               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.5.2017
            COM(2017) 215 final
            2017/0092(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na dorocznej konferencji stron Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa, i uchylająca decyzję 11724/12

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Rzeczpospolita Polska jest umawiającą się stroną Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa („konwencja w sprawie Morza Beringa”). Zgodnie z art. 6 ust. 9 Aktu przystąpienia
                  1
                umowami w sprawie połowów zawartymi przez nowe państwa członkowskie z państwami trzecimi zarządza Unia, która powinna wdrażać wszelkie decyzje przyjęte na mocy wspomnianej konwencji.

               W ramach konwencji w sprawie Morza Beringa doroczna konferencja stron jest odpowiedzialna za ustanowienie międzynarodowego systemu ochrony zasobów mintaja, zarządzania nimi i jak najlepszego ich wykorzystywania na obszarze objętym konwencją. Dąży ona również do przywrócenia zasobów mintaja w Morzu Beringa przy poziomie połowów, który pozwoli na ich maksymalny podtrzymywalny połów oraz gromadzi i analizuje informacje dotyczące zasobów mintaja i innych żywych zasobów morskich w Morzu Beringa.

               Zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w regionalnych organizacjach ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), w przypadku gdy mają one przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ich ramy instytucjonalne, musi zostać przyjęte decyzją Rady na wniosek Komisji.

               Takie stanowiska na forum RFMO ustala się obecnie zgodnie z zasadą dwuetapowego podejścia. Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej, przy czym podlega ono następnie dostosowaniu na potrzeby każdego dorocznego posiedzenia za pomocą nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               W odniesieniu do konwencji w sprawie Morza Beringa w decyzji Rady 11724/12 z dnia 29 czerwca 2012 r. przewidziano dokonanie przeglądu stanowiska Unii przed dorocznym posiedzeniem w 2016 r. W związku z powyższym celem niniejszego wniosku jest ustalenie stanowiska Unii na forum konwencji w sprawie Morza Beringa na lata 2017–2021, a tym samym zastąpienie decyzji Rady 11724/12 z dnia 29 czerwca 2012 r. obejmującej lata 2012–2016.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Celem tej zmiany jest włączenie zasad i kierunków działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) ustanowionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  2
                z uwzględnieniem celów komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  3
               . Ponadto stanowisko Unii zostało dostosowane do traktatu lizbońskiego.

               Podobnie jak w przypadku aktualnego stanowiska, w kolejnym stanowisku zawarto ogólne zasady i kierunki działania, z uwzględnieniem w koniecznym zakresie specyfiki konwencji w sprawie Morza Beringa. Ponadto na wniosek państw członkowskich włączono standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii.

               Decyzją Rady 7277/16 z dnia 11 kwietnia 2016 r. upoważniono Rzeczpospolitą Polską do negocjacji, w interesie Unii, w sprawie zmian do konwencji w sprawie Morza Beringa, aby Unia mogła stać się umawiającą się stroną tej konwencji. Mandat ten jest obecnie realizowany. Zakłada się, że po zaakceptowaniu Unii jako pełnoprawnej umawiającej się strony konwencji w sprawie Morza Beringa, Rzeczpospolita Polska wycofa swoje członkostwo z konwencji.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               nie dotyczy

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Poniższa decyzja została podjęta w oparciu o Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w powiązaniu z art. 218 ust. 9, który przewiduje, że Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje decyzję ustalającą stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne. Ma to zastosowanie do stanowiska, które Komisja ma zająć w imieniu Unii na konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa.

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną ustanowienia zasad, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Poniższa decyzja zastąpi decyzję Rady 11724/12 z dnia 29 czerwca 2012 r., która obejmuje lata 2012–2016.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               nie dotyczy

               •Proporcjonalność

               nie dotyczy

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w regionalnych organizacjach ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), w przypadku gdy mają one przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ich ramy instytucjonalne, musi zostać przyjęte decyzją Rady na wniosek Komisji.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               nie dotyczy

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               nie dotyczy

               •Ocena skutków

               nie dotyczy

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               nie dotyczy

               •Prawa podstawowe

               nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  nie dotyczy

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  nie dotyczy

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  nie dotyczy

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  nie dotyczy

               2017/0092 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na dorocznej konferencji stron Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa, i uchylająca decyzję 11724/12

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 38 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z jego art. 39 ust. 1 lit. d) stanowi, że jednym z celów wspólnej polityki rybołówstwa jest zagwarantowanie bezpieczeństwa dostaw.

               (2)Art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  4
                stanowi, że Wspólna Polityka Rybołówstwa (WPRyb) zapewnia, aby działalność połowowa i w zakresie akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. W rozporządzeniu zapisano również, że Unia stosuje wobec zarządzania rybołówstwem podejście oparte na zasadzie ostrożnego zarządzania zasobami i dąży do zapewnienia, by eksploatacja żywych zasobów morza umożliwiała odbudowę populacji poławianych gatunków i utrzymywanie ich powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi również, że Unia dąży do stosowania środków zarządzania i ochrony opartych na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, do propagowania metod połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, do unikania i ograniczenia w miarę możliwości przypadkowych połowów, do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne oraz do stopniowego wyeliminowania odrzutów. Ponadto art. 28 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 przewiduje wyraźnie, że zasady te są stosowane przez Unię w ramach polityki zewnętrznej.

               (3)Rzeczpospolita Polska jest umawiającą się stroną Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa („konwencja w sprawie Morza Beringa”). Unia nie jest stroną konwencji. Zgodnie z art. 6 ust. 9 Aktu przystąpienia
                  5
                umowami w sprawie połowów zawartymi przez nowe państwa członkowskie z państwami trzecimi zarządza Unia, która powinna wdrażać wszelkie decyzje przyjęte na mocy wspomnianej konwencji.

