                            KOMISJA
                            EUROPEJSKA

                                                    Bruksela, dnia 10.6.2016 r.
                                                    COM(2016) 395 final

                                                    2016/0184 (NLE)

                                          Wniosek

                                     DECYZJA RADY

     w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego
       w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                               UZASADNIENIE

     1.      KONTEKST WNIOSKU
     •       Przyczyny i cele wniosku
     Wniosek dotyczy przyjęcia, na mocy art. 218 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
     Europejskiej (TFUE), decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej,
     porozumienia paryskiego w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie
     zmian klimatu (UNFCCC).

     Podczas 21. konferencji stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian
     klimatu (COP 21), która miała miejsce w Paryżu w dniach od 30 listopada do 12 grudnia 2015
     r., przyjęto tekst porozumienia dotyczącego wzmocnienia światowej reakcji na zmianę
     klimatu. Porozumienie wejdzie w życie trzydziestego dnia po złożeniu instrumentów jego
     ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przez co najmniej 55 stron konwencji
     reprezentujących szacunkowo przynajmniej 55 % światowej emisji gazów cieplarnianych.

     W komunikacie oceniającym skutki porozumienia paryskiego1, Komisja stwierdziła, że
     porozumienie paryskie powinno być podpisane i ratyfikowane w możliwie najkrótszym
     terminie. Rada Europejska z zadowoleniem przyjęła komunikat Komisji i podkreśliła
     konieczność ratyfikowania porozumienia paryskiego przez Unię Europejską i jej państwa
     członkowskie możliwie szybko i terminowo, tak by były one stronami od momentu jego
     wejścia w życie2. W pierwszej kolejności porozumienie zostało podpisane przez Komisję i
     Radę w imieniu Unii Europejskiej i przez wszystkie 28 państw członkowskich w ich imieniu
     podczas ceremonii podpisania na wysokim szczeblu, która odbyła się w Nowym Jorku w dniu
     22 kwietnia 2016 r.

     Porozumienie paryskie stanowi globalny przełom w mobilizowaniu wysiłków zbiorowych i
     przyspieszaniu transformacji populacji światowej w społeczność niskoemisyjną i odporną na
     zmianę klimatu. Zastąpi ono podejście przyjęte w ramach protokołu z Kioto z 1997 r., które
     zawiera zobowiązania ważne do końca 2020 r. Zobowiązania te nie będą kontynuowane po
     roku 2020.

     Porozumienie paryskie otwiera możliwości dla transformacji gospodarczej, wzrostu
     gospodarczego i zatrudnienia. Jest ono centralnym elementem sprzyjającym osiągnięciu szerszych
     celów zrównoważonego rozwoju, a także realizacji unijnych priorytetów w zakresie inwestycji,
     konkurencyjności, gospodarki o obiegu zamkniętym, badań, innowacji i transformacji energetyki.

     Porozumienie paryskie określa jakościowy cel długoterminowego zmniejszenia emisji zgodny
     z celem utrzymania globalnego wzrostu temperatury wyraźnie poniżej 2 C przy jednoczesnym
     kontynuowaniu wysiłków na rzecz zahamowania jej wzrostu do 1,5°C. W dążeniu do
     osiągnięcia tego celu, strony przygotowują, komunikują i pomyślnie realizują określone cele
     krajowe. Począwszy od roku 2023, strony będą przeprowadzały, w cyklu pięcioletnim,
     światowe podsumowanie emisji w oparciu o najnowszy stan badań i wykonania
     porozumienia, w którym będą odnotowane postępy i rozważane ograniczenia emisji, jej
     dostosowania i zapewnione wsparcie w tym zakresie.

     Jeszcze przed COP 21, każda ze stron UNFCCC ogłosiła swój zaplanowany, ustalony na
     szczeblu krajowym wkład w realizację porozumienia. Unia Europejska i jej państwa
     1
            COM(2016) 110 z dnia 2 marca 2016 r.
     2
            Konkluzje Rady Europejskiej z dnia 18 marca 2016 r.

PL                                                      2                                             PL
 ---pagebreak---      członkowskie jako pierwsze spośród największych gospodarek przedstawiły w dniu 6 marca
     2015 r. swój zaplanowany, ustalony na szczeblu krajowym wkład odzwierciedlający ramy
     polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 ustanowione przez Radę Europejską w
     październiku 2014 r.3 oraz przygotowany przez Komisję Europejską plan przeciwdziałania
     zmianie klimatu na świecie po 2020 r.4 UE postawiła sobie ambitny cel polegający na
     zmniejszeniu własnej emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 40 % do 2030 r.

     Unia rozpoczęła już proces realizowania celu co najmniej 40-procentowej redukcji emisji
     gazów cieplarnianych. Co się tyczy sektorów objętych systemem handlu uprawnieniami do
     emisji (ETS), 15 lipca 2015 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu
     Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia racjonalnych
     pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych. Celem wniosku jest
     osiągnięcie wspomnianego celu w odniesieniu do sektorów objętych unijnym systemem
     handlu uprawnieniami do emisji.

     Unia Europejska i jej państwa członkowskie wyraziły zamiar wspólnego działania w ramach
     porozumienia paryskiego5, co znajduje odzwierciedlenie w art. 4 tego porozumienia. Unia i
     jej państwa członkowskie są współodpowiedzialne, zgodnie z ust. 18 tego artykułu, za
     przygotowywanie, przekazywanie i utrzymywanie kolejnych zaplanowanych, ustalonych na
     szczeblu krajowym wkładów, jakie zamierzają osiągnąć, i za prowadzenie krajowych działań
     łagodzących służących osiągnięciu celów ustalonego na szczeblu krajowym wkładu zgodnie z
     ust. 2 tego artykułu.

     Art. 4 ust. 16 porozumienia paryskiego zobowiązuje do zgłoszenia w odpowiednim terminie
     sekretariatowi tego wspólnego działania, w tym poziomów emisji przydzielonych każdej ze
     stron. Odpowiedni poziom emisji przydzielony Unii obejmuje emisje gazów cieplarnianych
     na podstawie dyrektywy 2003/87/WE. Poziomy emisji w poszczególnych państwach
     członkowskich oraz włączenie użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i
     leśnictwa do ram energetyczno-klimatycznych na okres do roku 2030 zostaną określone w
     opracowywanym ustawodawstwie.

     Norwegia i Islandia wyraziły chęć udziału we wspólnych działaniach prowadzonych przez
     Unię i jej państwa członkowskie. Warunki dotyczące ewentualnego uczestnictwa Norwegii i
     Islandii zostaną ustalone w przepisach towarzyszących. Niniejszy wniosek pozostaje bez
     uszczerbku dla sposobu, w jaki Norwegia i Islandia będą uczestniczyć we wspólnym
     działaniu.

     •       Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki
     Komunikat Komisji z dnia 2 marca 2016 r. zatytułowany „Po konferencji w Paryżu: ocena
     skutków porozumienia klimatycznego z Paryża” podkreśla fakt, że globalne przejście na
     czystą energię wymaga zmian w działalności inwestycyjnej oraz wprowadzenia zachęt we
     wszystkich obszarach polityki. Stworzenie stabilnej unii energetycznej w celu zapewnienia
     bezpiecznej, zrównoważonej i konkurencyjnej energii po przystępnych cenach dla obywateli
     UE jest priorytetem Unii. Osiągnięcie tego celu wymaga kontynuowania ambitnych działań
     na rzecz klimatu oraz postępów w innych aspektach unii energetycznej.

     3
            Konkluzje Rady Europejskiej z dnia 24 października 2014 r.
     4
            COM(2015) 81 z dnia 25 lutego 2015 r.
     5
            Konkluzje Rady z dnia 18 września 2015 r.

PL                                                       3                                       PL
 ---pagebreak---      •       Spójność z innymi politykami Unii
     Ramy polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 w całej gospodarce UE wyznaczają
     ambitny cel polegający na zmniejszeniu emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 40 % do
     2030 r., a także cele dotyczące energii odnawialnej i efektywności energetycznej na poziomie
     co najmniej 27 %6. Wdrożenie ram polityki klimatyczno-energetycznej do 2030 r. jest
     priorytetem w kontekście porozumienia paryskiego. Jeszcze w tym roku Komisja zamierza
     przedstawić wnioski w sprawie dostosowania ram regulacyjnych UE dotyczących
     efektywności energetycznej i energii odnawialnej, w tym nowej struktury rynku energii.

     2.      PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ
     Podstawą wniosku jest art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 6 TFUE. Art. 218 TFUE
     ustanawia procedurę negocjowania i zawierania porozumień pomiędzy Unią a państwami
     trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi. W szczególności, w myśl jego ust. 6, Rada,
     na wniosek Komisji pełniącej rolę negocjatora, przyjmuje decyzję upoważniającą do zawarcia
     porozumienia w imieniu Unii Europejskiej.

     Zgodnie z art. 191 i art. 192 ust. 1 TFUE Unia Europejska przyczynia się do osiągnięcia m.in.
     następujących celów: zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego;
     promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania
     regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska naturalnego,
     w szczególności przeciwdziałania zmianie klimatu.

     Te cele realizowano w Unii w ramach prawodawstwa, które będzie wymagało przeglądu w
     celu wdrożenia porozumienia paryskiego, co możliwe jest do przeprowadzenia jedynie w
     unijnym procesie legislacyjnym.

     6
            Cel dotyczący poprawy efektywności energetycznej zostanie zweryfikowany do 2020 r. z myślą o
            podniesieniu poziomu na szczeblu UE do 30 %.

