				|

		52014PC0673

			Wniosek DECYZJA WYKONAWCZA RADY upoważniająca Chorwację do zastosowania zwolnienia podatkowego w odniesieniu do oleju gazowego wykorzystywanego do obsługi sprzętu do humanitarnego rozminowywania zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE /* COM/2014/0673 final - 2014/0312 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Opodatkowanie produktów energetycznych i
energii elektrycznej w Unii jest regulowane dyrektywą Rady 2003/96/WE ([1]) (zwaną dalej
„dyrektywą w sprawie opodatkowania energii” lub „dyrektywą”).
Zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy, w
uzupełnieniu przepisów przewidzianych w szczególności w art. 5, 15 i
17, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może
upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia
dalszych zwolnień lub obniżenia poziomu opodatkowania na podstawie szczególnych
względów politycznych.
Celem niniejszego wniosku jest objęcie
zwolnieniem podatkowym oleju gazowego wykorzystywanego do obsługi
specjalistycznego sprzętu do humanitarnego rozminowywania. Zwolnienie to
ma zmniejszyć koszty, jakie ponoszą osoby prawne zarejestrowane w
celu przeprowadzenia rozminowywania, a tym samym przyspieszyć ten proces i
przyczynić się do wdrożenia polityki humanitarnego
rozminowywania w Chorwacji.
Obniżenie podatku usprawni działania
na rzecz rozminowywania, które są prowadzone zgodnie z
międzynarodową Konwencją o zakazie użycia,
składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich
zniszczeniu (konwencja ottawska z 1998 r.), międzynarodową
Konwencją o broni kasetowej podpisaną w Oslo w 2008 r.,
zakazującą użycia, przekazywania, składowania i niszczenia
broni kasetowej w okresie ośmiu lat, oraz ustawą Republiki Chorwacji
z 2005 r. o humanitarnym rozminowywaniu.
Celem środka, który zostanie zastosowany
przez Chorwację, jest ustanowienie bodźców podatkowych do szybszego
oczyszczenia potencjalnych pól minowych, dzięki czemu udostępnione
zostaną grunty rolne i lasy, które będzie można znowu
wykorzystywać w celach gospodarczych. Przewiduje się, że
środek będzie miał również bezpośredni pozytywny
wpływ na zdrowie i życie osób zamieszkujących obszary zaminowane
lub obszary, na których znajdują się niewybuchy.
Jeśli środek nie zostanie
wprowadzony, podmioty obsługujące sprzęt specjalistyczny
upoważnione do przeprowadzania rozminowywania na terytorium Chorwacji
będą zobowiązane do zapłaty krajowej akcyzy na olej gazowy
wykorzystywany jako paliwo silnikowe, wynoszącej 2 860 HRK (ok. 375,54
EUR) ([2]),
który to podatek ma zastosowanie w odniesieniu do gazu pędnego, jak
również do paliwa do silników stacjonarnych, maszyn ciężkich
oraz pojazdów przeznaczonych do wykorzystania poza drogami publicznymi (art. 8
ust. 2 lit. b), c) i d) dyrektywy w sprawie opodatkowania energii). Ograniczone
w czasie zwolnienie podatkowe pozwoli odnośnym podmiotom zmniejszyć ponoszone
przez nie koszty związane z rozminowywaniem i zwiększyć zyski
przez ograniczony okres, tworząc tym samym bodziec podatkowy do
zintensyfikowania działalności w okresie obowiązywania
środka. Dzięki temu proces rozminowywania zostanie przyspieszony.
Wniosek i jego kontekst ogólny
Pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. władze
chorwackie zwróciły się o wydanie upoważnienia do zastosowania
przez Chorwację zwolnienia podatkowego w odniesieniu do oleju gazowego
wykorzystywanego do obsługi sprzętu do humanitarnego rozminowywania
zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE. W dniu 15 lipca 2014 r. władze
chorwackie przedstawiły dodatkowe informacje i wyjaśnienia.
Zamiarem władz chorwackich jest
wprowadzenie zwolnienia podatkowego w odniesieniu do oleju gazowego
wykorzystywanego do obsługi sprzętu do humanitarnego rozminowywania.
Aby przyspieszyć rozminowywanie obszarów, na których jeszcze znajdują
się miny, środek ten zostanie wprowadzony poprzez zastosowanie
systemu zwrotu zapłaconej akcyzy. Maszyny, do obsługi których
wykorzystany zostanie olej gazowy objęty zwolnieniem z akcyzy,
zostaną zaklasyfikowane według ich przeznaczenia, mechanizmu
roboczego i sposobu obsługi.
Według informacji przedstawionych przez
władze chorwackie dotyczących stanu na dzień 1 stycznia 2014 r.
całkowita powierzchnia obszaru, na którym podejrzewa się
występowanie min, oraz obszaru, na którym znajdują się
wyłącznie niewybuchy, wynosi w Chorwacji ogółem 613,6 km2.
Według szacunków Chorwacji roczne straty z tytułu niewykorzystanego
potencjału produkcyjnego zaminowanych obszarów leśnych wynoszą
około 30 mln EUR. Jeśli chodzi o zaminowane grunty rolne, 55 %
stanowią grunty orne, a pozostała część to
łąki i pastwiska. Szacuje się, że około 900 tys. osób
(około 20 % populacji) nadal żyje w bezpośrednim
sąsiedztwie obszarów, na których podejrzewa się występowanie
min. W latach 1991–2013 na obszarach zaminowanych odnotowano 1353 zdarzenia i
wypadki powiązane z obecnością min, na skutek których
ucierpiało 1976 osób, a 510 z nich poniosło śmierć.
Chorwacja wystąpiła z wnioskiem o
przyznanie zwolnienia na okres sześciu lat, który jest maksymalnym okresem
określonym w art. 19 ust. 2 dyrektywy.
Zakres
Beneficjentami środka będą
osoby prawne, które zostaną upoważnione przez Chorwackie Centrum ds.
Rozminowywania i zarejestrowane jako podmioty prowadzące
działalność w zakresie humanitarnego rozminowywania zgodnie z
ustawą o humanitarnym rozminowywaniu ([3]),
zasadami humanitarnego rozminowywania ([4])
oraz zasadami dotyczącymi wymogów technicznych określania
zgodności z przepisami sprzętu wykorzystywanego do humanitarnego
rozminowywania ([5]).
Beneficjenci przeprowadzą rozminowywanie i oczyszczanie terenu przy
użyciu sprzętu do rozminowywania oraz stworzą odpowiednie
warunki do rozbrojenia min przez pirotechników. Dopuszczone maszyny
zostaną określone według ich rodzaju, przeznaczenia i
zużycia paliwa, co z kolei będzie zależało od
głębokości czyszczenia terenu, szybkości działania,
szerokości oczyszczania oraz skuteczności działania maszyny w
koleinach na ubitym gruncie. Środek zostanie przyznany poprzez zwrot
zapłaconej akcyzy, na podstawie opłaconych rachunków. Taka
dokumentacja będzie zawierać dane nabywcy, numery seryjne maszyny,
czas pracy maszyny, ilość nabytego oleju gazowego oraz datę
nabycia.
Według danych przedstawionych przez
władze chorwackie w Chorwacji zarejestrowanych jest 36 osób prawnych
posiadających w sumie 47 maszyn wykorzystywanych do humanitarnego
rozminowywania. Środka nie planuje się jednak ograniczyć jedynie
do tych zatwierdzonych podmiotów – będzie on również obowiązywał
wobec wszelkich nowych zatwierdzonych podmiotów i maszyn do rozminowywania,
które mogą być wykorzystywane w przyszłości. Chorwackie
Centrum ds. Rozminowywania zatwierdza wszystkie nowe maszyny do oczyszczania z
min, które mają być wykorzystywane do humanitarnego rozminowywania,
oraz prowadzi stosowną dokumentację.
Według
władz chorwackich korzyści z wprowadzenia środka, jakie odniesie
poszczególny beneficjent, będą zależały od wielkości
obszaru objętego rozminowywaniem oraz całkowitego zużycia oleju
gazowego wykorzystywanego do obsługi sprzętu do rozminowywania na tym
obszarze. Chorwacja szacuje, że korzyść wynikająca z
obniżenia podatku obliczonego na podstawie średniego zużycia
paliwa wszystkich podmiotów prowadzących działania w zakresie
rozminowywania w 2013 r. wynosi około 2 907 038 HRK (ok.
