               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.12.2020
            COM(2020) 659 final/2
            2020/0296(NLE)
            COM(2020) 659 final of 16.10.2020 downgraded on 8.12.2020.
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas ponownie zwołanego sześćdziesiątego trzeciego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas ponownie zwołanego 63. posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. Ponownie zwołane 63. posiedzenie Komisji ds. Środków Odurzających ma odbyć się w dniach 3–4 grudnia 2020 r.

               2.Kontekst wniosku

               2.1. Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r. oraz Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               Celem Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. („konwencja o środkach odurzających”)
                  1
                jest zwalczanie nadużywania środków odurzających poprzez skoordynowane działania międzynarodowe. Przewiduje ona dwie uzupełniające się formy interwencji i kontroli: po pierwsze – ograniczenie posiadania, używania, dystrybucji, przywozu, wywozu, wytwarzania i produkcji środków odurzających oraz handlu nimi wyłącznie do celów leczniczych i naukowych; po drugie – zwalczanie handlu narkotykami poprzez międzynarodową współpracę w celu odstraszania i zniechęcania do handlu nimi.

               Konwencją ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. („konwencja o substancjach psychotropowych”)
                  2
                ustanowiono międzynarodowy system kontroli substancji psychotropowych. Stanowiła ona reakcję na dywersyfikację i rozszerzenie asortymentu nielegalnych narkotyków i wprowadziła środki kontroli szeregu leków syntetycznych w zależności od ich potencjału w zakresie nadużywania z jednej strony i ich wartości terapeutycznej z drugiej strony.

               Stronami przedmiotowych konwencji są wszystkie państwa członkowskie UE, natomiast Unia nie jest stroną tych konwencji.

               2.2.Komisja ds. Środków Odurzających

               Komisja ds. Środków Odurzających działa przy Radzie Gospodarczo-Społecznej (ECOSOC) Organizacji Narodów Zjednoczonych, a jej funkcje i uprawnienia określono m.in. w obu konwencjach. Członkami tej komisji są 53 państwa członkowskie ONZ wybierane przez ECOSOC. W skład Komisji ds. Środków Odurzających z prawem głosu wejdzie w grudniu 2020 r. 12 państw członkowskich UE
                  3
               . Unia ma w Komisji ds. Środków Odurzających status obserwatora.

               2.3.Planowany akt Komisji ds. Środków Odurzających

               Komisja ds. Środków Odurzających regularnie uaktualnia – na podstawie zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), której doradza Komitet Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających – wykaz substancji załączony do przedmiotowych konwencji.

               Dnia 24 stycznia 2019 r. WHO przedłożyła Sekretariatowi Generalnemu ONZ
                  4
                sześć zaleceń sformułowanych w następstwie krytycznego przeglądu przeprowadzonego na 41. posiedzeniu Komitetu Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających dotyczących konopi indyjskich i ich pochodnych.

               W dniu 4 marca 2020 r.
                  5
                Komisja ds. Środków Odurzających postanowiła przełożyć głosowanie nad zaleceniami na ponownie zwołane 63. posiedzenie zaplanowane w dniach 3–4 grudnia 2020 r. w Wiedniu.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej we wszystkich państwach członkowskich. Art. 1 ust. 1 lit. a) decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami
                  6
                („decyzja ramowa”) stanowi, że do celów tej decyzji „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających albo konwencji o substancjach psychotropowych oraz każdą substancję wymienioną w załączniku do decyzji ramowej. W związku z tym do substancji wymienionych w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz do konwencji o substancjach psychotropowych zastosowanie ma decyzja ramowa. Dlatego też wszelkie zmiany w wykazach załączonych do tych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy UE i zmieniają zakres ich stosowania zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Ma to miejsce niezależnie od tego, czy dana substancja została już objęta kontrolą w Unii.

               Konopie indyjskie i ich pochodne, które były przedmiotem krytycznego przeglądu podczas 41. posiedzenia Komitetu Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających i sześciu zaleceń WHO z dnia 24 stycznia 2019 r., są obecnie objęte kontrolą na poziomie międzynarodowym na podstawie konwencji o środkach odurzających lub konwencji o substancjach psychotropowych:

               –„konopi indyjskich ziele i żywica” są wymienione w wykazie I do konwencji o środkach odurzających; „konopi indyjskich ziele i żywica” są ponadto ujęte w wykazie IV do konwencji o środkach odurzających, w którym podano substancje uważane za szczególnie niebezpieczne;

               –dronabinol (delta-9-tetrahydrokannabinol) jest ujęty w wykazie II do konwencji o substancjach psychotropowych;

               –tetrahydrokannabinol (izomery delta-9-tetrahydrokannabinolu) jest ujęty w wykazie I do konwencji o substancjach psychotropowych;

               –„wyciągi i nalewki z konopi indyjskich” są ujęte w wykazie I do konwencji o środkach odurzających;

               –„przetwory z kannabidiolu” są kontrolowane w ramach wpisu „wyciągi i nalewki z konopi indyjskich” w wykazie I do konwencji o środkach odurzających;

               –„preparaty farmaceutyczne z konopi indyjskich i dronabinolu” są kontrolowane jako przetwory na bazie konopi indyjskich na podstawie wykazu I do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających lub jako przetwory wykorzystujące syntetyczny delta-9-tetrahydrokannabinol na podstawie wykazu II do konwencji o substancjach psychotropowych.

               Wniosek Komisji w sprawie stanowiska Unii jest oparty na dowodach. Opiera się on na dokumentach udostępnionych podczas posiedzeń Komitetu Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających, na odpowiedziach udzielonych na 4. i 5. posiedzeniu międzysesyjnym Komisji ds. Środków Odurzających w dniach 24 czerwca 2019 r. i 23 września 2019 r. przez WHO, Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających (INCB) i Biuro NZ ds. Narkotyków i Przestępczości (UNODC) w ramach ich odnośnych mandatów
                  7
               , na analizie wpływu zaleceń WHO przeprowadzonej przez INCB
                  8
                oraz na rozmowach na ten temat zorganizowanych przez Komisję ds. Środków Odurzających w dniach 25–26 czerwca i 24–25 sierpnia
                  9
               . We wniosku Komisji uwzględniono również wymianę opinii z państwami członkowskimi w ramach Horyzontalnej Grupy Roboczej ds. Narkotyków, a także prace Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) w tym obszarze.

               We wniosku Komisji w sprawie stanowiska Unii zasugerowano poparcie jedynie niektórych zaleceń WHO, które odzwierciedlają rozwój wiedzy naukowej w odniesieniu do nich i nie skutkowałyby istotną zmianą w zakresie kontrolowania tych substancji.

               Szereg innych zaleceń charakteryzuje się natomiast brakiem jasności co do ich skutków prawnych i praktycznych oraz co do konsekwencji pod względem nowych środków kontroli lub ich braku. W związku z tym we wniosku Komisji w sprawie stanowiska Unii zasugerowano zgłoszenie sprzeciwu wobec tych zaleceń.

               Konieczne jest, aby Unia ustaliła swoje stanowisko na posiedzenie Komisji ds. Środków Odurzających, podczas którego komisja ta zdecyduje o umieszczeniu substancji w wykazach. Ze względu na ograniczenia związane ze statusem obserwatora, jaki posiada Unia, stanowisko takie powinno zostać przedstawione przez państwa członkowskie, które będą członkami Komisji ds. Środków Odurzających w grudniu 2020 r., działające wspólnie w interesie Unii w obrębie tej komisji. Unia nie jest stroną przedmiotowych konwencji, ale posiada wyłączne kompetencje w tej dziedzinie.

               W związku z powyższym Komisja proponuje stanowisko Unii, jakie powinno zostać przedstawione przez państwa członkowskie, które będą członkami Komisji ds. Środków Odurzających w grudniu 2020 r., w imieniu Unii Europejskiej podczas ponownie zwołanego 63. posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych. Komisja przygotowuje taki wniosek dotyczący stanowiska Unii już po raz szósty
                  10
               . Te stanowiska Unii zostały przyjęte przez Radę
                  11
               , dzięki czemu na poprzednich posiedzeniach Komisji ds. Środków Odurzających w sprawie włączenia substancji do międzynarodowych wykazów państwa członkowskie UE będące członkami tej komisji głosowały jednomyślnie zgodnie ze stanowiskiem Unii.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy
                  12
               . Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywierają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  13
               .

               Komisja ds. Środków Odurzających jest „organem utworzonym przez umowę” w rozumieniu wspomnianego artykułu, ponieważ jest ona organem utworzonym przez ECOSOC, organem ONZ i organem, któremu powierzono konkretne zadania na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych.

               Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających o umieszczeniu substancji w wykazie są „aktami mającymi skutki prawne” w rozumieniu art. 218 ust. 9 TFUE. Zgodnie z konwencją o środkach odurzających oraz konwencją o substancjach psychotropowych decyzje Komisji ds. Środków Odurzających stają się wiążące automatycznie, chyba że jedna ze stron przedłoży daną decyzję do rewizji przez ECOSOC w obowiązującym terminie
                  14
               . Decyzje ECOSOC w tej sprawie są ostateczne. Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających o umieszczeniu substancji w wykazie mają również skutki prawne dla porządku prawnego UE na mocy prawa Unii, ponieważ mogą one w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów unijnych, mianowicie decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW. Zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania tego unijnego instrumentu prawnego.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii.