PL                                                   4                                                     PL
 ---pagebreak---                                                             2016/0184 (NLE)

                                                  Wniosek

                                               DECYZJA RADY

         w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego
           w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
     uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192
     ust. 1 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
     uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
     uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
     a także mając na uwadze, co następuje:
     (1)      Podczas 21. konferencji stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w
              sprawie zmian klimatu (UNFCCC), która odbyła się w Paryżu w dniach od 30
              listopada do 12 grudnia 2015 r., przyjęto tekst porozumienia dotyczącego
              wzmocnienia światowej reakcji na zagrożenie związane ze zmianą klimatu.
     (2)      Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/590 z dnia 11 kwietnia 2016 r.7 porozumienie
              paryskie zostało podpisane w dniu 22 kwietnia 2016 r.
     (3)      Porozumienie paryskie wejdzie w życie trzydziestego dnia od daty złożenia
              instrumentów jego ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia przez co
              najmniej 55 stron konwencji UNFCCC, odpowiadających szacunkowo przynajmniej
              za 55 % całkowitych emisji gazów cieplarnianych. Stronami konwencji UNFCCC są
              zarówno Unia, jak i jej państwa członkowskie. Rada Europejska w swych konkluzjach
              z dnia 18 marca 2016 r. podkreśliła, że Unia Europejska i jej państwa członkowskie
              powinny ratyfikować porozumienie paryskie możliwie szybko i terminowo, tak by być
              stronami od momentu jego wejścia w życie.
     (4)      Porozumienie paryskie zastępuje podejście przyjęte w 1997 r. poprzez protokół z
              Kioto.
     (5)      Porozumienie paryskie określa między innymi cel długoterminowy zgodny z
              dążeniem do utrzymania światowego wzrostu temperatury znacznie poniżej 2 °C w
              stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej oraz do kontynuowania wysiłków na
              rzecz utrzymania tego wzrostu na poziomie 1,5 °C w stosunku do poziomu sprzed
              epoki przemysłowej. Aby osiągnąć ten cel, strony będą przygotowywać, zgłaszać i
              utrzymywać kolejne ustalane na szczeblu krajowym wkłady.
     (6)      Na mocy porozumienia paryskiego od 2023 r. strony mają przeprowadzać, w cyklu
              pięcioletnim, światowe podsumowanie emisji w oparciu o najnowszy stan badań i
              wykonania porozumienia, w którym będą odnotowane postępy i rozważane
              ograniczenia emisji, jej dostosowania i zapewnione wsparcie w tym zakresie. Każdy

     7
              Dz.U. L 103 z 19.4.2016, s. 1.

PL                                                  5                                              PL
 ---pagebreak---             kolejny wkład danej strony powinien oznaczać postęp w stosunku do obecnego jej
            wkładu i odzwierciedlać jej najwyższe ambicje.
     (7)    Wiążący cel osiągnięcia co najmniej 40 % redukcji do 2030 r. własnych emisji gazów
            cieplarnianych w całej gospodarce w porównaniu z 1990 r. został zatwierdzony w
            konkluzjach Rady Europejskiej z 23–24 października 2014 r. w sprawie ram polityki
            klimatyczno-energetycznej do roku 20308. Na posiedzeniu w dniu 4 marca 2015 r.
            Rada formalnie zatwierdziła wkład Unii i jej państw członkowskich stanowiący ich
            zaplanowany, ustalony na szczeblu krajowym wkład. Dnia 6 marca 2015 r. wkład ten
            został przedłożony Sekretariatowi UNFCCC9.
     (8)    W komunikacie towarzyszącym wnioskowi dotyczącemu podpisania przez Unię
            porozumienia klimatycznego z Paryża10 podkreśla się fakt, że globalne przejście na
            czystą energię wymaga zmian w działalności inwestycyjnej oraz wprowadzenia zachęt
            we wszystkich obszarach polityki. Stworzenie stabilnej unii energetycznej w celu
            zapewnienia bezpiecznej, zrównoważonej i konkurencyjnej energii po przystępnych
            cenach dla obywateli UE jest priorytetem Unii. Osiągnięcie tego celu wymaga
            kontynuowania ambitnych działań na rzecz klimatu oraz postępów w innych aspektach
            unii energetycznej11.
     (9)    Rada potwierdziła w swoich konkluzjach z dnia 18 września 2015 r., że Unia i jej
            państwa członkowskie zamierzają działać wspólnie w ramach porozumienia
            paryskiego i z aprobatą przyjęła zamiar Norwegii i Islandii uczestniczenia w tym
            wspólnym działaniu.
     (10)   Wspólne działanie Unii i państw członkowskich zostanie uzgodnione w odpowiednim
            czasie i obejmie odpowiednie poziomy emisji przyznane Unii na podstawie dyrektywy
            2003/87/WE oraz odpowiednie poziomy emisji poszczególnych państw
            członkowskich.
     (11)   Art. 4 ust. 16 porozumienia paryskiego zobowiązuje do zgłoszenia w odpowiednim
            terminie sekretariatowi tego wspólnego działania, w tym poziomów emisji
            przydzielonych każdej ze stron.
     (12)   Porozumienie paryskie jest zgodne z celami środowiskowymi Unii, o których mowa w
            art. 191 Traktatu, to jest z celami zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska
            naturalnego; ochrony zdrowia ludzkiego, oraz promowania na płaszczyźnie
            międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub
            światowych problemów w dziedzinie środowiska naturalnego, w szczególności
            przeciwdziałania zmianie klimatu.
     (13)   Porozumienie paryskie powinno zatem zostać zawarte w imieniu Unii,
     PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                                  Artykuł 1
     Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej porozumienie paryskie przyjęte w
     dniu 12 grudnia 2015 r. w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie
     zmian klimatu (UNFCCC).
     Tekst porozumienia paryskiego jest załączony do niniejszej decyzji jako załącznik I.
     8
            EUCO 169/14
     9
            http://www4.unfccc.int/submissions/indc/Submission%20Pages/submissions.aspx
     10
            COM(2016) 110 z dnia 2 marca 2016 r.
     11
            COM(2015) 80 z dnia 25 lutego 2015 r.

PL                                                    6                                            PL
 ---pagebreak---      Załączona deklaracja kompetencji w załączniku II zostaje również zatwierdzona w imieniu
     Unii.

                                             Artykuł 2
     Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do złożenia, w imieniu Unii,
     instrumentu ratyfikacji u Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych, zgodnie z art. 20
     ust. 1 porozumienia paryskiego, wraz z deklaracją kompetencji.

                                             Artykuł 3
     1. Dokumenty ratyfikacyjne Unii składane są depozytariuszowi.
     Państwa członkowskie dążą do podjęcia niezbędnych działań w celu złożenia dokumentów
     ratyfikacyjnych równocześnie z Unią.
     2. Państwa członkowskie informują Komisję o swoich decyzjach dotyczących ratyfikacji
     porozumienia paryskiego lub, zależnie od okoliczności, o prawdopodobnym terminie
     zakończenia wymaganych procedur.

                                             Artykuł 4
     Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
     Sporządzono w Brukseli dnia r.

                                               W imieniu Rady
                                               Przewodniczący

PL                                               7                                               PL
 ---documentbreak---                             KOMISJA
                            EUROPEJSKA

                                                    Bruksela, dnia 10.6.2016 r.
                                                    COM(2016) 395 final

                                                    ANNEX 1

                                       ZAŁĄCZNIK

                                             do

                             Wniosku dotyczącego decyzji Rady

      w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia przyjętego na 21.
      Konferencji Stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian
     klimatu, która odbyła się w dniach od 30 listopada do 12 grudnia 2015 r. [i wspólnej
                        realizacji wynikających z niego zobowiązań

                                   Porozumienie paryskie

PL                                                                                PL
 ---pagebreak--- Porozumienie paryskie
       Strony niniejszego Porozumienia,
       Będąc Stronami Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu,
określanej dalej jako „Konwencja”,
       Zgodnie z Platformą Durbańską na rzecz intensyfikacji działań, ustanowioną decyzją 1/CP.17
Konferencji Stron Konwencji na jej siedemnastej sesji,
       Realizując cel Konwencji i kierując się jej zasadami, w tym zasadą sprawiedliwości, i zgodnie
ze wspólnymi, chociaż zróżnicowanymi, zasadami odpowiedzialności i możliwościami, w świetle
różnych uwarunkowań krajowych,
       Uznając potrzebę skutecznego i coraz szerszego reagowania na pilne zagrożenie powodowane
przez zmiany klimatu na podstawie najlepszej dostępnej wiedzy naukowej,
       Uznając również specyficzne potrzeby i specjalne uwarunkowania Stron będących państwami
rozwijającymi się, zwłaszcza tych, które są szczególnie narażone na negatywne skutki zmian klimatu,
przewidziane w Konwencji,
       W pełni uwzględniając specyficzne potrzeby i specjalne sytuacje najsłabiej rozwiniętych
państw w zakresie finansowania i transferu technologii,
        Uznając, że Strony mogą odczuwać skutki nie tylko zmian klimatu, lecz również skutki
działań podejmowanych w reakcji na te zmiany,
       Podkreślając nieodłączny związek między działaniami podejmowanymi wobec zmian
klimatu i w reakcji na nie oraz skutkami zmian klimatu a sprawiedliwym dostępem do
zrównoważonego rozwoju i likwidacją ubóstwa,
        Uznając podstawowy priorytet zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego i
wyeliminowania głodu oraz szczególną podatność systemów produkcji żywności na negatywne
skutki zmian klimatu,
       Uwzględniając konieczność sprawiedliwej transformacji pracowników oraz tworzenia godnej
pracy i wysokiej jakości miejsc pracy, zgodnie z priorytetami rozwoju określonymi na poziomie
krajowym,
        Przyznając, że zmiany klimatu stanowią wspólny problem ludzkości, Strony, podejmując
działania dotyczące zmian klimatu, powinny respektować, promować i uwzględnić swoje
odpowiednie zobowiązania dotyczące praw człowieka, prawa do zdrowia, praw ludów rdzennych,
społeczności lokalnych, migrantów, dzieci, osób niepełnosprawnych oraz osób w trudnej sytuacji,
oraz prawa do rozwoju, a także równość płci, upodmiotowienie kobiet i sprawiedliwość
międzypokoleniową,
       Uznając znaczenie ochrony i podniesienia efektywności, stosownie do okoliczności,
pochłaniaczy i zbiorników gazów cieplarnianych, o których mowa w Konwencji,
       Odnotowując znaczenie zapewnienia integralności wszystkich ekosystemów, w tym oceanów,
oraz ochrony różnorodności biologicznej, uznawanej przez niektóre kultury za Matkę Ziemię, a także
odnotowując znaczenie, jakie dla niektórych ma pojęcie „sprawiedliwości klimatycznej”, kiedy
podejmuje się działania dotyczące zmian klimatu,
       Potwierdzając znaczenie edukacji, szkolenia, świadomości społecznej, udziału
społeczeństwa, powszechnego dostępu do informacji oraz współpracy na wszystkich szczeblach w
sprawach, których dotyczy niniejsze Porozumienie,
      Uznając znaczenie zaangażowania władz wszystkich szczebli i różnych podmiotów, zgodnie
z odpowiednim ustawodawstwem krajowym Stron, w działania mające na celu zapobieganie
zmianom klimatu,

