				|

		52011PC0600

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wprowadzenia w życie dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów, zawartych w Umowie o handlu między Unią Europejską a Kolumbią i Peru /* KOM/2011/0600 wersja ostateczna - 2011/0262 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Niniejszy wniosek dotyczy włączenia
do prawa unijnego klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego
przewidzianych w Umowie o handlu z Kolumbią i Peru.
Kontekst ogólny
W dniu 19 stycznia 2009 r. Rada
upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z
państwami członkowskimi Wspólnoty Andyjskiej, których wynikiem jest
Umowa o handlu z Kolumbią i Peru. Umowa została parafowana w dniu 23
marca 2011 r.
Zawiera ona dwustronną klauzulę
ochronną, która przewiduje możliwość przywrócenia
stosowania stawki państwa najbardziej uprzywilejowanego, jeżeli w
wyniku liberalizacji handlu wielkość przywozu wzrośnie w takim
stopniu i w takich warunkach, że może to wyrządzić
poważną szkodę lub grozić wyrządzeniem takiej szkody
dla przemysłu unijnego wytwarzającego produkt podobny lub
bezpośrednio konkurencyjny.
Umowa zawiera ponadto mechanizm stabilizacyjny
dotyczący bananów, zgodnie z którym do dnia 1 stycznia 2020 r. stosowanie
ceł preferencyjnych może być zawieszone, gdy
osiągnięty zostanie pewien roczny pułap przywozu.
Aby zapewnić funkcjonowanie tych
środków, należy włączyć do prawa unijnego
klauzulę ochronną i mechanizm stabilizacyjny oraz określić
proceduralne aspekty ich stosowania oraz prawa zainteresowanych stron.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Niniejszy wniosek dotyczący
rozporządzenia wykonawczego pochodzi bezpośrednio z tekstu Umowy
wynegocjowanej z Kolumbią i Peru. Co za tym idzie, oddzielne konsultacje z
zainteresowanymi stronami ani ocena skutków nie były konieczne. Wniosek
jest w dużej mierze oparty na istniejących rozporządzeniach
wykonawczych.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Krótki opis proponowanych działań
Załączony wniosek dotyczący
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady stanowi instrument prawny
umożliwiający stosowanie klauzuli ochronnej i mechanizmu
stabilizacyjnego zawartych w umowie o wolnym handlu między UE a
Kolumbią i Peru.
Podstawa prawna
Art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej.
2011/0262 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie wprowadzenia w życie
dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego
bananów, zawartych w Umowie o handlu między Unią Europejską a
Kolumbią i Peru
PARLAMENT
EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207
ust. 2,
uwzględniając
wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu
projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
stanowiąc
zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą[1],
a także
mając na uwadze, co następuje:
(1)
W dniu 19 stycznia 2009 r. Rada
upoważniła Komisję do negocjacji dotyczących wielostronnej
umowy o handlu, prowadzonych w imieniu Unii Europejskiej z państwami
członkowskimi Wspólnoty Andyjskiej, które również pragnęły
zawrzeć ambitną, kompleksową i wyważoną umowę o
handlu.
(2)
Negocjacje te zostały zakończone i Umowa
o handlu pomiędzy Unią Europejską a Kolumbią i Peru (dalej
zwana „Umową”) została parafowana w dniu 23 marca 2011 r. i, zgodnie
z decyzją Rady nr …/2011/UE z dnia […] r. Umowa została podpisana w
imieniu Unii Europejskiej w dniu […] r.[2],
z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie. W dniu […] r.
Parlament Europejski wydał zgodę na zawarcie Umowy. Następnie Rada
przyjęła decyzję Rady nr …/2011 z dnia […] r.[3] w sprawie
zawarcia Umowy.
(3)
Konieczne jest ustalenie procedury stosowania
niektórych przepisów Umowy, dotyczących dwustronnej klauzuli ochronnej,
oraz procedury stosowania mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów,
uzgodnionego z Kolumbią i Peru.
(4)
Należy zdefiniować pojęcia
„poważna szkoda”, „groźba poważnej szkody” i „okres
przejściowy”, o których mowa w art. 48 Umowy.
(5)
Zgodnie z postanowieniami art. 48 Umowy
zastosowanie środków ochronnych powinno być rozważane jedynie w
przypadku, gdy dany produkt jest przedmiotem przywozu do Unii w tak dużych
ilościach, w wartościach bezwzględnych lub w odniesieniu do
produkcji unijnej, i w takich warunkach, że może to wyrządzić
poważną szkodę lub grozić wyrządzeniem takiej szkody
dla producentów unijnych wytwarzających produkt podobny lub
bezpośrednio konkurencyjny.
(6)
Środki ochronne powinny przyjąć
jedną z form, o których mowa w art. 50 Umowy.
(7)
Działania związane z prowadzeniem
dochodzeń, a także ewentualne przyjęcie niezbędnych
środków ochronnych, powinny odbywać się w jak najbardziej
przejrzysty sposób.
(8)
Należy określić szczegółowe
przepisy dotyczące wszczęcia postępowania. Państwa
członkowskie powinny przekazywać Komisji informacje, w tym
dostępne dowody, na temat wszelkich tendencji w przywozie, które
mogłyby wymagać zastosowania środków ochronnych.
(9)
Zgodnie z postanowieniami art. 51 Umowy,
jeżeli istnieją wystarczające dowody prima facie
uzasadniające wszczęcie postępowania, Komisja powinna
opublikować zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(10)
Zgodnie z postanowieniami art. 51 Umowy należy
określić szczegółowe przepisy w sprawie wszczynania
dochodzeń, dostępu zainteresowanych stron do zebranych informacji i
kontroli tych informacji przez zainteresowane strony, przesłuchiwania
stron oraz zapewnienia im możliwości przedstawienia swoich opinii.
(11)
Zgodnie z postanowieniami art. 49 Umowy Komisja
powinna zawiadomić Kolumbię i Peru pisemnie o wszczęciu
dochodzenia i przeprowadzić z nimi konsultacje.
(12)
Na mocy art. 51 ust. 4 Umowy niezbędne jest
także określenie terminów wszczęcia dochodzeń oraz
ustalenia, czy środki są odpowiednie, tak aby takie ustalenia
zostały dokonane jak najszybciej, w celu zwiększenia pewności prawa
zainteresowanych podmiotów gospodarczych.