               Główny cel i treść planowanego aktu dotyczą nielegalnego handlu narkotykami.

               W związku z tym materialną podstawą prawną decyzji będącej przedmiotem wniosku jest art. 83 ust. 1 TFUE, w którym stwierdza się, że nielegalny handel narkotykami stanowi jedną z dziedzin przestępczości o szczególnym wymiarze transgranicznym, i upoważnia się Parlament Europejski i Radę do ustanowienia norm minimalnych odnoszących się do określania przestępstw oraz kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami.

               4.3.Zmienna geometria

               Dania jest związana decyzją ramową Rady 2004/757/WSiSW mającą zastosowanie do dnia 22 listopada 2018 r., która stanowi w art. 1, że „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających lub konwencji o substancjach psychotropowych.

               Ponieważ decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają wpływ na wspólne przepisy w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami, którymi to przepisami Dania jest związana, Dania uczestniczy w przyjęciu decyzji Rady określającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii przy przyjmowaniu decyzji dotyczących umieszczenia substancji w wykazie.

               4.4.Wniosek

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 83 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.WPŁYW NA BUDŻET

               Brak wpływu na budżet.

               2020/0296 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas ponownie zwołanego sześćdziesiątego trzeciego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r.
                  15
                (zwana dalej „konwencją o środkach odurzających”) weszła w życie w dniu 8 sierpnia 1975 r.

               (2)Na podstawie art. 3 konwencji o środkach odurzających Komisja ds. Środków Odurzających może podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji. Może ona dokonać zmian w wykazach jedynie zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), ale może także zdecydować o odstąpieniu od dokonania zmian zalecanych przez WHO.

               (3)Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. (zwana dalej „konwencją o substancjach psychotropowych”)
                  16
                weszła w życie w dniu 16 sierpnia 1976 r.

               (4)Zgodnie z art. 2 konwencji o substancjach psychotropowych Komisja ds. Środków Odurzających może, na podstawie zaleceń WHO, podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji lub o ich usunięciu. Ma ona dużą swobodę decyzyjną, jeśli chodzi o uwzględnianie czynników gospodarczych, społecznych, prawnych, administracyjnych i innych, ale nie może postępować w sposób arbitralny.

               (5)Zmiany w wykazach załączonych do obu konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej. Do substancji wymienionych w wykazach załączonych do wspomnianych konwencji ma zastosowanie decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW
                  17
               . Dlatego też wszelkie zmiany w wykazach do tych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy unijne i zmieniają zakres ich stosowania zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               (6)Podczas ponownie zwołanego sześćdziesiątego trzeciego posiedzenia, które odbędzie się w dniach 3–4 grudnia 2020 r. w Wiedniu, Komisja ds. Środków Odurzających ma przyjąć decyzje dotyczące konopi indyjskich i ich pochodnych, które są już objęte kontrolą na podstawie konwencji o środkach odurzających lub konwencji o substancjach psychotropowych.

               (7)Unia nie jest stroną wspomnianych konwencji ONZ. Ma ona status obserwatora w Komisji ds. Środków Odurzających, której członkami jest dwanaście państw członkowskich mających prawo głosu w głosowaniu w grudniu 2020 r.
                  18
                W związku z tym konieczne jest upoważnienie państw członkowskich do wyrażenia stanowiska Unii w sprawie umieszczenia substancji w wykazach na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych, ponieważ decyzje dotyczące umieszczenia substancji w wykazach międzynarodowych załączonych do przedmiotowych konwencji wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

               (8)Dnia 24 stycznia 2019 r. WHO przedłożyła
                  19
                sześć zaleceń sformułowanych w następstwie krytycznego przeglądu przeprowadzonego na 41. posiedzeniu Komitetu Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających („Komitet Ekspertów WHO”) dotyczących konopi indyjskich i ich pochodnych. Celem tych zaleceń nie jest zezwolenie na używanie konopi indyjskich i ich pochodnych w celach rekreacyjnych.

               (9)W swojej ocenie Komitet Ekspertów WHO stwierdził, że ziele i żywica konopi indyjskich nie są w stanie wywołać negatywnych skutków podobnych do tych, jakie wywołują inne substancje wymienione w wykazie IV do konwencji o środkach odurzających. Przetwory z konopi indyjskich wykazały ponadto właściwości leczenia bólu i innych dolegliwości zdrowotnych, takich jak padaczka i spastyczność spowodowana stwardnieniem rozsianym.

               (10)Zdaniem WHO ziele i żywicę konopi indyjskich należałoby umieścić w wykazie na poziomie kontroli, która zapewni zapobieganie szkodliwemu wpływowi konopi indyjskich na zdrowie i która jednocześnie nie będzie stanowiła bariery w dostępie do przetworów na bazie konopi indyjskich do celów medycznych ani bariery w badaniach i rozwoju w odniesieniu do tych przetworów. W związku z powyższym WHO stwierdziła, że umieszczenie ziela i żywicy konopi indyjskich w wykazie IV nie jest zgodne z kryteriami umieszczania substancji uzależniających w wykazie IV.

               (11)Powyższe zalecenie nie wiąże się z żadną zmianą poziomu kontroli międzynarodowej ziela i żywicy konopi indyjskich. W zaleceniu należycie uwzględniono rozwój badań naukowych w tym obszarze, jaki dokonał się od czasu wpisania po raz pierwszy ziela i żywicy konopi indyjskich do konwencji o środkach odurzających. Wykreślenie ziela i żywicy konopi indyjskich z wykazu IV do konwencji o środkach odurzających byłoby korzystne dla rozwoju zbiorowej wiedzy zarówno o właściwościach terapeutycznych konopi, jak i ich szkodliwym wpływie na zdrowie.

               (12)Unia powinna zatem opowiedzieć się za wykreśleniem ziela i żywicy konopi indyjskich z wykazu IV do konwencji o środkach odurzających.

               (13)W swojej ocenie Komitet Ekspertów WHO stwierdził, że delta-9-tetrahydrokannabinol i jego aktywny stereoizomer dronabinol, szczególnie ich postacie o wysokiej czystości uzyskane w sposób nielegalny, mogą wywoływać negatywne skutki, prowadzić do uzależnienia i ich nadużywania w stopniu co najmniej równie wysokim jak konopie indyjskie, które są umieszczone w wykazie I do konwencji o środkach odurzających. Substancję mogącą powodować nadużywanie i wywoływać negatywne skutki podobnie jak substancja już ujęta w wykazie załączonym do konwencji o środkach odurzających zwykle umieszcza się w wykazie tak samo jak tę substancję. Delta-9-tetrahydrokannabinol może powodować nadużywanie podobnie jak konopie indyjskie i ma podobne negatywne skutki, dlatego spełnia kryteria umieszczenia go w wykazie I do konwencji o środkach odurzających.

               (14)Ponadto zdaniem ekspertów WHO umieszczenie delta-9-tetrahydrokannabinolu w tej samej konwencji i w tym samym wykazie co konopie indyjskie, tj. w wykazie I do konwencji o środkach odurzających, znacznie ułatwiłoby wdrażanie w państwach członkowskich środków kontroli przewidzianych w przedmiotowych konwencjach. W związku z tym WHO zaleciła umieszczenie delta-9-tetrahydrokannabinolu i jego aktywnego stereoizomeru – dronabinolu, w wykazie I do konwencji o środkach odurzających i – pod warunkiem przyjęcia tego zalecenia – wykreślenie ich z wykazu II do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (15)Powyższe zalecenie nie wiąże się z żadną zmianą poziomu kontroli międzynarodowej delta-9-tetrahydrokannabinolu i jego aktywnego stereoizomeru, dronabinolu. Może ono również ułatwić wdrażanie środków kontroli w państwach członkowskich.