                                                 1
 ---pagebreak---        Uznając również, że zrównoważony tryb życia i zrównoważone wzorce konsumpcji i
produkcji, w zakresie których wiodącą rolę powinny przyjąć Strony będące państwami rozwiniętymi,
odgrywają ważną rolę w działaniach dotyczących zmian klimatu,
Uzgodniły, co następuje:

                                           Artykuł 1
       Dla celów niniejszego Porozumienia stosuje się definicje zawarte w artykule 1 Konwencji.
Ponadto:
       (a)     „Konwencja” oznacza Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie
zmian klimatu, sporządzoną w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 r.;
       (b)     „konferencja Stron” oznacza Konferencję Stron Konwencji;

       (c)     „Strona” oznacza Stronę niniejszego Porozumienia.

                                           Artykuł 2
1.      Wzmacniając wdrażanie Konwencji, w tym jej celu, niniejsze Porozumienie dąży do
intensyfikacji globalnej odpowiedzi na zagrożenie związane ze zmianami klimatu, w kontekście
zrównoważonego rozwoju i wysiłków na rzecz likwidacji ubóstwa, między innymi poprzez:

       (a)    Ograniczenie wzrostu średniej temperatury globalnej do poziomu znacznie niższego
niż 2 °C powyżej poziomu przedindustrialnego oraz podejmowanie wysiłków mających na celu
ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomu przedindustrialnego, uznając, że to
znacząco zmniejszy ryzyka związane ze zmianami klimatu i ich skutki;

       (b)    Zwiększenie zdolności do adaptacji do negatywnych skutków zmian klimatu oraz
wspieranie odporności na zmiany klimatu i rozwoju związanego z niską emisją gazów cieplarnianych
w sposób niezagrażający produkcji żywności; oraz

      (c)     Zapewnienie spójności przepływów finansowych ze ścieżką prowadzącą do niskiego
poziomu emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmiany klimatu.

2.     Niniejsze Porozumienie będzie wdrażane w sposób odzwierciedlający zasadę
sprawiedliwości i zgodnie ze wspólnymi, chociaż zróżnicowanymi, zasadami odpowiedzialności i
możliwościami, w świetle różnych uwarunkowań krajowych.

                                           Artykuł 3
        Jako ustalony na poziomie krajowym wkład w globalne działania w reakcji na zmiany
klimatu, wszystkie Strony mają podjąć i zakomunikować ambitne działania określone w artykułach 4,
7, 9, 10, 11 i 13 z myślą o osiągnięciu celu niniejszego Porozumienia, określonego w artykule 2.
Wysiłki Stron mają zwiększać się z upływem czasu, przy czym uznaje się potrzebę wsparcia Stron
będących państwami rozwijającymi się, żeby zapewnić skuteczne wdrażanie niniejszego
Porozumienia.

                                           Artykuł 4
1.        Żeby osiągnąć długoterminowy cel dotyczący temperatury, określony w artykule 2, Strony
zamierzają osiągnąć możliwie jak najszybciej najwyższy globalny poziom emisji gazów
cieplarnianych, uznając, że osiągnięcie najwyższego poziomu wymaga dłuższego czasu dla Stron
będących państwami rozwijającymi się, a następnie dokonać szybkiej redukcji, zgodnie z najlepszą
dostępną wiedzą naukową, tak aby osiągnąć równowagę między antropogenicznymi emisjami gazów
cieplarnianych pochodzącymi ze źródeł i usuwaniem przez pochłaniacze w drugiej połowie obecnego
wieku, zgodnie z zasadą sprawiedliwości i w kontekście zrównoważonego rozwoju i wysiłków
mających na celu likwidację ubóstwa.

                                               2
 ---pagebreak--- 2.     Każda ze Stron opracowuje, komunikuje i utrzymuje kolejne wkłady ustalone na poziomie
krajowym, jakie zamierza zrealizować. Strony podejmują krajowe działania na rzecz łagodzenia
zmian klimatu, aby zrealizować cele tych wkładów.
3.      Każdy kolejny wkład Strony ustalony na poziomie krajowym będzie większy niż wówczas
aktualny wkład ustalony na poziomie krajowym i będzie wyrażać jej najwyższy możliwy poziom
ambicji, odzwierciedlając wspólne, chociaż zróżnicowane, zasady odpowiedzialności i możliwości, w
świetle różnych uwarunkowań krajowych.
4.     Strony będące państwami rozwiniętymi powinny w dalszym ciągu przewodzić, przyjmując
absolutne cele redukcji emisji gazów cieplarnianych obejmujące całość gospodarki. Strony będące
państwami rozwijającymi się powinny w dalszym ciągu zwiększać swoje wysiłki na rzecz łagodzenia
zmian klimatu, a także zachęca się je do przechodzenia z czasem do celów redukcji lub ograniczenia
emisji gazów cieplarnianych obejmujących całość gospodarki, w świetle różnych uwarunkowań
krajowych.
5.      Wsparcie na wdrożenie niniejszego artykułu zapewnia się Stronom będącym państwami
rozwijającymi się, zgodnie z artykułami 9, 10 i 11, i uznaje się, że zwiększone wsparcie dla Stron
będących państwami rozwijającymi się pozwoli na podjęcie przez nie bardziej ambitnych działań.
6.     Strony będące najsłabiej rozwiniętymi państwami i małymi wyspiarskimi państwami
rozwijającymi się mogą opracować i zakomunikować strategie, plany i działania mające na celu
niskoemisyjny rozwój, odzwierciedlające ich specjalne uwarunkowania.
7.      Dodatkowe korzyści w zakresie łagodzenia zmian klimatu wynikające z działań
adaptacyjnych lub planów dywersyfikacji gospodarczej mogą być wkładem do efektów działań na
rzecz łagodzenia zmian klimatu w rozumieniu niniejszego artykułu.
8.      Komunikując swój wkład ustalony na poziomie krajowym, wszystkie Strony przekazują
informacje niezbędne dla zapewnienia jasności, przejrzystości i zrozumienia, zgodnie z decyzją
1/CP.21 i wszelkimi odnośnymi decyzjami Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron
niniejszego Porozumienia.
9.      Każda ze Stron co pięć lat komunikuje wkład ustalony na poziomie krajowym, zgodnie z
decyzją 1/CP.21 i wszelkimi odnośnymi decyzjami Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron
niniejszego Porozumienia, będąc poinformowaną o wynikach globalnego przeglądu, o którym mowa
w artykule 14.
10.    Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia rozważy na swojej
pierwszej sesji wspólne ramy czasowe dla wkładów ustalonych na poziomie krajowym.
11.     Strona może w dowolnym czasie zmienić swój wkład ustalony na poziomie krajowym w celu
podniesienia swojego poziomu ambicji, zgodnie z wytycznymi przyjętymi przez Konferencję Stron
służącą jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia.
12.    Zakomunikowane przez Strony wkłady ustalone na poziomie krajowym są zapisywane w
publicznym rejestrze prowadzonym przez sekretariat.
13.    Strony rozliczają się ze swojego wkładu ustalonego na poziomie krajowym. Rozliczając
antropogeniczne emisje i ich usuwanie odpowiadające ich wkładowi ustalonemu na poziomie
krajowym, Strony promują integralność środowiskową, przejrzystość, dokładność, kompletność,
porównywalność i spójność oraz zapewniają zapobieganie podwójnemu liczeniu, zgodnie z
wytycznymi przyjętymi przez Konferencję Stron służącą jako spotkanie Stron niniejszego
Porozumienia.
14.     W kontekście swojego wkładu ustalonego na poziomie krajowym, uznając i realizując
działania mające na celu łagodzenie zmian klimatu w odniesieniu do antropogenicznych emisji i ich
usuwania, Strony powinny uwzględnić, stosownie do okoliczności, istniejące metody i wytyczne
wynikające z Konwencji, w świetle postanowień ustępu 13 niniejszego artykułu.

                                                3
 ---pagebreak--- 15.    Realizując niniejsze Porozumienie, Strony uwzględniają problemy Stron, których gospodarka
w największym stopniu odczuwa skutki działań mających na celu przeciwdziałanie zmianom klimatu,
w szczególności Stron będących państwami rozwijającymi się.

