Ważna informacja prawna

|

52009PC0183

Wniosek decyzja Rady zmieniająca decyzję Rady 2007/250/WE upoważniającą Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)  /* COM/2009/0183 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 21.4.2009KOM(2009) 183 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYzmieniająca decyzję Rady 2007/250/WE upoważniającą Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKUNa mocy art. 395 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[1] (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie podatku VAT”) Rada – stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji – może upoważnić każde państwo członkowskie do zastosowania szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów tejże dyrektywy w celu upraszczania poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 28 lutego 2008 r., Zjednoczone Królestwo wystąpiło z wnioskiem o upoważnienie do przedłużenia środka stanowiącego odstępstwo, przyznanego decyzją Rady 2007/2005 WE z dnia 16 kwietnia 2007 r.[2]Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy w sprawie podatku VAT pismem z dnia 17 marca 2009 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. W piśmie z dnia 20 marca 2009 r. Komisja powiadomiła Zjednoczone Królestwo, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku w opisany poniżej sposób.Na mocy decyzji Rady 2007/250/WE Zjednoczone Królestwo zostało upoważnione do stosowania do dnia 30 kwietnia 2009 r. mechanizmu odwrotnego obciążenia w odniesieniu do pewnych dostaw telefonów komórkowych i układów scalonych, których podstawa opodatkowania wynosi co najmniej 5000 GBP. W takich okolicznościach na podatnika, któremu dostarczono towary, nałożono obowiązek rozliczenia podatku VAT od tej dostawy. W związku z tym dostawca towarów nie pobierał podatku VAT od klienta, o ile klient kwalifikował się jako podatnik do celów podatku VAT. Taki klient jednocześnie deklarował i odliczał podatek VAT odpowiadający dostawie, pod warunkiem że posiadał pełne prawo do odliczenia. W rezultacie płatność podatku VAT nie wpływała faktycznie do skarbu państwa. W związku z tym to sprzedawca detaliczny, dostarczający towary klientom niebędącym podatnikami, faktycznie wpłacał pełną kwotę podatku VAT na rzecz skarbu państwa. Opisana sytuacja stanowiła odstępstwo od ogólnego mechanizmu cząstkowej zapłaty podatku VAT, zgodnie z którym każdy podatnik (posiadający prawo do odliczenia) w łańcuchu wpłaca na rzecz skarbu państwa część całkowitej kwoty podatku VAT, stanowiącą różnicę między kwotą podatku VAT otrzymaną od klienta a kwotą podatku VAT zapłaconą jego dostawcy.Zjednoczone Królestwo wystąpiło o przyznanie tego odstępstwa, aby walczyć z oszustwami podatkowymi dokonywanymi przez dostawców, którzy w ramach zwykłego systemu pobierają podatek VAT, a następnie znikają nie rozliczywszy się z należnego podatku VAT, ale pozostawiając klientowi ważną fakturą uprawniającą do odliczenia podatku. Takie przypadki przyjęły formę wewnątrzwspólnotowego oszustwa podatkowego typu „znikający podatnik” (Missing Trader Intra-Community Fraud, w skrócie MTIC) polegającego na nadużywaniu systemu zwalniania z podatku VAT dostaw w państwie członkowskim wysyłki i obciążania nim klientów będących podatnikami w innym państwie członkowskim, a nawet formę „oszustwa karuzelowego”, w ramach którego te same towary krążą wielokrotnie pomiędzy różnymi państwami członkowskimi.W związku z powyższą sytuacją oraz po wykazaniu historycznej powagi, jaką omawiany problem ma w Zjednoczonym Królestwie, a także w celu uniemożliwienia „znikającym podatnikom” popełniania oszustw, w wyniku których nie pobierano by wcale podatku VAT, przyznano odstępstwo polegające na stosowaniu procedury odwrotnego obciążenia od ustalonego progu 5 000 GBP i dla ograniczonej liczby produktów, których najczęściej dotyczą oszustwa.Jednak przedmiotowe odstępstwo mające na celu zapobieganie pewnym rodzajom uchylania się od opodatkowania lub oszustw podatkowych i które spowodowało dodatkowe obciążenie związane z przestrzeganiem przepisów, podlegało szeregowi warunków i zostało przyznane na krótki okres, ponieważ zgodnie z motywem ósmym decyzji Rady 2007/250/WE nie było możliwe stwierdzenie bez wątpliwości, czy cele zastosowanego środka zostaną osiągnięte.Powstały pytania dotyczące ewentualnego wpływu środka na objęcie oszustwami innych produktów lub przeniesienie ich na poziom handlu detalicznego. W związku z tym decyzja Rady zobowiązała Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia odpowiednich obowiązków w zakresie kontroli i sprawozdawczości w celu zagwarantowania, że będą dostępne niezbędne informacje i że Komisja będzie informowana o omawianych środkach szczegółowych oraz o monitorowaniu i ocenie ogólnej. Istniały również wątpliwości co do wpływu środka na ewentualne przeniesienie oszustw do innych państw członkowskich, a zatem co do wpływu na funkcjonowanie systemu podatku VAT na rynku wewnętrznym. Omawiany wpływ należało odpowiednio ocenić.W tym kontekście Zjednoczone Królestwo zostało zobowiązane do przedstawienia Komisji sprawozdania do dnia 31 marca 2009 r. w sprawie ogólnej oceny funkcjonowania omawianych środków, a zwłaszcza skuteczności środka i wszelkich dowodów świadczących o tym, że uchylanie się od opodatkowania dotyczy innych produktów lub że objęło handel detaliczny.Jednak w czasie złożenia wniosku o przedłużenie odstępstwa Zjednoczone Królestwo nie mogło przedstawić niezbędnych informacji i uzasadnienia, a w szczególności nie mogło określić, w jakim stopniu odstępstwo mogło spowodować zmniejszenie liczby oszustw z udziałem „znikających podatników” lub oszust karuzelowych w odniesieniu do produktów objętych odstępstwem. W rzeczywistości znaczne zmniejszenie liczby takich oszustw odnotowano jeszcze przed wprowadzeniem mechanizmu odwrotnego obciążenia. Jak dotąd nie przedstawiono również dogłębnej oceny ewentualnego przeniesienia oszustw do sektora handlu detalicznego lub innych państw członkowskich, a zarazem potwierdzono, że termin przedstawienia sprawozdania przez Zjednoczone Królestwo ustalono na 31 marca 2009 r. Zdaniem Komisji sprawozdanie należy udostępnić wszystkim państwom członkowskim.Zjednoczone Królestwo twierdzi, że potrzeba więcej czasu na lepszą ocenę środka pod względem skuteczności w zwalczaniu oszustw MTIC i oszustw karuzelowych, wykraczającą poza teoretyczny argument przedstawiony w komunikacie Komisji w sprawie środków służących zmianie systemu VAT w celu zwalczania oszustw[3]. Zjednoczone Królestwo nie zaproponowało kryteriów oceny potwierdzających powyższe twierdzenie. Należy jednak zauważyć, że w pierwszym wniosku dotyczącym poprzedniego odstępstwa[4] Komisja zaproponowała datę końcową 31 grudnia 2009 r., lecz Rada, pragnąc skrócić okres składania wniosków o odstępstwo z uwagi na ewentualne niekorzystne skutki, ostatecznie jednogłośnie ustaliła datę końcową 30 kwietnia 2009 r.Aby zapewnić Zjednoczonemu Królestwu ostateczną możliwość lepszego uzasadnienia wniosku o przedłużenie aktualnego odstępstwa, Komisja zamierzała powtórnie złożyć pierwszy wniosek i w ten sposób zaproponować przedłużenie środka do dnia 31 grudnia 2009 r. Jednak Rada ECOFIN na posiedzeniu w dniu 10 marca 2009 r. osiągnęła porozumienie polityczne na rzecz przedłużenia aktualnego odstępstwa na okres dłuższy niż do końca bieżącego roku i ostatecznie ustaliła przedłużenie wynoszące dwa lata – do dnia 30 kwietnia 2011 r.Omawianego przedłużenia nie należy rozumieć jako podstawy dla wszelkiego dalszego przedłużenia środka, który w takim wypadku stałby się praktycznie środkiem o charakterze stałym. Komisja chętnie jednak zbada możliwość zezwolenia na projekt pilotażowy dotyczący podobnego ukierunkowanego stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia przez dowolne zainteresowane państwo członkowskie, w tym Zjednoczone Królestwo, na podstawie wniosku legislacyjnego dotyczącego odnośnej zmiany dyrektywy w sprawie podatku VAT. Z uwagi na niepewne skutki środka oraz odstępstwo od jednej z podstawowych zasad systemu podatku VAT, czyli cząstkowej zapłaty podatku, stworzenie szczegółowej podstawy prawnej dla takiego projektu pilotażowego wydaje się jedyną możliwą metodą postępowania w perspektywie średniookresowej i zgodnie z zasadami przedstawionymi w komunikacie Komisji w sprawie środków służących zmianie systemu VAT w celu zwalczania oszustw[5]. Przy zdefiniowanych z góry kryteriach oceny taki projekt pilotażowy mógłby dostarczyć brakującej dotąd oceny użyteczności i proporcjonalności stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia do danego sektora. Jednak z powody zbliżających się wyborów do Parlamentu Europejskiego przyjęcie takiego wniosku przez Radę nie byłoby możliwe przed końcem 2009 r., co stworzyłoby lukę prawną w stosowaniu środka przez Zjednoczone Królestwo. Powyższe bardzo wyjątkowe okoliczności stanowią dodatkowe podstawy przedłużenia terminu do dnia 30 kwietnia 2011 r., jeżeli wspomniany wniosek dotyczący dyrektywy nie zostanie przyjęty wcześniej.2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓWNie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.Przedłużenie decyzji Rady 2007/250/WE ma na celu zwalczanie oszustw dotyczących podatku VAT i unikania jego płacenia oraz wywrze korzystny wpływ na wpływy z podatku VAT w Zjednoczonym Królestwie. Jednak w trakcie poprzedniego okresu składania wniosków w sprawie odstępstwa Zjednoczone Królestwo nie mogło jednoznacznie wykazać, że dzięki odstępstwu wyeliminowano oszustwa lub że ich liczba się zmniejszyła. Przedłużenie na krótki okres powinno umożliwić odpowiednie uzasadnienie wniosku o przedłużenie odstępstwa.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKUDecyzja zmienia decyzję Rady 2007/250/WE upoważniającą Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy w sprawie podatku VAT w odniesieniu do stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia do krajowych dostaw telefonów komórkowych i układów scalonych.Niniejsza decyzja opiera się na art. 395 dyrektywy w sprawie podatku VAT.Niniejsza decyzja dotyczy upoważnienia przyznanego państwu członkowskiemu w odpowiedzi na jego własny wniosek i nie stanowi jakiegokolwiek zobowiązania.Biorąc pod uwagę restrykcyjne ramy czasowe, środek szczególny jest proporcjonalny do wyznaczonego celu.Zgodnie z art. 395 dyrektywy w sprawie podatku VAT odstępstwo od wspólnych zasad dotyczących podatku VAT jest możliwe jedynie po uzyskaniu zgody Rady, stanowiącej jednogłośnie na wniosek Komisji. Decyzja Rady jest jedynym właściwym instrumentem, ponieważ może być skierowana do jednego państwa członkowskiego.4. WPłYW NA BUDżETWniosek nie ma negatywnego wpływu na budżet Wspólnoty.5. INFORMACJE DODATKOWENiniejszy wniosek zmienia klauzulę wygaśnięcia zawartą w decyzji Rady 2007/250/WE.WniosekDECYZJA RADYzmieniająca decyzję Rady 2007/250/WE upoważniającą Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[6], w szczególności jej art. 395 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji[7],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 28 lipca 2008 r., Zjednoczone Królestwo wystąpiło z wnioskiem o upoważnienie do dalszego stosowania specjalnego środka, uprzednio ustanowionego decyzją Rady 2007/250/WE z dnia 16 kwietnia 2007 r., stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do podatnika zobowiązanego do zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT) organom podatkowym.[8](2) Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/EWG w dniu 17 marca 2009 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. Pismem z dnia 20 marca 2009 r. Komisja zawiadomiła Zjednoczone Królestwo, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.(3) Zgodnie z art. 193 dyrektywy 2006/112/WE osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT) jest podatnik dokonujący dostawy towarów. Jednakże aktualny środek stanowiący odstępstwo umożliwiał Zjednoczonemu Królestwu stosowanie – pod pewnymi warunkami – mechanizm odwrotnego obciążenia, przez co odpowiedzialność za zapłatę podatku VAT była przenoszona na podatnika będącego odbiorcą dostaw w przypadku pewnych dostaw telefonów komórkowych i układów scalonych, pod warunkiem że podstawa opodatkowania dostawy była równa lub wyższa od 5 000 GBP.(4) Celem środka stanowiącego odstępstwo było zwalczanie pewnych agresywnych form uchylania się od opodatkowania, a zwłaszcza oszustw „karuzelowych”, w ramach których towary były kilkakrotnie dostarczane bez uiszczania podatku VAT organom podatkowym, a klientom wystawiano ważną fakturę uprawniającą do odliczenia podatku Stosowanie mechanizmu odwrotnego obciążenia – bez faktycznej zapłaty przez klienta podatku VAT na rzecz dostawcy – uniemożliwiłoby tę formę uchylania się od opodatkowania.(5) Jako że w momencie wniesienia o odstępstwo nie można było z całą pewnością stwierdzić, że jego cel zostaną osiągnięte i że nie będzie on miał niekorzystnych skutków, zezwolono na stosowanie odstępstwa jedynie przez krótki okres. W związku z tym Zjednoczone Królestwo nie ustaliło jeszcze, czy aktualne rozwiązanie skutecznie zapobiega omawianym formom uchylania się od opodatkowania. Zjednoczone Królestwo ma także pewne problemy z realizacją obowiązku oceny ogólnego działania środka, zwłaszcza ewentualnego przeniesienia praktyki unikania płacenia podatków na inne towary lub na poziom handlu detalicznego oraz jego wpływu na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.(6) Komisja rozumie, że Zjednoczone Królestwo nie jest jeszcze w stanie przedstawić niezbędnych informacji i że potrzebuje więcej czasu na uzasadnienie wniosku o przedłużenie pierwszego odstępstwa na dłuższy okres.(7) W pierwszym wniosku dotyczącym decyzji Rady 2007/250/WE[9] Komisja zaproponowała datę wygaśnięcia 31 grudnia 2009 r., która została zmieniona przez Radę na 30 kwietnia 2009 r., a zatem Komisja mogłaby zaakceptować przedłużenie środka do dnia 31 grudnia 2009 r. Jednak Rada ECOFIN na posiedzeniu w dniu 10 marca 2009 r. uzgodniła, że odstępstwo dla Zjednoczonego Królestwa powinno zostać przedłużone na dwa lata.(8) Biorąc pod uwagę zakres oszustw związanych z podatkiem VAT w Zjednoczonym Królestwie, o czym świadczą informacje przedstawione przez to państwo wraz z pierwszym wnioskiem, środek jest proporcjonalny, ponieważ przedłużenie jest ograniczone do rozsądnego okresu i nie stanowi ani podstawy dla ogólnego środka na rzecz powszechnego mechanizmu odwrotnego obciążenia, ani początku bardziej trwałego stosowania omawianego odstępstwa.(9) W związku z komunikatem Komisji w sprawie środków służących zmianie systemu VAT w celu zwalczania oszustw[10] i biorąc pod uwagę, że takie środki w praktyce mogłyby obejmować podobny środek w formie wniosku Komisji dotyczącego zmiany dyrektywy 2006/112/WE w celu wprowadzenia projektu pilotażowego dostępnego dla wszystkich państw członkowskich, niniejsza decyzja powinna wygasnąć, jeżeli taki środek wejdzie w życie przed przewidzianą datą końcową przedmiotowego odstępstwa.(10) Odstępstwo nie ma negatywnego wpływu na dochody własne Wspólnoty pochodzące z podatku VAT,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Artykuł 4 decyzji Rady 2007/250/WE otrzymuje brzmienie:„Niniejsza decyzja wygasa z dniem 30 kwietnia 2011 r. lub z dniem wejścia w życie zmiany do dyrektywy 2006/112/WE, która wprowadzi taki środek w formie projektu pilotażowego.”Artykuł 2Niniejsza decyzja jest skierowana do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.[2] Dz.U. L 109 z 26.4.2007, s. 42.[3] COM (2008) 109 wersja ostateczna z 22.2.2008.[4] COM (2006) 555 wersja ostateczna z 28.9.2006.[5] COM(2008) 109 wersja ostateczna z 22.2.2008.[6] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.[7] Dz.U. C […] z […], s. […].[8] Dz.U. L 109 z 26.4.2007, s. 42.[9] COM (2006) 555 wersja ostateczna z 28.9.2006.[10] COM(2008) 109 wersja ostateczna z 22.2.2008.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.1.2016
            COM(2016) 17 final
            2016/0006(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               W 2009 r. Nowa Zelandia wykazała zainteresowanie nawiązaniem prawnie wiążących stosunków z Unią Europejską i zwróciła się do Komisji Europejskiej z wnioskiem swojego rządu o rozwinięcie współpracy celnej z UE, przy szczególnym uwzględnieniu kwestii bezpieczeństwa łańcucha dostaw i ułatwień w handlu.

