				|

		52013PC0534

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej /* COM/2013/0534 final - 2013/0255 (APP) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Ściganie przestępstw wymierzonych w
budżet UE należy obecnie do wyłącznej kompetencji
państw członkowskich i nie istnieje w tym obszarze żaden organ unijny.
Mimo że potencjalne szkody wynikające z takich przestępstw
mogą być bardzo poważne, przestępstwa te nie zawsze są
przedmiotem dochodzenia i ścigania przez odpowiednie organy krajowe ze
względu na ograniczone zasoby organów ścigania. W rezultacie
działania krajowych organów ścigania w tym obszarze często pozostają
rozproszone, a transgraniczny wymiar takich przestępstw zwykle umyka
uwadze organów.
Zwalczanie transgranicznych przypadków
nadużyć finansowych wymagałoby prowadzenia ściśle
skoordynowanych i skutecznych dochodzeń i postępowań karnych na
poziomie europejskim, obecne poziomy wymiany informacji i koordynacji nie
są jednak wystarczające do osiągnięcia tego celu pomimo
wzmożonych działań organów unijnych, takich jak Eurojust,
Europol i Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych
(OLAF). Koordynacja, współpraca i wymiana informacji napotykają liczne
problemy i ograniczenia spowodowane podziałem obowiązków pomiędzy
organami należącymi do różnych jurysdykcji terytorialnych i
funkcjonalnych. Luki w zakresie postępowań sądowych prowadzonych
na różnych szczeblach i między różnymi organami w celu
zwalczania nadużyć finansowych są na porządku dziennym oraz
stanowią główną przeszkodę w skutecznym dochodzeniu i
ściganiu przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii.
Europol i Eurojust posiadają
upoważnienie ogólne do ułatwiania wymiany informacji i koordynowania krajowych
dochodzeń i postępowań karnych, nie mają jednak uprawnień
do samodzielnego prowadzenia czynności związanych z dochodzeniem i
ściganiem. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć
Finansowych (OLAF) posiada uprawnienia do prowadzenia dochodzeń w sprawie
nadużyć finansowych i nielegalnych działań wpływających
na UE, ograniczają się one jednak do dochodzeń
administracyjnych. Działania podejmowane przez krajowe organy sądowe są
często powolne, średnie wskaźniki skuteczności
ścigania przestępstw są niskie, zaś wyniki uzyskiwane w
różnych państwach członkowskich w stosunku do Unii jako
całości są zróżnicowane. Z uwagi na powyższy bilans nie
można obecnie uznać, że postępowania sądowe wszczynane
przez państwa członkowskie przeciwko nadużyciom finansowym są
skuteczne, równoważne i mają charakter odstraszający zgodnie z
wymogami Traktatu.
Ponieważ organy dochodzeniowe i organy ścigania
państw członkowskich nie są obecnie w stanie
osiągnąć jednakowego poziomu ochrony i egzekwowania, Unia ma nie
tylko prawo, ale wręcz obowiązek podjąć działania. Z
prawnego punktu widzenia wymaga tego art. 325 Traktatu, uwzględniając
jednak szczegółowe przepisy unijne, które mają zastosowanie w tej
dziedzinie, Unia jest również najlepiej przygotowana do ochrony swoich własnych
interesów finansowych, między innymi poprzez ściganie
przestępstw przeciwko tym interesom. Artykuł 86 Traktatu zapewnia
niezbędną podstawę prawną takiego nowego systemu ścigania
na szczeblu unijnym, który służy wyeliminowaniu braków obecnego
systemu egzekwowania prawa opierającego się wyłącznie na
działaniach krajowych oraz zwiększeniu spójności i koordynacji
tych działań.
Celem niniejszego wniosku jest ustanowienie
Prokuratury Europejskiej oraz określenie jej kompetencji i procedur. Stanowi
on uzupełnienie wcześniejszego wniosku ustawodawczego[1], w którym zdefiniowano
przestępstwa, jak również mające zastosowanie sankcje.
Niniejszy wniosek jest częścią
pakietu ustawodawczego, ponieważ będzie mu towarzyszył wniosek w
sprawie reformy Eurojustu.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Aby przygotować niniejsze rozporządzenie,
Komisja wielokrotnie prowadziła szeroko zakrojone konsultacje z
zainteresowanymi stronami, opierając się również na wcześniejszych
debatach na temat Prokuratury Europejskiej organizowanych od ponad
dziesięciu lat[2].
Konsultacje przygotowawcze w sprawie niniejszego wniosku objęły
główne kwestie poruszone w niniejszym rozporządzeniu, w tym
różne warianty dotyczące instytucjonalnego, prawnego, organizacyjnego
i operacyjnego utworzenia europejskiego systemu dochodzenia i ścigania
odpowiednich przestępstw.
Na początku 2012 r. opublikowano i
rozpowszechniono drogą elektroniczną dwa kwestionariusze – jeden skierowany
do pracowników wymiaru sprawiedliwości i drugi przeznaczony dla ogółu
społeczeństwa. Zasadniczo w odpowiedziach opowiedziano się za
podjęciem nowych działań służących wzmocnieniu ram
materialnych i proceduralnych w celu zwalczania przestępstw przeciwko
interesom finansowym UE, a w większości z nich wyrażono
również poparcie dla koncepcji ustanowienia Prokuratury Europejskiej. Przedstawiono
również szereg bardziej szczegółowych sugestii, obaw i pytań, dotyczących
w szczególności związku między Prokuraturą Europejską
a krajowymi organami ścigania, kompetencji Prokuratury Europejskiej w
zakresie prowadzenia i koordynowania dochodzeń na poziomie krajowym lub możliwych
trudności wiążących się z potencjalnym zharmonizowanym
europejskim regulaminem wewnętrznym w postępowaniach Prokuratury
Europejskiej. Jednocześnie w wielu państwach członkowskich przeprowadzono
badania w terenie w ramach badania zewnętrznego na poparcie niniejszego sprawozdania.
Ponadto w 2012 r. i na początku 2013 r. odbyło się szereg
dyskusji lub spotkań na poziomie europejskim:
·
posiedzenie Sieci Prokuratorów Generalnych lub
równoważnych instytucji w Sądach Najwyższych państw
członkowskich, Budapeszt, 25–26 maja 2012 r.;
·
konferencja pt. „Program dla Prokuratury
Europejskiej?”, Luksemburg, 13–15 czerwca 2012 r. Konferencja zgromadziła
ekspertów i przedstawicieli wysokiego szczebla ze środowisk akademickich,
instytucji unijnych i państw członkowskich;
·
spotkanie konsultacyjne wiceprzewodniczącej Viviane
Reding z Prokuratorami Generalnymi i Dyrektorami Prokuratur państw
członkowskich, Bruksela, 26 czerwca 2012 r. Spotkanie to pozwoliło na
otwartą dyskusję na temat szczegółowych kwestii dotyczących
ochrony interesów finansowych Unii;
·
dnia 18 października 2012 r. Komisja
zorganizowała spotkanie konsultacyjne poświęcone kwestiom
związanym z potencjalną reformą Eurojustu, podczas którego
omówiono również zagadnienia dotyczące ustanowienia Prokuratury
Europejskiej z przedstawicielami państw członkowskich. Uczestnicy
spotkania zasadniczo poparli ustanowienie ściślejszego powiązania
między Eurojustem a Prokuraturą Europejską;
·
10. konferencja prokuratorów zwalczających nadużycia
finansowe, zorganizowana w Berlinie w dniach 8–9 listopada 2012 r., była
okazją do przeanalizowania możliwych kanałów komunikacji
między prokuratorami krajowymi a Prokuraturą Europejską,
jeżeli zostanie ona utworzona;
·
dnia 26 listopada 2012 r. odbyły się
nieformalne konsultacje z obrońcami sądowymi (Rada Izb Adwokackich i
Stowarzyszeń Prawniczych Unii Europejskiej – CCBE i Europejska Rada
Adwokatów Karnistów – ECBA), podczas których omówiono zabezpieczenia
proceduralne dla podejrzanych i wystosowano użyteczne zalecenia w tym
zakresie;
·
seminarium Akademii Prawa Europejskiego (ERA) pt. „W
kierunku Prokuratury Europejskiej”, 17–18 stycznia 2013 r.;
·
posiedzenie grupy ekspertów Komisji ds. polityki kryminalnej
UE, Bruksela, 23 stycznia 2013 r.;
·
dodatkowe posiedzenie konsultacyjne z ECBA i CCBE,
Bruksela, 9 kwietnia 2013 r.
W drugiej połowie 2012 r. i na
początku 2013 r. odbyły się również liczne dwustronne spotkania
konsultacyjne z organami państw członkowskich.
Komisja przeprowadziła ocenę skutków
wariantów strategicznych, uwzględniając między innymi badanie
zewnętrzne (umowa szczegółowa nr JUST/2011/JPEN/FW/0030.A4), w którym
rozważono różne opcje obejmujące ustanowienie Prokuratury
Europejskiej. Zgodnie z analizą zawartą w ocenie skutków ustanowienie
Prokuratury Europejskiej jako zdecentralizowanego i zintegrowanego urzędu unijnego,
który opiera się na krajowych systemach sądowych, zapewnia
największe korzyści i generuje najniższe koszty.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
3.1.        Podstawa prawna
Podstawę prawną wniosku stanowi art.
86 Traktatu. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu „w celu zwalczania przestępstw
przeciwko interesom finansowym Unii Rada, stanowiąc w drodze rozporządzeń
zgodnie ze specjalną procedurą prawodawczą, może
ustanowić Prokuraturę Europejską w oparciu o Eurojust. Rada
stanowi jednomyślnie po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego”. W ust. 2
tego przepisu określa się obowiązki Prokuratury Europejskiej, które
są następujące: „Prokuratura Europejska jest właściwa
do spraw dochodzenia, ścigania i stawiania przed sądem, w stosownych
przypadkach w powiązaniu z Europolem, sprawców i współsprawców
przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii, określonych w rozporządzeniu
przewidzianym w ustępie 1. Prokuratura Europejska jest właściwa
do wnoszenia przed właściwe sądy państw członkowskich publicznego
oskarżenia w odniesieniu do tych przestępstw”. Wreszcie w art. 86 ust.
3 Traktatu określa się zakres przedmiotowy rozporządzeń,
które zostaną przyjęte na mocy tego przepisu: „[r]ozporządzenia,
o których mowa w ustępie 1 określają statut Prokuratury
Europejskiej, warunki wypełniania jej funkcji, zasady proceduralne
mające zastosowanie do jej działań, jak również zasady
dopuszczalności dowodów oraz zasady sądowej kontroli czynności
procesowych podjętych przez nią przy wypełnianiu jej funkcji”.
3.2.        Zasada pomocniczości i
zasada proporcjonalności
Unia musi podjąć działanie,
ponieważ przewidywane działanie ma nieodłączny wymiar
unijny. Oznacza to kierowanie na poziomie Unii dochodzeniami i ściganiem
przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii oraz koordynowanie
dochodzeń i ścigania przestępstw przeciwko interesom finansowym
Unii, których ochrony wymaga się zarówno ze strony Unii, jak i państw
członkowskich zgodnie z art. 310 ust. 6 i art. 325 TFUE. Zgodnie z
zasadą pomocniczości cel ten można osiągnąć
jedynie na poziomie Unii ze względu na jego skalę i skutki. Jak stwierdzono
powyżej, obecna sytuacja, w której za ściganie przestępstw
przeciwko interesom finansowym Unii odpowiadają wyłącznie organy
państw członkowskich, jest niesatysfakcjonująca i w
niewystarczającym stopniu przyczynia się do osiągnięcia celu,
jakim jest skuteczne zwalczanie przestępstw przeciwko budżetowi Unii.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności
niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do
osiągnięcia jego celu. W całym tekście wniosku wybiera
się te warianty, które są najmniej inwazyjne w odniesieniu do
porządku prawnego i struktur instytucjonalnych państw
członkowskich. Kluczowe elementy wniosku, takie jak wybór przepisów, które
mają zastosowanie do czynności dochodzeniowych, liczba prokuratorów delegowanych,
zdecentralizowany charakter Prokuratury Europejskiej czy system kontroli
sądowej, opracowano w taki sposób, aby nie wykraczać poza to, co
było konieczne do osiągnięcia głównych celów wniosku.
Kompetencje Unii w zakresie zwalczania nadużyć
finansowych i innych przestępstw przeciwko jej
interesom finansowym są jednoznacznie określone
w art. 86 i 325 Traktatu. Ponieważ kompetencje te nie stanowią
uzupełnienia kompetencji państw członkowskich, a wykonywanie ich
stało się konieczne w celu osiągnięcia bardziej skutecznej
ochrony interesów finansowych Unii, proponowany pakiet jest zgodny z wymogiem
zasady pomocniczości.
3.3.        Objaśnienie
poszczególnych rozdziałów wniosku
Główne cele wniosku są
następujące:
·
przyczynienie się do wzmocnienia ochrony
interesów finansowych Unii i dalszego rozwoju w obszarze wymiaru
sprawiedliwości, a także zwiększenie zaufania
przedsiębiorców i obywateli UE do instytucji unijnych, przy jednoczesnym poszanowaniu
wszystkich podstawowych praw zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii
Europejskiej;
·
ustanowienie spójnego europejskiego systemu dochodzenia
i ścigania przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii;
·
zapewnienie skuteczniejszego i wydajniejszego dochodzenia
i ścigania przestępstw przeciwko interesom finansowym UE;
·
zwiększenie liczby prowadzonych
postępowań karnych, a w rezultacie zwiększenie liczby wyroków
skazujących i przypadków odzyskania środków unijnych uzyskanych w
sposób nieuczciwy;
·
zapewnienie ścisłej współpracy i
skutecznej wymiany informacji między właściwymi organami
europejskimi i krajowymi;
·
wzmocnienie efektu odstraszającego w
odniesieniu do przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii.
3.3.1.     Rozdział I: Przedmiot i
definicje
W rozdziale I określa się przedmiot
rozporządzenia, którym jest ustanowienie Prokuratury Europejskiej. Ponadto
definiuje się w nim określoną liczbę terminów stosowanych w
tekście, takich jak „interesy finansowe Unii”.
3.3.2.     Rozdział II: Zasady
ogólne
Rozdział ten reguluje podstawowe właściwości
Prokuratury Europejskiej, jej statut i strukturę jako nowego urzędu unijnego
pełniącego funkcje w zakresie dochodzenia i ścigania. Tym samym rozdział
zawiera szczegółowe przepisy dotyczące powoływania i
odwoływania Prokuratora Europejskiego, jego zastępców oraz delegowanych
prokuratorów europejskich. W rozdziale określa się również
podstawowe zasady funkcjonowania Prokuratury.
W sekcji 1 (Status, organizacja i struktura
Prokuratury Europejskiej) wyjaśnia się sposób ustanowienia Prokuratury
Europejskiej oraz określa się funkcje, które zostaną jej
powierzone. W tekście przewiduje się ustanowienie Prokuratury
Europejskiej jako nowego organu unijnego posiadającego osobowość
prawną oraz określa się jej związek z Eurojustem. Wśród
kluczowych właściwości Prokuratury Europejskiej wymienia
się niezależność i odpowiedzialność, które
powinny zagwarantować jej możliwość wykonywania powierzonych
jej zadań oraz korzystania z uprawnień w sposób, który zapewni jej
odporność na jakiekolwiek niewłaściwe wpływy. Sekcja
zawiera również opis głównych charakterystycznych cech struktury
Prokuratury Europejskiej.
Sekcja 2 (Powoływanie i odwoływanie
członków Prokuratury Europejskiej) zawiera zasady mające zastosowanie
do procedury powoływania i odwoływania Prokuratora Europejskiego,
jego zastępców i personelu. Procedurę powoływania Prokuratora
Europejskiego opracowano w sposób gwarantujący jego niezależność
i odpowiedzialność przed instytucjami unijnymi, zaś za
procedurę jego odwołania odpowiada Trybunał Sprawiedliwości
Unii Europejskiej. W odniesieniu do delegowanych prokuratorów europejskich,
którzy będą powoływani i odwoływani przez Prokuratora
Europejskiego, procedura zapewnia ich integrację z krajowymi systemami ścigania.
Sekcja 3 (Podstawowe zasady) zawiera opis
głównych zasad prawnych, które będą regulowały
działania Prokuratury Europejskiej, takich jak zgodność z
Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, proporcjonalność, stosowanie
prawa krajowego do wdrożenia rozporządzenia, neutralność proceduralna,
legalność i szybkość przeprowadzania dochodzeń,
obowiązek państw członkowskich w zakresie udzielania Prokuraturze
Europejskiej pomocy przy prowadzeniu dochodzeń i postępowań
karnych.
W sekcji 4 (Kompetencje Prokuratury
Europejskiej) wyjaśnia się, jakie przestępstwa wchodzą w
zakres kompetencji rzeczowych Prokuratury Europejskiej. Przestępstwa te
zostaną zdefiniowane poprzez odniesienie do prawa krajowego
wdrażającego prawo unijne (dyrektywa 2013/xx/UE). W tekście rozróżnia
się dwie kategorie przestępstw: pierwsza z nich automatycznie wchodzi
w zakres kompetencji Prokuratury Europejskiej (art. 12), zaś druga (art. 13)
wymaga ustanowienia kompetencji Prokuratury w przypadku, gdy istnieją pewnego
rodzaju powiązania z przestępstwami należącymi do pierwszej
kategorii. W sekcji tej opisuje się również, w jaki sposób Prokuratura
Europejska będzie wykonywała swoje kompetencje w odniesieniu do tych
przestępstw.
3.3.3.     Rozdział III: Regulamin
prowadzenia dochodzeń, ścigania i postępowań sądowych
Rozdział ten obejmuje podstawowe cechy prowadzenia
dochodzeń i postępowań karnych przez Prokuraturę
Europejską, w tym przypisy dotyczące sposobu ich kontrolowania przez
sądy krajowe, rodzaj decyzji, jakie Prokuratura Europejska może
podjąć po zakończeniu dochodzenia, sposób wykonywania funkcji
związanych ze ściganiem oraz sposób wykorzystania zgromadzonych dowodów
w sądach pierwszej instancji.
Sekcja 1 (Prowadzenie dochodzeń) zawiera
zasady ogólne mające zastosowanie do dochodzeń prowadzonych przez
Prokuraturę Europejską, obejmujące źródła
wykorzystywanych informacji, sposoby wszczynania i prowadzenia dochodzeń
oraz sposoby uzyskiwania przez Prokuraturę Europejską dalszych informacji
z baz danych lub danych zgromadzonych na jej wniosek.
W sekcji 2 (Przetwarzanie informacji) wyjaśnia
się funkcjonowanie zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami.
W sekcji 3 (Czynności dochodzeniowe) określa
się rodzaje i warunki poszczególnych czynności dochodzeniowych, które
Prokuratura Europejska będzie mogła stosować. W przepisach nie
reguluje się szczegółowo każdej z tych czynności, ale
wymaga się zastosowania prawa krajowego.
W sekcji 4 (Zakończenie dochodzenia i
uprawnienia do przeprowadzania postępowania) określa się różne
rodzaje decyzji, jakie Prokuratura Europejska może podjąć po
zakończeniu dochodzenia, obejmujące akty oskarżenia i umorzenia.
Sekcja 5 (Dopuszczalność dowodów)
reguluje dopuszczalność dowodów zgromadzonych i przedstawionych przez
Prokuraturę Europejską w sądach pierwszej instancji.
Sekcja 6 (Konfiskata) reguluje zbycie aktywów
skonfiskowanych przez sądy krajowe w wyniku postępowania karnego przeprowadzonego
przez Prokuraturę Europejską.
3.3.4.     Rozdział IV: Gwarancje proceduralne
W przepisach tego rozdziału zapewnia
się gwarancje dla podejrzanych i innych osób biorących udział w
postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Europejską, które
będą musiały być zgodne z odpowiednimi normami, w
szczególności z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej. Przepisy
te odnoszą się do przepisów Unii (dyrektyw w sprawie różnych
praw proceduralnych w postępowaniu karnym) pod względem niektórych
praw, ale również ustanawia się w nich w sposób niezależny inne
prawa, których dotychczas nie uregulowano w przepisach Unii. W związku z
tym przepisy te zapewniają dodatkową ochronę w porównaniu z
prawem krajowym, dzięki czemu podejrzani i inne osoby mogą
bezpośrednio korzystać z ochrony na poziomie unijnym.
3.3.5.     Rozdział V: Kontrola
sądowa
Artykuł 86 ust. 3 Traktatu stanowi,
że prawodawca Unii określa zasady mające zastosowanie do sądowej
kontroli czynności procesowych podjętych przez Prokuraturę
Europejską przy wypełnianiu jej funkcji. Możliwość ta
odzwierciedla szczególny charakter Prokuratury Europejskiej, która różni
się od wszystkich pozostałych organów i agencji unijnych oraz wymaga specjalnych
przepisów dotyczących kontroli sądowej.
W art. 86 ust. 2 Traktatu nakłada
się wymóg, aby Prokuratura Europejska wykonywała swoje funkcje
prokuratora we właściwych sądach państw członkowskich.
Czynności dochodzeniowe Prokuratury Europejskiej są również ściśle
związane z ewentualnym postępowaniem karnym, a ich skutki
będą głównie widoczne w porządku prawnym państw
członkowskich. W większości przypadków czynności te będą
również prowadzone przez krajowe organy ścigania działające
zgodnie z instrukcjami Prokuratury Europejskiej, czasami także po
uzyskaniu zgody sądu krajowego. Prokuratura Europejska jest zatem organem
Unii, którego działania będą głównie istotne dla krajowych porządków
prawnych. Należy zatem uznać Prokuraturę Europejską za organ
krajowy do celów kontroli sądowej prowadzonych przez nią
czynności dochodzeniowych i w zakresie ścigania przestępstw. W
rezultacie sądom krajowym należy powierzyć kontrolę
sądową wszystkich podlegających zaskarżeniu czynności dochodzeniowych
i w zakresie ścigania przestępstw prowadzonych przez Prokuraturę
Europejską, zaś sądy Unii nie powinny być bezpośrednio
właściwe w odniesieniu do tych czynności zgodnie z art. 263, 265
i 268 Traktatu, ponieważ takich czynności nie należy traktować
jako czynności urzędu Unii do celów kontroli sądowej.
Zgodnie z art. 267 Traktatu sądy krajowe mogą
lub, w pewnych okolicznościach, są zobowiązane zwrócić
się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem o wydanie orzeczenia
w trybie prejudycjalnym w przypadku wątpliwości co do wykładni
lub ważności przepisów prawa Unii, które mają znaczenie dla
kontroli sądowej czynności dochodzeniowych i w zakresie ścigania
przestępstw prowadzonych przez Prokuraturę Europejską. Pytania
takie mogą dotyczyć wykładni niniejszego rozporządzenia. Ponieważ
Prokuratura Europejska będzie uznawana za organ krajowy do celów kontroli
sądowej, sądy krajowe będą mogły zwracać się
do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniami dotyczącymi wyłącznie
wykładni wydanych przez nią aktów. Postępowanie prejudycjalne
zapewni zatem jednolite stosowanie niniejszego rozporządzenia w całej
Unii, podczas gdy ważność czynności prowadzonych przez Prokuraturę
Europejską można zakwestionować przed sądami krajowymi
zgodnie z prawem krajowym.
3.3.6.     Rozdział VI: Ochrona
danych
Rozdział ten zawiera przepisy
regulujące system ochrony danych, które w szczególnym kontekście
Prokuratury Europejskiej doprecyzowują i uzupełniają przepisy
Unii mające zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez organy UE
(w szczególności rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w
związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy
wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych). Nadzorowanie przetwarzania
wszystkich danych osobowych w kontekście działań Prokuratury
Europejskiej powierzono Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych (EIOD).
3.3.7.     Rozdział VII: Przepisy
finansowe i przepisy dotyczące personelu
Przepisy zawarte w tym rozdziale regulują
kwestie dotyczące budżetu i personelu Prokuratury Europejskiej. Opierają
się one na mających zastosowanie przepisach Unii, tj. w sprawach
budżetowych na rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE,
Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad
finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz
uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, zaś w
sprawach związanych z personelem na rozporządzeniu (EWG) nr 31 z
późniejszymi zmianami.
3.3.8.     Rozdział VIII: Przepisy
dotyczące stosunków Prokuratury Europejskiej
W rozdziale tym reguluje się stosunki Prokuratury
Europejskiej z instytucjami lub innymi organami unijnymi, jak również z
podmiotami spoza Unii. Specjalne przepisy mają zastosowanie do stosunków
między Prokuraturą Europejską a Eurojustem z uwagi na łączące
je szczególne powiązania w obszarze działań operacyjnych,
administracji i zarządzania.
