               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.4.2018
            COM(2018) 176 final
            2018/0085(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
                  1
                (dalej zwanym „zmianą kodeksu granicznego Schengen”) zmieniono konwencję wykonawczą do układu z Schengen
                  2
               , rozporządzenie (WE) nr 562/2006
                  3
                (kodeks graniczny Schengen) oraz rozporządzenie (WE) nr 810/2009
                  4
               , a oprócz tego zmieniono między innymi definicję pojęcia „pobytu krótkoterminowego” obywateli państw trzecich w strefie Schengen. Począwszy od dnia 18 października 2013 r. w odniesieniu do obywateli państw trzecich planujących podróż do strefy Schengen na pobyt krótkoterminowy – bez względu na to, czy podlegają oni obowiązkowi wizowemu czy są z niego zwolnieni – maksymalny czas dozwolonego pobytu definiuje się jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”. W odróżnieniu od definicji, która obowiązywała do dnia 18 października 2013 r. (trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu), nowe pojęcie jest bardziej precyzyjne, ponieważ określa czas pobytu w dniach, a nie w miesiącach. Oprócz tego termin „po dacie pierwszego wjazdu”, który budził wiele wątpliwości i pytań, został z tej definicji usunięty.

               W drodze zmiany kodeksu granicznego Schengen wprowadzono wszystkie niezbędne zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic, czyli w konwencji wykonawczej do układu z Schengen, kodeksie granicznym Schengen, kodeksie wizowym oraz rozporządzeniu (WE) nr 539/2001
                  5
               . Pojęcie pobytu krótkoterminowego pojawia się też jednak w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską. W umowach w sprawie zniesienia wiz zawartych z Antiguą i Barbudą
                  6
               , Bahamami
                  7
               , Barbadosem
                  8
               , Brazylią
                  9
               , Mauritiusem
                  10
               , Saint Kitts i Nevis
                  11
                oraz Seszelami
                  12
                wciąż znajdują się odniesienia do poprzedniej definicji czasu pobytu niewymagającego wizy („trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu”
                  13
               ).

               Dnia 16 lipca 2014 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące decyzji Rady w sprawie upoważnienia do podjęcia rokowań w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych między Unią Europejską a wymienionymi wyżej państwami
                  14
               ; Rada przyjęła tę decyzję w dniu 9 października 2014 r.
                  15
                Celem zmiany było wdrożenie w przypadku tych siedmiu państw nowej definicji pobytu krótkoterminowego, określonej w zmianie kodeksu granicznego Schengen. Co więcej, zdefiniowanie „pobytu krótkoterminowego” w umowach w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych w dniach, a nie w miesiącach jest łatwiejsze do zweryfikowania i obliczenia za pomocą środków elektronicznych lub informatycznych, a zatem jest lepiej dostosowane do wymogów scentralizowanych systemów zarządzania granicami, takich jak proponowany system wjazdu/wyjazdu
                  16
               .

               Po uzyskaniu upoważnienia Rady Komisja rozpoczęła rokowania w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz z siedmioma państwami (Antiguą i Barbudą, Bahamami, Barbadosem, Brazylią, Mauritiusem, Saint Kitts i Nevis oraz Seszelami).

               Rokowania z Brazylią zakończyły się dnia 31 października 2017 r. parafowaniem umów zmieniających dwie umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych i urzędowych oraz dla posiadaczy paszportów zwykłych. Strony uzgodniły, że zastosują nową definicję „pobytu krótkoterminowego” oraz zmienią kilka innych szczegółów technicznych (zob. niżej), ale wszystkie takie zmiany są nieistotne z punktu widzenia podróżnych.

               Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule umów.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Umowa między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii zmieniająca Umowę między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych (zwana dalej: „Umową”) wymaga zatwierdzenia przez obie umawiające się strony zgodnie z ich odnośnymi procedurami. Po stronie Unii wymaga to przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i zawarcia Umowy.

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu uzyskania jej upoważnienia do podpisania Umowy.

               Umowa zapewnia spójność prawną, a także harmonizację między państwami członkowskimi dzięki stosowaniu w niej nowej definicji pobytu krótkoterminowego przewidzianej w zmianie kodeksu granicznego Schengen, w której przedstawiono jasną wykładnię terminu „pobyt krótkoterminowy”.