               W dniu 22 lipca 2013 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania umowy o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych z Nową Zelandią (zwanej dalej „umową”). Negocjacje rozpoczęto we wrześniu 2013 r. w Brukseli, przeprowadzono je sprawnie i z oszczędnym wykorzystaniem zasobów, w stosunkowo krótkim czasie. Negocjacje zakończono w czerwcu 2015 r. Obie strony parafowały umowę dnia 23 września 2015 r. w Brukseli. Umowę podpisano dnia XXX r. w Brukseli. Przeprowadzono konsultację z Parlamentem Europejskim, który wyraził zgodę na zawarcie umowy.

               Umowa z Nową Zelandią zapewni podstawę prawną umożliwiającą bezpośrednią współpracę strukturalną, obejmującą wzajemną pomoc administracyjną w zwalczaniu nadużyć w sprawach celnych, z partnerem handlowym, który ma silną pozycję na międzynarodowej scenie celnej (tj. w Światowej Organizacji Celnej) oraz w regionie Pacyfiku.

               Głównym celem umowy jest rozwinięcie i pogłębienie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych z Nową Zelandią; a w szczególności – ustanowienie podstawy prawnej dla ram współpracy, której celem jest zwiększanie bezpieczeństwa łańcucha dostaw i ułatwienie legalnego handlu, jak również umożliwienie wymiany informacji prowadzącej do właściwego stosowania przepisów celnych, zapobiegania naruszeniom tych przepisów oraz wykrywania i zwalczania takich naruszeń.

               Umowa zapewnia podstawę do dalszego rozwijania współpracy celnej, np. poprzez wzajemne uznawanie właściwych programów partnerstwa handlowego (upoważnionych przedsiębiorców w UE), o ile miałoby to uzasadnienie.

               UE zawarła już podobne umowy o współpracy celnej z USA, Chinami, Japonią, Koreą, Indiami, Kanadą i Hongkongiem

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               Rada proszona jest o przyjęcie decyzji upoważniającej do zawarcia projektu umowy na podstawie art. 207 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej, która podlega wyłącznej kompetencji Unii.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               W ramach Grupy Roboczej Rady ds. Unii Celnej przeprowadzono konsultacje z państwami członkowskimi.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

                  Ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej, w którego skład wchodzą przedstawiciele organów celnych i innych właściwych organów obu stron. Komitet gwarantuje należyte funkcjonowanie i wdrożenie umowy oraz bada wszelkie kwestie wynikające z jej stosowania.

               2016/0006 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  1
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady XXX z dnia (data) w dniu XXX podpisano umowę między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)Unia Europejska i Nowa Zelandia powinny ustanowić podstawę prawną dla ram współpracy, której celem jest zwiększanie bezpieczeństwa łańcuchów dostaw i ułatwienie legalnego handlu, jak również umożliwienie wymiany informacji prowadzącej do właściwego stosowania przepisów celnych, zapobiegania naruszeniom tych przepisów oraz wykrywania i zwalczania takich naruszeń.

               (3)Umowę należy zatwierdzić w imieniu Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii umowę między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.

               Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do przekazania w imieniu Unii Europejskiej powiadomienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 umowy, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na to, aby umowa stała się dla niej wiążąca.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. C , , s. .