               (16)Unia powinna zatem opowiedzieć się za dodaniem delta-9-tetrahydrokannabinolu i jego aktywnego stereoizomeru – dronabinolu, do wykazu I do konwencji o środkach odurzających i – pod warunkiem przyjęcia tego zalecenia – za wykreśleniem ich z wykazu II do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (17)W swojej ocenie Komitet Ekspertów WHO uznał, że tetrahydrokannabinol (izomery delta-9-tetrahydrokannabinolu), który jest ujęty w wykazie I do konwencji o substancjach psychotropowych, nie powoduje nadużywania ani nie wywołuje podobnych negatywnych skutków jak delta-9-tetrahydrokannabinol, lecz – ze względu na fakt, że wszystkie sześć izomerów mają podobny skład chemiczny co delta-9-tetrahydrokannabinol – bardzo trudno jest rozróżnić dowolny z tych sześciu izomerów od delta-9-tetrahydrokannabinolu przy zastosowaniu standardowych metod analizy chemicznej. Ponadto umieszczenie tych sześciu izomerów w tej samej konwencji i w tym samym wykazie co delta-9-tetrahydrokannabinol, tj. w wykazie I do konwencji o środkach odurzających, znacznie ułatwiłoby prowadzenie międzynarodowej kontroli delta-9-tetrahydrokannabinolu, a także pomogłoby państwom członkowskich we wdrażaniu środków kontroli na poziomie krajowym. W związku z tym WHO zaleciła dodanie tetrahydrokannabinolu (izomery delta-9-tetrahydrokannabinolu) do wykazu I do konwencji o środkach odurzających pod warunkiem przyjęcia przez Komisję ds. Środków Odurzających zalecenia, by dodać dronabinol i jego stereoizomery (delta-9-tetrahydrokannabinol) do wykazu I do konwencji o środkach odurzających i – pod warunkiem przyjęcia tego zalecenia – by wykreślić dronabinol i jego stereoizomery z wykazu I do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (18)Powyższe zalecenie nie wiąże się z żadną zmianą poziomu kontroli międzynarodowej tetrahydrokannabinolu (izomerów delta-9-tetrahydrokannabinolu). Jest to zgodne z zasadami lepszego stanowienia prawa i mogłoby ułatwić wdrażanie środków kontroli w państwach członkowskich.

               (19)Unia powinna zatem opowiedzieć się za dodaniem tetrahydrokannabinolu (izomerów delta-9-tetrahydrokannabinolu) do wykazu I do konwencji o środkach odurzających pod warunkiem przyjęcia przez Komisję ds. Środków Odurzających zalecenia, by dodać dronabinol i jego stereoizomery (delta-9-tetrahydrokannabinol) do wykazu I do konwencji o środkach odurzających i – pod warunkiem przyjęcia tego zalecenia – by wykreślić dronabinol i jego stereoizomery z wykazu I do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (20)W celu zapewnienia spójności umieszczenia w wykazie delta-9-tetrahydrokannabinolu i jego aktywnego stereoizomeru – dronabinolu, a także tetrahydrokanabinolu (izomerów delta-9-tetrahydrokannabinolu) oraz w celu uniknięcia ryzyka, że którakolwiek z tych substancji mogłaby zostać umieszczona w wykazie na mocy konwencji o środkach odurzających, a także konwencji o substancjach psychotropowych, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyrażenia stanowiska Unii dotyczącego tych substancji podczas wspólnego głosowania.

               (21)W swojej ocenie Komitet Ekspertów WHO stwierdził, że różnorodność właściwości psychoaktywnych wyciągów i nalewek z konopi indyjskich, o czym mowa w konwencji o środkach odurzających, wynika zasadniczo z różnych stężeń delta-9-tetrahydrokannabinolu w tych wyciągach i nalewkach. Niektóre wyciągi i nalewki z konopi indyjskich niemające właściwości psychoaktywnych i zawierające głównie kannabidiol mają obiecujące zastosowania terapeutyczne. Fakt, iż rozmaite przetwory o różnym stężeniu delta-9-tetrahydrokannabinolu są kontrolowane w ramach tego samego wpisu „Wyciągi i nalewki z konopi” i w ramach tego samego wykazu, stanowi problem dla odpowiedzialnych organów, które wdrażają środki kontroli w poszczególnych krajach. Co więcej, definicja przetworów na podstawie konwencji o środkach odurzających może obejmować wszystkie produkty, które są „wyciągami i nalewkami” z konopi indyjskich, jako „przetwory” z konopi i również – pod warunkiem przyjęcia zalecenia komitetu, aby przenieść dronabinol do wykazu I do konwencji o środkach odurzających – jako „przetwory” dronabinolu i jego stereoizomerów. W związku z powyższym WHO zaleciła wykreślenie wyciągów i nalewek z wykazu I do konwencji o środkach odurzających.

               (22)Z informacji przedstawionych przez WHO po wydaniu tego zalecenia
                  20
                oraz z analizy wpływu tego zalecenia przez Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających (INCB)
                  21
                wynika, że zalecenie to nie pociąga za sobą żadnych zmian w międzynarodowym poziomie kontroli wyciągów i nalewek z konopi indyjskich i że nie należy oczekiwać, by miało ono wpływ na obowiązki państw członkowskich w zakresie kontroli lub sprawozdawczości. Ponadto zmiana zapewni większą pewność kontroli produktów pochodnych bez używania rozpuszczalnika, a z zastosowaniem ciepła i ciśnienia.

               (23)Stanowisko Unii powinno zatem polegać na zagłosowaniu za zaleceniem wykreślenia „wyciągów i nalewek” z wykazu I do konwencji o środkach odurzających.

               (24)W swojej ocenie Komitet Ekspertów WHO stwierdził, że kannabidiol występuje w zielu i żywicy konopi indyjskich, lecz nie ma właściwości psychoaktywnych i nie prowadzi do nadużywania go ani do uzależnienia od niego. Nie wywołuje również istotnych negatywnych skutków. Wykazano ponadto, że kannabidiol jest skuteczny w leczeniu niektórych lekoopornych i występujących od lat dziecięcych zaburzeń u chorych na padaczkę.

               (25)Eksperci WHO zwrócili uwagę, że lekarstwa nie wywołujące skutków psychoaktywnych, które są produkowane jako przetwory ziela konopi indyjskich, będą zawierały śladowe ilości delta-9-tetrahydrokannabinolu, i przyznali, że w przypadku niektórych państw członkowskich analiza chemiczna delta-9-tetrahydrokannabinolu z dokładnością na poziomie 0,15 % może okazać się trudna. W związku z powyższym WHO zaleciła dodanie przypisu w wykazie I do konwencji o środkach odurzających w brzmieniu: „Przetwory zawierające głównie kannabidiol i nie więcej niż 0,2 procent delta-9-tetrahydrokannabinolu nie są objęte kontrolą międzynarodową.”.

               (26)Zalecenie to obniżyłoby jednak obecny poziom kontroli tych przetworów; ustalenie limitu na poziomie 0,2 procent nie jest w wystarczającym stopniu poparte dowodami naukowymi; brzmienie zalecenia nie wyklucza możliwych rozbieżnych interpretacji dotyczących sposobu obliczania wartości 0,2 procent; a techniczne wdrożenie środka będzie trudne ze względu na możliwości techniczne i administracyjne. Inne traktowanie kannabidiolu w porównaniu z pozostałymi kannabinoidami nie jest zgodne z obecną strukturą wykazów załączonych do przedmiotowych konwencji. Zalecenie – w formie, w jakiej zostało opracowane – nie zapewnia niezbędnej pewności prawa i nie stanowi właściwego rozwiązania dla kannabidiolu.

               (27)Stanowisko Unii powinno zatem polegać na zagłosowaniu przeciwko zaleceniu, by dodać przypis dotyczący „przetworów zawierających głównie kannabidiol i nie więcej niż 0,2 procent delta-9-tetrahydrokannabinolu” do wpisu dotyczącego ziela i żywicy konopi indyjskich w wykazie I do konwencji o środkach odurzających.

               (28)Ponadto, mając na uwadze możliwe przydatne zastosowania kannabidiolu, na przykład w sektorze zdrowia, kosmetyków i żywności, a także potencjał gospodarczy i środowiskowy uprawy konopi przemysłowych, wzywa się WHO do zaproponowania w trybie pilnym zmienionego zalecenia w celu podjęcia decyzji o odpowiednim poziomie międzynarodowej kontroli kannabidiolu, w tym możliwości wyłączenia go z takiej kontroli.

               (29)W swojej ocenie Komitet Ekspertów WHO uznał, że leki zawierające delta-9-tetrahydrokannabinol nie wiążą się z problemami nadużywania i uzależnienia i nie są wykorzystywane w celach innych niż medyczne. WHO stwierdziła ponadto, że skład tych przetworów jest taki, że nie jest raczej możliwe ich nadużywanie i nie ma wystarczających dowodów na ich faktyczne nadużywanie lub na negatywne skutki ich stosowania, które uzasadniałaby obecny poziom kontroli związany z wykazem I do konwencji o środkach odurzających lub poziom kontroli związany z wykazem II do konwencji o substancjach psychotropowych. WHO zaleciła w związku z tym dodanie do wykazu III do konwencji o środkach odurzających wpisu: „przetwory wytworzone w procesie syntezy chemicznej lub jako przetwory konopi indyjskich, które stanowią jedno- lub wieloskładnikowe preparaty farmaceutyczne i powstają w taki sposób, że delta-9-tetrahydrokannabinolu nie można wyekstrahować za pomocą powszechnie dostępnych środków ani w ilościach mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego”.

               (30)Brzmienie tego zalecenia dotyczącego preparatów „farmaceutycznych” nie opiera się jednak na żadnym zdefiniowanym terminie z konwencji o środkach odurzających. Ponadto zalecenie to mogłoby wiązać się z dodatkowym obciążeniem regulacyjnym dla państw członkowskich, które musiałyby zdefiniować pojęcia użyte w tym zaleceniu w celu zapewnienia jego jednolitego stosowania i musiałyby upewnić się, czy warunek polegający na niemożliwości wyekstrahowania „za pomocą powszechnie dostępnych środków” jest spełniony w odniesieniu do każdego produktu.

