				|

		52011PC0285

			ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie egzekwowania przepisów celnych w zakresie praw własności intelektualnej Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie egzekwowania przepisów celnych w zakresie praw własności intelektualnej /* COM/2011/0285 końcowy - COD 2011/0137 */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
1.1.        Kontekst
W komunikacie Komisji w sprawie inteligentnego
i zrównoważonego rozwoju „Europa 2020”[1]
podkreślono znaczenie innowacji dla wzrostu gospodarczego i zatrudnienia,
a prawa własności intelektualnej (PWI) mają zasadnicze znaczenie
dla tego kluczowego priorytetu, ponieważ zapewniają osiąganie
pełnych korzyści z badań, innowacji i kreatywności.
Naruszenia PWI oraz powiązany z nimi handel towarami naruszającymi
PWI budzą coraz większe zaniepokojenie, zwłaszcza w sytuacji
globalizacji gospodarki. Produkty naruszające PWI mają niekorzystne
skutki gospodarcze dla przemysłu, a oprócz tego mogą stanowić
poważne zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów. W
swoim komunikacie dotyczącym Aktu o jednolitym rynku[2] Komisja przypomniała
zatem, że organy celne powinny być w stanie zapewnić
większą ochronę praw własności intelektualnej
dzięki zmienionemu prawodawstwu.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003
zawiera przepisy dotyczące działań organów celnych skierowanych
przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności
intelektualnej i stanowi ważny element strategii UE dotyczącej
ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej. We
wrześniu 2008 r.[3]
Rada zwróciła się do Komisji i państw członkowskich o
dokonanie przeglądu tego rozporządzenia oraz o przedstawienie
propozycji ulepszeń ram prawnych dotyczących środków
podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że
naruszyły takie prawa, oraz dokonanie ich oceny.
Komisja opracowała nowy plan
działań przewidzianych do podjęcia przez organy celne w latach
2009–2012 w celu zwalczania naruszeń PWI. Główne elementy tego planu
działań[4],
przygotowanego przez Komisję i zatwierdzonego przez Radę,
obejmują: prawodawstwo, wydajność operacyjną, współpracę
z sektorem gospodarczym, współpracę międzynarodową i
podnoszenie poziomu wiedzy. Przegląd rozporządzenia został
uwzględniony w tym planie i przeprowadzony przez Komisję w
ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, za
pośrednictwem grupy roboczej powołanej w ramach programu Cła
2013, w skład której wchodzili eksperci administracji celnych państw
członkowskich.
Pewne przypadki zatrzymań przez organy
celne przesyłek leków w tranzycie przez UE, które miały miejsce pod
koniec 2008 r., zaniepokoiły niektórych członków WTO,
posłów do Parlamentu Europejskiego, organizacje pozarządowe i
społeczeństwo obywatelskie. Twierdzono, że takie środki
mogą utrudniać legalny handel lekami generycznymi, stojąc tym samym
w sprzeczności z dążeniem UE do ułatwienia dostępu do
leków w krajach rozwijających się, a nawet naruszają zasady WTO.
W związku ze wspomnianymi przypadkami zatrzymań Indie i Brazylia
skierowały do WTO skargi przeciwko UE, które unaoczniły, podobnie jak
obawy wyrażone przez Indie i Brazylię w trakcie prowadzonych przez
WTO konsultacji w tej sprawie pomiędzy Indiami, Brazylią a UE,
że dalsze sprecyzowanie przepisów w celu zwiększenia pewności
prawa mogłoby być korzystne dla prawodawstwa UE w dziedzinie
egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne.
1.2.        Spójność z innymi
obszarami polityki UE
Wniosek ten jest zgodny z tradycyjną
polityką i strategią Unii w zakresie ochrony PWI. Polityka ta
znalazła swoje odzwierciedlenie w szeregu komunikatów Komisji takich jak
„Europa 2020” i komunikat w sprawie Aktu o jednolitym rynku[5]. Ochrona własności
intelektualnej pobudza innowacje, a skuteczne egzekwowanie przepisów ma
pozytywny wpływ na zatrudnienie, konsumentów i całe
społeczeństwo.
Egzekwowanie PWI na granicach przez organy
celne stanowi uzupełnienie działań egzekwujących PWI na
rynku wewnętrznym oraz inicjatyw branżowych podejmowanych wspólnie z
państwami trzecimi i na forach międzynarodowych. Wniosek ten stanowi
integralną część strategicznych ram opisanych w nowym
komunikacie Komisji z [maja 2011 r.] dotyczącym jednolitego rynku
praw własności intelektualnej.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW
2.1.        Konsultacje społeczne
Przeprowadzono konsultacje społeczne w
celu zapewnienia wszystkim zainteresowanym stronom dostatecznych
możliwości wniesienia wkładu w przegląd rozporządzenia
(WE) nr 1383/2003. W ramach konsultacji społecznych otrzymano 89
odpowiedzi od wielu zainteresowanych stron, w tym uprawnionych z tytułu
prawa własności intelektualnej, podmiotów świadczących
usługi związane z handlem międzynarodowym takich jak spedytorzy
i przewoźnicy, a także od prawników, instytucji akademickich,
organizacji pozarządowych, organów publicznych i obywateli.
Kwestiami, które spotkały się z
największym zainteresowaniem respondentów, były: zakres
rozporządzenia (sytuacje, w których organy celne mogą podejmować
działania), zakres praw własności intelektualnej objętych
rozporządzeniem, kwestia uproszczonej procedury jako takiej oraz uproszczona
procedura w przypadku małych przesyłek, a także koszty
składowania i zniszczenia towarów.
2.2.        Ocena skutków
W sprawozdaniu z oceny skutków wskazano
warianty polityki dotyczącej środków i procedur celnych
związanych z egzekwowaniem praw własności intelektualnej na
granicach i dokonano ich oceny. Do najważniejszych obszarów objętych
oceną skutków należały: poprawa egzekwowania PWI na granicach,
rozwiązane kwestii obciążeń administracyjnych i
gospodarczych dla organów celnych, uprawnionych i innych zainteresowanych stron
oraz potrzeba zapewnienia skuteczności i zgodności ze wszystkimi
istotnymi zobowiązaniami prawnymi.
W sprawozdaniu z oceny skutków przeanalizowano
trzy różne warianty, w stosownych przypadkach łącznie z
szeregiem podwariantów. Pierwszy wariant przewidywał tzw. „scenariusz odniesienia”,
zgodnie z którym Komisja nie podejmowałaby żadnych działań
i zachowany zostałby status quo. Drugi wariant przewidywał
pewne środki o charakterze nieustawodawczym, w ramach których Komisja
zaproponowałaby inicjatywy szkoleniowe oraz opracowanie wytycznych i
wymianę najlepszych praktyk. Trzeci wariant polegał na przedstawieniu
przez Komisję propozycji zmian do obowiązujących ram prawnych. W
ramach tego wariantu dla każdego z poszczególnych zidentyfikowanych
problemów mogły być dostępne różne warianty.
·      Wariant 1 powinien zostać wykluczony, jeżeli Komisja ma
właściwie zareagować na wniosek Rady o dokonanie przeglądu
prawodawstwa oraz na zastrzeżenia dotyczące zakresu i wdrażania
obowiązującego prawodawstwa wyrażone przez zainteresowane strony
w trakcie procedury konsultacyjnej.
·      Wariant 2 stanowiłyby jedynie częściowe rozwiązanie
zidentyfikowanych problemów. Noty wyjaśniające i wytyczne
mogłyby pomóc w wyjaśnieniu obowiązujących procedur lub
sposobu stosowania ogólnych zasad prawa. Te środki o charakterze
nieustawodawczym nie mogą jednak przyczynić do realizacji niektórych
celów dotyczących rozszerzenia zakresu praw własności
intelektualnej czy też nadania procedurom obowiązkowego charakteru w
całej Unii.
·      Wariant 3 dawałby maksymalną pewność prawa w zakresie
włączenia w zakres przepisów praw własności intelektualnej,
które nie zostały uwzględnione w obecnym rozporządzeniu, a
także zharmonizowania i wyjaśnień procedur. W ramach tego
wariantu podano dwa podwarianty. Podwariant 1 przewidywał rozszerzenie
możliwych typów naruszeń na prawa już objęte
obowiązującym rozporządzeniem, np. w odniesieniu do towarów, z
którymi wiążą się wszelkie naruszenia praw do znaku
towarowego, a nie tylko podróbki. Podwariant 2 obejmował podwariant 1 i
rozszerzał obecny zakres rozporządzenia w odniesieniu do
objętych nim PWI.
W podsumowaniu oceny skutków stwierdzono,
że najodpowiedniejszym rozwiązaniem byłaby zmiana
rozporządzenia, tak aby można było odpowiedzieć na
wszystkie zidentyfikowane problemy i zapewnić wyważone wyniki wszystkim
kategoriom osób, których dotyczy rozporządzenie.
3.           PODSTAWA PRAWNA I ZASADA
POMOCNICZOŚCI
Handlowe aspekty własności
intelektualnej stanowią element ram wspólnej polityki handlowej. W art.
207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przewidziano uprawnienia do
przyjmowania środków realizujących wspólną politykę
handlową. W związku z tym podstawę prawną wniosku stanowi
art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Rozporządzenie dotyczy aspektów
handlowych praw własności intelektualnej, ponieważ jego
przedmiotem są środki umożliwiające organom celnym
egzekwowanie na granicach praw własności intelektualnej wobec towarów
znajdujących się w obrocie międzynarodowym. Jak przewidziano w
art. 3 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Unia Europejska ma
wyłączną kompetencję w dziedzinie wspólnej polityki
handlowej.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie będzie miał wpływu
na zasoby ludzkie ani na budżet Unii Europejskiej, dlatego też nie
towarzyszy mu ocena skutków finansowych przewidziana w art. 28
rozporządzenia finansowego (rozporządzenia Rady (WE, Euratom)
nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie
rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu
ogólnego Wspólnot Europejskich).
5.           ZMIANY
W wyniku przeglądu zidentyfikowano pewne
ulepszenia ram prawnych, które zostały uznane za konieczne w celu
wzmocnienia przepisów dotyczących egzekwowania praw własności
intelektualnej oraz jednoczesnego zapewnienia jasności prawa w odniesieniu
do samych przepisów. W związku z tym proponuje się zastąpienie
rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 załączonym wnioskiem w
sprawie nowego rozporządzenia.
W celu wzmocnienia egzekwowania przepisów
proponuje się rozszerzenie zakresu objętego rozporządzeniem (WE)
nr 1383/2003 i objęcie nim nazw handlowych, topografii układów
scalonych i wzorów użytkowych. Proponuje się także rozszerzenie
zakresu rozporządzenia poprzez włączenie naruszeń
wynikających z handlu równoległego i urządzeń
służących do obchodzenia środków technicznych oraz innych
naruszeń praw już egzekwowanych przez organy celne.
W rozporządzeniu utrzymano by
możliwość przeprowadzania kontroli przez organy celne w celu
egzekwowania praw własności intelektualnej we wszystkich sytuacjach,
gdy towary znajdowały się pod ich dozorem, oraz zaakcentowano by
rozróżnienie pomiędzy charakterem proceduralnym prawodawstwa a prawem
materialnym w zakresie własności intelektualnej.
W rozporządzeniu wprowadzono by
również procedury umożliwiające organom celnym, pod pewnymi
warunkami, przyjęcie towarów, których zrzeczono się w celu ich
zniszczenia, bez konieczności przeprowadzania formalnych i kosztownych
procedur prawnych. Procedury te byłyby zróżnicowane w
zależności od typu naruszenia. W przypadku towarów podrobionych i
pirackich przyjmowano by domyślnie, że właściciel zgadza
się na zniszczenie towarów, o ile nie wyraził on wyraźnego
sprzeciwu, natomiast w innych sytuacjach właściciel towarów
musiałby wyrazić wyraźną zgodę na zniszczenie towarów.