               (4)Decyzją Rady 7277/16 z dnia 11 kwietnia 2016 r. upoważniono Rzeczpospolitą Polską do negocjacji, w interesie Unii, w sprawie zmian do konwencji w sprawie Morza Beringa, aby Unia mogła stać się umawiającą się stroną tej konwencji. Mandat ten jest obecnie realizowany. Zakłada się, że po zaakceptowaniu Unii jako pełnoprawnej umawiającej się strony konwencji w sprawie Morza Beringa, Rzeczpospolita Polska wycofa swoje członkostwo z konwencji.

               (5)W dniu 10 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 11724/12 określającą stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa

               (6)Decyzja 11724/12 stanowi, że przyjęte stanowisko podlega przeglądowi najpóźniej do dnia corocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa w 2016 r. Należy zatem uchylić decyzję 11724/12 i zastąpić ją nową decyzją.

               (7)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach mintaja w obszarze objętym konwencją w sprawie Morza Beringa oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska Unii, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje statystyczne, biologiczne i inne przedstawione przed dorocznej konferencji stron lub w jej trakcie, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii.

               (8)UE nie jest stroną konwencji w sprawie Morza Beringa, zatem Rzeczpospolita Polska reprezentuje UE na dorocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa. Niniejsza decyzja skierowana jest w związku z tym do Rzeczypospolitej Polskiej.

               (9)Zgodnie z art. 218 i art. 3 ust. 1 TFUE Komisja będzie reprezentować UE na corocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa po przystąpieniu UE do konwencji w sprawie Morza Beringa. W związku z tym niniejsza decyzja będzie skierowana do Komisji od tego momentu.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie Unia Europejska ma zająć na dorocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa w przypadku gdy organ ten ma przyjąć decyzje mające skutki prawne, jest określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na dorocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               1.
                     Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i w stosownych przypadkach modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa w 2022 r.

               2.
                     W przypadku przystąpienia UE do konwencji w sprawie Morza Beringa ust. 1 niniejszego artykułu ma nadal zastosowanie w odniesieniu do pozostałego okresu przewidzianego w tym ustępie.

               Artykuł 4

               Decyzja 11724/12 traci moc.

               Artykuł 5

               1.
                     Niniejsza decyzja skierowana jest do Rzeczypospolitej Polskiej.

               2.
                     W okolicznościach przewidzianych w art. 3 ust. 2 niniejsza decyzja zostaje skierowana do Komisji Europejskiej, która reprezentuje UE na konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 236 z 23.9. 2003, s. 33.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzje Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (3)
                  COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (4)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (5)
                  Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowacji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236 z 23.9.2003, s. 33).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.5.2017
            COM(2017) 215 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            Wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na dorocznej konferencji stron Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa, i uchylającej decyzję 11724/12

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko Unii, jakie należy zająć na dorocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa

               (1)Zasady

               W ramach konwencji w sprawie Morza Beringa Unia Europejska:

               a)
                     zapewnia, aby środki przyjęte w ramach dorocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa były zgodne z celami i zasadami Unii realizowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz z celami dotyczącymi maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonymi w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, a także wspiera wdrażanie opartego na ekosystemie podejścia do zarządzania rybołówstwem, oraz dąży do tego, aby ograniczyć wpływ działalności połowowej na środowisko, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać oraz stopniowo wyeliminować odrzuty, a także zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b)
                     zapewnia zgodność środków przyjętych na dorocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa z celami tej konwencji;

               c)
                     gwarantuje zgodność środków przyjmowanych przez konferencję stron konwencji w sprawie Morza Beringa z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, porozumienia ONZ w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz Porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa o środkach stosowanych przez państwo portu z 2009 r.;

               d)
                     propaguje spójność stanowisk na forach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem oraz, w stosownych przypadkach, z regionalnymi konwencjami morskimi w tym samym obszarze;

               e)
                     dąży do osiągnięcia synergii z prowadzoną przez siebie polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z innymi politykami zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności oraz innych dziedzin;

               f)
                     zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g)
                     działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  1
               ;

               h)
                     dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze objętym konwencją, w oparciu o takie same zasady i normy, jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania rezolucji i zaleceń.

               (2)Kierunki

               W stosownych przypadkach Unia Europejska stara się wspierać podejmowanie przez konferencję stron konwencji w sprawie Morza Beringa następujących działań:

               a)
                     zastosowanie środków ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych na obszarze objętym konwencją w sprawie Morza Beringa na podstawie najlepszej dostępnej wiedzy naukowej, w tym poprzez regulacje prawne dotyczące całkowitych dopuszczalnych połowów i kwot zasobów mintaja, uregulowanych w ramach konwencji w sprawie Morza Beringa. W razie konieczności należy rozważyć zastosowanie w odniesieniu do stad ryb zagrożonych z powodu przełowienia szczególnych środków w celu odbudowy zasobów;

               b)
                     poddanie przeglądowi środków monitorowania, kontroli i nadzoru w obszarze objętym konwencją w sprawie Morza Beringa w celu podniesienia skuteczności kontroli i wzmocnienia przestrzegania środków przyjętych w ramach tej konwencji;

               c)
                     zastosowanie środków mających na celu zapobieganie, powstrzymywanie i eliminowanie nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów na obszarze objętym konwencją w sprawie Morza Beringa;

               d)
                     zapewnianie, aby środki ochronne w odniesieniu do wrażliwych ekosystemów w obszarze objętym konwencją w sprawie Morza Beringa były zgodne z rezolucjami Zgromadzenia Ogólnego ONZ;

               e)
                     opracowywanie wspólnego podejścia wraz z innymi regionalnymi organizacjami ds. zarządzania rybołówstwem;

               f)
                     zastosowanie dodatkowych środków technicznych w oparciu o opinie organów pomocniczych ustanowionych w ramach konwencji w sprawie Morza Beringa.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć

               na dorocznej konferencji stron konwencji w sprawie Morza Beringa

               Przed każdą doroczną konferencją stron konwencji w sprawie Morza Beringa należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze statystyczne, biologiczne i inne istotne informacje przekazane Komisji Europejskiej, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja Europejska przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdą doroczną konferencją stron konwencji w sprawie Morza Beringa pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska.

