|

52010PC0140

2010/0078 (NLE)  Wniosek rozporządzenie Rady rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z Malezji  /* COM/2010/0140 końcowy - NLE 2010/0078 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 9.4.2010KOM(2010)140 wersja ostateczna2010/0078 (NLE)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYrozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z MalezjiUZASADNIENIEKontekst wniosku |Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”) w dochodzeniu dotyczącym możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei i z Malezji. |Kontekst ogólny Niniejszy wniosek przedstawia się w związku z wykonaniem rozporządzenia podstawowego i w wyniku dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Obecnie obowiązujące środki zostały nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1858/2005 nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej. |Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Strony zainteresowane postępowaniem miały już możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. |Aspekty prawne wniosku |Krótki opis proponowanych działań W dniu 12 sierpnia 2009 r. Komisja opublikowała rozporządzenie (WE) nr 734/2009, którym wszczęto dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli („SWR”) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei i Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei i Malezji. Dochodzenie wszczęto na wniosek złożony przez Komitet Łącznikowy Przemysłu Lin Stalowych Unii Europejskiej, w którym sformułowano zarzut obchodzenia środków poprzez przeładunek produktów w Republice Korei i Malezji. Załączony wniosek dotyczący rozporządzenia Rady opiera się na ustaleniach przeprowadzonego dochodzenia. W wyniku dochodzenia potwierdzono, że w Republice Korei odbywa się przeładunek SWR pochodzących z Chin oraz, że spełnione są wszystkie inne kryteria stanowiące podstawę do stwierdzenia obchodzenia środków określone w art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Nie stwierdzono obchodzenia środków w odniesieniu do produktów wysyłanych z Malezji. W związku z tym proponuje się rozszerzenie środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do SWR pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Republiki Korei. Cło jest równe cłu ogólnokrajowemu nałożonemu na przywóz SWR z Chińskiej Republiki Ludowej (60,4 %). Cło pobiera się od dnia wszczęcia dochodzenia. Kilku współpracujących producentów z Korei przedstawiło wniosek o zwolnienie z możliwych rozszerzonych środków. W przypadku przedsiębiorstw, które podjęły pełną współpracę oraz w odniesieniu do których nie stwierdzono obchodzenia środków, proponuje się przyznawanie zwolnień. Stosowne rozporządzenie Rady należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie później niż dnia 11 maja 2010 r. |Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, w szczególności jego art. 13. |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Formę działania opisano w wyżej wymienionym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. |Wskazówki dotyczące sposobu zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Unii, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania. |Wybór instrumentów |Proponowane instrumenty: rozporządzenie. |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: wyżej wymienione rozporządzenie podstawowe nie przewiduje innych możliwości. |Wpływ na budżet |Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii. |2010/0078 (NLE)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYrozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z MalezjiRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 13,uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:1.  PROCEDURA2.  Istniejące środki i wcześniejsze dochodzenia3.  Rozporządzeniem (WE) nr 1796/1999[2] („rozporządzenie pierwotne”) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe wynoszące 60,4 % na przywóz stalowych lin i kabli („SWR”) pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” lub „Chiny”). Środki te będą dalej zwane „środkami pierwotnymi”, a dochodzenie, które doprowadziło do nałożenia środków przez pierwotne rozporządzenie będzie dalej zwane „dochodzeniem pierwotnym”.4.  W 2004 r., po ustaleniu obchodzenia pierwotnych środków poprzez przeładunek SWR pochodzących z Chin w Maroku, zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, rozporządzeniem Rady (WE) nr 1886/2004[3] rozszerzono środki na przywóz tych samych SWR wysyłanych z Maroka. Podobnie, po ustaleniu w następstwie dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, że doszło do obejścia pierwotnych środków nałożonych na przywóz z Ukrainy przez Mołdawię, środki rozszerzono rozporządzeniem Rady (WE) nr 760/2004[4] na przywóz tych samych stalowych lin i kabli wysyłanych z Mołdawii.5.  Rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005[5] Rada w następstwie przeglądu wygaśnięcia („przegląd wygaśnięcia”) nałożyła, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ostateczne cło antydumpingowe na przywóz SWR pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej na poziomie środków pierwotnych. Nałożone w ten sposób cła pozostają w mocy i będą dalej zwane „środkami obowiązującymi”.6.  Wniosek7.  Dnia 29 czerwca 2009 r. Komisja otrzymała zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego wniosek o zbadanie możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz SWR pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Wniosek został złożony przez Komitet Łącznikowy Przemysłu Lin Stalowych Unii Europejskiej (EWRIS) w imieniu producentów stalowych lin i kabli Unii Europejskiej („wnioskodawca”).8.  We wniosku zarzucono, że po nałożeniu środków antydumpingowych nastąpiła znaczna zmiana struktury handlu w zakresie wywozu z ChRL, Republiki Korei i Malezji do Unii, która nie ma racjonalnych przyczyn lub ekonomicznego uzasadnienia poza nałożeniem obowiązujących środków. Wydaje się, że ta zmiana struktury handlu wynikała z przeładunku SWR pochodzących z ChRL w Republice Korei i Malezji.9.  We wniosku zarzuca się następnie, że skutki naprawcze obowiązujących środków zostały osłabione zarówno pod względem ilości, jak i ceny. Ponadto istniały wystarczające dowody potwierdzające, że zwiększony przywóz z Republiki Korei i Malezji odbywa się po cenach dużo niższych od niewyrządzającej szkody ceny ustalonej w dochodzeniu pierwotnym.10.  Wreszcie wnioskodawca zarzucił, że ceny SWR wysyłanych z Republiki Korei i z Malezji są cenami dumpingowymi w odniesieniu do wartości normalnej ustalonej dla produktu podobnego podczas dochodzenia pierwotnego.11.  Wszczęcie postępowania12.  Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody prima facie pozwalające na wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, Komisja wszczęła dochodzenie rozporządzeniem (WE) 734/2009[6] („rozporządzenie wszczynające”). Zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja, w drodze rozporządzenia wszczynającego, nakazała również organom celnym rejestrowanie przywozu SWR wysyłanych z Republiki Korei i z Malezji.13.  Dochodzenie14.  Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu dochodzenia władze ChRL, Republiki Korei i Malezji, producentów/eksporterów i przedsiębiorstwa handlowe w tych krajach, importerów w Unii, których sprawa dotyczy, oraz wnioskodawcę ze strony przemysłu Unii. Kwestionariusze wysłano do producentów/eksporterów z ChRL, Republiki Korei i z Malezji znanych Komisji z wniosku lub za pośrednictwem Misji Republiki Korei i Malezji przy Unii Europejskiej lub tych, którzy zgłosili się w terminie określonym w art. 3 ust. 1 rozporządzenia wszczynającego. Kwestionariusze wysłano również przedsiębiorstwom handlowym z Republiki Korei i z Malezji oraz importerom z Unii wymienionym we wniosku. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w rozporządzeniu wszczynającym.15.  Zgłosiło się piętnastu producentów/eksporterów i dwa przedsiębiorstwa handlowe z Republiki Korei, dwóch producentów/eksporterów z Malezji, pięciu producentów/eksporterów z Chin, dwóch powiązanych importerów, dziesięciu niepowiązanych importerów w Unii oraz Europejskie Stowarzyszenie Importerów Lin Stalowych. Kilka innych przedsiębiorstw stwierdziło, że nie są zaangażowane w produkcję lub wywóz produktu objętego dochodzeniem.16.  Następujące przedsiębiorstwa przedstawiły odpowiedzi na kwestionariusz, a w ich siedzibach przeprowadzono następnie wizyty weryfikacyjne:Producenci/eksporterzy z Republiki Korei:-  Bosung Wire Rope Co, Ltd., Kimhae-Si,-  Chung Woo Rope Co., Ltd., Busan,-  CS Co., Ltd, Yangsan-City,-  Cosmo Wire Ltd., Ulsan,-  Dae Heung Industrial Co., Ltd., Haman – Gun,-  DSR Wire Corp., Suncheon-City i przedsiębiorstwo powiązane DSR Corp., Busan,-  Goodwire Mfg., Co., Ltd., Yangsan-city,-  Kiswire Ltd., Seul,-  Line Metal Co., Ltd., Changnyoung-Gun,-  Manho Rope & Wire Ltd., Busan,-  Shin Han Rope Co., Ltd., 715-8, Incheon,-  Ssang Yong Cable Mfg. Co., Ltd, Busan,-  Young Heung Iron & Steel Co., Changwon CityPrzedsiębiorstw handlowe z Republiki Korei:-  Trion Co Ltd., BusanProducenci/eksporterzy z Malezji:-  Kiswire Sdn. Bhd., Johor Bahru,-  Southern Wire Industries (M) Sdn. Bhd., Shah Alam, SelangorProducenci/eksporterzy z ChRL:-  Qingdao DSR, Qingdao,-  Kiswire Qingdao Ltd., Qingdao,-  Young Heung (TAICANG) Steel Wire Rope Co., Ltd., Tai Cang CityPowiązani importerzy:-  Kiswire Europe, Niderlandy,-  Verope AG, Szwajcaria.-  Okres objęty dochodzeniem-  Okres objęty dochodzeniem trwał od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. (OD). Dane zgromadzono za okres od 1999 r. do końca OD w celu zbadania zarzucanej zmiany w strukturze handlu.