3.3.9.     Rozdział IX: Przepisy
ogólne
Przepisy te dotyczą kwestii
instytucjonalnych, które wynikają z ustanowienia jakiegokolwiek
urzędu lub agencji Unii. W dużym stopniu bazują one na „wspólnym
podejściu do agencji zdecentralizowanych”, uwzględniają jednak specyficzny
(sądowy) charakter Prokuratury Europejskiej. Przepisy te obejmują takie
kwestie, jak status prawny i warunki działalności, ustalenia
językowe, wymogi w zakresie przejrzystości, przepisy dotyczące
zapobiegania nadużyciom finansowym, postępowanie z informacjami niejawnymi,
postępowania administracyjne i zasady odpowiedzialności.
3.3.10.   Rozdział X: Przepisy końcowe
Przepisy te dotyczą wdrożenia
rozporządzenia oraz przewidują przyjęcie przepisów wykonawczych,
przepisów przejściowych i przepisów administracyjnych oraz wejście
rozporządzenia w życie.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Niniejszy wniosek ma nie stanowić
nadmiernego obciążenia dla budżetu UE: część obecnych
środków OLAF zostanie wykorzystana w celu utworzenia głównej siedziby
Prokuratury Europejskiej, która z kolei będzie opierać się na wsparciu
administracyjnym Eurojustu.
Ograniczone koszty dodatkowe pojawią
się w związku ze stanowiskiem delegowanych prokuratorów europejskich,
którzy będą działali w państwach członkowskich i
będą stanowić integralną część Prokuratury
Europejskiej. Ze względu na podwójny status prokuratorów unijnych i
krajowych zarazem otrzymają oni wynagrodzenie z budżetu UE i
zostaną objęci regulaminem pracowniczym.
Ponieważ etap tworzenia Prokuratury
Europejskiej potrwa prawdopodobnie kilka lat, pracownicy będą
stopniowo przenoszeni z OLAF do Prokuratury Europejskiej. Plan zatrudnienia i
budżet OLAF zostaną pomniejszone o równoważną liczbę
przeniesionych pracowników oraz odpowiednie środki przeznaczone na
sfinansowanie tych pracowników. Prokuratura Europejska zacznie działać
w pełni po osiągnięciu docelowych poziomów zatrudnienia. Docelowy
poziom zatrudnienia zostanie osiągnięty w 2023 r. i obejmie 235
pracowników, z czego 180 będzie zatrudnionych na stanowiskach
przewidzianych w planie zatrudnienia, zaś 55 będzie pracownikami
zewnętrznymi. Szacowany koszt na 2023 r. przy takim poziomie zatrudnienia wyniesie
w przybliżeniu 35 mln EUR.
2013/0255 (APP)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
w sprawie ustanowienia Prokuratury
Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 86,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając zgodę Parlamentu
Europejskiego,
po konsultacji z Europejskim Inspektorem
Ochrony Danych,
stanowiąc zgodnie ze specjalną
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zarówno Unia, jak i
państwa członkowskie mają obowiązek ochraniać interesy
finansowe Unii przed przestępstwami, które każdego roku powodują
znaczne szkody finansowe. Przestępstwa te nie są jednak obecnie
wystarczająco często przedmiotem dochodzeń i ścigania przez
właściwe organy krajowe.
(2)       Ustanowienie Prokuratury
Europejskiej jest przewidziane w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
(TFUE) w kontekście przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości.
(3)       W Traktacie wyraźnie
wymaga się, aby Prokuraturę Europejską ustanowiono w oparciu o
Eurojust, co oznacza, że w niniejszym rozporządzeniu należy
ustalić powiązania między tymi dwoma organami.
(4)       Traktat stanowi, że
mandat Prokuratury Europejskiej polega na zwalczaniu przestępczości
przeciwko interesom finansowym Unii.
(5)       Zgodnie z zasadą
pomocniczości cel polegający na zwalczaniu przestępstw przeciwko
interesom finansowym Unii można w większym stopniu
osiągnąć na poziomie Unii ze względu na jego skalę i
skutki. W obecnej sytuacji, w której za ściganie przestępstw
przeciwko interesom finansowym Unii odpowiadają wyłącznie organy
państw członkowskich, osiągnięcie tego celu nie jest w
pełni możliwe. Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia,
mianowicie ustanowienie Prokuratury Europejskiej, nie mogą zostać
osiągnięte przez państwa członkowskie ze względu na
rozdrobnienie krajowych postępowań w obszarze przestępstw
przeciwko interesom finansowym Unii, natomiast z uwagi na fakt, że
Prokuratura Europejska ma posiadać wyłączne kompetencje do
ścigania tego rodzaju przestępstw, możliwe jest skuteczniejsze
osiągnięcie tych celów na poziomie Unii, Unia może
przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości
określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej.
(6)       Zgodnie z zasadą
proporcjonalności, określoną w art. 5 Traktatu o Unii
Europejskiej, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest
konieczne do osiągnięcia tych celów oraz zapewnia możliwie
najmniejszy wpływ jego przepisów na porządek prawny i struktury
instytucjonalne państw członkowskich.
(7)       Mandat Prokuratury
Europejskiej powinien obejmować dochodzenie, ściganie i stawianie
przed sądem sprawców przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii.
Wymaga to autonomicznych uprawnień w zakresie dochodzenia i ścigania,
obejmujących możliwość prowadzenia dochodzeń w
transgranicznych lub złożonych sprawach.
(8)       Struktura organizacyjna
Prokuratury Europejskiej powinna również umożliwiać szybkie i
skuteczne podejmowanie decyzji dotyczących prowadzenia dochodzeń i
postępowań karnych, niezależnie od tego, czy dotyczą one
jednego, czy kilku państw członkowskich.
(9)       Dochodzenia Prokuratury
Europejskiej powinni zasadniczo prowadzić delegowani prokuratorzy
europejscy w państwach członkowskich. W sprawach dotyczących
kilku państw członkowskich lub w szczególnie złożonych
sprawach skuteczne dochodzenie i ściganie może wymagać, aby
Prokurator Europejski korzystał również ze swoich uprawnień,
wydając polecenia krajowym organom ścigania.
(10)     Ponieważ Prokuratura
Europejska ma otrzymać uprawnienia w zakresie dochodzenia i ścigania
przestępstw, należy wprowadzić zabezpieczenia instytucjonalne,
aby zapewnić jej niezależność, a także
odpowiedzialność przed instytucjami Unii.
(11)     Całkowita
odpowiedzialność stanowi uzupełnienie niezależności i
uprawnień przyznanych Prokuraturze Europejskiej na mocy niniejszego
rozporządzenia. Prokurator Europejski jest w pełni odpowiedzialny za
wykonywanie swoich obowiązków jako szefa Prokuratury Europejskiej i w
związku z pełnieniem tej funkcji ponosi całkowitą
odpowiedzialność instytucjonalną za ogół działań
Prokuratury przed instytucjami Unii. W rezultacie każda z instytucji Unii
może w określonych okolicznościach zwrócić się do
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o odwołanie
Prokuratora Europejskiego, w tym w przypadkach poważnych uchybień.
Tego rodzaju odpowiedzialność powinna wiązać się z
systemem rygorystycznej kontroli sądowej, zgodnie z którym Prokuratura
Europejska może korzystać ze swoich uprawnień do stosowania
środków przymusu w ramach dochodzeń wyłącznie po uzyskaniu
wcześniejszej zgody organu sądowego, zaś dowody przedstawione
przed sądem pierwszej instancji powinny podlegać weryfikacji przez
ten sąd pod względem zgodności z Kartą praw podstawowych
Unii Europejskiej.
(12)     Aby zapewnić
spójność działań Prokuratury Europejskiej i tym samym
równoważną ochronę interesów finansowych Unii, struktura
organizacyjna Prokuratury Europejskiej powinna umożliwiać koordynowanie
wszystkich dochodzeń i postępowań karnych oraz kierowanie nimi w
ramach jej kompetencji na szczeblu centralnym. Prokuratura Europejska powinna
zatem posiadać strukturę centralną, zgodnie z którą decyzje
podejmuje Prokurator Europejski.
(13)     Aby zmaksymalizować
skuteczność i zminimalizować koszty, Prokuratura Europejska
powinna działać zgodnie z zasadą decentralizacji, tj. powinna
zasadniczo zwracać się do delegowanych prokuratorów europejskich
działających w państwach członkowskich o prowadzenie dochodzeń
i postępowań karnych. Prokuratura Europejska powinna korzystać
ze wsparcia organów krajowych, w tym organów policyjnych, w szczególności
w zakresie stosowania środków przymusu. Zgodnie z zasadą lojalnej
współpracy wszystkie organy krajowe i odpowiednie organy Unii, w tym
Europol, Eurojust i OLAF, mają obowiązek aktywnie wspierać
Prokuraturę Europejską w prowadzeniu dochodzeń i
postępowań karnych, jak również współpracować z
nią w możliwie najszerszym zakresie.
(14)     Działania operacyjne
Prokuratury Europejskiej powinny być prowadzone na polecenie i w imieniu
Prokuratora Europejskiego przez wyznaczonych delegowanych prokuratorów
europejskich lub ich personel krajowy w państwach członkowskich.
Prokurator Europejski i jego zastępcy powinni dysponować personelem
niezbędnym do wykonywania powierzonych im zadań na mocy niniejszego
rozporządzenia. Prokuraturę Europejską należy uznać za
niepodzielną.
(15)     Procedura powoływania
Prokuratora Europejskiego powinna zapewnić jego
niezależność, zaś jego legitymizację powinny
zapewniać instytucje Unii. Zastępcy Prokuratora Europejskiego powinni
być powoływani zgodnie z tą samą procedurą.
(16)     Procedura powoływania
delegowanych prokuratorów europejskich powinna gwarantować, że
stanowią oni integralną część Prokuratury Europejskiej
oraz że są zintegrowani, zarówno na poziomie operacyjnym, jak i
funkcjonalnym, z krajowymi systemami prawnymi i strukturami ścigania.
(17)     Karta praw podstawowych Unii
Europejskiej stanowi wspólną podstawę ochrony praw osób podejrzanych
w postępowaniu karnym na etapie postępowania przygotowawczego i
procesu. Działania prowadzone przez Prokuraturę Europejską
powinny zawsze odbywać się z pełnym poszanowaniem tych praw.
(18)     Dochodzenia i postępowania
karne prowadzone przez Prokuraturę Europejską powinny być zgodne
z zasadą proporcjonalności, bezstronności i uczciwości w
stosunku do podejrzanego. Obejmuje to obowiązek gromadzenia wszelkiego
rodzaju dowodów, zarówno tych obciążających, jak i
uniewinniających.
(19)     Konieczne jest opracowanie
regulaminu mającego zastosowanie do działań prowadzonych przez
Prokuraturę Europejską. Ponieważ zapewnienie szczegółowych
przepisów w zakresie prowadzenia dochodzeń i postępowań karnych byłoby
nieproporcjonalne, w niniejszym rozporządzeniu należy wymienić
jedynie te środki dochodzeniowe, których może potrzebować
Prokuratura Europejska, i pozostawić inne kwestie, w szczególności
zasady ich stosowania, w gestii prawa krajowego.
(20)     Aby zagwarantować
pewność prawa i zerową tolerancję dla przestępstw
przeciwko interesom finansowym Unii, działania w zakresie dochodzenia i
ścigania prowadzone przez Prokuraturę Europejską powinny
opierać się na zasadzie obowiązkowego ścigania, zgodnie z
którą Prokuratura powinna wszczynać dochodzenia i, w
zależności od dalszych uwarunkować, ścigać każde
popełnione przestępstwo wchodzące w zakres jej kompetencji.
(21)     Zakres przedmiotowy
kompetencji Prokuratury Europejskiej powinien ograniczać się do
przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii. Jakiekolwiek rozszerzenie
zakresu tych kompetencji na poważne przestępstwa o wymiarze
transgranicznym wymagałoby jednomyślnej decyzji Rady Europejskiej.
(22)     Przestępstwa przeciwko
interesom finansowym Unii są często ściśle powiązane z
innymi przestępstwami. Mając na uwadze skuteczność
proceduralną oraz w celu uniknięcia możliwego naruszenia zasady ne
bis in idem, kompetencje Prokuratury Europejskiej powinny również
obejmować przestępstwa, które nie są technicznie zdefiniowane w
prawie krajowym jako przestępstwa przeciwko interesom finansowym Unii, a ich
znamiona są identycznie i nierozerwalnie związane ze znamionami
przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii. W takich przypadkach
mieszanych, w których dominuje przestępstwo przeciwko interesom finansowym
Unii, Prokuratura Europejska powinna wykonywać swoje kompetencje po
konsultacji z właściwymi organami danego państwa
członkowskiego. Przewagę należy ustalić na podstawie takich
kryteriów, jak finansowy wpływ przestępstw na Unię i
budżety krajowe, liczba ofiar lub inne okoliczności związane z
wagą przestępstw lub mającymi zastosowanie sankcjami.
(23)     Kompetencje Prokuratury
Europejskiej w zakresie przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii
powinny mieć pierwszeństwo przed krajowymi sporami kompetencyjnymi
pozytywnymi, tak aby mogła ona zapewnić spójność i
kierować dochodzeniami i postępowaniami karnymi na poziomie Unii. W
odniesieniu do tych przestępstw organy państw członkowskich
powinny prowadzić działania wyłącznie na wniosek
Prokuratury Europejskiej, chyba że konieczne jest pilne podjęcie działań.
(24)     Ponieważ Prokuratura
Europejska powinna wnosić oskarżenia przed sądami krajowymi, jej
kompetencje należy określić w odniesieniu do prawa karnego
państw członkowskich, w którym uznaje się za niezgodne z prawem
działania lub zaniechania naruszające interesy finansowe Unii,
zaś mające zastosowanie sankcje określa się poprzez
wdrożenie odpowiednich przepisów Unii, w szczególności [dyrektywy 2013/xx/UE[3]], do krajowych systemów
prawnych.
(25)     Prokuratura Europejska powinna
wykonywać swoje kompetencje w możliwie najszerszym zakresie, tak aby
prowadzone przez nią dochodzenia i postępowania karne można
było rozszerzyć na przestępstwa popełnione poza terytorium
państw członkowskich. Wykonywanie tych kompetencji powinno być
zatem dostosowane do przepisów [dyrektywy 2013/xx/UE].
(26)     Ze względu na fakt,
że Prokuratura Europejska posiada wyłączne kompetencje w
zakresie przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii,
właściwe organy krajowe i odpowiednie organy Unii, takie jak
Eurojust, Europol i OLAF, powinny ułatwiać Prokuraturze prowadzenie
dochodzeń na terytorium państw członkowskich od momentu
zgłoszenia Prokuraturze podejrzenia popełnienia przestępstwa do
czasu podjęcia przez nią decyzji w sprawie wszczęcia dochodzenia
lub rozwiązania sprawy w inny sposób.
(27)     Aby w pełni
wywiązać się z obowiązku informowania Prokuratury
Europejskiej o wystąpieniu podejrzenia popełnienia przestępstwa
wchodzącego w zakresie jej kompetencji, organy krajowe państw
członkowskich, jak również wszystkie instytucje, organy i jednostki
administracyjne Unii powinny przestrzegać obowiązujących
procedur sprawozdawczych oraz stosować skuteczne mechanizmy
służące do wstępnej oceny zgłoszonych im zarzutów. W
tym celu instytucje, organy i jednostki administracyjne Unii mogą
korzystać ze wsparcia OLAF.
(28)     Dla celów skutecznego dochodzenia
i ścigania przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii
niezbędne jest, aby Prokuratura Europejska mogła gromadzić
dowody w całej Unii, stosując kompleksowy zestaw środków
dochodzeniowych, mając jednocześnie na uwadze zasadę
proporcjonalności i konieczność uzyskania zgody organu
sądowego na użycie niektórych środków dochodzeniowych.
Środki te powinny być dostępne w odniesieniu do przestępstw
objętych mandatem Prokuratury Europejskiej na potrzeby prowadzonych przez
nią dochodzeń i postępowań karnych. Środki takie,
zlecone przez Prokuraturę Europejską lub właściwy organ
sądowy na jej wniosek, należy zastosować zgodnie z prawem
krajowym. Ponadto Prokuratura Europejska powinna mieć dostęp do
wszystkich istotnych źródeł danych, w tym rejestrów publicznych i
prywatnych.
(29)     Stosowanie środków
dochodzeniowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno
być zgodne z określonymi w nim warunkami, w tym z
koniecznością uzyskania zgody organu sądowego na zastosowanie w
trakcie dochodzenia określonych środków przymusu. Inne środki
dochodzeniowe mogą być prowadzone za zgodą organu sądowego,
jeżeli wymaga tego prawo krajowe państwa członkowskiego, w
którym dany środek dochodzeniowy ma zostać użyty. Do zlecania
środków przez Prokuraturę Europejską oraz zatwierdzania ich
przez właściwe krajowe organy sądowe powinny mieć
zastosowanie ogólne wymogi w zakresie proporcjonalności i
konieczności zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(30)     Zgodnie z art. 86 Traktatu
wymaga się, aby Prokuratura Europejska wykonywała swoje funkcje
prokuratora, które obejmują podejmowanie decyzji w sprawie oskarżenia
podejrzanego i wyboru jurysdykcji. Decyzję w sprawie oskarżenia
podejrzanego powinien podejmować Prokurator Europejski, tak aby zapewnić
wspólną politykę w kwestii ścigania. Wyboru jurysdykcji, w
której odbędzie się proces, dokonuje Prokurator Europejski na
podstawie zbioru przejrzystych kryteriów.
(31)     Biorąc pod uwagę
zasadę obowiązkowego ścigania przestępstw, dochodzenia
Prokuratury Europejskiej powinny zwykle prowadzić do wszczęcia
postępowania karnego we właściwych sądach krajowych w
przypadku spraw, w których istnieją mocne dowody i brak jest podstaw
prawnych wykluczających postępowanie karne. W przypadku braku takich
dowodów oraz gdy istnieje niewielka szansa, że wymagane dowody
zostaną przedstawione podczas procesu, sprawa może zostać
umorzona. Ponadto Prokuratura Europejska powinna mieć
możliwość umorzenia sprawy, jeżeli popełnione
przestępstwo zostanie uznane za drobne wykroczenie. W przypadku gdy sprawa
nie zostanie umorzona na takiej podstawie, a wszczęcie postępowania
karnego jest również nieuzasadnione, Prokuratura Europejska powinna
mieć możliwość zaproponowania podejrzanemu zawarcia
transakcji, jeżeli leżałoby to w interesie należytego
wymierzenia sprawiedliwości. Przepisy mające zastosowanie do
transakcji oraz do obliczania wysokości nakładanych grzywien
należy doprecyzować w przepisach administracyjnych Prokuratury
Europejskiej. Zamknięcie sprawy zawarciem transakcji zgodnie z niniejszym
rozporządzeniem nie powinno wpływać na zastosowanie przez
właściwe organy środków administracyjnych, o ile środki te
nie obejmują sankcji, które można utożsamiać z sankcjami
karnymi.
(32)     Dowody przedstawione przez
Prokuraturę Europejską przed sądem pierwszej instancji
należy uznać za dowody dopuszczalne, a tym samym
spełniające wszelkie wymogi dowodowe wynikające z prawa
krajowego państwa członkowskiego, w którym znajduje się sąd
pierwszej instancji, pod warunkiem że sąd uzna, iż dowody te nie
naruszają zasady rzetelności postępowania i prawa podejrzanego
do obrony zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej. Sąd
pierwszej instancji nie może wykluczyć dowodów przedstawionych przez
Prokuraturę Europejską, uznając je za niedopuszczalne ze
względu na odmienne warunki i przepisy dotyczące gromadzenia tego
rodzaju dowodów zgodnie z prawem krajowym mającym do nich zastosowanie.
(33)     Niniejsze rozporządzenie
nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych
Unii Europejskiej. Nakłada się w nim na Prokuraturę
Europejską przede wszystkim obowiązek poszanowania prawa do
rzetelnego procesu sądowego, prawa do obrony i domniemania
niewinności zgodnie z przepisami art. 47 i 48 Karty. Artykuł 50
Karty, który chroni prawo do niebycia ponownie sądzonym lub karanym w
postępowaniu karnym za ten sam czyn (ne bis in idem), gwarantuje,
że postępowania wszczęte przez Prokuraturę Europejską
nie spowodują ponownego ścigania za ten sam czyn. Działania
Prokuratury Europejskiej odbywają się zatem z pełnym
poszanowaniem tych praw, a niniejsze rozporządzenie jest odpowiednio
stosowane i interpretowane.
(34)     Zgodnie z art. 82 ust. 2
Traktatu Unia może ustanowić normy minimalne dotyczące praw
jednostek w postępowaniu karnym w celu zapewnienia poszanowania prawa do
obrony i rzetelności postępowania. Mimo że Unia wypracowała
już znaczny dorobek prawny, niektóre z tych praw nie zostały jeszcze
zharmonizowane w prawie unijnym. W odniesieniu do tych praw w niniejszym
rozporządzeniu należy ustanowić przepisy, które będą
stosowane wyłącznie do celów niniejszego rozporządzenia.
(35)     Prawo do obrony przewidziane
już w odpowiednim prawodawstwie unijnym, np. w dyrektywie 2010/64/UE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 października 2010 r. w sprawie
prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w
postępowaniu karnym[4],
dyrektywie 2012/13/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2012 r. w
sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym[5] oraz [dyrektywie 2013/xx/UE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia xx xxxx 2013 r. w sprawie prawa
dostępu do adwokata w postępowaniu karnym oraz prawa do powiadomienia
osoby trzeciej o zatrzymaniu], wdrożonym już przez prawo
krajowe, powinno mieć zastosowanie do działań Prokuratury Europejskiej.
Prawo to powinno przysługiwać każdej osobie podejrzanej,
przeciwko której Prokuratura Europejska wszczyna dochodzenie.
(36)     Zgodnie z art. 86 ust. 3
Traktatu prawodawca Unii może określić zasady mające
zastosowanie do sądowej kontroli czynności procesowych podjętych
przez Prokuraturę Europejską przy wypełnianiu jej funkcji.
Kompetencje te przyznane prawodawcy odzwierciedlają szczególny charakter
Prokuratury Europejskiej, która różni się od wszystkich pozostałych
organów i agencji unijnych i wymaga specjalnych przepisów dotyczących
kontroli sądowej.
(37)     W art. 86 ust. 2 Traktatu
nakłada się wymóg, aby Prokuratura Europejska wykonywała swoje
funkcje prokuratora we właściwych sądach państw
członkowskich. Czynności podejmowane przez Prokuraturę Europejską
w trakcie dochodzeń są ściśle związane z
postępowaniem karnym, do którego może dojść w wyniku
dochodzenia, oraz mają wpływ na porządek prawny państw
członkowskich. W większości przypadków czynności te
będą prowadzone przez krajowe organy ścigania działające
zgodnie z instrukcjami Prokuratury Europejskiej, czasami także po
uzyskaniu zgody sądu krajowego. Należy zatem uznać
Prokuraturę Europejską za organ krajowy do celów kontroli
sądowej prowadzonych przez nią czynności dochodzeniowych i w
zakresie ścigania przestępstw. W rezultacie sądom krajowym
należy powierzyć kontrolę sądową wszystkich
podlegających zaskarżeniu czynności dochodzeniowych i w zakresie
ścigania przestępstw prowadzonych przez Prokuraturę
Europejską, zaś Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
nie powinien być bezpośrednio właściwy w odniesieniu do
tych czynności zgodnie z art. 263, 265 i 268 Traktatu, ponieważ
takich czynności nie należy traktować jako czynności
urzędu Unii do celów kontroli sądowej.
(38)     Zgodnie z art. 267 Traktatu sądy
krajowe mogą lub, w pewnych okolicznościach, są zobowiązane
zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem o
wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przypadku wątpliwości co
do wykładni lub ważności przepisów prawa Unii, w tym niniejszego
rozporządzenia, które mają znaczenie dla kontroli sądowej
czynności dochodzeniowych i w zakresie ścigania przestępstw
prowadzonych przez Prokuraturę Europejską. Sądy krajowe nie
powinny mieć możliwości zwrócenia się do Trybunału
Sprawiedliwości z pytaniami dotyczącymi ważności
czynności prowadzonych przez Prokuraturę Europejską,
ponieważ czynności takich nie należy traktować jako
czynności organu Unii do celów kontroli sądowej.
(39)     Należy również
wyjaśnić, że kwestie dotyczące wykładni przepisów
prawa krajowego, które mają zastosowanie na mocy niniejszego
rozporządzenia, powinny wyjaśniać wyłącznie sądy
krajowe. W rezultacie sądy te nie mogą kierować do
Trybunału Sprawiedliwości pytań o wykładnię prawa
krajowego, do którego odnosi się niniejsze rozporządzenie.
(40)     Ponieważ
Traktat stanowi, że Prokuratura Europejska ma zostać ustanowiona w
oparciu o Eurojust, te dwa organy powinny w sposób naturalny
współistnieć, współpracować i uzupełniać się
pod względem operacyjnym i administracyjnym.
