|

52010PC0350

 Wniosek rozporządzenie Rady (UE) w sprawie ustaleń dotyczących tłumaczeń patentu Unii Europejskiej {SEK(2010) 796} {SEK(2010) 797}  /* COM/2010/0350 końcowy - CNS 2010/0198 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 30.6.2010KOM(2010) 350 wersja ostateczna2010/0198 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADY (UE)w sprawie ustaleń dotyczących tłumaczeń patentu Unii Europejskiej{SEK(2010) 796}{SEK(2010) 797}UZASADNIENIE1. Kontekst wnioskuOchronę praw patentowych w Unii Europejskiej (UE) można zastrzec za pomocą patentów krajowych, pozostających w kompetencjach państw członkowskich, lub za pomocą patentu europejskiego wydawanego przez Europejski Urząd Patentowy (EUP) na mocy Konwencji o patencie europejskim (EPC, z ang. European Patent Convention ). Posiadacz patentu europejskiego musi ubiegać się o jego zatwierdzenie w każdym państwie członkowskim, gdzie chciałby uzyskać prawną ochronę własności intelektualnej.Warunkiem walidacji patentu europejskiego na terytorium konkretnego państwa członkowskiego w myśl prawodawstwa krajowego może być, między innymi, wymóg złożenia przez posiadacza patentu odpowiedniej dokumentacji w języku urzędowym danego państwa. Dążąc do ograniczenia nakładów finansowych związanych z wymogami walidacyjnymi, w 2000 r. państwa będące sygnatariuszami EPC zawarły tak zwane porozumienie londyńskie[1], którego postanowienia obowiązują obecnie w dziesięciu państwach członkowskich UE. Porozumienie londyńskie ma charakter dobrowolnego systemu, a w konsekwencji prowadzi do zróżnicowania obowiązujących zasad w zakresie przekładu w państwach członkowskich UE. W dalszym ciągu siedemnaście państw członkowskich UE, nie będących sygnatariuszami porozumienia londyńskiego, wymaga tłumaczenia patentów w całości na własne języki urzędowe. Wyłącznie państwa, których języki urzędowe uznaje Europejski Urząd Patentowy, to jest Francja, Niemcy, Luksemburg i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, zdecydowały się zupełnie odstąpić od wymogu tłumaczenia dokumentów patentowych. Poza tym sześć kolejnych państw członkowskich UE, które podpisały porozumienie londyńskie, chociaż ich języki urzędowe nie należą do używanych przez EUP, zdecydowało się na jedynie częściowe odstąpienie od wymogów tłumaczeniowych. W dalszym ciągu wymagają one przekładu zastrzeżeń patentowych na swoje języki urzędowe, a w niektórych przypadkach również tłumaczenia angielskiego opisu patentu – w przypadku gdy językiem postępowania patentowego był francuski lub niemiecki.Dlatego też obecny system patentowy w UE, w szczególności pod względem wymogów w zakresie tłumaczenia, cechuje bardzo wysoki poziom kosztów i komplikacji. Patent europejski poddany walidacji w trzynastu krajach kosztuje średnio nie mniej niż 20 000 EUR, z czego blisko 14 000 EUR pochłaniają wymagane tłumaczenia. W rezultacie patent europejski jest ponad dziesięciokrotnie droższy niż patent USA, wymagający inwestycji około 1 850 USD[2]. Koszty europejskiego patentu można byłoby znacznie ograniczyć, pod warunkiem wprowadzenia rozwiązań w zakresie przekładu zapewniających opłacalność, uproszczenie i bezpieczeństwo prawne całego systemu. W myśl niniejszego wniosku opłaty za przetwarzanie dokumentacji patentu unijnego obejmującego wszystkie 27 państw członkowskich dałoby się sprowadzić do poziomu 6 200 EUR, z czego jedynie 10 % byłoby przeznaczone na tłumaczenia. Uprzystępnienie ochrony praw patentowych, zwłaszcza z punktu widzenia małych i średnich przedsiębiorstw oraz publicznych organizacji badawczych, byłoby ważne dla pobudzenia innowacyjności i konkurencyjności w skali całej UE.W sierpniu 2000 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie patentu wspólnotowego na mocy art. 308 Traktatu WE[3]. Projekt ów zmierzał do utworzenia wspólnego tytułu patentowego dla całej Wspólnoty, który miał być przystępny pod względem kosztów tłumaczenia. Z chwilą zastrzeżenia patentu przez EUP w jednym z urzędowych języków Urzędu (angielskim, francuskim bądź też niemieckim) oraz opublikowania go w tym języku wraz z tłumaczeniem zastrzeżenia na oba pozostałe języki robocze EUP, patent wspólnotowy miałby być egzekwowany na całym terytorium UE. Następnie, w roku 2002, Parlament Europejski uchwalił odpowiednią rezolucję legislacyjną[4]. Już w roku 2003, w oparciu o wspólną koncepcję polityczną w tej materii z marca 2003 r.[5], Rada podjęła dyskusję nad innym rozwiązaniem, przewidując wymóg tłumaczeniu zastrzeżeń na wszystkie języki UE. Nie osiągnięto jednak pełnego porozumienia w tej sprawie, z uwagi na fakt, iż koncepcję tę – jako nazbyt kosztowną i złożoną – odrzuciło środowisko użytkowników patentów.Debata nad wnioskiem została ponownie podjęta na forum Rady po przyjęciu przez Komisję komunikatu z kwietnia 2007 r. pod tytułem „Ulepszenie systemu patentowego w Europie”[6]. Komunikat potwierdzał złożone wcześniej zobowiązanie do utworzenia wspólnego patentu ogólnowspólnotowego. Proponował ponadto, aby wspólnie z państwami członkowskimi rozważyć koncepcję warunków tłumaczenia służącą ograniczeniu kosztów przekładów, przy jednoczesnym uproszczeniu upowszechniania informacji na temat patentów we wszystkich językach urzędowych Unii.Z kolei w grudniu 2009 r. Rada uzgodniła konkluzje w sprawie wzmocnionego systemu patentowego w Europie[7], jednocześnie uchwalając podejście ogólne dotyczące wnioskowanego rozporządzenia w sprawie patentu Unii Europejskiej[8]. Z uwagi na zmianę podstaw prawnych dla utworzenia patentu unijnego w następstwie wejścia w życie traktatu lizbońskiego, proponowane rozwiązania w zakresie tłumaczeń patentu unijnego zawarte w pierwotnym wniosku Komisji z roku 2000 należy teraz zawrzeć w kolejnym wniosku. Obecny wniosek odzwierciedla w dużej mierze system tłumaczeniowy przewidywany w pierwotnym wniosku Komisji, uwzględniając przy tym postępy poczynione przez Radę od czasu wznowienia debaty w 2007 r.Konkluzje Rady ponownie uwypuklają potrzebę nowego rozporządzenia, określającego zakres ustaleń dotyczących tłumaczeń, które powinno wejść w życie razem z rozporządzeniem w sprawie patentu unijnego. Konkluzje potwierdzały, że dążąc do rzeczywistego funkcjonowania patentu unijnego, w granicach tego, co konieczne, możliwe byłoby wprowadzenie stosownych zmian w zasadach EPC. Rada doszła ponadto do porozumienia w sprawie głównych cech scentralizowanego sądu patentowego, który należałby również do głównych składowych projektu usprawnienia systemu patentowego w Europie. Treść konkluzji Rady pozostaje wszakże bez uszczerbku dla ostatecznej opinii w sprawie zgodności z traktatami UE projektu porozumienia ustanawiającego centralny sąd patentowy, jaką ma wydać Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.Co więcej, w swej strategii „Europa 2020”[9] Komisja potwierdza, w ramach projektu przewodniego „Unia innowacji”, złożone zobowiązanie do ustanowienia wspólnego patentu unijnego oraz powołania wyspecjalizowanego sądu patentowego w dążeniu do poprawy otoczenia prawnego dla innowacji jako motoru przyszłego wzrostu. Obradująca w dniach 25-26 marca 2010 r. Rada Europejska uzgodniła najważniejsze elementy tej strategii[10]. Potrzebę zapewnienia przedsiębiorcom i nowatorom, w szczególności prowadzącym małe i średnie przedsiębiorstwa, dostępu do atrakcyjnego i opłacalnego systemu patentowego wraz z towarzyszącym mu systemem wymiaru sprawiedliwości podkreślał również Mario Monti w swoim sprawozdaniu przedłożonym przewodniczącemu Komisji[11]. Sprawozdanie zaleca pilne wprowadzenie zarówno wspólnego patentu jak i scentralizowanego sądu patentowego, stwierdzając, że rozwiązanie zagadnienia patentowego będzie próbą determinacji na rzecz ponownego pobudzenia jednolitego rynku, wzywając Komisję do ustawienia sobie wysokiej poprzeczki w tej materii. Komunikat Komisji w sprawie odnowienia jednolitego rynku, zapowiadany na jesień 2010 r., powinien raz jeszcze utwierdzić wolę reformy w sferze prawa patentowego, która należy do priorytetowych celów takiego odnowienia. Niniejszy wniosek odnoszący się do ustaleń dotyczących tłumaczeń patentu unijnego stanowi zatem istotny krok w kierunku urzeczywistnienia tego celu.2. Konsultacje z zainteresowanymi stronamiW styczniu 2006 r. ruszyła szeroko zakrojona konsultacja przyszłej polityki patentowej w Europie, podjęta staraniem Komisji[12]. Wpłynęło ponad 2,5 tys. odpowiedzi od najróżniejszych zainteresowanych stron, włącznie z przedsiębiorcami wszystkich sektorów gospodarki, stowarzyszeń branżowych, organizacji małych i średnich przedsiębiorstw, praktyków w dziedzinie prawa patentowego, organów publicznych oraz środowisk uczelni wyższych. Uczestnicy konsultacji nie kryli rozczarowania brakiem wyraźnych postępów w sprawie patentu ogólnowspólnotowego. W szczególności z ostrą krytyką spotkały się rozwiązania w dziedzinie tłumaczeń nakreślone we wspólnej koncepcji politycznej, którą przyjęto dnia 3 marca 2003 r.