381 736,50 EUR), co oznacza, że według szacunków średnia
kwota na maszynę wynosi 61 859,15 HRK lub 8 123,01 EUR rocznie.
Władze chorwackie przewidują, że w sześcioletnim okresie
obowiązywania środka roczne wydatki budżetowe oparte na
szacunkowym średnim zużyciu ulegną zwiększeniu i
wyniosą: 2 965 179 HRK (ok. 389 371,23 EUR) na 2015 r.,
3 024 482 HRK (ok. 397 158,66 EUR) na 2016 r.,
3 084 971 HRK (ok. 405 101,83 EUR) na 2017 r.,
3 146 671 HRK (ok. 413 203,87 EUR) na 2018 r.,
3 209 604 HRK (ok. 421 467,94 EUR) na 2019 r.,
3 273 796 HRK (ok. 429 897,30 EUR) na 2020 r., a całkowita
kwota wyniesie: 18 704 706 HRK (ok. 2 456 200,83 EUR).
Działanie środka
Właściwe działy Chorwackiego
Centrum ds. Rozminowywania będą nadzorowały wykorzystywanie
sprzętu i prowadziły stosowną dokumentację. Dokumentacja
będzie sporządzana dla poszczególnych projektów (obszarów). Dla
każdej maszyny prowadzony będzie specjalny arkusz, w którym zapisywany
będzie czas pracy, wyniki oraz zużycie paliwa na każdy
dzień.
Po zakończeniu projektu podmiot
przeprowadzający rozminowywanie przedłoży deklarację
podatkową na potrzeby zwrotu akcyzy w odniesieniu do sprzętu
wykorzystanego na rozminowywanym obszarze, której towarzyszyć będzie
arkusz z zapisem pracy każdej maszyny. Dokumentacja ta będzie
zatwierdzana przez kierownika projektu i weryfikowana przez urzędnika
Chorwackiego Centrum ds. Rozminowywania odpowiedzialnego za monitorowanie
projektu; urzędnik będzie stale obecny na rozminowywanym terenie w
celu przeprowadzania kontroli na miejscu.
Oprócz innych obowiązków związanych
z monitorowaniem dział administracji podatkowej Ministerstwa Finansów
będzie również prowadził, na podstawie informacji o terenach
objętych rozminowywaniem, regularne kontrole zużycia paliwa do
sprzętu rozminowującego. Jest to zgodne z ogólnym zadaniem
Ministerstwa, jakim jest monitorowanie wdrażania przepisów
dotyczących akcyzy. Zwolnienie podatkowe zostanie przyznane w drodze
zwrotu zapłaconej akcyzy.
Argumenty
władz chorwackich dotyczące wpływu środka na rynek
wewnętrzny
Jako że
środek będzie obowiązywał w odniesieniu do wszystkich
przedsiębiorstw prowadzących działania w zakresie humanitarnego
rozminowywania, nie będzie on faworyzować żadnych
przedsiębiorstw i żadnemu z nich nie zostanie przyznana
korzyść gospodarcza? Podobnie, z uwagi na charakter środka i
fakt, że jest on ograniczony do zaminowanych obszarów Republiki Chorwacji,
Chorwacja zakłada, że nie będzie on miał wpływu na
handel wewnątrzunijny.
Obowiązujące przepisy w dziedzinie,
której dotyczy wniosek
Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27
października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów
ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii
elektrycznej, w szczególności art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 2 lit. c) i d).
Ocena środka zgodnie z art. 19
dyrektywy 2003/96/WE
Szczególne względy polityczne
Artykuł 19 ust. 1 akapit pierwszy
dyrektywy stanowi:
„Oprócz przepisów
przedstawionych w poprzednich artykułach, w szczególności w art. 5,
15 i 17, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może
upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia
dalszych zwolnień lub obniżek na podstawie szczególnych
rozważań politycznych”.
Za pośrednictwem przedmiotowego
zwolnienia podatkowego władze chorwackie dążą do
przyspieszenia procesu rozminowywania pozostałych zaminowanych obszarów w
różnych regionach Chorwacji. Jeśli środek nie zostałby
wprowadzony, olej gazowy wykorzystywany do sprzętu do humanitarnego
rozminowywania byłby objęty podatkiem w wysokości 2 860 HRK (ok.
375,54 EUR) za 1 000 l. Należy zauważyć, że
Chorwacja stosuje taką samą stawkę podatkową w odniesieniu
do oleju gazowego wykorzystywanego jako gaz pędny i do oleju gazowego
wykorzystywanego zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. c) i d) dyrektywy 2003/96/WE.
Ponadto ograniczone w czasie stosowanie wnioskowanego zwolnienia podatkowego
stworzyłoby bodziec podatkowy dla podmiotów prowadzących
działania w zakresie humanitarnego rozminowywania do ukończenia
swoich prac przed upływem sześcioletniego okresu obowiązywania
środka, a tym samym do przyczynienia się do osiągnięcia
deklarowanego celu polityki, jakim jest przyspieszenie procesu rozminowywania
na pozostałych zaminowanych obszarach. Oprócz wnioskowanego środka w
Chorwacji nie obowiązują żadne inne dotacje, które miałyby
zastosowanie do podmiotów gospodarczych prowadzących
działalność w zakresie humanitarnego rozminowywania obszarów
zaminowanych.
Chorwacja wskazała również, że
wprowadzenie środka będzie miało bezpośredni pozytywny
wpływ na zdrowie i życie osób zamieszkujących obszary zaminowane
lub obszary, na których znajdują się niewybuchy. Zgodnie z
powyższym Komisja zauważa, że według informacji
przedstawionych przez władze chorwackie w okresie 1991–2013 1976 osób
uległo obrażeniom na skutek wybuchów min w Chorwacji, a 510 z nich
poniosło śmierć. Ponadto stwierdza, że dochody utracone z powodu
nieuprawiania zaminowanych gruntów rolnych mogą osiągnąć
kwotę 50 mln EUR.
Można założyć, że
zamiar wprowadzenia zwolnienia podatkowego w odniesieniu do oleju gazowego
wykorzystywanego do obsługi sprzętu do humanitarnego rozminowywania w
różnych regionach Chorwacji opiera się na szczególnych względach
politycznych, w szczególności dotyczących polityki społecznej,
bezpieczeństwa ludności, zdrowia i polityki regionalnej.
Spójność z pozostałymi
obszarami polityki i celami Unii
Wnioskowany środek dotyczy głównie
unijnej polityki zdrowia, regionalnej i ochrony środowiska, ponieważ
częściowo przyczyni się do szybszego ograniczenia obszarów
zaminowanych w Republice Chorwacji, stanowiących zagrożenie dla
zdrowia i życia ludzi, zwierząt domowych i dzikich zwierząt.
Należy zauważyć, że około 900 tys. osób w Chorwacji
nadal żyje w sąsiedztwie obszarów, na których podejrzewa się
występowanie min, co zagraża ich zdrowiu i bezpieczeństwu.
Komisja stwierdza, że środek jest
ograniczony do oleju gazowego wykorzystywanego do obsługi dopuszczonych
maszyn specjalnego przeznaczenia zaprojektowanych i wybudowanych konkretnie w
celu oczyszczania obszarów zaminowanych oraz jest ograniczony do zaminowanych
obszarów w Republice Chorwacji. Należy również wspomnieć,
że maszyn tych nie można wykorzystywać do żadnego rodzaju
transportu na drogach publicznych.
Można zatem stwierdzić, że
środek jest zgodny z polityką zdrowotną, polityką ochrony
środowiska, polityką energetyczną i transportową Unii.
Uwzględniając przedstawione
okoliczności, wydaje się, że środek jest możliwy do
przyjęcia z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania rynku
wewnętrznego oraz potrzeby zapewnienia uczciwej konkurencji. Wynika to w
szczególności z faktu, że nie będzie faworyzował
żadnych przedsiębiorstw, jako że będzie miał
zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw prowadzących
działania w zakresie humanitarnego rozminowywania w Chorwacji. Podobnie, z
uwagi na charakter środka i fakt, że jest on ograniczony do
zaminowanych obszarów Republiki Chorwacji, nie będzie miał
wpływu na handel wewnątrzunijny.
Okres
stosowania środka
Komisja proponuje, aby ustanowiony okres
stosowania był maksymalnym okresem, jaki dopuszcza dyrektywa 2003/96/WE,
tzn. aby wynosił sześć lat. Okres ten wydaje się
odpowiedni, aby umożliwić władzom chorwackim zgromadzenie
informacji w celu oceny wyników wprowadzenia środka oraz zagwarantować