-  WYNIKI DOCHODZENIA-  Uwagi ogólne-  Zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ocena istnienia obejścia środków została przeprowadzona poprzez przeanalizowanie kolejno następujących kwestii: czy doszło do zmiany struktury handlu między państwami trzecimi a Unią, czy zmiana ta wynika z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem, czy istnieją dowody szkody lub osłabienia skutków naprawczych cła w odniesieniu do cen lub ilości podobnych produktów oraz czy istnieją dowody dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości uprzednio ustalonych dla podobnych produktów w razie koniczności zgodnie z przepisami art. 2 rozporządzenia podstawowego.-  Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny-  Produkt objęty postępowaniem stanowią, jak określono w dochodzeniu pierwotnym, liny stalowe i kable, w tym liny zamknięte, z wyłączeniem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego przekraczającym 3 mm (w terminologii przemysłowej często zwane SWR), pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, obecnie objęte kodami CN ex 7312 10 81, ex 7312 10 83, ex 7312 10 85, ex 7312 10 89 i ex 7312 10 98 („produkt objęty postępowaniem”).-  Produkt objęty dochodzeniem stanowią liny stalowe i kable, w tym liny zamknięte, z wyłączeniem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego przekraczającym 3 mm, wysyłane z Republiki Korei i Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei i Malezji („produkt objęty dochodzeniem”), obecnie objęte tymi samymi kodami CN jak produkt objęty postępowaniem.-  Dochodzenie wykazało, że SWR wywożone do Unii z Chin i SWR wysyłane do Unii z Republiki Korei i z Malezji mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne i takie same zastosowania, a zatem należy je uważać za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.-  Stopień współpracy i określenie wielkości obrotów handlowych-  Jak stwierdzono powyżej w pkt (11), czternastu eksporterów/producentów z Republiki Korei, jedno koreańskie przedsiębiorstwo handlowe, dwóch producentów eksportujących z Malezji i trzech producentów eksportujących z Chin współpracowało w dochodzeniu poprzez przedstawienie odpowiedzi na kwestionariusz.Republika Korei17.  Po przedstawieniu odpowiedzi na kwestionariusz jedno koreańskie przedsiębiorstwo zgłosiło Komisji swoją upadłość i dlatego wycofało się ze współpracy.18.  W przypadku innego koreańskiego przedsiębiorstwa za uzasadnione uznano zastosowanie art. 18 ust. 1 z przyczyn określonych poniżej w pkt 47.19.  Współpracujący koreańscy producenci eksportujący reprezentują 81 % całkowitego koreańskiego wywozu do Unii w OD zgodnie z informacjami zawartymi w bazie danych COMEXT. W związku z tym, mimo że stopień współpracy był wysoki, współpracujący producenci/eksporterzy nie reprezentują całkowitej wielkości wywozu SWR z Republiki Korei. Całkowitą wielkość wywozu określa się więc w oparciu o bazę danych COMEXT.Malezja20.  W Malezji jest dwóch znanych producentów. Całkowita wielkość wywozu tych dwóch współpracujących przedsiębiorstw z Malezji przekroczyła wielkość przywozu produktu objętego dochodzeniem zarejestrowaną w bazie danych COMEXT. Uznano zatem, że producenci eksportujący odzwierciedlają łączny wywóz SWR z Malezji do Unii.21.  Wnioskodawca twierdził, że dane COMEXT nie są wiarygodne, a zatem nie powinno się określać na tej podstawie łącznej wielkości wywozu z Malezji do Unii Europejskiej Jednakże podczas dochodzenia dane dotyczące przywozu zostały porównane z oficjanymi statystykami malezyjskimi i ze zweryfikowanymi odpowiedziami na kwestionariusz. Analiza ta nie wykazała, by rzeczywisty wywóz z Malezji przekroczył wywóz zgłoszony przez współpracujące przedsiębiorstwa z Malezji. Argument wnioskodawcy musiał zatem zostać odrzucony.Chińska Republika Ludowa22.  W Chinach poziom współpracy producentów/eksporterów był niski, ponieważ jedynie trzech eksporterów/producentów przedstawiło odpowiedzi na kwestionariusz. Ponadto żadne z tych przedsiębiorstw nie prowadziło wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii i tylko w bardzo niewielkich ilościach do Malezji. Współpracujące przedsiębiorstwa stanowią 41 % łącznego chińskiego wywozu do Republiki Korei. Dlatego też na podstawie informacji przedstawionych przez współpracujące strony nie można było w uzasadniony sposób określić wielkości wywozu SWR z Chin.23.  W związku z powyższym ustalenia w odniesieniu do przywozu SWR do Unii i wywozu SWR z Chin do Republiki Korei i Malezji musiały częściowo opierać się na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Do określenia całkowitej wielkości przywozu z Chin do Unii wykorzystano dane pochodzące z bazy danych COMEXT. Chińskie, koreańskie i malezyjskie statystyki krajowe wykorzystano do określenia całkowitego przywozu z Chin do Republiki Korei i Malezji. Dane z różnych źródeł statystycznych zostały zestawione i potwierdzone przez inne statystyczne bazy danych, takie jak Global Trade Atlas, China Export Database, i przez dane przedstawione przez organy celne Republiki Korei i Malezji.24.  Wielkość przywozu zarejestrowana w koreańskich, malezyjskich i chińskich statystykach objęła większą grupę produktów niż produkt objęty postępowaniem lub produkt objęty dochodzeniem. W związku z tym statystyki dostosowano zgodnie z ustaleniami obecnego dochodzenia.25.  Zmiana struktury handluPrzywóz SWR do Unii26.  Przywóz SWR z Chin do Unii początkowo spadł prawie do zera w następstwie nałożenia środków w 1999 r. Po stopniowym wzroście w latach 2003-2006 przywóz osiągnął najwyższy poziom 8 656 ton w 2006 r., a następnie tendencja ta uległa odwróceniu i wielkość przywozu ponownie spadła, o ponad 40 % między 2006 r. a OD.27.  Z drugiej strony łączny przywóz koreańskich SWR do Unii wzrósł znacznie w latach 1999-2008 z ok. 11 123 ton do 48 214 ton. Roczny wzrost w wartościach bezwzględnych był największy w latach 2002-2003 i niedawno w latach 2006-2007.28.  W oparciu o informacje zawarte w skardze oraz dostarczone przez Misję Republiki Korei przy Unii Europejskiej uznaje się, że niniejsze dochodzenie objęło znaczną większość, jeżeli nie wszystkich, prawdziwych producentów produktu objętego dochodzeniem w Korei. Uznano zatem, że wywóz do Unii realizowany przez niewspółpracujące przedsiębiorstwa koreańskie, który stanowi 19 % łącznego wywozu z Republiki Korei pod względem wielkości, jest realizowany głównie przez przedsiębiorstwa handlowe, oprócz producentów wspomnianych w pkt (18) i (47).29.  Przedsiębiorstwa te wyraźnie zwiększyły swój wywóz do UE w 2006 i 2007 r. Wywóz w tych latach był o ok. 20 % większy niż w 2005 r., tj. w pierwszym roku, za który dostępne są dane na tym poziomie. Wywóz przedsiębiorstw niewspółpracujących zmniejszał się począwszy od 2008 r., co należy rozważać w świetle dochodzenia przeprowadzonego przez władze koreańskie w tym okresie opisanego w pkt (52).30.  W przypadku Malezji zarówno z danych pochodzących z bazy COMEXT, jak i z łącznego wywozu realizowanego przez przedsiębiorstwa współpracujące wynika, że w przeszłości wywóz z Malezji do Unii również stale wzrastał. Największy i najbardziej stabilny wzrost odnotowano między 2005 r. a OD, kiedy wywóz z Malezji do Unii wzrósł dwukrotnie.31.  Tabela 1 przedstawia wielkość przywozu SWR z wymienionych wyżej krajów do Unii od czasu nałożenia środków w 1999 r. do OD.Tabela 1: Zmiany w przywozie SWR do Unii od czasu nałożenia środkówWielkość przywozu (w tonach) | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 |Chiny | b.d. | 414 | 283 | 394 | 913 | 2 809 |Udział w łącznym przywozie | - | 1 % | 1 % | 1 % | 2 % | 5 % |Republika Korei | 11 122 | 12 486 | 13 280 | 16 223 | 22 302 | 31 862 |Udział w łącznym przywozie | - | 29 % | 32 % | 37 % | 47 % | 52 % |Malezja | 2 989 | 2 366 | 4 171 | 3 371 | 4 836 | 4 426 |Udział w łącznym przywozie | - | 5 % | 10 % | 8 % | 10 % | 7 % |Wielkość przywozu (w tonach) | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | OD |CHINY | 4 945 | 8 656 | 6 219 | 6 795 | 4 987 |Udział w łącznym przywozie | 7 % | 11 % | 7 % | 7 % | 6 % |Republika Korei | 34 536 | 39 128 | 45 783 | 48 213 | 43 185 |Udział w łącznym przywozie | 50 % | 50 % | 55 % | 53 % | 50 % |Koreańskie przedsiębiorstwa niewspółpracujące | 11 577 | 14 042 | 14 160 | 10 287 | 8 391 |Indeks (2005=100) | 100 | 121 | 122 | 89 | 72 |Malezja | 5 123 | 7 449 | 8 142 | 9 685 | 10 116 |Udział w łącznym przywozie | 7 % | 10 % | 10 % | 11 % | 12 % |Malezyjskie przedsiębiorstwa współpracujące (Indeks: 2006=100) | – | 100 | 102 | 148 | 144 |Źródło: COMEXT, statystyki koreańskie (KITA)32.  W strukturze trzech powyższych przepływów handlowych można zauważyć, że szczególnie od 2005 r. eksporterzy koreańscy i częściowo eksporterzy malezyjscy znacznie przewyższyli wywóz chiński i w pewnym stopniu zastąpili chińskich eksporterów na rynku Unii pod względem wielkości.33.  W wyniku światowego spowolnienia gospodarczego, które pokrywa się z OD, wielkość obrotów handlowych SWR zmniejszyła się lub zmniejszyło się tempo wzrostu we wszystkich zainteresowanych krajach. Spadek był jednak najbardziej znaczący w przypadku przywozu z Chin do Unii (-27 %).Wywóz z Chin do Republiki Korei i do Malezji34.  W tym samym okresie można zauważyć również olbrzymi wzrost wywozu lin stalowych i kabli (wszystkie rozmiary średnicy) z Chin do Republiki Korei: od względnie nieznacznej wielkości w 1999 r. (2 519 ton) wywóz wzrósł do 78 822 ton w 2008 r. Wzrost był najbardziej znaczący w latach 2005-2008, kiedy przywóz do Republiki Korei wzrósł czterokrotnie. W ostatnich latach Chiny były największym eksporterem SWR do Korei, reprezentującym 89 % łącznego przywozu SWR w 2008 r. Szacowana wielkość przywozu jedynie w przypadku produktu objętego postępowaniem (produkty o średnicy powyżej 3 mm) w 2008 r. wyniosła 58 885 ton.35.  