(13)
Zastosowanie jakiegokolwiek środka ochronnego
powinno być poprzedzone dochodzeniem, pod warunkiem że w krytycznych
okolicznościach Komisja może zastosować środki tymczasowe,
o których mowa w art. 53 Umowy.
(14)
Środki ochronne powinny być stosowane
wyłącznie w zakresie i okresie niezbędnym dla zapobieżenia
poważnej szkodzie lub dla ułatwienia dostosowania. Zgodnie art. 52
Umowy należy określić maksymalny okres obowiązywania
środków ochronnych oraz szczegółowe przepisy dotyczące
przedłużania obowiązywania takich środków oraz ich
przeglądu.
(15)
Wprowadzenie w życie dwustronnej klauzuli
ochronnej zawartej w Umowie wymaga jednolitych warunków przyjmowania
tymczasowych i ostatecznych środków ochronnych, wprowadzania
wcześniejszych środków nadzoru, zamykania dochodzenia bez wprowadzania
środków oraz tymczasowego wstrzymywania ceł preferencyjnych
ustanowionych na podstawie mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów
uzgodnionego z Kolumbią i Peru. Środki te powinny być
przyjmowane przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.
ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli
przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych
przez Komisję[4].
(16)
Do przyjmowania środków nadzoru i środków
tymczasowych właściwe jest zastosowanie procedury doradczej,
mając na uwadze skutki tych środków i ich sekwencyjną
logikę w odniesieniu do przyjęcia ostatecznych środków
ochronnych. Jeżeli opóźnienie we wprowadzaniu środków
spowodowałoby szkodę, która byłaby trudna do naprawienia,
należy zezwolić Komisji na przyjęcie środków tymczasowych
stosowanych w trybie natychmiastowym.
(17)
Niniejsze rozporządzenie powinno mieć
zastosowanie wyłącznie do produktów pochodzących z Unii oraz z
Kolumbii i Peru,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział I – Przepisy ochronne
Artykuł
1
Definicje
Do celów niniejszego
rozporządzenia:
(a)
„produkty” oznaczają towary pochodzące z
Unii lub z Kolumbii lub Peru. Produkt stanowiący przedmiot dochodzenia
może obejmować jedną lub kilka pozycji taryfowych lub ich
podsegment w zależności od konkretnej sytuacji rynkowej lub
jakąkolwiek segmentację produktów powszechnie stosowaną w
przemyśle unijnym;
(b)
„zainteresowane strony” oznaczają strony,
których dotyczy przywóz danego produktu;
(c)
„przemysł unijny” oznacza wszystkich unijnych
producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych,
prowadzących działalność na terytorium Unii, lub tych
producentów unijnych, których łączna produkcja produktów podobnych
lub bezpośrednio konkurencyjnych stanowi większą
część całkowitej unijnej produkcji tych produktów. W
przypadku gdy produkt podobny lub bezpośrednio konkurencyjny jest tylko
jednym z szeregu produktów wytwarzanych przez producentów wchodzących w
skład przemysłu unijnego, przemysł ten definiuje się jako
konkretne działania służące produkcji produktu podobnego
lub bezpośrednio konkurencyjnego;
(d)
„poważna szkoda” oznacza istotne ogólne
osłabienie pozycji producentów unijnych;
(e)
„groźba poważnej szkody” oznacza
poważną szkodę, której wystąpienie jest zdecydowanie
nieuchronne. Ustalenie istnienia groźby poważnej szkody jest oparte
na sprawdzalnych faktach, a nie jedynie na przypuszczeniach, domysłach lub
odległej możliwości. Aby określić istnienie
groźby poważnej szkody, pod uwagę należy wziąć
między innymi sporządzone w oparciu o czynniki, o których mowa w art.
4 ust. 5, prognozy, szacunki i analizy;
(f)
„okres przejściowy” oznacza 10 lat od daty
rozpoczęcia stosowania Umowy w odniesieniu do każdego produktu, dla
którego w Harmonogramie znoszenia ceł przewidziano okres znoszenia
ceł krótszy niż 10 lat. W przypadku produktów, dla których w
Harmonogramie znoszenia ceł przewidziano okres znoszenia ceł
wynoszący 10 lat lub więcej, „okres przejściowy” oznacza okres
znoszenia ceł dla produktu określony w tym Harmonogramie plus 3 lata.
Artykuł
2
Zasady ogólne
1.
Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem
środek ochronny można zastosować w przypadku, gdy produkt
pochodzący z Kolumbii lub Peru jest, w wyniku obowiązywania
ustępstw taryfowych na ten produkt przyznanych na podstawie Umowy,
przedmiotem przywozu do Unii w tak dużych ilościach, w ujęciu
bezwzględnym lub względem produkcji unijnej, oraz w takich warunkach,
że może to wyrządzić poważną szkodę lub
grozić wyrządzeniem takiej szkody dla przemysłu unijnego
wytwarzającego produkt podobny lub bezpośrednio konkurencyjny.
2.
Środki ochronne mogą przyjąć
jedną z następujących form:
(a)
wstrzymanie dalszego obniżania stawki
należności celnej nałożonej na dany produkt przewidzianego
w Harmonogramie znoszenia ceł Unii Europejskiej zawartym w
załączniku I do Umowy,
(b)
podwyższenie stawki należności
celnej nałożonej na dany produkt do poziomu, który nie przekracza
niższego z dwóch następujących poziomów:
–
stawka należności celnej
nałożonej na dany produkt, stosowana wobec państwa najbardziej
uprzywilejowanego, obowiązująca w momencie wprowadzania środka;
lub
–
stawka podstawowa określona w Harmonogramie
znoszenia ceł Unii Europejskiej zawartym w załączniku I do
Umowy.
Artykuł
3
Wszczęcie postępowania
1.
Dochodzenie wszczyna się na wniosek
państwa członkowskiego, dowolnej osoby prawnej lub stowarzyszenia
niemającego osobowości prawnej, działających w imieniu
przemysłu unijnego, lub z własnej inicjatywy Komisji, jeżeli
jest dla niej oczywiste, na podstawie czynników, o których mowa w art. 4 ust.
5, że istnieją wystarczające dowody prima facie
uzasadniające wszczęcie dochodzenia.
2.