W przypadku braku porozumienia, uprawniony musiałby wszcząć
procedurę prawną w celu ustalenia faktu naruszenia, w przeciwnym
wypadku towary zostałyby zwolnione.
Zaproponowano także szczególną
procedurę w odniesieniu do małych przesyłek towarów, w stosunku
do których istnieje podejrzenie, że są towarami podrobionymi i pirackimi
objętymi wnioskiem, co pozwoliłoby na ich zniszczenie bez
konieczności angażowania uprawnionego.
Proponowane są dodatkowe przepisy w celu
zapewnienia ochrony interesów handlowców działających zgodnie z
prawem przed potencjalnymi naruszeniami przepisów dotyczących egzekwowania
na granicach oraz w celu włączenia do rozporządzenia zasad Karty
praw podstawowych. W tym celu w rozporządzeniu sprecyzowano by ramy
czasowe zatrzymania podejrzanych towarów, warunki dotyczące przekazywania
przez organy celne uprawnionym informacji o przesyłkach, warunki
dotyczące stosowania procedury umożliwiającej zniszczenie
towarów znajdujących się pod kontrolą organów celnych w
związku z podejrzeniem naruszenia praw własności intelektualnej,
innych niż towary podrobione i pirackie oraz prawo do obrony. W ten sposób
nowe rozporządzenie stałoby się sprawniejszym narzędziem
egzekwowania przepisów, zapewniając tym samym większą
legitymizację działań organów celnych. Kwestia kosztów
składowania i zniszczenia towarów naruszających PWI zwróciła
uwagę wielu zainteresowanych stron. Rozporządzenie nadal
stanowiłoby, że koszty składowania i zniszczenia towarów
ponoszone bezpośrednio przez organy celne zostałyby przejęte
przez uprawnionych, którzy zwrócili się z wnioskiem o podjęcie
działania przez organy celne, chociaż przepis ten nie
uniemożliwiałby im podjęcia kroków prawnych w celu
wyegzekwowania tych kosztów od strony ponoszącej główną
odpowiedzialność. Proponuje się jednak wprowadzenie ważnego
wyłączenia w odniesieniu do małych przesyłek, w przypadku
których koszty składowania i zniszczenia byłyby ponoszone przez
organy celne.
2011/0137 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie egzekwowania przepisów celnych w
zakresie praw własności intelektualnej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej[6],
uwzględniając opinię
Europejskiego Inspektora Ochrony Danych,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
W rezolucji z dnia 25 września 2008 r. w
sprawie europejskiego globalnego planu dotyczącego walki z podrabianiem i
piractwem[7]
Rada Unii Europejskiej postulowała dokonanie przeglądu
rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r.
dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko
towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności
intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do
których stwierdzono, że naruszyły takie prawa[8].
(2)
Obrót towarami naruszającymi prawa
własności intelektualnej wyrządza znaczną szkodę
uprawnionym oraz przestrzegającym prawa producentom i handlowcom Wprowadza
on również w błąd konsumentów, a w niektórych przypadkach
może zagrażać ich zdrowiu i bezpieczeństwu. Należy
zapobiec, w największym możliwym zakresie, wprowadzaniu takich
towarów na rynek oraz podjąć działania umożliwiające
przeciwstawienie się tej bezprawnej działalności, nie
ograniczając przy tym wolności handlu prowadzonego zgodnie z prawem.
(3)
Przegląd rozporządzenia (WE) nr 1383/2003
ukazał potrzebę pewnych ulepszeń ram prawnych w celu wzmocnienia
egzekwowania praw własności intelektualnej oraz zapewnienia
odpowiedniej jasności prawa, uwzględniając przy tym zmiany w
sferach ekonomicznej, gospodarczej i prawnej.
(4)
Organy celne powinny mieć
możliwość kontrolowania towarów, które podlegają lub
powinny podlegać dozorowi celnemu na obszarze celnym Unii w celu
egzekwowania praw własności intelektualnej. Egzekwowanie praw
własności intelektualnej na granicach, a także w miejscu, w
którym towary znajdują się lub powinny się znajdować, pod
„dozorem celnym” zdefiniowanym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92
ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny[9],
stanowi dobre wykorzystanie zasobów. W przypadku zatrzymania towarów na granicy
przez organy celne wymagane jest tylko jedna procedura prawna, natomiast
zastosowanie takich samych środków egzekwujących przepisy w przypadku
towarów ujawnionych na rynku, które zostały już rozdzielone i
dostarczone sprzedawcom detalicznym, wymagałoby przeprowadzenia szeregu
odrębnych procedur. Należy przewidzieć wyjątek dla towarów
dopuszczonych do swobodnego obrotu ze względu na ich końcowe
przeznaczenie, ponieważ pozostają one pod dozorem celnym, mimo
że zostały dopuszczone do swobodnego obrotu. Ponadto
rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania to towarów
przewożonych w bagażu podręcznym pasażerów, o ile towary te
są przeznaczone do ich własnego użytku i brak jest
przesłanek wskazujących na obrót handlowy.
(5)
Rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 nie obejmuje
niektórych praw własności intelektualnej oraz wyłącza
niektóre naruszenia. W celu wzmocnienia egzekwowania praw własności
intelektualnej należy zatem rozszerzyć kontrolę celną na
inne typy naruszeń takich jak naruszenia wynikające z handlu
równoległego oraz inne naruszenia praw, które są już egzekwowane
przez organy celne, ale nie są jeszcze objęte rozporządzeniem
(WE) nr 1383/2003. W tym samym celu należy objąć przepisami tego
rozporządzenia, obok praw już objętych rozporządzeniem (WE)
nr 1383/2003: nazwy handlowe, w zakresie w którym są one chronione jako
wyłączne prawa własności intelektualnej w danym prawie
krajowym, topografie układów scalonych, wzory użytkowe i
urządzenia służące do obchodzenia środków
technicznych, jak również inne wyłączne prawa
własności intelektualnej ustanowione prawodawstwem unijnym.
(6)
Niniejsze rozporządzenie zawiera przepisy
proceduralne dla organów celnych. W związku z tym niniejsze
rozporządzenie nie wprowadza nowych kryteriów służących do
stwierdzania naruszenia prawa własności intelektualnej, które ma
zastosowanie.
(7)
Niniejsze rozporządzenie nie powinno
naruszać przepisów dotyczących właściwości sądów,
w szczególności przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w
sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich
wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych[10].
(8)
Każda osoba, która może wszcząć
w swoim własnym imieniu procedurę prawną dotyczącą potencjalnego
naruszenia tego prawa, powinna mieć prawo – niezależnie od tego, czy
jest ona uprawnionym z tytułu prawa własności intelektualnej –
do złożenia wniosku o podjęcie działania przez organy
celne.
(9)
W celu zapewnienia egzekwowania praw
własności intelektualnej w całej Unii należy
przewidzieć, że jeżeli osoba uprawniona do złożenia
wniosku o podjęcie działania zwraca się o egzekwowanie prawa
własności intelektualnej obejmującego cały obszar Unii,
osoba ta może zwrócić się z prośbą, aby organy celne
państwa członkowskiego wydały decyzję
zobowiązującą do podjęcia działań organy celne
tego państwa członkowskiego oraz każdego innego państwa
członkowskiego, w odniesieniu do którego zwrócono się o egzekwowanie
prawa własności intelektualnej.
(10)
W celu zapewnienia szybkiego trybu egzekwowania
praw własności intelektualnej w przypadku gdy organy celne mają
uzasadnione podejrzenie, że towary znajdujące się pod ich
dozorem naruszają prawa własności intelektualnej, należy
przewidzieć możliwość zawieszenia zwolnienia lub
zatrzymania towarów przez organy celne, z ich własnej inicjatywy lub na
wniosek, aby osoby uprawnione do złożenia wniosku o podjęcie
działania przez organy celne mogły wszcząć
postępowanie w celu ustalenia, czy prawo własności
intelektualnej zostało naruszone.
(11)
Jeżeli towary podejrzane o naruszenie praw
własności intelektualnej nie są towarami podrobionymi ani
pirackimi, organom celnym może być trudno stwierdzić naruszenie
prawa własności intelektualnej na podstawie zwykłych
oględzin. Należy zatem przewidzieć wymóg wszczęcia
postępowania, z wyjątkiem przypadku gdy zainteresowane strony, tj.
posiadacz towarów i uprawniony, zgadzają się na zrzeczenie się
towarów w celu ich zniszczenia. Stwierdzenie, czy prawo własności
intelektualnej zostało naruszone, i podjęcie odpowiednich decyzji w
sprawie naruszeń przedmiotowych praw własności intelektualnej
powinno stanowić zadanie właściwych organów prowadzących
takie postępowanie.
(12)
W rozporządzeniu (WE) nr 1383/2003 dopuszczono
stosowanie przez państwa członkowskie procedury
umożliwiającej zniszczenie towarów bez konieczności wszczynania
postępowania w celu ustalenia, czy prawo własności
intelektualnej zostało naruszone. Jak stwierdzono w rezolucji Parlamentu
Europejskiego z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie wpływu podrabiania
towarów na handel międzynarodowy[11],
procedura ta odnosi duży sukces w państwach członkowskich, w
których jest dostępna. Należy zatem wprowadzić obowiązek
stosowania tej procedury w przypadku oczywistych naruszeń, które są
łatwe do stwierdzenia na podstawie zwykłych oględzin przez
organy celne, a procedura ta powinna być stosowana na wniosek
uprawnionego, gdy ani zgłaszający ani posiadacz towarów nie
sprzeciwiają się ich zniszczeniu.
(13)
W celu ograniczenia do minimum
obciążeń i kosztów administracyjnych, należy
wprowadzić szczególną procedurę w odniesieniu do małych
przesyłek towarów podrobionych i pirackich, co pozwoliłoby na ich
zniszczenie bez konieczności uzyskania zgody uprawnionego. W celu
określenia progów, poniżej których przesyłki towarów są
uznawane za małe przesyłki, w niniejszym rozporządzeniu
należy przekazać Komisji prawo do przyjmowania aktów o charakterze
nieustawodawczym o zasięgu ogólnym zgodnie z art. 290 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ważne jest, aby Komisja prowadziła
odpowiednie konsultacje podczas swych prac przygotowawczych, w tym na szczeblu
ekspertów.
(14)
Podczas przygotowywania i opracowywania aktów
delegowanych Komisja powinna zadbać o równoczesne, terminowe i
właściwe przekazywanie odpowiednich dokumentów Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie.
(15)
W celu zapewnienia większej jasności
prawa i ochrony interesów handlowców działających zgodnie z prawem
przed potencjalnymi naruszeniami przepisów dotyczących egzekwowania prawa
na granicach, należy zmienić ramy czasowe zatrzymania towarów
podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej, warunki
dotyczące przekazywania przez organy celne uprawnionym informacji o
przesyłkach towarów, warunki dotyczące stosowania procedury
umożliwiającej zniszczenie towarów znajdujących się pod
kontrolą organów celnych w związku z podejrzeniem naruszenia praw
własności intelektualnej innych niż towary podrobione i pirackie
oraz wprowadzić przepis dający posiadaczowi towarów
możliwość przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem przez
organy administracji celnej decyzji, która byłaby dla niego niekorzystna.