[13]. W toku konsultacji nieomal jednogłośnie odrzucono tę propozycję jako niezadowalającą z uwagi na wysokie koszty i trudności natury praktycznej dla posiadaczy patentów, jak również niedostateczną dla wszystkich użytkowników pewność prawną systemu praw patentowych, z uwagi na moc prawną, jaką miałyby posiadać tłumaczenia. Poparcie dla pozostałych wariantów było silnie zróżnicowane: niektórzy z zainteresowanych opowiadali się za systemem opartym na wyłączności języka angielskiego, inni sugerowali rozmaite rozwiązania wielojęzyczne. Mimo pewnych głosów krytyki, zainteresowani niezmiennie utrzymywali ogólne poparcie dla jednolitego, przystępnego i konkurencyjnego patentu na skalę całej Wspólnoty. Głosy zmierzające w tym kierunku uzyskały dodatkowe potwierdzenie na otwartym spotkaniu wyjaśniającym, które odbyło się 12 lipca 2006 r.Debatę z zainteresowanymi stronami kontynuowano również po przyjęciu komunikatu z kwietnia 2007 r. W dniach 16-17 października 2008 r., przy udziale sprawującej prezydencję Francji, Komisja zorganizowała konferencję na temat praw własności przemysłowej w Europie[14]. Uczestnicy podkreślali konsekwentnie, że patent unijny „powinien być efektywny pod względem kosztów, gwarantować pewność prawną i ograniczać komplikacje”, udzielając szerokiego poparcia wszelkim nowym inicjatywom na rzecz opracowania wyspecjalizowanych systemów tłumaczenia maszynowego dokumentacji patentowej dla celów dostępu do informacji o patentach[15].Do ustaleń w zakresie wymogów tłumaczeniowych patentu unijnego odniesiono się również szczegółowo w 2008 r., w ramach konsultacji europejskiej karty małych przedsiębiorstw (ang. Small Business Act ). Raz jeszcze zainteresowani podkreślali wysokie koszty patentowania wynalazków jako główną niedogodność systemu ochrony praw patentowych w UE, domagając się jak najpilniejszego utworzenia jednolitego patentu obowiązującego w całej UE[16]. W odrębnych odpowiedziach udzielonych w toku konsultacji, przedsiębiorcy ogółem, oraz przedstawiciele MŚP w szczególności, jednoznacznie domagali się poważnego ograniczenia kosztów ochrony patentowej (włącznie z kosztami tłumaczeń) w kontekście przyszłego patentu unijnego[17]. W ostatnim czasie ukazały się liczne dokumenty przedstawiające opinie zainteresowanych stron w odniesieniu do przekładów w kontekście patentu unijnego. Nowa koncepcja, polegająca na wyspecjalizowanym tłumaczeniu maszynowym, została ogólnie przyjęta przychylnie, jednak przy zastrzeżeniu, że tego rodzaju automatyczne tłumaczenia nie mogą pociągać za sobą żadnych skutków prawnych i powinny spełniać wyłącznie funkcję informacyjną.3. Ocena skutkówNiniejszemu wnioskowi towarzyszy ocena skutków, w której porównano skutki gospodarcze czterech następujących wariantów:1) unijny system patentowy funkcjonujący wyłącznie w języku angielskim,2) wnioski o zastrzeżenie patentu unijnego rozpatrywane, udzielane i publikowane w jednym z trzech języków roboczych uznawanych przez Europejski Urząd Patentowy; same zastrzeżenia tłumaczone na pozostałe dwa języki robocze EUP;3) wnioski o patent unijny rozpatrywane, udzielane i publikowane analogicznie do wariantu drugiego, przy czym samo zastrzeżenie tłumaczone na pozostałe cztery z najbardziej powszechnie używanych języków urzędowych w UE; oraz4) patent unijny rozpatrywany, udzielany i publikowany analogicznie do wariantu drugiego i trzeciego, a samo zastrzeżenie tłumaczone na wszystkie języki UE.Przeprowadzona w ramach oceny wpływu analiza wskazała, że najbardziej pożądany byłby wariant drugi, jako zachowujący system językowy sprawnie funkcjonującego EUP i pociągający za sobą jedynie minimalne nakłady na obowiązkowe tłumaczenia.4. Aspekty prawne wnioskuTraktat z Lizbony ustanowił – w art. 118 TFUE – nową podstawę prawną dla utworzenia unijnego prawa własności intelektualnej, służącej zapewnieniu jednolitej ochrony takich praw w całej Unii Europejskiej. Pierwszy ustęp wspomnianego artykułu stanowi podstawę dla stanowienia środków wprowadzających takie prawa na drodze zwykłej procedury ustawodawczej. W oparciu o ten artykuł, patent unijny zostanie utworzony na podstawie rozporządzenia xx/xx w sprawie patentu Unii Europejskiej. Jak wynika z treści rozporządzenia xx/xx, patent unijny będzie patentem ogólnoeuropejskim, potwierdzanym przez EUP.Drugi akapit art. 118 TFUE stanowi podstawę, by ustanowić systemy językowe dotyczące europejskich praw własności intelektualnej, gwarantujących jednolitą ochronę na mocy rozporządzeń przyjętych w drodze specjalnej procedury ustawodawczej, w której Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.Obciążenia związane z wysokimi kosztami i znacznym stopniem komplikacji są wynikiem rozdrobnienia obecnie obowiązującego systemu patentowego, a w szczególności – ujednolicenie zróżnicowanych wymogów w zakresie tłumaczeń, jakie stosują poszczególne państwa członkowskie będzie możliwe jedynie poprzez ustanowienie ujednoliconego patentu na szczeblu UE.5. Wpływ na budżetWniosek zawiera między innymi, wymóg wprowadzenia ustaleń w zakresie w pełni rozwiniętego systemu tłumaczenia maszynowego dla potrzeb EUP. Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.6. Szczegółowy opis6.1. Uwagi dotyczące poszczególnych artykułówArtykuł 1 – przedmiotTen artykuł określa przedmiot rozporządzenia.Artykuł 2 – definicjeArtykuł zawiera definicje głównych pojęć stosowanych w rozporządzeniu.Artykuł 2 – publikowanie unijnej specyfikacji patentowejArtykuł ten stanowi, że z chwilą opublikowania specyfikacji specyfikacji patentu unijnego zgodnie z art. 14 ust. 6 Konwencji o patencie europejskim (EPC), nie wymaga się już żadnych dalszych tłumaczeń. Artykuł 14 ust. 6 EPC stanowi, że specyfikacje patentów unijnych są publikowane w języku, w którym odbywało się postępowanie patentowe (to jest w jednym z trzech języków urzędowych, w którym złożono wniosek patentowy: angielskim, francuskim lub niemieckim), z towarzyszeniem tłumaczeń na oba pozostałe języki robocze EUP. Ten wymóg minimalny określony przez EPC będzie się również odnosił do patentów unijnych – przy czym z chwilą udzielenia patentu unijnego żadne dalsze tłumaczenia nie będą wymagane. Artykuł ten stanowi ponadto, że zgodnie z postanowieniami EPC, autentyczną wersją będzie specyfikacja patentu unijnego sporządzona w języku, w którym toczyło się postępowanie.Wymóg ten jest identyczny z oryginalną propozycją Komisji zawartą we wniosku dotyczącym rozporządzenia Rady w sprawie patentu wspólnotowego z sierpnia 2000 r., i opiera się na podstawach aktualnie obowiązującego systemu języków urzędowych uznawanych przez EUP oraz języków, którymi posługuje się większość wnioskodawców[18]. Rozwiązaniu prawdopodobnie towarzyszyłyby pozytywne skutki w odniesieniu do wszystkich użytkowników systemu patentowego w Europie, dzięki znacznemu ograniczeniu kosztów przekładu.Artykuł 4 – pełne tłumaczenie w przypadku sporuArtykuł ustanawia obowiązek przedłożenia przez posiadacza patentu – na żądanie domniemanego sprawcy naruszenia i zgodnie z jego wskazaniem języka – pełnego tłumaczenia patentu unijnego na język państwa członkowskiego, w którym bądź to miało dojść do naruszenia, bądź też w którym domniemany sprawca ma swoją siedzibę. Posiadacz patentu dostarcza również pełne tłumaczenie patentu unijnego na język postępowania właściwego sądu o jurysdykcji Unii Europejskiej, na żądanie tego sądu. Koszty takich tłumaczeń ponosi posiadacz patentu.Artykuł 5 – sprawozdanie z wykonania rozporządzeniaArtykuł ten przewiduje przeprowadzanie oceny, z uwzględnieniem sprawozdania z wykonania rozporządzenia. Nie później niż w ciągu pięciu lat od wejścia w życie rozporządzenia, Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie z funkcjonowania ustaleń dotyczących tłumaczeń patentu unijnego, a w razie potrzeby wystosuje odpowiednie wnioski w celu wprowadzenia koniecznych zmian.Artykuł 6 – Wejście w życieArtykuł stanowi, że rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej , a jego przepisy mają zastosowanie od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie patentu Unii Europejskiej. Zważywszy, że zasadnicze regulacje prawne dotyczące patentu unijnego jako europejskiego tytułu prawnego własności intelektualnej zostałyby ustanowione rozporządzeniem w sprawie patentu Unii Europejskiej, podczas gdy mające zastosowanie do tego patentu ustalenia dotyczące tłumaczeń zawarto w niniejszym rozporządzeniu, oba akty prawne należy stosować łącznie.6.2. Środki towarzyszące, których wymaga ustanowienie patentu unijnegoTłumaczenia do celów udostępnienia informacji patentowychNależy dokonać stosownych uzgodnień między Unią Europejską a EUP, w celu udostępnienia zautomatyzowanego tłumaczenia wniosków i specyfikacji patentowych na wszystkie języki urzędowe UE bez obciążania ubiegających się o dostęp do informacji żadnymi