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Unia nie posiada uprawnień do takiej zmiany umów w sprawie zniesienia wiz, aby były one wiążące dla czterech państw stowarzyszonych w ramach stosowania dorobku Schengen, w tym wspólnej polityki wizowej. W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia i wdrożenia postanowień dotyczących czasu dozwolonego pobytu w strefie Schengen do Umowy dołączono wspólną deklarację, zgodnie z którą byłoby pożądane, aby Brazylia z jednej strony oraz Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria z drugiej strony odpowiednio zmieniły wiążące je umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Na mocy art. 77 ust. 2 lit. a) TFUE negocjowanie umów w sprawie zniesienia wiz wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

               Ponadto, jeśli jedną z umawiających się stron umowy międzynarodowej jest Unia Europejska, to jakakolwiek zmiana takiej umowy zgodnie z prawem nie może zostać samodzielnie wdrożona przez państwa członkowskie. Niezbędne jest w związku z tym działanie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia założonego celu, a mianowicie zmiany obowiązującej umowy między Federacyjną Republiką Brazylii a Unią Europejską w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               4. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne, w których upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Brazylią w celu zmiany umowy pomiędzy stronami w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych. O postępach w przebiegu rokowań informowano państwa członkowskie w trakcie posiedzeń Grupy Roboczej ds. Wiz.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Wynik rokowań

               Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt Umowy może zostać przyjęty przez Unię.

               Ostateczną treść Umowy można podsumować następująco:

               a. Czas pobytu

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej posiadający ważny paszport dyplomatyczny, urzędowy lub służbowy oraz obywatele Brazylii posiadający ważny paszport dyplomatyczny, urzędowy lub służbowy mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu (zamiast maksymalnie trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu). Nowa definicja ma zastosowanie w całym tekście umowy.

               b. Przepisy końcowe – zawieszenie umowy (art. 8 ust. 4)

               W art. 8 ust. 4 umowy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie: „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej umowy.”. Przez dodanie słów: „i przywraca stosowanie niniejszej umowy” Umowa precyzuje, że zawieszenie zniesienia wiz zostanie zakończone, jeśli ustaną powody takiego zawieszenia. W tej kwestii powyższa zmiana zapewnia dostosowanie brzmienia umowy z Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych do wszystkich pozostałych umów w tej sprawie podpisanych przez Unię w 2015 i 2016 r. W dniu 14 czerwca 2016 r. zasięgnięto opinii Grupy Roboczej ds. Wiz w sprawie tej zmiany i żadne państwo członkowskie nie zgłosiło zastrzeżeń.

               c. Wspólne deklaracje

               Do Umowy dołączono dwie wspólne deklaracje:

               – w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu oraz

               – dotyczącą Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Liechtensteinu.

               e. Wejście w życie

               Umowa wejdzie w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z Umawiających się Stron powiadomi drugą stronę o zakończeniu procedur ratyfikacyjnych. Aby zagwarantować pewność prawa i umożliwić podróżnym jego zrozumienie i przestrzeganie, niezbędny jest wystarczająco długi okres przejściowy. Okres sześciu miesięcy po zakończeniu ratyfikacji Umowy umożliwi podróżnym zakończenie pobytów krótkoterminowych obliczanych w całości zgodnie z poprzednią definicją, zanim wejdzie w życie nowa definicja pobytu krótkoterminowego, a wraz z nią – liczony wstecz okres referencyjny wynoszący 180 dni.

               Umowa nie ma wpływu na pozostałe postanowienia dotychczasowej Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych, w tym na jej terytorialny zakres stosowania.

               6.WNIOSEK

               W świetle wyżej przedstawionych wyników Komisja proponuje, aby Rada przyjęła decyzję o podpisaniu Umowy w imieniu Unii i aby upoważniła przewodniczącego Rady do wyznaczenia w tym celu należycie umocowanej osoby (lub osób).

               2018/0085 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013
                  17
                wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (2)W Umowie między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (3)Dnia 9 października 2014 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia rokowań w sprawie Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych („Umowy”). Rokowania z Brazylią w sprawie Umowy zakończyły się jej parafowaniem dnia 31 października 2017 r.

               (4)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  18
               ; Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  19
               ; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)Należy, w imieniu Unii, podpisać umowę zmieniającą oraz zatwierdzić dołączone do niej deklaracje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii, podpisanie Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych („Umowy”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Tekst Umowy, która ma zostać podpisana, dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument pełnomocnictwa do podpisania Umowy, z zastrzeżeniem jej zawarcia, dla osoby wskazanej (osób wskazanych) przez negocjatora Umowy.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej przyjęciu.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

                     (3)

                        Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

                     (4)

                        Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (5)

                        Dz.U. L 081 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)

                        Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 1.