               (31)Stanowisko Unii powinno zatem polegać na zagłosowaniu przeciwko zaleceniu, by do wykazu III do konwencji o środkach odurzających dodać wpis: „przetwory wytworzone w procesie syntezy chemicznej lub jako przetwory konopi indyjskich, które stanowią jedno- lub wieloskładnikowe preparaty farmaceutyczne i powstają w taki sposób, że delta-9-tetrahydrokanabinolu (dronabinolu) nie można wyekstrahować za pomocą powszechnie dostępnych środków ani w ilościach mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego”.

               (32)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji ds. Środków Odurzających, ponieważ decyzje w sprawie różnych decyzji dotyczących umieszczenia w wykazie konopi indyjskich i ich pochodnych będą mogły w sposób decydujący wpłynąć na treść przepisów prawa Unii, tj. na decyzję ramową 2004/757/WSiSW.

               (33)Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie.

               (34)Dania jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW, zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (35)Irlandia jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW, zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas ponownie zwołanego sześćdziesiątego trzeciego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających w dniach od 3 do 4 grudnia 2020 r., gdy organ ten ma przyjąć decyzję w sprawie dodania substancji do wykazów załączonych do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. i do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. lub w sprawie skreślenia substancji z tych wykazów, jest określone w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 978, nr 14152.

                     (2)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 1019, nr 14956.

                     (3)

                        Od dnia 1 stycznia 2020 r. członkami Komisji ds. Środków Odurzających z prawem głosu jest następujących 12 państw członkowskich: Austria, Belgia, Chorwacja, Republika Czeska, Francja, Hiszpania, Niderlandy, Niemcy, Polska, Szwecja, Węgry, Włochy.

                     (4)

                  https://www.who.int/medicines/access/controlled-substances/UNSG_letter_ECDD41_recommendations_cannabis_24Jan19.pdf?ua=1
                  . W dniu 5 sierpnia 2020 r. WHO przesłała do Biura Sekretarza Generalnego ONZ pismo wyjaśniające, że wyrażenie „zawierający delta-9-tetrahydrokannabinol (dronabinol)” należy postrzegać jako część tekstu zalecenia dotyczącego preparatów farmaceutycznych z konopi indyjskich i dronabinolu.

                     (5)

                        Decyzja Komisji ds. Środków Odurzających 63/14.
                  https://www.unodc.org/documents/commissions/CND/Drug_Resolutions/2020-2029/2020/Decision_63_14.pdf
                  .

                     (6)

                        Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 8, zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2103 z dnia 15 listopada 2017 r. zmieniającą decyzję ramową Rady 2004/757/WSiSW w celu włączenia nowych substancji psychoaktywnych do definicji narkotyku i uchylającą decyzję Rady 2005/387/WSiSW, Dz.U. L 305 z 21.11.2017, s. 12.

                     (7)

                        Zob. zebrane pytania i odpowiedzi z dnia 26 listopada 2019 r. na stronie
                  https://www.unodc.org/documents/commissions/CND/CND_Sessions/CND_63/CRPs/ECN72020_CRP4_V2000845.pdf
                  .

                     (8)

                        Analiza wpływu zaleceń WHO w sprawie konopi indyjskich i produktów związanych z konopiami indyjskimi na wymogi dotyczące kontroli międzynarodowego systemu kontroli narkotyków, 15 czerwca 2020 r., Sekretariat INCB.

                     (9)

                        Kolejne spotkanie tematyczne zaplanowano na 6–7 października 2020 r. w celu omówienia zalecenia WHO dotyczącego ziela i żywicy konopi indyjskich. Posiedzenie międzysesyjne Komisji ds. Środków Odurzających ma się odbyć w dniu 8 października w celu zakończenia dyskusji na temat wszystkich zaleceń.

                     (10)

                        COM(2017) 72 final; COM(2018) 31 final; COM(2019) 862 final; COM(2019) 624 i COM(2019) 631.

                     (11)

                        Przyjęte przez Radę odpowiednio w dniach 7 marca 2017 r., 27 lutego 2018 r., 5 marca 2019 r. i 17 lutego 2020 r.

                     (12)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (13)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (14)

                        Art. 3 ust. 7 konwencji o środkach odurzających; art. 2 ust. 7 konwencji o substancjach psychotropowych.

                     (15)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 978, nr 14152.

                     (16)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 1019, nr 14956.

                     (17)

                        Decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiająca minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami (Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 8).

                     (18)

                        Od dnia 1 stycznia 2020 r. członkami Komisji ds. Środków Odurzających z prawem głosu jest następujących 12 państw członkowskich: Austria, Belgia, Chorwacja, Republika Czeska, Francja, Hiszpania, Niderlandy, Niemcy, Polska, Szwecja, Węgry, Włochy.

                     (19)

                  https://www.who.int/medicines/access/controlled-substances/UNSG_letter_ECDD41_recommendations_cannabis_24Jan19.pdf?ua=1

                     (20)

                        Zob. zebrane pytania i odpowiedzi z dnia 26 listopada 2019 r. na stronie
                  https://www.unodc.org/documents/commissions/CND/CND_Sessions/CND_63/CRPs/ECN72020_CRP4_V2000845.pdf
                  .

                     (21)

                        Analiza wpływu zaleceń WHO w sprawie konopi indyjskich i produktów związanych z konopiami indyjskimi na wymogi dotyczące kontroli międzynarodowego systemu kontroli narkotyków, 15 czerwca 2020 r., Sekretariat INCB.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.12.2020
            COM(2020) 659 final/2
            COM(2020) 659 final of 16.10.2020 downgraded on 8.12.2020.
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas ponownie zwołanego sześćdziesiątego trzeciego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               ZAŁĄCZNIK

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte przez państwa członkowskie, które są członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie w interesie Unii podczas ponownie zwołanego sześćdziesiątego trzeciego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających w dniach 3 i 4 grudnia 2020 r., w odniesieniu do zmian w zakresie kontroli substancji:

               (1)z wykazu IV do konwencji o środkach odurzających skreśla się ziele i żywicę konopi indyjskich
                  1
               ;

               (2)dronabinol (delta-9-tetrahydrokannabinol) dodaje się do wykazu I do konwencji o środkach odurzających i – w przypadku przyjęcia tego zalecenia – skreśla się z wykazu II do konwencji o substancjach psychotropowych;

               (3)tetrahydrokannabinol (izomery delta-9-tetrahydrokannabinolu) dodaje się do wykazu I do konwencji o środkach odurzających pod warunkiem przyjęcia przez Komisję ds. Środków Odurzających zalecenia o dodaniu dronabinolu i jego stereoizomerów (delta-9-tetrahydrokannabinolu) do wykazu I do konwencji o środkach odurzających i – w przypadku przyjęcia tego zalecenia – skreśla się z wykazu I do konwencji o substancjach psychotropowych;

               (4)z wykazu I do konwencji o środkach odurzających skreśla się wyrazy „wyciągi i nalewki”;

               (5)do wpisu dotyczącego ziela i żywicy konopi indyjskich w wykazie I do konwencji o środkach odurzających nie dodaje się przypisu w brzmieniu „Przetwory zawierające głównie kannabidiol i nie więcej niż 0,2 procent delta-9-tetrahydrokannabinolu nie są objęte kontrolą międzynarodową”; wzywa się WHO do zaproponowania w trybie pilnym zmienionego zalecenia w celu podjęcia decyzji o odpowiednim poziomie międzynarodowej kontroli kannabidiolu, w tym możliwości wyłączenia go z takiej kontroli;

               (6)do wykazu III do konwencji o środkach odurzających nie dodaje się przetworów wytworzonych w procesie syntezy chemicznej lub jako przetwory konopi indyjskich, które stanowią jedno- lub wieloskładnikowe preparaty farmaceutyczne i powstają w taki sposób, że delta-9-tetrahydrokannabinolu (dronabinolu) nie można wyekstrahować za pomocą powszechnie dostępnych środków ani w ilościach mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego.

               Aby zapewnić spójność umieszczenia substancji w wykazie i uniknąć ryzyka, że dana substancja może zostać umieszczona w wykazie na mocy konwencji o środkach odurzających, a także na mocy konwencji o substancjach psychotropowych, państwa członkowskie mogą wyrazić zgodę na wspólne głosowanie nad zaleceniami dotyczącymi dronabinolu i tetrahydrokannabinolu.