               Jeżeli podczas kolejnych posiedzeń, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym.

                     (1)
                  Por. dokument 7086/12 PECHE 66.


Avis juridique important

|

52004PC0742

Wniosek dotyczący decyzji Rady upoważniającej Zjednoczone Królestwo do stosowania zwolnienia z podatku klimatycznego z tytułu niskowartościowych paliw stałych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE  /* COM/2004/0742 końcowy */

Bruksela, dnia 09.11.2004COM(2004) 742 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYupoważniającej Zjednoczone Królestwo do stosowania zwolnienia z podatku klimatycznego z tytułu niskowartościowych paliw stałych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1. ZłOżENIE WNIOSKUW piśmie z dnia 18 czerwca 2004 r. władze Zjednoczonego Królestwa złożyły do Komisji wniosek o odstępstwo upoważniające Zjednoczone Królestwo do stosowania w dalszym ciągu zwolnienia z podatku klimatycznego (CCL) z tytułu niskowartościowych paliw stałych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE[1]. Celem otrzymania informacji niezbędnych do oceny tego wniosku, Komisja przesłała dodatkowe zapytania w piśmie z dnia 13 lipca, na które władze Zjednoczonego Królestwa odpowiedziały 10 sierpnia 2004 r.Zjednoczone Królestwo wprowadziło podatek klimatyczny 1 kwietnia 2001 r. Według władz Zjednoczonego Królestwa celem tego podatku jest wspieranie wydajności energetycznej oraz technologii o niskiej zawartości węgla w sektorze przemysłowym. Podatek odnosi się do gazu, węgla, energii elektrycznej oraz płynnego gazu ziemnego (do celów grzewczych) wykorzystywanych przez przedsiębiorstwa oraz w sektorze publicznym. W celu promocji pozytywnych działań względem środowiska istnieją liczne zwolnienia z tego podatku. Z podatku zwolnione zostały paliwa stałe[2] o wartości niższej niż 15 funtów brytyjskich (GBP) za tonę, takie jak mieszane odpady i gruz pochodzące z górnictwa węgla kamiennego oraz koksowego. Chodzi tutaj o niewielką ulgę, wprowadzoną równocześnie z podatkiem w kwietniu 2001 r., ze względu na środowisko naturalne, aby promować wykorzystanie niskogatunkowych paliw stałych, które w przeciwnym wypadku składowane byłyby na składowiskach odpadów.Z chwilą wejścia w życie dyrektywy 2003/96/WE Państwa Członkowskie, które nie opodatkowały powyższych paliw, mają obowiązek wprowadzić takie podatki.Władze Zjednoczonego Królestwa uważają, iż skutkiem zniesienia zwolnienia od podatku byłoby opodatkowanie powyższych paliw według stawki takiej jak podatek klimatyczny nałożony na węgiel i koks (11,70 GBP za tonę). Średnia cena niskowartościowego węgla to 2,10 GBP za tonę, natomiast węgiel normalnej jakości warty jest średnio 28 GBP za tonę. Opodatkowanie według pełnej stawki podatku klimatycznego podniesie więc cenę ponad sześciokrotnie, co wykluczy z rynku niskowartościowy węgiel oraz wpłynie na składowanie go na składowiskach odpadów. Nawet wprowadzając obniżoną stawkę podatku klimatycznego zgodną ze stawką minimalną ustaloną przez dyrektywę dotyczącą produktów energetycznych, cena odpadów z paliw stałych podwoi się, co również wykluczy z rynku niskowartościowy węgiel oraz wpłynie na składowanie go na składowiskach odpadów. Tymczasem surowce te były zwolnione z brytyjskiego podatku od składowania odpadów, od momentu jego wprowadzenia.Każdy producent w innym Państwie Członkowskim ma prawo do importowania powyższych produktów i do korzystania ze zwolnienia z podatku.Polityka taka opiera się na obiektywnych zasadach i jest wprowadzana w życie w sposób usystematyzowany. Zwolnienie podatkowe, jako takie, jest częścią ogólnego systemu. Szczególnie, w charakterze i logice takiego podatku (który jest podatkiem od energii) leży zwolnienie z niego niskokalorycznych produktów. Stawki podatku klimatycznego zależą od zawartości energii w paliwach, natomiast odpady paliw stałych mają o wiele niższą zawartość energii niż normalne paliwa stałe. Do celów środowiskowych podatku należy również zachęcanie do wykorzystywania powyższych surowców, a nie do składowania ich na składowiskach odpadów.Zwolnienie podatkowe odnosi się jedynie do przedsiębiorstw sprzedających niskowartościowe paliwa stałe i może mieć jedynie minimalny wpływ na konkurencję i handel. Według władz Zjednoczonego Królestwa jedynie niewielka liczba przedsiębiorstw (mniej niż 10) sprzedaje takie surowce i korzysta ze zwolnienia z podatku. Roczny koszt aktualnych zwolnień podatkowych w odniesieniu do całego sektora wynosi około 100 000 GBP dla skarbu państwa Zjednoczonego Królestwa. Ponadto, jakakolwiek wybiórczość związana z tymi zwolnieniami podatkowymi byłaby spójna z charakterem brytyjskiego systemu. Władze Zjednoczonego Królestwa wnioskują, iż środek nie jest więc pomocą państwa.2. OCENA KOMISJIZgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy 2003/96/WE Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde Państwo Członkowskie do wprowadzenia dalszych zwolnień lub obniżek podatków akcyzowych na podstawie szczególnych rozważań politycznych.Zwolnienia sformułowane w art. 19 dyrektywy 2003/96/WE muszą zostać zbadane pod względem zgodności z politykami Wspólnoty.Zwolnienie podatkowe wspiera wykorzystywanie niskowartościowych paliw stałych do celów produkcji, co pozwala uniknąć składowania odpadów. Mimo że z punktu widzenia polityki ochrony środowiska wykorzystanie energii jest rzeczywiście korzystniejsze od składowania odpadów, prawidłowe podejście zgodne z zasadą "zanieczyszczający płaci" polegałoby na stosowaniu niższych stawek podatkowych dla niskowartościowych paliw stałych proporcjonalnie do zawartości energii. Zupełne zwolnienie podatkowe nie leży więc ani w charakterze ani w logice systemu. Jednak, biorąc pod uwagę zmienną jakość surowca, jak i zmienną zawartość energii w surowcu oraz wynikające z tego problemy w ustaleniu dokładnych stawek podatkowych oraz biorąc pod uwagę fakt, iż zwolnienie dotyczy niewielkich kwot, zupełne zwolnienie podatkowe jest do przyjęcia jako środek tymczasowy.Czas trwania wnioskowanego środka musi zatem być ograniczony. Zgodnie z art. 