                     (7)

                        Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 23.

                     (8)

                        Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 9.

                     (9)

                        Z Brazylią Unia zawarła dwie umowy. Jedną dotyczącą posiadaczy paszportów zwykłych (Dz.U. L 255 z 21.9.2012, s. 4) i drugą dotyczącą posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych i urzędowych (Dz.U. L 66 z 12.3.2011, s. 2).

                     (10)

                        Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 16.

                     (11)

                        Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 37.

                     (12)

                        Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 30.

                     (13)

                        Zob. artykuły tych umów zatytułowane „Cel” i „Czas pobytu”.

                     (14)

                        COM(2014) 468 final.

                     (15)

                        Decyzja Rady w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zawartych pomiędzy Unią/Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą, Wspólnotą Bahamów, Barbadosem, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Mauritiusu, Federacją Saint Kitts i Nevis oraz Republiką Seszeli, przyjęta przez Radę w dniu 9 października 2014 r.

                     (16)

                        COM(2016)194 final.

                     (17)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009, Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (18)

                        Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen, Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

                     (19)

                        Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen, Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia11.4.2018
            COM(2018) 176 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            dotyczącego podpisania, w imieniu unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii zmieniająca Umowę między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych

               ZAŁĄCZNIK

               UMOWA

               między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii zmieniająca Umowę między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych

               UNIA EUROPEJSKA,

               z jednej strony, oraz

               FEDERACYJNA REPUBLIKA BRAZYLII, zwana dalej „Brazylią”,

               z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych (zwaną dalej „Umową”), która weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2011 r.,

               ODNOTOWUJĄC, że Umowa funkcjonuje w sposób satysfakcjonujący dla obywateli Umawiających się Stron będących posiadaczami paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że przewidziana w Umowie definicja pobytu krótkoterminowego (trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu) nie jest wystarczająco dokładna, a wątpliwości i pytania może budzić w szczególności pojęcie „daty pierwszego wjazdu”,

               MAJĄC NA UWADZE, że rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. wprowadzono przekrojowe zmiany w unijnym wewnętrznym dorobku prawnym dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”;

               BIORĄC POD UWAGĘ, że system wjazdu/wyjazdu, który ma zostać ustanowiony przez Unię Europejską, wymaga zastosowania jednolitej i jasno określonej definicji pobytu krótkoterminowego w odniesieniu do wszystkich obywateli państw trzecich,

               PRAGNĄC zapewnić płynny przepływ podróżnych na przejściach granicznych Umawiających się Stron,

               UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu:

               1)w art. 1 wyrażenie „trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy” zastępuje się wyrażeniem „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”;

               2)art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Unii posiadający ważny paszport dyplomatyczny, urzędowy lub służbowy mogą przebywać na terytorium Brazylii przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.”;

               3)art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Brazylii posiadający ważny paszport dyplomatyczny, urzędowy lub służbowy mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Brazylii posiadający ważny paszport dyplomatyczny, urzędowy lub służbowy mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.”;

               4)w art. 4 ust. 3 wyrażenie „trzy miesiące” zastępuje się wyrażeniem „90 dni”;

               5)w art. 8 ust. 4 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

               „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej umowy.”.

               Artykuł 2

               Niniejsza umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia ze Stron powiadamia drugą Stronę o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.

               Sporządzono w […] [....] dnia […] roku dwa tysiące siedemnastego w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Federacyjnej Republiki Brazylii

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII ORAZ LIECHTENSTEINU

               Pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Brazylii, z drugiej strony, zmieniły niezwłocznie obowiązujące umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych zgodnie z warunkami niniejszej umowy.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI 90 DNI W CIĄGU KAŻDEGO 180-DNIOWEGO OKRESU

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               ________


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.5.2018
            COM(2018) 275 final
            2018/0130(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca dyrektywę Rady 96/53/WE w zakresie terminu wprowadzenia w życie specjalnych przepisów dotyczących maksymalnej długości kabin zapewniając im lepszą charakterystykę aerodynamiczną oraz efektywność energetyczną oraz wyższy poziom bezpieczeństwa

               UZASADNIENIE

               1.
                     KONTEKST WNIOSKU

               •
                     Przyczyny i cele wniosku

               Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym
                  1
                została ostatnio zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym
                  2
               .