W przypadku przywozu realizowanego wyłącznie przez koreańskie przedsiębiorstwa niewspółpracujące można zauważyć taki sam olbrzymi wzrost, tj. przywóz z Chin realizowany przez te przedsiębiorstwa wzrósł czterokrotnie w latach 2007 i 2008. Pomimo późniejszego spadku przywóz utrzymał się na poziomie znacznie wyższym niż w 2005 r. i nadal był bardzo wysoki.Tabela 2: Przywóz produktów chińskich do Republiki Korei między 1999 r. a ODRepublika Korei | 152 657 | 159 584 | 160 113 | 142 413 |Indeks | 100 | 105 | 105 | 93 |Malezja (indeks) | 100 | 164 | 171 | 157 |37.  Źródło: Sprawdzone informacje przedstawione przez producentów współpracujących38.  Wniosek dotyczący zmiany struktury handlu39.  Ogólny spadek chińskiego wywozu do Unii od 2006 r. i równoległy wzrost wywozu z Republiki Korei i z Malezji oraz wywozu z Chin do Republiki Korei po nałożeniu pierwotnych środków, w szczególności do 2008 r., stanowią zmianę struktury handlu między wymienionymi wyżej krajami z jednej strony a Unią z drugiej strony. W przypadku Republiki Korei wniosek ten można wyciągnąć zarówno ogólnie – dla okresu 2005-2007 – jak i oddzielnie w odniesieniu do przedsiębiorstw niewspółpracujących.40.  Przedstawiono uwagi, w których twierdzono, że wzrost wywozu koreańskich SWR do Unii utrzymywał się na stałym poziomie na przestrzeni lat bez żadnego nagłego wzrostu; taki wzrost jest rzekomo warunkiem wstępnym stwierdzenia zmiany struktury handlu. Ponadto twierdzono, że wzrost należy raczej postrzegać w kontekście naturalnego rozwój koreańskiego przemysłu SWR.41.  Po pierwsze zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego zmiana struktury handlu nie jest określona wyłącznie jako nagły wzrost wywozu kraju objętego dochodzeniem. Po drugie dochodzenie wykazało, że pomimo znacznego wzrostu koreańskiego wywozu do Unii w latach 2006 i 2007 produkcja koreańskich producentów pozostawała na stałym poziomie w tych latach. Nie można zatem stwierdzić, że rozwój wielkości koreańskiego wywozu wynika jedynie z naturalnego rozwoju koreańskiego przemysłu SWR. Ponadto odmienne tendencje między przepływami handlowymi z Chinami do Unii a przepływami handlowymi z Chin do Korei i z Korei do Unii od 2006 r. w większości wskazywały zmianę struktury handlu między Unią a państwami trzecimi. Argumenty te należało zatem odrzucić.42.  Charakter praktyki związanej z obchodzeniem środków43.  Art. 13 ust. 1 stanowi, że zmiana struktury handlu wynika z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn lub ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem. Praktyka, proces lub praca obejmują między innymi wysyłkę produktu objętego środkiem za pośrednictwem państw trzecich i montaż części poprzez ich składanie w Unii lub państwie trzecim. W związku z tym istnienie działalności montażowej określono zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.Republika KoreiPrzeładunek44.  Ogólna analiza miejsc końcowego przeznaczenia stalowych lin i kabli produkowanych lub przywożonych do Korei i wywożonych z Korei przez przedsiębiorstwa współpracujące i niewspółpracujące – w tym przywóz do krajów innych niż Chiny i Unia i wywóz z tych krajów – wykazała, że pewna część wywozu z Korei do Unii stanowiła przywóz do Korei produktów pochodzących z Chin, ponieważ produkty te nie zostały sprowadzone z innych państw trzecich ani nie zostały wyprodukowane przez krajowych producentów w Korei.45.  Ponadto porównanie łącznego koreańskiego wywozu SWR zarejestrowanego w statystykach koreańskich i sprawdzonych informacji dotyczących produkcji współpracujących producentów eksportujących wykazało, że produkcja koreańskich producentów przeznaczona na wywóz (118 856 ton) była znacznie niższa niż łączny wywóz z Korei (156 440) w OD. W związku z wysokim stopniem współpracy przedsiębiorstw koreańskich w ramach niniejszego dochodzenia różnicy tej nie można wyjaśnić istnieniem producentów, którzy nie współpracowali w ramach dochodzenia.46.  W ramach dochodzenia ujawniono również, że niektórzy importerzy w Unii zaopatrywali się w SWR chińskiego pochodzenia u eksporterów koreańskich niewspółpracujących podczas niniejszego dochodzenia. Informacje te zestawiono z koreańskimi handlowymi bazami danych, które wykazały, że co najmniej część SWR wywożonych przez te niewspółpracujące przedsiębiorstwa rzeczywiście pochodziła z Chin.47.  W odniesieniu do przedsiębiorstw współpracujących można było stwierdzić, że żadne z nich nie dokonało w trakcie OD przeładunku produktu objętego postępowaniem w Republice Korei. Niektóre z nich przywoziły SWR z Chin, ale stwierdzono, że sprzedawano je wyłącznie na rynku krajowym i na innych rynkach eksportowych.48.  W przypadku jednego przedsiębiorstwa stwierdzono, że w swojej odpowiedzi na kwestionariusz przedstawiło ono nieprawdziwe informacje. Ponadto podczas wizyty weryfikacyjnej częściowo odmówiono dostępu do informacji. W związku z tym zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ustalenia w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa oparto na dostępnych faktach. Zgodnie z art. 18 ust. 4 przedsiębiorstwo zostało poinformowane o zamiarze odrzucenia przedstawionych przez nie informacji i otrzymało możliwość przedstawienia dalszych wyjaśnień w wyznaczonym terminie.49.  Po ujawnieniu informacji przedsiębiorstwo przyznało, że obeszło środki w przeszłości, fałszując pochodzenie produktów nabytych od ChRL. Z drugiej strony, przedsiębiorstwo twierdziło, że przedstawiło wystarczające informacje dotyczące produkcji, sprzedaży i zakupu w trakcie OD, które zostały sprawdzone na miejscu. Przedsiębiorstwo twierdziło również, że informacje te powinny wystarczyć do stwierdzenia, że nie obchodziło ono obowiązujących środków w trakcie OD.50.  Jednak w związku z faktem, że przedsiębiorstwo przyznało się do stosowania praktyk stanowiących obchodzenie środków, a ponadto próbowało utrudniać dochodzenie, za właściwe uznaje się odrzucenie całości przedstawionych przez nie informacji i nie objęcie tego przedsiębiorstwa zwolnieniem z rozszerzonych środków, zgodnie z dalszymi wyjaśnieniami w pkt 77.51.  Jak wyjaśniono w pkt (18), jedno koreańskie przedsiębiorstwo zgłosiło Komisji swoją upadłość i wycofało się ze współpracy. Tak jak powyżej ustalenia w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa oparto na dostępnych faktach w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.52.  W oparciu o te fakty stwierdzono, że w trakcie OD i w poprzednich latach przeładunek miał miejsce, chociaż nie stwierdzono udziału żadnego z koreańskich producentów współpracujących. Potwierdzają to również ustalenia dotyczące zmiany struktury handlu, które określono powyżej w pkt (39).53.  Należy zauważyć, że w 2007 r. OLAF wszczął dochodzenie w sprawie przeładunku tego samego produktu w Korei. Wiadomo, że władze koreańskie w tym samym czasie przeprowadziły dochodzenie w sprawie domniemanych praktyk związanych z obchodzeniem środków i stwierdziły, że kilka przedsiębiorstw, głównie przedsiębiorstw handlowych, dopuściło się oszustwa przez fałszowanie informacji dotyczących pochodzenia SWR przywożonych z ChRL do Korei przy powrotnym wywozie produktu.54.  Istnienie przeładunku produktów pochodzących z Chin w Republice Korei zostało zatem potwierdzone..Działalność montażowa55.  Przeanalizowano źródła surowców i koszty produkcji w przypadku każdego przedsiębiorstwa współpracującego w celu ustalenia, czy jakakolwiek działalność montażowa w Republice Korei stanowi obejście środków zgodnie z kryteriami określonymi w art. 13 ust. 2. We wszystkich przypadkach surowce pochodzące z Chin (walcówka lub półprodukty) nie stanowiły 60 % lub więcej łącznej wartości części produktu końcowego. Konieczne było zatem zbadanie, czy został osiągnięty próg 25 % wartości dodanej.MalezjaPrzeładunek56.  W ramach dochodzenia ustalono, że żaden ze współpracujących producentów w Malezji nie przywoził w trakcie OD produktu objętego dochodzeniem z Chin.57.  W oparciu o udział wywozu realizowanego przez przedsiębiorstwa współpracujące do Unii w łącznym wywozie z Malezji do Unii zarejestrowanym w bazie COMEXT można stwierdzić, że wzrost przywozu z Malezji przedstawiony w statystykach można w pełni wyjaśnić wzrostem wywozu realizowanego przez przedsiębiorstwa współpracujące. Wniosek ten znajduje potwierdzenie we wzroście całkowitej wielkości produkcji prawdziwych producentów malezyjskich w tym samym okresie, co opisano w pkt (38).58.  Wnioskodawca zakwestionował to ustalenie, nie przedstawiając dodatkowych przyczyn ani dowodów. Argument ten musiał zatem zostać odrzucony.Działalność montażowa59.  Przeanalizowano źródła surowców i koszty produkcji w przypadku każdego przedsiębiorstwa współpracującego w celu ustalenia, czy jakakolwiek działalność montażowa w Malezji stanowi obejście środków zgodnie z kryteriami określonymi w art. 13 ust. 2. We wszystkich przypadkach surowce pochodzące z Chin (walcówka lub półprodukty) nie stanowiły 60 % lub więcej łącznej wartości części produktu końcowego. Konieczne było zatem zbadanie, czy został osiągnięty próg 25 % wartości dodanej.60.  Można zatem stwierdzić, że zmiana struktury handlu zaobserwowana między Chinami, Malezją i Unią nie wynikała z praktyk związanych z obchodzeniem środków w Malezji. Dochodzenie dotyczące przywozu SWR wysyłanych z Malezji należy zatem zakończyć.61.  Brak racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia poza nałożeniem cła antydumpingowego (Republika Korei)62.  W ramach dochodzenia nie ujawniono żadnej innej racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia dla przeładunku poza unikaniem obowiązującego cła antydumpingowego na SWR pochodzące z Chin.63.  Osłabienie skutków naprawczych cła antydumpingowego (niewspółpracujące przedsiębiorstwa koreańskie)64.  W celu przeprowadzenia oceny, czy przywożone produkty osłabiły pod względem ilości i cen skutki naprawcze obowiązujących środków nałożonych na przywóz SWR z Chin wykorzystano dane z bazy COMEXT jako najlepsze dostępne dane dotyczące ilości i cen w odniesieniu do wywozu realizowanego przez przedsiębiorstwa niewspółpracujące. Ceny określone w ten sposób porównano do poziomu usuwającego szkodę określonego dla producentów unijnych w ramach przeglądu wygaśnięcia.65.  