(16)
Biorąc pod uwagę tymczasowy i
zapobiegawczy charakter środków przyjmowanych w tej dziedzinie przez
organy celne oraz sprzeczne interesy stron, na które środki te
wpływają, należy dostosować niektóre aspekty tych procedur,
aby zapewnić sprawne wdrożenie przepisów rozporządzenia, przy
jednoczesnym poszanowaniu praw zainteresowanych stron. Dlatego też w
przypadku różnych typów powiadomień przewidzianych w niniejszym
rozporządzeniu organy celne powinny powiadamiać osobę, która
wydaje się najbardziej właściwa na podstawie dokumentów
dotyczących odprawy celnej lub sytuacji, w której znajdują się
towary. Bieg terminów ustalonych w niniejszym rozporządzeniu na potrzeby
wymaganych powiadomień powinien rozpoczynać się z chwilą
ich wysłania przez organy celne, tak aby ujednolicić wszystkie
terminy powiadomień wysyłanych do zainteresowanych stron. Okres, w
którym przysługuje prawo do wysłuchania przed podjęciem
niekorzystnej decyzji, powinien wynosić trzy dni robocze, ponieważ
posiadacze decyzji uwzględniającej wniosek o podjęcie
działania zwrócili się z własnej inicjatywy do organów celnych o
podjęcie działania, a zgłaszający lub posiadacz towarów musi
wiedzieć o szczególnej sytuacji swoich towarów, gdy są one obejmowane
dozorem celnym. W przypadku szczególnej procedury dotyczącej małych
przesyłek, gdy bezpośrednio zaangażowaną stroną
są najczęściej konsumenci, od których nie można oczekiwać
takiego samego poziomu staranności jak od przedsiębiorców, którzy
zwykle zajmują się formalnościami celnymi, okres ten należy
znacznie wydłużyć.
(17)
Zgodnie z Deklaracją w sprawie porozumienia
TRIPS i zdrowia publicznego przyjętą przez Konferencję
Ministerialną WTO w Doha w dniu 14 listopada 2001 r., porozumienie TRIPS
może i powinno być interpretowane i wdrażane w taki sposób, aby
wspierać prawa członków WTO do ochrony zdrowia publicznego, a w
szczególności aby ułatwiać powszechny dostęp do leków. Szczególnie w odniesieniu do leków, których przewóz
przez obszar Unii Europejskiej, obejmujący lub nieobejmujący
przeładunek, składowanie, otwarcie luków ładunkowych czy
też zmiany rodzaju lub środka transportu, stanowi jedynie
część łącznej trasy rozpoczynającej się i
kończącej poza obszarem Unii, organy celne powinny uwzględniać
przy ocenie ryzyka naruszenia praw własności intelektualnej istotne
prawdopodobieństwo zmiany przeznaczenia tych towarów i skierowania ich na
rynek Unii.
(18)
W interesie skuteczności prawa powinny
obowiązywać przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z dnia
13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami
administracyjnymi państw członkowskich i współpracy
między państwami członkowskimi a Komisją w celu
zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego
i rolnego[12].
(19)
Odpowiedzialność organów celnych powinna
być regulowana przepisami prawa państw członkowskich,
chociaż przyjęcie przez organy celne wniosku o podjęcie
działania nie powinno uprawniać posiadacza decyzji do odszkodowania w
przypadku gdy towary takie nie zostały wykryte przez urząd celny i
zostały one zwolnione lub gdy nie podjęto działań w celu
ich zatrzymania.
(20)
Ponieważ organy celne podejmują
działania po otrzymaniu wniosku, należy przewidzieć przepis,
zgodnie z którym posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek o
podjęcie działania przez organy celne powinien zwrócić wszystkie
koszty poniesione przez organy celne w ramach działań
egzekwujących jego prawa własności intelektualnej. Niemniej
jednak przepis ten nie powinien uniemożliwiać posiadaczowi decyzji
ubiegania się o odszkodowanie od osoby winnej naruszenia lub innych osób,
które mogą zostać uznane za odpowiedzialne na mocy ustawodawstwa
danego państwa członkowskiego. Koszty i straty ponoszone przez osoby
inne niż organy administracji celnej w wyniku działań organów
celnych w przypadku zatrzymania towarów w oparciu o roszczenie osoby trzeciej
na podstawie praw własności intelektualnej powinny być
uregulowane szczegółowymi przepisami prawa mającymi zastosowanie w
danym indywidualnym przypadku.
(21)
Egzekwowanie przepisów dotyczących praw
własności intelektualnej przez organy celne będzie
wiązać się z wymianą danych o decyzjach dotyczących
wniosków o podjęcie działania. Takie przetwarzanie danych obejmuje
również dane osobowe i powinno ono przebiegać zgodnie z prawem Unii,
jak określono w szczególności w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób
fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego
przepływu tych danych[13]
i w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
18 grudnia 2000 r. ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem
danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym
przepływie takich danych[14].

(22)
W celu zapewnienia jednolitych warunków
wdrażania przepisów dotyczących formularzy wniosku o podjęcie
działania przez organy celne oraz wniosku o przedłużenie okresu,
w którym organy celne mają podjąć działanie, należy
powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze, konkretnie uprawnienia do
ustalenia standardowych formularzy.
(23)
Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie
z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[15] z dnia 16 lutego 2011 r.
ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli
przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych
przez Komisję. Mimo że przedmiot przepisów niniejszego
rozporządzenia, które mają być wdrażane, należy do
obszaru wspólnej polityki handlowej, to z uwagi na charakter i skutki aktów
wykonawczych do celu ich przyjęcia należy zastosować procedurę
doradczą.
(24)
Należy uchylić rozporządzenie (WE)
nr 1383/2003,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
i zakres stosowania
1.           W niniejszym
rozporządzeniu określa się warunki i procedury dotyczące
działań organów celnych w przypadku gdy towary podejrzane o
naruszenie prawa własności intelektualnej podlegają lub powinny
podlegać dozorowi celnemu na obszarze celnym Unii.
2.           Niniejsze rozporządzenie
nie ma zastosowania do towarów, które zostały dopuszczone do swobodnego
obrotu ze względu na ich przeznaczenie w rozumieniu art. 82
rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92.
3.           Niniejsze rozporządzenie
nie wpływa w żaden sposób na prawo państw członkowskich ani
na prawo Unii w zakresie własności intelektualnej.
4.           Niniejsze rozporządzenie
nie ma zastosowania do towarów nieprzeznaczonych do handlu, znajdujących
się w bagażu osobistym podróżnych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów
niniejszego rozporządzenia:
1.
„prawa własności intelektualnej”
oznaczają:
a)
znak towarowy;
b)
wzór;
c)
prawo autorskie lub prawo pokrewne, zgodnie z
przepisami państwa członkowskiego;
d)
oznaczenie geograficzne,
e)
patent, zgodnie z przepisami państwa
członkowskiego;
f)
dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów
leczniczych, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady
(WE) nr 469/2009[16];
g)
dodatkowe świadectwo ochronne dla środków
ochrony roślin, zgodnie z rozporządzeniem (WE) Parlamentu
Europejskiego i Rady nr 1610/96[17];
h)
wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin,
zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2100/94[18];
i)
prawo do ochrony odmian roślin, zgodnie z
przepisami państwa członkowskiego;
j)
topografię układu scalonego, zgodnie z
przepisami państwa członkowskiego;
k)
wzór użytkowy, zgodnie z przepisami
państwa członkowskiego;
l)
nazwę handlowa w zakresie, w którym jest
chroniona wyłącznym prawem własności intelektualnej na mocy
przepisów państwa członkowskiego;
m)
inne prawo, które zostało ustanowione jako
wyłączne prawo własności intelektualnej na mocy
prawodawstwa unijnego;
2.
„znak towarowy” oznacza:
a)
wspólnotowy znak towarowy, zgodnie z
rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009[19];
b)
znak towarowy zarejestrowany w państwie
członkowskim lub – w przypadku Belgii, Niderlandów lub Luksemburga – w
Urzędzie Własności Intelektualnej Państw Beneluksu;
c)
znak towarowy zarejestrowany na mocy
międzynarodowych porozumień obowiązujących
w państwie członkowskim;
d)
znak towarowy zarejestrowany na mocy
międzynarodowych porozumień obowiązujących w Unii;
3.
„wzór” oznacza:
a)
wzór wspólnotowy, zgodnie z rozporządzeniem
Rady (WE) nr 6/2002[20];
b)
wzór zarejestrowany w państwie
członkowskim;
c)
wzór zarejestrowany na mocy międzynarodowych
porozumień, które obowiązują w państwie członkowskim;
d)
wzór zarejestrowany na mocy międzynarodowych
porozumień obowiązujących w Unii;
4.
„oznaczenie geograficzne” oznacza:
a)
chronione oznaczenie geograficzne lub
chronioną nazwę pochodzenia produktów rolnych i środków
spożywczych, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 510/2006[21];
b)
nazwę pochodzenia lub oznaczenie geograficzne
wina, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1234/2007[22];
c)
nazwę geograficzną wina aromatyzowanego,
zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1601/1991[23];
d)
oznaczenie geograficzne napojów spirytusowych,
zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008[24];
e)
oznaczenie geograficzne produktów innych niż wino,
napoje spirytusowe, produkty rolne, środki spożywcze w zakresie, w
którym zostało ono ustanowione jako wyłączne prawo
własności intelektualnej na mocy przepisów państwa
członkowskiego lub Unii;
f)
oznaczenie geograficzne, zgodnie z umowami
pomiędzy Unią a państwami trzecimi, i które jest wymienione jako
takie w tych umowach;
5.
„towary podrobione” oznaczają:
a)
towary będące przedmiotem działania
naruszającego znak towarowy i oznaczone bez zezwolenia znakiem towarowym,
który jest identyczny ze znakiem towarowym ważnie zarejestrowanym,
odnoszącym się do towarów tego samego rodzaju, lub których istotnych
aspektów nie można odróżnić od takiego znaku towarowego;
b)
towary będące przedmiotem działania
naruszającego oznaczenie geograficzne i opatrzone albo opisane nazwą
lub określeniem, które są chronione w odniesieniu do tego oznaczenia
geograficznego;
6.
„towary pirackie” oznaczają towary
będące przedmiotem działania naruszającego prawo autorskie
lub prawo pokrewne lub wzór i które są kopią lub zawierają
kopię wykonaną bez zgody uprawnionego z tytułu prawa autorskiego
lub prawa pokrewnego lub wzoru, bez względu na to czy został on
zarejestrowany zgodnie z prawem krajowym, czy też nie, lub osoby
upoważnionej przez tego uprawnionego w kraju produkcji;
7.
„towary podejrzane o naruszenie prawa
własności intelektualnej” oznaczają towary, w odniesieniu do
których organy celne mają uzasadnione podejrzenie, że w państwie
członkowskim, w którym ujawniono te towary, są one prima facie:

a)
towarami będącymi przedmiotem
działania naruszającego prawo własności intelektualnej
zgodnie z prawem Unii lub tego państwa członkowskiego;
b)
urządzeniami, produktami lub
częściami składowymi służącymi do obchodzenia
technologii, urządzeń lub części składowych, które
przy normalnym funkcjonowaniu są przeznaczone do powstrzymania lub
ograniczenia działań w odniesieniu do utworów objętych
ochroną, które nie są dozwolone przez uprawnionego z tytułu
prawa autorskiego lub prawa pokrewnego prawu autorskiemu i które naruszają
prawo własności intelektualnej zgodnie z prawem tego państwa
członkowskiego;
c)
formą lub matrycą specjalnie
zaprojektowaną lub zaadoptowaną do celów wytwarzania towarów
naruszających prawo własności intelektualnej, jeżeli takie
formy lub matryce naruszają prawa uprawnionego na mocy prawa Unii lub
prawa danego państwa członkowskiego;
8.
„wniosek” oznacza przedłożony organom
celnym wniosek w sprawie podjęcia działań w przypadku gdy towary
są podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej;
9.
„wniosek krajowy” oznacza wniosek, w którym organy
celne państwa członkowskiego są proszone o podjęcie
działań w tym państwie członkowskim;
10.