                     (1)

                        Są one nadal wymienione w wykazie I do tej konwencji.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.12.2020
            COM(2020) 709 final
            2020/0319(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Od ponad 35 lat Republika Zielonego Przylądka i UE utrzymują bliskie i bardzo konstruktywne stosunki, opierające się przede wszystkim na stałej i znaczącej współpracy na rzecz rozwoju. Od listopada 2007 r. stosunki między UE a Republiką Zielonego Przylądka są regulowane w ramach szczególnego partnerstwa między Republiką Zielonego Przylądka a Unią Europejską, które jest ambitnym środkiem służącym wzmacnianiu stosunków dwustronnych i stanowi jedyny w swoim rodzaju przykład współpracy z państwami z grupy Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP). Szczególne partnerstwo ma na celu m.in. zwiększenie mobilności i intensyfikację bezpośrednich kontaktów między obywatelami Unii i Republiki Zielonego Przylądka, a także zacieśnienie współpracy w zakresie zwalczania nielegalnej imigracji. W ramach tego partnerstwa, w 2008 r. Republika Zielonego Przylądka, jako pierwszy kraj afrykański, zawarła z UE partnerstwo na rzecz mobilności, a następnie umowę w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
                  1
               , przyjętą równolegle z umową o readmisji osób przebywających nielegalnie
                  2
               . Obie umowy weszły w życie dnia 1 grudnia 2014 r.

               Po blisko 5 latach wdrażania tych umów oraz w świetle zmian wprowadzonych w ustawodawstwie wewnętrznym UE i Republiki Zielonego Przylądka dotyczącym wiz, a mianowicie zmian w kodeksie wizowym UE
                  3
                i decyzji Republiki Zielonego Przylądka o zwolnieniu obywateli Unii z obowiązku wizowego w przypadku pobytów do 30 dni
                  4
               , powołany na mocy obowiązującej umowy wspólny komitet zbadał potrzebę zmiany niektórych ustanowionych nią postanowień, w celu dostosowania ich do zmiany okoliczności.

               Na tej podstawie, w celu uzyskania wytycznych negocjacyjnych dotyczących umowy zmieniającej obowiązującą umowę z Republiką Zielonego Przylądka o ułatwieniach wizowych, w dniu 13 września 2019 r. Komisja przedstawiła Radzie zalecenie
                  5
               .

               Po udzieleniu przez Radę upoważnienia
                  6
                w dniu 29 października 2019 r., w dniu 28 listopada 2019 r. w Brukseli oficjalnie rozpoczęto negocjacje z Republiką Zielonego Przylądka. Kolejna tura rozmów, podczas której główni negocjatorzy osiągnęli w sprawie projektu tekstu porozumienie co do zasady, odbyła się w Prai 30 stycznia 2020 r. W dniu 24 lipca 2020 r. główni negocjatorzy parafowali tekst Umowy za pośrednictwem poczty elektronicznej.

               Na wszystkich etapach negocjacji we właściwych grupach roboczych Rady systematycznie informowano państwa członkowskie o przebiegu negocjacji i zasięgano ich opinii. Ostateczny projekt tekstu Umowy został przekazany Grupie Roboczej ds. Wiz, która zasadniczo poparła go w drodze procedury milczącej zgody w dniu 27 marca 2020 r.

               Dołączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie Umowy. Rada podejmie decyzję w tej sprawie kwalifikowaną większością głosów.

               2.CEL I TREŚĆ UMOWY

               Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniająca Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (zwana dalej: „Umową”) ma na celu wprowadzenie — na zasadzie wzajemności — ułatwień w wydawaniu wiz na planowany pobyt nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt Umowy może zostać przyjęty przez Unię.

               Ostateczną treść Umowy można podsumować w następujący sposób:

               –
                     opłatę za rozpatrzenie wniosku wizowego obniża się do 75 % kwoty pobieranej zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem wewnętrznym (tj. 60 EUR w przypadku obywateli Republiki Zielonego Przylądka). Opłata ta będzie pobierana od wszystkich osób ubiegających się o wizę. Ponadto małżonkowie, dzieci (w tym dzieci przysposobione) w wieku poniżej 21 lat lub pozostające na utrzymaniu oraz rodzice obywateli Republiki Zielonego Przylądka zamieszkujących legalnie na terytorium jednego z państw członkowskich lub obywateli Unii przebywających w państwie członkowskim, którego są obywatelami, są całkowicie zwolnieni z tego wymogu. Ponadto w przypadku dzieci w wieku co najmniej 12 lat (lecz poniżej 18 roku życia) opłatę obniża się dodatkowo o 50 % kwoty ogólnie obowiązującej (tj. 30 EUR w przypadku obywateli Republiki Zielonego Przylądka);

               –
                     uproszczono formalności dotyczące udokumentowania celu podróży w odniesieniu do następujących kategorii osób ubiegających się o wizę: członkowie oficjalnych delegacji; przedsiębiorcy; małżonkowie, dzieci i rodzice obywateli Unii lub obywateli Republiki Zielonego Przylądka zamieszkujących legalnie w UE; uczniowie, studenci i studenci podyplomowi; uczestnicy imprez naukowych, kulturalnych, sportowych i religijnych; dziennikarze i towarzyszące im ekipy; osoby podróżujące w celach medycznych. Od osób należących do powyższych kategorii jako uzasadnienia celu podróży można wymagać jedynie dokumentów wymienionych w Umowie; osoby ubiegające się o wizę, które zgodnie z prawem wykorzystały poprzednią wizę wielokrotnego wjazdu ważną przez co najmniej rok, są zwolnione z obowiązku przedstawienia dokumentu potwierdzającego zakwaterowanie;

               –
                     postanowienia dotyczące wydawania wiz wielokrotnego wjazdu zmieniono, koncentrując się na wcześniejszym, zgodnym z prawem korzystaniu z wiz w danych okresach odniesienia, zamiast na celach podróży osób ubiegających się o wizę: co do zasady roczną wizę wielokrotnego wjazdu wydaje się osobom ubiegającym się o wizę, które zgodnie z prawem wykorzystały jedną wizę w ciągu ostatnich 18 miesięcy; dwuletnią wizę wielokrotnego wjazdu wydaje się osobom ubiegającym się o wizę, które zgodnie z prawem wykorzystały roczną wizę wielokrotnego wjazdu w ciągu ostatnich 30 miesięcy; wizy wielokrotnego wjazdu o ważności od trzech do pięciu lat wydaje się osobom ubiegającym się o wizę, które zgodnie z prawem wykorzystały dwuletnią wizę wielokrotnego wjazdu w ciągu ostatnich 42 miesięcy;

               –
                     posiadacze ważnego unijnego dokumentu laissez-passer są zwolnieni z obowiązku wizowego w przypadku krótkich pobytów;

               –
                     postanowienia końcowe przewidują, że strony mogą zawiesić wykonywanie niektórych lub wszystkich postanowień Umowy z jakiegokolwiek powodu uznanego za stosowny. Wspólna deklaracja w sprawie art. 12 ust. 5 Umowy w odniesieniu do podstaw do zawieszenia stosowania Umowy zawiera niewyczerpujący wykaz podstaw do zawieszenia, takich jak ochrona porządku publicznego, bezpieczeństwa narodowego lub zdrowia publicznego, kwestie praw człowieka i demokracji bądź brak współpracy w zakresie readmisji;

               –
                     postanowienia ogólne umowy zostają zmienione w celu zapewnienia, aby: ułatwienia oferowane obywatelom Republiki Zielonego Przylądka zostały zaoferowane obywatelom Unii w razie ponownego nałożenia na nich obowiązku wizowego w przypadku pobytów do 30 dni w Republice Zielonego Przylądka; obywatelom Unii zostały zaoferowane co najmniej takie same ułatwienia w przypadku ubiegania się przez nich o wizę Republiki Zielonego Przylądka na pobyt dłuższy niż 30 dni, ale nieprzekraczający 90 dni. Do Umowy dołączono Wspólną deklarację w sprawie zasad przyznawania obywatelom Unii wiz Republiki Zielonego Przylądka na pobyt dłuższy niż 30 dni i nieprzekraczający 90 dni, w której określono, że obywatele Unii mogą ubiegać się o przedłużenie swojego pobytu u właściwych organów na terytorium Republiki Zielonego Przylądka;

               –
                     Wspólna deklaracja w sprawie współpracy w zakresie dokumentów podróży oraz regularnej wymiany informacji na temat bezpieczeństwa dokumentów podróży zostaje zmieniona w celu uwzględnienia odniesienia do przepisów wewnętrznych Republiki Zielonego Przylądka, wprowadzających biometryczne dokumenty podróży;

               –
                     szczególną sytuację Danii i Irlandii uwzględniono w treści preambuły i wspólnych deklaracji dołączonych do Umowy.

               3.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu zawarcia Umowy.

               Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w związku z jego art. 218.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Zgodnie z art. 77 ust. 2 lit. a) TFUE negocjowanie i zawieranie porozumień, których postanowienia mają wpływ na zasady wydawania wiz krótkoterminowych na wjazd do strefy Schengen, należy do wyłącznych kompetencji Unii.

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu, tj. zawarcia umowy międzynarodowej wprowadzającej ułatwienia w wydawaniu wiz obywatelom Republiki Zielonego Przylądka oraz — na zasadzie wzajemności — obywatelom Unii.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               5.WNIOSKI

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, zatwierdziła zawarcie dołączonej Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej.