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE środki takie są przyznawane maksymalnie na okres 6 lat. Zwolnienie z podatku niskowartościowych paliw stałych może zatem być stosowane do 2010 r. Te ramy czasowe również dają władzom Zjednoczonego Królestwa możliwość powtórnej oceny użyteczności zwolnienia z podatku od składowania odpadów w świetle polityki mającej na celu promowanie wykorzystywania niskowartościowych paliw stałych.W kwestii zasad dotyczących pomocy państwa należy przypomnieć, że są one stosowane niezależnie od zatwierdzenia zwolnienia z podatku akcyzowego. Biorąc pod uwagę fakt, że przewidywana łączna wartość zwolnienia dla wszystkich beneficjentów wynosi 100 000 GBP, wydaje się mało prawdopodobne, aby wartość zwolnienia dla pojedynczego beneficjenta przekroczyła limit ustalony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis[3].3. DECYZJAKomisja proponuje, aby Rada, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE, upoważniła Zjednoczone Królestwo do zwolnienia z podatku klimatycznego z tytułu niskowartościowych paliw stałych do 1 stycznia 2010 roku.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYupoważniającej Zjednoczone Królestwo do zwolnienia z podatku klimatycznego z tytułu niskowartościowych paliw stałych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE(jedynie tekst angielski jest autentyczny)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej[4], w szczególności jej art. 19 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji,[5]a także mając na uwadze, co następuje:(1) W piśmie z dnia 18 czerwca 2004 r. władze Zjednoczonego Królestwa złożyły do Komisji wniosek o odstępstwo zezwalające Zjednoczonemu Królestwu na stosowanie w dalszym ciągu zwolnienia z podatku klimatycznego (CCL) z tytułu niskowartościowych paliw stałych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE.(2) Celem tego podatku, według władz Zjednoczonego Królestwa, jest wspieranie wydajności energetycznej oraz technologii o niskiej zawartości węgla w sektorze przemysłowym. Podatek odnosi się do gazu, węgla, energii elektrycznej oraz płynnego gazu ziemnego (do celów grzewczych) wykorzystywanych przez przedsiębiorstwa oraz w sektorze publicznym.(3) Zwolnienia z podatku klimatycznego są wprowadzone od roku 2001 w celu promocji pozytywnych działań względem środowiska. Paliwa stałe o wartości niższej niż 15 funtów brytyjskich (GBP) za tonę, takie jak mieszane odpady i gruz pochodzące z górnictwa węgla kamiennego oraz koksowego zostały zwolnione z podatku.(4) Z chwilą wejścia w życie dyrektywy 2003/96/WE Państwa Członkowskie, które nie opodatkowały powyższych paliw, mają obowiązek wprowadzić takie podatki.Zwolnienie podatkowe wspiera wykorzystywanie niskowartościowych paliw stałych do celów produkcji energii, co pozwala uniknąć składowania odpadów. Mimo że z punktu widzenia polityki ochrony środowiska wykorzystanie energii jest korzystniejsze od składowania odpadów, prawidłowe podejście zgodne z zasadą "zanieczyszczający płaci" polegałoby na stosowaniu niższych stawek podatkowych dla niskowartościowych paliw stałych proporcjonalnie do zawartości energii. Jednak, biorąc pod uwagę zmienną jakość surowca jak i zmienną zawartość energii w surowcu oraz wynikające z tego problemy w ustaleniu dokładnych stawek podatkowych oraz biorąc pod uwagę fakt, iż zwolnienie dotyczy niewielkich kwot, zupełne zwolnienie podatkowe jest możliwe do przyjęcia jako środek tymczasowy. Czas trwania zwolnienia musi zatem być ograniczony.(5) Roczny koszt aktualnych zwolnień podatkowych w odniesieniu do całego sektora wynosi około 100 000 GBP dla skarbu państwa Zjednoczonego Królestwa. W zakresie, w jakim zwolnienie podatkowe stanowi pomoc państwa, zastosowanie mają normalne zasady. Z powyższego wynika zatem, że ulga podlega rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis[6]. Tym niemniej, jeśli zyski przedsiębiorstwa przekroczyłyby limity określone w powyższym rozporządzeniu należy o tym poinformować Komisję zgodnie z rozporządzeniem (WE) 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE[7].(6) Komisja regularnie bada obniżki i zwolnienia, aby sprawdzić czy nie zakłócają one konkurencji lub czy nie utrudniają funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz czy nie są one niezgodne z polityką Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego, energii i transportu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Zjednoczone Królestwo jest upoważnione do stosowania zwolnienia z podatku akcyzowego z tytułu niskowartościowych paliw stałych, o wartości niższej niż 15 GBP za tonę.Artykuł 2Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2009 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.Sporządzono w Brukseli,W imieniu RadyPrzewodniczący[1] Dz.U. L 283 z 31.10.2003, str. 51. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą nr 2004/75/WE (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 100).[2] "Paliwa stałe" odnoszą się jedynie do węgla i węgla brunatnego, koksu i koksu wytlewnego z węgla i węgla brunatnego oraz koksu naftowego.[3] Rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 30).[4] Dz.U. L 283 z 31.10.2003, str. 51. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą nr 2004/75/WE (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 100).[5] Dz.U. C [...] z. [...], str. [...][6] Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 30.[7] Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1-9.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.9.2017
            COM(2017) 556 final
            2017/0241(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            wypowiadająca Umowę o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów, przyjętą rozporządzeniem Rady (WE) nr 1563/2006 z dnia 5 października 2006 r.