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.1.2016
            COM(2016) 17 final
            ZAŁĄCZNIK
            Umowa między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
            do
            wniosku
            DECYZJA RADYw sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

               ZAŁĄCZNIK

               Umowa między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

               do

               wniosku

               DECYZJA RADY

                  w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

               UNIA EUROPEJSKA (zwana dalej „Unią”) i NOWA ZELANDIA (zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”),

               BIORĄC POD UWAGĘ znaczenie stosunków handlowych między Nową Zelandią a Unią Europejską oraz pragnąc przyczynić się do harmonijnego rozwoju tych stosunków we wspólnym interesie Umawiających się Stron,

               UZNAJĄC, że rozwijanie współpracy celnej jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,

               BIORĄC POD UWAGĘ rozwój współpracy w zakresie procedur celnych między Umawiającymi się Stronami,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że działania naruszające przepisy prawa celnego szkodzą interesom gospodarczym, fiskalnym i handlowym Umawiających się Stron, a także uznając znaczenie zapewnienia dokładnego ustalania wysokości ceł i innych podatków,

               PRZEKONANE, że współpraca między organami celnymi może przyczynić się do skuteczniejszej walki z takimi działaniami,

               UZNAJĄC istotną rolę organów celnych i znaczenie procedur celnych w ułatwianiu wymiany handlowej i zapewnianiu ochrony obywateli,

               MAJĄC NA CELU zapewnienie ram dla zacieśnienia współpracy w celu dalszego uproszczenia i harmonizacji procedur celnych i promowania wspólnych działań w kontekście odpowiednich inicjatyw międzynarodowych, w tym ułatwień w handlu i poprawy bezpieczeństwa łańcucha dostaw;

               UZNAJĄC znaczenie umowy o ułatwieniach w handlu wynegocjowanej w ramach WTO oraz podkreślając znaczenie jej przyjęcia i skutecznego wprowadzenia w życie,

               W OPARCIU o kluczowe elementy Ram Norm Światowej Organizacji Celnej (zwanej dalej „WCO”) na rzecz zabezpieczenia i ułatwienia handlu światowego (zwanych dalej „ramami SAFE“),

               UWZGLĘDNIAJĄC wysoki poziom zaangażowania obu Umawiających się Stron w działania związane z polityką celną i we współpracę na rzecz walki z naruszaniem praw własności intelektualnej,

               UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązania wynikające z konwencji międzynarodowych, które zostały lub które zostaną przyjęte przez Umawiające się Strony, jak również biorąc pod uwagę działania związane z polityką celną podjęte przez Światową Organizację Handlu (zwaną dalej „WTO”), oraz

               UWZGLĘDNIAJĄC odpowiednie instrumenty WCO, w szczególności zalecenie w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej z dnia 5 grudnia 1953 r.;

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               TYTUŁ I

               POSTANOWIENIA OGÓLNE

               Artykuł 1

               Definicje

               1. Do celów niniejszej Umowy:

               (a)„przepisy prawa celnego” oznaczają wszelkie przepisy ustawowe i wykonawcze Unii lub Nowej Zelandii regulujące przywóz, wywóz i tranzyt towarów oraz poddawanie ich jakimkolwiek innym systemom lub procedurom celnym, łącznie ze środkami dotyczącymi zakazu, ograniczenia i kontroli, stosowane lub egzekwowane przez organy celne Umawiających się Stron na ich odpowiednich terytoriach;

               (b)„przepisy ustawowe i wykonawcze Umawiającej się Strony”, „przepisy ustawowe i wykonawcze danej Umawiającej się Strony” oraz „przepisy ustawowe i wykonawcze każdej Umawiającej się Strony” oznaczają przepisy ustawowe i wykonawcze mające zastosowanie w danych warunkach w Unii lub przepisy ustawowe i wykonawcze mające zastosowanie w Nowej Zelandii, w zależności od kontekstu;

               (c)„organ celny” oznacza w Unii – właściwe służby Komisji Europejskiej (zwanej dalej „Komisją”) odpowiedzialne za sprawy celne oraz organy celne państw członkowskich Unii Europejskiej a w Nowej Zelandii – służbę celną Nowej Zelandii;

               (d)„organ wnioskujący” oznacza właściwy organ administracyjny, wyznaczony w tym celu przez Umawiającą się Stronę, który występuje z wnioskiem o pomoc na podstawie niniejszej Umowy;

               (e)„organ współpracujący” oznacza właściwy organ administracyjny, wyznaczony w tym celu przez Umawiającą się Stronę, który otrzymał wniosek o pomoc na podstawie niniejszej Umowy;

               (f)„osoba” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną lub jakikolwiek inny podmiot bez osobowości prawnej ustanowiony lub utworzony na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Umawiającej się Strony, dokonujący przywozu, wywozu lub tranzytu towarów;

               (g)„informacje” oznaczają dane, w tym dane osobowe, dokumenty, sprawozdania oraz wszelkie inne informacje w dowolnej postaci, w tym również kopie elektroniczne;

               (h)„dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej; oraz

               (i)„działanie naruszające przepisy prawa celnego” oznacza wszelkie przypadki naruszenia lub próby naruszenia przepisów prawa celnego.

               Artykuł 2

               Terytorialny zakres stosowania

               1. Niniejsza Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, do obszaru celnego Unii (określonego w art. 3 rozporządzenia 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny) oraz, z drugiej strony, do terytorium Nowej Zelandii (z wyłączeniem Tokelau), na którym obowiązują jej przepisy prawa celnego.

               Artykuł 3

               Wdrożenie

               1. Niniejsza Umowa zostaje wdrożona zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Umawiającej się Strony, w tym przepisami w dziedzinie ochrony danych, oraz przy wykorzystaniu dostępnych zasobów ich odpowiednich organów celnych.

               2. Organy celne Unii i Nowej Zelandii decydują o wszelkich praktycznych środkach i ustaleniach niezbędnych do wdrożenia niniejszej Umowy.

               Artykuł 4

               Związek z innymi umowami międzynarodowymi

               1. Postanowienia niniejszej Umowy nie mają wpływu na prawa i obowiązki Umawiających się Stron wynikające z innych umów międzynarodowych, których stroną jest dowolna z Umawiających się Stron.

               2. Niezależnie od postanowień ust. 1, postanowienia niniejszej Umowy są nadrzędne wobec postanowień jakiejkolwiek innej umowy dwustronnej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, która została lub może zostać zawarta między poszczególnymi państwami członkowskimi Unii a Nową Zelandią, w zakresie, w jakim postanowienia wspomnianych umów dwustronnych okażą się sprzeczne z postanowieniami niniejszej Umowy.

               3. Postanowienia niniejszej Umowy nie naruszają unijnych przepisów dotyczących wymiany informacji pomiędzy właściwymi służbami Komisji a organami celnymi państw członkowskich Unii, uzyskanych w ramach niniejszej Umowy, które mogłyby stanowić przedmiot zainteresowania Unii.

               TYTUŁ II

               WSPÓŁPRACA CELNA

               Artykuł 5

               Zakres współpracy

               1. Współpraca celna w ramach niniejszej Umowy obejmuje wszelkie kwestie związane ze stosowaniem przepisów prawa celnego.

               2. Organy celne Unii i Nowej Zelandii współpracują w celu ułatwienia legalnego handlu i przepływu towarów, lepszego przestrzegania odpowiednich przepisów przez przedsiębiorstwa handlowe, zwiększenia ochrony obywateli i egzekwowania praw własności intelektualnej, aby:

               (a)chronić legalny handel poprzez skuteczne egzekwowanie i zapewnianie zgodności z wymogami prawnymi;

               (b)zabezpieczyć łańcuch dostaw w celu ułatwienia bezpiecznego przepływu towarów między Unią i Nową Zelandią;

               (c)zmaksymalizować swój wkład w prace WCO, WTO i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych dzięki poprawie technik celnych i rozwiązywaniu problemów w zakresie procedur celnych, egzekwowania przepisów prawa celnego i ułatwień w handlu; dzięki wyeliminowaniu zbędnych obciążeń dla podmiotów gospodarczych; dzięki wprowadzeniu ułatwień dla podmiotów gospodarczych ściśle przestrzegających przepisów; oraz dzięki zapewnieniu środków ochrony przed nadużyciami i nielegalnymi lub szkodliwymi działaniami;

               (d)wdrażać przyjęte przez Strony instrumenty i normy międzynarodowe obowiązujące w dziedzinie ceł i handlu, włącznie z zasadniczymi elementami Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego (ze zmianami) i Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów;

               (e)wdrożyć umowę WTO o ułatwieniach w handlu po jej wejściu w życie;

               (f)współpracować w dziedzinie badań naukowych, rozwoju, testów i oceny nowych procedur celnych, a także w zakresie szkoleń, wymiany personelu oraz zapewniania wsparcia;

               (g)wymieniać informacje na temat przepisów prawa celnego, ich wdrażania oraz procedur celnych, zwłaszcza w zakresie upraszczania i modernizacji procedur celnych; oraz

               (h)opracować wspólne inicjatywy dotyczące procedur przywozowych, wywozowych i innych procedur celnych, a także służące sprawnemu świadczeniu usług na rzecz przedsiębiorców.

               Artykuł 6

               Bezpieczeństwo łańcucha dostaw i zarządzanie ryzykiem

               1. Umawiające się Strony współpracują w kwestiach celnych związanych z zabezpieczeniem i ułatwieniem międzynarodowego łańcucha dostaw handlowych zgodnie z ramami SAFE. W szczególności współpracują:

               a)
                     wzmacniając celne aspekty zabezpieczenia łańcucha logistycznego handlu międzynarodowego, przy jednoczesnym ułatwieniu legalnego handlu;

               b)
                     tworząc w możliwym zakresie normy minimalne dla technik zarządzania ryzykiem oraz powiązanych wymagań i programów;

               c)
                     wprowadzając w stosownych przypadkach wzajemne uznawanie technik zarządzania ryzykiem, norm dotyczących ryzyka, kontroli bezpieczeństwa, bezpieczeństwa łańcucha dostaw oraz programów partnerstwa handlowego, włącznie z równoważnymi środkami ułatwiającymi handel;

               d)
                     wymieniając informacje dotyczące bezpieczeństwa łańcucha dostaw i zarządzania ryzykiem;

               e)
                     powołując punkty kontaktowe na potrzeby wymiany informacji dotyczących bezpieczeństwa łańcucha dostaw i zarządzania ryzykiem;

               f)
                     wprowadzając w stosownych przypadkach interfejs wymiany informacji, włącznie z danymi poprzedzającymi przybycie i wyprowadzenie;

               g)
                     współpracując na wszelkich forach wielostronnych, na których mogą być odpowiednio podnoszone i dyskutowane kwestie związane z bezpieczeństwem łańcucha dostaw i zarządzaniem ryzykiem.

               TYTUŁ III

               WZAJEMNA POMOC ADMINISTRACYJNA

               Artykuł 7

               Zakres pomocy

               1. Organy celne Unii i Nowej Zelandii pomagają sobie wzajemnie w zapobieganiu naruszeniom przepisów prawa celnego oraz w identyfikacji, ściganiu i zwalczaniu takich naruszeń.

               2. Pomoc udzielana na mocy niniejszej Umowy nie powinna naruszać praw i obowiązków Umawiających się Stron dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych na mocy umów międzynarodowych lub przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Umawiającej się Strony. Nie obejmuje ona również informacji uzyskanych przy wykonywaniu uprawnień na wniosek organów sądowych.

