowane wyłącznie do produktów, które
wchodzą do swobodnego obrotu po tym, jak środki podjęte na
podstawie art. 12 ust. 1 lub art. 15 ust. 1, w zależności od
przypadku, wchodzą w życie, z zastrzeżeniem wyjątków
określonych w niniejszym rozporządzeniu.
è1 2.
W przypadku gdy zastosowano cło tymczasowe, a ustalony ostatecznie stan
faktyczny wskazuje na istnienie subsydiów stanowiących podstawę
środków wyrównawczych oraz szkody, Komisja zdecyduje, bez względu na
to, czy ma zostać nałożone ostateczne cło wyrównawcze, czy
też nie, jaką część tymczasowego cła należy
ostatecznie pobierać. ç
W tym celu „szkoda” nie obejmuje istotnego
opóźnienia w ustanowieniu przemysłu Ö Unii Õ ani zagrożenia
wyrządzenia istotnej szkody, z wyjątkiem sytuacji, w której
stwierdzono, że w razie niezastosowania tymczasowych środków
zagrożenie to mogłoby przekształcić się w istotną
szkodę. We wszystkich pozostałych przypadkach obejmujących takie
zagrożenie bądź opóźnienie wszelkie tymczasowe kwoty
zostaną uwolnione, a Ö cła Õ ostateczne mogą
być nakładane wyłącznie z dniem ostatecznego stwierdzenia
zagrożenia bądź materialnego opóźnienia.
3. Jeżeli ostateczne cło
wyrównawcze jest wyższe od cła tymczasowego, kwota będąca
różnicą nie będzie pobierana. Jeżeli Ö cła Õ ostateczne są
niższe od cła tymczasowego, Ö cło Õ zostanie ponownie
wyliczone. W przypadku gdy ostateczne ustalenie będzie negatywne, cło
tymczasowe nie zostanie potwierdzone.
4. Ostateczne cło wyrównawcze
może być nałożone na produkty, które wprowadzono do
spożycia nie później niż 90 dni przed terminem zastosowania
środków tymczasowych, lecz nie przed wszczęciem dochodzenia, pod
warunkiem że:
a)           przywóz został zarejestrowany
zgodnie z art. 24 ust. 5;
b)           importerzy mieli
możliwość wysłuchania uwag Komisji;
c)           występują krytyczne
okoliczności, w których w przypadku subsydiowanego produktu, szkoda, która
jest trudna do naprawienia, jest spowodowana masowym przywozem w stosunkowo
krótkim okresie produktu korzystającego z subsydiów stanowiących
podstawę środków wyrównawczych zgodnie z warunkami niniejszego
rozporządzenia; oraz
d)           uważa się za niezbędne,
w celu wykluczenia ponownego wystąpienia takiej szkody, dokonanie oceny
nałożonych ceł wyrównawczych na ten przywóz.
5. W przypadku naruszenia lub wycofania
się ze zobowiązań Ö cła Õ ostateczne są
nakładane na towary dopuszczone do swobodnego obrotu nie później
niż 90 dni przed zastosowaniem środków tymczasowych, pod warunkiem
że przywóz został zarejestrowany zgodnie z art. 24 ust. 5 oraz
że taka ocena wsteczna nie jest stosowana w przypadku przywozu, który ma
miejsce przed naruszeniem bądź wycofaniem się ze
zobowiązań.
Artykuł 17
Czas trwania
Środek wyrównawczy pozostaje w mocy tak
długo, i w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zwalczania
subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, które
wyrządzają szkodę.
Artykuł 18
Przeglądy w przypadku
wygaśnięcia
1. Ostateczny środek wyrównawczy
wygasa po pięciu latach od jego wprowadzenia lub po pięciu latach od
dnia ostatniego przeglądu obejmującego zarówno subsydiowanie, jak
również szkody, chyba że w trakcie przeglądu zostanie ustalone,
że takie wygaśnięcie może prowadzić do kontynuacji lub
ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody. Taki przegląd w
przypadku wygaśnięcia środków wyrównawczych jest podejmowany z
inicjatywy Komisji lub na wniosek złożony przez lub w imieniu
producentów Ö unijnychÕ, a środek nadal
obowiązuje do czasu uzyskania wyników z takiego przeglądu.
2. Przegląd w przypadku
wygaśnięcia środków wyrównawczych jest podejmowany wówczas, gdy
wniosek zawiera wystarczające dowody świadczące o tym, że
takie wygaśnięcie mogłoby doprowadzić do kontynuacji lub
ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody. Takie
prawdopodobieństwo może być, na przykład, potwierdzone dowodami
wskazującymi na kontynuowanie subsydiowania i szkody, bądź
dowodami wskazującymi, że usunięcie szkody jest
częściowo lub wyłącznie uzależnione od istnienia
środków, bądź też dowodów na istnienie okoliczności po
stronie eksporterów lub warunków rynkowych wskazujących na
prawdopodobieństwo dalszego szkodliwego subsydiowania.
3. Prowadząc dochodzenia zgodnie z
niniejszym artykułem, eksporterzy, importerzy, władze publiczne kraju
pochodzenia i/lub wywozu oraz producenci Ö Unii Õ mają
możliwość wzmocnienia, odrzucenia lub przedstawienia uwag na
temat kwestii przedstawionych we wniosku o dokonanie przeglądu, a wnioski
są wyciągane z uwzględnieniem stosownych i należycie
udokumentowanych dowodów dotyczących kwestii, czy istnieje
prawdopodobieństwo, że wygaśnięcie środków doprowadzi
do kontynuacji bądź ponownego wystąpienia subsydiowania i
szkody.
4. Zawiadomienie o zbliżającym
się wygaśnięciu środków jest publikowane w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej we właściwym czasie w ostatnim
roku stosowania określonym w niniejszym artykule. Po tym terminie
producenci Ö Unii Õ będą mieli
prawo, nie później niż trzy miesiące przed końcem
pięcioletniego okresu, do złożenia wniosku o dokonanie
przeglądu zgodnie z ust. 2. Należy również opublikować
zawiadomienie o wygaśnięciu środków zgodnie z niniejszym
artykułem.
Artykuł 19
Przeglądy okresowe
1. Potrzeba dalszego stosowania środków
może również podlegać przeglądowi, w uzasadnionym
przypadku, z inicjatywy Komisji lub na wniosek państw członkowskich
lub, o ile minął odpowiedni termin, a przynajmniej jeden rok od
momentu stosowania ostatecznych środków, na wniosek eksportera, importera
lub producentów Ö Unii Õ lub kraju
pochodzenia i/lub wywozu, który zawiera wystarczające dowody
uzasadniające potrzebę takiego przeglądu okresowego.
2. Przegląd okresowy zostaje podjęty
w przypadku gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że dalsze
stosowanie środków nie jest niezbędne dla zrównoważenia cła
wyrównawczego i/lub, że istnieje małe prawdopodobieństwo
dalszego występowania lub ponownego wystąpienia szkody w przypadku
usunięcia lub zmiany środka lub też, że dotychczasowy
środek nie jest już wystarczający dla zwalczania subsydium
stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych
powodujących szkody.
3. W przypadku gdy nałożone cła
wyrównawcze są niższe niż kwota stwierdzonych subsydiów,
podjęty zostanie przegląd okresowy, jeżeli producenci Ö Unii Õ lub inna
zainteresowana strona przedstawią, zazwyczaj w okresie dwóch lat od
wejścia w życie środka, wystarczające dowody, że po
pierwotnym okresie dochodzenia oraz przed nałożeniem środków lub
w ich następstwie ceny eksportowe zmniejszyły się lub nie
nastąpiły żadne ruchy albo nastąpiły
niewystarczające ruchy cen odsprzedaży lub dalszych cen
sprzedaży towaru przywożonego w Ö Unii Õ. W przypadku gdy
dochodzenie potwierdzi zarzuty, wyrównawcze należności celne
mogą być podwyższone do poziomu, w którym osiągnięty
zostanie wzrost cen konieczny do usunięcia szkody. Jednakże
podwyższony poziom należności celnych nie przekroczy kwoty
subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych.
Pod warunkami wskazanymi powyżej
przegląd okresowy może także być wszczęty z inicjatywy
Komisji lub na wniosek państwa członkowskiego.
4. Prowadząc dochodzenie zgodnie z
niniejszym artykułem, Komisja może między innymi
rozważyć, czy nastąpiła istotna zmiana okoliczności
dotyczących udzielania subsydiów i występowania szkody lub czy dotychczasowe
środki zapewniają oczekiwane wyniki w zakresie usunięcia szkody
określone poprzednio w art. 8. W tym zakresie uwzględnione
zostaną w ostatecznych ustaleniach wszystkie istotne i należycie
udokumentowane dowody.
Artykuł 20
Przeglądy w trybie przyspieszonym
Każdy eksporter, którego wywóz podlega
ostatecznym Ö cłom Õ wyrównawczym, lecz
który nie był przedmiotem indywidualnego dochodzenia podczas pierwotnego
dochodzenia z przyczyn innych niż odmowa współpracy z Komisją,
ma prawo, na wniosek, do przeglądu w trybie przyspieszonym w celu
niezwłocznego ustalenia przez Komisję indywidualnej stawki ceł
wyrównawczych dla tego eksportera.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 8)
Przegląd taki wszczyna się po
umożliwieniu unijnym producentom przedstawienia uwag.
ê 597/2009
(dostosowany)
è1 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 18 ppkt 9)
Artykuł 21
Refundacje
1. Bez względu na przepisy art. 18
importer może żądać zwrotu pobranych Ö ceł Õ w przypadku
wykazania, że kwota subsydiów stanowiących podstawę środków
wyrównawczych, na podstawie której Ö cła Õ zostały
opłacone, została albo wycofana, albo obniżona do poziomu
poniżej obowiązującego Ö cła Õ.
2. Wnioskując o refundację
ceł wyrównawczych, importer składa wniosek do Komisji. Wniosek
powinien być przedłożony za pośrednictwem państwa
członkowskiego, na którego terytorium produkty zostały dopuszczone do
swobodnego obrotu, w ciągu sześciu miesięcy od daty, w której
kwota nakładanych Ö ceł Õ ostatecznych jest
należycie określona przez właściwe organy władze lub
od daty, w której podjęto ostateczną decyzję o pobraniu kwot
zabezpieczonych w formie cła tymczasowego. Państwa członkowskie niezwłocznie
przesyłają wniosek do Komisji.