               UZASADNIENIE

               Umowa o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów
                  1
                (zwanym dalej „Komorami”) określa możliwość jej wypowiedzenia przez jedną ze Stron w przypadku poważnych okoliczności, takich jak naruszenie zobowiązań podjętych przez Strony w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów (zwanych dalej „połowami NNN”). Wypowiedzenie umowy wymaga wcześniejszego powiadomienia na piśmie przez Stronę domagającą się wypowiedzenia, które to powiadomienie musi zostać przekazane w terminie co najmniej sześciu miesięcy przed wypowiedzeniem umowy.

               Zgodnie z art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008 („rozporządzenie w sprawie połowów NNN”) Komisja może określić państwa trzecie, które uznaje za niewspółpracujące w zakresie zwalczania połowów NNN. Państwo trzecie może zostać uznane za niewspółpracujące państwo trzecie, jeżeli nie wykonuje obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nadbrzeżnym lub państwie zbytu, polegających na podejmowaniu działań w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania.

               Zgodnie z art. 32 rozporządzenia w sprawie połowów NNN decyzją Komisji Komory poinformowano o możliwości uznania ich za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania nielegalnych, niezgłoszonych i nieuregulowanych połowów
                  2
                w dniu 1 października 2015 r.

               W następstwie tej decyzji Komisja rozpoczęła dialog z Komorami, który był prowadzony zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu w sprawie połowów NNN. Dialog był prowadzony na podstawie planu działania zaproponowanego Komorom przez Komisję w celu usunięcia niedociągnięć. Komory nie podjęły w odpowiednim czasie niezbędnych działań naprawczych w celu usunięcia stwierdzonych problemów.

               Jako że Komory nie wywiązywały się z obowiązków spoczywających na nich na mocy prawa międzynarodowego jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nadbrzeżnym lub państwie zbytu oraz nie podjęły działań w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zgodnie z art. 31 rozporządzenia w sprawie połowów NNN zostały uznane za niewspółpracujące państwo trzecie decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2017/889
                  3
                z dnia 23 maja 2017 r. Po uznaniu ich za takie państwo Komory nadal nie podjęły niezbędnych działań naprawczych.

               Główne niedociągnięcia uzasadniające przedmiotową decyzję dotyczyły: (i) polityki taniej bandery prowadzonej przez władze Komorów; (ii) dowodów nielegalnej działalności połowowej prowadzonej przez flotę Komorów; (iii) słabych lub nieistniejących zdolności organów krajowych w zakresie monitorowania i kontroli; oraz (iv) przestarzałych ram prawnych Komorów w zakresie rybołówstwa.

               Zgodnie z art. 33 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komory zostały od tego czasu dodane decyzją Rady (UE) 2017/1332
                  4
                do wykazu niewspółpracujących państw trzecich, ustanowionego decyzją wykonawczą 2014/170/UE
                  5
                w dniu 11 lipca 2017 r.

               Wpisanie państwa trzeciego do wykazu państw niewspółpracujących w zakresie zwalczania połowów NNN wymaga podjęcia środków określonych w art. 38 rozporządzenia w sprawie połowów NNN. Spośród tych środków Komisja proponuje wypowiedzenie wszelkich obowiązujących dwustronnych umów w sprawie połowów zawartych z Komorami, które zawierają postanowienia, zgodnie z którymi umowa ulega rozwiązaniu w przypadku niewypełnienia przez to państwo zobowiązań w zakresie zwalczania połowów NNN.

               Jako że Komory zostały wpisane do wykazu niewspółpracujących państw trzecich, Komisja uważa, że należy zaproponować Radzie rozpoczęcie przez Komisję procedury rozwiązania Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów.

               Traktat lizboński upoważnia Komisję do reprezentowania Unii w relacjach z państwami niebędącymi członkami UE. Oznacza to, że na Komisji spoczywa obowiązek, w imieniu UE, powiadomienia Komorów o decyzji Rady i Unii o wypowiedzeniu umowy o partnerstwie z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia i konsultacji między Stronami, zanim umowa zostanie rozwiązana (art. 12 Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów).

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE. Zgodnie z zasadą actus contrarius podstawa prawna zastosowana do rozwiązania umowy międzynarodowej powinna być taka sama jak ta zastosowana do jej zawarcia. Oznacza to, że Parlament Europejski jest zobowiązany do wyrażenia zgody na niniejszy wniosek, zanim zostanie on przyjęty przez Radę.

               Wniosek dotyczący rozwiązania tej umowy nie powinien opóźniać skutków art. 38 ust. 8 rozporządzenia w sprawie połowów NNN. W związku z tym Komisja powinna złożyć wniosek do Rady o wezwanie Parlamentu Europejskiego do wyrażenia zgody na termin trzech miesięcy na przyjęcie przez niego wniosku.