(41)     Prokuratura
Europejska powinna również ściśle współpracować z
innymi instytucjami i agencjami Unii w celu ułatwienia wykonywania jej
funkcji na mocy niniejszego rozporządzenia oraz zawarcia, w razie
potrzeby, formalnych ustaleń w zakresie szczegółowych zasad wymiany
informacji i współpracy. Współpraca z Europolem i OLAF powinna
mieć szczególne znaczenie, aby uniknąć powielania
działań i umożliwić Prokuraturze Europejskiej pozyskiwanie
istotnych informacji, do których organy te mają dostęp, jak
również korzystanie z ich analiz podczas szczegółowych
dochodzeń.
(42)     Rozporządzenie (WE) nr 45/2001
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób
fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i
organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych[6] ma zastosowanie do
przetwarzania danych osobowych przez Prokuraturę Europejską. Dotyczy
to przetwarzania danych osobowych w ramach celów i zadań Prokuratury
Europejskiej, danych osobowych związanych z personelem, jak również
administracyjnych danych osobowych będących w posiadaniu Prokuratury.
Europejski Inspektor Ochrony Danych powinien monitorować przetwarzanie
danych osobowych przez Prokuraturę Europejską. W stosownych
przypadkach zasady określone w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 należy
doprecyzować i uzupełnić w odniesieniu do przetwarzania
operacyjnych danych osobowych przez Prokuraturę Europejską. W
przypadku gdy Prokuratura Europejska przekazuje operacyjne dane osobowe
organowi państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej bądź
Interpolowi na podstawie umowy międzynarodowej zawartej zgodnie z art. 218
Traktatu, odpowiednie zabezpieczenia przywołane w odniesieniu do ochrony
prywatności oraz podstawowych praw i wolności osób powinny
zapewnić zgodność z przepisami dotyczącymi ochrony danych
zawartymi w niniejszym rozporządzeniu.
(43)     [Dyrektywa 2013/xx/UE o
ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i o
swobodnym przepływie takich danych] ma zastosowanie do przetwarzania
danych osobowych przez właściwe organy państw członkowskich
do celów zapobiegania przestępstwom, prowadzenia dochodzeń,
wykrywania lub ścigania przestępstw lub wykonywania sankcji karnych.
(44)     System przetwarzania danych
Prokuratury Europejskiej powinien opierać się na zautomatyzowanym systemie
zarządzania sprawami Eurojustu, zaś jej akta tymczasowe należy
traktować jak akta sprawy od momentu wszczęcia dochodzenia.
(45)     System
finansowy, budżetowy i kadrowy Prokuratury Europejskiej powinien być
zgodny z odpowiednimi normami unijnymi mającymi zastosowanie do organów, o
których mowa w art. 208 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012
Parlamentu Europejskiego i Rady[7],
niemniej z należytym uwzględnieniem faktu, że Prokuratura
Europejska posiada wyjątkowe kompetencje w zakresie dochodzenia i ścigania
przestępstw na poziomie Unii. Prokuratura Europejska
powinna podlegać obowiązkowi składania rocznych sprawozdań.
(46)     Ogólne zasady
przejrzystości mające zastosowanie do agencji Unii powinny
również mieć zastosowanie do Prokuratury Europejskiej, lecz
wyłącznie w odniesieniu do jej zadań administracyjnych, tak aby
w żaden sposób nie naruszać wymogu zachowania poufności w jej
działalności operacyjnej. Podobnie podczas postępowań
administracyjnych prowadzonych przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
należy przestrzegać wymogu zachowania poufności przez
Prokuraturę Europejską.
(47)     Zgodnie z art. 3
Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii
w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej te dwa państwa
członkowskie powiadomiły o [braku] chęci [uczestniczenia] w
przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(48)     Zgodnie z art. 1 i 2
Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do
Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie
jest nim związana ani go nie stosuje.
(49)     Przedstawiciele państw
członkowskich podczas spotkania na szczeblu szefów państw lub
rządów w Brukseli dnia 13 grudnia 2003 r. wyznaczyli miejsce siedziby
Prokuratury Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejszym rozporządzeniem
ustanawia się Prokuraturę Europejską i określa zasady jej
funkcjonowania.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego
rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje:
a)           „osoba” oznacza każdą
osobę fizyczną lub prawną;
b)           „przestępstwa przeciwko
interesom finansowym Unii” oznaczają przestępstwa przewidziane
dyrektywą 2013/xx/UE, wdrożoną prawem krajowym;
c)           „interesy finansowe Unii”
oznaczają wszystkie dochody, wydatki i aktywa objęte, uzyskane za
pośrednictwem lub należne na rzecz następujących
budżetów: budżet Unii, budżety instytucji, organów i jednostek
administracyjnych ustanowionych na mocy Traktatów oraz budżety
zarządzane i monitorowane przez te podmioty;
d)           „administracyjne dane osobowe”
oznaczają wszystkie dane osobowe przetwarzane przez Prokuraturę
Europejską z wyjątkiem operacyjnych danych osobowych;
e)           „operacyjne dane osobowe”
oznaczają wszystkie dane osobowe przetwarzane przez Prokuraturę
Europejską na potrzeby celów określonych w art. 37.
ROZDZIAŁ II
ZASADY OGÓLNE
Sekcja 1
Status, organizacja i struktura Prokuratury Europejskiej
Artykuł 3
Ustanowienie
1.           Prokuraturę Europejską
ustanawia się jako organ Unii o zdecentralizowanej strukturze.
2.           Prokuratura Europejska posiada
osobowość prawną.
3.           Prokuratura Europejska
współpracuje z Eurojustem i korzysta z jego wsparcia administracyjnego
zgodnie z art. 57.
Artykuł 4
Zadania
1.           Zadaniem Prokuratury Europejskiej
jest zwalczanie przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii.
2.           Prokuratura Europejska jest
właściwa do spraw dochodzenia, ścigania i stawiania przed
sądem sprawców i współsprawców przestępstw, o których mowa w
ust. 1. W tym względzie Prokuratura Europejska prowadzi i nadzoruje
dochodzenia oraz prowadzi czynności w zakresie ścigania,
obejmujące umorzenie sprawy.
3.           Prokuratura Europejska pełni
funkcje prokuratora we właściwych sądach państw
członkowskich w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w ust. 1,
w tym wnosi akt oskarżenia i wszelkie odwołania do czasu wydania
prawomocnego wyroku w sprawie.
Artykuł 5
Niezależność i
odpowiedzialność
1.           Prokuratura Europejska jest
niezależna.
2.           Wykonując swoje obowiązki,
Prokuratura Europejska, w tym Prokurator Europejski, jego zastępcy i
personel, delegowani prokuratorzy europejscy oraz ich personel krajowy, nie
zwraca się o instrukcje ani ich nie przyjmuje od żadnej osoby,
żadnego państwa członkowskiego ani też żadnej
instytucji, organu czy jednostki administracyjnej Unii. Instytucje, organy lub
jednostki administracyjne Unii oraz państwa członkowskie szanują
niezależność Prokuratury Europejskiej i nie dążą
do wywierania wpływu na wykonywanie jej zadań.
3.           Prokurator Europejski jest
odpowiedzialny przed Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją
Europejską za ogólną działalność Prokuratury
Europejskiej, w szczególności składając sprawozdanie roczne
zgodnie z art. 70.
Artykuł 6
Struktura i organizacja
Prokuratury Europejskiej
1.           Struktura Prokuratury Europejskiej
obejmuje Prokuratora Europejskiego, jego zastępców, personel
wspomagający ich w wykonywaniu ich zadań wynikających z niniejszego
rozporządzenia oraz delegowanych prokuratorów europejskich
działających w państwach członkowskich.
2.           Na czele Prokuratury Europejskiej
stoi Prokurator Europejski, który kieruje jej działalnością i
organizuje jej pracę. Prokuratora Europejskiego wspomaga czterech
zastępców.
3.           Zastępcy wspomagają
Prokuratora Europejskiego w wykonywaniu wszystkich jego obowiązków i
zastępują go, zgodnie z zasadami przyjętymi na podstawie art. 72
lit. d), gdy jest on nieobecny lub nie może ich wypełniać. Jeden
z zastępców jest odpowiedzialny za wykonanie budżetu.
4.           Dochodzenia i postępowania karne
Prokuratury Europejskiej prowadzą delegowani prokuratorzy europejscy pod
kierownictwem i nadzorem Prokuratora Europejskiego. Jeżeli zostanie to
uznane za konieczne dla dobra dochodzenia lub postępowania, Prokurator
Europejski może również wykonywać swoje uprawnienia
bezpośrednio zgodnie z art. 18 ust. 5.
5.           W każdym państwie
członkowskim jest co najmniej jeden delegowany prokurator europejski,
który stanowi integralną część Prokuratury Europejskiej.
Delegowani prokuratorzy europejscy działają wyłącznie z
upoważnienia Prokuratora Europejskiego i przy prowadzeniu przydzielonych
im dochodzeń i postępowań karnych kierują się tylko
jego instrukcjami, wytycznymi i decyzjami. Działając w ramach mandatu
wynikającego z niniejszego rozporządzenia, są oni w pełni
niezależni od krajowych organów ścigania i nie mają wobec nich
żadnych zobowiązań.
6.           Delegowani prokuratorzy europejscy
mogą również pełnić swoją funkcję jako
prokuratorzy krajowi. W przypadku konfliktu między przydzielonymi im
zadaniami delegowani prokuratorzy europejscy informują o tym Prokuratora
Europejskiego, który może, po konsultacji z właściwymi krajowymi
organami ścigania i dla dobra dochodzeń i postępowań karnych
Prokuratury Europejskiej, polecić im, aby priorytetowo potraktowali
swoją funkcję wynikającą z niniejszego rozporządzenia.
W takich przypadkach Prokurator Europejski bezzwłocznie informuje o tym
fakcie właściwe krajowe organy ścigania.
7.           Czynności prowadzone przez
Prokuratora Europejskiego, delegowanych prokuratorów europejskich, każdego
z pracowników Prokuratury Europejskiej lub każdą inną osobę
działającą w jej imieniu przy wykonywaniu ich obowiązków
przypisuje się Prokuraturze Europejskiej. Prokurator Europejski
reprezentuje Prokuraturę Europejską przed instytucjami Unii,
państwami członkowskimi i osobami trzecimi.
8.           W stosownych przypadkach do celów
dochodzenia lub postępowania Prokurator Europejski może czasowo
przydzielić delegowanym prokuratorom europejskim środki i personel.
Artykuł 7
Regulamin wewnętrzny
Prokuratury Europejskiej
1.           Regulamin wewnętrzny
Prokuratury Europejskiej przyjmuje się decyzją Prokuratora
Europejskiego, jego czterech zastępców i pięciu delegowanych
prokuratorów europejskich, których wybiera Prokurator Europejski na podstawie
systemu bezwzględnie równej rotacji, który pozwala odzwierciedlić
różnorodność demograficzną i geograficzną wszystkich
państw członkowskich. Decyzję podejmują wszyscy
członkowie zwykłą większością głosów, przy
czym każdy z nich ma jeden głos. W przypadku równej liczby
głosów decyduje głos Prokuratora Europejskiego.
2.           Regulamin wewnętrzny reguluje
organizację pracy Prokuratury Europejskiej i zawiera zasady ogólne
dotyczące przydziału spraw.
Sekcja 2
Powoływanie i odwoływanie członków Prokuratury Europejskiej
Artykuł 8
Powoływanie i
odwoływanie Prokuratora Europejskiego
1.           Prokuratora Europejskiego
powołuje Rada za zgodą Parlamentu Europejskiego na
ośmioletnią kadencję, która nie jest odnawialna. Rada podejmuje
decyzję zwykłą większością głosów.
2.           Prokurator Europejski jest wybierany
spośród osób o niekwestionowanej niezależności i mogących
zajmować wysokie stanowiska sądowe oraz posiadających
odpowiednie doświadczenie prokuratorskie.
3.           Wybór odbywa się na podstawie
otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatów, opublikowanego w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej, w następstwie którego Komisja
sporządza krótką listę kandydatów i przedkłada ją
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Przed złożeniem krótkiej listy
Komisja zwraca się o wyrażenie opinii do utworzonego przez nią
panelu składającego się z siedmiu osób wybranych spośród
byłych członków Trybunału Sprawiedliwości, członków
krajowych sądów najwyższych, prokuratur krajowych lub prawników o
uznanej kompetencji, z których jednego proponuje Parlament Europejski, oraz
Przewodniczącego Eurojustu w roli obserwatora.
4.           Jeżeli Prokurator Europejski
nie spełnia już warunków koniecznych do wykonywania swych funkcji lub
dopuścił się poważnego uchybienia, Trybunał
Sprawiedliwości Unii Europejskiej może go odwołać, na
wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji.
Artykuł 9
Powoływanie i
odwoływanie zastępców Prokuratora Europejskiego
1.           Zastępców Prokuratora
Europejskiego powołuje się zgodnie z zasadami określonymi w art.
8 ust. 1.
2.           Zastępcy Prokuratora
Europejskiego są wybierani spośród osób o niekwestionowanej
niezależności i mogących zajmować wysokie stanowiska
sądowe oraz posiadających odpowiednie doświadczenie
prokuratorskie.
3.           Wybór odbywa się na podstawie
otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatów, opublikowanego w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej, w następstwie którego Komisja w
porozumieniu z Prokuratorem Europejskim sporządza i przedkłada
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie krótką listę kandydatów, która
pozwala odzwierciedlić równowagę demograficzną i
różnorodność geograficzną wszystkich państw
członkowskich.
4.           Zastępców Prokuratora
Europejskiego można odwołać zgodnie z zasadami określonymi
w art. 8 ust. 4 z inicjatywy Prokuratora Europejskiego.
Artykuł 10
Powoływanie i
odwoływanie delegowanych prokuratorów europejskich
1.           Delegowanych prokuratorów
europejskich powołuje Prokurator Europejski z listy co najmniej trzech
kandydatów, którzy spełniają wymagania określone w ust. 2,
przedłożonej przez zainteresowane państwo lub państwa
członkowskie. Ich kadencja trwa pięć lat i jest odnawialna.
2.           Delegowani prokuratorzy europejscy
posiadają kwalifikacje wymagane do zajmowania wysokich stanowisk
sądowych oraz odpowiednie doświadczenie prokuratorskie. Ich
niezależność powinna być niekwestionowana. Państwa
członkowskie mianują delegowanego prokuratora europejskiego
prokuratorem według prawa krajowego, jeżeli w momencie powołania
na stanowisko delegowanego prokuratora europejskiego dana osoba nie posiadała
jeszcze tego statusu.
3.           Prokurator Europejski może
odwołać delegowanych prokuratorów europejskich, jeżeli nie
spełniają oni już wymagań określonych w ust. 2 lub
kryteriów mających zastosowanie do wykonywania ich obowiązków, lub
jeżeli dopuścili się poważnego uchybienia. Bez zgody
Prokuratora Europejskiego właściwe organy krajowe nie mogą
odwołać delegowanych prokuratorów europejskich z funkcji prokuratorów
krajowych w czasie pełnienia przez nich funkcji w imieniu Prokuratury
Europejskiej.
Sekcja 3
Podstawowe zasady
Artykuł 11
Podstawowe zasady
działalności Prokuratury Europejskiej
1.           Prokuratura Europejska dopilnowuje,
aby jej działalność była zgodna z prawami zapisanymi w
Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.
2.           W swoich działaniach Prokuratura
Europejska kieruje się zasadą proporcjonalności, o której mowa w
art. 26 ust. 3.
3.           Dochodzenia i postępowania karne
Prokuratury Europejskiej podlegają przepisom niniejszego
rozporządzenia. Prawo krajowe ma zastosowanie w zakresie, w jakim dana
sprawa nie jest uregulowana niniejszym rozporządzeniem. Mającym
zastosowanie prawem krajowym jest prawo państwa członkowskiego, w
którym prowadzone jest dochodzenie lub postępowanie. W przypadku gdy dana
sprawa jest regulowana prawem krajowym i niniejszym rozporządzeniem,
pierwszeństwo mają przepisy niniejszego rozporządzenia.
4.           Prokuratura Europejska ma
wyłączne kompetencje do dochodzenia i ścigania przestępstw
przeciwko interesom finansowym Unii.
5.           Prokuratura Europejska prowadzi
swoje dochodzenia w sposób bezstronny i gromadzi wszelkie stosowne dowody,
zarówno te obciążające, jak i uniewinniające.
6.           Prokuratura Europejska wszczyna
dochodzenia bez nieuzasadnionej zwłoki i zapewnia szybkie prowadzenie
dochodzeń i postępowań karnych.
7.           Właściwe organy
państw członkowskich aktywnie wspomagają i wspierają
Prokuraturę Europejską na jej wniosek w prowadzeniu dochodzeń i
postępowań karnych i powstrzymują się od jakiegokolwiek
działania, polityki lub procedury, które mogłyby opóźnić
lub utrudnić ich postęp.
Sekcja 4
Kompetencje Prokuratury Europejskiej
Artykuł 12
Przestępstwa
wchodzące w zakres kompetencji Prokuratury Europejskiej
Prokuratura Europejska posiada kompetencje w
zakresie przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii, przewidziane w
dyrektywie 2013/xx/UE oraz wdrożone prawem krajowym.
Artykuł 13
Kompetencje pomocnicze
1.           Jeżeli przestępstwa, o
których mowa w art. 12, są nierozerwalnie związane z
przestępstwami innymi niż te, o których mowa w art. 12, i wspólne
dochodzenie i ściganie tych przestępstw leży w interesie
właściwego wymierzania sprawiedliwości, Prokuratura Europejska
jest właściwa również w odniesieniu do takich innych
przestępstw, pod warunkiem że przestępstwa, o których mowa w
art. 12, są dominujące i wspomniane inne przestępstwa są
oparte na identycznych faktach.
              Jeżeli warunki te nie są
spełnione, państwo członkowskie, które jest właściwe w
odniesieniu do takich innych przestępstw, jest również
właściwe w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w art. 12.
2.           Prokuratura Europejska i krajowe
organy ścigania konsultują się w celu ustalenia, który organ
posiada kompetencje na podstawie ust. 1. W stosownych przypadkach, aby
ułatwić ustalenie takiej kompetencji, można
zaangażować Eurojust zgodnie z art. 57.
3.           W przypadku braku porozumienia między
Prokuraturą Europejską a krajowymi organami ścigania w sprawie
kompetencji na podstawie ust. 1 krajowy organ sądowy właściwy do
spraw przyznawania kompetencji w zakresie ścigania na poziomie krajowym
podejmuje decyzję w sprawie przyznania kompetencji pomocniczych.
4.           Ustalenie kompetencji na podstawie
niniejszego artykułu nie podlega kontroli.
Artykuł 14
Wykonywanie kompetencji
Prokuratury Europejskiej
Prokuratura Europejska wykonuje swoje
wyłączne kompetencje do dochodzenia i ścigania każdego
przestępstwa, o którym mowa w art. 12 i 13, jeżeli takie
przestępstwo zostało popełnione w całości lub
częściowo
a)           na terytorium co najmniej jednego
państwa członkowskiego lub
b)           przez jednego z obywateli
państw członkowskich lub przez członków personelu Unii lub
członków instytucji.
ROZDZIAŁ III
REGULAMIN PROWADZENIA DOCHODZEŃ, ŚCIGANIA I POSTĘPOWAŃ
SĄDOWYCH
Sekcja 1
Prowadzenie dochodzeń
Artykuł 15
Źródła informacji
będących podstawą wszczęcia dochodzenia
1.           Wszystkie organy krajowe państw
członkowskich oraz wszystkie instytucje, organy i jednostki
administracyjne Unii bezzwłocznie powiadamiają Prokuraturę
Europejską o każdym czynie, który może stanowić
przestępstwo wchodzące w zakres jej kompetencji.
2.           W przypadku uzyskania informacji o
jakimkolwiek czynie, który może stanowić przestępstwo
wchodzące w zakres kompetencji Prokuratury Europejskiej, delegowani
prokuratorzy europejscy bezzwłocznie powiadamiają Prokuratora
Europejskiego.
3.           Prokuratura Europejska może
gromadzić lub otrzymywać informacje od każdej osoby na temat
czynu, który może stanowić przestępstwo wchodzące w zakres
jej kompetencji.
4.           Wszelkie informacje przekazane
Prokuraturze Europejskiej są rejestrowane i weryfikowane przez Prokuratora
Europejskiego lub delegowanych prokuratorów europejskich. Jeżeli po
weryfikacji podejmą oni decyzję o niewszczynaniu dochodzenia, wówczas
zamykają sprawę i zapisują powody w zautomatyzowanym systemie
zarządzania sprawami. Powiadamiają oni o tym organ krajowy,
instytucję, organ lub jednostkę administracyjną Unii, które
przekazały informacje, oraz na ich wniosek, w stosownych przypadkach,
osoby, które przekazały informacje.
Artykuł 16
Wszczynanie dochodzeń
1.           Prokurator Europejski lub delegowani
prokuratorzy europejscy w jego imieniu wszczynają dochodzenie w drodze
pisemnej decyzji, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, by
sądzić, że jest popełniane lub zostało popełnione
przestępstwo wchodzące w zakres kompetencji Prokuratury Europejskiej.
2.           Jeżeli dochodzenie wszczyna
Prokurator Europejski, przydziela on sprawę delegowanemu prokuratorowi
europejskiemu, chyba że postanowi przeprowadzić dochodzenie
samodzielnie zgodnie z kryteriami określonymi w art. 18 ust. 5.
Jeżeli dochodzenie wszczyna delegowany prokurator europejski, powiadamia o
tym niezwłocznie Prokuratora Europejskiego. Po otrzymaniu takiego
powiadomienia Prokurator Europejski sprawdza, czy dochodzenie nie zostało
już wszczęte przez niego lub innego delegowanego prokuratora
europejskiego. Mając na względzie skuteczność dochodzenia,
Prokurator Europejski może przydzielić sprawę innemu
delegowanemu prokuratorowi europejskiemu lub postanowić poprowadzić
sprawę samodzielnie zgodnie z kryteriami określonymi w art. 18 ust. 5.

Artykuł 17
Pilne działania i
przekazywanie spraw
1.           Jeżeli wymagane jest
natychmiastowe podjęcie działań w odniesieniu do
przestępstwa wchodzącego w zakres kompetencji Prokuratury
Europejskiej, organy krajowe podejmują wszelkie pilne działania
niezbędne do zapewnienia skutecznego dochodzenia i ścigania.
Następnie ograny krajowe bezzwłocznie przekazują sprawę
Prokuraturze Europejskiej. W takim przypadku, w miarę możliwości
w ciągu 48 godzin od wszczęcia swojego dochodzenia, Prokuratura
Europejska zatwierdza działania podjęte przez organy krajowe, nawet
jeśli działania te zostały podjęte i przeprowadzone na
zasadach innych niż zasady określone w niniejszym
rozporządzeniu.
2.           Na każdym etapie dochodzenia,
jeżeli pojawiają się wątpliwości co do kompetencji w
odniesieniu do danej sprawy, Prokuratura Europejska może konsultować
się z krajowymi organami ścigania w celu ustalenia, który organ jest
właściwy. W oczekiwaniu na decyzję w sprawie kompetencji
Prokuratura Europejska podejmuje wszelkie pilne działania niezbędne
do zapewnienia skutecznego dochodzenia i ścigania w danej sprawie.
Jeżeli zostanie ustalone, że właściwy w danej sprawie jest
organ krajowy, w ciągu 48 godzin od wszczęcia dochodzenia krajowego
organ krajowy zatwierdza pilne działania podjęte przez
Prokuraturę Europejską.
3.           Jeżeli dochodzenie
wszczęte przez Prokuraturę Europejską wykaże, że czyn
będący przedmiotem dochodzenia stanowi przestępstwo, które nie
wchodzi w zakres jej kompetencji, Prokuratura Europejska bezzwłocznie
przekazuje sprawę właściwym krajowym organom ścigania i
organom sądowym.
4.           Jeżeli następnie
dochodzenie wszczęte przez organy krajowe wykaże, że czyn
stanowi przestępstwo wchodzące w zakres kompetencji Prokuratury
Europejskiej, organy krajowe bezzwłocznie przekazują sprawę
Prokuraturze Europejskiej. W takim przypadku, w miarę możliwości
w ciągu 48 godzin od wszczęcia swojego dochodzenia, Prokuratura
Europejska zatwierdza działania podjęte przez organy krajowe, nawet
jeśli działania te zostały podjęte i przeprowadzone na
zasadach innych niż zasady określone w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 18
Prowadzenie dochodzenia
1.           Wyznaczony delegowany prokurator
europejski prowadzi dochodzenie w imieniu Prokuratora Europejskiego i zgodnie z
jego instrukcjami. Wyznaczony delegowany prokurator europejski może
podjąć czynności dochodzeniowe samodzielnie lub może je
zlecić właściwym organom ścigania w swoim państwie
członkowskim. Organy takie postępują zgodnie z instrukcjami
delegowanego prokuratora europejskiego i wykonują przydzielone im
czynności dochodzeniowe.