Wniosek o wszczęcie dochodzenia zawiera dowody
świadczące o spełnieniu warunków odnoszących się do
możliwości zastosowania środka ochronnego określonego w
art. 2 ust. 1. Wniosek zasadniczo zawiera następujące informacje:
tempo i skalę wzrostu przywozu danego produktu w ujęciu
bezwzględnym i względnym, udział w rynku krajowym przejęty
przez zwiększony przywóz, oraz zmiany w poziomie sprzedaży,
produkcji, wydajności, wykorzystania mocy produkcyjnych, zysków i strat
oraz zatrudnienia.
3.
Dochodzenie można również
wszcząć w przypadku gwałtownego wzrostu przywozu
skoncentrowanego w jednym lub kilku państwach członkowskich, pod
warunkiem że istnieją wystarczające dowody prima facie na to, iż
warunki wszczęcia dochodzenia są spełnione, w oparciu o
czynniki, o których mowa w art. 4 ust. 5.
4.
Jeżeli tendencje w przywozie z Kolumbii lub
Peru zdają się wymagać wprowadzenia środków ochronnych,
państwo członkowskie informuje o tym fakcie Komisję. Informacja
ta obejmuje dostępne dowody, ustalone w oparciu o czynniki, o których mowa
w art. 4 ust. 5. Komisja przekazuje tę informację wszystkim
państwom członkowskim.
5.
Jeżeli oczywiste jest, że istnieją
wystarczające dowody prima facie – ustalone w oparciu o czynniki, o
których mowa w art. 4 ust. 5 – uzasadniające wszczęcie
postępowania, Komisja publikuje zawiadomienie w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej. Wszczęcie dochodzenia następuje
w ciągu jednego miesiąca od chwili otrzymania wniosku lub informacji
zgodnie z ust. 1.
6.
Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 5:
(a)
przedstawia streszczenie otrzymanych informacji
oraz wzywa do przekazywania Komisji wszelkich istotnych informacji;
(b)
określa termin, w którym zainteresowane strony
mogą przedstawiać swoje opinie na piśmie oraz przekazywać
informacje, jeśli te opinie oraz informacje mają być
uwzględnione w dochodzeniu;
(c)
określa termin składania przez
zainteresowane strony wniosków o wysłuchanie przez Komisję zgodnie z
art. 4 ust. 9.
Artykuł
4
Dochodzenie
1.
Po wszczęciu postępowania Komisja
rozpoczyna dochodzenie. Okres wyznaczony w ust. 3 rozpoczyna się z dniem
opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej decyzji w sprawie
wszczęcia dochodzenia.
2.
Komisja może zażądać od
państw członkowskich dostarczenia informacji, a państwa
członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu
spełnienia takiego żądania. Jeżeli informacje te są w
interesie ogółu i nie są poufne w rozumieniu art. 11, są
dodawane do dokumentów niepoufnych, zgodnie z ust. 8.
3.
W miarę możliwości, dochodzenie
zostaje zakończone w terminie sześciu miesięcy od jego
wszczęcia. Termin ten może zostać przedłużony o
kolejne trzy miesiące w przypadku zaistnienia wyjątkowych
okoliczności, takich jak udział nadzwyczaj dużej liczby stron
lub złożona sytuacja rynkowa. Komisja informuje wszystkie
zainteresowane strony o każdym takim przedłużeniu terminu,
wyjaśniając przyczyny tego przedłużenia.
4.
Komisja dąży do uzyskania wszystkich
informacji, które uważa za niezbędne do dokonania ustaleń w
odniesieniu do warunków ustanowionych w art. 2 ust. 1, i jeśli uzna za
właściwe, dokłada starań w celu sprawdzenia tych
informacji.
5.
W trakcie dochodzenia Komisja ocenia wszystkie
istotne obiektywne i wymierne czynniki wywierające wpływ na
sytuację przemysłu unijnego, w szczególności tempo i
wielkość wzrostu przywozu produktu objętego postępowaniem w
ujęciu bezwzględnym i względnym, udział w rynku krajowym
przejęty przez zwiększony przywóz, zmiany w poziomie sprzedaży,
produkcji, wydajności, wykorzystania mocy produkcyjnych, zysków i strat
oraz zatrudnienia. Lista ta nie jest wyczerpująca i w celu stwierdzenia
występowania poważnej szkody lub groźby poważnej szkody
Komisja może wziąć pod uwagę również inne istotne
czynniki, takie jak zapasy, ceny, zwrot zainwestowanego kapitału,
przepływy pieniężne i inne czynniki, które powodują lub
mogą powodować poważną szkodę albo grożą
spowodowaniem poważnej szkody dla przemysłu unijnego.
6.
Zainteresowane strony, które zgłosiły
się w sposób określony w art. 3 ust. 6 lit. b), oraz przedstawiciele
Kolumbii lub Peru mogą, na pisemny wniosek, uzyskać wgląd we
wszystkie informacje udostępniane Komisji w związku z dochodzeniem
inne niż informacje zawarte w dokumentach wewnętrznych przygotowanych
przez organy Unii lub państw członkowskich, pod warunkiem że
informacje te są istotne dla sprawy i nie są poufne w rozumieniu art.
11 oraz że są one wykorzystywane przez Komisję w ramach
dochodzenia. Zgłosiwszy się, zainteresowane strony mogą
przedstawić Komisji swoje stanowisko w sprawie informacji. Stanowisko to
zostaje uwzględnione, jeżeli jest poparte wystarczającymi
dowodami prima facie.
7.
Komisja zapewnia, aby wszystkie informacje i dane
statystyczne wykorzystywane do dochodzenia były dostępne,
zrozumiałe, przejrzyste i możliwe do zweryfikowania.
8.
Jak tylko zostaną stworzone niezbędne
warunki techniczne, Komisja zapewni chroniony hasłem dostęp online do
informacji niepoufnych za pomocą platformy internetowej („platforma
internetowa”), którą będzie zarządzać i poprzez którą
będą rozpowszechniane wszystkie istotne informacje, które nie są
poufne w rozumieniu art. 11. Dostęp do tej platformy internetowej
otrzymają zainteresowane strony w ramach danego dochodzenia oraz
państwa członkowskie i Parlament Europejski.
9.
Komisja wysłuchuje zainteresowanych stron w
szczególności w przypadku, gdy złożyły one pisemny wniosek
w terminie określonym w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej, wykazując, że wynik dochodzenia
może rzeczywiście wpłynąć na ich sytuację oraz
że istnieją szczególne powody dla ich wysłuchania.
          Jeżeli istnieją ku temu
szczególne powody, Komisja wysłuchuje takich stron ponownie przy
następnych okazjach.