„wniosek unijny” oznacza wniosek złożony
w jednym państwie członkowskim, w którym organy celne tego
państwa członkowskiego i innego państwa członkowskiego lub
innych państw członkowskich są proszone o podjęcie
działań we własnym państwie członkowskim;
11.
„wnioskodawca” oznacza osobę, która
składa wniosek w swoim własnym imieniu;
12.
„posiadacz towarów” oznacza osobę
będącą właścicielem towarów lub osobę, która
posiada podobne prawo do dysponowania tymi towarami lub sprawuje nad nimi
fizyczną kontrolę;
13.
„zgłaszający” oznacza
zgłaszającego określonego w art. 4 ust. 18 rozporządzenia
(EWG) nr 2913/92;
14.
„zniszczenie” oznacza fizyczne zniszczenie,
recykling lub likwidację towarów w inny sposób niż kanałami
handlowymi w sposób wykluczający wyrządzenie szkody posiadaczowi
decyzji uwzględniającej wniosek;
15.
„dozór celny” oznacza dozór organów celnych, o
którym mowa w art. 4 ust. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
16.
„obszar celny Unii” oznacza obszar celny Wspólnoty,
o którym mowa w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
17.
„zwolnienie towarów” oznacza czynność
podjętą przez organy celne, umożliwiającą użycie
towarów do celów określonych dla procedury celnej, którą zostały
objęte.
Artykuł 3
Prawo właściwe
Nie naruszając przepisów art. 8
rozporządzenia (WE) nr 864/2007[25],
prawo państwa członkowskiego, w którym towary zostały ujawnione
w jednej z sytuacji, o których mowa w art. 1 ust. 1, jest stosowane w celu
ustalenia, czy wykorzystanie tych towarów daje podstawy do podejrzenia
naruszenia prawa własności intelektualnej lub też naruszyło
prawo własności intelektualnej.
ROZDZIAŁ II
WNIOSKI O PODJĘCIE DZIAŁANIA
PRZEZ ORGANY CELNE
Sekcja 1
Przedkładanie wniosków o podjęcie
działania
Artykuł 4
Osoby
uprawnione do złożenia wniosku
1.           Osobą uprawnioną do
złożenia wniosku krajowego lub unijnego jest każda z
następujących osób:
a)      uprawnieni z tytułu praw własności intelektualnej;
b)      organizacje zbiorowego zarządzania
prawami własności intelektualnej, które są uznane za uprawnione
do reprezentowania uprawnionych z tytułu praw autorskich lub praw
pokrewnych;
c)      profesjonalne organizacje
zrzeszające pełnomocników, uznane za posiadające prawo do
reprezentowania uprawnionych z tytułu praw własności
intelektualnej;
d)      grupy w rozumieniu art. 5 ust. 1
rozporządzenia (WE) nr 510/2006, grupy producentów w rozumieniu art. 118e
rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 lub podobne grupy producentów
przewidziane w prawie Unii regulującym oznaczenia geograficzne, reprezentujące
producentów oznaczenia geograficznego, lub przedstawiciele takich grup;
przedsiębiorcy uprawnieni do używania oznaczenia geograficznego; oraz
organy kontrolne właściwe dla takiego oznaczenia geograficznego;
2.           Oprócz osób wymienionych w
ust. 1 do złożenia krajowego lub unijnego wniosku jest uprawniona
każda z następujących osób:
a)      wszelkie inne osoby uprawnione do
korzystania z praw własności intelektualnej;
b)      grupy producentów przewidziane w prawie
państw członkowskich regulującym oznaczenia geograficzne reprezentujące
producentów oznaczenia geograficznego lub przedstawiciele takich grup,
przedsiębiorcy uprawnieni do używania oznaczenia geograficznego oraz
organy kontrolne właściwe w związku z takim oznaczeniem
geograficznym;
3.           Oprócz osób wymienionych w
ust. 1 do złożenia wniosku unijnego jest uprawniony posiadacz
wyłącznej licencji obejmującej obszar celny Unii.
4.           Wszystkie osoby uprawnione do
złożenia wniosku na mocy ust. 1, 2 i 3 muszą być w stanie
wszcząć postępowanie dotyczące naruszenia praw
własności intelektualnej w państwie członkowskim, w którym
ujawniono towary.
Artykuł 5
Prawa
własności intelektualnej objęte wnioskami unijnymi
Wniosek unijny można składać w
odniesieniu do każdego prawa własności intelektualnej
mającego zastosowanie w całej Unii.
Artykuł 6
Składanie
wniosków
1.           Osoby, o których mowa w art.
4, mogą zwrócić się o podjęcie działania przez organy
celne w przypadku gdy wykorzystanie towarów budzi podejrzenie o naruszenie
prawa własności intelektualnej, składając wniosek do
właściwych służb celnych. Wniosek składa się na
formularzu, o którym mowa w ust. 3.
2.           Każde państwo
członkowskie wyznacza służby celne, które są
właściwe do przyjmowania i rozpatrywania wniosków. Państwo
członkowskie przekazuje odpowiednie informacje Komisji, a Komisja publikuje
wykaz właściwych służb celnych wyznaczonych przez
państwa członkowskie.
3.           Komisja określa
formularz wniosku w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje
się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 29 ust.
2.
W formularzu wymaga się w szczególności
podania przez wnioskodawcę następujących informacji:
a)      danych dotyczących wnioskodawcy;
b)      statusu wnioskodawcy w rozumieniu art. 4;
c)      dokumentów potwierdzających, które
należy przedstawić służbom celnym jako dowód, że
wnioskodawca jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku;
d)      pełnomocnictwa osoby fizycznej lub
prawnej reprezentującej wnioskodawcę, zgodnie z prawem państwa
członkowskiego, w którym jest składany wniosek;
e)      prawa lub praw własności
intelektualnej, które mają być egzekwowane;
f)       w przypadku wniosku unijnego –
państwa lub państw członkowskich, w których wymagane jest
działanie organów celnych;
g)      szczegółowych i technicznych danych
dotyczących autentycznych towarów, w stosownych przypadkach także
ilustracji;
h)      informacji, które należy
załączyć do formularza i które są niezbędne, aby
organy celne były w stanie łatwo rozpoznać przedmiotowe towary;
i)       wszelkich informacji mających
znaczenie dla analizy i oceny przez organy celne ryzyka naruszenia
przedmiotowego prawa lub praw własności intelektualnej;
j)       nazwisk(a) i adresu(-ów)
przedstawiciela(-i) wnioskodawcy zajmującego(-ych) się kwestiami
prawnymi i technicznymi;
k)      zobowiązania wnioskodawcy do
powiadamiania właściwych służb celnych o wystąpieniu
sytuacji określonej w art. 14;
l)       zobowiązania wnioskodawcy do
przekazywania i aktualizowania wszelkich informacji mających znaczenie dla
analizy i oceny przez organy celne ryzyka naruszenia przedmiotowego prawa lub
praw własności intelektualnej;
m)     zobowiązania wnioskodawcy do
przyjęcia odpowiedzialności na warunkach określonych w art. 26;
n)      zobowiązania wnioskodawcy do
poniesienia kosztów, o których mowa w art. 27, na warunkach określonych w
tym artykule;
o)      zobowiązania wnioskodawcy do
wyrażenia zgody na to, aby Komisja przetwarzała dostarczone przez
niego dane.
4.           Jeżeli do celów
otrzymywania i przetwarzania wniosków dostępne są systemy
komputerowe, wnioski składa się za pomocą technik
elektronicznego przetwarzania danych.
5.           W przypadku
złożenia wniosku po tym, jak organy celne powiadomiły o
zawieszeniu zwolnienia lub o zatrzymaniu towarów zgodnie z art. 17 ust. 4,
wniosek ten musi spełniać następujące dodatkowe wymogi:
a)      przedkłada się go
właściwym służbom celnym w terminie czterech dni roboczych
od powiadomienia o zawieszeniu zwolnienia lub o zatrzymaniu towarów;
b)      jest to wniosek krajowy;
c)      wniosek zawiera informacje wymagane w
ust. 3. Wnioskodawca może jednak pominąć informacje wymienione w
ust. 3 lit. g)–i).
Sekcja 2
Decyzje dotyczące wniosków o podjęcie
działania
Artykuł 7
Rozpatrywanie
wniosków
1.           Jeżeli po otrzymaniu
wniosku właściwe służby celne stwierdzą, że nie
zawiera on wszystkich informacji, które są wymagane na mocy art. 6 ust. 3,
zwracają się one do wnioskodawcy o dostarczenie brakujących
informacji w terminie 10 dni roboczych od wysłania powiadomienia.
W takich przypadkach termin, o którym mowa w art.
8 akapit pierwszy, zostaje zawieszony do czasu otrzymania odpowiednich
informacji.
2.           Jeżeli wnioskodawca nie
dostarczy brakujących informacji w terminie określonym w ust. 1,
właściwe służby celne odrzucają wniosek.
3.           Wnioskodawca nie jest
obciążany opłatą na pokrycie kosztów administracyjnych
powstałych w związku z rozpatrywaniem wniosku.
Artykuł 8
Powiadomienie
o decyzjach uwzględniających lub odrzucających wniosek o
podjęcie działania
Właściwe służby celne
zawiadamiają wnioskodawcę o swojej decyzji uwzględniającej
lub odrzucającej wniosek w terminie 30 dni roboczych od otrzymania
wniosku.
Jeżeli wnioskodawca został
wcześniej powiadomiony o zawieszeniu zwolnienia lub o zatrzymaniu towarów
przez organy celne, właściwe służby celne zawiadamiają
wnioskodawcę o swojej decyzji uwzględniającej lub
odrzucającej wniosek w terminie jednego dnia roboczego od otrzymania wniosku.
Artykuł 9
Decyzje
dotyczące wniosków o podjęcie działania
1.           Decyzje
uwzględniające wniosek krajowy, decyzje o cofnięciu lub zmianie
takich decyzji oraz decyzje przedłużające okres, w którym organy
celne mają podjąć działanie, stają się skuteczne
w państwie członkowskim, w którym złożono wniosek krajowy,
od dnia ich przyjęcia.
2.           Decyzje
uwzględniające wniosek unijny, decyzje o cofnięciu lub zmianie
takich decyzji oraz decyzje przedłużające okres, w którym organy
celne mają podjąć działanie, stają się skuteczne:
a)      w państwie członkowskim, w którym
złożono wniosek – od dnia przyjęcia;
b)      we wszystkich innych państwach
członkowskich, w odniesieniu do których zwrócono się o podjęcie
działania przez organy celne – od daty, w której organy celne zostały
powiadomione zgodnie z art. 13 ust. 2, ale pod warunkiem że posiadacz
decyzji wywiązał się z obowiązków, które spoczywają na
nim na mocy art. 27 ust. 3.
Artykuł 10
Okres,
w którym organy celne mają podjąć działanie
1.           Uwzględniając
wniosek, właściwe służby celne wyznaczają okres, w
którym organy celne mają podjąć działanie.
Okres ten rozpoczyna się z dniem
przyjęcia decyzji uwzględniającej wniosek i nie przekracza
jednego roku.
2.           Jeżeli wniosek
złożony po powiadomieniu przez organy celne o zawieszeniu zwolnienia
lub o zatrzymaniu towarów zgodnie z art. 17 ust. 4 nie zawiera informacji, o
których mowa w art. 6 ust. 3 lit. g)–(i) , jest on uwzględniany tylko w
odniesieniu do zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania tych towarów.
3.           W przypadku gdy prawo
własności intelektualnej przestanie obowiązywać lub gdy
wnioskodawca z innych przyczyn przestanie być osobą uprawnioną
do złożenia wniosku, organy celne nie podejmują działania.
Decyzja uwzględniająca wniosek zostaje, stosownie do przypadku,
cofnięta lub zmieniona przez organy celne, które ją wydały.