16.     Strony, w tym regionalne organizacje integracji gospodarczej i ich państwa członkowskie,
które zawarły porozumienie w sprawie podjęcia wspólnych działań na mocy ustępu 2 niniejszego
artykułu, powiadamiają sekretariat o warunkach tego porozumienia, w tym o poziomie emisji
przyznanym każdej Stronie w odpowiednim okresie czasu, kiedy komunikują swoje wkłady ustalone
na poziomie krajowym. Z kolei sekretariat powiadamia Strony i sygnatariuszy Konwencji o
warunkach tego porozumienia.
17.     Każda ze stron takiego porozumienia jest odpowiedzialna za swój poziom emisji, określony w
porozumieniu, o którym mowa w ustępie 16 niniejszego artykułu, zgodnie z ustępami 13 i 14
niniejszego artykułu oraz artykułami 13 i 15.
18.     Jeżeli Strony podejmujące wspólne działania czynią to w ramach regionalnej organizacji
integracji gospodarczej, która sama jest Stroną niniejszego Porozumienia, i razem z nią, każde
państwo członkowskie tej regionalnej organizacji integracji gospodarczej, indywidualnie i razem z
regionalną organizacją integracji gospodarczej, jest odpowiedzialne za swój poziom emisji, określony
w porozumieniu zakomunikowanym na mocy ustępu 16 niniejszego artykułu, zgodnie z ustępami 13 i
14 niniejszego artykułu oraz artykułami 13 i 15.
19.      Wszystkie Strony powinny dążyć do sformułowania i zakomunikowania długoterminowych
strategii rozwoju niskoemisyjnego, uwzględniając artykuł 2, biorąc pod uwagę ich wspólne, chociaż
zróżnicowane zasady odpowiedzialności i możliwości, w świetle różnych uwarunkowań krajowych.

                                            Artykuł 5
1.      Strony powinny podjąć działania mające na celu ochronę i podniesienie efektywności,
stosownie do okoliczności, pochłaniaczy i zbiorników gazów cieplarnianych, o których mowa w
artykule 4 ustęp 1 litera (d) Konwencji, w tym lasów.

2.      Strony zachęca się do podejmowania działań mających na celu wdrażanie i wsparcie, w tym
poprzez płatności zależne od efektów, istniejących ram, określonych w odpowiednich wytycznych i
decyzjach już uzgodnionych w ramach Konwencji, odnoszących się do: rozwiązań na poziomie
polityki i pozytywnych zachęt dla działań mających na celu zmniejszenie emisji z wylesiania i
degradacji lasów, oraz roli ochrony przyrody, zrównoważonej gospodarki leśnej i zwiększenia
zasobów węgla pierwiastkowego w lasach w krajach rozwijających się; a także alternatywnych
rozwiązań na poziomie polityki, takich jak wspólne rozwiązania w zakresie łagodzenia zmian klimatu
i adaptacji dla integralnej, zrównoważonej gospodarki leśnej, jednocześnie potwierdzając znaczenie
tworzenia zachęt, stosownie do okoliczności, dla korzyści niezwiązanych z węglem pierwiastkowym,
jakie przynoszą takie rozwiązania.

                                            Artykuł 6
1.     Strony uznają, że niektóre Strony decydują się prowadzić dobrowolną współpracę we
wdrażaniu swojego wkładu ustalonego na poziomie krajowym, tak żeby mogły przyjąć bardziej
ambitny poziom swoich działań w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji oraz promować
zrównoważony rozwój i integralność środowiskową.
2.      Stosując na zasadzie dobrowolności, oparte na współpracy rozwiązania, obejmujące
wykorzystanie międzynarodowych transferów efektów działań na rzecz łagodzenia zmian klimatu do
wkładów ustalonych na poziomie krajowym, Strony promują zrównoważony rozwój oraz zapewniają
integralność środowiskową i przejrzystość, między innymi w zakresie zarządzania, a także prowadzą
wiarygodne rozliczanie, żeby zapewnić między innymi zapobieganie podwójnemu liczeniu, zgodnie z
wytycznymi przyjętymi przez Konferencję Stron służącą jako spotkanie Stron niniejszego
Porozumienia.

                                                 4
 ---pagebreak--- 3.     Wykorzystanie międzynarodowych transferów efektów działań na rzecz łagodzenia zmian
klimatu w celu realizacji wkładów ustalonych na poziomie krajowym w ramach niniejszego
Porozumienia jest dobrowolne i zatwierdzane przez uczestniczące w nim Strony.
4.      Niniejszym ustanawia się mechanizm mający przyczynić się do zmniejszenia emisji gazów
cieplarnianych i wsparcia zrównoważonego rozwoju pod kierownictwem i zgodnie z wytycznymi
Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia, który Strony mogą
dobrowolnie wykorzystywać. Nadzoruje go organ wyznaczony przez Konferencję Stron służącą jako
spotkanie Stron niniejszego Porozumienia, i ma on na celu:
      (a)   promowanie zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych i jednocześnie wsparcie
zrównoważonego rozwoju;
        (b)    tworzenie zachęt dla udziału podmiotów publicznych i prywatnych upoważnionych
przez daną Stronę w zmniejszaniu emisji gazów cieplarnianych oraz jego ułatwianie;
        (c)    przyczynienie się do redukcji poziomu emisji w Stronie będącej gospodarzem
projektu, która odniesie korzyści z działań na rzecz łagodzenia zmian klimatu przynoszących
redukcje emisji, które może również wykorzystać inna Strona w celu realizacji swojego wkładu
ustalonego na poziomie krajowym; oraz
       (d)     osiągnięcie ogólnego zmniejszenia globalnej emisji.
5.     Redukcje emisji wynikające z mechanizmu, o którym mowa w ustępie 4 niniejszego artykułu,
nie mogą być wykorzystane do wykazania realizacji wkładu ustalonego na poziomie krajowym
Strony będącej gospodarzem projektu, jeżeli inna Strona wykorzystała je do wykazania realizacji
swojego wkładu ustalonego na poziomie krajowym.
6.      Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia zapewnia
wykorzystanie części przychodów z działań w ramach mechanizmu, o którym mowa w ustępie 4
niniejszego artykułu, w celu pokrycia wydatków administracyjnych oraz udzielenia pomocy Stronom
będącym państwami rozwijającymi się, które są szczególnie narażone na negatywne skutki zmian
klimatu, w pokryciu kosztów adaptacji.
7.      Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia przyjmie na swojej
pierwszej sesji zasady, tryb i procedury dla mechanizmu, o którym mowa w ustępie 4 niniejszego
artykułu.
8.      Strony uznają znaczenie zintegrowanych, całościowych i zrównoważonych rozwiązań
nierynkowych, dostępnych dla Stron w celu pomocy we wdrażaniu ich wkładów ustalonych na
poziomie krajowym, w kontekście zrównoważonego rozwoju i likwidacji ubóstwa, w sposób
skoordynowany i efektywny, między innymi poprzez łagodzenie zmian klimatu, adaptację,
finansowanie, transfer technologii i budowanie potencjału, stosownie do okoliczności. Rozwiązania
te mają na celu:
       (a)     promowanie ambicji w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji;
        (b)    zwiększenie udziału sektora publicznego i prywatnego we wdrażaniu wkładu
ustalonego na poziomie krajowym; oraz
       (c)     stworzenie możliwości koordynowania wszystkich instrumentów i odpowiednich
rozwiązań instytucjonalnych.
9.      Niniejszym określa się ramy dla rozwiązań nierynkowych w zakresie zrównoważonego
rozwoju w celu promowania rozwiązań nierynkowych, o których mowa w ustępie 8 niniejszego
artykułu.

                                            Artykuł 7
1. Strony niniejszym ustanawiają globalny cel w zakresie adaptacji, polegający na zwiększeniu
zdolności do adaptacji, wzmocnieniu odporności i zmniejszeniu podatności na zmiany klimatu, mając
na względzie

                                                5
 ---pagebreak---  przyczynienie się do zrównoważonego rozwoju i zapewnienie wystarczających działań w zakresie
adaptacji, w kontekście celu dotyczącego temperatury, o którym mowa w artykule 2.
2.     Strony uznają, że adaptacja stanowi globalne wyzwanie, przed którym stoją wszyscy, mające
wymiar lokalny, niższy niż krajowy, krajowy, regionalny i międzynarodowy, oraz że jest to kluczowy
element długoterminowej globalnej odpowiedzi na zmiany klimatu i że wnosi do niej wkład, w celu
ochrony ludzi, środków utrzymania i ekosystemów, biorąc pod uwagę pilne, bezpośrednie potrzeby
Stron będących państwami rozwijającymi się, które są szczególnie narażone na negatywne skutki
zmian klimatu.
3.     Wysiłki adaptacyjne Stron będących państwami rozwijającymi się zostaną uznane w trybie,
który określi na swojej pierwszej sesji Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego
Porozumienia.
4.     Strony uznają, że aktualna potrzeba adaptacji jest znacząca i że wyższy poziom wysiłków na
rzecz łagodzenia zmian klimatu może zmniejszyć potrzebę dodatkowych wysiłków w zakresie
adaptacji oraz że większe potrzeby w zakresie adaptacji mogą wiązać się z większymi kosztami
adaptacji.
5.      Strony przyznają, że w działaniach w zakresie adaptacji należy stosować rozwiązania
inicjowane przez kraje, uwzględniające równość płci, oparte na uczestnictwie i w pełni przejrzyste, z
uwzględnieniem narażonych grup, społeczności i ekosystemów, i że powinny one opierać się na
najlepszej dostępnej wiedzy naukowej oraz, stosownie do okoliczności, na wiedzy tradycyjnej,
wiedzy ludów rdzennych i lokalnych systemach wiedzy oraz nimi się kierować, mając na względzie
włączenie adaptacji do odpowiednich polityk i działań społeczno-gospodarczych i środowiskowych,
stosownie do okoliczności.
6.     Strony uznają znaczenie wsparcia dla działań adaptacyjnych i międzynarodowej współpracy
w tym zakresie oraz znaczenie uwzględnienia potrzeb Stron będących państwami rozwijającymi się,
zwłaszcza tych, które są szczególnie narażone na negatywne skutki zmian klimatu.
7.      Strony powinny wzmocnić swoją współpracę mającą na celu intensyfikację działań w
zakresie adaptacji, uwzględniając ramy działań adaptacyjnych z Cancun, między innymi w
odniesieniu do:
        (a)   dzielenia się informacjami, dobrymi praktykami, doświadczeniami i wnioskami na
przyszłość, w tym, stosownie do okoliczności, w zakresie, w jakim są one związane z nauką,
planowaniem, politykami i realizacją działań adaptacyjnych;
        (b)      wzmocnienia rozwiązań instytucjonalnych, w tym rozwiązań w ramach Konwencji,
które służą realizacji tego Porozumienia, w celu wsparcia syntezy odpowiednich informacji i wiedzy,
a także zapewnienia Stronom wsparcia technicznego i wytycznych;
       (c)     wzmocnienia wiedzy naukowej dotyczącej klimatu, w tym badań, systematycznych
obserwacji systemu klimatycznego i systemów wczesnego ostrzegania, w sposób zapewniający
informacje służbom klimatycznym i wspomagający podejmowanie decyzji;
       (d)     udzielania pomocy Stronom będącym państwami rozwijającymi się w identyfikacji
skutecznych praktyk adaptacyjnych, potrzeb w zakresie adaptacji, priorytetów, udzielonego i
otrzymanego wsparcia dla działań i wysiłków adaptacyjnych oraz wyzwań i luk, w sposób
zachęcający do stosowania dobrych praktyk; oraz
       (e)     poprawy efektywności i trwałości działań adaptacyjnych.
8.      Zachęca się wyspecjalizowane organizacje i agencje Organizacji Narodów Zjednoczonych do
wspierania wysiłków Stron mających na celu realizację działań, o których mowa w ustępie 7
niniejszego artykułu, biorąc pod uwagę postanowienia ustępu 5 niniejszego artykułu.
9.    Stosownie do okoliczności, każda ze Stron podejmuje procesy planowania adaptacji i
wdrażanie działań, w tym opracowywanie lub rozszerzanie odpowiednich planów, polityk lub
wkładów, które mogą obejmować:

                                                 6
 ---pagebreak---        (a)     realizację działań, przedsięwzięć lub wysiłków adaptacyjnych;
       (b)     proces formułowania i wdrażania krajowych planów adaptacji;
       (c)     ocenę skutków zmian klimatu i narażenia na nie, mając na względzie określenie
działań ustalanych na poziomie krajowym, z uwzględnieniem narażonych osób, miejsc i
ekosystemów;
         (d)    monitoring i ocenę planów, polityk, programów i działań adaptacyjnych oraz uczenie
się na ich podstawie; oraz
       (e)    budowanie odporności systemów społeczno-gospodarczych i ekologicznych, między
innymi poprzez dywersyfikację gospodarczą i zrównoważone zarządzanie zasobami naturalnymi.
10.    Każda ze Stron powinna, stosownie do okoliczności, przedłożyć i okresowo aktualizować
komunikat w sprawie adaptacji, który może obejmować jej priorytety, potrzeby w zakresie wdrażania
i wsparcia, plany i działania, bez tworzenia dodatkowych obciążeń dla Stron będących państwami
rozwijającymi się.
11.    Komunikat w sprawie adaptacji, o którym mowa w ustępie 10 niniejszego artykułu, jest,
stosownie do okoliczności, przedkładany i okresowo aktualizowany jako element innych raportów
lub dokumentów albo w powiązaniu z nimi, w tym krajowego planu adaptacji, wkładu ustalonego na
poziomie krajowym, o którym mowa w artykule 4 ustęp 2, lub raportu krajowego.
12.    Komunikaty w sprawie adaptacji, o których mowa w ustępie 10 niniejszego artykułu, są
zapisywane w publicznym rejestrze prowadzonym przez sekretariat.
13.     Ciągłe i zwiększone wsparcie międzynarodowe na wdrożenie ustępów 7, 9, 10 i 11
niniejszego artykułu zapewnia się Stronom będącym państwami rozwijającymi się, zgodnie z
postanowieniami artykułów 9, 10 i 11.
14.    Globalny przegląd, o którym mowa w artykule 14, między innymi:
       (a)     uznaje wysiłki adaptacyjne Stron będących państwami rozwijającymi się;
       (b)      wzmacnia realizację działań adaptacyjnych, biorąc pod uwagę komunikat w sprawie
adaptacji, o którym mowa w ustępie 10 niniejszego artykułu;
       (c)      dokonuje oceny stosowności i skuteczności adaptacji i wsparcia udzielonego na rzecz
adaptacji; oraz
       (d)   dokonuje oceny ogólnego postępu w realizacji globalnego celu dotyczącego adaptacji,
o którym mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu.

                                            Artykuł 8
1.       Strony uznają znaczenie zapobiegania, ograniczania i usuwania strat i szkód związanych z
negatywnymi skutkami zmian klimatu, w tym ekstremalnymi zdarzeniami meteorologicznymi i
zdarzeniami o powolnym przebiegu, oraz rolę zrównoważonego rozwoju w zmniejszaniu ryzyka strat
i szkód.
2.      Warszawski Międzynarodowy Mechanizm Strat i Szkód Związanych ze Skutkami Zmian
Klimatu podlega kierownictwu i wytycznym Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron
niniejszego Porozumienia, oraz może być rozszerzony i wzmocniony, zgodnie z decyzją Konferencji
Stron służącej jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia.
3.     Strony powinny poszerzyć zakres zrozumienia, działań i wsparcia, między innymi poprzez
Warszawski Międzynarodowy Mechanizm, stosownie do okoliczności, w sposób je ułatwiający i
oparty na współpracy, w odniesieniu do strat i szkód związanych z negatywnymi skutkami zmian
klimatu.

                                                7
 ---pagebreak--- 4.     Z tego powodu, obszary współpracy i ułatwiania poszerzenia zakresu zrozumienia, działań i
wsparcia mogą obejmować:
       (a)    systemy wczesnego ostrzegania;

       (b)    gotowość do reagowania na nadzwyczajne zagrożenia;

       (c)    zdarzenia o powolnym przebiegu;

       (d)    zdarzenia, które mogą powodować nieodwracalne i stałe straty i szkody;

       (e)    kompleksową ocenę ryzyka i zarządzanie nim;

       (f)    ubezpieczenia od ryzyka, dzielenie się ryzykiem klimatycznym i inne rozwiązania

       ubezpieczeniowe;

       (g)    straty pozaekonomiczne; oraz

       (h)    odporność na zmiany klimatu społeczności, środków utrzymania i ekosystemów.
5.     Warszawski Międzynarodowy Mechanizm współpracuje z istniejącymi organami i grupami
ekspertów działającymi w ramach Porozumienia oraz odpowiednimi organizacjami i ciałami
eksperckimi działającymi poza ramami Porozumienia.

                                             Artykuł 9
1.     Strony będące państwami rozwiniętymi dostarczają środków finansowych, żeby pomóc
Stronom będącym państwami rozwijającymi się zarówno w łagodzeniu zmian klimatu, jak i w
adaptacji, kontynuując wypełnianie istniejących zobowiązań w ramach Konwencji.
2.      Zachęca się pozostałe Strony do dobrowolnego udzielania takiego wsparcia lub kontynuacji
jego udzielania.
3.     W ramach wysiłków globalnych Strony będące państwami rozwiniętymi powinny w dalszym
ciągu odgrywać wiodącą rolę w mobilizowaniu, z różnych źródeł i przy użyciu różnych
instrumentów i kanałów, środków finansowych przeznaczonych na kwestie związane ze zmianami
klimatu, odnotowując istotną rolę funduszy publicznych, poprzez różnorodne działania, w tym
wspieranie zainicjowanych przez kraje strategii, i biorąc pod uwagę potrzeby i priorytety Stron
będących państwami rozwijającymi się. Taka mobilizacja środków finansowych przeznaczonych na
kwestie związane ze zmianami klimatu powinna wykraczać poza wcześniejsze wysiłki.
4.      Dostarczanie zwiększonych środków finansowych powinno dążyć do osiągnięcia równowagi
między adaptacją do zmian klimatu i łagodzeniem zmian klimatu, z uwzględnieniem zainicjowanych
przez kraje strategii, a także potrzeb i priorytetów Stron będących państwami rozwijającymi się,
zwłaszcza tych, które są szczególnie narażone na negatywne skutki zmian klimatu i mają znacząco
ograniczony potencjał, takich jak Strony będące najsłabiej rozwiniętymi państwami i małymi
wyspiarskimi państwami rozwijającymi się, biorąc pod uwagę potrzebę dostępu do środków na
adaptację będących środkami publicznymi i opartymi o dotacje.
5.      Strony będące państwami rozwiniętymi co dwa lata komunikują wstępne informacje
ilościowe i jakościowe dotyczące odpowiednio ustępów 1 i 3 niniejszego artykułu, w tym
prognozowanego poziomu publicznych środków finansowych, które mają być przekazane Stronom
będącym państwami rozwijającymi się, jeżeli takie informacje są dostępne. Zachęca się inne Strony
do dobrowolnego komunikowania co dwa lata takich informacji.
6.     Globalny przegląd, o którym mowa w artykule 14, uwzględnia odpowiednie informacje
dotyczące wysiłków w odniesieniu do środków finansowych przeznaczonych na kwestie związane ze
zmianami klimatu przekazane przez Strony będące państwami rozwiniętymi lub organy
Porozumienia.
7.     Strony będące państwami rozwiniętymi przekazują co dwa lata przejrzyste i spójne
informacje dotyczące wsparcia dla Stron będących państwami rozwijającymi się, przekazanego i
mobilizowanego poprzez interwencje publiczne, zgodnie z trybem, procedurami i wytycznymi, które

                                                8
 ---pagebreak--- ma przyjąć na swojej pierwszej sesji Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego
Porozumienia, zgodnie z postanowieniem artykułu 13 ustęp 13. Zachęca się też pozostałe Strony do
podjęcia takich działań.
8.     Mechanizm Finansowy Konwencji, w tym jednostki którym powierzono zapewnienie jego
funkcjonowania, służy jako mechanizm finansowy niniejszego Porozumienia.
9.      Instytucje służące realizacji niniejszego Porozumienia, w tym jednostki którym powierzono
zapewnienie funkcjonowania Mechanizmu Finansowego Konwencji, dążą do zapewnienia
efektywnego dostępu do środków finansowych poprzez uproszczone procedury zatwierdzania i
większe wsparcie dla gotowości dla Stron będących państwami rozwijającymi się, zwłaszcza dla
najsłabiej rozwiniętych państw oraz małych wyspiarskich państw rozwijających się, w kontekście ich
krajowych strategii i planów związanych z klimatem.