3. Wniosek o zwrot zostanie uznany za
należycie poparty dowodami tylko wówczas, gdy zawiera precyzyjne
informacje na temat żądanej kwoty zwrotu ceł wyrównawczych oraz
dokumentację celną odnoszącą się do wyliczenia i
płatności takiej kwoty. Wniosek zawiera również dowody,
odnośnie do reprezentatywnego okresu, wskazujące na kwotę
subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych dla
eksportera lub producenta, wobec którego stosuje się Ö cła Õ. W przypadkach gdy
importer nie jest związany z danym eksporterem czy producentem i
informacje takie nie mogą być niezwłocznie udostępnione lub
jeżeli eksporter lub producent nie chce ich udostępnić
importerowi, wniosek musi zawierać oświadczenie eksportera lub
producenta, że kwota subsydiów stanowiących podstawę
środków wyrównawczych została obniżona lub cofnięta,
zgodnie z niniejszym artykułem, oraz że odnośne dowody na
poparcie zostaną przekazane Komisji. W przypadku nieprzedstawienia takich
dowodów przez eksportera lub producenta w odpowiednim czasie wniosek jest
odrzucany.
è1 4.
Komisja podejmuje decyzję, czy i w jakim zakresie wniosek należy
przyjąć lub może również podjąć w dowolnym
momencie decyzję o wszczęciu przeglądu okresowego, w którym
to przypadku informacje i ustalenia wynikające z takiego przeglądu,
przeprowadzonego zgodnie z przepisami stosowanymi w przypadku takich
przeglądów, są wykorzystane do stwierdzenia, czy i w jakim
stopniu refundacja jest uzasadniona. ç
Zwroty Ö ceł Õ mają miejsce
zazwyczaj w ciągu 12 miesięcy, a w żadnym razie nie później
niż w ciągu 18 miesięcy od daty złożenia wniosku o
refundację należycie popartego dowodami przez importera produktu podlegającego
cłom wyrównawczym.
Wypłata zatwierdzonej refundacji przez
państwa członkowskie następuje zwykle w ciągu 90 dni
od wydania decyzji, o której mowa w akapicie pierwszym.
Artykuł 22
Ogólne przepisy dotyczące
przeglądów i refundacji
1. Odpowiednie przepisy niniejszego
rozporządzenia dotyczące procedur i przebiegu dochodzenia, z
wyjątkiem przepisów określających terminy, stosuje się do
wszystkich przeglądów prowadzonych na podstawie art. 18, 19 i 20.
Przeglądy prowadzone na podstawie art. 18
i 19 przeprowadza się niezwłocznie i zazwyczaj kończy w terminie
12 miesięcy od dnia wszczęcia przeglądu. Przeglądy na
podstawie art. 18 i 19 kończą się bezwarunkowo w terminie
15 miesięcy od dnia wszczęcia.
Przeglądy na podstawie art. 20
kończą się bezwarunkowo w terminie dziewięciu miesięcy
od dnia wszczęcia.
Jeśli w tym samym postępowaniu
wszczynany zostaje przegląd na podstawie art. 18 w trakcie
przeglądu na podstawie art. 19, wówczas przegląd na podstawie art. 19
kończy się w tym samym terminie, jaki został powyżej przewidziany
dla przeglądu na podstawie art. 18.
W przypadku nieukończenia dochodzenia w
terminach Ö określonych
w akapitach drugim, trzecim i czwartym, Õ środki:
a)           wygasają w odniesieniu do
dochodzeń na podstawie art. 18;
b)           wygasają w przypadku
dochodzeń prowadzonych na podstawie art. 18 i 19 równolegle, kiedy w tym
samym postępowaniu dochodzenie na podstawie art. 18 zostało
wszczęte w trakcie dochodzenia na podstawie art. 19 albo kiedy takie
przeglądy wszczęto w tym samym czasie; albo
c)           nie ulegają zmianie w
dochodzeniach na podstawie art. 19 i 20.
Zawiadomienie o aktualnym
wygaśnięciu lub utrzymaniu środków zgodnie z niniejszym
ustępem jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 10)
2. Przeglądy, o których mowa w art.
18, 19 i 20, wszczynane są przez Komisję. O tym, czy
wszcząć przegląd określony w art. 18, Komisja decyduje
zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 25 ust. 2.
Komisja informuje również państwa członkowskie, gdy
przedsiębiorca lub państwo członkowskie wystąpili z
wnioskiem uzasadniającym wszczęcie przeglądu, o którym mowa w
art. 19 i 20, a Komisja zakończyła analizę wniosku, lub gdy
Komisja samodzielnie ustaliła, że należy zrewidować potrzebę
dalszego stosowania środków.
3. Jeżeli uzasadniają to
przeglądy, to zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 25 ust. 3, środki uchyla się lub utrzymuje zgodnie z
art. 18, lub uchyla się, utrzymuje lub zmienia zgodnie z art. 19 i 20.
ê 597/2009
(dostosowany)
4. W przypadku uchylenia środków w
stosunku do indywidualnych eksporterów, lecz nie wobec całego kraju,
eksporterzy tacy podlegają nadal postępowaniu i mogą być
przedmiotem ponownego dochodzenia w kolejnym przeglądzie przeprowadzonym
dla tego kraju zgodnie z niniejszym artykułem.
5. W przypadku gdy przegląd
środków zgodnie z art. 19 ma miejsce pod koniec okresu stosowania
środków określonych w art. 18, środki są również
przedmiotem dochodzenia zgodnie z przepisami art. 18.
6. We wszystkich dochodzeniach
dotyczących przeglądu lub refundacji, prowadzonych zgodnie z art.
18–21, Komisja, pod warunkiem że nie uległy zmianie
okoliczności, stosuje te same metody jak w dochodzeniu, które
doprowadziło do nałożenia cła, z należytym uwzględnieniem
art. 5, 6, 7 i 27.
Artykuł 23
Obejście
1. Wyrównawcze należności celne
nałożone na mocy niniejszego rozporządzenia mogą być
rozszerzone, tak aby objęły przywóz z krajów trzecich, których
dotyczy środek produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych,
jak też niemodyfikowanych, lub przywóz z krajów trzecich nieznacznie
zmodyfikowanych produktów podobnych lub ich części, jeżeli ma
miejsce obejście obowiązujących środków.
2. Cła wyrównawcze
nieprzekraczające pozostałych ceł wyrównawczych
nałożonych zgodnie z art. 15 ust. 2 można rozszerzyć, tak
aby objęły przywożone towary od przedsiębiorców
korzystających z ceł indywidualnych w krajach, których dotyczy
środek, w przypadku gdy obowiązujące środki są
omijane.
3. Obejście definiuje się jako
zmianę struktury handlu między krajami trzecimi a Ö Unią Õ lub między
pojedynczymi przedsiębiorstwami w kraju, którego dotyczy środek, a Ö Unią Õ, która to zmiana
wynika z praktyki, procesu lub pracy, dla których brak jest należytego
uzasadnienia ekonomicznego lub przyczyny innej niż nałożenie
należności celnych oraz jeżeli istnieją dowody, że
efekty środków zaradczych w formie należności celnych są
naruszone pod względem cen lub ilości podobnych produktów oraz
że przywożony podobny produkt lub jego części nadal
korzystają z subsydium.
Praktyka, proces lub prace, o których mowa w
akapicie pierwszym, polegają między innymi na:
a)           nieznacznej modyfikacji przedmiotowego
towaru, tak aby podlegał on zakwalifikowaniu pod takie regulacje
celne, które zazwyczaj nie są objęte środkami, pod warunkiem
że zmiana taka nie zmienia istotnej charakterystyki tego towaru;
b)           wysyłce towaru objętego
środkiem za pośrednictwem państw trzecich;
c)           reorganizowaniu przez eksporterów
lub producentów ich struktury lub kanałów sprzedaży w kraju
objętym środkiem, aby ostatecznie wyeksportować własne
towary do Ö Unii Õ za pośrednictwem
producentów korzystających z indywidualnej stawki celnej niższej
od stawki mającej zastosowanie dla towarów tych wytwórców.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 11)
4. Dochodzenia na mocy niniejszego
artykułu wszczyna się z inicjatywy Komisji, na wniosek państwa
członkowskiego lub każdej zainteresowanej strony, w przypadkach gdy
wniosek zawiera wystarczające dowody dotyczące czynników wymienionych
w ust. 1, 2 i 3. Wszczęcie następuje w drodze
rozporządzenia Komisji, które może także nakazać organom
celnym poddanie przewozu rejestracji zgodnie z art. 24 ust. 5 lub
żądanie gwarancji. Komisja informuje państwa członkowskie,
gdy zainteresowana strona lub państwo członkowskie
wystąpiły z wnioskiem uzasadniającym wszczęcie dochodzenia,
a Komisja zakończyła jego analizę, lub gdy Komisja
samodzielnie ustaliła, że należy wszcząć dochodzenie.
Dochodzenia prowadzone są przez
Komisję. Mogą jej towarzyszyć organy celne, a dochodzenia
kończone są w ciągu dziewięciu miesięcy.
W przypadku gdy początkowo ustalone fakty
uzasadniają rozszerzenie środków, rozszerzenia tego dokonuje Komisja
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25
ust. 3.
ê 597/2009
(dostosowany)
Rozszerzenie skutkuje, począwszy od daty
nałożenia obowiązku rejestracji na podstawie art. 24 ust. 5
lub żądania gwarancji. Odpowiednie przepisy proceduralne niniejszego
rozporządzenia w odniesieniu do wszczynania i prowadzenia dochodzeń
mają zastosowanie na podstawie niniejszego artykułu.
5. Przywożone towary nie podlegają
rejestracji na podstawie art. 24 ust. 5 ani środkom, w przypadku gdy
handel nimi prowadzą przedsiębiorstwa korzystające ze
zwolnień.
6. Wnioski o przyznanie zwolnienia wraz ze
stosownymi dowodami przedstawia się w terminach wskazanych we
wszczynającym dochodzenie rozporządzeniu Komisji.
W przypadku gdy praktyka, proces lub prace
skutkujące omijaniem wykonywane są poza Ö Unią Õ, zwolnienie
może zostać przyznane producentom przedmiotowego towaru, którzy
wykażą, że nie są związani z żadnym z producentów
objętych środkiem oraz że uznano, iż nie biorą
udziału w praktyce omijania środków, stosownie do definicji w
ust. 3.
W przypadku gdy praktyka, proces lub prace skutkujące
omijaniem wykonywane są wewnątrz Ö Unii Õ, zwolnienie
może zostać przyznane importerom, którzy wykażą, że
nie są w żaden sposób związani z producentami objętymi
środkami.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 11)
Zwolnienia te przyznawane są w drodze
decyzji Komisji i pozostają w mocy w okresie i na warunkach w nich
przewidzianych. Komisja informuje państwa członkowskie, gdy
zakończy swoją analizę.