Artykuł 11
Przedłużenie
okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie
1.           Po upływie okresu, w
którym organy celne mają podjąć działanie, i z
zastrzeżeniem wcześniejszej spłaty wszelkich długów wobec
organów celnych, jakie ciążą na posiadaczu decyzji na mocy
niniejszego rozporządzenia, służby celne, które
podjęły pierwotną decyzję, mogą
przedłużyć ten okres na prośbę posiadacza decyzji
uwzględniającej wniosek.
2.           Jeżeli wniosek o
przedłużenie okresu, w którym organy celne mają podjąć
działanie, zostaje złożony później niż w terminie 30
dni roboczych przed wygaśnięciem tej decyzji, właściwe
służby celne mogą odmówić przedłużenia okresu.
3.           We wniosku o
przedłużenie okresu, w którym organy celne mają podjąć
działanie, wskazuje się wszelkie zmiany dotyczące informacji
dostarczonych na mocy art. 6 ust. 3.
4.           Posiadacz decyzji
uwzględniającej wniosek jest powiadamiany przez właściwe
służby celne o ich decyzji dotyczącej przedłużenia
okresu w terminie 30 dni roboczych od otrzymania wniosku o takie
przedłużenie.
5.           Przedłużony okres,
w którym organy celne mają podjąć działanie, rozpoczyna
się od dnia przyjęcia decyzji o przedłużeniu okresu, i nie
przekracza jednego roku.
W przypadku gdy prawo własności
intelektualnej przestanie obowiązywać lub gdy wnioskodawca z innych
przyczyn przestanie być osobą uprawnioną do złożenia
wniosku, organy celne nie podejmują działania. Decyzja o
przedłużeniu okresu zostaje, stosownie do przypadku, cofnięta
lub zmieniona przez organy celne, które ją wydały.
6.           Posiadacz decyzji nie jest obciążany
opłatą pokrywającą koszty administracyjne powstałe w
związku z rozpatrywaniem wniosku o przedłużenie.
7.           Komisja określa
formularz wniosku o przedłużenie okresu w drodze aktów wykonawczych.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o
której mowa w art. 29 ust. 2.
Artykuł 12
Zmiana
decyzji w zakresie praw własności intelektualnej
Właściwe
służby celne, które przyjęły decyzję
uwzględniającą wniosek, mogą, na prośbę
posiadacza tej decyzji, zmienić wykaz praw własności
intelektualnej zawarty w tej decyzji.
W przypadku
decyzji uwzględniającej wniosek unijny wszelkie modyfikacje
polegające na dodaniu praw własności intelektualnej należy
ograniczyć do praw własności intelektualnej objętych art.
5.
Artykuł 13
Obowiązki
właściwych służb celnych dotyczące powiadomień
1.           Właściwe
służby celne, do których skierowano wniosek krajowy, przekazują
urzędom celnym swojego państwa członkowskiego swoje
następujące decyzje, niezwłocznie po ich przyjęciu:
a)      decyzje uwzględniające wniosek
krajowy;
b)      decyzje o cofnięciu decyzji
uwzględniających wniosek krajowy;
c)      decyzje o zmianie decyzji
uwzględniających wniosek krajowy;
d)      decyzje o przedłużeniu okresu,
w którym organy celne mają podjąć działanie.
2.           Właściwe
służby celne, do których skierowano wniosek unijny, przekazują
właściwym służbom celnym państwa członkowskiego
lub państw członkowskich wskazanych we wniosku unijnym swoje
następujące decyzje:
a)      decyzje uwzględniające wniosek
unijny;
b)      decyzje o cofnięciu decyzji
uwzględniającej wniosek unijny;
c)      decyzje o zmianie decyzji
uwzględniającej wniosek unijny;
d)      decyzje o przedłużeniu lub
odmowie przedłużenia okresu, w którym organy celne mają
podjąć działanie;
e)      decyzje zawieszające działania
organów celnych na podstawie art. 15 ust. 2.
Następnie wskazane w unijnym wniosku
właściwe służby celne państwa członkowskiego lub
państw członkowskich przekazują te decyzje niezwłocznie do
ich urzędów celnych.
3.           Po powstaniu centralnej bazy
danych Komisji, o której mowa w art. 31 ust. 3, wszystkie wymiany danych o
decyzjach dotyczących wniosków o podjęcie działania,
dołączonych dokumentów i powiadomień dokonywane pomiędzy
organami celnymi państw członkowskich są prowadzone poprzez
tę bazę danych.
Artykuł 14
Odnoszące
się do powiadomień obowiązki posiadacza decyzji
uwzględniającej wniosek
Posiadacz decyzji
uwzględniającej wniosek powiadamia właściwe
służby celne, które przyjęły tę decyzję, o:
a)           utracie mocy obowiązującej
prawa własności intelektualnej objętego jego wnioskiem;
b)           utracie przez wnioskodawcę statusu
osoby uprawnionej do złożenia wniosku, z innych przyczyn;
c)           zmianach informacji wymaganych na
mocy art. 6 ust. 3.
Artykuł 15
Niewywiązanie
się z obowiązków przez posiadacza decyzji uwzględniającej
wniosek
1.           Jeżeli posiadacz decyzji
uwzględniającej wniosek wykorzystuje informacje przekazane mu przez
organy celne do innych celów niż określone w art. 19,
właściwe służby celne mogą:
a)      zawiesić decyzję
uwzględniającą wniosek w państwie członkowskim, w
którym informacje te zostały przekazane lub wykorzystane, do czasu
upłynięcia okresu, w którym organy celne mają podjąć
działanie;
b)      odmówić przedłużenia
okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie.
2.           Właściwe
służby celne mogą zadecydować o zawieszeniu
działań organów celnych do czasu upłynięcia okresu, w
którym organy celne mają podjąć działanie, jeżeli
posiadacz decyzji:
a)      nie wywiązuje się ze swoich
obowiązków na mocy art. 14 dotyczących powiadomień;
b)      nie stosuje się do określonych
w art. 18 ust. 2 wymogów dotyczących zwrotu próbek;
c)      nie wywiązuje się ze swoich
obowiązków na mocy art. 27 ust. 1 i 3 w odniesieniu do kosztów i
tłumaczeń;
d)      nie wszczyna postępowania zgodnie z
art. 20 ust. 1, art. 23 ust. 4 lub art. 24 ust. 9.
W przypadku wniosku unijnego decyzja o zawieszeniu
działań organów celnych jest ważna tylko w państwie
członkowskim, w którym została podjęta.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY DOTYCZĄCE DZIAŁAŃ
ORGANÓW CELNYCH
Sekcja 1
Zawieszenie zwolnienia lub zatrzymanie towarów
podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej
Artykuł 16
Zawieszenie
zwolnienia lub zatrzymanie towarów po uwzględnieniu wniosku
1.           W przypadku gdy organy celne
państwa członkowskiego zidentyfikują, w jednej z sytuacji, o
których mowa w art. 1 ust. 1, towary podejrzane o naruszenie prawa
własności intelektualnej objętego decyzją
uwzględniającą wniosek o podjęcie działania,
podejmują one decyzję o zawieszeniu zwolnienia towarów lub o ich
zatrzymaniu.
2.           Przed przyjęciem decyzji
o zawieszeniu zwolnienia lub zatrzymaniu towarów organy celne mogą
zwrócić się do posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek o
dostarczenie im stosownych informacji. Organy celne mogą również
przekazać posiadaczowi decyzji informacje na temat faktycznej lub
przypuszczalnej ilości i rodzaju towarów oraz, w stosownych przypadkach,
ich ilustracje.
3.           Przed przyjęciem decyzji
o zawieszeniu zwolnienia lub zatrzymaniu towarów organy celne informują o
tym zamiarze zgłaszającego lub – w przypadku zamierzonego zatrzymania
towarów – posiadacza towarów. Zgłaszającemu lub posiadaczowi towarów
umożliwia się przedstawienie swojego stanowiska w terminie trzech dni
roboczych od wysłania takiej informacji.
4.           Organy celne
powiadamiają posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek oraz
zgłaszającego lub posiadacza towarów o swojej decyzji dotyczącej
zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania towarów w terminie jednego dnia
roboczego od przyjęcia decyzji.
Powiadomienie kierowane do zgłaszającego
lub posiadacza towarów zawiera informację o skutkach prawnych
przewidzianych na mocy art. 20 w odniesieniu do towarów innych niż towary
podrobione i pirackie oraz na mocy art. 23 w odniesieniu do towarów
podrobionych i pirackich.
5.           Organy celne przekazują
posiadaczowi decyzji uwzględniającej wniosek oraz
zgłaszającemu lub posiadaczowi towarów informacje o faktycznej lub
szacunkowej ilości oraz faktycznym lub przypuszczalnym rodzaju towarów – w
tym, w odpowiednich przypadkach, ich ilustracje – których zwolnienie
zostało zawieszone lub które zostały zatrzymane.
6.           Jeżeli za posiadacza
towarów uznaje się większą liczbę osób, organy celne nie
mają obowiązku informowania więcej niż jednej osoby.
Artykuł 17
Zawieszenie
zwolnienia lub zatrzymanie towarów bez uwzględnienie wniosku
1.           W przypadku gdy organy celne
zidentyfikują, w jednej z sytuacji, o których mowa w art. 1 ust. 1, towary
podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej, mogą
zawiesić zwolnienie towarów lub zatrzymać je przed otrzymaniem
powiadomienia o decyzji uwzględniającej wniosek dotyczący tych
towarów.
2.           Przed przyjęciem decyzji
o zawieszeniu zwolnienia lub zatrzymaniu towarów organy celne mogą,
nieujawniając przy tym innych informacji niż faktyczna lub
przypuszczalna ilość i rodzaj towarów oraz, w stosownych przypadkach,
ich ilustracje, zwrócić się do osoby uprawnionej do złożenia
wniosku dotyczącego domniemanego naruszenia praw własności
intelektualnej o dostarczenie im stosownych informacji.
3.           Przed przyjęciem decyzji
o zawieszeniu zwolnienia lub zatrzymaniu towarów organy celne informują o
tym zamiarze zgłaszającego lub – w przypadku zamierzonego zatrzymania
towarów – posiadacza towarów. Zgłaszającemu lub posiadaczowi towarów
umożliwia się przedstawienie swojego stanowiska w terminie trzech dni
roboczych od wysłania takiej informacji.
4.           Organy celne
zawiadamiają o zawieszeniu zwolnienia lub zatrzymaniu towarów osobę
uprawnioną do złożenia wniosku dotyczącego domniemanego
naruszenia praw własności intelektualnej w terminie jednego dnia
roboczego od zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania tych towarów.
5.           Organy celne zwalniają
towary lub kończą ich zatrzymanie niezwłocznie po
dopełnieniu wszystkich formalności celnych w następujących
przypadkach:
a)      gdy nie zidentyfikowały one osoby
uprawnionej do złożenia wniosku dotyczącego domniemanego
naruszenia praw własności intelektualnej w terminie jednego dnia
roboczego od zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania towarów;
b)      gdy nie otrzymały one wniosku lub
odrzuciły ten wniosek zgodnie z art. 6 ust. 5.
Organy celne powiadamiają
zgłaszającego lub posiadacza towarów o swojej decyzji dotyczącej
zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania towarów w terminie jednego dnia
roboczego od przyjęcia tej decyzji.
6.           Niniejszy artykuł nie ma
zastosowania do towarów łatwo psujących się.
Artykuł 18
Kontrola i pobieranie próbek towarów, których zwolnienie zostało
zawieszone lub które zostały zatrzymane
1.           Organy celne dają
posiadaczowi decyzji uwzględniającej wniosek oraz
zgłaszającemu lub posiadaczowi towarów możliwość
skontrolowania towarów, których zwolnienie zostało zawieszone lub które
zostały zatrzymane.