               2020/0319 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  7
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady XXXX/XX
                  8
                Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniająca Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej („Umowa”) została podpisana w dniu [...] r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)Szczególne partnerstwo między Unią a Republiką Zielonego Przylądka zostało zatwierdzone przez Radę Unii Europejskiej w dniu 19 listopada 2007 r.
                  9
                Ma ono na celu m.in. zwiększenie mobilności i intensyfikację bezpośrednich kontaktów między obywatelami Unii i Republiki Zielonego Przylądka, a także zacieśnienie współpracy w zakresie zwalczania nielegalnej imigracji.

               (3)Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
                  10
                weszła w życie dnia 1 grudnia 2014 r.

               (4)W świetle zmian wprowadzonych w ustawodawstwie wewnętrznym Stron oraz w oparciu o informacje zwrotne dostarczone przez wspólny komitet mający za zadanie monitorowanie wdrożenia umowy, o której mowa w poprzednim ustępie, Umowa ma na celu dostosowanie i uzupełnienie niektórych postanowień ułatwiających wydawanie wiz obywatelom Republiki Zielonego Przylądka oraz — na zasadzie wzajemności — obywatelom Unii, na planowany pobyt nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (5)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  11
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (7)Umowę należy zatwierdzić w imieniu Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającą Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej („Umowa”) .

               Teksty Umowy i wspólnych deklaracji są dołączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do dokonania w imieniu Unii Europejskiej notyfikacji, o której mowa w art. 2 ust. 1 Umowy, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na związanie się postanowieniami tej Umowy.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia
                  12
               .

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 282 z 24.10.2013, s. 3.

                     (2)

                        Dz.U. L 282 z 24.10.2013, s. 15.

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1155 z dnia 20 czerwca 2019 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 810/2009 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy). Dz.U. L 188 z 12.7.2019, s. 25.

                     (4)

                        Dziennik Urzędowy Republiki Zielonego Przylądka I.54 z 13.8.2018, s. 1350.

                     (5)

                        COM(2019) 417 final.

                     (6)

                        Ares(2019)6870996.

                     (7)

                        Dz.U. C […], […], s. […].

                     (8)

                        Decyzja Rady w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (Dz.U. L […], […], s. […]).

                     (9)

                        Konkluzje Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie w sprawie przyszłości stosunków Unii Europejskiej z Republiką Zielonego Przylądka (19 listopada 2007 r.); zob. dok. 15113/07.

                     (10)

                        Dz.U. L 282 z 24.10.2013, s. 3.

                     (11)

                        Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

                     (12)

                        Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.12.2020
            COM(2020) 709 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej

               UMOWA
               między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka
               zmieniająca Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”, z jednej strony,

               oraz

               REPUBLIKA ZIELONEGO PRZYLĄDKA, z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Stronami”,

               PRZYPOMINAJĄC Umowę o partnerstwie z Kotonu między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., zmienioną w dniu 25 czerwca 2005 r. i w dniu 22 czerwca 2010 r., a także szczególne partnerstwo między Unią a Republiką Zielonego Przylądka zatwierdzone przez Radę Unii Europejskiej w dniu 19 listopada 2007 r.,

               UWZGLĘDNIAJĄC Wspólną deklarację z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie partnerstwa na rzecz mobilności pomiędzy Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka, zgodnie z którą Strony dążą do rozwijania dialogu dotyczącego kwestii wiz krótkoterminowych z myślą o ułatwieniu mobilności niektórych kategorii osób,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
                  1
               , zwaną dalej „umową”, która weszła w życie w dniu 1 grudnia 2014 r.,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka o readmisji osób przebywających nielegalnie
                  2
               , która weszła w życie w dniu 1 grudnia 2014 r.,

               MAJĄC NA UWADZE, że od dnia 2 stycznia 2019 r. obywatele Unii są zwolnieni z obowiązku wizowego w przypadku podróży do Republiki Zielonego Przylądka na okres nieprzekraczający 30 dni
                  3
               ,

               UZNAJĄC, że w razie ponownego wprowadzenia przez Republikę Zielonego Przylądka obowiązku wizowego dla obywateli Unii lub niektórych ich kategorii w przypadku planowanych pobytów nie dłuższych niż 30 dni, co najmniej takie same ułatwienia przewidziane w niniejszej Umowie dla obywateli Republiki Zielonego Przylądka zastosuje się automatycznie — na zasadzie wzajemności — względem zainteresowanych obywateli Unii,

               UWZGLĘDNIAJĄC wejście w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1155 z dnia 20 czerwca 2019 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 810/2009 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy)
                  4
               ,

               PRAGNĄC ułatwiać kontakty między ludźmi, będące ważnym warunkiem stałego rozwoju związków gospodarczych, humanitarnych, kulturalnych, naukowych i innych, poprzez wprowadzenie — na zasadzie wzajemności — ułatwień w wydawaniu wiz obywatelom Unii Europejskiej i Republiki Zielonego Przylądka,

               UZNAJĄC, że ułatwienia wizowe nie powinny prowadzić do nielegalnej migracji oraz przykładając szczególną wagę do kwestii bezpieczeństwa i readmisji,

               BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Irlandii,

               BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Danii, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Królestwa Danii,

               UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               W umowie wprowadza się następujące zmiany:

               (1)tytuł otrzymuje brzmienie:

               „Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych”;

               (2)w całym tekście umowy odniesienia do Cape Verde zastępuje się odniesieniami do Cabo Verde (nie dotyczy wersji polskiej);

               (3)art. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 2
               Postanowienia ogólne

               1.
                     Ułatwienia w wydawaniu wiz określone w niniejszej Umowie mają zastosowanie do obywateli Republiki Zielonego Przylądka i Unii, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych Unii lub jej państw członkowskich, przepisów ustawowych i wykonawczych Republiki Zielonego Przylądka, postanowień niniejszej Umowy lub innych umów międzynarodowych.

               2.
                     W razie ponownego wprowadzenia przez Republikę Zielonego Przylądka obowiązku wizowego dla obywateli Unii lub niektórych ich kategorii w przypadku planowanych pobytów nie dłuższych niż 30 dni, co najmniej takie same ułatwienia przewidziane w niniejszej Umowie dla obywateli Republiki Zielonego Przylądka zastosuje się automatycznie — na zasadzie wzajemności — względem zainteresowanych obywateli Unii.

               3.
                     W przypadku planowanych pobytów dłuższych niż 30 dni, ale nieprzekraczających 90 dni, co najmniej takie same ułatwienia przewidziane dla obywateli Republiki Zielonego Przylądka w niniejszej Umowie stosuje się względem zainteresowanych obywateli Unii.

               4.
                     Do spraw nieobjętych niniejszą Umową stosuje się przepisy prawa krajowego Republiki Zielonego Przylądka oraz prawa krajowego państw członkowskich lub prawo Unii.”;

               (4)w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

               (a)lit. a) otrzymuje brzmienie:

               „a)
                     » państwo członkowskie « oznacza każde państwo członkowskie Unii, z wyjątkiem Królestwa Danii oraz Irlandii;”;

               (b)lit. e) otrzymuje brzmienie:

               „e)
                     » osoba zamieszkująca legalnie « oznacza każdego obywatela Republiki Zielonego Przylądka, który został upoważniony lub uprawniony na podstawie prawodawstwa krajowego lub prawa Unii do pobytu na terytorium jednego z państw członkowskich przez okres dłuższy niż 90 dni;”;

               (c)dodaje się punkt w brzmieniu:

               „f)
                     » unijny dokument laissez-passer « oznacza dokument wydawany przez Unię pracownikom instytucji Unii zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1417/2013
                  5
               .”;

               (5)art. 4 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 4
               Wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu

               1.
                     Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich wydają pięcioletnie wizy wielokrotnego wjazdu następującym kategoriom obywateli Republiki Zielonego Przylądka:

               a)
                     członkom rządów i parlamentów krajowych i lokalnych oraz trybunałów konstytucyjnych, sądów najwyższych oraz Trybunału Obrachunkowego w zakresie pełnionych przez nich obowiązków, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej Umowy;

               b)
                     stałym członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka odbywają podróż do państwa członkowskiego, aby uczestniczyć w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach, programach wymiany lub wydarzeniach organizowanych z inicjatywy organizacji międzyrządowych;

               c)
                     przedsiębiorcom i przedstawicielom przedsiębiorstw, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

               d)
                     małżonkom, dzieciom (w tym dzieciom przysposobionym) poniżej 21 roku życia lub pozostającym na utrzymaniu oraz rodzicom obywateli Republiki Zielonego Przylądka legalnie zamieszkujących na terytorium jednego z państw członkowskich; lub obywateli Unii przebywających w państwie członkowskim, którego są obywatelami.

               Jeśli jednak konieczność częstego lub regularnego odbywania podróży jest wyraźnie ograniczona do krótszego okresu, ważność wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu, w szczególności, gdy krótszy niż 5 lat jest:

               -mandat, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. a);

               -okres ważności statusu stałego członka oficjalnej delegacji, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. b);

               -okres ważności statusu przedsiębiorcy lub przedstawiciela przedsiębiorstwa, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. c); lub

               -okres ważności zezwolenia na pobyt obywateli Republiki Zielonego Przylądka zamieszkujących na terytorium jednego z państw członkowskich, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. d) część pierwsza.

