               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.7.2021
            COM(2021) 388 final
            2021/0208(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych
            {SEC(2021) 279 final} - {SWD(2021) 192 final} - {SWD(2021) 193 final}

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Obecnie obywatele UE i przedsiębiorstwa, ubiegając się o uznanie i wykonanie w państwie trzecim orzeczeń wydanych w UE, mają do czynienia z otoczeniem prawnym, które jest rozproszone ze względu na brak kompleksowych międzynarodowych ram ustanowionych w odniesieniu do uznawania i wykonywania zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych. Oznacza to, że wierzyciele, których roszczenia zostały stwierdzone orzeczeniem sądu, muszą odnaleźć się w mozaice przepisów praw krajowych państw niebędących członkami UE, dotyczących uznawania zagranicznych orzeczeń, a także w obowiązujących traktatach dwustronnych, regionalnych i wielostronnych. W związku z tym, aby mieć szansę wykonania istotnego dla nich orzeczenia, osoby uczestniczące w międzynarodowym postępowaniu sądowym muszą zainwestować środki, czas, a w wielu przypadkach także zasięgnąć opinii zewnętrznych ekspertów w celu przygotowania solidnej strategii postępowania sądowego. Taka złożoność, jak również związane z nią koszty i niepewność prawa, stanowią czynniki odstraszające, które mogą powodować, że przedsiębiorstwa i obywatele unikają postępowań sądowych i poszukują innych form rozwiązywania sporów, rezygnują z dochodzenia swoich roszczeń lub decydują się całkowicie zrezygnować z zawierania transakcji międzynarodowych. To z kolei może mieć negatywny wpływ na gotowość przedsiębiorstw i obywateli UE do prowadzenia międzynarodowej działalności handlowej i inwestycyjnej. Ponadto, ponieważ wykonywanie orzeczeń UE w państwach niebędących członkami UE jest niepewne, egzekwowanie prawa dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla przedsiębiorstw i obywateli UE jest utrudnione.

                  Wzrost międzynarodowych przepływów handlowych i inwestycji zwiększa ryzyko prawne dla przedsiębiorstw i obywateli UE, ale sytuacji tej można zaradzić dzięki przewidywalnemu systemowi transgranicznego uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych lub handlowych. Do niedawna na szczeblu międzynarodowym uznawanie i wykonywanie zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych nie było jednak kompleksowo uregulowane, nawet jeśli istnieją pewne dwustronne lub wielostronne umowy o ograniczonym zakresie. Sytuacja ta zmieniła się wraz z przyjęciem Konwencji o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych („konwencja w sprawie orzeczeń”)
                     1
                   w lipcu 2019 r.

               Konwencja w sprawie orzeczeń, przyjęta pod auspicjami Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego („konferencja haska”), może poprawić obecny system obiegu zagranicznych orzeczeń. Celem Konwencji jest wspieranie powszechnego skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz ułatwianie opartych na zasadach, wielostronnych stosunków handlowych i inwestycji oraz mobilności przez współpracę sądową
                  2
               .

               UE zawsze popierała utworzenie wielostronnego systemu uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych i w związku z tym aktywnie uczestniczyła w procesie negocjacyjnym dotyczącym Konwencji z myślą o ewentualnym przystąpieniu do tego przyszłego systemu międzynarodowego. Na podstawie mandatu udzielonego Komisji Europejskiej przez Radę w maju 2016 r.
                  3
                Komisja reprezentowała interesy Unii podczas procesu negocjacyjnego na konferencji haskiej.

               Negocjacje w sprawie konwencji w sprawie orzeczeń zakończyły się pomyślnie w lipcu 2019 r., a konwencja ta jest obecnie otwarta do podpisu, ratyfikacji lub przystąpienia. Jeżeli Unia Europejska przystąpi do konwencji w sprawie orzeczeń zgodnie z propozycją Komisji, konwencja ta będzie miała zastosowanie do uznawania i wykonywania orzeczeń przychodzących i wychodzących między państwami członkowskimi UE i innymi umawiającymi się państwami tej konwencji.

               Niniejszy wniosek jest zgodny z celami Komisji określonymi w wytycznych politycznych dla Komisji Europejskiej (2019–2024)
                  4
               , w szczególności w odniesieniu do priorytetu „Nowy impuls dla demokracji europejskiej”
                  5
               . Jest to zgodne ze zobowiązaniem Unii do wielostronności w stosunkach międzynarodowych i prawdopodobnie zachęci inne kraje i partnerów handlowych UE do przystąpienia do konwencji w sprawie orzeczeń. Przystąpienie UE do wielostronnej konwencji o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych byłoby również zgodne z polityką Unii mającą na celu zwiększenie rozwoju handlu międzynarodowego i inwestycji zagranicznych oraz mobilności obywateli na całym świecie.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  UE posiada dobrze rozwinięty system
                     6
                   wzajemnego uznawania i wykonywania przez państwa członkowskie orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, który wprowadzono jako niezbędne uzupełnienie jednolitego rynku.

                     Rozporządzenie Bruksela Ia

                     7
                   nie ma jednak zastosowania do uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych w państwach niebędących członkami UE.

                  Na szczeblu międzynarodowym UE zawarła konwencję międzynarodową z państwami EOG i Szwajcarią (konwencja lugańska z 2007 r.
                     8
                  ). Ponadto pierwsza próba ustanowienia wielostronnych ram uznawania i wykonywania orzeczeń zaowocowała zawarciem w 2005 r. konwencji o właściwości sądu
                     9
                  . W ramach tej konwencji zapewniono uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach, w których strony uzgodniły sąd mający właściwość wyłączną do rozpatrywania ich sporu. Unia ratyfikowała tę konwencję w 2015 r., co oznacza, że jest ona obecnie częścią dorobku prawnego UE.

                  Poza konwencją właściwości sądu z 2005 r., która ma wyłącznie ograniczony zakres zastosowania, nie istnieją żadne globalne wielostronne ramy  obiegu orzeczeń.

                  Konwencja w sprawie orzeczeń stanowiłaby zatem uzupełnienie istniejących ram prawnych w Unii, zapewniając obieg zagranicznych orzeczeń wykraczający poza istniejący system stosowany w obiegu między państwami UE i EOG oraz Szwajcarią.

               Konwencja nie zmieniłaby wewnętrznego dorobku prawnego UE w przypadku braku jakiegokolwiek oświadczenia, ponieważ oba instrumenty mają zastosowanie w różnych kontekstach
                  10
               . Jest to spowodowane tym, że rozporządzenie Bruksela Ia ma zastosowanie do uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych wewnątrz UE, podczas gdy Konwencja miałaby zastosowanie w odniesieniu do orzeczeń wydanych w państwach niebędących członkami UE. Aby zagwarantować, że przystąpienie do Konwencji nie będzie miało wpływu na realizację celów politycznych rozporządzenia Bruksela Ia, niezbędne będzie jednak złożenie oświadczenia. W szczególności w przypadku spraw dotyczących najmu komercyjnego w rozporządzeniu Bruksela Ia przyznano właściwość wyłączną sądom państwa członkowskiego, w którym znajduje się dana nieruchomość. W konwencji w sprawie orzeczeń nie zawarto takich zasad dotyczących właściwości wyłącznej w odniesieniu do najmu nieruchomości komercyjnych. W związku z tym na podstawie tej konwencji państwa członkowskie byłyby zobowiązane do uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych w państwach trzecich dotyczących umów komercyjnej dzierżawy nieruchomości położonych na ich terytorium. Byłoby to sprzeczne z celem politycznym rozporządzenia Bruksela Ia nadającego sądom w UE właściwość wyłączną w odniesieniu do sporów dotyczących nieruchomości położonych w UE.

               W związku z tym ukierunkowane oświadczenie wyłączające uznawanie i wykonywanie orzeczeń dotyczących umów najmu nieruchomości handlowych położonych w UE należy złożyć w momencie przystąpienia. To ograniczone oświadczenie gwarantuje spójność Konwencji z dorobkiem prawnym UE, nie utrudniając jednocześnie całkowitej realizacji wszystkich celów politycznych niniejszego wniosku.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Konwencja w sprawie orzeczeń jest wynikiem stopniowego procesu ułatwiania obiegu orzeczeń na całym świecie. Opiera się ona na konwencji o właściwości sądu z 2005 r. i ma na celu rozszerzenie zakresu orzeczeń, które mogą być w obiegu między państwami. Założeniem konwencji przyjętych pod auspicjami konferencji haskiej jest osiągnięcie tego celu bez ingerowania w konwencje specjalistyczne, które mogą obowiązywać w odniesieniu do poszczególnych dziedzin, takich jak sprawy związane z obszarami morskimi i transportem, ani w obowiązujące konwencje dwustronne.

                  Ze względu na zwiększenie pewności prawa oraz ograniczenie kosztów i czasu trwania procedur w międzynarodowych postępowaniach sądowych, konwencja w sprawie orzeczeń może zachęcić przedsiębiorstwa i obywateli UE do zawierania transakcji międzynarodowych, zwiększając tym samym wolumen handlu transgranicznego i inwestycji.

                  Ponadto przystąpienie do konwencji w sprawie orzeczeń jest zgodne z zaangażowaniem Unii na rzecz wielostronności i porządku globalnego opartego na zasadach.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Kompetencja Unii w zakresie regulowania kwestii uznawania i wykonywania zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych opiera się na art. 81 ust. 2 lit. a) TFUE.

               Zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE Unia ma wyłączną kompetencję „do zawierania umów międzynarodowych w zakresie, w jakim ich zawarcie może wpływać na wspólne zasady w UE lub zmieniać ich zakres”. W wyniku przyjęcia rozporządzenia Bruksela I Unia uzyskała taką wyłączną kompetencję zewnętrzną w zakresie regulowania kwestii dotyczących uznawania i wykonywania orzeczeń państw trzecich w sprawach cywilnych i handlowych
                  11
               .