               Jednym z celów dyrektywy (UE) 2015/719 była poprawa aerodynamiki pojazdów silnikowych wchodzących w zakres dyrektywy, dzięki zezwoleniu na odstępstwo od maksymalnej dopuszczalnej długości pojazdów, po spełnieniu określonych warunków. Celem było także dostosowanie prawodawstwa do zmian technologicznych i nowych potrzeb rynkowych, a także ułatwienie transportu intermodalnego.

               Odstępstwo od maksymalnej dopuszczalnej długości przyznano w odniesieniu do tylnej części pojazdów w celu zamontowania urządzeń aerodynamicznych
                  3
               , a także w odniesieniu do przedniej części pojazdów
                  4
                w celu dopuszczenia bardziej zaokrąglonego i aerodynamicznego kształtu kabiny pojazdów ciężarowych.

               Niniejsza decyzja dotyczy przedniej części pojazdów, to znaczy kabiny, jak przewidziano w art. 9a dyrektywy 96/53/WE, zmienionej dyrektywą (UE) 2015/719. Przepis ten ustanawia szereg warunków, w tym zgodność pojazdu z wymogami dotyczącymi promienia skrętu, określonymi w załączniku I pkt 1.5.

               W ocenie skutków
                  5
                załączonej do wniosku w sprawie zmiany dyrektywy 96/53/WE
                  6
                Komisja wskazała istotne korzyści wynikające z przyznania odstępstwa dotyczącego długości, rozważanego w zmieniającej dyrektywie (UE) 2015/719. Oprócz istotnej poprawy aerodynamiki wynikającej zarówno z zamontowania tylnych urządzeń aerodynamicznych, jak i wydłużonych kabin, tego typu kabiny zapewnią kierowcom lepszą widoczność, poprawią bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, a także bezpieczeństwo i poziom komfortu kierowców.

               Ponieważ w ocenie skutków Komisja nie wskazała na konieczność wprowadzenia moratorium na wejście w życie przepisów o wydłużonych kabinach, ostateczny kompromis między prawodawcami, w formie przyjętej w art. 9a ust. 3 dyrektywy (UE) 2015/719, obejmował moratorium na okres trzech lat.

               Z uwagi na obecną sytuację oraz zważywszy na fakt, że emisja CO2 w sektorze transportu drogowego stanowi jedną czwartą ogółu emisji CO2 w UE oraz że emisje pochodzące z transportu drogowego mają wzrosnąć o 6 % w latach 2015 – 2030, Komisja jest zdania, że korzyści płynące z wydłużonych kabin powinny być jak najszybciej wykorzystane. Znaczenie tej kwestii zostało potwierdzone we wniosku w sprawie norm emisji CO2 dla pojazdów ciężarowych, zaproponowanym przez Komisję w ramach trzeciego pakietu dotyczącego mobilności, gdzie wyraźnie podkreślono znaczenie kabin aerodynamicznych
                  7
               . W rzeczywistości przestrzeganie przyszłych norm emisji CO2 dla pojazdów ciężarowych wymagać będzie stosowania różnych technologii mających na celu poprawę efektywności energetycznej; wśród nich wprowadzenie aerodynamicznych kabin jest najskuteczniejszym środkiem mającym na celu zmniejszenie oporu powietrza.

               Jednak moratorium ujęte w obecnym prawodawstwie zniechęca producentów do poprawy aerodynamiki kabin w celu osiągnięcia zgodności z przyszłymi normami emisji CO2 dla pojazdów ciężarowych. Ponadto, moratorium to stoi również w sprzeczności z zasadą innowacyjności oraz zasadami lepszego stanowienia prawa, gdyż utrudnia rozwój nowych technologii i koncepcji.

               W związku z tym Komisja proponuje skrócenie ostatecznego terminu transpozycji art. 9a ust. 1 dyrektywy 96/53/WE. Proponowane nowe brzmienie art. 9a ust. 3 nadal pozostawiałoby państwom członkowskim wystarczająco dużo czasu na podjęcie niezbędnych kroków.

               W tym kontekście wzięto pod uwagę czas niezbędny do przyjęcia niniejszej decyzji.

