				|

		52013PC0502

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY w sprawie ustanowienia kryteriów określających, kiedy makulatura przestaje być odpadem, na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów /* COM/2013/0502 final - 2013/0235 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE w
sprawie odpadów niektóre określone rodzaje odpadów przestają być
odpadami, gdy zostały poddane procesowi odzysku i spełniają
ścisłe kryteria, opracowane zgodnie z warunkami prawnymi,
określonymi w niniejszych przepisach. Zgodnie z art. 6 ust. 2 wspomnianej
dyrektywy Komisja powinna ustanowić takie kryteria dla określonych
materiałów, które należy przyjąć w ramach procedury
regulacyjnej połączonej z kontrolą, o której mowa w art. 39 ust.
2 tej dyrektywy.
W związku z powyższym Komisja
przedłożyła projekt rozporządzenia pod głosowanie w
komitecie ustanowionym art. 39 dyrektywy. Na posiedzeniu w dniu 9 lipca 2012 r.
Komitet nie wydał pozytywnej opinii w sprawie projektu
rozporządzenia. Główne obawy wyrażone przez niektóre
państwa członkowskie wiązały się z
włączeniem materiału wielowarstwowego w zakres
rozporządzenia Komisji, ponieważ materiał ten zawierający
do 25 % materiałów niepapierowych stanowić będzie, w
przypadku niewłaściwej obróbki, zagrożenie dla środowiska.
Komisja przyjęła ten fakt do wiadomości. Podtrzymuje i
odsyła jednak ten sam wniosek legislacyjny do Rady, ponieważ, na mocy
art. 3 ust. 5 oraz załącznika I sekcja 3, ta niepapierowa część
podlega odpowiednio obowiązkowi odzyskania i systemowi
identyfikowalności.
W związku z tym wniosek dotyczący
rozporządzenia Rady zostaje przedłożony Radzie i Parlamentowi
Europejskiemu zgodnie z procedurą określoną w art. 5 lit. a)
decyzji 1999/468/WE.
2013/0235 (NLE)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
w sprawie ustanowienia kryteriów
określających, kiedy makulatura przestaje być odpadem, na
podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu
Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów
oraz uchylającą niektóre dyrektywy[1],
w szczególności jej art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Z oceny szeregu strumieni
odpadów wynika, że dla rynków recyklingu papieru korzystne byłoby
opracowanie szczegółowych kryteriów określających, kiedy
makulatura przestaje być odpadem. Takie kryteria powinny zapewnić
wysoki poziom ochrony środowiska. Powinny także pozostawać bez
uszczerbku dla klasyfikacji makulatury jako odpadu w państwach trzecich.
(2)       Sprawozdania Wspólnego
Centrum Badawczego Komisji Europejskiej pokazują, że istnieje rynek i
popyt na makulaturę jako materiał wsadowy stosowany w papierniach.
Makulatura powinna zatem być dostatecznie czysta i spełniać
odpowiednie normy lub specyfikacje wymagane przez sektor papierniczy.
(3)       Kryteria
określające, kiedy makulatura przestaje być odpadem, powinny
zapewniać, aby makulatura otrzymana w wyniku procesu odzysku
spełniała wymogi techniczne sektora papierniczego, była zgodna z
istniejącymi przepisami i normami, które mają zastosowanie do
produktów, oraz nie prowadziła do ogólnych niekorzystnych
oddziaływań na środowisko lub zdrowie ludzkie. Sprawozdania
Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej wykazały, że
proponowane kryteria dotyczące odpadów stosowanych jako wsad w procesie
odzysku, procesów i technik przetwarzania, a także papieru otrzymanego w
wyniku procesu odzysku, spełniają powyższe cele, ponieważ
ich stosowanie umożliwi produkcję papieru pozbawionego
niebezpiecznych właściwości i w wystarczającym stopniu
wolnego od składników niepapierowych.
(4)       Aby zapewnić
przestrzeganie kryteriów, należy przewidzieć udostępnianie
informacji o makulaturze, która przestała być odpadem oraz
wprowadzić system zarządzania.
(5)       Aby umożliwić
przedsiębiorcom dostosowanie się do kryteriów
określających, kiedy makulatura przestaje być odpadem,
należy przewidzieć rozsądny termin rozpoczęcia stosowania
niniejszego rozporządzenia.
(6)       Należy ustanowić
szczegółowe kryteria zniesienia statusu odpadu dla wielomateriałowego
papieru z wysoką zawartością materiałów niepapierowych w
celu zagwarantowania, że w istocie papier zostaje poddany recyklingowi, a
materiały niepapierowe są odzyskiwane.
(7)       Komitet ustanowiony na
podstawie art. 39 dyrektywy 2008/98/WE nie wydał opinii dotyczącej
środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, w związku z
czym Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący tych środków
i przekazała go do Parlamentu Europejskiego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia
kryteria określające, kiedy makulatura przeznaczona do wykorzystania
włókien papierowych do produkcji papieru przestaje być odpadem.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia
stosuje się definicje zawarte w dyrektywie 2008/98/WE.
Ponadto stosuje się następujące
definicje:
1.           „makulatura” oznacza papier i
karton pochodzące z odzysku odpadów;
2.           „odzyskany
wielomateriałowy papier” oznacza makulaturę, taką jak
zużyte kartonowe opakowania po napojach oraz warstwowe i powlekane
opakowania zawierające ponad 5 % powietrznie suchej masy
niepapierowych materiałów, które nie mogą być oddzielone przy
użyciu technik suchego sortowania.
3.           „posiadacz” oznacza
osobę fizyczną lub prawną, która posiada makulaturę;
4.           „producent” oznacza
posiadacza, który przemieszcza makulaturę do innego posiadacza po raz
pierwszy jako makulaturę, która przestała być odpadem;
5.           „importer” oznacza
każdą osobę fizyczną lub prawną, posiadającą
siedzibę w Unii, która wprowadza makulaturę, która przestała
być odpadem, na obszar celny Unii;
6.           „wykwalifikowany personel”
oznacza personel, który z racji doświadczenia lub przeszkolenia posiada
kwalifikacje do monitorowania i oceny właściwości makulatury;
7.           „oględziny”
oznaczają inspekcję makulatury obejmującą wszystkie
części przesyłki przy użyciu ludzkich zmysłów lub
sprzętu niespecjalistycznego;
8.           „przesyłka” oznacza
partię makulatury przeznaczoną do dostawy od producenta do innego
posiadacza, która może znajdować się w jednej jednostce
transportowej lub większej ich liczbie, np. w kontenerach.
Artykuł 3
Kryteria
dotyczące makulatury
Makulatura przestaje być odpadem w
przypadku gdy, przy przemieszczaniu od producenta do innego posiadacza,
spełnione są wszystkie następujące warunki:
1.           makulatura otrzymana w wyniku
procesu odzysku jest zgodna z kryteriami określonymi w
załączniku I sekcja 1;
2.           odpady stosowane jako wsad w
procesie odzysku są zgodne z kryteriami określonymi w
załączniku I sekcja 2;
3.           odpady stosowane jako wsad w
procesie odzysku były obrabiane zgodnie z kryteriami określonymi w
załączniku I sekcja 3;
4.           producent lub importer
spełnił wymogi określone w art. 4 i 5;
5.           makulatura jest przeznaczona
do wykorzystania włókien papierowych do produkcji papieru. Ponadto
materiały niepapierowe w przesyłkach wielomateriałowego papieru
są przeznaczone do odzysku.
Artykuł 4
Oświadczenie
o zgodności
1.           Dla każdej
przesyłki makulatury producent lub importer wydaje oświadczenie o
zgodności zgodnie ze wzorem określonym w załączniku II.
2.           Producent lub importer
przekazuje oświadczenie o zgodności następnemu posiadaczowi
przesyłki makulatury. Producent lub importer przechowują kopię
oświadczenia o zgodności przez co najmniej rok po jego wydaniu i na
żądanie udostępniają ją właściwym organom.
3.           Oświadczenie o
zgodności może mieć formę elektroniczną.
Artykuł 5
System
zarządzania
1.           Producent wprowadza system
zarządzania umożliwiający wykazanie zgodności z kryteriami,
o których mowa w art. 3.
2.           System zarządzania
obejmuje zbiór udokumentowanych procedur dotyczących każdej z
następujących kwestii:
a)      monitorowania jakości makulatury
otrzymanej w wyniku procesu odzysku zgodnie z załącznikiem I sekcja 1
(w tym również pobierania próbek i ich analizy);
b)      kontroli przyjęcia dotyczącej
odpadów stosowanych jako wsad w procesie odzysku zgodnie z
załącznikiem I sekcja 2;
c)      monitorowania procesów i technik
przetwarzania opisanych w załączniku I sekcja 3;
d)      monitorowania procesu odzysku
niepapierowych elementów wielomateriałowego papieru, jak określono w
sekcji 3 załącznika I, w stosownych przypadkach;
e)      informacji zwrotnej od klientów
dotyczącej zgodności z jakością makulatury;
f)       ewidencji wyników monitorowania
prowadzonego na mocy lit. a)-d);
g)      przeglądu i ulepszania systemu
zarządzania;
h)      szkolenia personelu.
3.           System zarządzania
przewiduje również szczegółowe wymogi w zakresie monitorowania
określone w załączniku dla każdego kryterium. W
szczególności w odniesieniu do wielomateriałowego papieru producent
przez co najmniej trzy lata prowadzi rejestry identyfikacji kolejnych
posiadaczy do chwili odzyskania wszystkich materiałów w
wielomateriałowym papierze i przekazywanych ilości, oraz na
żądanie udostępnia je właściwym organom.
4.           Jednostka oceniająca
zgodność, określona w rozporządzeniu Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008[2],
która uzyskała akredytację zgodnie z tym rozporządzeniem, lub
weryfikator środowiskowy, określony w art. 2 ust. 20 lit. b)
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009[3], który posiada akredytację
lub licencję zgodnie z tym rozporządzeniem, sprawdza, czy system
zarządzania jest zgodny z wymogami niniejszego artykułu.
Weryfikację należy przeprowadzać co trzy lata. Tylko weryfikatorzy
posiadający następujący zakres akredytacji lub licencji na
podstawie kodów NACE, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr
1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady[4],