2.           W sprawach transgranicznych, w
których czynności dochodzeniowe należy wykonywać w państwie
członkowskim innym niż państwo, w którym wszczęto
dochodzenie, delegowany prokurator europejski, który wszczął dane
dochodzenie lub któremu przydzielił daną sprawę Prokurator
Europejski, działa w ścisłym porozumieniu z delegowanym
prokuratorem europejskim w państwie, w którym należy
przeprowadzić czynności dochodzeniowe. Przedmiotowy delegowany
prokurator europejski podejmuje czynności dochodzeniowe samodzielnie lub
zleca ich wykonanie właściwym organom krajowym.
3.           W sprawach transgranicznych
Prokurator Europejski może przydzielić kilku delegowanych
prokuratorów europejskich do danego dochodzenia i utworzyć wspólne
zespoły. Prokurator Europejski może zlecić któremukolwiek
delegowanemu prokuratorowi europejskiemu zgromadzenie istotnych informacji lub
podjęcie konkretnych czynności dochodzeniowych w jego imieniu.
4.           Prokurator Europejski monitoruje
dochodzenia prowadzone przez delegowanych prokuratorów europejskich i zapewnia
ich koordynację. W razie potrzeby przekazuje im odpowiednie instrukcje.
5.           Prokurator Europejski może
przekazać sprawę innemu delegowanemu prokuratorowi europejskiemu lub
poprowadzić dochodzenie samodzielnie, jeżeli wydaje się to
konieczne z uwagi na skuteczność dochodzenia lub ścigania na
podstawie co najmniej jednego z następujących kryteriów:
a)      wagi przestępstwa;
b)      szczególnych okoliczności
związanych ze statusem domniemanego sprawcy;
c)      szczególnych okoliczności
związanych z transgranicznym wymiarem dochodzenia;
d)      niedostępności krajowych
organów dochodzeniowych; lub
e)      wniosku właściwych organów
stosownego państwa członkowskiego.
6.           Jeżeli dochodzenie podejmuje
bezpośrednio Prokurator Europejski, powiadamia on o tym delegowanego
prokuratora europejskiego w państwie członkowskim, w którym
należy przeprowadzić czynności dochodzeniowe. Wszelkie
czynności dochodzeniowe podejmowane przez Prokuratora Europejskiego
prowadzone są we współpracy z organami danego państwa
członkowskiego. Środki przymusu stosowane są przez
właściwe organy krajowe.
7.           Dochodzenia prowadzone z
upoważnienia Prokuratury Europejskiej są chronione przepisami
dotyczącymi tajemnicy służbowej wynikającymi z
mającego zastosowanie prawodawstwa Unii. Organy uczestniczące w
dochodzeniach Prokuratury Europejskiej są również zobowiązane do
zachowania tajemnicy służbowej, jak przewidziano w mających
zastosowanie przepisach krajowych.
Artykuł 19
Uchylanie przywilejów i
immunitetów
1.           W przypadku gdy dochodzenia
Prokuratury Europejskiej dotyczą osób chronionych przywilejami lub
immunitetami na podstawie prawa krajowego i taki przywilej lub immunitet
stanowi przeszkodę w przeprowadzeniu szczegółowego dochodzenia,
Prokuratura Europejska składa uzasadniony pisemny wniosek o jego uchylenie
zgodnie z procedurami określonymi w danym prawie krajowym.
2.           W przypadku gdy dochodzenia
Prokuratury Europejskiej dotyczą osób chronionych przywilejami lub
immunitetami na podstawie prawa Unii, w szczególności na podstawie
Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, i taki
przywilej lub immunitet stanowi przeszkodę w przeprowadzeniu
szczegółowego dochodzenia, Prokuratura Europejska składa uzasadniony
pisemny wniosek o jego uchylenie zgodnie z procedurami określonymi w
prawie Unii.
Sekcja 2
Przetwarzanie informacji
Artykuł 20
Dostęp Prokuratury Europejskiej
do informacji
Od
momentu zarejestrowania sprawy Prokuratura Europejska może uzyskać
wszelkie istotne informacje przechowywane w krajowych bazach danych
dotyczących dochodzeń i egzekwowania prawa oraz w innych odpowiednich
rejestrach organów publicznych lub może mieć dostęp do takich
informacji za pośrednictwem delegowanych prokuratorów europejskich.
Artykuł 21
Gromadzenie informacji
1.           Jeżeli jest to konieczne do
celów prowadzonych dochodzeń, Prokuratura Europejska, po
złożeniu stosownego wniosku, uzyskuje od Eurojustu i Europolu
wszelkie istotne informacje dotyczące przestępstwa wchodzącego w
zakres jej kompetencji, jak również może wezwać Europol do
udzielenia wsparcia analitycznego w odniesieniu do konkretnego dochodzenia
prowadzonego przez Prokuraturę Europejską.
2.           Instytucje, organy i jednostki
administracyjne Unii oraz organy państw członkowskich zapewniają
Prokuraturze Europejskiej, na jej wniosek, niezbędną pomoc i
informacje.
Artykuł 22
Zautomatyzowany system zarządzania
sprawami, indeks i akta tymczasowe
1.           Prokuratura Europejska tworzy zautomatyzowany
system zarządzania sprawami składający się z akt
tymczasowych i z indeksu, w których zawarte są dane osobowe określone
w załączniku i dane inne niż osobowe.
2.           Celem zautomatyzowanego systemu
zarządzania sprawami jest:
a)      wspieranie zarządzania dochodzeniami
i postępowaniami karnymi prowadzonymi przez Prokuraturę
Europejską, w szczególności poprzez zestawianie informacji;
b)      ułatwianie dostępu do
informacji na temat trwających dochodzeń i postępowań
karnych;
c)      ułatwianie monitorowania
legalności i zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia w
zakresie przetwarzania danych osobowych.
3.           Zautomatyzowany system
zarządzania sprawami może być podłączony do
bezpiecznego łącza telekomunikacyjnego, o którym mowa w art. 9
decyzji 2008/976/WSiSW[8].
4.           Indeks zawiera odniesienia do akt
tymczasowych przetwarzanych w Prokuraturze Europejskiej i nie może
zawierać żadnych danych osobowych innych niż dane, o których
mowa w pkt 1 lit. a)–i), k) oraz m), a także w pkt 2 załącznika.
5.           Wykonując swoje obowiązki wynikające
z niniejszego rozporządzenia, Prokuratura Europejska może
przetwarzać dane dotyczące konkretnych spraw, nad którymi pracuje, w
aktach tymczasowych. Prokuratura Europejska udziela dostępu do akt
tymczasowych inspektorowi ochrony danych, o którym mowa w art. 41. Prokuratura
Europejska informuje inspektora ochrony danych o każdym przypadku otwarcia
nowych akt tymczasowych, które zawierają dane osobowe.
6.           Do celów przetwarzania danych
osobowych związanych ze sprawą Prokuratura Europejska nie może
tworzyć żadnych innych zautomatyzowanych plików danych niż zautomatyzowany
system zarządzania sprawami lub akta tymczasowe.
Artykuł 23
Funkcjonowanie akt
tymczasowych i indeksu
1.           Prokuratura Europejska otwiera akta
tymczasowe w przypadku każdej sprawy, w odniesieniu do której przekazano
jej informacje, o ile przekazanie informacji odbyło się zgodne z
niniejszym rozporządzeniem lub innymi mającymi zastosowanie
instrumentami prawnymi. Prokuratura Europejska ponosi odpowiedzialność
za prowadzenie akt tymczasowych, które otworzyła.
2.           Prokuratura Europejska decyduje w
poszczególnych przypadkach, czy akta tymczasowe powinny mieć charakter
poufny, czy też należy udostępnić je w całości
lub części członkom jej personelu, jeżeli jest to
konieczne, aby mogli oni wykonywać swoje zadania.
3.           Prokuratura Europejska decyduje,
które informacje odnoszące się do akt tymczasowych należy
umieścić w indeksie. O ile Prokurator Europejski nie postanowi
inaczej, informacji zarejestrowanych i podlegających weryfikacji zgodnie z
art. 15 ust. 4 nie umieszcza się w indeksie.
Artykuł 24
Dostęp do zautomatyzowanego
systemu zarządzania sprawami
Jeżeli delegowani prokuratorzy europejscy
oraz ich personel są podłączeni do zautomatyzowanego systemu zarządzania
sprawami, mogą mieć dostęp wyłącznie do:
a)           indeksu, chyba że wyraźnie
zabroniono takiego dostępu;
b)           akt tymczasowych otwartych przez
Prokuraturę Europejską związanych z dochodzeniami lub
postępowaniami prowadzonymi w ich państwie członkowskim;
c)           akt tymczasowych otwartych przez
Prokuraturę Europejską związanych z dochodzeniami lub
postępowaniami karnymi prowadzonymi w innym państwie
członkowskim w zakresie, w jakim odnoszą się one do
dochodzeń lub postępowań karnych prowadzonych w ich
państwie członkowskim.
Sekcja 3
Czynności dochodzeniowe
Artykuł 25
Kompetencje Prokuratury
Europejskiej do prowadzenia dochodzeń
1.           Do celów dochodzeń i
postępowań karnych prowadzonych przez Prokuraturę
Europejską terytorium państw członkowskich Unii uznaje się
za jednolitą przestrzeń prawną, w ramach której Prokuratura
Europejska może wykonywać swoje kompetencje.
2.           Jeżeli Prokuratura Europejska
postanawia wykonywać swoje kompetencje w odniesieniu do przestępstwa,
które zostało popełnione częściowo lub w całości
poza terytorium państw członkowskich przez jednego z obywateli tych
państw, przez członków personelu Unii lub członków instytucji,
wówczas zwraca się ona o pomoc w nawiązaniu współpracy z danym
państwem trzecim na podstawie instrumentów i procedur, o których mowa w
art. 59.
Artykuł 26
Czynności dochodzeniowe
1.           Przy wykonywaniu swoich kompetencji
Prokuratura Europejska jest upoważniona do żądania lub zlecania
wykonania następujących czynności dochodzeniowych:
a)      przeszukiwania wszelkich pomieszczeń,
gruntów, środków transportu, mieszkań prywatnych, odzieży i
wszelkiej innej własności osobistej lub systemu komputerowego;
b)      uzyskiwania dostępu do każdego
istotnego przedmiotu lub dokumentu lub też przechowywanych danych
komputerowych, w tym danych o ruchu i danych dotyczących rachunków
bankowych, zakodowanych lub zdekodowanych, w oryginale lub w jakiejś innej
określonej postaci;
c)      plombowania pomieszczeń i
środków transportu oraz zamrażania danych w celu zachowania ich
integralności, tak aby zapobiec utracie lub zanieczyszczeniu dowodów lub
zapewnić możliwość konfiskaty;
d)      zatrzymywania narzędzi lub dochodów
z przestępstwa, w tym zamrażania aktywów, jeżeli oczekuje
się, że zostaną one skonfiskowane przez sąd, oraz
jeżeli istnieje powód, by wierzyć, że właściciel,
posiadacz lub administrator będzie dążył do udaremnienia
wykonania wyroku nakazującego konfiskatę;
e)      przechwytywania przekazów
telekomunikacyjnych, w tym wiadomości e-mail, skierowanych do podejrzanego
i wychodzących od podejrzanego na wszelkich połączeniach
telekomunikacyjnych, z jakich korzysta podejrzany;
f)       prowadzenia nadzoru w czasie
rzeczywistym nad przekazami telekomunikacyjnymi poprzez nakazanie
natychmiastowego przekazania danych o ruchu telekomunikacyjnym w celu
zlokalizowania podejrzanego oraz zidentyfikowania osób, które się z nim
kontaktowały w określonym momencie;
g)      monitorowania transakcji finansowych
poprzez nakazanie każdej instytucji finansowej lub kredytowej, aby
informowała Prokuraturę Europejską w czasie rzeczywistym o
wszelkich transakcjach finansowych zrealizowanych za pośrednictwem
określonego rachunku posiadanego lub kontrolowanego przez podejrzanego lub
wszelkich innych rachunków, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie,
że są wykorzystywane w związku z przestępstwem;
h)      zamrażania przyszłych
transakcji finansowych poprzez nakazanie każdej instytucji finansowej lub
kredytowej, aby powstrzymała się od realizowania jakichkolwiek
transakcji finansowych dotyczących określonego rachunku lub rachunków
posiadanych lub kontrolowanych przez podejrzanego;
i)       podejmowania działań
nadzorczych w miejscach niepublicznych poprzez nakazanie niejawnego nadzoru
wideo i audio miejsc niepublicznych, z wyłączeniem nadzoru wideo mieszkań
prywatnych, oraz rejestrowanie ich wyników;
j)       prowadzenia dochodzeń tajnych
poprzez nakazanie urzędnikowi, aby działał w sposób niejawny lub
z wykorzystaniem fałszywej tożsamości;
k)      wzywania podejrzanych i świadków,
jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, że
mogą oni dostarczyć informacji przydatnych do celów dochodzenia;
l)       podejmowania czynności
identyfikacyjnych poprzez nakazanie fotografowania, tworzenia zapisu wizualnego
osób oraz pobierania identyfikatorów biometrycznych od osób;
m)     zatrzymywania przedmiotów niezbędnych
jako dowody;
n)      uzyskiwania dostępu do
pomieszczeń i pobierania próbek towarów;
o)      przeprowadzania inspekcji środków
transportu, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, by
sądzić, że transportowane są towary związane z
dochodzeniem;
p)      podejmowania działań w celu
śledzenia i kontrolowania osób, tak aby ustalić miejsce pobytu danej
osoby;
q)      śledzenia i lokalizowania wszelkich
obiektów za pomocą środków technicznych, w tym kontrolowanych dostaw
towarów i kontrolowanych transakcji finansowych;
r)       monitorowania podejrzanego i osób
trzecich w miejscach publicznych;
s)       uzyskiwania dostępu do krajowych
lub europejskich rejestrów publicznych oraz rejestrów prowadzonych w interesie
publicznym przez jednostki prywatne;
t)       przesłuchiwania podejrzanych i
świadków;
u)      wyznaczania ekspertów, z urzędu lub
na wniosek podejrzanego, jeżeli wymagana jest wiedza specjalistyczna.
2.           Państwa członkowskie
zapewniają możliwość stosowania czynności, o których
mowa w ust. 1, w ramach dochodzeń i postępowań karnych prowadzonych
przez Prokuraturę Europejską. Czynności takie podlegają
warunkom przewidzianym w niniejszym artykule oraz określonym w prawie
krajowym. Czynności dochodzeniowe inne niż te, o których mowa w ust. 1,
może nakazać lub zlecić wyłącznie Prokuratura
Europejska, jeżeli są one dostępne zgodnie z prawem państwa
członkowskiego, w którym mają zostać przeprowadzone.
3.           Poszczególnych czynności
dochodzeniowych, o których mowa w ust. 1, nie można nakazać bez
uzasadnionych podstaw ani jeśli mniej inwazyjne środki pozwalają
osiągnąć ten sam cel.
4.           Państwa członkowskie
dopilnowują, aby czynności dochodzeniowe, o których mowa w ust. 1
lit. a)–j), podlegały zatwierdzeniu przez właściwy organ
sądowy państwa członkowskiego, w którym mają zostać
przeprowadzone.
5.           Czynności dochodzeniowe, o których
mowa w ust. 1 lit. k)–u), podlegają zgodzie organu sądowego,
jeżeli wymaga tego prawo krajowe państwa członkowskiego, w
którym mają zostać przeprowadzone.
6.           Jeżeli warunki określone w
niniejszym artykule oraz warunki mające zastosowanie na podstawie prawa
krajowego w odniesieniu do wyrażania zgody na czynność
będącą przedmiotem wniosku są spełnione,
właściwy organ sądowy w ciągu 48 godzin udziela zgody w
drodze pisemnej i uzasadnionej decyzji.
7.           Prokuratura Europejska może
złożyć do właściwego organu sądowego wniosek o
aresztowanie lub tymczasowe aresztowanie podejrzanego zgodnie z prawem
krajowym.
Sekcja 4
Zakończenie dochodzenia i uprawnienia do przeprowadzania postępowania
Artykuł 27
Postępowanie przed
sądami krajowymi
1.           Prokurator Europejski oraz
delegowani prokuratorzy europejscy mają takie same uprawnienia, jak
prokuratorzy krajowi w zakresie prowadzenia postępowania i wnoszenia
sprawy do sądu, w szczególności uprawnienie do stawiania zarzutów,
uczestniczenia w gromadzeniu dowodów oraz egzekwowania dostępnych
środków odwoławczych.
2.           W przypadku gdy właściwy
delegowany prokurator europejski uzna dochodzenie za zakończone,
przedkłada streszczenie sprawy wraz projektem aktu oskarżenia oraz
wykazem dowodów do wglądu Prokuratorowi Europejskiemu. Jeżeli
Prokurator Europejski nie zaleci umorzenia sprawy na podstawie art. 28, poleca
delegowanemu prokuratorowi europejskiemu wniesienie sprawy do
właściwego sądu krajowego wraz z aktem oskarżenia lub
przekazanie jej ponownie do objęcia dalszymi czynnościami
dochodzeniowymi. Prokurator Europejski może również samodzielnie
wnieść sprawę do właściwego sądu krajowego.
3.           Akt oskarżenia wniesiony do
właściwego sądu krajowego zawiera wykaz dowodów, które
zostaną wykorzystane w trakcie procesu.
4.           Prokurator krajowy, w
ścisłym porozumieniu z delegowanym prokuratorem europejskim
wnoszącym sprawę oraz mając na względzie należyte
wymierzenie sprawiedliwości, wybiera jurysdykcję, w której
odbędzie się proces, i określa właściwy sąd
krajowy, uwzględniając następujące kryteria:
a)      miejsce, w którym popełniono
przestępstwo lub, w przypadku kilku przestępstw, w którym
popełniono większość przestępstw;
b)      miejsce zwykłego pobytu
podejrzanego;
c)      miejsce, w którym znajduje się
dowód;
d)      miejsce zwykłego pobytu
bezpośrednich ofiar.
5.           Jeżeli jest to konieczne do
celów odzyskania środków, administracyjnych działań
następczych lub monitorowania, Prokurator Europejski powiadamia
właściwe organy krajowe, osoby zainteresowane i stosowne instytucje,
organy i jednostki administracyjne Unii o akcie oskarżenia.
Artykuł 28
Umorzenie sprawy
1.           Prokurator Europejski umarza
sprawę, jeżeli postępowanie stało się niemożliwe
ze względu na którąkolwiek z następujących przyczyn:
a)      śmierć podejrzanego;
b)      czyn będący przedmiotem
dochodzenia nie stanowi przestępstwa;
c)      amnestia lub immunitet przyznany
podejrzanemu;
d)      wygaśnięcie krajowych przepisów
dotyczących przedawnień w zakresie postępowania;
e)      podejrzany został już
prawomocnie uniewinniony lub skazany na podstawie tych samych faktów na
terytorium Unii lub sprawę rozpatrzono zgodnie z art. 29.
2.           Prokurator Europejski może
umorzyć sprawę na podstawie którejkolwiek z następujących
przyczyn:
a)      przestępstwo stanowi drobne
wykroczenie według prawa krajowego wdrażającego dyrektywę
2013/XX/UE w sprawie zwalczania nadużyć na szkodę interesów
finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego;
b)      brak odpowiednich dowodów.
3.           Prokuratura Europejska może
przekazywać umorzone przez siebie sprawy OLAF lub właściwym
krajowym organom administracyjnym lub sądowym do celów odzyskania
środków, podjęcia innych administracyjnych działań
następczych lub monitorowania.
4.           W przypadku gdy dochodzenie
wszczęto na podstawie informacji przedłożonych przez
poszkodowaną stronę, Prokuratura Europejska powiadamia o tym
przedmiotową stronę.
Artykuł
29
Transakcja
1.           Jeżeli sprawy nie umorzono i
jeżeli będzie to leżało w interesie należytego
wymierzenia sprawiedliwości, Prokuratura Europejska może
zaproponować podejrzanemu, po naprawieniu szkody, uiszczenie jednorazowej
grzywny, której zapłata będzie się wiązała z
ostatecznym umorzeniem sprawy (transakcja). Jeżeli podejrzany się
zgodzi, dokonuje płatności jednorazowej grzywny na rzecz Unii.
2.           Prokuratura Europejska nadzoruje
pobór kwoty finansowej, której dotyczy transakcja.
3.           Jeżeli podejrzany wyrazi
zgodę na transakcję i dokona płatności, Prokurator
Europejski ostatecznie umarza sprawę i oficjalnie powiadamia o tym
właściwe krajowe organy ścigania i organy sądowe oraz
stosowne instytucje, organy i jednostki administracyjne Unii.
4.           Umorzenie, o którym mowa w ust. 3,
nie podlega kontroli sądowej.
Sekcja 5
DOPUSZCZALNOŚĆ DOWODÓW
Artykuł 30
Dopuszczalność
dowodów
1.           Dowody przedstawione przez
Prokuraturę Europejską w sądzie pierwszej instancji są
dopuszczane w procesie sądowym bez przeprowadzania walidacji ani podobnej
procedury prawnej, nawet jeśli w prawie krajowym państwa
członkowskiego, w którym zlokalizowany jest sąd, przewidziano inne
przepisy dotyczące gromadzenia lub przedstawiania takich dowodów, w
przypadku gdy sąd uzna, że ich dopuszczenie nie wpłynie
negatywnie na uczciwość postępowania lub prawo do obrony
zapisane w art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
2.           Dopuszczenie dowodów nie narusza
kompetencji sądów krajowych w zakresie swobodnej oceny dowodów
przedstawionych przez Prokuraturę Europejską.
Sekcja 6
Konfiskata
Artykuł 31
Rozporządzanie
skonfiskowanym mieniem
W przypadku gdy na wniosek Prokuratury
Europejskiej właściwy sąd krajowy w drodze prawomocnego
orzeczenia podejmie decyzję o skonfiskowaniu wszelkiego mienia
związanego z przestępstwem lub dochodów pochodzących z
przestępstwa wchodzącego w zakres kompetencji Prokuratury
Europejskiej, wartość pieniężna takiego mienia lub dochodów
zostaje przekazana do budżetu Unii w zakresie niezbędnym do
zrekompensowania szkody wyrządzonej Unii.
ROZDZIAŁ IV
GWARANCJE PROCEDURALNE
Artykuł 32
Zakres praw podejrzanych i
oskarżonych oraz innych zaangażowanych osób
1.           Działania Prokuratury
Europejskiej prowadzone są z pełnym poszanowaniem praw podejrzanych
zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym prawa do
rzetelnego procesu sądowego i prawa do obrony.
2.           Każdemu podejrzanemu i
oskarżonemu zaangażowanemu w postępowanie Prokuratury
Europejskiej przysługują co najmniej następujące prawa procesowe,
ponieważ są one przewidziane w przepisach Unii oraz w prawie krajowym
państwa członkowskiego:
a)      prawo do tłumaczenia ustnego i
tłumaczenia pisemnego przewidziane w dyrektywie 2010/64/UE Parlamentu
Europejskiego i Rady,
b)      prawo do informacji i dostępu do akt
sprawy przewidziane w dyrektywie 2012/13/UE Parlamentu Europejskiego i Rady,
c)      prawo dostępu do adwokata oraz prawo
do komunikowania się z osobami trzecimi i powiadomienia ich w przypadku
zatrzymania przewidziane w [dyrektywie 2013/xx/UE Parlamentu Europejskiego i
Rady z dnia xx xxxx 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w
postępowaniu karnym oraz prawa do powiadomienia osoby trzeciej o
zatrzymaniu],
d)      prawo do odmowy składania
wyjaśnień i prawo do domniemania niewinności,
e)      prawo do pomocy prawnej,
f)       prawo do przedstawiania dowodów,
wyznaczania ekspertów i przesłuchiwania świadków.
3.           Podejrzanym i oskarżonym
przysługują prawa wymienione w ust. 2 od momentu, od którego są
podejrzani o popełnienie przestępstwa. Po przyjęciu aktu
oskarżenia przez właściwy sąd krajowy prawa procesowe
podejrzanego i oskarżonego opierają się na krajowym systemie
mającym zastosowanie w danej sprawie.
4.           Prawa wymienione w ust. 2 mają
również zastosowanie do każdej osoby innej niż podejrzany lub
oskarżony, która jest przesłuchiwana przez Prokuraturę
Europejską, jeżeli w trakcie przesłuchania lub rozprawy staje
się ona podejrzana o popełnienie przestępstwa.
5.           Nie naruszając praw
przewidzianych w niniejszym rozdziale, podejrzanym i oskarżonym oraz innym
osobom zaangażowanym w postępowanie Prokuratury Europejskiej
przysługują wszystkie prawa procesowe dostępne na podstawie
mającego zastosowanie prawa krajowego.