               Należy również zaznaczyć, po pierwsze, że zmiana ram prawnych homologacji typu, o których mowa w art. 9a ust.2, może zostać wprowadzona poprzez zmianę rozporządzenia Komisji (UE) nr 1230/2012
                  8
               , co wynika z bardziej szczegółowej analizy tej kwestii. Szacuje się, że zmiana rozporządzenia (UE) nr 1230/2012 nastąpi do końca 2018 r. i zostanie przeprowadzona w formie środka wykonawczego na podstawie rozporządzenia o bezpieczeństwie ogólnym
                  9
               . Określony w niniejszym wniosku nowy termin, uwzględnia ten fakt i powinien spowodować, że krajowe środki transponujące art. 9a ust. 1 dyrektywy 96/53/WE będą miały zastosowanie mniej więcej w tym samym czasie co zmiany w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1230/2012.

               Po drugie, nie jest konieczne zachowanie dokładnej kolejności zmian w trybie obecnie przewidzianym w art. 9a ust. 3 dyrektywy 96/53/WE. Ruch przedmiotowych pojazdów na drogach wymaga, łącznie, zmiany ram prawnych homologacji typu oraz zmiany określonej w art. 9a ust. 1 dyrektywy 96/53/WE. Transpozycja tej ostatniej zmiany, sama w sobie, nie wymaga uprzedniej zmiany ram prawnych homologacji typu. Wystarczy, by przepisy krajowe przewidywały homologację typu jako warunek określony w art. 9a ust. 1 dyrektywy 96/53/WE.

               Proponowana zmiana jest w pełni zgodna z oceną skutków
                  10
                już przeprowadzoną przez Komisję, która – jak wspomniano – nie przewidywała wprowadzenia moratorium, przyjętego przez współprawodawców. Z tej samej przyczyny nie byłoby potrzeby przeprowadzenia oceny skutków dla niniejszego wniosku.

               •
                     Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Niniejszy wniosek – w formie w jakiej dziś go przedstawiono – jest zgodny z istniejącymi zasadami dotyczącymi norm emisji CO2 dla pojazdów ciężarowych i wspiera te zasady. Jest on również zgodny z obowiązującymi kierunkami polityki mającymi na celu ograniczenie liczby wypadków oraz śmiertelnych ofiar w transporcie drogowym.

               Niniejszy wniosek jedynie przyspiesza termin, od kiedy będą mogły być stosowane aerodynamiczne i/lub bezpieczniejsze kabiny, które przewidziano już w dyrektywie (UE) 2015/719, a zatem nie ma on wpływu na transport intermodalny oraz ogólne cele w zakresie promowania alternatywnych form transportu w stosunku do transportu drogowego.

               •
                     Spójność z innymi politykami Unii

               Wniosek bezpośrednio przyczynia się do realizacji pierwszego priorytetu politycznego Komisji Junckera: zatrudnienie, wzrost gospodarczy i inwestycje,
                      umożliwiając producentom ciężarówek oraz dostawcom wyposażenia wprowadzanie innowacyjnych rozwiązań oraz produkcję nowych modeli pojazdów ciężarowych. Wniosek ten ma również przyczynić się do realizacji priorytetu w zakresie unii energetycznej i klimatu, poprzez obniżenie emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów ciężarowych.

               2.
                     PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •
                     Podstawa prawna

               Podstawę prawną wniosku stanowi art. 91 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               •
                     Pomocniczość

               Wniosek ogranicza się do propozycji skrócenia terminu ustanowionego w art. 9a ust. 3 dyrektywy 96/53/WE. Takie dostosowanie może być wprowadzone jedynie przez samą Unię.

               Co więcej, zakłóceń na rynku wewnętrznym można uniknąć jedynie poprzez wprowadzenie jednolitej daty rozpoczęcia stosowania nowych przepisów. .

               •
                     Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek legislacyjny jest proporcjonalny do stwierdzonych problemów i nie wykracza poza to, co jest konieczne do ich rozwiązania. W szczególności środek ogranicza się do dostosowania terminu transpozycji art. 9a ust. 1 dyrektywy 96/53/WE, a ponadto wciąż pozostawia wystarczająco dużo czasu, by państwa członkowskie podjęły niezbędne kroki w tym zakresie.

               •
                     Wybór instrumentu

               Wprowadzenie zmian do dyrektyw powinno mieć taką samą formę, tj. postać dyrektyw zmieniających.