będą uznawani za posiadających wystarczające
specjalistyczne doświadczenie do wykonywania kontroli, o których mowa w
niniejszym rozporządzeniu:
* kod NACE 38 (Działalność
związana ze zbieraniem, przetwarzaniem i unieszkodliwianiem odpadów;
odzysk surowców); lub
* kod NACE 17 (Produkcja papieru i wyrobów z
papieru).
5.           Importer nakłada na
swoich dostawców wymóg wprowadzenia systemu zarządzania, który jest zgodny
z wymogami ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu i został sprawdzony
przez niezależnego weryfikatora zewnętrznego.
System zarządzania dostawcy jest zatwierdzany
przez jednostkę oceniającą zgodność, która jest
akredytowana przez jednostkę akredytującą, która pozytywnie
przeszła wzajemną ocenę swojej działalności przez
jednostkę uznaną na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr
765/2008; lub przez weryfikatora środowiskowego, który posiada
akredytację lub licencję wydaną przez jednostkę
akredytującą lub jednostkę licencjonującą zgodnie z
rozporządzeniem (WE) nr 1221/2009, które także podlegają
wzajemnej ocenie, odpowiednio, zgodnie z art. 31 tego rozporządzenia.
Weryfikatorzy, którzy chcą prowadzić
działalność w państwach trzecich muszą uzyskać
specjalną akredytację lub licencję zgodnie ze specyfikacjami
ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 765/2008 lub w rozporządzeniu
(WE) nr 1221/2009 oraz w decyzji Komisji 2011/832/UE[5].
6.           Na żądanie
producent zapewnia właściwym organom dostęp do systemu
zarządzania.
Artykuł 6
Wejście
w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
od dnia 1 stycznia 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w
państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
Kryteria dotyczące makulatury
 Kryteria || Wymogi dotyczące automonitorowania
 Sekcja 1 Jakość papieru otrzymanego w wyniku procesu odzysku
 1.1         Papier otrzymany w wyniku procesu odzysku jest klasyfikowany zgodnie z europejską normą EN 643. || Wykwalifikowany personel klasyfikuje każdą przesyłkę.
 1.2         Niepapierowa zawartość powinna być mniejsza niż, lub równa 1,5 % powietrznie suchej masy. Niepapierowa zawartość to dowolny materiał inny niż papier, który występuje w makulaturze i może zostać oddzielony przy użyciu technik suchego sortowania. Przykładami niepapierowej zawartości są metale, tworzywa sztuczne, szkło, wyroby włókiennicze, ziemia, piasek, popiół, pył, wosk, asfalt, ceramika, guma, tkanina, drewno oraz substancje syntetyczne i organiczne. Wypełniacze mineralne związane z włóknami papieru, takie jak glina, wapń, węglan i skrobia są uważane za część papieru i nie liczą się jako niepapierowa zawartość. Wielomateriałowy papier o zawartości materiałów niepapierowych wynoszącej ponad 30 % powietrznie suchej masy w całości liczy się jako niepapierowa zawartość.   || Wykwalifikowany personel przeprowadza oględziny każdej przesyłki. W odpowiednich odstępach czasu i z zastrzeżeniem kontroli, jeżeli nastąpią istotne zmiany w procesie działania, reprezentatywne próbki każdej klasy makulatury analizuje się grawimetrycznie, aby zmierzyć ilość niepapierowej zawartości. Niepapierowa zawartość jest analizowana poprzez ważenie po mechanicznym lub ręcznym (w zależności od przypadku) oddzieleniu materiałów poddanych dokładnym oględzinom. Odpowiednią częstotliwość monitorowania poprzez pobieranie próbek ustala się, biorąc pod uwagę następujące czynniki: ·   przewidywaną zmienność (na przykład na podstawie wyników uzyskanych w przeszłości); ·   ryzyko nieodłączne zmienności dotyczącej jakości odpadów stosowanych jako wsad w procesie odzysku oraz przy wszelkim późniejszym przetwarzaniu, na przykład wyższe średnie zawartości tworzyw sztucznych lub szkła w posortowanym papierze z wielomateriałowych systemów zbierania; ·   wewnętrzną precyzję metody monitorowania; oraz ·   stopień zbliżenia wyników ilości niepapierowej zawartości do maksymalnego pułapu 1,5 % suchej masy. Proces określania częstotliwości monitorowania należy dokumentować jako część systemu zarządzania i udostępniać w celu kontroli.
 1.3         Makulatura, w tym jej składniki, a w szczególności tusz i barwniki nie wykazują żadnych właściwości niebezpiecznych wymienionych w załączniku III do dyrektywy 2008/98/WE. Makulatura jest zgodna z dopuszczalnymi wartościami stężenia określonymi w decyzji Komisji 2000/532/WE[6] i nie przekracza dopuszczalnych wartości stężenia określonych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady[7].   || Wykwalifikowany personel przeprowadza oględziny każdej przesyłki. W przypadku gdy w wyniku oględzin powstanie podejrzenie, że występują potencjalne właściwości niebezpieczne, podejmuje się dalsze odpowiednie środki w zakresie monitorowania, takie jak pobieranie próbek i badania, w zależności od przypadku. Personel jest przeszkolony w zakresie potencjalnych właściwości niebezpiecznych, które mogą dotyczyć makulatury oraz w zakresie składników materiałowych i cech, które umożliwiają wykrycie właściwości niebezpiecznych. Procedurę wykrywania materiałów niebezpiecznych dokumentuje się w ramach systemu zarządzania.
 1.4         Makulatura nie może zawierać wchłoniętej ropy naftowej, rozpuszczalników, farby, wodnistych i/lub tłustych środków spożywczych, które można wykryć w drodze oględzin.   || Wykwalifikowany personel przeprowadza oględziny każdej przesyłki. Jeżeli oględziny wykażą oznaki wchłonięcia płynów innych niż woda, które mogą spowodować na przykład rozwój pleśni lub zapachy, a znaki te są znaczące, przesyłka pozostaje odpadem. Personel jest przeszkolony w zakresie potencjalnych rodzajów zanieczyszczenia, które mogą dotyczyć makulatury oraz w zakresie składników materiałowych i cech, które umożliwiają wykrycie zanieczyszczeń. Procedurę wykrywania zanieczyszczenia dokumentuje się w ramach systemu zarządzania.
 Sekcja 2 Odpady stosowane jako wsad w procesie odzysku
 2.1         Następujących odpadów nie stosuje się jako wsadu: odpadów niebezpiecznych, bioodpadów, zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów sanitarnych i zużytych produktów do higieny osobistej.   || Wykwalifikowany personel, który jest przeszkolony w zakresie metod rozpoznawania wsadu zawierającego papier niespełniającego kryteriów określonych w niniejszej sekcji, dokonuje kontroli przyjęcia dotyczącej wszystkich otrzymanych odpadów zawierających papier (poprzez oględziny) oraz dołączonej dokumentacji.
 Sekcja 3. Procesy i techniki przetwarzania
 3.1       Makulaturę posegregowano u źródła lub podczas zbiórki lub przetworzono wsad odpadowy, aby oddzielić papier od niepapierowej zawartości. Papier uzyskany w wyniku tych operacji przechowuje się oddzielnie od wszelkich innych odpadów. 3.2       Zakończono wszystkie procesy przetwarzania niezbędne do przygotowania papieru do bezpośredniego zastosowania jako wkład do roztwarzania w produkcji produktów papierowych takie jak: sortowanie, rozdzielanie, czyszczenie lub klasyfikowanie, z wyjątkiem rozdrabniania za pomocą prasy (de-baling). 3.3       Materiały niepapierowe przechowywane w przesyłkach zawierających więcej niż 1,5 % powietrznie suchej masy wielomateriałowego papieru podlegają specjalnemu procesowi przetwarzania. Różne materiały w wielomateriałowym papierze są skutecznie od siebie oddzielane. Oddzielone papierowe włókna z wielomateriałowego papieru są wykorzystywane do produkcji papieru. Materiały niepapierowe oddzielone od wielomateriałowego papieru są odzyskiwane. ||               W odniesieniu do wielomateriałowych przesyłek papieru producent/importer identyfikuje kolejnych posiadaczy przesyłki, jak również przesłane ilości do odzyskania wszystkich materiałów z wielomateriałowego papieru. Taka identyfikacja może być przeprowadzona przy użyciu system identyfikowalności.
            Załącznik
II
Oświadczenie
o zgodności z kryteriami zniesienia statusu odpadu, o którym mowa w art. 4
ust. 1
 1. || Producent/importer makulatury: Imię i nazwisko/nazwa: Adres: Osoba wyznaczona do kontaktów: Telefon: Faks: E-mail:
 2. || a) Klasa makulatury zgodnie z normą EN-643: b) Zawartość niepapierowych elementów w odsetku powietrznie suchej masy: c) Pochodzenie materiału (zaznaczyć w stosownych przypadkach). c.1) wielomateriałowe pochodzenie, takie jak wymieszana zbiórka. c.2) jednomateriałowe pochodzenie, takie jak zbiórka rozdzielona u źródła.
 3. || Przesyłka jest zgodna ze specyfikacjami normy EN-643.
 4. || Masa przesyłki w kilogramach.
 5. || Niniejsza przesyłka spełnia kryteria, o których mowa w ust. 1–3 art. 3 (rozporządzenie).
 6. || Producent makulatury stosuje system zarządzania zgodny z wymogami rozporządzenia (UE) nr…[proszę wstawić po przyjęciu rozporządzenia], który został sprawdzony przez akredytowaną jednostkę oceniającą zgodność lub weryfikatora środowiskowego lub – jeżeli makulatura, która przestała być odpadem, została przywieziona na obszar celny Unii – przez niezależnego weryfikatora zewnętrznego.
 7. || Materiał w niniejszej przesyłce jest przeznaczony wyłącznie do wykorzystania włókien papieru do produkcji papieru, a w stosownych przypadkach również do odzyskiwania niepapierowych materiałów zawartych w wielomateriałowym papierze.
 8.     || Oświadczenie producenta/importera makulatury: Oświadczam, że zgodnie z moją najlepszą wiedzą powyższe informacje są kompletne i poprawne: Imię i nazwisko: Data: Podpis:
[1]               Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3.
[2]               Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 30.
[3]               Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 1.
[4]               Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1.
[5]               Dz.U. L 330 z 14.12.2011, s. 25.
[6]               Dz.U. L 226 z 6.9.2000, s. 3.
[7]               Dz.U. L 229 z 30.4.2004, s. 1.