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  nie dotyczy

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  nie dotyczy

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Wniosek jest zgodny ze wspólną polityką rybołówstwa oraz z umowami o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów oraz polityką zwalczania połowów NNN.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Właściwą podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  nie dotyczy

               •Proporcjonalność

                  nie dotyczy

               •Wybór instrumentu

                  Biorąc pod uwagę fakt, że celem niniejszego aktu prawnego jest wdrożenie decyzji Rady skierowanej do określonego państwa trzeciego, należy wykorzystać decyzję Rady do powiadomienia rządu Związku Komorów o wypowiedzeniu Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  nie dotyczy

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  nie dotyczy

               •Ocena skutków

                  nie dotyczy

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  nie dotyczy

               •Prawa podstawowe

                  nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wypowiedzenie Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów nie ma wpływu na budżet. Żadna kwota dotycząca nowego protokołu zastępującego protokół, który wygasł dnia 31.12.2016 r., nie została zapisana w rezerwie budżetu na 2017 r. ani w projekcie budżetu na 2018 r.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  nie dotyczy

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  nie dotyczy

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               nie dotyczy

               2017/0241 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               wypowiadająca Umowę o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów, przyjętą rozporządzeniem Rady (WE) nr 1563/2006 z dnia 5 października 2006 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Rozporządzenie Rady (WE) nr 1563/2006
                  6
                dotyczy zawarcia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (zwanej dalej „Umową o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE-Komory”).

               (2)Jednym z celów Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE-Komory jest zapewnienie, aby środki gwarantujące ochronę stad ryb i zarządzanie nimi były skuteczne, oraz aby nielegalne, niezgłoszone i nieuregulowane połowy („NNN”) były zwalczane.

               (3)Umowa o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE-Komory obowiązuje przez okres siedmiu lat, począwszy od daty jej wejścia w życie, i może zostać przedłużona na dodatkowy okres siedmiu lat, chyba że zostanie wypowiedziana przez jedną ze Stron.

               (4)Zgodnie z art. 12 umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE-Komory niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana przez jedną ze Stron w razie wystąpienia poważnych okoliczności, takich jak niewypełnienie zobowiązań w zakresie zwalczania połowów NNN. Zainteresowana Strona powiadamia drugą Stronę o zamiarze wypowiedzenia umowy co najmniej na sześć miesięcy przed datą wygaśnięcia początkowego okresu siedmiu lat lub każdego dodatkowego okresu, a wysłanie tego powiadomienia powoduje rozpoczęcie konsultacji między Stronami.

               (5)Zgodnie z art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008
                  7
                („rozporządzenie w sprawie połowów NNN”) Komisja określa państwa trzecie, które uznaje za niewspółpracujące w zakresie zwalczania połowów NNN. Państwo trzecie może zostać uznane za niewspółpracujące państwo trzecie, jeżeli nie wypełnia obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nadbrzeżnym lub państwie zbytu, polegających na podejmowaniu działań w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania.

               (6)Zgodnie z decyzją przyjętą przez Komisję w dniu 1 października 2015 r.
                  8
                Komory zostały powiadomione o możliwości uznania ich przez Komisję za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania połowów NNN z powodu (i) polityki taniej bandery prowadzonej przez władze Komorów; (ii) dowodów nielegalnej działalności połowowej prowadzonej przez flotę Komorów; (iii) słabych lub nieistniejących zdolności organów krajowych w zakresie monitorowania i kontroli; oraz (iv) przestarzałych ram prawnych Komorów w zakresie rybołówstwa.

               (7)Decyzją tą Komisja rozpoczęła proces dialogu z Komorami, który był prowadzony zgodnie z wymogami proceduralnymi określonymi w art. 32 rozporządzenia w sprawie połowów NNN. Komory nie podjęły w odpowiednim czasie niezbędnych działań naprawczych, aby zaradzić tej sytuacji.

               (8)Zważywszy że Komory ustawicznie nie wypełniały obowiązków spoczywających na nich na mocy prawa międzynarodowego jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nadbrzeżnym lub państwie zbytu, polegających na podejmowaniu działań w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania, państwo to zostało uznane, zgodnie z art. 31 rozporządzenia w sprawie połowów NNN, za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania połowów NNN decyzją Komisji (UE) 2017/889 z dnia 23 maja 2017 r.
                  9
               . Po uznaniu ich za takie państwo Komory nadal nie podjęły niezbędnych działań naprawczych.

               (9)Zgodnie z art. 33 rozporządzenia w sprawie połowów NNN w dniu 24 marca 2014 r. państwo to zostało dodane decyzją Rady (UE) 2017/1332
                  10
                do wykazu niewspółpracujących państw trzecich, ustanowionego decyzją wykonawczą (UE) 2014/170/UE
                  11
               .

               (10)Zgodnie z art. 38 ust. 8 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komisja proponuje wypowiedzenie wszelkich obowiązujących dwustronnych umów w sprawie połowów zawartych z niewspółpracującym państwem trzecim, które zawierają postanowienia, zgodnie z którymi umowa ulega rozwiązaniu w przypadku niewypełnienia przez to państwo zobowiązań podjętych przez to państwo w zakresie zwalczania połowów NNN.

               (11)Należy zatem wypowiedzieć Umowę o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów.

               (12)Traktat o Unii Europejskiej upoważnia Komisję do zapewnienia reprezentacji Unii na zewnątrz. Komisja, w imieniu Unii Europejskiej, powinna zatem powiadomić Związek Komorów o wypowiedzeniu umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE-Komory.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Umowa o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów, która weszła w życie dnia 6 marca 2008 r., zostaje wypowiedziana.