ê 597/2009
(dostosowany)
Pod warunkiem spełnienia wymagań
ustanowionych w art. 20 zwolnienia można przyznać także po
zakończeniu dochodzenia prowadzącego do rozszerzenia środków.
7. Po upływie co najmniej roku od
rozszerzenia środka oraz w przypadku złożenia wniosku lub
możliwości złożenia wniosku o zwolnienie przez
znacząca liczbę stron Komisja może zadecydować o wszczęciu
przeglądu rozszerzenia środka. Każdy taki przegląd jest prowadzony
zgodnie z postanowieniami art. 22 ust. 1 mającego zastosowanie do
przeglądu na podstawie art. 19.
8. Żadne postanowienie niniejszego
artykułu nie stanowi przeszkody dla normalnego stosowania
obowiązujących przepisów w zakresie Ö ceł Õ.
Artykuł 24
Przepisy
ogólne
1. Tymczasowe
lub ostateczne cła wyrównawcze są nakładane na mocy
rozporządzenia i pobierane przez państwa członkowskie w
formie, według określonej stawki i zgodnie z innymi kryteriami
ustanowionymi w rozporządzeniu nakładającym takie cła.
Takie Ö cła Õ będą
pobierane niezależnie od Ö ceł Õ, podatków i innych
opłat nakładanych normalnie na przywóz.
Żaden produkt nie podlega
jednocześnie środkom antydumpingowym i cłom wyrównawczym w
jednej i tej samej sytuacji wynikającej z dumpingu lub subsydiowania
wywozu.
2. Rozporządzenia
nakładające tymczasowe lub ostateczne cła wyrównawcze oraz
rozporządzenia bądź decyzje przyjmujące zobowiązania
lub kończące dochodzenia czy postępowanie są publikowane w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Takie rozporządzenia lub decyzje
zawierają w szczególności, przy zapewnieniu należytej ochrony
poufnych informacji, nazwiska eksporterów, w miarę możliwości,
lub nazwy krajów, których to dotyczy, opis produktu oraz skrótowe
przedstawienie stanu faktycznego i okoliczności istotnych dla
określenia subsydium i szkody. W każdym przypadku znane
zainteresowane strony otrzymują kopię rozporządzenia lub
decyzji. Przepisy niniejszego ustępu stosuje się mutatis mutandis
do przeglądów.
3. Szczególne przepisy, zwłaszcza w
odniesieniu do wspólnej definicji pojęcia pochodzenia, zawartej w
rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92[9]
mogą być zastosowane na mocy niniejszego rozporządzenia.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 12)
4. W interesie Unii środki
nałożone na mocy niniejszego rozporządzenia mogą
zostać zawieszone decyzją Komisji na okres dziewięciu
miesięcy zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 25
ust. 2. Komisja może zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa
w art. 25 ust. 2, przedłużyć zawieszenie na kolejny okres nie
dłuższy niż jeden rok.
Środki mogą zostać zawieszone
wyłącznie w przypadku gdy warunki rynkowe tymczasowo uległy
zmianie w takim zakresie, że wskutek zawieszenia nie powinna ponownie
nastąpić szkoda, oraz z zastrzeżeniem, że przemysł
unijny miał możliwość wyrażenia na ten temat opinii,
która została uwzględniona. Środki mogą zostać
wprowadzone ponownie w dowolnym terminie zgodnie z procedurą
doradczą, o której mowa w art. 25 ust. 2, jeżeli przyczyna
zawieszenia ustała.
ê 597/2009
(dostosowany)
è1 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 18 ppkt 12)
è1 5.
Komisja, po poinformowaniu w należytym terminie państw
członkowskich, może zlecić organom celnym podjęcie
właściwych kroków dla rejestracji przywozu, tak by można
było następnie zastosować środki wobec tego przywozu z
dniem jego rejestracji. ç
Przywóz może podlegać rejestracji w
wyniku wniosku przedstawionego przez przemysł Ö Unii Õ, zawierającego
dostateczne dowody uzasadniające takie działanie.
Rejestracja zostaje wprowadzona w drodze
rozporządzenia, które określi cel działania oraz, jeżeli to
właściwe, szacunkową kwotę ewentualnego zobowiązania w
przyszłości. Przywóz nie będzie podlegać rejestracji
dłużej niż przez okres dziewięciu miesięcy.
6. Państwa członkowskie
składają Komisji miesięczne raporty na temat przywozu produktów
podlegających dochodzeniu oraz środkom i na temat kwoty Ö ceł Õ pobranych zgodnie z
niniejszym rozporządzeniem.
7. Nie naruszając postanowień ust.
6, Komisja może w konkretnych przypadkach wnioskować do państw
członkowskich o dostarczenie informacji koniecznych do skutecznego monitorowania
stosowania środków. W tym zakresie stosuje się postanowienia art. 11
ust. 3 i ust. 4. Wszelkie dane dostarczone przez państwa członkowskie
na podstawie tego artykułu objęte są postanowieniami art. 29
ust. 6.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 13)
Artykuł 25
Procedura komitetowa
1. Komisję wspomaga komitet
ustanowiony w [rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009[10]]. Komitet ten jest
komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE)
nr 182/2011.
3. W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE)
nr 182/2011.
4. W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE)
nr 182/2011 w związku z jego art. 4.
5. Jeżeli
zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 stosuje
się procedurę pisemną, by zdecydować o przyjęciu
ostatecznych środków na podstawie ust. 3 niniejszego artykułu
lub by zdecydować o wszczęciu lub braku wszczęcia przeglądu
w przypadku wygaśnięcia środków na podstawie art. 18 niniejszego
rozporządzenia, procedura zostaje zamknięta bez rozstrzygnięcia,
gdy w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego on sam tak zdecyduje lub
gdy wystąpi o to większość członków komitetu
określona w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Jeżeli procedurę pisemną stosuje się w innych
okolicznościach, w których komitet omawiał projekt środka,
procedura ta zostaje zamknięta bez rozstrzygnięcia, gdy w terminie
wyznaczonym przez przewodniczącego on sam tak zdecyduje lub wystąpi o
to zwykła większość członków komitetu. Jeżeli
procedurę pisemną stosuje się w innych okolicznościach, w
których komitet nie omawiał projektu środka, procedura ta zostaje
zamknięta bez rozstrzygnięcia, gdy w terminie wyznaczonym przez
przewodniczącego on sam tak zdecyduje lub wystąpi o to przynajmniej
jedna czwarta członków komitetu.
6. Komitet może rozpatrywać
wszelkie kwestie odnoszące się do stosowania niniejszego
rozporządzenia zgłaszane przez Komisję lub państwo
członkowskie. Państwa członkowskie mogą
żądać informacji oraz wymieniać poglądy na forum
komitetu lub w bezpośredniej relacji z Komisją.
ê 597/2009
(dostosowany)
Artykuł 26
Wizyty kontrolne
1. Komisja, jeżeli uzna to za
właściwe, przeprowadzi wizyty mające na celu kontrolę
dokumentów importerów, eksporterów, handlowców, agentów, producentów,
stowarzyszeń i organizacji handlowych, weryfikację dostarczonych
informacji na temat subsydiów i szkody. W razie nieotrzymania
właściwej i terminowej odpowiedzi wizyta kontrolna nie może
być przeprowadzona.
2. Komisja może, w razie
konieczności, przeprowadzić dochodzenia w państwach trzecich pod
warunkiem że uzyska zgodę zainteresowanych firm, że powiadomi
dany kraj oraz że ten ostatni nie wyrazi sprzeciwu wobec dochodzenia.
Niezwłocznie po uzyskaniu zgody zainteresowanych firm Komisja powiadamia
kraj pochodzenia i/lub wywozu o nazwach i adresach firm, w których zostaną
przeprowadzone wizyty, oraz o uzgodnionych terminach.
3. Zainteresowane firmy zostaną
powiadomione o charakterze informacji, które zostaną poddane weryfikacji
podczas tych wizyt kontrolnych, aczkolwiek nie powinno to stanowić
przeszkody w żądaniu przekazania, w trakcie weryfikacji, dalszych
szczegółowych informacji w świetle uzyskanych informacji.
4. W dochodzeniach prowadzonych zgodnie z
ust. 1, 2 oraz 3 Komisja jest wspomagana przez urzędników tych państw
członkowskich, które tego zażądają.
Artykuł 27
Ustalanie wzorca
1. W przypadkach gdy liczba osób
wnoszących skargę, eksporterów lub importerów, rodzajów produktu lub
transakcji jest duża, dochodzenie może zostać ograniczone do:
a)           rozsądnej liczby stron,
produktów czy transakcji wybranych wyrywkowo, używając wzorców
statystycznie reprezentatywnych na podstawie informacji dostępnych w momencie
wyboru; lub
b)           największej reprezentatywnej
ilości produkcji, sprzedaży i wywozu, która może być
należycie zbadana w dostępnym okresie.
2. Ö Ostateczny Õ wybór stron,
rodzajów produktów czy transakcji dokonany zgodnie z niniejszym artykułem
należy do Komisji, aczkolwiek preferowany będzie wybór wzorca w
konsultacji i za zgodą zainteresowanych stron, pod warunkiem że
strony takie ujawnią się i dostarczą wystarczających dostępnych
informacji w ciągu trzech tygodni od wszczęcia dochodzenia w celu
umożliwienia wyboru reprezentatywnego wzorca.
3. W przypadkach gdy Ö dochodzenie Õ zostało
ograniczone zgodnie z niniejszym artykułem, indywidualna kwota
subsydiowania stanowiącego podstawę środków wyrównawczych
zostaje wyliczona dla każdego eksportera czy producenta, który nie
został pierwotnie wybrany, a który przedstawi niezbędne informacje w
terminie określonym w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem
przypadku gdy liczba eksporterów czy producentów jest tak duża, że
indywidualne Ö dochodzenia Õ byłyby
uciążliwe i uniemożliwiłyby zakończenie dochodzenia w
odpowiednim czasie.
4. W przypadku podjęcia decyzji o
wybraniu wzorca i zaistnieniu pewnego stopnia odmowy współpracy ze strony
niektórych bądź wszystkich wybranych stron, co mogłoby mieć
istotny niekorzystny wpływ na wyniki dochodzenia, można wybrać
nowy wzorzec.
Jednakże w przypadku utrzymywania
się istotnego stopnia odmowy współpracy lub braku dostatecznego czasu
na wybranie nowego wzorca stosuje się odpowiednie przepisy art. 28.