               Konwencja w sprawie uznawania i wykonywania orzeczeń zagranicznych wchodzi zatem w zakres tej wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii. Unia może do niej przystąpić na podstawie art. 81 ust. 2 lit. a) i art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Nie dotyczy

               •Proporcjonalność

                  Celem niniejszego wniosku jest poprawa dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla stron w UE przez ułatwienie uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych przez sądy w UE niezależnie od tego, gdzie dłużnik posiada majątek, zwiększenie pewności prawa dla przedsiębiorstw i obywateli uczestniczących w transakcjach międzynarodowych oraz zmniejszenie kosztów i czasu trwania postępowań w transgranicznych postępowaniach sądowych. Jednocześnie celem niniejszego wniosku jest umożliwienie uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych w państwach trzecich w UE tylko wtedy, gdy przestrzegane są podstawowe zasady prawa Unii i gdy nie ma to wpływu na wewnętrzny dorobek prawny w tej samej sprawie.

               Cele te można osiągnąć wyłącznie przez przystąpienie do systemu wzajemnego uznawania i wykonywania orzeczeń między państwami, takiego jak system przyjęty w konwencji w sprawie orzeczeń. Państwa członkowskie nie mają już możliwości negocjowania wielostronnych lub dwustronnych konwencji o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń, ponieważ kompetencje zewnętrzne w sprawach jurysdykcji krajowej oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych ma wyłącznie Unia Europejska.

               Działanie jednostronne na szczeblu UE nie osiągnęłoby celów określonych powyżej, gdyż nie ułatwiłoby uznawania i wykonywania orzeczeń UE w państwach niebędących członkami UE.

               Przystąpienie do istniejących ram wielostronnych, które UE pomogła wynegocjować, byłoby bardziej skuteczne, niż podejmowanie negocjacji na poziomie dwustronnym z państwami niebędącymi członkami UE. W zależności od tego, ile państw przystąpi do Konwencji, zapewniłaby ona wspólne ramy prawne w kwestii orzeczeń państw trzecich, niezależnie od państwa, z którego pochodzą. Zapewniłaby ona również jedne wspólne ramy prawne dla przedsiębiorstw i obywateli UE dochodzących uznania lub występujących o wykonanie orzeczeń wydanych przez sądy w państwach UE i w państwach niebędących członkami UE
                  12
               .

               •Wybór instrumentu

                  Nie dotyczy

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  W ramach oceny poszczególnych wariantów strategicznych związanych z konwencją w sprawie orzeczeń Komisja zwróciła się o opinie zainteresowanych stron za pośrednictwem otwartych konsultacji publicznych oraz warsztatów z udziałem państw członkowskich
                     13
                  . Oprócz tego kontrahent zewnętrzny przeprowadził badanie oraz szereg działań w zakresie konsultacji, takich jak badanie internetowe, wywiady ukierunkowane z zainteresowanymi stronami, a także rozesłał kwestionariusz do organów państw członkowskich.

                  Konsultacje te wykazały, że przystąpienie do konwencji w sprawie orzeczeń zostało poparte zarówno przez państwa członkowskie, jak i przez zdecydowaną większość zainteresowanych stron (przedstawicieli zawodów prawniczych, przedsiębiorstw, organizacji zawodowych prawników i komorników sądowych, przedstawicieli środowisk akademickich itp.). W kwestii możliwości składania oświadczeń
                     14
                   państwa członkowskie wyraziły sprzeciw wobec składania oświadczeń na podstawie art. 19 Konwencji i nie wyraziły jasnych poglądów w odniesieniu do oświadczeń na podstawie art. 18. Tylko niewielka liczba zainteresowanych stron opowiedziała się za przystąpieniem z oświadczeniem na podstawie art. 19, natomiast nie stwierdzono żadnej przeważającej tendencji w przypadku oświadczeń na podstawie art. 18.

                  Wkład tych konsultacji był bardzo ważny dla kształtowania opinii Komisji w kwestii najlepszego podejścia w zakresie tego wniosku. W ich wyniku Komisja postanowiła zaproponować przystąpienie UE do konwencji w sprawie orzeczeń z ograniczonym, ukierunkowanym oświadczeniem wyłączającym uznawanie i wykonywanie przez sądy w UE orzeczeń wydanych w państwach trzecich dotyczących komercyjnego dzierżawy (najmu) nieruchomości położonych w UE.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  W procesie negocjowania konwencji w sprawie orzeczeń Komisja stale konsultowała się z ekspertami z państw członkowskich i polegała na ich wiedzy fachowej. Ponadto konsultowano się z ekspertami z państw członkowskich w ramach prac przygotowawczych do niniejszego wniosku.

                  Komisja opierała się również na badaniu przeprowadzonym przez kontrahenta zewnętrznego na potrzeby wsparcia analizy oceny skutków. Badanie to
                     15
                   zawiera szeroką analizę ekonomiczną i prawną poszczególnych dostępnych wariantów strategicznych. W badaniu zastosowano różne narzędzia analityczne, począwszy od wykorzystywania danych empirycznych zgromadzonych różnymi metodami (badanie internetowe, kwestionariusz i wywiady), aż po statystyki czy analizę danych. W przypadkach, gdy nie były dostępne dane ilościowe, zastosowano szacunki jakościowe. Na spotkaniu warsztatowym szacunki te, jak również poszczególne przyjęte założenia, potwierdzili eksperci zewnętrzni.

                  We wnioskach z badania stwierdzono, że najbardziej odpowiednim sposobem osiągnięcia celów polityki jest przystąpienie do Konwencji bez składania jakiegokolwiek oświadczenia. Wnioski te odzwierciedla niniejszy wniosek, gdyż proponuje się w nim przystąpienie do konwencji w sprawie orzeczeń tylko z ukierunkowanym oświadczeniem o ograniczonym zakresie, które uznano za niezbędne na potrzeby osiągnięcia spójności z dorobkiem prawnym UE. Jednocześnie takie oświadczenie o ograniczonym zakresie nie utrudnia osiągnięcia pozostałych celów niniejszego wniosku ani jego efektywności w odniesieniu do oczekiwanych bezpośrednich korzyści dla przedsiębiorstw i obywateli UE.

                  Komisja polegała ponadto na szerokiej wiedzy fachowej w zakresie uznawania i wykonywania orzeczeń na szczeblu UE związanej ze stosowaniem rozporządzenia Bruksela Ia, poprzedzającego je rozporządzenia (WE) nr 44/2001
                     16
                  , które samo było kolejnym rozporządzeniem w tym samym przedmiocie następującym po konwencji brukselskiej z 1968 r.
                     17
                   W odniesieniu do interpretacji i stosowania tych instrumentów na szczeblu unijnym istnieją obszerne wytyczne TSUE.

               •Ocena skutków

                  W ramach sprawozdania z oceny skutków rozważano stosowność przystąpienia UE do Konwencji. Rozważono kilka alternatywnych wariantów strategicznych dla przystąpienia UE do Konwencji. W tych wariantach strategicznych uwzględniono przystąpienie bez żadnego oświadczenia lub ze ściśle określonymi oświadczeniami – albo oświadczeniem złożonym na mocy art. 18 Konwencji, wyłączającym jej zastosowanie do określonych spraw (konsumenckich, pracowniczych lub ubezpieczeniowych, a także komercyjnych umów dzierżawy nieruchomości) albo oświadczeniem na podstawie art. 19 Konwencji, wyłączającym orzeczenia w sprawach cywilnych i handlowych z udziałem państw lub podmiotów państwowych.

                  Preferowanym wariantem jest przystąpienie do Konwencji z ograniczonym, ukierunkowanym oświadczeniem wyłączającym uznawanie i wykonywanie orzeczeń dotyczących umów komercyjnej dzierżawy (najmu) nieruchomości położonych w UE.

                  W celu określenia skutków ilościowych konwencji w sprawie orzeczeń na obieg orzeczeń między państwami UE a państwami niebędącymi jej członkami przyjęto robocze założenie, że osiem wybranych państw niebędących członkami UE przystąpi do tej konwencji. Wybranymi państwami niebędącymi członkami UE były Australia, Argentyna, Brazylia, Kanada, Chiny, Japonia, Republika Korei i Stany Zjednoczone. Wszystkie skutki szacowano w odniesieniu do okresu 2022–2026.

                  Preferowany wariant usprawni dostęp do wymiaru sprawiedliwości oraz zwiększy pewność prawa i przewidywalność międzynarodowych sporów sądowych. Bezpośrednie korzyści dla obywateli i przedsiębiorstw z UE z tytułu starań o uznanie i wykonanie w wybranych państwach niebędących członkami UE orzeczenia wydanego w UE szacuje się na kwotę od 1,1 do 2,6 mln EUR do 2026 r. Ma to związek z przewidywanym zmniejszeniem o 10–20 % kosztów związanych z uznawaniem i wykonywaniem orzeczeń wydanych w UE w państwach niebędących członkami UE. Ponadto oczekuje się, że średni czas trwania postępowań zostanie skrócony średnio o trzy do sześciu miesięcy.

                  Prostszy i bardziej przewidywalny system uznawania i wykonywania zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych ma również na celu promocję międzynarodowego handlu i inwestycji. Ze względu na prawdopodobny wzrost międzynarodowego handlu i inwestycji mogą wystąpić pozytywne skutki zarówno w mikro- jaki i makroskali, a także pozytywne efekty w zakresie możliwości zatrudnienia. Na poprawie dostępu do wymiaru sprawiedliwości i pewności prawa w obrocie międzynarodowym wynikających z konwencji w sprawie orzeczeń skorzystają zwłaszcza MŚP.

               Co ważne, preferowany wariant strategiczny jest w pełni zgodny z dorobkiem prawnym UE w tej dziedzinie, a mianowicie z rozporządzeniem Bruksela Ia. W ramach preferowanego wariantu komercyjna dzierżawa (najem) nieruchomości jest wyłączona z zastosowania Konwencji, ponieważ rozporządzenie Bruksela Ia nadaje sądom w UE właściwość wyłączną do zajmowania się sporami związanymi z komercyjnym najmem nieruchomości położonych w UE.

                  Z kolei uznano, że oświadczenie wyłączające pozostałe rozważane sprawy
                     18
                   nie jest niezbędne. W Konwencji przewidziano dostateczną ochronę dla stron słabszych (konsumentów, pracowników bądź ubezpieczającego, ubezpieczonego lub beneficjenta polisy ubezpieczeniowej), jednak w inny sposób niż ma to miejsce w dorobku prawnym UE.  Ponadto w odróżnieniu od komercyjnej dzierżawy nieruchomości położonych w UE, inne oświadczenia, których zakres jest szerszy, mogłyby utrudnić pełne osiągnięcie celów niniejszej inicjatywy.