title: Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIE RADY zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu tymczasowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 1.

text:
               PL

                        KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

               Bruksela, dnia 23.5.2005

               COM(2005) 205 koncowy

               Wniosek dotyczący

               ROZPORZĄDZENIE RADY

               zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu tymczasowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96

               (przedstawiona przez Komisję)

               UZASADNIENIE

               1)
                     KONTEKST WNIOSKU

                  •
                     Podstawa i cele wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy zastosowania w postępowaniu w sprawie przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji i Ukrainy rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 461/2004 z dnia 8 marca 2004 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”).

                  •
                     Kontekst ogólny

               Niniejszy wniosek został sporządzony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia, które zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami proceduralnymi i merytorycznymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym.

                  •
                     Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

               W dziedzinie, której dotyczy wniosek, nie istnieją obowiązujące przepisy.

                  •
                     Zgodność z innymi dziedzinami polityki i celami Unii

               Nie dotyczy.

               2)
                     KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPŁYWU

                  •
                     Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Strony, których dotyczy postępowanie, miały już możliwość obrony własnych interesów w trakcie dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego.

                  •
                     Gromadzenie i wykorzystanie ekspertyz

                  Ekspertyzy zewnętrzne nie były potrzebne.

                  •
                     Ocena wpływu

               Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego.

               Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje sporządzenia ogólnej oceny wpływu, ale zawiera wyczerpujący wykaz warunków, które muszą zostać ocenione.

               3)
                     ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

                  •
                     Streszczenie proponowanych działań

               Dnia 2 lipca 2004 r. Komisja rozpoczęła dochodzenie w sprawie częściowego przeglądu okresowego odnośnie do przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji i Ukrainy. Celem niniejszego przeglądu jest zbadanie, czy istniejące środki nie były wystarczające by przeciwdziałać dumpingowi powodującemu szkodę, z powodu przywozu nowych rodzajów produktu, które miały mieć takie same właściwości fizyczne oraz zastosowania jak azotan amonu.

               Po zbadaniu dostępnych statystyk, jak również informacji przedłożonych przez różne strony, okazało się, że nowe rodzaje produktu zawierały azotan amonu, jak również inne substancje, które nie miały wpływu ani na właściwości, ani na zastosowania azotanu amonu. Dlatego też stwierdzono, iż musiano zastosować środki antydumpingowe w odniesieniu do nowych rodzajów produktu, proporcjonalnie do zawartości azotanu amonu.

               Skonsultowano się z Państwami Członkowskimi w związku z niniejszym przeglądem. Dwadzieścia Państw Członkowskich poparło wniosek, a trzy sprzeciwiły się. Dwa Państwa Członkowskie wstrzymały się od głosowania.

               Dlatego też proponuje się, aby Rada przyjęła załączony wniosek dotyczący rozporządzenia, które powinno jak najszybciej zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

                  •
                     Podstawa prawna

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 461/2004 z dnia 8 marca 2004 r.

                  •
                     Zasada pomocniczości

               Wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zastosowania.

                  •
                     Zasada proporcjonalności

               Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:

                  Forma działania jest opisana w powyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym i wyklucza podejmowanie decyzji na szczeblu narodowym.

                  Nie ma potrzeby wskazania, jak zostały zmniejszone obciążenia finansowe i administracyjne, ciążące na Wspólnocie, rządach krajowych, władzach lokalnych, podmiotach gospodarczych oraz obywatelach i czy są one stosowne do zamierzonego celu.

                  •
                     Wybór instrumentów

                  Proponowane instrumenty: rozporządzenie.

                  Inne środki nie byłyby odpowiednie, ponieważ rozporządzenie podstawowe nie przewiduje innych możliwości.

               4)
                     NASTĘPSTWA DLA BUDŻETU

                  Wniosek nie ma żadnych skutków finansowych dla budżetu wspólnotowego.