               Artykuł 2

               Komisja Europejska, w imieniu Unii Europejskiej, powiadamia Związek Komorów o wypowiedzeniu umowy o partnerstwie.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 290 z 20.10.2006, s. 6.

                     (2)

                  Dz.U. C 324 z 2.10.2015, s. 6
                  .

                     (3)
                  Dz.U. L 135 z 24.5.2017, s. 35.

                     (4)
                  Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 37.

                     (5)
                  Dz.U. L 91 z 27.3.2014, s. 43.

                     (6)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1563/2006 z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (Dz.U. L 290 z 20.10.2006, s. 6).

                     (7)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 z dnia 29 września 2008 r. ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).

                     (8)
                  Decyzja Komisji z dnia 1 października 2015 r. w sprawie powiadomienia państwa trzeciego o możliwości uznania go za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów (Dz.U. C 324 z 2.10.2015, s. 6).

                     (9)
                  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2017/889 z dnia 23 maja 2017 r. w sprawie uznania Związku Komorów za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów (Dz.U. L 135 z 24.5.2017, s. 35).

                     (10)
                  Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2017/1332 z dnia 11 lipca 2017 r. zmieniająca w odniesieniu do Związku Komorów decyzję wykonawczą 2014/170/UE ustanawiającą wykaz niewspółpracujących państw trzecich w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów. (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 37).

                     (11)
                  Decyzja wykonawcza Rady z dnia 24 marca 2014 r. ustanawiająca wykaz niewspółpracujących państw trzecich w zakresie zwalczania połowów NNN zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1005/2008 ustanawiającym wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania. (Dz.U. L 91 z 27.3.2014, s. 43).