2.           Organy celne mogą
pobrać próbki oraz przekazać lub przesłać je posiadaczowi
decyzji uwzględniającej wniosek, na jego prośbę,
wyłącznie do celów analizy oraz ułatwienia późniejszej
procedury dotyczącej towarów podrobionych i pirackich. Wszelkie analizy
tych próbek są przeprowadzane na wyłączną
odpowiedzialność posiadacza decyzji uwzględniającej
wniosek.
Gdy pozwalają na to okoliczności, próbki
są zwracane po zakończeniu analizy technicznej oraz przed zwolnieniem
towarów lub zakończeniem ich zatrzymania.
3.           Organy celne przekazują
posiadaczowi decyzji uwzględniającej wniosek, na jego
prośbę i jeżeli są one znane: nazwy lub imiona i nazwiska
oraz adresy odbiorcy, nadawcy, zgłaszającego lub posiadacza towarów
oraz informacje o procedurze celnej i pochodzeniu, miejscu wysyłki i
miejscu przeznaczenia towarów podejrzanych o naruszenie prawa
własności intelektualnej.
4.           Warunki składowania
towarów w okresie zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania, w tym przepisy
dotyczące kosztów, są ustalane przez każde państwo
członkowskie.
Artykuł 19
Dozwolone
wykorzystanie określonych informacji przez posiadacza decyzji
uwzględniającej wniosek
W przypadku gdy
posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek otrzymał informacje, o
których mowa w art. 18 ust. 3, może on wykorzystać te informacje
wyłącznie do następujących celów:
a)           wszczęcie postępowania w
celu ustalenia, czy naruszone zostało prawo własności
intelektualnej;
b)           dochodzenie odszkodowania od osoby
winnej naruszenia lub innych osób, w przypadku gdy towary zostają
zniszczone zgodnie z art. 20 ust. 3 lub art. 23 ust. 3.
Sekcja 2
Wszczęcie postępowania i wcześniejsze
zwolnienie towarów
Artykuł 20
Wszczęcie
postępowania
1.           W przypadku gdy towary inne
niż towary objęte art. 23 i 24 są podejrzane o naruszenie prawa
własności intelektualnej, posiadacz decyzji uwzględniającej
wniosek wszczyna postępowanie w celu ustalenia, czy zostało naruszone
prawo własności intelektualnej, w ciągu 10 dni roboczych od
wysłania decyzji o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu.
W przypadku łatwo psujących się
towarów podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej
okres na wszczęcie postępowania, o którym mowa w akapicie pierwszym,
wynosi trzy dni robocze od wysłania decyzji o zawieszeniu zwolnienia
towarów lub ich zatrzymaniu.
2.           Organy celne zwalniają
towary lub kończą ich zatrzymanie niezwłocznie po
dopełnieniu wszystkich formalności celnych, o ile nie zostały
poinformowane przez posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek w
terminie określonym w ust. 1 o:
a)      wszczęciu postępowania w celu
ustalenia, czy zostało naruszone prawo własności intelektualnej;
lub
b)      pisemnym porozumieniu pomiędzy
posiadaczem decyzji uwzględniającej wniosek a posiadaczem towarów
dotyczącym zrzeczenia się towarów w celu ich zniszczenia.
3.           W przypadku porozumienia o
zrzeczeniu się towarów w celu ich zniszczenia, o którym mowa w ust. 2 lit.
b), zniszczenia dokonuje się pod kontrolą organów celnych na koszt i
odpowiedzialność posiadacza decyzji uwzględniającej
wniosek, o ile przepisy państwa członkowskiego, w którym towary
są niszczone, nie stanowią inaczej.
4.           W stosownych przypadkach
organy celne mogą przedłużyć okres, o którym mowa w ust. 1
akapit pierwszy, maksymalnie o 10 dni roboczych, na wniosek posiadacza decyzji
uwzględniającej wniosek.
W przypadku towarów łatwo psujących
się okres, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi, nie podlega
przedłużeniu.
Artykuł 21
Wcześniejsze
zwolnienie towarów
1.           Jeżeli organy celne
zostały poinformowane o wszczęciu postępowania w celu ustalenia,
czy zostały naruszone wzór, patent, wzór użytkowy lub wspólnotowe
prawo do ochrony odmian roślin, a upłynął już termin
określony w art. 20, zgłaszający lub posiadacz towarów może
zwrócić się do organów celnych z wnioskiem o zwolnienie towarów lub
zakończenie ich zatrzymania.
Organy celne zwalniają towary lub kończą
ich zatrzymanie jedynie wówczas, gdy spełnione są wszystkie
następujące warunki:
a)      zgłaszający lub posiadacz
towarów dostarczył zabezpieczenie;
b)      organ właściwy do celów
ustalenia, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone,
nie zatwierdził środków zabezpieczających;
c)      dopełniono wszystkich
formalności celnych.
2.           Zabezpieczenie, o którym mowa
w ust. 1 lit. a), jest dostarczane przez zgłaszającego lub posiadacza
towarów w terminie 10 dni roboczych od daty otrzymania przez organy celne
wniosku, o którym mowa w ust. 1.
3.           Organy celne
określają wysokość zabezpieczenia na odpowiednio wysokim
poziomie, aby chronić interesy posiadacza decyzji
uwzględniającej wniosek.
4.           Dostarczenie zabezpieczenia
nie wpływa na inne środki ochrony prawnej dostępne posiadaczowi
decyzji uwzględniającej wniosek.
Artykuł 22
Zakazane
przeznaczenie celne towarów, których zrzeczono się w celu ich zniszczenia
1.           Towarów, których zrzeczono
się na mocy art. 20, 23 lub 24, nie wolno:
a)      dopuszczać do swobodnego obrotu;
b)      wyprowadzać poza obszar celny Unii;
c)      wywozić;
d)      powrotnie wywozić;
e)      obejmować procedurą
zawieszającą;
f)       umieszczać w wolnym obszarze celnym
lub w składzie wolnocłowym.
2.           Organy celne mogą
zezwolić na przemieszczanie towarów, o których mowa w ust. 1, pod dozorem
celnym między różnymi miejscami na obszarze celnym Unii w celu ich
zniszczenia pod kontrolą organów celnych.
Sekcja 3
Towary podrobione i pirackie
Artykuł 23
Niszczenie
towarów i wszczynanie postępowania
1.           Towary, w stosunku do których
istnieje podejrzenie, że są towarami podrobionymi lub pirackimi,
mogą zostać zniszczone pod kontrolą organów celnych bez
konieczności ustalania, czy prawo własności intelektualnej
zostało naruszone zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w
którym ujawniono te towary, gdy spełnione są wszystkie
następujące warunki:
a)      posiadacz decyzji
uwzględniającej wniosek poinformował na piśmie organy celne
o swojej zgodzie na zniszczenie towarów w ciągu 10 dni roboczych lub – w
przypadku towarów łatwo psujących się – trzech dni roboczych od
wysłania decyzji o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu;
b)      zgłaszający lub posiadacz
towarów potwierdził wobec organów celnych, w formie pisemnej, swoją
zgodę na zniszczenie towarów w ciągu 10 dni roboczych lub – w
przypadku towarów łatwo psujących się – trzech dni roboczych od
wysłania decyzji o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu;
2.           Jeżeli
zgłaszający lub posiadacz towarów nie przekazał organom celnym,
które przyjęły decyzję o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich
zatrzymaniu, potwierdzenia swojej zgody na zniszczenie towarów w terminach
określonych w ust. 1 lit. b) ani nie zgłosił im swojego
sprzeciwu wobec zniszczenia towarów, organy celne mogą uznać, że
zgłaszający lub posiadacz towarów zgodził się na ich zniszczenie.
Organy celne informują o tym posiadacza
decyzji uwzględniającej wniosek.
Jeżeli zgłaszający lub posiadacz
towarów sprzeciwia się zniszczeniu towarów, organy celne informują o
tym sprzeciwie posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek.
3.           Zniszczenia dokonuje się
pod kontrolą organów celnych na koszt i odpowiedzialność
posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek, o ile nie wskazano
inaczej w przepisach państwa członkowskiego, w którym towary są
niszczone. Przed zniszczeniem towarów można pobrać próbki.
4.           Jeżeli nie została
udzielona zgoda na zniszczenie towarów, posiadacz decyzji
uwzględniającej wniosek wszczyna postępowanie w celu ustalenia,
czy zostało naruszone prawo własności intelektualnej, w
ciągu 10 dni roboczych lub – w przypadku towarów szybko psujących
się – trzech dni roboczych od wysłania decyzji o zawieszeniu
zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu.
W stosownych przypadkach organy celne mogą
przedłużyć okres, o którym mowa w akapicie pierwszym,
maksymalnie o 10 dni roboczych, na wniosek posiadacza decyzji
uwzględniającej wniosek.
W przypadku towarów łatwo psujących
się okresy te nie są przedłużane.
5.           Organy celne zwalniają
towary lub kończą ich zatrzymanie, stosownie do przypadku,
niezwłocznie po dopełnieniu wszystkich formalności celnych, o
ile nie zostały one poinformowane przez posiadacza decyzji
uwzględniającej wniosek o:
a)      jego zgodzie na zniszczenie towarów w
terminach, o których mowa w ust. 1 lit. a); lub
b)      wszczęciu postępowania w celu
ustalenia, czy zostało naruszone prawo własności intelektualnej,
w terminie, o którym mowa w ust. 4.
Artykuł 24
Szczególna
procedura w przypadku niszczenia towarów w małych przesyłkach
1.           Niniejszy artykuł ma
zastosowanie do towarów, które spełniają wszystkie
następujące warunki:
a)      towary, w odniesieniu do których istnieje
podejrzenie, że są towarami podrobionymi lub pirackimi;
b)      towary, które nie są towarami
łatwo psującymi się;
c)      towary objęte decyzją
uwzględniającą wniosek;
d)      towary przewożone w małych
przesyłkach.
2.           Art. 16 ust. 3, 4 i 5 oraz
art. 18 ust. 2 nie mają zastosowania.
3.           W powiadomieniu o swojej
decyzji dotyczącej zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania towarów
wysyłanym w terminie jednego dnia roboczego od przyjęcia tej decyzji,
organy celne informują zgłaszającego lub posiadacza towarów o:
a)      zamiarze organów celnych dotyczącym
zniszczenia towarów;
b)      prawach zgłaszającego lub
posiadacza towarów przysługujących im na mocy ust. 4 i 5.
4.           Zgłaszającemu lub
posiadaczowi towarów umożliwia się przedstawienie swojego stanowiska
w terminie 20 dni roboczych od wysłania informacji o zawieszeniu
zwolnienia towarów lub o ich zatrzymaniu.
5.           Przedmiotowe towary mogą
zostać zniszczone, jeżeli zgłaszający lub posiadacz towarów
potwierdził wobec organów celnych, w ciągu 20 dni roboczych od wysłania
decyzji o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu, swoją
zgodę na zniszczenie towarów.
6.           Jeżeli
zgłaszający lub posiadacz towarów nie przekazał organom celnych,
które przyjęły decyzję o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich
zatrzymaniu, potwierdzenia swojej zgody na zniszczenie towarów w terminie
określonym w ust. 5 ani nie zgłosił im swojego sprzeciwu wobec
zniszczenia towarów, organy celne mogą uznać, że
zgłaszający lub posiadacz towarów zgodził się na ich
zniszczenie.
7.           Zniszczenia dokonuje się
pod kontrolą organów celnych oraz na koszt organów celnych.
8.           Jeżeli
zgłaszający lub posiadacz towarów sprzeciwia się zniszczeniu
towarów, organy celne informują posiadacza decyzji
uwzględniającej wniosek o tym sprzeciwie oraz o ilości i rodzaju
towarów oraz, w stosownych przypadkach, przekazują mu ich ilustracje.