               2.
                     Nie naruszając postanowień ust. 1, misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich wydają innym osobom ubiegającym się o wizę wizy wielokrotnego wjazdu o ważności:

               a)
                     roku, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę uzyskała i zgodnie z prawem wykorzystała jedną wizę w ciągu ostatnich 18 miesięcy;

               b)
                     dwóch lat, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę uzyskała i zgodnie z prawem wykorzystała jedną jednoroczną wizę wielokrotnego wjazdu w ciągu ostatnich 30 miesięcy;

               c)
                     trzech do pięciu lat, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę uzyskała i zgodnie z prawem wykorzystała jedną dwuletnią wizę wielokrotnego wjazdu w ciągu ostatnich 42 miesięcy.

               3.
                     Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2, w indywidualnych przypadkach można skrócić okres ważności wizy w razie uzasadnionych wątpliwości co do tego, że warunki wjazdu zostaną spełnione w odniesieniu do całego okresu lub gdy okres ważności wizy przekraczałby okres ważności dokumentu podróży osoby ubiegającej się o wizę.

               4.
                     Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, nie mogą przebywać na terytorium państw członkowskich dłużej niż 90 dni łącznie w każdym 180-dniowym okresie.”;

               (6)art. 5 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 5
               Opłaty wizowe i opłaty za usługę

               1.
                     Opłata za rozpatrzenie wniosku wizowego wynosi 75 % kwoty pobieranej zgodnie z obowiązującym prawodawstwem krajowym.

               Powyższa wartość może ulec zmianie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 ust. 4.

               2.
                     Nie naruszając postanowień ust. 1, państwa członkowskie nie pobierają opłaty wizowej od następujących kategorii osób:

               a)
                     członków oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka odbywają podróż do państwa członkowskiego, aby uczestniczyć w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach, programach wymiany lub wydarzeniach organizowanych z inicjatywy organizacji międzyrządowych;

               b)
                     dzieci poniżej 12. roku życia;

               c)
                     uczniów, studentów, studentów podyplomowych i towarzyszących im nauczycieli, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń;

               d)
                     badaczy podróżujących w związku z prowadzeniem badań naukowych;

               e)
                     uczestników seminariów, konferencji lub imprez sportowych, kulturalnych lub edukacyjnych organizowanych przez organizacje nienastawione na zysk, w wieku do 25 lat;

               f)
                     małżonków, dzieci (w tym dzieci przysposobionych) poniżej 21 roku życia lub pozostających na utrzymaniu oraz rodziców obywateli Republiki Zielonego Przylądka legalnie zamieszkujących na terytorium jednego z państw członkowskich; lub obywateli Unii przebywających w państwie członkowskim, którego są obywatelami.

               3.
                     Nie naruszając postanowień ust. 2 lit. f), w przypadku dzieci w wieku co najmniej 12 lat, ale poniżej 18 roku życia, pobiera się 50 % opłaty mającej zastosowanie na mocy ust. 1.

               4.
                     Jeżeli państwa członkowskie współpracują z usługodawcą zewnętrznym, może zostać pobrana opłata za usługę. Opłata za usługę musi być proporcjonalna do kosztów ponoszonych przez usługodawcę zewnętrznego z tytułu wykonywania zadań i nie może przekraczać 30 EUR.”;

               (7)dodaje się artykuł w brzmieniu:

               „Artykuł 5a
               Dowody w postaci dokumentów

               1.
                     W przypadku następujących kategorii obywateli Republiki Zielonego Przylądka do zweryfikowania celu podróży wystarczą następujące dokumenty:

               a)
                     w przypadku członków rządów i parlamentów krajowych i lokalnych oraz trybunałów konstytucyjnych, sądów najwyższych oraz Trybunału Obrachunkowego w zakresie pełnionych przez nich obowiązków, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej Umowy:

               -
                     nota werbalna wystosowana przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Zielonego Przylądka potwierdzająca, że osoba ubiegająca się o wizę odbywa oficjalną podróż służbową do państwa członkowskiego;

               b)
                     w przypadku członków oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka odbywają podróż do państwa członkowskiego, aby uczestniczyć w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach, programach wymiany lub wydarzeniach organizowanych z inicjatywy organizacji międzyrządowych:

               -
                     pismo sporządzone przez właściwy organ Republiki Zielonego Przylądka, potwierdzające, że osoba ubiegająca się o wizę jest członkiem jego delegacji udającej się na terytorium państwa członkowskiego/państw członkowskich, aby uczestniczyć w danym wydarzeniu/wydarzeniach, wraz z kopią oficjalnego zaproszenia lub potwierdzenia rejestracji wystawionego przez organizację przyjmującą;

               c)
                     w przypadku przedsiębiorców i przedstawicieli organizacji przedsiębiorstw:

               -
                     pisemne zaproszenie wystosowane przez przedsiębiorstwo lub organizację z siedzibą w państwie członkowskim przeznaczenia;

               d)
                     w przypadku małżonków, dzieci (w tym dzieci przysposobionych) poniżej 21 roku życia lub pozostających na utrzymaniu oraz rodziców obywateli Republiki Zielonego Przylądka legalnie zamieszkujących na terytorium jednego z państw członkowskich lub obywateli Unii przebywających w państwie członkowskim, którego są obywatelami:

               -
                     pisemne zaproszenie otrzymane od osoby przyjmującej;

               e)
                     w przypadku uczniów, studentów, studentów podyplomowych i towarzyszących im nauczycieli, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów uniwersyteckich lub innych programów wymiany (w przypadku pobytów nieprzekraczających 90 dni w każdym okresie 180-dniowym):

               -
                     pisemne zaproszenie lub zaświadczenie o wpisaniu na listę uczniów/studentów wydane przez przyjmującą szkołę, kolegium lub uniwersytet, lub zaświadczenia z kursów, na które uczęszczać będzie dana osoba;

               f)
                     w przypadku uczestników badań naukowych lub akademickich, szkoleń, w tym szkoleń zawodowych (w przypadku pobytów nieprzekraczających 90 dni w każdym okresie 180-dniowym):

               -
                     zaświadczenie o wpisaniu na listę pracowników naukowych/studentów wydane przez instytucję edukacyjną lub pisemny wniosek wystosowany przez organizację przyjmującą;

               g)
                     w przypadku uczestników seminariów, konferencji, imprez kulturalnych lub religijnych organizowanych przez organizacje nienastawione na zysk zarejestrowane w państwie członkowskim:

               -
                     pisemne zaproszenie do uczestnictwa w tych działaniach otrzymane od organizacji przyjmującej;

               h)
                     w przypadku osób podróżujących w celach medycznych i niezbędnych osób towarzyszących:

               -
                     dokument urzędowy wystawiony przez zakład opieki zdrowotnej, potwierdzający potrzebę korzystania w nim z opieki medycznej oraz dowód posiadania wystarczających środków na pokrycie kosztów leczenia lub dowód uiszczenia przedpłaty na opiekę medyczną oraz, w stosownych przypadkach, dowód na konieczność obecności osoby towarzyszącej;

               i)
                     w przypadku uczestników międzynarodowych imprez sportowych i osób towarzyszących im w ramach swoich obowiązków zawodowych:

               -
                     pisemne zaproszenie otrzymane od organizacji przyjmującej, właściwych organów, krajowych związków sportowych lub narodowych komitetów olimpijskich państw członkowskich;

               j)
                     w przypadku dziennikarzy i ekip technicznych towarzyszących im w ramach swoich obowiązków zawodowych:

               -
                     zaświadczenie lub inny dokument wydany przez organizację zawodową lub pracodawcę osoby ubiegającej się o wizę, stanowiący dowód na to, że osoba ta jest zawodowym dziennikarzem, a celem podróży jest wykonanie zadania dziennikarskiego, lub że osoba ta jest członkiem ekipy technicznej towarzyszącej dziennikarzowi w ramach swoich obowiązków zawodowych.

               2.
                     Do celów niniejszego artykułu pisemne zaproszenie lub odpowiednie dokumenty urzędowe zawierają następujące informacje:

               a)
                     na temat osoby zapraszanej: imię i nazwisko, datę urodzenia, płeć, obywatelstwo, numer paszportu, czas i cel podróży, wymaganą liczbę wjazdów oraz (w stosownych przypadkach) imiona i nazwiska małżonka i dzieci towarzyszących tej osobie; oraz

               b)
                     jeżeli strona zapraszająca jest osobą fizyczną: imię, nazwisko, adres oraz (w stosownych przypadkach) dowód legalnego pobytu w państwie członkowskim zgodnie z ustawodawstwem krajowym; lub

               c)
                     jeżeli strona zapraszająca jest osobą prawną, przedsiębiorstwem lub organizacją (w tym organizacją nienastawioną na zysk) z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego/państw członkowskich: pełne imię i nazwisko/nazwę oraz adres osoby zapraszającej, imię i nazwisko oraz stanowisko przedstawiciela podpisującego wniosek, a także numer wpisu do ewidencji działalności osoby zapraszającej, zgodnie z przepisami prawa krajowego danego państwa członkowskiego; lub

               d)
                     jeżeli stosowny dokument urzędowy jest wydawany przez organ publiczny: imię i nazwisko oraz stanowisko osoby podpisującej wniosek oraz status osoby ubiegającej się o wizę.