Ważna informacja prawna

|

52009PC0457

Wniosek decyzja Rady zezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON 89034 (MON-89Ø34-3), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne) (Tekst mający znaczenie dla EOG)  /* COM/2009/0457 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 8.9.2009KOM(2009) 457 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON 89034 (MON-89Ø34-3), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne) (Tekst mający znaczenie dla EOG)UZASADNIENIEZałączony wniosek w sprawie decyzji Rady dotyczy żywności i paszy zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON 89034, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, w odniesieniu do której w dniu 14 grudnia 2006 r. przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. przedłożyło właściwym organom Niderlandów wniosek o wprowadzenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.Załączony wniosek odnosi się również do wprowadzenia do obrotu innych produktów zawierających kukurydzę MON 89034 i składających się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy.W dniu 18 grudnia 2008 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA“) wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, stwierdzając, że wprowadzenie do obrotu produktów zawierających kukurydzę MON 89034, zgodną z opisem zawartym we wniosku, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych najprawdopodobniej nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie człowieka, zwierząt ani na środowisko naturalne w kontekście zamierzonych zastosowań produktów.W związku z powyższym w dniu 22 lipca 2009 r. projekt decyzji Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON 89034, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, przedłożono Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w celu poddania go głosowaniu. Komitet nie wydał opinii: 14 państw członkowskich (167 głosów) głosowało za jego przyjęciem, 9 państw członkowskich (109 głosów) przeciw, 3 państwa członkowskie (65 głosów) wstrzymały się od głosu, a przedstawiciele jednego państwa członkowskiego (4 głosy) nie byli obecni podczas głosowania.W związku z tym, na mocy art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE zmienionej decyzją Rady 2006/512/WE Komisja musi przedłożyć Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć, a następnie Rada decyduje w ciągu trzech miesięcy większością kwalifikowaną i informuje o tym Parlament.WniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON 89034 (MON-89Ø34-3), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne) (Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy[1], w szczególności jego art. 7 ust. 3 i art. 19 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W dniu 14 grudnia 2006 r. przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. zwróciło się, zgodnie z art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 do właściwych organów Niderlandów z wnioskiem o wprowadzenie do obrotu żywności, składników żywności i pasz zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON 89034, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych („wniosek”).(2) Wniosek odnosił się również do wprowadzenia do obrotu innych produktów zawierających kukurydzę MON 89034 lub składających się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączone są dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG[2], a także informacje i ustalenia dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE. Zawiera on również plan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.(3) W dniu 18 grudnia 2008 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA“) wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, stwierdzając, że wprowadzenie do obrotu produktów zawierających kukurydzę MON 89034, zgodną z opisem zawartym we wniosku, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych („produkty”) najprawdopodobniej nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie człowieka, zwierząt ani na środowisko naturalne w kontekście zamierzonych zastosowań produktów[3]. W swojej opinii EFSA rozpatrzył wszystkie szczegółowe pytania i wątpliwości zgłaszane przez państwa członkowskie w kontekście konsultacji z właściwymi organami krajowymi, przewidzianych w art. 6 ust. 4 i art. 18 ust. 4 wymienionego rozporządzenia.(4) W swojej opinii EFSA uznał złożony przez wnioskodawcę plan monitorowania skutków dla środowiska, obejmujący ogólny plan obserwacji, za zgodny z zamierzonym wykorzystaniem produktów.(5) W związku z powyższym należy wydać zezwolenie na produkty.(6) Każdemu organizmowi zmodyfikowanemu genetycznie należy przypisać niepowtarzalny identyfikator zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającym system ustanawiania oraz przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów organizmom zmodyfikowanym genetycznie[4].(7) Według opinii EFSA nie są konieczne żadne szczególne wymagania dotyczące etykietowania żywności, składników żywności i pasz zawierających kukurydzę MON 89034, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, z wyjątkiem wymogów ustanowionych w art. 13 ust. 1 i w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Aby zapewnić jednak wykorzystanie produktów w granicach zezwolenia przewidzianego w niniejszej decyzji, etykiety paszy zawierającej organizmy genetycznie zmodyfikowane lub składającej się z nich oraz etykiety produktów innych niż żywność i pasze, zawierających organizmy genetycznie zmodyfikowane lub składających się z nich, w odniesieniu do których złożono wniosek o zezwolenie, powinny wyraźnie wskazywać, że danych produktów nie wolno stosować do celów uprawy.(8) Podobnie opinia wydana przez EFSA nie uzasadnia nałożenia specjalnych wymogów lub ograniczeń na wprowadzanie do obrotu lub specjalnych wymogów lub ograniczeń dotyczących wykorzystania i obchodzenia się z produktem, w tym wymagań monitorowania po wprowadzeniu do obrotu z przeznaczeniem na żywność i pasze, czy też specjalnych wymogów dotyczących ochrony poszczególnych ekosystemów/środowiska naturalnego lub poszczególnych obszarów geograficznych, przewidzianych w art. 6 ust. 5 lit. e) oraz art. 18 ust. 5 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.(9) Wszelkie informacje mające znaczenie dla dopuszczenia produktów do obrotu powinny zostać wprowadzone do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003.(10) W art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE[5] określono wymogi dotyczące etykietowania produktów zawierających genetycznie zmodyfikowane organizmy lub składających się z nich.(11) Niniejszą decyzję należy notyfikować stronom Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych[6].(12) Przeprowadzono konsultacje z wnioskodawcą w sprawie środków przewidzianych w niniejszej decyzji.(13) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustanowionym przez jego przewodniczącego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 Organizm zmodyfikowany genetycznie i niepowtarzalny identyfikatorGenetycznie zmodyfikowana kukurydza ( Zea mays L.) MON 89034, określona w lit. b) załącznika do niniejszej decyzji, otrzymuje niepowtarzalny identyfikator MON-89Ø34-3, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 65/2004.Artykuł 2ZezwolenieNiniejszym zezwala się na wprowadzanie do obrotu, dla celów art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, następujących produktów:a) żywność i składniki żywności zawierające, składające się lub wytworzone z kukurydzy MON-89Ø34-3;b) pasze zawierające, składające się lub wytworzone z kukurydzy MON-89Ø34-3;c) produkty inne niż żywność i pasze, zawierające kukurydzę MON-89Ø34-3 lub składające się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy.Artykuł 3 Etykietowanie1. Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”.2. Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i c), zawierających kukurydzę MON-89Ø34-3, lub składających się z niej, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.Artykuł 4 Monitorowanie skutków dla środowiska1. Posiadacz zezwolenia gwarantuje, że plan monitorowania skutków dla środowiska naturalnego, określony w lit. h) załącznika, zostanie wprowadzony i zrealizowany.2. Posiadacz zezwolenia przedstawia Komisji coroczne sprawozdania z realizacji i wyników działań przewidzianych w planie monitorowania.Artykuł 5Rejestr wspólnotowyInformacje zawarte w załączniku do niniejszej decyzji wprowadza się do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.Artykuł 6Posiadacz zezwoleniaPosiadaczem zezwolenia jest przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. z siedzibą w Belgii, występujące w imieniu Monsanto Company, Stany Zjednoczone Ameryki.Artykuł 7Okres ważnościNiniejszą decyzję stosuje się przez 10 lat od daty powiadomienia o niej.Artykuł 8AdresatNiniejsza decyzja skierowana jest do Monsanto Europe S.A., Avenue de Tervuren 270-272, B-1150 Brussels, Belgia.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKa) Wnioskodawca i posiadacz zezwolenia:Nazwa : Monsanto Europe S.A.Adres: Avenue de Tervuren 270-272, B-1150 Brussels, Belgia W imieniu:Monsanto Company - 800 N. Lindbergh Boulevard, St. Louis, Missouri 63167, U.S.A.b) Opis i specyfikacja produktów:(1) Żywność i składniki żywności zawierające, składające się lub wytworzone z kukurydzy MON-89Ø34-3;(2) Pasze zawierające, składające się lub wytworzone z kukurydzy MON-89Ø34-3;(3) Produkty inne niż żywność i pasze, zawierające kukurydzę MON-89Ø34-3 lub składające się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy.Genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON-89Ø34-3, zgodną z opisem we wniosku, cechuje ekspresja protein Cry1A.105 i Cry2Ab2, nadających odporność na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera (łuskoskrzydłe).c) Etykietowanie:(1) Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”;(2) Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i c) niniejszej decyzji, zawierających kukurydzę MON-89Ø34-3, lub składających się z niej, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.d) Metoda wykrywania:-  Specyficzna metoda ilościowa w czasie rzeczywistym, oparta na technice PCR, stosowana do oznaczania kukurydzy MON-89Ø34-3;-  Zwalidowana na nasionach przez wspólnotowe laboratorium referencyjne ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, opublikowana na stronie internetowej http://gmo-crl.jrc.ec.europa.eu/statusofdoss.htm;-  Materiał odniesienia: AOCS 0906-E dostępny za pośrednictwem strony internetowej American Oil Chemists Society (AOCS) pod adresem: http://www.aocs.org/tech/crm/corn.cfme) Niepowtarzalny identyfikator:MON-89Ø34-3f) Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej:System Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, ID: zob. [ do uzupełnienia po powiadomieniu o decyzji ].g) Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub obchodzenia się z nimi:Brak.h) Plan monitorowaniaPlan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.[Link: plan opublikowany w internecie ]i) Wymogi dotyczące monitorowania stosowania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu do obrotuBrak.Uwaga: z czasem linki do odpowiednich dokumentów mogą wymagać aktualizacji. Zmiany te udostępnia się publicznie w postaci aktualizacji wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy. [1] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.[2] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.[3] http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2007-042[4] Dz.U. L 10 z 16.1.2004, s. 5.[5] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 24.[6] Dz.U. L 287 z 5.11.2003, s. 1.