9.           Organy celne zwalniają
towary lub kończą ich zatrzymanie, stosownie do przypadku,
niezwłocznie po dopełnieniu wszystkich formalności celnych, o
ile nie zostaną poinformowane przez posiadacza decyzji
uwzględniającej wniosek, w terminie 10 dni roboczych od wysłania
informacji, o której mowa w ust. 8, o wszczęciu postępowania w celu
ustalenia, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone.
10.         Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 30 w sprawie wartości
progowych, który zawiera definicję małych przesyłek do celów
niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ IV
ODPOWIEDZIALNOŚĆ, KOSZTY I
SANKCJE
Artykuł 25
Odpowiedzialność
organów celnych
Bez uszczerbku dla
mających zastosowanie przepisów państw członkowskich, decyzja
uwzględniająca wniosek nie powinna uprawniać jej posiadacza do
odszkodowania w przypadku gdy towary takie nie zostały wykryte przez
urząd celny i zostały zwolnione lub gdy nie podjęto
działań w celu ich zatrzymania.
Artykuł 26
Odpowiedzialność
posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek
W przypadku gdy
procedura wszczęta zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zostaje
przerwana z powodu działania lub zaniechania posiadacza decyzji
uwzględniającej wniosek lub w przypadku późniejszego uznania,
że dane towary nie naruszają prawa własności
intelektualnej, posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek ponosi
odpowiedzialność wobec osób uczestniczących w sytuacji
określonej w art. 1 ust. 1 zgodnie z przepisami państwa
członkowskiego, w którym ujawniono towary.
Artykuł 27
Koszty
1.           Na wniosek organów celnych
posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek zwraca wszystkie koszty
poniesione przez administrację celną w związku z
przetrzymywaniem towarów pod dozorem celnym zgodnie z art. 16 i 17 oraz
zniszczeniem towarów zgodnie z art. 20 i 23.
2.           Przepisy niniejszego
artykułu pozostają bez uszczerbku dla przysługującego
posiadaczowi decyzji uwzględniającej wniosek prawa do ubiegania
się o odszkodowanie od osoby winnej naruszenia lub od innych osób zgodnie
z przepisami państwa członkowskiego, w którym ujawniono towary.
3.           Posiadacz decyzji
uwzględniającej unijny wniosek dostarcza, na swój koszt, wszelkie
tłumaczenia wymagane przez organy celne, które mają podjąć
działanie w sprawie towarów podejrzanych o naruszenie prawa
własności intelektualnej.
Artykuł 28
Sankcje
administracyjne
Państwa członkowskie
określają zasady dotyczące sankcji administracyjnych
mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia
i podejmują wszelkie środki niezbędne do ich wdrożenia.
Przewidziane sankcje administracyjne muszą być skuteczne,
proporcjonalne i odstraszające.
Państwa członkowskie
zgłaszają Komisji te przepisy w terminie sześciu miesięcy
od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i
bezzwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich późniejszych
zmianach dotyczących tych przepisów.
ROZDZIAŁ V
PROCEDURA KOMITETOWA, PRZEKAZANIE
UPRAWNIEŃ I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 29
Procedura
komitetowa
1.           Komisję wspomaga Komitet
Kodeksu Celnego ustanowiony na mocy art. 247a i 248a rozporządzenia Rady
(WE) nr 2913/92. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia
(UE) nr 182/2011.
2.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr
182/2011.
Artykuł 30
Wykonywanie
przekazanych uprawnień
1.           Uprawnienia do przyjmowania
aktów delegowanych przekazuje się Komisji na warunkach określonych w
tym artykule.
2.           Przekazanie uprawnienia, o
którym mowa w art. 24 ust. 10, obowiązuje przez czas nieokreślony od
daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3.           Przekazanie uprawnień, o
których mowa w art. 24 ust. 10, może zostać odwołane w dowolnym
momencie przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu
kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Decyzja
ta staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej lub w terminie późniejszym wskazanym
w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych
już obowiązujących.
4.           Niezwłocznie po
przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie
Parlament Europejski i Radę.
5.           Akt delegowany przyjęty
zgodnie z art. 24 ust. 10 wchodzi w życie wyłącznie w przypadku
braku sprzeciwu Parlamentu Europejskiego lub Rady, w ciągu 2 miesięcy
od zawiadomienia o tym akcie Parlamentu Europejskiego i Rady lub też
jeśli przed upływem tego terminu Parlament Europejski i Rada
poinformują Komisję, że nie zamierzają zgłosić
sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o 2 miesiące z
inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 31
Wymiana
danych o decyzjach dotyczących wniosków o podjęcie działania
pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją
1.           Właściwe
służby celne powiadamiają Komisję o:
a)      wnioskach o podjęcie działania,
w tym fotografii(-ach), ilustracji(-ach), broszurze(-ach);
b)      decyzjach uwzględniających
wnioski;
c)      decyzjach przedłużających
okres, w którym organy celne mają podjąć działanie, lub
decyzjach o cofnięciu lub zmianie decyzji uwzględniającej
wniosek;
d)      zawieszeniu decyzji uwzględniającej
wniosek.
2.           Nie naruszając przepisów
art. 24 lit. g) rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97, w przypadku
zawieszenia zwolnienia towarów lub zatrzymania towarów, organy celne
przekazują Komisji wszystkie istotne informacje, w tym szczegółowe
informacje na temat towarów, prawa własności intelektualnej, procedur
i transportu.
3.           Wszystkie informacje, o
których mowa w ust. 1 i 2, są przechowywane w centralnej bazie danych
Komisji.
4.           Komisja udostępnia
istotne informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, organom celnym państw
członkowskich w formie elektronicznej.
Artykuł 32
Przepisy
dotyczące ochrony danych
1.           Przetwarzanie danych
osobowych w centralnej bazie Komisji dokonywane jest zgodnie z
rozporządzeniem (WE) nr 45/2001[26]
i pod nadzorem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.
2.           Przetwarzanie danych
osobowych przez właściwe organy w państwach członkowskich
dokonywane jest zgodnie z dyrektywą 95/46/WE[27] i pod nadzorem
niezależnego organu władzy publicznej, o którym mowa w art. 28 tej
dyrektywy.
Artykuł 33
Okresy,
daty i terminy
Stosuje się
zasady dotyczące okresów, dat i terminów określone w
rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71[28].
Artykuł 34
Wzajemna
pomoc administracyjna
Zastosowanie
mają przepisy rozporządzenia (WE) nr 515/97.
Artykuł 35
Uchylenie
Rozporządzenie
(WE) nr 1383/2003 traci moc ze skutkiem od dnia XX-XX-20XX r.
Odesłania do
uchylonego rozporządzenia traktuje się jak odesłania do
niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 36
Przepisy przejściowe
Wnioski o
podjęcie działania uwzględnione zgodnie z rozporządzeniem
Rady (WE) nr 1383/2003 pozostają ważne przez okres wskazany w decyzji
uwzględniającej wniosek, w którym organy celne mają
podjąć działanie, i okres ten nie jest przedłużany.
Artykuł 37
Wejście
w życie i stosowanie
Niniejsze
rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Jednakże art.
24 ust. 1–9 stosuje się od dnia XX.XX.20XX r.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Komunikat Komisji „EUROPA 2020 - Strategia na rzecz
inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego
włączeniu społecznemu”, COM(2010) 2020 z dn. 3.3.2010 r.
[2]               Komunikat Komisji z dnia 13 kwietnia 2011 r.: Akt o
jednolitym rynku, COM(2011) 206.
[3]               Rezolucja Rady z dnia 25 września 2008 r. w sprawie
europejskiego globalnego planu dotyczącego walki z podrabianiem i piractwem
(Dz.U. C 253 z 4.10.2008, s. 1).
[4]               Rezolucja Rady z dnia 16 marca 2009 r. w sprawie
unijnego planu działań przewidzianych do podjęcia przez organy
celne w latach 2009–2012 w celu zwalczania naruszeń praw
własności intelektualnej (Dz.U. C 71 z 25.3.2009 s. 1).
[5]               Komunikat Komisji z dnia 11 listopada 2010 r.: „W
kierunku Aktu o jednolitym rynku”, COM(2010) 608 wersja ostateczna/2.
[6]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[7]               Dz.U. C 253 z 4.10.2008, s. 1.
[8]               Dz.U. L 196 z 2.8.2003, s. 7.
[9]               Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.
[10]             Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.
[11]             Rezolucja 2008/2133/INI.
[12]             Dz.U. L 82 z 22.3.1997, s. 1.
[13]             Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.
[14]             Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.
[15]             Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
[16]             Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 1.
[17]             Dz.U. L 198 z 8.8.1996, s. 30.
[18]             Dz.U. L 227 z 1.9.1994, s. 1.
[19]             Dz.U. L 78 z 24.3.2009, s. 1.
[20]             Dz.U. L 3 z 5.1.2002, s. 1.
[21]             Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.
[22]             Dz.U. L 148 z 6.6.2008, s. 1.
[23]             Dz.U. L 149 z 14.6.1991, s. 1.
[24]             Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 16.
[25]             Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 40.
[26]             Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.
[27]             Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.
[28]             Dz.U. L 124 z 8.6.1971, s. 1.


				|

		52014PC0261

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1388/2013 otwierające i ustalające sposób zarządzania autonomicznymi kontyngentami taryfowymi Unii na niektóre produkty rolne i przemysłowe /* COM/2014/0261 final - 2014/0137 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
W przypadku produktów, których produkcja w
Unii jest niewystarczająca, aby zaspokoić potrzeby
wykorzystującego je przemysłu unijnego w obecnym okresie
obowiązywania kontyngentu, konieczne jest ustanowienie autonomicznych
kontyngentów taryfowych Unii. W odpowiedzi na wnioski kilku państw
członkowskich Komisja, wraz z właściwymi ekspertami rządów
zainteresowanych państw, rozważyła możliwość
otwarcia autonomicznych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i
przemysłowe.
W dniu 17 grudnia 2013 r. Rada
przyjęła rozporządzenie (UE) nr 1388/2013 otwierające i
ustalające sposób zarządzania autonomicznymi kontyngentami taryfowymi
Unii na niektóre produkty rolne i przemysłowe, tak aby zapotrzebowanie na
te produkty w Unii mogło zostać zaspokojone na jak najbardziej
korzystnych warunkach.
Kontyngenty taryfowe Unii powinny być
otwierane z zastosowaniem zerowych lub obniżonych stawek ceł dla
odpowiednich ilości, w taki sposób aby nie powodowało to
zakłócenia rynków tych produktów. Z rozmów prowadzonych w trakcie
posiedzeń Grupy ds. Aspektów Ekonomicznych Taryf Celnych wynika, że
państwa członkowskie są gotowe otworzyć kontyngenty na
produkty wymienione w załączniku I do niniejszego wniosku
dotyczącego rozporządzenia bez zakłócenia rynków tych produktów.

Ponadto konieczne stało się
dostosowanie kontyngentów wymienionych w załączniku II do niniejszego
wniosku:
dla numerów porządkowych 09.2631 i 09.2806
należało zmienić opis;
dla numeru porządkowego 09.2629
należało usunąć jeden z kodów TARIC;
dla numerów porządkowych 09.2818, 09.2668
i 09.2669, ilości zostały zwiększone.
Autonomiczny kontyngent taryfowy o numerze
porządkowym 09.2930 został usunięty z załącznika do
rozporządzenia Rady (UE) nr 1388/2013, ponieważ dalsze
przyznawanie tego kontyngentu nie leży w interesie Unii.
Wniosek jest zgodny z polityką w
dziedzinie rolnictwa, handlu, przedsiębiorstw, rozwoju i stosunków
zewnętrznych. W szczególności nie ma on negatywnego wpływu na
kraje korzystające z preferencyjnych umów handlowych z UE (np. ogólny
system preferencji, program dla państw AKP, kraje kandydujące i
potencjalne kraje kandydujące).