10.
W przypadku niedostarczenia informacji w terminie
wskazanym przez Komisję lub jeśli dochodzenie jest znacznie
utrudnione, ustalenia mogą zostać dokonane na podstawie
dostępnych faktów. Jeżeli Komisja stwierdzi, że któraś z
zainteresowanych stron lub osób trzecich dostarczyła nieprawdziwe lub
wprowadzające w błąd informacje, nie uwzględnia ona takich
informacji i opiera się na dostępnych faktach.
11.
Komisja powiadamia na piśmie Kolumbię lub
Peru o wszczęciu dochodzenia i wprowadzeniu środków tymczasowych lub
ostatecznych.
Artykuł
5
Wcześniejsze
środki nadzoru
1.
Jeżeli tendencje przywozowe dla produktu
pochodzącego z Kolumbii lub Peru mają taki charakter, że
mogłyby spowodować jedną z sytuacji, o których mowa w art. 2 i
3, przywóz tego produktu może podlegać wcześniejszym
środkom nadzoru.
2.
Wcześniejsze środki nadzoru są
przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą doradczą, o której
mowa w art. 12 ust. 2.
3.
Wcześniejsze środki nadzoru przyjmuje
się na czas określony. O ile nie przewidziano inaczej, okres
stosowania tych środków upływa wraz z końcem drugiego
sześciomiesięcznego okresu, następującego po pierwszym sześciomiesięcznym
okresie liczonym od dnia wprowadzenia środków.
Artykuł
6
Wprowadzenie
tymczasowych środków ochronnych
1.
Tymczasowe środki ochronne są stosowane w
krytycznych okolicznościach, w których opóźnienie spowodowałoby
szkody trudne do naprawienia, w wyniku wstępnych ustaleń na podstawie
czynników, o których mowa w art. 4 ust. 5, zgodnie z którymi istnieją
wystarczające dowody prima facie na to, że w wyniku obniżenia
lub zniesienia cła zgodnie z Harmonogramem znoszenia ceł Unii
Europejskiej zawartym w załączniku I do Umowy przywóz produktu
pochodzącego z Kolumbii lub Peru zwiększył się i że
może to wyrządzić poważną szkodę lub może
grozić wyrządzeniem takiej szkody dla przemysłu unijnego.
Środki tymczasowe są przyjmowane przez
Komisję zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 12
ust. 2. W przypadku niezmiernie pilnego charakteru sprawy, łącznie z
przypadkiem, o którym mowa w ust. 2, Komisja przyjmuje stosowane w trybie
natychmiastowym tymczasowe środki ochronne zgodnie z procedurą, o
której mowa w art. 12 ust. 4.
2.
W przypadku wystąpienia przez państwo
członkowskie z wnioskiem o niezwłoczną interwencję Komisji
i spełnienia warunków określonych w ust. 1 Komisja podejmuje
decyzję w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku.
3.
Okres stosowania środków tymczasowych nie
może przekroczyć 200 dni.
4.
Jeżeli tymczasowe środki ochronne
zostaną zniesione ze względu na fakt, że dochodzenie
wykazało, iż nie zostały spełnione warunki określone w
art. 2 ust. 1, wszelkie należności celne pobrane w wyniku
wprowadzenia tych środków tymczasowych zostają automatycznie
zwrócone.
5.
Środki, o których mowa w niniejszym artykule,
stosują się do każdego produktu, który znalazł się w
swobodnym obrocie po ich wejściu w życie. Takie środki nie
zapobiegają jednak wprowadzeniu do swobodnego obrotu produktów
będących już w drodze do Unii, pod warunkiem że punkt
docelowy przywozu takich produktów nie może zostać zmieniony.
Artykuł
7
Zakończenie dochodzenia i postępowania bez wprowadzenia środków
1.
Jeżeli z ostatecznych ustaleń wynika,
że warunki ustanowione w art. 2 ust. 1 nie są spełnione, Komisja
przyjmuje decyzję kończącą dochodzenie oraz
postępowanie zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 12 ust. 3.
2.
Zwracając należytą uwagę na
ochronę informacji poufnych w rozumieniu art. 11, Komisja podaje do
wiadomości publicznej sprawozdanie, przedstawiając swoje ustalenia i
uzasadnione konkluzje we wszystkich odnośnych kwestiach merytorycznych i
prawnych.
Artykuł
8
Wprowadzenie środków ostatecznych
1.
Gdy ustalone ostatecznie fakty wskazują,
że spełnione zostały warunki określone w art. 2 ust. 1,
Komisja zwraca się do władz Kolumbii lub Peru o przeprowadzenie
konsultacji zgodnie z art. 49 Umowy. Jeżeli w ciągu 45 dni nie
zostanie znalezione satysfakcjonujące rozwiązanie, Komisja może
przyjąć decyzję o wprowadzeniu ostatecznych środków
ochronnych zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w
art. 12 ust. 3.
2.
Zwracając należytą uwagę na
ochronę informacji poufnych w rozumieniu art. 11, Komisja podaje do
wiadomości publicznej sprawozdanie zawierające podsumowanie stanu
faktycznego i wniosków istotnych dla ustaleń.
Artykuł
9
Okres obowiązywania i przegląd środków ochronnych
1.
Środek ochronny pozostaje w mocy jedynie przez
taki okres, jaki może być niezbędny dla uniknięcia
poważnej szkody czy też jej naprawienia lub ułatwienia
dostosowania. Okres ten nie przekracza dwóch lat, chyba że zostanie
przedłużony na mocy ust. 3.
2.
Środek ochronny pozostaje w mocy przez
każdy przedłużony okres w oczekiwaniu na wynik przeglądu na
mocy art. 3.
3.
Pierwotny okres obowiązywania środka
ochronnego można wyjątkowo przedłużyć o okres nie
dłuższy niż dwa lata, o ile zostanie ustalone, że
środek ochronny nadal jest niezbędny dla uniknięcia
poważnej szkody czy też jej naprawienia i ułatwienia dostosowania,
oraz że przemysł unijny jest w trakcie dostosowywania.
4.
Jakiekolwiek przedłużenie na podstawie
ust. 3 jest poprzedzone dochodzeniem wszczynanym na wniosek państwa
członkowskiego, dowolnej osoby prawnej lub stowarzyszenia niemającego
osobowości prawnej, działających w imieniu przemysłu
unijnego, lub z własnej inicjatywy Komisji, jeżeli istnieją
wystarczające dowody prima facie — ustalone w oparciu o czynniki, o
których mowa w art. 4 ust. 5 — potwierdzające spełnienie warunków
określonych w ust. 3.