Wzrost przywozu z Korei uznano za znaczny pod względem ilości, szczególnie biorąc pod uwagę rozmiar rynku określony w ramach przeglądu wygaśnięcia (motyw 99 rozporządzenia (WE) nr 1858/2005). Szacowana konsumpcja w Unii w obecnym okresie objętym dochodzeniem daje podobne wskazanie, jeśli chodzi o znaczenie tego przywozu. Porównanie poziomu usuwającego szkodę określonego w ramach przeglądu wygaśnięcia oraz średniej ważonej ceny eksportowej pokazało znaczne zaniżanie cen. Stwierdzono zatem, że środki ulegają osłabieniu pod względem ilości i cen.66.  Dowody na istnienie dumpingu (niewspółpracujące przedsiębiorstwa koreańskie)67.  Oceniono również, zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego, czy istnieją dowody dumpingu w odniesieniu do normalnej wartości uprzednio ustalonej dla produktów podobnych lub zbliżonych.68.  W ramach przeglądu wygaśnięcia wartość normalna została ustalona na podstawie cen w Turcji, którą w ramach tamtego dochodzenia uznano za odpowiedni kraj o gospodarce rynkowej analogiczny w odniesieniu do ChRL. W obecnym dochodzeniu ustalono, że cena walcówki – głównego surowca stosowanego w produkcji SWR – znacznie wzrosła od przeglądu wygaśnięcia. W związku z tym oraz biorąc pod uwagę, że cena eksportowa w OD odzwierciedla zmiany cen surowców, uznano za właściwe zaktualizowanie wartości normalnej zgodnie z uprzednimi ustaleniami dotyczącymi zmian cen surowców.69.  Ustalono, że znaczna część koreańskiego wywozu pochodzi z oryginalnej produkcji koreańskiej. Z tego powodu, przy ustalaniu cen eksportowych w wywozie z Republiki Korei, na które miało wpływ obchodzenie, wzięto pod uwagę tylko wywóz producentów/eksporterów niewspółpracujących, który określono na najlepszych dostępnych faktach, tj. na średniej cenie eksportowej SWR w OD podanej w bazie COMEXT.70.  Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, należycie uwzględniono w formie dostosowania różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano również odpowiednio dostosowań w odniesieniu do różnic w podatkach pośrednich, kosztach transportu i ubezpieczenia w oparciu o średnie koszty współpracujących eksporterów koreańskich w OD.71.  Zgodnie z art. 2 ust. 11 i art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego, dumping naliczano poprzez porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w ramach przeglądu wygaśnięcia i średnich ważonych cen eksportowych w OD niniejszego dochodzenia wyrażonych jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem.72.  Porównanie średniej ważonej wartości normalnej i ustalonych w ten sposób średnich ważonych cen eksportowych wykazało istnienie dumpingu.73.  ŚRODKI74.  W związku z powyższym stwierdzono, że ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz SWR pochodzących z Chin było przedmiotem obchodzenia poprzez przeładunek w Republice Korei określonego art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.75.  Zgodnie z pierwszym zdaniem art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego środki obowiązujące w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL należy rozszerzyć na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Republiki Korei, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Republiki Korei.76.  Rozszerzeniem należy objąć środki ustanowionych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1858/2005, czyli ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 60,4 % stosowane do ceny netto CIF na granicy Unii przed ocleniem.77.  Zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, które stanowią, że wszelkie rozszerzone środki należy stosować do przywozu produktów wprowadzonych do Unii z zastrzeżeniem rejestracji wymaganej rozporządzeniem podstawowym, cło należy pobierać od przywozu tych zarejestrowanych SWR wysyłanych z Korei.78.  ZAKOŃCZENIE DOCHODZENIA PRZECIWKO MALEZJI79.  W świetle ustaleń dotyczących Malezji należy zakończyć dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych poprzez przywóz SWR wysyłanych z Malezji oraz zaprzestać rejestracji przywozu SWR wysyłanych z Malezji, które wprowadzono rozporządzeniem wszczynającym.80.  Wnioskodawca zakwestionował wniosek w sprawie zakończenia dochodzenia przeciwko Malezji. Ponieważ do wszystkich argumentów odniesiono się już powyżej, nie było żadnego powodu do ponownego rozpatrzenia wniosku.81.  WNIOSKI O ZWOLNIENIE82.  Czternaście przedsiębiorstw z Republiki Korei, które przedstawiły kwestionariusze, wnioskowało o zwolnienie z możliwych rozszerzonych środków zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.83.  Jak wyjaśniono w pkt (18) jedno z tych przedsiębiorstw następnie zakończyło współpracę. W związku z tym jego wniosek o zwolnienie złożony zgodnie z art. 13 ust. 4 należało odrzucić.84.  Inne przedsiębiorstwo, jak wskazano w pkt 47, przedstawiło nieprawdziwe informacje i odmówiło dostępu do wymaganych informacji. W związku z tym jego wniosek o zwolnienie złożony zgodnie z art. 13 ust. 4 nie mógł zostać uwzględniony.85.  Trzecie przedsiębiorstwo z Republiki Korei nie prowadziło wywozu produktu ani podczas OD ani po tym okresie, w związku z czym wyciągniecie wniosków dotyczących jego działalności nie było możliwe. Dlatego również w przypadku tego przedsiębiorstwa nie można było przyznać zwolnienia. Jeśli jednak warunki określone w art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zostaną spełnione po rozszerzeniu obowiązujących środków antydumpingowych, na wniosek przedsiębiorstwa można przeprowadzić ponowny przegląd jego sytuacji.86.  Przedsiębiorstwo wyraziło sprzeciw i podtrzymało swój wniosek o zwolnienie. Nie przedstawiło jednak nowych informacji i dowodów, które mogłyby zmienić powyższą decyzję. Dlatego wniosek ten nie mógł zostać przyjęty.87.  W świetle ustaleń żadne z innych współpracujących przedsiębiorstw z Republiki Korei nie obchodziło środków. Ponadto żadne z przedsiębiorstw wnioskujących o zwolnienie nie jest powiązane z przedsiębiorstwami stosującymi praktyki stanowiące obchodzenie środków. W szczególności zauważono, że czterej zainteresowani producenci są powiązani z przedsiębiorstwami z ChRL objętymi środkami pierwotnymi. Nie ma jednak dowodów na to, że powiązania te były ustanowione lub wykorzystywane w celu obchodzenia obowiązujących środków nałożonych na przywóz pochodzące z Chin. Należy zatem przyznać zwolnienia wszystkim współpracującym przedsiębiorstwom, które nie zostały wymienione w pkt (76) – (78).88.  Uznaje się, że w tym przypadku konieczne jest wprowadzenie specjalnych środków w celu zapewnienia właściwego stosowania takich zwolnień. Środki specjalne polegają na wymogu przedstawienia organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, podlega rozszerzonemu cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw z Republiki Korei, którym nie przyznano zwolnienia.89.  Inni eksporterzy, z którymi Komisja nie nawiązała kontaktu w ramach niniejszego postępowania oraz którzy zamierzają złożyć wniosek o zwolnienie z rozszerzonego cła antydumpingowego zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, będą musieli wypełnić kwestionariusz w celu umożliwienia Komisji stwierdzenia, czy możliwe jest przyznanie zwolnienia. Komisja zwykle przeprowadza także wizytę weryfikacyjną na miejscu. Wniosek wraz ze wszystkimi istotnymi informacjami należy skierować do Komisji.90.  W przypadku przyznania zwolnienia Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, przedstawia wniosek dotyczący odpowiedniej zmiany rozporządzenia. Następnie wszelkie przyznane zwolnienia będą monitorowane w celu zapewnienia zgodności z warunkami określonymi w rozporządzeniu.91.  UJAWNIENIE INFORMACJI92.  Zainteresowane strony zostały poinformowane o najważniejszych faktach i względach prowadzących do powyższych wniosków oraz zaproszone do przedstawienia swoich uwag. Uwagi przedstawione przez strony ustnie lub na piśmie zostały rozpatrzone. Żaden z przedstawionych argumentów nie doprowadził do zmiany ostatecznych ustaleń.PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 11. Ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005 na przywóz lin stalowych i kabli, w tym lin zamkniętych, z wyłączeniem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego przekraczającym 3 mm pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz lin stalowych i kabli, w tym lin zamkniętych, z wyłączeniem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego przekraczającym 3 mm wysyłanych z Republiki Korei, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei, obecnie objętych kodami CN ex 7312 10 81, ex 7312 10 83, ex 7312 10 85, ex 7312 10 89 i ex 7312 10 98 (kody TARIC 7312 10 81 13, 7312 10 83 13, 7312 10 85 13, 7312 10 89 13 i 7312 10 98 13), z wyjątkiem stalowych lin i kabli produkowanych przez wymienione niżej przedsiębiorstwa:Kraj | Przedsiębiorstwo | Dodatkowy kod TARIC |Republika Korei | Bosung Wire Rope Co, Ltd., 972-5, Songhyun-Ri, Jinrae-Myeun, Kimhae-Si, Gyeungsangnam-Do | A969 |Chung Woo Rope Co., Ltd. 1682-4, Songjung-Dong, Gangseo-Gu, Busan | A969 |CS Co., Ltd, 287-6 Soju-Dong Yangsan-City, Kyoungnam | A969 |Cosmo Wire Ltd., 447-1, Koyeon-Ri, Woong Chon-Myon Ulju-Kun, Ulsan | A969 |Dae Heung Industrial Co., Ltd., 185 Pyunglim - Ri, Daesan-Myun, Haman – Gun, Gyungnam | A969 |DSR Wire Corp., 291, Seonpyong-Ri, Seo-Myon, Suncheon-City, Jeonnam | A969 |Kiswire Ltd., 20t h Fl. Jangkyo Bldg., 1, Jangkyo-Dong, Chung-Ku, Seul | A969 |Manho Rope & Wire Ltd., Dongho Bldg, 85-2, 4 Street Joongang-Dong, Jong-gu, Busan | A969 |Shin Han Rope CO.,LTD, 715-8, Gojan-dong, Namdong-gu, Incheon | A969 |Ssang Yong Cable Mfg. Co., Ltd, 1559-4 Song-Jeong Dong, Gang-Seo Gu, Busan | A969 |Young Heung Iron & Steel Co., Ltd, 71-1 Sin-Chon Dong, Changwon City, Gyungnam | A969 |2. Stosowanie zwolnień przyznanych przedsiębiorstwom wyraźnie wymienionym w ust. 1 lub upoważnionym przez Komisję zgodnie z art.3 ust. 2 jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państwa członkowskiego ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury stosuje się cło antydumpingowe nałożone w ust. 1.3. Cło rozszerzone w ust. 1 niniejszego artykułu pobierane jest od przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei, zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 734/2009 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, z wyjątkiem przywozu stalowych lin i kabli produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 1.4. Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące ceł.Artykuł 2Dochodzenie wszczęte rozporządzeniem (WE) nr 734/2009 wszczynającym dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, oraz poddające ten przywóz rejestracji zostaje niniejszym zakończone.Artykuł 31. Wnioski o zwolnienie z cła rozszerzonego w art. 1 składa się na piśmie w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. Wnioski muszą być podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentowania podmiotu wnoszącego o zwolnienie. Wniosek należy wysłać na następujący adres Dyrekcji Generalnej ds. Handlu:European CommissionDirectorate-General for TradeDirectorate HOffice: N-105 04/92B - 1049 BrusselsBELGIAFaks (32 2) 295 65 052. Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zezwolić w drodze decyzji na zwolnienie przywozu pochodzącego od przedsiębiorstw, które nie obchodzą środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005, z cła rozszerzonego w art. 1.Artykuł 4Organom celnym nakazuje się niniejszym zaprzestania rejestracji przywozu ustanowionej zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 734/2009.Artykuł 5Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZałącznikWażna faktura handlowa, o której mowa w art. 1 ust. 2, musi zawierać oświadczenie podpisane przez pracownika podmiotu wystawiającego fakturę handlową sporządzone w następującej formie:93.  Nazwisko i funkcja pracownika podmiotu wystawiającego fakturę handlową.94.  Oświadczenie o następującej treści: „Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że (ilość) [nazwa przedmiotowego produktu] sprzedanego na wywóz do Unii Europejskiej objętego niniejszą fakturą została wytworzona przez (nazwa przedsiębiorstwa i adres) (dodatkowy kod TARIC) w (nazwa kraju). Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są kompletne i zgodne z prawdą”.95.  Data i podpis.[1] Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.[2] Dz.U. L 217 z 17.8.1999, s. 1.[3] Dz.U. L 328 z 30.10.2004, s. 1.[4] Dz.U. L 120 z 24.4.2004, s. 1.[5] Dz.U. L 299 z 16.11.2005, s. 1.[6] Dz.U. L 208 z 12.08.2009, s. 7.


|

52010PC0344

 Wniosek rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające przepisy przejściowe w zakresie dwustronnych umów inwestycyjnych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi  /* COM/2010/0344 końcowy - COD 2010/0197 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 7.7.2010KOM(2010)344 wersja ostateczna2010/0197 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYustanawiające przepisy przejściowe w zakresie dwustronnych umów inwestycyjnych między państwami członkowskimi a państwami trzecimiUZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKUTRAKTAT O FUNKCJONOWANIU UNII EUROPEJSKIEJ (ZWANY DALEJ „TFUE”) USTANAWIA WYłąCZNą KOMPETENCJę UNII EUROPEJSKIEJ W ZAKRESIE BEZPOśREDNICH INWESTYCJI ZAGRANICZNYCH JAKO CZęść WSPÓLNEJ POLITYKI HANDLOWEJ (ART. 207 UST. 1 I ART. 3 UST. 1 LIT. E)). ZGODNIE Z ART. 2 UST. 1 TFUE, JEżELI WYłąCZNA KOMPETENCJA W OKREśLONEJ DZIEDZINIE PRZYZNANA JEST UNII, JEDYNIE UNIA MOżE STANOWIć PRAWO ORAZ PRZYJMOWAć AKTY PRAWNIE WIążąCE.Przed wejściem w życie TFUE państwa członkowskie zawarły z państwami trzecimi ponad 1000 dwustronnych umów dotyczących inwestycji, które po części lub w całości odnoszą się do bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Takie umowy obejmują dwustronne umowy inwestycyjne (BITs), które przewidują między innymi gwarancje w zakresie warunków inwestycji w państwach członkowskich i państwach trzecich w postaci określonych zobowiązań, które są wiążące na mocy prawa międzynarodowego.Mimo że umowy pozostają wiążące dla państw członkowskich jako przedmiot międzynarodowego prawa publicznego, w świetle wejścia w życie TFUE istnienie umów państw członkowskich dotyczących inwestycji oraz podjęte w nich zobowiązania należy rozpatrywać z perspektywy wyłącznej kompetencji UE w zakresie bezpośrednich inwestycji zagranicznych.Wobec braku w TFUE wyraźnego systemu przejściowego wyjaśniającego status umów zawartych przez państwa członkowskie, niniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu i Rady umożliwi utrzymanie wszystkich umów inwestycyjnych obecnie obowiązujących między państwami członkowskimi a państwami trzecimi. W tej sytuacji niniejszy wniosek przewiduje wyraźną gwarancję pewności prawnej w odniesieniu do warunków, na jakich działają inwestorzy.Podejście to, które odzwierciedla ewolucyjne zmiany wynikające z wejścia w życie TFUE, podobnie jak to miało miejsce w chwili wprowadzenia wspólnej polityki handlowej w latach sześćdziesiątych[1], pozwala na stopniowe formułowanie i opracowywanie polityki inwestycyjnej UE, co będzie służyć w równym stopniu wszystkim inwestorom i inwestycjom.Biorąc pod uwagę fakt, że państwa członkowskie mogą być zobowiązane do zmiany lub modyfikacji umów inwestycyjnych, a zwłaszcza do dostosowania ich do zobowiązań wynikających z Traktatu, lub mogą uznać to za konieczne, w niniejszym wniosku ustanawia się także ramy i warunki upoważnienia państw członkowskich do rozpoczęcia negocjacji z państwem trzecim w celu zmiany istniejącej umowy dwustronnej dotyczącej inwestycji. Ramy te umożliwiają również państwom członkowskim negocjowanie i, pod pewnymi warunkami wskazanymi w niniejszym wniosku, zawieranie z państwami trzecimi nowych umów dotyczących inwestycji. Biorąc pod uwagę, że Unia posiada wyłączną kompetencję w zakresie bezpośrednich inwestycji zagranicznych oraz że polityka inwestycyjna UE będzie stopniowo opracowywana, procedurę ustanowioną niniejszym wnioskiem należy traktować jako przejściowy środek wyjątkowy.Niniejsze rozporządzenie dotyczy jedynie aspektów przejściowych zarządzania w ramach nowej kompetencji UE w zakresie inwestycji. Cele, kryteria i treść nowej polityki inwestycyjnej UE, która ma być opracowana na podstawie nowo nabytej wyłącznej kompetencji w zakresie bezpośrednich inwestycji zagranicznych, nie jest przedmiotem niniejszego rozporządzenia, lecz oddzielnego komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady przyjętego równolegle z niniejszym wnioskiem dotyczącym rozporządzenia.2. OPCJE POLITYKI I KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMIUwzględniając szczególną charakterystykę przedmiotu, Komisja oceniła szereg opcji osiągnięcia opisanego powyżej celu, nie przeprowadzając jednak formalnej oceny skutków. Dnia 25 stycznia 2010 r. w Brukseli odbyło się spotkanie z ekspertami z państw członkowskich, którego celem było omówienie statusu dwustronnych umów dotyczących inwestycji zawartych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.Zakres, w jakim umowy inwestycyjne zawarte przez państwa członkowskie są niezgodne z prawem UE, może być przedmiotem dyskusji. Zdaniem Komisji należy unikać wszelkiej prawnej niepewności w odniesieniu do statusu i ważności tych umów, która mogłaby być niekorzystna dla działań inwestycyjnych i inwestorów z UE za granicą oraz inwestycji i inwestorów zagranicznych w państwach członkowskich. Taka niepewność w istocie działa na niekorzyść głównej idei ochrony inwestycji, tj. zagwarantowania pewności prawnej w odniesieniu do działań państw przyjmujących. Wobec sytuacji, która powstała po wejściu w życie TFUE, zamiast niepodejmowania działań i reagowania z opóźnieniem zaleca się zatem szybkie i zdecydowane działanie.Instrumenty prawa miękkiego, takie jak deklaracje czy oświadczenia składane przez służby Komisji lub Kolegium w sprawie statusu i ważności dwustronnych umów inwestycyjnych, nie zapewniłyby pewności prawnej, którą należy zagwarantować w zakresie przedmiotowych umów. Z tego względu preferuje się instrument prawny.Niniejszy wniosek utrzymuje status quo i zapewnia przejściowe rozwiązanie, upoważniając do utrzymania umów dwustronnych dotyczących inwestycji zawartych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi. Niniejszy wniosek ma szczególny wpływ na uniknięcie bardzo negatywnych skutków, tj. potencjalnej erozji praw i korzyści dostępnych dla inwestorów i inwestycji na mocy międzynarodowych umów inwestycyjnych. Z tego względu wpływ niepodejmowania działań uznaje się za znacznie większy od wpływu tego działania, który jest neutralny, biorąc pod uwagę zachowanie status quo.Upoważnienie przewidziane w niniejszym wniosku nie przesądza o kształcie przyszłej polityki inwestycyjnej UE, ani nie pozwala, by przedmiotowe umowy podważały wykonywanie przez Unię jej kompetencji. Z tego względu upoważnienie udzielone na mocy niniejszego wniosku może zostać cofnięte zgodnie z określonymi w nim procedurami. Procedura przewiduje także obowiązek państw członkowskich do usunięcia wszelkich niezgodności z TFUE wskazanych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które mogą występować w istniejących umowach.