               Wniosek dotyczący

               ROZPORZĄDZENIE RADY

               zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu tymczasowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
                  1
                („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 3,

               uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               A.
                     ProcedurA

               1.Obowiązujące środki

               (1)Rada nałożyła, w drodze rozporządzenia (WE) nr 2022/95
                  2
               , ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji. W wyniku późniejszego dochodzenia, które wykazało absorpcję powyższego cła, środki te zmieniono na mocy rozporządzenia (WE) nr 663/98
                  3
               . W następstwie wpłynięcia wniosku w sprawie wygaśnięcia oraz o przeprowadzenie przeglądu tymczasowego, na podstawie art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, Rada nałożyła, w drodze rozporządzenia (WE) nr 658/2002
                  4
               , ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 47,07 euro za tonę na przywóz azotanu amonu objętego kodami CN 3102 30 90 i 3102 40 90 i pochodzącego z Rosji.

               (2)Rada nałożyła, w drodze rozporządzenia (WE) nr 132/2001
                  5
               , ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 33,25 euro za tonę na przywóz azotanu amonu objętego kodami CN 3102 30 90 i 3102 40 90 i pochodzącego, między innymi, z Ukrainy.

               (3)Rozporządzenie (WE) 658/2002 i rozporządzenie (WE) 132/2001 zwane są dalej „rozporządzeniami pierwotnymi”, zaś cła antydumpingowe ustanowione w tych rozporządzeniach określane są jako „istniejące środki”.

               2.Wniosek o przeprowadzenie przeglądu

               (4)W dniu 15 marca 2004 r. Komisja otrzymała wniosek, na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, o zbadanie zakresu stosowania istniejących środków, celem objęcia nimi nowych rodzajów produktów.

               (5)Wniosek ten wniesiony został przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Nawozów (European Fertiliser Manufacturers Association - „EFMA”) w imieniu producentów reprezentujących większą część wspólnotowej produkcji azotanu amonu.

               (6)Wniosek dotyczył nowych rodzajów produktów, zdefiniowanych jako nawozy na bazie azotanu amonu o zawartości azotu („N”) przekraczającej 28 %, lecz niższej niż 33% masy, do których nie więcej niż 5 % odpowiednika P2O5 (fosforowy składnik pokarmowy, „P”) i/lub nie więcej niż 5 % odpowiednika K2O (potasowy składnik pokarmowy, „K”), zostało dodane, zmieszane lub też zmiksowane albo przetworzone z nawozem amonowym. Produkty te zwane są dalej „nowymi rodzajami produktów wymienionymi we wniosku”.

               (7)W argumentacji powołano się na fakt, iż nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku miały te same, co rozpatrywany produkt, podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne i sprzedawane były za pośrednictwem tego samego kanału sprzedaży, tym samym użytkownikom końcowym oraz w tych samych celach. Ponadto, wspomniano także, że w przywozie na teren Wspólnoty nowe rodzaje produktów klasyfikuje się za pomocą następujących kodów CN: 3105 10 00, 3105 20 10, 3105 20 90, 3105 51 00, 3105 59 00 i 3105 90 91.

               3.Wszczęcie przeglądu

               (8)W dniu 2 lipca 2004 r., zawiadomieniem („zawiadomienie o wszczęciu przeglądu”) opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Komisja wszczęła częściowy tymczasowy przegląd środków antydumpingowych stosowanych w przypadku przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji i Ukrainy, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Zakres tego przeglądu ograniczony był do definicji rozpatrywanego produktu.

               (9)W argumentacji przedstawionej dnia 20 września 2004 r., EFMA poinformowało Komisję, że rosyjski producent rozpatrywanego produktu właśnie rozpoczął produkcję nowego rodzaju produktu niewymienionego we wniosku, o zawartości N przekraczającej 28 % masy, do którego dodano 6 % P. W związku z tym, EFMA zażądało od Komisji rozważenia rozwiązań umożliwiających przyjęcie właściwego podejścia do wszystkich nowych rodzajów produktów na bazie azotanu amonu, o zawartości N przekraczającej 28 % masy. Jako że w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu znalazło się odniesienie do „nowych rodzajów produktów” bez żadnych bliższych danych na temat ich składu, uznano, że zawiadomienie objęło swoim zakresem również ten ostatni wniosek.

               (10)Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że Komisja powinna przekształcić ex-officio przegląd częściowy na przegląd całkowity w świetle okoliczności, do których doszło od momentu nałożenia istniejących środków, w tym przyznania Rosji statusu gospodarki rynkowej oraz rozszerzenia UE o 10 nowych krajów. Jednakże nie zostały przedstawione dowody o wystarczającej dokładności i stosowności, które wskazywały na zmianę poziomu środków. Dlatego też stwierdzono, że nie istnieją podstawy do całkowitego przeglądu okresowego ex-officio. Po pierwsze przyznanie Rosji statusu gospodarki rynkowej samo w sobie nie oznacza, że automatycznie zmieniły się okoliczności związane z dumpingiem i szkodą dla poszczególnych producentów. Nie przedstawiono dowodu pokazującego, że margines dumpingu obliczony na podstawie rosyjskich cen i kosztów, porównanych z tymi w kraju analogicznym, znacząco różnił się od marginesów dumpingu obliczonych w poprzednich dochodzeniach. Po drugie rozszerzenie nie zmieniło automatycznie parametrów dumpingu i szkody, które stały się podstawą istniejącego środka, oraz nie zostały przedstawione żadne przekonywające dowody w celu usprawiedliwienia zmian w tym względzie.

               (11)Ponadto niektóre zainteresowane strony zażądały wyjaśnienia, dlaczego rozpoczęte dochodzenie dotyczyło również Ukrainy, biorąc pod uwagę, że we wniosku nie było żadnych odniesień do przywozu nowych rodzajów produktu pochodzących z tego państwa. Biorąc pod uwagę, że przegląd okresowy był ograniczony do produktu objętego postępowaniem, uznano, że odnośne konkluzje nie były związane z okolicznościami charakterystycznymi dla poszczególnych państw, lecz stosowałyby się do wszystkich przywozów azotanu amonu podlegających środkom, niezależnie od ich pochodzenia.

               (12)Producent wspólnotowy produktu objętego dochodzeniem twierdził podczas dochodzenia, że jeden z nowego rodzaju produktów został sklasyfikowany pod kodem CN 3105 90 99. W odniesieniu do kodów CN 3105 20 90 (wspomnianych we wniosku) oraz 3105 90 99, dochodzenie ujawniło, że powyższe kody obejmowały jedynie nawozy z zawartością azotu nieprzekraczającą 10 % masy produktu suchego bezwodnego. Uznano zatem, iż powyższe kody nie mogą być wzięte pod uwagę, ponieważ nie obejmowały one, a fortiori, nawozów, które w normalnych warunkach zawierały więcej niż 28 % masy azotu.

               4.Kwestionariusze

               (13)Komisja oficjalnie poinformowała władze krajów wywozu oraz wszystkie znane strony zainteresowane wszczęciem przeglądu. Kwestionariusze rozesłano do szesnastu producentów/eksporterów w Rosji oraz do jednego na Ukrainie, jak również do importerów, użytkowników, producentów i odpowiednich stowarzyszeń w obrębie Wspólnoty, wymienionych we wniosku lub znanych Komisji z innych źródeł. Zainteresowanym stronom stworzono możliwość przedstawienia swoich uwag na piśmie oraz wystąpienia z wnioskiem o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu.

               (14)Wypełnione kwestionariusze otrzymano od dwóch producentów-eksporterów z Rosji oraz jednego z Ukrainy, a także od jedenastu producentów z obszaru Wspólnoty. Kilku producentów-eksporterów, producentów ze Wspólnoty, importerów oraz kilka stowarzyszeń przejawiło swoje zainteresowanie tą kwestią i przesłało uwagi na ten temat. Zważywszy na dostępność wszelkich niezbędnych informacji i potrzebnych danych, nie uznano za konieczne przeprowadzenie wizyt weryfikacyjnych w siedzibach spółek, które przesłały odpowiedzi na pytania kwestionariusza.

               5.Okres objęty dochodzeniem

               (15)Okres objęty dochodzeniem obejmował przedział od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. Dane zgromadzone od roku 2000 do końca okresu objętego dochodzeniem miały posłużyć zbadaniu trendów w sprzedaży, przywozie i zakupach rozpatrywanego produktu oraz nowych rodzajów produktów na wspólnotowym rynku.