Artykuł 28
Odmowa współpracy
1. W przypadkach, w których jakakolwiek
zainteresowana strona odmawia lub nie zapewnia dostępu do niezbędnych
informacji w terminach określonych w niniejszym rozporządzeniu albo
znacznie utrudnia dochodzenie, poszukiwania wstępne lub końcowe,
potwierdzające lub negatywne, mogą być osądzone na
podstawie dostępnego stanu faktycznego.
W przypadku gdy okaże się, że
zainteresowana strona przedstawiła fałszywe lub wprowadzające w
błąd informacje, informacje te nie zostaną uwzględnione
i wykorzystany zostanie dostępny stan faktyczny.
Zainteresowane strony powinny być
świadome konsekwencji odmowy współpracy.
2. Nieudzielenie odpowiedzi w formie
skomputeryzowanej nie będzie traktowane jako odmowa współpracy, pod
warunkiem że zainteresowana strona wykaże, że udzielenie
żądanej odpowiedzi powodowałoby dodatkowe obciążenia
lub nieuzasadnione dodatkowe koszty.
3. Jeżeli informacje dostarczone
przez zainteresowaną stronę nie są bez zarzutu pod każdym
względem, powinny być jednak uwzględnione, pod warunkiem że
braki nie powodują nadmiernych trudności w dojściu do
dokładnych ustaleń oraz że informacje zostały
właściwie przedłożone w odpowiednim czasie i mogą
być zweryfikowane, oraz że strona działała w miarę
swoich najlepszych możliwości.
4. W przypadku odrzucenia dowodów lub
informacji strona przedstawiająca te dowody bądź informacje
zostanie niezwłocznie powiadomiona o powodach odrzucenia i będzie
miała możliwość udzielenia dalszych wyjaśnień w
określonym terminie. Jeżeli wyjaśnienia uznane zostaną za
niezadowalające, powody odrzucenia takich dowodów bądź
informacji zostaną ujawnione i przedstawione w publikowanych ustaleniach.
5. Jeżeli ustalenia,
łącznie z tymi, które dotyczą kwoty subsydiów stanowiących
podstawę dla środków wyrównawczych, oparte są na przepisach ust.
1, w tym informacjach przedstawionych w skardze, w miarę
możliwości oraz z należytym uwzględnieniem limitu czasowego
dochodzenia, zostaną one sprawdzone przez odniesienie do dostępnych
informacji z innych, niezależnych źródeł, takich jak publikowane
cenniki, oficjalne statystyki przywozu oraz deklaracje celne, czy też
informacji uzyskanych od innych zainteresowanych stron w trakcie dochodzenia.
Takie informacje mogą zawierać
stosowne dane odnoszące się do rynku światowego lub innych
rynków reprezentatywnych, gdzie sytuacja tego wymaga.
6. Jeżeli zainteresowana strona nie
współpracuje lub współpracuje częściowo,
uniemożliwiając ujawnienie istotnych informacji, wynik może
być dla strony mniej korzystny, niż gdyby współpracowała.
Artykuł 29
Poufność
1. Wszelkie informacje, które ze swojej
istoty są poufne (np. takie, których ujawnienie stworzyłoby korzystne
warunki dla konkurencji lub miałoby poważny niekorzystny wpływ
na osobę składającą informacje lub na osobę, od której
uzyskała ona informacje) lub złożone jako poufne przez strony
uczestniczące w postępowaniu, będą przez władze
traktowane jako takie, o ile podane zostanie właściwe uzasadnienie.
2. Od zainteresowanych stron dostarczających
poufnych informacji wymagane jest przedłożenie ich podsumowania,
niemającego poufnego charakteru. Podsumowania te muszą być na
tyle szczegółowe, aby umożliwiły właściwe zrozumienie
informacji dostarczanych jako poufne. W wyjątkowych okolicznościach
strony takie mogą wskazać, że informacje takie nie nadają
się do podsumowania. W takich wyjątkowych okolicznościach
należy złożyć oświadczenie podające powody, dla
których niemożliwe jest przedstawienie podsumowania.
3. Jeśli zostanie uznane, że
wniosek o zachowanie poufności nie jest uzasadniony, oraz jeśli
dostarczyciel informacji nie chce udostępnić informacji ani
upoważnić do jej ujawnienia w formie uogólnionej lub podsumowania,
wówczas informacje nie będą uwzględnione, chyba że
można wykazać w sposób zadowalający z właściwych
źródeł, że informacje są poprawne. Wnioski o zachowanie
poufności nie będą odrzucane w sposób arbitralny.
4. Niniejszy artykuł nie wyklucza
ujawnienia przez władze Ö Unii Õ informacji ogólnych,
w szczególności przyczyn, na których opierają się decyzje
podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia, lub ujawnienia
dowodów opartych na tych informacjach przez władze Ö Unii Õ, jako
niezbędnych dla wyjaśnienia tych przyczyn w postępowaniu
sądowym. Takie ujawnienie musi brać pod uwagę prawnie
uzasadniony interes zainteresowanych stron, ażeby ich tajemnice handlowe i
państwowe nie zostały ujawnione.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 14)
5. Komisja i państwa członkowskie,
w tym urzędnicy Komisji i państw członkowskich, nie ujawnią
żadnej informacji otrzymanej na podstawie niniejszego rozporządzenia,
o której poufne traktowanie prosiła osoba dostarczająca, bez jej wyraźnej
zgody. Nie będzie ujawniana, z wyjątkiem szczególnych przypadków
przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, wymiana informacji między
Komisją a państwami członkowskimi ani żadne wewnętrzne
dokumenty sporządzane przez władze Unii lub jej państwa
członkowskie.
ê 597/2009
6. Informacje uzyskane na podstawie
niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do
celów, dla których o nie wnioskowano.
Postanowienie to nie wyklucza wykorzystania
informacji uzyskanych w kontekście jednego dochodzenia na potrzeby
wszczęcia innego dochodzenia w ramach tego samego postępowania w
odniesieniu do tego samego produktu podobnego.
Artykuł 30
Ujawnienie
1. Strony
wnoszące skargi, importerzy i eksporterzy oraz reprezentujące ich
stowarzyszenia, kraj pochodzenia lub kraj wywozu mogą żądać
ujawnienia szczegółowych informacji leżących u podstaw faktów i
okoliczności, na podstawie których wprowadzone zostały środki
tymczasowe. Wnioski o ujawnienie informacji są składane w formie
pisemnej niezwłocznie po wprowadzeniu środków tymczasowych, a ujawnienie
następuje w formie pisemnej w najszybszym możliwym terminie.
2. Strony wspomniane w ust. 1 mogą
wnosić o ostateczne ujawnienie istotnych faktów i okoliczności,
na podstawie których zamierza się zalecić wprowadzenie środków
ostatecznych lub zakończenie dochodzenia, lub postępowanie bez
wprowadzania środków, przy czym szczególną uwagę zwraca się
na ujawnianie faktów lub okoliczności, które różnią się od
tych wykorzystywanych przy wprowadzeniu środków tymczasowych.
3. Wnioski o ostateczne ujawnienie
są kierowane do Komisji w formie pisemnej i przyjmowane w przypadku
wprowadzenia ceł tymczasowych, przez okres nie dłuższy niż
jeden miesiąc od wprowadzenia takich ceł. Jeśli tymczasowe
cła nie zostały nałożone, strony mogą składać
wnioski o ostateczne ujawnienie w terminie określonym przez Komisję.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 15)
4. Ostateczne ujawnienie należy
składać w formie pisemnej. Należy go dokonywać,
uwzględniając w sposób należyty ochronę informacji
poufnych, najszybciej jak to możliwe, jednak z zasady nie później
niż jeden miesiąc przed rozpoczęciem procedur określonych w
art. 14 lub art. 15. Jeśli Komisja nie jest w stanie ujawnić
niektórych faktów lub okoliczności w danym momencie, zostają one
ujawnione później, gdy tylko stanie się to możliwe.
Ujawnienie nie wyklucza podjęcia kolejnej
decyzji przez Komisję, jeśli jednak decyzja taka opiera się na
innych faktach i okolicznościach, wówczas muszą one być
ujawnione najszybciej jak to możliwe.
5. Oświadczenia złożone po
dokonaniu ostatecznego ujawnienia będą wzięte pod uwagę
tylko wtedy, jeśli zostaną zgłoszone w formie pisemnej w
terminie określonym przez Komisję osobno dla każdego przypadku,
który to termin nie może być krótszy niż 10 dni, z
uwzględnieniem pilnego charakteru sprawy. Wyznaczony termin może
być krótszy, jeżeli konieczne jest dokonanie dodatkowego ostatecznego
ujawnienia.
ê 597/2009
(dostosowany)
Artykuł 31
Interes Ö Unii Õ
1. Określenie, czy interes Ö Unii wymaga Õ podjęcia
działań interwencyjnych, powinno opierać się na ocenie
wszystkich interesów łącznie, z uwzględnieniem interesów
przemysłu krajowego oraz użytkowników i konsumentów. Określenia
zgodnie z niniejszym artykułem dokonuje się tylko wówczas, gdy
wszystkie strony miały szansę wyrazić swoją opinię
zgodnie z ust. 2. W takim badaniu szczególna uwaga zostaje zwrócona na
eliminację szkodliwych subsydiów, zakłócających stosunki
handlowe oraz przywracanie rzeczywistej konkurencji. Środki, określone
na podstawie stwierdzonych subsydiów i szkód, mogą nie być stosowane,
jeśli władze, na podstawie wszystkich przedstawionych informacji,
mogą wyraźnie dojść do wniosku, że wprowadzanie takich
środków nie leży w interesie Ö Unii Õ.
2. Aby zapewnić solidną
podstawę, na której władze mogą uwzględnić wszystkie
opinie i informacje przy podejmowaniu decyzji, czy wprowadzić środki
w interesie Ö Unii Õ, strony
wnoszące skargi, importerzy i reprezentujące ich stowarzyszenia,
organizacje reprezentujące użytkowników i konsumentów, mogą, w
terminach określonych w powiadomieniu o wszczęciu dochodzenia w
sprawie cła wyrównawczego, ujawnić się i
przedłożyć Komisji informacje. Informacje te lub ich odpowiednie
podsumowania będą udostępnione innym stronom określonym w
niniejszym ustępie, a strony te są uprawnione do ustosunkowania
się do tych informacji.