podmiotom gospodarczym korzystającym ze środka wystarczający
stopień pewności i zapewnić wystarczająco dużo czasu
na zakończenie procesu rozminowywania zaminowanych obszarów.
Przepisy dotyczące pomocy
państwa
Władze chorwackie zamierzają
zastosować zwolnienie podatkowe w odniesieniu do oleju gazowego
wykorzystywanego do obsługi sprzętu do humanitarnego rozminowywania w
drodze zwrotu zapłaconej akcyzy. Środek stanowi pomoc państwa i
powinien być zgłoszony Komisji zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW
Konsultacje
z zainteresowanymi stronami
Niniejszy wniosek opiera się na wniosku
złożonym przez Chorwację i dotyczy wyłącznie tego
państwa członkowskiego.
Gromadzenie
i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
Nie zaistniała potrzeba skorzystania z
pomocy ekspertów zewnętrznych.
Ocena
skutków
Niniejszy wniosek dotyczy upoważnienia
dla jednego państwa członkowskiego, wydawanego na wniosek tego
państwa.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Zasada pomocniczości
Dziedzina podatków pośrednich objęta
art. 113 TFUE nie jest sama w sobie przedmiotem wyłącznej kompetencji
Unii Europejskiej w rozumieniu art. 3 TFUE.
Wykonywanie przez państwa
członkowskie ich obecnych kompetencji w tej dziedzinie jest jednak
ściśle określone i ograniczone przez istniejące prawo UE.
Zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE jedynie Rada może
upoważnić państwo członkowskie do wprowadzenia dodatkowych
zwolnień lub obniżek w rozumieniu tego przepisu. Państwa
członkowskie nie mogą zastępować Rady w tym zakresie.
Wniosek spełnia zatem wymogi zasady
pomocniczości.
Zasada
proporcjonalności
Wniosek spełnia wymogi zasady
proporcjonalności. Zwolnienie podatkowe nie wykracza poza to, co jest
konieczne do osiągnięcia przedmiotowego celu (zob. powyżej rozważania
na temat aspektów rynku wewnętrznego i uczciwej konkurencji).
Wybór
instrumentów
Proponowane instrumenty: decyzja Rady.
Artykuł 19 dyrektywy 2003/96/WE
przewiduje jedynie tego typu środek.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Proponowany środek nie pociąga za
sobą obciążenia finansowego ani administracyjnego dla Unii.
Wniosek nie ma zatem wpływu finansowego na budżet Unii.
2014/0312 (NLE)
Wniosek
DECYZJA WYKONAWCZA RADY
upoważniająca Chorwację do
zastosowania zwolnienia podatkowego w odniesieniu do oleju gazowego wykorzystywanego
do obsługi sprzętu do humanitarnego rozminowywania zgodnie z art. 19
dyrektywy 2003/96/WE
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady
2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji
wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów
energetycznych i energii elektrycznej ([6]),
w szczególności jej art. 19,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Pismem z dnia 8 kwietnia 2014
r. władze chorwackie zwróciły się o wydanie upoważnienia do
zastosowania przez Chorwację zwolnienia podatkowego w odniesieniu do oleju
gazowego wykorzystywanego do obsługi sprzętu do humanitarnego
rozminowywania zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE.
(2)       Wprowadzając to
zwolnienie podatkowe, Chorwacja ma na celu przyspieszenie rozminowywania
pozostałych zaminowanych obszarów w różnych częściach
kraju. Środek będzie miał zatem bezpośredni pozytywny
wpływ na życie i zdrowie ludzi żyjących w tych regionach.
(3)       Środek jest ograniczony
do dopuszczonych maszyn specjalnego przeznaczenia zaprojektowanych i
wyprodukowanych konkretnie w celu oczyszczania zaminowanych obszarów.
(4)       Środek jest ograniczony
do zaminowanych obszarów znajdujących się na terytorium Chorwacji.
(5)       Środek będzie
miał zastosowanie do wszystkich podmiotów prowadzących działania
w zakresie humanitarnego rozminowywania w Chorwacji, żadnemu podmiotowi
nie zostanie zatem przyznana korzyść ekonomiczna.
(6)       W związku z tym
środek jest dopuszczalny z punktu widzenia prawidłowego
funkcjonowania rynku wewnętrznego i konieczności zapewnienia uczciwej
konkurencji, a także jest zgodny z polityką Unii Europejskiej w
dziedzinie zdrowia, środowiska, energii i transportu.
(7)       Z art. 19 ust. 2 dyrektywy
2003/96/WE wynika, że każde upoważnienie przyznawane na
podstawie tego artykułu musi być ściśle ograniczone w
czasie. W celu zagwarantowania przedmiotowym podmiotom gospodarczym
wystarczającego stopnia pewności i wystarczającego czasu na
zakończenie procesu rozminowywania zaminowanych obszarów upoważnienie
jest udzielane na sześć lat.
(8)       Niniejsza decyzja pozostaje
bez uszczerbku dla stosowania unijnych przepisów dotyczących pomocy
państwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się
Chorwację do zwolnienia z opodatkowania oleju gazowego stosowanego jako
paliwo do specjalistycznego sprzętu do humanitarnego rozminowywania,
wykorzystywanego na jej terytorium. Środek jest ograniczony do dopuszczonych
maszyn specjalnego przeznaczenia zaprojektowanych i wyprodukowanych konkretnie
w celu oczyszczania zaminowanych obszarów.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z
dniem jej notyfikacji. Decyzja wygasa po upływie sześciu lat.
Artykuł 3
Niniejsza
decyzja jest skierowana do Republiki Chorwacji.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
([1])            Dyrektywa
Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji
wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych
i energii elektrycznej (Dz.U. L 283 z 31.10.2003, s. 51).
([2])            Wszystkie
obliczenia oparte są na kursie wymiany z dnia 1 października 2013 r.,
tj. 7,6153 HRK za 1 EUR. Por. Dz.U. C 286 z 2.10.2013.
([3])            Dziennik
Urzędowy Republiki Chorwacji - NN nr 153/2005, 63/2007 i 152/2008.
([4])            Dziennik
Urzędowy Republiki Chorwacji - NN nr 53/2007, 111/2007 i 141/2011.
([5])            Dziennik
Urzędowy Republiki Chorwacji - NN nr 53/2007, 39/2011 i 57/2013.
([6])            Dz.U.
L 283 z 31.10.2003, s. 51.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.10.2016
            COM(2016) 684 final
            2016/0341(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustalająca stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odpowiednich komitetach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do regulaminów ONZ nr 7, 16, 37, 44, 45, 46, 48, 53, 78, 80, 83, 86, 87, 99, 105, 107, 110, 121, 128 i 129, jednego wniosku dotyczącego nowego regulaminu ONZ w sprawie układów doposażenia dwupaliwowych silników pojazdów ciężkich (HDDF-ERS), wniosków dotyczących zmian w ogólnych przepisach technicznych ONZ nr 15 i 16, wniosków dotyczących dwóch nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ w sprawie procedury pomiaru dla dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych, odpowiednio w odniesieniu do określonych rodzajów emisji i w odniesieniu do systemu diagnostyki pokładowej, oraz jednego wniosku dotyczącego nowej rezolucji w sprawie wspólnej specyfikacji kategorii źródeł światła (R.E.4)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Europejska Komisja Gospodarcza Organizacji Narodów Zjednoczonych („EKG ONZ”) opracowuje na szczeblu międzynarodowym zharmonizowane wymagania, które mają na celu usunięcie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi pomiędzy umawiającymi się stronami zrewidowanego porozumienia z 1958 r., a także zagwarantowanie, że pojazdy takie zapewniają wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska.