               3. Niniejsza Umowa nie obejmuje pomocy w zakresie odzyskiwania ceł, podatków lub grzywien.

               Artykuł 8

               Pomoc na wniosek

               1. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący dostarcza wszelkich stosownych informacji pozwalających temu pierwszemu upewnić się, że przepisy prawa celnego są prawidłowo stosowane, włącznie z informacjami dotyczącymi zauważonych lub planowanych działań, które stanowią lub mogłyby stanowić naruszenie przepisów prawa celnego.

               2. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący informuje go:

               a)
                     czy towary wywiezione z terytorium jednej z Umawiających się Stron zostały prawidłowo przywiezione na terytorium drugiej Strony, określając, w uzasadnionych przypadkach, procedurę celną zastosowaną do danych towarów; oraz

               b)
                     czy towary przywiezione na terytorium jednej z Umawiających się Stron zostały prawidłowo wywiezione z terytorium drugiej Strony, określając, w uzasadnionych przypadkach, procedurę celną zastosowaną do danych towarów.

               3. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący podejmuje, w ramach obowiązujących go przepisów ustawowych i wykonawczych, środki niezbędne do zapewnienia specjalnego nadzoru nad:

               a)
                     osobami, wobec których istnieje uzasadnione podejrzenie, że uczestniczą lub uczestniczyły w działaniach naruszających przepisy prawa celnego;

               b)
                     miejscami, gdzie towary są lub mogą być składowane lub gromadzone w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach naruszających przepisy prawa celnego;

               c)
                     towarami, które są lub mogą być transportowane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach naruszających przepisy prawa celnego; oraz

               d)
                     środkami transportu, które są lub mogą być wykorzystywane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach naruszających przepisy prawa celnego.

               Artykuł 9

               Pomoc z własnej inicjatywy

               Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy z własnej inicjatywy, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Umawiającej się Strony, jeśli uznają to za konieczne dla prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego, poprzez przekazywanie informacji dotyczących:

               a)
                     działań naruszających przepisy prawa celnego lub co do których istnieje takie podejrzenie i które mogą być istotne dla drugiej Umawiającej się Strony;

               b)
                     nowych sposobów i metod stosowanych przy działaniach naruszających przepisy prawa celnego;

               c)
                     towarów, o których wiadomo, że są przedmiotem działań naruszających przepisy prawa celnego;

               d)
                     osób, w stosunku do których istnieją uzasadnione podejrzenia, że brały udział lub biorą udział w działaniach naruszających przepisy prawa celnego; oraz

               e)
                     środków transportu, wobec których istnieje uzasadnione podejrzenie że były, są lub mogą być wykorzystane w działaniach naruszających przepisy prawa celnego.

               Artykuł 10

               Doręczanie dokumentów i powiadamianie

               1. Na prośbę organu wnioskującego organ współpracujący, zgodnie z obowiązującymi go przepisami ustawowymi i wykonawczymi, podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu:

               a)
                     doręczania wszelkich dokumentów; lub

               b)
                     powiadamiania o wszelkich decyzjach wydanych przez organ wnioskujący i wchodzących w zakres niniejszej Umowy adresata zamieszkałego lub mającego siedzibę na terytorium podlegającym jurysdykcji organu współpracującego.

               2. Wniosek o doręczenie dokumentów lub powiadomienie o decyzjach składa się pisemnie w języku urzędowym organu współpracującego lub w języku akceptowanym przez ten organ.

               Artykuł 11

               Forma i treść wniosków o udzielenie pomocy

               1. Wnioski na podstawie niniejszej Umowy składa się na piśmie. Załącza się do nich dokumenty niezbędne do wykonania wniosku. Jeżeli wymaga tego pilna sytuacja, wnioski mogą być przyjęte w formie ustnej, lecz muszą być niezwłocznie potwierdzone na piśmie.

               2. Wnioski przedstawiane zgodnie z ust. 1 muszą zawierać następujące informacje:

               a)
                     oznaczenie organu wnioskującego;

               b)
                     wnioskowane środki;

               c)
                     przedmiot i powód wystąpienia z wnioskiem;

               d)
                     odnośne przepisy ustawowe i wykonawcze;

               e)
                     możliwie dokładne i wyczerpujące informacje dotyczące towarów lub osób, wobec których prowadzone jest dochodzenie; oraz

               f)
                     streszczenie istotnych okoliczności faktycznych ujawnionych w trakcie przeprowadzonych działań dochodzeniowych.

               3. Wnioski składane są w języku urzędowym organu współpracującego lub w języku akceptowanym przez ten organ. Wymóg ten nie ma zastosowania do dokumentów załączonych do wniosku złożonego na mocy ust. 1.

               4. Jeśli wniosek nie spełnia podanych wyżej wymogów formalnych, można zażądać jego poprawienia lub uzupełnienia; do tego czasu mogą zostać podjęte środki ostrożności.

               Artykuł 12

               Wykonanie wniosku

               1. W celu wykonania wniosku o udzielenie pomocy administracyjnej organ współpracujący podejmuje bezzwłocznie działania w granicach swoich uprawnień i dostępnych zasobów, tak, jakby działał z urzędu lub na wniosek innych organów tej samej Umawiającej się Strony, przekazując posiadane informacje oraz podejmując lub zlecając podjęcie odpowiednich działań dochodzeniowych. Niniejszy ustęp ma zastosowanie także do wszelkich innych organów, którym organ współpracujący przekazał dany wniosek w przypadku, gdy nie mógł on podjąć samodzielnie działań.

               2. Wnioski o pomoc są wykonywane zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Umawiającej się Strony, do której kierowany jest wniosek.

               3. Należycie upoważnieni urzędnicy Umawiającej się Strony mogą, za zgodą drugiej Umawiającej się Strony i z zastrzeżeniem określonych przez nią warunków, przebywać w biurach organu współpracującego lub wszelkich innych organów, których to dotyczy, zgodnie z ust. 1, celem uzyskania informacji o działaniach stanowiących lub mogących stanowić naruszenie przepisów prawa celnego, których to informacji organ wnioskujący potrzebuje do celów niniejszej Umowy.

               4. Należycie upoważnieni urzędnicy Umawiającej się Strony mogą, za zgodą drugiej Umawiającej się Strony i na warunkach określonych przez tę ostatnią, uczestniczyć w postępowaniach prowadzonych na terytorium drugiej strony.

               Artykuł 13

               Sposób przekazywania informacji

               1. Organ współpracujący przekazuje organowi wnioskującemu, w formie pisemnej, wyniki postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego na podstawie wniosku złożonego zgodnie z niniejszą Umową wraz ze wszystkimi właściwymi dokumentami, uwierzytelnionymi odpisami dokumentów lub innymi materiałami.

               2. Informacje przekazywane na podstawie ust. 1 mogą mieć formę elektroniczną.

               3. Oryginalne akta i dokumenty przekazywane są wyłącznie na wniosek, w przypadku gdy poświadczone kopie okażą się niewystarczające. Oryginały dokumentów zwraca się organowi współpracującemu w najwcześniejszym możliwym terminie.

               Artykuł 14

               Wyjątki od obowiązku udzielania pomocy

               1. Można odmówić udzielenia dowolnej formy pomocy objętej zakresem niniejszej Umowy lub uzależnić jej udzielenie od spełnienia pewnych warunków lub wymogów, w przypadkach gdy Umawiająca się Strona uzna, że udzielenie pomocy na podstawie niniejszej Umowy:

               a)
                     mogłoby naruszać suwerenność Nowej Zelandii lub państwa członkowskiego Unii, do którego zwrócono się z wnioskiem o udzielenie pomocy na podstawie niniejszej Umowy;

               b)
                     mogłoby grozić naruszeniem porządku publicznego, bezpieczeństwa lub innych istotnych interesów;

               c)
                     mogłoby naruszyć tajemnicę handlową lub zaszkodzić uzasadnionym interesom handlowym; lub

               d)
                     jest niezgodne z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i wykonawczymi, w tym m.in. przepisami dotyczącymi ochrony prywatności lub spraw finansowych i rachunków osób fizycznych.

               2. Organ współpracujący może odroczyć udzielenie pomocy, jeżeli kolidowałoby to z trwającym dochodzeniem, śledztwem lub postępowaniem. W takim wypadku organ współpracujący konsultuje się z organem wnioskującym, aby ustalić, czy pomocy można udzielić z zachowaniem warunków wymaganych przez organ współpracujący.

               3. Jeżeli organ wnioskujący zwraca się o udzielenie pomocy, której sam nie byłby w stanie udzielić, gdyby został o to poproszony, powinien zwrócić na ten fakt uwagę w swoim wniosku. Decyzja co do sposobu rozpatrzenia takiego wniosku należy do organu współpracującego.

               4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, decyzja organu współpracującego wraz z należytym uzasadnieniem jest bezzwłocznie przekazywana organowi wnioskującemu.

               Artykuł 15

               Biegli i świadkowie

               Urzędnik organu współpracującego może zostać upoważniony do stawienia się, w granicach określonych przyznanym upoważnieniem, jako biegły lub świadek przed organem drugiej Umawiającej się Strony w sprawach objętych niniejszą Umową oraz przedstawiania potrzebnych w tym celu przedmiotów, dokumentów lub ich poufnych wersji bądź uwierzytelnionych odpisów. Wniosek o stawienie się musi wskazywać, przed jakim organem urzędnik musi się stawić, w jakiej sprawie oraz na jakiej podstawie lub w jakim charakterze urzędnik ten zostanie przesłuchany.

               Artykuł 16

               Wydatki związane z udzieleniem pomocy

               1. Umawiające się Strony zrzekają się wszelkich wzajemnych roszczeń dotyczących zwrotu wydatków poniesionych w związku z realizacją postanowień niniejszej Umowy, z wyjątkiem – w stosownych przypadkach – wydatków ponoszonych w związku ze stawieniem się biegłych i świadków zgodnie z art. 15 oraz wydatków na tłumaczy ustnych i pisemnych niebędących pracownikami administracji publicznej.

               TYTUŁ IV

               WYMIANA INFORMACJI

               Artykuł 17

               Poufność i ochrona informacji

               1. Wszelkie informacje przekazywane w dowolnej formie na mocy niniejszej Umowy traktowane są jako informacje poufne lub zastrzeżone do użytku służbowego, w zależności od zasad mających zastosowanie na terytorium Umawiających się Stron.

               2. Umawiająca się Strona może wykorzystywać lub ujawniać informacje uzyskane na mocy niniejszej Umowy wyłącznie do celów niniejszej Umowy lub za uprzednią pisemną zgodą Umawiającej się Strony przekazującej informacje, z zastrzeżeniem wymaganych przez nią ograniczeń i restrykcji. Jeżeli jedna z Umawiających się Stron zobowiązana jest na mocy swoich przepisów ustawowych i wykonawczych do ujawnienia informacji uzyskanych na podstawie niniejszej Umowy, powiadamia o każdym takim ujawnieniu Umawiającą się Stronę, która przekazała informacje, w miarę możliwości przed jego dokonaniem.