               B.
                     roZPATRYWANY PRODUKT W ŚWIETLE ROZPORZĄDZEŃ PIERWOTNYCH

               (16)Rozpatrywanym produktem jest azotan amonu pochodzący z Rosji i Ukrainy, objęty kodami CN 3102 30 90 (azotan amonu inny niż w roztworze wodnym) oraz 3102 40 90 (mieszaniny azotanu amonu z węglanem wapnia lub innymi nieorganicznymi substancjami niebędącymi nawozami, o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy). Azotan amonu jest nawozem azotowym w stanie stałym, powszechnie wykorzystywanym w rolnictwie. Produkt ten, w formie bryłek lub granulek, jest wytwarzany z amoniaku i kwasu azotowego, przy czym zawartość N przekracza 28 % masy.

               (17)Podkreśla się fakt, że rozpatrywany produkt zawsze zawiera nieorganiczne substancje niebędące nawozami, których obecność jest konieczna, gdyż pełnią one rolę stabilizującą. Może on niekiedy również zawierać bardzo niewielkie ilości drugorzędnych składników i/lub mikroskładników pokarmowych
                  6
               . Obecność nieorganicznych substancji niemających właściwości użyźniających, drugorzędnych składników i/lub mikroskładników pokarmowych może zostać uznana za śladową i nie ma wpływu na klasyfikację celną rozpatrywanego produktu. Azotan amonu, wraz z tymi substancjami i/lub składnikami pokarmowymi (zwanymi dalej „substancjami śladowymi i/lub składnikami pokarmowymi”), określany jest w niniejszym rozporządzeniu mianem „rozpatrywanego produktu”.

               C.
                     WYNIKI DOCHODZENIA

               (18)W celu stwierdzenia, czy istniejące środki nie już są wystarczające dla przeciwdziałania szkodliwym skutkom dumpingu, zbadano czy: (1) nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku posiadają te same, co rozpatrywany produkt właściwości chemiczne i fizyczne oraz przeznaczenie; (2) istnieją nowe rodzaje produktów inne niż wymienione we wniosku i posiadające lub mogące posiadać te same, co rozpatrywany produkt właściwości chemiczne i fizyczne oraz przeznaczenie; (3) na podstawie faktów stwierdzonych w ramach poprzednich punktów oraz w świetle nowych okoliczności, istnieje konieczność jaśniejszego sformułowania definicji i opisu rozpatrywanego produktu.

               (19)W celu zdefiniowania pojęć chemicznych i agronomicznych użytych w niniejszym rozporządzeniu, wykorzystano zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 2003/2003
                  7
                („rozporządzenie w sprawie nawozów”) definicje podstawowych składników pokarmowych (N, P, K), drugorzędnych składników pokarmowych (jak: wapń, magnez, sód i siarka), mikroskładników pokarmowych (jak: bor, kobalt, miedź, żelazo, mangan, molibden i cynk), nawozów na bazie azotanu amonu o wysokiej zawartości azotu (N przekracza 28 %), nawozów prostych (z zawartością tylko jednego podstawowego składnika pokarmowego) oraz nawozów wieloskładnikowych (z zawartością więcej niż jednego podstawowego składnika pokarmowego).

               1.Właściwości chemiczne i fizyczne oraz przeznaczenie rozpatrywanego produktu i nowych rodzajów produktów wymienionych we wniosku

               (20)Rozpatrywany produkt wytwarzany jest z amoniaku (NH3) i kwasu azotowego (HNO3), z których połączenia uzyskuje się azotan amonu (NH4NO3, zwany dalej „AN”). Zawartość N w rozpatrywanym produkcie przekracza 28 % masy (zwykle waha się pomiędzy 33 % a 34 %). Stosunek zawartości AN do N, uzależniony od mas atomowych tych składników, wynosi 2,86. Zatem ponieważ rozpatrywany produkt zawiera ponad 28 % N w masie, automatycznie zawiera on również ponad 80 % AN w masie (zwykle pomiędzy 94 % a 97 %)
                  8
               . Zgodnie z treścią motywu 17, rozpatrywany produkt zawiera również substancje śladowe i/lub składniki pokarmowe, których ogólna zawartość nie może przekroczyć 20 % masy, przy założeniu, że co najmniej 80 % masy rozpatrywanego produktu stanowi AN.

               (21)Skład chemiczny rozpatrywanego produktu charakteryzują dwie główne cechy: forma, w jakiej występuje N oraz ogólny poziom zawartości N i AN. N występuje w formie grupy azotanowej (anionu azotanowego NO3-) lub amonowej (kationu amonowego NH4+), zaś wzajemny stosunek tych grup wynosi 1:1. Poziom zawartości N zawsze przekracza 28 % masy, a zatem, zgodnie z powyższymi danymi, poziom AN zawsze przekracza 80 % masy.

               (22)W odniesieniu do nowych rodzajów produktów wymienionych we wniosku ustalono, że wytwarzane są one również z amoniaku i kwasu azotowego, przy czym zawartość N przekracza 28 % masy, a zawartość AN w związku z tym przekracza 80 % masy. Te nowe rodzaje produktów mogą także, oprócz AN, zawierać substancje śladowe i/lub składniki pokarmowe. Także i w tych produktach N występuje w formie grupy azotanowej lub amonowej, zaś wzajemny stosunek tych grup wynosi ok. 1:1.

               (23)Niemniej jednak, nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku zostały poddane dodatkowemu procesowi, mającemu na celu dodanie podstawowych składników pokarmowych
                  9
                innych niż N, to jest P i/lub K, których obecność spowodowała przekształcenie produktu w nawóz wieloskładnikowy
                  10
               . Nawóz ten można otrzymać w wyniku reakcji chemicznej lub w procesie mieszania. Pomimo dodania innych podstawowych składników pokarmowych oraz niezależnie od rodzaju transformacji (reakcja chemiczna lub proces mieszania) stwierdzono, że proces ten nie ma wpływu na żadne z kluczowych właściwości chemicznych AN zawartego w nawozie, tj. ani na formę, w jakiej występuje N, ani na ogólny poziom N i AN, który przekraczał, odpowiednio 28 % i 80 % masy.

               (24)Ponadto, z uwagi na ogólny poziom N i AN, zaistniała konieczność wprowadzenia rozróżnienia pomiędzy nawozami wieloskładnikowymi otrzymanymi w wyniku reakcji chemicznej, a nawozami uzyskanymi w wyniku mieszania. W pierwszym przypadku ustalono, że maksymalna zawartość P i/lub K równa 5 %, wskazana we wniosku, jest kompatybilna chemicznie z zawartością AN przekraczającą 80 % (maksymalna dopuszczalna zawartość P i/lub K w nawozach wieloskładnikowych o poziomie AN wyższym niż 80 % wahała się pomiędzy 7,4 % i 12 % masy, zależnie od użytego składnika - 7,4 % dla polifosforanu amonu, 9,2 % dla fosforanu diamonu, 10,4 % dla fosforanu monoamonu oraz 12 % dla chlorku potasu). W przypadku nawozów wieloskładnikowych otrzymywanych w procesie mieszania stwierdzono, że produkt będący wynikiem tego procesu składa się z granulek lub bryłek rozpatrywanego produktu zmieszanych z granulkami lub bryłkami składników pokarmowych P i/lub K w sposób, który gwarantuje, że AN stanowi co najmniej 80 % ogólnej masy nawozu wieloskładnikowego.

               (25)W odniesieniu do właściwości fizycznych stwierdzono, że są one ściśle związane z agronomicznymi właściwościami nawozu, a zatem mogą zostać zbadane w kontekście tych ostatnich. Agronomiczne właściwości nawozu uzależnione były najczęściej od zawartych w nim podstawowych składników pokarmowych
                  11
               , formy, w jakiej występowały oraz ich ilości w masie. W świetle powyższych kryteriów ustalono, że zarówno rozpatrywany produkt, jak i nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku mają te same właściwości agronomiczne, zależne od zawartości N i AN. Forma, w której występował N – ta sama dla obydwu kategorii produktów – pozwalała na spełnienie wymagań uprawowych roślin odnośnie N zarówno w perspektywie krótkookresowej, jak i średnio-/długookresowej. Rzeczywiście, część tego pierwiastka wyrażona w formie grupy azotanowej jest łatwo i szybko absorbowana przez rośliny uprawne, podczas gdy część wyrażona w postaci grupy amonowej musi zostać poddana dodatkowemu procesowi (fermentacji wywoływanej przez bakterie zawarte w glebie) przed jej przyswojeniem przez rośliny. Ponadto, progowa zawartość wynosząca 28 % również wydaje się mieć istotne znaczenie dla zaspokojenia specyficznego zapotrzebowania roślin na N, co zostało potwierdzone na szczeblu wspólnotowym w treści rozporządzenia w sprawie nawozów, którego art. 25 stanowi, że nawozy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu mogą zostać zdefiniowane jako takie wyłącznie wówczas, gdy zawierają ponad 28 % N w masie. Co za tym idzie, zarówno rozpatrywany produkt, jak i nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku w równym stopniu zaspokajają specyficzne zapotrzebowanie roślin uprawnych na N, pomimo faktu, iż nowe rodzaje produktów zawierają dodatkowo podstawowe składniki pokarmowe inne niż N, tj. P i/lub K, gdyż nie wpływa to ujemnie na właściwości agronomiczne N.