                  W dniu 23 kwietnia 2021 r. sprawozdanie z oceny skutków uzyskało opinię pozytywną wydaną przez Radę ds. Kontroli Regulacyjnej.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Wniosek nie pociąga za sobą kosztów dla MŚP. Ponadto, w związku z tym, że MŚP mają skłonność do preferowania sądownego rozstrzygania sporów w stosunku do postępowania polubownego, oczekuje się, iż zwiększenie pewności prawa w połączeniu ze zmniejszeniem kosztów i czasu trwania postępowań w sporach międzynarodowych będzie miało pozytywny wpływ na ich gotowość do uczestnictwa w obrocie międzynarodowym lub rozszerzania zakresu tej działalności. Przystąpienie do Konwencji może również zwiększyć konkurencyjność MŚP. Dzieje się tak dlatego, że koszty międzynarodowych sporów sądowych, a zatem – pośrednio – koszty prowadzenia międzynarodowej działalności gospodarczej zmniejszą się, co zapewni MŚP z siedzibą w UE przewagę w porównaniu z przedsiębiorstwami z państw, które nie ratyfikowały Konwencji. Oczekuje się, że wniosek będzie miał też pozytywny wpływ na międzynarodowy handel i inwestycje.

               •Prawa podstawowe

                  Wniosek ma na celu poprawę dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla przedsiębiorstw i obywateli UE, gdyż transgraniczne uznawanie i wykonywanie orzeczeń, będące integralną częścią prawa do dostępu do wymiaru sprawiedliwości, co do zasady ulegnie poprawie i stanie się bardziej przewidywalne. Konwencja odzwierciedla w znacznej mierze zasady dotyczące uznawania i wykonywania orzeczeń obowiązujące wewnątrz UE (rozporządzenie Bruksela Ia). W związku z tym Konwencja co do zasady nie odbiega od praw podstawowych UE ani od zasad rzetelnego postępowania. W Konwencji przewidziano w szczególności uzasadnienie odmowy uznania lub wykonania orzeczeń niezgodnych z podstawowymi zasadami rzetelnego postępowania lub z porządkiem publicznym obowiązującymi w państwie, w którym wystąpiono o ich uznanie lub wykonanie. Pomogłoby to upewnić się, w oparciu o sprawdzone podejście
                     19
                  , że w państwie niebędącym członkiem UE należycie przestrzegano praw podstawowych, takich jak prawo do obrony czy prawo do rzetelnego procesu sądowego. Ponadto dzięki poprawie uznawania i wykonywania w państwach trzecich orzeczeń wydanych przez sądy w UE Konwencja ma na celu zwiększenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej, a także wzmocnienie poszanowania prawa własności w UE.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii. Państwa członkowskie mogą ponieść jednorazowe koszty związane z wdrożeniem Konwencji, a koszty wymiaru sprawiedliwości mogą nieznacznie wzrosnąć ze względu na oczekiwany niewielki wzrost liczby spraw. Oczekuje się jednak, że w perspektywie średnio- i długoterminowej koszty te zrekompensuje oczekiwane skrócenie czasu trwania postępowań.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Ze względu na to, że wniosek dotyczy przystąpienia UE do konwencji międzynarodowej zawierającej jasne zasady w odniesieniu do uznawania i wykonywania zagranicznych orzeczeń, nie będzie ustalany plan wdrożenia.

                  Jeżeli chodzi o monitorowanie i ocenę działania Konwencji w praktyce, UE będzie uczestniczyła w posiedzeniach komisji specjalnej, organizowanych regularnie przez konferencję haską w celu oceny stosowania Konwencji w praktyce.

                  Wewnętrzny unijny mechanizm oceny i monitorowania będzie odpowiadał na tyle, na ile to możliwe, mechanizmowi przeglądu przewidzianemu na konferencji haskiej. Ocena będzie przeprowadzana w regularnych odstępach czasu i będzie obejmowała ocenę skutków wynikających z przystąpienia UE do konwencji w sprawie orzeczeń, a także ocenę tego, czy osiągnięto główne cele, którym służyło przystąpienie. Ocena będzie również obejmowała analizę stosowności oświadczeń, aby ustalić, czy należy zachować czy też odwołać już złożone oświadczenie lub oświadczenia bądź złożyć nowe oświadczenie lub oświadczenia.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               W związku z wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii Europejskiej oraz faktem, że konwencja w sprawie orzeczeń zezwala, na mocy art. 26, na przystąpienie do niej regionalnej organizacji integracji gospodarczej, UE powinna sama zostać Umawiającą się Stroną Konwencji bez jej państw członkowskich na podstawie pozytywnej decyzji Rady.

               W chwili przystąpienia Unia Europejska powinna zatem oświadczyć, zgodnie z art. 27 Konwencji, że UE ma kompetencje we wszystkich sprawach regulowanych Konwencją i że jej państwa członkowskie nie będą Umawiającymi się stronami Konwencji, lecz będą nią związane na podstawie przystąpienia do UE. Zgodnie z Protokołem (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Dania nie uczestniczy w działaniach podejmowanych na podstawie art. 81 ust. 2 Traktatu, przystąpienie UE do konwencji w sprawie orzeczeń nie obejmuje Danii.

               W chwili przystąpienia do Konwencji UE powinna również złożyć oświadczenie dotyczące zakresu przedmiotowego Konwencji, zgodnie z jej art. 18, wyłączające z zakresu Konwencji orzeczenia dotyczące komercyjnej dzierżawy (najmu) nieruchomości położonych w Unii Europejskiej.

               2021/0208 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 2 lit. a) i art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  20
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencję o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych pod auspicjami Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego („Konwencja”) podpisano w dniu 2 lipca 2019 r.

               (2)Konwencja ma na celu propagowanie dostępu do wymiaru sprawiedliwości na świecie dzięki zacieśnionej międzynarodowej współpracy sądowej. Konwencja ma na celu w szczególności zmniejszenie ryzyka i kosztów związanych z transgranicznymi postępowaniami sądowymi i rozstrzyganiem sporów, a zatem ułatwienie handlu międzynarodowego, inwestycji i mobilności.

               (3)Unia aktywnie uczestniczyła w negocjacjach prowadzących do przyjęcia Konwencji i zgadza się z jej celami.

               (4)Obecnie obywatele Unii i przedsiębiorstwa, ubiegając się o uznanie i wykonanie w państwie niebędącym członkiem Unii orzeczeń wydanych w Unii, mają do czynienia z otoczeniem prawnym, które jest niejednolite ze względu na brak kompleksowych międzynarodowych ram ustanowionych w odniesieniu do uznawania i wykonywania zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych. Wzrost międzynarodowych przepływów handlowych i inwestycji zwiększa ryzyko prawne dla przedsiębiorstw i obywateli Unii, ale sytuacji tej powinno się zaradzić dzięki przewidywalnemu systemowi transgranicznego uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych.

               (5)Cele te można osiągnąć wyłącznie przez przystąpienie do systemu wzajemnego uznawania i wykonywania orzeczeń między państwami, takiego jak system przyjęty w Konwencji. Jednocześnie Konwencja powinna umożliwiać uznawanie i wykonywanie orzeczeń wydanych w państwach trzecich w Unii tylko wtedy, gdy przestrzegane są podstawowe zasady prawa Unii i gdy nie ma to wpływu na wewnętrzny dorobek prawny.

               (6)Na podstawie art. 26 Konwencji regionalne organizacje integracji gospodarczej, którym przysługują kompetencje w niektórych lub wszystkich sprawach uregulowanych Konwencją, takie jak ma Unia, mogą podpisać, przyjąć, zatwierdzić Konwencję lub do niej przystąpić.

               (7)Zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu Unia ma wyłączną kompetencję do zawierania umów międzynarodowych w zakresie, w jakim ich zawarcie może wpływać na wspólne zasady w Unii lub zmieniać ich zakres. Konwencja ma wpływ na prawo wtórne Unii dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania wynikających z niej orzeczeń, w szczególności na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012
                  21
               . Unii przysługuje zatem wyłączna kompetencja we wszystkich sprawach regulowanych Konwencją.

               (8)Zgodnie z art. 24 ust. 3 i art. 28 Konwencji przystąpienie do Konwencji może nastąpić przed jej wejściem w życie.

               (9)Unia powinna zawrzeć Konwencję w drodze przystąpienia.

               (10)W chwili zawarcia Konwencji, Unia powinna oświadczyć, zgodnie z art. 27 Konwencji, że ma kompetencje we wszystkich sprawach w niej uregulowanych. W związku z tym państwa członkowskie powinny być związane Konwencją w wyniku jej zawarcia przez Unię.

               (11)W sprawach dotyczących komercyjnej dzierżawy (najmu) nieruchomości w rozporządzeniu (UE) nr 1215/2012 przyznano właściwość wyłączną sądom państwa członkowskiego, w którym położona jest dana nieruchomość. W Konwencji nie zawarto takich zasad dotyczących właściwości wyłącznej w odniesieniu do komercyjnego najmu nieruchomości. W chwili przystąpienia do Konwencji Unia powinna zatem złożyć oświadczenie na podstawie jej art. 18, wyłączające z zakresu Konwencji orzeczenia dotyczące komercyjnego najmu nieruchomości położonych w Unii.

               (12)Irlandia jest związana rozporządzeniem (UE) nr 1215/2012, uczestniczy zatem w przyjęciu niniejszej decyzji.

               (13)Zgodnie z art.1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Unia niniejszym zawiera Konwencję haską o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych z dnia 2 lipca 2019 r. („Konwencja”).

               Tekst Konwencji dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Komisja wyznacza osobę uprawnioną do złożenia, w imieniu Unii, dokumentu przystąpienia, o którym mowa w art. 24 ust. 4 Konwencji.

               Artykuł 3

               Przy składaniu dokumentu, o którym mowa w art. 24 ust. 4 Konwencji, Unia składa następujące oświadczenie na podstawie art. 27 ust. 1 Konwencji:

               „Unia Europejska oświadcza, zgodnie z art. 27 ust. 1 Konwencji, że ma kompetencje we wszystkich sprawach w niej uregulowanych. Państwa członkowskie Unii nie będą podpisywać, ratyfikować, przyjmować ani zatwierdzać Konwencji, jednak będą nią związane z racji zawarcia jej przez Unię Europejską.