               3. Z zastrzeżeniem wszelkich wymogów nałożonych na Umawiającą się Stronę na mocy obowiązujących ją przepisów ustawowych i wykonawczych bądź wyraźnych warunków, uwag, ograniczeń lub instrukcji nakazujących zwiększoną ochronę, wszystkim informacjom przekazanym na mocy niniejszej Umowy zapewnia się co najmniej taki sam poziom bezpieczeństwa i ochrony prywatności jak poziom wskazany w klauzuli tajności lub innych dowolnych instrukcjach dołączonych do informacji przekazanych przez organ współpracujący.

               4. Wymiana danych osobowych możliwa jest jedynie w przypadku, gdy Umawiająca się Strona mająca otrzymać dane zobowiąże się do zapewnienia ich ochrony w sposób, który zostanie uznany za odpowiedni przez Umawiającą się Stronę mającą przekazać takie dane osobowe.

               5. Każda z Umawiających się Stron ogranicza dostęp do informacji otrzymanych na mocy niniejszej Umowy do tych osób, które muszą znać treść tych informacji.

               6. Każda z Umawiających się Stron ogranicza dostęp do informacji otrzymanych na mocy niniejszej Umowy oraz przechowuje i przekazuje takie informacje, wykorzystując uznane mechanizmy bezpieczeństwa, takie jak hasła, szyfrowanie lub inne rozsądne zabezpieczenia, zgodnie z klauzulą tajności załączoną do danej informacji.

               7. Każda z Umawiających się Stron powiadamia drugą Stronę o jakimkolwiek przypadkowym lub nieuprawnionym dostępie do informacji otrzymanych na mocy niniejszej Umowy, ich przypadkowym lub nieuprawnionym wykorzystaniu, ujawnieniu, zmianie lub usunięciu i dostarcza szczegółowych informacji dotyczących takiego przypadkowego lub nieuprawnionego dostępu, wykorzystania, ujawnienia, zmiany lub usunięcia.

               8. Jeżeli informacje otrzymane na mocy niniejszej Umowy zostaną przypadkowo ujawnione lub zmienione, każda z Umawiających się Stron podejmuje wszelkie możliwe działania, aby odzyskać zmienione lub ujawnione informacje lub, gdy jest to niemożliwe, aby zapewnić zniszczenie tych informacji.

               9. Każda z Umawiających się Stron może zażądać dodatkowych zabezpieczeń w odniesieniu do informacji szczególnie chronionych.

               10. Informacji nie można przetwarzać ani przechowywać dłużej, niż jest to konieczne do celów wykonania niniejszej Umowy oraz niż przewidują wymogi każdej z Umawiających się Stron dotyczące prywatności i prowadzenia rejestrów publicznych. Każda z Umawiających się Stron zapewnia właściwe usuwanie informacji otrzymanych na mocy niniejszej Umowy, jak przewidziano w przepisach ustawowych i wykonawczych danej Umawiającej się Strony.

               11. Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie stoi na przeszkodzie wykorzystaniu informacji lub dokumentów otrzymanych na mocy niniejszej Umowy jako dowodu w postępowaniach i aktach oskarżenia wnoszonych do sądu lub trybunału w związku z działaniami naruszającymi przepisy prawa celnego. Umawiające się Strony mogą zatem, w swoich aktach dowodowych, sprawozdaniach i zeznaniach, jak również w postępowaniach i aktach oskarżenia wnoszonych do sądu lub trybunału, wykorzystać jako dowód informacje, które uzyskały, i dokumenty, z którymi się zapoznały zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy. Umawiająca się Strona, która przekazała takie informacje lub udostępniła dokumenty, jest informowana o takim ich wykorzystaniu.

               TYTUŁ V

               POSTANOWIENIA KOŃCOWE

               Artykuł 18

               Nagłówki

               Nagłówki tytułów i artykułów niniejszej Umowy zostały wprowadzone wyłącznie ze względu na ułatwienie dokonywania odesłań i nie mają wpływu na interpretację niniejszej Umowy.

               Artykuł 19

               Konsultacje

               Wszelkie kwestie i spory związane z interpretacją lub wdrożeniem niniejszej Umowy są rozstrzygane w drodze wzajemnych konsultacji między Umawiającymi się Stronami; w stosownych przypadkach konsultacje te prowadzą do przyjęcia decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej.

               Artykuł 20

               Wspólny Komitet Współpracy Celnej

               1. Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej (zwany dalej Komitetem), składający się z przedstawicieli organów celnych lub innych właściwych organów Umawiających się Stron. Miejsce, termin i porządek obrad posiedzeń Komitetu są ustalane w drodze wzajemnych uzgodnień.

               2. Komitet gwarantuje należyte funkcjonowanie i wdrożenie niniejszej Umowy oraz bada wszelkie kwestie i spory wynikające z jej stosowania. W tym celu Komitet m.in.:

               a)
                     podejmuje działania niezbędne do zapewnienia współpracy i pomocy w sprawach celnych zgodnie z celami niniejszej Umowy, w szczególności w drodze:

               –określenia zmian o charakterze regulacyjnym lub legislacyjnym wymaganych do wdrożenia niniejszej Umowy;

               –określenia i ustanowienia środków mających poprawić mechanizmy wymiany informacji;

               –określenia i ustanowienia najlepszych praktyk, w tym najlepszych praktyk w zakresie harmonizacji wymogów wcześniejszego przekazywania drogą elektroniczną informacji na temat ładunków z międzynarodowymi normami mającymi zastosowanie do przesyłek wprowadzanych, wyprowadzanych i przewożonych tranzytem;

               –określenia i ustanowienia norm dotyczących analizy ryzyka mających zastosowanie w odniesieniu do informacji wymaganych w celu identyfikacji przesyłek wysokiego ryzyka przywożonych do Nowej Zelandii lub Unii, tam przeładowywanych lub przewożonych tranzytem przez ich terytoria;

               –określenia i ustanowienia środków mających na celu harmonizację norm oceny ryzyka;

               –określenia norm minimalnych w zakresie kontroli oraz metod przestrzegania tych norm;

               –ulepszenia i ustanowienia norm mających zastosowanie do programów partnerstwa handlowego mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa łańcucha dostaw i ułatwienie legalnego handlu; oraz

               –określenia i podjęcia konkretnych działań w celu ustanowienia wzajemnego uznawania technik zarządzania ryzykiem, norm dotyczących ryzyka, kontroli bezpieczeństwa oraz programów partnerstwa handlowego, włącznie z równoważnymi środkami ułatwiającymi handel;

               b)
                     działa jako organ właściwy do rozwiązywania wszelkich kwestii spornych dotyczących wykonania tytułu III niniejszej Umowy;

               c)
                     jest upoważniony do przyjmowania decyzji niezbędnych do wdrożenia niniejszej Umowy, w tym decyzji dotyczących przekazywania danych i wzajemnie uzgodnionych korzyści w zakresie wzajemnego uznawania technik zarządzania ryzykiem, norm dotyczących ryzyka, kontroli bezpieczeństwa, programów partnerstwa handlowego i innych środków ułatwiających handel;

               c)
                     wymienia poglądy na temat wszelkich kwestii będących przedmiotem zainteresowania i dotyczących współpracy celnej, w tym związanych z przyszłymi działaniami i środkami koniecznymi dla ich realizacji; oraz

               d)
                     przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

               3. Komitet ustanawia właściwe mechanizmy działania, w tym grupy robocze, celem wsparcia swoich prac nad wdrożeniem niniejszej Umowy.

               Artykuł 21

               Wejście w życie i okres obowiązywania

               1. Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu procedur niezbędnych do wejścia w życie Umowy w drodze wymiany not dyplomatycznych.

               2. Niniejszą Umowę można zmienić za porozumieniem Umawiających się Stron w drodze wymiany not dyplomatycznych. Zmiany wchodzą w życie na warunkach określonych w ust. 1, o ile Umawiające się Strony nie postanowiły inaczej.

               3. Każda z Umawiających się Stron może rozwiązać niniejszą Umowę, powiadamiając o tym pisemnie drugą Umawiającą się Stronę. Rozwiązanie staje się skuteczne po upływie trzech miesięcy od daty powiadomienia drugiej Umawiającej się Strony. Wnioski o udzielenie pomocy złożone przed rozwiązaniem Umowy są wykonywane zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.

               Artykuł 22

               Teksty autentyczne

               Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy tekst jest na równi autentyczny. W przypadku rozbieżności między tekstami niniejszej Umowy Strony kierują sprawę do Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.1.2016
            COM(2016) 9 final
            2016/0004(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               W 2009 r. Nowa Zelandia wykazała zainteresowanie nawiązaniem prawnie wiążących stosunków z Unią Europejską i zwróciła się do Komisji Europejskiej z wnioskiem swojego rządu o rozwinięcie współpracy celnej z UE, przy szczególnym uwzględnieniu kwestii bezpieczeństwa łańcucha dostaw i ułatwień w handlu.

               W dniu 22 lipca 2013 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania umowy o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych z Nową Zelandią (zwanej dalej „umową”). Negocjacje rozpoczęto we wrześniu 2013 r. w Brukseli, przeprowadzono je sprawnie i z oszczędnym wykorzystaniem zasobów, w stosunkowo krótkim czasie. Negocjacje zakończono w czerwcu 2015 r. Obie strony parafowały umowę dnia 23 września 2015 r. w Brukseli.

               Umowa z Nową Zelandią zapewni podstawę prawną umożliwiającą bezpośrednią współpracę strukturalną, obejmującą wzajemną pomoc administracyjną w zwalczaniu nadużyć w sprawach celnych, z partnerem handlowym, który ma silną pozycję na międzynarodowej scenie celnej (tj. w Światowej Organizacji Celnej) oraz w regionie Pacyfiku.

               Głównym celem umowy jest rozwinięcie i pogłębienie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych z Nową Zelandią; a w szczególności – ustanowienie podstawy prawnej dla ram współpracy, której celem jest zwiększanie bezpieczeństwa łańcucha dostaw i ułatwienie legalnego handlu, jak również umożliwienie wymiany informacji prowadzącej do właściwego stosowania przepisów celnych, zapobiegania naruszeniom tych przepisów oraz wykrywania i zwalczania takich naruszeń.

               Umowa zapewnia podstawę do dalszego rozwijania współpracy celnej, np. poprzez wzajemne uznawanie właściwych programów partnerstwa handlowego (upoważnionych przedsiębiorców w UE), o ile miałoby to uzasadnienie.