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKUCelem niniejszego wniosku jest upoważnienie do utrzymania w mocy międzynarodowych umów dotyczących inwestycji zawartych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi oraz określenie warunków i ram proceduralnych dla negocjacji i zawierania takich umów przez państwa członkowskie.Rozdział I określa przedmiot i zakres rozporządzenia. W art. 1 przewiduje się, że rozporządzenie obejmuje umowy dotyczące inwestycji zawarte między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.W rozdziale II przewiduje się upoważnienie do utrzymania w mocy istniejących umów dwustronnych zawartych przez państwa członkowskie z państwami trzecimi.Art. 2 zawiera wymóg, aby państwa członkowskie powiadamiały Komisję o wszystkich umowach, które chcą utrzymać na zasadach i warunkach rozporządzenia. Umowy, które zostały zawarte, ale nie weszły w życie, również podlegałyby przepisom art. 2.W art. 3 upoważnia się do utrzymania w mocy wszystkich istniejących umów dotyczących inwestycji zawartych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, o których państwa członkowskie powiadomiły Komisję, począwszy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Upoważnienie to pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich wynikających z prawa Unii[2].W art. 4 przewiduje się coroczną publikację wszystkich umów, o których powiadomiono Komisję, w Dzienniku Urzędowym, co ma zagwarantować, że dokładny zakres prawny rozporządzenia jest znany wszystkim zainteresowanym stronom.W art. 5 przewiduje się przegląd umów, o których powiadomiono Komisję. Podczas przeglądu ustalone zostaną ilościowe i jakościowe aspekty stosowanych umów, jak również możliwe przeszkody, jakie mogą stanowić umowy dla realizacji wspólnej polityki handlowej. Komisja oceni w szczególności, czy umowy lub ich postanowienia nie są niezgodne z prawem Unii, nie podważają negocjacji lub umów dotyczących inwestycji między Unią a państwami trzecimi, lub czy nie podważają polityki Unii w dziedzinie inwestycji, a zwłaszcza wspólnej polityki handlowej. Nie później niż w ciągu pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawia sprawozdanie oparte na przeglądzie umów oraz wszelkie możliwe zalecenia dotyczące zaprzestania stosowania przepisów rozdziału II lub zmiany tych przepisów.W art. 6 szczegółowo opisano możliwe cofnięcie upoważnienia przyznanego na mocy niniejszego rozdziału. Cofnięcie upoważnienia może być konieczne w przypadku jednej lub więcej umów z danym państwem trzecim, jeżeli umowy te są niezgodne z prawem Unii. Po drugie, upoważnienie może być cofnięte, jeżeli umowa pokrywa się, w części lub w całości, z obowiązującą umową Unii z tym państwem trzecim, a umowa Unii nie zawiera odniesienia do takiego pokrywania się przepisów. Na przykład, Unia zawiera z państwem trzecim umowę o wolnym handlu, zawierającą postanowienia dotyczące inwestycji, podczas gdy sześć państw członkowskich stosuje umowę z podobnymi postanowieniami w zakresie inwestycji. Jeżeli w umowie zawartej przez UE z państwem trzecim nie przewiduje się zastąpienia sześciu umów państw członkowskich z takim państwem trzecim, stosuje się art. 6. Równolegle z niniejszym wnioskiem Komisja przyjęła komunikat, w którym wskazuje na swoje opinie na temat polityki inwestycji międzynarodowych, którą zamierza realizować, łącznie ze wskazaniem państw, z którymi w początkowej fazie planuje negocjować umowy dotyczące inwestycji. Upoważnienie w odniesieniu do jednej lub kilku umów może być wreszcie cofnięte, jeżeli umowa podważa politykę Unii w zakresie inwestycji, a zwłaszcza wspólną politykę handlową (np. jeżeli istnienie umów negatywnie wpływa na chęć państwa trzeciego do negocjowania z Unią) lub jeżeli Rada nie podejmie decyzji w sprawie upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji dotyczących inwestycji w ciągu jednego roku od dnia przedłożenia przez Komisję zalecenia na mocy art. 218 ust. 3 Traktatu. W art. 6 przewiduje się konsultacje między Komisją a danym państwem lub państwami członkowskimi dotyczące kwestii, które mogą prowadzić do cofnięcia upoważnienia.W rozdziale III przewiduje się zmianę istniejących i zawarcie nowych umów. Zaproponowane ramy proceduralne są oparte na mechanizmie upoważnienia określonym w rozporządzeniu nr 662/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającym procedurę negocjowania i zawierania umów pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi w sprawie szczegółowych zagadnień dotyczących prawa właściwego dla zobowiązań umownych i pozaumownych oraz rozporządzeniu nr 664/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającym procedurę negocjowania i zawierania umów pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi dotyczących jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń i decyzji w sprawach małżeńskich, w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej oraz w sprawach związanych ze zobowiązaniami alimentacyjnymi, a także prawa właściwego w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych[3] .W art. 7 przewiduje się ogólne ramy zawierania lub zmiany dwustronnych umów dotyczących inwestycji przez państwa członkowskie.W art. 8 ustanawia się wymóg powiadomienia Komisji przez państwo członkowskie o zamiarze zmiany istniejącej lub zawarcia nowej umowy dwustronnej z państwem trzecim. Od państw członkowskich żąda się przedstawienia wszelkiej stosownej dokumentacji dotyczącej renegocjacji lub negocjacji umowy, która może zostać udostępniona innemu państwu członkowskiemu oraz Parlamentowi Europejskiemu z zastrzeżeniem wymogów dotyczących zachowania poufności.W art. 9 wymienia się istotne powody, na podstawie których Komisja nie wydaje upoważnienia do rozpoczęcia formalnych negocjacji przez państwa członkowskie, co obejmuje w szczególności powód, że inicjatywa państwa członkowskiego mogłaby podważyć cele negocjacji UE lub polityki UE. Komisja może zażądać od państwa członkowskiego włączenia do negocjacji odpowiednich klauzul, na przykład w odniesieniu do a) zakończenia umowy w przypadku zawarcia w późniejszym czasie umowy między Unią lub Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a tym samym państwem trzecim, z drugiej strony (zob. na przykład klauzule dotyczące wypowiedzenia lub zastąpienia ustanowione w rozporządzeniu 662/2009, art. 5), b) przepisów w zakresie przepływów lub c) zasady największego uprzywilejowania w celu zapewnienia równego traktowania wszystkich inwestorów unijnych w odpowiednim państwie trzecim.W art. 10 nakłada się na państwa członkowskie obowiązek powiadomienia Komisji o (re-)negocjacjach, względem których wydano upoważnienie. Ponadto Komisja może zażądać uczestnictwa w negocjacjach dotyczących inwestycji pomiędzy państwem członkowskim a państwem trzecim w charakterze obserwatora, aby zapewnić pełną przejrzystość oraz spójność z polityką inwestycyjną Unii.Art. 11 dotyczy zakończenia procesu negocjacji oraz przewiduje procedurę i warunki, na jakich państwa członkowskie mogą być upoważnione do podpisania i zawarcia umowy. Oprócz powiadomienia o umowie, które ma być złożone Komisji przed podpisaniem umowy, Komisja ocenia, czy umowa nie podważa nadchodzących lub odbywających się negocjacji UE w zakresie inwestycji lub czy nie jest sprzeczna ze zobowiązaniami wynikającymi z prawa UE, łącznie ze zobowiązaniami wskazanymi w części trzeciej, tytuł IV, rozdział 4 TFUE.W art. 12 przewiduje się przegląd upoważnień wydanych na mocy rozdziału III niniejszego rozporządzenia. Podczas przeglądu ilościowych i jakościowych aspektów negocjacji oraz umów, względem których wydano upoważnienie, Komisja oceni zasadność przedłużenia stosowania przepisów rozdziału III. Sprawozdanie i wszelkie możliwe zalecenia dotyczące zaprzestania stosowania przepisów niniejszego rozdziału lub zmiany tych przepisów zostaną przedstawione nie później niż w ciągu pięciu lat od wejścia w życie rozporządzenia.W rozdziale IV ustanawia się pewne wymogi dotyczące postępowania państw członkowskich w odniesieniu do umów objętych niniejszym rozporządzeniem.Art. 13 nakłada na państwa członkowskie obowiązek przedstawienia informacji dotyczących spotkań, które mają miejsce w ramach przedmiotowych umów. Ponadto państwa członkowskie są zobowiązane do informowania Komisji o wszelkich wnioskach dotyczących rozstrzygania sporów złożonych przeciw nim na podstawie umowy, gdy tylko stają się świadome takiego wniosku, oraz do współpracy z Komisją w zakresie uruchamiania mechanizmów rozstrzygania sporów - w ramach których mają prawo do złożenia wniosku przeciw innemu państwu trzeciemu na podstawie takiej umowy - oraz mechanizmów konsultacji zgodnie z umową.W art. 14 przewiduje się, że państwa członkowskie mogą wskazać, czy jakiekolwiek informacje przekazane zgodnie z art. 8 i 11 mają być uważane za poufne oraz czy można je udostępnić innym państwom członkowskim.W art. 15 ustanawia się nowy komitet, który wspiera Komisję w zapewnieniu funkcjonowania tego rozporządzenia oraz wyznacza się procedury funkcjonowania tego komitetu. Przepis ten może zostać poddany przeglądowi w celu dostosowania go do przyszłego rozporządzenia przyjętego na mocy art. 291 TFUE w sprawie kontroli wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[4]. W przypadku przyjęcia niniejszego wniosku przed wejściem w życie rozporządzenia w sprawie kontroli wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję, Komisja przewiduje, że zostanie ono automatycznie zaktualizowane o odniesienie do rozporządzenia przyjętego na mocy art. 291 poprzez stosowanie tego wniosku[5].W art. 16 przewiduje się, że rozporządzenie wchodzi w życie 20 dni po jego opublikowaniu, co oznacza, że względem umów obowiązujących przed tym dniem stosuje się przepisy rozdziału II.4. WPŁYW NA BUDŻETWniosek nie ma wpływu finansowego na budżet UE.2010/0197 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYustanawiające przepisy przejściowe w zakresie dwustronnych umów inwestycyjnych między państwami członkowskimi a państwami trzecimiPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony bezpośrednie inwestycje zagraniczne znajdują się w wykazie kwestii podlegających wspólnej polityce handlowej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. e) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „Traktatem”) Unia ma wyłączną kompetencję w dziedzinie wspólnej polityki handlowej. W związku z tym jedynie Unia może stanowić prawo i przyjmować akty prawnie wiążące w tej dziedzinie. Państwa członkowskie mogą to czynić wyłącznie z upoważnienia Unii zgodnie z art. 2 ust. 1 Traktatu.