5.
Zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia
publikuje się zgodnie z art. 3 ust. 5 i 6. Dochodzenie i wszelkie decyzje
dotyczące przedłużenia na podstawie ust. 3 odbywają
się zgodnie z przepisami art. 4, 7 i 8.
6.
Łączny okres obowiązywania
środka ochronnego, wraz ze wszelkimi środkami tymczasowymi, nie
może przekroczyć czterech lat.
7.
Środek ochronny nie jest stosowany po
zakończeniu okresu przejściowego.
8.
Nie stosuje się żadnych środków
ochronnych w przywozie produktu, który podlegał uprzednio takiemu
środkowi, z wyjątkiem jednorazowej sytuacji, gdy mogą być
one zastosowane przez czas równy połowie okresu, przez który środek
ten był uprzednio stosowany, o ile okres niestosowania wynosi co najmniej
rok.
Artykuł 10
Najbardziej
oddalone regiony Unii Europejskiej
W przypadku gdy
jakikolwiek produkt pochodzący z Kolumbii lub Peru jest przedmiotem
przywozu w tak dużych ilościach oraz na takich warunkach, że
może to znacząco pogorszyć lub może grozić
znaczącym pogorszeniem sytuacji gospodarczej co najmniej jednego z
najbardziej oddalonych regionów Unii, o których mowa w art. 349 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, można wprowadzić środek
ochronny zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym rozdziale.
Artykuł
11
Poufność
1.
Informacje uzyskane na podstawie niniejszego
rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do celów, dla
których o nie wnioskowano.
2.
Żadne informacje poufne lub przekazane z
zastrzeżeniem poufności na mocy niniejszego rozporządzenia nie
są ujawniane bez wyraźnej zgody osoby udzielającej tych
informacji.
3.
Każdy wniosek o zachowanie poufności
określa powody, dla których informacje te są poufne. Jeżeli
jednak osoba udzielająca informacji nie wyraża zgody na ich podanie
do wiadomości publicznej ani nie zezwala na ich ujawnienie w zarysie lub
formie streszczenia oraz jeżeli okaże się, że wniosek o
zachowanie poufności jest nieuzasadniony, informacji tych można nie
uwzględniać.
4.
Informacje są uważane za poufne w
każdym przypadku, jeżeli ich ujawnienie może mieć
znacząco niekorzystne skutki dla osoby udzielającej tych informacji
lub źródła tych informacji.
5.
Przepisy ust. 1–4 nie wyłączają
możliwości powołania się przez organy unijne na informacje
ogólne oraz w szczególności na powody, na których oparto decyzje
podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia. Organy te
uwzględniają jednak uzasadniony interes danych osób fizycznych i prawnych,
aby nie ujawniać ich tajemnic handlowych.
Artykuł
12
Procedura komitetowa
1.
Komisję wspiera komitet ustanowiony w art. 4
ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 260/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w
sprawie wspólnych reguł przywozu[5].
Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
4.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w
związku z jego art. 4.
Rozdział II – Mechanizm stabilizacyjny dotyczący
bananów
Artykuł
13
Mechanizm
stabilizacyjny dotyczący bananów
1.
W odniesieniu do bananów pochodzących z Kolumbii
lub Peru objętych pozycją 0803.00.19 Nomenklatury scalonej
(świeże banany, wyłączając plantany) i którym w
Harmonogramie znoszenia ceł Unii Europejskiej zawartym w
załączniku I do Umowy przypisano kategorię znoszenia ceł
„BA”, do dnia 1 stycznia 2020 r. stosowany jest mechanizm stabilizacyjny l.
2.
W odniesieniu do przywozu produktów wspomnianych w
ust. 1 została ustalona oddzielna roczna wielkość progowa
przywozu, którą podano w trzeciej i czwartej kolumnie tabeli w
załączniku do niniejszego rozporządzenia. Gdy wartość
progowa dla Kolumbii bądź Peru zostanie osiągnięta w danym
roku kalendarzowym, Komisja może, zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 12 ust. 3, tymczasowo
zawiesić cło preferencyjne stosowane do produktów pochodzących z
danego państwa w tym samym roku na okres nieprzekraczający trzech
miesięcy i nie trwający dłużej niż do końca roku
kalendarzowego.
3.
W przypadku gdy Komisja zdecyduje o wstrzymaniu
stosowanego cła preferencyjnego, Komisja stosuje niższą z dwóch
stawek obowiązujących w czasie podjęcia takiego działania:
stawkę podstawową cła lub stawkę cła państwa
najbardziej uprzywilejowanego.
4.
Jeżeli Komisja podejmie działania, o
których mowa w ust. 2 i 3, przeprowadza ona niezwłocznie konsultacje z
państwem, którego one dotyczą (Kolumbią albo Peru,
bądź obydwoma tymi państwami), w celu analizy i oceny sytuacji
na podstawie dostępnych danych faktycznych.
5.
Środki, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą
być stosowane wyłącznie w okresie kończącym się w
dniu 31 grudnia 2019 r.
Rozdział III – Postanowienia końcowe
Artykuł
14
Wejście w życie
Niniejsze
rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze
rozporządzenie stosuje się od daty rozpoczęcia stosowania Umowy
zgodnie z jej art. 330. W Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
zostaje opublikowane zawiadomienie określające datę
rozpoczęcia stosowania Umowy.
Niniejsze
rozporządzenie wiąże w całości i jest
bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w,
W imieniu Parlamentu
Europejskiego           W imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
Tabela wielkości progowych przywozu,
których przekroczenie powoduje rozpoczęcie stosowania mechanizmu
stabilizacyjnego dotyczącego bananów przewidzianego w załączniku
I, dodatku I, sekcji B: w przypadku Kolumbii, w podsekcji 1A pkt 1 lit. n, a w
przypadku Peru w podsekcji 2A, pkt 1 lit i).
 Rok || Wielkość progowa przywozu w przypadku Kolumbii || Wielkość progowa przywozu w przypadku Peru
 Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2010 r. || 1 350 000 t. || 67 500 t.
 Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2011 r. || 1 417 500 t. || 71 250 t.
 Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2012 r. || 1 485 000 t. || 75 000 t.
 Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2013 r. || 1 552 500 t. || 78 750 t.
 Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2014 r. || 1 620 000 t. || 82 500 t.
 Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2015 r. || 1 687 500 t. || 86 250 t.
 Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2016 r. || 1 755 000 t. || 90 000 t.
 Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2017 r. || 1 822 500 t. || 93 750 t.
 Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2018 r. || 1 890 000 t. || 97 500 t.
 Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2019 r. || 1 957 500 t. || 101 250 t.
 Od dnia 1 stycznia 2020 r. || Nie dotyczy || Nie dotyczy

[1]               Stanowisko
Parlamentu Europejskiego z dnia 17 lutego 2011 r. (dotychczas nieopublikowane w
Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia […] r.
[2]
[3]
[4]               Dz.U. L 55
z 28.2.2011, s. 13.
[5]               Dz.U. L 84 z 31.3.2009, s. 1.


				|

		52012PC0115

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wdrażania porozumień zawartych przez UE w następstwie rokowań w ramach art. XXVIII GATT z 1994 r., zmieniających i uzupełniających załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej /* COM/2012/0115 final - 2012/0054 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Rokowania na mocy
art. XXVIII GATT z 1994 r. zakończone w odniesieniu do drobiu w 2007 r.
(Dz.U. L 138 z 30.5.2007) obejmowały linie taryfowe dotyczące
mięsa drobiowego objętego pozycją 0210 jak również
jedną linię dotyczącą przetworzonego drobiu, 1602 32 19 na
liście koncesyjnej WE CXL: przetwory poddane obróbce cieplnej,
zawierające 57 % masy lub więcej mięsa drobiowego.
Ograniczenie rokowań do linii 1602 32 19 dotyczącej przetworzonego
drobiu uznano za wystarczające, aby zapobiec ewentualnemu efektowi
substytucyjnemu. Kolejne dane dotyczące przywozu wykazały jednak
zdecydowany wzrost przywozu przetworzonego mięsa drobiowego objętego
linią taryfową 1602 32 30: przetwory zawierające 25 %
masy lub więcej, ale mniej niż 57 % masy, mięsa lub
podrobów drobiowych. Oznacza to, że eksporterzy chyba wykorzystali
względną rozbieżność w poziomie ochrony UE,
zastępując przetwory zawierające 57 % masy lub więcej
mięsa drobiowego przetworami zawierającymi mniej niż 57 %
masy wymienionego mięsa, objętymi linią taryfową 1602 32
30. W przyszłości spodziewano się porównywalnych efektów
substytucyjnych w ramach pozostałych linii taryfowych pozycji 1602. W celu
całkowitego rozwiązania kwestii efektów substytucyjnych
występujących w drobiarstwie Unii Europejskiej Komisja
wystąpiła do Rady z wnioskiem o upoważnienie jej do
renegocjowania koncesji w odniesieniu do mięsa drobiowego zgodnie z
rozdziałem 16 CN.
W dniu 25 maja
2009 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia rokowań
na mocy art. XXVIII GATT z 1994 r. (wniosek COM 8615/09 WTO 72 AGRI 166) w celu
renegocjowania koncesji w odniesieniu do linii taryfowych dotyczących
mięsa drobiowego zgodnie z rozdziałem 16 CN.
W dniu 16 czerwca
2009 r. pozostałych członków WTO poinformowano, że Unia Europejska
zamierza zmienić koncesje przyznawane na produkty objęte kodami CN
1602 20 10, 1602 32 11, 1602 32 30, 1602 32 90, 1602 39 21, 1602 39 29, 1602 39
40 i 1602 39 80 i występujące na liście koncesyjnej CXL Wspólnot
Europejskich.
Rokowania
były prowadzone przez Komisję w konsultacji z Komitetem ds. Polityki
Handlowej oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych, wydanych przez Radę.
Komisja prowadziła rokowania z
Federacyjną Republiką Brazylii i z Królestwem Tajlandii; oba
państwa są istotnie zainteresowane dostawami lub istotnie
zainteresowane wieloma odnośnymi liniami taryfowymi.
Komisja przeprowadziła rokowania z
Federacyjną Republiką Brazylii istotnie zainteresowaną dostawami
produktów objętych kodami HS 1602 32 11 (Przetworzone mięso z ptactwa
z gatunku Gallus domesticus, niepoddane obróbce cieplnej,
zawierające 57 % masy lub więcej mięsa lub podrobów,
drobiowych), 1602 32 30 (Przetworzone mięso z ptactwa z gatunku Gallus
domesticus, zawierające 25 % masy lub więcej, ale mniej niż
57 % masy, mięsa lub podrobów, drobiowych) i 1602 32 90 (Przetworzone
mięso z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, zawierające mniej
niż 25 % masy mięsa lub podrobów, drobiowych) oraz z Królestwem
Tajlandii istotnie zainteresowanym dostawami produktów objętych kodami HS
1602 39 21 (Przetworzone mięso z kaczek, gęsi, perliczek, niepoddane
obróbce cieplnej, zawierające 57 % masy lub więcej mięsa
lub podrobów, drobiowych), 1602 39 29 (Przetworzone mięso z kaczek,
gęsi, perliczek, poddane obróbce cieplnej, zawierające 57 % masy
lub więcej mięsa lub podrobów, drobiowych), 1602 39 40 (Przetworzone
mięso z kaczek, gęsi, perliczek, poddane obróbce cieplnej,
zawierające 25 % masy lub więcej, ale mniej niż 57 % masy,
mięsa lub podrobów, drobiowych) i 1602 39 80 (Przetworzone mięso z
kaczek, gęsi, perliczek, poddane obróbce cieplnej, zawierające mniej
niż 25 % masy mięsa lub podrobów, drobiowych) oraz istotnie
zainteresowanym produktami objętymi kodami HS 1602 32 30 (Przetworzone
mięso z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, zawierające
25 % masy lub więcej, ale mniej niż 57 % masy, mięsa
lub podrobów, drobiowych) i 1602 32 90 (Przetworzone mięso z ptactwa z
gatunku Gallus domesticus, zawierające mniej niż 25 %
masy mięsa lub podrobów, drobiowych).
Rokowania zakończyły się
zawarciem porozumień w formie wymiany listów parafowanych z Królestwem
Tajlandii w dniu 22 listopada 2011 r. i z Federacyjną
Republiką Brazylii w dniu 7 grudnia 2011 r.
Porozumienia
zostały wynegocjowane na podstawie obowiązujących wtedy kodów
Nomenklatury scalonej.