               UE zawarła już podobne umowy o współpracy celnej z USA, Chinami, Japonią, Koreą, Indiami, Kanadą i Hongkongiem

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               Rada proszona jest o przyjęcie decyzji upoważniającej do podpisania projektu umowy na podstawie art. 207 w związku z art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej, która podlega wyłącznej kompetencji Unii.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               W ramach Grupy Roboczej Rady ds. Unii Celnej przeprowadzono konsultacje z państwami członkowskimi.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

                  Ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej, w którego skład wchodzą przedstawiciele organów celnych i innych właściwych organów obu stron. Komitet gwarantuje należyte funkcjonowanie i wdrożenie umowy oraz bada wszelkie kwestie wynikające z jej stosowania.

               2016/0004 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z jego art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 22 lipca 2013 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Nową Zelandią w sprawie umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Negocjacje zostały pomyślnie zakończone parafowaniem umowy.

               (2)Unia Europejska i Nowa Zelandia powinny ustanowić podstawę prawną dla ram współpracy, której celem jest zwiększanie bezpieczeństwa łańcuchów dostaw i ułatwienie legalnego handlu, jak również umożliwienie wymiany informacji prowadzącej do właściwego stosowania przepisów celnych, zapobiegania naruszeniom tych przepisów oraz wykrywania i zwalczania takich naruszeń.

               (3)Należy zatem podpisać umowę w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zezwala się w imieniu Unii na podpisanie umowy między Unią Europejską a Nową Zelandia o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy.

               Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania umowy, z zastrzeżeniem jej zawarcia, osobie wskazanej (osobom wskazanym) przez negocjatora umowy.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.1.2016
            COM(2016) 9 final
            ZAŁĄCZNIK
            Umowa między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
            do
            wniosku
            DECYZJA RADYw sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

               ZAŁĄCZNIK

               Umowa między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

               do

               wniosku

               DECYZJA RADY

                  w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

               UNIA EUROPEJSKA (zwana dalej „Unią”) i NOWA ZELANDIA (zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”),

               BIORĄC POD UWAGĘ znaczenie stosunków handlowych między Nową Zelandią a Unią Europejską oraz pragnąc przyczynić się do harmonijnego rozwoju tych stosunków we wspólnym interesie Umawiających się Stron,

               UZNAJĄC, że rozwijanie współpracy celnej jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,

               BIORĄC POD UWAGĘ rozwój współpracy w zakresie procedur celnych między Umawiającymi się Stronami,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że działania naruszające przepisy prawa celnego szkodzą interesom gospodarczym, fiskalnym i handlowym Umawiających się Stron, a także uznając znaczenie zapewnienia dokładnego ustalania wysokości ceł i innych podatków,

               PRZEKONANE, że współpraca między organami celnymi może przyczynić się do skuteczniejszej walki z takimi działaniami,

               UZNAJĄC istotną rolę organów celnych i znaczenie procedur celnych w ułatwianiu wymiany handlowej i zapewnianiu ochrony obywateli,

               MAJĄC NA CELU zapewnienie ram dla zacieśnienia współpracy w celu dalszego uproszczenia i harmonizacji procedur celnych i promowania wspólnych działań w kontekście odpowiednich inicjatyw międzynarodowych, w tym ułatwień w handlu i poprawy bezpieczeństwa łańcucha dostaw;

               UZNAJĄC znaczenie umowy o ułatwieniach w handlu wynegocjowanej w ramach WTO oraz podkreślając znaczenie jej przyjęcia i skutecznego wprowadzenia w życie,

               W OPARCIU o kluczowe elementy Ram Norm Światowej Organizacji Celnej (zwanej dalej „WCO”) na rzecz zabezpieczenia i ułatwienia handlu światowego (zwanych dalej „ramami SAFE“),

               UWZGLĘDNIAJĄC wysoki poziom zaangażowania obu Umawiających się Stron w działania związane z polityką celną i we współpracę na rzecz walki z naruszaniem praw własności intelektualnej,

               UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązania wynikające z konwencji międzynarodowych, które zostały lub które zostaną przyjęte przez Umawiające się Strony, jak również biorąc pod uwagę działania związane z polityką celną podjęte przez Światową Organizację Handlu (zwaną dalej „WTO”), oraz

               UWZGLĘDNIAJĄC odpowiednie instrumenty WCO, w szczególności zalecenie w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej z dnia 5 grudnia 1953 r.;

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               TYTUŁ I

               POSTANOWIENIA OGÓLNE

               Artykuł 1

               Definicje

               1. Do celów niniejszej Umowy:

               a)„przepisy prawa celnego” oznaczają wszelkie przepisy ustawowe i wykonawcze Unii lub Nowej Zelandii regulujące przywóz, wywóz i tranzyt towarów oraz poddawanie ich jakimkolwiek innym systemom lub procedurom celnym, łącznie ze środkami dotyczącymi zakazu, ograniczenia i kontroli, stosowane lub egzekwowane przez organy celne Umawiających się Stron na ich odpowiednich terytoriach;

               b)„przepisy ustawowe i wykonawcze Umawiającej się Strony”, „przepisy ustawowe i wykonawcze danej Umawiającej się Strony” oraz „przepisy ustawowe i wykonawcze każdej Umawiającej się Strony” oznaczają przepisy ustawowe i wykonawcze mające zastosowanie w danych warunkach w Unii lub przepisy ustawowe i wykonawcze mające zastosowanie w Nowej Zelandii, w zależności od kontekstu;

               c)„organ celny” oznacza w Unii – właściwe służby Komisji Europejskiej (zwanej dalej „Komisją”) odpowiedzialne za sprawy celne oraz organy celne państw członkowskich Unii Europejskiej a w Nowej Zelandii – służbę celną Nowej Zelandii;

               d)„organ wnioskujący” oznacza właściwy organ administracyjny, wyznaczony w tym celu przez Umawiającą się Stronę, który występuje z wnioskiem o pomoc na podstawie niniejszej Umowy;

               e)„organ współpracujący” oznacza właściwy organ administracyjny, wyznaczony w tym celu przez Umawiającą się Stronę, który otrzymał wniosek o pomoc na podstawie niniejszej Umowy;

               f)„osoba” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną lub jakikolwiek inny podmiot bez osobowości prawnej ustanowiony lub utworzony na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Umawiającej się Strony, dokonujący przywozu, wywozu lub tranzytu towarów;

               g)„informacje” oznaczają dane, w tym dane osobowe, dokumenty, sprawozdania oraz wszelkie inne informacje w dowolnej postaci, w tym również kopie elektroniczne;

               h)„dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej; oraz

               i)„działanie naruszające przepisy prawa celnego” oznacza wszelkie przypadki naruszenia lub próby naruszenia przepisów prawa celnego.

               Artykuł 2

               Terytorialny zakres stosowania

               1. Niniejsza Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, do obszaru celnego Unii (określonego w art. 3 rozporządzenia 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny) oraz, z drugiej strony, do terytorium Nowej Zelandii (z wyłączeniem Tokelau), na którym obowiązują jej przepisy prawa celnego.

               Artykuł 3

               Wdrożenie

               1. Niniejsza Umowa zostaje wdrożona zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Umawiającej się Strony, w tym przepisami w dziedzinie ochrony danych, oraz przy wykorzystaniu dostępnych zasobów ich odpowiednich organów celnych.

               2. Organy celne Unii i Nowej Zelandii decydują o wszelkich praktycznych środkach i ustaleniach niezbędnych do wdrożenia niniejszej Umowy.

               Artykuł 4

               Związek z innymi umowami międzynarodowymi

               1. Postanowienia niniejszej Umowy nie mają wpływu na prawa i obowiązki Umawiających się Stron wynikające z innych umów międzynarodowych, których stroną jest dowolna z Umawiających się Stron.

               2. Niezależnie od postanowień ust. 1, postanowienia niniejszej Umowy są nadrzędne wobec postanowień jakiejkolwiek innej umowy dwustronnej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, która została lub może zostać zawarta między poszczególnymi państwami członkowskimi Unii a Nową Zelandią, w zakresie, w jakim postanowienia wspomnianych umów dwustronnych okażą się sprzeczne z postanowieniami niniejszej Umowy.

               3. Postanowienia niniejszej Umowy nie naruszają unijnych przepisów dotyczących wymiany informacji pomiędzy właściwymi służbami Komisji a organami celnymi państw członkowskich Unii, uzyskanych w ramach niniejszej Umowy, które mogłyby stanowić przedmiot zainteresowania Unii.

               TYTUŁ II

               WSPÓŁPRACA CELNA

               Artykuł 5

               Zakres współpracy

               1. Współpraca celna w ramach niniejszej Umowy obejmuje wszelkie kwestie związane ze stosowaniem przepisów prawa celnego.

               2. Organy celne Unii i Nowej Zelandii współpracują w celu ułatwienia legalnego handlu i przepływu towarów, lepszego przestrzegania odpowiednich przepisów przez przedsiębiorstwa handlowe, zwiększenia ochrony obywateli i egzekwowania praw własności intelektualnej, aby:

               a)chronić legalny handel poprzez skuteczne egzekwowanie i zapewnianie zgodności z wymogami prawnymi;

               b)zabezpieczyć łańcuch dostaw w celu ułatwienia bezpiecznego przepływu towarów między Unią i Nową Zelandią;

               c)zmaksymalizować swój wkład w prace WCO, WTO i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych dzięki poprawie technik celnych i rozwiązywaniu problemów w zakresie procedur celnych, egzekwowania przepisów prawa celnego i ułatwień w handlu; dzięki wyeliminowaniu zbędnych obciążeń dla podmiotów gospodarczych; dzięki wprowadzeniu ułatwień dla podmiotów gospodarczych ściśle przestrzegających przepisów; oraz dzięki zapewnieniu środków ochrony przed nadużyciami i nielegalnymi lub szkodliwymi działaniami;

               d)wdrażać przyjęte przez Strony instrumenty i normy międzynarodowe obowiązujące w dziedzinie ceł i handlu, włącznie z zasadniczymi elementami Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego (ze zmianami) i Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów;

               e)wdrożyć umowę WTO o ułatwieniach w handlu po jej wejściu w życie;

               f)współpracować w dziedzinie badań naukowych, rozwoju, testów i oceny nowych procedur celnych, a także w zakresie szkoleń, wymiany personelu oraz zapewniania wsparcia;

               g)wymieniać informacje na temat przepisów prawa celnego, ich wdrażania oraz procedur celnych, zwłaszcza w zakresie upraszczania i modernizacji procedur celnych; oraz

               h)opracować wspólne inicjatywy dotyczące procedur przywozowych, wywozowych i innych procedur celnych, a także służące sprawnemu świadczeniu usług na rzecz przedsiębiorców.