dodatkowymi kosztami. Tłumaczenia tego rodzaju powinny być udostępniane na żądanie drogą internetową, nieodpłatnie, od momentu opublikowania wniosku patentowego. Byłyby one dostarczane do celów informacji patentowej, i nie miałyby żadnych skutków prawnych. Użytkownicy byliby o tym uprzedzeni za pomocą odpowiedniego ostrzeżenia. W przeciwieństwie do obecnie stosowanej praktyki, kiedy tłumaczenia są dostarczane po upływie wielu miesięcy od uzyskania zastrzeżenia, gdy są już mniej przydatne i rzadko wykorzystywane – wczesne udostępnienie tłumaczeń oznaczałoby istotną poprawę w zakresie upowszechniania informacji, w szczególności w odniesieniu do poszczególnych wynalazców, badaczy i innowacyjnych małych i średnich przedsiębiorców. Program przekładu automatycznego miałby zapewniać tłumaczenia wysokiej jakości w oparciu o normy techniczne, z uwzględnieniem wyspecjalizowanych elektronicznych słowników zawierających słownictwo techniczne związane z międzynarodowym systemem klasyfikacji patentowej.EUP osiągnął już wysoki poziom tłumaczenia maszynowego, obejmujący niewielką liczbę języków. Komisja udziela ponadto wsparcia projektom badawczym dotyczącym tłumaczenia maszynowego (jak PluTO, z ang. Patent Language Translations Online )[19], obejmujących rozwój oprogramowania tłumaczeniowego na podstawie dokumentacji patentowej we wszystkich językach urzędowych państw członkowskich UE, zaplanowanych na następne pięć lat. Utworzenie patentu unijnego wymagałoby znacznego przyspieszenia prac i uruchomienia tego rodzaju programu obsługującego wszystkie języki UE. Przepisy wykonawcze dotyczące systemu tłumaczenia maszynowego musiałyby być ustanowione przez komisję specjalną Rady Administracyjnej EUP, w której zasiadają przedstawiciele UE oraz poszczególnych państw członkowskich.Zwrot kosztówWnioski o patent europejski można składać w dowolnym języku, zgodnie z art. 14 ust. 2 EPC. W przypadku gdy język wniosku nie należy do trzech języków urzędowych uznawanych przez EUP, należy przedłożyć również, w określonym terminie, tłumaczenie na jeden z tych języków, dla umożliwienia rozpatrzenia wniosku przez Urząd. Na mocy aktualnych rozporządzeń wykonawczych do EPC[20], składającym wniosek w językach, które nie należą do języków urzędowych stosowanych przez EUP, przysługuje dofinansowanie w postaci zwolnienia z części opłat, pokrywające w części koszty tłumaczenia na różnych etapach postępowania przed EUP. Ten sam mechanizm miałby zastosowanie do patentów unijnych. W przypadku jednak, gdy wnioskodawca ubiegający się o patent unijny ma siedzibę w jednym z państw członkowskich UE, należy dokonać niezbędnych ustaleń w celu zapewnienia nie tylko częściowego, ale całkowitego pokrycia kosztów tłumaczenia (do wysokości określonych pułapów). Ten dodatkowy zwrot kosztów byłby finansowany z funduszu, na który będą składały się opłaty za patenty unijne, a którym będzie gospodarował EUP. Ustalenia takie musiałyby być poczynione przez komisję specjalną Rady Administracyjnej EUP, w której zasiadają przedstawiciele UE oraz poszczególnych państw członkowskich.2010/0198 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADY (UE)w sprawie ustaleń dotyczących tłumaczeń patentu Unii EuropejskiejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 118 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[21],stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Patent Unii Europejskiej (dalej zwany „patentem unijnym”) został ustanowiony na mocy rozporządzenia xx/xx w sprawie patentu Unii Europejskiej[22]. Zgodnie z pierwszym ustępem art. 118 Traktatu, przedmiotowe rozporządzenie ustanawia jednolitą ochronę praw patentowych w całej Unii Europejskiej, dając podstawę do ustanowienia scentralizowanego systemu zatwierdzania, koordynowania i nadzoru w granicach Unii Europejskiej.(2) Ustalenia dotyczące tłumaczeń patentu unijnego zapewniające efektywność pod względem kosztów, uproszczenie i pewność prawną powinny pobudzić do innowacji, a w szczególności sprzyjać małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP), uzupełniając Komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – „Najpierw myśl na małą skalę” – Program „Small Business Act” dla Europy[23]. Tego rodzaju ustalenia w zakresie tłumaczeń powinny umożliwić znacznie prostszy, przystępny finansowo i mniej ryzykowny dostęp do patentu unijnego wraz z całym systemem ochrony praw patentowych.(3) Skoro za przyznawanie patentów europejskich – w tym również unijnych – odpowiada Europejski Urząd Patentowy (dalej: EUP), przyszłe rozwiązania w dziedzinie tłumaczeń patentowych powinny bazować na obecnie stosowanej przez EUP procedurze. Rozwiązania te powinny zmierzać do odpowiedniej równowagi interesów między podmiotami gospodarczymi a dobrem powszechnym, w odniesieniu do kosztów postępowania oraz dostępu do technicznych informacji .(4) W razie sporów na tle patentu unijnego, uzasadnionym byłoby wymaganie od posiadacza patentu dostarczenia pełnego tłumaczenia patentu unijnego na język urzędowy państwa członkowskiego, w którym domniemany sprawca naruszenia patentu ma siedzibę bądź też w którym miał on dopuścić się naruszenia. Posiadacz patentu winien dostarczyć również pełne tłumaczenie patentu unijnego na język postępowania sądu właściwego w Unii Europejskiej, na żądanie tego ostatniego. Tłumaczenia te powinny być wykonywane na koszt posiadacza patentu.(5) W celu usprawnienia dostępu do patentu unijnego, w szczególności dla MŚP, wnioskodawcy nie posługujący się jednym z trzech urzędowych języków uznawanych przez EUP, powinni mieć prawo składania wniosków w dowolnym innym języku urzędowym Unii Europejskiej. W ramach dodatkowych ustaleń, w odniesieniu do wnioskodawców ubiegających się o patent unijny, posiadających miejsce stałego pobytu lub siedzibę w jednym z państw członkowskich, których język urzędowy nie należy do trzech uznawanych przez EUP, jeszcze przed wejściem w życie przepisów niniejszego rozporządzenia należy wprowadzić system dodatkowego zwrotu kosztów związanych z tłumaczeniem na język postępowania EUP, niezależnie od istniejących rozwiązań stosowanych w postępowaniu dotyczącym patentu europejskiego.(6) W dążeniu do upowszechniania dostępności informacji patentowych oraz rozpowszechniania wiedzy technicznej, przed wejściem w życie przepisów niniejszego rozporządzenia należy wprowadzić system tłumaczeń maszynowych specyfikacji patentu unijnego na wszystkie języki urzędowe UE. Tego rodzaju tłumaczenia maszynowe byłyby użyteczne wyłącznie do celów informacyjnych – i nie mogą mieć żadnych skutków prawnych.(7) Z uwagi na fakt, że zasadnicze regulacje prawne dotyczące patentu unijnego jako europejskiego tytułu prawnego własności intelektualnej stanowi rozporządzenie xx/xx w sprawie patentu Unii Europejskiej, które uzupełniają ustalenia dotyczące tłumaczeń zawarte w niniejszym rozporządzeniu, rozporządzenie niniejsze powinno mieć zastosowanie od dnia wejścia w życie rozporządzenia xx/xx w sprawie patentu Unii Europejskiej.(8) Zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, celem podejmowanego działania, jakim jest utworzenie jednolitego i uproszczonego systemu tłumaczeń patentu unijnego można osiągnąć jedynie na szczeblu europejskim. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.(9) Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla obowiązujących reguł określających system językowy instytucji Unii, ustanowiony zgodnie z art. 342 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz z rozporządzeniem Rady 1/1958 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1 PrzedmiotNiniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy obowiązujące w zakresie ustaleń dotyczących tłumaczeń mających zastosowanie do patentu Unii Europejskiej.Artykuł 2 DefinicjeDo celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:a) „patent Unii Europejskiej” (dalej zwany „patentem unijnym”) oznacza patent ustanowiony na mocy rozporządzenia xx/xx w sprawie patentu Unii Europejskiej.b) „unijna specyfikacja patentowa” obejmuje opis wynalazku, tekst zastrzeżenia patentowego i ewentualne rysunki techniczne.Artykuł 3Publikowanie unijnej specyfikacji patentowej1. Po ogłoszeniu unijnej specyfikacji patentowej zgodnie z art. 14 ust. 6 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich z dnia 5 października 1973 r. z wszelkimi późniejszymi zmianami (dalej zwana „EPC”, z ang. European Patent Convention ), nie wymaga się żadnych dodatkowych tłumaczeń.2. Tekst patentu unijnego w języku urzędowym uznawanym przez EUP, określonym jako język postępowania w myśl art. 14 ust. 3 EPC stanowi tekst autentyczny.Artykuł 4Pełne tłumaczenie w przypadku sporu1. W przypadku sporu dotyczącego patentu unijnego posiadacz patentu zapewni, na własny koszt i na wniosek domniemanego sprawcy naruszenia, pełne tłumaczenie na język urzędowy państwa członkowskiego, w którym miało miejsce domniemane naruszenie lub w którym domniemany sprawca naruszenia ma siedzibę.2. W przypadku sporu na drodze sądowej w związku z patentem unijnym, na żądanie sądu właściwego w Unii Europejskiej posiadacz patentu ma obowiązek dostarczyć pełne tłumaczenie patentu unijnego na odpowiedni język postępowania.3. Koszty tłumaczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2 ponosi posiadacz patentu.Artykuł 5Sprawozdanie z wykonania rozporządzeniaNie później niż w ciągu pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie z funkcjonowania ustaleń dotyczących tłumaczeń patentu unijnego, a w razie potrzeby wystosuje odpowiednie wnioski w celu wprowadzenia w nim koniecznych zmian.Artykuł 6Wejście w życieNiniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Przepisy rozporządzenia mają zastosowanie od dnia [ data wejścia w życie rozporządzenia xx/xx w sprawie patentu Unii Europejskiej ]Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Porozumienie o zastosowaniu art. 65 EPC ( Agreement on the application of Article 65 EPC ), Dz.U. EPO 2001, s. 550.