3. Strony, które postępowały
zgodnie z ust. 2, mogą wystąpić o wysłuchanie. Wnioski
takie będą przyjmowane, jeśli zostaną złożone w
terminie określonym w ust. 2 i jeśli podane będą powody,
biorąc pod uwagę interes Ö Unii Õ, dlaczego strony
powinny być wysłuchane.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 16)
4. Strony, które postępowały
zgodnie z ust. 2, mogą zgłaszać uwagi na temat zastosowania
wszelkich nałożonych ceł tymczasowych. Uwagi takie
będą przyjmowane w terminie 25 dni od daty wprowadzenia takich
środków, jeżeli mają zostać uwzględnione, a one same
lub ich odpowiednie podsumowania będą udostępniane innym
stronom, które są uprawnione do ustosunkowania się do tych uwag.
5. Komisja bada wszelkie informacje
dostarczone w należyty sposób i w stopniu, w jakim są one
reprezentatywne, a wyniki analizy wraz z opinią w sprawach merytorycznych
są przekazywane komitetowi jako część projektu środka
przedstawianego zgodnie z art. 14 i 15. Poglądy wyrażane na forum
komitetu powinny być uwzględnione przez Komisję na zasadach określonych
w rozporządzeniu (UE) nr 182/2011.
ê 597/2009
(dostosowany)
è1 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 18 ppkt 16)
6. Strony, które postępowały zgodnie
z ust. 2, mogą zażądać, aby zostały im ujawnione fakty
i okoliczności, na podstawie których podjęte zostaną
prawdopodobnie ostateczne decyzje. è1 Informacje
takie zostaną im ujawnione w stopniu, w jakim będzie to możliwe,
bez uszczerbku dla każdej kolejnej decyzji podejmowanej przez
Komisję. ç
7. Informacje będą uwzględnione
tylko wówczas, jeśli będą poparte rzeczywistymi dowodami
potwierdzającymi ich słuszność.
Artykuł 32
Związki
między środkami w zakresie ceł wyrównawczych a wielostronnymi
środkami zaradczymi
Jeśli
przywożone produkty podlegają jakimkolwiek środkom
przeciwdziałającym, nałożonym w wyniku stosowania procedur
rozstrzygania sporów zawartych w Porozumieniu w sprawie subsydiów, a
środki te są odpowiednie dla eliminacji szkód spowodowanych przez
subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych, wszelkie
cła wyrównawcze nałożone na ten produkt będą
natychmiast odpowiednio zawieszone lub uchylone.
Artykuł 33
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi
przeszkody w stosowaniu:
a)           specjalnych zasad ustanowionych w
umowach zawartych między Ö Unią Õ a państwami
trzecimi;
b)           rozporządzenia Ö Unii Õ w zakresie sektora
rolniczego oraz rozporządzeń Rady (WE) nr 1667/2006[11], (WE) nr 614/2009[12] oraz (WE) nr 1216/2009[13]. Niniejsze
rozporządzenie obowiązuje jako uzupełnienie do tych
rozporządzeń oraz odstępstwo od tych przepisów, które
stanowią przeszkodę dla stosowania ceł wyrównawczych;
c)           specjalnych środków, pod
warunkiem że takie działanie nie jest sprzeczne z zobowiązaniami
wynikającymi z układu GATT Ö z 1994 r. Õ.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 18 ppkt 17)
Artykuł 34
Sprawozdanie
Informacje o wykonywaniu niniejszego
rozporządzenia Komisja ujmuje w rocznym sprawozdaniu na temat stosowania i
wykonywania środków ochrony handlu, przedstawianym Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie na podstawie [art. 22a rozporządzenia (WE)
nr 1225/2009].
ê 597/2009
(dostosowany)
Artykuł 35
Utrata mocy
Rozporządzenie (WE) nr Ö 597/2009 Õ traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia
traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia,
zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VI.
Artykuł 36
Wejście
w życie
Niniejsze
rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze
rozporządzenie wiąże w całości i jest
bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               COM(87) 868 PV.
[2]               Zob. załącznik 3 do części
A konkluzji.
[3]               Włączone do programu legislacyjnego
na 2014.
[4]               Zob. załącznik V do niniejszego wniosku.
[5]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[6]               Rozporządzenie
Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed
przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami
Wspólnoty Europejskiej (DZ.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93).
[7]               Zob. załącznik V.
[8]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady
ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie
wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z
28.2.2011, s. 13).
[9]               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12
października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L
302 z 19.10.1992, s. 1).
[10]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30
listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach
dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty
Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51).
[11]             Rozporządzenie
Rady (WE) nr 1667/2006 z dnia 7 listopada 2006 r. w
sprawie glukozy i laktozy (Dz. U. L 312 z 11.11.2006, s. 1).
[12]             Rozporządzenie
Rady (WE) nr 614/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie wspólnego systemu handlu
albuminami jaj i mleka (Dz. U. L 181 z 14.7.2009, s. 8).
[13]             Rozporządzenie
Rady (WE) nr 1216/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające zasady
handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych
(Dz. U. L 328 z 15.12.2009, s. 10).
ê 597/2009
(dostosowany)
ZAŁĄCZNIK I
PRZYKŁADOWY WYKAZ SUBSYDIÓW
WYWOZOWYCH
a)           Przekazywanie przez władze
publiczne bezpośrednich subsydiów przedsiębiorstwom lub branżom
przemysłowym podlegających wynikom w wywozie.
b)           Systemy zatrzymywania wpływów
walutowych lub inne podobne praktyki obejmujące premię za wywóz.
c)           Opłaty za transport
wewnętrzny i fracht od przesyłek przeznaczonych na wywóz,
dokonywanych lub powierzonych przez rządy na warunkach korzystniejszych
niż w przypadku przesyłek krajowych.
d)           Przekazywanie przez władze
publiczne lub ich organy administracji, bezpośrednio lub pośrednio w
ramach programów zleconych przez rząd, produktów przywożonych lub
krajowych oraz usług przeznaczonych do produkcji towarów wywożonych,
na warunkach korzystniejszych niż w przypadku przekazywania podobnych
produktów lub usług stanowiących bezpośrednią
konkurencję do wykorzystania do produkcji towarów przeznaczonych na rynek
krajowy, jeśli (w przypadku produktów) warunki takie są bardziej korzystnie
niż komercyjne warunki[1]
możliwe do uzyskania dla eksporterów na rynkach światowych.
e)           Pełne lub częściowe
wyłączenie, zwolnienie lub odroczenie, szczególnie odnoszące
się do wywozu, podatków bezpośrednich[2]
lub składek na opiekę społeczną zapłaconych lub
należnych przedsiębiorstwom przemysłowym i handlowym[3].
f)            Przyznawanie specjalnych
odliczeń bezpośrednio związanych z wywozem lub wynikami w
wywozie w wysokości przekraczającej odliczenia odnoszące
się do produktów przeznaczonych do konsumpcji krajowej przy ustalaniu
podstawy obciążenia podatkami bezpośrednimi.
g)           Wyłączenie lub zwolnienie produkcji
i dystrybucji produktów wywożonych z podatków pośrednich[4] przekraczających podatki
nakładane na produkcję i dystrybucję podobnych produktów
sprzedawanych do konsumpcji krajowej.
h)           Wyłączenie, zwolnienie lub
odroczenie kumulatywnych podatków pośrednich[5] pobieranych w pierwszej
fazie obrotu od towarów lub usług przeznaczonych do produkcji towarów
wywożonych, przekraczające wyłączenie, zwolnienie lub
odroczenie takich kumulatywnych podatków pośrednich pobieranych w pierwszej
fazie obrotu od towarów i usług przeznaczonych do produkcji takich
produktów sprzedawanych do konsumpcji krajowej; zastrzega się jednak,
że jeśli kumulatywne podatki pośrednie pobierane w pierwszej
fazie obrotu obciążają nakłady na produkcję
wywożonego produktu (z uwzględnieniem normalnego odliczenia za
odpady)[6],
to wyłączenie, zwolnienie lub odroczenie kumulatywnych podatków
pośrednich pobieranych w pierwszej fazie obrotu można stosować w
odniesieniu do produktów wywożonych nawet wówczas, gdy
wyłączenia, zwolnienia lub odroczenia nie stosuje się dla takich
produktów sprzedawanych do konsumpcji krajowej. Pozycję tę
należy interpretować zgodnie z wytycznymi w sprawie wykorzystywania
nakładów w procesie produkcji zawartymi w załączniku II.
i)            Zwolnienie lub zwrot opłat
przywozowych[7]
przekraczające opłaty pobierane od przywożonych
środków wykorzystywanych do produkcji produktu na wywóz (z uwzględnieniem
normalnego odliczenia za odpady); zastrzega się jednak, że w
określonych przypadkach firma może wykorzystać środki do
produkcji z rynku krajowego równe przywożonym środkom pod
względem jakości i właściwości jako ich substytut w
celu skorzystania z tego przepisu, jeśli zarówno działania w przywozie,
jak i odpowiadające im działania w wywozie mają miejsce w rozsądnym
terminie nieprzekraczającym dwóch lat. Pozycję tę należy
interpretować zgodnie z wytycznymi w sprawie wykorzystania środków
w procesie produkcji zawartymi w załączniku II oraz wytycznymi
przy ustalaniu systemów substytucji ceł zwrotnych jako subsydiów
eksportowych zawartymi w załączniku III.
j)            Udzielenie przez władze
publiczne (lub specjalne instytucje kontrolowane przez władze publiczne)
gwarancji kredytów eksportowych lub programy ubezpieczeń, ubezpieczenia
lub programy gwarancji przed wzrostem kosztów wywożonych produktów lub
programy ubezpieczenia ryzyka kursowego według stawek premiowych, które
są niewystarczające na pokrycie długoterminowych kosztów
operacyjnych i strat z tytułu programów.
k)           Udzielenie przez władze
publiczne (lub specjalne instytucje kontrolowane i/lub działające w
imieniu władz publicznych) kredytów eksportowych o oprocentowaniu
niższym od tego, które muszą zapłacić z tytułu
zaangażowanych funduszy (lub które należałoby zapłacić
za pożyczanie na międzynarodowym rynku kapitałowym dla uzyskania
funduszy o tych samych terminach wymagalności i innych warunkach
kredytowych oraz denominowanych w tej samej walucie, co kredyt eksportowy) lub
opłacanie przez nie całości lub części kosztów
ponoszonych przez eksporterów lub instytucje finansowe dla uzyskania kredytów,
w stopniu, w jakim są wykorzystane jako zabezpieczenie korzyści
materialnej w zakresie warunków kredytów eksportowych.