               Artykuł 6

               Bezpieczeństwo łańcucha dostaw i zarządzanie ryzykiem

               1. Umawiające się Strony współpracują w kwestiach celnych związanych z zabezpieczeniem i ułatwieniem międzynarodowego łańcucha dostaw handlowych zgodnie z ramami SAFE. W szczególności współpracują:

               a)
                     wzmacniając celne aspekty zabezpieczenia łańcucha logistycznego handlu międzynarodowego, przy jednoczesnym ułatwieniu legalnego handlu;

               b)
                     tworząc w możliwym zakresie normy minimalne dla technik zarządzania ryzykiem oraz powiązanych wymagań i programów;

               c)
                     wprowadzając w stosownych przypadkach wzajemne uznawanie technik zarządzania ryzykiem, norm dotyczących ryzyka, kontroli bezpieczeństwa, bezpieczeństwa łańcucha dostaw oraz programów partnerstwa handlowego, włącznie z równoważnymi środkami ułatwiającymi handel;

               d)
                     wymieniając informacje dotyczące bezpieczeństwa łańcucha dostaw i zarządzania ryzykiem;

               e)
                     powołując punkty kontaktowe na potrzeby wymiany informacji dotyczących bezpieczeństwa łańcucha dostaw i zarządzania ryzykiem;

               f)
                     wprowadzając w stosownych przypadkach interfejs wymiany informacji, włącznie z danymi poprzedzającymi przybycie i wyprowadzenie;

               g)
                     współpracując na wszelkich forach wielostronnych, na których mogą być odpowiednio podnoszone i dyskutowane kwestie związane z bezpieczeństwem łańcucha dostaw i zarządzaniem ryzykiem.

               TYTUŁ III

               WZAJEMNA POMOC ADMINISTRACYJNA

               Artykuł 7

               Zakres pomocy

               1. Organy celne Unii i Nowej Zelandii pomagają sobie wzajemnie w zapobieganiu naruszeniom przepisów prawa celnego oraz w identyfikacji, ściganiu i zwalczaniu takich naruszeń.

               2. Pomoc udzielana na mocy niniejszej Umowy nie powinna naruszać praw i obowiązków Umawiających się Stron dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych na mocy umów międzynarodowych lub przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Umawiającej się Strony. Nie obejmuje ona również informacji uzyskanych przy wykonywaniu uprawnień na wniosek organów sądowych.

               3. Niniejsza Umowa nie obejmuje pomocy w zakresie odzyskiwania ceł, podatków lub grzywien.

               Artykuł 8

               Pomoc na wniosek

               1. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący dostarcza wszelkich stosownych informacji pozwalających temu pierwszemu upewnić się, że przepisy prawa celnego są prawidłowo stosowane, włącznie z informacjami dotyczącymi zauważonych lub planowanych działań, które stanowią lub mogłyby stanowić naruszenie przepisów prawa celnego.

               2. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący informuje go:

               a)
                     czy towary wywiezione z terytorium jednej z Umawiających się Stron zostały prawidłowo przywiezione na terytorium drugiej Strony, określając, w uzasadnionych przypadkach, procedurę celną zastosowaną do danych towarów; oraz

               b)
                     czy towary przywiezione na terytorium jednej z Umawiających się Stron zostały prawidłowo wywiezione z terytorium drugiej Strony, określając, w uzasadnionych przypadkach, procedurę celną zastosowaną do danych towarów.

               3. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący podejmuje, w ramach obowiązujących go przepisów ustawowych i wykonawczych, środki niezbędne do zapewnienia specjalnego nadzoru nad:

               a)
                     osobami, wobec których istnieje uzasadnione podejrzenie, że uczestniczą lub uczestniczyły w działaniach naruszających przepisy prawa celnego;

               b)
                     miejscami, gdzie towary są lub mogą być składowane lub gromadzone w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach naruszających przepisy prawa celnego;

               c)
                     towarami, które są lub mogą być transportowane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach naruszających przepisy prawa celnego; oraz

               d)
                     środkami transportu, które są lub mogą być wykorzystywane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach naruszających przepisy prawa celnego.

               Artykuł 9

               Pomoc z własnej inicjatywy

               Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy z własnej inicjatywy, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Umawiającej się Strony, jeśli uznają to za konieczne dla prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego, poprzez przekazywanie informacji dotyczących:

               a)
                     działań naruszających przepisy prawa celnego lub co do których istnieje takie podejrzenie i które mogą być istotne dla drugiej Umawiającej się Strony;

               b)
                     nowych sposobów i metod stosowanych przy działaniach naruszających przepisy prawa celnego;

               c)
                     towarów, o których wiadomo, że są przedmiotem działań naruszających przepisy prawa celnego;

               d)
                     osób, w stosunku do których istnieją uzasadnione podejrzenia, że brały udział lub biorą udział w działaniach naruszających przepisy prawa celnego; oraz

               e)
                     środków transportu, wobec których istnieje uzasadnione podejrzenie że były, są lub mogą być wykorzystane w działaniach naruszających przepisy prawa celnego.

               Artykuł 10

               Doręczanie dokumentów i powiadamianie

               1. Na prośbę organu wnioskującego organ współpracujący, zgodnie z obowiązującymi go przepisami ustawowymi i wykonawczymi, podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu:

               a)
                     doręczania wszelkich dokumentów; lub

               b)
                     powiadamiania o wszelkich decyzjach wydanych przez organ wnioskujący i wchodzących w zakres niniejszej Umowy adresata zamieszkałego lub mającego siedzibę na terytorium podlegającym jurysdykcji organu współpracującego.

               2. Wniosek o doręczenie dokumentów lub powiadomienie o decyzjach składa się pisemnie w języku urzędowym organu współpracującego lub w języku akceptowanym przez ten organ.

               Artykuł 11

               Forma i treść wniosków o udzielenie pomocy

               1. Wnioski na podstawie niniejszej Umowy składa się na piśmie. Załącza się do nich dokumenty niezbędne do wykonania wniosku. Jeżeli wymaga tego pilna sytuacja, wnioski mogą być przyjęte w formie ustnej, lecz muszą być niezwłocznie potwierdzone na piśmie.

               2. Wnioski przedstawiane zgodnie z ust. 1 muszą zawierać następujące informacje:

               a)
                     oznaczenie organu wnioskującego;

               b)
                     wnioskowane środki;

               c)
                     przedmiot i powód wystąpienia z wnioskiem;

               d)
                     odnośne przepisy ustawowe i wykonawcze;

               e)
                     możliwie dokładne i wyczerpujące informacje dotyczące towarów lub osób, wobec których prowadzone jest dochodzenie; oraz

               f)
                     streszczenie istotnych okoliczności faktycznych ujawnionych w trakcie przeprowadzonych działań dochodzeniowych.

               3. Wnioski składane są w języku urzędowym organu współpracującego lub w języku akceptowanym przez ten organ. Wymóg ten nie ma zastosowania do dokumentów załączonych do wniosku złożonego na mocy ust. 1.

               4. Jeśli wniosek nie spełnia podanych wyżej wymogów formalnych, można zażądać jego poprawienia lub uzupełnienia; do tego czasu mogą zostać podjęte środki ostrożności.

               Artykuł 12

               Wykonanie wniosku

               1. W celu wykonania wniosku o udzielenie pomocy administracyjnej organ współpracujący podejmuje bezzwłocznie działania w granicach swoich uprawnień i dostępnych zasobów, tak, jakby działał z urzędu lub na wniosek innych organów tej samej Umawiającej się Strony, przekazując posiadane informacje oraz podejmując lub zlecając podjęcie odpowiednich działań dochodzeniowych. Niniejszy ustęp ma zastosowanie także do wszelkich innych organów, którym organ współpracujący przekazał dany wniosek w przypadku, gdy nie mógł on podjąć samodzielnie działań.

               2. Wnioski o pomoc są wykonywane zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Umawiającej się Strony, do której kierowany jest wniosek.

               3. Należycie upoważnieni urzędnicy Umawiającej się Strony mogą, za zgodą drugiej Umawiającej się Strony i z zastrzeżeniem określonych przez nią warunków, przebywać w biurach organu współpracującego lub wszelkich innych organów, których to dotyczy, zgodnie z ust. 1, celem uzyskania informacji o działaniach stanowiących lub mogących stanowić naruszenie przepisów prawa celnego, których to informacji organ wnioskujący potrzebuje do celów niniejszej Umowy.

               4. Należycie upoważnieni urzędnicy Umawiającej się Strony mogą, za zgodą drugiej Umawiającej się Strony i na warunkach określonych przez tę ostatnią, uczestniczyć w postępowaniach prowadzonych na terytorium drugiej strony.

               Artykuł 13

               Sposób przekazywania informacji

               1. Organ współpracujący przekazuje organowi wnioskującemu, w formie pisemnej, wyniki postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego na podstawie wniosku złożonego zgodnie z niniejszą Umową wraz ze wszystkimi właściwymi dokumentami, uwierzytelnionymi odpisami dokumentów lub innymi materiałami.

               2. Informacje przekazywane na podstawie ust. 1 mogą mieć formę elektroniczną.

               3. Oryginalne akta i dokumenty przekazywane są wyłącznie na wniosek, w przypadku gdy poświadczone kopie okażą się niewystarczające. Oryginały dokumentów zwraca się organowi współpracującemu w najwcześniejszym możliwym terminie.

               Artykuł 14

               Wyjątki od obowiązku udzielania pomocy

               1. Można odmówić udzielenia dowolnej formy pomocy objętej zakresem niniejszej Umowy lub uzależnić jej udzielenie od spełnienia pewnych warunków lub wymogów, w przypadkach gdy Umawiająca się Strona uzna, że udzielenie pomocy na podstawie niniejszej Umowy:

               a)
                     mogłoby naruszać suwerenność Nowej Zelandii lub państwa członkowskiego Unii, do którego zwrócono się z wnioskiem o udzielenie pomocy na podstawie niniejszej Umowy;

               b)
                     mogłoby grozić naruszeniem porządku publicznego, bezpieczeństwa lub innych istotnych interesów;

               c)
                     mogłoby naruszyć tajemnicę handlową lub zaszkodzić uzasadnionym interesom handlowym; lub

               d)
                     jest niezgodne z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i wykonawczymi, w tym m.in. przepisami dotyczącymi ochrony prywatności lub spraw finansowych i rachunków osób fizycznych.

               2. Organ współpracujący może odroczyć udzielenie pomocy, jeżeli kolidowałoby to z trwającym dochodzeniem, śledztwem lub postępowaniem. W takim wypadku organ współpracujący konsultuje się z organem wnioskującym, aby ustalić, czy pomocy można udzielić z zachowaniem warunków wymaganych przez organ współpracujący.

               3. Jeżeli organ wnioskujący zwraca się o udzielenie pomocy, której sam nie byłby w stanie udzielić, gdyby został o to poproszony, powinien zwrócić na ten fakt uwagę w swoim wniosku. Decyzja co do sposobu rozpatrzenia takiego wniosku należy do organu współpracującego.

