Ważna informacja prawna

|

52005PC0608

Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego - Wniosek Rozporządzenie (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Zmodernizowany Kodeks Celny) {SEC(2005) 1543}  /* COM/2005/0608 końcowy - COD 2005/0246 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 30.11.2005COM(2005) 608 końcowy2005/0246 (COD)Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiegoWniosekROZPORZĄDZENIE (WE) PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny(Zmodernizowany Kodeks Celny)(przedstawiony przez Komisję){SEC(2005) 1543}UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Obecny Wspólnotowy Kodeks Celny, Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92, jest przestarzały. Nie nadąża on ani za radykalnymi zmianami środowiska, w którym prowadzony jest handel międzynarodowy, zwłaszcza za szybkim i nieodwracalnym zwiększeniem wykorzystania technologii informacyjnych i elektronicznej wymiany danych, ani za zmianami w zakresie prac celnych. Powoduje to zmniejszenie skuteczności odpraw celnych i kontroli opartych na analizie ryzyka na rynku wewnętrznym. Uwzględnić należy również ułatwienia w handlu, na które Wspólnota zgodziła się w ramach Agendy rozwoju z Doha, jak i wymagania wynikające z konieczności stawienia czoła zagrożeniom dla bezpieczeństwa poprzez wzmocnienie kontroli na granicy zewnętrznej Wspólnoty. Zmodernizowanie Kodeksu Celnego, uproszczenie procedur i procesów celnych oraz dostosowanie przepisów pod względem wspólnych standardów dla systemów informatycznych umożliwi: wdrożenie inicjatywy „e-administracja” w zakresie ceł; zgodnie z inicjatywą „lepszego stanowienia prawa” uproszczenie i bardziej przejrzyste zorganizowanie przepisów w tej dziedzinie oraz ujęcie wielu rozporządzeń w jedno; wzmocnienie konkurencyjności działających we Wspólnocie przedsiębiorstw i ich partnerów w państwach trzecich, a zatem pobudzanie wzrostu gospodarczego; zwiększenie bezpieczeństwa na granicy zewnętrznej, z chwilą wprowadzenia wspólnych standardów (również dotyczących analizy ryzyka) i zarządzanie nimi poprzez wspólne ramy systemów informatycznych; zmniejszenie ryzyka wystąpienia nadużyć finansowych; poprawę spójności z innymi politykami Wspólnoty w takich obszarach jak podatki pośrednie, rolnictwo, handel, środowisko, zdrowie i ochrona konsumenta; i zapewnienie skutecznego procesu decyzyjnego dla przyjęcia przepisów wykonawczych, wytycznych i not wyjaśniających oraz umożliwienie Komisji wnioskowania do administracji krajowych o wycofanie danej decyzji. Tak szeroko zakrojonych zmian nie można przeprowadzić poprzez ciągłe zmienianie obecnego Kodeksu Celnego, ale jedynie poprzez jego całkowite przerobienie, to znaczy zastąpienie go zmodernizowanym Wspólnotowym Kodeksem Celnym. |120 | Kontekst ogólny Aktualny wniosek należy rozpatrywać w kontekście odnowionej strategii lizbońskiej, której celem jest uczynienie Europy bardziej atrakcyjnym miejscem do inwestowania i pracy, gdzie wzrostem kierują wiedza i innowacje, gdzie polityki umożliwiają przedsiębiorstwom tworzenie większej liczby lepszych miejsc pracy. Niniejszy wniosek został opracowany również z myślą o realizacji celów inicjatywy „e-administracja”, aby umożliwić przedsiębiorstwom – w ramach elektronicznej obsługi celnej – czerpanie jak największych korzyści z nowoczesnych technologii i towarzyszących im ułatwień w handlu. Wnioski Komisji dotyczące wprowadzenia prostego systemu obsługi bez użycia papieru dla urzędów celnych i handlu zostały przyjęte z aprobatą i wsparciem w rezolucji Rady z grudnia 2003 r., która zatwierdziła wnioski Komisji dotyczące modernizacji przepisów i procedur prawa celnego i stworzenia ram regulacyjnych wspierających włączenie zreformowanych procedur celnych do skomputeryzowanego środowiska. Kodeks, od jego przyjęcia w 1992 r., nie został poddany żadnemu zasadniczemu przeglądowi, z wyjątkiem kilku drobnych zmian regulujących specyficzne problemy. Nadal jest podstawą procedur określonych dla operacji celnych dokonywanych w formie papierowej, i choć stosowanie elektronicznej odprawy celnej za pośrednictwem skomputeryzowanych systemów krajowych stało się już raczej regułą niż wyjątkiem, to wciąż brak obowiązku używania takich systemów na mocy prawa wspólnotowego. W zasadzie nie istnieje ogólnowspólnotowe stosowanie systemów komputerowych (IT) do odprawy celnej, pomimo że skomputeryzowany system tranzytowy, NCTS, z powodzeniem udowodnił skuteczność takich systemów i otworzył nowe możliwości dla podobnych zastosowań do innych systemów celnych. Ponadto zmienia się rola służb celnych. Zmiany polegają na przechodzeniu od pobierania należności celnych, które w ostatnich 20 latach drastycznie się zmniejszyły, do stosowania środków pozataryfowych, w szczególności do środków związanych z bezpieczeństwem, do zwalczania towarów podrobionych, prania brudnych pieniędzy i handlu narkotykami, i do stosowania środków ochrony sanitarnej, zdrowia, środowiska i konsumenta, jak również pobierania podatku VAT i podatku akcyzowego przy przywozie lub zwolnienia z tych podatków przy wywozie. Kodeks Celny musi zostać dostosowany w sposób, który umożliwi nie tylko stworzenie elektronicznego systemu dla urzędów celnych i handlu, ale i zarządzanie nim. Poza tym, podmioty gospodarcze i administracje opowiedziały się za wykorzystaniem tej okazji do dokonania gruntownego przeglądu przepisów prawa celnego celem ich uproszczenia i nadania im lepszej struktury. Wreszcie, Kodeks wymaga radykalnych zmian z tego względu, że w rozszerzonej Wspólnocie i w elektronicznym środowisku handlowym należy zapewnić, by pobieranie podatków odbywało się w najwłaściwszym do tego miejscu, a mianowicie tam, gdzie podmiot gospodarczy ma swoją siedzibę (scentralizowana odprawa celna). Równocześnie niezbędne jest zapewnienie wspólnych standardów obejmujących również analizę ryzyka i kary celne. Można to osiągnąć jedynie dzięki wspólnym ramom wspólnotowym, w związku z którymi Komisja wkrótce przedstawi odpowiedni wniosek. Niezbędna jest również poprawa spójności z innymi politykami wspólnotowymi w takich obszarach, jak podatki pośrednie, rolnictwo, handel, środowisko, zdrowie i ochrona konsumenta. Wymaga to poprawionego podziału zadań pomiędzy granicznymi urzędami celnymi i urzędami celnymi usytuowanymi na terytorium danego państwa. Zaniechanie nowelizacji Kodeksu Celnego uniemożliwi działającym w Europie przedsiębiorstwom odniesienie pełnych korzyści z nowocześniejszych warunków pracy podczas wypełniania ich zobowiązań w handlu międzynarodowym, co w otoczeniu coraz bardziej nastawionym na konkurencję będzie wpływać na ich wydajność. Przestarzałe procedury, postępowania i inne przepisy prawa celnego, które opracowano dla operacji celnych w formie papierowej również zwiększają ryzyko wystąpienia nadużyć, szkodzą bezpieczeństwu na granicy zewnętrznej i osłabiają rolę służb celnych jako głównego uczestnika ochrony i nadzoru granic w międzynarodowym przepływie towarów. |130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, i rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Niniejszy wniosek i jego przepisy wykonawcze zastąpią wyżej wspomniane rozporządzenia, jak i następujące rozporządzenia wraz z ich przepisami wykonawczymi, które zostały włączone do nowego Kodeksu Celnego: Rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych, Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3925/91 z dnia 19 grudnia 1991 r. dotyczące zniesienia kontroli i formalności stosowanych wobec bagażu podręcznego i w ładowni, osób odbywających lot wewnątrzwspólnotowy oraz bagażu osób przekraczających morze wewnątrz Wspólnoty, Rozporządzenie Rady (WE) nr 82/2001 z dnia 5 grudnia 2000 r. dotyczące definicji pojęcia „produkty pochodzące” i metod współpracy administracyjnej w handlu między obszarem celnym Wspólnoty a Ceutą i Melillą, Rozporządzenie Rady (WE) nr 1207/2001 z dnia 11 czerwca 2001 r. w sprawie procedur ułatwiających wystawianie świadectw przewozowych EUR.1, sporządzanie deklaracji na fakturze i formularzy EUR.2 i wydawanie zezwoleń niektórym upoważnionym eksporterom w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Wspólnotą Europejską i niektórymi krajami. |140 | Spójność z innymi politykami i celami Unii Proponowany akt prawny jest spójny z odnowioną strategią lizbońską i z inicjatywą na rzecz elektronicznego zarządzania (e-administracja). |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |211 | Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Od maja 2004 r. najnowsze wersje projektu zmodernizowanego Kodeksu Celnego są konsultowane z administracjami celnymi Państw Członkowskich w Komitecie Kodeksu Celnego i z europejskimi federacjami handlowymi na posiedzeniach grupy kontaktowej ds. handlu. Latem 2004 r. przeprowadzono otwartą konsultację w Internecie. Przy sporządzaniu zweryfikowanej wersji projektu uwzględniono liczne uwagi otrzymane od różnych pomiotów gospodarczych, Państw Członkowskich i państw trzecich, które w kwietniu 2005 r. przedstawiono zainteresowanym kręgom na seminarium w Budapeszcie. Ponadto do europejskich federacji handlowych i administracji celnych rozesłano kwestionariusz w celu otrzymania informacji zwrotnych na temat przewidywanych kosztów i korzyści wynikających z wprowadzenia w życie zmodernizowanego Kodeksu Celnego. |212 | Streszczenie odpowiedzi oraz sposób, w jaki były one uwzględniane Wniosek Komisji spotkał się z ogólnie pozytywną reakcją podczas wspomnianych konsultacji i na konferencji w Budapeszcie. Niemniej, kilka specyficznych uwag zostało uwzględnione przy opracowywaniu ostatecznej wersji wniosku. Wyniki odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przewidywanych skutków zostały zestawione w ocenie wpływu zawartej a niniejszym projektcie wniosku. |213 | W dniach od 01.07.2004 do 15.09.2004 r. przeprowadzono otwartą konsultację w Internecie. W jej następstwie do Komisji wpłynęło 56 odpowiedzi. Wyniki te, włącznie z odpowiedziami Komisji dotyczącymi uwzględnienia uwag, są dostępne na stronie: http://europa.eu.int/comm/taxation_customs/resources/documents/CustomsCode_tables.pdf. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |230 | Ocena wpływu Bez dodatkowych zmian prawnych: W tej opcji obowiązujący Kodeks Celny, z ostatnimi zmianami, który jednak został opracowany w latach osiemdziesiątych, a w latach dziewięćdziesiątych wszedł w życie, nadal by obowiązywał. Operacje celne dokonywane w formie papierowej pozostałyby standardowym sposobem postępowania. Procedury i procesy celne nadal będą niepotrzebnie złożone, a przepisy prawne nie będą odzwierciedlać rzeczywistości gospodarczej, coraz bardziej utrudniając zarówno administracjom celnym, jak i podmiotom gospodarczym stosowanie tych przestarzałych przepisów w nowoczesnym środowisku. Ostatnio opublikowana, związana z bezpieczeństwem zmiana Kodeksu Celnego mogłaby prowadzić do zwiększenia kosztów dostosowania o około 1,2 mld euro, które wprawdzie można by częściowo zmniejszyć dzięki niektórym krajowym inicjatywom IT, jednak dla Komisji i Państw Członkowskich oznacza to wzrost inwestycji o 50 do 60 mln euro rocznie na wdrożenie wymaganej infrastruktury informatycznej. Wprawdzie Państwa Członkowskie mogłyby się zobowiązać, bez gruntownych zmian w działalności organów celnych, do przestawienia swoich przepisów i procedur celnych na systemy skomputeryzowane w obrębie istniejących ram prawnych. Jednak to rozwiązanie nie umożliwiałoby całkowitego przejścia na sysytem środowiska elektronicznego, ponieważ podmioty gospodarcze nadal miałyby możliwość składania zgłoszeń celnych w formie papierowej zamiast elektronicznej. Również interoperacyjność prawdopodobnie pozostałaby ograniczona tylko do administracji celnej, ponieważ Kodeks Celny nie zawierałby żadnego prawnego zobowiązania do wprowadzenia „punktu kompleksowej obsługi”. Dostępność dla podmiotów gospodarczych pozostałaby ograniczona do obecnej sytuacji, w której istnieją jedynie krajowe i niezharmonizowane interfejsy dla przedsiębiorstw. Dostawców usług i administracje można by zachęcić do utworzenia punktów dostępu, za pomocą których podmioty gospodarcze mogłyby składać zgłoszenia właściwym organom celnym za pośrednictwem istniejących interfejsów i uniknąć tym samym niepotrzebnych dodatkowych wydatków, ale Państwa Członkowskie nie byłyby prawnie zobowiązane do inwestowania w takie systemy. Tym samym podmioty gospodarcze miałyby ograniczone możliwości korzystania z takich ułatwień jak scentralizowana odprawa celna i „punkt kompleksowej obsługi”, i odnosiłyby mniejsze korzyści z decyzji podjętych na szczeblu Wspólnoty. Tylko na drodze dalszej harmonizacji przepisów i procedur na poziomie WE będziemy w stanie w pełni wykorzystać nowy elektroniczny system celny w kontekście nowej rzeczywistości gospodarczej i rynkowej. Bez harmonizacji rozwój transeuropejskich strategii i procesów, w tym opracowanie wspólnych pakietów oprogramowania również byłby utrudniony. Przedsiębiorstwa międzynarodowe nadal musiałyby korzystać z usług agentów krajowych lub zakładać oddziały we wszystkich Państwach Członkowskich, w których działają, nawet jeśli miałyby możliwość korzystania z elektronicznych procedur celnych. Wprawdzie obniżyłoby to o około 15% koszty dostosowania związane z bezpieczeństwem, o których mowa powyżej, ale najprawdopodobniej doszłyby do tego dodatkowe wydatki w wysokości około 40 do 50 mln euro rocznie. Modernizacja Kodeksu Celnego: Ta opcja umożliwia stworzenie właściwych ram prawnych, które ogromnie ułatwią wprowadzenie elektronicznej służby/obsługi celnej. Eelektroniczna obsługa celna oznacza tu głównie „skuteczną służbę celną”, na potrzeby której dokonano gruntownych zmian w działalności organów celnych, ujmując całość w jeden spójny pakiet. Z punktu widzenia technologii informatycznej strategię tę cechuje niskie ryzyko, ponieważ wszelkie większe działania lub inwestycje, zarówno na poziomie wspólnotowym, jak i krajowym, oparte są na solidnych podstawach prawnych. Ta opcja umożliwia uproszczenie przepisów prawnych, stworzenie jednolitych zasad gry dla podmiotów gospodarczych, zniesienie ograniczeń dla agentów celnych i opracowanie na potrzeby wszystkich organów celnych wspóluczestniczących w kontrolowaniu transgranicznego przepływu towarów portalu informacji celnej, interoperacyjnych i łatwo dostępnych elektronicznych systemów celnych, jednolitych punktów dostępu, punktu kompleksowej obsługi i punktu kompleksowej kontroli. Dzięki tej opcji nie tylko znacznie zostałoby zmniejszone ryzyko wystąpienia nadużyć, ale również wpłynęłoby to na ułatwienie handlu. Tym sposobem będzie można w pełnym zakresie zrealizować cel modernizacji, usprawnienia i pełnej komputeryzacji środowiska pracy dla służb celnych i handlu. Przedsiębiorstwa mogłyby korzystać ze znacznie ulepszonego programu wydawania pozwoleń, zwiększającego ułatwienia i uproszczenia. Na pewnych warunkach będą mogły korzystać ze scentralizowanej odprawy celnej oferującej obsługę w jednym urzędzie celnym w UE. Informacje byłyby łatwiej dostępne dzięki wspólnym portalom informacji celnej, a wszelkie kontakty z kompetentnymi administracjami mogłyby odbywać się za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi. Wydatki poniesione na takie rozwiązanie związane ze „skuteczną służbą celną” byłyby oczywiście wyższe aniżeli te na realizację poprzedniej opcji; do 2013 r. niezbędne byłyby dodatkowe inwestycje Komisji i Państw Członkowskich w wysokości 40 do 50 mln euro rocznie. Korzyści mogłyby jednak wynieść do 2,5 mld euro rocznie, w momencie osiągnięcia przez system pełnej operacyjności, co najwcześniej nastąpiłoby w 2009 r. Osiągnięcie progu rentowności.wtej opcji nastąpiłoby w 2010 r. |231 | Komisja przeprowadziła ocenę wpływu ujętą w Programie Prac, z której sprawozdanie jest dostępne pod adresem: http://europa.eu.int/comm/taxation_customs/common/consultations/customs/index_en.htm. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Krótki opis proponowanych działań Zastąpienie obecnego Wspólnotowego Kodeksu Celnego i związanych z nim rozporządzeń wymienionych w pkt 1 zmodernizowanym Kodeksem Celnym upsrawniającym procedury celne i stwarzającym podstawy dla łatwo dostępnych, interoperacyjnych systemów odprawy celnej na poziomie UE. |310 | Podstawa prawna Artykuły 26, 95, 133 i 135 Traktatu WE |329 | Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów |331 | Zawarty we wniosku zmodernizowany Kodeks Celny został możliwie uproszczony celem zapewnienia, w połączeniu z przepisami wykonawczymi, wytycznymi i notami wyjaśniającymi, jednolitego stosowania w całej Wspólnocie. Celu tego nie można by osiągnąć za pomocą dyrektywy. |332 | Uproszczenie procedur ma decydujące znaczenie dla pomyślnego przejścia do elektronicznego systemu celnego. Pozwoli to również na zmniejszenie obciążenia dla administracji celnych i podmiotów gospodarczych, które już teraz w związku z najnowszymi zmianami w obecnym Kodeksie muszą ze względów bezpieczeństwa inwestować w systemy elektroniczne. |Wybór instrumentów |341 | Proponowane instrumenty: Rozporządzenie. |342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów Ponieważ handel zagraniczny podlega wyłącznej kompetencji Wspólnoty, jedynie rozporządzenie może zapewnić jednolite stosowanie prawa celnego. |WPłYW NA BUDżET |401 | Państwa Członkowskie i podmioty gospodarcze będą musiały zainwestować w łatwo dostępne, interoperacyjne systemy odprawy celnej. |INFORMACJE DODATKOWE |510 | Uproszczenie |511 | Wniosek ma na celu uproszczenie przepisów prawa celnego, uproszczenie postępowań administracyjnych dla organów publicznych (UE i krajowych) i uproszczenie postępowań administracyjnych dla podmiotów gospodarczych. |512 | Oprócz prostszej struktury i bardziej spójnej terminologii, mniejszej liczby artykułów i prostszych przepisów nowy Kodeks jest także bardziej zorientowany na klienta i stosuje powszechnie zrozumiałe definicje takich działań, jak przywóz, wywóz, przemieszczanie, składowanie, przeznaczenie towaru. Cechuje go też podejście zorientowane na postępowanie celne, grupując podobne procedury w ramy wspólnych przepisów z mniejszą liczbą odstępstw; niektóre procedury zostaną uchylone, inne ze sobą zespolone lub do siebie dostosowane, tak że zamiast istniejących 13 różnych przeznaczeń celnych będą tylko trzy postawowe procedury, tj. przywóz, wywóz i procedury szczególne, wszystkie określone spójnymi przepisami, dotyczącymi m.in. pozwoleń, zabezpieczeń i długu celnego. Ogółem ponad dwie trzecie z 258 artykułów obecnego Kodeksu zostały zmienione, włączone do innych artykułów lub przeniesione do przepisów wykonawczych. Niniejszy zmodernizowany Kodeks, któremu będą towarzyszyły skonsolidowane i prostsze przepisy wykonawcze, jak również noty wyjaśniające i wytyczne, zapewni lepszą i bardziej jenolitą interpretację i stosowanie przepisów celnych przez Państwa Członkowskie, co przyniesie ogromne korzyści podmiotom gospodarczym. |513 | Ze względu na połączenia lub dostosowania związanych ze sobą procedur będzie potrzeba mniej specjalistów, co zmniejszy liczbę koniecznych szkoleń, ograniczy wysiłki związane z programowaniem mającym na celu wdrożenie przepisów celnych i umożliwi lepsze wyorzystanie zasobów ludzkich w obszarach ryzyka, zwiększając tym samym bezpieczeństwo i obniżając ryzyko wystąpienia nieprawidłowości. Takie podejście będzie korzystne dla administracji, w których trwa lub właśnie został zakończony proces redukcji etatów. |514 | Prostsze struktury i jak najwięcej wspólnych elementów w różnych regulacjach prawnych ułatwią dostęp do przepisów i zmniejszą wysiłki związane z programowaniem w zakresie dostosowań do przepisówami prawa celnego. Lepsza i bardziej jednolita interpretacja oraz stosowanie przepisów prawa celnego zwiększy korzyści dla podmiotów gospodarczych. |517 | Wniosek został włączony do programu prac i programu legislacyjnego Komisji pod numerem ref. 2004/TAXUD-015. |520 | Uchylenie obowiązującego prawodawstwa Przyjęcie wniosku prowadzi do uchylenia obowiązujących przepisów. |570 | Szczegółowe wyjaśnienie wniosku TYTUŁ I: PRZEPISY OGÓLNE Nowy tekst zawiera opis zadań, określając rolę i cele administracji celnych i stanowi, że do przepisów prawa celnego również należy Taryfa Celna; takiego stwierdzenia brakowało w dotychczas obowiązującym Kodeksie i dlatego konieczne było sprostowanie. Zasada zgłoszeń elektronicznych i elektronicznej wymiany danych między administracjami celnymi została wprowadzona przy pełnym poszanowaniu przepisów o ochronie danych i stworzona została podstawa prawna dla dobrowolnej wymiany dodatkowych informacji pomiędzy podmiotami gospodarczymi a organami celnymi. Przepisy dotyczące przedstawicieli zostały zmienione, a poprzednie ograniczenia uchylone, ponieważ nie są zgodne ani z systemem elektronicznym, ani z zasadami rynku wewnętrznego. Zweryfikowana wersja jest również zgodna z ogólną koncepcją, zgodnie z którą usunięto z Kodeksu wszystkie upoważnienia odnośnie do specjalnych przepisów krajowych, które nie dotyczą organizacji kontroli celnych. Rozszerzono ramy dla programu zatwierdzonego podmiotu gospodarczego wprowadzonego do Kodeksu rozporządzeniem Rady (EWG) nr 648/2005. Przepisy przedmiotowego Kodeksu są zgodne z Kartą Podstawowych Praw, zgodnie z którą każdy ma prawo do przedstawienia swych uwag przed podjęciem wobec niego jakiejkolwiek decyzji dla niego negatywnej, włącznie z decyzjami dotyczącymi odzyskiwania należności po dokonaniu odprawy celnej lub odmową zwrotu lub wnioskami o umorzenie należności celnych. Wyjaśniono, że więcej osób może wystąpić z wnioskiem o decyzję i podlegać tej decyzji, i że decyzje obowiązują w całej Wspólnocie, chyba że postanowiono inaczej, i że przepisy w sprawie decyzji również mają zastosowanie tam, gdzie organy celne rozpatrywały odwołanie od decyzji. Zgodnie z przedmiotowym wnioskiem Państwa Członkowskie ustanawiają skuteczne, proporcjonalne i działające w sposób odstraszający kary. Celem zwiekszenie spójności rynku wewnętrznego Rada i Parlament Europejski w późniejszym terminie zaproponują wspólne ramy dla sankcji za naruszenie wspólnotowych przepisów celnych. Włączenie do tego rozdziału odstępstw od kontroli i formalności pozwala na uchylenie rozporządzenia Rady (EWG) nr 3925/91 z dnia 19 grudnia 1991 r. Wszystkie sytuacje, w których administracje celne mogą odzyskać koszty lub pobierać opłaty uregulowane są teraz tylko w jednym artykule. Opłaty za udzielenie odroczenia płatności zostały zniesione.Przepisy dotyczące przeliczania waluty zostały skonsolidowane i dostosowane do rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1182/71; należy teraz określić szczegółowe zasady w przepisach w celu wykonania Kodeksu Celnego. TYTUŁ II: ELEMENTY SŁUŻĄCE DO NALICZANIA NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH I NALEŻNOŚCI CELNYCH WYWOZOWYCH ORAZ STOSOWANIA INNYCH ŚRODKÓW DOTYCZĄCYCH WYMIANY TOWAROWEJ Nowe przepisy są zgodne z art. 3 porozumienia w sprawie reguł pochodzenia podpisanego w Marakeszu w 1994 r. W ten sposób nowe reguły pochodzenia mogą zostać włączone do CCIP (Przepisy Wykonawcze do Wspólnotowego Kodeksu Celnego), z chwilą gdy zostanie zakończona harmonizacji na poziomie międzynarodowym. Ponadto wyjaśniono, że niepreferencyjne reguły pochodzenia również mają znaczenie dla stosowania środków wspólnotowych niezwiązanych z taryfą lub handlem. Wszystkie autonomiczne reguły pochodzenia stosowane w ramach systemów preferencyjnych, należy również przyjmować w ramach procedury Komitetu; odnosi się to też do Ceuty i Melilly, jednak z wyłączeniem reguł stosowanych do krajów i terytoriów zamorskich wymienionych w załączniku II Traktatu WE. Artykuły, które ogólnie zajmują się określaniem wartości celnej, zostaną ujęte w jedną grupę celem dostarczenia ogólnej podstawy prawnej dla przyjmowania przepisów wykonawczych, zwłaszcza w przypadku, gdy UE przejmie zobowiązania odnośnie do stosowania Porozumienia WTO w sprawie ustalania wartości celnej, łącznie z decyzjami Komitetu WTO ds. ustalania wartości celnej. TYTUŁ III DŁUG CELNY I ZABEZPIECZENIA Modernizacja i uproszczenie przepisów długu celnego wymaga większych zmian, ponieważ powstanie długu celnego zależy od obiektywnych okoliczności, a nie od stopnia zaniedbań ze strony osoby zainteresowanej. Odpowiada to również Konwencji z Kyoto stanowiącej, że należności podlegają zwrotowi, jeśli zostanie stwierdzone, że nadpłata była spowodowana błędem w ich obliczeniu. (Ogólny Załącznik, rozdział 4, norma 18). Sankcje administracyjne są odpowiedniejszą reakcją na naruszenia przepisów celnych, w przypadkach, w których organy celne mogą stwiedzić, że procedura celna została zakończona lub zniesiona zgodnie z przepisami prawa celnego. W ramach nowego podziału kompetencji między graniczne urzędy celne a urzędy wewnątrz kraju proponuje się, by dług celny powstawał zwykle w miejscu, gdzie osoba uprawniona do korzystania z procedury lub posiadacz pozwolenia ma swoją siedzibę, z wyjątkiem przypadku, gdy osoba uprawniona nie ma siedziby na obszarze celnym Wspólnoty lub w przypadku naruszenia; w tym przypadku jak dotychczas stosuje się zasady rezydualne. Rozdział 4 Ogólnego Załącznika do Konwencji z Kyoto pozostawia prawu krajowemu lub wspólnotowemu określenie podstaw, warunków i czasu obliczenia należności i podatków, dlatego zachowanie obecnych skomplikowanych przepisów obliczania długu celnego w ramach procedur zawieszających, wolnych obszarów celnych albo składów wolnocłowych nie ma już uzasadnienia. Przepisy tytułu III dotyczące „długu celnego i zabezpieczeń” są kompromisem pomiędzy interesem handlu, szczególnie ogólnej możliwości obniżenia kwoty zabezpieczenia w przypadku możliwego powstania długu i rozszerzeniu przypadków, w których dług celny może wygasnąć, a ochroną interesów finansowych Wspólnoty i Państw Członkowskich, ulepszoną wskutek rozszerzenia zakresu zabezpieczenia na zapewnienie kwoty długu celnego. Funkcjonowanie rynku wewnętrznego zostanie usprawione poprzez harmonizację środków takich, jak czasowe ograniczenie powiadomienia o kwocie długu celnego, w przypadku gdy czyn prowadzący do powstania długu podlega sądowemu postępowaniu karnemu; oraz przepisów dotyczących pobierania odsetek za zwłokę TYTUŁ IV: WPROWADZANIE TOWARÓW NA OBSZAR CELNY WSPÓLNOTY. Tytuł ten obejmuje zmiany w Kodeksie Celnym związane ze środkami bezpieczeństwa, wprowadzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 648/2005, dalej integrując i konsolidując wspomniane zmiany przy uwzględnieniu powszechnego wprowadzenia elektronicznych zgłoszeń, elektronicznej wymiany danych między organami celnymi, zwłaszcza System Kontroli Importu (ICS) oraz stworzenie wspólnych portali i punktu kompleksowej obsługi. Zwolnienie wolnych obszarów celnych spod dozoru celnego, luka w zakresie bezpieczeństwa, zostało wycofane; wolne obszary celne zostały objęte procedurą celną i podlegają kontroli celnej przy wjeździe, z uwzględnieniem ewidencji. Zasady przedstawiania towarów opracowano na nowo w celu jasnego przedstawienia obowiązków i osoby (osób) odpowiedzialnej za powiadomienie organów celnych o przybyciu towarów i udostępnienie ich do kontroli. Terminy przydzielenia towarom procedury celnej zostały zniesione, ponieważ samo czasowe składowanie towaru będzie specjalną procedurą. TYTUŁ V: PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE STATUSU CELNEGO I PROCEDURY CELNEJ Główne zmiany dotyczą zgłoszenia elektronicznego będącego zwykłą formą zgłoszenia celnego oraz dostosowania poprzednich wariantów procedur uproszczonego zgłoszenia , w tym lokalnej procedury odprawy celnej. Podstawowe zasady domniemania i utraty statusu towarów wspólnotowych zostały przeniesione z CCIP (Przepisów Wykonawczych do Wspólnotowego Kodeksu Celnego) do Kodeksu. Szczegółowe przepisy nadal będą określane w CCIP. Jeśli wymagane jest zgłoszenie celne, to z pewnymi wyjątkami, np. karnety TIR lub ATA, zgłoszenia w formie elektronicznej stają się regułą. Pomimo tego że, jak wyjaśniono powyżej, wolne obszary celne będą w przyszłości procedurą, to należy zachować istniejące zwolnienie z obowiązku dokonania zgłoszenia celnego. Za odpowiednim zezwoleniem, dostęp do elektronicznego systemu zgłaszającego może zastąpić przekazanie zgłoszenia elektronicznego. Również dokumenty uzupełniające mogą być składane w formie elektronicznej, nie muszą „towarzyszyć” zgłoszeniu celnemu, pod warunkiem, że są „dostępne dla organów celnych”. Zgodnie z zasadami Konwencji z Kyoto nowy Kodeks przewiduje składanie, rejestrowanie i sprawdzanie zgłoszeń celnych przed przybyciem towarów, a także rozgraniczenie między miejscem składania zgłoszenia a miejscem, w którym towary rzeczywiście się znajdują. Ponadto towary mogą być zwolnione w miejscu innym niż to, gdzie zgłoszenie celne zostało przyjęte, co razem z połączeniem poprzedniego uproszczonego zgłoszenia i lokalną procedurą odprawy celnej stanowi wdrożenie „scentralizowanej odprawy celnej”. Takie uregulowanie umożliwia zatwierdzonemu podmiotowi gospodarczemu złożenie deklaracji skróconej i/lub zgłoszenia celnego w formie elektronicznej ze swojego miejsca prowadzenia działalności, niezależnie od Państwa Członkowskiego, w którym towary są wprowadzane do lub wyprowadzane ze Wspólnoty, tym sposobem pozwalając przedsiębiorstwom na dokonywanie wszystkich operacji celnych w UE za pośrednictwem jednego urzędu celnego. TYTUŁ VI: DOPUSZCZENIE DO SWOBODNEGO OBROTU ORAZ ZWOLNIENIE Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH Ponieważ dopuszczenie do swobodnego obrotu jest jedną z najważniejszych procedur celnych, uznano za stosowne poświęcić tej procedurze osobny – choć zwięzły – rozdział. Tytuł ten zajmuje się również towarami dopuszczonymi do swobodnego obrotu w szczególnych okolicznościach, z wyjątkiem towarów w ramach przepisów dotyczących końcowego przeznaczenia uwzględnionych w tytule VII (procedury specjalne) i zawiera podstawę prawną dla włączenia przepisów poprzedniego rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83, ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, do CCIP. Jest to bardziej przejrzyste, aniżeli ustanowienie kilku przepisów w osobnym rozporządzeniu Rady i Parlamentu. TYTUŁ VII: PROCEDURY SPECJALNE Poprzednie procedury zawieszające zostały pogrupowane i dostosowane do innych podobnych przeznaczeń celnych w ramach czterech procedur specjalnych: tranzyt (tranzyt zewnętrzny, tranzyt wewnętrzny), składowanie (składowanie czasowe, skład celny, wolne obszary celne); specjalne przeznaczenie (odprawa czasowa, przeznaczenie końcowe) i przetwarzanie (uszlachetnianie czynne i bierne). Dostosowanie to umożliwiło połączenie uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń z przetwarzaniem pod kontrolą celną i zaprzestanie uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu ceł zwrotnych, zważywszy na fakt, iż zamiar powrotnego wywozu nie jest już konieczny. Wspólne przepisy będą regulowały wszystkie procedury specjalne, przykładowo te mające zastosowanie wobec zabezpieczenia, zastosowania i zatwierdzenia, wykorzystania towarów ekwiwalentnych; przepisy specjalne dla poszczególnych procedur zostaną zachowane tylko w przypadkach należycie uzasadnionych względami gospodarczymi. Dla celów wyjaśnienia dodano przepisy dotyczące zawieszania podatku VAT przy przywozie i podatku akcyzowego, przewidzianego na mocy art. 7 ust. 3 oraz art. 10 ust. 3 Szóstej Dyrektywy w sprawie podatku VAT i na mocy art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG. Przepisy specjalne dotyczące produktów rolnych zostały ustalone w przepisach prawa rolnego, a nie w CCIP, i ponieważ są bezpośrednio stosowane, odniesienie do nich nie jest już konieczne. TYTUŁ VIII: WYPROWADZENIE TOWARÓW Z OBSZARU CELNEGO WSPÓLNOTY Uwzględniając powszechne wprowadzenie elektronicznego zgłoszenia, elektronicznej wymiany danych między organami celnymi, zwłaszcza Sysytemu Kontroli Eksportu (ang. Export Control System, ECS) i utworzenie w przyszłości wspólnych portali i punktów kompleksowej obsługi, podjęte zostaną dalsze zmiany w odniesieniu do wymogów dotyczących deklaracji poprzedzającej opuszczenie, wprowadzonej na mocy rozporządzenia nr 648/2005. Szczególny przepis został ustanowiony dla powrotnego wywozu towarów niewspólnotowych opuszczających Wspólnotę, pomimo że podlegają one tym samym przepisom, które obowiązują przy wywozie towarów wspólnotowych, poza tym, że zamiast zgłoszenia celnego wymagane jest powiadomienie o powrotnym wywozie. Deklaracje skrócone będą konieczne tylko w przypadku braku wymogu zgłoszenia celnego i powiadomienia o powrotnym wywozie, np. dla przeładunku i powrotnego wywozu z wolnych obszarów celnych i składowania czasowego w portach lub portach lotniczych itp. Tytuł ten zawiera również przepisy dotyczące wywozu i zwolnienia z należności celnych wywozowych ze względu na szczególne okoliczności, które – tak jak dla należności celnych przywozowych - należy określać zgodnie z procedurą komitetową, a nie w drodze autonomicznego rozporządzenia. Przepisy dotyczące uszlachetniania biernego objęte są zakresem tytułu VIII. Nowy artykuł traktuje niektóre przypadki towarów wywożonych czasowo (zwłaszcza w ramach systemu karnetu ATA), które w obecnym Kodeksie były uregulowane bez formalnej podstawy w CCIP. TYTUŁ IX: PRZEPISY KOŃCOWE Procedura komitetowa (Komitet Doradczy) obowiązuje teraz również w zakresie przyjmowania not wyjaśniających oraz wytycznych; co uczyni zbędnymi instrukcje krajowe interpretujące wspólnotowe przepisy celne. W celu jak najskuteczniejszego wykorzystania Komitetu Kodeksu Celnego w przypadkach, gdzie należy przyjąć przepisy wykonawcze, wspomniany komitet regulacyjny zostaje przekształcony w komitet zarządzający, a okres potrzebny Radzie do przyjęcia przepisów wykonawczych do Kodeksu Celnego zostaje zmniejszony z trzech miesięcy do jednego miesiąca. Powyżej wymienione, uchylone rozporządzenia zostają przejęte przez Kodeks Celny. Przy ustalaniu daty, z którą nowy Wspólnotowy Kodeks Celny zacznie być stosowany, należy uwzględnić to, że do obowiązujących CCIP muszą być jeszcze wprowadzone zmiany. Ich wprowadzenie potrwa około roku czasu, licząc od daty, w której końcowa wersja nowego Kodeksu Celnego może być bez przeszkód przewidziana. Dopiero wtedy można ostatecznie ustalić termin początku stosowania Kodeksu. |1.  SPIS TREŚCIMOTYWYTYTUŁ 1: PRZEPISY OGÓLNE 24Rozdział 1 : ZAKRES STOSOWANIA PRZEPISÓW PRAWA CELNEGO, ZADANIA ORGANÓW CELNYCH I DEFINICJE 24Rozdział 2: PRAWA I OBOWIĄZKI OSÓB WZGLĘDEM PRZEPISÓW PRAWA CELNEGO 29Sekcja 1: Dostarczanie informacji 29Sekcja 2: Reprezentowanie przed organami celnymi 32Sekcja 3: Upoważniony podmiot gospodarczy 33Sekcja 4: Decyzje dotyczące stosowania przepisów prawa celnego 35Sekcja 5: Sankcje administracyjne 39Sekcja 6: Odwołania 40Sekcja 7: Kontrola towarów 41Sekcja 8: Przechowywanie dokumentów i innych danych; opłaty i koszty 43Rozdział 3: PRZELICZANIE WALUTY, TERMINY I UPROSZCZENIE 44TYTUŁ II: CZYNNIKI, NA PODSTAWIE KTÓRYCH NALICZA SIĘ NALEŻNOŚCI CELNE PRZYWOZOWE I WYWOZOWE ORAZ INNE ŚRODKI DOTYCZĄCE WYMIANY TOWAROWEJ 46Rozdział 1: WSPÓLNA TARYFA CELNA I KLASYFIKACJA TARYFOWA TOWARÓW 46Rozdział 2: POCHODZENIE TOWARÓW 48Sekcja 1: Niepreferencyjne pochodzenie towarów 48Sekcja 2: Preferencyjne pochodzenie towarów 49Rozdział 3: WARTOŚĆ CELNA TOWARÓW 50TYTUŁ III: DŁUG CELNY I GWARANCJE 54Rozdział 1: POWSTANIE DŁUGU CELNEGO 54Sekcja 1: Przepisy ogólne 54Sekcja 2: Dług celny w przywozie 54Sekcja 3: Dług celny w wywozie 57Sekcja 4: Przepisy wspólne dla długu celnego powstałego w przywozie i w wywozie 58Rozdział 2: GWARANCJA NA ZABEZPIECZENIE POTENCJALNEGO LUB ISTNIEJĄCEGO DŁUGU CELNEGO 61Rozdział 3: EGZEKUCJA I ZAPŁATA NALEŻNOŚCI CELNEJ ORAZ ZWROT I UMORZENIE NALEŻNOŚCI CELNEJ 65Sekcja 1: Określenie należności celnej, powiadomienie dłużnika i zaksięgowanie kwoty należności celnej 65Sekcja 2: Terminy i procedury dotyczące zapłaty należności celnej 68Sekcja 3: Zwrot i umorzenie należności celnej 71Rozdział 4: WYGAŚNIĘCIE DŁUGU CELNEGO 75TYTUŁ IV: PRZYBYCIE TOWARÓW NA OBSZAR CELNY WSPÓLNOTY 78Rozdział 1: TOWARY WPROWADZANE NA OBSZAR CELNY WSPÓLNOTY 78Rozdział 2: PRZYBYCIE TOWARÓW 80Sekcja 1: Wprowadzanie towarów na obszar celny Wspólnoty 80Sekcja 2: Przedstawienie, rozładunek i rewizja towarów 82Sekcja 3: Formalności po przedstawieniu 83Sekcja 4: Towary, które były przemieszczane w ramach procedury tranzytu 84TYTUŁ V: PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE STATUSU CELNEGO I PROCEDURY CELNEJ 85Rozdział 1: STATUS TOWARÓW 85Rozdział 2: ZGŁOSZENIE CELNE 86Sekcja 1: Przepisy ogólne 86Sekcja 2: Zgłoszenia standardowe 87Sekcja 3: Weryfikacja 89Sekcja 4: Zwolnienie 91Rozdział 3: UPROSZCZENIA DOTYCZĄCE ZGŁOSZENIA CELNEGO 92Sekcja 1: Zgłoszenia uproszczone 92Sekcja 2: Inne uproszczenia 94Rozdział 4: DYSPONOWANIE TOWARAMI 94TYTUŁ VI: DOPUSZCZENIE DO SWOBODNEGO OBROTU ORAZ ZWOLNIENIE Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH 96Rozdział 1: DOPUSZCZENIE DO SWOBODNEGO OBROTU 96Rozdział 2: ZWOLNIENIE Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH 96Sekcja 1: Towary powracające 96Sekcja 2: Rybołówstwo morskie oraz produkty wydobywane z morza 98Sekcja 3: Szczególne okoliczności 99TYTUŁ VII: PROCEDURY SPECJALNE 100Rozdział 1: PRZEPISY OGÓLNE 100Rozdział 2: TRANZYT 104Sekcja 1: Tranzyt zewnętrzny i wewnętrzny 104Sekcja 2: Tranzyt wspólnotowy 106Rozdział 3: SKŁADOWANIE 107Sekcja 1: Wspólne przepisy 107Sekcja 2: Składowanie czasowe 109Sekcja 3: Procedura składu celnego 110Sekcja 4: Wolne obszary celne 111Rozdział 4: SZCZEGÓLNE WYKORZYSTANIE 114Sekcja 1: Odprawa czasowa 114Sekcja 2: Ostateczne przeznaczenie 116Rozdział 5: PRZETWARZANIE 116Sekcja 1: Przepisy ogólne 116Sekcja 2: Uszlachetnianie czynne 117Sekcja 3: Uszlachetnianie bierne 119TYTUŁ VIII: WYPROWADZENIE TOWARÓW Z OBSZARU CELNEGO WSPÓLNOTY 121Rozdział 1: TOWARY OPUSZCZAJĄCE OBSZAR CELNY 121Rozdział 2: WYWÓZ 123Rozdział 3: ZWOLNIENIE Z NALEŻNOŚCI CELNYCH 125TYTUŁ IX: KOMITET KODEKSU CELNEGO I PRZEPISY KOŃCOWE 126Rozdział 1: KOMITET KODEKSU CELNEGO 126Rozdział 2: PRZEPISY KOŃCOWE 127ZAŁĄCZNIK: 129Tabela korelacji 1: Nowe rozporządzenie > Rozporządzenie (EWG) 2913/92 129Tabela korelacji 2: Dawne rozporządzenie (EWG) 2913/92> Nowe rozporządzenie 132Tabela korelacji 3: Uchylone rozporządzenia > Nowe rozporządzenie 1342005/0246 (COD)Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiegoWniosekROZPORZĄDZENIE (WE) nr […] PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny(Zmodernizowany Kodeks Celny)PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26, 95, 133 oraz 135,uwzględniając Protokół nr 2 do Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich oraz Ceuty i Melilli, a w szczególności jego art. 9 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji[1],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Podstawą Wspólnoty jest unia celna. Należy, w interesie zarówno podmiotów gospodarczych, jak i organów celnych Wspólnoty, zgromadzić obowiązujące przepisy prawa celnego we Wspólnotowym Kodeksie Celnym (zwanym dalej „Kodeksem”). Kodeks, oparty na założeniach rynku wewnętrznego, powinien zawierać reguły i procedury ogólne, które zapewniają stosowanie środków taryfowych i innych wspólnych polityk ustanowionych na poziomie Wspólnoty w ramach wymiany towarowej pomiędzy Wspólnotą a krajami lub terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Wspólnoty, przy uwzględnieniu wymogów tych wspólnych polityk. Powinno to odbywać się bez uszczerbku dla przepisów szczególnych ustanowionych w innych dziedzinach, które istnieją lub mogą być wprowadzone w ramach przepisów między innymi z zakresu polityki rolnej, ochrony środowiska, wspólnej polityki handlowej, statystyki lub zasobów własnych. Przepisy prawa celnego powinny zostać w większym stopniu dostosowane do przepisów dotyczących pobierania, zawieszania lub zwrotu podatku VAT oraz podatku akcyzowego, bez zmiany zakresu obowiązujących przepisów podatkowych.(2) Zgodnie z komunikatem Komisji dotyczącym ochrony interesów finansowych Wspólnoty oraz planu działań na lata 2004-2005[4], w celu zapewnienia ochrony interesów finansowych Wspólnoty właściwe jest ustanowienie odpowiednich ram prawnych.(3) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny[5] oparte było na integracji procedur celnych stosowanych oddzielenie przez Państwa Członkowskie w latach 80. Rozporządzenie to było wielokrotnie i w znacznym stopniu zmieniane od momentu wejścia w życie, w celu rozwiązania specyficznych problemów, takich jak ochrona działania w dobrej wierze oraz uwzględnienie wymogów bezpieczeństwa. Konieczne jest wprowadzenie dodatkowych zmian w Kodeksie w następstwie istotnych zmian w prawodawstwie, które zaszły w ostatnich latach, zarówno na poziomie Wspólnoty, jak i międzynarodowym, jak np. wygaśnięcie Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, wejście w życie Aktu Przystąpienia z dniem 1 maja 2004 r., czy zmiany wprowadzone w Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego (zwanej dalej „Konwencją z Kioto”), do której przystąpienie Wspólnoty zostało zatwierdzone na mocy decyzji Rady 2003/231/EC[6]. Obecnie niezbędne jest usprawnienie procedur celnych oraz uwzględnienie faktu, iż regułą stało się składanie deklaracji i przetwarzanie danych w formie elektronicznej, a wyjątkiem ich składanie i przetwarzanie w formie papierowej. Ze wszystkich wyżej wymienionych powodów, dalsze wprowadzanie zmian do obowiązującego Kodeksu nie jest już wystarczające, należy więc dokonać jego gruntownej modyfikacji.(4) Aby ułatwić legalną wymianę handlową oraz zwalczanie nadużyć finansowych, konieczne są proste, szybkie i standardowe procedury i procesy celne. Należy zatem, zgodnie z komunikatem Komisji w sprawie prostego, elektronicznego środowiska dla urzędów celnych i handlu[7], uprościć przepisy celne w taki sposób, aby zapewnić wykorzystanie nowoczesnych narzędzi i technologii, w dalszym ciągu wspierać jednolite stosowanie przepisów prawa celnego, co przyczyni się do ustanowienia podstawy dla skutecznych i prostych procedur odprawy celnej. W celu zwiększania konkurencyjności przedsiębiorstw procedury celne powinny zostać połączone lub dostosowane, ich liczba powinna ulec zmniejszeniu, a utrzymane powinny być te procedury, które są ekonomiczne uzasadnione.(5) Utworzenie rynku wewnętrznego, zniesienie barier w handlu międzynarodowym i przeszkód dla inwestycji oraz głęboka potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony na zewnętrznych granicach Wspólnoty spowodowały zmianę roli organów celnych, które stały się centralną częścią procesu globalizacji, a także, ze względu na udział w monitorowaniu i zarządzaniu handlem międzynarodowym – katalizatorem konkurencyjności krajów i przedsiębiorstw. W związku z tym przepisy prawa celnego powinny odzwierciedlać nową rzeczywistość gospodarczą oraz nową rolę i zadania organów celnych.(6) Wykorzystanie technologii informacyjnych i komunikacyjnych ma istotne znaczenie dla ułatwienia wymiany handlowej i pozwala równocześnie na zapewnienie skuteczności kontroli celnych, powodując zmniejszenie kosztów przedsiębiorstw oraz poziomu ryzyka dla społeczeństwa. Należy zatem wprowadzić zasadę prawną stanowiącą, iż wszystkie operacje celne i handlowe przeprowadzane są elektronicznie oraz iż system technologii informacyjnych i komunikacyjnych, wykorzystywany w operacjach celnych, oferuje we wszystkich Państwach Członkowskich takie same możliwości dla podmiotów gospodarczych.(7) Mając na uwadze ułatwienie prowadzenia działalności oraz zapewnienie odpowiedniego poziomu kontroli towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty lub z niego wyprowadzanych, właściwe jest, by dane przekazywane przez podmioty gospodarcze były – w poszanowaniu odpowiednich przepisów dotyczących ochrony danych – udostępniane innym organom celnym oraz innym organom zaangażowanym w tę kontrolę, jak np. policja, straż graniczna, organy weterynaryjne i środowiskowe, dzięki czemu dany podmiot gospodarczy przekazuje te dane tylko raz („punkt kompleksowej obsługi”), a organy przeprowadzają kontrolę towarów w tym samym czasie i miejscu („punkt kompleksowej kontroli”).(8) W celu ułatwienia prowadzenia działalności gospodarczej podmioty gospodarcze powinny mieć prawo do wyznaczania przedstawiciela reprezentującego ich w kontaktach z organami celnymi.(9) Należy umożliwić spełniającym wymagania i wiarygodnym podmiotom gospodarczym („upoważnione podmioty gospodarcze”) pełne wykorzystanie szerokiego zastosowania uproszczeń, oraz, przy należytym uwzględnieniu kwestii związanych z bezpieczeństwem, należy zastosować w stosunku do nich ograniczony poziom kontroli celnych.(10) Jednakowe zasady powinny mieć zastosowanie do wszystkich decyzji tj. urzędowych aktów wydawanych przez organy celne, mających znaczenie dla przepisów prawa celnego, o skutkach prawnych dla jednej lub kilku osób, w tym wiążących informacji wydanych przez te organy. Każda z tych decyzji powinna być ważna na całym obszarze Wspólnoty, przy czym należy przewidzieć możliwość jej unieważnienia, wprowadzania do niej zmian, o ile przepisy nie stanowią inaczej, lub cofnięcia, jeśli nie jest ona zgodna ze prawodawstwem celnym lub jego interpretacją.(11) Zgodnie z Kartą Praw Podstawowych konieczne jest zapewnienie każdej osobie, oprócz prawa odwołania się od każdej decyzji organów celnych, również prawa złożenia wyjaśnień, zanim zostanie podjęta decyzja, w wyniku której osoba ta mogłaby ponieść szkodę. Taki przepis Kodeksu powinien również mieć zastosowanie do przypadków odzyskiwania należności po przeprowadzeniu odprawy celnej oraz do decyzji w sprawie zwrotu lub umorzenia należności celnych.(12) Usprawnienie procedur celnych w ramach elektronicznego systemu celnego wymaga podziału odpowiedzialności między organami celnymi różnych Państw Członkowskich. Niezbędne jest zastosowanie odpowiedniego poziomu skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji na całym obszarze rynku wewnętrznego, aby zniechęcić do poważnego naruszania przepisów prawa celnego i tym samym zmniejszyć ryzyko wystąpienia nadużyć, zagrożeń dla bezpieczeństwa oraz zapewnić ochronę interesów finansowych Wspólnoty. Możliwe jest to wyłącznie poprzez wspólnotowe ramy, które wyznaczają organy sądowe właściwe do nakładania sankcji oraz określają ich zakres, w pełnym poszanowaniu postanowień Karty Praw Podstawowych.(13) W celu zapewnienia równowagi pomiędzy, z jednej strony obowiązkiem zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego, jaki spoczywa na organach celnych, a z drugiej strony prawem podmiotów gospodarczych do sprawiedliwego traktowania, należy nadać organom celnym szeroko zakrojone uprawnienia kontroli, a podmiotom gospodarczym zapewnić prawo do odwołania się.(14) W celu zmniejszenia prawdopodobieństwa wystąpienia ryzyka dla Wspólnoty, jej obywateli i partnerów handlowych, zharmonizowane przeprowadzanie kontroli celnych przez Państwa Członkowskie powinno odbywać się w oparciu o ramy wspólnego zarządzania ryzykiem i przy wykorzystaniu systemu elektronicznego. Utworzenie wspólnych dla wszystkich Państw Członkowskich ram zarządzania ryzykiem nie powinno prowadzić do eliminacji wyrywkowych kontroli towarów.(15) Konieczne jest ustalenie czynników, na podstawie których stosowane są należności celne przywozowe lub wywozowe oraz inne środki odnoszące się do wymiany towarowej. Należy również określić jasne przepisy dotyczące wydawania dowodów pochodzenia we Wspólnocie, w przypadkach gdy wymaga tego sytuacja na rynku.(16) W odniesieniu do reguł preferencyjnego pochodzenia, w celu przyspieszenia procesu decyzyjnego we Wspólnocie, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania tych reguł w odniesieniu do towarów objętych środkami preferencyjnymi mającymi zastosowanie w wymianie handlowej między obszarem celnym Wspólnoty a Ceutą i Melillą.(17) W celu zapobiegania trudnościom w określaniu podstawy prawnej powstania długu celnego, pożądane jest zgrupowanie wszystkich przypadków powstawania długu celnego w przywozie, innych niż wynikające z przedstawienia zgłoszenia celnego o dopuszczenie do swobodnego obrotu lub odprawę czasową z częściowym zwolnieniem. Należy zastosować te same zasady do przypadków powstawania długu celnego w wywozie.(18) Zważywszy na fakt, iż nowa rola organów celnych oznacza podział obowiązków i współpracę między granicznymi urzędami celnymi i urzędami wewnątrz kraju, w większości przypadków dług celny powinien być uznawany za powstały w miejscu, gdzie dłużnik ma swoją siedzibę, ponieważ to urząd celny odpowiedzialny za ten obszar będzie mógł w najlepszy sposób nadzorować działania osoby, której ta sytuacja dotyczy.(19) Ponadto, zgodnie z postanowieniami Konwencji z Kioto, należy dążyć do ograniczenia liczby przypadków, w których konieczna jest współpraca administracyjna między Państwami Członkowskimi w celu ustalenia miejsca powstania długu celnego i odzyskania należności.(20) Zastosowanie reguł w odniesieniu do procedur specjalnych umożliwi użycie jednej gwarancji dla wszystkich rodzajów tych procedur i ponieważ będzie to gwarancja generalna, obejmować będzie ona dużą ilość operacji.(21) W celu zapewnienia lepszej ochrony interesów finansowych Wspólnoty i Państw Członkowskich gwarancja ta powinna obejmować towary niezadeklarowane lub nieprawidłowo zadeklarowane wchodzące w skład przesyłki lub figurujące w zgłoszeniu, w odniesieniu do których zabezpieczenie to zostało złożone. Dlatego też zobowiązanie złożone przez gwaranta powinno obejmować również kwoty należności powstałe w następstwie kontroli po zwolnieniu.(22) W celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty i Państw Członkowskich oraz zapobieżenia występowaniu nadużyć, wskazane jest dokonanie ustaleń obejmujących stopniowane środki do celów stosowania gwarancji generalnej. Tam gdzie istnieje zwiększone ryzyko powstania nadużyć należy zapewnić możliwość wprowadzenia czasowego zakazu stosowania gwarancji generalnej, przy uwzględnieniu specyficznej sytuacji podmiotów gospodarczych.(23) W przypadkach powstania długu celnego w wyniku nieprzestrzegania przepisów prawa celnego należy uwzględnić dobrą wiarę dłużnika oraz zminimalizować skutki spowodowanego przez niego zaniedbania.(24) Konieczne jest określenie zasad nadawania statusu towarów wspólnotowych, okoliczności prowadzących do utraty takiego statusu, oraz zapewnienie podstawy pozwalającej określić przypadki, w których status ten pozostaje niezmieniony w razie czasowego opuszczenia przez towary obszaru celnego Wspólnoty.(25) Należy zapewnić, aby zasada szybkiego zwolnienia towarów była powszechnie stosowana, w przypadkach, gdy podmiot gospodarczy z wyprzedzeniem dostarcza informacje niezbędne dla przeprowadzenia kontroli dopuszczalności towarów opartych na analizie ryzyka. Kontrole z zakresu polityki podatkowej i handlowej powinny być przede wszystkim przeprowadzane przez ten urząd celny, który odpowiedzialny jest za pomieszczenia danego podmiotu gospodarczego.(26) Przepisy mające zastosowanie do zgłoszeń celnych powinny być zmodernizowane i usprawnione, w szczególności powinny one stanowić, iż zgłoszenia celne są zasadniczo przedstawiane w formie elektronicznej, oraz przewidywać jeden, uproszczony typ zgłoszeń.(27) Zważywszy na fakt, iż Konwencja z Kioto popiera składanie, rejestrowanie i sprawdzanie zgłoszeń celnych przed przybyciem towarów, a także na rozgraniczenie między miejscem składania zgłoszenia a miejscem, w którym towary rzeczywiście się znajdują, należy zapewnić scentralizowaną odprawę celną w miejscu, gdzie podmiot gospodarczy ma swoją siedzibę. Scentralizowana odprawa celna powinna obejmować ułatwienia polegające na stosowaniu uproszczonych deklaracji, odraczaniu daty przedkładania pełnego zgłoszenia i wymaganych dokumentów, zgłoszeniach okresowych i odroczeniach płatności.(28) Aby przyczynić się do zapewnienia jednakowych warunków konkurencji na całym obszarze Wspólnoty, właściwe jest określenie na poziomie Wspólnoty zasad mających zastosowanie w przypadkach, gdy organy celne dokonują zniszczenia towarów lub dysponują nimi w inny sposób, a które uprzednio wymagały odpowiednich przepisów prawa krajowego.(29) W odniesieniu do procedur specjalnych (tranzyt, składowanie, szczególne wykorzystanie, przetwarzanie) należy wprowadzić wspólne i proste zasady, a także, w odniesieniu do poszczególnych procedur specjalnych, zestaw pomniejszych zasad, aby ułatwić podmiotowi gospodarczemu dokonanie wyboru właściwej procedury, zapobiec powstawaniu błędów i ograniczyć liczbę przypadków pokrycia należności i zwrotów dokonywanych po zwolnieniu.(30) Należy ułatwić wydawanie pozwoleń dla kilku procedur specjalnych objętych jedną gwarancją w jednym urzędzie celnym nadzoru; należy także wprowadzić proste zasady odnoszące się do powstałego w tych przypadkach długu celnego. Podstawową zasadą stosowaną w tym przypadku powinno być wycenianie towarów objętych procedurą specjalną lub wytwarzanych z nich wyrobów w chwili powstania długu celnego. Jednakże należy również przewidzieć możliwość, w przypadkach gdy znajduje to uzasadnienie ekonomiczne, wyceny towarów z chwilą objęcia ich procedurą specjalną. Te same zasady powinny być stosowane w odniesieniu do zwyczajowych zabiegów.(31) Zważywszy na wzmocnione środki bezpieczeństwa, wprowadzone do Kodeksu na mocy rozporządzenia (WE) nr 648/2005, wprowadzanie towarów do wolnych obszarów celnych powinno stać się procedurą celną, a towary powinny podlegać kontroli celnej przy wprowadzeniu, z uwzględnieniem ewidencji.(32) W odniesieniu do towarów objętych procedurą szczególnego wykorzystania należy przyjąć podstawowe ramy prawne dotyczące zawieszania podatku akcyzowego, przewidzianego na mocy dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania[8], podatku VAT przy przywozie, przewidzianego na mocy art. 7 ust 3 oraz art. 10 ust. 3 dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[9], a także środków polityki handlowej.(33) Zważywszy na fakt, iż zamiar powrotnego wywozu nie jest już konieczny, zawieszenie w ramach procedury uszlachetniania czynnego powinno zostać połączone z przetwarzaniem pod kontrolą celną, a procedura uszlachetniania czynnego z zastosowaniem ceł zwrotnych powinna zostać zarzucona. Ta jednolita procedura uszlachetniania czynnego powinna obejmować również zniszczenie, z wyjątkiem przypadków, gdy jest ono przeprowadzane przez służby celne lub pod ich nadzorem.(34) Środki bezpieczeństwa stosowane w odniesieniu do towarów wspólnotowych wyprowadzanych z obszaru celnego Wspólnoty powinny także być stosowane do powrotnego wywozu towarów niewspólnotowych. Jednakowe podstawowe zasady powinny mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów towarów, z możliwością wprowadzenia odstępstw, gdy zaistnieje taka potrzeba, jak np. w odniesieniu do towarów jedynie przewożonych przez obszar celny Wspólnoty.(35) W celu ustanowienia skutecznego procesu decyzyjnego oraz zapewnienia jednolitości, właściwe jest usprawnienie mechanizmów przyjmowania środków wykonawczych, not wyjaśniających, wytycznych oraz decyzji Komisji z wnioskiem o uchylenie decyzji podjętych przez organy celne, jak również mechanizmów wypracowywania wspólnego stanowiska w komitetach, grupach roboczych oraz zespołach utworzonych przez lub na mocy umów międzynarodowych w zakresie przepisów prawa celnego. Procedura zarządzania jest najwłaściwsza dla przyjmowania środków wykonawczych, a procedura konsultacyjna dla wytycznych i not wyjaśniających.(36) Należy przyjąć środki konieczne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[10].(37) Właściwe jest przekazanie odpowiednich uprawnień w zakresie przyjmowania przepisów wykonawczych, w szczególności w przypadkach gdy Wspólnota wypełnia zobowiązania i obowiązki wynikające z porozumień międzynarodowych, które wymagają dostosowania przepisów Kodeksu.(38) Mając na względzie uproszczenie i zracjonalizowanie przepisów prawa celnego, w celu zapewnienia przejrzystości, pewne przepisy zawarte w odrębnych aktach Wspólnoty zostały włączone do tekstu Kodeksu.Należy w związku z tym uchylić rozporządzenie (EWG) nr 2913/92, a także następujące rozporządzenia:-  rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych[11],-  rozporządzenie Rady (EWG) nr 3925/91 z dnia 19 grudnia 1991 r. dotyczące zniesienia kontroli i formalności stosowanych wobec bagażu podręcznego i w ładowni, osób odbywających lot wewnątrzwspólnotowy oraz bagażu osób przekraczających morze wewnątrz Wspólnoty[12],-  rozporządzenie Rady (WE) nr 82/2001 z dnia 5 grudnia 2000 r. dotyczące definicji pojęcia „produkty pochodzące” i metod współpracy administracyjnej w handlu między obszarem celnym Wspólnoty a Ceutą i Melillą[13],-  rozporządzenie Rady (WE) nr 1207/2001 z dnia 11 czerwca 2001 r. w sprawie procedur ułatwiających wystawianie świadectw przewozowych EUR.1, sporządzanie deklaracji na fakturze i formularzy EUR.2 i wydawanie zezwoleń niektórym upoważnionym eksporterom w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Wspólnotą Europejską i niektórymi krajami[14].(39) Należy ustalić, zgodnie z zasadą proporcjonalności, reguły i procedury mające zastosowanie do towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty lub z niego wyprowadzanych, co umożliwi skuteczne funkcjonowanie Unii Celnej, stanowiącej fundament rynku wewnętrznego. Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia celów przewidzianych zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu,PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:TYTUŁ IPRZEPISY OGÓLNEROZDZIAŁ 1ZAKRES STOSOWANIA PRZEPISÓW PRAWA CELNEGO, ZADANIA ORGANÓW CELNYCH I DEFINICJEArtykuł 1Przedmiot i zakresNiniejsze rozporządzenie ustanawia Wspólnotowy Kodeks Celny, zwany dalej „Kodeksem”, określający reguły i procedury ogólne stosowane w odniesieniu do towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty lub z niego wyprowadzanych.Przepisy niniejszego Kodeksu stosuje się w sposób jednolity na całym obszarze celnym Wspólnoty, nie naruszając przepisów w innych dziedzinach dotyczących prowadzonej wymiany handlowej.Artykuł 2Zadania organów celnychZadaniem organów celnych jest administrowanie międzynarodową wymianą handlową na granicach zewnętrznych Wspólnoty, przyczyniając się do otwarcia handlu, do wdrażania zewnętrznych aspektów rynku wewnętrznego oraz wspólnych polityk Wspólnoty w zakresie handlu, a także do zapewnienia bezpieczeństwa ogólnego łańcucha dostaw. Prowadzone działania mają na celu:a) ochronę interesów finansowych Wspólnoty i jej Państw Członkowskich;b) ochronę Wspólnoty przed nieuczciwym i nielegalnym handlem przy równoczesnym wspieraniu legalnej działalności gospodarczej;c) zapewnianie bezpieczeństwa i ochrony obywateli oraz środowiska, w stosownych przypadkach w ścisłej współpracy z innymi organami;d) ułatwianie prowadzenia międzynarodowej wymiany handlowej.Artykuł 3Obszar celny1. Obszar celny Wspólnoty obejmuje następujące terytoria, wraz z ich morzami terytorialnymi, wodami wewnętrznymi oraz przestrzenią powietrzną:-  terytorium Królestwa Belgii;-  terytorium Republiki Czeskiej;-  terytorium Królestwa Danii, z wyjątkiem Wysp Owczych i Grenlandii;-  terytorium Republiki Federalnej Niemiec, z wyjątkiem wyspy Helgoland i terytorium Büsingen (Traktat z dnia 23 listopada 1964 r. między Republiką Federalną Niemiec a Konfederacją Szwajcarską);-  terytorium Republiki Estońskiej;-  terytorium Republiki Greckiej;-  terytorium Królestwa Hiszpanii, z wyjątkiem Ceuty i Melilli;-  terytorium Republiki Francuskiej, z wyjątkiem Nowej Kaledonii, Majoty, Saint-Pierre i Miquelon, wysp Wallis i Futuna oraz Polinezji Francuskiej;-  terytorium Irlandii;-  terytorium Republiki Włoskiej, z wyjątkiem gmin Livigno i Campione d'Italia oraz wód krajowych jeziora Lugano znajdujących się pomiędzy nabrzeżem a granicą polityczną strefy położonej pomiędzy Ponte Tresa i Porto Ceresio;-  terytorium Republiki Cypryjskiej, zgodnie z postanowieniami Aktu Przystąpienia;-  terytorium Republiki Łotewskiej;-  terytorium Republiki Litewskiej;-  terytorium Wielkiego Księstwa Luksemburga;-  terytorium Republiki Węgierskiej;-  terytorium Republiki Malty;-  terytorium Królestwa Niderlandów w Europie;-  terytorium Republiki Austrii;-  terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;-  terytorium Republiki Portugalskiej;-  terytorium Republiki Słowenii;-  terytorium Republiki Słowackiej;-  terytorium Republiki Finlandii;-  terytorium Królestwa Szwecji;-  terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jak również Wysp Normandzkich i wyspy Man.2. Uznaje się również za stanowiące część obszaru celnego Wspólnoty następujące terytoria wraz z ich morzami terytorialnymi, wodami wewnętrznymi oraz przestrzenią powietrzną, położone poza terytorium Państw Członkowskich, z uwzględnieniem konwencji i traktatów, które są wobec nich stosowane:a) FRANCJATerytorium Księstwa Monako, tak jak jest ono określone w Konwencji celnej podpisanej w Paryżu dnia 18 maja 1963 r. (Journal officiel de la République française z dnia 27 września 1963 r., str. 8679).b) CYPRTerytorium stref suwerennych Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w Akrotiri i Dhekelia, tak jak określono w Traktacie o Ustanowieniu Republiki Cypryjskiej, podpisanym w Nikozji dnia 16 sierpnia 1960 r. (United Kingdom Treaty Series No 4 (1961) Cmnd. 1252).3. Niektóre przepisy prawa celnego mogą być stosowane poza obszarem celnym Wspólnoty w ramach przepisów szczególnych lub umów międzynarodowych.Artykuł 4DefinicjeDo celów niniejszego Kodeksu stosuje się następujące definicje:(1) „Organy celne” oznaczają administrację celną Państw Członkowskich, posiadającą uprawnienia do stosowania przepisów prawa celnego oraz wszelkie inne organy posiadające takie uprawnienia na mocy przepisów prawa krajowego.(2) „Przepisy prawa celnego” oznaczają ogół aktów prawnych składający się z:a) przepisów niniejszego Kodeksu oraz odnośnych przepisów wykonawczych, przyjętych na poziomie wspólnotowym oraz, w stosownych przypadkach, na poziomie krajowym;b) Wspólnej Taryfy Celnej;c) umów międzynarodowych zawierających przepisy z zakresu prawa celnego, w takim zakresie, w jakim mają one zastosowanie we Wspólnocie.(3) „Osoba” oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub stowarzyszenie osób nieposiadające osobowości prawnej, ale uznane na mocy przepisów wspólnotowych lub krajowych za zdolne do podejmowania czynności prawnych.(4) „Podmiot gospodarczy” oznacza osobę zawodowo zajmującą się przywozem towarów na obszar celny Wspólnoty lub ich wywozem z tego obszaru.(5) „Ryzyko” oznacza prawdopodobieństwo zdarzenia zachodzącego przy wprowadzeniu, wyprowadzeniu, tranzycie, przeniesieniu lub ostatecznym wykorzystaniu towarów przemieszczanych między obszarem celnym Wspólnoty a krajami lub terytoriami znajdującymi się poza tym obszarem oraz mającego związek z obecnością towarów nieposiadających statusu wspólnotowego, które miałoby jeden z następujących skutków:a) uniemożliwiałoby prawidłowe stosowanie środków wspólnotowych lub krajowych;b) zaszkodziłoby interesom finansowym Wspólnoty i jej Państw Członkowskich;c) stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa i ochrony Wspólnoty i jej obywateli, zdrowia ludzi, zwierząt i roślin, dla środowiska lub dla konsumentów.(6) „Kontrola celna” oznacza specjalne czynności wykonywane przez organy celne zgodnie z przepisami art. 27-30.(7) „Deklaracja skrócona” oznacza deklarację, składaną przed wprowadzeniem towarów na obszar celny Wspólnoty lub ich wyprowadzeniem z tego obszaru.(8) „Zgłoszenie celne” oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną ze wskazaniem, w stosownych przypadkach, szczególnych ustaleń mających w tym wypadku zastosowanie.(9) „Procedura celna” oznacza którąkolwiek z poniżej wymienionych procedur, którą można zastosować wobec towarów zgodnie z przepisami niniejszego Kodeksu:a) dopuszczenie do swobodnego obrotu;b) procedury specjalne;c) wywóz.(10) „Należności celne przywozowe” oznaczają należności celne, regulowane przy przywozie towarów, określone we Wspólnej Taryfie Celnej.(11) „Należności celne wywozowe” oznaczają należności celne, regulowane przy wywozie towarów, określone we Wspólnej Taryfie Celnej.(12) „Towary niewspólnotowe” oznaczają towary inne niż towary określone w pkt 20 lub te, które utraciły status towarów wspólnotowych.(13) „Zarządzanie ryzykiem” oznacza systematyczną identyfikację ryzyka oraz wdrażanie wszystkich środków niezbędnych dla jego ograniczenia.(14) „Zwolnienie towarów” oznacza czynność podjętą przez organy celne umożliwiającą użycie towarów w celach określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte.(15) „Dozór celny” oznacza ogólne działania prowadzone przez organy celne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz, w stosownych przypadkach, innych przepisów mających zastosowanie do towarów znajdujących się pod dozorem celnym.(16) „Cła zwrotne” oznaczają zwrot lub umorzenie przywozowych należności celnych dla towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu, jeżeli towary te są wywożone z obszaru celnego Wspólnoty w stanie niezmienionym lub w formie produktów przetworzonych.(17) „Produkty przetworzone” oznaczają towary, które w ramach procedury przetwarzania zostały poddane procesom przetwarzania.(18) „Osoba mająca siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty” oznacza:a) w przypadku osoby fizycznej, każdą osobę, której miejscem stałego pobytu jest obszar celny Wspólnoty;b) w przypadku osoby prawnej lub stowarzyszenia osób, każdą osobę, której siedziba statutowa, siedziba główna lub inna stała siedziba mieści się na obszarze celnym Wspólnoty;(19) „Status celny” oznacza określenie towaru jako towar wspólnotowy lub niewspólnotowy.(20) „Towary wspólnotowe” oznaczają towary, należące do którejkolwiek z wymienionych poniżej kategorii:a) towary całkowicie uzyskane na obszarze celnym Wspólnoty, w których skład nie wchodzą towary przywiezione z krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Wspólnoty;b) towary przywiezione z państw lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Wspólnoty i dopuszczone do swobodnego obrotu;c) towary uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Wspólnoty wyłącznie z towarów określonych w lit. b) lub z towarów określonych w lit. a) oraz b).(21) „Przedstawienie towarów organom celnym” oznacza zawiadomienie organów celnych o przybyciu towarów do urzędu celnego albo do innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne oraz o dostępności tych towarów do celów kontroli celnej.(22) „Posiadacz towarów” oznacza właściciela towarów lub osobę, która posiada podobne prawo do dysponowania tymi towarami lub sprawuje nad nimi fizyczną kontrolę.(23) „Osoba uprawniona do korzystania z procedury” oznacza osobę, która składa zgłoszenie, lub osobę na rzecz której zgłoszenie celne zostało dokonane, lub osobę, na którą przeniesiono prawa i obowiązki wyżej wymienionej osoby związane z procedurą celną.(24) „Środki polityki handlowej” oznaczają środki pozataryfowe, przyjęte w ramach wspólnej polityki handlowej, w formie wspólnotowych przepisów regulujących przywóz i wywóz towarów.(25) „Procesy przetwarzania” oznaczają jeden z poniżej wymienionych procesów:a) obróbkę towarów, w tym montaż, składanie lub instalowanie ich w innych towarach;b) przetwarzanie towarów;c) niszczenie towarów;d) naprawę towarów, w tym ich odnawianie i porządkowanie;e) wykorzystywanie towarów, które nie powinny wchodzić w skład produktów przetworzonych, ale umożliwiających lub ułatwiających ich wytworzenie, nawet jeżeli zostają one całkowicie lub częściowo zużyte w tym procesie („akcesoria produkcyjne”).(26) „Współczynnik produktywności” oznacza ilość lub odsetek produktów przetworzonych, uzyskanych w wyniku przetworzenia określonej ilości towarów objętych procedurą przetwarzania.ROZDZIAŁ 2PRAWA I OBOWIĄZKI OSÓB WZGLĘDEM PRZEPISÓW PRAWA CELNEGOSekcja 1Dostarczanie informacjiArtykuł 5Wymiana i ochrona danych1. Wszelka niezbędna wymiana danych, dokumentów towarzyszących, decyzji lub powiadomień pomiędzy organami celnymi oraz pomiędzy podmiotami gospodarczymi a organami celnymi odbywa się przy wykorzystaniu technik elektronicznego przetwarzania danych.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki ustanawiające wyjątki od pierwszego akapitu niniejszego ustępu.2. Jeśli nie postanowiono inaczej, Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, środki określające:a) zasady określające i regulujące wymianę informacji pomiędzy urzędami celnymi, niezbędną dla celów stosowania przepisów prawa celnego;b) wspólny zestaw danych oraz format wiadomości przekazywanych w ramach przepisów prawa celnego.Dane, o których mowa w pierwszym akapicie lit. b), obejmują dane niezbędne dla przeprowadzenia analizy ryzyka oraz prawidłowego wykonywania kontroli celnych, przy zastosowaniu, w stosownych przypadkach, międzynarodowych standardów i praktyk handlowych.Systemy umożliwiające elektroniczną wymianę danych pomiędzy urzędami celnymi zgodnie z ust. 1 zostaną wprowadzone najpóźniej do dnia 30 czerwca 2009 r.Artykuł 6Ochrona danych1. Każda informacja o charakterze poufnym lub udzielona na zasadzie poufności, którą organy celne otrzymały w trakcie wykonywania swoich obowiązków, jest chroniona tajemnicą zawodową. Informacje te nie są ujawniane przez właściwe organy dla celów innych niż cele kontroli celnej, przewidziane w art. 28 ust. 2, bez wyraźnego pozwolenia osoby lub organów, które udzieliły tych informacji.Ujawnianie tych informacji jest jednakże dozwolone bez pozwolenia w przypadku gdy właściwe organy zostaną do tego zobowiązane lub upoważnione na mocy obowiązujących przepisów, w szczególności w odniesieniu do ochrony danych lub w związku z prowadzonym postępowaniem sądowym.2. Przekazywanie administracjom celnym lub innym organom krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Wspólnoty danych o charakterze poufnym jest dozwolone jedynie w ramach umowy międzynarodowej przy zapewnieniu równoważnego poziomu ochrony danych.Ujawnianie lub przekazywanie danych odbywa się przy pełnym poszanowaniu obowiązujących przepisów z zakresu ochrony danych.Artykuł 7Wymiana dodatkowych informacji między organami celnymi a podmiotami gospodarczymi1. W ramach wzajemnej współpracy mającej na celu identyfikację ryzyka i zapobieganie mu, organy celne i podmioty gospodarcze mogą prowadzić wymianę wszelkich informacji, które nie są specyficznie określone w przepisach prawa celnego jako niezbędne. Wymiana ta może odbywać się na mocy pisemnej umowy i może obejmować zapewnienie organom celnym dostępu do systemów komputerowych podmiotów gospodarczych.2. Wszelkie informacje dostarczone przez którąkolwiek ze stron w trakcie współpracy, o której mowa w ust. 1, mają charakter poufny, chyba że obie strony postanowią inaczej.Artykuł 8Udzielanie informacji przez organy celne1. Każda osoba może ubiegać się przed organami celnymi o informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego. Taki wniosek może zostać odrzucony jeżeli nie będzie dotyczył faktycznie mającego się odbyć przywozu lub wywozu.2. Administracja celna prowadzi regularny dialog z podmiotami gospodarczymi oraz innymi organami biorącymi udział w międzynarodowej wymianie towarowej. Wspiera ona przejrzystość poprzez opracowywanie prawodawstwa, decyzji administracyjnych oraz formularzy zgłoszeniowych z zakresu międzynarodowej wymiany towarowej, które udostępniane są podmiotom gospodarczym bezpłatnie oraz, jeśli tylko jest to możliwe, przy wykorzystaniu Internetu.Artykuł 9Udzielanie informacji organom celnym1. Każda osoba bezpośrednio lub pośrednio uczestnicząca w wypełnianiu formalności celnych dostarcza organom celnym, na ich żądanie i w określonym terminie, wszelkie wymagane dokumenty i informacje, w jakiejkolwiek formie, jak również udziela im wszelkiej niezbędnej pomocy.2. Bez uszczerbku dla stosowania ewentualnych sankcji administracyjnych lub karnych, składanie deklaracji skróconej lub zgłoszenia celnego, co obejmuje zgłoszenie uproszczone, powiadomienie, złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia lub jakąkolwiek innego typu decyzję, powoduje, iż zainteresowana osoba staje się odpowiedzialna za:a) dokładność informacji umieszczonych w zgłoszeniu/deklaracji, powiadomieniu, wniosku lub jakimkolwiek innym składanym formularzu;b) autentyczność dostarczanych lub udostępnianych dokumentów;c) w stosownych przypadkach, wypełnianie wszystkich zobowiązań wynikających z obejmowania towarów daną procedurą lub z prowadzenia dozwolonych operacji.Przepisy pierwszego akapitu mają również zastosowanie do udzielania wszelkich informacji wymaganych przez organy celne.Zobowiązania określone w pierwszym akapicie są wiążące także dla przedstawiciela danej osoby, jeśli składa on zgłoszenie/deklarację, przedkłada wniosek lub dostarcza wymagane informacje.Artykuł 10Wspólny system danychPaństwa Członkowskie prowadzą z Komisją współpracę mającą na celu rozwijanie, utrzymywanie i stosowanie elektronicznego systemu wspólnej rejestracji i przechowywania danych dotyczących:a) wszystkich osób biorących udział, bezpośrednio lub pośrednio, w wypełnianiu formalności celnych;b) wszelkich pozwoleń mających związek z procedurą celną lub statusem upoważnionego podmiotu gospodarczego.Administracja celna Państw Członkowskich, w ramach wykonywania swoich obowiązków, jak również podmioty gospodarcze mają dostęp do tych danych, zgodnie z zasadami określonymi w akapicie 3.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające standardową formę i skład danych, które będą rejestrowane oraz zasady dostępu do tych danych.Sekcja 2Reprezentowanie przed organami celnymiArtykuł 11Przedstawiciel przed organami celnymi1. Każda osoba ma prawo działać przez przedstawiciela reprezentującego ją przed organami celnymi, zwanego dalej „przedstawicielem”, celem dokonania wszelkich czynności i formalności przewidzianych w przepisach prawa celnego.Przedstawicielstwo to może być bądź bezpośrednie, w tym przypadku przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub pośrednie, w tym przypadku przedstawiciel działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.2. Przedstawiciel musi mieć swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki określające warunki odstąpienia od wypełniania zobowiązań przewidzianych w pierwszym akapicie niniejszego ustępu.Artykuł 12Umocowanie1. W kontaktach z organami celnymi przedstawiciel zgłasza fakt wykonywania działalności na rzecz osoby reprezentowanej, i określa, czy jest to przedstawicielstwo pośrednie czy bezpośrednie.Osoba, która nie zadeklaruje faktu wykonywania działalności w imieniu lub na rzecz innej osoby, lub taka, która zadeklaruje, że działa w imieniu lub na rzecz innej osoby, nie będąc umocowana do reprezentowania, jest traktowana jako działająca we własnym imieniu i na własną rzecz.2. Z wyjątkiem przypadków gdy osoba należy do kategorii osób uprawnionych do działań na rzecz innej osoby, organy celne mogą zażądać od każdej osoby oświadczającej, że działa w imieniu lub na rzecz innej osoby, przedstawienia dowodów potwierdzających jej prawo do występowania w charakterze przedstawiciela.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki określające kategorie osób, o których mowa w pierwszym akapicie niniejszego ustępu.Artykuł 13Reprezentowanie w szczególnych przypadkach1. Jeśli działalność reprezentowania wykonywana jest jako działalność regularna lub handlowa, osoba wykonująca tę działalność może uzyskać status „upoważnionego podmiotu gospodarczego” zgodnie z art. 14.2. Przedstawiciel może występować jako przedstawiciel w sprawach podatkowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami z zakresu podatku od wartości dodanej (dalej zwanego „podatkiem VAT”) oraz podatku akcyzowego.Sekcja 3Upoważniony podmiot gospodarczyArtykuł 14Zastosowanie i zatwierdzanie1. Każda osoba mająca siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, spełniająca warunki określone w art. 15 i 16, może wystąpić o przyznanie statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego.Organy celne przyznają ten status, w stosownych przypadkach po przeprowadzeniu konsultacji z innymi właściwymi organami, który jest przedmiotem okresowego przeglądu.2. Upoważniony podmiot gospodarczy może skorzystać z ułatwień w zakresie kontroli celnych związanych z bezpieczeństwem i ochroną lub z uproszczeń stosowanych na mocy przepisów niniejszego Kodeksu lub jego przepisów wykonawczych.3. Z zastrzeżeniem przepisów art. 15 i 16 i bez uszczerbku dla przeprowadzania kontroli celnych, status upoważnionego podmiotu gospodarczego jest uznawany przez organy celne wszystkich Państw Członkowskich. Jednakże, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 16 lit. g), wnioskujący może zażądać, aby status, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, obejmował wyłącznie jedno lub większą liczbę określonych Państw Członkowskich.4. Po uznaniu statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego i pod warunkiem spełnienia wymagań związanych z określonym rodzajem ułatwienia, stosowanym na mocy wspólnotowych przepisów prawa celnego, organy celne zezwalają podmiotowi na korzystanie z tego ułatwienia.5. Status upoważnionego podmiotu gospodarczego może zostać zawieszony lub uchylony zgodnie z warunkami określonymi na podstawie przepisów art. 16 lit. h).6. Upoważniony podmiot gospodarczy powiadamia organy celne o każdej zmianie, która nastąpiła po przyznaniu statusu, a która może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres.Artykuł 15Przyznawanie statusuW celu otrzymania statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego wnioskujący spełnia następujące minimalne wymagania:2.  prowadzi właściwą ewidencję stosowania wymagań celnych;3.  posiada zadowalający system zarządzania ewidencją handlową oraz, w stosownych przypadkach, transportową, który umożliwia prawidłowe przeprowadzanie kontroli celnych;4.  w stosownych przypadkach, może udowodnić swoją wypłacalność;5.  w stosownych przypadkach, spełnia praktyczne standardy w zakresie kompetencji lub kwalifikacji zawodowych bezpośrednio związane z prowadzoną działalnością;6.  w stosownych przypadkach, spełnia normy w zakresie bezpieczeństwa i ochrony.Artykuł 16Środki wykonawczeKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki dotyczące:a) przyznawania statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego;b) częstotliwości przeprowadzania przeglądu statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego;c) udzielania pozwoleń na skorzystanie z uproszczeń;d) identyfikacji organu celnego odpowiedzialnego za przyznawanie wymienionego statusu i udzielanie pozwoleń;e) typu i zakresu ułatwień, które mogą być przyznane w zakresie kontroli celnych, związanych z bezpieczeństwem i ochroną, przy poszanowaniu zasad wprowadzonych na mocy przepisów art. 27 ust. 3;f) konsultacji z innymi organami celnymi i udzielanie im informacji;g) warunków, na których wnioskujący może wystąpić o przyznanie statusu obejmującego wyłącznie jedno lub większą liczbę Państw Członkowskich;h) warunków, na których status upoważnionego podmiotu gospodarczego może zostać zawieszony lub cofnięty;i) warunków, na których wymóg posiadania siedziby we Wspólnocie może zostać uchylony w odniesieniu do specyficznych kategorii upoważnionych podmiotów gospodarczych, przy poszanowaniu postanowień umów międzynarodowych.Sekcja 4Decyzje dotyczące stosowania przepisów prawa celnegoArtykuł 17Przepisy ogólne1. Jeżeli osoba występuje z wnioskiem do organów celnych o wydanie decyzji, dostarcza tym organom wszelkie dane, niezbędne im do podjęcia tej decyzji.O wydanie decyzji może także wystąpić większa liczba osób, a przyjęta decyzja może dotyczyć większej liczby osób.2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest, a wnioskujący jest powiadamiany o tym fakcie, najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku przez organy celne, o ile przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej.Jednakże, w przypadku gdy organy celne nie dotrzymują tego terminu, przed jego upływem informują one o tym fakcie wnioskodawcę, podając powody i określając nowy termin, który uznają za konieczny do wydania decyzji w sprawie wniosku.3. Decyzja staje się skuteczna z dniem doręczenia jej wnioskodawcy lub z dniem, w którym uznano ją za doręczoną, o ile decyzja ta lub przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej. Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 25 ust. 2 przyjęte decyzje są wykonywane przez organy celne począwszy od tej daty.4. Przed podjęciem decyzji, w wyniku której osoba lub osoby, do których decyzja jest skierowana, mogłyby ponieść szkodę, organy celne informują tę osobę lub osoby o swoich zastrzeżeniach, podając ich uzasadnienie. Zainteresowana osoba ma prawo do przedstawienia swojego stanowiska przed zakończeniem okresu rozpoczynającego się z dniem przesłania zastrzeżeń.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki ustanawiające okres, o którym mowa w pierwszym akapicie niniejszego ustępu.Przed upływem tego okresu osoba zainteresowana jest powiadamiana, w odpowiedniej formie i z podaniem uzasadnienia, o podjętej decyzji.Wymóg przekazywania zastrzeżeń przed podjęciem decyzji, która mogłaby przynieść szkodę osobie, do której jest ona skierowana, ma zastosowanie również w odniesieniu do decyzji organów celnych wydawanych bez uprzedniego wniosku ze strony zainteresowanej osoby, a w szczególności w odniesieniu do powiadomienia o długu celnym, o którym mowa w art. 72 ust. 3.Wydawana decyzja zawiera wzmiankę o prawie do odwołania przewidzianym w art. 24.5. Nie naruszając przepisów obowiązujących w innych dziedzinach, określających przypadki oraz warunki w których decyzja staje się nieważna lub traci moc, organy celne, które wydały decyzję, mogą ją unieważnić, zmienić lub cofnąć jeśli nie jest ona zgodna z przepisami prawa celnego, wytycznymi lub notami wyjaśniającymi do celów ich interpretacji.Artykuł 18Zakres stosowania decyzji w całej WspólnocieDecyzje wydane przez organy celne obowiązują na całym obszarze celnym Wspólnoty, o ile nie wnioskowano lub nie postanowiono inaczej.Artykuł 19Uchylanie korzystnych decyzji1. Organy celne uchylają decyzję korzystną dla osoby, której ona dotyczy, jeśli wszystkie z poniżej wymienionych warunków zostały spełnione:a) decyzja została wydana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych informacji;b) wnioskodawca wiedział lub w normalnych okolicznościach powinien był wiedzieć o tej nieprawidłowości lub niekompletności;c) inna decyzja zostałaby podjęta, gdyby dostarczone informacje były prawidłowe i kompletne.2. O uchyleniu decyzji powiadamia się osobę, której decyzja dotyczy.3. Uchylenie decyzji jest ważne od dnia wejścia w życie anulowanej decyzji, o ile nie postanowiono inaczej.4. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, w szczególności w odniesieniu do decyzji adresowanych do większej liczby osób.Artykuł 20Wycofanie korzystnej decyzji i wprowadzenie w niej zmian1. Korzystna decyzja zostaje cofnięta lub zmieniona, jeżeli, w przypadkach innych niż określone w art. 19, jeden lub kilka warunków wymaganych do jej wydania nie zostało spełnionych.2. O ile nie postanowiono inaczej, korzystna decyzja dotycząca więcej niż jednej osoby może zostać cofnięta w stosunku tylko do jednej osoby, która nie podporządkuje się obowiązkowi, nałożonemu na nią na mocy tej decyzji.3. Osoba, której decyzja dotyczy, zostaje powiadomiona o jej cofnięciu lub zmianie.4. Cofnięcie lub zmiana decyzji stają się skuteczne z dniem doręczenia powiadomienia o jej cofnięciu lub zmianie osobie, której dotyczy decyzja, lub z dniem uznanym jako dzień, w którym powiadomienie zostało doręczone.Jednakże w wyjątkowych przypadkach, gdy wymagają tego wynikające z prawa interesy osoby, której decyzja dotyczy, organy celne mogą odroczyć datę, z którą cofnięcie lub zmiana decyzji stają się skuteczne.5. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów ust. 1 do 4 niniejszego artykułu, w szczególności w odniesieniu do decyzji adresowanych do większej liczby osób.Artykuł 21Decyzje szczególne1. Organy celne wydają na żądanie decyzje określające wiążące informacje taryfowe lub decyzje określające wiążące informacje dotyczące pochodzenia.Taki wniosek o wydanie decyzji może zostać odrzucony, jeżeli nie dotyczy on procedury celnej, która faktycznie ma być zrealizowana.2. Decyzje określające wiążące informacje taryfowe oraz decyzje określające wiążące informacje dotyczące pochodzenia są wiążące jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej lub określania pochodzenia towarów.Są one wiążące dla organów celnych, jak również dla osoby, której one dotyczą, jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym decyzja została wydana.Są one wiążące dla osoby, której dotyczą, jak i dla organów celnych jedynie od dnia, w którym doręczono jej lub uznano za doręczone, powiadomienie o decyzji.3. Okres ważności decyzji określających wiążące informacje taryfowe oraz wiążące informacje dotyczące pochodzenia wynosi trzy lata, począwszy od dnia określonego w decyzji.4. Dla celów stosowania decyzji określających wiążące informacje taryfowe oraz wiążące informacje dotyczące pochodzenia w kontekście szczególnej procedury celnej, osoba, której dotyczy decyzja, musi być w stanie udowodnić, że:a) w przypadku decyzji określających wiążące informacje taryfowe – towary zgłoszone odpowiadają pod każdym względem towarom określonym w decyzji;b) w przypadku decyzji określających wiążące informacje dotyczące pochodzenia – dane towary i okoliczności decydujące o nabyciu pochodzenia odpowiadają pod każdym względem towarom i okolicznościom określonym w decyzji.5. W drodze odstępstwa od przepisów art. 17 ust. 5 oraz art. 19, decyzje określające wiążące informacje taryfowe oraz decyzje określające wiążące informacje dotyczące pochodzenia zostają uchylone, jeżeli zostały one wydane na podstawie dostarczonych przez wnioskodawcę nieprawidłowych lub niekompletnych danych.6. Decyzje określające wiążące informacje taryfowe oraz decyzje określające wiążące informacje dotyczące pochodzenia wycofuje się zgodnie z przepisami art. 17 ust. 5 oraz art. 20.Decyzje takie nie mogą być zmieniane.7. Nie naruszając przepisów art. 20, Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki dotyczące:a) warunków i momentu utraty ważności decyzji określających wiążące informacje taryfowe oraz decyzji określających wiążące informacje dotyczące pochodzenia;b) warunków oraz czasu dalszego stosowania decyzji, o których mowa w lit. a), w odniesieniu do wiążących umów zawartych na ich podstawie przed upływem okresu ważności decyzji.8. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki ustanawiające warunki wydawania innych decyzji szczególnych.Sekcja 5Sankcje celneArtykuł 22Sankcje celne1. Każde Państwo Członkowskie przewiduje sankcje administracyjne i karne, stosowane w przypadku nieprzestrzegania wspólnotowych przepisów prawa celnego. Sankcje te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.2. Sankcje administracyjne przybierają jedną lub obydwie z poniżej wymienionych form:a) formę kary pieniężnej, pobieranej przez organy celne, która obejmuje rozliczenie stosowane zamiast sankcji karnych;b) uchylenie, zawieszenie lub zmianę posiadanego pozwolenia.W przypadku gdy sankcje administracyjne stosowane są równocześnie z sankcjami karnymi na podstawie tych samych faktów, łączenie tych sankcji odbywa się w sposób proporcjonalny.Sekcja 6OdwołaniaArtykuł 23Prawo karnePrzepisów art. 24, 25 i 26 nie stosuje się do odwołań składanych w celu uchylenia, cofnięcia lub zmiany decyzji wydanej przez organ wymiaru sprawiedliwości.Artykuł 24Prawo do odwołania1. Każda osoba ma prawo odwołać się od decyzji organów celnych, które dotyczą bezpośrednio i indywidualnie tej osoby.Odwołanie może złożyć również osoba, która wystąpiła do organów celnych z wnioskiem o wydanie decyzji, ale której wniosek nie został rozpatrzony w terminie określonym w art. 17 ust. 2.2. Odwołanie może obejmować co najmniej dwa etapy:a) w pierwszej instancji – do organów celnych lub innego organu, którym może być organ wymiaru sprawiedliwości lub wyspecjalizowany organ równorzędny, wyznaczony do tych celów przez Państwa Członkowskie;b) w drugiej instancji – do niezależnej instytucji wyższej instancji, którą może być organ wymiaru sprawiedliwości lub wyspecjalizowany organ równorzędny, zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwach Członkowskich.3. Odwołanie musi zostać złożone w formie elektronicznej lub pisemnej w Państwie Członkowskim, w którym decyzja została wydana lub w którym wystąpiono z wnioskiem o jej wydanie.Artykuł 25Wstrzymanie wykonywania1. Odwołanie nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji, od której się odwołano.2. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, w przypadku gdy istnieje prawdopodobieństwo, iż osoba składająca odwołanie poniesie nieodwracalną szkodę, organy celne wstrzymują w całości lub w części wykonanie zaskarżonej decyzji.W przypadku gdy organy celne mają powody, by sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego, wstrzymują one w całości lub w części wykonanie takiej decyzji.3. Jeżeli zaskarżona decyzja nakłada należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe, wstrzymanie jej wykonania uzależnione jest od złożenia gwarancji, o ile złożenie takiej gwarancji przez dłużnika nie spowoduje poważnych trudności natury gospodarczej lub społecznej.Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki w celu wykonania przepisów akapitu pierwszego niniejszego ustępu.Artykuł 26Decyzja dotycząca odwołaniaPrzepisy art. 17 mają zastosowanie do decyzji podejmowanych przez organy celne w odniesieniu do odwołań.Państwa Członkowskie zapewniają, aby procedura odwołania umożliwiała szybkie wprowadzenie poprawek w decyzjach wydanych przez organy celne.Sekcja 7Kontrola towarówArtykuł 27Kontrole celne1. Organy celne mogą przeprowadzać wszelkie kontrole, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów regulujących wprowadzenie, wyprowadzenie, tranzyt, przeniesienie lub ostateczne przeznaczenie towarów przemieszczanych między obszarem celnym Wspólnoty a innymi obszarami oraz obecność niewspólnotowych towarów.Kontrole te (dalej zwane „kontrolami celnymi”) mogą polegać na weryfikacji towarów, weryfikacji danych zawartych w zgłoszeniu oraz kontrolę posiadania i autentyczności dokumentów w papierowej lub elektronicznej formie, kontrolę księgowości i innych dokumentów przedsiębiorstw, inspekcję środków transportu, kontrolę bagaży i innych towarów przewożonych przez osoby.Kontrole celne mogą być przeprowadzane poza obszarem celnym Wspólnoty, jeśli taka możliwość została przewidziana umową międzynarodową.2. Kontrole celne, inne niż kontrole wyrywkowe, oparte są na analizie ryzyka mającej na celu identyfikację i ocenę ryzyka oraz podjęcie niezbędnych środków zapobiegawczych, przeprowadzanej przy wykorzystaniu technik elektronicznego przetwarzania danych oraz w oparciu o kryteria opracowane na szczeblu krajowym, wspólnotowym oraz, w stosownych przypadkach, międzynarodowym.Najpóźniej do dnia 30 czerwca 2009 r. Państwa Członkowskie we współpracy z Komisją opracowują, wprowadzają w życie i stosują elektroniczny system umożliwiający wprowadzenie zarządzania ryzykiem.3. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki dotyczące:a) zasad dotyczących wspólnych ram zarządzania ryzykiem;b) zasad określania wspólnych kryteriów i identyfikacji obszarów priorytetowej kontroli;c) zasad wymiany informacji o ryzyku oraz wyników analiz między administracjami celnymi.Artykuł 28Współpraca organów1. W przypadku gdy kontrole tych samych towarów, inne niż kontrole celne, wykonywane są przez właściwe organy inne niż organy celne, kontrole te przeprowadzane są w ścisłej współpracy z organami celnymi, w tym samym czasie i miejscu, gdy tylko istnieje taka możliwość („punkt kompleksowej kontroli”).2. W ramach kontroli, o których mowa w niniejszej sekcji, organy celne i inne właściwe organy mogą, w przypadku gdy jest to konieczne dla zmniejszenia ryzyka, przekazywać sobie wzajemnie otrzymane dane dotyczące wprowadzenia, wyprowadzenia, tranzytu, przeniesienia lub ostatecznego przeznaczenia towarów przemieszczanych między obszarem celnym Wspólnoty a innymi obszarami oraz obecności niewspólnotowych towarów, jak również dokonywać takiej wymiany z organami celnymi innych Państw Członkowskich oraz z Komisją.Artykuł 29Weryfikacja po zwolnieniuPo dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w deklaracji skróconej lub zgłoszeniu celnym, dokonać inspekcji dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji w odniesieniu do towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów.Inspekcje te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego, jego przedstawiciela bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich przedstawienia dla tych celów.Artykuł 30Wyjątki1. Nie przeprowadza się kontroli ani nie stosuje się formalności w odniesieniu do:a) bagażu podręcznego i bagażu w ładowni osób odbywających lot wewnątrzwspólnotowy;b) bagażu osób przekraczających morze wewnątrz Wspólnoty.2. Przepisy ust. 1 stosuje się bez uszczerbku dla:a) kontroli bezpieczeństwa bagażu przeprowadzanych przez organy Państw Członkowskich, władze portów morskich i lotniczych oraz przewoźników;b) kontroli wynikających z zakazów lub ograniczeń wprowadzonych przez Państwa Członkowskie, pod warunkiem iż są one zgodne z postanowieniami Traktatu.Sekcja 8Przechowywanie dokumentów i innych danych; opłaty i kosztyArtykuł 31Przechowywanie dokumentów i innych danych1. Osoba, której to dotyczy, przechowuje do celów kontroli celnej przez okres określony obowiązującymi przepisami i nie krócej niż przez trzy lata dokumenty i dane, o których mowa w art. 9 ust. 1, niezależnie od stosowanego sposobu przechowywania.W przypadku towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu w okolicznościach innych niż okoliczności określone w akapicie trzecim lub towarów zgłoszonych do wywozu, obowiązkowy okres przechowywania dokumentów rozpoczyna się z końcem roku, w którym przyjęto zgłoszenie o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu lub zgłoszenie wywozowe.W przypadku towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki należności celnych przywozowych ze względu na ostateczne przeznaczenie, okres ten rozpoczyna się z końcem roku, w którym towary przestają pozostawać pod dozorem celnym.W przypadku towarów objętych innymi procedurami celnymi okres ten rozpoczyna się z końcem roku, w którym odpowiednia procedura celna zostaje zakończona.2. Nie naruszając przepisów art. 73 ust. 4, w przypadku gdy kontrola celna przeprowadzona przez organy celne w zakresie długu celnego wykaże konieczność wprowadzenia korekty właściwego zapisu księgowego, a zainteresowana osoba została o tym powiadomiona, dokumenty są przechowywane przez następne trzy lata po upływie okresu określonego w ust. 1 niniejszego artykułu.W przypadku gdy złożono odwołanie, dokumenty muszą być przechowywane do czasu zakończenia procedury.Artykuł 32Opłaty i koszty1. Organy celne nie pobierają opłat za przeprowadzanie kontroli celnych lub stosowanie przepisów prawa celnego w jakiejkolwiek innej formie, wykonywanych w normalnych godzinach otwarcia właściwych urzędów celnych.Jednakże organy celne mogą pobierać opłaty lub przystąpić do odzyskania kosztów w przypadku świadczenia specyficznych usług.2. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów ust. 1 akapit drugi, a w szczególności środki dotyczące:a) obecności funkcjonariuszy celnych, w stosownych przypadkach, poza normalnymi godzinami urzędowania lub w pomieszczeniach innych niż pomieszczenia celne;b) analiz oraz sprawozdań ekspertów oraz opłat pocztowych za odesłanie towarów do wnioskodawcy, w szczególności w odniesieniu do decyzji wydanych na mocy przepisów art. 21 lub udzielenia informacji zgodnie z art. 8 ust. 1;c) rewizji lub pobierania próbek towarów dla celów weryfikacji lub zniszczenia towarów, jeśli oznacza to koszty inne niż koszty zatrudnienia funkcjonariuszy celnych;d) środków kontroli nadzwyczajnych, stosowanych w przypadkach, gdy wymaga tego rodzaj towarów lub potencjalne ryzyko.ROZDZIAŁ 3PRZELICZANIE WALUTY, TERMINY I UPROSZCZENIEArtykuł 33Przeliczanie waluty1. Jeśli z jednego z poniżej podanych powodów konieczne jest przeliczenie waluty, stosowany jest kurs wymiany, który został opublikowany lub udostępniony w Internecie przez właściwe organy:a) jeżeli czynniki służące do ustalenia wartości celnej towarów wyrażone są w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym ustalana jest wartość celna;b) jeżeli konieczne jest podanie wartości euro w walutach krajowych w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów, wartości progowych i wysokości należności celnych przywozowych lub wywozowych;Stosowany kurs odzwierciedla w sposób tak efektywny, jak to możliwe, aktualną wartość tej waluty w walucie danego Państwa Członkowskiego.2. W przypadkach, gdy konieczne jest przeliczenie waluty z powodów innych niż powody określone w ust. 1, równowartość euro w walutach krajowych, stosowana w ramach przepisów prawa celnego, jest określana raz do roku.3. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.Artykuł 34Terminy1. Jeżeli okres, data lub termin jest określony w przepisach prawa celnego, okres nie może zostać przekroczony, a data ani termin odroczone, poza wypadkami wyraźnie określonymi w odpowiednich przepisach.2. Zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów określone w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71[15] stosowane są do terminów określonych w ramach przepisów prawa celnego, z wyjątkiem przypadków gdy zastosowanie mają inne szczególne przepisy.Artykuł 35UproszczenieKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki określające przypadki oraz warunki, w których możliwe jest uproszczenie stosowania przepisów niniejszego Kodeksu.TYTUŁ IICZYNNIKI, NA PODSTAWIE KTÓRYCH NALICZA SIĘ NALEŻNOŚCI CELNE PRZYWOZOWE I WYWOZOWE ORAZ INNE ŚRODKI DOTYCZĄCE WYMIANY TOWAROWEJROZDZIAŁ 1WSPÓLNA TARYFA CELNA I KLASYFIKACJA TARYFOWA TOWARÓWArtykuł 36Wspólna Taryfa Celna1. Należności celne przywozowe i wywozowe określa się na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej.Inne środki, ustanowione szczególnymi przepisami wspólnotowymi dotyczącymi wymiany towarowej, stosuje się, o ile zaistnieje taka potrzeba, zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów.2. Wspólna Taryfa Celna obejmuje:a) Nomenklaturę Scaloną towarów, określoną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87[16];b) każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dalsze podziały i która została ustanowiona szczególnymi przepisami Wspólnoty w celu zastosowania środków taryfowych w wymianie towarowej;c) należności przywozowe konwencyjne lub normalne autonomiczne, stosowane w odniesieniu do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną;d) preferencyjne środki taryfowe określone w umowach zawartych przez Wspólnotę z niektórymi krajami lub terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Wspólnoty lub grupami takich krajów lub terytoriów;e) preferencyjne środki taryfowe przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę wobec niektórych krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Wspólnoty lub grupami takich krajów lub terytoriów;f) autonomiczne środki przewidujące obniżenie należności celnych przywozowych lub zwolnienie z należności celnych przywozowych za niektóre towary;g) uprzywilejowane traktowanie taryfowe, z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub ostateczne przeznaczenie, w zakresie środków, o których mowa w lit. c) do f) lub h).h) inne środki taryfowe przewidziane odrębnymi wspólnotowymi przepisami z dziedziny rolnictwa, handlu lub innych dziedzin.3. W przypadku gdy towary spełniają warunki określone w ust. 2 lit. d) do g), zamiast środków określonych w lit. c) tego ustępu na żądanie zgłaszającego zastosowanie mają środki przewidziane w tych przepisach. Stosowane one mogą być z mocą wsteczną, pod warunkiem iż nie przekroczono terminów i spełniono warunki przewidziane w odpowiednich środkach lub w niniejszym Kodeksie.4. Jeśli środki, o których mowa w ust. 2 lit. d) – g), lub zwolnienie ze środków, o których mowa w lit. h), są stosowane wyłącznie w odniesieniu do pewnej ilości przywożonych lub wywożonych towarów, takie stosowanie lub zwolnienie, w przypadku kontyngentów taryfowych, zostaje przerwane w momencie, gdy ta określona ilość zostaje osiągnięta.W przypadku plafonów taryfowych zaprzestaje się takiego stosowania na mocy aktu prawnego Wspólnoty.Artykuł 37Klasyfikacja taryfowa towarówDla celów stosowania Wspólnej Taryfy Celnej, „klasyfikacja taryfowa” towarów polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podziałów w Nomenklaturze Scalonej, według których te towary zostają sklasyfikowane.Dla celów stosowania środków pozataryfowych, „klasyfikacja taryfowa” towarów polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podziałów w Nomenklaturze Scalonej lub innej nomenklaturze ustanowionej odrębnymi przepisami Wspólnoty, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dalsze podziały, według których te towary zostają sklasyfikowane.Podpozycje lub dalsze podziały, określone zgodnie z przepisami akapitu pierwszego lub drugiego, wykorzystywane są do celów stosowania środków związanych z tą podpozycją.ROZDZIAŁ 2POCHODZENIE TOWARÓWSekcja 1Niepreferencyjne pochodzenie towarówArtykuł 38ZakresArtykuły 39, 40 oraz 41 ustalają zasady określania niepreferencyjnego pochodzenia towarów dla celów stosowania:a) Wspólnej Taryfy Celnej z wyjątkiem środków wymienionych w art. 36 ust. 2 lit. d) i e);b) środków pozataryfowych przyjętych szczególnymi przepisami Wspólnoty dotyczącymi wymiany towarowej;c) innych środków wspólnotowych dotyczących pochodzenia towarów.Artykuł 39Nabywanie pochodzenia1. Towar całkowicie uzyskany w danym kraju lub na danym terytorium uznawany jest za pochodzący z tego kraju lub terytorium.2. Towar, w którego produkcję zaangażowany jest więcej niż jeden kraj lub terytorium, jest uznawany za pochodzący z kraju lub terytorium, w którym został poddany ostatniemu istotnemu przetworzeniu.Artykuł 40Dowód pochodzenia1. W przypadku gdy w zgłoszeniu celnym określono pochodzenie zgodnie z przepisami prawa celnego, organy celne mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia dowodów pochodzenia towarów.2. Niezależnie od przedstawienia dowodu pochodzenia zgodnie z przepisami prawa celnego lub innymi szczególnymi przepisami wspólnotowymi, organy celne mogą, w przypadku uzasadnionych wątpliwości, zażądać dodatkowego dowodu w celu upewnienia się, że pochodzenie odpowiada zasadom określonym odpowiednimi przepisami wspólnotowymi.3. Dokument potwierdzający pochodzenie może być wydany we Wspólnocie, jeśli takie są wymogi wymiany towarowej.Artykuł 41Środki wykonawczeKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów art. 39 i 40.Sekcja 2Preferencyjne pochodzenieArtykuł 42Preferencyjne pochodzenie towarów1. Aby móc korzystać ze środków, o których mowa w art. 36 ust. 2 lit. d) lub e) lub preferencyjnych środków pozataryfowych, towary muszą być zgodne z regułami preferencyjnego pochodzenia określone w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.2. W przypadku towarów objętych środkami preferencyjnymi określonymi w umowach zawartych przez Wspólnotę z niektórymi krajami lub terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Wspólnoty lub grupami takich krajów lub terytoriów, reguły preferencyjnego pochodzenia określone są w tych umowach.3 W przypadku towarów objętych środkami preferencyjnymi przyjętymi jednostronnie przez Wspólnotę wobec niektórych krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Wspólnoty lub grupami takich krajów lub terytoriów, innymi niż te określone w ust. 5, Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, środki określające reguły preferencyjnego pochodzenia.4. W przypadku towarów objętych środkami preferencyjnymi mającymi zastosowanie w wymianie handlowej między obszarem celnym Wspólnoty a Ceutą i Melillą, określonymi w Protokole nr 2 do Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, środki określające reguły preferencyjnego pochodzenia.5. W przypadku towarów objętych środkami preferencyjnymi, wprowadzonymi na mocy uzgodnień preferencyjnych przyjętych wobec krajów i terytoriów zamorskich stowarzyszonych ze Wspólnotą, reguły preferencyjnego pochodzenia określane są zgodnie z art. 187 Traktatu.6. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki niezbędne dla wykonania przepisów ust. 2-5 niniejszego artykułu.ROZDZIAŁ 3WARTOŚĆ CELNA TOWARÓWArtykuł 43ZakresDo celów stosowania Wspólnej Taryfy Celnej oraz środków pozataryfowych określonych szczególnymi przepisami wspólnotowymi dotyczącymi wymiany towarowej wartość celna towarów określana jest zgodnie z przepisami art. 44-47.Artykuł 44Wartość transakcyjna1. Wartością celną przywożonych towarów jest cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, dostosowana, o ile jest to konieczne, zgodnie ze środkami przyjętymi na mocy ust. 4, zwana dalej „wartością transakcyjną”.Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. Płatność niekoniecznie musi zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego. Płatność może być dokonana za pomocą akredytyw lub zbywalnych instrumentów płatniczych i może zostać dokonana bezpośrednio lub pośrednio.2. Wartość transakcyjna jest stosowana, pod warunkiem że:a) nie istnieją ograniczenia w dysponowaniu towarami lub użytkowaniu towarów przez kupującego inne niż:i) ograniczenia nakładane lub wymagane przez prawo bądź przez władze publiczne we Wspólnocie;ii) ograniczenia dotyczące obszaru geograficznego, na którym towary mogą być odsprzedane;iii) ograniczenia, które nie mają istotnego wpływu na wartość towarów;b) sprzedaż lub cena nie są uzależnione od warunków ani świadczeń, których wartość, w odniesieniu do towarów, dla których ustalana jest wartość celna, nie może zostać ustalona;c) jakakolwiek część dochodu z odsprzedaży, dysponowania lub późniejszego użytkowania towarów przez nabywcę nie przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu, chyba że zgodnie ze środkami przyjętymi na mocy ust. 4 może zostać dokonana odpowiednia korekta;d) kupujący i sprzedający nie są ze sobą powiązani lub też, w przypadkach gdy są powiązani, wartość transakcyjna może, zgodnie z ust. 3, być zaakceptowana na potrzeby celne.3. Dla celów stosowania przepisów ust. 2 lit. d) fakt, iż kupujący i sprzedający są ze sobą powiązani, nie stanowi sam w sobie wystarczającej podstawy do niezaakceptowania wartości transakcyjnej. Gdy okaże się to konieczne, okoliczności dotyczące sprzedaży bada się, a wartość transakcyjną akceptuje, pod warunkiem że powiązanie nie wpłynęło na cenę.Jeżeli na podstawie informacji uzyskanych od zgłaszającego lub z innych źródeł organy celne mają powody, aby uznać, że powiązanie wpłynęło na cenę, powody takie podaje się zgłaszającemu i zapewnia się mu możliwość ustosunkowania się do nich.4. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające elementy, które należy doliczyć do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej lub elementy, których można nie uwzględniać przy ustalaniu wartości celnej.Artykuł 45Inne metody ustalania wartości celnej1. Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 44, ustala się ją, stosując w kolejności lit. od a), do d) ustępu 2 niniejszego artykułu, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła ona zostać ustalona.Porządek stosowania lit. c) i d) zostaje odwrócony, jeśli zgłaszający przedstawi taki wniosek.2. Zgodnie z przepisami ust. 1 wartością celną jest:a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedawanych w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty i wywożonych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna;b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna;c) wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są na obszarze celnym Wspólnoty w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedającymi;d) wartość kalkulowana, która jest sumą:i) kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy wytworzeniu przywożonych towarów;ii) kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczanej w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju jak te, dla których ustalana jest wartość celna, wytworzonych przez producentów z kraju eksportującego na wywóz do obszaru celnego Wspólnoty;iii) kosztów lub wartości transportu przywożonych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, opłat załadunkowych i manipulacyjnych związanych z tym transportem oraz ubezpieczenia towarów.3. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające wszelkie dodatkowe zasady i warunki wykonania ust. 2 niniejszego artykułu.Artykuł 46Metoda alternatywnaJeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 44 lub 45, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na obszarze celnym Wspólnoty, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:a) porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu;b) artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu;c) niniejszego rozdziału.Jednakże do ustalania wartości celnej zgodnie z pierwszym akapitem nie można wykorzystywać:a) ceny sprzedaży na obszarze celnym Wspólnoty towarów wytworzonych na tym obszarze;b) systemu polegającego na przyjmowaniu na potrzeby celne wyższej z dwóch alternatywnych wartości;c) ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu;d) kosztów produkcji innych niż wartość kalkulowana, która została ustalona dla identycznych lub podobnych towarów na podstawie art. 45 ust. 2 lit. d);e) cen na wywóz do kraju niebędącego częścią obszaru celnego Wspólnoty;f) minimalnych wartości celnych;g) arbitralnych lub nieprawdziwych wartości.Artykuł 47Środki wykonawczeKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki określające zasady ustalania wartości celnej w szczególnych przypadkach oraz w odniesieniu do towarów, dla których powstał dług celny po zastosowaniu procedury specjalnej.TYTUŁ IIIDŁUG CELNY I GWARANCJEROZDZIAŁ 1POWSTANIE DŁUGU CELNEGOSekcja 1Przepisy ogólneArtykuł 48Dług celnyNależności przywozowe i wywozowe dotyczą specyficznych towarów objętych Wspólną Taryfą Celną, a należna kwota stanowi dług celny.Sekcja 2Dług celny w przywozieArtykuł 49Dopuszczenie do swobodnego obrotu, odprawa czasowa1. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia niewspólnotowych towarów jedną z poniżej wymienionych procedur:a) dopuszczenia do swobodnego obrotu;b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne.Jeżeli zgłoszenie celne o objęcie towaru jedną z procedur określoną w ust. 1 zostało sporządzone na podstawie danych, które spowodowały, iż nie pobrano całości lub części należności celnych przywozowych, osoba, która dostarczyła dane wymagane do sporządzenia zgłoszenia, jest również dłużnikiem, o ile wiedziała lub w normalnych okolicznościach powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe.Artykuł 50Szczególne przepisy dotyczące towarów niepochodzących1. W przypadku zakazu zastosowania systemu ceł zwrotnych lub zwolnienia z należności celnych przywozowych w odniesieniu do towarów niepochodzących wykorzystywanych do wytwarzania produktów, dla których dowód pochodzenia jest wystawiany lub sporządzany w ramach uzgodnień preferencyjnych między Wspólnotą a niektórymi krajami i terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Wspólnoty lub grupami takich krajów lub terytoriów, w odniesieniu do tych produktów powstaje dług celny w przywozie poprzez:a) przyjęcie powiadomienia o powrotnym wywozie w odniesieniu do danych produktów uzyskanych w drodze uszlachetnienia czynnego lubb) przyjęcie zgłoszenia dotyczącego towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego w przypadku uprzedniego wywozu danych produktów przetworzonych.2. Jeśli dług celny powstaje zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 lit. a), kwota należności celnych przywozowych określana jest na tych samych warunkach jak w przypadku długu celnego, który powstałby w wyniku przyjęcia w tym samym dniu zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów niepochodzących wykorzystywanych do wytwarzania danych produktów celem zakończenia procedury uszlachetniania czynnego.3. Stosuje się art. 49 ust. 2 i 3. Jednakże w przypadku towarów niewspólnotowych, o których mowa w art. 189, dłużnikiem jest osoba, która składa powiadomienie o powrotnym wywozie, a w przypadku przedstawicielstwa pośredniego, osoba na rzecz której to powiadomienie jest składane.Artykuł 51Dług celny powstały w wyniku niewykonania1. W przypadkach innych niż te, o których mowa w art. 49 i 50, dług celny w przywozie powstaje w wyniku:a) niewykonania jednego z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego, dotyczących wprowadzania towarów niewspólnotowych na obszar celny Wspólnoty, lub przemieszczania, przetwarzania, składowania, wykorzystania towarów lub dysponowania nimi na tym obszarze, lubb) niespełnienia warunku wymaganego do objęcia towarów niewspólnotowych procedurą celną lub zastosowania zwolnień z cła lub obniżonych stawek ze względu na ostateczne przeznaczenie towaru.2. Dług celny powstaje z chwilą, gdy:a) obowiązek, którego niewykonanie powoduje powstanie długu celnego, nie został wykonany lub przestał być wykonywany, lubb) towary zostały objęte procedurą celną lub zgłoszone w tym celu, w przypadku gdy zostanie następnie stwierdzone, że warunek wymagany do objęcia towarów tą procedurą lub przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki cła przywozowego, ze względu na ostateczne przeznaczenie towarów, nie był w rzeczywistości spełniony.3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. a), dłużnikiem jest:a) każda osoba zobowiązana do wykonania danych obowiązków, lubb) każda osoba, która wiedziała lub w normalnych okolicznościach powinna była wiedzieć o niewykonaniu obowiązku nałożonego na mocy przepisów prawa celnego, a która działała na rzecz osoby zobowiązanej do wykonania obowiązku, lub która uczestniczyła w czynności prowadzącej do niewykonania obowiązku, lubc) każda osoba, która nabyła lub posiadała towar, i która w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziała lub w normalnych okolicznościach powinna była wiedzieć o niewykonaniu obowiązku nałożonego na mocy przepisów prawa celnego.W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. b), dłużnikiem jest osoba zobowiązana do spełnienia warunków wymaganych do objęcia towarów procedurą celną lub zgłoszenia tych towarów w ramach tej procedury lub przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej, ze względu na ostateczne przeznaczenie towarów.W przypadku, gdy sporządzono zgłoszenie w odniesieniu do jednej z procedur, o których mowa w ust. 1, lub przekazano organom celnym jakiekolwiek dane wymagane na mocy przepisów prawa celnego, dotyczące warunków obejmowania towarów procedurą celną, w wyniku czego nie pobrano całości lub części należności celnych przywozowych, dłużnikiem jest również osoba, która dostarczyła dane wymagane do sporządzenia zgłoszenia i która wiedziała lub w normalnych okolicznościach powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe.Artykuł 52Odliczenie uiszczonych należności celnych1. Jeżeli zgodnie z art. 51 ust. 1 dług celny powstaje w odniesieniu do towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu z zastosowaniem obniżonej stawki należności celnych przywozowych, ze względu na ich ostateczne przeznaczenie, kwota uiszczona przy dopuszczeniu do obrotu jest odliczana od kwoty długu celnego.Akapit pierwszy stosuje się mutatis mutandis w przypadku długu celnego powstałego w odniesieniu do odpadów i pozostałości powstałych przy zniszczeniu towarów.2. W przypadku gdy dług celny powstał, zgodnie z art. 51 ust. 1, w odniesieniu do towarów objętych procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, kwota uiszczona przy częściowym zwolnieniu jest odliczana od długu celnego.Sekcja 3Dług celny w wywozieArtykuł 53Zgłoszenie wywozowe1. Dług celny w wywozie powstaje w wyniku objęcia procedurą wywozu towarów podlegających należnościom celnym wywozowym.2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie.W przypadku, gdy zgłoszenie celne jest sporządzone na podstawie danych powodujących, iż nie pobrano całości lub części należności celnych wywozowych, dłużnikiem jest również osoba, która dostarczyła dane wymagane do zgłoszenia i która wiedziała lub w normalnych okolicznościach powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe.Artykuł 54Dług celny powstały w wyniku niewykonania1. W przypadkach innych niż te, o których mowa w art. 53, oraz gdy towary podlegają należnościom celnym wywozowym, dług celny w wywozie powstaje w wyniku:a) niewykonania jednego z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego, dotyczących wyprowadzenia, przemieszczenia lub dysponowania towarami, lubb) niespełnienia warunków, które umożliwiały dokonanie wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych wywozowych.2. Dług celny powstaje z chwilą, gdy:a) towary faktycznie opuszczą obszar celny Wspólnoty bez zgłoszenia celnego, lubb) towary dotrą do miejsca przeznaczenia, innego niż to, które zostało dopuszczone do jego wyprowadzenia poza obszar celny Wspólnoty z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych wywozowych, lubc) upłynie termin przewidziany na dostarczenie dowodu, iż warunki uprawniające do zastosowania w odniesieniu do towarów wspomnianego zwolnienia, zostały spełnione, w przypadku gdy organy celne nie są w stanie określić chwili, o której mowa w lit. b).3. W przypadku gdy towary podlegające należnościom celnym wywozowym opuszczają obszar celny Wspólnoty bez zgłoszenia celnego, dłużnikiem jest:a) każda osoba zobowiązana do wykonania danego obowiązku, lubb) każda osoba uczestnicząca w akcie, który doprowadził do niewykonania zobowiązania, i która jednocześnie wiedziała lub w normalnych okolicznościach powinna była wiedzieć, że nie złożono zgłoszenia celnego, chociaż należało to zrobić.4. W przypadku gdy dług celny powstaje w wyniku niespełnienia warunków, z zastrzeżeniem których zezwolono na wyprowadzenie towarów z obszaru celnego Wspólnoty z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych wywozowych, dłużnikiem jest:a) zgłaszający, lubb) w przypadku przedstawicielstwa pośredniego, osoba na rzecz której dokonano zgłoszenia.Sekcja 4Przepisy wspólne dla długu celnego powstałego w przywozie i w wywozieArtykuł 55Zakazy i ograniczeniaDług celny w przywozie lub w wywozie powstaje także wtedy, gdy odnosi się do towarów będących przedmiotem zakazu lub ograniczenia w przywozie lub wywozie.Jednakże dług celny nie powstaje w przypadku nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty fałszywych środków płatniczych, jak również środków odurzających i substancji psychotropowych, które nie są przedmiotem obrotu handlowego ściśle nadzorowanego przez właściwe organy, z przeznaczeniem na potrzeby lecznicze i naukowe.Dla potrzeb sankcji mających zastosowanie do naruszeń przepisów celnych, dług celny uważa się za powstały, w przypadku gdy na mocy prawa Państwa Członkowskiego należności celne lub istnienie długu celnego stanowią podstawę do określenia sankcji.Artykuł 56Wielość dłużnikówJeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, każdy z nich jest odpowiedzialny za całość długu.Jeżeli jedna lub więcej spośród tych osób umyślnie naruszyło przepisy prawa celnego, dług celny jest w pierwszej kolejności egzekwowany od tych osób.Artykuł 57Ogólne zasady obliczania kwoty należności celnych1. Kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana na podstawie zasad obliczania należności celnych mających zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego.2. W przypadku gdy nie można dokładnie określić chwili powstania długu celnego, za chwilę powstania długu celnego uważa się chwilę, w której organ celny stwierdził, że towary są w sytuacji, w której powstał dług celny.Jednakże jeżeli informacje, którymi dysponują organy celne, pozwalają na ustalenie, że dług celny powstał przed stwierdzeniem jego istnienia przez te organy, uznaje się, że dług celny powstał w najwcześniejszej chwili, w jakiej można stwierdzić tę sytuację.3. W przypadku gdy przepisy prawa celnego przewidują uprzywilejowane traktowanie taryfowe towarów bądź całkowite lub częściowe zwolnienie z należności celnych przywozowych lub wywozowych, zgodnie z art. 36 ust. 2 lit. d)-g), art. 136-141, art. 178 oraz art. 181-184, takie uprzywilejowane traktowanie taryfowe lub zwolnienie stosuje się również w przypadkach, w których dług celny powstaje zgodnie z art. 51 lub 54, pod warunkiem że zachowanie osoby zainteresowanej nie wskazuje na dokonanie niezgodnych z prawem działań.Artykuł 58Szczególne zasady obliczania kwoty należności celnych1. W przypadku gdy poniesiono koszty w związku ze składowaniem lub zwyczajowymi zabiegami na obszarze celnym Wspólnoty w odniesieniu do towarów objętych procedurą celną, kosztów tych lub zwiększenia wartości nie uwzględnia się przy obliczaniu kwoty należności celnych przywozowych, jeżeli zgłaszający przedstawi wystarczające dowody tych kosztów.Jednakże przy obliczaniu należności celnych przywozowych uwzględnia się wartość celną, rodzaj oraz pochodzenie towarów niewspólnotowych.2. W przypadku gdy klasyfikacja taryfowa towarów objętych procedurą celną zmieni się w wyniku zwyczajowych zabiegów na obszarze celnym Wspólnoty, stosuje się, na wniosek zgłaszającego, pierwotną klasyfikację taryfową towarów objętych tą procedurą.3. W przypadku gdy dług celny powstał w odniesieniu do produktów przetworzonych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, kwotę długu, na wniosek zgłaszającego, określa się na podstawie klasyfikacji taryfowej, wartości celnej, rodzaju i pochodzenia towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego na dzień przyjęcia zgłoszenia dotyczącego tych towarów.Artykuł 59Środki wykonawczeKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające:a) zasady obliczania kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych mających zastosowanie do towarów,b) dalsze szczegółowe zasady w odniesieniu do poszczególnych procedur,c) odstępstwa od art. 57 i 58.Artykuł 60Miejsce powstania długu celnego1. Dług celny powstaje w miejscu, gdzie zgłoszenie celne, o którym mowa w art. 49 i 53, zostało złożone lub, zgodnie z art. 128 ust. 3, uznaje się, że zostało złożone.We wszystkich innych przypadkach, miejscem powstania długu celnego jest miejsce zaistnienia zdarzeń, z których dług ten wynika.Jeżeli nie można określić tego miejsca, dług celny powstaje w miejscu, w którym organy celne stwierdzą, że towary znajdują się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego.2. Jeżeli towary zostały objęte procedurą celną, która nie jest zamknięta, a miejsca tego nie można określić zgodnie z ust. 1 akapit drugi lub trzeci, w określonym terminie, dług celny powstaje albo w miejscu, w którym towary zostały objęte daną procedurą, albo w miejscu, gdzie zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty w ramach tej procedury.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające okres, o którym mowa w pierwszym akapicie niniejszego ustępu.3. W przypadku gdy informacje, którymi dysponują organy celne, pozwalają na stwierdzenie, że dług celny mógł powstać w wielu miejscach, uznaje się, że dług celny powstał w miejscu, w którym powstał on po raz pierwszy.4. Jeżeli organ celny stwierdzi, że dług celny powstał na mocy art. 51 ust. 1 lit. a) w innym Państwie Członkowskim, a jego kwota jest niższa niż 100 000 EUR, uważa się, że dług celny powstał w Państwie Członkowskim, w którym stwierdzono jego powstanie.ROZDZIAŁ 2GWARANCJA NA ZABEZPIECZENIE POTENCJALNEGO LUB ISTNIEJĄCEGO DŁUGU CELNEGOArtykuł 61Przepisy ogólne1. Niniejszym rozdział ma zastosowanie do gwarancji na zabezpieczenie zarówno długu celnego już powstałego, jak i długu celnego mogącego dopiero powstać, chyba że postanowiono inaczej.2. Organy celne mogą wymagać od dłużnika złożenia gwarancji w celu zabezpieczenia spłaty długu celnego i innych opłat, w szczególności podatku VAT i podatku akcyzowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi podatku VAT i podatku akcyzowego.3. W przypadku gdy organy celne wymagają złożenia gwarancji, jest ona wymagana od dłużnika lub osoby, która może stać się zobowiązana do spłaty tego długu.4. Organy celne wymagają złożenia tylko jednej gwarancji w odniesieniu do danych towarów lub danego zgłoszenia.Gwarancja złożona w odniesieniu do danego zgłoszenia ma zastosowanie do długu celnego w stosunku do wszystkich towarów objętych tym zgłoszeniem lub zwolnionych na jego podstawie, bez względu na to, czy zgłoszenie jest prawidłowe, czy nie.5. Organy celne wyrażają zgodę na złożenie gwarancji przez osobę inną niż ta, która jest do tego zobowiązana.6. Na wniosek osoby, o której mowa w ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu, organy celne mogą, zgodnie z art. 67 ust. 1 i 2, zezwolić na złożenie gwarancji generalnej obejmującej dług celny w odniesieniu do dwóch lub więcej operacji, zgłoszeń lub procedur.7. Nie wymaga się gwarancji od państw, organów samorządu regionalnego i lokalnego i innych organów prawa publicznego, w odniesieniu do działalności, w której występują one jako organy publiczne.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki przewidujące inne przypadki, w których gwarancja nie jest wymagana lub wymagana jest obniżona kwota gwarancji.8. Organy celne mogą odstąpić od wymogu złożenia gwarancji w przypadku, gdy kwota, która ma być zabezpieczona, nie przekracza statystycznego progu dla zgłoszeń, ustanowionego zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/95[17].9. Gwarancja, którą organy celne przyjęły lub na którą zezwoliły, jest ważna na całym obszarze celnym Wspólnoty, w celach, dla których została złożona.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki ustanawiające wyjątki od pierwszego akapitu niniejszego ustępu.Artykuł 62Gwarancja obowiązkowa1. Jeżeli złożenie gwarancji jest obowiązkowe, i z zastrzeżeniem zasad przyjętych zgodnie z ust. 3, organy celne określają kwotę takiej gwarancji na poziomie równym dokładnej kwocie danego długu celnego, w przypadku gdy kwotę tę można dokładnie ustalić w czasie, gdy wymagane jest złożenie gwarancji.W przypadku, gdy nie można ustalić dokładnej kwoty długu celnego, kwotę gwarancji określa się jako maksymalną ustaloną przez organy celne kwotę długu celnego już powstałego lub mogącego dopiero powstać.2. Nie naruszając przepisów art. 67, w przypadku gdy składana jest gwarancja generalna na zabezpieczenie długu celnego, którego wysokość zmienia się z upływem czasu, wysokość takiej gwarancji zostaje wyznaczona na poziomie pozwalającym na pokrycie w każdej chwili kwoty tego długu.3. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów ust. 1 niniejszego artykułu.Artykuł 63Gwarancja nieobowiązkowaW przypadku gdy złożenie gwarancji nie jest obowiązkowe, organy celne mogą wymagać jej złożenia, jeżeli stwierdzą, że nie jest pewne, czy dług celny zostanie spłacony w przewidzianym terminie. Jego wysokość jest określana przez organy celne tak, aby nie przekraczała poziomu, o którym mowa w art. 62.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające, kiedy gwarancja nie jest obowiązkowa.Artykuł 64Złożenie gwarancji1. Gwarancja może być złożona w następujący sposób:a) w formie depozytu gotówkowego lub innych środków płatności uznanych przez organy celne za równoważne z depozytem pieniężnym, w euro lub w walucie Państwa Członkowskiego, w którym gwarancja jest wymagana.b) w formie zobowiązania wydanego przez gwaranta,c) w innej formie gwarancji, będącej równoważnym zabezpieczeniem spłaty długu celnego.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające formy gwarancji, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c) niniejszego ustępu.2. Gwarancję w formie depozytu gotówkowego lub wpłacie uważanej za równoważną z depozytem gotówkowym, składa się zgodnie z obowiązującymi przepisami Państwa Członkowskiego, w którym gwarancja ta jest wymagana.Artykuł 65Wybór formy gwarancjiWybór między formami gwarancji ustanowionymi w art. 64 ust. 1 należy do osoby zobowiązanej do złożenia gwarancji.Jednakże organy celne mogą odmówić przyjęcia wybranej formy gwarancji, jeżeli jest ona niewłaściwa dla prawidłowego funkcjonowania danej procedury celnej.Organy celne mogą zażądać, aby wybrana forma gwarancji była utrzymywana przez określony czas.Artykuł 66Gwarant1. Gwarantem, o którym mowa w art. 64 ust. 1 lit. b), musi być osoba trzecia mająca siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty. Gwarant musi być zaakceptowany przez organy celne wymagające gwarancji, chyba że gwarantem jest bank lub inna uznana urzędowo instytucja finansowa akredytowana we Wspólnocie.2. Gwarant zobowiązuje się na piśmie do zapłacenia zabezpieczonej kwoty długu celnego.Zobowiązanie obejmuje również, w granicach zabezpieczonej kwoty, kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych powstałych w rezultacie weryfikacji po zwolnieniu.3. Organy celne mogą odmówić zaakceptowania zaproponowanego gwaranta lub zaproponowanej formy gwarancji, w przypadku gdy forma gwarancji nie wydaje się na tyle pewna, aby zabezpieczyć spłatę długu celnego w przewidzianym terminie.Artykuł 67Gwarancja generalna1. Pozwolenie, o którym mowa w art. 61 ust. 6, jest przyznawane wyłącznie osobom spełniającym następujące warunki:a) mają siedzibę we Wspólnocie;b) nie popełniły żadnego poważnego lub wielokrotnego naruszenia przepisów celnych lub podatkowych;c) regularnie korzystają z danych procedur lub organy celne wiedzą, że osoby te są w stanie wykonać obowiązki związane z tymi procedurami.2. W przypadku, gdy ma być złożona gwarancja generalna na zabezpieczenie długów celnych, które dopiero mogą powstać, upoważniony podmiot gospodarczy może skorzystać z obniżenia kwoty gwarancji lub uzyskać zwolnienie z obowiązku złożenia gwarancji, zgodnie z art. 61 ust. 7, pod warunkiem że spełnia co najmniej poniższe warunki:a) prawidłowe korzystanie z danej procedury celnej w danym czasie;b) współpraca z organami celnymi;c) w przypadku zwolnienia z obowiązku złożenia gwarancji, dobra sytuacja finansowa, wystarczającą do wykonania zobowiązań tej osoby.3. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki regulujące przyznawanie pozwoleń na mocy ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.Artykuł 68Dodatkowe przepisy dotyczące korzystania z gwarancji1. W przypadku gdy dług celny może powstać w ramach procedur specjalnych, stosuje się ust. 2, 3 i 4.2. Zwolnienie z obowiązku złożenia gwarancji udzielone zgodnie z art. 67 ust. 2 nie ma zastosowania do towarów, które uważa się za stanowiące zwiększone ryzyko.Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, środki w celu wykonania przepisów akapitu pierwszego niniejszego ustępu.3. Jako wyjątkowy środek w szczególnych okolicznościach, Komisja może zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki tymczasowo zakazujące korzystania z obniżenia kwoty gwarancji generalnej, przewidzianego w art. 67 ust. 2.4. W odniesieniu do towarów, zidentyfikowanych jako towary będące przedmiotem nadużyć na szeroką skalę w czasie, gdy były one objęte gwarancją generalną, Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki tymczasowo zakazujące korzystania z gwarancji generalnej.Artykuł 69Gwarancja dodatkowa lub zastępczaJeżeli organy celne stwierdzą, że złożona gwarancja nie zapewnia w ogóle lub w sposób pewny bądź całkowity spłaty długu celnego w przewidzianym terminie, mogą zażądać od osoby, o której mowa w art. 61 ust. 3, złożenia gwarancji dodatkowej lub też złożenia w miejsce pierwotnej gwarancji nowej gwarancji, w zależności od wyboru tej osoby.Artykuł 70Zwolnienie gwarancji1. Organy celne zwalniają gwarancję, gdy dług celny wygasł lub nie będzie mógł już powstać.2. Jeżeli dług celny wygasł częściowo lub może powstać wyłącznie w odniesieniu do części zabezpieczonej kwoty, odpowiednia część gwarancji zostaje zwolniona na wniosek osoby zainteresowanej, chyba że wysokość danej kwoty nie uzasadnia takiej czynności.3. Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki w celu wykonania przepisów ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.ROZDZIAŁ 3EGZEKUCJA I ZAPŁATA NALEŻNOŚCI CELNEJ ORAZ ZWROT I UMORZENIE NALEŻNOŚCI CELNEJSekcja 1Określenie należności celnej, powiadomienie dłużnika i zaksięgowanie kwoty należności celnejArtykuł 71Określenie kwoty należności celnejKwotę należności celnej do zapłaty określają, po uzyskaniu niezbędnych informacji, organy celne posiadające właściwość miejscową na obszarze, na którym dług celny powstał, lub uważa się, że powstał, zgodnie z art. 60.Artykuł 72Powiadomienie o wysokości długu celnego1. Decyzja określająca wysokość należności celnych jest notyfikowana dłużnikowi, w formie przewidzianej przez prawo krajowe obowiązujące na terytorium, na którym powstał dług celny.Notyfikacji, o której mowa w akapicie pierwszym, nie dokonuje się w następujących sytuacjach:a) jeżeli do czasu ostatecznego określenia kwoty należności celnej, nałożono tymczasowe środki polityki handlowej w formie cła;b) jeżeli kwota należności celnej do zapłacenia przekracza kwotę określoną na podstawie decyzji podjętej zgodnie z art. 21;c) jeżeli pierwotna decyzja o niepowiadamianiu o kwocie należności celnej lub o powiadomieniu o kwocie należności celnej w wysokości niższej niż kwota do zapłaty, została podjęta na podstawie ogólnych przepisów unieważnionych przez późniejsze orzeczenie sądu;d) w przypadkach, w których organy celne są zwolnione z obowiązku powiadomienia o kwocie należności celnej.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania akapitu drugiego lit. d) w niniejszym ustępie.2. W przypadku gdy kwota należności celnej jest równa kwocie wpisanej do zgłoszenia celnego, decyzja, o której mowa w ust. 1, nie musi być podawana do wiadomości dłużnika.W takich przypadkach zwolnienie towarów przez organy celne jest równoznaczne z decyzją powiadamiającą dłużnika o wysokości należności celnej.3. W przypadku gdy ust. 2 niniejszego artykułu nie ma zastosowania, decyzja określająca kwotę należności celnej jest przekazywana dłużnikowi do wiadomości w ciągu czternastu dni od dnia, w którym organy celne są w stanie podjąć tę decyzję zgodnie z art. 17 ust. 4.Artykuł 73Termin powiadomienia o wysokości długu celnego1. Powiadomienie o decyzji określającej kwotę należności celnej nie może być wydane dłużnikowi po wygaśnięciu okresu trzech lat od dnia, w którym powstał dług celny.2. W przypadku gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, termin trzech lat przewidziany w ust. 1 przedłuża się do lat dziesięciu.3. W przypadku złożenia odwołania na mocy art. 24, terminy określone w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu ulegają zawieszeniu na czas trwania postępowania odwoławczego, począwszy od dnia złożenia odwołania.4. Jeżeli zgodnie z art. 84 ust. 3 zobowiązanie do spłaty długu celnego zostanie przywrócone, terminy przewidziane w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu uważa się za zawieszone od dnia, w którym złożono wniosek o zwrot lub umorzenie zgodnie z art. 90, do czasu podjęcia decyzji o zwrocie lub umorzeniu.Artykuł 74Zaksięgowanie należności celnej1. Organy celne, o których mowa w art. 71, księgują kwotę należności celnych.Akapit pierwszy nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 72 ust. 1 akapit drugi.Organy celne nie muszą księgować kwot należności celnych, o których zgodnie z art. 73 nie można już powiadomić dłużnika.2. Państwa Członkowskie ustalają szczegółowe zasady księgowania kwot należności. Zasady te mogą się różnić od siebie w zależności od tego, czy organy celne, uwzględniając warunki, w jakich powstał dług celny, są przekonane o tym, że dług zostanie spłacony.Artykuł 75Termin zaksięgowania1. Jeżeli dług celny powstaje w wyniku przyjęcia zgłoszenia towarów do procedury innej niż odprawa czasowa z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych lub w wyniku dowolnej innej czynności mającej taki sam skutek prawny jak takie przyjęcie zgłoszenia, organy celne dokonują zaksięgowania należności celnych w terminie czternastu dni od dnia zwolnienia towarów.Jednakże pod warunkiem zabezpieczenia zapłaty długu celnego, suma należności celnych za wszystkie towary zwolnione na rzecz tej samej osoby w okresie wyznaczonym przez organy celne, nieprzekraczającym 31 dni, może zostać całościowo zaksięgowana na koniec tego okresu. Takiego zaksięgowania należy dokonać w ciągu pięciu dni od dnia, w którym upływa wspomniany okres.2. W przypadku gdy towary mogą zostać zwolnione z zastrzeżeniem pewnych warunków dotyczących określenia kwoty należności celnej lub jej poboru, zaksięgowanie powinno być dokonane w terminie czternastu dni od dnia, w którym określono kwotę należności celnej lub obowiązek uiszczenia tej należności.Jednakże w przypadku gdy dług celny odnosi się do tymczasowego środka polityki handlowej mającego formę cła, zaksięgowania kwoty należności celnej dokonuje się w terminie dwóch miesięcy od dnia opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej rozporządzenia ustanawiającego ostateczny środek polityki handlowej.3. Jeżeli dług celny powstał w okolicznościach nieuregulowanych przez ust. 1, zaksięgowania kwoty należności celnej dokonuje się w terminie czternastu dni od dnia , w którym organy celne są w stanie obliczyć kwotę należności celnej i wskazać dłużnika.4. Ustęp 3 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do kwoty należności celnej, która ma być zwrócona lub pozostaje do zwrotu w przypadku, gdy należność celna nie została zaksięgowana zgodnie z ust. 1, 2, i 3 lub została określona i zaksięgowana na poziomie niższym niż kwota należna.5. Terminy zaksięgowania określone w ust. 1, 2 i 3 nie mają zastosowania w przypadku zaistnienia nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej.Artykuł 76Środki wykonawczeKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki określające zasady księgowania.Sekcja 2Terminy i procedury dotyczące zapłaty należności celnejArtykuł 77Terminy ogólne zapłaty i kontrola zapłaty1. Kwotę należności celnej, podaną do wiadomości zgodnie z art. 72, dłużnik uiszcza w terminie przewidzianym przez organy celne.Nie naruszając przepisów art. 25 ust. 2, termin ten nie może przekraczać dziesięciu dni od daty poinformowania dłużnika o wysokości należności celnej. W przypadku zaksięgowania zsumowanych należności celnych na warunkach określonych w art. 75 ust. 1 akapit drugi, termin powinien być wyznaczony w taki sposób, aby umożliwić dłużnikowi uzyskanie dłuższego czasu na zapłatę, niż gdyby przyznano mu odroczenie zapłaty zgodnie z art. 79.Jeżeli okaże się, że osoba zainteresowana została powiadomiona zbyt późno, aby mogła dotrzymać terminu płatności, termin zostaje przedłużony z urzędu.Przedłużenie terminu może również zostać przyznane przez organy celne na wniosek dłużnika, w przypadku gdy kwota należności celnej została określona w toku weryfikacji po zwolnieniu, o której mowa w art. 29. Nie naruszając przepisów art. 82 ust. 1, przedłużenie takie nie może przekraczać czasu potrzebnego dłużnikowi na podjęcie właściwych środków w celu wykonania swego zobowiązania.2. Jeżeli dłużnik korzysta z jednego z ułatwień płatniczych przewidzianych w art. 79-82, zapłata zostaje dokonana przed upływem terminu lub terminów wyznaczonych w ramach tych ułatwień.3. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające warunki zawieszenia terminu zapłaty długu w następujących sytuacjach:a) jeżeli złożono wniosek o umorzenie należności zgodnie z art. 90;b) gdy towary mają zostać skonfiskowane, zniszczone lub zostać przedmiotem zrzeczenia na rzecz państwa.c) jeżeli dług celny powstał zgodnie z art. 51 i istnieje większa liczba dłużników.Artykuł 78Zapłata1. Zapłaty dokonuje się w gotówce lub w inny sposób mający takie same skutki płatnicze, w tym poprzez saldowanie kredytu, zgodnie z ustaleniami z organami celnymi.2. Zapłaty może dokonać, zamiast dłużnika, osoba trzecia.Artykuł 79Odroczenie płatnościNie naruszając przepisów art. 85, organy celne, na wniosek zainteresowanej osoby i po złożeniu zabezpieczenia, zezwalają na odroczenie zapłaty należności celnej w jeden z następujących sposobów:a) oddzielnie dla każdej kwoty należności zaksięgowanej zgodnie z art. 75 ust. 1 akapit pierwszy lub art. 75 ust. 4;b) łącznie dla wszystkich należności zaksięgowanych zgodnie z art. 75 ust. 1 akapit pierwszy, w okresie wyznaczonym przez organy celne, nie dłuższym niż 31 dni;c) łącznie dla wszystkich należności, które podlegają całościowemu zaksięgowaniu zgodnie z art. 75 ust. 1 akapit drugi.Artykuł 80Terminy odroczonej zapłaty1. Termin odroczenia zapłaty, zgodnie z art. 79, wynosi 30 dni. Jest on obliczany zgodnie z ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.2. W przypadku gdy zapłata zostaje odroczona zgodnie z art. 79 lit. a) bieg terminu rozpoczyna się w dniu następującym po dniu, w którym dłużnik został powiadomiony o kwocie należności celnej.3. W przypadku gdy zapłata zostaje odroczona zgodnie z art. 79 lit. b) bieg terminu rozpoczyna się w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin łączny. Zostaje on skrócony o liczbę dni odpowiadającą połowie liczby dni terminu łącznego.4. W przypadku gdy zapłata zostaje odroczona zgodnie z art. 79 pkt c), bieg terminu rozpoczyna się w dniu następującym po dniu wygaśnięcia terminu przewidzianego dla zwolnienia danych towarów. Zostaje on skrócony o liczbę dni odpowiadającą połowie liczby dni wspomnianego terminu.5. Jeżeli liczba dni w terminach określonych w ust. 3 i 4 jest cyfrą nieparzystą, liczba dni, którą należy odjąć od terminu 30 dni, zgodnie z tymi ustępami, jest równa połowie liczby parzystej, mniejszej o jeden od tej liczby nieparzystej.6. W przypadku gdy terminy, o których mowa w ust. 3 i 4, są oznaczone w tygodniach, Państwa Członkowskie mogą ustanowić, iż należność, której zapłata została odroczona, powinna być zapłacona w piątek czwartego tygodnia następującego po danym tygodniu.Jeżeli terminy są oznaczone w miesiącach, Państwa Członkowskie mogą ustanowić, iż należność celna, której zapłata została odroczona, powinna zostać zapłacona do szesnastego dnia miesiąca następującego po danym miesiącu.Artykuł 81Środki wykonawczeKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające zasady dotyczące odroczenia płatności w przypadkach, w których zgłoszenie celne jest uproszczone zgodnie z art. 125 lub 127.Artykuł 82Inne ułatwienia płatnicze1. Organy celne mogą przyznać dłużnikowi ułatwienia płatnicze inne niż odroczenia płatności, pod warunkiem złożenia gwarancji.Jednakże gdy złożenie takiej gwarancji mogłoby spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej, można odstąpić od wymogu złożenia gwarancji.Jeżeli ułatwienia są przyznawane zgodnie z akapitem pierwszym, od kwoty należności celnej naliczane są odsetki od kredytu. Wysokość odsetek jest równa kwocie, jaka zostałaby naliczona w tym celu na rynku euro lub, w odpowiednim przypadku, na rynku krajowym waluty, w której należy dokonać zapłaty.W przypadku gdy spłata odsetek od kredytu mogłaby spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej, organy celne mogą odstąpić od ich naliczania.2. Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki w celu wykonania przepisów ust. 1.Artykuł 83Egzekucja płatności, zwłoka1. Jeżeli kwota należności celnych nie została zapłacona w przewidzianym terminie, organy celne zabezpieczają pokrycie tej kwoty wszelkimi środkami, jakie im przysługują na mocy prawa danego Państwa Członkowskiego.Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki w odniesieniu do wpłaty zabezpieczającej przez gwarantów w ramach procedury szczególnej.2. Odsetki za zwłokę są naliczane od kwoty należności celnej począwszy od dnia, w którym upłynął przewidziany termin do dnia zapłaty. Stopa odsetek za zwłokę nie może być wyższa niż jeden punkt procentowy powyżej stopy odsetek od kredytu na rynku euro lub danym rynku waluty krajowej. Nie może być ona niższa od wspomnianej stopy.3. W przypadku gdy o kwocie długu celnego powiadomiono zgodnie z art. 72 ust. 3, oprócz należności celnych pobiera się odsetki za zwłokę, naliczane od dnia powstania długu celnego do dnia powiadomienia o jego wysokości.Stopa odsetek za zwłokę jest określana zgodnie z ust. 2.4. W przypadku gdy spłata odsetek od kredytu spowodowałaby, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej, organy celne mogą odstąpić od ich naliczania.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki określające przypadki, pod względem terminu i kwot, w których organy celne mogą odstąpić od pobierania odsetek od zaległości.Sekcja 3Zwrot i umorzenie należności celnejArtykuł 84Przepisy ogólne1. Do celów niniejszej sekcji stosuje się następujące definicje:a) „zwrot” oznacza zwrot należności celnych przywozowych lub wywozowych, które zostały uiszczone;b) „umorzenie” oznacza zwolnienie z obowiązku zapłaty kwoty należności celnej przywozowej lub wywozowej, która nie została uiszczona.Jeżeli w niniejszej sekcji pojawia się odesłanie do należności celnych przywozowych lub wywozowych, rozumie się, że obejmują one również odsetki od zwłoki.2. Zwrot nie powoduje zapłaty odsetek przez dane organy celne.Jednakże odsetki są naliczane w przypadku, gdy decyzja o przyznaniu zwrotu na mocy art. 85 nie zostanie wykonana w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym została podjęta.W takim przypadku odsetki nalicza się za okres od dnia, w którym upłynął termin trzymiesięczny do dnia zwrotu. Stopa odsetek jest równa stopie odsetek na rynku euro lub na danym rynku waluty krajowej.3. W przypadku gdy organy celne omyłkowo przyznały zwrot lub umorzenie, zobowiązanie do zapłaty należności celnej zostaje przywrócone w zakresie, o ile pierwotny dług celny nie uległ przedawnieniu na mocy art. 73.W takim przypadku, wszelkie odsetki uiszczone na podstawie ust. 2 akapit drugi podlegają zwrotowi.Artykuł 85Zwrot i umorzenie1. Z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w niniejszej sekcji i pod warunkiem, iż kwota zwrotu lub umorzenia przekracza pewną kwotę, należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu z następujących przyczyn:a) nadpłata należności celnych;b) towary wadliwe;c) błąd popełniony przez organy celne,d) zasada słuszności.Ponadto należności celne podlegają zwrotowi w przypadku, gdy zostały one zapłacone, a odpowiadające im zgłoszenie celne zostało unieważnione zgodnie z art. 117.2. Z zastrzeżeniem zasad dotyczących właściwości do podjęcia decyzji, jeżeli organy celne w terminach, o których mowa w art. 90 ust. 1, same stwierdzą, że należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu zgodnie z art. 86, 88 lub 89, z własnej inicjatywy zwracają lub umarzają te należności.3. Jeżeli sytuacja, która doprowadziła do określenia kwoty należności celnej była wynikiem oszustwa ze strony dłużnika, nie przyznaje się zwrotu ani umorzenia.Artykuł 86Zwrot i umorzenie nadpłaconych należności celnychNależności celne przywozowe i wywozowe są zwracane lub umarzane, w zakresie w jakim kwota określona w pierwotnej decyzji przekracza kwotę należną lub została notyfikowana dłużnikowi w sprzeczności z art. 72 ust. 1 pkt c) lub d).Artykuł 87Towary wadliwe1. Należności celne przywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu, jeżeli decyzja określająca ich wysokość dotyczy towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu, które nie zostały przyjęte przez importera, ponieważ, w chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu, były wadliwe i niezgodne z warunkami umowy, na podstawie której zostały przywiezione.Uznaje się, że towary wadliwe obejmują rzeczy zniszczone przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu.2. Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych są przyznawane pod warunkiem, że towary nie zostały użyte, chyba że wstępne ich użycie okazało się konieczne do stwierdzenia ich wadliwości lub niezgodności z warunkami umowy.3. Organy celne zapewniają, aby dłużnik dokonał powrotnego wywozu towarów z obszaru celnego Wspólnoty lub, na własny wniosek, objął towary procedurą uszlachetniania czynnego (w tym również w celu zniszczenia), tranzytu zewnętrznego lub składu celnego lub umieścił je w wolnym obszarze celnym.Artykuł 88Zwrot lub umorzenie z powodu błędu popełnionego przez organy celneDecyzję o zwrocie lub umorzeniu należności celnych przywozowych lub wywozowych podejmuje się w przypadku, gdy pierwotna decyzja określająca kwotę należności celnej nie odpowiada kwocie należnej, z powodu błędu popełnionego przez organ celny, z zastrzeżeniem spełnienia poniższych warunków:a) dłużnik nie mógł w normalnych okolicznościach wykryć tego błędu;b) dłużnik działał w dobrej wierze.Jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa lub terytorium spoza obszaru celnego Wspólnoty, wydanie przez te organy świadectwa, w przypadku stwierdzenia jego nieprawidłowości, stanowi błąd, którego w normalnych okolicznościach nie można było wykryć w rozumieniu lit. a) pierwszego akapitu.Jednakże wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do preferencyjnego traktowania.Dłużnik jest uznawany za działającego w dobrej wierze, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachował należytą staranność, aby zapewnić spełnienie wszystkich warunków korzystania z preferencyjnego traktowania.Dłużnik nie może powoływać się na dobrą wiarę, jeżeli Komisja opublikowała zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej , stwierdzające, że istnieją wątpliwości co do prawidłowego zastosowania uzgodnień preferencyjnych przez państwo lub terytorium będące beneficjentem.Artykuł 89Zwrot i umorzenie na podstawie zasady słusznościW sytuacjach innych niż ta, o której mowa w art. 85 ust. 1 akapit drugi oraz w art. 86, 87 i 88, należności celne przywozowe i wywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu na zasadzie słuszności, w przypadku gdy dług celny powstał w szczególnych okolicznościach, w których nie można przypisać dłużnikowi oszustwa lub oczywistego niedbalstwa.Artykuł 90Procedura zwrotu i umorzenia1 Dłużnik, który uważa iż należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu na mocy art. 85, składa wniosek do właściwego organu celnego z zachowaniem następujących terminów:a) trzech lat od dnia powiadomienia o kwocie należności celnych, w przypadku nadpłaty należności celnych, błędu organów celnych lub zastosowania zasady słuszności;b) jednego roku od dnia powiadomienia o kwocie należności celnych, w przypadku towarów wadliwych;c) w terminie przewidzianym w zasadach dotyczących unieważnienia, w przypadku unieważnienia zgłoszenia celnego.Terminy określone w pierwszym akapicie lit. a) i b) przedłuża się w przypadku, gdy wnioskodawca przedstawi dowód na to, iż nie miał możliwości złożenia wniosku we właściwym terminie z powodu nieprzewidzianych okoliczności lub siły wyższej.2. Ustęp 1 stosuje się mutatis mutandis w przypadku, gdy organy celne dokonują zwrotu lub umorzenia z własnej inicjatywy, zgodnie z art. 85 ust. 2.3 W przypadku złożenia na mocy art. 24 odwołania od powiadomienia o długu celnym, termin wskazany w ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu ulega zawieszeniu, począwszy od dnia złożenia odwołania, na czas trwania postępowania odwoławczego.4. Po otrzymaniu wniosku zgodnie z ust. 1, organy celne podejmują decyzję o przyznaniu bądź nie, odpowiednio zwrotu lub umorzenia.Zwrot lub umorzenie mogą być dokonane w całości lub w części.Artykuł 91Środki wykonawczeKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów niniejszej sekcji. Środki te określają przypadki, w których Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 3, podejmuje decyzję o zasadności umorzenia lub zwrotu.ROZDZIAŁ 4WYGAŚNIĘCIE DŁUGU CELNEGOArtykuł 92Wygaśnięcie1. Nie naruszając obowiązujących przepisów dotyczących przedawnienia długu celnego oraz nieściągalności długu celnego w przypadku niewypłacalności dłużnika stwierdzonej drogą sądową, dług celny wygasa:a) poprzez uiszczenie kwoty należności celnej;b) poprzez umorzenie kwoty należności celnej, z zastrzeżeniem ust. 4;c) w przypadku unieważnienia zgłoszenia celnego w odniesieniu do towarów zgłoszonych do procedury celnej nakładającej obowiązek zapłacenia należności celnych;d) w przypadku gdy towary podlegające należnościom celnym przywozowym lub wywozowym zostały zajęte lub skonfiskowane;e) w przypadku gdy towary podlegające należnościom celnym przywozowym lub wywozowym zostały zniszczone pod dozorem celnym lub stały się przedmiotem zrzeczenia na rzecz państwa;f) w przypadku gdy zaginięcie towarów lub niewykonanie obowiązku wynikającego z przepisów prawa celnego jest spowodowane zupełnym zniszczeniem lub nieodwracalną utratą towarów wynikającymi z faktycznych cech towarów lub nieprzewidzianych okoliczności lub siły wyższej lub w wyniku polecenia organów celnych,g) w przypadku gdy dług powstał zgodnie z art. 51 lub 54 i spełnione zostały następujące warunki:i) niewykonanie, które doprowadziło do powstania długu celnego, nie miało znaczącego wpływu na prawidłowy przebieg zgłoszonej procedury i nie jest usiłowaniem popełnienia oszustwa;ii) podjęte zostaną następnie wszelkie formalności niezbędne do uregulowania sytuacji towarów,h) w przypadku gdy towary dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem zwolnienia z należności celnych, lub obniżonej stawki należności celnej przywozowej ze względu na ich ostateczne przeznaczenie, zostały wywiezione za zgodą organów celnych;i) w przypadku gdy dług powstał zgodnie z art. 50 i zniesiono formalności dokonywane w celu umożliwienia przyznania preferencyjnego traktowania taryfowego, o których mowa we wspomnianym artykule, lub przedstawiono wystarczający dowód na to, iż preferencje taryfowe nie zostały przyznane;j) w przypadku gdy, z zastrzeżeniem ust. 5 niniejszego artykułu, dług postał zgodnie z art. 51 i przedstawiono organom celnym wystarczający dowód na to, że towary nie zostały użyte lub skonsumowane oraz że zostały wywiezione z obszaru celnego Wspólnoty.Dla celów akapitu pierwszego lit. f) towary uznaje się za nieodwracalnie utracone, gdy nie mogą być już użyte przez nikogo.2. W przypadku zajęcia lub konfiskaty, o których mowa w ust. 1 lit. d), uznaje się, że, dla celów sankcji mających zastosowanie do przestępstw celnych, dług celny mimo wszystko nie wygasł, jeżeli zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, należności celne lub istnienie długu celnego stanowią podstawę do określenia sankcji.3. W przypadkach, w których dług celny wygasł w odniesieniu do towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu z zastosowaniem zwolnienia z należności celnych lub obniżonych należności celnych przywozowych ze względu na ich ostateczne przeznaczenie, wszelkie odpady i pozostałości powstałe w wyniku zniszczenia towarów uważa się za towary niewspólnotowe.4. Jeżeli więcej niż jedna osoba jest zobowiązana do spłaty długu celnego, a umorzenie zostało przyznane, obowiązek zapłaty należności celnej wygasa wyłącznie w odniesieniu do osoby lub osób, którym umorzenie przyznano.5. W sytuacji, o której mowa w ust. 1 lit. j), obowiązek zapłaty należności celnej nie wygasa w odniesieniu do osoby lub osób, które usiłowały popełnić oszustwo.6. Jeżeli dług powstał zgodnie z art. 51, obowiązek zapłaty należności celnej wygasa w odniesieniu do osoby, której zachowanie nie było podyktowane zamiarem oszustwa, a która przyczyniła się do walki z nadużyciami finansowymi, w szczególności poprzez dokonanie transakcji kontrolowanej mającej na celu ułatwienie zidentyfikowania przestępców.7. Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki w celu wykonania przepisów ust. 1-6 niniejszego artykułu.TYTUŁ IVPRZYBYCIE TOWARÓW NA OBSZAR CELNY WSPÓLNOTYROZDZIAŁ 1TOWARY WPROWADZANE NA OBSZAR CELNY WSPÓLNOTYArtykuł 93Obowiązek złożenia deklaracji skróconej przywozowej1. Towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty powinny być objęte deklaracją skróconą przywozową, z wyjątkiem towarów przewożonych na środkach transportu przepływających wyłącznie przez morza terytorialne lub przelatujących wyłącznie przez przestrzeń powietrzną obszaru celnego Wspólnoty, bez postoju na tym obszarze.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki ustanawiające wspólny zbiór danych oraz format deklaracji skróconej przywozowej, zawierające dane niezbędne do dokonania analizy ryzyka i prawidłowego stosowania kontroli celnych, przede wszystkim w celach bezpieczeństwa i ochrony, posługując się, w odpowiednich przypadkach, międzynarodowymi standardami i praktykami handlowymi.2. O ile nie postanowiono inaczej, deklarację skróconą przywozową składa się lub udostępnia organom celnym przed wprowadzeniem towarów na obszar celny Wspólnoty.3. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki dotyczące:a) warunków, na jakich można dostosować wymóg deklaracji skróconej przywozowej lub odstąpić od tego wymogu;b) terminu, w jakim należy złożyć lub udostępnić deklarację skróconą przywozową przed wprowadzeniem towarów na obszar celny Wspólnoty;c) zasad regulujących wyjątki i modyfikacje w odniesieniu do terminu, o którym mowa w lit. b);d) określenia właściwych organów celnych, którym należy przedłożyć lub udostępnić deklarację skróconą przywozową, i które mają przeprowadzić analizę ryzyka i kontrole przy wprowadzaniu towarów oparte na analizie ryzyka.Przyjmując te środki, należy uwzględnić:a) szczególne okoliczności,b) zastosowanie tych środków do pewnych rodzajów obrotu towarowego, sposobów transportu lub podmiotów gospodarczych,c) umowy międzynarodowe przewidujące szczególne ustalenia dotyczące bezpieczeństwa.Artykuł 94Złożenie deklaracji i osoby odpowiedzialne1. Deklarację skróconą przywozową składa się przy użyciu techniki elektronicznego przetwarzania danych. Można posłużyć się danymi handlowymi lub danymi dotyczącymi portu lub transportu, pod warunkiem że zawierają one dane niezbędne dla deklaracji skróconej przywozowej.Organy celne mogą, w wyjątkowych okolicznościach, przyjąć deklaracje skrócone przywozowe w formie papierowej, pod warunkiem że stosują one ten sam poziom zarządzania ryzykiem, co stosowany w deklaracjach skróconych przywozowych składanych przy użyciu techniki elektronicznego przetwarzania danych, oraz że zostały spełnione wymogi dotyczące wymiany tych danych między innymi urzędami celnymi.2. Deklarację skróconą przywozową składa osoba, która wprowadza towary, lub ponosi odpowiedzialność za przewóz towarów, na obszar celny Wspólnoty.3. Niezależnie od obowiązków osoby, o której mowa w ust. 2, deklarację skróconą przywozową mogą zamiast niej złożyć następujące osoby:a) importer lub odbiorca lub inna osoba, w imieniu której lub na rzecz której działa osoba, o której mowa w ust. 2,b) każda osoba, która może przedstawić towary lub doprowadzić do ich przedstawienia właściwym organom celnym.4. W odpowiednim przypadku, organy celne informują osobę, która złożyła deklarację skróconą przywozową o przesyłkach mogących stanowić szczególne ryzyko dla bezpieczeństwa i ochrony.Artykuł 95Sprostowanie deklaracji skróconejOsobie składającej deklarację skróconą przywozową zezwala się, na jej wniosek, na zmianę jednego lub więcej elementów w deklaracji, po jej złożeniu.Jednakże nie można dokonywać sprostowań deklaracji po zajściu któregokolwiek z poniższych zdarzeń:a) organy celne poinformowały osobę, która złożyła deklarację skróconą, że zamierzają dokonać rewizji towarów;b) organy celne stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu;c) organy celne wyraziły zgodę na usunięcie towarów.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki ustanawiające wyjątki od akapitu drugiego lit. c) niniejszego artykułu.Artykuł 96Zgłoszenie celne zastępujące deklarację skróconąWłaściwe organy celne mogą odstąpić od wymogu złożenia deklaracji skróconej przywozowej w odniesieniu do towarów, dla których przed upływem terminu przewidzianego w art. 93 ust. 3 lit. b) złożono zgłoszenie celne. W takim przypadku, zgłoszenie celne powinno zawierać co najmniej te dane, które są niezbędne dla deklaracji skróconej przywozowej. Do czasu przyjęcia zgłoszenia celnego zgodnie z art. 114, ma ono status deklaracji skróconej przywozowej.ROZDZIAŁ 2PRZYBYCIE TOWARÓWSekcja 1Wprowadzanie towarów na obszar celny WspólnotyArtykuł 97Dozór celny1. Towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu i mogą podlegać kontrolom celnym. Towary podlegają również zastosowaniu zakazów i ograniczeń, uzasadnionych przyczynami dotyczącymi moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin, ochrony środowiska, ochrony skarbów kultury narodowej posiadających wartość artystyczną, historyczną lub archeologiczną, wdrażania środków ochrony i zarządzania zasobami rybnymi lub ochrony własności przemysłowej lub handlowej, w tym kontroli prekursorów narkotyków, towarów podrabianych i gotówki wwożonej do Wspólnoty.Towary pozostają pod dozorem celnym tak długo, jak jest to konieczne do określenia ich statusu celnego.Nie naruszając przepisów art. 176, towary wspólnotowe nie podlegają dozorowi celnemu z chwilą, gdy ich status zostanie określony.Towary niewspólnotowe pozostają pod dozorem celnym do chwili, gdy zmieni się ich status lub zostaną wywiezione bądź zniszczone.2. Każda osoba mająca interes w odniesieniu do towarów objętych dozorem celnym może, za zgodą organów celnych, w dowolnym czasie zrewidować towary lub pobrać ich próbki, w celu określenia klasyfikacji taryfowej tych towarów, ich wartości celnej lub statusu celnego.3. Towary pozostają pod dozorem celnym do czasu zwolnienia ich przez organy celne.Artykuł 98Przewożenie do właściwego miejsca1. Osoba, która wprowadza towary na obszar celny Wspólnoty, przewozi je niezwłocznie, trasą określoną przez organy celne i zgodnie z ich ewentualnymi wskazówkami, do urzędu celnego wyznaczonego przez organy celne lub do innego miejsca wyznaczonego lub zatwierdzonego przez organy celne lub do wolnego obszaru celnego.Towary wprowadzane do wolnego obszaru celnego wprowadza się tam bezpośrednio drogą morską lub powietrzną lub, w przypadku wprowadzania drogą lądową, bez przejazdu przez inną część obszaru celnego Wspólnoty.Towary przedstawia się organom celnym niezwłocznie po ich przybyciu, zgodnie z art. 101.2. Każda osoba ponosząca odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu na obszar celny Wspólnoty, staje się odpowiedzialna za wykonanie obowiązku określonego w ust. 1.3. Towary, które mimo iż znajdują się poza obszarem celnym Wspólnoty mogą podlegać kontroli celnej przez organy celne Państwa Członkowskiego w wyniku umowy zawartej z danym państwem lub terytorium położonym poza obszarem celnym Wspólnoty, są traktowane w ten sam sposób, co towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty.4. Ustęp 1 nie wyklucza zastosowania jakichkolwiek przepisów szczególnych w odniesieniu do listów, kartek pocztowych i druku lub towarów przewożonych przez podróżnych, pod warunkiem że nie stanowi to zagrożenia dla dozoru celnego i kontroli celnej.5. Ustępu 1 nie stosuje się do towarów przewożonych środkami transportu przepływającymi wyłącznie przez morza terytorialne lub przelatującymi wyłącznie przez przestrzeń powietrzną obszaru celnego Wspólnoty, bez postoju na tym obszarze.Artykuł 99Wewnątrzwspólnotowe usługi lotnicze i morskie1. Artykułu 98 ust. 1-4 oraz art. 93-96 oraz 100-103 nie stosuje się do towarów, które czasowo opuściły obszar celny Wspólnoty podczas transportu drogą morską lub powietrzną pomiędzy dwoma miejscami znajdującymi się na tym obszarze, pod warunkiem że przewóz został dokonany drogą bezpośrednią i regularną linią lotniczą bądź żeglugową, bez postoju poza obszarem celnym Wspólnoty.2. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki ustanawiające przepisy szczególne dotyczące regularnych linii lotniczych i żeglugowych.Artykuł 100Przywożenie w okolicznościach szczególnych1. Jeżeli na skutek nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej obowiązek określony w art. 98 ust. 1 nie może zostać wykonany, osoba, na której spoczywa wykonanie tego obowiązku, lub każda inna osoba działająca na jej rzecz bezzwłocznie informuje organy celne o tej sytuacji. Jeżeli nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej nie spowodowały całkowitej utraty towarów, należy ponadto dokładnie poinformować organy celne o miejscu, w którym znajdują się towary.2. Jeżeli na skutek nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej statek lub samolot objęty zakresem art. 98 ust. 5 zmuszony jest do tymczasowego zawinięcia do portu lub lądowania na obszarze celnym Wspólnoty, a obowiązek określony w art. 98 ust. 1 nie może zostać wykonany, osoba wprowadzająca statek lub samolot na obszar celny Wspólnoty lub każda inna osoba działająca na jej rzecz bezzwłocznie informuje organy celne o tej sytuacji.3. Organy celne określają środki, jakie należy podjąć w celu umożliwienia sprawowania dozoru celnego towarów określonych w ust. 1, jak również towarów znajdujących się na pokładzie statku lub samolotu w okolicznościach określonych w ust. 2, oraz zapewnienia, o ile okaże się to konieczne, aby zostały one później dostarczone do urzędu celnego albo innego miejsca wyznaczonego lub zatwierdzonego przez te organy.Sekcja 2Przedstawienie, rozładunek i rewizja towarówArtykuł 101Przedstawienie towarów organom celnym1. Towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty są przedstawiane organom celnym przez jedną z następujących osób:a) osobę, która wprowadziła towary na obszar celny Wspólnoty;b) osobę, w imieniu lub na rzecz której działa osoba, która wprowadziła towary na obszar celny Wspólnoty;c) każda osoba ponosząca odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu na obszar celny Wspólnoty.2. Niezależnie od obowiązków osób wymienionych w ust. 1, przedstawienia towarów może dokonać zamiast nich jedna z poniższych osób:a) każda osoba, która niezwłocznie dokonuje objęcia towarów procedurą celną;b) posiadacz pozwolenia na działalność składu lub każda osoba prowadząca działalność w wolnym obszarze celnym.3. Osoba przedstawiająca towary odwołuje się do deklaracji skróconej przywozowej lub zgłoszenia celnego, złożonych w odniesieniu do tych towarów4. Ustęp 1 nie wyklucza stosowania przepisów szczególnych dotyczących:a) towarów przewożonych przez podróżnych;b) towarów objętych procedurą celną bez obowiązku przedstawiania ich organom celnym;c) listów, kartek pocztowych i druku.Artykuł 102Rozładunek i rewizja towarów1. Towary mogą być rozładowane lub przeładowane ze środka transportu, na którym się znajdują, wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia organów celnych, w miejscach wyznaczonych lub zatwierdzonych przez te organy.Jednakże w przypadku bezpośredniego zagrożenia wymagającego natychmiastowego rozładunku wszystkich towarów lub ich części, pozwolenie takie nie jest wymagane. W takim przypadku należy bezzwłocznie poinformować o tym organy celne.2. Organy celne mogą w dowolnym czasie zażądać rozładowania i rozpakowania towarów w celu dokonania ich rewizji, pobrania próbek lub dokonania rewizji środka transportu, którym są one przewożone.3. Towary przedstawiane organom celnym nie mogą być usuwane z miejsca, w którym zostały przedstawione bez pozwolenia organów celnych.Sekcja 3Formalności po przedstawieniuArtykuł 103Obowiązek objęcia procedurą celną towarów niewspólnotowychNie naruszając przepisów art. 131 i 133, towary niewspólnotowe przedstawione organom celnym muszą być objęte procedurą celną.O ile nie przewidziano inaczej, zgłaszającemu przysługuje wybór procedury celnej, którą chce objąć towary, bez względu na ich rodzaj lub ilość lub ich państwo pochodzenia, wysyłki lub przeznaczenia.Artykuł 104Towary uznane za objęte procedurą czasowego składowania1. Z wyjątkiem przypadków, w których towary zostały natychmiast objęte szczególną procedurą celną dla której przyjęto zgłoszenie celne lub zostały umieszczone w wolnym obszarze celnym, towary niewspólnotowe przedstawione organom celnym uznaje się za objęte procedurą czasowego składowania, zgodnie z art. 160.2. Bez uszczerbku dla obowiązku przewidzianego w art. 93 ust. 2 oraz wyjątków lub zwolnienia, przewidzianych przez środki przyjęte na mocy art. 93 ust. 3, w przypadku stwierdzenia, że towary niewspólnotowe przedstawione organom celnym nie zostały objęte deklaracją skróconą przywozową, posiadacz tych towarów składa niezwłocznie tę deklarację.Sekcja 4Towary, które były przemieszczane w ramach procedury tranzytuArtykuł 105Zwolnienie dla towarów wprowadzanych w ramach procedury tranzytuDo towarów, które przy wprowadzaniu na obszar celny Wspólnoty są już objęte procedurą tranzytu, nie stosuje się przepisów art. 98, z wyjątkiem pierwszego akapitu ust. 1 tego artykułu oraz art. 101-104.Artykuł 106Przepisy mające zastosowanie do towarów niewspólnotowych po zakończeniu procedury tranzytuArtykuły 102, 103 i 104 stosuje się do następujących towarów, z chwilą przedstawienia towarów organom celnym w urzędzie celnym przeznaczenia na obszarze celnym Wspólnoty, zgodnie z zasadami regulującymi tranzyt:a) towary niewspólnotowe wprowadzone na obszar celny Wspólnoty w ramach procedury tranzytu;b) towary niewspólnotowe przemieszczane w obrębie obszaru celnego Wspólnoty w ramach procedury tranzytu.TYTUŁ VPRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE STATUSU CELNEGO I PROCEDURY CELNEJROZDZIAŁ 1STATUS TOWARÓWArtykuł 107Domniemanie wspólnotowego statusu towarów1. Domniemywa się, iż wszystkie towary znajdujące się na obszarze celnym Wspólnoty są towarami wspólnotowymi, chyba że stwierdzono iż nie mają one statusu wspólnotowego.2. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki dotyczące:a) przypadków, w których nie stosuje się domniemania, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu,b) środków, za pomocą których można stwierdzić status wspólnotowy.Artykuł 108Utrata wspólnotowego statusu towarówTowary wspólnotowe stają się towarami niewspólnotowymi w następujących przypadkach:a) jeżeli zostaną wywiezione poza obszar celny Wspólnoty, o ile nie mają zastosowania zasady dotyczące tranzytu wewnętrznego lub postanowienia art. 109;b) jeżeli zostały objęte procedurą tranzytu zewnętrznego, składowania lub uszlachetniania czynnego, o ile przepisy prawa celnego na to zezwalają;c) jeżeli zostały objęte procedurą ostatecznego przeznaczenia, a następnie stały się przedmiotem zrzeczenia na rzecz państwa;d) jeżeli zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu zostanie unieważnione po dokonaniu ich zwolnienia zgodnie ze środkami przyjętymi na mocy drugiego akapitu art. 117 ust. 2.Artykuł 109Towary czasowo opuszczające obszar celnyKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające warunki, na których towary wspólnotowe, nie będąc objęte procedurą celną, mogą być przemieszczane z jednego miejsca do drugiego na obszarze celnym Wspólnoty i czasowo poza ten obszar, bez zmiany ich statusu celnego.ROZDZIAŁ 2ZGŁOSZENIE CELNESekcja 1Przepisy ogólneArtykuł 110Zgłoszenie towarów, dozór celny towarów wspólnotowych1. Wszystkie towary, które mają być objęte procedurą celną, z wyjątkiem procedury wolnego obszaru celnego, powinny być objęte zgłoszeniem celnym właściwym dla danej procedury.2. Towary wspólnotowe zgłoszone do procedury celnej podlegają dozorowi celnemu od chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, o którym mowa w ust. 1, do czasu opuszczenia przez nie obszaru celnego Wspólnoty, zrzeczenia się ich na rzecz państwa lub unieważnienia zgłoszenia celnego zgodnie z art. 117.Artykuł 111Właściwe urzędy celne1. O ile prawodawstwo wspólnotowe nie stanowi inaczej, Państwa Członkowskie określają lokalizację i właściwość różnych urzędów celnych znajdujących się na ich terytorium, a także zapewniają, aby wyznaczone zostały rozsądne godziny i dni otwarcia tych urzędów.Państwa Członkowskie uwzględniają przy tym cechy obrotu i towarów, a także procedurę celną, którą mają one zostać objęte, tak aby nie utrudniać i nie zakłócać przepływu obrotu międzynarodowego.2. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki dotyczące ustanawiania następujących właściwych urzędów celnych:a) urzędu celnego, w którym składa się lub udostępnia zgłoszenia celne.b) urzędu, w którym dokonuje się analizy ryzyka lub opartych na analizie ryzyka kontroli przywozu lub wywozu.Artykuł 112Rodzaje zgłoszenia celnego1. Zgłoszenie celne składa się przy użyciu techniki elektronicznego przetwarzania danych.Dokumenty uzupełniające wymagane w celu zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, w ramach której towary są zgłaszane, również mogą być składane lub udostępniane przy użyciu tej techniki.2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, i w przypadku gdy zostało to przewidziane, zgłoszenie celne może zostać złożone na piśmie lub poprzez ustne oświadczenie lub też dowolną inną czynność, przez którą towary mogą zostać objęte procedurą celną.3. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.Sekcja 2Zgłoszenia standardoweArtykuł 113Treść zgłoszenia, dokumenty uzupełniające1. Zgłoszenie celne zawiera wszystkie dane niezbędne do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, w ramach której zgłaszane są towary. Zgłoszenia sporządzone przy użyciu techniki przetwarzania danych zawierają podpis elektroniczny lub inny sposób poświadczenia. Zgłoszenia pisemne powinny być podpisane.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki ustanawiające specyfikacje, którym muszą odpowiadać zgłoszenia celne.2. Dokumenty w formie elektronicznej lub pisemnej, wymagane do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, w ramach której towary są zgłaszane, są udostępniane organom celnym w chwili złożenia zgłoszenia.Jednakże organy celne mogą na żądanie zezwolić na udostępnienie tych dokumentów po zwolnieniu towarów.Komisja , zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów pierwszego i drugiego akapitu niniejszego ustępu.Artykuł 114Przyjęcie zgłoszenia celnego1. Zgłoszenie celne spełniające warunki określone w art. 113 jest niezwłocznie przyjmowane przez organy celne, pod warunkiem iż towary, których zgłoszenie to dotyczy zostały udostępnione organom celnym do kontroli.2. W przypadku gdy zgodnie ze środkami przyjętymi stosownie do art. 111 ust. 2, zgłoszenie celne jest składane w urzędzie innym niż urząd, w którym towary zostały przedstawione, zgłoszenie celne może zostać przyjęte, gdy urząd, w którym przedstawiono towary potwierdzi, że towary zostały udostępnione do kontroli.3. Datą przyjęcia zgłoszenia celnego przez urząd celny, o ile nie postanowiono inaczej, jest data, która ma być użyta do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, w ramach której zgłasza się towary do innych formalności przywozowych i wywozowych.Artykuł 115Zgłaszający1. Zgłoszenie celne może sporządzić każda osoba mogąca przedstawić lub udostępnić wszystkie dokumenty wymagane w celu zastosowania zasad regulujących procedurę celną, w ramach której zgłaszane są towary. Osoba ta musi również mieć możliwość przedstawienia towarów lub doprowadzenia do ich przedstawienia organom celnym.Jednakże w przypadku, gdy przyjęcie zgłoszenia celnego nakłada na określoną osobę szczególne obowiązki, zgłoszenie jest dokonywane przez tę osobę lub na jej rzecz.2. Zgłaszający musi mieć siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki określające warunki odstąpienia od wypełniania zobowiązań przewidzianych w pierwszym akapicie niniejszego ustępu.Artykuł 116Sprostowanie zgłoszenia celnegoZgłaszającemu, na jego wniosek, zezwala się na sprostowanie jednego lub więcej elementów zgłoszenia celnego po przyjęciu zgłoszenia celnego przez organy celne. Sprostowanie nie może spowodować, aby zgłoszenie dotyczyło towarów innych niż te, które pierwotnie były nim objęte.Nie zezwala się na dokonanie sprostowania w przypadku, gdy wniosek o dokonanie zmiany został złożony po którymkolwiek z poniższych zdarzeń:a) organy celne poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów;b) organy celne stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu;c) organy celne zwolniły towary.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki ustanawiające wyjątki od akapitu drugiego lit. c) niniejszego artykułu.Artykuł 117Unieważnienie zgłoszenia celnego1. Organy celne, na wniosek zgłaszającego, unieważniają zgłoszenie celne już przyjęte, w następujących przypadkach:a) gdy są przekonane, iż towary zostaną niezwłocznie objęte inną procedurą celną;b) gdy są przekonane, że w wyniku szczególnych okoliczności, objęcie towarów procedurą celną, w ramach której zostały one zgłoszone, nie jest już uzasadnione.Jednakże jeżeli organy celne poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, wniosek o unieważnienie zgłoszenia nie może zostać przyjęty przed przeprowadzeniem takiej rewizji.2. Zgłoszenie nie może zostać unieważnione po zwolnieniu towarów.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki ustanawiające wyjątki od pierwszego akapitu niniejszego ustępu.3. Unieważnienie zgłoszenia nie narusza zastosowania obowiązujących sankcji administracyjnych lub karnych.Sekcja 3WeryfikacjaArtykuł 118Weryfikacja zgłoszenia celnego1. Organy celne, w celu zweryfikowania dokładności danych zawartych w zgłoszeniu, mogą:a) zbadać zgłoszenie i wszystkie załączone do niego dokumenty w formie pisemnej lub elektronicznej wymagane do zastosowania postanowień procedury celnej, w ramach której towary są zgłaszane,b) zażądać od zgłaszającego przedstawienia dokumentów innych niż te, o których mowa w lit. a);c) przeprowadzić rewizję towarów;d) pobrać próbki w celu dokonania ich analizy lub dokładniejszej rewizji.2. Ustalenia poczynione przez organy celne mają tę samą moc rozstrzygającą na całym obszarze celnym Wspólnoty.Artykuł 119Rewizja i pobierania próbek towarów1. Transport towarów do miejsc, w których mają być one poddane rewizji oraz pobraniu próbek, jak również wszelkie inne zabiegi wymagane do przeprowadzenia takiej rewizji lub pobrania próbek, dokonywane są przez zgłaszającego lub na jego odpowiedzialność. Koszty związane z tym przewozem ponosi zgłaszający.2. Zgłaszający ma prawo do obecności przy rewizji towarów oraz przy pobieraniu próbek. W przypadku gdy organy celne mają uzasadnione podstawy, mogą zażądać obecności zgłaszającego lub jego przedstawiciela przy rewizji lub przy pobieraniu próbek, jak również udzielenia pomocy przy przeprowadzaniu takiej rewizji lub pobieraniu próbek.3. Organy celne nie są odpowiedzialne za zapłatę jakiegokolwiek odszkodowania z tytułu pobranych próbek, pod warunkiem że zostały one pobrane zgodnie z obowiązującymi przepisami, jednakże organy celne ponoszą koszty analizy lub rewizji.Artykuł 120Częściowa rewizja i częściowe pobieranie próbek towarów1. W przypadku gdy rewidowana jest tylko część towarów objętych zgłoszeniem, lub pobierane są z nich próbki, wyniki częściowej rewizji, analizy lub badania próbek, stosuje się do całości towarów objętych tym samym zgłoszeniem.Jednakże zgłaszający może wystąpić z wnioskiem o dodatkową rewizję lub pobranie próbek, jeżeli uzna, iż wyniki częściowej rewizji towarów, analizy lub badania pobranych próbek nie są reprezentatywne dla pozostałej części zgłaszanych towarów. Wniosek przyjmuje się pod warunkiem, że towary nie zostały zwolnione lub, jeżeli zostały zwolnione, że zgłaszający udowodni, iż nie były one w jakikolwiek sposób zmieniane.2. Dla celów ust. 1, jeżeli zgłoszenie obejmuje dwie lub więcej pozycji towarowych, dane dotyczące każdej pozycji uznaje się za odrębne zgłoszenie.Artykuł 121Wyniki weryfikacji1. Wyniki weryfikacji zgłoszenia wykorzystuje się do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, w ramach której zgłaszane są towary.2. W przypadku gdy zgłoszenie nie jest zweryfikowane, ust. 1 stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu.Artykuł 122Środki identyfikacyjne1. Organy celne lub, w odpowiednim przypadku, upoważniony podmiot gospodarczy podejmują środki niezbędne do zidentyfikowania towarów w przypadku, gdy identyfikacja jest wymagana w celu zapewnienia zgodności z warunkami regulującymi procedurę, w ramach której towary zostały zgłoszone.Wspomniane środki identyfikacyjne mają taką samą moc rozstrzygającą na całym obszarze celnym Wspólnoty.2. Umieszczone na towarach lub środkach transportu środki identyfikacyjne mogą zostać usunięte lub zniszczone tylko przez organy celne lub za ich zezwoleniem przez podmioty gospodarcze, chyba że w następstwie nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej ich usunięcie lub zniszczenie okaże się niezbędne do zapewnienia ochrony towarów lub środków transportu.Sekcja 4ZwolnienieArtykuł 123Zwolnienie towarów1. Nie naruszając przepisów art. 124, jeżeli spełnione zostaną warunki objęcia towarów daną procedurą i o ile towary nie są przedmiotem żadnych zakazów lub ograniczeń, organy celne zwalniają towary po dokonaniu weryfikacji danych w zgłoszeniu lub po przyjęciu zgłoszenia bez uprzedniej weryfikacji.Akapit pierwszy ma również zastosowanie, gdy weryfikacja, o której mowa w art. 118, nie może zostać zakończona w uzasadnionym terminie, a obecność towarów do celów tej weryfikacji nie jest już konieczna.2. Wszystkie towary objęte tym samym zgłoszeniem są zwalniane jednocześnie.Dla celów akapitu pierwszego, jeżeli zgłoszenie obejmuje dwie lub więcej pozycji, dane w zgłoszeniu dotyczące każdej pozycji uznaje się za odrębne zgłoszenie.3. W przypadku gdy towary są przedstawiane, zgodnie ze środkami przyjętymi stosownie do art. 111 ust. 2, w urzędzie celnym innym niż urząd celny, który przyjął zgłoszenie, urzędy te wymieniają się informacjami niezbędnymi do zwolnienia towarów, bez uszczerbku dla kontroli związanych z bezpieczeństwem i ochroną.Artykuł 124Zwolnienie uzależnione od spłaty długu celnego lub złożenia gwarancji1. W przypadku gdy zgłoszenie celne powoduje powstanie długu celnego, zwolnienie towarów jest uwarunkowane spłatą długu celnego lub złożeniem gwarancji pokrycia długu.Jednakże, nie naruszając przepisów ust. 2, akapit pierwszy nie ma zastosowania do procedury odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.2. Jeżeli, zgodnie z przepisami regulującymi procedurę celną, w ramach której zgłaszane są towary, organy celne wymagają złożenia gwarancji, towary te nie zostają zwolnione w ramach danej procedury do czasu złożenia gwarancji.ROZDZIAŁ 3UPROSZCZENIA DOTYCZĄCE ZGŁOSZENIA CELNEGOSekcja 1Zgłoszenia uproszczoneArtykuł 125Zgłoszenie uproszczoneOrgany celne zezwalają upoważnionemu podmiotowi gospodarczemu na zwolnienie towarów na podstawie zgłoszenia uproszczonego.Zgłoszenie uproszczone może przybrać formę wpisu do ewidencji zgłaszającego, pod warunkiem że organy celne mają dostęp do elektronicznego systemu zgłaszającego oraz, że spełnione są wymogi dotyczące wymiany tych danych między urzędami celnymi.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki dotyczące:a) warunków, na jakich udziela się pozwolenia, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego artykułu,b) specyfikacje, jakim musi odpowiadać zgłoszenie uproszczone, o którym mowa w pierwszym i drugim akapicie niniejszego artykułu.Artykuł 126Zwolnienie zgłaszającego z obowiązkówW przypadku gdy towary zostają zwolnione zgodnie z art. 125, organy celne mogą, bez uszczerbku dla obowiązków prawnych zgłaszającego, odstąpić od obowiązku przedstawienia towarów organom celnym.Artykuł 127Zgłoszenie uproszczone wydawane sporadycznieJeżeli sporadycznie jest składany wniosek o skorzystanie ze zgłoszenia uproszczonego, urząd celny, do którego wpłynął wniosek, może przyjąć go bez udzielania pozwolenia.Artykuł 128Zgłoszenie uzupełniające1 W przypadku zgłoszenia uproszczonego, zgodnie z art. 125 lub 127, zgłaszający, któremu zezwolono na dokonanie zgłoszenia uproszczonego, dostarcza zgłoszenie uzupełniające zawierające dalsze dane niezbędne do tego, aby stanowiło ono zgłoszenie celne w ramach danej procedury.W przypadku zgłoszenia, na które zezwolono na mocy art. 125, zgłoszenie uzupełniające może mieć charakter ogólny, okresowy lub podsumowujący.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki ustanawiające wyjątki od pierwszego akapitu niniejszego ustępu.2. Zgłoszenie uzupełniające i zgłoszenie uproszczone, o którym mowa w art. 125 ust. 1, uznaje się za jednolity, niepodzielny instrument, który staje się skuteczny z dniem przyjęcia zgłoszenia uproszczonego zgodnie z art. 114.Jeżeli zgłoszenie uproszczone zastępuje się wpisem w ewidencji podmiotu gospodarczego i dostępem do tych danych przez organy celne, zgłoszenie staje się skuteczne z dniem, w którym towary zostały wpisane do ewidencji.3. Za miejsce, gdzie zgłoszenie uzupełniające ma zostać złożone zgodnie z pozwoleniem, uznaje się, dla celów art. 60, miejsce, gdzie złożono zgłoszenie celne.Artykuł 129Zastosowanie zasad dotyczących zgłoszeń standardowychPrzepisy art. 113-122 stosuje się mutatis mutandis do zgłoszeń uproszczonych i uzupełniających.Sekcja 2Inne uproszczeniaArtykuł 130Uproszczenie klasyfikacjiOrgany celne mogą, na wniosek zgłaszającego, wyrazić zgodę na to, aby pojedyncza lub zbiorcza podpozycja taryfowa była stosowana do całości przesyłki, pod warunkiem że przesyłka zawiera towary klasyfikowane pod różnymi podpozycjami taryfowymi, a traktowanie każdego z tych towarów zgodnie z jego klasyfikacją taryfową dla celów sporządzenia zgłoszenia celnego pociągałoby za sobą obciążenie pod względem pracy i kosztów, nieproporcjonalne do zastosowanych środków przywozowych lub wywozowych.Jednakże, w przypadku obowiązku zapłaty należności celnych przywozowych lub wywozowych, kwota jaką należy pobrać nie może być mniejsza niż kwota, jaką należałoby zapłacić, gdyby wszystkie towary były klasyfikowane indywidualnie.Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki w celu wykonania przepisów pierwszego i drugiego akapitu niniejszego artykułu.ROZDZIAŁ 4DYSPONOWANIE TOWARAMIArtykuł 131Zniszczenie towarówJeżeli okoliczności to uzasadniają, organy celne mogą zażądać zniszczenia rzeczy przedstawionych urzędowi celnemu i odpowiednio informują o tym posiadacza towarów. Koszty zniszczenia ponosi posiadacz towarów towarami.Artykuł 132Środki podejmowane przez organy celne1. Organy celne podejmują wszelkie środki niezbędne do dysponowania towarami ze zniszczeniem włącznie, w następujących przypadkach:a) gdy towary zostały wprowadzone na obszar Wspólnoty w sposób nielegalny lub nie zostały poddane pod dozór celny,b) gdy towary nie mogą zostać zwolnione z któregokolwiek z następujących powodów:i) rewizja towarów nie mogła zostać podjęta lub kontynuowana w terminach wyznaczonych przez organy celne z przyczyn leżących po stronie zgłaszającego;ii) nie udostępniono dokumentów, które powinny być sporządzone przed objęciem lub zwolnieniem towarów w ramach procedury celnej, której dotyczy zgłoszenie celne;iii) zapłata lub gwarancja wymagane w odniesieniu do należności celnych przywozowych lub wywozowych, nie zostały, odpowiednio, dokonane lub złożone w przewidzianym terminie;iv) są przedmiotem zakazów lub ograniczeń, w tym również związanych z bezpieczeństwem i ochroną;c) gdy towary nie zostały usunięte w uzasadnionym czasie po ich zwolnieniu;d) gdy po zwolnieniu stwierdzono, że towary nie spełniają warunków do tego zwolnienia;e) gdy towary stały się przedmiotem zrzeczenia na rzecz państwa.2. Towary niewspólnotowe, które były przedmiotem zrzeczenia na rzecz państwa, zostały zajęte lub skonfiskowane, uznaje się za objęte procedurą czasowego składowania.Artykuł 133Zrzeczenie1. Towary niewspólnotowe i towary ostatecznego przeznaczenia mogą stać się przedmiotem zrzeczenia na rzecz Państwa przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury lub, gdy ma to zastosowanie, posiadacza towarów.2. Zrzeczenie nie pociąga za sobą żadnych kosztów dla Państwa. Osoba uprawniona do korzystania z procedury lub, gdy ma to zastosowanie, posiadacz towarów ponosi wszelkie koszty związane ze zniszczeniem towarów lub dysponowaniem towarami w inny sposób.Artykuł 134Środki wykonawczeKomisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki w celu wykonania przepisów niniejszego rozdziału.TYTUŁ VIDOPUSZCZENIE DO SWOBODNEGO OBROTU ORAZ ZWOLNIENIE Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCHROZDZIAŁ 1DOPUSZCZENIE DO SWOBODNEGO OBROTUArtykuł 135Zakres i skutek1. Towary niewspólnotowe przeznaczone do wprowadzenia na rynek Wspólnoty obejmuje się procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu.2. Dopuszczenie do swobodnego obrotu wymaga:a) zastosowania środków polityki handlowej, o ile nie musiały one być stosowane na wcześniejszym etapie.b) pobrania wszelkich należności celnych przywozowych;c) pobrania opłat z tytułu podatku VAT i podatku akcyzowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi podatku VAT i podatku akcyzowego;d) spełnienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie towarów.3. Dopuszczenie do swobodnego obrotu nadaje towarom niewspólnotowym status celny towarów wspólnotowych.ROZDZIAŁ 2ZWOLNIENIE Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCHSekcja 1Towary powracająceArtykuł 136Zakres i skutek1. Towary wspólnotowe, które po wywiezieniu poza obszar celny Wspólnoty są powrotnie na ten obszar wprowadzane w terminie trzech lat i zgłaszane w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu, zostają na wniosek osoby zainteresowanej zwolnione z należności celnych przywozowych.2. Trzyletni termin, o którym mowa w ust. 1 może zostać przekroczony ze względu na szczególne okoliczności.3. W przypadku gdy towary powracające zostały przed ich wywozem z obszaru celnego Wspólnoty dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem obniżonej lub zerowej stawki należności celnych przywozowych ze względu na ich szczególne ostateczne przeznaczenie, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone jedynie w przypadku dopuszczenia ich do obrotu z takim samym ostatecznym przeznaczeniem.Jeżeli ostateczne przeznaczenie tych towarów uległo zmianie, kwota należności celnych przywozowych zostanie pomniejszona o kwotę pobraną przy ich pierwszym dopuszczeniu do swobodnego obrotu. W przypadku gdy ta ostatnia kwota jest wyższa od kwoty, która jest należna przy dopuszczeniu do obrotu towarów powracających, zwrotu nie udziela się.4. W przypadku gdy towary wspólnotowe utraciły swój wspólnotowy status zgodnie z art. 108, a następnie zostały dopuszczone do obrotu, przepisy ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu stosuje się mutatis mutandis .Artykuł 137Przypadki, w których nie udziela się zwolnień z należności celnych przywozowychZwolnień z należności celnych przywozowych przewidzianych w art. 136 nie udziela się w przypadku:a) towarów wywiezionych z obszaru celnego Wspólnoty w ramach procedury uszlachetniania biernego, chyba że towary te pozostają wciąż w stanie, w jakim zostały wywiezione;b) towarów, które skorzystały ze środków polityki rolnej uzależnionych od ich wywozu poza obszar celny Wspólnoty.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki ustanawiające odstępstwa od przepisów pierwszego akapitu niniejszego artykułu.Artykuł 138Stan towarówZwolnienie z należności celnych przywozowych określone w art. 136 udzielane jest jedynie w przypadku, gdy towary są powrotnie przywożone w takim samym stanie, w jakim zostały wywiezione.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki ustanawiające odstępstwa od przepisów pierwszego akapitu niniejszego artykułu.Artykuł 139Towary objęte wcześniej procedurą uszlachetniania czynnego1. Artykuły 136 i 138 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do produktów przetworzonych objętych procedurą uszlachetniania czynnego, a następnie powrotnie wywiezionych z obszaru celnego Wspólnoty.2. Na wniosek zgłaszającego i pod warunkiem, że dostarczy on wszystkie niezbędne informacje, kwotę należności celnych przywozowych dla towarów objętych ust. 1 niniejszego artykułu określa się zgodnie z art. 58 ust. 3. Data przyjęcia powiadomienia o powrotnym wywozie uważana jest za datę dopuszczenia do swobodnego obrotu.3. Zwolnienie z należności celnych przywozowych przewidziane w art. 136 jest udzielane dla produktów przetworzonych, wywiezionych zgodnie z art. 150 ust. 2 lit. b), wyłącznie pod warunkiem zapewnienia, że żadne przywożone towary nie zostaną objęte procedurą uszlachetniania czynnego.Sekcja 2Rybołówstwo morskie oraz produkty wydobywane z morzaArtykuł 140Produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobywane z morza1. Nie naruszając przepisów art. 39 ust. 1, w przypadku dopuszczenia do swobodnego obrotu, następujące produkty zwalnia się z należności celnych przywozowych:a) produkty rybołówstwa morskiego oraz inne produkty wydobyte z morza terytorialnego państwa lub terytorium leżącego poza obszarem celnym Wspólnoty wyłącznie przez statki zarejestrowane lub wpisane do ewidencji w jednym z Państw Członkowskich i pływające pod jego banderą;b) produkty uzyskane z produktów, o których mowa w lit. a), na pokładzie statków-przetwórni spełniających warunki określone w tej literze.2. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów ust. 1 niniejszego artykułu.Sekcja 3Szczególne okolicznościArtykuł 141Zwolnienie z należności celnych przywozowych ze względu na szczególne okolicznościKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające przypadki i warunki zwolnienia z należności celnych przywozowych w przypadku dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu ze względu na szczególne okoliczności.Przyjmując takie środki uwzględnia się umowy międzynarodowe, status osoby zainteresowanej, rodzaj towarów oraz jego ostateczne przeznaczenie .TYTUŁ VIIPROCEDURY SPECJALNEROZDZIAŁ 1PRZEPISY OGÓLNEArtykuł 142ZakresTowary mogą być objęte jedną z następujących kategorii procedur specjalnych:a) tranzyt;b) składowanie;c) szczególne wykorzystanie;d) przetwarzanie.Artykuł 143Pozwolenie1. Stosowanie procedury przetwarzania lub procedury szczególnego wykorzystania; prowadzenie magazynów do składowania czasowego lub składowanie celne towarów uzależnione jest od uzyskania pozwolenia wydawanego przez organy celne.Warunki, na których zezwala się na stosowanie jednej lub więcej procedur specjalnych, określane są w pozwoleniu.Pozwolenie może obejmować organy celne więcej niż jednego Państwa Członkowskiego (pozwolenie jednolite) lub stosowanie więcej niż jednej procedury specjalnej (pozwolenie zintegrowane).Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające warunki i procedury wydawania pozwoleń.2. O ile nie przewidziano inaczej, pozwolenie, o którym mowa w ust.1, udzielane jest wyłącznie następującym osobom:a) osobom mającym siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, z wyjątkiem przypadku odprawy czasowej, w którym osoby mają siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty;b) osobom, które dostarczają wszelkich gwarancji niezbędnych do prawidłowego przebiegu procedury, a w przypadkach, w których może powstać dług celny lub inne koszty związane z towarami objętymi specjalną procedurą, osobom, które składają gwarancję zgodnie z art. 61;c) w przypadku odprawy czasowej lub procedury uszlachetniania czynnego, odpowiednio osobie, która użytkuje towary lub organizuje ich użytkowanie bądź osobie która dokonuje procesu przetwarzania lub która zleca jego wykonanie.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki ustanawiające odstępstwa od przepisów lit. a), b) i c) pierwszego akapitu niniejszego ustępu.3. O ile nie przewidziano inaczej oraz w uzupełnieniu przepisów ust. 2, pozwolenie, o którym mowa w ust.1, udzielane jest wyłącznie pod warunkiem spełnienia następujących warunków:a) gdy organy celne mogą zapewnić dozór i kontrolę procedury bez konieczności stosowania środków administracyjnych niewspółmiernych do istniejącej potrzeby gospodarczej.b) gdy pozwolenie na procedurę odprawy czasowej lub uszlachetniania czynnego lub biernego nie ma negatywnego wpływu na zasadnicze interesy producentów wspólnotowych.Uznaje się, że negatywny wpływ na zasadnicze interesy producentów wspólnotowych w rozumieniu lit. b) pierwszego akapitu nie występuje, chyba że istnieją dowody na jego występowanie.Jeżeli istnieją dowody na prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnego wpływu na zasadnicze interesy wspólnotowych producentów, przeprowadza się analizę warunków gospodarczych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 3.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki regulujące przeprowadzanie analizy warunków gospodarczych.4. Posiadacz pozwolenia ma obowiązek informować organy celne o każdej zmianie, która nastąpiła po wydaniu tego pozwolenia i może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres.Artykuł 144WniosekWniosek o wydanie pozwolenia przedkładany jest organom celnym właściwym dla miejsca, w którym prowadzona jest główna księgowość na potrzeby celne wnioskodawcy.Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki ustanawiające odstępstwa od przepisów pierwszego akapitu niniejszego artykułu.Artykuł 145Dokumentacja1. Z wyjątkiem przypadku procedury tranzytu, posiadacz pozwolenia, osoba uprawniona do korzystania z procedury oraz każda osoba wykonująca w wolnych obszarach celnych działalność polegającą na składowaniu, obróbce, przetwarzaniu, sprzedaży lub zakupie towarów jest zobowiązana do prowadzenia dokumentacji w formie zatwierdzonej przez organy celne.Ewidencja ta musi pozwalać organom celnym na nadzorowanie danej procedury, w szczególności w odniesieniu do identyfikacji objętych procedurą towarów, ich statusu celnego i ich przemieszczeń.2. Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki ustanawiające odstępstwa od wymogu określonego w pierwszym akapicie ust. 1 niniejszego artykułu.Artykuł 146Zakończenie lub zamknięcie procedury1. W przypadkach innych niż procedura tranzytu i nie naruszając przepisów art. 176, procedura specjalna zostaje zakończona lub zamknięta z chwilą, gdy objęte nią towary lub przetworzone produkty zostają objęte kolejną procedurą celną lub opuściły obszar celny Wspólnoty lub stały się przedmiotem zrzeczenia na rzecz państwa.2. W przypadku procedury tranzytu procedura zostaje zakończona, a obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z procedury spełnione, gdy towary objęte tą procedurą oraz właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia.Wspomniana procedura zostaje zamknięta, a obowiązki zostają uznane za spełnione przez organy celne, jeżeli są one w stanie stwierdzić, na podstawie porównania danych dostępnych w urzędzie wyjścia i danych dostępnych w urzędzie przeznaczenia, że procedura została w prawidłowy sposób zakończona.Artykuł 147Przeniesienie praw i obowiązkówPrawa i obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z procedury celnej w odniesieniu do towarów, które zostały objęte procedurą specjalną inną niż tranzyt, mogą, na warunkach określonych przez organy celne, być przenoszone na inne osoby spełniające warunki wymagane do korzystania z tej procedury.Artykuł 148Przemieszczanie towarówTowary objęte specjalną procedurą inną niż tranzyt mogą być przemieszczane pomiędzy różnymi miejscami na obszarze celnym Wspólnoty.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów ust. 1 niniejszego artykułu.Artykuł 149Zwyczajowe zabiegiTowary objęte procedurą składu celnego, procedurą przetwarzania lub znajdujące się w wolnym obszarze celnym mogą być poddane zwyczajowym zabiegom mającym na celu zapewnienie ich konserwacji, poprawę ich wyglądu, jakości handlowej lub przygotowanie ich do dystrybucji bądź odsprzedaży.Artykuł 150Towary ekwiwalentne1. Towary ekwiwalentne są towarami wspólnotowymi, które są składowane, wykorzystywane lub przetwarzane w miejsce towarów objętych procedurą specjalną.W ramach procedury uszlachetniania biernego towary ekwiwalentne są towarami niewspólnotowymi, które są przetwarzane w miejsce towarów wspólnotowych objętych procedurą uszlachetniania biernego.Towary ekwiwalentne muszą mieć identyczny ośmiocyfrowy kod Nomenklatury Scalonej, taką samą jakość handlową i takie same parametry techniczne co towary, które zastępują.Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki ustanawiające odstępstwa od przepisów trzeciego akapitu niniejszego ustępu.2. Organy celne, pod warunkiem że zapewniony jest prawidłowy przebieg procedury, w szczególności w zakresie dozoru celnego, udzielają pozwolenia:a) na wykorzystanie towarów ekwiwalentnych w ramach procedury specjalnej innej niż procedura tranzytu, odprawy czasowej lub czasowego składowania;b) w przypadku procedury uszlachetniania czynnego, na wywóz produktów przetworzonych uzyskanych z produktów ekwiwalentnych, przed przywozem towarów przez nie zastępowanych;c) w przypadku procedury uszlachetniania biernego, na przywóz produktów przetworzonych uzyskanych z produktów ekwiwalentnych, przed wywozem towarów przez nie zastępowanych.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające przypadki, w których organy celne mogą wyrazić zgodę na wykorzystanie towarów ekwiwalentnych w ramach odprawy czasowej.3. Wykorzystanie towarów ekwiwalentnych nie jest dozwolone w powiązaniu ze zwyczajowymi zabiegami w rozumieniu art. 149 ani w przypadkach gdy prowadziłoby to do nieuzasadnionych korzyści w zakresie należności celnych przywozowych.Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki określające dodatkowe przypadki, w których nie mogą być wykorzystywane towary ekwiwalentne.4. W przypadku, o którym mowa w lit. b) ust. 2 niniejszego artykułu oraz w przypadku, gdy produkty przetworzone podlegałyby należnościom wywozowym, jeśli nie zostałyby wywiezione w ramach procedury uszlachetniania czynnego, posiadacz pozwolenia składa gwarancję celem zabezpieczenia zapłaty tych należności na wypadek, gdyby towary niewspólnotowe nie zostały przywiezione w terminie, o którym mowa w art. 179 ust. 3.Artykuł 151Środki wykonawczeKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki regulujące stosowanie procedur, o których mowa w niniejszym tytule.ROZDZIAŁ 2TRANZYTSekcja 1Tranzyt zewnętrzny i wewnętrznyArtykuł 152Tranzyt zewnętrzny1. Procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie towarów niewspólnotowych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, przy czym towary te nie podlegają:a) należnościom celnym przywozowym;b) podatkowi VAT przy przywozie i podatkowi akcyzowemu, zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi podatku VAT i podatku akcyzowego;c) środkom polityki handlowej, o ile nie są one stosowane przy wprowadzeniu towarów na obszar celny Wspólnoty lub wyprowadzeniu towarów z obszaru celnego Wspólnoty.2. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające przypadki oraz warunki objęcia towarów wspólnotowych procedurą tranzytu zewnętrznego.3. Przemieszczanie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się:(a) z zastosowaniem procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, o której mowa w art. 154 ust. 1;b) z zastosowaniem karnetu TIR (konwencja TIR), pod warunkiem że przemieszczenie:i) rozpoczęło się lub ma się zakończyć poza obszarem celnym Wspólnoty;ii) odbywa się z jednego do drugiego miejsca znajdującego się w obszarze celnym Wspólnoty przez terytorium państwa lub terytorium znajdujące się poza obszarem celnym Wspólnoty;c) z zastosowaniem karnetu ATA (konwencja ATA/Konwencja Stambulska) używanego jako dokument tranzytowy;d) zgodnie z manifestem reńskim (art. 9 poprawionej Konwencji w sprawie żeglugi na Renie);e) z zastosowaniem formularza 302 przewidzianego w ramach Porozumienia między Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącego statusu ich Sił Zbrojnych, podpisanego w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r.;f) drogą pocztową, zgodnie z aktami Powszechnego Związku Pocztowego, w przypadkach, w których towary są przewożone przez lub na rzecz posiadaczy praw i obowiązków wypływających z tych aktów.4. Procedura tranzytu zewnętrznego stosowana jest bez naruszenia przepisów art. 148.Artykuł 153Tranzyt wewnętrzny1. Procedura tranzytu wewnętrznego pozwala, na warunkach określonych w ust. 2 i 3, na przemieszczanie towarów wspólnotowych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty przez terytorium nienależące do tego obszaru, bez jakiejkolwiek zmiany ich statusu celnego.2. Przemieszczanie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się:a) zgodnie z procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego, o której mowa w art. 154 ust. 2, jeżeli taka możliwość została przewidziana umową międzynarodową;b) z zastosowaniem karnetu TIR (konwencja TIR);c) z zastosowaniem karnetu ATA (konwencja ATA/Konwencja Stambulska) używanego jako dokument tranzytowy;d) zgodnie z manifestem reńskim (art. 9 poprawionej Konwencji w sprawie żeglugi na Renie);e) z zastosowaniem formularza 302 przewidzianego w ramach Porozumienia między Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącego statusu ich Sił Zbrojnych, podpisanego w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r.;f) drogą pocztową, zgodnie z aktami Powszechnego Związku Pocztowego, w przypadkach, w których towary są przewożone przez lub na rzecz posiadaczy praw i obowiązków wypływających z tych aktów.3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 lit. b)-f), towary zachowują swój status celny jedynie wtedy, gdy status ten zostaje ustalony na określonych warunkach i w określonej formie.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające warunki oraz formę ustalania wyżej wymienionego statusu celnego.Sekcja 2Tranzyt wspólnotowyArtykuł 154Zakres1. W ramach procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego towary, o których mowa w art. 152 ust. 1 i 2, mogą być przemieszczane zgodnie z tym artykułem oraz art. 155 i 156.2. W ramach procedury wewnętrznego tranzytu wspólnotowego towary, o których mowa w art. 153 ust. 1, mogą być przemieszczane zgodnie z tym artykułem oraz art. 155.Artykuł 155Obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z procedury tranzytu wspólnotowego1. Osoba uprawniona do korzystania z procedury tranzytu wspólnotowego odpowiada:a) za przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie oraz zgodnie ze środkami przyjętymi przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów;b) za przestrzeganie przepisów celnych dotyczących tej procedury;c) o ile przepisy celne nie stanowią inaczej, za złożenie gwarancji celem zabezpieczenia spłaty długu celnego i innych opłat, w szczególności podatku VAT i podatku akcyzowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi podatku VAT i podatku akcyzowego, które mogą powstać w odniesieniu do danych towarów.2. Osoba przewożąca towary lub ich odbiorca, który przyjmuje towary, wiedząc o tym, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, jest również zobowiązany do przedstawienia w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i zgodnie ze środkami zastosowanymi przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów;Artykuł 156Towary przewożone przez terytorium kraju znajdujące się poza obszarem celnym Wspólnoty, w ramach procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowegoProcedura wspólnotowego tranzytu zewnętrznego stosuje się do towarów przewożonych przez terytorium leżące poza obszarem celnym Wspólnoty, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:a) taka możliwość została przewidziana umową międzynarodową;b) przewóz przez to terytorium odbywa się z zastosowaniem jednolitego dokumentu przewozowego wystawionego na obszarze celnym Wspólnoty.W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. b), stosowanie procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego zawiesza się na czas przebywania towarów poza obszarem celnym Wspólnoty.ROZDZIAŁ 3SKŁADOWANIESekcja 1Wspólne przepisyArtykuł 157Zakres1. Do celów niniejszego rozdziału „składowanie” obejmuje składowanie czasowe, procedurę składu celnego oraz procedurę wolnego obszaru celnego.2. W ramach procedury składowania towary niewspólnotowe mogą być składowane na obszarze celnym Wspólnoty, przy czym towary te nie podlegają:a) należnościom celnym przywozowym;b) podatkowi VAT przy przywozie i podatkowi akcyzowemu, zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi podatku VAT i podatku akcyzowego;c) środkom polityki handlowej, o ile nie są one stosowane przy wprowadzeniu towarów na obszar celny Wspólnoty lub wyprowadzeniu towarów z obszaru celnego Wspólnoty.3. Towary wspólnotowe mogą być objęte procedurą składu celnego lub procedurą wolnego obszaru celnego zgodnie ze szczególnymi przepisami wspólnotowymi.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki określające inne przypadki oraz warunki objęcia towarów wspólnotowych procedurą składu celnego lub procedurą wolnego obszaru celnego.Artykuł 158Obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z procedury lub posiadacza pozwolenia1. Posiadacz pozwolenia i osoba uprawniona do korzystania z procedury odpowiadają za:a) zapewnienie, aby towary objęte procedurą składowania czasowego lub procedurą składu celnego nie zostały usunięte spod dozoru celnego;b) wykonywanie obowiązków wynikających ze składowania towarów objętych procedurą składowania czasowego lub procedurą składu celnego;c) przestrzeganie specjalnych warunków określonych w pozwoleniu na zastosowanie procedury składowania celnego lub na prowadzenie magazynów.2. W drodze odstępstwa od ust. 1, jeżeli pozwolenie dotyczy publicznego składu celnego, może ono przewidywać, że odpowiedzialność, o której mowa w ust.1. lit. a) lub b), ponosi jedynie osoba uprawniona do korzystania z procedury. W takim przypadku organy celne mogą wymagać od osoby uprawnionej do korzystania z procedury złożenia gwarancji celem zabezpieczenia spłaty długu celnego i innych opłat, które mogą powstać, w szczególności podatku VAT i podatku akcyzowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi podatku VAT i podatku akcyzowego.3. Osoba uprawniona do korzystania z procedury jest zawsze odpowiedzialna za wykonywanie obowiązków wynikających z objęcia towarów procedurą składowania czasowego lub procedurą składu celnego.Artykuł 159Termin zamknięcia proceduryOkres pozostawania towarów pod procedurą składowania jest nieograniczony.Jednakże, w wyjątkowych przypadkach, organy celne mogą wyznaczyć termin, przed upływem którego procedura składowania musi zostać zamknięta.Sekcja 2Składowanie czasoweArtykuł 160Towary składowane czasowo1. O ile nie zostały zgłoszone w ramach innej procedury celnej, następujące towary niewspólnotowe są uznawane za zgłoszone przez posiadacza towarów w ramach procedury czasowego składowania po przedstawieniu ich organom celnym:a) towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty inaczej niż bezpośrednio do wolnego obszaru celnego;b) towary wprowadzone z wolnego obszaru celnego do innej części obszaru celnego Wspólnoty;c) towary, dla których zakończona została procedura tranzytu zewnętrznego.Zgłoszenie celne uznaje się za złożone i przyjęte przez organy celne w momencie przedstawienia towarów organom celnym.2. Deklaracja skrócona przywozowa stanowi zgłoszenie celne do procedury składowania czasowego.3. Organy celne mogą wymagać od posiadacza towarów złożenia gwarancji celem zabezpieczenia spłaty długu celnego i innych opłat, które mogą powstać, w szczególności podatku VAT i podatku akcyzowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi podatku VAT i podatku akcyzowego.4. W przypadku gdy z jakichkolwiek powodów towary nie mogą zostać zwolnione i objęte procedurą składowania czasowego, organy celne bezzwłocznie zastosują wszelkie niezbędne środki w celu uregulowania ich sytuacji.Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, środki w celu wykonania przepisów akapitu pierwszego niniejszego ustępu.Artykuł 161Zabiegi dotyczące towarów składowanych czasowo1. Towary objęte procedurą składowania czasowego mogą być składowane jedynie w magazynach zatwierdzonych do składowania czasowego.2. Nie naruszając przepisów art. 97 ust. 2, towary objęte procedurą składowania czasowego mogą zostać poddane jedynie zabiegom, które mają na celu zachowanie ich w niezmienionym stanie, bez zmiany ich wyglądu lub parametrów technicznych.Sekcja 3Procedura składu celnegoArtykuł 162Składowanie w składach celnych1. W ramach procedury składu celnego towary niewspólnotowe mogą być składowane w magazynach zatwierdzonych przez organy celne dla tej procedury i pod dozorem celnym; składy te zwane dalej są „składami celnymi”.2. Zatwierdzone magazyny mogą być powszechnie dostępne w celu składowania towarów (publiczny skład celny) lub przeznaczone do składowania towarów przez posiadacza pozwolenia na składowanie celne (prywatny skład celny).3. Jeżeli uzasadniają to zaistniałe okoliczności, towary, które zostały objęte procedurą składu celnego, mogą zostać czasowo wyprowadzone ze składu celnego. Takie wyprowadzenie, z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej, podlega uprzedniemu zatwierdzeniu przez organy celne.Artykuł 163Towary wspólnotowe i przetwarzanie1. W przypadku gdy istnieje taka potrzeba gospodarcza i nie będzie miało to negatywnego wpływu na dozór celny, organy celne mogą wyrazić zgodę na dokonywanie następujących czynności na terenie składu celnego:a) składowanie towarów wspólnotowych;b) przetwarzanie towarów w ramach procedury uszlachetniania czynnego lub procedury ostatecznego przeznaczenia, zgodnie z warunkami tych procedur.2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, towary nie są uważane za objęte procedurą składu celnego.Sekcja 4Wolne obszary celneArtykuł 164Wyznaczenie wolnych obszarów celnych1. Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć części obszaru celnego Wspólnoty znajdujące się na tym obszarze oraz oddzielone od pozostałej jego części, jako wolne obszary celne.Dla każdego wolnego obszaru celnego Państwo Członkowskie wyznacza jego granice oraz miejsca wejścia i wyjścia.2. Wolne obszary celne są ogrodzone.Granice i miejsca wejścia i wyjścia z wolnych obszarów celnych podlegają dozorowi organów celnych.3. Osoby i środki transportu wjeżdżające do lub wyjeżdżające z wolnego obszaru mogą zostać poddane kontroli celnej.Artykuł 165Prace budowlane i działalność gospodarcza na terenie wolnych obszarów celnych1. Wszelkie prace budowlane na terenie wolnego obszaru celnego wymagają uprzedniego zatwierdzenia ze strony organów celnych.2. Pod warunkiem przestrzegania przepisów celnych, w wolnym obszarze celnym dozwolona jest każda działalność przemysłowa, handlowa lub usługowa. O prowadzeniu takiej działalności należy uprzednio powiadomić organy celne.3. Organy celne mogą wprowadzać pewne zakazy lub ograniczenia dotyczące działalności, o której mowa w ust. 2, ze względu na rodzaj towarów, których dotyczy ta działalność, wymogi dozoru celnego, bezpieczeństwa lub ochrony.4. Organy celne mogą zakazać prowadzenia określonego rodzaju działalności w wolnym obszarze celnym osobom, które nie gwarantują przestrzegania przepisów celnych.Artykuł 166Inne procedury celne na terenie wolnych obszarów celnych1. Towary niewspólnotowe mogą, podczas ich pozostawania w wolnym obszarze celnym, zostać dopuszczone do swobodnego obrotu lub objęte procedurą uszlachetniania czynnego lub procedurą szczególnego wykorzystania, zgodnie z warunkami określonymi dla tych procedur.2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, towary nie są uważane za objęte procedurą wolnego obszaru celnego.Artykuł 167Przedstawienie towarów i objęcie ich procedurą1. Towary wprowadzone do wolnego obszaru celnego przedstawiane są organom celnym i podlegają przewidzianym formalnościom celnym, jeżeli:a) wprowadzone są do wolnego obszaru celnego bezpośrednio spoza obszaru celnego Wspólnoty;b) były objęte procedurą celną, która została zakończona lub zamknięta w momencie gdy są one obejmowane procedurą wolnego obszaru celnego;c) zostały objęte procedurą wolnego obszaru celnego w celu uzyskania decyzji o zwrocie lub umorzeniu należności celnych przywozowych;d) kwalifikują się do korzystania ze środków wspólnej polityki rolnej uzależnionych od ich wywozu.2. Towary wprowadzane do wolnego obszaru celnego w innych okolicznościach, niż określone w ust. 1, nie muszą być przedstawiane organom celnym.3. Towary uważa się za objęte procedurą wolnego obszaru celnego z chwilą ich wprowadzenia do wolnego obszaru celnego, o ile nie zostały one uprzednio objęte inną procedurą celną.Artykuł 168Towary wspólnotowe na terenie wolnych obszarów celnych1. Towary wspólnotowe mogą być wprowadzane, składowane, przemieszczane, wykorzystywane, przetwarzane lub zużywane na terenie wolnych obszarów celnych. W takich przypadkach towary te nie są uważane za objęte procedurą wolnego obszaru celnego.2. Na wniosek osoby zainteresowanej, organy celne poświadczają wspólnotowy status następujących towarów:a) towarów wspólnotowych wprowadzanych do wolnego obszaru celnego;b) towarów wspólnotowych poddanych procesom przetwarzania na terenie wolnego obszaru celnego;c) towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu w obrębie wolnego obszaru celnego.Artykuł 169Zużywanie lub przetwarzanie towarów niewspólnotowych1. Towary niewspólnotowe nie mogą być zużywane, używane lub przetwarzane w wolnych obszarach celnych, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 166.2. Nie naruszając przepisów mających zastosowanie do prowiantu i magazynów żywności w rozumieniu rozporządzenia nr 800/1999[18] oraz jeżeli właściwa procedura na to pozwala, przepis ust. 1 niniejszego artykułu nie wyklucza używania lub zużywania towarów, których dopuszczenie do swobodnego obrotu lub objęcie procedurą odprawy czasowej nie spowodowałoby zastosowania należności celnych przywozowych, środków wspólnej polityki rolnej lub polityki handlowej.W przypadku takiego użycia lub zużycia nie jest wymagane zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu lub procedury odprawy czasowej.Jednakże zgłoszenie takie jest wymagane, w przypadku gdy towary te są wliczane do kontyngentu taryfowego lub plafonu.Artykuł 170Wywóz, powrotny wywóz oraz wprowadzenie towarów do innej części obszaru celnego WspólnotyNie naruszając szczególnych przepisów prawodawstwa wspólnotowego, towary umieszczone w wolnym obszarze celnym mogą być wywożone lub powrotnie wywożone z obszaru celnego Wspólnoty lub wprowadzane do innej części obszaru celnego Wspólnoty.Artykuły 97 i 104 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do towarów wprowadzanych do innej części obszaru celnego Wspólnoty.Artykuł 171Status celny towarów powracających do innej części obszaru celnego Wspólnoty1. W przypadku gdy towary są powrotnie wprowadzane z wolnego obszaru celnego do innej części obszaru celnego Wspólnoty poświadczenie, o którym mowa w art. 168 ust. 2, może zostać wykorzystane w celu potwierdzenia wspólnotowego statusu tych towarów.2. W przypadku gdy nie potwierdzono zgodnie z ust. 1 lub przy wykorzystaniu innego zatwierdzonego dokumentu, że towary posiadają status towarów wspólnotowych, towary te uważane są za towary niewspólnotowe,Jednakże do celów stosowania należności celnych wywozowych i świadectw wywozowych, jak również środków dotyczących wywozu przewidzianych w ramach polityki handlowej lub polityki rolnej, towary te uważane są za towary wspólnotowe.ROZDZIAŁ 4SZCZEGÓLNE WYKORZYSTANIESekcja 1Odprawa czasowaArtykuł 172Zakres1. Procedura odprawy czasowej pozwala na wykorzystanie na obszarze celnym Wspólnoty towarów niewspólnotowych z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych oraz z opłat akcyzowych wynikających z obowiązujących przepisów dotyczących podatku akcyzowego i bez stosowania wobec nich środków polityki handlowej, o ile nie są one stosowane przy wprowadzeniu towarów na obszar celny Wspólnoty lub wyprowadzeniu towarów z obszaru celnego Wspólnoty.W przypadku gdy towary korzystają z całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych, korzystają one również, zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi podatku VAT, ze zwolnienia z podatku VAT przy przywozie.2. Procedura odprawy czasowej może być stosowana wyłącznie jeżeli spełnione są następujące warunki:a) towary przeznaczone są do powrotnego wywozu;b) towary nie są poddawane jakimkolwiek zmianom, z wyjątkiem normalnego obniżenia ich wartości wynikającego ze zużycia;c) możliwe jest zapewnienie, że towary objęte procedurą pozostaną identyfikowalne, z wyjątkiem przypadków gdzie ze względu na rodzaj towarów lub przeprowadzanych czynności, brak środków identyfikacyjnych nie stwarza niebezpieczeństwa nadużycia tej procedury lub w przypadku, o którym mowa w art. 150, jeżeli można sprawdzić, czy warunki określone dla towarów ekwiwalentnych są spełnioneKomisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjąć środki ustanawiające wyjątki od lit. a) pierwszego akapitu niniejszego ustępu.Artykuł 173Okres, przez jaki towary mogą być objęte procedurą odprawy czasowej1. Organy celne wyznaczają okres, po upływie którego towary objęte procedurą odprawy czasowej muszą zostać powrotnie wywiezione lub zostać objęte inną procedurą celną. Okres ten musi być wystarczająco długi, aby został osiągnięty cel, jakim jest dopuszczone wykorzystanie.2. Maksymalny okres, przez jaki towary mogą być objęte procedurą odprawy czasowej w ramach tego samego przeznaczenia i pozostając pod odpowiedzialnością tego samego posiadacza pozwolenia, wynosi 24 miesiące, nawet w przypadku, gdy procedura została zamknięta przez objęcie towarów inną procedurą celną, a następnie towary te zostały ponownie objęte procedurą odprawy czasowej.3. W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli dopuszczone wykorzystanie nie mogło zostać osiągnięte w ciągu okresów, o których mowa w ust. 1 i 2, organy celne mogą, na wniosek posiadacza pozwolenia, przedłużyć te okresy.Artykuł 174Sytuacje objęte procedurą odprawy czasowejKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, może przyjąć środki określające przypadki oraz warunki stosowania procedury odprawy czasowej, a także przyznawania całkowitego lub częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych.Przyjmując takie środki, uwzględnia się umowy międzynarodowe oraz rodzaj towarów i sposób ich wykorzystania.Artykuł 175Kwota należności celnych przywozowych w przypadku odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych1. Kwotę należności celnych przywozowych za towary objęte procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności przywozowych ustala się na 3 % kwoty, która miałaby zostać uiszczona za te towary, gdyby zostały dopuszczone do swobodnego obrotu w dniu, w którym zostały one objęte procedurą odprawy czasowej.Kwota ta należna jest za każdy miesiąc lub część miesiąca, w którym towary objęte były procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności przywozowych.2. Kwota należności celnych przywozowych nie może być wyższa od tej, która miałaby zostać uiszczona, gdyby towary te zostały dopuszczone do swobodnego obrotu w dniu, w którym zostały objęte procedurą odprawy czasowej.Sekcja 2Ostateczne przeznaczenieArtykuł 176Dozór celny w ramach procedury ostatecznego przeznaczenia1. W ramach procedury ostatecznego przeznaczenia towary mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki należności ze względu na ich ostateczne przeznaczenie. Towary te pozostają pod dozorem celnym2. Dozór celny w ramach procedury ostatecznego przeznaczenia zostaje zakończony w następujących przypadkach:a) gdy towary zostały wykorzystane w celach, dla których przewidziane jest zastosowanie obniżonej lub zerowej stawki.b) gdy towary zostały wywiezione, zniszczone lub stały się przedmiotem zrzeczenia na rzecz państwa.c) gdy towary zostały wykorzystane w celach innych niż te, dla których przewidziane jest zastosowania obniżonej lub zerowej stawki oraz zostały uiszczone obowiązujące należności celne przywozowe.ROZDZIAŁ 5PRZETWARZANIESekcja 1Przepisy ogólneArtykuł 177Współczynnik produktywnościZ wyjątkiem przypadków, w których współczynnik produktywności został określony przez szczególne przepisy prawodawstwa wspólnotowego, organy celne powinny określić współczynnik produktywności lub średni współczynnik produktywności czynności dokonywanych w ramach procedury przetwarzania, bądź, w stosownych przypadkach, określić metodę wyznaczenia takiego wskaźnika.Współczynnik produktywności lub średni współczynnik produktywności wyznaczany jest z uwzględnieniem okoliczności, w jakich proces przetwarzania jest lub ma być przeprowadzany. Współczynnik ten może być odpowiednio korygowany, jeśli zajdzie taka potrzeba.Sekcja 2Uszlachetnianie czynneArtykuł 178Zakres1. Nie naruszając przepisów art. 150, procedura uszlachetniania czynnego pozwala na wykorzystywanie towarów niewspólnotowych na obszarze celnym Wspólnoty w ramach jednego lub większej liczby procesów przetwarzania, przy czym towary te nie podlegają:a) należnościom celnym przywozowym;b) podatkowi VAT przy przywozie i podatkowi akcyzowemu, zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi podatku VAT i podatku akcyzowego;c) środkom polityki handlowej, o ile nie są one stosowane przy wprowadzeniu towarów na obszar celny Wspólnoty lub wyprowadzeniu towarów z obszaru celnego Wspólnoty.2. Procedura uszlachetniania czynnego może być stosowana w przypadkach innych niż naprawa wyłącznie tam, gdzie – bez uszczerbku dla wykorzystywania środków produkcji – towary objęte procedurą mogą być zidentyfikowane w produktach przetworzonych.W przypadku, o którym mowa w art. 150, procedura może zostać zastosowana, jeżeli możliwe jest sprawdzenie zgodności z warunkami określonymi dla towarów ekwiwalentnych.3. Oprócz przypadków, o których mowa w ust. 1 i 2, procedurę uszlachetniania czynnego stosuje się również w odniesieniu do:a) towarów, które muszą zostać poddane określonym czynnościom w celu zapewnienia ich zgodności z wymogami technicznymi przy ich dopuszczaniu do swobodnego obrotu;b) towarów, które muszą zostać poddane zwyczajowym zabiegom, zgodnie z art. 149.Artykuł 179Termin zamknięcia procedury1. Organy celne wyznaczają okres, przez jaki towary objęte procedurą uszlachetniania czynnego lub produkty przetworzone muszą zostać objęte inną procedurą celną, chyba że zostaną one zniszczone i nie pozostaną po nich żadne odpady.Okres ten rozpoczyna się w dniu, w którym towary niewspólnotowe zostały objęte procedurą i uwzględnia on czas niezbędny na przeprowadzenie procesu przetwarzania oraz na objęcie przetwarzanych produktów inną procedurą celną.2. Na podstawie odpowiednio uzasadnionego wniosku posiadacza pozwolenia organy celne mogą przedłużyć okres określony zgodnie z ust. 1.Pozwolenie to może przewidywać, że okres, który rozpoczyna się w danym miesiącu, kwartale lub półroczu kalendarzowym, kończy się odpowiednio ostatniego dnia następującego po nim kalendarzowego miesiąca, kwartału lub półrocza.3. W przypadku wcześniejszego wywozu, zgodnie z art. 150 ust. 2 lit. b) organy celne wyznaczają okres, przez jaki towary niewspólnotowe muszą zostać zgłoszone do procedury. Okres ten biegnie od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego dotyczącego przetworzonych produktów uzyskanych z odpowiednich towarów ekwiwalentnych.Artykuł 180Czasowy powrotny wywóz w celu dalszego przetwarzaniaPod warunkiem uzyskania uprzedniego pozwolenia organów celnych, niektóre lub wszystkie produkty objęte procedurą uszlachetniania czynnego lub produkty przetworzone mogą zostać czasowo powrotnie wywiezione w celu poddania ich dalszemu przetwarzaniu poza obszarem celnym Wspólnoty, zgodnie z warunkami określonymi dla procedury uszlachetniania biernego.Sekcja 3Uszlachetnianie bierneArtykuł 181Zakres1. Procedura uszlachetniania biernego pozwala na dokonanie czasowego wywozu towarów wspólnotowych poza obszar celny Wspólnoty w celu poddania ich procesom przetwarzania. Produkty uzyskane z tych towarów, mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.2. Nie mogą zostać objęte procedurą uszlachetniania biernego następujące towary wspólnotowe:a) towary, których wywóz wiąże się ze zwrotem lub umorzeniem należności celnych przywozowych;b) towary, które przed wywozem zostały dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki celnej, ze względu na ich ostateczne przeznaczenie, tak długo jak cele takiego ostatecznego przeznaczenia nie zostały osiągnięte, chyba że towary te muszą zostać poddane naprawiec) towary, których wywóz wiąże się z udzieleniem refundacji wywozowych;d) towary, w odniesieniu do których przyznawane są korzyści finansowe inne niż refundacje, o których mowa w lit. c), w ramach wspólnej polityki rolnej, uzależnione od ich wywozu.3. W przypadku gdy przetworzone produkty są zgłaszane przez posiadacza pozwolenia w celu ich dopuszczenia do swobodnego obrotu, na jego wniosek udziela się całkowitego lub częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych, zgodnie z przepisami ust. 1.4. W przypadkach nieobjętych art. 182 i 183 oraz tam gdzie zastosowanie mają stawki celne ad valorem, kwotę należności celnych przywozowych oblicza się na podstawie kosztu procesu przetwarzania przeprowadzonego poza obszarem celnym Wspólnoty.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki ustanawiające szczegółowe zasady takiego obliczania oraz zasady dotyczące przypadków, w których mają zastosowanie specyficzne stawki celne.5. Organy celne wyznaczają okres, w którym towary czasowo wywiezione muszą być powrotnie przywiezione na obszar celny Wspólnoty w formie produktów przetworzonych oraz dopuszczone do swobodnego obrotu, aby mogły skorzystać z całkowitego lub częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych. Organy te mogą przedłużyć ten okres na uzasadniony wniosek posiadacza pozwolenia.Artykuł 182Towary poddane naprawie1. Jeżeli wykazano, zgodnie z wymogami organów celnych, że towary zostały naprawione nieodpłatnie ze względu na gwarancyjne zobowiązania umowne lub ustawowe bądź istnienie wady fabrycznej, towary te kwalifikują się do korzystania z całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych.2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku stwierdzenia wadliwości towarów w chwili ich pierwszego dopuszczenia do swobodnego obrotu.Artykuł 183System standardowej wymiany1. System standardowej wymiany pozwala, zgodnie z ust. 2-5, na zastąpienie produktu przetworzonego produktem przywiezionym, zwanym dalej „produktem zamiennym”.2. Organy celne zezwalają na zastosowanie systemu standardowej wymiany, jeżeli proces przetwarzania polega na naprawie towarów wspólnotowych innych niż podlegających środkom wspólnej polityki rolnej lub szczególnym procedurom, które mają zastosowanie do niektórych towarów powstałych w wyniku przetworzenia produktów rolnych.3. Produkty zamienne muszą mieć identyczny ośmiocyfrowy kod Nomenklatury Scalonej, taką samą jakość handlową i takie same parametry techniczne jak towary wadliwe, w przypadku gdyby te ostatnie zostały naprawione.4. Jeżeli towary wadliwe były używane przed wywozem, to produkty zamienne również muszą być produktami używanymi.Jednakże organy celne odstępują od stosowania wymogu sformułowanego w pierwszym akapicie w przypadku, gdy produkt zamienny został wydany nieodpłatnie ze względu na gwarancyjne zobowiązania umowne lub ustawowe bądź istnienie wady fabrycznej.5. Przepisy, które miałyby zastosowanie do produktów przetworzonych, stosuje się również do produktów zamiennych.Artykuł 184Uprzedni przywóz produktów zamiennych1. Organy celne zezwalają, na warunkach przez nie określonych, aby produkty zamienne zostały przywiezione zanim zostaną wywiezione towary wadliwe.Taki uprzedni przywóz produktu zamiennego wymaga złożenia gwarancji pokrywającej kwotę należności celnych przywozowych, która byłaby należna jeżeli towary wadliwe nie zostałyby wywiezione zgodnie z ust. 2.2. Towary wadliwe muszą być wywiezione w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia przyjęcia przez organy celne zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu produktów zamiennych.3. W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli wadliwe towary nie mogły zostać wywiezione w terminie, o którym mowa w ust. 2, organy celne mogą, na wniosek osoby zainteresowanej, przedłużyć ten termin.TYTUŁ VIIIWYPROWADZENIE TOWARÓW Z OBSZARU CELNEGO WSPÓLNOTYROZDZIAŁ 1TOWARY OPUSZCZAJĄCE OBSZAR CELNYArtykuł 185Obowiązek złożenia zgłoszenia poprzedzającego wyprowadzenie1. Towary opuszczające obszar celny Wspólnoty są objęte zgłoszeniem poprzedzającym wyprowadzenie, składaną lub udostępnianą we właściwym urzędzie celnym przed wprowadzeniem towarów na obszar celny Wspólnoty.Akapitu pierwszego nie stosuje się jednak do towarów przewożonych środkami transportu jedynie przemieszczającymi się przez morze terytorialne lub przestrzeń powietrzną obszaru celnego Wspólnoty, bez postoju na tym obszarze.2. W przypadku gdy wymagane jest zgłoszenie celne lub powiadomienie o powrotnym wywozie zgodnie z art. 189, zgłoszenie to lub powiadomienie stanowi zgłoszenie poprzedzające wyprowadzenie.W przypadku gdy nie jest wymagane zgłoszenie celne ani powiadomienie o powrotnym wywozie, zgłoszenie poprzedzające wyprowadzenie przybiera formę deklaracji skróconej wyprowadzenia o której mowa w art. 190.3. Zgłoszenie poprzedzające wyprowadzenie powinno zawierać co najmniej te elementy, które są niezbędne dla deklaracji skróconej przywozowej.Artykuł 186Środki określające niektóre zagadnienia szczegółoweKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki dotyczące:a) przypadków i warunków zwolnienia towarów opuszczających obszar celny Wspólnoty z wymogu składania zgłoszenia poprzedzającego wyprowadzenie.b) warunków, na jakich można dostosować wymóg składania zgłoszenia poprzedzającego wyprowadzenie lub odstąpić od tego wymogu;c) terminu, w jakim należy złożyć lub udostępnić zgłoszenie poprzedzające wyprowadzenie, zanim towary opuszczą obszar celny Wspólnoty;d) wszelkich wyjątków i modyfikacji w odniesieniu do terminu, o którym mowa w lit. c);e) określenia właściwego urzędu celnego, w którym należy złożyć lub udostępnić deklarację poprzedzającą opuszczenie i gdzie ma zostać przeprowadzona analiza ryzyka oraz kontrole przy wyprowadzaniu i wywozie oparte na analizie ryzyka.Przyjmując te środki, należy uwzględnić:a) szczególne okoliczności,b) zastosowanie tych środków do pewnych rodzajów obrotu towarowego, sposobów transportu lub podmiotów gospodarczych,c) umowy międzynarodowe przewidujące szczególne ustalenia dotyczące bezpieczeństwa.Artykuł 187Formalności i dozór celny1. Towary, które mają opuścić obszar celny Wspólnoty, podlegają formalnościom stosowanym przy wyprowadzeniu, do których, w zależności od przypadku, zaliczają się:a) zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wypłacenie refundacji wywozowych;b) pobieranie należności celnych wywozowych;c) formalności wymagane na mocy obowiązujących przepisów w zakresie podatku VAT i podatku akcyzowego.d) stosowanie zakazów i ograniczeń, uzasadnionych przyczynami dotyczącymi moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin, ochrony środowiska, ochrony skarbów kultury narodowej posiadających wartość artystyczną, historyczną lub archeologiczną, wdrażania środków ochrony i zarządzania zasobami rybnymi lub ochrony własności przemysłowej lub handlowej, w tym kontroli prekursorów narkotyków, towarów podrabianych i gotówki wwożonej do Wspólnoty.2. Towary opuszczające obszar celny Wspólnoty podlegają dozorowi celnemu i mogą zostać poddane kontroli celnej.W stosownych przypadkach organy celne mogą wyznaczyć drogę, którą towary mają opuścić obszar celny Wspólnoty.3. Dopuszczenie do wyprowadzenia przyznawane jest pod warunkiem, że towary opuszczają obszar celny Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w momencie przyjęcia zgłoszenia poprzedzającego wyprowadzenie.4. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu.ROZDZIAŁ 2WYWÓZArtykuł 188Towary wspólnotoweTowary, które mają opuścić obszar celny Wspólnoty, objęte są procedurą wywozu.Akapitu pierwszego nie stosuje się w odniesieniu do następujących towarów:a) towarów objętych procedurą ostatecznego przeznaczenia lub procedurą uszlachetniania biernegob) towarów objętych procedurą tranzytu wewnętrznego lub czasowo opuszczających obszar celny Wspólnoty zgodnie z art. 109.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające formalności wywozowe mające zastosowanie do towarów objętych procedurą ostatecznego przeznaczenia lub procedurą uszlachetniania biernego.Artykuł 189Towary niewspólnotowe1. Towary niewspólnotowe, które mają opuścić obszar celny Wspólnoty podlegają powiadomieniu o powrotnym wywozie, które ma być złożone we właściwym urzędzie celnym, oraz formalnościom związanym z opuszczeniem obszaru.2. Przepisy art. 110-124 stosuje się mutatis mutandis do powiadomienia o powrotnym wywozie.3 Ustępu pierwszego nie stosuje się w odniesieniu do następujących towarów:a) towarów objętych procedurą tranzytu zewnętrznego lub towarów, które jedynie są przewożone przez obszar celny Wspólnotyb) towarów przeładowywanych w wolnym obszarze celnym lub bezpośrednio wywożonych z tego obszaru;c) towarów objętych procedurą czasowego składowania, które są bezpośrednio wywożone z magazynu zatwierdzonego do składowania czasowego.Artykuł 190Deklaracja skrócona wyprowadzenia1. W przypadku gdy towary niewspólnotowe mają opuścić obszar celny Wspólnoty i nie jest wymagane powiadomienie o powrotnym wywozie, we właściwym urzędzie celnym składa się deklarację skróconą wyprowadzenia, zgodnie z art. 185.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające wspólny zbiór danych oraz format deklaracji skróconej przywozowej, zawierające dane niezbędne do dokonania analizy ryzyka i prawidłowego stosowania kontroli celnych, przede wszystkim w celach bezpieczeństwa i ochrony, posługując się, w odpowiednich przypadkach, międzynarodowymi standardami i praktykami handlowymi.2. Deklarację skróconą wywozową składa się przy użyciu techniki elektronicznego przetwarzania danych. Można posłużyć się danymi handlowymi, dotyczącymi portu lub transportu, pod warunkiem że zawierają one elementy niezbędne dla deklaracji skróconej wyprowadzenia.Organy celne mogą, w wyjątkowych okolicznościach, przyjąć deklaracje skrócone wyprowadzenia w formie papierowej, pod warunkiem że stosują one ten sam poziom zarządzania ryzykiem, co stosowany w deklaracjach skróconych wywozowych składanych przy użyciu techniki elektronicznego przetwarzania danych, oraz że zostały spełnione wymogi dotyczące wymiany tych danych między innymi organami celnymi.3. Deklarację skróconą składa:a) osoba, która wyprowadza towary, lub odpowiada za przewóz towarów, poza obszar celny Wspólnoty, lubb) eksporter lub nadawca lub inna osoba, w imieniu której lub na rzecz której działa osoba, o której mowa w lit. a), lubc) każda osoba, która może przedstawić towary lub doprowadzić do ich przedstawienia właściwym organom celnym.Artykuł 191Sprostowanie deklaracji skróconej wyprowadzeniaOsobie składającej deklarację skróconą wyprowadzenia zezwala się, na jej wniosek, na zmianę jednego lub więcej elementów w deklaracji, po jej złożeniu.Jednakże nie można dokonywać sprostowań deklaracji po zajściu któregokolwiek z poniższych zdarzeń:a) organy celne poinformowały osobę, która złożyła deklarację skróconą, że zamierzają dokonać rewizji towarów;b) organy celne stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu;c) organy celne wyraziły wcześniej zgodę na usunięcie towarów.Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki ustanawiające wyjątki od akapitu drugiego lit. c) niniejszego artykułu.ROZDZIAŁ 3ZWOLNIENIE Z NALEŻNOŚCI CELNYCHArtykuł 192Wywóz czasowy1. Towary wspólnotowe mogą być czasowo wywiezione z obszaru celnego Wspólnoty i skorzystać ze zwolnienia z należności celnych przy ich powrotnym przywozie.2. Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów ust. 1 niniejszego artykułu.Artykuł 193Zwolnienie z należności celnych wywozowych ze względu na szczególne okolicznościKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające przypadki i warunki przyznawania zwolnień z należności celnych wywozowych ze względu na szczególne okoliczności przy wywozie towarów.Przyjmując takie środki, uwzględnia się umowy międzynarodowe, status zainteresowanej osoby oraz rodzaj towarów.TYTUŁ IXKOMITET KODEKSU CELNEGO I PRZEPISY KOŃCOWEROZDZIAŁ 1KOMITET KODEKSU CELNEGOArtykuł 194Dalsze środki wykonawczeOprócz środków wykonawczych, o których mowa w niniejszym Kodeksie, Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 2, przyjmuje środki określające:a) zasady i standardy dla interoperacyjności systemów celnych Państw Członkowskich mające na celu ulepszenie współpracy opartej na elektronicznej wymianie danych pomiędzy organami celnymi oraz pomiędzy organami celnymi i podmiotami gospodarczymi;b) przypadki oraz warunki wydawania przez Komisję decyzji z wnioskiem do Państw Członkowskich o zmianę lub cofnięcie decyzji;c) wszelkie inne środki wykonawcze tam gdzie zachodzi taka potrzeba, w tym w przypadkach gdy Wspólnota wypełnia zobowiązania i obowiązki wynikające z porozumień międzynarodowych, które wymagają dostosowania przepisów Kodeksu.Artykuł 195Noty wyjaśniające i wytyczneKomisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 196 ust. 3, określa:a) noty wyjaśniające do niniejszego Kodeksu oraz do przepisów przyjmowanych w celu jego wykonania, a także do reguł pochodzenia, o których mowa w art. 42;b) wytyczne zapewniające wspólnotową interpretację przepisów Kodeksu i innych przepisów celnych.Artykuł 196Komitet1. Komisję wspiera Komitet Kodeksu Celnego, zwany dalej „Komitetem”.2. W przypadku powołania się na niniejszy ustęp stosuje się przepisy art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na 1 miesiąc.3. W przypadku powołania się na niniejszy ustęp stosuje się przepisy art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.4. Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.Artykuł 197Dalsze kwestieKomitet może rozpatrywać wszelkie zagadnienia dotyczące niniejszego Kodeksu oraz przepisów przyjętych w celu jego wykonania, które zostaną poruszone przez Przewodniczącego z inicjatywy Komisji lub na wniosek przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich, w szczególności dotyczące:a) wszelkich problemów wynikających ze stosowania przepisów prawa celnego;b) wszelkich stanowisk, które mają być przyjęte przez Wspólnotę w komitetach, grupach roboczych oraz zespołach utworzonych przez lub na mocy umów międzynarodowych, w zakresie prawa celnego.ROZDZIAŁ 2PRZEPISY KOŃCOWEArtykuł 198UchylenieNiniejszym uchyla się rozporządzenia (EWG) nr 918/83, (EWG) nr 3925/91, (EWG) nr 2913/92, (WE) nr 82/2001 i (WE) nr 1207/2001.Odesłania do uchylonych rozporządzeń, traktuje się jak odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w Załączniku.Artykuł 199Sprawozdania dotyczące sankcji celnych1. Najpóźniej przed upływem [dwóch miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o obowiązujących krajowych przepisach w odniesieniu do art. 22 oraz powiadamiają ją bezzwłocznie o wszelkich ich późniejszych zmianach.2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji co roku, przed końcem roku kalendarzowego, sprawozdanie dotyczące stosowania art. 22, zgodnie ze specyfikacjami określonymi przez Komisję.Artykuł 200Wejście w życieNiniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2009 r.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.Sporządzono w […]W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący PrzewodniczącyZAŁĄCZNIKTabela korelacji 1: Nowe rozporządzenie > Rozporządzenie (WE) 2913/92 |Nowy artykuł | Poprzednio artykuły w rozp. 2913/92 | Nowy artykuł | Rozp. 2913/92 |1 | nowy | 47 | nowy |2 | 2 | 48 | nowy |3 | 3 | 49 | 201 |4 | 1, 4 | 50 | 216 |5 | nowy + 15 | 51 | 202, 203, ex 204, 206 |6 | nowy | 52 | 143 ust. 2, ex 144, 208 |7 | nowy | 53 | 209 |8 | 11 | 54 | 210, 211 |9 | 14 + 199 PWKC | 55 | 212 |10 | nowy | 56 | 213 |11 | 5 ust. 1, 2 i 3 | 57 | 121, 122, ex 144, 214 |12 | 5 ust. 4 | 58 | 112, 121, 122, 135, 136, ex 144, 178 |13 | nowy | 59 | nowy |14 | 5a ust. 1 | 60 | 215 ust. 1, 2, 4 |15 | 5a ust. 2 | 61 | 189, 191 |16 | 5a ust. 2 | 62 | 192 ust. 1 |17 | 6, 7, ex 10 | 63 | 190, 192 ust. 2 |18 | ex 250 | 64 | 193, 194, 197 |19 | 8 | 65 | 196 |20 | 9 | 66 | 195 |21 | 12 | 67 | 94 ust. 1-4 |22 | nowy | 68 | 94 ust. 5, 6 i 7 |23 | 246 | 69 | 198 |24 | 243 | 70 | 199 |25 | 244 | 71 | 215 ust. 3, 217 |26 | 245 | 72 | 221 ust. 1 i 2 |27 | 13 | 73 | 221 ust. 3 i 4 |28 | nowy | 74 | 217, 220 ust. 2 lit. a) i c), |29 | ex 78 | 75 | 218, 219 ust. 2 oraz 220 ust. 1 |30 | rozp. 3925/91 | 76 | nowy |31 | 16 | 77 | 222 |32 | 11 ust. 2 | 78 | 223, 231 |33 | 18, 35 | 79 | 224, 225, 226 |34 | 17 | 80 | 227 |35 | 19 | 81 | 228 |36 | 20 ust. 1-5, 21 | 82 | 229, 230 |37 | 20 ust. 6 | 83 | 232, 214 ust. 3 |38 | 22 | 84 | 235, 241, 242 |39 | 23, 24 | 85 | 237, 239, 240 |40 | 26 | 86 | 236 |41 | nowy | 87 | 238 |42 | 27 | 88 | 220 ust. 2 lit b), 236 |43 | 28, 36 | 89 | 239 |44 | 29, 32, 36 | 90 | nowy |45 | 30, 32 ust. 1 lit. e), 33 | 91 | nowy |46 | 31 | 92 | 150 ust. 2, ex 204, 205, 206, 207, 212a, 233, 234 |Nowy artykuł | Rozp. 2913/92 | Nowy artykuł | Rozp. 2913/92 |93 | 36a, 36b ust. 1 | 147 | 90, 103 |94 | 36b ust. 1-4 | 148 | 91 ust. 3, 111 |95 | 36b ust. 5 | 149 | 109, 173 lit. b) |96 | 36c | 150 | ex 114, ex 115 |97 | 37, 42, 58 ust. 2 | 151 | 92, 97, 98 ust. 3, 109 ust. 4, 115 ust. 2, 120, 131, 142 ust. 2, 146 ust. 2, 165 |98 | 38 ust. 1-4 | 152 | 91 |99 | 38 ust. 5 | 153 | 93, 163, 164 |100 | 39 | 154 | nowy |101 | 40, 41 | 155 | 95, 96 |102 | 46, 47 | 156 | 93 |103 | 48, 49, 58 ust. 1 | 157 | 98, 166 |104 | 50 | 158 | 101, 102 |105 | 54 | 159 | 108, 110, 171 |106 | 55 | 160 | 50, 51 ust. 2, 53 |107 | Ex art. 313 PWKC | 161 | 51 ust. 1, 52 |108 | 83 | 162 | 99, 110 |109 | 164 | 163 | 106 |110 | 59 | 164 | 167 ust. 1-3, 168 ust. 1 i 2 |111 | 60 | 165 | 167 ust. 4, 172 |112 | 61, ex 77 | 166 | 173 |113 | 62, 76 ust. 1 lit. a), 77 | 167 | ex 169, 170 |114 | 63, 67 | 168 | 169, ex 170 |115 | 64 | 169 | 175 |116 | 65 | 170 | 177,181 |117 | 66 | 171 | 180 |118 | 68, ex 250 | 172 | 137, 139 |119 | 69 | 173 | 140 |120 | 70 | 174 | 141, 142 |121 | 71, ex 250 | 175 | 143 ust. 1 i 2 |122 | 72, ex 250 | 176 | 82 |123 | 73 | 177 | 119 |124 | 74 | 178 | 130, ex 114 |125 | 76 ust. 1 i 4 | 179 | 118 |126 | 76 ust. 1 lit. c) | 180 | 123 |127 | nowy | 181 | 145, 146, 149, 150, 151, 153 ust. 2 |128 | 76 ust. 2 i 3 | 182 | 152 |129 | nowy | 183 | 154, 155, 156 |130 | 81 | 184 | 154 ust. 4, 157 |131 | 56 | 185 | 182a |132 | 57, 75, 78 ust. 3 | 186 | 182b, ex 182c, 161 ust. 4 i 5, |133 | ex 182 | 187 | ex 161,162,183 |134 | nowy | 188 | 161 ust. 1 i 2 |135 | 79 | 189 | 182, ex. 182c |136 | 185 ust. 1 | 190 | ex 182c, 182d |137 | 185 ust. 2 | 191 | 182d ust. 4 |138 | 186 | 192 | nowy |139 | 187 | 193 | 184 + rozp. 918/83 |140 | 188 | 194 | 247, 248 |141 | 184 + rozp. 918/83 | 195 | nowy |142 | 84 | 196 | 247a, 248a |143 | 85, 86, 87, 88, 94, 95, 100, 104, 116, 117, 132, 133, 138,147, 148 | 197 | 249 |144 | nowy | 198 | 251, 252 |145 | 105, 106 ust. 3, 107, 176 | 199 | 253 |146 | 89, 92 | - | - |Tabela korelacji 2: Dawne rozporządzenie (WE) 2913/92 > Nowe rozporządzenie |Rozp. 2913/92 | Nowy artykuł | Rozp. 2913/92 | Nowy artykuł |Artykuł 1 | 4 | Artykuł 44 | uchylony |2 | 2 | 45 | 96 |3 | 3 | 46 | 102 |4 | 4 | 47 | 102 |5 | 11, 12 | 48 | 103 |5a | 14, 15, 16 | 49 | 103 |6 | 17 | 50 | 104, 160 |7 | 17 | 51 | 160, 161 |8 | 19 | 52 | 161 |9 | 20 | 53 | 160 |10 | 17 | 54 | 105 |11 | 8, 32 | 55 | 106 |12 | 21 | 56 | 131 |13 | 27 | 57 | 103 |14 | 9 | 58 | 97, 103 |15 | 5 | 59 | 110 |16 | 31 | 60 | 111 |17 | 34 | 61 | 112 |18 | 33 | 62 | 113 |19 | 35 | 63 | 114 |20 | 36, 37 | 64 | 115 |21 | 36 | 65 | 116 |22 | 38 | 66 | 117 |23 | 39 | 67 | 114 |24 | 39 | 68 | 118 |25 | uchylony | 69 | 119 |26 | 40 | 70 | 120 |27 | 42 | 71 | 121 |28 | 43 | 72 | 122 |29 | 44 | 73 | 123 |30 | 45 | 74 | 124 |31 | 46 | 75 | 132 |32 | 44, 45 | 76 | 113, 125, 126, 128 |33 | 45 | 77 | 112, 113 |34 | 47 | 78 | 29 |35 | 33 | 79 | 135 |36 | 44 | 80 | uchylony |36a | 93 | 81 | 130 |36b | 93, 94, 95 | 82 | 176 |36c | 96 | 83 | 108 |37 | 97 | 84 | 142 |38 | 98, 99 | 85 | 143 |39 | 100 | 86 | 143 |40 | 101 | 87 | 143 |41 | 101 | 88 | 143 |42 | 97 | 89 | 146 |43 | uchylony | 90 | 147 |Rozp. 2913/92 | Nowy artykuł | Rozp. 2913/92 | Nowy artykuł |Artykuł 91 | 148, 152 | Artykuł 141 | 174 |92 | 146, 151 | 142 | 174, 151 |93 | 153, 156 | 143 | 53, 175 |94 | 67, 68, 143 | 144 | 52, 57, 58 |95 | 143, 155 | 145 | 181 |96 | 155 | 146 | 151, 181 |97 | 151 | 147 | 143 |98 | 151, 157 | 148 | 143 |99 | 162 | 149 | 181 |100 | 143 | 150 | 181 |101 | 158 | 151 | 181 |102 | 158 | 152 | 92, 182 |103 | 147 | 153 | 181 |104 | 143 | 154 | 183, 184 |105 | 145 | 155 | 183 |106 | 145, 163 | 156 | 183 |107 | 145 | 157 | 184 |108 | 159 | 158 | uchylony |109 | 149, 151 | 159 | uchylony |110 | 159, 162 | 160 | uchylony |111 | 148 | 161 | 186, 187, 188 |112 | 58 | 162 | 187 |113 | uchylony | 163 | 153 |114 | 150, 178 | 164 | 109, 153 |115 | 150, 151 | 165 | 151 |116 | 143 | 166 | 157 |117 | 143 | 167 | 164, 165 |118 | 179 | 168 | 164 |119 | 177 | 168a | uchylony |120 | 151 | 169 | 167,168 |121 | 57, 58 | 170 | 167, 168 |122 | 57, 58 | 171 | 159 |123 | 180 | 172 | 165 |124 | uchylony | 173 | 149, 166 |125 | uchylony | 174 | uchylony |126 | uchylony | 175 | 169 |127 | uchylony | 176 | 145 |128 | uchylony | 177 | 170 |129 | uchylony | 178 | 58 |130 | 178 | 179 | uchylony |131 | 151 | 180 | 171 |132 | 143 | 181 | 170 |133 | 143 | 182 | 133, 189 |134 | uchylony | 182a | 185 |135 | 58 | 182b | 186 |136 | 58 | 182c | 186, 189, 190 |137 | 172 | 182d | 190, 191 |138 | 143 | 183 | 187 |139 | 172 | 184 | 141, 193 |140 | 173 | 185 | 136, 137 |Rozp. 2913/92 | Nowy artykuł | Rozp. 2913/92 | Nowy artykuł |Artykuł 186 | 138 | 220 | 74, 75, 88 |187 | 139 | 221 | 72, 73 |188 | 140 | 222 | 77 |189 | 61 | 223 | 78 |190 | 63 | 224 | 79 |191 | 61 | 225 | 79 |192 | 62, 63 | 226 | 79 |193 | 64 | 227 | 80 |194 | 64 | 228 | 81 |195 | 66 | 229 | 82 |196 | 65 | 230 | 82 |197 | 64 | 231 | 78 |198 | 69 | 232 | 83 |199 | 70 | 233 | 92 |200 | uchylony | art. 235 | 84 |201 | 49 | 236 | 86, 88 |202 | 51 | 237 | 85 |203 | 51 | 238 | 87 |204 | 51, 92 | 239 | 85, 89 |205 | 92 | 240 | 85 |206 | 51, 92 | 241 | 84 |207 | 92 | 242 | 84 |208 | 52 | 243 | 24 |209 | 53 | 244 | 25 |210 | 54 | 245 | 26 |211 | 54 | 246 | 23 |212 | 55 | 247 | 194 |212a | 92 | 247a | 196 |213 | 56 | 248 | 194 |214 | 57, 83 | 248a | 196 |215 | 60, 71 | 249 | 197 |216 | 50 | 250 | 18, 118, 121, 122 |217 | 74 | 251 | 198 |218 | 75 | 252 | 198 |219 | 75 | 253 | 199 |Tabela Korelacji 3: Uchylone rozporządzenia > Nowe rozporządzenie |Dawne rozporządzenie | Nowy artykuł |(EWG) nr 918/83 | art. 141 i 193 |(EWG) nr 3925/91 | art. 30 |(WE) nr 82/2001 | art. 42 |(WE) nr 1207/2001 | art. 42 |LEGISLACYJNE ZESTAWIENIE FINANSOWEDziedzina (dziedziny) polityk: 14 Podatki i Unia Celna Rodzaje działalności: 1404 Polityka Celna |TYTUł DZIAłANIA: Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny |1. POZYCJE W BUDŻECIE1.1. Linie budżetowe (linie operacyjne oraz związane z nimi linie pomocy technicznej i administracyjnej (linie ex-B.A) obejmujące pozycje:-  140402 program Customs 2007-  14040X program Customs 2013-  140104X program Customs 2013 - Wydatki na zarządzanie administracyjne-  Decyzje dotyczące ostatecznej struktury budżetowej dla programu Customs 2013 zostaną przyjęte w późniejszej fazie.1.2. trwania działań i wpływu finansowego:-  Okres ważności podstawy prawnej trwa od 01/07/2007 do 31/12/2013.-  Płatności będą kontynuowane po 31/12/20131.3. budżetowe ( w razie potrzeby dodać rubryki ):Pozycja w budżecie | Rodzaj wydatków | Nowe | Wkład EFTA | Wkład krajów ubiegających się o członkostwo | Dział w perspektywie finansowej |14014X | Nieobowiązkowe | Zróżnicowane[19] | TAK | NIE | TAK | 1a |1401040X | Nieobowiązkowe | Niezróżnicowane[20] | TAK | NIE | TAK | 1a |2. ZESTAWIENIE ZASOBÓW2.1. Zasoby finansoweWydatki operacyjne w ramach wniosku zostają pokryte na lata 2006 i 2007 w legislacyjnym zestawieniu finansowym do decyzji Customs 2007.Na lata 2008 – 2013 objęte są legislacyjnym zestawieniem finansowym do Komunikatu Programów Wspólnotowych Komisji Customs 2013 i Fiscalis 2013 z zastrzeżeniem zatwierdzenia decyzji przyjmującej program działania dla służb celnych we Wspólnocie (Customs 2013).2.1.1. Zestawienie środków na zobowiązania (CA) i środków na płatności (PA).mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Rodzaj wydatków | Sekcja nr | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 i lata późniejsze | Razem |Wydatki operacyjne[21] |Środki na zobowiązania (CA) | 6.1 | A. | 1 425 | 3 875 | 4 875 | 5 635 | 18 290 | 34 100 |Środki na płatności (PA) | B | 0 535 | 1 790 | 3 525 | 4 820 | 23 430 | 34 100 |Wydatki administracyjne w ramach kwoty referencyjnej[22][23] |Pomoc techniczna i administracyjna (NDA) | 6.2.4 | C | 0 | 0,485 | 0,485 | 0,485 | 1,455 | 2,910 |KWOTA REFERENCYJNA OGÓŁEM |Środki na zobowiązania | a+c | 1 425 | 4 360 | 5 360 | 6 120 | 19 745 | 37 010 |Środki na płatności | b+c | 0 535 | 2 275 | 4 010 | 5 305 | 24 885 | 37 010 |Wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej[24] |Wydatki na zasoby ludzkie i powiązane wydatki (NDA) | 6.2.5 | D | 0 992 | 1 056 | 1 056 | 1 056 | 3 168 | 7 328 |Wydatki administracyjne, inne niż koszty zasobów ludzkich i powiązane koszty, nieuwzględnione w kwocie referencyjnej (NDA) | 6.2.6 | E | 0 525 | 0 040 | 0 040 | 0 040 | 0 120 | 0 765 |Indykatywne koszty finansowe interwencji ogółem2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 i lata późniejsze | Razem |GÓŁEM CA w tym koszty zasobów ludzkich | A+c+d+e | 2 942 | 5 456 | 6 456 | 7 216 | 23 033 | 45 103 |OGÓŁEM PA w tym koszty zasobów ludzkich | b+c+d+e | 2 052 | 3 371 | 5 106 | 6 401 | 28 173 | 45 103 |Szczegółowe informacje dotyczące współfinansowania2.1.2. Zgodność z Programowaniem Finansowymx Wniosek jest zgodny z istniejącym programowaniem finansowym.Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z wnioskiem Komisji dotyczącym Perspektyw Finansowych 2007-2013 (COM(2004) 101 z 10.2.2004 i COM(2004) 487 z 14.7.2004. Wchodzi w zakres podpozycji 1a – Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.2.1.3. Wpływ finansowy na dochodyx Wniosek nie ma żadnego bezpośredniego wpływu na dochody, jednakże istnieje możliwość, że ograniczyłby ryzyko nadużyć i w ten sposób przyczynił się do wzrostu poboru zasobów własnych.2.2. Zasoby Ludzkie FTE (włącznie z urzędnikami, personelem czasowym i zewnętrznym) – szczegóły w pkt 6.2.1.Wymagania na dany rok | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |Zasoby ludzkie ogółem | 13 | 14 | 14 | 14 | 14 | 14 | 14 |3. OPIS I CELE3.1. Potrzeby, które mają zostać zaspokojone w perspektywie długo- lub krótkoterminowejPatrz sekcja 2 oceny ex-ante spodziewanego wpływu.3.2. Wartość dodana z tytułu zaangażowania Wspólnoty i spójność wniosku z innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia.Patrz sekcja 2 oceny ex-ante spodziewanego wpływu.3.3. Cele, spodziewane wyniki oraz wskaźniki związane z wnioskiem w kontekście ABM (zarządzania opartego na zadaniach).Cele i spodziewane wynikiCelem jest przyjęcie rozporządzenia, które stworzy bardziej aktualne i zharmonizowane prawodawstwo dotyczące Unii Celnej.Zaowocuje to większą skutecznością procedur celnych.W skaźniki-  Stopień zadowolenia administracji celnej oraz handlowców.3.4. Metoda realizacji (indykatywna)Patrz sekcja 6.1 oceny ex-ante spodziewanego wpływu.4. MONITOROWANIE I OCENA4.1. System monitorowaniaDziałania, które należy przeprowadzić w ramach zaproponowanego, zmodernizowanego Kodeksu Celnego będą monitorowane (włącznie z pomiarem wyników) jako część programów Customs 2007/2013.Odpowiednie administracje przesyłają Komisji wszelkie informacje niezbędne do jak najlepszego przygotowania sprawozdań.4.2. W jaki sposób będą monitorowane i oceniane wyniki oraz wpływ?4.2.1. Ocena ex-antePatrz ocena ex-ante spodziewanego wpływu.4.2.2. Działania podjęte w wyniku oceny pośredniej/ex-post (wnioski wyciągnięte z podobnych doświadczeń z przeszłości)Średniookresowa ocena programu Customs 2007 nie została jeszcze zakończona (zgodnie z planem zostanie zakończona pod koniec 2005 r.). Jednakże wyniki tej oceny dotyczące Kodeksu Celnego zostaną wzięte pod uwagę podczas przyszłego wdrażania strategii elektronicznej administracji celnej oraz oceniane w ramach przewidzianej oceny programu Customs 2013. Również wyniki oceny poprzedniej modyfikacji Kodeksu Celnego (zmiany dotyczące bezpieczeństwa) zostaną uwzględnione jako ważne doświadczenia. Spotkania Grupy ds. Polityki Celnej również będą miały pełnić decyzyjną w stosunku do wdrażania, uwzględnione zostaną również zdobyte w przeszłości doświadczenia.4.2.3. Warunki i częstotliwość przyszłych ocenPrzyszłe oceny wniosku dotyczącego Zmodernizowanego Kodeksu Celnego zostaną sfinansowane i włączone do ocen programu Customs 2013.Terminy i częstotliwość tego rodzaju ocen będą zależeć od ocen programu Customs 2013.5. ŚRODKI PRZECIWDZIAŁANIA NADUŻYCIOMKwoty związane z głównymi działaniami w ramach programu poddaje się normalnej procedurze weryfikacyjnej prowadzonej przez służby Komisji przed dokonaniem płatności, z uwzględnieniem zobowiązań umownych oraz zasad właściwego zarządzania finansowego i ogólnego. Środki stosowane w celu zapobiegania nadużyciom (kontrole, sprawozdania itp.) przewiduje się we wszystkich umowach zawartych pomiędzy Komisją a beneficjentami.Wspólne działania określane powyżej (wymiany, seminaria, grupy robocze itp.) opłacane są z budżetu „Wspólnego działania” programu Customs 2007 i programów będących jego następcami. Urzędnicy wynagradzani są zgodnie z następującymi zasadami:Państwa uczestniczące opłacają koszty podróży oraz koszty utrzymania swoich urzędników, zgodnie z ustanowionymi zasadami programu. Państwom uczestniczącym wypłaca się w czasie roku budżetowego zaliczki na niezbędne kwoty z uwzględnieniem stanu wykonania. Państwa uczestniczące zobowiązane są dostarczyć szczegółowe wykazy swoich wydatków oraz zachować do kontroli całą odpowiednią dokumentację. Wypłaty kosztów podróży oraz utrzymania urzędnikom innych państw lub przedstawicielom organizacji zewnętrznych oraz kosztów związanych z organizacją seminariów przeprowadzane są bezpośrednio przez służby Komisji lub przez upoważnione w tym celu państwa. Środki stosowane w celu zapobiegania nadużyciom (kontrole, sprawozdania itp.) przewiduje się we wszystkich umowach tego rodzaju.Kwoty związane z innymi działaniami w ramach programu poddaje się normalnej procedurze weryfikacyjnej prowadzonej przez służby Komisji przed dokonaniem płatności, z uwzględnieniem zobowiązań umownych oraz zasad właściwego zarządzania finansowego i ogólnego. Środki stosowane w celu zapobiegania nadużyciom (kontrole, sprawozdania itp.) przewiduje się we wszystkich umowach zawartych pomiędzy Komisją a beneficjentami.Wizyty kontrolne w Państwach Członkowskich przeprowadzane są przez służby finansowe Komisji celem zapewnienia zgodności z przepisami finansowymi mającymi zastosowanie do zarządzania programem.6. SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE ZASOBÓW6.1. Cele wniosku z uwzględnieniem ich kosztu finansowegoŚrodki na zobowiązania w mln EUR (do3 miejsc po przecinku)Rok 2007 | Rok 2008 | Rok 2009 | Rok 2010 | Lata 2011 -2013 |Urzędnicy lub pracownicy czasowi[25] (14 01 01) | A*/AD | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 |B*, C*/AST | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 |Pracownicy finansowani[26] w ramach art. 14 01 02 | 2 | 3 | 3 | 3 | 3 |Inni pracownicy finansowani[27] w ramach art. 14 01 04/05 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 |OGÓŁEM | 13 | 14 | 14 | 14 | 14 |6.2.2. Zakres obowiązków wynikających z działaniaPrawne i proceduralne działania celne zostaną przydzielone do odpowiednich jednostek w dyrekcji ds. polityki celnej DG TAXUD. Niezbędne jest zwiększenie liczby personelu celem przygotowania tekstów prawnych dotyczących warunków wdrożenia Kodeksu Celnego oraz sporządzenia dokumentów roboczych dla komitetów i grup roboczych. Biegli w zakresie procedur będą musieli również sporządzić specyfikacje funkcjonalne potrzebne do opracowania lub poprawienia nowych systemów technologii informatycznych w wyniku zmian prawnych (oprócz specyfikacji określonych we wniosku dotyczącym elektronicznej administracji celnej).Jednostka ds. technologii informacyjnych DG ds. Podatków i Unii Celnej zostanie stopniowo wzmocniona celem wprowadzenia nowych wymaganych funkcji, takich jak centralna odprawa celna. Ze względu na zaproponowane zmiany zaistnieją również potrzeby dotyczące szkoleń, informowania oraz utrzymania komunikacji z profesjonalistami oraz z petentami. Komisja będzie również musiała zapewnić spójność i zgodność działań z inicjatywami w dziedzinach eGovernment , eEurope oraz z działaniami podejmowanymi przez instytucje międzynarodowe celem poprawy stopnia ogólnego współdziałania systemów, komunikatów oraz danych. Niezbędny będzie również personel, który zapewni podjęcie współpracy z innymi sektorami (rolnictwo, policja graniczna, zdrowie publiczne itd.) umożliwiającej objęcie deklaracjami elektronicznymi wszystkich kategorii produktów.Poniższa tabel przedstawia ogólne potrzeby związane ze zwiększeniem zatrudnienia:2006 | 2007 | 2008 |A* | 1 | 1 | 0 |B* /C* | 1 | 1 | 0 |Oddelegowani eksperci krajowi | 1 | 1 | 1 |Biegli | 0 | 3 | 0 |6.2.3. Źródła zasobów ludzkich (stosunek pracy)x Stanowiska obecnie przypisane do zarządzania programem, które zostaną utrzymane lub przekształcone: 4 stanowiska obecnie przeznaczone dla tego rodzaju działalności będą w dalszym ciągu wykorzystywane w tym celux Stanowiska wstępnie przyznane w ramach rocznej strategii politycznej/wstępnego projektu budżetu (APS/PDB) na rok 2006: 2 stanowiskax Stanowiska, o które zostanie złożony wniosek w ramach następnej procedury APS/PDB: 2 stanowiska( Przesunięcia w ramach istniejącej kadry kierowniczej (przesunięcia wewnętrzne)( Stanowiska wymagane na rok n, które nie zostały przewidziane w APS/PDB w danym roku6.2.4. Inne wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej (14 01 04/05 – wydatki na administrację i zarządzaniemln EUR (do3 miejsc po przecinku)Pozycja w budżecie (numer i treść) | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | Rok 2011 i lata późniejsze | RAZEM |Inna pomoc techniczna i administracyjna |- wewnętrzna | 0 | 0 485 | 0 485 | 0 485 | 1 455 | 2 910 |- zewnętrzna | - | - | - | - | - | - |Pomoc techniczna i administracyjna ogółem | 0 | 0 485 | 0 485 | 0 485 | 1 455 | 2 910 |6.2.5. Koszt finansowy zasobów ludzkich i powiązane koszty nieuwzględnione w kwocie referencyjnejmln EUR (do3 miejsc po przecinku)Rodzaj zasobów ludzkich | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | Rok 2011 i lata późniejsze | RAZEM |Urzędnicy i pracownicy czasowi (14 01 01) | 0 864 | 0 864 | 0 864 | 0 864 | 2 592 | 6 048 |Pracownicy finansowani w ramach artykułu 14 01 02 (personel pomocniczy, oddelegowani eksperci krajowi (END), personel kontraktowy itp.) (należy określić pozycję w budżecie) | 0 128 | 0 129 | 0 192 | 0 192 | 0 576 | 1 280 |Koszt zasobów ludzkich i koszty powiązane (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) ogółem | 0 992 | 1 056 | 1 056 | 1 056 | 3 168 | 7 328 |Kalkulacja – urzędnicy i pracownicy czasowiW razie potrzeby należy odnieść się do pkt 6.2.1108 000 EUR rocznie na urzędnika/pracownika czasowegoKalkulacja pracownicy finansowani w ramach art. 14 01 02 W razie potrzeby należy odnieść się do pkt 6.2.1 64 000 EUR rocznie na personel finansowany w ramach art. 14 01 02 |Kalkulacja - pracownicy finansowani w ramach art. 14 01 04/05W razie potrzeby należy odnieść się do pkt 6.2.1161 700 EUR rocznie na personel finansowany w ramach art. 14 01 04/05 oraz art. 14 01 02 016.2.6. Inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnejmln EUR (do3 miejsc po przecinku2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011-2013 | RAZEM |14 01 02 11 01 – Podróże służbowe | 0 040 | 0 040 | 0 040 | 0 040 | 0 120 | 0 280 |14 01 02 11 01 – Spotkania i konferencje | p.m. | p.m. | p.m. | p.m. | p.m. | p.m. |4 01 02 11 03 – Komitety[29] | p.m. | p.m. | p.m. | p.m. | p.m. | p.m. |4 01 02 11 04 – Badania i konsultacje |14 01 02 11 05 – Systemy informatyczne |2. Inne wydatki na zarządzanie ogółem (14 01 02 11) | 0 040 | 0 040 | 0 040 | 0 040 | 0 120 | 0 280 |3. Inne wydatki o charakterze administracyjnym (14 01 02 01) | 0 485 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 485 |Ogółem wydatki administracyjne inne niż wydatki na zasoby ludzkie i powiązane koszty (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) | 0 525 | 0 040 | 0 040 | 0 040 | 0 120 | 0 765 |Kalkulacja – Inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej1 000 EUR na podróż służbową[1] Dz.U. C […] z […], str. […][2] Dz.U. C […] z […], str. […][3] [Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia […], Wspólne stanowisko Rady z dnia […] oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia […]][4] COM(2004) 544, 9.8.2004.[5] Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 117 z 4.5.2005, str. 13).[6] Dz.U L 86 z 3.4.2003, str. 21.[7] COM(2003) 452 z 24.7.2003 r.[8] Dz.U. L 76 z 23.3.1992, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/106/WE (Dz.U. L 359 z 4.12.2004, str. 30).[9] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/66/WE (Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 35).[10] Dz.U L 184 z 17.7.1999, str. 23.[11] Dz.U. L 105 z 23.4.1983, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia z 2003 r.[12] Dz.U. L 374 z 31.12.1991, str. 4. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).[13] Dz.U L 20 z 20.1.2001, str. 1.[14] Dz.U L 165 z 21.6.2001, str. 1.[15] Dz.U. L 124 z 8.6.1971, str. 1.[16] Dz.U L 256 z 7.9.1987, str. 1.[17] Dz.U. L 118 z 25.5.1995, str. 10.[18] Dz.U L 102 z 17.5.1999, str. 11.[19] Wydatki zróżnicowane.[20] Wydatki niezróżnicowane.[21] Wydatki nie objęte działem 14 01 odpowiedniego tytułu xx.[22] Wydatki w ramach art. 14 01 04 tytułu 14.[23] Linia wydatków administracyjnych obejmuje ewentualną eksternalizację działalności prowadzonych w ramach programu. Dane budżetowe będą dostępne dopiero po przeprowadzeniu w 2006 r. analizy możliwości wykonania w danej dziedzinie.[24] Wydatki w ramach rodziału 14 01 inne niż art. 14 01 04 lub 14 01 05.[25] Których koszt NIE jest finansowany z kwoty referencyjnej.[26] Których koszt NIE jest finansowany z kwoty referencyjnej.[27] Których koszt jest finansowany z kwoty referencyjnej.[28] Należy umieścić odniesienie do specjalnego legislacyjnego zestawienia finansowego odpowiedniej Agencji lub Agencji Wykonawczych.[29] Określić rodzaj komitetu oraz grupę, do której należy.