              Zastrzega się jednak, że
jeśli członek WTO (Światowej Organizacji Handlu) jest
stroną międzynarodowej instytucji ds. kredytów eksportowych, w której
uczestniczy przynajmniej 12 członków założycieli na dzień 1
stycznia 1979 r. (lub następca instytucji, który został przyjęty
przez tych członków założycieli), lub jeśli w praktyce
członek WTO stosuje przepisy dotyczące oprocentowania stosownej
instytucji, wówczas praktyka w zakresie kredytów eksportowych, która jest
zgodna z tymi przepisami, nie będzie uważana za subsydium wywozowe.
l)            Wszelkie inne opłaty pokrywane
ze środków publicznych stanowią subsydium wywozowe w rozumieniu art.
XVI GATT z 1994 r.
_____________
ZAŁĄCZNIK II
WYTYCZNE DOTYCZĄCE
WYKORZYSTANIA ŚRODKÓW W PROCESIE PRODUKCJI[8]
1.           Systemy ulg w podatkach
pośrednich umożliwiają wyłączenie, zwolnienie lub
odroczenie kumulatywnych podatków pośrednich pobieranych we wstępnej
fazie od środków produkcji wykorzystywanych do produkcji produktu
wywożonego (z uwzględnieniem normalnego odliczenia za odpady).
Podobnie systemy zwrotu ceł przywozowych umożliwiają zwolnienie
lub zwrot opłat przywozowych pobieranych od środków produkcji
wykorzystywanych do produkcji produktu wywożonego (z uwzględnieniem
normalnego odliczenia za odpady).
2.           Przykładowy wykaz subsydiów
wywozowych w załączniku I odnosi się do wyrazów „środki
do produkcji wykorzystywane do produkcji produktu wywożonego” w lit. h) i
i). Zgodnie z lit. h) systemy ulg w podatkach pośrednich mogą
stanowić subsydium wywozowe w stopniu, w jakim powodują
wyłączenie, zwolnienia lub odroczenie kumulatywnych podatków
pośrednich pobieranych we wstępnej fazie w wysokości
przekraczającej sumę podatków faktycznie pobranych od środków
produkcji wykorzystywanych do produkcji produktu wywożonego. Zgodnie z
lit. i) systemy zwrotu ceł przywozowych mogą stanowić subsydium
wywozowe w stopniu, w jakim powodują zwolnienia lub zwrot opłat
wywozowych w wysokości przekraczającej sumę takich opłat
faktycznie pobranych od środków do produkcji wykorzystywanych do produkcji
produktu wywożonego. Obie litery określają, że normalne
odliczenie za odpady musi być dokonane w ustaleniach dotyczących
wykorzystania środków produkcji do produkcji produktu wywożonego.
Litera i) przewiduje również substytucję, tam gdzie jest to stosowne.
3.           Sprawdzając, czy środki do
produkcji są wykorzystane do produkcji produktu wywożonego, jako
część dochodzenia w sprawie cła wyrównawczego zgodnie
z niniejszym rozporządzeniem, Komisja musi normalnie
postępować, opierając się na następującej
podstawie.
4.           W przypadku domniemania, że
system ulg w podatku pośrednim lub system zwrotu ceł przywozowych
stanowi subsydium w formie nadmiernej ulgi lub nadmiernego zwrotu podatków
pośrednich lub opłat przywozowych od środków do produkcji
wykorzystywanych do produkcji produktu wywożonego, Komisja w normalnym
trybie musi stwierdzić, czy władze publiczne kraju wywozu
posiadają i stosują system lub procedurę sprawdzania, które
środki do produkcji były wykorzystane do produkcji produktu
wywożonego i w jakiej ilości. Jeśli zostanie stwierdzone,
że stosowany jest taki system lub procedura, wówczas Komisja musi w
normalnym trybie zbadać, czy taki system lub procedura są uzasadnione,
skuteczne dla celów, dla których zostały powołane, i czy są
oparte na ogólnie przyjętych praktykach handlowych w kraju wywozu. Komisja
może uznać za konieczne przeprowadzenie, zgodnie z art. 26 ust. 2,
określonych testów praktycznych w celu zweryfikowania informacji lub
upewnienia się, że system lub procedura są skutecznie stosowane.
5.           W przypadku gdy nie istnieje taki
system lub procedura, gdy jest on nieuzasadniony lub gdy jest wprowadzany
i uznany za uzasadniony, ale stwierdzono, że nie został zastosowany
lub zastosowany w sposób nieskuteczny, dalsze badania przeprowadzone w kraju
wywozu w oparciu o faktycznie zaangażowane środki do produkcji
będą musiały być normalnie przeprowadzone w celu
stwierdzenia, czy miały miejsca nadpłaty. Jeśli Komisja uzna
to za niezbędne, dalsze badania mogą być prowadzone
zgodnie z pkt 4.
6.           Komisja musi normalnie
traktować środki do produkcji jako fizycznie włączone, o
ile takie środki są wykorzystywane w procesie produkcji i są
fizycznie obecne w produkcie wywożonym. Środki do produkcji nie
muszą znajdować się w produkcie finalnym w tej samej
formie, w jakiej wprowadzono je do procesu produkcji.
7.           Wyznaczając wielkość
określonego środka do produkcji, jaka jest wykorzystana w produkcji
produktu wywożonego, należy uwzględnić „normalne odliczenie
na odpady” i odpady takie należy normalnie traktować jako
wykorzystane w produkcji produktu wywożonego. Termin „odpady” odnosi
się do tej części danego środka do produkcji, która nie
pełni niezależnej funkcji w procesie produkcji, nie jest
wykorzystywana do produkcji produktu wywożonego (z takich
względów jak nieproduktywność) i która nie jest odzyskiwana,
wykorzystywana lub sprzedawana przez tego samego producenta.
8.           Określenie przez Komisję,
czy żądane odliczenie na odpady jest „normalne”, musi
uwzględnić proces produkcji, przeciętne doświadczenie w
danej branży przemysłu w kraju wywozu i inne czynniki techniczne. Komisja
musi mieć na uwadze, że istotną kwestią jest to, czy
władze w kraju wywozu w sposób uzasadniony wyliczyły ilość
odpadów, w przypadku gdy ilość ta ma być uwzględniona w
podatku, obniżeniu cła lub zwolnieniu.
_____________
ZAŁĄCZNIK III
WYTYCZNE DLA OKREŚLENIA
SYSTEMÓW SUBSTYTUCJI CEŁ ZWROTNYCHJAKO SUBSYDIÓW WYWOZOWYCH
I
Systemy ceł zwrotnych
umożliwiają refundację lub zwrot opłat przywozowych od
środków wykorzystywanych w procesie produkcji innego produktu i w
przypadku gdy wywóz tego ostatniego zawiera krajowe środki do produkcji
tej samej jakości i o tych samych właściwościach jak
zgłoszone dla przywiezionych środków do produkcji. Zgodnie z lit. i)
załącznika I systemy substytucji ceł zwrotnych mogą
stanowić subsydium wywozowe w stopniu, w jakim powodują
nadwyżkę zwrotu opłat przywozowych pobranych początkowo od
przywożonych środków do produkcji, dla których wystąpiono z
żądaniem zwrotu.
II
Przy analizie każdego systemu substytucji
ceł zwrotnych jako elementu badania cła wyrównawczego zgodnie z
niniejszym rozporządzeniem Komisja musi normalnie postępować w
oparciu o następującą podstawę:
1)           lit. i) załącznika I
określa, że środki do produkcji z rynku krajowego mogą
zostać zastąpione środkami przywożonymi do produkcji
produktu przeznaczonego do wywozu, pod warunkiem że środki te są
równe co do ilości, są tej samej jakości oraz mają te same
właściwości jak zastępowane środki przywożone.
Ważne jest istnienie systemu lub procedury weryfikacji, ponieważ umożliwiają
one władzom publicznym kraju wywozu zapewnienie i wykazanie, że
ilość środków do produkcji, dla których zgłaszany jest
wniosek o zwrot cła, nie przekracza ilości podobnych produktów
wywożonych, w dowolnej formie, oraz że nie występuje zwrot
opłat przywozowych w wysokości przekraczającej sumę
pierwotnie pobranych opłat od danych przywożonych środków do
produkcji;
2)           gdy istnieje domniemanie, że
system substytucji ceł zwrotnych oznacza subsydium, Komisja normalnie musi
najpierw stwierdzić, czy władze publiczne kraju wywozu posiadają
i stosują system weryfikacji lub procedurę. Jeśli zostanie
stwierdzone, że stosowany jest taki system lub procedura, wówczas Komisja
normalnie musi zbadać procedury weryfikacji, aby stwierdzić, czy
są one uzasadnione, skuteczne dla zamierzonych celów i oparte na ogólnie
przyjętych praktykach handlowych w kraju wywozu. W stopniu, w jakim
procedury są określone dla spełnienia tego testu i są
skutecznie stosowane, zakłada się, że nie istnieje żadne
subsydium. Komisja może uznać za niezbędne przeprowadzenie,
zgodnie z art. 26 ust. 2, określonych testów praktycznych w celu
zweryfikowania informacji lub w celu upewnienia się, że procedury
weryfikacji są skutecznie stosowane;
3)           w przypadku gdy nie istnieją
procedury weryfikacji, gdy są nieuzasadnione lub gdy te procedury są
ustanowione i uznane za uzasadnione, jednak, jak stwierdzono, nie są
stosowane albo nie są stosowane skutecznie, może wystąpić
subsydium. W takich przypadkach wymagane będzie przeprowadzenie przez kraj
wywozu dalszych badań w oparciu o zawarte transakcje w celu stwierdzenia,
czy miały miejsce nadpłaty. Jeśli Komisja uzna to za konieczne,
dalsze badanie może być prowadzone zgodnie z pkt 2;
4)           istnienie przepisów dotyczących
substytucji ceł zwrotnych, na mocy których eksporterzy mają prawo
wyboru konkretnych wysyłek w przywozie, dla których występują z
żądaniem zwrotu, nie powinno samo w sobie być uważane
za podstawę do przekazania subsydium;
5)           należałoby
przyjąć, że nadmierny zwrot opłat przywozowych w rozumieniu
lit. i) załącznika I występuje w przypadku, gdy władze
publiczne wypłacają odsetki od dowolnych kwot refundowanych w ramach
systemów ceł zwrotnych w wysokości, w jakiej odsetki
są faktycznie płacone lub należne.
_____________
ZAŁĄCZNIK IV
(Niniejszy załącznik stanowi
powtórzenie załącznika 2 do Porozumienia w sprawie rolnictwa.
Wszelkie terminy i wyrażenia niewyjaśnione i niezrozumiałe
należy interpretować w kontekście tego Porozumienia).