Artykuł 33
Prawo do odmowy
składania wyjaśnień i prawo do domniemania niewinności
1.           Podejrzany i oskarżony
zaangażowany w postępowanie Prokuratury Europejskiej ma prawo,
zgodnie z prawem krajowym, do odmowy składania wyjaśnień w
trakcie przesłuchania w odniesieniu do przestępstw, o których
popełnienie jest podejrzewany, oraz otrzymuje informacje, że nie jest
zobowiązany do oskarżenia samego siebie.
2.           Podejrzanego i oskarżonego
uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona
zgodnie z prawem krajowym.
Artykuł 34
Prawo do pomocy prawnej
Każdy podejrzany lub oskarżony o
przestępstwo wchodzące w zakres kompetencji Prokuratury Europejskiej
ma prawo, zgodnie z prawem krajowym, do otrzymania bezpłatnej lub
częściowo odpłatnej pomocy prawnej od organów krajowych,
jeżeli nie posiada wystarczających środków na pokrycie kosztów
obrony.
Artykuł 35
Prawa dotyczące dowodów
1.            Zgodnie z prawem krajowym podejrzany i oskarżony mają prawo
do przedstawienia dowodów do rozpatrzenia przez Prokuraturę
Europejską.
2.            Zgodnie z prawem krajowym podejrzany i oskarżony mają prawo
do zwrócenia się do Prokuratury Europejskiej o zgromadzenie wszelkich
dowodów mających znaczenie dla dochodzenia, w tym o wyznaczenie ekspertów
i przesłuchanie świadków.
ROZDZIAŁ V
KONTROLA SĄDOWA
Artykuł 36
Kontrola sądowa
1.           W przypadku gdy Prokuratura
Europejska podejmuje czynności procesowe przy wypełnianiu swojej
funkcji, wówczas do celów kontroli sądowej uznawana jest za organ krajowy.
2.           Jeżeli przepisy prawa krajowego
uznaje się za mające zastosowanie na mocy niniejszego
rozporządzenia, wówczas takich przepisów nie uznaje się za przepisy
prawa Unii w rozumieniu art. 267 Traktatu.
ROZDZIAŁ VI
OCHRONA DANYCH
Artykuł 37
Przetwarzanie danych
osobowych
1.           Zgodnie z niniejszym
rozporządzeniem Prokuratura Europejska może przetwarzać w sposób
zautomatyzowany lub w ręcznie uporządkowanych katalogach
wyłącznie dane osobowe wymienione w pkt 1 załącznika
dotyczące osób, które zgodnie z prawodawstwem krajowym zainteresowanych państw
członkowskich są podejrzane o popełnienie lub udział w
popełnieniu przestępstwa, w odniesieniu do którego Prokuratura Europejska
jest uprawniona do działania, lub które zostały skazane za
popełnienie takiego przestępstwa, w następujących celach:
–
prowadzenia dochodzeń i postępowań karnych
zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
–
wymiany informacji z właściwymi organami
państw członkowskich i innymi organami Unii zgodnie z niniejszym
rozporządzeniem;
–
współpracy z państwami trzecimi zgodnie z
niniejszym rozporządzeniem.
2.           Prokuratura Europejska może
przetwarzać tylko dane osobowe wymienione w pkt 2 załącznika
dotyczące osób, które zgodnie z prawodawstwem krajowym
zainteresowanych państw członkowskich uważane są za
świadków lub ofiary w ramach dochodzenia lub ścigania
dotyczącego co najmniej jednego rodzaju przestępstw wchodzącego
w zakres kompetencji Prokuratury Europejskiej, bądź osób poniżej
18. roku życia. Przetwarzanie takich danych osobowych
może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy jest to absolutnie
niezbędne do celów wymienionych w ust. 1.
3.           W wyjątkowych przypadkach Prokuratura
Europejska może także przez ograniczony okres, który nie przekracza
czasu niezbędnego do zamknięcia sprawy, w związku z którą
przetwarzane są dane, przetwarzać dane osobowe inne niż dane, o
których mowa w ust. 1 i 2, odnoszące się do okoliczności
przestępstwa, gdy dotyczą one bezpośrednio i stanowią
część trwających dochodzeń prowadzonych przez
Prokuraturę Europejską, oraz jeżeli przetwarzanie tych danych jest
absolutnie niezbędne do celów określonych w ust. 1, pod warunkiem
że przetwarzanie tych konkretnych danych jest zgodne z niniejszym
rozporządzeniem. Inspektor ochrony danych, o którym mowa w art. 41, jest niezwłocznie
informowany o zastosowaniu niniejszego ustępu.
4.           Dane osobowe, przetwarzane przy
pomocy środków automatycznych lub innych, ujawniające pochodzenie
rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, religijne lub filozoficzne,
przynależność do związku zawodowego oraz dane
dotyczące zdrowia lub życia seksualnego mogą być
przetwarzane przez Prokuraturę Europejską jedynie wtedy, gdy są
one absolutnie niezbędne do celów prowadzonych przez nią dochodzeń
oraz jeśli uzupełniają one inne dane osobowe już
przetwarzane. Inspektor ochrony danych jest niezwłocznie informowany o
zastosowaniu niniejszego ustępu. Wyżej wymienione dane nie mogą
być przetwarzane w indeksie określonym w art. 22 ust. 4. W przypadku
gdy odnośne dane dotyczą świadków lub ofiar w rozumieniu ust. 2,
decyzja o przetworzeniu tych danych podejmowana jest przez Prokuratora
Europejskiego.
5.           Rozporządzenie (WE) nr 45/2001
ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez Prokuraturę
Europejską w kontekście jej działalności. Niniejsze
rozporządzenie doprecyzowuje i uzupełnia rozporządzenie (WE) nr 45/2001
w zakresie, w jakim dotyczy ono operacyjnych danych osobowych.
Artykuł 38
Terminy przechowywania danych
osobowych
1.           Dane osobowe przetwarzane przez
Prokuraturę Europejską nie mogą być przechowywane po
terminie, który spośród poniższych terminów wypada najwcześniej:
a)      terminie, po którym zakazane jest
prowadzenie dochodzenia na mocy przepisów o okresie przedawnienia
obowiązujących we wszystkich państwach członkowskich,
których dotyczy dochodzenie i ściganie;
b)      terminie, w którym dana osoba
została uniewinniona, a orzeczenie sądowe zakończyło
postępowanie w sprawie ;
c)      terminie trzech lat do dnia, z którym orzeczenie
sądowe ostatniego z państw członkowskich, których dotyczy
dochodzenie lub ściganie, zakończyło postępowanie w sprawie;
d)      terminie, w którym Prokuratura Europejska
stwierdziła, że dalsze prowadzenie przez nią dochodzenia lub
ścigania nie jest konieczne.
2.           Przestrzeganie terminów
przechowywania, o których mowa w ust. 1, jest stale sprawdzane przy pomocy
właściwych środków automatycznego przetwarzania. Pomimo to
sprawdzanie celowości przechowywania danych powinno odbywać się
co trzy lata od ich wprowadzenia. Jeżeli dane dotyczące osób, o
których mowa w załączniku, są przechowywane przez okres
dłuższy niż pięć lat, informuje się o tym
Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.
3.           Po upływie jednego z terminów
przechowywania, o których mowa w ust. 1, Prokuratura Europejska dokonuje
przeglądu celowości dłuższego przechowywania danych do
celów wykonywania jej zadań i może zdecydować na zasadzie
odstępstwa o przechowywaniu takich danych do czasu następnego przeglądu.
Powody dalszego przechowywania należy uzasadnić i zarejestrować.
W przypadku braku decyzji o dalszym przechowywaniu danych osobowych
przedmiotowe dane są automatycznie usuwane po upływie trzech lat.
4.           W przypadku gdy zgodnie z ust. 3
dane przechowywano po terminach, o których mowa w ust. 1, Europejski Inspektor
Ochrony Danych dokonuje przeglądu celowości przechowywania
odnośnych danych co trzy lata.
5.           W przypadku istnienia akt
zawierających niezautomatyzowane i nieustrukturyzowane dane po
upływie terminu przechowywania ostatniej pozycji zautomatyzowanych danych
w tych aktach wszystkie dokumenty z odnośnych akt i ich kopie
podlegają zniszczeniu.
Artykuł 39
Rejestrowanie i
dokumentowanie
1.           Na potrzeby weryfikacji
zgodności przetwarzania danych z prawem, samodzielnego monitorowania i
zapewniania odpowiedniej integralności i bezpieczeństwa danych
Prokuratura Europejska prowadzi rejestr wszelkiego gromadzenia, przekształcania,
ujawniania, łączenia lub usuwania danych osobowych wykorzystywanych w
celach operacyjnych oraz dostępu do nich. Takie rejestry lub dokumentacja
są usuwane po 18 miesiącach, chyba że dane są
wciąż potrzebne do trwających kontroli.
2.           Rejestry lub dokumentacja
sporządzone na mocy ust. 1 są udostępniane Europejskiemu
Inspektorowi Ochrony Danych na jego wniosek. Europejski Inspektor Ochrony
Danych wykorzystuje te informacje wyłącznie w celu kontroli ochrony
danych, zapewniając odpowiednie przetwarzanie danych, jak również integralność
i bezpieczeństwo danych.
Artykuł 40
Udzielenie dostępu do
danych osobowych
Tylko Prokurator
Europejski, delegowani prokuratorzy europejscy i upoważnieni
członkowie ich personelu mogą, w celu wykonywania swoich zadań i
z zachowaniem ograniczeń przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu,
mieć dostęp do danych osobowych przetwarzanych przez Prokuraturę
Europejską na potrzeby jej zadań operacyjnych.
Artykuł 41
Inspektor ochrony danych
1.           Prokurator Europejski mianuje inspektora
ochrony danych zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
2.           W ramach wykonywania obowiązków
określonych w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 inspektor
ochrony danych:
a)      zapewnia prowadzenie pisemnego rejestru
przekazywanych danych osobowych;
b)      współpracuje z personelem
Prokuratury Europejskiej odpowiedzialnym za procedury, szkolenia i doradztwo w
zakresie przetwarzania danych;
c)      przygotowuje roczne sprawozdanie i
przekazuje je Prokuratorowi Europejskiemu oraz Europejskiemu Inspektorowi
Ochrony Danych.
3.           W ramach wykonywania swoich
zadań inspektor ochrony danych ma dostęp do wszystkich danych
przetwarzanych przez Prokuraturę Europejską i do wszystkich
pomieszczeń Prokuratury Europejskiej.
4.           Pracownicy Prokuratury Europejskiej pomagający inspektorowi ochrony danych w wykonywaniu jego obowiązków
mają dostęp do danych osobowych przetwarzanych przez Prokuraturę
oraz do jej pomieszczeń w zakresie niezbędnym do realizacji swoich
zadań.
5.           Jeżeli inspektor ochrony danych
uzna, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 45/2001 lub niniejszego
rozporządzenia dotyczące przetwarzania danych osobowych nie są
przestrzegane, informuje o tym Prokuratora Europejskiego i wzywa go do
usunięcia tego naruszenia w określonym terminie. Jeżeli Prokurator Europejski nie usunie w określonym terminie
naruszenia związanego z przetwarzaniem danych, inspektor ochrony danych
przekazuje sprawę Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych.
6.           Prokurator Europejski przyjmuje
przepisy wykonawcze, o których mowa w art. 24 ust. 8 rozporządzenia (WE)
nr 45/2001.
Artykuł 42
Warunki korzystania z prawa
dostępu
1.           Każda osoba, której dane
dotyczą, może skorzystać z prawa dostępu do danych osobowych
zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001, w szczególności z jego
art. 13.
2.           W przypadku gdy prawo dostępu
jest ograniczone zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 45/2001,
Prokuratura Europejska informuje o tym fakcie na piśmie osobę, której
dane dotyczą, zgodnie z art. 20 ust. 3. Informacja o
głównych przesłankach stosowania ograniczenia może
zostać pominięta, jeżeli udzielenie takiej
informacji pozbawiłoby sensu przedmiotowe ograniczenie. Osoba, której dane dotyczą, jest informowana przynajmniej o
przeprowadzeniu wszystkich niezbędnych weryfikacji przez Europejskiego
Inspektora Ochrony Danych.
3.           Prokuratura Europejska dokumentuje
powody pominięcia przekazania informacji o głównych
przesłankach, na jakich opiera się ograniczenie, o którym mowa w ust.
2.
4.           Jeżeli, stosując art. 46 i
47 rozporządzenia (WE) nr 45/2001, Europejski Inspektor Ochrony Danych kontroluje
zgodność przetwarzania danych przez Prokuraturę Europejską
z prawem, informuje osobę, której dane dotyczą, przynajmniej o
przeprowadzeniu wszystkich niezbędnych weryfikacji przez Europejskiego
Inspektora Ochrony Danych.
Artykuł 43
Prawo do poprawienia danych i
ich usunięcia oraz ograniczenia przetwarzania danych
1.           Jeśli dane osobowe przetwarzane
przez Prokuraturę Europejską należy poprawić lub
usunąć lub ich przetwarzanie należy ograniczyć zgodnie z
art. 14, 15 lub 16 rozporządzenia (WE) nr 45/2001, Prokuratura Europejska koryguje
lub usuwa takie dane bądź ogranicza ich przetwarzanie.
2.           W przypadkach, o których mowa w art.
14, 15 lub 16 rozporządzenia (WE) nr 45/2001, bezzwłocznie powiadamia
się wszystkich odbiorców takich danych zgodnie z art. 17
rozporządzenia (WE) nr 45/2001. Następnie w sposób zgodny z
mającymi do nich zastosowanie przepisami odbiorcy poprawiają lub
usuwają wymienione dane bądź ograniczają przetwarzanie tych
danych w swoich systemach.
3.           Prokuratura Europejska powiadamia
osobę, której dane dotyczą, na piśmie i bez zbędnej
zwłoki, a w każdym razie w ciągu trzech miesięcy od
otrzymania wniosku, o poprawieniu lub usunięciu odnoszących się
do niej danych lub o ograniczeniu ich przetwarzania.
4.           Prokuratura Europejska informuje na
piśmie osobę, której dane dotyczą, o wszelkich odmowach
poprawienia lub usunięcia danych bądź ograniczenia przetwarzania
danych oraz o możliwości złożenia skargi do Europejskiego
Inspektora Ochrony Danych i zastosowania sądowych środków
odwoławczych.
Artykuł 44
Odpowiedzialność w
sprawach dotyczących ochrony danych
1.           Prokuratura Europejska przetwarza
dane osobowe w taki sposób, by można było ustalić, który organ
dostarczył dane lub skąd uzyskano dane osobowe.
2.           Odpowiedzialność za
zgodność z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 oraz z niniejszym
rozporządzeniem spoczywa na Prokuratorze Europejskim.
Odpowiedzialność za zgodność z prawem przekazu danych
osobowych dostarczonych Prokuraturze Europejskiej spoczywa na podmiocie
przekazującym dane osobowe oraz na Prokuraturze Europejskiej w odniesieniu
do danych osobowych dostarczanych przez nią państwom
członkowskim, organom Unii, państwom trzecim lub organizacjom.
3.           Z zastrzeżeniem innych przepisów
niniejszego rozporządzenia Prokuratura Europejska jest odpowiedzialna za
wszystkie dane, które przetwarza.
Artykuł 45
Współpraca między
Europejskim Inspektorem Ochrony Danych a krajowymi organami ochrony danych
1.           Europejski Inspektor Ochrony Danych
działa w ścisłej współpracy z krajowymi organami
właściwymi w zakresie nadzoru ochrony danych w konkretnych kwestiach
wymagających krajowego zaangażowania, zwłaszcza jeżeli
Europejski Inspektor Ochrony Danych lub krajowy organ właściwy w
zakresie nadzoru ochrony danych stwierdzi znaczące rozbieżności
między praktykami państw członkowskich lub potencjalnie
niezgodne z prawem przekazanie przy wykorzystaniu kanałów komunikacji
Prokuratury Europejskiej, lub w kontekście kwestii podniesionych przez co
najmniej jeden krajowy organ nadzorczy w sprawie wykonania i interpretacji
niniejszego rozporządzenia.
2.           W sprawach, o których mowa w ust. 1,
Europejski Inspektor Ochrony Danych i krajowe organy właściwe w
zakresie nadzoru ochrony danych, działając w zakresie swoich odpowiednich
kompetencji, mogą wymieniać się odpowiednimi informacjami,
pomagać sobie w przeprowadzaniu kontroli i inspekcji, badać trudności
w interpretacji lub stosowaniu niniejszego rozporządzenia, analizować
problemy związane z przeprowadzaniem niezależnego nadzoru lub
korzystaniem z praw przez osoby, których dane dotyczą,
sporządzać zharmonizowane wnioski dotyczące wspólnych
rozwiązań wszelkich problemów oraz promować wiedzę na temat
praw do ochrony danych, zależnie od potrzeb.
3.           W razie potrzeby krajowe organy
nadzorcze spotykają się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych do
celów określonych w niniejszym artykule. Koszty takich spotkań ponosi
Europejski Inspektor Ochrony Danych, który zajmuje się też ich
obsługą. Podczas pierwszego spotkania przyjęty zostaje regulamin
wewnętrzny. Dalsze metody pracy opracowywane są wspólnie,
zależnie od potrzeb.
Artykuł 46
Prawo do złożenia
skargi do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych
1.           Jeżeli skarga wniesiona na podstawie
art. 32 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 przez osobę, której
dane dotyczą, ma związek z decyzją, o której mowa w art. 43,
Europejski Inspektor Ochrony Danych zasięga opinii krajowych organów
nadzorczych lub właściwego organu sądowego w państwie
członkowskim, które było źródłem danych, lub
bezpośrednio w zainteresowanym państwie członkowskim. Decyzja
Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, która może obejmować nawet
odmowę przekazania jakichkolwiek informacji, jest podejmowana w
ścisłej współpracy z krajowym organem nadzorczym lub
właściwym organem sądowym.
2.           Jeżeli skarga dotyczy
przetwarzania danych dostarczonych Prokuraturze Europejskiej przez organy Unii,
państwa trzecie, organizacje lub strony prywatne, Europejski Inspektor
Ochrony Danych dopilnowuje, aby Prokuratura Europejska przeprowadziła
niezbędne kontrole.
Artykuł 47
Odpowiedzialność za
nieuprawnione lub niewłaściwe przetwarzanie danych
1.           Zgodnie z art. 340 Traktatu
Prokuratura Europejska odpowiada za wszelkie szkody wyrządzone osobom
fizycznym, wynikające z prowadzonego przez nią nieuprawnionego lub
niewłaściwego przetwarzania danych.
2.           Skargi przeciwko Prokuraturze
Europejskiej dotyczące odpowiedzialności, o której mowa w ust. 1,
rozstrzyga Trybunał Sprawiedliwości zgodnie z art. 268 Traktatu.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY FINANSOWE I PRZEPISY DOTYCZĄCE PERSONELU
sekcja 1
przepisy finansowe
Artykuł 48
Podmioty działań
finansowych
1.           Prokuratura Europejska jest
odpowiedzialna za podejmowanie decyzji w kwestiach finansowych i
budżetowych.
2.           Zastępca wyznaczony przez
Prokuratora Europejskiego zgodnie z art. 6 ust. 3, jako urzędnik
zatwierdzający, jest odpowiedzialny za wykonanie budżetu Prokuratury
Europejskiej.
Artykuł 49
Budżet
1.           Preliminarz wszystkich dochodów i
wydatków Prokuratury Europejskiej jest przygotowywany na każdy rok
budżetowy pokrywający się z rokiem kalendarzowym i jest
wykazywany w budżecie Prokuratury Europejskiej.
2.           Budżet Prokuratury Europejskiej
jest zrównoważony pod względem dochodów i wydatków.
3.           Niezależnie od innych zasobów
dochody Prokuratury Europejskiej obejmują:
a)      wkład Unii zapisany w budżecie
ogólnym Unii;
b)      należności za publikacje i
wszelkie usługi świadczone przez Prokuraturę Europejską.
4.           Wydatki Prokuratury Europejskiej
obejmują wynagrodzenia personelu, wydatki administracyjne i wydatki na
infrastrukturę oraz koszty operacyjne.
5.           Jeżeli delegowani prokuratorzy
europejscy prowadzą czynności w ramach zadań Prokuratury
Europejskiej, odpowiednie wydatki związane z takimi czynnościami
uznaje się za wydatki operacyjne.
Artykuł 50
Ustanowienie budżetu
1.           Każdego roku zastępca
Prokuratora Europejskiego, o którym mowa w art. 48, sporządza wstępny
projekt preliminarza dochodów i wydatków Prokuratury Europejskiej na kolejny
rok budżetowy. Na podstawie tego projektu Prokurator Europejski opracowuje
wstępny projekt preliminarza dochodów i wydatków Prokuratury Europejskiej
na kolejny rok budżetowy.
2.           Wstępny projekt preliminarza
dochodów i wydatków Prokuratury Europejskiej zostaje przesłany Komisji
najpóźniej do dnia 31 stycznia każdego roku. Do dnia 31 marca
Prokurator Europejski przesyła Komisji ostateczny projekt preliminarza
obejmujący projekt planu zatrudnienia.
3.           Komisja przesyła preliminarz
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie („władza budżetowa”) wraz z projektem
budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
4.           Na podstawie preliminarza Komisja
wprowadza do projektu budżetu ogólnego Unii szacunki, które uważa za
niezbędne w odniesieniu do planu zatrudnienia, oraz kwoty wkładu,
jaki ma być opłacony z budżetu ogólnego, i przedstawia je
władzy budżetowej zgodnie z art. 313 i 314 Traktatu.
5.           Władza budżetowa
zatwierdza środki przewidziane na wkład dla Prokuratury Europejskiej.
6.           Władza budżetowa przyjmuje
plan zatrudnienia Prokuratury Europejskiej.
7.           Prokurator Europejski przyjmuje
budżet Prokuratury Europejskiej. Budżet staje się ostateczny po
ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii. W razie potrzeby
budżet jest odpowiednio dostosowywany.
8.           W odniesieniu do wszelkich
przedsięwzięć z zakresu nieruchomości, które mogą
mieć znaczący wpływ na budżet, Prokuratura Europejska
informuje Parlament Europejski i Radę tak szybko, jak to możliwe
zgodnie z przepisami art. 203 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.
9.           Z wyjątkiem wystąpienia
siły wyższej, o której mowa w art. 203 rozporządzenia (UE,
Euratom) nr 966/2012, Parlament Europejski i Rada rozpatrują
propozycję przedsięwzięcia z zakresu nieruchomości w
terminie czterech tygodni od dnia, w którym obie instytucje otrzymały
projekt. Przedsięwzięcie z zakresu nieruchomości uznaje się
za zatwierdzone po upływie wspomnianego czterotygodniowego terminu, chyba
że w tym terminie Parlament Europejski lub Rada podejmą decyzję
przeciwną propozycji przedsięwzięcia. Jeżeli Parlament
Europejski lub Rada we wspomnianym czterotygodniowym terminie przedstawią
należycie uzasadnione obawy, termin ten przedłuża się
jednokrotnie o dwa tygodnie. Jeżeli Parlament Europejski lub Rada
podejmą decyzję przeciwną propozycji przedsięwzięcia z
zakresu nieruchomości, Prokuratura Europejska wycofuje swoją
propozycję i może przedłożyć nową
propozycję.
10.         Prokuratura Europejska może
finansować projekt nabycia budynku z wykorzystaniem pożyczki pod
warunkiem uprzedniego zatwierdzenia przez władzę budżetową
zgodnie z art. 203 ust. 8 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.
Artykuł 51
Wykonanie budżetu
1.           Zastępca Prokuratora
Europejskiego, o którym mowa w art. 48, działający w charakterze
urzędnika zatwierdzającego Prokuratury Europejskiej, wykonuje
budżet Prokuratury Europejskiej na własną
odpowiedzialność i w ramach ograniczeń zatwierdzonych w
budżecie.
2.           Każdego roku zastępca
Prokuratora Europejskiego, o którym mowa w art. 48, przesyła władzy
budżetowej wszelkie informacje istotne z punktu widzenia wyników procedur
oceny.
Artykuł 52
Prezentacja sprawozdania
finansowego i absolutorium
1.           Księgowy Eurojustu działa
w charakterze księgowego Prokuratury Europejskiej w zakresie wykonania jej
budżetu. Zostają dokonane niezbędne ustalenia w celu
uniknięcia jakiegokolwiek konfliktu interesów.
2.           Do dnia 1 marca następującego
po zakończeniu każdego roku budżetowego księgowy
Prokuratury Europejskiej przekazuje tymczasowe sprawozdanie finansowe
księgowemu Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu.
3.           Prokuratura Europejska przesyła
sprawozdanie dotyczące zarządzania budżetem i finansami
Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu do dnia 31
marca kolejnego roku budżetowego.