[2] Zob. opracowanie na temat kosztów w systemach patentowych: The Cost Factor in Patent Systems , Bruno Van Pottelsberghe de la Potterie i Didier François, Université Libre de Bruxelles; nakładem Université Libre de Bruxelles WP-CEB 06-002, Bruksela 2006, patrz str. 17 i nast. ( Journal of Industry: Competition and Trade , 2009, Vol. 9, issue 4)[3] Wniosek: rozporządzenie Rady w sprawie patentu wspólnotowego COM(2000) 412.[4] Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady ustanawiającego patent wspólnotowy - COM(2000) 412 - C5-0461/2000 - 2000/0177(CNS) (Dz.U. C 127E, z 29.5.2003 r., s. 519–526).[5] Dokument Rady 7159/03.[6] Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady COM(2007) 165.[7] Dokument Rady 17229/09.[8] Dokument Rady 16113/09; addendum 1.[9] Europa 2020 - Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu, COM(2010) 2020.[10] Konkluzje Rady Europejskiej z 25-26 marca 2010 r., EUCO7/10.[11] „Nowa strategia na rzecz jednolitego rynku – w służbie gospodarki i społeczeństwa Europy”. Sprawozdanie dla przewodniczącego Komisji Europejskiej José Manuela Barroso; przygotował Mario Monti, 9 maja 2010 r.[12] Treść konsultacji wraz z odpowiedziami zainteresowanych i sprawozdaniem z wstępnych wyników (w językach roboczych) można znaleźć na stronie internetowej: http://ec.europa.eu/internal_market/indprop/patent/consultation_en.htm .[13] Dokument Rady 6874/03, 2490 posiedzenie Rady ds. Konkurencyjności (Rynku Wewnętrznego, Przemysłu i Badań), Bruksela, 3 marca 2003 r.[14] Materiały i wnioski z konferencji są dostępne (w językach roboczych) na stronie internetowej:http://ec.europa.eu/internal_market/indprop/rights/index_en.htm.[15] Zob. dokumenty Rady: 6985/08 z 28 lutego 2008 r., oraz 8928/08 z 28 kwietnia 2008 r.[16] Sprawozdanie z otwartej konsultacji europejskiej karty małych przedsiębiorstw z dnia 22 kwietnia 2008 r., dostępne na komisyjnym portalu poświęconym przedsiębiorstwom i przemysłowi: www.ec.europa.eu/enterprise/newsroom.[17] Odpowiedzi na projekt europejskiej karty małych przedsiębiorstw udzieliło Europejskie Stowarzyszenie Rzemiosła oraz Małych i Średnich Przedsiębiorstw: zob. UEAPME Expectations on the Proposal for a European Small Business Act , dokument z dnia 14 grudnia 2007, dostępny na stronie stowarzyszenia: www.ueapme.com oraz Stowarzyszenie Europejskich Izb Handlu i Przemysłu: Response to the Consultation on a Small Business Act for Europe , 2 kwietnia 2008 r., patrz: http://www.eurochambres.eu.[18] Aktualnie 88,9 % składających wnioski o patent europejski sporządza je w jednym z trzech języków: angielskim, francuskim lub niemieckim. Wnioskodawcy z Europy wybierają te języki do celów ubiegania się o patent w 93 % przypadków.[19] Bliższe informacje na stronie internetowej projektu: http://cordis.europa.eu/home_pl.html .[20] Artykuł 14 ust. EPC; przepis art. 6 ust. 1 rozporządzeń wykonawczych.[21] Dz.U. C, s. […].[22] Dz.U. C, s. […].[23] COM(2008) 394.


|

52010PC0635

Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz  /* COM/2010/0635 końcowy - COD 2010/0309 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 8.11.2010KOM(2010) 635 wersja ostateczna2010/0309 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz(tekst jednolity)UZASADNIENIE1. W kontekście społeczeństwa obywatelskiego w Europie Komisja przywiązuje wielką wagę do uproszczenia i uporządkowania prawa Unii, tak aby stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla obywateli, otwierając im w ten sposób nowe możliwości korzystania z przysługujących im konkretnych uprawnień.Ten cel nie może zostać osiągnięty tak długo, jak liczne przepisy, które były wielokrotnie zmieniane, często zasadniczo, pozostają rozproszone, tak iż trzeba ich szukać częściowo w oryginalnym akcie, a częściowo w późniejszych aktach zmieniających. Wymaga to pracochłonnego porównywania wielu różnych aktów w celu ustalenia obowiązujących norm prawnych.Z tego powodu ujednolicenie przepisów często zmienianych jest potrzebne, aby prawo stało się jasne i zrozumiałe.2. W dniu 1 kwietnia 1987 r. Komisja postanowiła[1] zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty były ujednolicane nie później niż po 10 zmianach, podkreślając, że jest to wymaganie minimum i że odpowiednie jednostki powinny starać się nawet częściej ujednolicać teksty, za które są odpowiedzialne, tak aby przepisy tych aktów były jasne i łatwo zrozumiałe.3. Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.) potwierdziły to stanowisko[2], podkreślając wagę ujednolicenia , które daje pewność co do prawa stosowanego wobec danej materii w danym czasie.Ujednolicenie musi być podejmowane w pełnej zgodności z normalną przyjmowania aktów Unii.Zważywszy, że żadne zmiany co do treści nie mogą być wprowadzane do ujednolicanych aktów, Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r., możliwość stosowania przyspieszonej procedury dla szybkiego przyjmowania takich aktów.4. Celem niniejszego wniosku jest ujednolicenie rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG[3]. Nowe rozporządzenie zastąpi włączone do niego akty[4]; niniejszy wniosek całkowicie zachowuje treść ujednolicanych aktów, zbiera je więc jedynie razem, dokonując tylko takich formalnych zmian , jakie wynikają z samego zadania ujednolicenia.5. Wniosek w sprawie ujednolicenia został sporządzony na podstawie wstępnej konsolidacji , we wszystkich językach urzędowych, rozporządzenia (WE) nr 21/2004 i aktów je zmieniających, przygotowanej przez Urząd Publikacji Unii Europejskiej za pomocą systemu przetwarzania danych . Tam, gdzie artykułom nadano nowe numery, korelacja pomiędzy starą i nową numeracją została określona w tabeli zawartej w załączniku III do ujednoliconego rozporządzenia.ê 21/2004 (dostosowany)2010/0309 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz(tekst jednolity)(Tekst mający znaczenie dla EOG)PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. Ö 43(2) Õ,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno–Społecznego[5],stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,a także mając na uwadze, co następuje:ê1.  Rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG[6] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione[7]. Dla zachowania przejrzystości i zrozumiałości należy je ujednolicić.ê 21/2004 motyw 1 (dostosowany)2.  Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego[8] stanowi, że zwierzęta mające stanowić przedmiot handlu Ö w ramach Unii Õ muszą być identyfikowane zgodnie z wymaganiami zasad Ö Unii Õ i rejestrowane w taki sposób, by można było odnależć gospodarstwo początkowe lub tranzytowe, centrum, względnie organizację. Te systemy identyfikacji i rejestracji musiały zostać rozszerzone na przewóz zwierząt na terytorium każdego państwa członkowskiego do dnia 1 stycznia 1993 r.ê 21/2004 motyw 23.  [Artykuł 14] dyrektywy Rady [91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającej dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG[9]] stanowi, że identyfikacja i rejestracja określone art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 90/425/EWG musi być przeprowadzona po kontroli weterynaryjnej, z wyjątkiem zwierząt przeznaczonych do uboju i zarejestrowanych koniowatych.ê 21/2004 motyw 4 (dostosowany)4.  Ze struktury prawodawstwa Ö Unii Õ, a w szczególności z rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącego etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97[10] wynika, że ogólnie stosowane pojęcia hodowca i gospodarstwo nie odnoszą się do praktyk i lecznic weterynaryjnych. Zakres tych pojęć powinien zostać jaśniej zdefiniowany, aby przepisy stały się bardziej czytelne.ê 21/2004 motyw 8 (dostosowany)5.  