               Zgodnie z decyzją Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. Unia przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („zrewidowane porozumienie z 1958 r.”), a zgodnie z decyzją Rady 2000/125/WE z dnia 31 stycznia 2000 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („porozumienie równoległe”) Unia przystąpiła do porozumienia równoległego.

               Posiedzenia EKG ONZ WP.29, Światowego Forum na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów, mają miejsce trzy razy w każdym roku kalendarzowym: w marcu, czerwcu i listopadzie. Na każdym posiedzeniu przyjmuje się nowe regulaminy ONZ i poprawki do obowiązujących regulaminów ONZ lub ogólnych przepisów technicznych ONZ w celu uwzględnienia postępu technicznego. Przed każdym posiedzeniem WP.29 poprawki te są przyjmowane przez jedną z sześciu grup roboczych działających w ramach WP.29.

               Następnie podczas posiedzeń WP.29 ma miejsce ostateczne głosowanie w sprawie przyjęcia poprawek, suplementów i sprostowań, pod warunkiem że osiągnięto kworum, a wśród umawiających się stron uzyskana została większość kwalifikowana. UE jest umawiającą się stroną dwóch porozumień (z 1958 r. i z 1998 r.) w ramach WP.29. Każdorazowo przygotowywana jest decyzja Rady (zwana „megadecyzją”), zawierająca wykaz regulaminów, poprawek, suplementów oraz sprostowań i upoważniająca Komisję do głosowania w imieniu Unii na poszczególnych posiedzeniach WP.29.

               Niniejsza decyzja Rady określa stanowisko Unii w głosowaniu nad regulaminami, poprawkami, suplementami i sprostowaniami, które mają zostać poddane pod głosowanie na listopadowym posiedzeniu WP.29 w roku 2016, które odbędzie się w dniach 14–20 listopada 2016 r.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Niniejszy wniosek uzupełnia unijną politykę dotyczącą rynku wewnętrznego w odniesieniu do przemysłu motoryzacyjnego i jest z nią w pełni zgodny.

               System WP.29 wzmacnia międzynarodową harmonizację norm dotyczących pojazdów. Porozumienie z 1958 r. odgrywa kluczową rolę w realizacji tego celu, ponieważ producenci unijni mogą posługiwać się wspólnym zbiorem regulaminów dotyczących homologacji typu, wiedząc, że ich produkty będą uznawane przez umawiające się strony za zgodne z ich prawodawstwem krajowym. System ten umożliwił uchylenie – rozporządzeniem (WE) nr 661/2009 dotyczącym bezpieczeństwa ogólnego pojazdów silnikowych – ponad 50 dyrektyw i zastąpienie ich odpowiednimi regulaminami opracowanymi na podstawie porozumienia z 1958 r.