4.           Do dnia 31 marca
następującego po zakończeniu każdego roku budżetowego
księgowy Komisji przekazuje Trybunałowi Obrachunkowemu tymczasowe
sprawozdanie finansowe Prokuratury Europejskiej skonsolidowane ze sprawozdaniem
finansowym Komisji.
5.           Zgodnie z art. 148 ust. 1
rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 najpóźniej do dnia 1 czerwca
następnego roku Trybunał Obrachunkowy przedstawia swoje uwagi na
temat wstępnego sprawozdania finansowego Prokuratury Europejskiej.
6.           Po otrzymaniu uwag Trybunału
Obrachunkowego na temat wstępnego sprawozdania finansowego Prokuratury
Europejskiej, zgodnie z przepisami art. 148 rozporządzenia (UE, Euratom)
nr 966/2012, księgowy Prokuratury Europejskiej sporządza na
własną odpowiedzialność końcowe sprawozdanie
finansowe.
7.           Do dnia 1 lipca
następującego po zakończeniu każdego roku budżetowego
księgowy Prokuratury Europejskiej przekazuje końcowe sprawozdanie
finansowe Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi
Obrachunkowemu.
8.           Końcowe sprawozdanie
Prokuratury Europejskiej zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej do dnia 15 listopada następnego roku.
9            Najpóźniej do dnia 30
września następnego roku zastępca Prokuratora Europejskiego, o
którym mowa w art. 48, przekazuje Trybunałowi Obrachunkowemu
odpowiedź na jego uwagi. Jednocześnie odpowiedzi Prokuratury
Europejskiej zostają przesłane Komisji.
10.         Zastępca Prokuratora Europejskiego,
o którym mowa w art. 48, przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego
wniosek, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego zastosowania procedury
udzielania absolutorium za dany rok budżetowy zgodnie z art. 165 ust. 3
rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.
11.         Do dnia 15 maja roku n + 2 Parlament
Europejski, na zalecenie Rady stanowiącej większością
kwalifikowaną, udziela zastępcy Prokuratora Europejskiego, o którym
mowa w art. 48, absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy n.
Artykuł 53
Przepisy finansowe
Prokurator Europejski przyjmuje przepisy
finansowe mające zastosowanie do Prokuratury Europejskiej zgodnie z
[rozporządzeniem nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie
ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych
w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie
rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu
ogólnego Wspólnot Europejskich] oraz po konsultacjach z Komisją. Przepisy
te nie odbiegają od [rozporządzenia nr 2343/2002],
chyba że takie różnice są szczególnie wymagane do celów
działań Prokuratury Europejskiej, a Komisja wcześniej
wyraziła zgodę.
Sekcja 2
PRZEPISY DOTYCZĄCE PERSONELU
Artykuł 54
Przepisy ogólne
1.           Regulamin pracowniczy Unii
Europejskiej[9]
i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej oraz przepisy
przyjęte w drodze porozumienia między instytucjami Unii Europejskiej
dotyczące wykonania tego regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia
innych pracowników mają zastosowanie do Prokuratora Europejskiego,
zastępców i personelu Prokuratury Europejskiej, chyba że niniejsza
sekcja stanowi inaczej.
2.           Uprawnienia organu
powołującego do zawierania umów o pracę z pracownikami
Prokuratury Europejskiej wynikające z regulaminu pracowniczego oraz z
warunków zatrudnienia innych pracowników posiada Prokurator Europejski.
3.           Prokurator Europejski przyjmuje
odpowiednie przepisy wykonawcze do regulaminu pracowniczego i do warunków
zatrudnienia innych pracowników zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego.
Prokurator Europejski przyjmuje również program dotyczący personelu
jako element dokumentu programowego.
4.           Protokół w sprawie przywilejów
i immunitetów Unii Europejskiej ma zastosowanie do Prokuratury Europejskiej i
jej personelu.
5.           Delegowani prokuratorzy europejscy
są zatrudniani w charakterze specjalnych doradców zgodnie z art. 5, 123 i 124
warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. Właściwe
organy krajowe ułatwiają wykonanie funkcji delegowanych prokuratorów
europejskich wynikających z niniejszego rozporządzenia i
powstrzymują się od podejmowania jakiegokolwiek działania lub
jakiejkolwiek polityki, które mogą mieć niekorzystny wpływ na
karierę zawodową i status delegowanych prokuratorów europejskich w
prokuraturze krajowej. W szczególności właściwe organy krajowe
zapewniają delegowanym prokuratorom europejskim zasoby i sprzęt
niezbędne do wykonywania ich funkcji wynikających z niniejszego
rozporządzenia, a także dopilnowują, aby delegowani prokuratorzy
europejscy byli w pełni zintegrowani ze swoimi prokuraturami krajowymi.
Artykuł 55
Oddelegowani eksperci krajowi
i pozostały personel
1.           Prokuratura Europejska może
korzystać z usług oddelegowanych ekspertów krajowych lub innych osób
niezatrudnionych przez Prokuraturę Europejską. Oddelegowani eksperci
krajowi podlegają Prokuratorowi Europejskiemu w zakresie realizacji
zadań związanych z funkcjami Prokuratury Europejskiej.
2.           Prokurator Europejski przyjmuje
decyzję ustanawiającą zasady delegowania ekspertów krajowych do
Prokuratury Europejskiej oraz w razie potrzeby dalsze przepisy wykonawcze.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY DOTYCZĄCE STOSUNKÓW PROKURATURY EUROPEJSKIEJ Z JEJ PARTNERAMI
Sekcja 1
PRZEPISY WSPÓLNE
Artykuł 56
Przepisy wspólne
1.           W zakresie, w jakim jest to
konieczne dla wykonywania jej zadań, Prokuratura Europejska może
ustanawiać i utrzymywać współpracę z organami lub agencjami
Unii zgodnie z celami przedmiotowych organów lub agencji, z
właściwymi organami państw trzecich, organizacjami
międzynarodowymi i Międzynarodową Organizacją Policji
Kryminalnej (Interpolem).
2.           W zakresie, w
jakim jest to istotne dla wykonywania jej zadań, Prokuratura Europejska
może, zgodnie z art. 61, wymieniać wszystkie informacje, z
wyjątkiem danych osobowych, bezpośrednio z jednostkami, o których
mowa w ust. 1.
3.           Zgodnie z art. 4 rozporządzenia
(WE) nr 45/2001 Prokuratura Europejska może
otrzymywać i przetwarzać dane osobowe pochodzące od podmiotów, o
których mowa w ust. 1, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do realizacji
jej zadań, i z zastrzeżeniem przepisów sekcji 3.
4.           Prokuratura Europejska
przekazuje dane osobowe państwom trzecim, organizacjom
międzynarodowym i Interpolowi wyłącznie wtedy, gdy jest to
konieczne w celu zapobiegania przestępstwom, które wchodzą w zakres
kompetencji Prokuratury Europejskiej, i zwalczania tych zjawisk zgodnie z
przepisami niniejszego rozporządzenia.
5.           Dalsze
przekazywanie osobom trzecim danych osobowych otrzymanych od Prokuratury
Europejskiej przez państwa członkowskie, organy lub agencje Unii,
państwa trzecie i organizacje międzynarodowe lub Interpol jest
zakazane, chyba że Prokuratura Europejska udzieliła na to wyraźnej
zgody po rozważeniu okoliczności przedmiotowej sprawy, w odniesieniu do określonego celu, który nie jest
niezgodny z celem, w którym dane zostały przekazane.
SEKCJA 2
STOSUNKI Z PARTNERAMI
Artykuł 57
Stosunki z Eurojustem
1.           Prokuratura Europejska ustanawia i
utrzymuje szczególne stosunki z Eurojustem oparte na ścisłej
współpracy oraz określonych poniżej wzajemnych powiązaniach
operacyjnych, administracyjnych i zarządczych.
2.           W kwestiach operacyjnych Prokuratura
Europejska może włączyć Eurojust w swoją
działalność dotyczącą transgranicznych lub
złożonych spraw:
a)      dzieląc się informacjami, w tym
danymi osobowymi, dotyczącymi jej dochodzeń, w szczególności,
jeżeli ujawniają one elementy, które mogą wykraczać poza
przedmiotowy lub terytorialny zakres kompetencji Prokuratury Europejskiej;
b)      zwracając się do Eurojustu lub
jego właściwych członków krajowych o udział w koordynowaniu
określonych czynności dochodzeniowych dotyczących konkretnych
aspektów, które mogą wykraczać poza przedmiotowy lub terytorialny
zakres kompetencji Prokuratury Europejskiej;
c)      zwracając się do Eurojustu o ułatwienie
osiągnięcia porozumienia między Prokuraturą Europejską
a zainteresowanym państwem członkowskim lub zainteresowanymi
państwami członkowskimi w sprawie kompetencji pomocniczych zgodnie z
art. 13, bez uszczerbku dla ewentualnego rozstrzygnięcia przez organ
sądowy zainteresowanego państwa członkowskiego
właściwy do orzekania w danej sprawie;
d)      zwracając się do Eurojustu lub
jego właściwych członków krajowych o skorzystanie z
uprawnień nadanych im w prawie unijnym lub krajowym w odniesieniu do
określonych czynności dochodzeniowych, które mogą wykraczać
poza przedmiotowy lub terytorialny zakres kompetencji Prokuratury Europejskiej;
e)      dzieląc się z Eurojustem lub
jego właściwymi członkami krajowymi informacjami na temat
decyzji dotyczących postępowania, o których mowa w art. 27, 28 i 29,
przed ich przekazaniem Prokuratorowi Europejskiemu, w przypadku gdy może
nastąpić naruszenie kompetencji Eurojustu oraz gdy to
właściwe w świetle wcześniejszego zaangażowania
Eurojustu w sprawę;
f)       zwracając się do Eurojustu lub
jego właściwych członków krajowych o wsparcie w przekazaniu jej
decyzji lub wniosków o wzajemną pomoc prawną do państw
będących członkami Eurojustu, które jednak nie uczestniczą
w ustanowieniu Prokuratury Europejskiej, lub do państw trzecich oraz w
wykonaniu przedmiotowych decyzji i wniosków w takich państwach.
3.           Prokuratura Europejska ma
dostęp do mechanizmu automatycznej kontroli krzyżowej danych w zautomatyzowanym systemie zarządzania
sprawami Eurojustu. Ilekroć zostanie stwierdzona zgodność
między danymi wprowadzonymi do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami przez Prokuraturę
Europejską a danymi wprowadzonymi przez Eurojust, fakt ten zostanie podany
do wiadomości Eurojustu i Prokuratury Europejskiej, jak również
państwa członkowskiego, które przekazało dane Eurojustowi. W
przypadku danych przekazanych przez państwa trzecie Eurojust powiadomi
takie państwo trzecie o stwierdzeniu zgodności wyłącznie za
zgodą Prokuratury Europejskiej.
4.           Współpraca nawiązana zgodnie
z ust. 1 pociąga za sobą wymianę informacji, w tym danych
osobowych. Wszelkie dane będące przedmiotem takiej wymiany są
wykorzystywane wyłącznie w celach, do jakich zostały dostarczone
. Jakiekolwiek inne wykorzystanie danych jest dozwolone wyłącznie w
zakresie, w jakim mieści się w mandacie organu otrzymującego
przedmiotowe dane, i jest uzależnione od uprzedniej zgody organu, który
dostarczył te dane.
5.           Prokurator Europejski wyznacza
pracowników uprawnionych do dostępu do wyników mechanizmu kontroli
krzyżowej i informuje o tym Eurojust.
6.           Prokuratura Europejska korzysta ze
wsparcia i zasobów administracji Eurojustu. Szczegóły
tego porozumienia reguluje się w ramach umowy.
Eurojust świadczy następujące usługi na rzecz Prokuratury
Europejskiej:
a)      wsparcie techniczne przy opracowywaniu
budżetu rocznego, dokumentu programowego zawierającego program roczny
i wieloletni oraz planu zarządzania;
b)      wsparcie techniczne przy rekrutacji
personelu i zarządzaniu karierą;
c)      usługi w zakresie
bezpieczeństwa;
d)      usługi w zakresie technologii informatycznych;
e)      usługi w zakresie zarządzania
finansami, księgowości i audytu;
f)       wszelkie inne usługi
będące przedmiotem wspólnego zainteresowania.
Artykuł 58
Stosunki z instytucjami,
agencjami i innymi organami Unii
1.           Prokuratura Europejska rozwija
szczególne stosunki z Europolem.
2            Współpraca ustanowiona zgodnie
z ust. 1 obejmuje wymianę informacji, w tym danych osobowych. Wszelkie
wymienione w ten sposób dane wykorzystuje się wyłącznie do
celów, dla których zostały przekazane. Jakiekolwiek inne zastosowanie
danych jest dozwolone wyłącznie w zakresie, w jakim objęte jest
ono mandatem podmiotu otrzymującego dane, oraz z zastrzeżeniem
otrzymania wcześniejszej zgody podmiotu przekazującego dane.
3.           Prokuratura Europejska
współpracuje z Komisją, w tym z OLAF, do celów wypełniania
obowiązków wynikających z art. 325 ust. 3 Traktatu. W tym celu
zawierają one umowę określającą warunki
współpracy.
4.           Prokuratura Europejska
nawiązuje i utrzymuje współpracę z innymi instytucjami, organami
i jednostkami organizacyjnymi Unii.
Artykuł 59
Stosunki z państwami
trzecimi i organizacjami międzynarodowymi
1.           Prokuratura Europejska może
zawierać uzgodnienia robocze z jednostkami, o których mowa w art. 56 ust. 1.
Tego rodzaju uzgodnienia robocze mogą w szczególności dotyczyć
wymiany informacji strategicznych i delegowania urzędników
łącznikowych do Prokuratury Europejskiej.
2.           Prokuratura Europejska może
ustanowić, w porozumieniu z właściwymi organami, punkty
kontaktowe w państwach trzecich w celu ułatwienia współpracy.
3.           Zgodnie z art. 218 Traktatu Komisja
Europejska może przedstawiać Radzie wnioski w sprawie negocjowania
umów z co najmniej jednym państwem trzecim dotyczących
współpracy Prokuratury Europejskiej z właściwymi organami tych
państw trzecich w zakresie pomocy prawnej w sprawach karnych i ekstradycji
w sprawach wchodzących w zakres kompetencji Prokuratury Europejskiej.
4.           Jeżeli chodzi o
przestępstwa wchodzące w zakres przedmiotowy kompetencji Prokuratury
Europejskiej, państwa członkowskie uznają Prokuraturę
Europejską za właściwy organ do celów wykonania ich umów
międzynarodowych dotyczących pomocy prawnej w sprawach karnych i
ekstradycji albo, w razie potrzeby, zmieniają takie umowy
międzynarodowe, tak aby zapewnić Prokuraturze Europejskiej
możliwość wykonania jej funkcji wynikających z takich umów,
w przypadku gdy podejmuje się ona tych zadań zgodnie z art. 75 ust. 2.
SEKCJA 3
PRZEKAZYWANIE DANYCH OSOBOWYCH
Artykuł 60
Przekazywanie danych
osobowych organom lub agencjom Unii
Z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń
nałożonych na podstawie niniejszego rozporządzenia Prokuratura
Europejska może przekazywać dane osobowe bezpośrednio organom
lub agencjom Unii w zakresie, w jakim jest to konieczne dla wykonywania jej
zadań lub zadań organu lub agencji Unii będących odbiorcą
danych.
Artykuł 61
Przekazywanie danych
osobowych państwom trzecim i organizacjom międzynarodowym
1.           Prokuratura Europejska może
przekazywać dane osobowe organowi państwa trzeciego, organizacji
międzynarodowej lub Interpolowi w zakresie, w jakim jest to konieczne dla
wykonywania jej zadań, wyłącznie na podstawie:
a)      decyzji Komisji przyjętej zgodnie z
[art. 25 i 31 dyrektywy 95/46/WE], uznającej, że dane państwo
lub organizacja międzynarodowa lub sektor, w którym odbywa się
przetwarzanie danych, w tym państwie trzecim lub organizacji
międzynarodowej zapewnia odpowiedni poziom ochrony (decyzja
stwierdzająca odpowiedni poziom ochrony); lub
b)      umowy międzynarodowej zawartej
między Unią a danym państwem trzecim lub organizacją
międzynarodową na podstawie art. 218 Traktatu zakładającej
odpowiednie zabezpieczenia w odniesieniu do ochrony prywatności oraz
podstawowych praw i wolności osób fizycznych.
Takie operacje przekazywania nie wymagają
żadnego dodatkowego zezwolenia.
Prokuratura Europejska może dokonywać
uzgodnień roboczych w celu wykonania takich umów lub decyzji w sprawie odpowiedniego
poziomu ochrony.
2.           Na zasadzie odstępstwa od ust. 1
Prokurator Europejski może w poszczególnych przypadkach zatwierdzić
przekazanie danych osobowych państwom trzecim lub organizacjom
międzynarodowym lub Interpolowi, jeżeli:
a)      przekazanie danych jest bezwzględnie
konieczne do ochrony istotnych interesów Unii, w tym jej interesów finansowych,
w ramach realizacji celów Prokuratury Europejskiej;
b)      przekazanie danych jest bezwzględnie
konieczne dla zapobieżenia bezpośredniemu zagrożeniu
związanemu z przestępczością lub terroryzmem;
c)      przekazanie jest konieczne z innych
powodów lub wymagane przez prawo z ważnych względów interesu
publicznego Unii lub jej państw członkowskich, określonych w
przepisach unijnych lub krajowych, bądź w celu ustanowienia,
wykonania lub obrony tytułu prawnego; lub
d)      przekazanie jest konieczne dla ochrony żywotnych
interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby.
3.           Ponadto Prokurator Europejski w
porozumieniu z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych może zatwierdzić
zestaw przekazów zgodnie z lit. a)–d) powyżej, uwzględniając
istnienie zabezpieczeń w odniesieniu do ochrony prywatności oraz
podstawowych praw i wolności osób fizycznych, na okres
nieprzekraczający jednego roku, z możliwością odnowienia.
4.           Europejski Inspektor Ochrony Danych
jest informowany o przypadkach, w których zastosowano przepisy ust. 3.
5.           Prokuratura Europejska może
przekazywać administracyjne dane osobowe zgodnie z art. 9
rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
ROZDZIAŁ IX
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 62
Status prawny i warunki
działalności
1.           W każdym państwie
członkowskim Prokuraturze Europejskiej przysługuje możliwie
najszersza zdolność prawna przyznawana osobom prawnym na podstawie
ich prawa. Prokuratura Europejska może przede wszystkim nabywać i
zbywać nieruchomości i ruchomości oraz występować jako
strona w postępowaniu sądowym.
2.           Niezbędne ustalenia
dotyczące pomieszczeń przeznaczonych dla Prokuratury Europejskiej
oraz obiektów udostępnionych przez przyjmujące państwo
członkowskie wraz ze szczegółowymi przepisami mającymi
zastosowanie w danym państwie członkowskim do Prokuratora
Europejskiego, jego zastępców, personelu i członków ich rodzin
określa się w umowie w sprawie siedziby zawartej między
Prokuraturą Europejską a przyjmującym państwem członkowskim
nie później niż [dwa lata po wejściu w życie niniejszego
rozporządzenia].
3.           Przyjmujące państwo
członkowskie Prokuratury Europejskiej zapewnia możliwie najlepsze
warunki dla zagwarantowania właściwego funkcjonowania Prokuratury
Europejskiej, w tym wielojęzyczne placówki szkolne o orientacji
europejskiej oraz odpowiednie połączenia transportowe.
Artykuł 63
Ustalenia językowe
1.           Rozporządzenie nr 1[10] ma zastosowanie do aktów
przewidzianych w art. 7 i 72.
2.           Usługi tłumaczeniowe
niezbędne dla funkcjonowania Prokuratury Europejskiej świadczy
Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej.
Artykuł 64
Poufność
1.           Prokurator Europejski, jego
zastępcy i personel oraz delegowani prokuratorzy europejscy i ich personel
krajowy są zobowiązani do zachowania poufności w odniesieniu do
wszelkich informacji, które uzyskali w toku wykonywania swoich zadań.
2.           Obowiązek zachowania
poufności stosuje się do wszystkich osób i wszystkich organów
wezwanych do współpracy z Prokuraturą Europejską.
3.           Obowiązek zachowania poufności
również pozostaje w mocy po zakończeniu kadencji, rozwiązaniu
stosunku pracy lub zakończeniu czynności służbowych przez
osoby, o których mowa w ust. 1 i 2.
4.           Obowiązek zachowania
poufności stosuje się do wszystkich informacji otrzymanych przez
Prokuraturę Europejską, chyba że informacje te zostały
już podane do wiadomości publicznej lub są publicznie
dostępne.
5.           Członkowie oraz personel
Europejskiego Inspektora Ochrony Danych podlegają obowiązkowi
zachowania poufności w odniesieniu do wszelkich informacji, które uzyskali
w toku wykonywania swoich zadań.
Artykuł 65
Przejrzystość
1.           Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001
ma zastosowanie do dokumentów, które odnoszą się do zadań
administracyjnych Prokuratury Europejskiej.
2.           W ciągu sześciu
miesięcy od daty ustanowienia Prokurator Europejski przyjmuje
szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
3.           Decyzje podjęte przez
Prokuraturę Europejską na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001
mogą stanowić przedmiot skargi do Europejskiego Rzecznika Praw
Obywatelskich lub skargi wniesionej do Trybunału Sprawiedliwości Unii
Europejskiej na warunkach określonych odpowiednio w art. 228 oraz 263
Traktatu.
Artykuł 66
OLAF i Europejski Trybunał
Obrachunkowy
1.           Aby ułatwić zwalczanie
nadużyć finansowych, korupcji i innych nielegalnych działań
na mocy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady[11], w ciągu sześciu
miesięcy od dnia, w którym Prokuratura Europejska rozpocznie
działalność, przystępuje ona do porozumienia
międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego
dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez OLAF i przyjmuje
odpowiednie przepisy obowiązujące wszystkich pracowników Prokuratury
Europejskiej, wykorzystując szablon zawarty w załączniku do tego
porozumienia.
2.           Europejski Trybunał
Obrachunkowy jest uprawniony do przeprowadzania audytów, na podstawie
dokumentacji i na miejscu, obejmujących wszystkich beneficjentów dotacji,
wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymują od Prokuratury Europejskiej
środki unijne.
3.           OLAF może przeprowadzać
dochodzenia, w tym kontrole i inspekcje na miejscu, zgodnie z przepisami i
procedurami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1073/1999 i
rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96[12], aby ustalić, czy
miały miejsce jakiekolwiek nieprawidłowości naruszające
interesy finansowe Unii w związku z wydatkami finansowanymi przez
Prokuraturę Europejską.
4.           Nie naruszając przepisów ust. 1,
2 i 3, uzgodnienia robocze z państwami trzecimi, organizacjami
międzynarodowymi lub Interpolem, umowy, umowy o udzielenie dotacji i
decyzje o udzieleniu dotacji przez Prokuraturę Europejską
zawierają przepisy wyraźnie uprawniające Europejski Trybunał
Obrachunkowy i OLAF do przeprowadzania tego rodzaju audytów i dochodzeń,
zgodnie z ich odpowiednimi kompetencjami.
Artykuł 67
Przepisy bezpieczeństwa
w zakresie ochrony informacji niejawnych
Prokuratura Europejska stosuje zasady
bezpieczeństwa zawarte w przepisach bezpieczeństwa Komisji
dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (EUCI) oraz informacji niejawnych
szczególnie chronionych, zgodnie z załącznikiem do decyzji Komisji 2001/844/WE,
EWWiS, Euratom[13].
Obejmuje to między innymi przepisy dotyczące wymiany, przetwarzania i
przechowywania takich informacji.
Artykuł 68
Administracyjne
postępowanie wyjaśniające
Działania administracyjne Prokuratury
Europejskiej są przedmiotem postępowania wyjaśniającego
prowadzonego przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zgodnie z art. 228
Traktatu.
Artykuł 69
Ogólny system
odpowiedzialności
1.           Odpowiedzialność umowną
Prokuratury Europejskiej regulują przepisy mające zastosowanie do
danej umowy.
2.           Do wydawania wyroków na podstawie
wszelkich klauzul arbitrażowych zamieszczonych w umowie zawartej przez
Prokuraturę Europejską właściwy jest Trybunał
Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
3.           W przypadku odpowiedzialności
pozaumownej Prokuratura Europejska, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla
porządków prawnych państw członkowskich i niezależnie od
jakiejkolwiek odpowiedzialności wynikającej z art. 47, naprawia
wszelkie szkody spowodowane przez Prokuraturę Europejską lub jej
pracowników w trakcie pełnienia przez nich obowiązków, o ile
można im przypisać odpowiedzialność za takie szkody.