               Jednak w tym konkretnym przypadku zmiana dotyczy tylko terminu nałożonego na państwa członkowskie. Zmiana ta, jako taka, nie może być transponowana przez państwa członkowskie. W związku z tym powinna ona mieć formę decyzji.

               3.
                     WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Ponieważ w przypadku niniejszego wniosku nie jest konieczne przeprowadzenie dodatkowej oceny skutków, odsyła się do oceny skutków przeprowadzonej już przez Komisję: SWD(2013) 108 final.

                4.
                     WPŁYW NA BUDŻET

               Wnioskowana zmiana nie ma wpływu finansowego na budżet Unii.

               5.
                     ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •
                     Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Główne elementy wniosku są następujące:

               Dyrektywa 96/53/WE

               Artykuł 9a

               Obecny art. 9a ust. 3 zawiera trzyletnie moratorium dla wprowadzenia kabin aerodynamicznych, licząc od daty transpozycji lub rozpoczęcia stosowania niezbędnych zmian wymogów technicznych w odniesieniu do homologacji typu.

               Proponuje się dostosowanie art. 9a ust. 3 poprzez wycofanie trzyletniego moratorium i ustalenie krótszego, acz proporcjonalnego terminu.

               2018/0130 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca dyrektywę Rady 96/53/WE w zakresie terminu wprowadzenia w życie specjalnych przepisów dotyczących maksymalnej długości kabin zapewniając im lepszą charakterystykę aerodynamiczną oraz efektywność energetyczną oraz wyższy poziom bezpieczeństwa

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust.1,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  11
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  12
               ,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym
                  13
                została zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719
                  14
                w celu ograniczenia zużycia energii i emisji gazów cieplarnianych oraz w celu dostosowania prawodawstwa do zmian technologicznych i nowych potrzeb rynkowych, a także ułatwienia transportu intermodalnego.

               (2)Poprawa aerodynamiki kabin pojazdów silnikowych pozwoliłaby na znaczną poprawę efektywności energetycznej pojazdów. Jednak bez ograniczenia ładowności pojazdów poprawa ta była niemożliwa do uzyskania ze względu na maksymalną dopuszczalną długość pojazdów określoną w dyrektywie 96/53/WE. W związku tym dyrektywą (UE) 2015/719 wprowadzono odstępstwo od maksymalnej dopuszczalnej długości.

               (3)Dyrektywa (UE) 2015/719 również zawiera trzyletnie moratorium na wprowadzenie kabin aerodynamicznych, licząc od daty transpozycji lub rozpoczęcia stosowania niezbędnych zmian wymogów technicznych w odniesieniu do homologacji typu.

               (4)Aby jak najszybciej możliwe było uzyskanie korzyści wynikających z zastosowania kabin aerodynamicznych pod względem efektywności energetycznej pojazdów ciężarowych, ale także pod względem lepszej widoczności dla kierowców, bezpieczeństwa innych użytkowników dróg oraz bezpieczeństwa i poziomu komfortu kierowców, konieczne jest zapewnienie możliwości wprowadzenia takich kabin aerodynamicznych bez nieuzasadnionej zwłoki, jak tylko niezbędne wymagania w zakresie homologacji typu wejdą w życie.

               (5)Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę Rady 96/53/WE,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Art. 9a ust. 3 dyrektywy Rady 96/53/WE otrzymuje brzmienie:

               „3. Ust. 1 stosuje się od dnia [XXX] [OP please insert date: 4 months from the entry into force of the present decision] r.”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 235 z 17.9.1996, s. 59.

                     (2)

                        Dz.U. L 115 z 6.5.2015, s. 1.

                     (3)

                        Artykuł 8b.

                     (4)

                        Artykuł 9a.

                     (5)

                        SWD(2013) 108 final.

                     (6)

                        COM(2013) 195 final.

                     (7)

                        COM(2018)284

                     (8)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1230/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 661/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymagań w zakresie homologacji typu dotyczących mas i wymiarów pojazdów silnikowych oraz zmieniające dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 353 z 21.12.2012, s. 31).

                     (9)

                        Rozporządzenie (WE) nr 661/2009.

                     (10)

                        SWD(2013) 108 final.

                     (11)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (12)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (13)

                        Dz.U. L 235 z 17.9.1996, s. 59.

                     (14)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r. zmieniająca dyrektywę Rady 96/53/WE ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz.U. L 115 z 6.5.2015, s. 1).