Technologia zastosowana do elektronicznej identyfikacji owiec i kóz została rozwinięta w stopniu, pozwalającym na ich zastosowanie. Środki wdrożeniowe Ö przewidziane funkcjonowania Õ systemu identyfikacji elektronicznej na skalę Ö Unii Õ, powinny pozwolić na indywidualną identyfikacje zwierząt i ich gospodarstw urodzenia.ê 933/2008 motyw 7 (dostosowany)6.  Niniejsze rozporządzenie przewiduje również, że od dnia 31 grudnia 2009 r. identyfikacja elektroniczna Ö jest Õ obowiązkowa dla wszystkich zwierząt urodzonych po tej dacie. W pierwszym roku po dniu 31 grudnia 2009 r. większość zwierząt – jako urodzonych przed tą datą – Ö powinna być Õ jednak identyfikowana jedynie przy pomocy konwencjonalnych nieelektronicznych identyfikatorów. W ciągu tego roku zwierzęta opatrzone elektronicznymi i innymi identyfikatorami Ö powinny być Õ przewożone i trzymane razem.ê 1560/2007 motyw 5 (dostosowany)7.  Pewna liczba państw członkowskich opracowała technologię konieczną do wprowadzenia identyfikacji elektronicznej i zdobyła istotne doświadczenia w jej wdrażaniu Ö przed 31 grudnia 2009 r. Õ Doświadczenie Ö to Õ dostarczyło Komisji i innym państwom członkowskim wartościowych informacji na temat technicznych konsekwencji identyfikacji elektronicznej i jej skutków.ê 21/2004 motyw 108.  Komisja, biorąc przede wszystkim pod uwagę wyniki obrad przeprowadzonych przez swój Wspólny Komitet Badawczy, powinna także dostarczyć szczegółowych wskazówek technicznych, definicji i procedur, dotyczących cech technicznych identyfikatorów i czytników, procedur testowania, kryteriów zatwierdzania i modelu certyfikacji zatwierdzonych laboratoriów testujących, udzielania zamówień na odpowiednie identyfikatory i czytniki, stosowania identyfikatorów, ich odczytywania i odzyskiwania, kodowania identyfikatorów, wspólnego glosariusza terminologicznego oraz słownika pojęciowego, a także standardów komunikacji.ê 21/2004 motyw 119.  W państwach członkowskich o stosunkowo małych populacjach owiec i kóz wprowadzenie systemu identyfikacji elektronicznej może nie być uzasadnione. Należy zatem pozwolić tym państwom członkowskim, by system ten był nieobowiązkowy. Należy zapewnić możliwość wprowadzenia szybkiej procedury dostosowywania progów demograficznych, poniżej których identyfikacja elektroniczna może być nieobowiązkowa.ê 21/2004 motyw 1210.  Aby można było śledzić przewóz owiec i kóz, zwierzęta te powinny być odpowiednio oznakowane, a ich wszystkie przewozy możliwe do prześledzenia.ê 21/2004 motyw 13 (dostosowany)11.  Hodowcy zwierząt powinni posiadać aktualne informacje na temat zwierząt w ich gospodarstwach. Minimalny zakres informacji powinien zostać ustalony dla całej Ö Unii Õ.ê 21/2004 motyw 14 (dostosowany)12.  Każde państwo członkowskie powinno założyć centralny rejestr zawierający aktualne spisy wszystkich hodowców zwierząt objętych niniejszym rozporządzeniem, którzy prowadzą działalność na jego terytorium, Ö oraz obejmujący Õ minimalny zakres informacji ustalony dla całej Ö Unii Õ.ê 21/2004 motyw 1513.  Do celów szybkiego i dokładnego ustalania miejsca pobytu zwierząt każde państwo członkowskie powinno stworzyć komputerową bazę danych, rejestrującą znajdujące się na jego terytorium gospodarstwa oraz przewozy zwierząt.ê 21/2004 motyw 16 (dostosowany)14.  Ten sam sposób identyfikacji powinien zostać ustalony dla całej Ö Unii Õ.ê 21/2004 motyw 1715.  Osoby zajmujące się handlem zwierzętami powinny prowadzić rejestry wszystkich swoich transakcji a właściwe władze powinny mieć na żądanie dostęp do tych rejestrów.ê 21/2004 motyw 18 (dostosowany)16.  Aby zapewnić właściwe stosowanie niniejszego rozporządzenia, należy zapewnić szybką i sprawną wymianę informacji między państwami członkowskimi na temat sposobów identyfikacji i powiązanych dokumentów. Dotyczące ich przepisy Ö Unii Õ zostały przyjęte na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi państw członkowskich i współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego[11] i dyrektywy Rady 89/608/EWG z dnia 21 listopada 1989 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi państw członkowskich i współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa dotyczącego spraw weterynaryjnych i zootechnicznych[12].ê 21/2004 motyw 1917.  W celu zagwarantowania skuteczności ustaleń przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu państwa członkowskie powinny wprowadzić odpowiednie i skuteczne środki kontroli, bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich[13].ê 21/2004 motyw 21 (dostosowany)18.  Środki Ö konieczne Õ do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[14],ê 21/2004 (dostosowany)PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 11. Każde państwo członkowskie Ö ustanawia Õ system identyfikacji i rejestracji owiec i kóz zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla przepisów Ö Unii Õ, które mogą zostać ustanowione do celów walki z chorobami lub kontroli i bez uszczerbku dla dyrektywy [91/496/EWG] i rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 Ö [15] Õ.Artykuł 2Do celów niniejszego rozporządzenia Ö stosuje się następujące definicje Õ:a) „zwierzę” oznacza każde zwierzę z gatunku owiec lub kóz;b) „gospodarstwo” oznacza każdy budynek, zagrodę lub, w przypadku hodowli prowadzonej na otwartej przestrzeni, miejsce, w którym zwierzęta przebywają, są hodowane lub oporządzane, na stałe lub tymczasowo, z wyjątkiem przychodni lub klinik weterynaryjnych;c) „hodowca” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną, nawet tymczasowo, za zwierzęta z wyjątkiem przychodni i klinik weterynaryjnych;d) „właściwe władze” oznaczają centralny organ lub władze państwa członkowskiego, na które złożono odpowiedzialność za lub którym powierzono przeprowadzanie badań weterynaryjnych i wprowadzanie w życie niniejszego rozporządzenia, lub, w przypadku monitorowania dopłat, władze, którym powierzono wykonanie rozporządzenia (WE) nr 73/2009.ê 21/2004Artykuł 31. System identyfikacji i rejestracji zwierząt składa się z następujących elementów:a) środek identyfikujący, mający zidentyfikować dane zwierzę;b) aktualny rejestr prowadzony dla każdego gospodarstwa;c) dokumenty dotyczące przewozów;d) centralny rejestr lub komputerowa baza danych.2. Komisja i właściwe władze zainteresowanego państwa członkowskiego mają dostęp do wszystkich informacji objętych niniejszym rozporządzeniem. Państwa członkowskie i Komisja podejmą niezbędne środki, aby zapewnić dostęp do informacji wszystkim zainteresowanym stronom, w tym organizacjom konsumentów uznanych przez dane państwo członkowskie, pod warunkiem przestrzegania wymogów dotyczących ochrony danych i poufności ustanowionych przez prawo krajowe.Artykuł 4ê 21/2004 (dostosowany)è1 1791/2006 art. 1 ust. 1 i Załącznik część 5 sekcja B I 7 lit. a)1. Wszystkie zwierzęta w gospodarstwie urodzone po 9 lipca 2005 r. è1 lub w przypadku Bułgarii i Rumunii Ö po Õ 1 stycznia 2007 r. ç znakowane są zgodnie z ust. 2 w okresie, który zostanie ustalony przez państwo członkowskie, trwającym od urodzenia zwierzęcia, a w każdym razie przed opuszczeniem przez zwierzę gospodarstwa, w którym się urodziło. Okres ten nie Ö przekracza Õ sześciu miesięcy.W drodze odstępstwa Ö od akapitu pierwszego Õ państwa członkowskie mogą przedłużyć ten okres, który nie może jednakże przekraczać dziewięciu miesięcy, w przypadku zwierząt trzymanych w warunkach hodowli ekstensywnej lub hodowli prowadzonej na otwartej przestrzeni. Zainteresowane państwa członkowskie informują Komisję o przyznaniu odstępstwa. W razie konieczności przepisy wykonawcze mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą Ö , o której mowa Õ w art. 13. ust. 2.2. Zwierzęta są znakowane przy pomocy:a) pierwszego sposobu identyfikacji, który spełnia warunki Części A.1, A.2 i A.3 załącznika I; orazb) drugiego sposobu identyfikacji zatwierdzonego przez właściwe władze i posiadającego cechy Ö techniczne Õ wymienione w częściach Ö A.1, A.2 i Õ A.4 załącznika I.Jednakże przed datą, Ö o której mowa Õ w art. 9 ust. 3, drugi sposób identyfikacji Ö o którym mowa w lit. b) akapit pierwszy niniejszego ustępu Õ może być zastąpiony systemem przedstawionym w części A.5 załącznika I, z wyjątkiem zwierząt będących przedmiotem handlu Ö w ramach Unii Õ.Państwa członkowskie, które wprowadzą system, Ö o którym mowa Õ w drugim akapicie Ö występują Õ do Komisji o jego przyjęcie zgodnie z procedurą Ö , o której mowa Õ w art. 13 ust. 2. W tym celu Komisja zbada dokumentację złożoną przez państwa członkowskie i przeprowadzi audyty niezbędne do oceny systemu. Po zakończeniu audytów Komisja, w ciągu 90 dni od otrzymania wniosku o zatwierdzenie, przedstawia Komitetowi Ö , o którym mowa w art. 13 ust. 1 Õ sprawozdanie wraz z projektem odpowiednich środków.3. Ö W drodze odstępstwa od ust. 2 Õ dla zwierząt przeznaczonych na rzeź przed ukończeniem wieku 12 miesięcy i nie przeznaczonych ani do handlu Ö w ramach Unii Õ ani do wywozu do państw trzecich, metoda identyfikacji opisana w części A.7 załącznika I może zostać zatwierdzona przez właściwe władze jako alternatywna dla metod identyfikacji Ö , o których mowa Õ w ust. 2.4. Każde zwierzę podlegające przywozowi z kraju trzeciego, które po 9 lipca 2005 r. è1 lub w przypadku Bułgarii i Rumunii Ö po Õ 1 stycznia 2007 r. ç zostało poddane kontroli opisanej w dyrektywie [91/496/EWG] i które pozostaje na terenie Ö Unii Õ, zostaje oznakowane zgodnie z ust. 2 w gospodarstwie przeznaczenia, w którym prowadzi się chów zwierząt gospodarskich, na okres wskazany przez państwo członkowskie, nie przekraczający 14 dni po kontroli, a w każdym razie przed opuszczeniem gospodarstwa.