               Do celów niniejszego oświadczenia termin »Unia Europejska« nie obejmuje Danii, zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej”.

               Artykuł 4

               Przy składaniu dokumentu, o którym mowa w art. 24 ust. 4 Konwencji, Unia składa następujące oświadczenie na podstawie art. 18 dotyczące komercyjnej dzierżawy (najmu) nieruchomości:

               „Unia Europejska niniejszym oświadcza na podstawie art. 18 Konwencji, że nie będzie stosowała Konwencji do komercyjnej dzierżawy (najmu) nieruchomości położonych w Unii Europejskiej”.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                  22
               .

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Konwencja z dnia 2 lipca 2019 r. o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych.

                     (2)

                        Preambuła do konwencji w sprawie orzeczeń.

                     (3)

                        Zob. Wyniki posiedzenia Rady Unii Europejskiej ds. Konkurencyjności (3470. posiedzenie Rady Unii Europejskiej), które odbyło się w dniach 26 i 27 maja 2016 r., nr 9357/16, i projekt decyzji Rady Unii Europejskiej (nr 8814/16) upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji w sprawie Konwencji o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych (konwencji w sprawie orzeczeń) w ramach Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

                     (4)

                  https://ec.europa.eu/commission/sites/beta-political/files/political-guidelines-next-commission_pl.pdf

                     (5)

                        Jednocześnie wspiera on cele głównych kategorii „Silniejsza pozycja Europy na świecie” oraz „Gospodarka służąca ludziom”.

                     (6)

                        Zob. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona), Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1 („rozporządzenie Bruksela la”).

                     (7)

                        Tamże.

                     (8)

                        Konwencja o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 339 z 21.12.2007, s. 3.

                     (9)

                        Konwencja z dnia 30 czerwca 2005 r. o umowach dotyczących właściwości sądu.

                     (10)

                        Zob. art. 23 ust. 4 konwencji w sprawie orzeczeń. Należy zwrócić uwagę, że konwencja w sprawie orzeczeń nie wpłynęłaby również na stosowanie konwencji lugańskiej ani konwencji o właściwości sądu z 2005 r., ponieważ na podstawie art. 23 ust. 2 pierwszeństwo mają wcześniejsze traktaty.

                     (11)

                        Zostało to potwierdzone przez TSUE w opinii w sprawie konwencji lugańskiej, w której TSUE stwierdził, że wyłączna kompetencja zewnętrzna Wspólnoty Europejskiej ma zastosowanie m.in. do uznawania i wykonywania orzeczeń sądów państw trzecich w sprawach cywilnych i handlowych. Zob. opinia 1/03, ECLI:EU:C:2006:81.

                     (12)

                        W tej kwestii zob. również sekcje 3 i 4 sprawozdania z oceny skutków towarzyszącemu niniejszemu wnioskowi.

                     (13)

                        Na warsztatach państwa członkowskie wyrażały swoje wstępne opinie w oczekiwaniu na dalszą analizę wpływu wszystkich wariantów strategicznych.

                     (14)

                        Oświadczenie na podstawie art. 18 Konwencji (wyłączające określone kategorie spraw) albo na podstawie art. 19 (wyłączające orzeczenia w sprawach cywilnych lub handlowych dotyczących państw).

                     (15)

                        Badanie to ma zostać opublikowane po przyjęciu niniejszego wniosku.

                     (16)

                        Zob. rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.

                     (17)

                        Zob. konwencja brukselska z 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 299 z 31.12.1972, s. 32.

                     (18)

                        Były to sprawy w dziedzinie konsumentów, zatrudnienia i ubezpieczeń.

                     (19)

                        Oprócz rozporządzenia Bruksela Ia podejście to zastosowano również w konwencji lugańskiej oraz w konwencji o właściwości sądu z 2005 r.

                     (20)

                        Dz.U. C  z , s. .

                     (21)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1).

                     (22)

                        Data wejścia w życie porozumienia zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.7.2021
            COM(2021) 388 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych
            {SEC(2021) 279 final} - {SWD(2021) 192 final} - {SWD(2021) 193 final}

               KONWENCJA O UZNAWANIU I WYKONYWANIU ZAGRANICZNYCH ORZECZEŃ W SPRAWACH CYWILNYCH I HANDLOWYCH

               Umawiające się Strony niniejszej Konwencji,

               pragnąc wspierać powszechny skuteczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości oraz ułatwiać oparte na zasadach, wielostronne stosunki handlowe i inwestycje oraz mobilność poprzez współpracę sądową,

               przekonane, że taką współpracę można zacieśnić poprzez stworzenie jednolitego zbioru podstawowych zasad uznawania i wykonywania zagranicznych orzeczeń w sprawach cywilnych lub handlowych, aby ułatwić skuteczne uznawanie i wykonywanie takich orzeczeń,

               przekonane, że taka zacieśniona współpraca sądowa wymaga w szczególności międzynarodowego systemu prawnego, który zapewnia większą przewidywalność i pewność w odniesieniu do globalnego obiegu zagranicznych orzeczeń oraz uzupełnia Konwencję z dnia 30 czerwca 2005 r. o umowach dotyczących właściwości sądu,

               postanowiły zawrzeć w tym celu niniejszą Konwencję i uzgodniły następujące postanowienia:

               ROZDZIAŁ I – ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

               Artykuł 1
               Zakres stosowania

               1. Niniejszą Konwencję stosuje się do uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych lub handlowych. Nie dotyczy ona w szczególności spraw podatkowych, celnych ani administracyjnych.

               2. Niniejszą Konwencję stosuje się do uznawania i wykonywania w jednym Umawiającym się Państwie orzeczenia wydanego przez sąd innego Umawiającego się Państwa.

               Artykuł 2
               Wyłączenia z zakresu stosowania

               1. Niniejsza Konwencja nie ma zastosowania w następujących dziedzinach:

               a) stan cywilny oraz zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych osób fizycznych;

               b) obowiązki alimentacyjne;

               c) pozostałe sprawy z zakresu prawa rodzinnego, w tym majątkowe stosunki małżeńskie oraz inne prawa lub obowiązki wynikające z małżeństwa lub podobnych związków;

               d) testamenty i spadki;

               e) upadłość, układy sądowe, restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji finansowych oraz podobne sprawy;

               f) przewóz osób i rzeczy;

               g) transgraniczne zanieczyszczenie morza, zanieczyszczenie morza na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową, zanieczyszczenie morza pochodzące ze statków, ograniczenie odpowiedzialności za roszczenia morskie oraz awarie wspólne;

               h) odpowiedzialność za szkody jądrowe;

               i) ważność, nieważność lub ustanie osoby prawnej lub zrzeszenia osób fizycznych lub prawnych oraz ważność decyzji wydanych przez organy tej osoby lub zrzeszenia;

               j) ważność wpisów do rejestrów publicznych;

               k) zniesławienie;

               l) prywatność;

               m) własność intelektualna;

               n) działania sił zbrojnych, w tym działania ich personelu w ramach wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

               o) działania w zakresie ścigania przestępstw, w tym działania pracowników organów ścigania w ramach wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

               p) ograniczenia konkurencji, z wyjątkiem sytuacji, w których orzeczenie opiera się na przesłance zachowania stanowiącego porozumienie antykonkurencyjne lub praktykę uzgodnioną między faktycznymi lub potencjalnymi konkurentami w zakresie ustalania cen, zmów przetargowych, ustalania ograniczeń produkcji lub kwot produkcji lub podziału rynków przez podział klientów, dostawców, obszarów lub linii biznesowych, jeżeli takie zachowanie i jego skutki miały miejsce w państwie pochodzenia;

               q) restrukturyzacja długu państwowego za pomocą jednostronnych środków wprowadzonych przez państwo.

               2. Z zakresu stosowania niniejszej Konwencji nie wyłącza się orzeczenia, w którym sprawa, do której niniejsza Konwencja nie ma zastosowania, wystąpiła jedynie jako kwestia wstępna w postępowaniu, w którym wydano orzeczenie, i nie stanowi przedmiotu danego postępowania. W szczególności jeżeli taka sprawa stanowi tylko element obrony, ale nie stanowi przedmiotu postępowania, to sam fakt wykorzystania jej do obrony nie powoduje wyłączenia danego orzeczenia z zakresu stosowania niniejszej Konwencji.

               3. Niniejsza Konwencja nie ma zastosowania do postępowania polubownego ani do odnośnych procedur.

               4. Do wyłączenia danego orzeczenia z zakresu stosowania niniejszej Konwencji nie wystarcza sam fakt, że stroną przedmiotowego postępowania było państwo, w tym rząd, agencja rządowa lub jakakolwiek osoba działająca na rzecz państwa.

               5. Niniejsza Konwencja nie ma wpływu na przywileje ani immunitety państw lub organizacji międzynarodowych dotyczące ich samych i ich majątku.

               Artykuł 3
               Definicje

               1. W niniejszej Konwencji:

               a) „pozwany” oznacza osobę, przeciwko której wytoczono powództwo lub powództwo wzajemne w państwie pochodzenia;

               b) „orzeczenie” oznacza każdą decyzję co do istoty sprawy wydaną przez sąd, niezależnie od nazwy tej decyzji, w tym wyrok lub postanowienie, a także rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania dokonane przez sąd (w tym przez urzędnika sądowego), o ile rozstrzygnięcie to związane jest z decyzją co do istoty sprawy podlegającą uznaniu lub wykonaniu zgodnie z niniejszą Konwencją. Decyzji w sprawie środków tymczasowych i zabezpieczających nie uważa się za orzeczenia.

               2. Uznaje się, że jednostka lub osoba niebędąca osobą fizyczną ma zwyczajowe miejsce pobytu w państwie:

               a) w którym ma swoją siedzibę statutową;

               b) zgodnie z którego prawem została utworzona;

               c) w którym ma swój główny organ zarządzający; lub

               d) w którym znajduje się jej główne miejsce prowadzenia działalności.

               ROZDZIAŁ II – UZNANIE I WYKONANIE

               Artykuł 4
               Przepisy ogólne

               1. Orzeczenie wydane przez sąd Umawiającego się Państwa (państwa pochodzenia) jest uznawane i wykonywane w innym Umawiającym się Państwie (państwie, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia) zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału. Uznania lub wykonania orzeczenia można odmówić wyłącznie z powodów określonych w niniejszej Konwencji.