                                             Artykuł 10
1.      Strony podzielają długoterminową wizję dotyczącą znaczenia pełnej realizacji rozwoju i
transferu technologii dla poprawy odporności na zmiany klimatu i zmniejszenia emisji gazów
cieplarnianych.
2.     Odnotowując znaczenie technologii dla wdrożenia działań na rzecz łagodzenia zmian klimatu
i adaptacji w ramach niniejszego Porozumienia i uznając obecne działania mające na celu
zastosowanie i upowszechnianie istniejących technologii, Strony wzmacniają działania w ramach
współpracy w zakresie rozwoju i transferu technologii.
3.    Ustanowiony na mocy Konwencji Mechanizm Technologiczny służy do realizacji niniejszego
Porozumienia.
4.      Ustanawia się niniejszym ramy technologiczne dla zapewnienia ogólnych wytycznych dla
działania Mechanizmu Technologicznego w zakresie promowania i ułatwiania intensyfikacji działań
na rzecz rozwoju i transferu technologii w celu wsparcia wdrażania niniejszego Porozumienia, dążąc
do realizacji długoterminowej wizji, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu.
5.      Przyspieszenie innowacji, zachęcanie do nich i ich umożliwianie ma krytyczne znaczenie dla
efektywnego, długoterminowego globalnego reagowania na zmiany klimatu oraz promowania
wzrostu gospodarczego i zrównoważonego rozwoju. Stosownie do okoliczności, wysiłki te są
wspierane, między innymi przez Mechanizm Technologiczny oraz środkami finansowymi przez
Mechanizm Finansowy Konwencji, przeznaczonymi na oparte na współpracy rozwiązania w zakresie
badań i rozwoju i ułatwiającymi dostęp do technologii Stronom będącym państwami rozwijającymi
się, w szczególności we wczesnych etapach cyklu technologicznego.
6.      Wsparcie, w tym wsparcie finansowe, zapewnia się Stronom będącym państwami
rozwijającymi się, na wdrożenie niniejszego artykułu, w tym na wzmocnienie współpracy w zakresie
rozwoju i transferu technologii w różnych etapach cyklu technologicznego, mając na względzie
osiągnięcie równowagi między wsparciem dla łagodzenia zmian klimatu i adaptacji. Globalny
przegląd, o którym mowa w artykule 14, uwzględnia dostępne informacje dotyczące wysiłków
mających na celu wsparcie rozwoju i transferu technologii na rzecz Stron będących państwami
rozwijającymi się.

                                             Artykuł 11
1.      Budowanie potencjału w ramach niniejszego Porozumienia powinno zwiększyć potencjał i
zdolność Stron będących państwami rozwijającymi się, w szczególności państw mających
najmniejszy potencjał, takich jak najsłabiej rozwinięte państwa, i tych, które są szczególnie narażone
na negatywne skutki zmian klimatu, takich jak małe wyspiarskie państwa rozwijające się, do podjęcia
skutecznych działań dotyczących zmian klimatu, w tym między innymi do wdrażania działań w
zakresie adaptacji i łagodzenia zmian klimatu, a także powinno ułatwiać rozwój, upowszechnianie i
zastosowanie technologii, dostęp do środków finansowych przeznaczonych na kwestie związane ze
zmianami klimatu, odpowiednie aspekty edukacji, szkoleń i świadomości społecznej oraz przejrzyste
ogłaszanie dokładnych informacji we właściwym czasie.

                                                  9
 ---pagebreak--- 2.      Budowanie potencjału powinno wynikać z sytuacji danego państwa, być oparte na potrzebach
krajowych i na nie reagować, a także przyczyniać się do przyjęcia odpowiedzialności za siebie przez
Strony, w szczególności w odniesieniu do Stron będących państwami rozwijającymi się, w tym na
poziomie krajowym, niższym niż krajowy i lokalnym. W budowaniu potencjału należy kierować się
wyciągniętymi wnioskami, między innymi z działań mających na celu budowanie potencjału w
ramach Konwencji, i powinien to być efektywny, iteracyjny proces, oparty na uczestnictwie,
horyzontalny i uwzględniający potrzeby różnych płci.

3.     Wszystkie Strony powinny współpracować w celu zwiększenia zdolności Stron będących
państwami rozwijającymi się do wdrażania niniejszego Porozumienia. Strony będące państwami
rozwiniętymi powinny zwiększyć wsparcie dla działań budujących potencjał w Stronach będących
państwami rozwijającymi się.

4.      Wszystkie Strony zwiększające zdolność Stron będących państwami rozwijającymi się do
wdrażania niniejszego Porozumienia, w tym w ramach rozwiązań regionalnych, dwustronnych i
wielostronnych, regularnie komunikują informacje o tych działaniach lub środkach mających na celu
budowanie potencjału. Strony będące państwami rozwijającymi się powinny regularnie komunikować
postępy dokonane w realizacji planów, polityk, działań lub środków budowania potencjału, mających
na celu wdrożenie niniejszego Porozumienia.

5.      Działania mające na celu budowanie potencjału są wzmacniane poprzez odpowiednie
rozwiązania instytucjonalne mające wspierać wdrażanie niniejszego Porozumienia, w tym
odpowiednie rozwiązania instytucjonalne ustanowione w ramach Konwencji, które służą wdrożeniu
niniejszego Porozumienia. Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia
na swojej pierwszej sesji rozważy i przyjmie decyzję w sprawie wstępnych rozwiązań
instytucjonalnych dla budowania potencjału.

                                           Artykuł 12
       Strony współpracują podejmując, stosownie do okoliczności, działania w celu rozszerzenia
edukacji, szkoleń, świadomości społecznej, udziału społeczeństwa i powszechnego dostępu do
informacji dotyczącej zmian klimatu, uznając znaczenie tych kroków dla intensyfikacji działań w
ramach niniejszego Porozumienia.

                                           Artykuł 13
1.       Żeby budować wzajemne zaufanie i pewność oraz promować efektywne wdrażanie,
niniejszym ustanawia się wzmocnione ramy przejrzystości dla działań i wsparcia, charakteryzujące
się elastycznością, uwzględniające różny potencjał Stron i czerpiące ze zbiorowych doświadczeń.

2.      Ramy przejrzystości zapewniają elastyczność wdrażania postanowień niniejszego artykułu
wobec tych Stron będących państwami rozwijającymi się, które tego potrzebują w świetle swojego
potencjału. Tryb, procedury i wytyczne, o których mowa w ustępie 13 niniejszego artykułu,
odzwierciedlają taką elastyczność.
3.     Ramy przejrzystości opierają się na rozwiązaniach dotyczących przejrzystości w ramach
Konwencji i je wzmacniają, uznając specjalne uwarunkowania najsłabiej rozwiniętych państw i
małych wyspiarskich państw rozwijających się, a także są wdrażane w sposób wspomagający,
nieinwazyjny, nieprzewidujący sankcji, szanujący suwerenność krajów, bez nakładania nadmiernego
obciążenia na Strony.

4.     Rozwiązania dotyczące przejrzystości w ramach Konwencji, w tym raporty krajowe, raporty
dwuroczne i dwuroczne raporty aktualizacyjne, międzynarodowa ocena i przegląd oraz
międzynarodowe konsultacje i analiza, stanowią część doświadczeń wykorzystywanych przy
opracowywaniu trybu, procedur i wytycznych na mocy ustępu 13 niniejszego artykułu.

5.     Celem ram przejrzystości działań jest zapewnienie jasnego zrozumienia działań dotyczących
zmian klimatu w świetle celu Konwencji, określonego w jej artykule 2, w tym jasności i śledzenia
postępu w realizacji indywidualnych wkładów ustalonych na poziomie krajowym Stron na podstawie