ê 21/2004 (dostosowany)Znakowanie zastosowane w państwie trzecim jest zapisywane w rejestrze gospodarstwa przewidzianym w art. 5 wraz z kodem identyfikacyjnym przydzielonym mu przez państwo członkowskie przeznaczenia.Jednakże oznakowanie przewidziane w ust. 1 nie jest konieczne w przypadku zwierzęcia przeznaczonego na rzeź, jeżeli zwierzę to jest przewiezione bezpośrednio z granicznego punktu kontroli weterynaryjnej do rzeźni znajdującej się w państwie członkowskim, gdzie zostały przeprowadzone kontrole Ö , o których mowa Õ w pierwszym akapicie, i zwierzę jest ubite w ciągu pięciu dni roboczych od kontroli.5. Każde zwierzę pochodzące z innego państwa członkowskiego zachowuje swoje oryginalne oznakowanie.6. Żadne oznakowanie nie może być usunięte ani wymienione bez pozwolenia właściwych władz. Jeżeli oznakowanie stało się nieczytelne albo zostało utracone, należy, zgodnie z niniejszym artykułem, zastosować oznakowanie zastępcze, noszące ten sam kod, tak szybko, jak to możliwe. Oprócz kodu i oddzielnie od niego, oznakowanie zastępcze może posiadać numer wersji oznakowania zastępczego.Właściwe władze mogą jednakże pod swoją kontrolą pozwolić, by oznakowanie zastępcze miało inny kod, pod warunkiem niezmniejszenia możliwości odtworzenia losów zwierzęcia, zwłaszcza w przypadku zwierząt znakowanych zgodnie z ust. 3.7. Oznakowania przydziela się każdemu gospodarstwu, rozprowadza i umieszcza na zwierzętach w sposób określony przez właściwe władze.8. Państwa członkowskie informują siebie nawzajem oraz Komisję o środkach i metodach używanych do identyfikacji na swoich terytoriach.9. Do dnia Ö , o którym mowa Õ w art. 9 ust. 3, państwa członkowskie, które wprowadziły elektroniczne znakowanie na zasadzie dobrowolności, zgodnie z przepisami części A.4 i A.6 załącznika I, Ö zapewniają Õ, by wykorzystane elektroniczne numery identyfikacyjne i opisy metod identyfikacji były wymienione w odpowiednich świadectwach towarzyszącym zwierzętom podległym handlowi Ö w ramach Unii Õ, na mocy dyrektywy Rady 91/68/EWG[16].Artykuł 51. Każdy hodowca zwierząt, z wyjątkiem przewoźników, prowadzi aktualny rejestr zawierający przynajmniej informacje wymienione w części B załącznika I.2. Państwa członkowskie mogą wymagać, aby hodowcy umieszczali w rejestrach Ö , o których mowa w ust. 1 Õ dodatkowe informacje poza wymienionymi w części B załącznika I.3. Rejestr posiada format zaakceptowany przez właściwe władze, w postaci drukowanej lub elektronicznej, i jest stale dostępny w gospodarstwie, a także, na każde żądanie, dla właściwych władz przez minimalny okres ustalony przez właściwe władze, nie krótszy jednak niż trzy lata.4. W drodze odstępstwa od ust. 1, rejestr zawierający informacje wymagane w części B załącznika I jest nieobowiązkowy w każdym państwie członkowskim, w którym działa scentralizowana komputerowa baza danych zawierająca odnośne informacje.5. Każdy hodowca dostarcza właściwym władzom na każde żądanie wszystkich informacji na temat pochodzenia, identyfikacji i, Ö w stosowanych przypadkach Õ, miejsca przeznaczenia zwierząt, które hodowca posiadał, przechowywał, transportował, sprzedawał lub ubijał w ciągu trzech ostatnich lat.6. Państwa członkowskie informują siebie nawzajem oraz Komisję o tym, jaki wzór rejestru dla gospodarstw stosowany jest na ich terytorium i, gdzie właściwe, o przyznaniu odstępstwa od przepisów ust. 1.ê 21/2004 (dostosowany)è1 1791/2006 art. 1 ust. 1 i Załącznik część 5 sekcja B I 7 lit. a)Artykuł 61. Od dnia 9 lipca 2005 r. è1 lub w przypadku Bułgarii i Rumunii Ö od Õ 1 stycznia 2007 r. ç w każdym przypadku gdy zwierzę jest przewożone w obrębie terytorium państwa z jednego gospodarstwa do drugiego, towarzyszy mu dokument zmiany miejsca pobytu, zgodny ze wzorem przygotowanym przez właściwe władze, zawierającym przynajmniej minimum informacji wymienionych w części C załącznika I i wypełniony przez hodowcę, o ile nie zostało to uczynione przez właściwe władze.ê 21/2004 (dostosowany)2. Państwa członkowskie mogą umieszczać inne informacje oprócz zawartych w części C załącznika I w dokumencie zmiany miejsca pobytu, o którym mowa w ust. 1, lub zażądać umieszczenia takich informacji.3. Hodowca w gospodarstwie przeznaczenia przechowuje dokument zmiany miejsca pobytu przez minimalny okres, który zostanie określony przez właściwe władze, nie krótszy niż trzy lata. Na żądanie przedstawia właściwym władzom jego kopię.4. W drodze odstępstwa od ust. 1, dokument zmiany miejsca pobytu jest nieobowiązkowy w każdym państwie członkowskim, w którym działa scentralizowana komputerowa baza danych, zawierająca co najmniej informacje wymagane w części C załącznika I, z wyjątkiem podpisu hodowcy.5. Państwa członkowskie informują siebie nawzajem i Komisję, jaki wzór dokumentu zmiany miejsca pobytu jest używany na ich terytoriach i gdzie stosuje się odstępstwo Ö , o którym mowa Õ w ust. 4.Artykuł 71. Państwa członkowskie Ö dopilnowują Õ, by właściwe władze miały centralny rejestr wszystkich gospodarstw odnoszący się do hodowców zwierząt, znajdujących się na ich terytorium, oprócz przewoźników.2. Rejestr zawiera kod identyfikujący gospodarstwo lub, jeżeli zostanie to zatwierdzone przez właściwe władze, hodowcę, innego niż przewoźnik, zawód hodowcy, rodzaj produkcji (mięso lub mleko) oraz trzymane gatunki. Jeżeli hodowca trzyma zwierzęta na stałe, wykonuje spis trzymanych zwierząt w regularnych odstępach czasu, ustalonych przez właściwe władze państwa członkowskiego, a przynajmniej raz na rok.ê 21/2004 (dostosowany)è1 1791/2006 art. 1 ust. 1 i załącznik część 5 sekcja B I 7 lit. a)3. Gospodarstwo pozostaje w rejestrze centralnym, dopóki nie miną trzy kolejne lata, podczas których w gospodarstwie nie przebywają zwierzęta. Ze skutkiem od 9 lipca 2005 r. è1 lub w przypadku Bułgarii i Rumunii Ö od Õ 1 stycznia 2007 r. ç rejestry Ö zostają Õ umieszczone w komputerowej bazie danych, Ö o której mowa Õ w art. 8 ust. 1.Artykuł 81. Od dnia 9 lipca 2005 r.è1 lub w przypadku Bułgarii i Rumunii Ö od Õ 1 stycznia 2007 r. ç właściwe władze każdego państwa członkowskiego ustanawiają komputerową bazę danych zgodnie z częścią D.1 załącznika I.ê 21/2004 (dostosowany)2. Każdy hodowca zwierząt, z wyjątkiem przewoźników, w okresie 30 dni dla informacji odnoszących się do hodowcy lub gospodarstwa i w okresie siedmiu dni dla informacji o zmianach miejsca pobytu, dostarcza właściwym władzom:a) informacji niezbędnych do wypełnienia centralnego rejestru, a także wyniki spisu, Ö o którym mowa Õ w art. 7 ust. 2 oraz informacji niezbędnych do założenia bazy danych Ö , o której mowa Õ w ust. 1 niniejszego artykułu;b) w państwach członkowskich stosujących odstępstwo Ö , o którym mowa Õ w art. 6 ust. 4, za każdym przewozem zwierzęcia szczegóły przewozu, zawarte w dokumencie o zmianie miejsca pobytu Ö , o którym mowa Õ w art. 6.ê 21/20043. Właściwe władze każdego państwa członkowskiego posiadają komputerową bazę danych, zawierającą przynajmniej informacje wymienione w części D.2 załącznika I.ê 21/2004 (dostosowany)4. Państwa członkowskie mogą wprowadzić do komputerowej bazy danych Ö , o której mowa Õ w ust. 1 i 3 inne informacje oprócz wymienionych w częściach D.1 i D.2 załącznika I.Artykuł 91. Wskazówki i procedury wprowadzania w życie identyfikacji elektronicznej zostają przyjęte zgodnie z procedurą Ö , o której mowa Õ w art. 13 ust. 2.2. Decyzje Ö , o których mowa Õ w ust. 1 Ö są przyjmowane Õ w celu udoskonalenia wprowadzania ogólnej identyfikacji elektronicznej.ê 1560/2007 art. 1 pkt 1 (dostosowany)3. Od dnia 31 grudnia 2009 r. oznakowanie elektroniczne zgodnie ze wskazówkami Ö , o których mowa Õ w ust. 1 i zgodnie z odpowiednimi przepisami części A załącznika I Ö jest Õ obowiązkowe dla wszystkich zwierząt Ö urodzonych po tej dacie Õ.ê 21/2004 (dostosowany)Jednakże państwa członkowskie, w których całkowita liczba owiec i kóz wynosi 600 000 lub mniej, mogą uznać takie oznakowanie elektroniczne za nieobowiązkowe dla zwierząt niepodlegających handlowi Ö w ramach Unii Õ.Państwa członkowskie, w których całkowita liczba kóz wynosi 160 000 lub mniej, mogą również uznać takie oznakowanie elektroniczne za nieobowiązkowe dla kóz niepodlegających handlowi Ö w ramach Unii Õ.