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Przeprowadzono konsultacje z Grupą ds.
Aspektów Ekonomicznych Taryf Celnych, w której reprezentowane są
właściwe organy wszystkich państw członkowskich. Wszystkie
wymienione kontyngenty są wynikiem porozumień lub kompromisów
osiągniętych podczas posiedzeń grupy.
Nie wymieniono potencjalnych poważnych
zagrożeń o nieodwracalnych skutkach.
Niniejszy wniosek będzie przedmiotem
konsultacji między służbami i zostanie opublikowany po jego
przyjęciu przez Radę.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Podstawę prawną niniejszego wniosku
dotyczącego rozporządzenia stanowi art. 31 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej (TFUE).
Na mocy art. 31 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej zawieszenia autonomicznych ceł oraz kontyngenty taryfowe
są ustalane przez Radę, która stanowi kwalifikowaną
większością głosów na wniosek Komisji, dlatego też rozporządzenie
jest odpowiednim instrumentem.
Niniejszy wniosek wchodzi w zakres
wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem
zastosowania.
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności, jako że przedmiotowy zestaw środków jest
zgodny z zasadami ustalonymi w celu uproszczenia procedur
obowiązujących podmioty prowadzące działalność w
zakresie handlu zagranicznego, a także z komunikatem Komisji
dotyczącym autonomicznych zawieszeń i kontyngentów taryfowych (Dz.U.
C 363 z 13.12.2011, s. 6).
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Niepobrane należności celne w
łącznej kwocie ok. 5,9 mln EUR rocznie. Wpływ na tradycyjne
zasoby własne budżetu wynosi - 4,4 mln EUR rocznie (75 % x 5,9
mln EUR rocznie).
2014/0137 (NLE)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
zmieniające rozporządzenie (UE) nr
1388/2013 otwierające i ustalające sposób zarządzania
autonomicznymi kontyngentami taryfowymi Unii na niektóre produkty rolne i
przemysłowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Aby zagwarantować
wystarczające i nieprzerwane dostawy niektórych towarów, których produkcja
w Unii jest niewystarczająca, oraz aby zapobiec ewentualnym
zakłóceniom na rynku niektórych produktów rolnych i przemysłowych,
rozporządzeniem Rady (UE) nr 1388/2013 otwarto autonomiczne kontyngenty
taryfowe[1].
Produkty objęte tymi kontyngentami taryfowymi mogą być
przywożone do Unii z zastosowaniem zerowych lub obniżonych stawek
celnych. Ze względów wskazanych powyżej, konieczne jest otwarcie ze
skutkiem od dnia 1 lipca 2014 r. kontyngentów taryfowych – z zastosowaniem
zerowych stawek celnych – obejmujących odpowiednie ilości dla
sześciu nowych produktów.
(2)       Ponadto w niektórych
przypadkach należy dostosować istniejące autonomiczne
kontyngenty taryfowe Unii. W dwóch przypadkach opis produktu musi zostać
zmieniony w celu doprecyzowania oraz uwzględnienia najnowszych zmian
produktu. W innym przypadku należy wykreślić jeden z kodów
TARIC, ze względu na zdezaktualizowaną klasyfikację, natomiast w
trzech innych przypadkach należy zwiększyć wielkości
kontyngentu, ponieważ leży to w interesie podmiotów gospodarczych i
Unii.
(3)       Ponadto w dwóch przypadkach
autonomiczne kontyngenty taryfowe Unii powinny zostać zamknięte ze
skutkiem od dnia odpowiednio 1 lipca 2014 r. i 1 stycznia 2015 r. ponieważ
dalsze przyznawanie takich kontyngentów po tym terminie nie leży w
interesie Unii.
(4)       Należy zatem odpowiednio
zmienić rozporządzenie (UE) nr 1388/2013.
(5)       Ponieważ określone
w niniejszym rozporządzeniu zmiany kontyngentów taryfowych muszą
stać się skuteczne od dnia 1 lipca 2014 r., niniejsze
rozporządzenie należy stosować od tego dnia i powinno ono
wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do
rozporządzenia (UE) nr 1388/2013 wprowadza się następujące
zmiany:
1)           wiersze dotyczące
kontyngentów taryfowych o numerach porządkowych 09.2830, 09.2831, 09.2832,
09.2834, 09.2835 i 09.2836 określone w załączniku I do
niniejszego rozporządzenia wprowadza się zgodnie z
kolejnością kodów CN wymienionych w drugiej kolumnie tabeli w
załączniku do rozporządzenia (UE) nr 1388/2013;
2)           wiersze dotyczące
kontyngentów taryfowych o numerach porządkowych 09.2629, 09.2631, 09.2639,
09.2668, 09.2669, 09.2806, i 09.2818 zastępuje się wierszami
zawartymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
3)           skreśla się wiersz
dotyczący kontyngentu taryfowego o numerze 09.2930;
4)           skreśla się wiersz
dotyczący kontyngentu taryfowego o numerze 09.2639.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
od dnia 1 lipca 2014 r.
Jednakże art. 1 pkt 4 stosuje się ze
skutkiem od dnia 1 stycznia 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI
1.         TYTUŁ WNIOSKU:
Rozporządzenie Rady zmieniające
rozporządzenie (UE) nr 1388/2013 otwierające i ustalające sposób
zarządzania autonomicznymi kontyngentami taryfowymi Unii na niektóre
produkty rolne i przemysłowe
2.         POZYCJE W BUDŻECIE
Rozdział i artykuł: Rozdział 12
art. 120.
Kwota zapisana w budżecie na 2014 r.: 16 185 600 000 EUR
(budżet na 2014 r.)
3.         WPŁYW FINANSOWY
¨         Wniosek nie ma wpływu finansowego
X         Wniosek nie ma wpływu
finansowego na wydatki, lecz ma wpływ finansowy na dochody. Wpływ ten
jest następujący:
(mln EUR
do jednego miejsca po przecinku)
 Linia budżetowa || Dochody[2] || Okres 6 miesięcy, od dnia dd/mm/rrrr || [Rok: 2/2014]
 Artykuł 120 || Wpływ na zasoby własne || 01/07/2014 || -2,2
(mln EUR
do jednego miejsca po przecinku)
 Sytuacja po rozpoczęciu działania
   || [2015-2018]
 Artykuł 120 || -4,4 / rok
Uzupełnienia w niniejszym
rozporządzeniu spowodują roczny wzrost niepobranych
należności szacowany na kwotę 5,9 mln EUR.
Na podstawie powyższego wpływ na
uszczuplenie dochodów wynikające z niniejszego rozporządzenia
można szacować na 4,4 mln EUR rocznie w okresie od 1.1.2015 (5,9
mln EUR kwota brutto x 0,75) oraz 2,2 mln EUR w okresie 1.7.2014 - 31.12.2014.
4.         ŚRODKI ZWALCZANIA NADUŻYĆ
FINANSOWYCH
Kontrole końcowego przeznaczenia niektórych
produktów objętych niniejszym rozporządzeniem Rady zostaną
przeprowadzone zgodnie z art. 291–300 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93.
[1]               Rozporządzenie (UE) nr 1388/2013 z dnia 17 grudnia 2013
r. otwierające i ustalające sposób zarządzania autonomicznymi
kontyngentami taryfowymi Unii na niektóre produkty rolne i przemysłowe i
uchylające rozporządzenie (WE) nr 7/2010 (Dz.U. L 354 z 28.12.2013,
s. 319).
[2]               W przypadku tradycyjnych zasobów własnych
(opłaty rolne, opłaty wyrównawcze od cukru, cła) należy
wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25 % na poczet
kosztów poboru.
ZAŁĄCZNIKI
Załącznik
I
Kontyngenty
taryfowe, o których mowa w art. 1 pkt 1
 Nr porządkowy || Kod CN || TARIC || Wyszczególnienie || Okres kontyngentowy || Wielkość kontyn-gentu || Stawka celna (%)
 09.2830 || ex 2906 19 00 || 40 || Cyklopropylometanol (CAS RN 2516-33-8) || 01.07-31.12 || 10 ton || 0 %
 09.2831 || ex 2932 99 00 || 40 || 1,3:2,4-Bis-O-(3,4-dimetylobenzylideno)-D-glucitol (CAS RN 135861-56-2) || 01.07-31.12 || 300 ton || 0 %
 09.2832 || ex 3808 92 90 || 40 || Preparat zawierający 38 % masy lub więcej, ale nie więcej niż 50 % masy pirytionianu cynku (INN) (CAS RN 13463-41-7) w dyspersji wodnej || 01.07-31.12 || 250 ton || 0 %
 09.2834 || ex 7604 29 10 || 20 || Pręty ze stopu aluminium o średnicy 200 mm lub większej, ale nieprzekraczającej 300 mm || 01.07-31.12 || 500 ton || 0 %
 09.2835 || ex 7604 29 10 || 30 || Pręty ze stopu aluminium o średnicy 300,1 mm lub większej, ale nie większej niż 533,4 mm || 01.07-31.12 || 250 ton || 0 %
 09.2836   || ex 9003 11 00 ex 9003 19 00 || 10 20 || Oprawki do okularów z tworzyw sztucznych lub metali nieszlachetnych do stosowania w produkcji szkieł korekcyjnych (1) || 01.07-31.12   || 2 900 000 sztuk   || 0 %
Załącznik
II
Kontyngenty
taryfowe, o których mowa w art. 1 pkt 2
 Nr porządkowy || Kod CN || TARIC || Wyszczególnienie || Okres kontyngentowy || Wielkość kontyn-gentu || Stawka celna (%)
 09.2806 || ex 2825 90 40 || 30 || Tritlenek wolframu, zawierający niebieski tlenek wolframu (CAS RN 1314-35-8 lub CAS RN 39318-18-8) || 01.01.-31.12. || 12 000 ton || 0 %
 09.2639 || 3905 30 00 ||   || Poli(alkohol winylowy), nawet zawierający niezhydrolizowane grupy octanowe  || 01.01.-31.12. || 18 000 ton || 0 %
 09.2818 || ex 6902 90 00 || 10 || Cegły ogniotrwałe o: — || długości krawędzi większej niż 300 mm, oraz
 — || zawartości TiO2 nie większej niż 1 % masy oraz
 — || zawartości Al2O3 nie większej niż 0,4 % masy oraz
 — || zmianie objętości mniejszej niż 9 % przy 1 700° C
01.01.-31.12.
225 ton
0 %
 09.2629 || ex 8302 49 00 || 91 || Uchwyt teleskopowy z aluminium, stosowany do produkcji bagaży podróżnych  (1) || 01.07.-31.12. || 800 000 sztuk || 0 %
 09.2668   || ex 8714 91 10 ex 8714 91 10 || 21 31 || Ramy rowerowe wykonane z włókien węglowych i żywic syntetycznych, pomalowane, lakierowane i/lub polerowane, do stosowania w produkcji rowerów  (1) || 01.01.-31.12.   || 125 000 sztuk   || 0 %
 09.2669   || ex 8714 91 30 ex 8714 91 30 || 21 31 || Przedni widelec rowerowy wykonany z włókien węglowych i żywic syntetycznych, pomalowany, lakierowany lub polerowany, do stosowania w produkcji rowerów  (1) || 01.01.-31.12.   || 97 000 sztuk   || 0 %
 09.2631 || ex 9001 90 00 || 80 || Nieoprawione szklane soczewki, pryzmaty i elementy spojone, stosowane w produkcji lub w naprawie towarów objętych kodami CN 9002, 9005, 9013 10 i 9015  (1) || 01.01.-31.12. || 5 000 000 sztuk || 0 %
 (1)  Zawieszenie ceł podlega art. 291–300 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).