                                                10
 ---pagebreak--- artykułu 4, i działań adaptacyjnych Stron na podstawie artykułu 7, w tym dobrych praktyk,
priorytetów, potrzeb i luk, w celu dostarczenia informacji na potrzeby globalnego przeglądu na
podstawie artykułu 14.
6.      Celem ram przejrzystości wsparcia jest zapewnienie jasności w sprawie wsparcia udzielanego
i uzyskiwanego przez odpowiednie poszczególne Strony w kontekście działań dotyczących zmian
klimatu na mocy artykułów 4, 7, 9, 10 i 11 oraz, w możliwym zakresie, zapewnienie pełnego
przeglądu łącznego udzielonego wsparcia finansowego, w celu dostarczenia informacji na potrzeby
globalnego przeglądu na podstawie artykułu 14.
7.     Każda ze Stron regularnie dostarcza następujących informacji:
       (a)    raport krajowy z inwentaryzacji antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych
pochodzących ze źródeł i usuwania przez pochłaniacze, opracowany z zastosowaniem metodologii
dobrych praktyk zatwierdzonych przez Międzyrządowy Panel do spraw Zmian Klimatu i
uzgodnionych przez Konferencję Stron służącą jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia; oraz
       (b)     informacji niezbędnych do śledzenia postępu we wdrażaniu i realizacji jej wkładu
ustalonego na poziomie krajowym na mocy artykułu 4.
8.     Każda ze Stron powinna również dostarczyć informacji dotyczących skutków zmian klimatu i
adaptacji na podstawie artykułu 7, stosownie do okoliczności.
9.      Strony będące państwami rozwiniętymi dostarczają, zaś pozostałe Strony dostarczające
wsparcia finansowego powinny dostarczyć, informacji dotyczących wsparcia finansowego oraz
wsparcia w zakresie transferu technologii i budowania potencjału, udzielonego na podstawie
artykułów 9, 10 i 11 Stronom będącym państwami rozwijającymi się.
10.    Strony będące państwami rozwijającymi się powinny dostarczyć informacji dotyczących
wsparcia finansowego oraz w zakresie transferu technologii i budowania potencjału potrzebnego i
otrzymanego na podstawie artykułów 9, 10 i 11.
11.     Informacje przedłożone przez każdą Stronę na podstawie ustępów 7 i 9 niniejszego artykułu
poddaje się przeglądowi przez ekspertów technicznych, zgodnie z decyzją 1/CP.21. W odniesieniu do
tych Stron będących państwami rozwijającymi się, które tego potrzebują w związku z ich
potencjałem, proces przeglądu obejmuje pomoc w ustaleniu potrzeb w zakresie budowania
potencjału. Ponadto, każda ze Stron uczestniczy w wielostronnej, mającej ułatwiać działania ocenie
postępu w wysiłkach na podstawie artykułu 9 i, odpowiednio, wdrażania i realizacji jej wkładu
ustalonego na poziomie krajowym.
12.     Przegląd dokonany przez ekspertów technicznych na podstawie niniejszego ustępu obejmuje
ocenę wsparcia udzielonego Stronie, jeżeli jest to stosowne, oraz wdrażania i realizacji jej wkładu
ustalonego na poziomie krajowym. W przeglądzie ustala się również obszary usprawnień w
odniesieniu do Strony i przeprowadza się ocenę zgodności informacji z trybem, procedurami i
wytycznymi, o których mowa w ustępie 13 niniejszego artykułu, biorąc pod uwagę elastyczność
zapewnioną Stronie na podstawie ustępu 2 niniejszego artykułu. W przeglądzie szczególną uwagę
poświęca się krajowemu potencjałowi i uwarunkowaniom Stron będących państwami rozwijającymi
się.
13.    W oparciu o doświadczenia związane z rozwiązaniami dotyczącymi przejrzystości w ramach
Konwencji i rozwijając postanowienia niniejszego artykułu, Konferencja Stron służąca jako spotkanie
Stron niniejszego Porozumienia przyjmie na swojej pierwszej sesji wspólny tryb, procedury i
wytyczne, stosownie do okoliczności, dotyczące przejrzystości działań i wsparcia.
14.    Państwom rozwijającym się zapewnia się wsparcie na wdrożenie niniejszego artykułu.
15.    Ciągłe wsparcie na budowanie potencjału w zakresie przejrzystości zapewnia się również
Stronom będącym państwami rozwijającymi się.

                                                11
 ---pagebreak---                                            Artykuł 14
1.       Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia dokonuje
okresowego przeglądu wdrażania niniejszego Porozumienia w celu oceny zbiorczego postępu w
realizacji niniejszego Porozumienia i jego celów długoterminowych (określanego jako „globalny
przegląd”). Dokonuje go w sposób kompleksowy i ułatwiający działania, uwzględniając łagodzenie
zmian klimatu, adaptację oraz środki wdrażania i wsparcia, a także zgodnie z zasadą sprawiedliwości
i najlepszą dostępną wiedzą naukową.

2.      Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia dokona swojego
pierwszego globalnego przeglądu w 2023 roku, a następnie co pięć lat, chyba że Konferencja Stron
służąca jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia zadecyduje inaczej.

3.    Wynik globalnego przeglądu stanowi informację dla Stron w procesie aktualizowania i
wzmacniania, w sposób ustalony na poziomie krajowym, swoich działań i wsparcia, zgodnie z
odpowiednimi postanowieniami niniejszego Porozumienia, oraz w procesie wzmacniania współpracy
międzynarodowej w zakresie działań dotyczących klimatu.

                                           Artykuł 15
1.    Niniejszym ustanawia się mechanizm mający ułatwiać wdrażanie niniejszego Porozumienia i
promować przestrzeganie jego postanowień.

2.     Mechanizm, o którym mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, składa się z komitetu o
charakterze eksperckim i wspomagającym, i funkcjonuje w sposób przejrzysty, niekontradyktoryjny i
nieprzewidujący sankcji. Komitet poświęca szczególną uwagę krajowemu potencjałowi i
uwarunkowaniom Stron.

3.     Komitet działa w trybie i zgodnie z procedurami przyjętymi przez Konferencję Stron służącą
jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia na jej pierwszej sesji i składa co roku raport
Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia.

                                           Artykuł 16
1.      Konferencja Stron, która jest najwyższym organem Konwencji, służy jako spotkanie Stron
niniejszego Porozumienia.

2.     W obradach sesji Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia
w roli obserwatorów mogą uczestniczyć Strony Konwencji, które nie są Stronami niniejszego
Porozumienia. Kiedy Konferencja Stron służy jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia,
decyzje dotyczące niniejszego Porozumienia są podejmowane tylko przez Strony niniejszego
Porozumienia.

3.      Gdy Konferencja Stron służy jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia, każdy członek
Biura Konferencji Stron reprezentujący Stronę Konwencji, która w tym czasie nie jest Stroną
niniejszego Porozumienia, jest zastępowany przez dodatkowego członka wybranego przez i spośród
Stron niniejszego Porozumienia.

4.      Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia dokonuje
regularnych przeglądów wdrażania niniejszego Porozumienia i w ramach swego mandatu podejmuje
decyzje konieczne do wspierania jego efektywnego wdrażania. Wykonuje funkcje przewidziane dla
niej przez niniejsze Porozumienie oraz:

        (a)    powołuje organy pomocnicze, jakie będą uznane za niezbędne dla wdrożenia
niniejszego Porozumienia; oraz

      (b)     wykonuje inne funkcje, jakie mogą być konieczne dla wdrożenia niniejszego
Porozumienia.

                                                12
 ---pagebreak--- 5.      Zasady proceduralne Konferencji Stron oraz procedury finansowe stosowane na mocy
Konwencji są stosowane mutatis mutandis do niniejszego Porozumienia, o ile Konferencja Stron
służąca jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia nie zadecyduje inaczej w drodze konsensusu.

6.      Pierwsza sesja Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia
zostanie zwołana przez sekretariat w połączeniu z pierwszą zaplanowaną sesją Konferencji Stron po
wejściu w życie niniejszego Porozumienia. Kolejne zwyczajne sesje Konferencji Stron służącej jako
spotkanie Stron niniejszego Porozumienia odbywają się w połączeniu ze zwyczajnymi sesjami
Konferencji Stron, o ile Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia nie
zadecyduje inaczej.

7.      Sesje nadzwyczajne Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron niniejszego
Porozumienia odbywają się wtedy, gdy Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego
Porozumienia uzna to za konieczne, lub na pisemny wniosek którejkolwiek ze Stron, pod warunkiem,
że w ciągu sześciu miesięcy od powiadomienia Stron przez sekretariat o wniosku uzyska on poparcie
co najmniej jednej trzeciej Stron.

8.      Organizacja Narodów Zjednoczonych, jej wyspecjalizowane agencje oraz Międzynarodowa
Agencja Energii Atomowej, jak również każde państwo członkowskie tych organizacji lub
występujące w nich w roli obserwatora, niebędące Stroną Konwencji, może występować na sesjach
Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia w roli obserwatora. Każdy
organ lub agencja, krajowa lub międzynarodowa, rządowa lub pozarządowa, która jest kompetentna
w dziedzinach objętych niniejszym Porozumieniem i która poinformowała sekretariat o chęci
uczestnictwa w sesji Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia w roli
obserwatora, może zostać do niej dopuszczona, o ile nie sprzeciwi się temu co najmniej jedna trzecia
Stron obecnych. Dopuszczenie i udział obserwatorów podlega zasadom proceduralnym, o których
mowa w ustępie 5 niniejszego artykułu.

                                            Artykuł 17
1.    Sekretariat ustanowiony przez artykuł 8 Konwencji służy jako sekretariat niniejszego
Porozumienia.

2.      Artykuł 8 ustęp 2 Konwencji w sprawie funkcji sekretariatu oraz artykuł 8 ustęp 3 Konwencji
w sprawie działań podjętych dla funkcjonowania sekretariatu stosuje się mutatis mutandis do
niniejszego Porozumienia. Ponadto, sekretariat wykonuje funkcje wyznaczone mu przez niniejsze
Porozumienie i Konferencję Stron służącą jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia.

                                            Artykuł 18
1.      Pomocniczy organ do spraw doradztwa naukowego i technicznego oraz pomocniczy organ do
spraw wdrażania ustanowione w artykułach 9 i 10 Konwencji służą, odpowiednio, jako pomocniczy
organ do spraw doradztwa naukowego i technicznego oraz pomocniczy organ do spraw wdrażania
niniejszego Porozumienia. Postanowienia Konwencji odnoszące się do funkcjonowania tych dwóch
organów stosuje się mutatis mutandis do niniejszego Porozumienia. Sesje spotkań pomocniczego
organu do spraw doradztwa naukowego i technicznego oraz pomocniczego organu do spraw
wdrażania niniejszego Porozumienia odbywają się w połączeniu ze spotkaniami pomocniczego
organu do spraw doradztwa naukowego i technicznego oraz pomocniczego organu do spraw
wdrażania Konwencji.