ê 1560/2007 art. 1 pkt 24. Przed dniem 31 grudnia 2009 r. państwa członkowskie mogą wprowadzić obowiązkowe stosowanie identyfikacji elektronicznej dla zwierząt urodzonych na ich terytorium.ê 21/2004 (dostosowany)Artykuł 101. Zmiany w załącznikach i środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia Ö są przyjmowane Õ zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.Środki te Ö dotyczą Õ w szczególności:a) minimalnego poziomu kontroli;b) stosowania kar administracyjnych;c) koniecznych przepisów przejściowych na okres wprowadzania systemu.2. Zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2, mogą być uaktualniane następujące dane:a) terminy dostarczania informacji Ö , o których mowa Õ w art. 8 ust. 2;b) progi demograficzne dla zwierząt domowych Ö , o których mowa Õ w drugim i trzecim akapicie art. 9 ust. 3.ê 21/2004Artykuł 111. Państwa członkowskie wskazują sobie nawzajem oraz Komisji właściwe władze odpowiedzialne za zapewnienie wykonania niniejszego rozporządzenia.2. Państwa członkowskie zapewniają, by osoba odpowiedzialna za znakowanie i rejestrację zwierząt otrzymała instrukcje i wskazówki na temat stosownych przepisów załącznika I i aby dostępne były odpowiednie kursy szkoleniowe.Artykuł 121. Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić wykonanie przepisów niniejszego rozporządzenia. Przeprowadzane kontrole nie wpływają na kontrole, które Komisja może przeprowadzić na mocy art. 9 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95.2. Państwa członkowskie ustanawiają zasady dotyczące kar nakładanych w wypadku naruszenia niniejszego rozporządzenia i podejmą wszelkie konieczne środki, by zapewnić ich stosowanie. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające.3. Eksperci Komisji wraz z właściwymi władzami:a) sprawdzają, czy państwa członkowskie stosują się do wymagań niniejszego rozporządzenia;b) jeżeli jest to konieczne, sprawdzają, czy kontrole na miejscu przewidziane w ust. 1 są przeprowadzane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.4. Państwo członkowskie, na którego terytorium przeprowadza się kontrolę na miejscu, zapewnia ekspertom Komisji wszelką pomoc, jaka jest im niezbędna do wykonania ich zadań.Wyniki kontroli muszą zostać omówione z właściwymi władzami zainteresowanego państwa członkowskiego przed sporządzeniem i rozesłaniem sprawozdania końcowego.ê 21/2004 (dostosowany)5. Ö Jeśli Õ Komisja uzna, że uzasadnia to wynik kontroli, dokona przeglądu sytuacji w ramach Komitetu, Ö o którym mowa Õ w art. 13 ust. 1. Komitet ten może podjąć niezbędne decyzje zgodnie z procedurą Ö , o której mowa Õ w art. 13 ust. 2.6. Komisja nadzoruje rozwój sytuacji. W świetle tych zmian i zgodnie z procedurą Ö , o której mowa w Õ art. 13 ust. 2, może zmienić lub uchylić decyzje Ö , o których mowa Õ w ust. 5.7. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu Ö są przyjmowane Õ, tam, gdzie to konieczne, zgodnie z procedurą Ö , o której mowa Õ w art. 13 ust. 2.Artykuł 131. Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady[17].2. W przypadku powoływania się na niniejszy ustęp, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.Okres Ö , o którym mowa Õ w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.êArtykuł 14Rozporządzenie (WE) nr 21/2004 traci moc.Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.ê 21/2004 (dostosowany)Artykuł 15Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .ê 21/2004Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w […]W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczącyê 933/2008 art. 1 i załącznikZAŁĄCZNIK IA. ŚRODKI IDENTYFIKACYJNE1. Właściwe organy zatwierdzają odpowiednie środki identyfikacyjne zgodnie z art. 4 ust. 1, które:a) zawierają przynajmniej jeden widoczny i jeden czytelny elektronicznie znak;b) są przytwierdzone do zwierzęcia, nie czyniąc mu szkody; orazc) są łatwe do usunięcia z łańcucha żywnościowego.2. Każdy środek identyfikacyjny musi nosić kod, zawierający następujące dane we wskazanej kolejności:a) dwuliterowy kod alfa albo trzycyfrowy[18], zgodny z ISO 3166, kod państwa członkowskiego, w którym znajduje się gospodarstwo, gdzie zwierzę zostało po raz pierwszy zarejestrowane („kod państwa”);b) nie dłuższy niż 12-cyfrowy indywidualny kod zwierzęcia.ê 933/2008 art. 1 i załącznik (dostosowany)Niezależnie od kodów Ö , o których mowa Õ w lit. a) i b) i pod warunkiem, że nie wpłynie to na czytelność tych kodów, właściwe organy mogą zezwolić na stosowanie kodu kreskowego i umieszczenie przez hodowcę dodatkowych informacji.3. Pierwszy środek identyfikacyjny, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. a), musi spełniać kryteria określone w lit. a) albo b):a) identyfikator elektroniczny w postaci kapsułki ceramicznej lub elektronicznego kolczyka, zgodny z warunkami technicznymi wymienionymi w pkt 6; lubb) kolczyk wykonany z nierozkładającego się materiału, niemożliwego do sfałszowania i łatwego do odczytania przez całe życie zwierzęcia, kolczyk nie może służyć do wielokrotnego użytku, a napisy wspomniane w pkt 2 muszą być nieusuwalne.4. Drugi sposób identyfikacji, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. b), musi spełniać następujące warunki:a) w przypadku zwierząt identyfikowanych zgodnie z ust. 3 lit. a):(i) kolczyk spełniający kryteria ustanowione w pkt 3 lit. b); lub(ii) znak na pęcinie spełniający kryteria dotyczące kolczyków ustanowione w pkt 3 lit. b); lub(iii) tatuaż, z wyjątkiem zwierząt podlegających handlowi Ö w ramach Unii Õ;b) w przypadku zwierząt identyfikowanych zgodnie z ust. 3 lit. b):(i) identyfikator elektroniczny spełniający kryteria ustanowione w pkt 3 lit. a); lub(ii) w przypadku zwierząt niepodlegających handlowi Ö w ramach Unii Õ – identyfikator elektroniczny w postaci elektronicznego znaku na pęcinie lub wszczepianego transpondera zgodny z warunkami technicznymi wymienionymi w pkt 6; lubê 933/2008 art. 1 i załącznik(iii) w przypadku gdy identyfikacja elektroniczna nie jest obowiązkowa, zgodnie z art. 9 ust. 3:-  kolczyk spełniający kryteria ustanowione w pkt 3 lit. b),-  znak na pęcinie spełniający kryteria dotyczące kolczyków ustanowione w pkt 3 lit. b), lub-  tatuaż.ê 933/2008 art. 1 i załącznik (dostosowany)5. System, o którym mowa w art. 4 ust. 2 Ö akapit drugi Õ wymaga identyfikacji zwierząt zarówno indywidualnej, jak i ze względu na gospodarstwo, przewiduje procedurę zastąpienia, w przypadku gdy oznakowanie staje się nieczytelne lub zostało zagubione, pod kontrolą właściwych organów i nie umniejszając możliwości prześledzenia przemieszczeń zwierzęcia pomiędzy gospodarstwami w celu kontroli chorób epizootycznych, oraz pozwala na prześledzenie w tym samym celu trasy przewozów zwierząt na terytorium krajowym.6. Elektroniczny identyfikator musi spełniać następujące wymogi techniczne:a) przeznaczone tylko do odczytu elektroniczne urządzenia radiolokacyjne w technologii HDX lub FDX-B, spełniające normy ISO 11784 i 11785;b) przeznaczone do odczytu przy pomocy urządzeń spełniających normę ISO 11785, mogących odczytywać identyfikatory elektroniczne HDX i FDX-B;c) odległość odczytu musi wynosić:(i) dla czytników przenośnych: przynajmniej 12 cm w przypadku kolczyków i znaków na pęcinie;(ii) dla czytników przenośnych: przynajmniej 20 cm w przypadku kapsułek ceramicznych i wszczepianych transponderów;(iii) dla czytników stałych: przynajmniej 50 cm w przypadku wszystkich identyfikatorów.7. Metoda identyfikacji Ö , o której mowa Õ w art. 4 ust. 3 spełnia następujące warunki:a) zwierzęta znakowane są przy pomocy kolczyka zatwierdzonego przez właściwe organy, umieszczonego w jednym uchu;b) kolczyk ma być wykonany z nierozkładającego się materiału, niemożliwy do sfałszowania i łatwy do odczytania; nie może on służyć do wielokrotnego użytku, a umieszczone na nim kody muszą być nieusuwalne;c) w kolczyku muszą być zamieszczone przynajmniej następujące informacje:(i) dwuliterowy kod państwa[19]; oraz(ii) kod identyfikujący gospodarstwo urodzenia lub indywidualny kod zwierzęcia, pozwalający na ustalenie gospodarstwa urodzenia.Państwa członkowskie stosujące tę alternatywną metodę muszą o tym powiadomić Komisję i Ö pozostałe Õ państwa członkowskie, w ramach Komitetu Ö , o którym mowa Õ w art. 13 ust. 1.ê 759/2009 art. 1 i załącznik pkt 1 (dostosowany)Jeżeli zwierzę oznakowane zgodnie z niniejszym punktem jest przeznaczone do chowu do wieku późniejszego niż 12 miesięcy lub jest przeznaczone do handlu Ö w ramach Unii Õ albo na wywóz do państw trzecich, musi być oznakowane zgodnie z pkt 1–4, aby zapewnić pełną możliwość ustalenia gospodarstwa urodzenia każdego zwierzęcia.ê 506/2010 art. 1 i załącznik pkt 18. Na zasadzie odstępstwa od wymogów dotyczących identyfikacji określonych w art. 4 ust. 1 właściwy organ może podjąć decyzję o niestosowaniu przepisów części A do owiec i kóz, utrzymywanych w ogrodach zoologicznych zatwierdzonych zgodnie z art. 13 ust. 2 dyrektywy Rady 92/65/EWG[20] lub przemieszczanych z jednego takiego ogrodu zoologicznego do innego, pod warunkiem że zwierzęta te są indywidualnie znakowane i identyfikowalne.