4.           Ustęp 3 ma również
zastosowanie do szkody powstałej na skutek błędu
popełnionego przez delegowanego prokuratora europejskiego w trakcie wykonywania
jego obowiązków.
5.           Trybunał Sprawiedliwości
Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania w sporach
dotyczących odszkodowania za szkody, o których mowa w ust. 3.
6.           Sądy krajowe państw
członkowskich właściwe do rozstrzygania sporów dotyczących
odpowiedzialności Prokuratury Europejskiej, o której mowa w niniejszym
artykule, określa się na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001[14].
7.           Odpowiedzialność
osobistą pracowników Prokuratury Europejskiej wobec Prokuratury
Europejskiej regulują przepisy regulaminu pracowniczego lub warunków
zatrudnienia mające do nich zastosowanie.
Artykuł 70
Sprawozdawczość
1.           Prokuratura Europejska publikuje
roczne sprawozdanie z ogólnej działalności. Prokuratura przekazuje to
sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i parlamentom narodowym, jak
również Radzie i Komisji.
2.           Prokurator Europejski występuje
raz do roku przed Parlamentem Europejskim i Radą, aby zdać
sprawozdanie z ogólnej działalności Prokuratury Europejskiej, uwzględniając
obowiązek zachowania dyskrecji i poufności. Na żądanie
występuje również przed Komisją.
3.           Parlamenty narodowe mogą
wezwać Prokuratora Europejskiego lub delegowanych prokuratorów
europejskich do uczestnictwa w wymianie poglądów na temat ogólnej działalności
Prokuratury Europejskiej.
ROZDZIAŁ X
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 71
Przepisy przejściowe
1.           Przed przystąpieniem do
wykonywania swoich zadań Prokurator Europejski podejmuje wszelkie
działania niezbędne do ustanowienia Prokuratury Europejskiej.
2.           Nie naruszając art. 9, pierwsi
dwaj zastępcy Prokuratora Europejskiego, wybrani losowo, zostaną
powołani na okres sześciu lat.
3.           Państwa członkowskie
pozostają właściwe do daty ustanowienia Prokuratury Europejskiej
i przejęcia przez nią jej obowiązków zgodnie z art. 75 ust. 2.
Prokuratura Europejska wykonuje swoje kompetencje w odniesieniu do wszystkich
przestępstw wchodzących w zakres jej kompetencji popełnionych po
tym terminie. Prokuratura Europejska może również wykonywać
swoje kompetencje w odniesieniu do wszelkich przestępstw wchodzących
w zakres jej kompetencji popełnionych przed tym terminem, jeżeli
żaden właściwy organ krajowy nie prowadzi już
czynności dochodzeniowych lub w zakresie ścigania w odniesieniu do
tego przestępstwa.
Artykuł 72
Przepisy administracyjne i
dokumentacja programowa
Prokurator Europejski:
a)           corocznie przyjmuje dokument
programowy zawierający roczny i wieloletni program Prokuratury
Europejskiej;
b)           przyjmuje strategię zwalczania
nadużyć finansowych, która jest proporcjonalna do istniejących
zagrożeń i uwzględnia koszty i korzyści wynikające z
podejmowanych środków;
c)           przyjmuje przepisy, których celem
jest zapobieganie konfliktom interesów i zarządzanie nimi, w odniesieniu
do delegowanych prokuratorów europejskich;
d)           przyjmuje przepisy dotyczące
statusu, kryteriów efektywności, praw i obowiązków zastępców i
delegowanych prokuratorów europejskich, jak również dotyczące rotacji
delegowanych prokuratorów europejskich do celów wykonania art. 7;
e)           przyjmuje przepisy dotyczące
obsługi transakcji zawartych zgodnie z art. 29 i sposobów obliczania
wysokości należnej grzywny;
f)            przyjmuje przepisy dotyczące
sposobów udzielania informacji zwrotnej osobom lub podmiotom, które
dostarczyły informacji Prokuraturze Europejskiej;
g)           przyjmuje przepisy dotyczące
stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w ramach prowadzonych
działań;
h)           przyjmuje przepisy wykonawcze, o
których mowa w art. 24 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
Artykuł 73
Powiadomienia
Każde państwo członkowskie
wyznacza organy, które są właściwe do celów określonych w
art. 6 ust. 6, art. 13 ust. 3, art. 17 ust. 2 i art. 26 ust. 4. Informacje na
temat wyznaczonych organów, jak również wszelkich późniejszych zmian
są jednocześnie zgłaszane Prokuratorowi Europejskiemu, Radzie i Komisji.
Artykuł 74
Klauzula przeglądowa
1.           Najpóźniej [pięć
lat po rozpoczęciu stosowania niniejszego rozporządzenia] Komisja
przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny
dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia, któremu mogą
towarzyszyć ewentualne wnioski ustawodawcze. Sprawozdanie zawiera
ustalenia Komisji dotyczące wykonalności i celowości
rozszerzenia zakresu kompetencji Prokuratury Europejskiej na inne
przestępstwa zgodnie z art. 86 ust. 4 Traktatu.
2.           Komisja przedstawia wnioski
ustawodawcze Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, jeżeli uzna, że
konieczne są bardziej szczegółowe przepisy dotyczące
ustanowienia Prokuratury Europejskiej, jej funkcji lub procedury mającej
zastosowanie do prowadzonych przez nią działań. Komisja
może zalecić Radzie Europejskiej rozszerzenie zakresu kompetencji
Prokuratury Europejskiej zgodnie z art. 86 ust. 4 Traktatu.
Artykuł 75
Wejście w życie
1.           Niniejsze rozporządzenie
wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
2.           Prokuratura Europejska przyjmuje
zadania związane z dochodzeniem i ściganiem przestępstw
powierzone jej na mocy niniejszego rozporządzenia w dniu, który zostanie
określony decyzją Komisji w sprawie wniosku Prokuratora Europejskiego,
po ustanowieniu Prokuratury Europejskiej. Decyzja Komisji zostaje opublikowana
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże
w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach
członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
Załącznik
Kategorie danych osobowych
1.           a)       Nazwisko, nazwisko rodowe,
imiona oraz wszelkie pseudonimy lub nazwisko przybrane;
b)      data i miejsce urodzenia;
c)      obywatelstwo;
d)      płeć;
e)      miejsce zamieszkania, zawód i miejsce
pobytu danej osoby;
f)       numery ubezpieczenia społecznego,
prawa jazdy, dane z dokumentów tożsamości, dane paszportowe oraz
numery identyfikacji celnej i podatkowej;
g)      informacje dotyczące osób prawnych,
o ile zawierają dane dotyczące zidentyfikowanych lub
identyfikowalnych osób, które są objęte dochodzeniem lub
ściganiem;
h)      rachunki bankowe i rachunki w innych
instytucjach finansowych;
i)       opis i charakter zarzucanych
przestępstw, daty, w których zostały popełnione, kategoria karna
przestępstwa oraz postępy w dochodzeniu;
j)       fakty wskazujące na
międzynarodowy zasięg sprawy;
k)      szczegóły dotyczące zarzucanej
przynależności do organizacji przestępczej;
l)       numery telefonu, adresy poczty
elektronicznej, dane o połączeniach i lokalizacji, jak również
odnośne dane potrzebne do zidentyfikowania abonenta lub użytkownika;
m)     dane rejestracyjne pojazdów;
n)      profile DNA ustalone na podstawie
niekodującej części DNA, zdjęcia oraz odciski palców.
2.           a)       Nazwisko, nazwisko rodowe,
imiona oraz wszelkie pseudonimy lub nazwisko przybrane;
b)      data i miejsce urodzenia;
c)      obywatelstwo;
d)      płeć;
e)      miejsce zamieszkania, zawód i miejsce
pobytu danej osoby;
f)       opis i charakter przestępstw, z
którymi miały związek, daty, w których zostały popełnione,
kategoria karna przestępstw oraz postępy w dochodzeniu.
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
1.1.        Tytuł wniosku/inicjatywy
Wniosek
Komisji dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie ustanowienia
Prokuratury Europejskiej
1.2.        Dziedziny polityki w
strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
Dziedzina
polityki: wymiar sprawiedliwości
Działanie:
tytuł 33
1.3.        Charakter wniosku/inicjatywy
X Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego
działania
¨ Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego działania będącego
następstwem projektu pilotażowego/działania przygotowawczego
X Wniosek/inicjatywa wiąże się z przedłużeniem
bieżącego działania
¨ Wniosek/inicjatywa dotyczy działania, które zostało
przekształcone pod kątem nowego działania
1.4.        Cele
1.4.1.     Wieloletnie cele strategiczne
Komisji wskazane we wniosku/inicjatywie
Przyczynienie
się do wzmocnienia ochrony interesów finansowych Unii i dalszego
rozwoju w obszarze wymiaru sprawiedliwości, a także zwiększenie
zaufania przedsiębiorców i obywateli UE do instytucji unijnych, przy
jednoczesnym poszanowaniu wszystkich podstawowych praw zapisanych w Karcie praw
podstawowych Unii Europejskiej.
1.4.2.     Cele szczegółowe i
działania ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
Cel szczegółowy nr 2 Zacieśnienie
współpracy sądowej w sprawach karnych i tym samym przyczynienie
się do stworzenia prawdziwej europejskiej przestrzeni sprawiedliwości
(część celu ogólnego nr 2: Zwiększenie
zaufania do europejskiej przestrzeni sprawiedliwości)
Działania ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
33
03: Wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych i
cywilnych
1.4.3.     Oczekiwane wyniki i wpływ
Należy
wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupom
docelowym.
Oczekuje
się, że ustanowienie Prokuratury Europejskiej zwiększy
ochronę interesów finansowych Unii. Ponadto oczekuje się, że
ustanowienie Prokuratury doprowadzi do zwiększenia liczby ściganych
sprawców przestępstw przeciwko interesom finansowym, co doprowadzi do
zwiększenia liczby wyroków skazujących, podniesienia poziomu
odzyskiwania środków uzyskanych w sposób nieuczciwy oraz zwiększenia
efektu odstraszającego. Ponadto niezależność Prokuratury
zagwarantuje, że dochodzenie i ściganie odnośnych przestępstw
będzie się odbywało bez bezpośredniego udziału organów
krajowych.
1.4.4.     Wskaźniki wyników i
wpływu
Należy
określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie
realizacji wniosku/inicjatywy.
Zwiększona
liczba i odsetek pomyślnie zakończonych dochodzeń i
postępowań karnych.
1.5.        Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
1.5.1.     Potrzeby, które mają
zostać zaspokojone w perspektywie krótko- lub długoterminowej
Mimo
że zarówno Unia, jak i państwa członkowskie mają
obowiązek chronić budżet Unii, w rzeczywistości Unia
posiada niewielką kontrolę nad wydatkami państw
członkowskich i praktycznie nie posiada żadnych uprawnień do
interweniowania w przypadkach nadużyć funduszy UE o charakterze
kryminalnym. Znaczną częścią budżetu UE
zarządzają organy krajowe (np. gdy przyznają dotacje w wyniku
zamówień publicznych finansowanych z budżetu UE), a prowadzenie
jakichkolwiek działań związanych z dochodzeniem lub
ściganiem przestępstw przeciwko budżetowi Unii należy do
kompetencji państw członkowskich. Rozbieżne przepisy i niejednakowe
egzekwowanie prawa w państwach członkowskich często utrudnia
prowadzenie dochodzeń w sprawach dotyczących nadużyć
finansowych i innych przestępstw przeciwko budżetowi UE. Krajowe
organy ścigania, prokuratorzy i sędziowie w państwach
członkowskich podejmują decyzje, zgodnie z priorytetami ustalonymi
w ramach krajowej polityki karnej i na podstawie krajowych kompetencji w
zakresie prawa karnego i przepisów proceduralnych, czy i w jaki sposób powinny
interweniować w celu ochrony budżetu Unii. W rezultacie poziom
ochrony interesów finansowych Unii znacznie różni się w poszczególnych
państwach członkowskich. Fakt, że wskaźnik
pomyślnie zakończonych postępowań karnych w odniesieniu do
przestępstw przeciwko budżetowi UE różni się znacznie w
poszczególnych państwach członkowskich UE (od 19 do 91 %[15]), świadczy o luce w
istniejących mechanizmach ochrony i konieczności przeprowadzenia
działań naprawczych.
1.5.2.     Wartość dodana z
tytułu zaangażowania Unii Europejskiej
Wartość
dodana ustanowienia Prokuratury Europejskiej uwidoczni się przede
wszystkim w zwiększonej liczbie postępowań karnych
dotyczących przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii.
Utworzenie
Prokuratury Europejskiej zwiększyłoby wykorzystanie zasobów i
wymianę informacji, które są niezbędne do
pomyślnego prowadzenia dochodzeń i ścigania odnośnych
przestępstw. To z kolei wzmocniłoby ogólną reakcję organów
ścigania na te przestępstwa oraz zwiększyłoby efekt
prewencyjny (odstraszający) w odniesieniu do potencjalnych
przestępców. Prokuratura Europejska będzie mogła gromadzić
zasoby w zakresie dochodzenia i ścigania przestępstw na potrzeby
określonej sytuacji, zwiększając tym samym skuteczność
egzekwowania prawa na poziomie europejskim i krajowym.
Prokuratura
Europejska będzie kierować dochodzeniami i postępowaniami karnymi
w państwach członkowskich, zapewniać skuteczną koordynację
dochodzeń i przestępstw postępowań karnych oraz
rozwiązywać problemy związane z różnymi mającymi
zastosowanie systemami prawnymi. Obecny system, w którym państwa
członkowskie ponoszą całkowitą odpowiedzialność
za tego rodzaju dochodzenia i postępowania karne, przy wsparciu Eurojustu
i Europolu, nie jest wystarczająco skuteczny, aby poradzić sobie z
wysokim poziomem przedmiotowej przestępczości i powiązanych
szkód.
Zagwarantowanie,
aby ograniczone zasoby finansowe Unii były wykorzystywane w najlepszym
interesie obywateli UE i lepiej zabezpieczone przed nadużyciami
finansowymi, jest również niezbędne w celu uzasadnienia wydatków
i zapewnienia publicznego zaufania do Unii.
1.5.3.     Główne wnioski
wyciągnięte z podobnych działań
Na
poziomie krajowym wymiana informacji na temat domniemanych
przestępstw z udziałem funduszy UE między organami
odpowiedzialnymi za monitorowanie i kontrolę, organami prowadzącymi
dochodzenia administracyjne i organami ścigania jest często niewystarczająca.
Częściowo wynika to również z luk w ramach proceduralnych, o
których mowa powyżej, utrudniających skuteczne prowadzenie
dochodzeń multidyscyplinarnych z udziałem organów sądowych, jak
również administracyjnych, celnych i podatkowych w państwach
członkowskich. Agencje zarządzające wydatkowaniem funduszy UE i
kontrolujące je skupiają się czasami wyłącznie na
odzyskaniu swoich środków w drodze procedur administracyjnych i
cywilno-prawnych, nawet jeżeli zachodzi poważne podejrzenie, że
doszło do popełnienia przestępstwa. Może to prowadzić
do zaniedbań w zakresie postępowań, a w rezultacie – w zakresie
odstraszania i prewencji ogólnej.
Ponadto
skuteczne dochodzenie i ściganie przestępstw przeciwko interesom
finansowym UE utrudnia fakt, iż organy ścigania i prokuratorzy nie
zawsze przekazują informacje na temat przestępstw swoim odpowiednikom
w pozostałych państwach członkowskich lub Eurojustowi czy
Europolowi.
Ponadto
tradycyjne sposoby współpracy międzynarodowej polegające na
wzywaniu do wzajemnej pomocy prawnej lub ustanawianiu wspólnego zespołu
dochodzeniowo-śledczego często nie działają na tyle dobrze,
aby umożliwić skuteczne dochodzenie i ściganie takich
przestępstw pomimo wysiłków organów europejskich, takich jak Eurojust
i Europol. Reakcje na wezwania do wzajemnej pomocy prawnej często
następują bardzo powoli, a organy policyjne i sądowe
napotykają praktyczne trudności w kontaktowaniu się i
współpracy z odpowiednimi organami z zagranicy ze względu na problemy
językowe i różnice w systemach prawnych. W niektórych państwach
członkowskich powolna i nieefektywna współpraca międzynarodowa
często uniemożliwiała prowadzenie sprawy z uwagi na
upłynięcie terminu przedawnienia. Ponadto sprawy dotyczące
przestępstw przeciwko interesom finansowym UE są wyjątkowo
złożone.
Jeżeli
chodzi o współpracę na poziomie Unii, zgłaszano mieszane
doświadczenia związane ze współpracą z Eurojustem i
Europolem oraz pomiędzy państwami członkowskimi a OLAF. Eurojust
i Europol nie zawsze otrzymują informacje, których potrzebują, aby
móc wspierać państwa członkowskie. OLAF zapewnia wsparcie
państwom członkowskim dzięki zdolności do udzielania
specjalistycznej pomocy technicznej i operacyjnej zgodnie z wymogami art. 7
Protokołu drugiego do Konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot
Europejskich. Jednocześnie OLAF prowadzi dochodzenia na specjalnych
warunkach, w szczególności jeżeli chodzi o przekazywanie informacji
krajowym organom sądowym, w tym zgodnie z mającymi zastosowanie
przepisami o ochronie danych. Z tego względu współpraca z OLAF jest
również krytykowana przy różnych okazjach, przede wszystkim w
odniesieniu do często długiego okresu oczekiwania na
udostępnienie przez OLAF informacji prokuratorom krajowym. Niektóre
państwa członkowskie ograniczają współpracę z organami
niesądowymi takimi jak OLAF również na podstawie przepisów
dotyczących tajemnicy sądowej.
Z
rocznych danych statystycznych OLAF wynika, że sprawy przekazywane
krajowym organom dochodzeniowym i sądowym nie są równie skutecznie i
efektywnie prowadzone w całej UE. W swoim 11. sprawozdaniu z
działalności OLAF przeanalizował sądowe działania
następcze podjęte przez państwa członkowskie w odniesieniu
do jego spraw w ciągu 12 lat i stwierdził istnienie „znacznych
różnic między państwami, jeżeli chodzi o ich
zdolność do wydawania w rozsądnym czasie wyroków
skazujących w przypadku dochodzeń i postępowań karnych w
sprawach dotyczących budżetu UE”. Fakt, że średni
wskaźnik skuteczności ścigania przestępstw wynosi
poniżej 50 %, wskazuje na poważne trudności w osiąganiu
ogólnej skuteczności dochodzenia i ścigania w państwach
członkowskich.
1.5.4.     Spójność z innymi
właściwymi instrumentami oraz możliwa synergia
Wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie zwalczania nadużyć
finansowych
Bieżące
działania Unii mające na celu ochronę jej interesów finansowych
obejmują dochodzenia administracyjne, kontrole i audyty, jak również
działania ustawodawcze, w tym wniosek Komisji dotyczący dyrektywy w
sprawie zwalczania nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii
za pośrednictwem prawa karnego, nie odnoszą się jednak do
kwestii nieprawidłowości wykrytych w odniesieniu do dochodzenia i
ścigania przestępstw związanych z ochroną interesów
finansowych UE.
Eurojust
Eurojust
może jedynie koordynować dochodzenia i postępowania karne,
zachęcać do ich przeprowadzania oraz wspierać wymianę
informacji. Jeżeli państwo członkowskie odmawia podjęcia
dochodzenia lub ścigania przestępstwa, Eurojust nie może go do
tego zmusić. Krajowi członkowie Eurojustu często nie posiadają
uprawnień, aby zapewnić skuteczne prowadzenie działań
następczych w państwach członkowskich, a jeśli je
posiadają, to zwykle powstrzymują się od korzystania z
uprawnień, które wynikają z prawa krajowego –
większość decyzji w tego rodzaju kwestiach podejmuje się w
drodze konsensusu.
Wnioskowi
w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej towarzyszy wniosek
dotyczący reformy Eurojustu, w wyniku której Eurojust zostanie
dostosowany do wspólnego podejścia w sprawie agencji europejskich
uzgodnionego przez Radę, Parlament Europejski i Komisję oraz zostanie
ustanowiony związek między Eurojustem a Prokuraturą
Europejską. Reforma ta może doprowadzić do skuteczniejszej
wymiany informacji i lepszej współpracy między organami krajowymi.
Istnieją
i zawsze będą istnieć sprawy, w których muszą
uczestniczyć zarówno Prokuratura Europejska, jak i Eurojust, w
szczególności sprawy, w których podejrzani są zaangażowani w
przestępstwa przeciwko interesom finansowym Unii, jak i inne formy
przestępczości. Oznacza to, że konieczna będzie nieustanna,
ścisła współpraca między tymi organami. Aby to
zapewnić, oba rozporządzenia zawierają przepisy, zgodnie z
którymi Prokuratura Europejska może zwrócić się do Eurojustu lub
jego krajowych członków o interwencję, koordynowanie lub w inny
sposób wykorzystanie jego uprawnień w danej sprawie.
Ponadto
przewiduje się, że Eurojust będzie świadczył
nieodpłatnie na rzecz Prokuratury Europejskiej praktyczne usługi
wsparcia w kwestiach administracyjnych, takich jak personel, finanse i
technologie informacyjne. Takie podejście zapewnia znaczną
synergię. Jednym z przykładów takiej synergii jest fakt, że
Prokuratura Europejska będzie mogła korzystać z infrastruktury
informatycznej Eurojustu, w tym ze zautomatyzowanego
systemu zarządzania sprawami, akt tymczasowych i indeksu, na potrzeby
swoich własnych spraw. Odnośne szczegóły zostaną
określone w porozumieniu zawartym między Prokuraturą
Europejską a Eurojustem.
OLAF
Obecnie
OLAF prowadzi dochodzenia administracyjne w celu ochrony interesów finansowych
UE. OLAF dysponuje wykwalifikowanym personelem z dużym doświadczeniem
we współpracy z krajowymi organami ścigania. Wielu pracowników OLAF
posiada odpowiednie doświadczenie w krajowej administracji wymiaru
sprawiedliwości i egzekwowania prawa (policji, służbach celnych
i prokuraturze).
Część
zasobów OLAF zostałaby zatem wykorzystana w celu ustanowienia Prokuratury
Europejskiej, zważywszy na ich doświadczenie w prowadzeniu
dochodzeń administracyjnych oraz cel polegający na uniknięciu
powielania dochodzeń administracyjnych i karnych. Kolejnym ważnym
aspektem jest wykorzystywanie istniejących sieci, które OLAF
opracowywał przez lata w obszarze dochodzeń w sprawie
nadużyć finansowych.
Ponadto OLAF przyczyniłby się do ustanowienia
Prokuratury Europejskiej poprzez udzielanie specjalistycznego wsparcia w celu
ułatwienia analizy kryminalistycznej, a także wsparcia technicznego i
operacyjnego w zakresie dochodzeń oraz na potrzeby gromadzenia dowodów w
sprawach karnych dotyczących przestępstw przeciwko interesom
finansowym Unii.
Wniosek
w sprawie zmiany rozporządzenia nr 1073/1999 dotyczącego
dochodzeń prowadzonych przez OLAF (reforma OLAF) jest przedmiotem
negocjacji międzyinstytucjonalnych. Chociaż wniosek ten poprawia
wymianę informacji między OLAF a instytucjami, organami i jednostkami
administracyjnymi UE, jak również z państwami członkowskimi, a
także zapewnia lepsze zarządzanie OLAF i zestaw gwarancji
proceduralnych dla osób objętych dochodzeniami, nie zapewnia jednak temu
organowi żadnych dodatkowych sposobów działania, w szczególności
uprawnień w zakresie dochodzeń.
Europol
Rola
Europolu ogranicza się do zapewniania danych wywiadowczych i wsparcia
krajowych działań w zakresie egzekwowania prawa. Europol nie
może zapewnić ani działań następczych w państwach
członkowskich w odniesieniu do swoich analiz, ani bezpośrednich
dochodzeń krajowych. Uprawnienia Europolu ogranicza również TFUE. Na
mocy art. 88 TFUE Europol nie może samodzielnie prowadzić dochodzenia
w sprawie przestępstw, a wszelkie działania operacyjne musi
prowadzić w powiązaniu i w porozumieniu z właściwymi
krajowymi organami ścigania. Mimo że funkcje wsparcia pełnione
przez Europol są z pewnością istotne, nie mogą one
zastąpić uprawnień do samodzielnego prowadzenia dochodzeń.
W
marcu 2013 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący
rozporządzenia w sprawie Europolu, w którym skupiono się przede
wszystkim na dostosowaniu kompetencji Europolu do TFUE oraz na uczynieniu
Europolu centrum wymiany informacji, przyznając jednocześnie nowe
obowiązki w zakresie szkoleń. Wniosek ten nie obejmuje uprawnień
do prowadzenia dochodzeń policyjnych i uprawnień w zakresie
egzekwowania prawa w dziedzinie ochrony interesów finansowych UE.