               Podobne podejście zostało przyjęte w dyrektywie 2007/46/WE, która zastąpiła systemy homologacji państw członkowskich unijną procedurą homologacji oraz ustanowiła zharmonizowane ramy obejmujące przepisy administracyjne i ogólne wymagania techniczne odnoszące się do wszystkich nowych pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych. Dyrektywą tą włączono regulaminy ONZ do unijnego systemu homologacji typu, bądź jako wymagania dotyczące homologacji typu, bądź jako przepisy alternatywne wobec przepisów Unii. Od czasu przyjęcia tej dyrektywy regulaminy ONZ w coraz większym stopniu są włączane do przepisów Unii w ramach unijnego systemu homologacji typu.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               System WP.29 jest powiązany z unijną polityką konkurencyjności, na którą niniejsza inicjatywa ma pozytywny wpływ. Niniejszy wniosek jest również spójny z unijną polityką transportową i energetyczną, które są należycie uwzględnione w procesie opracowywania i przyjmowania regulaminów ONZ przyjmowanych na podstawie porozumienia z 1958 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 114 w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               •Pomocniczość

               Głosowanie za instrumentami międzynarodowymi takimi jak wnioski dotyczące regulaminów ONZ oraz poprawek do regulaminów ONZ i projektów ogólnych przepisów technicznych oraz ich włączenie do unijnego systemu homologacji typu pojazdów silnikowych może być dokonane wyłącznie przez Unię. Takie rozwiązanie nie tylko zapobiega rozdrobnieniu rynku wewnętrznego, lecz także zapewnia jednolite normy w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa w całej Unii. Daje ono również korzyści skali: produkty mogą być wytwarzane z przeznaczeniem na cały rynek unijny czy nawet międzynarodowy, a nie muszą być dostosowywane w celu uzyskania krajowej homologacji typu w każdym państwie członkowskim oddzielnie.

               Niniejszy wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.

               •Proporcjonalność

                  Niniejsza decyzja Rady upoważnia Komisję do głosowania w imieniu Unii i zgodnie z art. 5 ust. 1 decyzji Rady 97/836/WE jest instrumentem proporcjonalnym do celów określenia jednolitego stanowiska UE w EKG ONZ w odniesieniu do głosowania nad dokumentami roboczymi zaproponowanymi w porządku obrad posiedzenia WP.29. Niniejszy wniosek jest zatem zgodny z zasadą proporcjonalności, gdyż nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa publicznego i ochrony.

               •Wybór instrumentu

               Zastosowanie decyzji Rady jest wymagane na mocy art. 218 ust. 9 TFUE w celu ustalenia stanowisk, które mają zostać zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego umową międzynarodową.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Nie dotyczy.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Wiedza fachowa zewnętrznych ekspertów nie jest istotna dla niniejszego wniosku. Został on jednak zweryfikowany przez Komitet Techniczny ds. Pojazdów Silnikowych.

               •Ocena skutków

               Niniejszy wniosek nie może być przedmiotem oceny skutków, ponieważ nie ma on charakteru legislacyjnego oraz nie istnieją alternatywne warianty polityki, które byłyby dostępne lub możliwe.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Jeśli chodzi o obciążenia administracyjne, niniejsza inicjatywa nie ma na nie wpływu, ponieważ odniesienia do poprawek załączone do megadecyzji nie spowodują wprowadzenia nowych zobowiązań w zakresie sprawozdawczości lub innych wymogów administracyjnych dla przedsiębiorstw, w tym dla MŚP. Przeciwnie, ma ona na celu ograniczenie obciążeń administracyjnych, ponieważ zastosowanie zharmonizowanych na poziomie światowym wymagań umożliwia producentom przedstawianie dokumentacji homologacji układów i części nie tylko w UE, ale również na rynkach eksportowych umawiających się stron porozumienia z 1958 r. spoza UE.

               Niniejszy wniosek ma bardzo pozytywny wpływ na konkurencyjność unijnego przemysłu motoryzacyjnego i na handel międzynarodowy. Przyjęcie przez partnerów handlowych UE zharmonizowanych na poziomie międzynarodowym przepisów dotyczących pojazdów uznawane jest za najlepszy sposób usunięcia pozataryfowych barier handlowych oraz otwarcia lub rozszerzenia dostępu do rynku dla unijnych przedsiębiorstw sektora motoryzacyjnego.

               •Prawa podstawowe

               Wniosek nie ma skutków dla ochrony praw podstawowych.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejsza inicjatywa nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Nie dotyczy.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

               Nie dotyczy

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Wniosek określa stanowisko Unii w głosowaniu nad:

               –poprawkami do regulaminów ONZ nr 7, 16, 37, 44, 45, 46, 48, 53, 78, 80, 83, 86, 87, 99, 105, 107, 110, 121, 128 i 129;

               –wnioskiem dotyczącym nowego regulaminu ONZ w sprawie układów doposażenia dwupaliwowych silników pojazdów ciężkich (HDDF-ERS);

               –wnioskami dotyczącymi zmian w ogólnych przepisach technicznych ONZ nr 15 i 16;

               –wnioskami dotyczącymi dwóch nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ w sprawie procedury pomiaru dla dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych w odniesieniu do, odpowiednio, emisji i systemu diagnostyki pokładowej; oraz

               –wnioskiem dotyczącym nowej rezolucji w sprawie wspólnej specyfikacji kategorii źródeł światła (R.E.4).

               2016/0341 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               ustalająca stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odpowiednich komitetach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do regulaminów ONZ nr 7, 16, 37, 44, 45, 46, 48, 53, 78, 80, 83, 86, 87, 99, 105, 107, 110, 121, 128 i 129, jednego wniosku dotyczącego nowego regulaminu ONZ w sprawie układów doposażenia dwupaliwowych silników pojazdów ciężkich (HDDF-ERS), wniosków dotyczących zmian w ogólnych przepisach technicznych ONZ nr 15 i 16, wniosków dotyczących dwóch nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ w sprawie procedury pomiaru dla dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych, odpowiednio w odniesieniu do określonych rodzajów emisji i w odniesieniu do systemu diagnostyki pokładowej, oraz jednego wniosku dotyczącego nowej rezolucji w sprawie wspólnej specyfikacji kategorii źródeł światła (R.E.4)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady 97/836/WE
                  1
                Unia przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych („EKG ONZ”) dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („zrewidowane porozumienie z 1958 r.”).

               (2)Zgodnie z decyzją Rady 2000/125/WE
                  2
                Unia przystąpiła do Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („porozumienie równoległe”).