2.     Strony Konwencji, które nie są Stronami niniejszego Porozumienia, mogą uczestniczyć w
obradach każdej sesji organów pomocniczych w roli obserwatora. Gdy organy pomocnicze służą jako
organy pomocnicze niniejszego Porozumienia, decyzje w ramach niniejszego Porozumienia są
podejmowane tylko przez Strony niniejszego Porozumienia.

3.       Gdy organy pomocnicze ustanowione w artykułach 9 i 10 Konwencji wykonują funkcje w
odniesieniu do spraw dotyczących niniejszego Porozumienia, każdy członek biur tych organów
pomocniczych reprezentujący Stronę Konwencji, która w tym czasie nie jest Stroną niniejszego
Porozumienia, jest zastępowany przez dodatkowego członka wybieranego przez i spośród Stron

                                                 13
 ---pagebreak--- niniejszego Porozumienia.

                                            Artykuł 19
1.      Organy pomocnicze lub inne rozwiązania instytucjonalne ustanowione przez Konwencję lub
w ramach Konwencji, inne niż te, o których mowa w niniejszym Porozumieniu, służą do realizacji
niniejszego Porozumienia na mocy decyzji Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron
niniejszego Porozumienia. Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia
określa funkcje, jakie mają wykonywać takie organy pomocnicze lub rozwiązania.

2.      Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego Porozumienia może przewidzieć
dalsze wytyczne dla takich organów pomocniczych lub rozwiązań instytucjonalnych.

                                            Artykuł 20
1.     Niniejsze Porozumienie jest otwarte do podpisania i jest przedmiotem ratyfikacji,
zatwierdzenia lub przyjęcia przez państwa i regionalne organizacje integracji gospodarczej, które są
Stronami Konwencji. Porozumienie jest otwarte do podpisania w siedzibie Narodów Zjednoczonych
w Nowym Jorku od dnia 22 kwietnia 2016 roku do dnia 21 kwietnia 2017 roku. Następnie, niniejsze
Porozumienie jest otwarte do przystąpienia od następnego dnia po jego zamknięciu do podpisania.
Dokumenty ratyfikacyjne, zatwierdzenia, przyjęcia lub przystąpienia są składane u depozytariusza.
2.      Każda regionalna organizacja integracji gospodarczej, która staje się Stroną niniejszego
Porozumienia, a której żadne z państw członkowskich nie jest Stroną, jest związana wszystkimi
zobowiązaniami określonymi w niniejszym Porozumieniu. W przypadku regionalnych organizacji
integracji gospodarczej, których jedno lub więcej państw członkowskich jest Stroną niniejszego
Porozumienia, organizacja i jej państwa członkowskie decydują o podziale obowiązków związanych
z wypełnianiem zobowiązań niniejszego Porozumienia. W takich przypadkach organizacja i jej
państwa członkowskie nie są upoważnione do równoczesnego korzystania z praw w ramach
niniejszego Porozumienia.

3.      W swoich dokumentach ratyfikacyjnych, zatwierdzenia, przyjęcia lub przystąpienia
regionalne organizacje integracji gospodarczej deklarują zakres swych kompetencji odnośnie do
spraw, których dotyczy niniejsze Porozumienie. Organizacje takie informują również depozytariusza,
który z kolei powiadamia Strony o każdej istotnej zmianie zakresu ich kompetencji.

                                            Artykuł 21
1.      Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie trzydziestego dnia od daty, w której nie mniej niż
55 Stron Konwencji, których łączne emisje stanowią szacunkowo co najmniej 55 % całkowitej
globalnej emisji gazów cieplarnianych, złoży dokumenty ratyfikacyjne, zatwierdzenia, przyjęcia lub
przystąpienia.

2.     Wyłącznie dla ograniczonych celów ustępu 1 niniejszego artykułu „całkowita globalna emisja
gazów cieplarnianych” oznacza jej najbardziej aktualną ilość zakomunikowaną w dniu lub przed
dniem przyjęcia niniejszego Porozumienia przez Strony Konwencji.

                                                 14
 ---pagebreak--- 3.     Dla każdego Państwa lub regionalnej organizacji integracji gospodarczej, która ratyfikuje,
zatwierdza lub akceptuje niniejsze Porozumienie lub przystępuje do niego po spełnieniu warunków
wejścia w życie, o których mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, niniejsze Porozumienie wchodzi
w życie trzydziestego dnia od daty złożenia przez takie Państwo lub regionalną organizację integracji
gospodarczej jej dokumentu ratyfikacyjnego, zatwierdzenia, przyjęcia lub przystąpienia.

4.     Dla celów ustępu 1 niniejszego artykułu, żaden dokument złożony przez regionalną
organizację integracji gospodarczej nie jest uważany za dodatkowy do złożonych przez państwa
członkowskie tej organizacji.
                                            Artykuł 22
        Postanowienia artykułu 15 Konwencji dotyczące przyjmowania poprawek do Konwencji
stosuje się mutatis mutandis do niniejszego Porozumienia.
                                            Artykuł 23
1.      Postanowienia artykułu 16 Konwencji dotyczące przyjmowania załączników i poprawek do
załączników do Konwencji stosuje się mutatis mutandis do niniejszego Porozumienia.
2.      Załączniki do niniejszego Porozumienia stanowią jego integralną część i, jeżeli nie jest to
wyraźnie określone inaczej, odniesienie do niniejszego Porozumienia stanowi jednocześnie
odniesienie do każdego z jego załączników. Załączniki są ograniczone do wykazów, formularzy i
każdego innego materiału natury opisowej o charakterze naukowym, technicznym, proceduralnym
lub administracyjnym.

                                            Artykuł 24
        Postanowienia artykułu 14 Konwencji dotyczące rozstrzygania sporów stosuje się
mutatis mutandis do niniejszego Porozumienia.

                                            Artykuł 25
1.      Każda ze Stron dysponuje jednym głosem, z wyjątkiem przewidzianym w ustępie 2
niniejszego artykułu.

2.     Regionalne organizacje integracji gospodarczej, w sprawach podlegających ich kompetencji,
rozporządzają prawem do głosowania liczbą głosów równą liczbie ich państw członkowskich
będących Stronami niniejszego Porozumienia. Organizacja taka nie będzie wykorzystywać swego
prawa do głosowania, jeżeli którekolwiek z jej państw członkowskich je wykorzysta, i odwrotnie.

                                            Artykuł 26
       Depozytariuszem      niniejszego   Porozumienia     jest   Sekretarz   Generalny    Narodów
Zjednoczonych.

                                            Artykuł 27
       Do niniejszego Porozumienia nie można wnosić żadnych zastrzeżeń.

                                            Artykuł 28
1.     Każda Strona może wycofać się z niniejszego Porozumienia w jakimkolwiek czasie po
upływie trzech lat od wejścia w życie niniejszego Porozumienia dla tej Strony, w drodze pisemnego
powiadomienia depozytariusza.

2.     Każde takie wycofanie się wchodzi w życie po upływie jednego roku od dnia otrzymania
przez depozytariusza powiadomienia o wycofaniu lub w takim późniejszym terminie, jaki został
określony w powiadomieniu o wycofaniu.

3.      Każda Strona, która wycofuje się z Konwencji, jest uważana za wycofującą się również z
niniejszego Porozumienia.

                                                 15
 ---pagebreak---                                            Artykuł 29
        Oryginał niniejszego Porozumienia, którego teksty w językach arabskim, chińskim,
angielskim, francuskim, rosyjskim i hiszpańskim są jednakowo autentyczne, jest złożony u Sekretarza
Generalnego Narodów Zjednoczonych.

SPORZĄDZONO w Paryżu dnia dwunastego grudnia dwa tysiące piętnastego roku.
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, będąc należycie do tego upełnomocnieni, podpisali niniejsze
Porozumienie.

                                                16
 ---documentbreak--- NA ---documentbreak---                             KOMISJA
                            EUROPEJSKA

                                                    Bruksela, dnia 10.6.2016 r.
                                                    COM(2016) 395 final

                                                    ANNEX 2

                                       ZAŁĄCZNIKI

                                             do

                             wniosku dotyczącego decyzji Rady

     w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego
       w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu

           Deklaracja Unii złożona zgodnie z art. 20 ust. 3 porozumienia paryskiego

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                            ZAŁĄCZNIKI
                                                  do

                                  wniosku dotyczącego decyzji Rady

         w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego
           w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu

               Deklaracja Unii złożona zgodnie z art. 20 ust. 3 porozumienia paryskiego

     Następujące Państwa są obecnie członkami Unii Europejskiej: Królestwo Belgii, Republika
     Bułgarii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika
     Estońska, Irlandia, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika
     Chorwacji, Republika Włoska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika
     Litewska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Republika Malty, Królestwo
     Niderlandów, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska, Rumunia,
     Republika Słowenii, Republika Słowacka, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji,
     Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
     Unia Europejska oświadcza, że zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
     w szczególności z jego art. 191 i art. 192 ust. 1, posiada kompetencje do zawierania umów
     międzynarodowych oraz do wykonywania obowiązków z nich wynikających, które
     przyczyniają się do osiągnięcia następujących celów:
     -        zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego;
     -        ochrony zdrowia ludzkiego,
     -        ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych;
     -        promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do
              rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska
              naturalnego, w szczególności przeciwdziałania zmianie klimatu.

     Unia Europejska oświadcza, że zobowiązanie zawarte w jej indywidualnym, ustalonym na
     szczeblu krajowym wkładzie przedłożonym w dniu 6 marca 2015 r., zostanie zrealizowane
     poprzez działania Unii Europejskiej i państw członkowskich w ich odpowiednich obszarach
     kompetencji.
     Unia Europejska będzie nadal regularnie dostarczać informacji o instrumentach prawnych
     Unii Europejskiej przyjętych w celu wypełnienia jej zobowiązań w ramach zaplanowanych
     wkładów ustalanych na szczeblu krajowym, zgodnie z art. 20 ust. 3 porozumienia.

PL                                                2                                              PL