               (26)Na koniec, w kwestii przeznaczenia produktów, żadna ze stron nie zakwestionowała stwierdzenia, że zarówno rozpatrywany produkt, jak i nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku wykorzystywane były w okresie objętym dochodzeniem przez tych samych rolników do tych samych celów, pod warunkiem spełnienia wymogu dotyczącego zawartości AN. Wniosek ten potwierdziły badania rynku, w wyniku których ustalono, że niemal wszyscy rolnicy, którzy zgodzili się na udział w badaniach, zaprzestali stosowania rozpatrywanego produktu na rzecz nowych rodzajów produktów ze względu na niższą cenę tych ostatnich. Fakt ten potwierdził również importer.

               (27)Ponadto, nowe rodzaje produktów określane były przez opinię publiczną jako AN lub NP/NK/NPK. Stanowi to dowód słuszności wniosku, że strategia rynkowa dostawcy (producenta-eksportera i importera) oraz sposób postrzegania produktu przez konsumenta są zbieżne w kwestii uznania, iż rozpatrywany produkt oraz nowe rodzaje produktów zaspokajają te same potrzeby.

               (28)Sformułowano zatem wniosek, że z chemicznego i fizycznego/agronomicznego punktu widzenia nowych rodzajów produktów wymienionych we wniosku nie można uznać za rozpatrywany produkt, z uwagi na obecne w nich podstawowe składniki pokarmowe inne niż N, a mianowicie P i/lub K. Jednakże, rozpatrywany produkt i nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku są identyczne po względem zawartości AN (jeżeli przekracza ona 80 % masy), substancji śladowych i składników pokarmowych, które mogą zawierać, jak również podstawowego przeznaczenia. W związku z powyższym, uwzględniając zawartość AN oraz substancji śladowych i składników pokarmowych w nowych rodzajach produktów wymienionych we wniosku, należy również uznać je za rozpatrywany produkt.

               2.Właściwości chemiczne i fizyczne oraz przeznaczenie rozpatrywanego produktu i nowych rodzajów produktów innych niż wymienione we wniosku

               (29)Przeprowadzono również dochodzenie, co do istnienia nowych rodzajów produktów innych niż wymienione we wniosku, które posiadają lub mogą posiadać te same, co rozpatrywany produkt podstawowe właściwości chemiczne i fizyczne oraz przeznaczenie i które mogłyby również zostać uznane za rozpatrywany produkt.

               (30)Jak już wcześniej wspomniano, za główne cechy chemiczne warunkujące właściwości agronomiczne rozpatrywanego produktu uznano sposób wyrażenia zawartości N oraz ogólny poziom N i AN. Zbadano więc, czy zawartość lub potencjalna zawartość w innych nawozach N wyrażonego w formie grupy azotanowej i amonowej przekracza 28 % masy (oraz, czy poziom AN przekracza w związku z tym 80 % masy).

               (31)Określono następujące nowe rodzaje produktów: (1) sole podwójne i mieszaniny siarczanu amonu z azotanem amonu (aktualnie objęte kodem CN 3102 29 00), (2) sole podwójne i mieszaniny azotanu wapnia z azotanem amonu (aktualnie objęte kodem CN 3102 60 00), (3) sole podwójne i mieszaniny złożonych soli magnezowych z azotanem amonu (aktualnie objęte kodem CN 3102 90 00) oraz (4) nawozy NPK, NP i NK, w których zawartość P, K lub PK przekracza zawartość określoną we wniosku (5 %), lecz nie przekracza wartości progowej dopuszczalnej z chemicznego punktu widzenia przy zawartości N większej niż 28 % (patrz motyw 24). Lista ta nie jest wyczerpująca.

               (32)W kwestii przeznaczenia tych produktów stwierdzono, że dzięki ich strukturze chemicznej oraz właściwościom agronomicznym mogą one być wykorzystywane do tych samych, co rozpatrywany produkt celów pod warunkiem, że zawartość N jest dostateczna, czyli utrzymuje się na poziomie wyższym niż 28 % masy (a zatem poziom AN przekracza 80 % masy).

               (33)Na podstawie powyższego wyciągnięto wniosek, że rozpatrywany produkt oraz nowe rodzaje produktów inne niż wymienione we wniosku, są produktami identycznymi pod względem zawartości AN (jeżeli przekracza ona 80 % masy) oraz substancji śladowych i składników pokarmowych, które mogą zawierać, jak również pod względem zasadniczego przeznaczenia. Zatem, uwzględniając zawartość AN oraz substancji śladowych i składników pokarmowych w nowych rodzajach produktów innych niż wymienione we wniosku, należy również uznać je za rozpatrywany produkt.

               (34)Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że włączenie nawozów, które nie zostały uznane we wniosku za problematyczne, było nieuzasadnione. W odniesieniu do powyższego należy zauważyć, że celem niniejszego dochodzenia było objęcie wszystkich nowych rodzajów produktu, które powinny być uznane za produkt objęty postępowaniem, ponieważ mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne, oraz takie samo zastosowanie podstawowe. Zgodnie z tym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania odwołano się do „nowych rodzajów produktu”, bez podawania dodatkowych detali dotyczących ich składu chemicznego, w celu zbadania na podstawie obiektywnych kryteriów, czy i które nowe rodzaje produktu powinny zostać objęte. Z tego względu uznano, że wszystkie rodzaje nawozów, które zawierały produkt objęty dochodzeniem, oraz ich klasyfikacja taryfowa, powinny zostać poddane dochodzeniu oraz włączone do niniejszego rozporządzenia. Wniosek ten musiał zatem zostać odrzucony.

               3.Wnioski

               (35)W świetle powyższych ustaleń stwierdzono, że wszystkie nowe rodzaje produktów powinny zostać uznane za rozpatrywany produkt wyłącznie na podstawie zawartości AN – jeżeli przekracza ona 80 % masy – oraz substancji śladowych i składników pokarmowych, lecz bez uwzględniania podstawowych składników pokarmowych, takich jak P i K. Co za tym idzie, w celu stosowania istniejących środków jedynie wobec rozpatrywanego produktu stanowiącego składnik wszystkich nowych rodzajów produktów, konieczne wydaje się zagwarantowanie proporcjonalnego stosowania tych środków.

               (36)W związku z powyższym uważa się, że w przypadku przywozu nawozów wieloskładnikowych
                  12
                na bazie azotanu amonu, o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy, istniejące środki należy stosować proporcjonalnie do zawartości AN oraz innych substancji śladowych i składników pokarmowych w tych nawozach. W celu uproszczenia procedury celnej oraz zastosowania właściwych stawek opłat celnych odpowiadających ilości rozpatrywanego produktu w nawozie wieloskładnikowym, ustanowiono cztery przedziały stawek, zaś każda z nich odnosi się do innej grupy nawozów wieloskładnikowych, pośród których: pierwsza grupa zawiera mniej niż 3 % masy P i/lub K, druga – co najmniej 3 % masy, lecz mniej niż 6 % masy P i/lub K, trzecia – co najmniej 6 % masy, lecz mniej niż 9 % masy P i/lub K, a czwarta – co najmniej 9 % masy, lecz nie więcej niż 12 % masy P i/lub K.

               (37)Na koniec sformułowano wniosek, iż opis rozpatrywanego produktu zamieszczony w normatywnej części rozporządzeń pierwotnych wymaga doprecyzowania, a mianowicie wyrazy „azotan amonu” należy zastąpić wyrażeniem „nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy”, celem stwierdzenia, że istnieje kilka rodzajów nawozów których zawartość AN przekracza 80 % masy, zaś zawartość N wyrażona jako azot azotowy oraz azot amoniakalny, przekracza 28 % masy, oraz uniknięcia przypadków ewentualnego mylenia rozpatrywanego produktu z jego głównym składnikiem (AN).