W najnowszej wersji
załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie
nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej,
jak określono w rozporządzeniu (UE) nr 1006/2011 opublikowanym w
Dz.U. L 282 z 28 października 2011 r., linie taryfowe 1602 39 40 i 1602 39
80 zostały połączone, tworząc nową linię
taryfową 1602 39 85. W niniejszym rozporządzeniu wykonawczym
należy zatem uwzględnić tę nową sytuację.
Autonomiczne stawki celne stosowane w
odniesieniu do linii taryfowych, które były przedmiotem rokowań,
zostają obecnie ustalone na poziomach niższych od nowych stawek
konwencyjnych wynikających ze zmiany koncesji na mocy art. XXVIII GATT z
1994 r. Jednakże, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 w sprawie
nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej,
cła autonomiczne mają zastosowanie, jeżeli są niższe
od ceł konwencyjnych.
Należy zatem
podnieść, w niniejszym rozporządzeniu wykonawczym, autonomiczne
stawki celne ustalone we wspólnej taryfie celnej do poziomu ceł
konwencyjnych.
2.           WPŁYW NA BUDŻET
Zob. ocenę skutków finansowych w
załączniku.
2012/0054 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie wdrażania porozumień
zawartych przez UE w następstwie rokowań w ramach art. XXVIII GATT z
1994 r., zmieniających i uzupełniających załącznik I
do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i
statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADY UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze
zwykłą procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87(1)
ustanowiło nomenklaturę towarów, zwaną dalej „Nomenklaturą
scaloną” i określiło konwencyjne stawki celne wspólnej taryfy
celnej.
(2)
Decyzją ... w sprawie zawarcia porozumień
między Unią Europejską a Federacyjną Republiką
Brazylii oraz między Unią Europejską a Królestwem Tajlandii,
Rada zawarła w imieniu Unii wspomniane porozumienia w celu
zakończenia rokowań rozpoczętych zgodnie z art. XXVIII
GATT z 1994 r.
(3)
Porozumienia zostały wynegocjowane na podstawie
obowiązujących wtedy kodów Nomenklatury scalonej.
(4)
W najnowszej wersji załącznika I do
rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i
statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, jak określono w
rozporządzeniu (UE) nr 1006/2011 opublikowanym w Dz.U. L 282 z 28
października 2011 r., linie taryfowe 1602 39 40 i 1602 39 80 zostały
połączone, tworząc nową linię taryfową 1602 39
85. Załącznik do niniejszego rozporządzenia uwzględnia
tę sytuację.
(5)
Autonomiczne stawki celne stosowane w odniesieniu
do linii taryfowych, które były przedmiotem rokowań, zostają
obecnie ustalone na poziomach niższych od nowych stawek konwencyjnych
wynikających ze zmiany koncesji na mocy art. XXVIII GATT z 1994 r. Jednakże,
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury
taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, cła
autonomiczne mają zastosowanie, jeżeli są niższe od
ceł konwencyjnych.
(6)
Należy zatem podnieść autonomiczne
stawki celne ustalone we wspólnej taryfie celnej do poziomu ceł
konwencyjnych.
(7)
Należy zatem zmienić rozporządzenie
Rady (EWG) nr 2658/87 i ustalić cła autonomiczne i konwencyjne na
określonym poziomie.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87
załącznik I część druga (Tabela stawek celnych) w
odniesieniu do stawek celnych otrzymuje brzmienie zgodne z
załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Cła autonomiczne ustala się na
poziomie ceł konwencyjnych.
Artykuł 2
Kontyngenty taryfowe, ilości i stawki
celne ustalone w sekcji III część trzecia załącznika 7
do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 (Kontyngenty taryfowe WTO
podlegające otwarciu przez właściwe władze Wspólnoty)
zostają zmienione i uzupełnione zgodne z załącznikiem do
niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dnia [x][1].
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli, dnia  r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
Niezależnie od zasad interpretacji Nomenklatury scalonej
poniższe opisy słowne towarów mają charakter wyłącznie
informacyjny; w kontekście niniejszego załącznika koncesje
określa się na podstawie objęcia kodami CN
obowiązującymi w momencie przyjęcia niniejszego
rozporządzenia.
 Część druga Tabela stawek celnych
 Kod CN || Opis || Stawka celna (autonomiczna i konwencyjna)
 1602 32 11 || Przetworzone mięso z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, niepoddane obróbce cieplnej, zawierające 57 % masy lub więcej mięsa lub podrobów, drobiowych || 2 765 EUR/tonę
 1602 32 30 || Przetworzone mięso z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, zawierające 25 % masy lub więcej, ale mniej niż 57 % masy, mięsa lub podrobów, drobiowych || 2 765 EUR/tonę
 1602 32 90 || Przetworzone mięso z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, zawierające mniej niż 25 % masy mięsa lub podrobów, drobiowych || 2 765 EUR/tonę
 1602 39 21 || Przetworzone mięso z kaczek, gęsi, perliczek, niepoddane obróbce cieplnej, zawierające 57 % masy lub więcej mięsa lub podrobów, drobiowych || 2 765 EUR/tonę
 1602 39 29 || Przetworzone mięso z kaczek, gęsi, perliczek, poddane obróbce cieplnej, zawierające 57 % masy lub więcej mięsa lub podrobów, drobiowych || 2 765 EUR/tonę
 1602 39 85 || Przetworzone mięso z kaczek, gęsi, perliczek, zawierające mniej niż 57 % masy mięsa lub podrobów, drobiowych || 2 765 EUR/tonę
   ||   ||
 Część trzecia Załączniki taryfowe
 Kod CN || Opis || Stawka celna
 1602 32 11 || Przetworzone mięso z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, niepoddane obróbce cieplnej, zawierające 57 % masy lub więcej mięsa lub podrobów, drobiowych || Otwarcie kontyngentu taryfowego w wysokości 16 140 ton, z których 15 800 ton przyznaje się Brazylii Stawka celna w ramach kontyngentu: 630 EUR/tonę.