(2) Ponadto w części trzeciej, tytuł IV, rozdział 4 Traktatu ustanawia się wspólne zasady przepływu kapitału między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, łącznie z przepływami kapitału obejmującymi inwestycje. Na zasady te mogą wpływać międzynarodowe umowy dotyczące inwestycji zagranicznych zawarte przez państwa członkowskie.(3) Wraz z wejściem w życie Traktatu Lizbońskiego państwa członkowskie Unii utrzymały znaczną liczbę dwustronnych umów w dziedzinie inwestycji zawartych z państwami trzecimi. Traktat nie zawiera żadnych wyraźnych przepisów przejściowych w odniesieniu do takich umów, które obecnie stanowią wyłączną kompetencję Unii. Ponadto niektóre z tych umów mogą zawierać postanowienia mające wpływ na wspólne zasady w zakresie przepływów kapitałowych określone w części trzeciej, tytuł IV, rozdział 4 Traktatu.(4) Mimo że dwustronne umowy pozostają wiążące dla państw członkowskich na mocy międzynarodowego prawa publicznego i będą stopniowo zastępowane przez przyszłe umowy Unii dotyczące tego samego przedmiotu, warunki ich dalszego utrzymania oraz ich związek z polityką Unii w dziedzinie inwestycji, a zwłaszcza ze wspólną polityką handlową, wymagają właściwego zarządzania. Związek ten będzie się rozwijał wraz wykonywaniem przez Unię jej kompetencji.(5) W interesie inwestorów z UE i ich inwestycji w państwach trzecich oraz w interesie państw członkowskich przyjmujących inwestorów i inwestycje zagraniczne należy utrzymać w mocy umowy dwustronne, które określają i gwarantują warunki inwestycji.(6) Niniejsze rozporządzenie określa warunki, na jakich państwa członkowskie mogą zostać upoważnione, aby utrzymać w mocy międzynarodowe umowy dotyczące inwestycji lub pozwolić na ich wejście w życie.(7) Niniejsze rozporządzenie określa warunki, na jakich państwa członkowskie są upoważnione do zmiany lub zawarcia międzynarodowych umów dotyczących inwestycji.(8) Ponieważ upoważnienia do utrzymania, zmiany lub zawarcia umów objętych niniejszym rozporządzeniem udziela się w dziedzinie, w której Unia ma wyłączną kompetencję, upoważnienie to musi być uznane za środek wyjątkowy. Upoważnienie nie stanowi uszczerbku dla stosowania art. 258 Traktatu w odniesieniu do uchybień państw członkowskich w wypełnianiu zobowiązań wynikających z Traktatów, innych niż te dotyczące niezgodności wynikających z podziału kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi.(9) Państwa członkowskie są zobowiązane[6] do podjęcia niezbędnych środków w celu usunięcia niezgodności – o ile takie istnieją - występujących w dwustronnych umowach inwestycyjnych zawartych miedzy nimi a państwami trzecimi z prawem Unii.(10) Komisja powinna być w stanie cofnąć upoważnienie, jeżeli umowa jest niezgodna z prawem Unii w zakresie innym niż niezgodności wynikające z podziału kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi. Upoważnienie może być także cofnięte, jeżeli obowiązująca umowa Unii z państwem trzecim zawiera postanowienia dotyczące inwestycji podobne do postanowień znajdujących się w umowie państwa członkowskiego. Aby zagwarantować, że umowy państw członkowskich nie podważają opracowywania i realizacji polityki Unii dotyczącej inwestycji, a zwłaszcza autonomicznych środków w zakresie wspólnej polityki handlowej, upoważnienie może być cofnięte. Wreszcie, istnieje możliwość cofnięcia upoważnienia, jeżeli Rada nie podejmie decyzji w sprawie upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji dotyczących inwestycji w ciągu jednego roku od dnia przedłożenia przez Komisję zalecenia na mocy art. 218 ust. 3 Traktatu.(11) Upoważnienie do zmiany lub zawarcia umów przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wyraźnie pozwala państwom członkowskim na podjęcie działań względem niezgodności występujących między ich międzynarodowymi umowami w zakresie inwestycji, których dotyczy niniejsze rozporządzenie, a prawem Unii, innych niż niezgodności wynikające z podziału kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi.(12) Nie później niż w ciągu pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania rozdziałów II i III niniejszego rozporządzenia. W sprawozdaniu Komisja powinna między innymi dokonać przeglądu potrzeby dalszego stosowania tych rozdziałów. Jeżeli w sprawozdaniu zaleca się zaprzestanie stosowania przepisów tych rozdziałów lub zmianę tych przepisów, do sprawozdania należy dołączyć odpowiedni wniosek legislacyjny. Dwustronne umowy zawierane przez państwa członkowskie z państwami trzecimi pozostają wiążące dla stron na mocy międzynarodowego prawa publicznego, chyba że zostają zastąpione przez umowę Unii dotyczącą inwestycji lub w inny sposób rozwiązane.(13) Umowy, względem których wydano upoważnienie na mocy niniejszego rozporządzenia, lub upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji w celu zmiany istniejącej lub zawarcia nowej umowy dwustronnej z państwem trzecim w żadnym przypadku nie powinny stanowić przeszkody w realizacji polityki Unii w dziedzinie inwestycji, a zwłaszcza wspólnej polityki handlowej.(14) Parlament Europejski, Rada i Komisja zapewniają, że wszelkie informacje określone jako poufne są traktowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji[7].(15) Umowy między państwami członkowskimi dotyczące inwestycji nie powinny być objęte niniejszym rozporządzeniem.(16) Konieczne jest zapewnienie określonych przepisów gwarantujących, że umowy utrzymane na mocy niniejszego rozporządzenia nadal spełniają swoją funkcję, także w odniesieniu do rozstrzygania sporów, przy jednoczesnym poszanowaniu wyłącznej kompetencji Unii.(17) Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[8],PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:ROZDZIAŁ IZakresArtykuł 1Przedmiot i zakres zastosowaniaNiniejsze rozporządzenie ustanawia zasady, warunki i procedurę, w ramach których państwa członkowskie są upoważnione do utrzymania w mocy, zmiany lub zawarcia z państwami trzecimi dwustronnych umów dotyczących inwestycji.ROZDZIAŁ IIUpoważnienie do utrzymania umów w mocyArtykuł 2Powiadamianie KomisjiW terminie trzydziestu dni od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszystkich umowach dwustronnych dotyczących inwestycji zawartych z państwami trzecimi przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, które chcą utrzymać w mocy lub w przypadku których chcą pozwolić, aby weszły w życie na mocy niniejszego rozdziału. Do powiadomienia załącza się kopię takich umów dwustronnych.Artykuł 3Upoważnienie do utrzymania umów w mocyMimo kompetencji Unii w zakresie inwestycji i bez uszczerbku dla pozostałych zobowiązań państw członkowskich wynikających z prawa Unii, zgodnie z art. 2 ust. 1 Traktatu państwa członkowskie są upoważnione do utrzymania w mocy umów dwustronnych dotyczących inwestycji, o których powiadomiły Komisję zgodnie z art. 2 niniejszego rozporządzenia.Artykuł 4Publikacja1. Co dwanaście miesięcy Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wykaz umów, o których została powiadomiona na mocy art. 2 lub art. 11 ust. 7.2. Pierwsza publikacja wykazu, o którym mowa w ust. 1, następuje nie później niż trzy miesiące po terminie powiadamiania na mocy art. 2.Artykuł 5Przegląd1. Komisja dokonuje przeglądu umów, o których została powiadomiona na mocy art. 2, między innymi poprzez ocenę umów, a w szczególności czy umowy:a) nie są sprzeczne z prawem Unii w zakresie innym niż niezgodności wynikające z podziału kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi, lubb) nie pokrywają się, w części lub w całości, z obowiązującą umową Unii z tym państwem trzecim, a umowa Unii nie zawiera odniesienia do takiego pokrywania się przepisów, lubc) nie stanowią przeszkody dla opracowywania i realizacji polityki Unii w dziedzinie inwestycji, a zwłaszcza wspólnej polityki handlowej.2. Na wniosek państwa członkowskiego lub z inicjatywy Komisji można przeprowadzić konsultacje między Komisją i państwem członkowskim dokonującym powiadomienia w celu ułatwienia przeglądu, o którym mowa w ust. 1.3. Nie później niż w ciągu pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozdziału, w którym dokonuje przeglądu potrzeby dalszego stosowania niniejszego rozdziału w oparciu o przegląd, o którym mowa w ust. 1.4. Jeżeli w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 3, zaleca się zaprzestanie stosowania przepisów niniejszego rozdziału lub zmianę tych przepisów, do sprawozdania dołącza się odpowiedni wniosek legislacyjny.Artykuł 6Cofnięcie upoważnienia1. Upoważnienie przewidziane w art. 3 może być cofnięte, jeżeli:a) umowa jest sprzeczna z prawem Unii w zakresie innym niż niezgodności wynikające z podziału kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi, lubb) umowa pokrywa się, w części lub w całości, z obowiązującą umową Unii z tym państwem trzecim, a umowa Unii nie zawiera odniesienia do takiego pokrywania się przepisów, lubc) umowa stanowi przeszkodę dla opracowywania i realizacji polityki Unii w dziedzinie inwestycji, a zwłaszcza wspólnej polityki handlowej, lubd) Rada nie podejmie decyzji w sprawie upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji dotyczących umowy, która pokrywa się, w części lub w całości, z umową, o której powiadomiono Komisję zgodnie z art. 2, w ciągu jednego roku od dnia przedłożenia przez Komisję zalecenia na mocy art. 218 ust. 3 Traktatu.2. Jeżeli Komisja uzna, że istnieją powody do cofnięcia upoważnienia przewidzianego w art. 3, Komisja przedstawia przedmiotowemu państwu członkowskiemu uzasadnioną