               (38)Kilka zainteresowanych stron nie zgodziło się z, jak to same nazwały, rozszerzeniem zastosowania istniejącego środka na produkty inne niż produkt objęty postępowaniem. Przypomina się, że powyższe wnioski nie przewidują rozszerzenia zastosowania istniejącego środka na nowe rodzaje produktów, lecz jedynie ich proporcjonalne stosowanie do produktu objętego postępowaniem, zawartego w nowych rodzajach produktu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

               Artykuł 1

               1.Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 658/2002 otrzymuje następujące brzmienie:

               „1.
                     Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy, objętych kodami CN: 3102 30 90, 3102 40 90, ex 3102 29 00, ex 3102 60 00, ex 3102 90 00, ex 3105 10 00, ex 3105 20 10, ex 3105 51 00, ex 3105 59 00 i ex 3105 90 91 i pochodzących z Rosji”.

               2.Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 132/2001 otrzymuje następujące brzmienie:

               „1.
                     Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy, objętych kodami CN: 3102 30 90, 3102 40 90, ex 3102 29 00, ex 3102 60 00, ex 3102 90 00, ex 3105 10 00, ex 3105 20 10, ex 3105 51 00, ex 3105 59 00 i ex 3105 90 91 i pochodzących z Ukrainy”.

               3.Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 658/2002 otrzymuje następujące brzmienie:

               „2.
                     Stawka ostatecznego cła antydumpingowego jest wyrażona jako stała kwota euro za tonę, jak podano poniżej:

                        Opis produktu

                        Kod CN

                        Kod TARIC

                        Stała kwota cła (euro za tonę)

                        -
                              Azotan amonu inny niż w roztworze wodnym

                        -
                              Mieszaniny azotanu amonu z węglanem wapnia lub pozostałymi nieorganicznymi substancjami niebędącymi nawozami, o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy, niezawierające fosforu i/lub potasu

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i/lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, nieprzekraczającej 3 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i/lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 3 % masy lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 6 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i/lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 6 % masy lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 9 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i/lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 9 % masy lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 12 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, nieprzekraczającej 3 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 3 % masy lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 6 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 6 % masy lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 9 %

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 9 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 12 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 nieprzekraczającej 3 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5, równej 3 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 6 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5, równej 6 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 9 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5, równej 9 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 10,40 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 nieprzekraczającej 3 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5, równej 3 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 6 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5, równej 6 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 9 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 9 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 10,40 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O nieprzekraczającej 3 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 3 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 6 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 6 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 9 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 9 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 12 % masy

                        3102 30 90

                        3102 40 90

                        3102 29 00

                        3102 60 00

                        3102 90 00

                        3105 10 00

                        3105 10 00

                        3105 10 00

                        3105 10 00

                        3105 10 00

                        3105 20 10

                        3105 20 10

                        3105 20 10

                        3105 20 10

                        3105 51 00

                        3105 51 00

                        3105 51 00

                        3105 51 00

                        3105 59 00

                        3105 59 00

                        3105 59 00

                        3105 59 00

                        3105 90 91

                        3105 90 91

                        3105 90 91

                        3105 90 91

                        --

                        --

                        10

                        10

                        10

                        10

                        20

                        30

                        40

                        50

                        30

                        40

                        50

                        60

                        10

                        20

                        30

                        40

                        10

                        20

                        30

                        40

                        30

                        40

                        50

                        60

                        47,07

                        47,07

                        47,07

                        47,07

                        47,07

                        47,07

                        45,66

                        44,25

                        42,83

                        41,42

                        45,66

                        44,25

                        42,83

                        41,42

                        45,66

                        44,25

                        42,83

                        42,17

                        45,66

                        44,25

                        42,83

                        42,17

                        45,66

                        44,25

                        42,83

                        41,42”

               4.Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 132/2001 otrzymuje następujące brzmienie:

               „2.
                     Stawka ostatecznego cła antydumpingowego jest wyrażona jako stała kwota euro za tonę, jak podano poniżej:

                        Opis produktu

                        Kod CN

                        Kod TARIC

                        Stała kwota cła (euro za tonę)

                        -
                              Azotan amonu inny niż w roztworze wodnym

                        -
                              Mieszaniny azotanu amonu z węglanem wapnia lub pozostałymi nieorganicznymi substancjami niebędącymi nawozami, o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy, niezawierające fosforu ani potasu

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i/lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O nieprzekraczającej 3 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i/lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 3 % masy lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 6 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i/lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 6 % masy lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 9 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i/lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 9 % masy lub więcej, lecz nieprzekraczającej 12 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O nieprzekraczającej 3 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 3 % masy lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 6 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 6 % masy lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 9 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 9 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 12 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 nieprzekraczającej 3 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 3 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 6 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 6 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 9 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 9 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 10,40 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 nieprzekraczającej 3 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 3 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 6 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 6 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 9 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 9 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 10,40 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O nieprzekraczającej 3 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 3 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 6 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 6 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 9 % masy

                        -
                              Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 9 % lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 12 % masy

                        3102 30 90

                        3102 40 90

                        3102 29 00

                        3102 60 00

                        3102 90 00

                        3105 10 00

                        3105 10 00

                        3105 10 00

                        3105 10 00

                        3105 10 00

                        3105 20 10

                        3105 20 10

                        3105 20 10

                        3105 20 10

                        3105 51 00

                        3105 51 00

                        3105 51 00

                        3105 51 00

                        3105 59 00

                        3105 59 00

                        3105 59 00

                        3105 59 00

                        3105 90 91

                        3105 90 91

                        3105 90 91

                        3105 90 91

                        --

                        --

                        10

                        10

                        10

                        10

                        20

                        30

                        40

                        50

                        30

                        40

                        50

                        60

                        10

                        20

                        30

                        40

                        10

                        20

                        30

                        40

                        30

                        40

                        50

                        60

                        33,25

                        33,25

                        33,25

                        33,25

                        33,25

                        33,25

                        32,25

                        31,25

                        30,26

                        29,26

                        32,25

                        31,25

                        30,26

                        29,26

                        32,25

                        31,25

                        30,26

                        29,79

                        32,25

                        31,25

                        30,26

                        29,79

                        32,25

                        31,25

                        30,26

                        29,26”

               Artykuł 2

               Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie [  ] dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli, dnia [  ] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 12).

                     (2)
                  Dz.U. L 198 z 23.8.1995, str. 1.

                     (3)
                  Dz.U. L 93 z 26.3.1998, str. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 102 z 18.4.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 993/2004 (Dz.U. L 182 z 19.5.2004, str. 28).

                     (5)
                  Dz.U. L 23 z 25.1.2001, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 993/2004 (Dz.U. L 182 z 19.5.2004, str. 28).

                     (6)
                  Definicje „drugorzędnych składników pokarmowych” i „mikroskładników pokarmowych” zawiera motyw 19 niniejszego rozporządzenia i art. 2 lit. c) i d) rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 (Dz.U. L 304 z 21.11.2003, str. 1).

                     (7)
                  Dz.U. L 304 z 21.11.2003, str. 1.

                     (8)
                  Masa atomowa N wynosi 14,0067, H – wodoru – 1,00794, zaś O – tlenu – 15,9994. Ogólna masa AN wynosi więc 80,04, z czego 28,01 stanowi N. Stosunek masy AN do masy N wynosi więc 2,86.

                     (9)
                  Patrz motyw 19 niniejszego rozporządzenia i definicja wymieniona w art. 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie nawozów.

                     (10)
                  Patrz motyw 19 niniejszego rozporządzenia i definicja wymieniona w art. 2 lit. j) rozporządzenia w sprawie nawozów.

                     (11)
                  Patrz motyw 19 niniejszego rozporządzenia i definicja wymieniona w art. 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie nawozów.