               (3)Dyrektywą 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  3
                zastąpiono systemy homologacji państw członkowskich unijną procedurą homologacji oraz ustanowiono zharmonizowane ramy obejmujące przepisy administracyjne i ogólne wymagania techniczne odnoszące się do wszystkich nowych pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych. Dyrektywą tą włączono regulaminy przyjęte na podstawie zrewidowanego porozumienia z 1958 r. (zwane dalej „regulaminami ONZ”) do unijnego systemu homologacji typu, albo jako wymagania dotyczące homologacji typu, albo jako przepisy alternatywne wobec przepisów Unii. Od czasu przyjęcia tej dyrektywy regulaminy ONZ w coraz większym stopniu są włączane do przepisów Unii w ramach unijnego systemu homologacji typu.

               (4)W świetle zdobytego doświadczenia i rozwoju technicznego wymagania odnoszące się do niektórych elementów lub cech objętych regulaminami ONZ nr 7, 16, 37, 44, 45, 46, 48, 53, 78, 80, 83, 86, 87, 99, 105, 107, 110, 121, 128 i 129 oraz ogólnymi przepisami technicznym ONZ nr 15 i 16 muszą zostać dostosowane do postępu technicznego.

               (5)Aby ustanowić jednolite przepisy dotyczące homologacji układów doposażenia dwupaliwowych silników pojazdów ciężkich (HDDF-ERS), należy przyjąć nowy regulamin ONZ.

               (6)Aby ustanowić jednolite przepisy techniczne dotyczące procedury pomiaru dla pojazdów dwu- lub trzykołowych, odpowiednio w odniesieniu do określonych rodzajów emisji i w odniesieniu do systemu diagnostyki pokładowej, należy przyjąć nowe ogólne przepisy techniczne.

               (7)Aby ustanowić jednolite przepisy dotyczące wspólnej specyfikacji kategorii źródeł światła, należy przyjąć nową rezolucję (R.E.4).

               (8)Należy zatem ustalić stanowisko, które ma być przyjęte w imieniu Unii we właściwych komitetach EKG ONZ, mianowicie w Komitecie Administracyjnym Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. oraz w Komitecie Wykonawczym Porozumienia Równoległego w odniesieniu do przyjęcia aktów ONZ, o których mowa powyżej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowiskiem, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii na forum Komitetu Administracyjnego Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. oraz Komitetu Wykonawczego Porozumienia Równoległego w okresie od dnia 14 do dnia 20 listopada 2016 r., jest głosowanie za wnioskami wymienionymi w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań (Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.) (Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 78).

                     (2)
                  Decyzja Rady 2000/125/WE z dnia 31 stycznia 2000 r. dotycząca zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych (Porozumienie Równoległe) (Dz.U. L 35 z 10.2.2000, s. 12).

                     (3)
                  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.10.2016
            COM(2016) 684 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            ustalającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odpowiednich komitetach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do regulaminów ONZ nr 7, 16, 37, 44, 45, 46, 48, 53, 78, 80, 83, 86, 87, 99, 105, 107, 110, 121, 128 i 129, jednego wniosku dotyczącego nowego regulaminu ONZ w sprawie układów doposażenia dwupaliwowych silników pojazdów ciężkich (HDDF-ERS), wniosków dotyczących zmian w ogólnych przepisach technicznych ONZ nr 15 i 16, wniosków dotyczących dwóch nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ w sprawie procedury pomiaru dla dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych, odpowiednio w odniesieniu do określonych rodzajów emisji i w odniesieniu do systemu diagnostyki pokładowej, oraz jednego wniosku dotyczącego nowej rezolucji w sprawie wspólnej specyfikacji kategorii źródeł światła (R.E.4)

               ZAŁĄCZNIK

                        Tytuł punktu porządku obrad

                        Numer referencyjny dokumentu

                        Wniosek dotyczący suplementu 25 do serii poprawek 02 do regulaminu ONZ nr 7 (światła pozycyjne, światła stopu i światła obrysowe górne)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/75

                        Wniosek dotyczący suplementu 8 do serii poprawek 06 do regulaminu ONZ nr 16 (pasy bezpieczeństwa, ISOFIX i i-Size)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/98

                        oraz nieoficjalny dokument WP.29-170-04

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 07 do regulaminu ONZ nr 16 (pasy bezpieczeństwa, ISOFIX i i-Size)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/99

                        Wniosek dotyczący suplementu 45 do serii poprawek 03 do regulaminu ONZ nr 37 (żarówki)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/76

                        Wniosek dotyczący sprostowania 2 do wersji 3 regulaminu ONZ nr 44 (urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/100

                        Wniosek dotyczący suplementu 12 do serii poprawek 04 do regulaminu ONZ nr 44 (urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/101

                        Wniosek dotyczący suplementu 12 do serii poprawek 04 do regulaminu ONZ nr 44 (urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/102

                        Wniosek dotyczący suplementu 10 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 45 (urządzenia do oczyszczania reflektorów)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/77

                        Wniosek dotyczący suplementu 4 do serii poprawek 04 do regulaminu ONZ nr 46 (urządzenia widzenia pośredniego)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/89

                        Wniosek dotyczący suplementu 17 do serii poprawek 04 do regulaminu ONZ nr 48 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/78

                        Wniosek dotyczący suplementu 10 do serii poprawek 05 do regulaminu ONZ nr 48 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/79

                        Wniosek dotyczący suplementu 8 do serii poprawek 06 do regulaminu ONZ nr 48 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/80

                        Wniosek dotyczący suplementu 19 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 53 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w pojazdach kategorii L3)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/81

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 02 do regulaminu ONZ nr 53 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w pojazdach kategorii L3)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/82

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 04 do regulaminu ONZ nr 78 (hamowanie pojazdów kategorii L)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/114 oraz nieoficjalny dokument

                        GRRF-82-06

                        Wniosek dotyczący suplementu 2 do serii poprawek 03 do regulaminu ONZ nr 80 (wytrzymałość siedzeń oraz ich mocowań (autobusy))

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/103

                        Wniosek dotyczący suplementu 8 do serii poprawek 06 do regulaminu ONZ nr 83 (emisje z pojazdów kategorii M1 i N1)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/108

                        Wniosek dotyczący suplementu 4 do serii poprawek 07 do regulaminu ONZ nr 83 (emisje z pojazdów kategorii M1 i N1)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/109

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 86 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w pojazdach rolniczych)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/83

                        Wniosek dotyczący suplementu 18 do regulaminu ONZ nr 87 (światła jazdy dziennej)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/84

                        Wniosek dotyczący suplementu 12 do pierwotnej wersji regulaminu ONZ nr 99 (gazowo-wyładowcze źródła światła)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/85

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 06 do regulaminu ONZ nr 105 (pojazdy ADR)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/90

                        Wniosek dotyczący suplementu 5 do serii poprawek 04 do regulaminu ONZ nr 107 (budowa ogólna autobusów i autokarów)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/91