               2. W państwie, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, nie przeprowadza się kontroli merytorycznej orzeczenia. Mogą być rozważane jedynie te kwestie, które są niezbędne do stosowania niniejszej Konwencji.

               3. Orzeczenie podlega uznaniu tylko wtedy, jeżeli jest skuteczne w państwie pochodzenia, a wykonaniu – tylko jeżeli jest wykonalne w państwie pochodzenia.

               4. Można odroczyć uznanie lub wykonanie albo go odmówić, jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 3, jest przedmiotem zaskarżenia w państwie pochodzenia lub jeżeli nie upłynął jeszcze termin na zastosowanie zwyczajnego środka zaskarżenia. Odmowa taka nie stoi na przeszkodzie późniejszemu wystąpieniu z ponownym wnioskiem o uznanie lub wykonanie orzeczenia.

               Artykuł 5
               Podstawy uznania i wykonania

               1. Orzeczenie podlega uznaniu i wykonaniu, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

               a) osoba, wobec której wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, miała miejsce zwykłego pobytu w państwie pochodzenia w chwili, w której osoba ta stała się stroną w postępowaniu przed sądem pierwotnym;

               b) osoba fizyczna, wobec której wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, miała główne miejsce prowadzenia działalności w państwie pochodzenia w chwili, w której osoba ta stała się stroną w postępowaniu przed sądem pierwotnym, a roszczenie będące podstawą wydania orzeczenia wynikało z tej działalności;

               c) osoba, wobec której wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, jest osobą, która wniosła powództwo będące podstawą wydania orzeczenia, przy czym powództwo to nie jest powództwem wzajemnym;

               d) pozwany prowadził filię, agencję lub inny oddział bez odrębnej osobowości prawnej w państwie pochodzenia w chwili, w której osoba ta stała się stroną w postępowaniu przed sądem pierwotnym, a roszczenie będące podstawą wydania orzeczenia wynikało z działalności tej filii, agencji lub oddziału;

               e) pozwany wyraźnie zgodził się na właściwość sądu pierwotnego w toku postępowania, w którym wydano orzeczenie;

               f) pozwany podniósł zarzut co do istoty sprawy przed sądem pierwotnym, nie kwestionując właściwości w terminie przewidzianym w prawie państwa pochodzenia, chyba że jest oczywiste, że zarzut braku właściwości lub zarzut dotyczący wykonywania właściwości nie zostałby uwzględniony na mocy tego prawa;

               g) przedmiotem orzeczenia było rozstrzygnięcie o zobowiązaniu umownym, a orzeczenie wydał sąd państwa, w którym nastąpiło lub powinno było nastąpić wykonanie tego zobowiązania, zgodnie z:

               (i) porozumieniem stron lub

               (ii) prawem właściwym dla umowy w przypadku braku uzgodnionego miejsca wykonania,

               chyba że działania pozwanego w związku z transakcją wyraźnie nie stanowiły celowego i istotnego powiązania z tym państwem;

               h) przedmiotem orzeczenia było rozstrzygnięcie w kwestii dzierżawy (najmu) nieruchomości, a orzeczenie wydał sąd państwa, w którym nieruchomość jest położona;

               i) orzeczenie zawierało rozstrzygnięcie na niekorzyść pozwanego w przedmiocie zobowiązania umownego zabezpieczonego prawem rzeczowym na nieruchomości położonej w państwie pochodzenia, jeżeli powództwo przeciwko temu samemu pozwanemu wytoczono zarówno w przedmiocie roszczenia umownego, jak i roszczenia dotyczącego tego prawa rzeczowego;

               j) przedmiotem orzeczenia było rozstrzygnięcie o zobowiązaniu pozaumownym wynikającym ze śmierci, uszkodzenia ciała, uszkodzenia lub utraty mienia, a działanie lub zaniechanie bezpośrednio powodujące taką szkodę miały miejsce w państwie pochodzenia, bez względu na to, gdzie szkoda ta wystąpiła;

               k) orzeczenie dotyczy ważności, konstrukcji, skutków lub zmiany trustu, utworzonego dobrowolnie i potwierdzonego na piśmie, a także zarządzania takim trustem, oraz:

               (i) w chwili wszczęcia postępowania państwo pochodzenia zostało wskazane w warunkach powołania trustu jako państwo, w którego sądach rozstrzygane będą spory dotyczące takich kwestii; lub

               (ii) w chwili wszczęcia postępowania państwo pochodzenia zostało wyraźnie lub w sposób dorozumiany wskazane w warunkach powołania trustu jako państwo, w którym znajduje się główne miejsce zarządzania trustem.

               Niniejsza litera ma zastosowanie wyłącznie do orzeczeń dotyczących wewnętrznych aspektów funkcjonowania trustu między osobami, które są lub pozostawały w stosunku trustu;

               l) przedmiotem orzeczenia było powództwo wzajemne:

               (i) w zakresie, w jakim orzeczono na korzyść powoda wzajemnego, pod warunkiem że powództwo wzajemne powstało w związku z tą samą transakcją lub zdarzeniem co pierwotne powództwo; lub

               (ii) w zakresie, w jakim orzeczono na niekorzyść powoda wzajemnego, chyba że prawo państwa pochodzenia wymagało wniesienia powództwa wzajemnego w celu uniknięcia niedopuszczenia do postępowania;

               m) orzeczenie wydał sąd wskazany w umowie zawartej lub udokumentowanej na piśmie lub z wykorzystaniem jakiegokolwiek innego środka porozumiewania się, dzięki któremu odnośna informacja jest dostępna i można się z nią później zapoznać, innych niż umowa dotycząca wyłącznej właściwości sądu.

               Dla celów niniejszej litery „umowa dotycząca wyłącznej właściwości sądu” oznacza umowę zawartą między co najmniej dwiema stronami, która wskazuje, że do rozstrzygnięcia sporu już wynikłego lub mogącego wyniknąć z określonego stosunku prawnego właściwe są sądy Umawiającego się Państwa albo co najmniej jeden określony sąd Umawiającego się Państwa z wyłączeniem właściwości wszystkich innych sądów.

               2. Jeżeli wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia wobec osoby fizycznej działającej przede wszystkim w celach osobistych, rodzinnych lub domowych (wobec konsumenta) w sprawach dotyczących umowy konsumenckiej albo wobec pracownika w sprawach dotyczących umowy o pracę z pracownikiem –

               a) ust. 1 lit. e) ma zastosowanie tylko wtedy, gdy zgodę skierowano do sądu w formie ustnej lub pisemnej;

               b) ust. 1 lit. f), g) i m) nie mają zastosowania.

               3. Ust. 1 nie ma zastosowania do orzeczenia w sprawie dzierżawy (najmu) nieruchomości do celów mieszkalnych lub w sprawie wpisu nieruchomości do rejestru. Takie orzeczenie może zostać uznane i wykonane tylko wtedy, gdy zostało wydane przez sąd państwa, w którym nieruchomość jest położona.

               Artykuł 6
               Wyłączna podstawa uznania i wykonania

               Niezależnie od art. 5 orzeczenie rozstrzygające o prawach rzeczowych do nieruchomości jest uznawane i wykonywane wyłącznie wtedy, gdy nieruchomość jest położona w państwie pochodzenia.

               Artykuł 7
               Odmowa uznania i wykonania

               1. Uznania lub wykonania orzeczenia można odmówić, jeżeli:

               a) dokument wszczynający postępowanie lub dokument równorzędny, zawierający istotne elementy powództwa:

               (i) nie został doręczony pozwanemu w takim czasie i w taki sposób, żeby mógł on przygotować obronę, chyba że pozwany stawił się przed sądem pierwotnym i przedstawił swoje racje, nie zgłaszając zarzutu wadliwości doręczenia, o ile prawo państwa pochodzenia dopuszcza zgłoszenie takiego zarzutu; lub

               (ii) został doręczony pozwanemu w państwie, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, w sposób niezgodny z podstawowymi zasadami doręczania dokumentów obowiązującymi w tym państwie;

               b) orzeczenie jest skutkiem oszustwa;

               c) uznanie lub wykonanie danego orzeczenia byłoby ewidentnie sprzeczne z porządkiem publicznym państwa, w którym wystąpiono o jego uznanie lub wykonanie, zwłaszcza jeżeli postępowanie prowadzące do wydania tego orzeczenia było niezgodne z podstawowymi zasadami rzetelnego postępowania obowiązującymi w tym państwie oraz jeżeli naruszono bezpieczeństwo lub suwerenność tego państwa;

               d) postępowanie przed sądem pierwotnym było sprzeczne z umową lub wskazaniem w warunkach powołania trustu, zgodnie z którymi spór miał zostać rozpoznany przez sąd państwa innego niż państwo pochodzenia;

               e) dane orzeczenie jest sprzeczne z orzeczeniem wydanym w sporze między tymi samymi stronami przez sąd państwa, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie danego orzeczenia; lub

               f) dane orzeczenie jest sprzeczne z wcześniejszym orzeczeniem wydanym przez sąd innego państwa w sporze między tymi samymi stronami dotyczącym tego samego przedmiotu, o ile to wcześniejsze orzeczenie spełnia warunki konieczne do jego uznania w państwie, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie danego orzeczenia.

               2. Można odmówić uznania lub wykonania albo je odroczyć, jeżeli przed sądem państwa, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, toczy się postępowanie między tymi samymi stronami w tej samej sprawie oraz jeżeli:

               a) postępowanie przed sądem państwa, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, wszczęto, zanim wszczęto je w sądzie pierwotnym; oraz

               b) istnieje ścisły związek między sporem a państwem, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia.

               Odmowa, o której mowa w niniejszym ustępie, nie stoi na przeszkodzie późniejszemu wystąpieniu z ponownym wnioskiem o uznanie lub wykonanie orzeczenia.

               Artykuł 8
               Kwestie wstępne

               1. Rozstrzygnięcie w kwestii wstępnej nie jest uznawane ani wykonywane na podstawie niniejszej Konwencji, jeżeli dotyczy dziedziny, do której niniejsza Konwencja nie ma zastosowania, lub sprawy, o której mowa w art. 6, jeżeli orzekał sąd państwa innego niż państwo, o którym mowa w tym artykule.