opinię w sprawie kroków, jakie należy podjąć w celu spełnienia wymogów, o których mowa w ust. 1. Takie konsultacje odbywają się między Komisją a przedmiotowym państwem członkowskim.3. Jeżeli konsultacje, o których mowa w ust. 2, nie przynoszą rozwiązania tej kwestii, Komisja cofa upoważnienie względem przedmiotowej umowy. Komisja podejmuje decyzję o cofnięciu upoważnienia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2. Decyzja obejmuje wymóg podjęcia przez państwo członkowskie właściwego działania, a w razie konieczności rozwiązania odpowiedniej umowy.4. Jeżeli upoważnienie zostaje cofnięte, Komisja usuwa umowę z wykazu, o którym mowa w art. 4.ROZDZIAŁ IIIUpoważnienie do zmiany lub zawarcia umówArtykuł 7Upoważnienie do zmiany lub zawarcia umówZ zachowaniem warunków określonych w art. 8-12 państwo członkowskie jest upoważnione do rozpoczęcia negocjacji w celu zmiany istniejącej lub zawarcia nowej umowy dotyczącej inwestycji z państwem trzecim.Artykuł 8Powiadamianie Komisji1. W przypadku gdy państwo członkowskie zamierza rozpocząć negocjacje w celu zmiany istniejącej lub zawarcia nowej umowy dotyczącej inwestycji z państwem trzecim, na piśmie powiadamia ono Komisję o swoim zamiarze.2. Powiadomienie zawiera odpowiednią dokumentację oraz określenie postanowień, które mają być przedmiotem negocjacji, celów negocjacji, a także wszelkie inne stosowne informacje. W przypadku zmiany istniejącej umowy w powiadomieniu wskazuje się na postanowienia, które mają być przedmiotem renegocjacji.3. Komisja udostępnia takie powiadomienie oraz, na wniosek, załączoną do niej dokumentację pozostałym państwom członkowskim, z zastrzeżeniem wymogów poufności ustanowionych w art. 14.4. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, przekazuje się przynajmniej pięć miesięcy kalendarzowych przed planowanym rozpoczęciem formalnych negocjacji z przedmiotowym państwem trzecim.5. Jeżeli informacje przekazane przez państwo członkowskie nie są wystarczające, by udzielić upoważnienia do rozpoczęcia formalnych negocjacji zgodnie z art. 9, Komisja może zażądać dodatkowych informacji.Artykuł 9Upoważnienie do rozpoczęcia formalnych negocjacji1. Komisja upoważnia do rozpoczęcia formalnych negocjacji, chyba że uzna, iż rozpoczęcie negocjacji mogłoby:a) być sprzeczne z prawem Unii w zakresie innym niż niezgodności wynikające z podziału kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi, lubb) podważać cele odbywających się lub nadchodzących negocjacji Unii z przedmiotowym państwem trzecim, lubc) stanowić przeszkodę dla opracowywania i realizacji polityki Unii w dziedzinie inwestycji, a zwłaszcza wspólnej polityki handlowej.2. Jako część upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, Komisja może zażądać od państwa członkowskiego ujęcia w negocjacjach wszelkich odpowiednich klauzul.3. Decyzje dotyczące upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2. Komisja podejmuje decyzję w ciągu 90 dni od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa w art. 8. Jeżeli do podjęcia decyzji niezbędne są dodatkowe informacje, termin 90 dni rozpoczyna się od dnia otrzymania dodatkowych informacji.Artykuł 10Uczestnictwo Komisji w negocjacjachKomisja jest informowana o przebiegu i wynikach negocjacji na ich poszczególnych etapach i może zażądać uczestnictwa w negocjacjach dotyczących inwestycji między państwem członkowskim a państwem trzecim.Artykuł 11Upoważnienie do podpisania i zawarcia umowy1. Przed podpisaniem umowy dane państwo członkowskie powiadamia Komisję o wyniku negocjacji i przekazuje Komisji treść umowy.2. Obowiązek powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, obejmuje umowy, które były negocjowane przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, ale nie zostały zawarte, w związku z czym nie podlegają obowiązkowi powiadomienia przewidzianego w art. 2.3. Po otrzymaniu powiadomienia Komisja ocenia, czy wynegocjowana umowa:a) nie jest sprzeczna z prawem Unii w zakresie innym niż niezgodności wynikające z podziału kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi, lubb) nie podważa celów odbywających się lub nadchodzących negocjacji Unii z przedmiotowym państwem trzecim, lubc) nie stanowi przeszkody dla opracowywania i realizacji polityki Unii w dziedzinie inwestycji, a zwłaszcza wspólnej polityki handlowej, lubd) nie jest sprzeczna, w odpowiednich przypadkach, z wymogami art. 9 ust. 2.4. Jeżeli Komisja uzna, że wynikiem negocjacji jest umowa, która nie spełnia wymogów, o których mowa w ust. 3, państwo członkowskie nie jest upoważnione do jej podpisania i zawarcia.5. Jeżeli Komisja uzna, że wynikiem negocjacji jest umowa, która spełnia warunki, o których mowa w ust. 3, państwo członkowskie jest upoważnione do jej podpisania i zawarcia.6. Decyzje na mocy ust. 4 i 5 są podejmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2. Komisja podejmuje decyzję w ciągu 90 dni od dnia otrzymania powiadomień, o których mowa w ust. 1 i 2. Jeżeli do podjęcia decyzji niezbędne są dodatkowe informacje, termin 90 dni rozpoczyna się od dnia otrzymania dodatkowych informacji.7. Jeżeli zgodnie z ust. 5 udzielono upoważnienia, dane państwo członkowskie informuje Komisję o zawarciu i wejściu w życie umowy.Artykuł 12Przegląd1. Nie później niż w ciągu pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozdziału, w którym dokonuje przeglądu potrzeby dalszego stosowania tego rozdziału.2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje przegląd upoważnień, o które wnioskowano i które przyznano na mocy niniejszego rozdziału.3. Jeżeli w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 1, zaleca się zaprzestanie stosowania przepisów niniejszego rozdziału lub zmianę przepisów niniejszego rozdziału, do sprawozdania dołącza się odpowiedni wniosek legislacyjny.ROZDZIAŁ IVPrzepisy końcoweArtykuł 13Postępowanie państw członkowskich w odniesieniu do umów z państwami trzecimi1. W przypadku wszystkich umów podlegających zakresowi niniejszego rozporządzenia, dane państwo członkowskie niezwłocznie informuje Komisję o wszelkich spotkaniach odbywających się zgodnie z postanowieniami umowy. Komisja otrzymuje porządek obrad oraz wszelkie istotne informacje pozwalające na zrozumienie tematów, które mają być dyskutowane. Komisja może zwrócić się do danego państwa członkowskiego z prośbą o udzielenie dalszych informacji. Jeżeli poruszana w dyskusji kwestia może mieć wpływ na realizację polityki Unii w dziedzinie inwestycji, a zwłaszcza wspólnej polityki handlowej, Komisja może zażądać od danego państwa członkowskiego przyjęcia określonego stanowiska.2. W przypadku wszystkich umów podlegających zakresowi niniejszego rozporządzenia, dane państwo członkowskie niezwłocznie informuje Komisję o wszelkich złożonych oświadczeniach, że określony środek nie jest zgodny z umową. Ponadto państwo członkowskie informuje natychmiast Komisję o wszelkich wnioskach dotyczących rozstrzygania sporów złożonych na mocy umowy, gdy tylko staje się świadome takiego wniosku. Państwo członkowskie i Komisja w pełni współpracują i podejmują wszelkie konieczne środki w celu zagwarantowania skutecznej obrony ich interesów, co może obejmować, w stosownych przypadkach, uczestnictwo Komisji w procedurze.3. W przypadku wszystkich umów podlegających zakresowi niniejszego rozporządzenia, przed uruchomieniem jakiegokolwiek odpowiedniego mechanizmu rozstrzygania sporów zawartego w umowie dane państwo członkowskie ubiega się o zgodę Komisji i uruchamia takie mechanizmy na jej wniosek. Mechanizmy te obejmują konsultację z drugą stroną umowy oraz rozstrzyganie sporów w przypadkach przewidzianych w umowie. Państwo członkowskie i Komisja w pełni współpracują w przeprowadzaniu procedur w ramach odpowiednich mechanizmów, co może obejmować, w stosownych przypadkach, uczestnictwo Komisji w procedurze.Artykuł 14PoufnośćPowiadamiając Komisję o negocjacjach i ich wynikach zgodnie z art. 8 i 11, państwa członkowskie wskazują, czy jakiekolwiek przekazane informacje mają być uważane za poufne oraz czy można je udostępnić innym państwom członkowskim.Artykuł 15Komitet1. Komisję wspiera Komitet Doradczy ds. przepisów przejściowych w zakresie międzynarodowych umów inwestycyjnych.2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.Artykuł 16Wejście w życieNiniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Decyzja Rady z dnia 9 października 1961 r. w sprawie ujednolicenia okresu obowiązywania umów handlowych z państwami trzecimi oraz decyzja Rady z dnia 16 grudnia 1969 w sprawie stopniowego ujednolicania umów dotyczących stosunków handlowych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi oraz w sprawie negocjacji umów Wspólnoty.[2] Najnowsze orzecznictwo, por. wyroki C-205/06 i C-249/06 z dnia 3 marca 2009 r. oraz wyrok C-118/07 z dnia 19 listopada 2009 r., w których Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że określone postanowienia dwustronnych umów inwestycyjnych (BITs) zawartych przez Austrię, Szwecję i Finlandię nie były zgodne z TWE oraz że wymienione państwa członkowskie nie podjęły odpowiednich kroków w celu wyeliminowania tych niezgodności. Takie same lub podobne klauzule występują w innych dwustronnych umowach inwestycyjnych zawartych przed lub po wstąpieniu do Unii. W swoich wyrokach Trybunał wezwał Komisję do podjęcia się ułatwienia rozwiązania tych kwestii.[3] Dz.U. L 200/52 z 31.7.2009, s. 25 i 46.[4] Zob. wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję, KOM(2010) 83 wersja ostateczna z 9 marca 2010 r.[5] Zob. art. 10 wyżej wspomnianego wniosku Komisji.[6] Najnowsze orzecznictwo, por. wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-205/06, Komisja vs. Austria , C-249/06, Komisja vs. Szwecja oraz C-118/07, Komisja vs. Finlandia .[7] Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43.[8] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.