 1602 32 30 || Przetworzone mięso z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, zawierające 25 % masy lub więcej, ale mniej niż 57 % masy, mięsa lub podrobów, drobiowych || Otwarcie kontyngentu taryfowego w wysokości 79 705 ton, z których 62 905 ton przyznaje się Brazylii a 14 000 ton Tajlandii Stawka celna w ramach kontyngentu: 10,9 %
 1602 32 90 || Przetworzone mięso z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, zawierające mniej niż 25 % masy mięsa lub podrobów, drobiowych || Otwarcie kontyngentu taryfowego w wysokości 2 865 ton, z których 295 ton przyznaje się Brazylii a 2 100 ton Tajlandii Stawka celna w ramach kontyngentu: 10,9 %
 1602 39 21 || Przetworzone mięso z kaczek, gęsi, perliczek, niepoddane obróbce cieplnej, zawierające 57 % masy lub więcej mięsa lub podrobów, drobiowych || Otwarcie kontyngentu taryfowego w wysokości 10 ton na rzecz Tajlandii Stawka celna w ramach kontyngentu: 630 EUR/tonę.
 1602 39 29 || Przetworzone mięso z kaczek, gęsi, perliczek, poddane obróbce cieplnej, zawierające 57 % masy lub więcej mięsa lub podrobów, drobiowych || Otwarcie kontyngentu taryfowego w wysokości 13 720 ton, z których 13 500 ton przyznaje się Tajlandii Stawka celna w ramach kontyngentu: 10,9 %
 ex 1602 39 85 || Przetworzone mięso z kaczek, gęsi, perliczek, zawierające 25 % masy lub więcej, ale nie mniej niż 57 % masy, mięsa lub podrobów, drobiowych || Otwarcie kontyngentu taryfowego w wysokości 748 ton, z których 600 ton przyznaje się Tajlandii Stawka celna w ramach kontyngentu: 10,9 %
 ex 1602 39 85 || Przetworzone mięso z kaczek, gęsi, perliczek, zawierające mniej niż 25 % masy mięsa lub podrobów, drobiowych || Otwarcie kontyngentu taryfowego w wysokości 725 ton, z których 600 ton przyznaje się Tajlandii Stawka celna w ramach kontyngentu: 10,9 %
Wobec wszystkich powyższych linii i
kontyngentów taryfowych stosuje się dokładne opisy taryfowe z listy
koncesyjnej WTO Unii Europejskiej.
 OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH || Fichefin/11/1163357 DDG/GM/nh 6.146.2011.1
   || DATA: 06/10/2011
 1. || POZYCJA W BUDŻECIE: Rozdział 12 – Cła i inne opłaty celne || ŚRODKI: PB2012: 19 171,2 mln EUR
 2. || TYTUŁ: Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wdrażania porozumień zawartych przez UE w następstwie rokowań przeprowadzonych w ramach art. XXVIII GATT z 1994 r., zmieniających i uzupełniających załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
 3. || PODSTAWA PRAWNA: Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i 218.
 4. || CELE: Wdrożenie porozumień w sprawie przywozu między UE a Brazylią i Tajlandią w celu zapobiegania efektom substytucyjnym związanym z przywozem w ramach sektora drobiarstwa UE.
 5. || SKUTKI FINANSOWE || OKRES 12 MIESIĘCY (w mln EUR) || BIEŻĄCY ROK BUDŻETOWY 2011 (w mln EUR) || KOLEJNY ROK BUDŻETOWY 2012 (w mln EUR)
 5.0 || WYDATKI -               PONIESIONE Z BUDŻETU WE (REFUNDACJE/SKUP INTERWENCYJNY) -               ORGANY KRAJOWE -               INNE || - || - || -
 5.1 || DOCHODY -               ZASOBY WŁASNE WE (OPŁATY WYRÓWNAWCZE/NALEŻNOŚCI CELNE) -               KRAJOWE || - || - || - 1.4
   ||   || 2013 || 2014 || 2015
 5.0.1 || SZACOWANE WYDATKI ||   ||   ||
 5.1.1 || SZACOWANE DOCHODY || - || - || -
 5.2 || METODA OBLICZENIOWA -
 6.0 || CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY ZE ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W ODPOWIEDNIM ROZDZIALE BIEŻĄCEGO BUDŻETU? || TAK NIE
 6.1 || CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY POPRZEZ PRZESUNIĘCIE POMIĘDZY ROZDZIAŁAMI BIEŻĄCEGO BUDŻETU? || TAK NIE
 6.2 || CZY WYMAGANY BĘDZIE BUDŻET DODATKOWY? || TAK NIE
 6.3 || CZY ŚRODKI BĘDZIE TRZEBA PRZEWIDZIEĆ W KOLEJNYCH BUDŻETACH? || TAK NIE
 UWAGI: Zgodnie z ustaleniami rokowań przeprowadzonych na mocy art. XXVIII GATT z 1994 r., rozpoczętych w połowie 2009 r. z Brazylią i Tajlandią, środek ma na celu wdrożenie porozumień w sprawie przywozu między UE a Brazylią i Tajlandią* w celu zapobiegania efektom substytucyjnym związanym z przywozem w ramach sektora drobiarstwa UE. Wdrożenie porozumienia dotyczy: - wzrostu stawek celnych poza kontyngentem w odniesieniu do siedmiu linii taryfowych obejmujących produkty na bazie przetworzonego mięsa drobiowego, oraz - otwarcia kontyngentów taryfowych w odniesieniu do tych samych siedmiu linii taryfowych obejmujących produkty na bazie przetworzonego mięsa drobiowego na rzecz Brazylii, Tajlandii i innych krajów. Wielkość przywozu w ramach kontyngentu jest podobna do ilości przywożonych przed zawarciem tego porozumienia. Nie będzie to mieć żadnego wpływu na równowagę rynku wewnętrznego, który mógłby wymagać interwencji instrumentów rynkowych. W przypadku pełnego wykorzystania kontyngentu przywozowego przewidzianego na mocy niniejszego projektu rozporządzenia, szacuje się, że środek mógłby spowodować stratę zasobów własnych w kwocie netto około 1,4 mln EUR, po odjęciu 25 % zatrzymanych przez państwa członkowskie jako koszty poboru. * Ocena skutków finansowych dotycząca zawarcia porozumienia: nr 1163256/2011.
[1]               Data wejścia w życie rozporządzenia musi
być taka sama jak data wejścia w życie obu porozumień. W
celu zapewnienia, że oba porozumienia wejdą w życie tego samego
dnia, powiadomienia określonego w porozumieniach, zgodnie z którym Unia
zakończyła swoje wewnętrzne procedury, nie należy
dokonywać przed otrzymaniem przez Unię powiadomień Tajlandii i
Brazylii. Unia powinna zatem dokonać obu powiadomień tego samego
dnia.