                     (12)
                  Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. j) rozporządzenia w sprawie nawozów.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.9.2015
            COM(2015) 460 final
            2015/0218(COD)
            Wniosek
            ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie wprowadzenia nadzwyczajnych autonomicznych środków handlowych dla Republiki Tunezyjskiej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Obecne ramy stosunków handlowych między Unią Europejską a Republiką Tunezyjską (zwaną dalej „Tunezją”) określa układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie (zwany dalej „Układem”) podpisany w 1995 r. Układ wszedł w życie w 1998 r. i określił podstawy powstania strefy wolnego handlu, w tym stopniowej liberalizacji handlu produktami rolnymi. Tunezja i UE planują wkrótce rozpocząć negocjacje dotyczące zawarcia pogłębionej i kompleksowej umowy o wolnym handlu (DCFTA), która będzie między innymi kolejnym etapem liberalizacji handlu produktami rolnymi.

               Zamach terrorystyczny w dniu 26 czerwca 2015 r. w Susie wywołał w UE debatę na temat konieczności dalszego wspierania Tunezji w transformacji politycznej i gospodarczej w konkretny i ukierunkowany sposób, poprzez działania, które mogą być skuteczne w perspektywie krótkoterminowej.

               W dniu 20 lipca 2015 r. Rada do Spraw Zagranicznych omówiła sytuację w Tunezji i konkretne działania, które UE mogłaby podjąć na rzecz tego kraju. Rada przyjęła konkluzje w sprawie Tunezji
                  1
                określające działania, które należy podjąć na rzecz transformacji politycznej i gospodarki w Tunezji.

               W tym kontekście Komisja Europejska proponuje tymczasowy jednostronny bezcłowy kontyngent taryfowy w wysokości 35 000 ton rocznie na wywóz oliwy z oliwek z Tunezji do Unii, w formie autonomicznych środków handlowych. Kontyngent ten będzie dostępny przez dwa lata od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. Dodatkowa ilość zostanie otwarta po wyczerpaniu obecnego bezcłowego kontyngentu taryfowego, wynoszącego 56 700 ton, zagwarantowanego w Układzie.

               Oliwa z oliwek jest głównym produktem rolnym Tunezji wywożonym do UE, a sektor oliwy z oliwek to ważna część gospodarki krajowej – zapewnia bezpośrednio i pośrednio zatrudnienie dla ponad miliona osób, co stanowi łącznie jedną piątą zatrudnienia w całym sektorze rolnictwa.

               Należy zauważyć, że ustępstwo to nie powinno przesądzać o wyniku negocjacji dotyczących rolnictwa w ramach DCFTA, które mają rozpocząć się w październiku 2015 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

                  Podstawę prawną wniosku stanowi art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Inicjatywa ta wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji UE zgodnie z art. 3 lit. e) TFUE. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

                  Środki mogą doprowadzić do niewielkiego wzrostu netto przywozu, ponieważ większa część zwiększonego kontyngentu prawdopodobnie zastąpi obecny handel w ramach uszlachetniania czynnego (ok. 50 000 ton oliwy w ciągu roku w ramach procedury uszlachetniania czynnego), co doprowadzi do zmniejszenia przywozu w ramach tego systemu. Wpływ na budżet (z poboru ceł) jest obecnie trudny do oszacowania, ale zakłada się, że jest on nieznaczny.

               2015/0218 (COD)

               Wniosek

               ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie wprowadzenia nadzwyczajnych autonomicznych środków handlowych dla Republiki Tunezyjskiej

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ eurośródziemnomorski
                  2
                stanowi podstawę stosunków między Unią a Tunezją.

               (2)Po ataku terrorystycznym w dniu 26 czerwca 2015 r. w Susie w Tunezji, Rada Unii Europejskiej w swoich konkluzjach z dnia 20 lipca 2015 r. oświadczyła, że Unia, w porozumieniu z państwami członkowskimi, zbada możliwość przedsięwzięcia wyjątkowych środków na rzecz gospodarki tunezyjskiej.

               (3)Oliwa z oliwek jest głównym produktem rolnym Tunezji wywożonym do Unii, a sektor oliwy z oliwek to ważna część gospodarki krajowej.

               (4)Unia może najlepiej wesprzeć gospodarkę Tunezji, zgodnie z celami określonymi w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa oraz w Układzie eurośródziemnomorskim, zapewniając atrakcyjny i stały rynek dla wywożonej z Tunezji oliwy z oliwek. Wymaga to autonomicznych środków handlowych umożliwiających przywóz tego produktu do Unii na podstawie bezcłowych kontyngentów taryfowych.

               (5)Aby zapobiec nadużyciom, przewidziane autonomiczne środki handlowe muszą być uzależnione od przestrzegania przez Tunezję odpowiednich przepisów unijnych w zakresie pochodzenia produktów oraz powiązanych procedur, jak również od skutecznej współpracy administracyjnej Tunezji z Unią.

               (6)Utrzymanie stabilności rynku oliwy z oliwek w Unii wymaga, aby dodatkowa ilość wynikająca z autonomicznych środków handlowych była udostępniana wyłącznie po wyczerpaniu rocznego kontyngentu bezcłowego oliwy z oliwek określonego w art. 3 ust. 1 protokołu nr 1 do układu eurośródziemnomorskiego.

               (7)Art. 184 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady
                  3
                określa przepisy dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi. Przepisy te powinny także mieć zastosowanie do środków określonych w niniejszym rozporządzeniu.

               (8)W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia Komisji należy przyznać uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do przestrzegania warunków, na podstawie których udziela się preferencji. Realizacja uprawnień wykonawczych powinna odbywać się z pomocą Komitetu Regulacyjnego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych i zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady
                  4
               .

               (9)Szczególne autonomiczne środki handlowe ustanowione niniejszym rozporządzeniem mają na celu poprawę trudnej sytuacji gospodarczej, w której Tunezja znalazła się ze względu na ataki terrorystyczne. Środki te powinny zatem być ograniczone w czasie i pozostawać bez uszczerbku dla negocjacji między Unią a Tunezją w sprawie utworzenia pogłębionej i kompleksowej strefy wolnego handlu (DCFTA), które mają rozpocząć się w październiku 2015 r. Pod koniec okresu stosowania możliwe jest rozważenie przedłużenia tego okresu, jeżeli potrzeba taka będzie wynikać z sytuacji gospodarczej lub postępu w negocjacjach w sprawie DCFTA.

               (10)W związku z poważnymi negatywnymi konsekwencjami ataku terrorystycznego w Susie w dniu 26 czerwca 2015 r. dla gospodarki Tunezji, a w szczególności dla sektora turystyki, oraz w związku z potrzebą podjęcia działań w celu złagodzenia sytuacji gospodarczej Tunezji w perspektywie krótkoterminowej, uznano, że należy przewidzieć wyjątek od ośmiotygodniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Protokołu nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

               Artykuł 1

               Uzgodnienia preferencyjne

               Otwiera się roczny bezcłowy kontyngent taryfowy wynoszący 35 000 ton na przywóz oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia pochodzącej z Tunezji i objętej kodami CN 1509 10 10 i 1509 10 90.

               Artykuł 2

               Warunki korzystania z kontyngentu taryfowego na przywóz

               Uprawnienie do korzystania z kontyngentu taryfowego na przywóz, o którym mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, jest uzależnione od przestrzegania przez Tunezję zasad dotyczących pochodzenia produktów i powiązanych procedur, określonych w protokole nr 4 do Układu eurośródziemnomorskiego.

               Artykuł 3

               Dostęp do rocznego kontyngentu taryfowego

               Roczny kontyngent taryfowy, o którym mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, udostępnia się po wyczerpaniu wielkości rocznego bezcłowego kontyngentu taryfowego na oliwę z oliwek przewidzianego w art. 3 ust. 1 protokołu nr 1 do Układu eurośródziemnomorskiego.

               Artykuł 4

               Zarządzanie kontyngentem

               Komisja zarządza kontyngentem taryfowym zgodnie z art. 184 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

               Artykuł 5

               Tymczasowe zawieszenie

               Jeżeli Komisja stwierdzi, że istnieją wystarczające dowody nieprzestrzegania przez Tunezję warunków określonych w art. 2, może przyjąć akt wykonawczy zawieszający w całości lub częściowo uzgodnienia preferencyjne określone w art. 1. Taki akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 6 ust. 2.

               Artykuł 6

               Procedura komitetowa

               1.Komisję wspomaga Komitet ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych ustanowiony na mocy art. 229 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

               2.W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

               Artykuł 7

               Wejście w życie i stosowanie

               Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.

               Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)
                  Konkluzje Rady w sprawie Tunezji – dokument nr 11076/15

                     (2)
                  Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2).

                     (3)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

                     (4)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).