WSPARCIE KRAJOWE: PODSTAWA
WYŁĄCZENIA ZE ZOBOWIĄZAŃ DO OBNIŻKI
1.           Środki
wsparcia krajowego, na podstawie których zgłaszane są wnioski o wyłączenie
ze zobowiązań do obniżki, muszą spełniać
podstawowy wymóg, iż nie powodują żadnych – lub co najwyżej
minimalne – zakłócenia w handlu lub skutków dla produkcji. Zatem wszelkie środki,
na podstawie których zgłaszane jest wyłączenie, muszą
spełniać następujące podstawowe kryteria:
a)      wsparcie, o którym mowa, jest
świadczone w ramach programu rządowego finansowanego ze środków
publicznych (w tym utracone dochody publiczne), które nie obejmują
transferów od klientów; oraz
b)      wsparcie, o którym mowa, nie spowoduje
wsparcia cenowego dla producentów;
oraz szczególne kryteria polityki i warunki
wymienione poniżej.
Państwowe programy usług
2.           Usługi ogólne
Polityka w tej dziedzinie obejmuje wydatki (lub
utracone dochody) związane z programami, w ramach których oferowane
są usługi lub świadczenia na rzecz rolnictwa lub
społeczności wiejskiej. Nie obejmują one bezpośrednich
wypłat dla producentów lub przetwórców. Programy takie, które
obejmują, lecz nie ograniczają się do poniższego wykazu,
muszą spełnić następujące ogólne kryteria z pkt 1 oraz
szczególne warunki polityki określone poniżej:
a)           badania, w tym badania ogólne,
badania związane z programami ochrony środowiska oraz programy
badawcze związane z poszczególnymi produktami;
b)           kontrole w zakresie szkodników i
chorób, w tym ogólne i specyficzne dla danego produktu metody kontroli w
zakresie szkodników i chorób, jak np. systemy wczesnego ostrzegania,
kwarantanna i zniszczenie;
c)           usługi szkoleniowe, w tym
placówki szkolenia ogólnego i specjalistycznego;
d)           usługi w zakresie
upowszechniania wiedzy i doradztwa, w tym udzielanie środków dla
ułatwienia przepływu informacji i wyników badań dla producentów
i konsumentów;
e)           usługi w zakresie kontroli, w
tym usługi kontroli ogólnej i kontroli poszczególnych produktów do celów
związanych ze zdrowiem, bezpieczeństwem, klasyfikacją i
standaryzacją;
f)            usługi w zakresie marketingu i
promocji, w tym informacji rynkowej, doradztwa i promocji odnoszącej
się do poszczególnych produktów, z wyłączeniem wydatków na
niewymienione cele, które mogą być wykorzystane przez sprzedawców dla
obniżenia ceny sprzedaży lub przyznania nabywcom bezpośrednich
korzyści ekonomicznych; oraz
g)           usługi w zakresie
infrastruktury, w tym związane z siecią elektryczną, drogami
i innymi środkami transportu, urządzeniami rynkowymi i
portowymi, urządzeniami wodociągowymi, zaporami i systemami
odwadniania oraz prace infrastrukturalne związane z programami ochrony
środowiska. W każdym przypadku wydatki będą przeznaczane
jedynie na zaopatrzenie lub inwestycje w środki trwałe, z
wyłączeniem subsydiowanego zaopatrzenia gospodarstw rolnych w
urządzenia inne niż dla stworzenia sieci ogólnie dostępnych
obiektów użyteczności publicznej. Wydatki nie będą obejmować
subsydiów na środki do produkcji lub koszty operacyjne, lub
preferencyjne opłaty dla użytkownika.
3.           Utrzymywanie zapasów przez
władze publiczne do celów bezpieczeństwa żywnościowego[9]
Wydatki (lub utracone dochody) związane z
gromadzeniem i utrzymywaniem zapasów produktów stanowią integralną
część programu bezpieczeństwa żywnościowego
określonego w ustawodawstwie krajowym. Może on obejmować pomoc
rządową dla prywatnego składowania produktów jako
część takiego programu.
Wielkość zapasów musi
odpowiadać ustalonym wcześniej celom związanym
wyłącznie z bezpieczeństwem żywnościowym. Proces
gromadzenia zapasów i ich zbywania musi być przejrzysty pod względem
finansowym. Zakupy żywności przez rząd są dokonywane po
bieżących cenach rynkowych, a sprzedaż żywności z
zapasów odbywa się po cenach nie niższych niż bieżące
ceny rynkowe dla produktów danej jakości.
4.           Krajowa pomoc
żywnościowa[10]
Wydatki (lub utracone dochody) związane z
przekazywaniem krajowej pomocy żywnościowej dla ludności
potrzebującej.
Uprawnienia do otrzymania pomocy
żywnościowej muszą spełniać wyraźnie
określone kryteria związane z celami w zakresie wyżywienia.
Pomoc taka jest świadczona w formie bezpośredniego przekazywania żywności
osobom uprawnionym lub zapewnienie osobom uprawnionym środków na zakup
żywności po cenach rynkowych lub subsydiowanych. Zakupy
żywności przez władze publiczne są dokonywane według
bieżących cen rynkowych, a finansowanie i administrowanie
taką pomocą musi być przejrzyste.
5.           Bezpośrednie
wypłaty dla producentów
Wsparcie udzielone w formie bezpośrednich
wypłat (lub utracone dochody, w tym świadczenia
niepieniężne) dla producentów, którzy zgłaszają wnioski o
wyłączenie ze zobowiązań do obniżki, musi
spełniać podstawowe wymagania określone w ust. 1 oraz kryteria
specyficzne stosujące się do indywidualnych rodzajów
bezpośrednich wypłat, określonych w pkt 6–13. W przypadku
zgłoszenia wniosku o wyłączenie z obniżki dla jakiejkolwiek
istniejącej lub nowego rodzaju bezpośredniej wypłaty innej
niż wymienione w pkt 6–13 muszą one spełniać kryteria
określone w pkt 6 lit. b)–e), niezależnie do ogólnych kryteriów
określonych w pkt 1.
6.           Wsparcie dochodów
oddzielonych od produkcji
a)      Uprawnienia do takich wypłat są
ustalone na podstawie wyraźnie określonych kryteriów, takich jak
dochód, status producenta lub właściciela, wykorzystanie czynnika
produkcji lub poziom produkcji w określonym i stałym okresie bazowym.
b)      Kwota takich wypłat w dowolnym roku
nie jest związana ani oparta na rodzaju lub wielkości produkcji
(włączając jednostki inwentarza żywego) realizowanej przez
producenta w dowolnym roku po upływie okresu bazowego.
c)      Kwota takich wypłat w dowolnym roku
nie jest związana ani oparta na cenach krajowych lub międzynarodowych
stosowanych do produkcji w dowolnym roku po upływie okresu bazowego.
d)      Wysokość takich wypłat w
dowolnym roku nie jest związana ani oparta na zaangażowanych
czynnikach produkcji w dowolnym roku po upływie okresu podstawowego.
e)      Do otrzymania takich wypłat nie jest
wymagana żadna produkcja.
7.           Finansowy udział
rządu w programie ubezpieczenia dochodu i programie gwarancji dochodu
netto
a)      Uprawnienia do takich wypłat są
ustalone na podstawie utraty dochodów, biorąc pod uwagę
wyłącznie dochód osiągany z rolnictwa, która przekracza 30 %
średniego dochodu brutto lub równoważnik w przeliczeniu na dochód
netto (z wyłączeniem jakichkolwiek wypłat w ramach tego
samego lub podobnych programów) z okresu trzech poprzednich lat lub
wartość średnią za trzy lata na podstawie ostatnich
pięciu lat, wyłączając wartość
najwyższą i najniższą. Każdy producent
spełniający ten warunek jest uprawniony do otrzymania wypłat.
b)      Kwota wypłat kompensuje mniej
niż 70 % utraty dochodu producenta w roku, w którym producent
uzyskuje uprawnienia do otrzymania tej pomocy.
c)      Kwota każdej takiej wypłaty
odnosi się wyłącznie do dochodu; nie jest związana z
rodzajem lub wielkością produkcji (włączając jednostki
żywego inwentarza) realizowanej przez producenta, cenami krajowymi lub
międzynarodowymi stosowanymi do takiej produkcji, zaangażowanymi
czynnikami produkcji.
d)      W przypadku gdy producent otrzymuje w tym
samym roku wypłaty na mocy niniejszego punktu i pkt 8 (pomoc z tytułu
klęsk żywiołowych), łączna kwota wypłat nie
przekracza 100 % ogólnej straty producenta.
8.           Wypłaty (dokonywane
bezpośrednio lub z udziałem finansowym rządu w programach
ubezpieczenia zbiorów) jako pomoc w sytuacji klęsk żywiołowych
a)      Uprawnienia do takich wypłat
powstają jedynie w wyniku formalnego uznania przez władze
państwowe, że wystąpiła lub ma miejsce klęska
żywiołowa lub podobna klęska (w tym wybuch choroby, epidemia szkodników,
wypadki nuklearne i działania wojenne na terytorium danego
państwa); ponadto są one ustalane na podstawie straty produkcyjnej,
która przekracza 30 % średniej wartości produkcji z trzech
poprzednich lat lub średniej wartości za okres trzech lat na
podstawie ostatnich pięciu lat, wyłączając
wartość najwyższą i najniższą.
b)      Wypłaty dokonane w związku z
klęską żywiołową odnoszą się
wyłącznie do utraty dochodu, inwentarza żywego (w tym
wypłaty związane z weterynaryjnym leczeniem zwierząt), ziemi lub
innych czynników produkcji w wyniku danej klęski żywiołowej.
c)      Wypłaty kompensują nie
więcej niż koszt całkowity poniesionych strat i nie
zawierają instrukcji ani lub specyfikacji co do rodzaju i ilości
produkcji w przyszłości.
d)      Płatności dokonywane podczas
klęski żywiołowej nie przekraczają poziomu wymaganego dla
zapobiegania lub złagodzenia dalszych strat określonych w kryterium
ustalonym w lit. b).
e)      W przypadku gdy producent otrzymuje w tym
samym roku wypłaty na mocy niniejszego punktu i pkt 7 (program
ubezpieczenia dochodów i program gwarancji dochodów netto), łączna
kwota wypłat nie przekracza 100 % ogólnej straty producenta.
9.           Pomoc w zakresie strukturalnego
dostosowania w ramach programów emerytalnych dla producentów
a)      Uprawnienia do takich wypłat są
ustalane przez odniesienie do wyraźnie określonych kryteriów w
programach, mających na celu przyspieszenie przejścia na
emeryturę osób zaangażowanych w produkcję rolną
przeznaczoną na rynek lub ich przeniesienie się do
działalności niezwiązanej z rolnictwem.
b)      Wypłaty są uzależnione od
całkowitego i stałego wycofania się odbiorców z produkcji
produktów rolnych przeznaczonych na rynek.
