				|

		52013PC0044

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych /* COM/2013/044 final - 2013/0024 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Celem niniejszego wniosku jest zmiana
rozporządzenia (WE) 1781/2006 w sprawie informacji o zleceniodawcach,
które towarzyszą przekazom pieniężnym[1]
(zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie przekazów pieniężnych”) w sposób
pozwalający poprawić możliwość śledzenia płatności i zapewnić dalszą pełną
zgodność unijnych ram z międzynarodowymi standardami.
Kontekst ogólny
Rozporządzenie w sprawie przekazów pieniężnych
określa przepisy nakładające na dostawców usług płatniczych wymóg przekazywania
informacji na temat zleceniodawcy na każdym etapie łańcucha płatności do celów
zapobiegania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu, prowadzenia dochodzeń
w przypadkach prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz wykrywania tych
praktyk.
Podstawą wspomnianego rozporządzenia było w
dużym stopniu zalecenie specjalne VII o przekazach pieniężnych przyjęte przez
Grupę Specjalną ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy[2] (FATF), natomiast jego celem
było zapewnienie jednolitej transpozycji tego międzynarodowego standardu w
całej Unii i w szczególności zapobieganie zróżnicowanemu traktowaniu transferów
krajowych realizowanych w ramach państwa członkowskiego i transferów
transgranicznych między państwami członkowskimi.
Mając na względzie zmieniający się charakter
zagrożeń, których źródłem jest pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu,
czemu sprzyja stały rozwój technologii oraz środków pozostających w dyspozycji
przestępców, wspomniana grupa specjalna zainicjowała generalny przegląd
międzynarodowych standardów, którego zwieńczeniem było przyjęcie nowego pakietu
zaleceń w lutym 2012 r.
Równolegle z tym procesem Komisja Europejska
prowadziła również własny przegląd unijnych ram. Przegląd ten objął
opublikowane przez Komisję badanie przeprowadzone przez zewnętrzny podmiot
poświęcone stosowaniu rozporządzenia w sprawie przekazów pieniężnych, szeroko
zakrojone kontakty i konsultacje z zainteresowanymi stronami z sektora
prywatnego oraz z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz
przedstawicielami organów regulacyjnych i organów nadzoru z państw
członkowskich UE.
Z prac tych wynika, że unijne ramy, w tym
rozporządzenie w sprawie przekazów pieniężnych, będą musiały ewoluować oraz
dostosować się do zmian, co powinno wiązać się nadaniem większego znaczenia
kwestii a) skuteczności systemów mających na celu zwalczenie prania pieniędzy i
finansowania terroryzmu, b) większej jasności i spójności przepisów we
wszystkich państwach członkowskich i c) rozszerzenia zakresu przepisów w celu
objęcia nimi nowych zagrożeń i słabości.
Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek
Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z
systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu[3] (zwana dalej „trzecią dyrektywą
w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy”) określa ramy służące ochronie
prawidłowego funkcjonowania, rzetelności i stabilności instytucji kredytowych i
finansowych oraz zaufania do całego systemu finansowego przed zagrożeniami
związanymi z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu.
W dyrektywie 2006/70/WE[4] („dyrektywa wykonawcza”)
ustanowiono środki wykonawcze do trzeciej dyrektywy w sprawie przeciwdziałania
praniu pieniędzy w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane
stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów
stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta, a także
wyłączenia przysługujące z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób
sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie.
Rozporządzenie w sprawie przekazów pieniężnych
stanowi uzupełnienie tych środków, zapewniając właściwym organom ścigania
natychmiastowy dostęp do podstawowych informacji na temat zleceniodawcy
transferów środków pieniężnych, wspierające ich w wykrywaniu, badaniu, ściganiu
terrorystów lub innych przestępców oraz lokalizowaniu mienia terrorystów.
Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii
Niniejszy wniosek jest zgodny z wnioskiem
dotyczącym dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przeciwdziałania
korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania
terroryzmu oraz go uzupełnia. Te dwa instrumenty prawne mają wspólny cel, a
mianowicie zmianę istniejących unijnych ram w zakresie przeciwdziałania praniu
pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w celu poprawy ich skuteczności, przy
zapewnieniu ich zgodności z międzynarodowymi standardami.
Niniejszy wniosek jest również zbieżny z
celami strategii bezpieczeństwa wewnętrznego UE[5],
w której wskazano na najpilniejsze wyzwania dla bezpieczeństwa UE w
nadchodzących latach oraz zaproponowano pięć celów strategicznych i konkretne
działania na lata 2011–2014, które pomogą zwiększyć bezpieczeństwo Unii. Obejmują
one zwalczanie prania pieniędzy i zapobieganie terroryzmowi, zwłaszcza poprzez
aktualizację unijnych ram w celu zwiększenia przejrzystości informacji na temat
rzeczywistych właścicieli osób prawnych.
Jeśli chodzi o ochronę danych, proponowane
doprecyzowanie przepisów dotyczących przetwarzania danych osobowych jest zgodne
z podejściem określonym w niedawno przedstawionych wnioskach Komisji
dotyczących ochrony danych[6].
Jeśli chodzi o sankcje, propozycja
wprowadzenia minimalnego zbioru przepisów opartych o określone zasady w celu
zaostrzenia sankcji i środków administracyjnych jest zgodna z polityką Komisji
sformułowaną w komunikacie Komisji „Wzmocnienie systemów sankcji w branży usług
finansowych”[7].
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
W kwietniu 2012 r. Komisja przyjęła
sprawozdanie dotyczące stosowania dyrektywy 2005/60/WE oraz zwróciła się do
wszystkich zainteresowanych stron o przekazanie uwag[8]. Zwłaszcza w załączniku do tego
sprawozdania szczególną uwagę poświęcono transgranicznym transferom środków
pieniężnych oraz dwóm nowym wymogom, a mianowicie wymogowi podawania w treści
przelewów informacji na temat beneficjenta oraz wymogowi zamrażania aktywów w
związku z rezolucjami ONZ.
Komisja otrzymała zaledwie cztery uwagi
wyraźnie dotyczące załącznika do wspomnianego sprawozdania. Respondenci
apelowali o przeprowadzenie konsultacji z zainteresowanymi stronami ze
wszystkich państw i terytoriów, do których zastosowanie ma rozporządzenie w
sprawie przekazów pieniężnych, podkreślając konieczność dopilnowania, by każdy
dodatkowy wymóg lub obowiązek nakładany na dostawców usług płatniczych był
proporcjonalny i prosty do spełnienia.
Szerokie konsultacje z zainteresowanymi
stronami zorganizowano w kontekście badania przeprowadzonego na zlecenie
Komisji Europejskiej przez zewnętrznych konsultantów[9], którzy do tego badania – które
przewidywało wywiady telefoniczne i wypełnienie kwestionariusza
strukturyzowanego – zaprosili 108 zainteresowanych stron.
Wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
Na przestrzeni 2012 r. na zlecenie Komisji
zewnętrzni konsultanci przeprowadzili badanie w celu zgromadzenia informacji na
temat funkcjonowania rozporządzenia w sprawie przekazów pieniężnych w państwach
członkowskich oraz na temat zaistniałych problemów[10].
Z badania wynika w szczególności szereg
zaleceń, w tym:
–
wprowadzenie dla dostawców usług płatniczych
obowiązku zapewnienia zachowania w treści transferów środków pieniężnych
wszystkich informacji na temat płatnika i odbiorcy;
–
ustalenie, jakie informacje o odbiorcy muszą być
weryfikowane i przez kogo;
–
rozważenie wprowadzenie „uproszczonego” systemu dla
transgranicznych transferów środków pieniężnych na maksymalną kwotę 1 000 EUR,
o ile nie istnieje podejrzenie prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu;
–
dalsze doprecyzowanie obowiązków sprawozdawczych,
którym podlegają dostawcy usług płatniczych;
–
wyraźny zakaz realizowania transferów środków
pieniężnych, jeżeli nie spełniają one niezbędnych wymogów (kompletność i dokładność
informacji);
–
wdrożenie przez dostawców usług płatniczych
będących odbiorcami skutecznych, uwzględniających ryzyko polityk i procedur
pozwalających określić odpowiednie działania następcze;
–
uwzględnienie kwestii związanych z ochroną danych.
Ocena skutków
Niniejszemu wnioskowi towarzyszy ocena
skutków, w której wskazano na główne problemy istniejące w obecnych unijnych
ramach ustawodawczych z zakresu przeciwdziałania praniu pieniędzy/zwalczaniu
finansowania terroryzmu[11],
a mianowicie: (i) brak spójności z niedawno zmienionymi standardami
międzynarodowymi; (ii) zróżnicowana interpretacja przepisów w poszczególnych
państwach członkowskich; oraz (iii) niewystarczalność przepisów oraz istnienie
luk prawnych w odniesieniu do nowych zagrożeń związanych z praniem pieniędzy i
finansowaniem terroryzmu. W rezultacie maleje skuteczność systemów
przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, co negatywnie
wpływa na reputację, gospodarkę i sektor finansowy.
W ramach oceny skutków przeanalizowano następujące
trzy scenariusze:
1)           scenariusz podstawowy, w którym
Komisja nie podejmuje żadnego działania;
2)           scenariusz zakładający działania
dostosowawcze, przewidujący wprowadzenie ograniczonych zmian w rozporządzeniu w
sprawie przekazów pieniężnych, które są niezbędne, aby (i) dostosować tekst
ustawodawczy do zmienionych standardów międzynarodowych lub (ii) zapewnić
wystarczająco wysoki stopień spójności między przepisami krajowymi lub (iii)
usunąć najważniejsze braki w kontekście nowo pojawiających się zagrożeń; oraz
3)           scenariusz zakładający pełną
harmonizację, przewidujący duże zmiany kształtu polityki w tym obszarze oraz
dodatkowe elementy procesu harmonizacji, uwzględniając specyfikę UE w danych
obszarach.
Analiza przeprowadzona w ramach oceny skutków
wykazała, że dostosowanie przepisów rozporządzenia w sprawie przekazów
pieniężnych do zmienionych standardów międzynarodowych w najbardziej
zrównoważony sposób zapewni realizacja drugiego scenariusza, zapewniając
jednocześnie odpowiedni poziom spójności między przepisami krajowymi oraz
elastyczność w ich wdrażaniu.
Ponadto w ramach oceny skutków przeanalizowano
wpływ wniosków ustawodawczych na prawa podstawowe. Zgodnie z Kartą praw
podstawowych wniosek dąży w szczególności do zapewnienia ochrony danych osobowych
(art. 8 Karty) przy przechowywaniu i przekazywaniu tych danych.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Podstawa prawna
Art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej.
Pomocniczość i proporcjonalność
Wśród wszystkich zainteresowanych stron
(zwłaszcza państw członkowskich i przedstawicieli branży usług płatniczych)
panuje powszechna zgoda, że cele wniosku nie mogą być w wystarczającym stopniu
osiągnięte przez państwa członkowskie i możliwe jest ich lepsze osiągnięcie
dzięki działaniom podjętym na poziomie UE.
Nieskoordynowane działania w obszarze
transgranicznych transferów środków pieniężnych podejmowane przez państwa
członkowskie na własną rękę mogłyby mieć znaczący wpływ na sprawne
funkcjonowanie systemów płatniczych na poziomie UE i w związku z tym
wyrządzić szkodę wewnętrznemu rynkowi usług finansowych (zob. motyw 2
rozporządzenia w sprawie przekazów pieniężnych).
Unia, dzięki zakresowi swojego działania,
zagwarantuje jednolitą transpozycję nowego zalecenia 16. FATF w całej Unii, a
zwłaszcza zapewni równorzędne traktowanie transferów krajowych realizowanych w
ramach państwa członkowskiego i transgranicznych transferów między państwami
członkowskimi.
Wniosek jest zatem zgodny z zasadą
pomocniczości.
Jeśli chodzi o zasadę proporcjonalności,
zgodnie z analizą przeprowadzoną w ramach oceny skutków we wniosku dokonano
transpozycji zmienionego zalecenia FATF o przekazach pieniężnych poprzez
wprowadzenie minimalnych wymogów koniecznych do zapewnienia możliwości
śledzenia transferów środków pieniężnych bez wykraczania poza to, co jest
konieczne do osiągnięcia jego celów.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.
5.           INFORMACJE UZUPEŁNIAJĄCE
Szczegółowe wyjaśnienie wniosku
Zgodnie z zaleceniem 16. FATF o przekazach
pieniężnych oraz towarzyszącymi mu uwagami interpretacyjnymi proponowane zmiany
mają na celu uregulowanie obszarów, w których nadal nie istnieje pełna
przejrzystość.
Proponowane rozwiązania mają na celu
zwiększenie możliwości śledzenia transferów poprzez nałożenie następujących
głównych wymogów:
–
dołączanie informacji na temat odbiorcy;
–
jeśli chodzi o zakres rozporządzenia –
doprecyzowanie, że karty kredytowe lub debetowe, czy też telefony komórkowe lub
inne urządzenia cyfrowe lub informatyczne zostają objęte zakresem stosowania
rozporządzenia, jeżeli są wykorzystywane do przekazywania środków pieniężnych
między osobami. Ponadto doprecyzowanie, że w przypadku przekazów pieniężnych
poza UE na kwotę poniżej 1 000 EUR zastosowanie ma mniej rygorystyczny system
opierający się na niezweryfikowanych informacjach na temat płatnika i odbiorcy
(a nie ewentualne wyłączenia z zakresu stosowania rozporządzenia przewidziane w
rozporządzeniu (WE) nr 1781/2006);
–
w odniesieniu do obowiązków dostawcy usług
płatniczych odbiorcy – nałożenie wymogu weryfikacji tożsamości beneficjenta (o
ile nie została uprzednio zweryfikowana) w przypadku przekazów pochodzących
spoza UE na kwotę ponad 1 000 EUR. W odniesieniu do dostawcy usług płatniczych
odbiorcy i pośredniczącego dostawcy usług płatniczych – obowiązek ustanowienia
uwzględniających ryzyko procedur pozwalających stwierdzić, kiedy należy
wykonać, odrzucić lub zawiesić transfer środków pieniężnych, w którym brakuje
wymaganych informacji, oraz określić odpowiednie działania następcze;
–
jeśli chodzi o ochronę danych – dostosowanie
wymogów ewidencjonowania informacji do standardów FATF, zgodnie z nowym
systemem przewidzianym dyrektywą [xxxx/yyyy];
–
jeśli chodzi o sankcje – wzmocnienie uprawnień
właściwych organów do nakładanie sankcji oraz wymóg prowadzenia skoordynowanych
działań w postępowaniach obejmujących sprawy transgraniczne, wymóg publikowania
informacji o sankcjach nałożonych za popełnione naruszenia oraz wymóg
ustanowienia skutecznych mechanizmów zachęcających do zgłaszania naruszeń
przepisów rozporządzenia.
Europejski Obszar Gospodarczy
Proponowany akt prawny ma znaczenie dla EOG i
w związku z tym jego zakres powinien być rozszerzony na Europejski Obszar
Gospodarczy.
2013/0024 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I
RADY
w sprawie informacji towarzyszących
transferom środków pieniężnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, w szczególności jego art. 114,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu
Ekonomiczno-Społecznego[12],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku
Centralnego[13],
po konsultacji z Europejskim Inspektorem
Ochrony Danych[14],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą
ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)       Przepływy brudnych pieniędzy
realizowane za pośrednictwem transferów środków pieniężnych mogą szkodzić
stabilności i wiarygodności sektora finansowego oraz stanowić zagrożenie dla
rynku wewnętrznego. Terroryzm wstrząsa podwalinami naszego społeczeństwa.
Działania przestępców i ich wspólników podejmowane czy to w celu ukrycia
pochodzenia korzyści z przestępstwa, czy też w celu przekazania pieniędzy na
cele terrorystyczne, mogą stanowić poważne zagrożenie dla prawidłowego
funkcjonowania, integralności i stabilności systemu transferu środków
pieniężnych oraz dla zaufania do całego systemu finansowego.
(2)       Jeśli na poziomie Unii nie
zostaną przyjęte określone środki koordynujące, osoby zajmujące się praniem
pieniędzy i finansowaniem terroryzmu mogą próbować wykorzystywać swobodę
przepływu kapitału, która stanowi nieodłączny aspekt zintegrowanego obszaru
finansowego, aby ułatwić prowadzenie swojej działalności przestępczej.
Działanie Unii, ze względu na jego skalę, powinno zapewnić jednolitą
transpozycję w całej Unii zalecenia 16. o przekazach pieniężnych
Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF), przyjętego w
lutym 2012 r., a w szczególności zapobiec odmiennemu traktowaniu płatności
krajowych realizowanych w obrębie państwa członkowskiego i płatności
transgranicznych pomiędzy państwami członkowskimi. Nieskoordynowane działanie w
obszarze transgranicznych transferów środków pieniężnych podejmowane przez państwa
członkowskie na własną rękę mogłoby mieć znaczący wpływ na sprawne
funkcjonowanie systemów płatniczych na poziomie UE i w związku z tym
wyrządzić szkodę wewnętrznemu rynkowi usług finansowych.
(3)       W zmienionej unijnej
strategii walki z finansowaniem terroryzmu z dnia 17 lipca 2008 r.[15] podkreślono konieczność
dalszych starań mających na celu zapobieganie finansowaniu terroryzmu i
uniemożliwianie podejrzanym terrorystom wykorzystywania ich własnych środków
finansowych. Z uznaniem należy przyjąć fakt, że FATF ciągle dąży do
udoskonalenia swoich zaleceń oraz prowadzi działania zmierzające do
wypracowania wspólnego porozumienia co do sposobów ich wdrożenia. We
wspomnianej zmienionej strategii Unii zauważono, że wdrożenie tych zaleceń
przez wszystkich członków FATF i członków organów regionalnych pełniących
podobną rolę jak FATF podlega regularnej ocenie i z tego też względu ważne jest
sformułowanie wspólnego podejścia do ich wdrażania przez państwa członkowskie.
(4)       W celu zapobiegania
finansowaniu terroryzmu podjęto środki mające na celu zamrożenie funduszy i
zasobów ekonomicznych pewnych osób, grup i podmiotów, w tym rozporządzenie (WE)
nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków
restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na
celu zwalczanie terroryzmu[16]
oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające
niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom
i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida[17].
W tym samym celu podjęto środki zmierzające do zabezpieczenia systemu
finansowego przed przesyłaniem środków pieniężnych i innych zasobów
ekonomicznych do celów terrorystycznych. Szereg takich środków przewidziano w
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady [xxxx/yyyy]w sprawie
przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania
pieniędzy oraz finansowania terroryzmu[18].
Środki te nie zapobiegają jednak całkowicie możliwości uzyskania przez
terrorystów i innych przestępców dostępu do systemów płatniczych w celu
transferu swoich funduszy.
(5)       W celu upowszechnienia
spójnego podejścia do zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu
w kontekście międzynarodowym dalsze działania Unii winny uwzględniać
rozwój wydarzeń na tym szczeblu, tj. międzynarodowe standardy dotyczące
zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz proliferacji
przyjęte przez FATF w 2012 r., a w szczególności zalecenie 16. oraz
zmienione uwagi interpretacyjne w sprawie jego stosowania.
(6)       Możliwość pełnego śledzenia
transferów środków pieniężnych może być niezwykle ważnym i cennym narzędziem
służącym zapobieganiu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz badaniu i
wykrywaniu przypadków tego procederu. W celu zapewnienia przekazywania
informacji na każdym etapie procesu realizacji płatności należy przewidzieć
system zobowiązujący dostawców usług płatniczych do dołączania do transferów
środków pieniężnych informacji o płatniku i odbiorcy.
(7)       Przepisy niniejszego
rozporządzenia obowiązują bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego
wdrażających dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24
października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania
danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[19]. Na przykład dane osobowe
gromadzone do celów spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia nie powinny
być dalej przetwarzane w sposób sprzeczny z dyrektywą 95/46/WE. Należy w
szczególności zakazać dalszego przetwarzania tych danych do celów handlowych.
Wszystkie państwa członkowskie uznają zwalczanie prania pieniędzy i
finansowania terroryzmu za działania podejmowane z ważnych względów
publicznych. Dlatego też przy stosowaniu niniejszego rozporządzenia należy
zezwolić – zgodnie z art. 26 ust. 1 lit. d) dyrektywy 95/46/WE – na
przykazywanie danych osobowych do państwa trzeciego, które nie zapewnia
odpowiedniego stopnia ochrony w rozumieniu art. 25 tej dyrektywy.
(8)       Osoby, które dokonują jedynie
konwersji dokumentów papierowych na dane w formie elektronicznej i działają na
podstawie umowy z dostawcą usług płatniczych, nie są objęte zakresem stosowania
niniejszego rozporządzenia; to samo dotyczy każdej osoby fizycznej lub prawnej,
która jedynie dostarcza dostawcom usług płatniczych systemy przekazywania komunikatów lub
inne systemy wspierające przekazywanie środków pieniężnych, lub też systemy
rozliczeniowe i systemy rozrachunku.
(9)       Z zakresu stosowania
niniejszego rozporządzenia należy wyłączyć transfery środków pieniężnych, które
wiążą się z małym ryzykiem prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
Wyłączenia tego rodzaju powinny objąć karty kredytowe lub debetowe, telefony
komórkowe lub inne urządzenia cyfrowe lub informatyczne, wypłaty z bankomatów,
płatności podatków, grzywien lub innych należności oraz transfery środków
pieniężnych, w przypadku których zarówno płatnik, jak i odbiorca są dostawcami
usług płatniczych działającymi we własnym imieniu. Ponadto w celu uwzględnienia
specyfiki krajowych systemów płatniczych państwa członkowskie mogą objąć
wyłączeniem również elektroniczne polecenia przelewu, pod warunkiem że zawsze
istnieje możliwość prześledzenia drogi transferu środków pieniężnych z powrotem
do płatnika. Zwolnienie to nie może jednak obowiązywać w przypadku, gdy karta
debetowa lub kredytowa, telefon komórkowy lub inne urządzenie cyfrowe lub
informatyczne (w systemie abonamentowym lub przedpłaconym) wykorzystywane są do
realizacji transferu między dwiema osobami.
(10)     Aby sprawność systemów
płatniczych nie uległa pogorszeniu, należy zróżnicować wymogi w zakresie
weryfikacji dla transferów środków pieniężnych realizowanych za
pośrednictwem rachunku i transferów środków pieniężnych realizowanych bez
pośrednictwa rachunku. Aby wypośrodkować między ryzykiem wyparcia transakcji
poza oficjalny obieg wskutek stosowania zbyt surowych wymogów identyfikacyjnych
a potencjalnym zagrożeniem terrorystycznym, którego źródłem mogą być transfery
środków pieniężnych opiewające na niewielkie kwoty, w przypadku transferów
środków pieniężnych realizowanych bez pośrednictwa rachunku obowiązek
weryfikacji, czy informacje o płatniku są dokładne, powinien być stosowany
jedynie w przypadku pojedynczych transferów środków pieniężnych na kwotę ponad 1 000
EUR. W przypadku transferów środków pieniężnych realizowanych za
pośrednictwem rachunku dostawcy usług płatniczych nie powinni być
zobowiązani do weryfikowania informacji o płatniku przekazywanych wraz z
każdym transferem środków pieniężnym, jeżeli wypełnione zostały obowiązki
wynikające z dyrektywy [xxxx/yyyy].
(11)     Mając na względzie przepisy
unijnego prawa regulujące płatności, a mianowicie rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie
płatności transgranicznych we Wspólnocie[20],
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca
2012 r. ustanawiające wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń
przelewu i poleceń zapłaty w euro[21]
oraz dyrektywę 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007
r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego[22], wystarczającym rozwiązaniem
jest ustanowienie wymogu dołączania do transferów środków pieniężnych
dokonywanych w ramach Unii uproszczonych informacji na temat płatnika.
(12)     Aby umożliwić organom
odpowiedzialnym za zwalczanie procederu prania pieniędzy i finansowania
terroryzmu w państwach trzecich ustalenie źródła środków pieniężnych
wykorzystywanych w tych celach, transferom środków pieniężnych z Unii poza Unię
powinny towarzyszyć pełne informacje o płatniku i odbiorcy. Organom tym należy
przyznać dostęp do pełnych informacji o płatniku jedynie w celach
zapobiegania przypadkom prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, badania
tych przypadków i ich wykrywania.
(13)     W przypadku transferów środków
pieniężnych wykonywanych przez pojedynczego płatnika do kilku odbiorców,
wysyłanych w niedrogi sposób w postaci przelewów zbiorczych
obejmujących pojedyncze transfery środków pieniężnych z Unii do odbiorców spoza
Unii, należy postanowić, że takie pojedyncze transfery środków pieniężnych mogą
zawierać jedynie numer rachunku bankowego płatnika lub jego unikatowy
identyfikator transakcji, pod warunkiem że przelew zbiorczy zawiera pełne
informacje o płatniku i odbiorcy.
(14)     Aby być w stanie sprawdzić,
czy wymagane informacje o płatniku i odbiorcy są dołączane do transferów
środków pieniężnych, oraz pomóc w identyfikowaniu podejrzanych transakcji,
dostawca usług płatniczych odbiorcy i pośredniczący dostawca usług płatniczych
powinni posiadać skuteczne procedury pozwalające wykryć ewentualny brak
informacji o płatniku i odbiorcy.
(15)     Ze względu na potencjalne
ryzyko finansowania terroryzmu, jakie generują transfery anonimowe, na
dostawców usług płatniczych należy nałożyć wymóg żądania podania informacji o
płatniku i odbiorcy. Zgodnie z uwzględniającym ryzyko podejściem opracowanym
przez FATF należy określić obszary charakteryzujące się wyższym i niższym
ryzykiem w celu skuteczniejszego zwalczania zagrożeń związanych z praniem
pieniędzy i finansowaniem terroryzmu. Dostawca usług płatniczych odbiorcy oraz
pośredniczący dostawca usług powinni zatem ustanowić skuteczne uwzględniające
ryzyko procedury mające zastosowanie w przypadkach, gdy transfer środków
pieniężnych nie zawiera informacji o płatniku i odbiorcy, aby być w stanie
stwierdzić, czy dany transfer należy zrealizować, odrzucić lub zawiesić, oraz
określić jakie odpowiednie dalsze kroki należy podjąć. W przypadku gdy
dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium Unii, w
odniesieniu do transgranicznych relacji pomiędzy bankami korespondentami a tym
dostawcą usług płatniczych stosować należy wzmocnione wymogi należytej
staranności w stosunkach z klientami zgodnie z dyrektywą [xxxx/yyyy].
(16)     Dostawca usług płatniczych
odbiorcy oraz pośredniczący dostawca usług płatniczych powinni zachowywać
szczególną czujność – dokonując oceny ryzyka – gdy stwierdzą brak lub
niekompletność informacji o płatniku i odbiorcy oraz powinni zgłaszać
właściwym organom podejrzane transakcje zgodnie z obowiązkiem
przekazywania informacji określonym w dyrektywie [xxxx/yyyy] oraz z krajowymi
środkami wykonawczymi.
(17)     Przepisy dotyczące transferów
środków pieniężnych, którym nie towarzyszą informacje o płatniku lub
odbiorcy lub którym towarzyszą niekompletne informacje o płatniku lub odbiorcy,
mają zastosowanie bez uszczerbku dla spoczywających na dostawcach usług
płatniczych i pośredniczących dostawcach usług płatniczych obowiązkach
zawieszenia lub odrzucenia transferów środków pieniężnych, które naruszają
przepisy prawa cywilnego, administracyjnego lub karnego.
(18)     Do czasu usunięcia ograniczeń
technicznych, które mogą uniemożliwiać pośredniczącym dostawcom usług
płatniczych wywiązanie się z obowiązku przekazywania wszystkich
otrzymanych informacji o płatniku, pośredniczący dostawcy usług
płatniczych powinni ewidencjonować te informacje. Wspomniane ograniczenia
techniczne powinny zostać usunięte z chwilą modernizacji systemów płatniczych.
(19)     Jako że w przypadku dochodzeń
w sprawach karnych ustalenie wymaganych informacji lub zaangażowanych osób może
zająć miesiące, a nawet lata po wykonaniu pierwotnego transferu środków
pieniężnych oraz w celu umożliwienia dostępu do istotnych dowodów w kontekście
dochodzeń, dostawców usług płatniczych należy zobowiązać do ewidencjonowania
informacji o płatniku i odbiorcy do celów zapobiegania praniu pieniędzy lub
finansowaniu terroryzmu oraz badania i wykrywania przypadków tego procederu.
Okres ten powinien być ograniczony.
(20)     W celu umożliwienia
podejmowania szybkich działań w walce z terroryzmem dostawcy usług płatniczych
powinni niezwłocznie odpowiadać na żądania o udzielenie informacji o płatniku
kierowane przez organy odpowiedzialne za zwalczanie procederu prania pieniędzy
lub finansowania terroryzmu w państwach członkowskich, w których mają siedzibę.
(21)     Liczba dni roboczych w
państwie członkowskim dostawcy usług płatniczych płatnika określa liczbę dni
przewidzianą na udzielenie odpowiedzi na żądanie o udzielenie informacji o
płatniku.
(22)     W celu zwiększenia zgodności z
wymogami niniejszego rozporządzenia i zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 9
grudnia 2010 r. zatytułowanym „Wzmocnienie systemów sankcji w branży usług
finansowych”[23]
należy wzmocnić uprawnienia właściwych organów do przyjmowania środków
nadzorczych oraz nakładania sankcji. Należy przewidzieć sankcje
administracyjne, a zważywszy na znaczenie walki z procederem prania pieniędzy i
finansowania terroryzmu państwa członkowskie powinny określić sankcje, które są
skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.            Państwa członkowskie powinny o nich informować Komisję oraz Europejski
Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) (zwany dalej „EUNB”),
ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 1093/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru
(Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz
uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE, Europejski
Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów
Emerytalnych) (zwany dalej „EUNUiPPE”), ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie
ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru
Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE
oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE oraz
Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów
Wartościowych) (zwany dalej „EUNGiPW”), ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie
ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i
Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji
Komisji 2009/77/WE.
(23)     W celu zapewnienia jednolitych
warunków wykonywania przepisów art. XXX należy powierzyć Komisji uprawnienia
wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie
z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011
z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne
dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień
wykonawczych przez Komisję[24].
(24)     Liczne państwa i terytoria,
które nie są częścią terytorium Unii, łączy unia walutowa z państwem
członkowskim, wchodzą w skład obszaru walutowego państwa członkowskiego, albo
podpisały konwencję walutową z Unią reprezentowaną przez państwo członkowskie,
i działają w nich dostawcy usług płatniczych uczestniczący bezpośrednio lub
pośrednio w systemach płatniczych i systemach rozrachunku takiego państwa
członkowskiego. W celu uniknięcia znaczącego negatywnego wpływu na
gospodarkę tych państw lub terytoriów, jaki mogłoby mieć stosowanie niniejszego
rozporządzenia do transferów środków pieniężnych pomiędzy zainteresowanymi
państwami członkowskimi a tymi państwami lub terytoriami, należy
przewidzieć możliwość traktowania takich transferów środków pieniężnych jak
transferów środków pieniężnych w obrębie danego państwa członkowskiego.
(25)     Mając na względzie zmiany,
jakie należałoby wprowadzić w rozporządzeniu (WE) nr 1781/2006 z dnia 15
listopada 2006 r. w sprawie informacji o zleceniodawcach, które towarzyszą
przekazom pieniężnym, ze względów przejrzystości rozporządzenie to należy
uchylić.
(26)     Ponieważ cele niniejszego
rozporządzenia nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez
państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki działania
możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na szczeblu unijnym, Unia może przyjąć
środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą
proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie
wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(27)     Niniejsze rozporządzenie
respektuje prawa podstawowe zapisane w Karcie praw podstawowych Unii
Europejskiej, zwłaszcza prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego
(art. 7), prawo do ochrony danych osobowych (art. 8) i prawo do skutecznego
środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu (art. 47), i jest zgodne z
zapisanymi w niej zasadami, zwłaszcza z zasadą ne bis in idem.
(28)     W celu zapewnienia sprawnego
wprowadzenia nowych ram w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i
finansowaniu terroryzmu datę rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia
należy ustalić tak, by zbiegła się z upływem terminu transpozycji dyrektywy
[xxxx/yyyy].
PRZYJMUJĄ
NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, DEFINICJE I ZAKRES STOSOWANIA
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa przepisy
dotyczące informacji o płatniku i odbiorcy, które towarzyszą transferom środków
pieniężnych, do celów zapobiegania przypadkom prania pieniędzy i finansowania
terroryzmu, wykrywania tych przypadków i ich badania, w przypadku transferu
środków pieniężnych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje
się następujące definicje:
1)           „finansowanie terroryzmu” oznacza
finansowanie terroryzmu zdefiniowane w art. 1 pkt 4) dyrektywy [xxxx/yyyy];
2)           „pranie pieniędzy” oznacza czynności
o charakterze prania pieniędzy, o których mowa w art. 1 pkt 2) i 3) dyrektywy
[xxxx/yyyy];
3)           „płatnik” oznacza osobę fizyczną lub
prawną wykonującą transfer środków pieniężnych ze swojego rachunku lub
składającą zlecenie transferu środków pieniężnych;
4)           „odbiorca” oznacza osobę fizyczną
lub prawną będącą zamierzonym odbiorcą przekazywanych środków pieniężnych;
5)           „dostawca usług płatniczych” oznacza
osobę fizyczną lub prawną świadczącą w ramach prowadzonej działalności
zawodowej usługę polegającą na transferze środków pieniężnych;
6)           „pośredniczący dostawca usług
płatniczych” oznacza dostawcę usług płatniczych niebędącego dostawcą usług
płatniczych ani płatnika, ani odbiorcy, otrzymującego i przekazującego transfer
środków pieniężnych w imieniu dostawcy usług płatniczych płatnika lub odbiorcy
lub innego pośredniczącego dostawcy usług płatniczych;
7)           „transfer środków pieniężnych”
oznacza transakcję realizowaną drogą elektroniczną w imieniu płatnika przez
dostawcę usług płatniczych w celu udostępnienia środków pieniężnych odbiorcy za
pośrednictwem dostawcy usług płatniczych, bez względu na to, czy płatnik i
odbiorca jest tą samą osobą;
8)           „przelew zbiorczy” oznacza pakiet
kilku pojedynczych transferów środków pieniężnych zgrupowanych na potrzeby
transmisji;
9)           „unikatowy identyfikator transakcji”
oznacza kombinację liter lub symboli określoną przez dostawcę usług płatniczych
zgodnie z protokołami systemów płatności i rozrachunku lub systemów przekazywania komunikatów wykorzystywanych
do transferu środków pieniężnych, która zapewnia możliwość prześledzenia
przebiegu transakcji z powrotem do płatnika i odbiorcy;
10)         „transfer środków pieniężnych między
osobami” oznacza transakcję między dwiema osobami fizycznymi.
Artykuł 3
Zakres
1.           Niniejsze rozporządzenie
stosuje się do transferów środków pieniężnych w dowolnej walucie,
wysyłanych lub otrzymywanych przez dostawców usług płatniczych mających
siedzibę w Unii.
2.           Niniejszego rozporządzenia
nie stosuje się do transferów środków pieniężnych wykonywanych przy użyciu
karty kredytowej lub debetowej lub też telefonu komórkowego lub dowolnego
innego urządzenia cyfrowego lub informatycznego, w przypadku gdy spełnione są
następujące warunki:
a)      karta lub urządzenie są wykorzystywane do
dokonania zapłaty za towary i usługi;
b)      numer wspomnianej karty lub urządzenia
towarzyszy wszystkim transferom będącym następstwem danej transakcji.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się jednak w
przypadku, gdy karta kredytowa lub debetowa lub też telefon komórkowy lub
dowolne inne urządzenie cyfrowe lub informatyczne są wykorzystywane do
wykonania transferu środków pieniężnych między osobami.
3.           Niniejszego rozporządzenia
nie stosuje się do transferów środków pieniężnych, w przypadku gdy:
a)      transfer środków pieniężnych wiąże się z
wypłatą przez płatnika gotówki z jego własnego rachunku;
b)      środki pieniężne są przekazywane na rzecz
organów publicznych jako płatność z tytułu podatków, grzywien lub innych
należności w państwie członkowskim;
c)      płatnik i odbiorca są dostawcami usług
płatniczych działającymi we własnym imieniu.
ROZDZIAŁ II
OBOWIĄZKI DOSTAWCÓW USŁUG PŁATNICZYCH
Sekcja 1
Obowiązki dostawcy usług płatniczych
płatnika
Artykuł 4
Informacje towarzyszące transferom środków pieniężnych
1.           Dostawca usług płatniczych
płatnika zapewnia, by transferowi środków pieniężnych towarzyszyły następujące
informacje na temat płatnika:
a)      nazwisko lub nazwa płatnika;
b)      numer rachunku płatnika, jeżeli do
obsługi transferu środków pieniężnych wykorzystano rachunek, lub unikatowy
identyfikator transakcji, jeżeli do tego celu rachunku nie wykorzystano;
c)      adres płatnika lub krajowy numer
identyfikacyjny lub numer identyfikacyjny klienta lub data i miejsce urodzenia.
2.           Dostawca usług płatniczych
płatnika zapewnia, by transferom środków pieniężnych towarzyszyły następujące
informacje na temat odbiorcy:
a)      nazwisko lub nazwa odbiorcy; oraz
b)      numer rachunku odbiorcy, jeżeli do
obsługi transakcji wykorzystano rachunek, lub unikatowy identyfikator
transakcji, jeżeli do tego celu rachunku nie wykorzystano.
3.           Przed
transferem środków pieniężnych dostawca usług płatniczych płatnika weryfikuje
dokładność informacji, o których mowa w ust. 1, na podstawie dokumentów, danych
lub informacji uzyskanych z wiarygodnego i niezależnego źródła.
4.           W przypadku transferu środków
pieniężnych z rachunku płatnika uznaje się, że weryfikacja, o której mowa w
ust. 3, miała miejsce w następujących przypadkach:
a)      w przypadku gdy tożsamość płatnika
zweryfikowano w związku z otwarciem rachunku zgodnie z art. 11 dyrektywy
[xxxx/yyyy], a informacje uzyskane w ramach tej weryfikacji zachowano zgodnie z
art. 39 tej dyrektywy;
lub
b)      w przypadku gdy do płatnika stosuje się
art. 12 ust. 5 dyrektywy [xxxx/yyyy].
5.           Na zasadzie odstępstwa od
przepisów ust. 3, w przypadku transferów środków pieniężnych niewykonywanych z
rachunku dostawca usług płatniczych płatnika nie weryfikuje jednak informacji,
o których mowa w ust. 1, jeżeli kwota transferu nie przekracza 1 000 EUR i dany
transfer środków pieniężnych zdaje się nie być powiązany z innymi transferami
środków pieniężnych, opiewającymi – wraz z przedmiotowym transferem – na kwotę
przekraczającą 1 000 EUR.
Artykuł 5
Transfery środków pieniężnych w obrębie Unii
1.           Na zasadzie odstępstwa od
przepisów art. 4 ust. 1 i 2, w przypadku gdy dostawca (dostawcy) usług
płatniczych zarówno płatnika, jak i odbiorcy ma (mają) siedzibę na terenie
Unii, w momencie realizacji transferu środków pieniężnych podaje się wyłącznie
numer rachunku płatnika lub jego unikatowy identyfikator transakcji.
2.           Niezależnie od przepisów ust.
1 dostawca usług płatniczych płatnika udostępnia na wniosek dostawcy usług
płatniczych odbiorcy lub pośredniczącego dostawcy usług płatniczych informacje
o płatniku lub odbiorcy zgodnie z art. 4 w terminie trzech dni roboczych od
otrzymania tego wniosku.
Artykuł 6
Transfery środków pieniężnych poza Unię
1.           W przypadku przelewów
zbiorczych wykonywanych przez pojedynczego płatnika, w sytuacji gdy dostawcy
usług płatniczych odbiorców mają siedzibę poza obszarem Unii, do pojedynczych
transferów zgrupowanych w ramach przelewu zbiorczego nie stosuje się art. 4
ust. 1 i 2, pod warunkiem że przelew zbiorczy zawiera informacje, o których
mowa w tym artykule, a pojedyncze transfery opatrzone są numerem rachunku
płatnika lub jego unikatowym identyfikatorem transakcji.
2.           Na zasadzie odstępstwa od
przepisów art. 4 ust. 1 i 2, w przypadku gdy dostawca usług płatniczych
odbiorcy ma siedzibę poza obszarem Unii, transferom środków pieniężnych do
maksymalnej wysokości 1 000 EUR towarzyszą wyłącznie następujące informacje:
a)      imię i nazwisko lub nazwa płatnika;
b)      imię i nazwisko lub nazwa odbiorcy;
c)      numer rachunku zarówno płatnika, jak i
odbiorcy, lub unikatowy identyfikator transakcji.
Informacje te nie muszą być weryfikowane pod kątem
prawidłowości, chyba że istnieje podejrzenie prania pieniędzy lub finansowania
terroryzmu.
Sekcja 2
Obowiązki dostawcy usług płatniczych
odbiorcy
Artykuł 7
Wykrywanie brakujących informacji o płatniku i odbiorcy
1.           Dostawca usług płatniczych
odbiorcy sprawdza, czy pola dotyczące informacji o płatniku i odbiorcy
w systemie przekazywania
komunikatów lub systemie płatności i rozrachunku wykorzystywanym do
realizacji transferu środków pieniężnych zostały wypełnione z użyciem znaków
lub danych wejściowych dopuszczalnych w ramach konwencji tego systemu.
2.           Dostawca usług płatniczych
odbiorcy posiada skuteczne procedury pozwalające wykryć ewentualny brak
następujących informacji o płatniku i odbiorcy:
a)      w odniesieniu do transferów środków
pieniężnych, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma
siedzibę w obrębie Unii – informacji wymaganych na mocy art. 5;
b)      w odniesieniu do transferów środków
pieniężnych, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma
siedzibę poza terytorium Unii – informacji o płatniku i odbiorcy,
o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, oraz , w stosownych
przypadkach, informacji wymaganych na mocy art. 14;
oraz
c)      w odniesieniu do przelewów zbiorczych, w
sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium
Unii – informacji, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 w odniesieniu do przelewu
zbiorczego.
3.           W przypadku transferów
środków pieniężnych na kwotę ponad 1 000 EUR, w sytuacji gdy dostawca usług
płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium Unii, dostawca usług
płatniczych odbiorcy weryfikuje tożsamość odbiorcy, jeżeli jego tożsamość nie
została jeszcze zweryfikowana.
4.           W przypadku transferów w
maksymalnej wysokości 1 000 EUR, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych
płatnika ma siedzibę poza terytorium Unii, dostawca usług płatniczych odbiorcy
nie musi weryfikować informacji dotyczących odbiorcy, chyba że istnieje
podejrzenie prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
Artykuł 8
Transfery środków pieniężnych z brakującymi lub niekompletnymi informacjami
o płatniku i odbiorcy
1.           Dostawca usług płatniczych
odbiorcy ustanawia skuteczne, uwzględniające ryzyko procedury pozwalające
stwierdzić, kiedy należy wykonać, odrzucić lub zawiesić transfer środków
pieniężnych, w przypadku którego brakuje wymaganych informacji o płatniku i
odbiorcy, oraz określić odpowiednie dalsze kroki.
Jeśli dostawca usług płatniczych odbiorcy,
otrzymując transfer środków pieniężnych, stwierdzi brak lub niekompletność
informacji o płatniku i odbiorcy wymaganych na mocy art. 4 ust. 1 i 2, art. 5
ust. 1 i art. 6, odrzuca taki transfer lub zwraca się o przekazanie pełnych
informacji o płatniku i odbiorcy.
2.           Jeśli dany dostawca usług
płatniczych regularnie nie przekazuje wymaganych informacji o płatniku,
dostawca usług płatniczych odbiorcy podejmuje kroki, które mogą początkowo
polegać na wystosowaniu ostrzeżeń i wyznaczeniu terminów, a następnie albo
odrzuca wszystkie kolejne transfery środków pieniężnych od tego dostawcy usług
płatniczych, albo podejmuje decyzję o ewentualnym ograniczeniu lub zerwaniu
swoich stosunków handlowych z tym dostawcą usług płatniczych.
Dostawca usług płatniczych odbiorcy informuje o
tym fakcie organy odpowiedzialne za zwalczanie procederu prania pieniędzy lub
finansowania terroryzmu.
Artykuł 9
Ocena i sprawozdawczość
Dokonując oceny tego, czy dany transfer
środków pieniężnych lub jakakolwiek związana z nim transakcja budzą podejrzenia
i muszą zostać zgłoszone jednostce analityki finansowej, dostawca usług
płatniczych odbiorcy jako okoliczność uwzględnia brakujące lub niekompletne
informacje o płatniku i odbiorcy.
Sekcja 3
Obowiązki pośredniczących dostawców usług płatniczych
Artykuł 10
Zachowanie informacji o płatniku i odbiorcy wraz z transferem środków
pieniężnych
Pośredniczący dostawcy usług płatniczych
zapewniają zachowywanie wraz z transferem środków pieniężnych wszystkich
otrzymanych informacji o płatniku i odbiorcy, które towarzyszą temu
transferowi.
Artykuł 11
Wykrywanie brakujących informacji o płatniku i odbiorcy
1.           Pośredniczący dostawca usług
płatniczych sprawdza, czy pola dotyczące informacji o płatniku i odbiorcy
w systemie przekazywania
komunikatów lub systemie płatności i rozrachunku wykorzystywanym do
realizacji transferu środków pieniężnych zostały wypełnione z użyciem znaków
lub danych wejściowych dopuszczalnych w ramach konwencji tego systemu.
2.           Pośredniczący dostawca usług
płatniczych posiada skuteczne procedury pozwalające wykryć ewentualny brak
następujących informacji o płatniku i odbiorcy:
a)      w odniesieniu do transferów środków
pieniężnych, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma
siedzibę w obrębie Unii – informacji wymaganych na mocy art. 5;
b)      w odniesieniu do transferów środków
pieniężnych, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma
siedzibę poza terytorium Unii – informacji o płatniku i odbiorcy,
o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, lub, w stosownych
przypadkach, informacji wymaganych na mocy art. 14;
oraz
c)      w odniesieniu do przelewów zbiorczych, w
sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium
Unii – informacji, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 w odniesieniu do przelewu
zbiorczego.
Artykuł 12
Transfery środków pieniężnych z brakującymi lub niekompletnymi informacjami
o płatniku i odbiorcy
1.           Pośredniczący dostawca usług
płatniczych ustanawia skuteczne, uwzględniające ryzyko procedury pozwalające
stwierdzić, kiedy należy wykonać, odrzucić lub zawiesić transfer środków
pieniężnych, w przypadku którego brakuje wymaganych informacji o płatniku i
odbiorcy, oraz określić odpowiednie dalsze kroki.
Jeśli pośredniczący dostawca usług płatniczych,
otrzymując transfer środków pieniężnych, stwierdzi brak lub niekompletność
informacji o płatniku i odbiorcy wymaganych na mocy art. 4 ust. 1 i 2, art. 5
ust. 1 i art. 6, odrzuca taki transfer lub zwraca się o przekazanie pełnych
informacji o płatniku i odbiorcy.
2.           Jeśli dany dostawca usług
płatniczych regularnie nie przekazuje wymaganych informacji o płatniku,
pośredniczący dostawca usług płatniczych podejmuje kroki, które mogą początkowo
polegać na wystosowaniu ostrzeżeń i wyznaczeniu terminów, a następnie albo
odrzuca wszystkie przyszłe transfery środków pieniężnych od tego dostawcy usług
płatniczych, albo podejmuje decyzję o ewentualnym ograniczeniu lub zerwaniu
swoich stosunków handlowych z tym dostawcą usług płatniczych.
Pośredniczący dostawca usług płatniczych informuje
o tym fakcie organy odpowiedzialne za zwalczanie procederu prania pieniędzy lub
finansowania terroryzmu.
Artykuł 13
Ocena i sprawozdawczość
Dokonując oceny tego, czy dany transfer
środków pieniężnych lub jakakolwiek związana z nim transakcja budzą podejrzenia
i muszą zostać zgłoszone jednostce analityki finansowej, pośredniczący dostawca
usług płatniczych jako okoliczność uwzględnia brakujące lub niekompletne
informacje o płatniku i odbiorcy.
Artykuł 14
Ograniczenia techniczne
1.           Niniejszy artykuł stosuje się w przypadku, gdy dostawca usług
płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium Unii, a pośredniczący
dostawca usług płatniczych ma siedzibę w Unii.
2.           Pośredniczący dostawca usług płatniczych
może stosować system płatności z ograniczeniami technicznymi, który nie
pozwala na dołączanie do transferu środków pieniężnych informacji
o płatniku, do przesyłania transferów środków pieniężnych do dostawcy
usług płatniczych odbiorcy, chyba że w momencie otrzymania transferu środków
pieniężnych stwierdzi brak lub niekompletność informacji na temat płatnika
wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia.
3.           W przypadku gdy pośredniczący dostawca
usług płatniczych w momencie otrzymania transferu środków pieniężnych
stwierdzi brak lub niekompletność informacji o płatniku wymaganych na mocy
niniejszego rozporządzenia, stosuje on system płatniczy z ograniczeniami
technicznymi tylko wówczas, jeśli jest w stanie powiadomić o tym
fakcie dostawcę usług płatniczych odbiorcy, czy to za pośrednictwem systemu
przekazywania komunikatów lub systemu płatniczego zapewniającego możliwość
przesłania informacji na ten temat, czy też przy zastosowaniu innej procedury,
pod warunkiem że obaj dostawcy usług płatniczych zatwierdzili lub uzgodnili
taki sposób komunikacji.
4.           W przypadku gdy pośredniczący dostawca usług płatniczych stosuje system
płatniczy z ograniczeniami technicznymi, udostępnia on dostawcy usług
płatniczych odbiorcy na jego wniosek wszelkie otrzymane informacje o płatniku,
niezależnie od tego, czy są one kompletne czy też nie, w terminie trzech dni
roboczych od otrzymania tego wniosku.
ROZDZIAŁ III
WSPÓŁPRACA I PROWADZENIE DOKUMENTACJI
Artykuł 15
Obowiązki w zakresie współpracy
Dostawcy usług płatniczych udzielają, niezwłocznie i
zgodnie z wymogami proceduralnymi określonymi w prawie krajowym państwa
członkowskiego, w którym mają siedzibę, pełnej odpowiedzi na zapytania organów
odpowiedzialnych w tym państwie członkowskim za zwalczanie procederu prania
pieniędzy lub finansowania terroryzmu, dotyczące informacji wymaganych na mocy
niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
Prowadzenie dokumentacji
Dostawca usług płatniczych płatnika oraz
dostawca usług płatniczych odbiorcy przechowują dokumentację zawierającą
informacje, o których mowa w art. 4, 5, 6 i 7 przez okres pięciu lat. W
przypadkach, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3, pośredniczący dostawca usług
płatniczych musi przechowywać przez okres pięciu lat dokumentację zawierającą
wszystkie otrzymane informacje. Po upływie tego okresu dane osobowe muszą
zostać usunięte, chyba że przepisy prawa krajowego stanowią inaczej, w którym
to przypadku prawo krajowe określa okoliczności, w jakich dostawcy usług
płatniczych mogą lub muszą w dalszym ciągu przechowywać te dane. Państwa
członkowskie mogą dopuścić dalsze przechowywanie danych lub wymagać ich
dalszego przechowywania tylko wówczas, jeśli jest to konieczne do zapobiegania
przypadkom prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, lub też wykrywania lub
badania tych przypadków. Maksymalny okres przechowywania danych po wykonaniu
transferu środków pieniężnych nie może przekroczyć dziesięciu lat.
ROZDZIAŁ IV
SANKCJE I MONITOROWANIE
Artykuł 17
Sankcje
1.           Państwa członkowskie
ustanawiają przepisy dotyczące środków i sankcji administracyjnych mających
zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz
podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich stosowania.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.           W przypadku gdy
dostawcy usług płatniczych podlegają określonym obowiązkom, państwa
członkowskie zapewniają możliwość stosowania – w przypadku naruszenia tych
obowiązków – sankcji wobec członków ich organów zarządzających oraz wszelkich
innych osób fizycznych, które w świetle prawa krajowego ponoszą
odpowiedzialność za naruszenie.
3.           Państwa członkowskie
zgłaszają przepisy, o których mowa w ust. 1, Komisji oraz wspólnemu komitetowi
EUNB, EUNUiPPE i EUNGiPW do dnia [24 months after entry into force of this
Regulation] r. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję oraz
wspólny komitet EUNB, EUNUiPPE i EUNGiPW o wszelkich późniejszych zmianach tych
przepisów.
4.           Właściwe organy muszą
posiadać wszelkie uprawnienia dochodzeniowe, które są niezbędne do wykonywania
ich funkcji. Wykonując swoje uprawnienia do nakładania sankcji, właściwe organy
współpracują ściśle ze sobą w celu zapewnienia pożądanej skuteczności sankcji
lub środków oraz koordynują swoje działania w przypadku postępowań obejmujących
sprawy transgraniczne.
Artykuł 18
Przepisy szczegółowe
1.           Przepisy niniejszego artykułu stosuje się
do następujących naruszeń:
a)      wielokrotne nieuwzględnienie wymaganych
informacji o płatniku i odbiorcy, z naruszeniem art. 4, 5 i 6;
b)      poważne uchybienie obowiązkowi
zapewnienia prowadzenia dokumentacji zgodnie z art. 16 ze strony dostawców
usług płatniczych;
c)      niewprowadzenie przez dostawcę usług
płatniczych skutecznych, uwzględniających ryzyko polityk i procedur wymaganych
na mocy art. 8 i 12.
2.           W przypadkach, o których mowa
w ust. 1, możliwe do zastosowania środki administracyjne i sankcje obejmują co najmniej:
a)      publiczne oświadczenie wskazujące osobę
fizyczną lub prawną oraz charakter naruszenia;
b)      nakaz zobowiązujący osobę fizyczną lub
prawną do zaprzestania danego postępowania oraz do powstrzymania się od
ponownego podejmowania tego postępowania;
c)      w przypadku dostawcy usług płatniczych –
cofnięcie udzielonego dostawcy zezwolenia;
d)      nałożenie na członka organu
zarządzającego dostawcy usług płatniczych bądź na jakąkolwiek inną osobę
fizyczną, których uznano za odpowiedzialnych za naruszenie, czasowego zakazu
sprawowania funkcji w przedsiębiorstwie dostawcy usług płatniczych;
e)      w przypadku osoby prawnej –
administracyjne sankcje finansowe do maksymalnej wysokości 10 % całkowitego
rocznego obrotu tej osoby prawnej w poprzednim roku obrotowym; jeżeli osoba
prawna jest jednostką zależną jednostki dominującej, całkowity roczny obrót
stanowi kwota całkowitego rocznego obrotu wynikająca ze skonsolidowanego
sprawozdania finansowego ostatecznej jednostki dominującej za poprzedni rok
obrotowy;
f)       w przypadku osoby fizycznej –
administracyjne sankcje finansowe do maksymalnej wysokości 5 000 000 EUR lub, w
państwach członkowskich, w których euro nie jest walutą urzędową, równowartość
tej kwoty w walucie krajowej na dzień wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
g)      administracyjne sankcje finansowe do
maksymalnej wysokości równej dwukrotności kwoty korzyści uzyskanych lub strat
unikniętych w wyniku naruszenia, o ile można je ustalić.
Artykuł 19
Publikacja informacji o nałożonych sankcjach
Informacje o sankcjach i środkach
administracyjnych nałożonych w przypadkach, o których mowa w art. 17 i art. 18
ust. 1, w tym informacje o rodzaju i charakterze naruszenia oraz tożsamości
osób odpowiedzialnych za naruszenie, publikuje się bez zbędnej zwłoki, chyba że
opublikowanie tych informacji stanowiłoby poważne zagrożenie dla stabilności
rynków finansowych.
W przypadku gdy publikacja wspomnianych
informacji wyrządziłaby niewspółmierną szkodę zaangażowanym stronom, właściwe
organy publikują informacje o nałożonych sankcjach w sposób anonimowy.
Artykuł 20
Stosowanie sankcji przez właściwe organy
Przy ustalaniu rodzaju sankcji lub środków
administracyjnych oraz wysokości administracyjnych sankcji finansowych,
właściwe organy uwzględniają wszelkie istotne okoliczności, w tym:
a)           wagę naruszenia i czas jego trwania;
b)           stopień odpowiedzialności osoby
fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za naruszenie;
c)           sytuację finansową odpowiedzialnej
osoby fizycznej lub prawnej, której wyznacznikiem jest wysokość całkowitych
obrotów odpowiedzialnej osoby prawnej lub rocznych dochodów odpowiedzialnej
osoby fizycznej;
d)           skalę korzyści uzyskanych lub strat
unikniętych przez odpowiedzialną osobę fizyczną lub prawną, o ile można je
ustalić;
e)           straty poniesione przez osoby
trzecie w wyniku naruszenia, jeżeli można je ustalić;
f)            gotowości odpowiedzialnej osoby
fizycznej lub prawnej do współpracy z właściwym organem;
g)           uprzednie naruszenia popełnione
przez odpowiedzialną osobę fizyczną lub prawną.
Artykuł 21
Zgłaszanie naruszeń
1.           Państwa członkowskie ustanawiają skuteczne
mechanizmy sprzyjające zgłaszaniu właściwym organom naruszeń przepisów
niniejszego rozporządzenia:
2.           Mechanizmy, o których mowa w ust. 1,
obejmują co najmniej:
a)      szczególne procedury odbierania zgłoszeń
o naruszeniach oraz działania następcze;
b)      stosowną ochronę osób, które ujawniają
potencjalne lub popełnione naruszenia;
c)      ochronę danych osobowych zarówno osoby
dokonującej zgłoszenia naruszeń, jak i osoby, której zarzuca się popełnienie
naruszenia, zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 95/46/WE.
3.           Dostawcy usług płatniczych ustanawiają
odpowiednie procedury zapewniające ich pracownikom możliwość zgłaszania
naruszeń wewnątrz firmy za pośrednictwem specjalnego kanału.
Artykuł 22
Monitorowanie
Państwa członkowskie zobowiązują właściwe
organy do skutecznego monitorowania przestrzegania wymogów niniejszego
rozporządzenia i podejmowania niezbędnych środków w celu zapewnienia
przestrzegania tych wymogów.
ROZDZIAŁ V
UPRAWNIENIA WYKONAWCZE
Artykuł 23
Procedura komitetowa
1.           Komisję wspomaga Komitet ds.
Zapobiegania Praniu Pieniędzy i Finansowania Terroryzmu, zwany dalej
„komitetem”. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
ROZDZIAŁ VI
ODSTĘPSTWA
Artykuł 24
Umowy z terytoriami lub państwami wymienionymi w art. 355 Traktatu
1.           Komisja może upoważnić
państwo członkowskie do zawarcia umów z państwem lub terytorium, które nie
stanowi części terytorium Unii, wymienionym w art. 355 Traktatu,
zawierających odstępstwa od przepisów niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić
traktowanie transferów środków pieniężnych pomiędzy tym państwem lub terytorium
a danym państwem członkowskim jak transferów środków pieniężnych
w obrębie tego państwa członkowskiego.
Upoważnienie do zawarcia tych umów może zostać
udzielone tylko wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:
a)      dane państwo lub terytorium łączy unia
walutowa z danym państwem członkowskim, wchodzi ono w skład obszaru
walutowego tego państwa członkowskiego lub podpisało konwencję walutową
z Unią reprezentowaną przez państwo członkowskie;
b)      dostawcy usług płatniczych w danym
państwie lub na danym terytorium uczestniczą bezpośrednio lub pośrednio
w systemach płatności i rozrachunku w tym państwie członkowskim;
oraz
c)      dane państwo lub terytorium wymaga od
dostawców usług płatniczych podlegających jego jurysdykcji stosowania takich
samych zasad jak te, które ustanowiono na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.           Państwo członkowskie pragnące
zawrzeć umowę, o której mowa w ust. 1, kieruje odpowiedni
wniosek do Komisji i przekazuje jej wszystkie niezbędne informacje.
Po otrzymaniu przez Komisję wniosku państwa
członkowskiego transfery środków pieniężnych pomiędzy tym państwem członkowskim
a państwem lub terytorium, którego dotyczy wniosek, są tymczasowo – do czasu
podjęcia decyzji zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule –
traktowane jak transfery środków pieniężnych w obrębie tego państwa
członkowskiego.
Jeśli Komisja uzna, że nie posiada wszystkich
niezbędnych informacji, zwraca się do danego państwa członkowskiego w ciągu
dwóch miesięcy od otrzymania wniosku i określa wymagane dodatkowo informacje.
Gdy Komisja dysponuje już wszystkimi informacjami,
jakie uzna za konieczne do rozpatrzenia wniosku, w ciągu jednego miesiąca
powiadamia państwo członkowskie, które złożyło wniosek, o tym fakcie i
przekazuje wniosek pozostałym państwom członkowskim.
3.           W ciągu trzech miesięcy od
powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 akapit czwarty, Komisja, zgodnie z
procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2, podejmuje decyzję, czy udzielić
państwu członkowskiemu upoważnienia do zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1
niniejszego artykułu.
W każdym przypadku Komisja podejmuje decyzję,
o której mowa w akapicie pierwszym, w ciągu 18 miesięcy od
otrzymania wniosku.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 25
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 1781/2006 traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia
odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia zgodnie z tabelą
korelacji w załączniku.
Artykuł 26
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie
dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia [coincide
with the date of transposition of Directive xxxx/yyyy] r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w
całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia  r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
Tabela korelacji, o której mowa w art. 25.
 Rozporządzenie (WE) nr 1781/2006 || Niniejsze rozporządzenie
 Artykuł 1 || Artykuł 1
 Artykuł 2 || Artykuł 2
 Artykuł 3 || Artykuł 3
 Artykuł 4 || Artykuł 4 ust. 1
 Artykuł 5 || Artykuł 4
 Artykuł 6 || Artykuł 5
 Artykuł 7 || Artykuł 7
 Artykuł 8 || Artykuł 7
 Artykuł 9 || Artykuł 8
 Artykuł 10 || Artykuł 9
 Artykuł 11 || Artykuł 16
 Artykuł 12 || Artykuł 10
   || Artykuł 11
   || Artykuł 12
   || Artykuł 13
 Artykuł 13 || Artykuł 14
 Artykuł 14 || Artykuł 15
 Artykuł 15 || Artykuły 17–22
 Artykuł 16 || Artykuł 23
 Artykuł 17 || Artykuł 24
 Artykuł 18 || -
 Artykuł 19 || -
   || Artykuł 25
 Artykuł 20 || Artykuł 26
[1]               Dz.U. L 345 z 8.12.2006, s. 1.
[2]               Grupa Specjalna ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy
jest organem międzynarodowym powołanym na szczycie G7 w Paryżu w 1989 r., która
uznawana jest za ogólnoświatowy wzorzec w walce z praniem pieniędzy i
finansowaniem terroryzmu.
[3]               Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15.
[4]               Dz.U. L 214 z 4.8.2006, s. 29.
[5]               COM(2010) 673 final.
[6]               COM(2012) 10 final i COM(2012) 11 final.
[7]               COM(2010) 716 final.
[8]               Sprawozdanie Komisji, treść uwag przekazanych przez
zainteresowane strony oraz sprawozdanie podsumowujące otrzymane uwagi dostępne
są na stronie: http://ec.europa.eu/internal_market/company/financial-crime/index_en.htm
[9]               Badanie to dostępne jest pod adresem: http://ec.europa.eu/internal_market/company/financial-crime/index_en.htm

[10]             Tamże.
[11]             Ocena skutków dostępna jest pod adresem: http://ec.europa.eu/internal_market/company/financial-crime/index_en.htm

[12]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[13]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[14]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[15]               http://register.consilium.europa.eu/pdf/en/08/st11/st11778-re01.en08.pdf
[16]               Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 70.
[17]               Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9.
[18]               Dz.U. L […] z […], s. […].
[19]               Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.
[20]               Dz.U. L 266 z 9.10.2009, s. 11.
[21]             Dz.U. L 94 z 30.3.2012, s. 22.
[22]             Dz.U. L 319 z 5.12.2007, s. 1.
[23]             COM(2010) 716 final.
[24]             Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.


Ważna informacja prawna

|

52006PC0912

.Wniosek rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji  /* COM/2006/0912 końcowy - COD 2006/0307 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 22.12.2006KOM(2006) 912 wersja ostateczna2006/0307 (COD).WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(przedstawiony przez Komisję)2006/0307 (COD).WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych KomisjiPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, art. 95 i art. 152 ust. 4 lit. b),uwzględniając wniosek Komisji[1],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],uwzględniając opinię Komitetu Regionów[3],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy [5] przewiduje przyjęcie niektórych środków zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[6].(2) Decyzja 1999/468/WE została zmieniona decyzją 2006/512//WE, która wprowadziła procedurę regulacyjną połączoną z kontrolą dla środków o zasięgu ogólnym mających na celu zmianę innych niż istotne elementów aktu podstawowego przyjętego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 251 Traktatu, między innymi poprzez skreślenie niektórych z tych elementów lub dodanie nowych, innych niż istotne elementów.(3) Zgodnie ze wspólnym oświadczeniem Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [7] w sprawie decyzji 2006/512/WE, obowiązujące już akty prawne należy dostosować zgodnie z obowiązującymi procedurami. W oświadczeniu tym podaje się wykaz aktów, które powinny zostać dostosowane w trybie pilnym, wśród których znajduje się rozporządzenie (WE) nr 1829/2003.(4) W szczególności należy przyznać Komisji uprawnienia do określenia, czy dany artykuł żywnościowy lub pasza wchodzą w zakres rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz do obniżenia progu dotyczącego etykietowania przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania materiału, który zawiera organizmy genetycznie zmodyfikowane, składa się z nich lub jest z nich wyprodukowany, jak również przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania genetycznie zmodyfikowanego materiału, który uzyskał pozytywną ocenę ryzyka w odniesieniu do żywności i paszy. Ponieważ środki te mają zasięg ogólny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne rozporządzenia 1829/2003 oraz jego uzupełnienie poprzez dodanie nowych elementów innych niż istotne, środki te należy przyjąć zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, określoną w art. 5a decyzji 1999/468/WE.(5) W celu zagwarantowania podmiotom gospodarczym szybkiego procesu decyzyjnego oraz uwzględnienia postępu naukowego i technologicznego, należy umożliwić skrócenie terminów przewidzianych w nowej procedurze ze względu na potrzebę skutecznego działania. Ze względu na potrzebę skutecznego działania terminy mające zwykle zastosowanie w ramach procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą powinny zostać skrócone w odniesieniu do decyzji, czy dany artykuł żywnościowy lub pasza wchodzą w zakres rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz dla ustanowienia niższych progów etykietowania przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania materiału, który zawiera organizmy genetycznie zmodyfikowane, składa się z nich lub jest z nich wyprodukowany, jak również przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania genetycznie zmodyfikowanego materiału, który uzyskał pozytywną ocenę ryzyka w odniesieniu do żywności i paszy.(6) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003 wprowadza się następujące zmiany:1.  W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:„2. W miarę potrzeb środki do celów określenia, czy dany rodzaj żywności wchodzi w zakres niniejszej sekcji mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 35 ust. 4.”2.  W art. 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie:„4. Ustanowić można właściwe, niższe progi, w szczególności w odniesieniu do środków spożywczych zawierających lub składających się z GMO lub w celu uwzględnienia postępu naukowego i technologicznego. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 35 ust. 4.”3.  W art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:„2. W miarę potrzeb środki do celów określenia, czy dany rodzaj żywności wchodzi w zakres niniejszej sekcji, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 35 ust. 4.”4.  W art. 24 ust. 4 otrzymuje brzmienie:„2. Środki służące do ustanowienia odpowiednich niższych progów, w szczególności w odniesieniu do pasz zawierających GMO lub składających się z nich, lub do uwzględnienia postępu naukowego i technologicznego, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 35 ust. 4.”5.  W art. 32 ust. 5 otrzymuje brzmienie:Szczegółowe zasady dotyczące wykonania niniejszego artykułu i przepisów załącznika mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 35 ust. 2.Wszelkie środki służące do zmiany załącznika mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 35 ust. 3.”6.  W art. 35 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:„3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust.1–4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.4. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust.1–4, art. 5 lit. b) oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.Terminy określone w art. 5a ust. 3 lit. c), ust. 4 lit. b) oraz ust. 4 lit. e) decyzji 1999/468/WE wynoszą odpowiednio dwa miesiące, miesiąc i dwa miesiące.”7.  W art. 47 ust. 3 otrzymuje brzmienie:„3. Środki służące do obniżenia progów, o których mowa w ust. 1, w szczególności odnoszące się do GMO sprzedawanych bezpośrednio konsumentowi końcowemu, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 35 ust. 4."Artykuł [2]Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie jest w całości wiążące i bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. C […] z […], str. […].[2] Dz.U. C […] z […], str. […].[3] Dz.U. C […] z […], str. […].[4] …[5] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 1.[6] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).[7] Dz.U. C 255 z 21.10.2006, str. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.12.2016
            COM(2016) 818 final
            2016/0411(COD)
            Wniosek
            ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Celem niniejszego wniosku jest zapewnienie spójności przepisów rozporządzenia (WE) nr 1008/2008
                  1
                z umową międzynarodową.

               W art. 13 rozporządzenia 1008/2008 określono warunki, na jakich dopuszcza się umowy leasingu statków powietrznych zarejestrowanych w państwach trzecich, w szczególności w przypadku leasingu z załogą. Są one możliwe w wyjątkowych sytuacjach, takich jak brak odpowiednich statków powietrznych na rynku wspólnotowym, i powinny być ściśle ograniczone w czasie oraz spełniać normy bezpieczeństwa równoważne przepisom bezpieczeństwa określonym w prawodawstwie wspólnotowym i krajowym.

               Umowa o transporcie lotniczym (ATA) między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony („umowa o transporcie lotniczym UE-USA”), została podpisana w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r.
                  2
               , a następnie zmieniona protokołem z dnia 24 czerwca 2010 r.
                  3
               . Umowa o transporcie lotniczym jest tymczasowo stosowana od dnia 30 marca 2008 r. Protokół zmieniający jest tymczasowo stosowany od dnia 24 czerwca 2010 r.

               W umowie o transporcie lotniczym przewidziano stosowanie między stronami otwartego systemu leasingu z załogą. W celu zapewnienia przewoźnikom lotniczym jasności i pewności prawa Komisja zaleca, aby Rada upoważniła ją do wynegocjowania specjalnej umowy ze Stanami Zjednoczonymi w dziedzinie leasingu z załogą, przewidującej zniesienie ograniczeń czasowych.

               Celem niniejszego wniosku jest odpowiednie dostosowanie rozporządzenia UE. Jego zakres jest zatem bardzo ograniczony i dotyczy jedynie art. 13 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1008/2008. Pozostałe przepisy art. 13 (np. normy bezpieczeństwa i uprawnienia właściwego organu) pozostaną niezmienione.

               W perspektywie krótkoterminowej przyznane zostałyby odstępstwa od ograniczeń Stanom Zjednoczonym jako pierwszemu państwu, z którym UE podpisała umowę w dziedzinie leasingu z załogą.  Inne państwa trzecie mogą kolejno w przyszłości wystąpić o podobne odstępstwa, ale każdy postulat będzie rozpatrywany indywidualnie, a zwolnienia powinny być udzielane jedynie w odpowiednio uzasadnionych przypadkach.

               Jakiekolwiek skutki bezpośrednie lub pośrednie będą wynikać z samych umów w dziedzinie leasingu z załogą, a nie ze zmiany rozporządzenia.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Obecna inicjatywa opiera się na istniejących przepisach unijnych dotyczących przewozów lotniczych, zawartych obecnie w rozporządzeniu (WE) nr 1008/2008. Będzie ona również zgodna z planowaną umową UE-USA w dziedzinie leasingu z załogą oraz z umową o transporcie lotniczym UE-USA.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Niniejsza inicjatywa jest w pełni zgodna ze strategicznymi celami Komisji na lata 2014–2019 w zakresie wspierania silniejszej pozycji UE na arenie międzynarodowej oraz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Wniosek jest oparty na art. 100 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi podstawę prawną dla przyjęcia środków unijnych w odniesieniu do transportu lotniczego.

                   •
                        Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Zmiana rozporządzenia jest jedynym dostępnym istniejącym instrumentem do rozwiązania przedmiotowej kwestii.

               •Proporcjonalność

                  Wniosek oznacza techniczne dostosowanie przepisów UE do postanowień umowy międzynarodowej. Modyfikacja dotyczy wyłącznie ograniczeń czasowych odnośnie do leasingu z załogą w związku z planowaną umową UE-USA w tej dziedzinie.

               •Wybór instrumentu

                  Niniejszy wniosek nie zmienia rodzaju instrumentu wykorzystanego w pierwotnym rozporządzeniu.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Wszystkie państwa członkowskie i sektor unijny (w tym partnerzy społeczni), jak również Norwegia i Islandia (będące stronami ATA), zaangażowały się aktywnie w analizę i ocenę skutków przedmiotowej sprawy.

                  W trakcie konsultacji przyjęto założenie, że umowa w dziedzinie leasingu z załogą pociągnie za sobą zmianę rozporządzenia 1008/2008.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Przedmiotowa zmiana ma techniczny i horyzontalny charakter wynikający z umów międzynarodowych. Dane mające na celu ocenę jej skutków zostaną zebrane w ramach wniosku dotyczącego upoważnienia negocjacyjnego do celów umowy między UE a państwem trzecim.

                  Wniosek ten został obecnie złożony wyłącznie w związku z planowaną umową UE-USA w dziedzinie leasingu z załogą.  Kwestie gromadzenia i analizy danych na potrzeby przedmiotowej umowy zostały streszczone w planie działań i zaleceniu w sprawie decyzji Rady powiązanych z umową.

               •Ocena skutków

                  Przedmiotowa inicjatywa ma bardzo konkretny cel (dostosowanie techniczne wynikające z umowy międzynarodowej) oraz ograniczony zakres (odstępstwo od ograniczeń czasowych dotyczących leasingu z załogą). Jak wspomniano w planie działań opublikowanym w dniu 7 marca 2016 r., proponuje się nie przeprowadzać oceny skutków.

                  Jakiekolwiek skutki będą wynikać z samej umowy w dziedzinie leasingu z załogą, a nie ze zmiany rozporządzenia.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Wniosek stanowi techniczne dostosowanie rozporządzenia UE w celu dopasowania go do postanowień zawartych w umowie międzynarodowej.

               Nie przeprowadzono kompleksowej oceny dotychczasowej polityki, ponieważ inicjatywa nie przewiduje ogólnego złagodzenia ograniczeń w stosunku do wszystkich państw trzecich.  Celem inicjatywy będzie wprowadzenie wyłączenia mającego zastosowanie jedynie do Stanów Zjednoczonych, przy jednoczesnym uniknięciu niespójności między rozporządzeniem a zobowiązaniami międzynarodowymi UE.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Proponowane rozporządzenie nie wymaga żadnych dodatkowych środków wykonawczych.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Celem wniosku jest wprowadzenie możliwości stosowania odstępstw od warunków dopuszczających leasing z załogą określonych w art. 13 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 w wyniku zawarcia umów międzynarodowych. Zapewniłoby to większą elastyczność, w przypadku gdy zawarcie takich umów przyniosłoby korzyści gospodarcze i społeczne dla UE.

                  Proponowane zmiany oznaczają dodanie odniesienia do umów międzynarodowych w art. 13 ust. 3 lit. b) rozporządzenia, w którym określono warunki, na jakich dopuszczalny jest leasing z załogą (wyjątkowe okoliczności, sezonowe zapotrzebowanie, trudności operacyjne).

                  Pozostałe przepisy art. 13 (np. normy bezpieczeństwa i uprawnienia właściwego organu) pozostałyby niezmienione.

               2016/0411 (COD)

               Wniosek

               ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  4
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  5
               ,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 zawarto przepisy dopuszczające umowy leasingu statków powietrznych zarejestrowanych w państwach trzecich, w szczególności w przypadku leasingu z załogą.

               (2)Są one dopuszczalne w wyjątkowych sytuacjach, takich jak brak odpowiednich statków powietrznych na rynku unijnym, i powinny być ściśle ograniczone w czasie oraz spełniać normy bezpieczeństwa równoważne przepisom bezpieczeństwa określonym w prawodawstwie unijnym i krajowym.

               (3)Umowa o transporcie lotniczym (ATA) między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi została podpisana w 2007 r., a następnie zmieniona protokołem z dnia 24 czerwca 2010 r. Umowa o transporcie lotniczym odzwierciedla zobowiązanie stron do kontynuowania działań na rzecz usuwania barier w dostępie do rynku w celu maksymalizacji korzyści dla konsumentów, przedsiębiorstw lotniczych, pracowników i społeczeństw po obu stronach Atlantyku.

               (4)W związku z tym w umowie o transporcie lotniczym przewidziano stosowanie między stronami otwartego systemu leasingu z załogą. Odpowiednie postanowienia, które zawarto w art. 10 ATA, umożliwiają zawieranie umów leasingu z załogą na potrzeby międzynarodowych przewozów lotniczych, pod warunkiem że wszyscy uczestnicy tych umów posiadają właściwe zezwolenia i spełniają warunki przewidziane w przepisach ustawowych i wykonawczych stosowanych zazwyczaj przez strony.

               (5)Odnośne wydarzenia oraz minione dyskusje podczas posiedzeń wspólnego komitetu ustanowionego w ramach ATA pokazały, iż obie strony skorzystałyby na zawarciu specjalnej umowy w dziedzinie leasingu z załogą, która doprecyzowałaby odpowiednie postanowienia ATA.

               (6)Ponieważ przedmiotowa umowa dotyczy złagodzenia istniejących ograniczeń czasowych, ma ona zasadniczy wpływ na art. 13 ust. 3 lit. b) rozporządzenia 1008/2008, w którym przewidziano ograniczenia w przypadkach, gdy przewoźnicy unijni biorą statki powietrzne w leasing z załogą od przewoźników z państw trzecich.

               (7)Należy zatem zmodyfikować art. 13 ust. 3 lit. b), aby umożliwić złagodzenie ograniczeń czasowych dotyczących leasingu z załogą zgodnie z uzgodnieniami w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię z państwami trzecimi.

               (8)Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1008/2008,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

               Artykuł 1

               W art. 13 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

               „o ile nie przewidziano inaczej w umowie międzynarodowej zawartej przez Unię, spełniony jest jeden z poniższych warunków:”.

               Artykuł 2

               Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie […] dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 293 z 31.10.2008, s. 3.

                     (2)
                  Decyzja Rady z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi (2007/339/WE), Dz.U. L 134 z 25.5.2007, s. 4.

                     (3)
                  Dz.U. L 223 z 25.8.2010, s. 3.

                     (4)
                  Dz.U. C  z , s. .

                     (5)
                  Dz.U. C  z , s. .