               2. Można odmówić uznania lub wykonania orzeczenia, jeżeli – i w zakresie, w jakim – orzeczenie to opierało się na rozstrzygnięciu w dziedzinie, do której niniejsza Konwencja nie ma zastosowania, lub w sprawie, o której mowa w art. 6, jeżeli orzekał sąd państwa innego niż państwo, o którym mowa w tym artykule.

               Artykuł 9
               Rozłączność

               Zarządza się uznanie lub wykonanie dającej się oddzielić części orzeczenia, jeżeli wystąpiono o uznanie lub wykonanie tej części lub jeżeli tylko część orzeczenia może być uznana lub wykonana zgodnie z niniejszą Konwencją.

               Artykuł 10
               Odszkodowanie

               1. Można odmówić uznania lub wykonania orzeczenia, jeżeli – i w zakresie, w jakim – orzeczenie to przyznaje odszkodowanie, w tym odszkodowanie o skutku odstraszającym lub mające charakter kary, które nie służy zrekompensowaniu stronie rzeczywiście poniesionej straty lub uszczerbku.

               2. Sąd, przed którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, bierze pod uwagę, czy i w jakim zakresie odszkodowanie przyznane przez sąd pierwotny służy pokryciu kosztów i wydatków procesowych.

               Artykuł 11
               Ugody sądowe

               Ugody sądowe zatwierdzone przez sąd Umawiającego się Państwa lub zawarte przed takim sądem w toku postępowania, wykonalne w państwie pochodzenia tak samo jak orzeczenie, są wykonywane zgodnie z niniejszą Konwencją w taki sam sposób jak orzeczenie.

               Artykuł 12
               Wymagane dokumenty

               1. Strona, która dochodzi uznania orzeczenia lub wystąpiła o jego wykonanie, przedstawia:

               a) pełny, uwierzytelniony odpis orzeczenia;

               b) w przypadku orzeczenia wydanego w postępowaniu zaocznym, oryginał lub uwierzytelniony odpis dokumentu potwierdzającego, że dokument wszczynający postępowanie lub dokument równorzędny został doręczony stronie, która się nie stawiła;

               c) wszelkie dokumenty konieczne do wykazania, że orzeczenie jest skuteczne lub w stosownym przypadku wykonalne w państwie pochodzenia;

               d) w sytuacji określonej w art. 11 zaświadczenie wystawione przez sąd (w tym przez urzędnika sądowego) państwa pochodzenia stwierdzające, że ugoda sądowa lub jej część jest wykonalna w państwie pochodzenia w taki sam sposób jak orzeczenie.

               2. Jeżeli sąd, przed którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, nie może stwierdzić na podstawie treści orzeczenia, czy spełnione są warunki określone w niniejszym rozdziale, może on zażądać przedstawienia wszelkich niezbędnych dokumentów.

               3. Do wniosku o uznanie lub wykonanie orzeczenia można dołączyć dokument dotyczący orzeczenia wystawiony przez sąd (w tym przez urzędnika sądowego) państwa pochodzenia w formie zalecanej i opublikowanej przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               4. Jeżeli dokumenty określone w niniejszym artykule nie zostały sporządzone w języku urzędowym państwa, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, dołącza się do nich uwierzytelniony przekład na język urzędowy, o ile prawo państwa, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, nie stanowi inaczej.

               Artykuł 13
               Postępowanie

               1. Jeżeli niniejsza Konwencja nie stanowi inaczej, postępowanie o uznanie orzeczenia, o jego exequatur lub rejestrację w celu wykonania, jak również wykonanie orzeczenia odbywają się według prawa państwa, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia. Sąd państwa, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, działa bezzwłocznie.

               2. Sąd państwa, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, nie może odmówić uznania lub wykonania orzeczenia na mocy niniejszej Konwencji, argumentując, że o uznanie lub wykonanie należy wystąpić w innym państwie.

               Artykuł 14
               Koszty postępowania

               1. Na stronę, która w jednym Umawiającym się Państwie wnosi o wykonanie orzeczenia wydanego przez sąd w innym Umawiającym się Państwie, nie można tylko z tego powodu, że jest cudzoziemcem lub że nie ma w państwie wykonania miejsca zamieszkania lub pobytu, nałożyć obowiązku złożenia kaucji na zabezpieczenie kosztów procesu lub depozytu, niezależnie od ich nazwy.

               2. Na wniosek osoby uprawnionej do wyegzekwowania nakazu zapłaty kosztów postępowania wydanego w Umawiającym się Państwie przeciwko jakiejkolwiek osobie zwolnionej z obowiązku złożenia kaucji na zabezpieczenie kosztów procesu lub depozytu zgodnie z ust. 1 lub prawem państwa, w którym wszczęto postępowanie, nakazowi temu nadaje się rygor wykonalności w każdym innym Umawiającym się Państwie.

               3. Państwo może oświadczyć, że nie stosuje ust. 1, lub wskazać w oświadczeniu, który z jego sądów nie stosuje ust. 1.

               Artykuł 15
               Uznanie i wykonanie na mocy prawa krajowego

               Z zastrzeżeniem art. 6 niniejsza Konwencja nie stanowi przeszkody dla uznawania ani wykonywania orzeczeń na mocy prawa krajowego.

               ROZDZIAŁ III – POSTANOWIENIA OGÓLNE

               Artykuł 16
               Postanowienie przejściowe

               Niniejsza konwencja ma zastosowanie do uznawania i wykonywania orzeczeń, jeżeli w chwili wszczęcia postępowania w państwie pochodzenia Konwencja obowiązywała między tym państwem a państwem, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia.

               Artykuł 17
               Oświadczenia ograniczające uznanie i wykonanie orzeczenia

               Państwo może oświadczyć, że jego sądy mogą odmówić uznania lub wykonania orzeczenia wydanego przez sąd innego Umawiającego się Państwa, jeżeli strony miały zwyczajowe miejsce pobytu w państwie, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, oraz stosunek łączący strony oraz wszystkie inne elementy mające znaczenie dla sporu – poza siedzibą sądu pierwotnego – związane były jedynie z państwem, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia.

               Artykuł 18
               Oświadczenia dotyczące szczególnych kategorii spraw

               1. Jeżeli państwo ma szczególny interes w tym, aby niniejszej Konwencji nie stosować do szczególnej kategorii spraw, może oświadczyć, że nie będzie stosowało Konwencji do tej kategorii spraw. Państwo składające takie oświadczenie zapewnia, aby zakres oświadczenia nie wykraczał poza konieczne granice i aby szczególna kategoria spraw podlegająca wyłączeniu była jasno i dokładnie określona.

               2. Jeżeli chodzi o taką kategorię spraw, Konwencja nie ma zastosowania:

               a) w Umawiającym się Państwie, które złożyło odnośne oświadczenie;

               b) w pozostałych Umawiających się Państwach, w których wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia wydanego przez sąd Umawiającego się Państwa, które złożyło odnośne oświadczenie.

               Artykuł 19
               Oświadczenia dotyczące orzeczeń w sprawach dotyczących państwa

               1. Państwo może oświadczyć, że nie stosuje niniejszej Konwencji do orzeczeń wydanych w postępowaniach, w których stroną jest:

               a) to państwo lub osoba fizyczna działająca na rzecz tego państwa; lub

               b) agencja rządowa tego państwa lub osoba fizyczna działająca na rzecz takiej agencji rządowej.

               Państwo składające takie oświadczenie zapewnia, aby zakres oświadczenia nie wykraczał poza konieczne granice i aby wyłączenia z zakresu stosowania Konwencji były jasno i dokładnie określone. W oświadczeniu nie dokonuje się rozróżnienia między orzeczeniami, w których państwo, agencja rządowa tego państwa lub osoba fizyczna działająca na rzecz któregokolwiek z nich jest pozwanym lub powodem w postępowaniu przed sądem pierwotnym.

               2. Można odmówić uznania lub wykonania orzeczenia wydanego przez sąd państwa, które złożyło oświadczenie zgodnie z ust. 1, jeżeli orzeczenie wydano w postępowaniu, w którym stroną jest albo państwo, które złożyło oświadczenie, albo państwo, w którym wystąpiono o uznanie lub wykonanie orzeczenia, lub jedna z ich agencji rządowych bądź osoba fizyczna działająca na rzecz któregokolwiek z nich, w takim samym zakresie, jaki określono w oświadczeniu.

               Artykuł 20
               Jednolita wykładnia

               Dokonując wykładni niniejszej Konwencji, uwzględnia się jej międzynarodowy charakter oraz konieczność dążenia do jej jednolitego stosowania.

               Artykuł 21
               Kontrola wykonywania Konwencji

               Sekretarz generalny Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego podejmuje regularnie działania, by sprawdzić wykonywanie niniejszej Konwencji w praktyce, w tym wykonywanie wszelkich oświadczeń, i składa sprawozdania Radzie do Spraw Ogólnych oraz Polityki.

               Artykuł 22
               Niejednolite systemy prawne

               1. W stosunku do Umawiającego się Państwa, w którym sprawy regulowane niniejszą Konwencją podlegają co najmniej dwóm różnym systemom prawnym na terenie różnych jednostek terytorialnych, obowiązują następujące zasady:

               a) każde odwołanie do prawa lub postępowania państwa należy w danym przypadku rozumieć jako odwołanie do prawa lub postępowania obowiązującego na terenie właściwej jednostki terytorialnej;

               b) każde odwołanie do sądu lub sądów państwa należy w danym przypadku rozumieć jako odwołanie do sądu lub sądów na terenie właściwej jednostki terytorialnej;

               c) każde odwołanie do związku z państwem należy w danym przypadku rozumieć jako odwołanie do związku z właściwą jednostką terytorialną;

               d) każde odwołanie do łącznika z państwem należy w danym przypadku rozumieć jako odwołanie do tego łącznika z właściwą jednostką terytorialną.

               2. Z zastrzeżeniem ust. 1, Umawiające się Państwo składające się co najmniej z dwóch jednostek terytorialnych, w których obowiązują różne systemy prawne, nie jest zobowiązane do stosowania niniejszej Konwencji w sytuacjach, które dotyczą wyłącznie tych różnych jednostek terytorialnych.