10.         Pomoc w zakresie
strukturalnego dostosowania w ramach programów ograniczenia wykorzystania
zasobów
a)      Uprawnienia do takich wypłat są
ustalane przez odniesienie do wyraźnie określonych kryteriów w
programach, mających na celu wycofanie ziemi lub innych zasobów,
włączając inwentarz żywy, z produkcji rolnej przeznaczonej
na rynek.
b)      Wypłaty są uzależnione od
wycofania ziemi z produkcji rolnej przeznaczonej na rynek przez okres
minimum trzech lat, a w przypadku inwentarza żywego – od uboju lub
ostatecznego jego zbycia.
c)      Z wypłatami nie wiążą
się żadne wymagania ani określenie alternatywnego wykorzystania
ziemi lub innych zasobów zaangażowanych w produkcję produktów rolnych
przeznaczoną na rynek.
d)      Wypłaty nie są związane
ani z żadnym rodzajem lub wielkością produkcji ani z cenami
krajowymi lub międzynarodowymi stosowanymi do produkcji realizowanej z
wykorzystaniem ziemi lub innych zasobów pozostających w produkcji.
11.         Pomoc w zakresie
strukturalnego dostosowania w ramach pomocy inwestycyjnej
a)      Uprawnienia do takich wypłat są
ustalane przed odniesienie do wyraźnie określonych kryteriów
programów rządowych mających na celu finansową i rzeczową
restrukturyzację działalności producenta w odpowiedzi na obiektywnie
przedstawioną strukturalną, szczególnie niekorzystną
sytuację. Uprawnienia do korzystania z tych programów są także
ustalane w oparciu o wyraźnie określony rządowy program
reprywatyzacji gruntów rolnych.
b)      Kwota takich wypłat w dowolnym roku
nie jest związana ani oparta na rodzaju lub wielkości produkcji
(łącznie z jednostkami żywego inwentarza) realizowanej przez
producenta w dowolnym roku po upływie okresu bazowego, z wyjątkiem
określonym w kryterium ustalonym w lit. e).
c)      Kwota takich wypłat w dowolnym roku
nie jest związana ani oparta na cenach krajowych lub międzynarodowych
stosowanych do produkcji podejmowanej w dowolnym roku po upływie
okresu bazowego.
d)      Wypłaty są realizowane jedynie
przez okres niezbędny do realizacji inwestycji, w odniesieniu do
której zostały one przekazane.
e)      Wypłaty nie stanowią
upoważnienia ani w żaden inny sposób nie wyznaczają, jakie
produkty rolne są produkowane przez odbiorcę, z wyjątkiem
wymagania, aby nie produkował on określonego produktu.
f)       Wypłaty są ograniczone do kwot
niezbędnych dla skompensowania strukturalnych niekorzystnych warunków
gospodarowania.
12.         Wypłaty w ramach
programów ochrony środowiska
a)      Uprawnienia do takich wypłat są
ustalane jako element wyraźnie określonego rządowego programu
ochrony środowiska lub zachowania zasobów i uzależnione od
spełnienia specyficznych warunków w ramach programu rządowego,
włączając warunki odnoszące się do metod produkcji lub
środków do produkcji.
b)      Kwota wypłat jest ograniczona do
wydatków nadzwyczajnych lub utraty dochodu, które mają miejsce w wyniku
stosowania programu rządowego.
13.         Wypłaty w ramach
programów pomocy regionalnej
a)      Uprawnienia do takich wypłat są
ograniczone do producentów w regionach o szczególnie niekorzystnych
warunkach. Każdy taki region musi stanowić wyraźnie
określony przyległy obszar geograficzny o możliwej do
zdefiniowania tożsamości gospodarczej i administracyjnej, uznany za
znajdujący się w szczególnie niekorzystnej sytuacji w oparciu o
neutralne i obiektywne kryteria wyraźnie przedstawione w przepisach
prawa lub rozporządzeniu i wykazujący, że trudności regionu
wynikają nie tylko z bieżących okoliczności.
b)      Kwota takich wypłat w dowolnym roku
nie jest związana ani oparta na rodzaju lub wielkości produkcji
(łącznie z jednostkami żywego inwentarza) realizowanej przez
producenta w dowolnym roku po upływie okresu bazowego w celu innym
niż ograniczenie produkcji.
c)      Kwota takich wypłat w dowolnym roku
nie jest związana ani oparta na cenach krajowych lub międzynarodowych
stosowanych do produkcji w dowolnym roku po upływie okresu bazowego.
d)      Wypłaty są dokonywane tylko na
rzecz producentów w uprawnionych regionach, jednak będą one ogólnie
dostępne dla wszystkich producentów w takich regionach.
e)      W przypadku czynników produkcji
wypłaty są dokonywane według stawek degresywnych ponad poziomem
progowym dla danego czynnika.
f)       Wypłaty są ograniczone do
wydatków nadzwyczajnych lub utraty dochodu, które mają miejsce w
związku z podjęciem produkcji rolnej na wskazanym obszarze.
_____________
é
ZAŁĄCZNIK V
Uchylone
rozporządzenie i jego zmiana
 Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 (Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93) ||
 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 (Dz.U. L 18 z 21.1.2014, s. 1) || Tylko pkt 18 załącznika
__________________
ZAŁĄCZNIK VI
Tabela Korelacji
 Rozporządzenie (WE) nr 597/2009 || Niniejsze rozporządzenie
 Artykuły 1–11 || Artykuły 1–11
 Artykuł 12 ust. 1–4 || Artykuł 12 ust. 1–4
 Artykuł 12 ust. 6 || Artykuł 12 ust. 5
 Artykuły 13 i 14 || Articles 13 i 14
 Artykuł 15 ust. 1 || Artykuł 15 ust. 1
 Artykuł 15 ust. 2 zdanie pierwsze || Artykuł 15 ust. 2 akapit pierwszy
 Artykuł 15 ust. 2 zdanie drugie || Artykuł 15 ust. 2 akapit drugi
 Artykuł 15 ust. 3 || Artykuł 15 ust. 3
 Artykuły 16–27 || Artykuły 16–27
 Artykuł 28 ust. 1–4 || Artykuł 28 ust. 1–4
 Artykuł 28 ust. 5 zdanie pierwsze || Artykuł 28 ust. 5 akapit pierwszy
 Artykuł 28 ust. 5 zdanie drugie || Artykuł 28 ust. 5 akapit drugi
 Artykuł 28 ust. 6 || Artykuł 28 ust. 6
 Artykuły 29–33 || Artykuły 29–33
 Artykuł 33a || Artykuł 34
 Artykuł 34 || Artykuł 35
 Artykuł 35 || Artykuł 36
 Załączniki I–IV || Załączniki I–IV
 Załącznik V || -
 Załącznik VI || -
 - || Załącznik V
 - || Załącznik VI
_____________
[1]               Wyrazy „dostępne na warunkach handlowych”
oznaczają, że wybór między produktami krajowymi a przywożonymi
jest nieograniczony i zależy jedynie od względów o charakterze
handlowym.
[2]               Do celów niniejszego rozporządzenia:
–              ‘wyrazy „podatki bezpośrednie” oznaczają podatki od
wynagrodzeń, zysków, udziałów, opłat      licencyjnych czynszów
i innych form dochodu oraz podatki od nieruchomości,
–              ‘wyrazy „opłaty przywozowe” oznaczają Ö opłaty
celne, Õ cła i inne
opłaty skarbowe               pobierane od przywozu, niewymienione w
niniejszym przypisie,
–              wyrazy „podatki pośrednie” oznaczają podatek od
sprzedaży, podatki akcyzowe, podatki             obrotowe, podatki od
wartości dodanej, podatki z tytułu koncesji, opłaty skarbowe,
opłaty od              przelewów, podatki od zapasów i wyposażenia,
podatki graniczne oraz wszelkie inne podatki               inne niż
podatki bezpośrednie i opłaty przywozowe,
–              ‘wyrazy „podatki pośrednie wstępnej fazy”
oznaczają podatki pobierane od towarów lub usług    bezpośrednio
lub pośrednio wykorzystywanych w wytwarzaniu produktu,
–              ‘wyrazy podatki pośrednie „kumulatywne” oznaczają
podatki z różnych etapów pobierane w       przypadku braku mechanizmu
kolejnego kredytowania podatku, jeśli opodatkowane towary        lub
usługi na jednym etapie produkcji są wykorzystywane w kolejnym etapie
produkcji,
–              wyrazy „zwolnienie” z podatków obejmują refundację lub
ulgi podatkowe,
                wyrazy „zwolnienie lub zwroty” obejmują pełne lub
częściowe wyłączenie lub odroczenie               opłat
przywozowych.
[3]               Odroczenie może nie oznaczać subsydium
wywozowego, w przypadku gdy pobierane są kwoty odsetek.
[4]               Zob. przypis 2.
[5]               Patrz przypis 2.
[6]               Litera h) nie ma zastosowania do systemów podatku od
wartości dodanej oraz korekty podatku granicznego; problem nadmiernego
zwolnienia z podatku od wartości dodanej jest omówiony wyłącznie
w lit. g).
[7]               Zob. przypis 2.
[8]               Środki do produkcji wykorzystywane w procesie
produkcji są środkami fizycznie włączonymi, energia
elektryczna, paliwa i olej zużyte w procesie produkcji i katalizatory,
które są wykorzystane w procesie ich użycia do otrzymania
wywożonego produktu.
[9]               Do celów pkt 3 niniejszego załącznika
rządowe programy gromadzenia zapasów dla zapewnienia bezpieczeństwa
żywnościowego w krajach rozwijających się, których
działanie jest przejrzyste i prowadzone zgodnie z oficjalnie publikowanymi
obiektywnymi kryteriami lub wytycznymi, uważane są za zgodne z
przepisami niniejszego punktu, włączając programy, w ramach
których zapasy środków spożywczych do celów bezpieczeństwa
żywnościowego są nabywane lub wprowadzane na rynek po cenach
regulowanych, pod warunkiem że różnica między ceną nabycia
a zewnętrzną ceną referencyjną jest uwzględniona w AMS.
[10]             Do celów pkt 3 i 4 niniejszego załącznika
przekazywanie środków spożywczych po subsydiowanych cenach w celu
spełnienia wymagań żywnościowych ubogiej ludności
miejskiej i wiejskiej w krajach rozwijających się w sposób regularny
i po rozsądnych cenach uważa się za zgodne z przepisami
niniejszego punktu.