1.6.        Okres trwania działania
i jego wpływ finansowy
¨ Wniosek/inicjatywa o ograniczonym okresie trwania
–
¨  Okres trwania wniosku/inicjatywy: od [DD/MM]RRRR r. do [DD/MM]RRRR r.
–
¨  Okres trwania wpływu finansowego od RRRR r. do RRRR r.
X Wniosek/inicjatywa o nieograniczonym okresie
trwania
–
Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od 2017
r. do 2023 r.;
–
po którym następuje faza operacyjna.
1.7.        Planowane tryby
zarządzania
Bezpośrednie zarządzanie przez Komisję
–
przez jej departamenty, w tym jej personel w
delegaturach Unii;
–
     przez agencje wykonawcze;
¨ Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi
X Zarządzanie pośrednie poprzez przekazanie zadań wykonawczych:
–
¨ państwom trzecim lub organom przez nie wyznaczonym;
–
¨ organizacjom międzynarodowym i ich agencjom (należy
wyszczególnić);
–
¨ EBI oraz Europejskiemu Funduszowi Inwestycyjnemu;
–
X organom, o których mowa w art. 208 i 209
rozporządzenia finansowego;
–
¨ organom prawa publicznego;
–
¨ podmiotom podlegającym prawu prywatnemu, które świadczą
usługi użyteczności publicznej, o ile zapewniają one
odpowiednie gwarancje finansowe;
–
¨ podmiotom podlegającym prawu prywatnemu państwa
członkowskiego, którym powierzono realizację partnerstwa
publiczno-prywatnego oraz które zapewniają odpowiednie gwarancje
finansowe;
–
¨ osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych działań
w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa na mocy
tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej oraz określonym we
właściwym podstawowym akcie prawnym.
–       W przypadku wskazania więcej niż
jednego trybu, należy podać dodatkowe informacje w części
„Uwagi”.
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA
2.1.        Zasady nadzoru i
sprawozdawczości
Należy
określić częstotliwość i warunki.
Prokuratura
Europejska publikuje roczne sprawozdanie z działalności. Prokurator Europejski występuje raz do roku przed Parlamentem
Europejskim i Radą, aby zdać sprawozdanie z wyników i priorytetów
prowadzonych przez Prokuraturę Europejską dochodzeń i
postępowań karnych, uwzględniając obowiązek zachowania
dyskrecji i poufności.
Prokurator
Europejski lub delegowani prokuratorzy europejscy mogą również
zostać wezwani do udzielenia informacji parlamentom narodowym.
Ponadto
w ciągu pięciu lat od wejścia w życie rozporządzenia
ustanawiającego Prokuraturę Europejską Komisja Europejska
dokonuje oceny jego wdrożenia, w tym wykonalności i celowości rozszerzenia
zakresu kompetencji Prokuratury Europejskiej na inne przestępstwa zgodnie
z art. 86 ust. 4 TFUE.
2.2.        System zarządzania i
kontroli
2.2.1.     Zidentyfikowane ryzyko
Czynności
dochodzeniowe i w zakresie ścigania, w tym uprawnienia w zakresie
egzekwowania prawa, zalicza się do działań wrażliwych,
które częściowo wpływają na prawa człowieka, a w
związku z tym mogą prowadzić do roszczeń o odszkodowanie.
Przetwarzanie
danych osobowych w trwających dochodzeniach może być
również przyczyną roszczeń o odszkodowanie w przypadku
bezprawnego przetwarzania danych.
2.2.2.     Przewidywane metody kontroli
Zgodnie
ze standardową procedurą udzielania absolutorium Prokuratura
Europejska jest zobowiązana między innymi do:
–
przekazania tymczasowego sprawozdania finansowego
księgowemu Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu;
–
przekazania końcowego sprawozdania finansowego
Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu;
–
przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu,
na jego wniosek, wszelkich informacji niezbędnych do sprawnego
zastosowania procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy.
Ponadto,
jeżeli chodzi o zwalczanie nadużyć finansowych i audyty
prowadzone przez Europejski Trybunał Obrachunkowy:
–
Prokuratura Europejska przystępuje do
porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r.
dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez Europejski
Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i przyjmuje
odpowiednie przepisy obowiązujące wszystkich jej pracowników,
wykorzystując szablon zawarty w załączniku do tego porozumienia;
–
Europejski Trybunał Obrachunkowy jest
uprawniony do przeprowadzania audytów, na podstawie dokumentacji i na miejscu,
obejmujących wszystkich beneficjentów, wykonawców i podwykonawców, którzy
otrzymują od Urzędu środki unijne;
–
OLAF może przeprowadzać dochodzenia, w
tym kontrole i inspekcje na miejscu, zgodnie z przepisami i procedurami
określonymi w mających zastosowanie przepisach UE, aby ustalić,
czy miały miejsce jakiekolwiek nieprawidłowości naruszające
interesy finansowe Unii w związku z dotacjami lub umowami finansowanymi
przez Prokuraturę Europejską;
–
uzgodnienia robocze z państwami trzecimi i
organizacjami międzynarodowymi, umowy, umowy o udzielenie dotacji i
decyzje o udzieleniu dotacji przez Prokuraturę Europejską
zawierają przepisy wyraźnie uprawniające Europejski
Trybunał Obrachunkowy i OLAF do przeprowadzania tego rodzaju audytów i
dochodzeń, zgodnie z ich odpowiednimi kompetencjami.
2.3.        Środki zapobiegania
nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom
Określić
istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochrony.
Przyjęcie
strategii zwalczania nadużyć finansowych, która jest proporcjonalna
do istniejących zagrożeń i uwzględnia koszty i
korzyści wynikające z podejmowanych środków.
Przyjęcie
przepisów, których celem jest zapobieganie konfliktom interesów i
zarządzanie nimi, w odniesieniu do członków jej personelu.
3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY
3.1.        Działy wieloletnich ram
finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków na które
wniosek/inicjatywa ma wpływ
·      Istniejące linie budżetowe
Według działów
wieloletnich ram finansowych i linii budżetowych
 Dział wieloletnich ram finansowych || Linia budżetowa || Rodzaj środków || Wkład
 Numer [Treść………………………...……….] || Zróżnicowane/niezróżnicowane([16])   || państw EFTA   || krajów kandydujących   || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
   ||   ||   ||   ||   ||   ||
·      Nowe linie budżetowe, o których utworzenie się wnioskuje
Według działów wieloletnich ram finansowych i
linii budżetowych
 Dział wieloletnich ram finansowych || Linia budżetowa || Rodzaj środków || Wkład
 Numer [Treść………………………...……….] || Zróżnicowane/niezróżnicowane || państw EFTA || krajów kandydujących || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 3 || 33.03.YY.YY Prokuratura Europejska || Zróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE
3.2.        Szacunkowy wpływ na
wydatki
3.2.1.     Synteza szacunkowego
wpływu na wydatki (w cenach z 2013 r.)
w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)
 Dział wieloletnich ram finansowych: || Numer 3 || Bezpieczeństwo i obywatelstwo
 Prokuratura Europejska[17] ||   ||   || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 Tytuł 1[18] || Środki na zobowiązania || (1) || 1,393 || 4,144 || 6,895 || 11,039 || 23,471
 Środki na płatności || (2) || 1,393 || 4,144 || 6,895 || 11,039 || 23,471
 Tytuł 2[19] || Środki na zobowiązania || (1a) || 0,099 || 0,194 || 0,293 || 0,487 || 1,073
 Środki na płatności || (2a) || 0,099 || 0,194 || 0,293 || 0,487 || 1,073
 Tytuł 3[20] || Środki na zobowiązania || (3a) || 1,052 || 2,455 || 3,507 || 4,558 || 11,572
   || Środki na płatności || (3b) || 1,052 || 2,455 || 3,507 || 4,558 || 11,572
 OGÓŁEM środki dla Prokuratury Europejskiej || Środki na zobowiązania || =1+1a +3a || 2,544 || 6,793 || 10,695 || 16,084 || 36,116
 Dział wieloletnich ram finansowych: || 5 || „Wydatki administracyjne”
w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 Dyrekcja Generalna: DG ds. Sprawiedliwości ||
  Zasoby ludzkie || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 0,680
  Pozostałe wydatki administracyjne || 0,050 || 0,050 || 0,050 || 0,050 || 0,200
 OGÓŁEM Dyrekcja Generalna ds. Sprawiedliwości || Środki || 0,220 || 0,220 || 0,220 || 0,220 || 0,880
  Zasoby ludzkie || 0,131 || 0,131 || 0,131 || 0,131 || 0,524
  Pozostałe wydatki administracyjne || 0,050 || 0,050 || 0,050 || 0,050 || 0,200
 OGÓŁEM OLAF || Środki || 0,181 || 0,181 || 0,181 || 0,181 || 0,724
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = środki na płatności ogółem) || 0,401 || 0,401 || 0,401 || 0,401 || 1,604
w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 2,945 || 7,194 || 11,096 || 16,485 || 37,720
 Środki na płatności || 2,945 || 7,194 || 11,096 || 16,485 || 37,720
 Redukcje w celu osiągnięcia oszczędności kosztowej w dziale wieloletnich ram finansowych: || 5 || „Wydatki administracyjne”
 Redukcje w dziale 5 (OLAF) ||   ||   || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 Tytuł 1[21] || Środki na zobowiązania || (1) || -1,393 || -4,144 || -6,895 || -11,039 || -23,471
 Środki na płatności || (2) || -1,393 || -4,144 || -6,895 || -11,039 || -23,471
 Tytuł 2[22] || Środki na zobowiązania || (1a) || -0,099 || -0,194 || -0,293 || -0,487 || -1,073
 Środki na płatności || (2a) || -0,099 || -0,194 || -0,293 || -0,487 || -1,073
 Tytuł 3[23] || Środki na zobowiązania || (3a) || -0,350 || -1,051 || -1,401 || -1,750 || -4,552
   || Środki na płatności || (3b) || -0,350 || -1,051 || -1,401 || -1,750 || -4,552
 OGÓŁEM redukcje w dziale 5 || Środki na zobowiązania || =1+1a +3a || -1,842 || -5,389 || -8,589 || -13,276 || -29,096
Na etapie rozruchu każde zwiększenie
zasobów pod względem środków lub EPC w Prokuraturze Europejskiej jest
rekompensowane odpowiednim zmniejszeniem zasobów OLAF o taką samą
ilość środków lub liczbę EPC.
Różnice tj. koszty związane z
zamówieniami publicznym na usługi delegowanych prokuratorów europejskich
(tytuł 3)
   ||   ||   || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
   || Środki na zobowiązania || (1) || 0,702 || 1,404 || 2,106 || 2,880 || 7,020
 Środki na płatności || (2) || 0,702 || 1,404 || 2,106 || 2,880 || 7,020
Są to koszty obliczone dla 9, 18, 27 i 36
delegowanych prokuratorów europejskich w EPC.
Koszty te muszą zostać pokryte z
marginesu przewidzianego w tytule 3 lub poprzez redukcje w innych agencjach.

3.2.2.     Szacunkowy wpływ na
środki operacyjne [organu]
–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków operacyjnych
–
X  Wniosek/inicjatywa wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków operacyjnych, jak
określono poniżej:
–      Środki na zobowiązania w mln EUR (do
trzech miejsc po przecinku) w cenach z 2013 r.

 Określić cele i produkty   ò ||   ||   || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM ||
 PRODUKT ||
 Rodzaj || Średni koszt || Liczba[24] || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Ogółem || Koszt całkowity ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 1 Dochodzenia związane z ochroną interesów finansowych ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 - Produkt || sprawy   || 0,0083 || 184 || 1,526 || 491 || 4,076 || 773 || 6,417 || 1163 || 9,650 ||   || 21,669 ||
 Cel szczegółowy nr 1 – suma cząstkowa ||   || 1,526 ||   || 4,076 ||   || 6,417 ||   || 9,650 ||   || 21,669 ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 2 – Postępowania karne związane z ochroną interesów finansowych ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 - Produkt || sprawy || 0,0083 || 92 || 0,763 || 246 || 2,038 || 387 || 3,208 || 581 || 4,825 ||   || 10,834 ||
 Cel szczegółowy nr 2 – suma cząstkowa ||   || 0,763 ||   || 2,038 ||   || 3,208 ||   || 4,825 ||   || 10,834 ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 3 - Współpraca z innymi ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 - Produkt ||   || 0,0083 || 31 || 0,254 || 82 || 0,679 || 129 || 1,069 || 194 || 1,608 ||   || 3,610 ||
 Cel szczegółowy nr 3 – suma cząstkowa ||   || 0,254 ||   || 0,679 ||   || 1,069 ||   || 1,608 ||   || 3,610 ||
 KOSZT OGÓŁEM ||   || 2,543 ||   || 6,793 ||   || 10,694 ||   || 16,083 ||   || 36,113[25] ||
3.2.3.     Szacunkowy wpływ na
zasoby ludzkie Prokuratury Europejskiej
3.2.3.1.  Streszczenie
–
¨         Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków administracyjnych
–
X          Wniosek/inicjatywa wiąże
się z koniecznością wykorzystania środków
administracyjnych, jak określono poniżej:
 Zasoby ludzkie || 2017 || 2018 || 2019 || 2020
 Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (liczba osób) || 18 || 36 || 54 || 90
 - z czego grupa funkcyjna AD || 12 || 24 || 36 || 60
 - z czego grupa funkcyjna AST || 6 || 12 || 18 || 30
 Personel zewnętrzny (EPC) || 6 || 11 || 17 || 28
 - z czego personel kontraktowy || 5 || 9 || 14 || 23
 - z czego oddelegowani eksperci krajowi || 1 || 2 || 3 || 5
 Personel ogółem || 24 || 47 || 71 || 118
w mln EUR (do trzech
miejsc po przecinku)
 Wydatki na personel || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Ogółem
 Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia || 1,179 || 3,537 || 5,895 || 9,432 || 20,043
 - z czego grupa funkcyjna AD || 0,786 || 2,358 || 3,930 || 6,288 || 13,362
 - z czego grupa funkcyjna AST || 0,393 || 1,179 || 1,965 || 3,144 || 6,681
 Personel zewnętrzny || 0,214 || 0,607 || 1,000 || 1,607 || 3,428
 - z czego personel kontraktowy || 0,175 || 0,490 || 0,805 || 1,295 || 2,765
 - z czego oddelegowani eksperci krajowi || 0,039 || 0,117 || 0,195 || 0,312 || 663
 Wydatki na personel ogółem || 1,393 || 4,144 || 6,895 || 11,039 || 23,471

Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie
macierzystej DG
–
¨         Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich.
–
X Wniosek/inicjatywa wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono
poniżej:
Wartości szacunkowe należy
wyrazić w pełnych kwotach (lub najwyżej z
dokładnością do jednego miejsca po przecinku)
 ||   || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 ||
  Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) ||
 || 33 01 01 01 personel DG ds. Sprawiedliwości || 1,3 || 1,3 || 1,3 || 1,3 ||
 || 24 01 07 00 01 01 personel OLAF || 1 || 1 || 1 || 1 ||
 || XX 01 01 02 (w delegaturach) ||   ||   ||   ||   ||
 || XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||
 || 10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||
 ||   ||   ||   ||   ||   ||
 ||  Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy: EPC)
 || XX 01 02 01 (CA, SNE, INT z globalnej koperty finansowej) ||   ||   ||   ||   ||
 || XX 01 02 02 (CA, LA, SNE, INT i JED w delegaturach) ||   ||   ||   ||   ||
 || XX 01 04 yy   || - w centrali ||   ||   ||   ||   ||
 || - w delegaturach   ||   ||   ||   ||   ||
 || XX 01 05 02 (AC, END, INT – pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||
 || 10 01 05 02 (CA, SNE, INT – bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||
 || Inna linia budżetowa (określić) ||   ||   ||   ||   ||
 || OGÓŁEM || 2,3 || 2,3 || 2,3 || 2,3 ||
XX oznacza
odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w
budżecie.
Potrzeby w zakresie
zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na
zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji
generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami,
które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji
generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w
świetle istniejących ograniczeń budżetowych.
 Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony || Prowadzenie działań następczych w zakresie polityki i udzielanie porad Prokuraturze Europejskiej, w tym porad w kwestiach budżetowych i finansowych, faktyczne wypłaty dotacji, absolutorium budżetowe, procedury związane z projektem budżetu
 Personel zewnętrzny || Nie dotyczy
Opis metody obliczania kosztów ekwiwalentów
pełnego czasu pracy powinien zostać zamieszczony w
załączniku, w pkt 3.
Na etapie rozruchu każde zwiększenie
zasobów pod względem środków lub EPC w Prokuraturze Europejskiej jest
rekompensowane odpowiednim zmniejszeniem zasobów OLAF o taką samą
ilość środków lub liczbę EPC.
 Redukcje zasobów ludzkich w OLAF || 2017 || 2018 || 2019 || 2020
 Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (liczba osób) || -18 || -36 || -54 || -90
 - z czego grupa funkcyjna AD || -12 || -24 || -36 || -60
 - z czego grupa funkcyjna AST || -6 || -12 || -18 || -30
 Personel zewnętrzny (EPC) || -6 || -11 || -17 || -28
 - z czego personel kontraktowy || -5 || -9 || -14 || - 23
 - z czego oddelegowani eksperci krajowi || -1 || -2 || -3 || -5
 Personel ogółem || -24 || -47 || -71 || -118
w mln EUR (do trzech
miejsc po przecinku) w cenach z 2013 r.
 Redukcje w wydatkach na personel związanych z OLAF || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Ogółem
 Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia || -1,179 || -3,537 || -5,895 || -9,432 || -20,043
 - z czego grupa funkcyjna AD || -0,786 || -2,358 || -3,930 || -6,288 || -13,362
 - z czego grupa funkcyjna AST || -0,393 || -1,179 || -1,965 || -3,144 || -6,681
 Personel zewnętrzny || -0,214 || -0,607 || -1,000 || -1,607 || -3,428
 - z czego personel kontraktowy || -0,175 || -0,490 || -0,805 || -1,295 || -2,765
 - z czego oddelegowani eksperci krajowi || -0,039 || -0,117 || -0,195 || -0,312 || -663
 Wydatki na personel ogółem 24.0107 || -1,393 || -4,144 || -6,895 || -11,039 || -23,471
3.2.4.     Zgodność z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi
–
X          Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi.
–
¨         Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego
działu w wieloletnich ramach finansowych.
–
¨         Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu
elastyczności lub zmiany wieloletnich ram finansowych.
Dział 5
powinien zostać zmniejszony w celu odzwierciedlenia redukcji planu
zatrudnienia OLAF.
3.2.5.     Udział osób trzecich w
finansowaniu
–
X Wniosek/inicjatywa nie przewiduje
współfinansowania ze strony osób trzecich.
–
¨ Wniosek/inicjatywa przewiduje współfinansowanie szacowane zgodnie
z poniższym:
Środki w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)
   || Rok 2017 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 || Ogółem
 Określić organ współfinansujący ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki objęte współfinansowaniem ||   ||   ||   ||   ||
3.3.
Szacunkowy wpływ na dochody
–
¨         Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody.
–
X          Wniosek/inicjatywa ma wpływ
finansowy określony poniżej:
–
¨            wpływ na zasoby własne
–
X            wpływ na dochody różne
w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)
 Linia budżetowa po stronie dochodów: || Środki zapisane w budżecie na bieżący rok budżetowy || Wpływ wniosku/inicjatywy   ||
 2017 || 2018 || 2019 || 2020
 Artykuł XX ||   || p.m. || p.m. || p.m. || p.m.
W przypadku
wpływu na dochody różne należy wskazać linie budżetowe
po stronie wydatków, które ten wpływ obejmie.
[…]
Należy
określić metodę obliczania wpływu na dochody.
Dochody
będą się składały z tzw. „opłat transakcyjnych”,
które powinny być bezpośrednio wpłacane do budżetu UE. Na
tym etapie nie jest możliwe dokładne określenie wysokości
kwot.
[1]               Wniosek
dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwalczania
nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za
pośrednictwem prawa karnego, 11 lipca 2012 r. COM (2012) 363 final.
[2]               Zob.
zielona księga w sprawie ochrony prawnokarnej interesów finansowych
Wspólnoty oraz ustanowienia Prokuratury Europejskiej, 11 grudnia 2001 r. COM (2001)
715 final oraz sprawozdanie uzupełniające z dnia 19 marca 2003 r. COM
(2003) 128 final.
[3]               Wniosek
dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwalczania
nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem
prawa karnego, 11 lipca 2012 r., COM (2012) 363 final.
[4]               Dz.U.
L 280 z 26.10.2010, s. 1.
[5]               Dz.U.
L 142 z 1.6.2012, s. 1.
[6]               Dz.U.
L 8 z 12.1.2001, s. 1.
[7]               Rozporządzenie
(UE, Euratom) nr 966/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25
października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających
zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające
rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, Dz.U. L 298 z 26.10.2012,
s. 1.
[8]               Dz.U.
L 348 z 24.12.2008, s. 130.
[9]               Rozporządzenie
Rady nr 31 (EWG), 11 (EAEC) z dnia 18 grudnia 1961 r. ustanawiające
Regulamin pracowniczy urzędników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i
Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Warunki zatrudnienia innych
pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty
Energii Atomowej, Dz.U. P 045 z 14.6.1962, s. 1385, zmienione w
szczególności rozporządzeniem Rady nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r.
(Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1) z późniejszymi zmianami.
[10]             Dz.U.
L 17 z 6.10.1958, s. 385.
[11]             Dz.U.
L 136 z 31.5.1999, s. 1.
[12]             Dz.U.
L 292 z 15.11.1996, s. 2.
[13]             Dz.U.
L 317 z 3.12.2011, s. 1.
[14]             Dz.U.
L 12 z 16.1.2001, s. 1. Z dniem 10 stycznia 2015 r. rozporządzenie (WE) nr
44/2001 zostaje zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 1215/2012.
[15]             Roczne
sprawozdanie Komisji „Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej –
Zwalczanie nadużyć finansowych”; COM (2012) 408.
[16]             Środki zróżnicowane/ środki niezróżnicowane.
[17]             Oblicza
się wyłącznie koszty personelu zaangażowanego w dochodzenia
i postępowania oraz powiązane koszty. Eurojust nieodpłatnie
zapewni struktury pomocy administracyjnej.
[18]             Przewiduje
się stopniowy wzrost zatrudnienia (10 % 20 % - 30 % - 40 %- 50 % - 75 %- 100
%).
[19]             Oczekuje
się, że przyjmujące państwo członkowskie
udostępni budynek oraz wyposaży go w podstawowy sprzęt biurowy,
informatyczny i służący do zapewnienia bezpieczeństwa.
Uwzględniono wyłącznie koszty użytkowania i koszty ICT w
przeliczeniu na metr kwadratowy. Jeżeli przyjmujące państwo
członkowskie nie przedstawi takiej oferty, tytuł ten będzie
wymagał zmiany.
[20]             Tytuł
ten oblicza się w oparciu o doświadczenia OLAF w prowadzeniu
czynności dochodzeniowych. Ponadto uwzględniono koszty związane
z zamówieniami publicznymi na usługi z udziałem do 36 EPC
delegowanych prokuratorów europejskich z szacunkowym wynagrodzeniem na poziomie
80 % wynagrodzenia grupy zaszeregowania AD 10. Wskaźnik progresji w tym
przypadku wynosi 50 % - 75 % - 100 %.
[21]             Przewiduje
się stopniowy wzrost zatrudnienia (10 % 20 % - 30 % - 40 %- 50 % - 75 %- 100
%).
[22]             Oczekuje
się, że przyjmujące państwo członkowskie
udostępni budynek i wyposaży go w podstawowy sprzęt biurowy,
informatyczny i służący do zapewnienia bezpieczeństwa.
Uwzględniono wyłącznie koszty użytkowania i koszty ICT w
przeliczeniu na metr kwadratowy. Jeżeli przyjmujące państwo członkowskie
nie przedstawi takiej oferty, tytuł ten będzie wymagał zmiany.
[23]             Tytuł
ten oblicza się w oparciu o doświadczenia OLAF w prowadzeniu
czynności dochodzeniowych. Ponadto uwzględniono koszty związane
z zamówieniami publicznymi na usługi z udziałem do 36 EPC
delegowanych prokuratorów europejskich z szacunkowym wynagrodzeniem na poziomie
80 % wynagrodzenia grupy zaszeregowania AD 10. Wskaźnik progresji w tym
przypadku wynosi 50 % - 75 % - 100 %. Ponieważ delegowanych prokuratorów
europejskich będą proponowały państwa członkowskie,
wskaźnik progresji prawdopodobnie nie zostanie osiągnięty.
–
[24]             Liczba spraw opiera się na założeniach
przeanalizowanych w ocenie skutków towarzyszącej projektowi wniosku.
[25]             Różnica
w stosunku do kosztów ogółem w wysokości 36,116 mln EUR wspomnianych
w sekcji 3.2.1 wynika z zasad dotyczących zaokrąglania
płatności.