               3. To, że orzeczenie zostało uznane lub wykonane na podstawie niniejszej Konwencji w którejś z jednostek terytorialnych danego Umawiającego się Państwa składającego się co najmniej z dwóch jednostek terytorialnych, w których obowiązują różne systemy prawne, nie obliguje sądu na terenie innej jednostki terytorialnej tego samego Umawiającego się Państwa do uznania ani do wykonania tego orzeczenia.

               4. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do regionalnych organizacji integracji gospodarczej.

               Artykuł 23
               Status względem innych międzynarodowych aktów prawnych

               1. Niniejszą Konwencję interpretuje się w sposób zapewniający jej jak największą zgodność z innymi umowami międzynarodowymi obowiązującymi w Umawiających się Państwach, bez względu na to, czy umowy te zostały zawarte przed niniejszą Konwencją czy po niej.

               2. Niniejsza Konwencja nie wpływa na stosowanie przez Umawiające się Państwo innej umowy międzynarodowej zawartej przed niniejszą Konwencją.

               3. Niniejsza Konwencja nie wpływa na stosowanie przez Umawiające się Państwo innej umowy międzynarodowej zawartej po niniejszej Konwencji w odniesieniu do uznawania lub wykonywania orzeczeń wydanych przez sąd Umawiającego się Państwa będącego także Stroną tej innej umowy międzynarodowej. Żadne z postanowień innej umowy międzynarodowej nie wpływają na obowiązki wynikające z art. 6 wobec Umawiających się Państw, które nie są stronami tej innej umowy międzynarodowej.

               4. Niniejsza Konwencja nie wpływa na stosowanie przepisów regionalnej organizacji integracji gospodarczej będącej stroną niniejszej Konwencji w odniesieniu do uznawania lub wykonywania orzeczeń wydanych przez sąd Umawiającego się Państwa będącego także państwem członkowskim tej regionalnej organizacji integracji gospodarczej, w przypadku gdy:

               a) przepisy te przyjęto przed zawarciem niniejszej Konwencji; lub

               b) przepisy te przyjęto po zawarciu niniejszej Konwencji – w zakresie, w jakim nie wpływają one na obowiązki wynikające z art. 6 wobec Umawiających się Państw, które nie są państwami członkowskimi tej regionalnej organizacji integracji gospodarczej.

               ROZDZIAŁ IV – POSTANOWIENIA KOŃCOWE

               Artykuł 24
               Podpisanie, ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie

               1. Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisu dla wszystkich państw.

               2. Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez państwa sygnatariuszy.

               3. Do niniejszej Konwencji może przystąpić każde państwo.

               4. Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia składa się w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Królestwa Niderlandów, będącym depozytariuszem Konwencji.

               Artykuł 25
               Oświadczenia dotyczące niejednolitych systemów prawnych

               1. Państwo składające się z co najmniej dwóch jednostek terytorialnych, w których do spraw uregulowanych niniejszą Konwencją mają zastosowanie różne systemy prawne, może oświadczyć, że niniejsza Konwencja ma zastosowanie do wszystkich jego jednostek terytorialnych albo tylko do jednej, albo do kilku z nich. W oświadczeniu takim należy wyraźnie określić, do których jednostek terytorialnych stosuje się Konwencję.

               2. Jeżeli dane państwo nie złoży oświadczenia, o którym mowa w niniejszym artykule, Konwencja ma zastosowanie do wszystkich jednostek terytorialnych tego państwa.

               3. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do regionalnych organizacji integracji gospodarczej.

               Artykuł 26
               Regionalne organizacje integracji gospodarczej

               1. Niniejszą Konwencję może podpisać, przyjąć, zatwierdzić lub może do niej przystąpić regionalna organizacja integracji gospodarczej, którą tworzą wyłącznie suwerenne państwa i której przysługują kompetencje w niektórych lub wszystkich sprawach uregulowanych niniejszą Konwencją. W takiej sytuacji regionalna organizacja integracji gospodarczej ma takie same prawa i obowiązki jak Umawiające się Państwo, ale tylko w takim zakresie, w jakim ma kompetencje w sprawach regulowanych niniejszą Konwencją.

               2. W chwili podpisania, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia regionalna organizacja integracji gospodarczej notyfikuje depozytariuszowi pisemnie sprawy regulowane niniejszą Konwencją, co do których jej państwa członkowskie przekazały jej kompetencje. Organizacja ta niezwłocznie notyfikuje depozytariuszowi pisemnie każdą zmianę, która zaszła w przekazanych jej kompetencjach od ostatniej notyfikacji dokonanej zgodnie z niniejszym ustępem.

               3. Do celów wejścia w życie niniejszej Konwencji nie bierze się pod uwagę dokumentów złożonych przez regionalną organizację integracji gospodarczej, chyba że ta regionalna organizacja integracji gospodarczej oświadczy zgodnie z art. 27 ust. 1, że jej państwa członkowskie nie będą Stronami niniejszej Konwencji.

               4. Każde odwołanie w niniejszej Konwencji do „Umawiającego się Państwa” lub „państwa” odnosi się w odpowiednich przypadkach również do regionalnej organizacji integracji gospodarczej.

               Artykuł 27
               Regionalna organizacja integracji gospodarczej jako Umawiająca się Strona bez jej państw członkowskich

               1. W chwili podpisania, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia regionalna organizacja integracji gospodarczej może oświadczyć, że ma kompetencje we wszystkich sprawach regulowanych niniejszą Konwencją i że jej państwa członkowskie nie będą Stronami niniejszej Konwencji, lecz będą nią związane na podstawie podpisania, przyjęcia, zatwierdzenia niniejszej Konwencji lub przystąpienia do niej przez tę organizację.

               2. Jeżeli regionalna organizacja integracji gospodarczej złoży oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, każde odwołanie w niniejszej Konwencji do „Umawiającego się Państwa” lub „państwa” odnosi się w odpowiednich przypadkach również do państw członkowskich tej organizacji.

               Artykuł 28
               Wejście w życie

               1. Niniejsza Konwencja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie okresu, w którym można dokonać notyfikacji zgodnie z art. 29 ust. 2 w odniesieniu do drugiego państwa, które złożyło swój dokument ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, o którym mowa w art. 24.

               2. Po tym dniu niniejsza Konwencja wchodzi w życie:

               a) względem każdego państwa, które później ją ratyfikowało, przyjęło, zatwierdziło lub do niej przystąpiło, pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie okresu, w którym można dokonać notyfikacji zgodnie z art. 29 ust. 2 w odniesieniu do tego państwa;

               b) względem jednostek terytorialnych, do których niniejsza Konwencja ma zastosowanie zgodnie z art. 25, po wejściu w życie Konwencji w państwie składającym oświadczenie, pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od notyfikacji oświadczenia, o którym mowa we wspomnianym artykule.

               Artykuł 29
               Ustanowienie stosunków na podstawie Konwencji

               1. Niniejsza Konwencja jest skuteczna między dwoma Umawiającymi się Państwami tylko wówczas, gdy żadne z nich nie złożyło u depozytariusza notyfikacji w odniesieniu do drugiego państwa zgodnie z ust. 2 lub 3. W przypadku braku takiej notyfikacji Konwencja staje się skuteczna między dwoma Umawiającymi się Państwami od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie okresu, w którym można dokonać notyfikacji.

               2. W terminie 12 miesięcy od daty notyfikacji dokonanej przez depozytariusza, o której mowa w art. 32 lit. a), Umawiające się Państwo może złożyć u depozytariusza notyfikację, w której stwierdza, że ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie Konwencji bądź przystąpienie do niej przez inne państwo nie spowoduje ustanowienia stosunków między tymi dwoma państwami na podstawie niniejszej Konwencji.

               3. Po złożeniu dokumentu zgodnie z art. 24 ust. 4 państwo może złożyć u depozytariusza notyfikację, w której stwierdza, że ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie Konwencji bądź przystąpienie do niej nie spowoduje ustanowienia stosunków z Umawiającym się Państwem na podstawie niniejszej Konwencji.

               4. Umawiające się Państwo może w każdej chwili wycofać notyfikację, której dokonało zgodnie z ust. 2 lub 3. Takie wycofanie jest skuteczne od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty notyfikacji.

               Artykuł 30
               Oświadczenia

               1. Oświadczenia, o których mowa w art. 14, 17, 18, 19 i 25, można składać w chwili podpisania, ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia lub w dowolnym późniejszym terminie oraz można je w każdej chwili zmieniać i wycofywać.

               2. Oświadczenia, ich zmianę i wycofanie notyfikuje się depozytariuszowi.

               3. Oświadczenie złożone w chwili podpisania, ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia staje się skuteczne z chwilą wejścia w życie niniejszej Konwencji względem państwa, które dane oświadczenie złożyło.

               4. Oświadczenie złożone w późniejszym terminie oraz każda zmiana lub każde wycofanie oświadczenia stają się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od otrzymania notyfikacji przez depozytariusza.

               5. Oświadczenie złożone w późniejszym terminie oraz każda zmiana lub każde wycofanie oświadczenia nie mają zastosowania do orzeczeń wydanych w postępowaniach, które zostały już wszczęte przed sądem pierwotnym w chwili, gdy oświadczenie staje się skuteczne.

               Artykuł 31
               Wypowiedzenie

               1. Umawiające się Państwo może wypowiedzieć niniejszą Konwencję w drodze pisemnej notyfikacji skierowanej do depozytariusza. Wypowiedzenie może dotyczyć tylko określonych jednostek terytorialnych niejednolitego systemu prawnego, do których Konwencja ma zastosowanie.

               2. Wypowiedzenie staje się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie dwunastu miesięcy od otrzymania notyfikacji przez depozytariusza. Jeżeli w notyfikacji wskazano dłuższy okres, po którego upływie wypowiedzenie stanie się skuteczne, wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie wskazanego okresu od otrzymania notyfikacji przez depozytariusza.

               Artykuł 32
               Notyfikacje dokonywane przez depozytariusza

               Depozytariusz notyfikuje członkom Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego oraz innym państwom i regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, które zgodnie z art. 24, 26 i 27 podpisały, ratyfikowały, przyjęły, zatwierdziły niniejszą Konwencję lub do niej przystąpiły, następujące okoliczności:

               a) podpisy, ratyfikacje, przyjęcia, zatwierdzenia oraz przystąpienia, o których mowa w art. 24, 26 i 27;

               b) dzień wejścia w życie niniejszej Konwencji zgodnie z art. 28;

               c) notyfikacje, oświadczenia, ich zmianę oraz wycofanie, o których mowa w art. 26, 27, 29 i 30; oraz

               d) wypowiedzenia, o których mowa w art. 31.