               4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, decyzja organu współpracującego wraz z należytym uzasadnieniem jest bezzwłocznie przekazywana organowi wnioskującemu.

               Artykuł 15

               Biegli i świadkowie

               Urzędnik organu współpracującego może zostać upoważniony do stawienia się, w granicach określonych przyznanym upoważnieniem, jako biegły lub świadek przed organem drugiej Umawiającej się Strony w sprawach objętych niniejszą Umową oraz przedstawiania potrzebnych w tym celu przedmiotów, dokumentów lub ich poufnych wersji bądź uwierzytelnionych odpisów. Wniosek o stawienie się musi wskazywać, przed jakim organem urzędnik musi się stawić, w jakiej sprawie oraz na jakiej podstawie lub w jakim charakterze urzędnik ten zostanie przesłuchany.

               Artykuł 16

               Wydatki związane z udzieleniem pomocy

               1. Umawiające się Strony zrzekają się wszelkich wzajemnych roszczeń dotyczących zwrotu wydatków poniesionych w związku z realizacją postanowień niniejszej Umowy, z wyjątkiem – w stosownych przypadkach – wydatków ponoszonych w związku ze stawieniem się biegłych i świadków zgodnie z art. 15 oraz wydatków na tłumaczy ustnych i pisemnych niebędących pracownikami administracji publicznej.

               TYTUŁ IV

               WYMIANA INFORMACJI

               Artykuł 17

               Poufność i ochrona informacji

               1. Wszelkie informacje przekazywane w dowolnej formie na mocy niniejszej Umowy traktowane są jako informacje poufne lub zastrzeżone do użytku służbowego, w zależności od zasad mających zastosowanie na terytorium Umawiających się Stron.

               2. Umawiająca się Strona może wykorzystywać lub ujawniać informacje uzyskane na mocy niniejszej Umowy wyłącznie do celów niniejszej Umowy lub za uprzednią pisemną zgodą Umawiającej się Strony przekazującej informacje, z zastrzeżeniem wymaganych przez nią ograniczeń i restrykcji. Jeżeli jedna z Umawiających się Stron zobowiązana jest na mocy swoich przepisów ustawowych i wykonawczych do ujawnienia informacji uzyskanych na podstawie niniejszej Umowy, powiadamia o każdym takim ujawnieniu Umawiającą się Stronę, która przekazała informacje, w miarę możliwości przed jego dokonaniem.

               3. Z zastrzeżeniem wszelkich wymogów nałożonych na Umawiającą się Stronę na mocy obowiązujących ją przepisów ustawowych i wykonawczych bądź wyraźnych warunków, uwag, ograniczeń lub instrukcji nakazujących zwiększoną ochronę, wszystkim informacjom przekazanym na mocy niniejszej Umowy zapewnia się co najmniej taki sam poziom bezpieczeństwa i ochrony prywatności jak poziom wskazany w klauzuli tajności lub innych dowolnych instrukcjach dołączonych do informacji przekazanych przez organ współpracujący.

               4. Wymiana danych osobowych możliwa jest jedynie w przypadku, gdy Umawiająca się Strona mająca otrzymać dane zobowiąże się do zapewnienia ich ochrony w sposób, który zostanie uznany za odpowiedni przez Umawiającą się Stronę mającą przekazać takie dane osobowe.

               5. Każda z Umawiających się Stron ogranicza dostęp do informacji otrzymanych na mocy niniejszej Umowy do tych osób, które muszą znać treść tych informacji.

               6. Każda z Umawiających się Stron ogranicza dostęp do informacji otrzymanych na mocy niniejszej Umowy oraz przechowuje i przekazuje takie informacje, wykorzystując uznane mechanizmy bezpieczeństwa, takie jak hasła, szyfrowanie lub inne rozsądne zabezpieczenia, zgodnie z klauzulą tajności załączoną do danej informacji.

               7. Każda z Umawiających się Stron powiadamia drugą Stronę o jakimkolwiek przypadkowym lub nieuprawnionym dostępie do informacji otrzymanych na mocy niniejszej Umowy, ich przypadkowym lub nieuprawnionym wykorzystaniu, ujawnieniu, zmianie lub usunięciu i dostarcza szczegółowych informacji dotyczących takiego przypadkowego lub nieuprawnionego dostępu, wykorzystania, ujawnienia, zmiany lub usunięcia.

               8. Jeżeli informacje otrzymane na mocy niniejszej Umowy zostaną przypadkowo ujawnione lub zmienione, każda z Umawiających się Stron podejmuje wszelkie możliwe działania, aby odzyskać zmienione lub ujawnione informacje lub, gdy jest to niemożliwe, aby zapewnić zniszczenie tych informacji.

               9. Każda z Umawiających się Stron może zażądać dodatkowych zabezpieczeń w odniesieniu do informacji szczególnie chronionych.

               10. Informacji nie można przetwarzać ani przechowywać dłużej, niż jest to konieczne do celów wykonania niniejszej Umowy oraz niż przewidują wymogi każdej z Umawiających się Stron dotyczące prywatności i prowadzenia rejestrów publicznych. Każda z Umawiających się Stron zapewnia właściwe usuwanie informacji otrzymanych na mocy niniejszej Umowy, jak przewidziano w przepisach ustawowych i wykonawczych danej Umawiającej się Strony.

               11. Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie stoi na przeszkodzie wykorzystaniu informacji lub dokumentów otrzymanych na mocy niniejszej Umowy jako dowodu w postępowaniach i aktach oskarżenia wnoszonych do sądu lub trybunału w związku z działaniami naruszającymi przepisy prawa celnego. Umawiające się Strony mogą zatem, w swoich aktach dowodowych, sprawozdaniach i zeznaniach, jak również w postępowaniach i aktach oskarżenia wnoszonych do sądu lub trybunału, wykorzystać jako dowód informacje, które uzyskały, i dokumenty, z którymi się zapoznały zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy. Umawiająca się Strona, która przekazała takie informacje lub udostępniła dokumenty, jest informowana o takim ich wykorzystaniu.

               TYTUŁ V

               POSTANOWIENIA KOŃCOWE

               Artykuł 18

               Nagłówki

               Nagłówki tytułów i artykułów niniejszej Umowy zostały wprowadzone wyłącznie ze względu na ułatwienie dokonywania odesłań i nie mają wpływu na interpretację niniejszej Umowy.

               Artykuł 19

               Konsultacje

               Wszelkie kwestie i spory związane z interpretacją lub wdrożeniem niniejszej Umowy są rozstrzygane w drodze wzajemnych konsultacji między Umawiającymi się Stronami; w stosownych przypadkach konsultacje te prowadzą do przyjęcia decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej.

               Artykuł 20

               Wspólny Komitet Współpracy Celnej

               1. Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej (zwany dalej Komitetem), składający się z przedstawicieli organów celnych lub innych właściwych organów Umawiających się Stron. Miejsce, termin i porządek obrad posiedzeń Komitetu są ustalane w drodze wzajemnych uzgodnień.

               2. Komitet gwarantuje należyte funkcjonowanie i wdrożenie niniejszej Umowy oraz bada wszelkie kwestie i spory wynikające z jej stosowania. W tym celu Komitet m.in.:

               a)
                     podejmuje działania niezbędne do zapewnienia współpracy i pomocy w sprawach celnych zgodnie z celami niniejszej Umowy, w szczególności w drodze:

               –określenia zmian o charakterze regulacyjnym lub legislacyjnym wymaganych do wdrożenia niniejszej Umowy;

               –określenia i ustanowienia środków mających poprawić mechanizmy wymiany informacji;

               –określenia i ustanowienia najlepszych praktyk, w tym najlepszych praktyk w zakresie harmonizacji wymogów wcześniejszego przekazywania drogą elektroniczną informacji na temat ładunków z międzynarodowymi normami mającymi zastosowanie do przesyłek wprowadzanych, wyprowadzanych i przewożonych tranzytem;

               –określenia i ustanowienia norm dotyczących analizy ryzyka mających zastosowanie w odniesieniu do informacji wymaganych w celu identyfikacji przesyłek wysokiego ryzyka przywożonych do Nowej Zelandii lub Unii, tam przeładowywanych lub przewożonych tranzytem przez ich terytoria;

               –określenia i ustanowienia środków mających na celu harmonizację norm oceny ryzyka;

               –określenia norm minimalnych w zakresie kontroli oraz metod przestrzegania tych norm;

               –ulepszenia i ustanowienia norm mających zastosowanie do programów partnerstwa handlowego mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa łańcucha dostaw i ułatwienie legalnego handlu; oraz

               –określenia i podjęcia konkretnych działań w celu ustanowienia wzajemnego uznawania technik zarządzania ryzykiem, norm dotyczących ryzyka, kontroli bezpieczeństwa oraz programów partnerstwa handlowego, włącznie z równoważnymi środkami ułatwiającymi handel;

               b)
                     działa jako organ właściwy do rozwiązywania wszelkich kwestii spornych dotyczących wykonania tytułu III niniejszej Umowy;

               c)
                     jest upoważniony do przyjmowania decyzji niezbędnych do wdrożenia niniejszej Umowy, w tym decyzji dotyczących przekazywania danych i wzajemnie uzgodnionych korzyści w zakresie wzajemnego uznawania technik zarządzania ryzykiem, norm dotyczących ryzyka, kontroli bezpieczeństwa, programów partnerstwa handlowego i innych środków ułatwiających handel;

               c)
                     wymienia poglądy na temat wszelkich kwestii będących przedmiotem zainteresowania i dotyczących współpracy celnej, w tym związanych z przyszłymi działaniami i środkami koniecznymi dla ich realizacji; oraz

               d)
                     przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

               3. Komitet ustanawia właściwe mechanizmy działania, w tym grupy robocze, celem wsparcia swoich prac nad wdrożeniem niniejszej Umowy.

               Artykuł 21

               Wejście w życie i okres obowiązywania

               1. Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu procedur niezbędnych do wejścia w życie Umowy w drodze wymiany not dyplomatycznych.

               2. Niniejszą Umowę można zmienić za porozumieniem Umawiających się Stron w drodze wymiany not dyplomatycznych. Zmiany wchodzą w życie na warunkach określonych w ust. 1, o ile Umawiające się Strony nie postanowiły inaczej.

               3. Każda z Umawiających się Stron może rozwiązać niniejszą Umowę, powiadamiając o tym pisemnie drugą Umawiającą się Stronę. Rozwiązanie staje się skuteczne po upływie trzech miesięcy od daty powiadomienia drugiej Umawiającej się Strony. Wnioski o udzielenie pomocy złożone przed rozwiązaniem Umowy są wykonywane zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.

               Artykuł 22

               Teksty autentyczne

               Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy tekst jest na równi autentyczny. W przypadku rozbieżności między tekstami niniejszej Umowy Strony kierują sprawę do Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej.