               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.3.2016
            COM(2016) 108 final
            2016/0061(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmującej zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich

               UZASADNIENIE

               1.WPROWADZENIE

               1.Dnia 16 marca 2011 r. Komisja przyjęła wniosek
                  1
                dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie małżeńskich ustrojów majątkowych oraz wniosek
                  2
                dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w zakresie skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich
                  3
               .

               2.Podstawą prawną objętych wnioskami rozporządzeń Rady jest art. 81 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Wnioski dotyczą współpracy sądowej w sprawach cywilnych obejmującej „aspekty dotyczące prawa rodzinnego”. Wspomniana podstawa prawna stanowi, że środki przyjmowane są przez Radę jednomyślnie po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego.

               3.Począwszy od grudnia 2012 r. wnioski Komisji były przedmiotem dyskusji w Grupie Roboczej ds. Prawa Cywilnego (małżeńskie ustroje majątkowe i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich). W grudniu 2012 r. wnioski były przedmiotem obrad na posiedzeniu Rady i ministrowie uzgodnili wytyczne mające usprawnić prowadzenie negocjacji w sprawie przedmiotowych dwóch wniosków.

               4.Dnia 10 września 2013 r. Parlament Europejski wydał w ich sprawie pozytywną opinię i uwagi
                  4
               . Uwagi Parlamentu Europejskiego zostały uwzględnione, szczególnie w odniesieniu do utrzymania postępowania w sprawie exequatur w obydwu wnioskach i zawarcia przepisów dotyczących wykonalności, odpowiadających przepisom określonym w rozporządzeniu w sprawie spadków
                  5
               , a także zawarcia przepisów w sprawie jurysdykcji opartej na wdaniu się pozwanego w spór. Na wniosek Parlamentu Europejskiego we wniosku w sprawie skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich ujęto przepisy dotyczące wyboru prawa właściwego i sądu.

               5.Do grudnia 2014 r. uregulowano większość kwestii technicznych i możliwe było rozpoczęcie etapu porozumienia politycznego. Zdecydowana większość państw członkowskich bardzo przychylnie ustosunkowała się na tym etapie do przyjęcia wniosków. Niektóre państwa członkowskie miały jednak trudności z uwagi na politycznie drażliwy charakter wniosków. Włoska prezydencja przedstawiła sprawę na forum Rady ds. WSiSW, która zdecydowała o daniu państwom członkowskim mającym trudności czas na refleksję do grudnia 2015 r. Trudności te wynikały głównie z faktu, że instytucje małżeństw osób tej samej płci lub zarejestrowanych związków partnerskich nie są znane w wielu państwach członkowskich. Niektóre z tych państw członkowskich uważały, że teksty kompromisowe w formie zaprezentowanej Radzie dawały dostateczne gwarancje, że ich sądy nie będą musiały mieć do czynienia z zagranicznymi instytucjami małżeństw/związków, które nie istnieją w ich własnym systemie prawnym. Pozostałe państwa członkowskie wyraziły jednak obawy, że nawet jeśli przyszłe instrumenty nie wiązałyby się z koniecznością wprowadzenia do ich prawa krajowego nieznanych instytucji, uznanie przez te państwa skutków majątkowych istnienia takich zagranicznych instytucji małżeństw/związków miałoby pośredni wpływ na ich prawo rodzinne i politykę w tej dziedzinie. Dla większości państw członkowskich kluczowe znaczenie miało przyjęcie obydwu wniosków w formie pakietu, tak by zapewnić równe traktowanie par w całej Unii.

               6.W 2015 r., zwłaszcza za prezydencji luksemburskiej, odbywały się intensywne konsultacje. Wprowadzono odpowiednie zmiany do wniosków, tak by mogły je zaaprobować wszystkie państwa członkowskie. Niemniej jednak po rozważeniu zmienionych tekstów kompromisowych Rada uznała na posiedzeniu dnia 3 grudnia 2015 r., że osiągnięcie ogólnounijnego porozumienia w sprawie przyjęcia obu rozporządzeń w rozsądnym terminie nie będzie możliwe
                  6
               . Wiele delegacji wyraziło jednak wolę ustanowienia wzmocnionej współpracy w kwestiach wchodzących w zakres rozporządzeń.

               7.W okresie od grudnia 2015 do lutego 2016 r. siedemnaście państw członkowskich (Szwecja, Belgia, Grecja, Chorwacja, Słowenia, Hiszpania, Francja, Portugalia, Włochy, Malta, Luksemburg, Niemcy, Republika Czeska, Niderlandy, Austria, Bułgaria i Finlandia) zwróciły się do Komisji z postulatem, w którym wyraziły chęć ustanowienia między sobą wzmocnionej współpracy w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie małżeńskich ustrojów majątkowych oraz jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w zakresie skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich i stwierdziły, że w tym celu Komisja powinna przedłożyć w tym celu wniosek do Rady.

               8.Przedmiotowy wniosek jest odpowiedzią Komisji na powyższe postulaty.

               2.PODSTAWA PRAWNA WZMOCNIONEJ WSPÓŁPRACY

               9.Wzmocniona współpraca została przewidziana w art. 20 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 326-334 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”).

               10.Podstawą prawną wniosku Komisji w sprawie decyzji Rady upoważniającej do podjęcia wzmocnionej współpracy w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmującej zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich jest art. 329 ust. 1 TFUE.

               3.ŚRODKI WPROWADZAJĄCE WZMOCNIONĄ WSPÓŁPRACĘ

               11.Wniosek Komisji w sprawie decyzji Rady dotyczy upoważnienia do podjęcia wzmocnionej współpracy w jednolitym obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmującej zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich. Do przedmiotowego wniosku załączone są wnioski w sprawie środków szczególnych wdrażających wzmocnioną współpracę. Poniżej omówiono kluczowe elementy tych środków.

               12.Mając na uwadze konkluzje Rady z dnia 3 grudnia 2015 r. i wnioski przedstawione przez państwa członkowskie, w których wyraziły one swoje zainteresowanie ustanowieniem między sobą wzmocnionej współpracy w tym obszarze, środki wprowadzające ściślejszą współpracę powinny obejmować następujące elementy:

               a)wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie małżeńskich ustrojów majątkowych. Przedmiotowy wniosek powinien opierać się na tekście kompromisowym przedstawionym na forum Rady ds. WSiSW dnia 3 grudnia 2015 r.
                  7
               ;

               b)wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich. Przedmiotowy wniosek powinien opierać się na tekście kompromisowym przedstawionym na forum Rady ds. WSiSW dnia 3 grudnia 2015 r.
                  8
               ;

               13.Wnioskom w sprawie małżeńskich ustrojów majątkowych i skutków materialnych zarejestrowanych związków partnerskich przyświecają te same cele. Nie można jednak identycznie sformułować tych wniosków zważywszy na specyfikę każdej z tych instytucji, a zwłaszcza na fakt, że zarejestrowane związki partnerskie nie są uznawane we wszystkich państwach członkowskich. W związku z powyższym w ocenie skutków dołączonej do wniosków Komisji z 2011 r.
                  9
                stwierdzono, że transgraniczne pary żyjące w zarejestrowanych związkach partnerskich borykają się ze szczególnymi trudnościami, gdyż tego typu związek partnerski nie jest znany we wszystkich państwach członkowskich. Należy zatem ustanowić dostosowane do konkretnych potrzeb zasady dotyczące małżeństw i zarejestrowanych związków partnerskich, co sprawia, że trudno jest uregulować obydwie instytucje w jednym instrumencie prawnym. By ułatwić organom państw członkowskich interpretację i stosowanie rozporządzeń, omawiane dwie instytucje są przedmiotem dwóch wniosków wdrażających wzmocnioną współpracę w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmującą zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich. Takie podejście nawiązuje również do postulatu państw członkowskich, by wzmocniona współpraca odnosiła się zasadniczo do dwóch tekstów kompromisowych przedstawionych Radzie dnia 3 grudnia 2015 r., tak aby zapewnić udział możliwie jak największej liczby państw członkowskich.

               14.Już w komunikacie towarzyszącym wnioskom Komisji z 2011 r. podkreślono, że w zakres rozważanego obszaru współpracy w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych wchodziły ustroje majątkowe par międzynarodowych. Rada i Parlament Europejski również rozpatrywały dwa oryginalne wnioski Komisji w formie pakietu. Zgodnie z art. 329 ust. 1 TFUE, który stanowi, że państwa członkowskie pragnące ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę muszą sprecyzować zakres takiej wzmocnionej współpracy, wnioskujące państwa członkowskie podkreśliły, że pragną ustanowić wzmocnioną współpracę w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie zarówno małżeńskich ustrojów majątkowych, jak i skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich.

               15.W związku z powyższym objęte wnioskami rozporządzenia wdrażają wzmocnioną współpracę w jednolitym obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmującą zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich. By zagwarantować niedyskryminację obywateli, objęte wnioskami rozporządzenia powinny zatem zostać przyjęte równocześnie i być traktowane jako pakiet dla celów ustanowienia i przyszłego uczestniczenia we wzmocnionej współpracy.

               4.OCENA WARUNKÓW PRAWNYCH WZMOCNIONEJ WSPÓŁPRACY

               4.1.Przyjęcie decyzji upoważniającej w ostateczności i udział co najmniej dziewięciu państw członkowskich

               16.Artykuł 20 ust. 2 TUE stanowi, że decyzje upoważniające do wzmocnionej współpracy Rada może przyjąć tylko w ostateczności, jeśli ustali, że cele takiej współpracy nie mogą zostać osiągnięte w rozsądnym terminie przez Unię jako całość i pod warunkiem, że uczestniczy w niej co najmniej dziewięć państw członkowskich.

               17.Jak wspomniano powyżej, Rada uznała na posiedzeniu dnia 3 grudnia 2015 r., że nie będzie możliwe osiągnięcie ogólnounijnego porozumienia w sprawie przyjęcia obu rozporządzeń w rozsądnym terminie
                  10
               . W związku z tym Rada zwróciła uwagę, że nie można znaleźć innego rozwiązania dla Unii jako całości i że można zastosować, jako ostateczność, wzmocnioną współpracę.

               18.Dotychczas Komisja otrzymała wnioski od siedemnastu państw członkowskich (Szwecji, Belgii, Grecji, Chorwacji, Słowenii, Hiszpanii, Francji, Portugalii, Włoch, Malty, Luksemburga, Niemiec, Republiki Czeskiej, Niderlandów, Austrii, Bułgarii i Finlandii), w których wyraziły one chęć ustanowienia między sobą wzmocnionej współpracy w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie zarówno małżeńskich ustrojów majątkowych, jak i skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich.

               4.2.Obszary wchodzące w zakres Traktatów

               19.Artykuł 20 ust. 1 TUE stanowi, że wzmocnioną współpracę można ustanowić tylko „w ramach kompetencji niewyłącznych Unii”, z kolei art. 329 ust. 1 TFUE stanowi, że wzmocnioną współpracę można ustanowić „w jednej z dziedzin, o których mowa w Traktatach, z wyjątkiem dziedzin kompetencji wyłącznej”.

               20.Siedemnaście państw członkowskich wnioskowało o zezwolenie na ustanowienie między nimi wzmocnionej współpracy w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie małżeńskich ustrojów majątkowych i skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich, ustanawiając tym samym przepisy kolizyjne w tym obszarze. Przepisy kolizyjne nie są uwzględnione w wykazie wyłącznych kompetencji określonych w art. 3 ust. 1 TFUE. Są one wymienione jako konkretna pozycja w wykazie środków w art. 81 ust. 2 TFUE, przy czym art. 81 ust. 3 TFUE rozróżnia przepisy kolizyjne ogólnie w sprawach cywilnych i handlowych i przepisy kolizyjne dotyczące prawa rodzinnego.

               21.Przepisy kolizyjne w prawie rodzinnym stanowią zatem dobrze zdefiniowany obszar niewchodzący w zakres wyłącznych kompetencji Unii w rozumieniu Traktatów, w którym można ustanowić wzmocnioną współpracę.

               4.3.Osiąganie celów Unii, ochrona jej interesów i pogłębianie procesu integracji

               4.3.1.Kontekst ogólny

               22.Biorąc pod uwagę ocenę skutków i uzasadnienie dołączone do wniosków Komisji z 2011 r., celem wzmocnionej współpracy jest zapewnienie jasnych i kompleksowych ram prawnych obejmujących jurysdykcję, prawo właściwe oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w zakresie małżeńskich ustrojów majątkowych i skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich. Wnioski mają na celu przede wszystkim – zgodnie z obecnymi tendencjami w prawie rodzinnym – przyznanie stronom pewnej autonomii przy wyborze prawa właściwego.

               23.W 2003 r. Komisja zleciła badanie na temat małżeńskich ustrojów majątkowych i majątku par żyjących w konkubinacie według prawa prywatnego międzynarodowego i prawa wewnętrznego państw członkowskich
                  11
               , w którym podkreśliła istnienie problemów w tym obszarze. Problemy te powstają przede wszystkim wówczas, gdy obywatele korzystają z przysługującego im prawa do swobodnego przemieszczania się w Unii Europejskiej, przez co ich ustroje majątkowe są narażone na potencjalnie kolidujące z sobą przepisy prawa. W 2006 r. Komisja przyjęła zieloną księgę
                  12
                w sprawie kolizji przepisów w sprawach dotyczących małżeńskich ustrojów majątkowych, w której była mowa o właściwości i wzajemnym uznawaniu, co pozwoliło stwierdzić niedociągnięcia w obecnej sytuacji.

               24.Komisja powołała ponadto grupę składającą się z ekspertów działających niezależnie od państw członkowskich, która będzie pomagać jej w pracach nad przyszłymi wnioskami ustawodawczymi. Dnia 28 września 2009 r. zorganizowano otwarte posiedzenie z udziałem 99 przedstawicieli państw członkowskich. Uczestniczyła w nim wspomniana grupa ekspertów wraz z przedstawicielami środowisk akademickich, prawnikami, notariuszami i członkami społeczeństwa obywatelskiego, by omówić konieczność instrumentu unijnego dotyczącego ustrojów majątkowych par międzynarodowych.

               25.W programie sztokholmskim
                  13
                postulowano o to, by zasadę wzajemnego uznawania rozszerzyć na dziedziny jeszcze nią nieobjęte, a będące podstawowymi dziedzinami dotyczącymi życia codziennego, takimi jak prawa związane z majątkiem małżeńskim i skutki majątkowe separacji osób pozostających w związkach.

               26.Wnioski Komisji z 2011 r. uznano zasadniczo za konieczne, by zapewnić spójne traktowanie ustrojów majątkowych par w ramach jednolitego prawa właściwego i przez jeden organ; umożliwić międzynarodowym parom małżeńskim wybór prawa, jakie ma mieć zastosowanie do ich majątku; zwiększyć pewność prawa w przypadku zarejestrowanych związków partnerskich o wymiarze międzynarodowym w drodze zastosowania, jako zasady ogólnej, prawa państwa członkowskiego, w którym związek został zarejestrowany, do majątku zarejestrowanych par; umożliwić prowadzenie poszczególnych procedur dotyczących obywateli przez ten sam sąd , co pozwoli obywatelom uniknąć równoległych postępowań prowadzonych przez różne sądy i kolidujących ze sobą orzeczeń sądowych; oraz zapewnić parom międzynarodowym większą przewidywalność poprzez uproszczenie procedur uznawania i wykonywania orzeczeń oraz przepływ dokumentów urzędowych w Unii Europejskiej.

               27.Wnioski stanowią również kluczowy element rozporządzenia nr 650/2012 w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego. Przyczyną jest fakt, że likwidacja ustrojów majątkowych bardzo często poprzedza likwidację majątku zmarłego. Wydajność europejskiego certyfikatu spadkowego wyraźnie by się poprawiła, gdyby zastosowano jednolite przepisy kolizyjne do ustrojów majątkowych par w całej Unii Europejskiej.

               28.Wnioski Komisji z 2011 r. były ważne, gdyż dotyczyły ok. 16 mln międzynarodowych par małżeńskich w UE, które na przykład mieszkają w państwie członkowskim innym niż państwo pochodzenia lub posiadają majątek w innym państwie członkowskim.

               29.W 2007 r. zawarto w UE około 300 000 międzynarodowych związków małżeńskich, a blisko 500 000 uległo rozwiązaniu (w wyniku rozwodu lub śmierci jednego ze współmałżonków). Każdego roku koszty związane z rozpadem związków międzynarodowych przekraczają 460 mln EUR. W 2007 r. ponad 41 000 nowo zarejestrowanych związków partnerskich w UE miało „wymiar międzynarodowy” w odniesieniu do swego majątku. Każdego roku około 10 000 zarejestrowanych związków partnerskich kończy się separacją lub z powodu śmierci. Ponadto liczba zarejestrowanych związków partnerskich stale rośnie, zwłaszcza że przybywa państw członkowskich, które wprowadzają instytucję zarejestrowanych związków partnerskich: w 2011 r. było to 17, obecnie 20 państw członkowskich. Analogicznie rośnie liczba likwidowanych majątków partnerskich w wyniku rozwiązania zarejestrowanego związku partnerskiego lub śmierci jednego z partnerów.

               4.3.2.Obecna sytuacja w dziedzinie jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, w tym małżeńskich ustrojów majątkowych, jak i skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich.

               30.Obecnie obywatele, którzy żyją w międzynarodowym związku małżeńskim lub partnerskim, borykają się z różnymi praktycznymi problemami związanymi z planowaniem majątku. Coraz więcej obywateli Unii przekracza granice państw i w rezultacie przybywa par międzynarodowych lub par o wymiarze międzynarodowym: współmałżonkowie różnych narodowości, pary mieszkające w państwie członkowskim, którego nie są obywatelami, posiadające majątek w różnych państwach członkowskich lub rozwodzące się lub umierające w kraju innym niż państwo pochodzenia. Problem polega na tym, że bardzo trudno jest się zorientować, które sądy posiadają jurysdykcję i jakie przepisy prawa mają zastosowanie do osobistej sytuacji i majątku danej pary. W rezultacie pary muszą mierzyć się z niezamierzonymi i niekorzystnymi konsekwencjami nie tylko, jeśli chodzi o bieżące zarządzanie swoim majątkiem, lecz również wtedy gdy dochodzi do separacji lub umiera jeden ze współmałżonków/partnerów.

               31.Chociaż Unia posiada zasady dotyczące jurysdykcji i prawa właściwego w sprawach cywilnych lub handlowych i w niektórych obszarach prawa rodzinnego, obecnie nie ma żadnych zasad regulujących zagadnienia takie jak ustroje majątkowe lub pary międzynarodowe. Zagadnienia te są zatem regulowane przez prawo krajowe i do pewnego stopnia porozumienia międzynarodowe między państwami członkowskimi.

               32.Obecne problemy, przed jakimi stoją pary w zarejestrowanych związkach partnerskich i pary małżeńskie, mają to samo źródło. Pary w zarejestrowanych związkach partnerskich borykają się jednak z dodatkowymi istotnymi wyzwaniami, gdyż instytucja zarejestrowanego związku partnerskiego istnieje jedynie w 20 państwach członkowskich, nie wszystkie państwa członkowskie mają prawo materialne regulujące kwestię ustroju majątkowego, a jeszcze mniej przyjęło zasady jurysdykcji i przepisy kolizyjne.

               33.Objęte wnioskami rozporządzenia dotyczą par, które formalnie stanowią instytucję rodzinną, w szczególności związek małżeński i zarejestrowany związek partnerski. Nie dotyczą one związków „de facto”.

               34.Wzmocniona współpraca ma na celu ustanowienie jasnych ram prawnych w uczestniczących państwach członkowskich, by ustalić jurysdykcję i prawo właściwe w odniesieniu do ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmującą zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich. Ponadto wzmocniona współpraca ma z założenia ułatwić przepływ decyzji i dokumentów urzędowych związanych z tymi zagadnieniami między państwami członkowskimi.

               4.3.3.Korzyści płynące ze wzmocnionej współpracy w dziedzinie jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmującej zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich.

               35.Siedemnaście państw członkowskich wnioskowało o wzmocnioną współpracę w dziedzinie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmującą zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich: Szwecja, Belgia, Grecja, Chorwacja, Słowenia, Hiszpania, Francja, Portugalia, Włochy, Malta, Luksemburg, Niemcy, Republika Czeska, Niderlandy, Austria, Bułgaria i Finlandia. Liczba ludności w tych siedemnastu państwach wynosi łącznie 340 mln, tj. 67 % łącznej populacji Unii
                  14
               . Oznacza to, że ze wzmocnionej współpracy skorzysta znaczny odsetek małżeństw międzynarodowych w UE, których liczbę szacuje się na ok. 16 mln
                  15
               . Im większa liczba państw członkowskich uczestniczących we wzmocnionej współpracy, tym więcej obywateli będzie czerpać z niej korzyści.

               36.Wzmocniona współpraca w dziedzinie jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmująca zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich przyniosłaby obywatelom następujące korzyści:

               a)spójne traktowanie ustrojów majątkowych par w ramach jednolitego prawa właściwego i przez jeden organ;

               b)umożliwienie międzynarodowym parom małżeńskim wyboru prawa, jakie ma mieć zastosowanie do ich majątku;

               c)większa pewność prawa dla par międzynarodowych dzięki stosowaniu – zasadniczo – prawa kraju, z którym dana para jest najbliżej związana;

               d)umożliwienie prowadzenia poszczególnych procedur dotyczących obywateli przez ten sam sąd, co pozwoli obywatelom uniknąć równoległych postępowań prowadzonych przez różne sądy i kolidujących z sobą orzeczeń sądowych; oraz

               e)zapewnienie parom międzynarodowym większej przewidywalności poprzez uproszczenie procedur uznawania i wykonywania orzeczeń oraz przepływ dokumentów urzędowych w Unii Europejskiej.

               4.3.4.Spełnienie wymogów art. 20 ust. 1 TUE

               37.Artykuł 20 ust. 1 TUE stanowi, że celem wzmocnionej współpracy jest sprzyjanie realizacji celów Unii, ochrona jej interesów oraz wzmocnienie procesu jej integracji.

               38.Jednym z zadań Unii jest zapewnienie jej obywatelom przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości bez granic wewnętrznych, w których zapewniony jest swobodny przepływ osób (art. 3 ust. 2 TUE). Obszar sprawiedliwości obejmuje rozwój współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne, w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń (art. 81 ust. 1 TFUE). W tym celu Unia może przyjąć środki mające na celu zapewnienie wzajemnego uznawania i wykonywania przez państwa członkowskie orzeczeń, a po drugie zgodności norm mających zastosowanie w państwach członkowskich w przypadku kolizji przepisów i sporów o właściwość (art. 81 ust. 2 lit. a) TFUE).

               39.Harmonizacja norm odnośnie do kolizji przepisów i właściwości ułatwia wzajemne uznawanie orzeczeń. Fakt, że sądy różnych państw członkowskich stosują te same normy w odniesieniu do konfliktu jurysdykcji i kolizji przepisów, by ustalić sąd właściwy do prowadzenia sprawy i przepisy prawne mające zastosowanie do tej sprawy wzmacnia wzajemne zaufanie do orzeczeń wydanych w innym państwie członkowskim
                  16
               .

               40.Wzmocniona współpraca w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmująca zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich, między wnioskującymi państwami członkowskimi sprzyjałaby realizacji celu unijnego, jakim jest zapewnienie zgodności norm mających zastosowanie w państwach członkowskich w przypadku kolizji przepisów i konfliktów jurysdykcji. Wzmocniona współpraca w tym obszarze poprawiłaby poziom zgodności obowiązujących w państwach członkowskich zasad, które określają sąd właściwy do rozpatrywania spraw dotyczących ustrojów majątkowych par międzynarodowych i prawo, które taki sąd powinien stosować, a także w zakresie uznawania i wykonywania w jednym państwie członkowskim orzeczeń wydanych w tej sprawie w innym państwie członkowskim, w porównaniu z bieżącą sytuacją, w której nie istnieją żadne zharmonizowane przepisy kolizyjne i przepisy jurysdykcji, a także zharmonizowane przepisy dotyczące uznawania i wykonywania orzeczeń w obszarze ustrojów majątkowych par międzynarodowych.

               4.4.Zgodność z Traktatami i prawem Unii

               41.Zgodnie z art. 326 TFUE wzmocniona współpraca musi być zgodna z Traktatami i prawem Unii.

               42.Wzmocniona współpraca nie miałaby wpływu na istniejący dorobek prawny UE. Zostałaby ustanowiona w obszarze, który wchodzi w zakres kompetencji dzielonych Unii, lecz w którym dotychczas nie istniały żadne wspólne zasady Unii. Pierwszy akt unijny przyjęty w obszarze prawa rodzinnego, rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000
                  17
               , określa zasady jurysdykcji, uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich, a także w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków wydawanych w ramach postępowania w sprawach małżeńskich. Nie zawierał on jednak zasad dotyczących prawa właściwego dotyczącego rozwodów ani skutków majątkowych par. Przyjęcie rozporządzenia (WE) nr 2201/2003
                  18
               , które zniosło i zastąpiło rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 z dnia 1 marca 2005 r., nie pociągało z sobą żadnej zmiany w tym względzie. Szesnaście państw członkowskich przyjęło przepisy kolizyjne dotyczące rozwodów i separacji prawnej w ramach wzmocnionej współpracy przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 1259/2010
                  19
               . Przepisy kolizyjne dotyczące testamentów i dziedziczenia zostały przyjęte w rozporządzeniu (WE) nr 650/2012
                  20
               . Kwestia przepisów kolizyjnych w dziedzinie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmujących zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich, powinna uzupełniać ramy prawne mające zastosowanie do par międzynarodowych w Unii.

               43.Wzmocniona współpraca w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmująca zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich, nie spowodowałaby dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, zakazanej w art. 18 TFUE, ponieważ objęte wnioskami przepisy kolizyjne miałyby charakter uniwersalny i zastosowanie do wszystkich postępowań sądowych w uczestniczących państwach członkowskich niezależnie od przynależności państwowej czy miejsca pobytu stron. Z drugiej strony sądy w nieuczestniczących państwach członkowskich będą w dalszym ciągu stosować swoje krajowe przepisy kolizyjne na mocy prawa prywatnego międzynarodowego.

               4.5.Brak naruszeń rynku wewnętrznego lub spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej; brak przeszkód lub dyskryminacji w handlu; brak zakłócenia konkurencji

               44.Artykuł 326 TFUE stanowi, że wzmocniona współpraca nie może naruszać rynku wewnętrznego ani spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej i stanowić przeszkody ani dyskryminacji w handlu między państwami członkowskimi ani prowadzić do zakłócenia konkurencji między nimi.

               45.Wzmocniona współpraca w obszarze ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmująca zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich, nie rodzi problemów, jeśli chodzi o wspomniane warunki prawne. Wnioski wdrażające wzmocnioną współpracę w tym obszarze będą wręcz sprzyjać sprawnemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego przez usunięcie przeszkód w swobodnym przepływie osób, które obecnie mają problemy z powodu różnic między krajowymi przepisami prawa dotyczącymi skutków majątkowych par. Pewność prawa, którą zapewniają zharmonizowane przepisy kolizyjne w tym obszarze, miałaby zatem pozytywne skutki dla par, które korzystają z prawa swobodnego przepływu między uczestniczącymi państwami członkowskimi.

               46.Zważywszy na charakter objętych wnioskami rozporządzeń, które dotyczą tylko związków między dwiema osobami, wzmocniona współpraca nie miałaby wpływu na przedsiębiorstwa lub na stosunki prawne na rynku, ani na handel bądź konkurencję w Unii. Wreszcie wzmocniona współpraca nie wpływałaby na spójność terytorialną między regionami w Unii.

               47.Wnioski, przewidując harmonizację przepisów kolizyjnych, w znacznym stopniu ułatwiłyby życie obywatelom (i przedstawicielom zawodu prawniczego), gdyż w uczestniczących państwach członkowskich mieliby oni możliwość określenia jurysdykcji i prawa właściwego dla swojego ustroju majątkowego i mogliby korzystać z uproszczonego przepływu odnośnych decyzji i dokumentów urzędowych.

               48.Choć nie wszystkie pary międzynarodowe w Unii skorzystają z pewności prawa i uproszczenia, jakie zapewni wzmocniona współpraca, położenie par międzynarodowych w sądach w nieuczestniczących państwach członkowskich nie pogorszy się w porównaniu z obecną sytuacją. Nieuczestniczące państwa członkowskie utrzymają swój status quo w miarę dalszego stosowania swojego prawa krajowego (w tym krajowych przepisów prawa prywatnego międzynarodowego) do sytuacji transgranicznych dotyczących małżeńskich ustrojów majątkowych oraz skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich w celu ustalenia, który sąd jest właściwy do prowadzenia sprawy dotyczącej tych kwestii i jakie prawo dany sąd powinien stosować. Nieuczestniczące państwa członkowskie będą także w dalszym ciągu stosować, jak to ma miejsce obecnie, swoje prawo krajowe (w tym krajowe przepisy prawa prywatnego międzynarodowego) do uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych w jednym z uczestniczących państw członkowskich. Uczestniczące państwa członkowskie będą natomiast w dalszym ciągu stosować, jak to czynią obecnie, swoje prawo krajowe (w tym krajowe przepisy prawa prywatnego międzynarodowego) do uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych w jednym z nieuczestniczących państw członkowskich. Sytuacja dotycząca małżeńskich ustrojów majątkowych i skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich będzie zatem odpowiadać sytuacji dotyczącej innych instrumentów prawa cywilnego, w których nie uczestniczą wszystkie państwa członkowskie, takich jak rozporządzenie nr 1259/2010 w sprawie wprowadzenia w życie wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej i rozporządzenia nr 650/2012 w sprawie dziedziczenia i poświadczeń spadkowych.

               49.Ponadto stosowanie rozporządzeń w sprawie małżeńskich ustrojów majątkowych i skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich, wprowadzających w życie wzmocnioną współpracę nie będzie zależało od przynależności państwowej współmałżonków/partnerów, tj. od tego, czy są oni obywatelami uczestniczącego państwa członkowskiego. Organy uczestniczących państw członkowskich (np. notariusz lub sąd), które zobowiązane są stosować wspomniane rozporządzenia, będą je stosować wobec wszystkich obywateli, którzy wnoszą do tych organów sprawę dotyczącą małżeńskiego ustroju majątkowego lub skutków majątkowych swojego zarejestrowanego związku partnerskiego, niezależnie od przynależności państwowej tych obywateli. Analogicznie, w przypadku gdy para składająca się z jednego lub dwóch obywateli uczestniczącego państwa członkowskiego wniesie sprawę do organu nieuczestniczącego państwa członkowskiego, organy takiego nieuczestniczącego państwa członkowskiego nie będą stosować przepisów wspomnianych rozporządzeń, lecz przepisy prawa krajowego (w tym krajowe przepisy prawa prywatnego międzynarodowego) w celu rozpatrzenia międzynarodowych aspektów proceduralnych małżeńskiego ustroju majątkowego lub skutków majątkowych zarejestrowanego związku partnerskiego.

               50.Wzmocniona współpraca nie doprowadzi zatem do nieuzasadnionych różnic w traktowaniu obywateli.

               4.6.Przestrzeganie praw, kompetencji i obowiązków państw członkowskich nieuczestniczących we wzmocnionej współpracy

               51.Artykuł 327 TFUE wymaga, by wzmocniona współpraca nie naruszała kompetencji, praw i obowiązków państw członkowskich, które w niej nie uczestniczą.

               52.Przyjęcie wspólnych przepisów kolizyjnych przez siedemnaście wnioskujących państw członkowskich nie będzie miało wpływu na przepisy nieuczestniczących państw członkowskich. Nieuczestniczące państwa członkowskie będą w dalszym ciągu stosować krajowe przepisy prawa prywatnego międzynarodowego odnośnie do jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych.

               53.Na poziomie prawa międzynarodowego publicznego nie ma międzynarodowych porozumień w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych (obejmujących małżeńskie ustroje majątkowe i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich) między uczestniczącymi i nieuczestniczącymi państwami członkowskimi, na które wzmocniona współpraca miałaby wpływ.

               4.7.Konkluzja dotycząca spełnienia warunków prawnych

               54.W związku z powyższym Komisja stwierdza, że wszystkie warunki prawne określone w Traktatach dotyczące upoważnienia do podjęcia wzmocnionej współpracy są spełnione.

               4.8.Poszanowanie praw podstawowych

               55.Wzmocniona współpraca w dziedzinie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmująca zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich, odbywa się z poszanowaniem praw podstawowych określonych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w art. 9 dotyczącym prawa do zawarcia małżeństwa i założenia rodziny zgodnie z prawem krajowym i art. 21 dotyczącym prawa do niedyskryminacji. Przepisy kolizyjne zaproponowane w rozporządzeniach wprowadzających w życie wzmocnioną współpracę będą stosowane wobec wszystkich par międzynarodowych, których związek jest sformalizowany, takich jak małżeństwo i zarejestrowany związek partnerski, w uczestniczących państwach członkowskich bez dyskryminacji z jakichkolwiek względów.

               4.9.Konkluzja w sprawie wzmocnionej współpracy

               56.Komisja uważa, że korzyści płynące z ustanowienia wzmocnionej współpracy w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmującej zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich, są wielorakie w porównaniu z wariantem zakładającym utrzymanie obecnego status quo i przeważają nad wszelkimi wadami tego rozwiązania.

               57.Wspólne przepisy kolizyjne w dziedzinie ustrojów majątkowych par międzynarodowych znacznie ułatwią życie wielu parom w uczestniczących państwach członkowskich. Jest to zgodne z programem sztokholmskim, w którym Rada Europejska uznała, że proces harmonizacji przepisów kolizyjnych na poziomie Unii należy kontynuować w obszarach, gdzie jest to konieczne, takich jak „...małżeński ustrój majątkowy i majątkowe następstwa separacji par”
                  21
               .

               58.W związku z powyższym Komisja wnioskuje o upoważnienie do ustanowienia wzmocnionej współpracy między wnioskującymi państwami członkowskimi. Komisja podkreśla, że wzmocniona współpraca w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmująca zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich pozostaje otwarta dla wszystkich państw członkowskich zgodnie z art. 328 TFUE i zachęca do tego te państwa członkowskie, które jeszcze nie wnioskowały o udział we wzmocnionej współpracy, co tym samym zwiększy korzyści z uczestnictwa.

               2016/0061 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmującej zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 329 ust. 1,

               uwzględniając wnioski złożone przez Belgię, Bułgarię, Republikę Czeską, Niemcy, Grecję, Hiszpanię, Francję, Chorwację, Włochy, Luksemburg, Maltę, Niderlandy, Austrię, Portugalię, Słowenię, Finlandię i Szwecję,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  22
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w którym zapewniony jest swobodny przepływ osób. W celu sukcesywnego tworzenia takiego obszaru Unia ma przyjąć środki odnoszące się do współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne.

               (2)Zgodnie z art. 81 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej środki te mają obejmować zapewnienie zgodności norm mających zastosowanie w państwach członkowskich w przypadku kolizji przepisów, w tym również środki dotyczące prawa rodzinnego mające skutki transgraniczne.

               (3)Dnia 16 marca 2011 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie małżeńskich ustrojów majątkowych oraz wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w zakresie skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich.

               (4)Na posiedzeniu dnia 3 grudnia 2015 r. Rada stwierdziła, że Unia jako całość nie zdoła osiągnąć porozumienia w sprawie przyjęcia wspomnianych rozporządzeń w rozsądnym terminie.

               (5)W tych okolicznościach z wnioskiem do Komisji zwróciły się Malta, Chorwacja i Belgia w pismach odpowiednio z dnia 14 grudnia 2015 r., 15 grudnia 2015 r. i 17 grudnia 2015 r. oraz Szwecja, Grecja, Słowenia, Hiszpania, Francja, Portugalia, Włochy, Luksemburg i Niemcy w pismach z dnia 18 grudnia 2015 r., w których to pismach państwa te zgłosiły wolę podjęcia wzmocnionej współpracy między sobą w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie małżeńskich ustrojów majątkowych i skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich i stwierdziły, że Komisja powinna przedłożyć Radzie wniosek w tym celu. Republika Czeska, Niderlandy, Bułgaria, Austria i Finlandia zwróciły się do Komisji z tym samym wnioskiem odpowiednio w pismach z dnia 28 stycznia 2016 r., 2 lutego 2016 r., 9 lutego 2016 r., 16 lutego 2016 r. i 26 lutego 2016 r. O wzmocnioną współpracę wnioskowało łącznie 16 państw członkowskich.

               (6)Wzmocniona współpraca powinna zagwarantować jasne i kompleksowe ramy prawne w obszarze ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmujące zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich w uczestniczących państwach członkowskich. Ponadto wzmocniona współpraca powinna zapewnić obywatelom stosowne rozwiązania w odniesieniu do pewności prawa, przewidywalności i elastyczności oraz ułatwić przepływ orzeczeń i dokumentów urzędowych między uczestniczącymi państwami członkowskimi.

               (7)Zgodnie z wnioskami państw członkowskich w sprawie ustanowienia wzmocnionej współpracy Komisja proponuje dwa istotne akty wykonawcze wdrażające wzmocnioną współpracę: jeden dotyczący małżeńskich ustrojów majątkowych, drugi – skutków majątkowych zarejestrowanych związków małżeńskich. By objąć pełen zakres wzmocnionej współpracy w obszarze ustrojów majątkowych par międzynarodowych i zapewnić obywatelom niedyskryminację, wspomniane wyżej dwa istotne akty wykonawcze należy przyjąć równocześnie.

               (8)Warunki określone w art. 20 Traktatu o Unii Europejskiej i w art. 326-329 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej są spełnione.

               (9)Obszar wzmocnionej współpracy, tj. obszar jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmującej zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich, jest określony w art. 81 ust. 2 lit. a) i lit. c) oraz art. 81 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jako jeden z obszarów objętych Traktatami. Nie jest to obszar wyłącznych kompetencji Unii.

               (10)Wymóg dotyczący podjęcia decyzji w ostateczności, określony w art. 20 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, jest spełniony, gdyż Rada stwierdziła w dniu 3 grudnia 2015 r., że cele wyznaczone w objętych wnioskami rozporządzeniach nie mogą zostać osiągnięte przez Unię jako całość w rozsądnym terminie.

               (11)Wzmocniona współpraca w obszarze jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmująca zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich ma na celu rozwinięcie współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne, w myśl zasady wzajemnego uznawania orzeczeń, a także zapewnienie zgodności przepisów kolizyjnych obowiązujących w państwach członkowskich. Tym samym wzajemna współpraca sprzyja osiągnięciu celów Unii, chroni jej interesy i umacnia jej proces integracji zgodnie z wymogami art. 20 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej.

               (12)Wzmocniona współpraca w dziedzinie jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmująca zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich jest zgodna z Traktatami i prawem unijnym i nie narusza zasad rynku wewnętrznego ani spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej. Nie stanowi ona bariery handlowej ani nie powoduje dyskryminacji w handlu między państwami członkowskimi, a także nie zakłóca konkurencji między nimi.

               (13)W szczególności wzmocniona współpraca w dziedzinie jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmująca zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich jest zgodna z przepisami prawa unijnego regulującymi współpracę sądową w sprawach cywilnych, gdyż wzmocniona współpraca nie narusza istniejącego dorobku prawnego Unii.

               (14)Wzmocniona współpraca w dziedzinie jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmująca zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich nie narusza kompetencji, praw i obowiązków państw członkowskich, które w niej nie uczestniczą. Wspólne przepisy dotyczące jurysdykcji, wspólne przepisy kolizyjne i przepisy dotyczące uznawania i wykonywania orzeczeń w uczestniczących państwach członkowskich nie naruszają przepisów nieuczestniczących państw członkowskich. Sądy w nieuczestniczących państwach członkowskich będą w dalszym ciągu stosować obowiązujące przepisy krajowe w celu ustalenia jurysdykcji i prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmujących zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich.

               (15)Decyzja nie narusza zasad zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 9 i 21.

               (16)Wzmocniona współpraca w dziedzinie jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmująca zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich pozostaje otwarta dla wszystkich państw członkowskich, zgodnie z art. 328 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym upoważnia się Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Czeską, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Grecką, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Chorwacji, Republikę Włoską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republikę Malty, Królestwo Niderlandów, Republikę Austrii, Republikę Portugalską, Republikę Słowenii, Republikę Finlandii i Królestwo Szwecji do podjęcia między sobą wzmocnionej współpracy w obszarze jurysdykcji sądów, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w zakresie ustrojów majątkowych par międzynarodowych, obejmującej zarówno małżeńskie ustroje majątkowe, jak i skutki majątkowe zarejestrowanych związków partnerskich, przy zastosowaniu odnośnych postanowień Traktatów.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  COM(2011) 126.

                     (2)
                  COM(2011) 127.

                     (3)
                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatów, Dania nie uczestniczyła w przyjęciu objętego wnioskiem rozporządzenia i nie była nim związana ani go nie stosowała. Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatów, Irlandia i Zjednoczone Królestwo nie zgłosiły zamiaru uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu objętych wnioskami rozporządzeń.

                     (4)
                  A7-0253/2013 i A7-0254/2013

                     (5)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego.

                     (6)
                  CS-PRES/2015/14937

                     (7)
                  Dokument Rady 14651/15 + COR1 REV1

                     (8)
                  Dokument Rady 14652/15

                     (9)
                  SEC(2011) 327 final

                     (10)
                  CS-PRES/2015/14937

                     (11)
                  Badanie kwestii małżeńskiego ustroju majątkowego oraz majątku par pozostających w związkach niemałżeńskich według prawa prywatnego międzynarodowego i prawa wewnętrznego państw członkowskich Unii, wykonane przez Consortium ASSER-UCL (ang. Study in comparative law on the rules governing conflicts of jurisdiction and laws on matrimonial property regimes and the implementation for property issues of the separation of unmarried couples in the Member States). Zob.: Zob. http://europa.eu.int/comm/justice_home/doc_centre/civil/studies/doc_civil_studies_en.htm

                     (12)
                  COM(2006) 400 final.

                     (13)
                  Dz. U. C 115 z 4.5.2010.

                     (14)
                  Informacje Eurostatu na dzień 1 stycznia 2015 r.(http://ec.europa.eu/eurostat/tgm/table.do?tab=table&language=en&pcode=tps00001&tableSelection=1&footnotes=yes&labeling=labels&plugin=1)

                     (15)
                  Informacje zawarte w niniejszym punkcie oparte są na sprawozdaniu końcowym z oceny skutków wspólnotowych instrumentów dotyczących małżeńskich ustrojów majątkowych oraz majątku par żyjących w konkubinacie w przypadkach, w których występuje element międzynarodowy, przeprowadzonej przez EPEC w 2010 r.

                     (16)
                  Program w zakresie środków wdrażania zasady wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, przyjęty dnia 30 listopada 2000 r. (Dz. U. 12 z 15.1.2001, s.1).

                     (17)
                  Rozporządzenie Rady (WE) 1347/2000 w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków (Dz. U. 160 z 30.6.2000, s. 19).

                     (18)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000.

                     (19)
                  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1259/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie wprowadzenia w życie wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej.

                     (20)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego.

                     (21)
                  Dz. U. C 115 z 4.5.2010.

                     (22)
                  Dz.U. C […] z […], s. […].


				|

		52014PC0139

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej i Umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie dostępu statków rybackich pływających pod banderą Seszeli do wód i morskich zasobów biologicznych Majotty, podlegających jurysdykcji Unii Europejskiej /* COM/2014/0139 final - 2014/0079 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
W toku negocjacji w sprawie nowego protokołu do Umowy
o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a
Republiką Seszeli, które toczyły się w maju 2013 r., Seszele
zgłosiły potrzebę wynegocjowania umowy w sprawie dostępu
dla statków pływających pod banderą Seszeli do wód  Majotty,
które od dnia 1 stycznia 2014 r. znajdą się pod jurysdykcją UE.
Umożliwiłoby to statkom pływającym pod banderą Seszeli
zachowanie dostępu do wód Majotty po dniu 1 stycznia 2014 r.
Statki pływające
pod banderą Seszeli mogą obecnie poławiać w wodach Majotty
na podstawie porozumienia między prefektem Majotty oraz
właścicielami statków pływających pod banderą Seszeli.
Do tej pory średnio osiem statków pod banderą Seszeli
łowiących za pomocą okrężnic operowało na wodach
Majotty ma podstawie prywatnego porozumienia, które przewiduje uiszczanie
opłaty licencyjnej bezpośrednio na rzecz Majotty.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Niniejsza umowa będzie
miała strategiczne znaczenie dla floty Seszeli, biorąc pod uwagę
migracyjny charakter zasobów tuńczyka. Wzmocni również relacje UE z
Seszelami i podkreśli ich znaczenie. Niniejsza umowa stanowi
uzupełnienie i odzwierciedlenie istniejącej umowy, jaka
obowiązuje w odniesieniu do dostępu statków UE do zasobów w wodach
Seszeli, a tym samym wzmacnia sygnał polityczny kierowany do Seszeli,
naszego najważniejszego partnera w regionie.
Na tej podstawie Komisja wnosi, aby Rada, za zgodą Parlamentu,
przyjęła decyzję o zawarciu niniejszej umowy.
3.           SPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Rada Europejska
przyjęła w dniu 11 lipca 2012 r. decyzję w sprawie zmiany
statusu Majotty, tak aby dnia 1 stycznia 2014 r. stała się ona
regionem najbardziej oddalonym (Dz.U. L 204 z 31.7.2012 r.), a nie zachowywała
obecny status kraju lub terytorium zamorskiego.  W konsekwencji obecna WSE
Majotty od dnia 1 stycznia 2014 r. staje się wodami UE.
Mandat Komisji do
podjęcia tych negocjacji został uzgodniony w dniu 14
października 2013 r. i wkrótce potem podjęto negocjacje z Seszelami,
które zakończono w dniu 15 listopada 2013 r.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Ponieważ umowa dotyczy dostępu
statków rybackich pływających pod banderą Seszeli do akwenów
podlegających jurysdykcji UE, budżet UE nie poniesie żadnych
skutków finansowych w postaci wydatków.
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
Niniejsza umowa przewiduje dostęp
ograniczonej liczby statków na okres sześciu lat do wód Majotty, które
zostaną objęte zakresem jurysdykcji UE od dnia 1 stycznia 2014 r.
Rozwiązanie takie odpowiada obecnym zezwoleniom oferowanym w ramach
bieżącego porozumienia Majotty z właścicielami statków.
Zezwolenia te będą zgodne z wytycznymi wynikającymi z opinii
naukowej IOTC dotyczącej zdolności połowowej i ochrony zasobów.
Chcąc uzyskać przedmiotowy
dostęp, seszelscy właściciele statków będą musieli
zapłacić za wydanie zezwolenia na połowy. Opłaty za te
zezwolenia będą odpowiadać całkowitym stawkom, które
zostały niedawno uzgodnione z Seszelami w nowym protokole do Umowy o
partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a
Republiką Seszeli. Płatność za licencję byłaby
jedyną rekompensatą finansową przewidzianą w nowej umowie i
będzie wnoszona bezpośrednio na rzecz Majotty, aby jej ułatwić
rozwijanie możliwości w zakresie zarządzania i kontroli, a
także rozwój zarządzania rybołówstwem i budowanie
potencjału. Nie będzie żadnych skutków finansowych dla
władz Seszeli.
2014/0079 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie zawarcia w imieniu Unii
Europejskiej i Umowy między Unią Europejską a Republiką
Seszeli w sprawie dostępu statków rybackich pływających pod
banderą Seszeli do wód i morskich zasobów biologicznych Majotty,
podlegających jurysdykcji Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w
związku z art. 218 ust. 6 lit. a) i ust. 7,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
uwzględniając opinię Parlamentu
Europejskiego[1],

a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Rada Europejska
przyjęła decyzję (2012/419/UE) z dnia 11 lipca 2012 r.[2] zmieniającą,
ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r., status Majotty względem Unii
Europejskiej,
(2)       Rada upoważniła
Komisję do prowadzenia w imieniu Unii Europejskiej negocjacji
dotyczących umowy z Republiką Seszeli odnoszących się do
dostępu dla statków rybackich pływających pod banderą
Republiki Seszeli do wód i morskich zasobów biologicznych Unii Europejskiej, a
mianowicie w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Majotty.
(3)       W wyniku tych negocjacji dnia
15 listopada 2013 r. parafowano nowy protokół.
(4)       W interesie UE leży
wdrożenie Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między
Unią Europejską a Republiką Seszeli, ustalającej
uprawnienia do połowów i określającej warunki propagowania
odpowiedzialnych połowów i zrównoważonego rybołówstwa w wodach
Majotty pod jurysdykcją Unii Europejskiej. Należy zatem
zatwierdzić umowę w imieniu Unii. Należy zatem zatwierdzić
umowę w imieniu Unii.
(5)       W art. 8 umowy ustanowiono
wspólny komitet odpowiedzialny za monitorowanie jej stosowania. Ponadto zgodnie
z umową wspólny komitet może zatwierdzać niektóre zmiany
wprowadzane do umowy.  Aby ułatwić przyjmowanie tych zmian,
należy upoważnić Komisję Europejską, z
zastrzeżeniem określonych warunków, do przyjmowania ich w ramach
procedury uproszczonej,
(6)       Aby władze na Majotcie
wdrażały przepisy wspólnej polityki rybołówstwa – od daty, w
której Majotta staje się najbardziej oddalonym regionem – konieczne jest
ustanowienie właściwych ram administracyjnych i działań
kontrolnych, stworzenie materialnej infrastruktury oraz zapewnienie
odpowiedniego budowania potencjału Pomoże to również
spełnić wymóg wywiązywania się z międzynarodowych
zobowiązań sprawozdawczych Unii. W związku z tym należy
zapewnić niezbędne środki finansowe organom do spraw
rybołówstwa na Majotcie poprzez wykorzystanie finansowania zapewnianego w
ramach opłat uiszczanych bezpośrednio na rzecz Majotty przez
właścicieli statków.
(7)       Flota rybacka pod
banderą Seszeli operowała na wodach Majotty od kilku lat na podstawie
porozumień między Majottą i właścicielami statków,
przy czym właściciele statków wnosili opłatę
licencyjną na rzecz Majotty, by móc poławiać w jej wodach. W
rezultacie rozwinęły się ścisłe relacje między
flotą Seszeli a społecznością lokalną francuskiego
regionu najbardziej oddalonego Majotty. W związku z tym, aby utrzymać
tę ciągłość działalności połowowej i
dalsze korzyści dla Majotty, właściwe jest, aby wszystkie
płatności związane z zezwoleniami i połowami na mocy
niniejszej umowy przynosiły bezpośrednie korzyści
społeczności lokalnej na Majotcie.
(8)       Umowę należy
przyjąć w imieniu Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza
się w imieniu Unii podpisanie nowej umowy ustalającej uprawnienia do
połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o
partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską
a Republiką Seszeli[3].
Artykuł 2
1.           Francja jest upoważniona
do gromadzenia na rachunku swojego regionu najbardziej oddalonego Majotta płatności
związanych z zezwoleniami i połowami oraz innych opłat
należnych od operatorów statków Seszeli w związku z udzieleniem
dostępu do łowisk na wodach UE wokół Majotty zgodnie z
przepisami rozdziału III sekcja 1, pkt 8 i 9 oraz sekcji 2
załącznika do umowy. Dochody w tym zakresie są wykorzystywane
przez Francję na ustanowienie odpowiednich ram administracyjnych,
działania kontrolne, zapewnienie odpowiedniej fizycznej infrastruktury
oraz stosowne budowanie potencjału, tak aby administracja Majotty
spełniała wymagania wspólnej polityki rybołówstwa.
2.           Francja przedstawia Komisji
szczegóły dotyczące tego rachunku bankowego.
3.           Na koniec każdego roku
realizacji niniejszej umowy Francja przekazuje Komisji szczegółowe
sprawozdanie na temat płatności dokonanych przez statki uprawnione do
prowadzenia połowów oraz wykorzystania tych środków.
Artykuł 3
Przewodniczący
Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 19 umowy.
Artykuł 4
Z zastrzeżeniem
przepisów i warunków określonych w załączniku, Komisja
Europejska jest upoważniona do przyjmowania w imieniu Unii Europejskiej
zmian do umowy wprowadzonych na forum wspólnego komitetu.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja
wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej[4].

Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. C , , s. .
[2]               Dz.U. L 204 z 31.7.2012 r.
[3]               Tekst umowy został opublikowany w Dz. U.
[reference together with the Decision on signing]
[4]               Data wejścia w życie niniejszej umowy zostanie
opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej.
ZAŁĄCZNIK

Zakres uprawnień i procedura ustalania stanowiska Unii na forum wspólnego
komitetu

1.
Komisja jest upoważniona do prowadzenia
negocjacji z Republiką Seszeli oraz, w stosownych przypadkach i z
zastrzeżeniem zgodności z pkt 3 niniejszego załącznika, do
uzgadniania zmian do umowy w odniesieniu do następujących kwestii:
a)      przeglądu uprawnień do połowów zgodnie z art. 9 umowy;
b)      przeglądu przepisów technicznych dotyczących systemu
monitorowania statków (VMS) zgodnie z pkt 10 dodatku 6 załącznika do
umowy i podobnych przepisów technicznych zgodnie z art. 8 ust. 1
umowy.
2.
W ramach wspólnego komitetu ustanowionego na mocy
umowy Unia:
a)      działa zgodnie z realizowanymi przez siebie celami w ramach
wspólnej polityki rybołówstwa;
b)      działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r.
dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru
wspólnej polityki rybołówstwa;
c)      propaguje stanowiska, które są spójne z odpowiednimi przepisami
przyjmowanymi przez regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem.
3.
W przypadku gdy przewiduje się, że na
posiedzeniu wspólnego komitetu zostanie przyjęta decyzja w sprawie zmian
do protokołu, o których mowa w pkt 1, podejmuje się kroki konieczne
do tego, aby stanowisko, które ma zostać wyrażone w imieniu Unii,
uwzględniało najnowsze statystyczne, biologiczne i inne stosowne
informacje przekazywane Komisji.
W tym celu i w oparciu o
te informacje, z odpowiednim wyprzedzeniem w stosunku do odnośnego
posiedzenia wspólnego komitetu, służby Komisji przekazują Radzie
lub jej organom przygotowawczym do rozpatrzenia i zatwierdzenia dokument
przygotowawczy zawierający szczegóły planowanego stanowiska Unii.
Jeżeli podczas kolejnych posiedzeń, w
tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie
porozumienia, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy,
kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom
przygotowawczym.
Zachęca się Komisję do
podejmowania, w odpowiednim czasie, wszelkich niezbędnych
działań wynikających z decyzji wspólnego komitetu, w tym, w
stosownych przypadkach, opublikowania odpowiedniej decyzji w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej i przedłożenia wszelkich
wniosków potrzebnych do wdrożenia tej decyzji.


|

52011PC0661

Wniosek DECYZJA RADY ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju (3. rata za 2011 r.)  /* KOM/2011/0661 wersja ostateczna - 2011/0289 (NLE) */

	UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKUZgodnie z art. 57 ust. 3 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) niniejszy wniosek dotyczy kwoty trzeciej raty wkładu w 2011 r. („n+1” w rozumieniu stałych procedur określonych w tym artykule.) Rada podejmuje decyzję w sprawie tego wniosku najpóźniej w terminie 21 dni kalendarzowych od przedstawienia wniosku przez Komisję, a państwa członkowskie muszą przekazać wkłady z tytułu trzeciej raty najpóźniej w terminie 21 dni kalendarzowych od dnia notyfikowania im decyzji Rady.2. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKUZgodnie z art. 57 ust. 7 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR w przypadku każdej z tych kwot określa się część, którą zarządza Komisja i część, którą zarządza EBI.Zgodnie z art. 145 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR EBI przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.Artykuł 58 ust. 2 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR, jedną po drugiej. Wezwania, o których mowa w niniejszym wniosku, dotyczą zatem kwot przyznanych Komisji w ramach 10. EFR oraz EBI w ramach 9. EFR.Ponadto art. 60 rozporządzenia finansowego w sprawie EFR stanowi, że w przypadku nieprzekazania raty wkładu przed upływem terminu dane państwo członkowskie zobowiązane jest zapłacić odsetki od niewpłaconej kwoty, zasady dotyczące zapłaty odsetek określono w tym samym artykule.2011/0289 (NLE)WniosekDECYZJA RADYustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju (3. rata za 2011 r.)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217,uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.[1] i zmienioną ostatnio w Wagadugu, Burkina Faso, dnia 22 czerwca 2010 r.[2], w szczególności jej art. 10 ust. 1,uwzględniając umowę wewnętrzną zawartą między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z Umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których ma zastosowanie część czwarta Traktatu WE[3], (zwaną dalej „umową wewnętrzną”), w szczególności jej art. 7,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym w sprawie 10. EFR”)[4], ostatnio zmienione w dniu 11 kwietnia 2011 r.[5], a w szczególności jego art. 57 ust. 5,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zgodnie z procedurą określoną w art. 57 ust. 5 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR Komisja przedstawia wniosek do dnia 10 października 2011 r., określający a) kwotę trzeciej raty wkładu na 2011 r. oraz b) poprawioną roczną kwotę wkładu na rok 2011 zgodnie z rzeczywistymi potrzebami, jeżeli, zgodnie z art. 7 ust. 3 umowy wewnętrznej, roczna kwota odbiega od rzeczywistych potrzeb. Rada powinna podjąć decyzję w sprawie niniejszego wniosku najpóźniej w terminie 21 dni kalendarzowych od przedstawienia wniosku przez Komisję, a państwa członkowskie powinny przekazać wkłady z tytułu trzeciej raty najpóźniej w terminie 21 dni kalendarzowych od dnia notyfikowania im decyzji Rady,(2) Rada przyjęła w dniu 5 listopada 2010 r.[6], na wniosek Komisji, decyzję, w której z rocznej kwoty wkładów państw członkowskich do EFR w 2011 r. dla Komisji przeznaczono kwotę 3 690 000 000 EUR, zaś dla EBI 210 000 000 EUR. W dniu 20 czerwca 2011 r.[7] Rada przyjęła, na kolejny wniosek Komisji, decyzję w sprawie zmiany wysokości udziału Komisji w 2011 r. na kwotę 3 100 000 000 EUR.(3) Zgodnie z art. 7 ust. 3 umowy wewnętrznej w sprawie 10. EFR, jeżeli wysokość określonych uprzednio wkładów odbiega od rzeczywistych potrzeb EFR, Komisja przedstawia Radzie wniosek dotyczący zmiany wysokości wkładów w ramach już określonego pułapu. Dlatego roczną kwotę wkładów państw członkowskich na EFR w 2011 r. przeznaczonych dla EIB należy ustalić na 200 000 000 EUR.(4) Zgodnie z art. 145 akapit pierwszy rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR Europejski Bank Inwestycyjny przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.(5) Artykuł 58 ust. 2 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładu w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR. Na podstawie art. 58 ust. 2 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR należy zatem także wezwać do wniesienia wkładów w ramach 9. EFR do EBI ,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Roczną kwotę wkładów państw członkowskich na poczet EFR w 2011 r., przeznaczoną do zarządzania przez Europejski Bank Inwestycyjny w celu finansowania Instrumentu Inwestycyjnego, ustala się na 200 000 000 EUR.Artykuł 2Poszczególne wkłady na poczet EFR, które państwa członkowskie przekazują Komisji i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu jako trzecią ratę za 2011 r., przedstawiono w tabeli w załączniku.Artykuł 3Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia jej przyjęcia.Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKTrzecia rata wkładów za rok 2011 (w EUR)PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE | Głównie 10. EFR | Trzecia rata |% | Komisja 10. EFR |BELGIA | 3,53 | 6 707 000 |DANIA | 2,00 | 3 800 000 |NIEMCY | 20,50 | 38 950 000 |GRECJA | 1,47 | 2 793 000 |HISZPANIA | 7,85 | 14 915 000 |FRANCJA | 19,55 | 37 145 000 |IRLANDIA | 0,91 | 1 729 000 |WŁOCHY | 12,86 | 24 434 000 |LUKSEMBOURG | 0,27 | 513 000 |NIDERLANDY | 4,85 | 9 215 000 |AUSTRIA | 2,41 | 4 579 000 |PORTUGALIA | 1,15 | 2 185 000 |FINLANDIA | 1,47 | 2 793 000 |SZWECJA | 2,74 | 5 206 000 |ZJEDNOCZONE KRÓLEWSTWO | 14,82 | 28 158 000 |Suma cząstkowa EUR-15 | 96,38 | 183 122 000 |BUŁGARIA | 0,14 | 266 000 |REPUBLIKA CZESKA | 0,51 | 969 000 |ESTONIA | 0,05 | 95 000 |CYPR | 0,09 | 171 000 |ŁOTWA | 0,07 | 133 000 |LITWA | 0,12 | 228 000 |WĘGRY | 0,55 | 1 045 000 |MALTA | 0,03 | 57 000 |POLSKA | 1,30 | 2 470 000 |RUMUNIA | 0,37 | 703 000 |SŁOWENIA | 0,18 | 342 000 |SŁOWACJA | 0,21 | 399 000 |Suma cząstkowa EUR-12 | 3,62 | 6 878 000 |OGÓŁEM UE-27 | 100,00 | 190 000 000 |[1] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.[2] Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.[3] Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.[4] Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.[5] Dz.U. L 102 z 16.4.2011, s. 1.[6] 15831/10[7] 11689/11