ê 759/2009 art.1 i załącznik pkt 1B. REJESTR GOSPODARSTWA1. Od dnia 9 lipca 2005 r. rejestr gospodarstwa musi zawierać następujące informacje:a) kod identyfikacyjny gospodarstwa;b) adres gospodarstwa i współrzędne geograficzne lub równorzędne określenie lokalizacji geograficznej gospodarstwa;c) rodzaj działalności;d) wyniki ostatniego spisu, o którym mowa w art. 7, oraz datę jego przeprowadzenia;e) nazwisko i adres hodowcy;f) w przypadku zwierząt opuszczających gospodarstwo:(i) nazwisko przewoźnika;(ii) numer rejestracyjny części środka transportowego, przewożącego zwierzęta;(iii) kod identyfikacyjny lub nazwę i adres gospodarstwa przeznaczenia lub, w przypadku zwierząt przewożonych do rzeźni: kod identyfikacyjny lub nazwę rzeźni i datę wyjazdu;ê 759/2009 art.1 i załącznik pkt 1 (dostosowany)lub duplikat albo potwierdzoną kopię dokumentu przewozowego Ö , o którym mowa Õ w art. 6;ê 759/2009 art.1 i załącznik pkt 1g) w przypadku zwierząt przybywających do gospodarstwa: kod identyfikacyjny gospodarstwa, z którego przywieziono zwierzę i datę przybycia;h) informacje o wszelkich wymianach środków identyfikacyjnych.2. Począwszy od dnia 31 grudnia 2009 r. rejestr gospodarstwa musi zawierać przynajmniej następujące, aktualne dane dotyczące każdego zwierzęcia urodzonego po tym terminie:a) kod identyfikacyjny zwierzęcia;b) w gospodarstwie urodzenia: rok urodzenia i data oznakowania;c) miesiąc i rok śmierci zwierzęcia w gospodarstwie;d) rasę i genotyp, o ile są znane.W przypadku zwierząt oznakowanych zgodnie z pkt 7 części A wymagane są informacje wymienione w lit. a)–d) niniejszego punktu dla każdej partii zwierząt o tej samej identyfikacji, uwzględniające liczbę zwierząt.3. Rejestr gospodarstwa musi zawierać również nazwisko i podpis wyznaczonego lub zatwierdzonego przedstawiciela właściwych organów, który sprawdzał rejestr i datę przeprowadzonej kontroli.C. DOKUMENT PRZEWOZOWY1. Dokument przewozowy musi być wypełniony przez hodowcę na podstawie wzoru przygotowanego przez właściwe organy. Musi on zawierać co najmniej następujące informacje:a) kod identyfikacyjny gospodarstwa;b) nazwisko i adres hodowcy;c) całkowita liczba przewożonych zwierząt;d) kod identyfikacyjny lub nazwa i adres gospodarstwa przeznaczenia lub nazwisko i adres następnego hodowcy zwierząt lub, w przypadku gdy zwierzęta przewożone są do rzeźni, kod identyfikacyjny lub nazwa i lokalizacja rzeźni, a w przypadku przepędu okresowego – ich miejsce przeznaczenia;e) dane dotyczące środków transportu i przewoźnika, w tym numer pozwolenia przewoźnika;f) data wyjazdu;g) podpis hodowcy.ê 759/2009 art.1 i załącznik pkt 22. Od dnia 1 stycznia 2011 r. hodowca z gospodarstwa wyjazdu rejestruje w dokumencie przewozowym indywidualny kod identyfikacyjny każdego zwierzęcia zgodnie z pkt 1–6 części A, zanim zwierzęta opuszczą gospodarstwo.W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, właściwy organ może zatwierdzić dla przemieszczeń innych niż do celów handlu wewnątrzwspólnotowego rejestrację indywidualnego kodu identyfikacyjnego każdego zwierzęcia w miejscu przeznaczenia w imieniu hodowcy z gospodarstwa wyjazdu pod następującymi warunkami:a) zwierzęta nie są przewożone tym samym środkiem transportu co zwierzęta z innych gospodarstw, chyba że partie zwierząt są od siebie fizycznie oddzielone;b) gospodarstwo przeznaczenia jest zatwierdzone przez właściwy organ do celów rejestracji indywidualnych kodów zwierząt w imieniu hodowcy z gospodarstwa wyjazdu;c) stosowane są procedury mające na celu zapewnienie, że w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia transportu:(i) zostanie zarejestrowany indywidualny kod identyfikacyjny każdego zwierzęcia zgodnie z pkt 2 lit. a) części B w rejestrze gospodarstwa wyjazdu;(ii) do właściwego organu dostarczone zostaną informacje dotyczące przewozu w celu zaktualizowania komputerowej bazy danych zgodnie z pkt 2 części D.ê 933/2008 art. 1 i załącznik3. Informacje określone w pkt 2 nie są natomiast obowiązkowe w przypadku zwierząt urodzonych przed dniem 31 grudnia 2009 r.:a) w drodze do rzeźni – bezpośrednio lub z zastosowaniem procedury nadzoru wykluczającej dalsze przemieszczenia do jakichkolwiek innych gospodarstw;b) do dnia 31 grudnia 2011 r. w przypadku wszelkich innych zmian miejsca pobytu.D. KOMPUTEROWA BAZA DANYCH1. Komputerowa baza danych musi zawierać przynajmniej następujące informacje dla każdego gospodarstwa:a) kod identyfikacyjny gospodarstwa;b) adres gospodarstwa i współrzędne geograficzne lub równorzędne określenie lokalizacji geograficznej gospodarstwa;c) nazwisko, adres i zawód hodowcy;d) gatunki zwierząt;e) rodzaj działalności;ê 759/2009 art.1 i załącznik pkt 3f) wynik spisu zwierząt przewidzianego w art. 7 ust. 2 oraz datę przeprowadzenia spisu, z wyjątkiem państw członkowskich, gdzie scentralizowana komputerowa baza danych zawiera indywidualne kody identyfikacyjne każdego zwierzęcia trzymanego w gospodarstwie;ê 933/2008 art. 1 i załącznik (dostosowany)g) miejsce na dane, zarezerwowane dla właściwych organów, w którym mogą one umieszczać informacje na temat stanu zdrowia zwierzęcia, na przykład ograniczenia w przewozie, status lub inne informacje istotne w kontekście programów Ö Unii Õ lub krajowych.ê 933/2008 art. 1 i załącznik2. Zgodnie z art. 8 w bazie danych musi znajdować się rubryka, w której zapisywane są wszystkie przewozy poszczególnych zwierząt.Rubryka ta musi zawierać przynajmniej następujące informacje:a) liczba przewożonych zwierząt;b) kod identyfikacyjny gospodarstwa wyjazdu;c) data wyjazdu;d) kod identyfikacyjny gospodarstwa docelowego;e) data przybycia.__________éZAŁĄCZNIK IIUchylone rozporządzenie z wykazem jego kolejnych zmianRozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 (Dz.U. L 5 z 9.1.2004, s. 8) |Rozporządzenie Rady (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, s. 1) | Tylko w odniesieniu do rozporządzenia (WE) nr 21/2004 w tiret piątym artykułu 1 ust. 1 i pkt części 5. sekcji B. I.7 załącznika |Rozporządzenie Rady (WE) nr 1560/2007 (Dz.U. L 340 z 22.12.2007, s. 25) |Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/2008 (Dz.U. L 256 z 24.9.2008, s. 5) |Rozporządzenie Komisji (WE) nr 759/2009 (Dz.U. L 215 z 20.8.2009, s. 3) |Rozporządzenie Komisji (WE) nr 506/2010 (Dz.U. L 149 z 15.06.2010, s. 3) |_____________ZAŁĄCZNIK IIITABELA KORELACJIRozporządzenie (WE) nr 21/2004 | Niniejsze rozporządzenie |Artykuł 1 | Artykuł 1 |Artykuł 2 słowa wstępne lit. a) do d) | Artykuł 2 słowa wstępne lit. a) do d) |Artykuł 2 lit.e) | - |Artykuł 3 | Artykuł 3 |Artykuł 4 ust. 1 | Artykuł 4 ust.1 |Artykuł 4 ust. 2 lit. a) | Artykuł 4 ust. 2 akapit pierwszy słowa wstępne i lit. a) |Artykuł 4 ust. 2 lit. b) | Artykuł 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) |Artykuł 4 ust. 2 lit. c) | Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi |Artykuł 4 ust. 2 lit. d) | Artykuł 4 ust. 2 akapit trzeci |Artykuł 4 ust. 3 do 9 | Artykuł 4 ust. 3 do 9 |Artykuły 5, 6 i 7 | Artykuły 5, 6 i 7 |Artykuł 8 ust. 1 do 4 | Artykuł 8 ust. 1 do 4 |Artykuł 8 ust. 5 | - |Artykuły 9 do 12 | Artykuły 9 do 12 |Artykuł 13 ust. 1 i 2 | Artykuł 13 ust. 1 i 2 |Artykuł 13 ust. 3 | - |Artykuł 14 | - |Artykuł 15 | - |Artykuł 16 | - |- | Artykuł 14 |Artykuł 17 ustęp pierwszy | Artykuł 15 |Artykuł 17 ustęp drugi | - |Załącznik | Załącznik I |- | Załącznik II |- | Załącznik III |_____________[1] COM(87) 868 PV.[2] Zob. załącznik 3 do części A konkluzji.[3] Przygotowane zgodnie z komunikatem Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady – Ujednolicenie dorobku wspólnotowego, COM(2001) 645 wersja ostateczna.[4] Zob. załącznik II do niniejszego wniosku.[5] Dz.U. C […] z […], s. […].[6] Dz.U. L 5 z 9.1.2004, s. 8.[7] Zob. załącznik II.[8] Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 29.[9] [Dz.U. L 268 z 24.9.1991, s. 56.][10] Dz.U. L 204 z 11.8.2000, s. 1.[11] Dz.U. L 82 z 22.3.1997, s. 1.[12] Dz.U. L 351 z 2.12.1989, s. 34.[13] Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.[14] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.[15] Dz. U. L 30 z 31.1.2009, s. 16.[16] Dz. U. L 46 z 19.2.1991, s. 19.[17] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.[18] Belgia BE 056Bułgaria BG 100Republika Czeska CZ 203Dania DK 208Niemcy DE 276Estonia EE 233Irlandia IE 372Grecja EL 300Hiszpania ES 724Francja FR 250Włochy IT 380Cypr CY 196Łotwa LV 428Litwa LT 440Luksemburg LU 442Węgry HU 348Malta MT 470Niderlandy NL 528Austria AT 040Polska PL 616Portugalia PT 620Rumunia RO 642Słowenia SI 705Słowacja SK 703Finlandia FI 246Szwecja SE 752Zjednoczone Królestwo UK 826[19] Zob. przypis 18.[20] Dz.U. L 268 z 14.9.1992, s. 54.