               W dowód czego niżej podpisani, należycie do tego upoważnieni, podpisali niniejszą Konwencję.

               Sporządzono w Hadze dnia drugiego lipca dwa tysiące dziewiętnastego roku w języku angielskim i francuskim – przy czym oba teksty są na równi autentyczne – w jednym egzemplarzu, który zostaje złożony w archiwum Rządu Królestwa Niderlandów, a którego uwierzytelniony odpis przekazuje się drogą dyplomatyczną każdemu państwu, które było członkiem Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego podczas jej dwudziestej drugiej sesji, oraz każdemu państwu, które uczestniczyło w tej sesji.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.7.2021
            COM(2021) 319 final
            2021/0224(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Jordania do czasu przyjęcia przez UE i Jordanię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w odniesieniu do planowanego przyjęcia decyzji dotyczącej przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Jordania do czasu przyjęcia przez UE i Jordanię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Układ o stowarzyszeniu

               Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony (zwany dalej „układem o stowarzyszeniu”), został podpisany w dniu 24 listopada 1997 r. i wszedł w życie w dniu 1 maja 2002 r. Układ o stowarzyszeniu stanowi podstawę prawną stosunków dwustronnych między UE a Jordanią. Układ ma na celu:

               –zapewnienie odpowiednich ram dialogu politycznego, umożliwiających rozwój bliskich stosunków politycznych między stronami,

               –ustalenie warunków stopniowej liberalizacji handlu towarami, usługami i kapitałem,

               –sprzyjanie rozwojowi zrównoważonych stosunków gospodarczych i społecznych między stronami poprzez dialog i współpracę,

               –poprawę warunków życia i zatrudnienia oraz zwiększenie wydajności i stabilności finansowej,

               –wsparcie współpracy regionalnej w celu wzmocnienia pokojowego współistnienia oraz stabilności politycznej i gospodarczej,

               –promowanie współpracy w innych obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.

               2.2.Rada Stowarzyszenia

               Układ o stowarzyszeniu ustanawia Radę Stowarzyszenia, uprawnioną do podejmowania decyzji w celu osiągnięcia celów układu w przypadkach w nim przewidzianych. Decyzje podejmowane przez Radę Stowarzyszenia są wiążące dla stron. Rada Stowarzyszenia może również wydawać zalecenia. Zgodnie z regulaminem wewnętrznym UE i Jordania przewodniczą Radzie Stowarzyszenia na przemian przez okres 12 miesięcy. Rada Stowarzyszenia odbywa regularnie raz do roku posiedzenia na poziomie ministerialnym. Jeżeli strony wyrażą na to zgodę, możliwe jest zorganizowanie specjalnych sesji Rady Stowarzyszenia, na wniosek którejkolwiek ze stron.

               2.3.Planowany akt Rady Stowarzyszenia

               Rada Stowarzyszenia ma przyjąć decyzję w sprawie przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Jordania na lata 2016-2020 do czasu przyjęcia przez UE i Jordanię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów. Zgodnie z art. 10 regulaminu wewnętrznego Rady Stowarzyszenia decyzja zostanie przyjęta w drodze procedury pisemnej.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy układu o stowarzyszeniu w sprawie przyjęcia decyzji dotyczącej przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Jordania, opiera się na tekście decyzji załączonej do niniejszej decyzji.

               Decyzją nr 1/2016 Rady Stowarzyszenia z grudnia 2016 r. UE i Jordania uzgodniły priorytety partnerstwa stanowiące wytyczne dla współpracy na lata 2016–2018. Przed końcem 2018 r. przewidziano przeprowadzenie przeglądu, aby rozważyć możliwość przedłużenia priorytetów partnerstwa o kolejne dwa lata ze względu na rozwój sytuacji politycznej, sytuacji w zakresie bezpieczeństwa i sytuacji gospodarczej. W 2018 r., w następstwie przeglądu priorytetów partnerstwa, obie strony uzgodniły przedłużenie ich obowiązywania o kolejne dwa lata,
                  do końca 2020 r.

               W ramach trwającego procesu odnowienia partnerstwa UE z południowym sąsiedztwem oraz w następstwie przyjęcia wieloletnich ram finansowych na lata 2021-2027 oraz nowego Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej (ISWMR) na
                  2021 r. zaplanowano przygotowanie i przyjęcie nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów z państwami południowego sąsiedztwa, w tym z Jordanią. W tych ramach oraz aby uniknąć luki między wygaśnięciem priorytetów partnerstwa UE–Jordania a przyjęciem nowych priorytetów, w interesie Stron leży przedłużenie obecnych priorytetów partnerstwa do czasu przyjęcia nowych zaktualizowanych priorytetów partnerstwa.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada Stowarzyszenia jest organem ustanowionym na mocy układu, a mianowicie układu
                  o stowarzyszeniu.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Radę Stowarzyszenia, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt ma skutki prawne, ponieważ przedłuża obecne priorytety partnerstwa do czasu przyjęcia nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do współpracy z państwem trzecim
                  w ramach układu stowarzyszeniowego i europejskiej polityki sąsiedztwa.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 217.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 217 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Z uwagi na fakt, że akt Rady Stowarzyszenia zmieni okres obowiązywania priorytetów partnerstwa UE–Jordania, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0224 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Jordania do czasu przyjęcia przez UE i Jordanię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, został podpisany w dniu 24 listopada 1997 r. i wszedł w życie w dniu 1 maja 2002 r.
                  2

               (2)Priorytety partnerstwa UE-Jordania zostały przyjęte przez Radę Stowarzyszenia w grudniu 2016 r.
                  3
                i przedłużone w 2018 r. do końca 2020 r.
                  4

               (3)W formie wymiany listów obie strony zgodziły się co aktualności priorytetów partnerstwa UE–Jordania jako wiodącego dokumentu pozwalającego na umocnienie partnerstwa Stron do czasu przyjęcia nowych zaktualizowanych priorytetów partnerstwa.

               (4)Zgodnie z art. 91 ust. 1 układu eurośródziemnomorskiego Rada Stowarzyszenia może podejmować decyzje w celu osiągnięcia celów układu.

               (5)Rada Stowarzyszenia ma przyjąć decyzję w drodze procedury pisemnej w sprawie przedłużenia obowiązywania priorytetów partnerstwa do czasu przyjęcia przez UE i Jordanię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               (6)Należy ustalić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w Radzie Stowarzyszenia, gdyż decyzja będzie wiążąca dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Jordania do czasu przyjęcia przez UE i Jordanię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów, opiera się na projekcie decyzji Rady Stowarzyszenia UE–Jordania dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61.

                     (2)

                        Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony; Dz.U. L 129 z 15.5.2002, s. 3.

                     (3)

                        Decyzja Rady Stowarzyszenia UE–Jordania nr 1/2016 z dnia 19 grudnia 2016 r. dotycząca uzgodnienia Priorytetów partnerstwa UE–Jordania; Dz.U. L 355 z 24.12.2016, s. 31.

                     (4)

                        Decyzja Rady Stowarzyszenia UE–Jordania nr 1/2018 z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie uzgodnienia przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Jordania o dwa lata; Dz.U. L 8 z 10.1.2019, s. 34.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.7.2021
            COM(2021) 319 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszemidzkim, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE-Jordania do czasu przyjęcia przez UE i Jordanię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA RADY STOWARZYSZENIA UE–JORDANIA nr xx/2021

               z dnia [dd/mm/rrrr]

               w sprawie uzgodnienia przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Jordania

               RADA STOWARZYSZENIA UE–JORDANIA,

               uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordanią, z drugiej strony („układ eurośródziemnomorski”),

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordanią, z drugiej strony, został podpisany w dniu 24 listopada 1997 r. i wszedł w życie w dniu 1 maja 2002 r.

               (2)Art. 91 Układu eurośródziemnomorskiego upoważnia Radę Stowarzyszenia do podejmowania odpowiednich decyzji zmierzających do osiągnięcia celów układu.

               (3)Art. 101 Układu stanowi, że Strony podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym wymagane do wypełnienia swoich zobowiązań wynikających z układu i mają zapewnić osiągnięcie celów określonych w Układzie.

               (4)Decyzją nr 1/2016 z 19 grudnia 2016 r. Rada Stowarzyszenia uzgodniła priorytety partnerstwa UE–Jordania na okres 2016–2018, aby umocnić swoje partnerstwo w celu wsparcia i wzmocnienia odporności i stabilności Jordanii przy jednoczesnej próbie załagodzenia skutków przedłużającego się konfliktu w Syrii
                  1
               .

               (5)Decyzją nr 1/2018 z dnia 12 grudnia 2018 r. Rada Stowarzyszenia postanowiła przedłużyć okres obowiązywania priorytetów partnerstwa UE–Jordania do dnia 31 grudnia 2020 r
                  2
               .

               (6)W formie wymiany listów obie strony zgodziły się co aktualności priorytetów partnerstwa UE–Jordania jako wiodącego dokumentu pozwalającego na umocnienie partnerstwa Stron do czasu przyjęcia nowych zaktualizowanych priorytetów partnerstwa.

               (7)Art. 10 regulaminu wewnętrznego Rady Stowarzyszenia przewiduje możliwość podjęcia między sesjami decyzji lub wydania zalecenia w drodze procedury pisemnej, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Rada Stowarzyszenia, stanowiąc w drodze procedury pisemnej, postanawia, że priorytety partnerstwa UE-Jordania załączone do jej decyzji nr 1/2016 z dnia 19 grudnia 2016 r. zostaną przedłużone do czasu przyjęcia przez UE i Jordanię nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w xx, [dzień miesiąc rok].

                  W imieniu Rady Stowarzyszenia

                     (1)

                        Decyzja Rady Stowarzyszenia UE–Jordania nr 1/2016 z dnia 19 grudnia 2016 r. dotycząca uzgodnienia Priorytetów partnerstwa UE–Jordania; Dz.U. L 355 z 24.12.2016, s. 31.

                     (2)

                        Decyzja Rady Stowarzyszenia UE–Jordania nr 1/2018 z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie uzgodnienia przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Jordania o dwa lata; Dz.U. L 8 z 10.1.2019, s. 34.