               3.
                     Osoby ubiegające się o wizę, które uzyskały i zgodnie z prawem wykorzystały w ciągu ostatnich 30 miesięcy wizę wielokrotnego wjazdu ważną przez co najmniej rok, są co do zasady zwolnione z obowiązku przedstawienia dokumentów potwierdzających zakwaterowanie lub dowodu posiadania wystarczających środków na pokrycie kosztów zakwaterowania.”;

               (8)art. 8 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 8
               Paszporty dyplomatyczne i służbowe

               1.
                     Obywatele Republiki Zielonego Przylądka, którzy posiadają ważny paszport dyplomatyczny lub służbowy wydany przez Republikę Zielonego Przylądka, mogą wjechać na terytorium państw członkowskich, opuścić to terytorium lub przejechać przez nie bez wizy.

               2.
                     Obywatele Unii, którzy posiadają ważny paszport dyplomatyczny lub służbowy wydany przez jedno z państw członkowskich oraz posiadacze ważnego unijnego dokumentu laissez-passer mogą wjechać na terytorium Republiki Zielonego Przylądka, opuścić to terytorium lub przejechać przez nie bez wizy.

               3.
                     Obywatele, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, mogą pozostać na terytorium odpowiednio państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.”;

               (9)art. 10 ust. 1. otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     Strony powołują Wspólny Komitet ds. zarządzania Umową (» komitet «), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii i Republiki Zielonego Przylądka.”;

               (10)art. 11 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 11
               Niniejsza Umowa w kontekście umów zawartych między państwami członkowskimi a Republiką Zielonego Przylądka

               Od momentu wejścia w życie niniejsza Umowa staje się nadrzędna wobec postanowień umów lub ustaleń dwustronnych lub wielostronnych zawartych między państwami członkowskimi a Republiką Zielonego Przylądka w zakresie, w jakim postanowienia tych umów i ustaleń mogą wpływać na zakres niniejszej Umowy lub go zmieniać.”;

               (11)art. 12 ust. 5. otrzymuje brzmienie:

               „5.
                     Każda ze Stron może zawiesić wykonywanie niektórych lub wszystkich postanowień niniejszej Umowy. Drugą Stronę należy zawiadomić o decyzji w sprawie zawieszenia nie później niż 48 godzin przed jej wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, bezzwłocznie zawiadamia o tym drugą Stronę.”;

               (12)akapit drugi Protokołu do umowy dotyczącego państw członkowskich, które nie w pełni stosują dorobek Schengen, otrzymuje brzmienie:

               „Zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014/UE
                  6
                wprowadzono środki harmonizujące mające na celu uproszczenie przejazdu tranzytem lub pobytów krótkoterminowych posiadaczy wiz Schengen i dokumentów pobytowych Schengen przez terytorium lub na terytorium państw członkowskich, które jeszcze nie w pełni stosują dorobek Schengen. Decyzja nr 565/2014/UE upoważnia Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię do jednostronnego uznawania następujących dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi, nie tylko na przejazd tranzytem przez ich terytorium, ale również na planowane pobyty nieprzekraczające 90 dni w każdym okresie 180-dniowym:

               -jednolitych wiz krótkoterminowych upoważniających do dwukrotnego lub wielokrotnego wjazdu;

               -wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych wydawanych przez państwa członkowskie, które w pełni wprowadzają w życie dorobek Schengen, w tym wiz o ograniczonej ważności terytorialnej wydanych zgodnie z art. 25 ust. 3 zdanie pierwsze kodeksu wizowego; oraz

               -wiz krajowych i dokumentów pobytowych wydawanych przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię.”.

               Artykuł 2

               1.
                     Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu, zgodnie z procedurami wewnętrznymi Stron. Strony dokonują wzajemnej notyfikacji o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu.

               2.
                     Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym Strony dokonają ostatniej notyfikacji, o której mowa w ust. 1.

               Artykuł 3

               Niniejszą Umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest tak samo autentyczny.

               Strony przyjmują następujące dołączone do Umowy wspólne deklaracje:

               „Wspólna deklaracja w sprawie zasad przyznawania obywatelom Unii wiz Republiki Zielonego Przylądka na pobyt dłuższy niż 30 dni i nieprzekraczający 90 dni

               Zgodnie z ustawodawstwem Republiki Zielonego Przylądka obywatele Unii są zwolnieni z obowiązku wizowego w przypadku wjazdów i pobytów na terytorium Republiki Zielonego Przylądka nieprzekraczających 30 dni. W przypadku planowanych pobytów dłuższych niż 30 dni obywatele ci są zobowiązani do uzyskania zezwolenia od władz Republiki Zielonego Przylądka. Zgodnie z ustawą Republiki Zielonego Przylądka nr 66/VIII/2014 z późniejszymi zmianami obywatele Unii mogą ubiegać się o wizę ważną przez okres maksymalnie 90 dni i uzyskać ją w urzędach konsularnych Republiki Zielonego Przylądka lub mogą ubiegać się o przedłużenie swojego pobytu u właściwych organów na terytorium Republiki Zielonego Przylądka.

               Na mocy art. 2 ust. 3 Umowy, w przypadku planowanych pobytów dłuższych niż 30 dni, ale nieprzekraczających 90 dni, co najmniej takie same ułatwienia przewidziane dla obywateli Republiki Zielonego Przylądka w niniejszej Umowie stosuje się względem zainteresowanych obywateli Unii.

               Strony uznają, że wspólny komitet powołany na podstawie art. 10 będzie monitorował wdrożenie powyższego postanowienia.”;

               „Wspólna deklaracja w sprawie art. 12 ust. 5 Umowy w odniesieniu do podstaw do zawieszenia stosowania Umowy

               Każda ze Stron może zawiesić stosowanie Umowy, całkowicie lub częściowo, a w szczególności jej art. 8, ze względów takich jak porządek publiczny, ochrona bezpieczeństwa narodowego lub zdrowia publicznego, brak współpracy w zakresie readmisji lub kwestie praw człowieka i demokracji. Zawieszenia takiego dokonuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 5.

               Jeśli wdrażanie wszystkich lub niektórych postanowień Umowy zostaje zawieszone, Strony rozpoczynają konsultacje na forum komitetu powołanego na mocy art. 10, celem rozwiązania problemów, które doprowadziły do decyzji o zawieszeniu.

               Niniejsza Wspólna deklaracja zastępuje Wspólną deklarację w sprawie art. 8 umowy dotyczącą paszportów dyplomatycznych i służbowych.”;

               „Wspólna deklaracja w sprawie współpracy w zakresie dokumentów podróży

               Strony są zgodne, że wspólny komitet powołany na mocy art. 10 ocenia, w ramach kontroli wykonania niniejszej Umowy, wpływ poziomu zabezpieczeń odpowiednich dokumentów podróży na funkcjonowanie Umowy. W tym celu Strony postanawiają regularnie informować się nawzajem o:

               -środkach podejmowanych, aby zapobiegać mnożeniu dokumentów podróży;

               -środkach podejmowanych, aby rozwijać techniczne aspekty zabezpieczeń dokumentów podróży; oraz

               -środkach podejmowanych w odniesieniu do procesu personalizacji wydawania dokumentów podróży.

               Obie Strony deklarują w pierwszym rzędzie gotowość zapewnienia wysokiego poziomu zabezpieczeń paszportów dyplomatycznych i służbowych, w szczególności poprzez zastosowanie identyfikatorów biometrycznych. Unia dokona tego zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie. Republika Zielonego Przylądka dokona tego zgodnie z dekretem z mocą ustawy nr 21/2014 z dnia 17 marca 2014 r. ustanawiającym specyfikacje techniczne, warunki dotyczące bezpieczeństwa i wydawania paszportów biometrycznych przez Republikę Zielonego Przylądka.

               Niniejsza Wspólna deklaracja zastępuje Wspólną deklarację w sprawie współpracy w zakresie dokumentów podróży.”.

                     (1)

                        Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 282 z 24.10.2013, s. 3.

                     (2)

                        Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 282 z 24.10.2013, s. 15.

                     (3)

                        Dziennik Urzędowy Republiki Zielonego Przylądka I.54 z 13.8.2018, s. 1350.

                     (4)

                        Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 188 z 12.7.2019, s. 25.

                     (5)

                        Rozporządzenie Rady (UE) nr 1417/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające formę dokumentu laissez-passer wydawanego przez Unię Europejską (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 353 z 28.12.2013, s. 26).

                     (6)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. wprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym oraz uchylająca decyzje nr 895/2006/WE i nr 582/2008/WE (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 157 z 27.5.2014, s. 23).