                        Wniosek dotyczący suplementu 6 do serii poprawek 05 do regulaminu ONZ nr 107 (budowa ogólna autobusów i autokarów)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/92

                        Wniosek dotyczący suplementu 6 do serii poprawek 06 do regulaminu ONZ nr 107 (budowa ogólna autobusów i autokarów)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/93

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 07 do regulaminu ONZ nr 107 (budowa ogólna autobusów i autokarów)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/94

                        Wniosek dotyczący suplementu 5 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 110 (pojazdy zasilane CNG/LNG)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/95

                        Wniosek dotyczący suplementu 9 do regulaminu ONZ nr 121 (oznaczenie urządzeń sterujących, kontrolek i wskaźników)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/96

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 121 (oznaczenie urządzeń sterujących, kontrolek i wskaźników)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/97

                        Wniosek dotyczący suplementu 6 do pierwotnej wersji regulaminu ONZ nr 128 (elektroluminescencyjne źródła światła (LED))

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/86

                        Wniosek dotyczący sprostowania 2 do regulaminu ONZ nr 129 (ulepszone urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/104

                        Wniosek dotyczący suplementu 5 do regulaminu ONZ nr 129 (ulepszone urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/105

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 129 (ulepszone urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/106

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 02 do regulaminu ONZ nr 129 (ulepszone urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/107

                        Wniosek dotyczący nowego regulaminu w sprawie jednolitych przepisów dotyczących homologacji układów doposażenia dwupaliwowych silników samochodów ciężkich (HDDF-ERS) instalowanych w silnikach Diesla pojazdów ciężkich

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/110

                        Wniosek dotyczący projektu rezolucji w sprawie wspólnej specyfikacji kategorii źródeł światła (R.E.4)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/111

                        Wniosek dotyczący poprawki 1 do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 15 (zharmonizowana światowa procedura badań lekkich pojazdów dostawczych (WLTP))

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/68

                        Wniosek dotyczący poprawki 1 do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 16 (opony)

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/117

                        Wniosek dotyczący nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ w sprawie procedury pomiaru dla pojazdów dwu- lub trzykołowych w odniesieniu do systemu diagnostyki pokładowej

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/112

                        Wniosek dotyczący nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ w sprawie procedury pomiaru dla pojazdów dwu- lub trzykołowych wyposażonych w silnik spalinowy w odniesieniu do emisji ze skrzyni korbowej i emisji oparów

                        ECE/TRANS/WP.29/2016/66


				|

		52011PC0540

			Wniosek DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiająca mechanizm wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi /* KOM/2011/0540 wersja ostateczna - 2011/0238 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
Na posiedzeniu w dniu 4 lutego 2011 r. Rada
Europejska stwierdziła, że istnieje potrzeba lepszej koordynacji
działań UE i państw członkowskich w celu zapewnienia konsekwencji
i spójności w stosunkach zewnętrznych UE w zakresie energii z
głównymi państwami będącymi producentami, państwami
tranzytowymi i państwami będącymi odbiorcami. W związku z
powyższym Rada wezwała państwa członkowskie do
przekazywania Komisji informacji, począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r., na
temat wszystkich nowych i istniejących dwustronnych umów energetycznych z
państwami trzecimi[1].
W niniejszym wniosku przekształca
się konkluzje Rady Europejskiej w mechanizm obejmujący
szczegółowe procedury wymiany informacji między państwami
członkowskimi a Komisją w zakresie umów międzyrządowych,
tj. prawnie wiążących umów między państwami
członkowskimi a państwami trzecimi, które mogą mieć
wpływ na działanie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii
bądź na bezpieczeństwo dostaw energii w UE.
Do wniosku dołączono komunikat Komisji
w sprawie bezpieczeństwa dostaw energii i międzynarodowej
współpracy energetycznej – „Polityka energetyczna UE: stosunki z
partnerami spoza UE”[2].

1.
CEL POLITYKI

Procentowy udział importowanej energii w
Unii stale wzrasta[3]. Państwa członkowskie i firmy energetyczne stale
poszukują nowych źródeł energii poza UE. Negocjacje z
potężnymi dostawcami energii w państwach trzecich zazwyczaj
wymagają wsparcia politycznego w postaci zawarcia umów
międzyrządowych między państwami członkowskimi a państwami
trzecimi. Takie umowy międzyrządowe są zwykle negocjowane
dwustronnie i często są podstawą bardziej szczegółowych umów
handlowych.
W następstwie liberalizacji rynków
energii elektrycznej i gazu w Unii Europejskiej, w szczególności wraz z
wdrożeniem trzeciego pakietu energetycznego[4],
państwa członkowskie wprowadziły znaczące zmiany w swoim
prawodawstwie w zakresie energii. Zastosowanie się do tych zmian
legislacyjnych nie zawsze leży w komercyjnym interesie dostawców energii z
państw trzecich. W obliczu możliwego niedoboru dostaw energii
państwa członkowskie stają pod coraz większą
presją akceptowania ustępstw regulacyjnych w umowach
międzyrządowych z państwami trzecimi, które są niezgodne z
prawem UE w zakresie energii. Takie ustępstwa regulacyjne
zagrażają działaniu i właściwemu funkcjonowaniu
unijnego rynku wewnętrznego energii.
Na przykład
gdy zawierana jest umowa międzyrządowa w celu wsparcia konkretnego
projektu gazociągowego, nie powinna ona uwzględniać
jakichkolwiek zapisów zastrzegających prawo danego dostawcy do
zakontraktowania pełnej przepustowości lub części
przepustowości gazociągu, chyba że dopuszcza się taką klauzulę
na mocy prawa unijnego w następstwie podjęcia pozytywnej decyzji
przez właściwe organy na poziomie krajowym i unijnym dotyczącej
zwolnienia z obowiązku zapewnienia dostępu
do sieci stronom trzecim wynikającego z prawodawstwa UE
w zakresie energii oraz z zastrzeżeniem warunków określonych w tym
prawodawstwie. W przeciwnym razie porozumienie będzie sprzeczne z prawem unijnym i w konsekwencji nie zapewni
inwestorom pewności prawa. Co więcej, projekt gazociągowy nie
będzie się kwalifikował do ewentualnego finansowania ze
środków UE. Ponieważ państwa członkowskie nie mogą po
prostu jednostronnie dokonywać zmian w umowach międzyrządowych
zawartych z państwami trzecimi, w przypadku gdy okaże się,
że niektóre postanowienia w nich zawarte naruszają zasady rynku wewnętrznego,
umowy międzyrządowe zawierające niezgodne z prawem postanowienia
stawiają państwa członkowskie w sytuacji sprzecznych
zobowiązań prawnych i zagrażają działaniu
i właściwemu funkcjonowaniu unijnego rynku wewnętrznego energii.
Dlatego państwa członkowskie nie powinny podpisywać takich umów.
Ponadto, jak
pokazał spór gazowy między Federacją Rosyjską a
Ukrainą w styczniu 2009 r., gdy rynek wewnętrzny nie funkcjonuje
prawidłowo, UE jest bardziej podatna na zagrożenia związane z bezpieczeństwem
dostaw. Dlatego ważne jest, aby państwa członkowskie i Komisja
miały wiedzę na temat ilości i źródeł importowanej
energii.
Aby rozwiązać te problemy, istotne
znaczenie ma poprawa wymiany informacji między państwami
członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a
Komisją w zakresie istniejących, stosowanych tymczasowo i
przyszłych umów międzyrządowych. Ułatwi to koordynację
na poziomie unijnym oraz skuteczne wdrażanie polityki energetycznej UE.
Ponadto wspomniana poprawa wymiany informacji wzmocni pozycję
negocjacyjną poszczególnych państw członkowskich względem państw
trzecich, przyczyniając się do zapewnienia bezpieczeństwa
dostaw, właściwego działania i
funkcjonowania unijnego rynku wewnętrznego energii i pewności prawa w przypadku decyzji
inwestycyjnych oraz umożliwi potencjalne finansowanie projektu ze
środków UE. Większa przejrzystość w
odniesieniu do umów międzyrządowych
zwiększy zatem konsekwencję i spójność,
w duchu solidarności, w stosunkach zewnętrznych Unii w zakresie
energii i umożliwi państwom członkowskim lepsze wykorzystywanie
politycznego i gospodarczego znaczenia Unii oraz fachowej wiedzy Komisji w
zakresie prawa unijnego. Z tego powodu przewiduje się, że
państwa członkowskie mogą zwracać się do Komisji o
wsparcie podczas negocjacji. Nowy instrument umożliwi zatem Komisji
skuteczne wspieranie państw członkowskich.

2.
WARIANTY POLITYKI I KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

Biorąc
pod uwagę ograniczone skutki o charakterze gospodarczym i społecznym
niniejszego wniosku, nie uznano za konieczne przeprowadzenia formalnej oceny skutków. Mając na względzie określone
cele polityki, Komisja przeprowadziła jednak ocenę
kilku wariantów w celu uzyskania właściwej transpozycji konkluzji
Rady Europejskiej. Konsultacje społeczne na temat zewnętrznego
wymiaru polityki UE w zakresie energii odbyły się w dniach od 21 grudnia 2010 r. do 7 marca 2011 r. Podczas konsultacji podniesiono
kwestie dotyczące potrzeby koordynacji między państwami
członkowskimi a Komisją w odniesieniu do umów
międzyrządowych w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw oraz
właściwego działania i funkcjonowania unijnego rynku wewnętrznego
energii. W sumie otrzymano ponad 90 odpowiedzi. W otrzymanych odpowiedziach podkreślano
istotną rolę Unii w promowaniu solidnych ram prawnych i
instytucjonalnych w celu osiągnięcia wzajemnie korzystnych relacji z
jej głównymi dostawcami energii i państwami tranzytowymi. Dnia 6
kwietnia 2011 r. w Brukseli odbyło się również spotkanie z
ekspertami w dziedzinie energii.
Stan obecny
Komisja obecnie nie ma wiedzy na temat
większości umów międzyrządowych między państwami
członkowskimi a państwami trzecimi, gdyż nie istnieje
obowiązek udzielania Komisji pełnych informacji na temat takich umów[5]. Komisja z grubsza szacuje,
że między państwami członkowskimi a państwami trzecimi
może istnieć około 30 umów międzyrządowych dotyczących
ropy naftowej oraz około 60 dotyczących gazu[6]. Umowy te prawdopodobnie
odnoszą się bądź to do ilości ropy czy gazu
importowanych do Unii z państw trzecich, bądź też do
warunków dostaw tych ilości za pośrednictwem stałej
infrastruktury. Jeżeli chodzi o umowy międzyrządowe między
państwami członkowskimi a państwami trzecimi dotyczące
energii elektrycznej, szacuje się, że ich całkowita liczba jest
mniejsza. Do porozumień tych należy tak zwana umowa BRELL RING
między Białorusią, Rosją, Estonią, Litwą i
Łotwą dotycząca eksploatacji i wykorzystania sieci w państwach
bałtyckich. Podobne umowy prawdopodobnie istnieją również z państwami
bałkańskimi, gdzie sieci państw trzecich są synchronicznie
połączone z państwami członkowskimi UE. Nie jest
możliwe dokładne określenie tego, jak regularnie wprowadzane
są zmiany do tych umów międzyrządowych, ani ile nowych umów jest
zawieranych. W państwach członkowskich nie ma też mechanizmu
bieżącego monitorowania rozwoju wydarzeń w tym zakresie w 27
państwach członkowskich. Choć przyjęto już pewne
wymogi w zakresie przejrzystości[7],
odnoszą się one jednak tylko do sektora gazowego (dotyczą istniejących
umów międzyrządowych i nowych umów, gdy zostają one zawarte) i
do wymiany informacji między Komisją a państwami
członkowskimi (z wyłączeniem wymiany między samymi
państwami członkowskimi), a więc już z tych tylko powodów
nie są w stanie przetransponować konkluzji Rady Europejskiej. Obecna sytuacja jest zatem niezadowalająca i
Komisja uważa, że konieczne jest zaproponowanie ustanowienia nowego,
bardziej szczegółowego i kompleksowego mechanizmu wymiany informacji.
Instrument prawny czy środki
dobrowolne
Jedynie klarowne zobowiązania
dotyczące wymiany informacji na temat umów międzyrządowych
między państwami członkowskimi oraz między państwami
członkowskimi a Komisją mogą zapewnić niezbędną
przejrzystość, konieczną do koordynacji na poziomie unijnym. Choć proponowany mechanizm uwzględnia
również elementy miękkiego prawa, na przykład wspólne opracowanie
standardowych klauzul, to jak dotąd same środki dobrowolne nie
okazały się wystarczające, aby zagwarantować taką
wymianę informacji, która jest niezbędna dla zapewnienia
zgodności z prawem umów zawartych między państwami
członkowskimi a państwami trzecimi oraz niezagrożonego, właściwego
działania i funkcjonowania unijnego rynku wewnętrznego energii. Dlatego też instrument prawny, najlepiej w formie decyzji, zapewniający
obowiązkową wymianę informacji jest jedyną opcją,
która zagwarantuje realizację wyznaczonych celów polityki[8].
Zakres
Aby dokładnie przetransponować
konkluzje Rady, proponuje się, aby decyzja obejmowała wszystkie
istniejące, tymczasowo stosowane i nowe umowy międzyrządowe,
które mogą mieć wpływ na działanie lub
funkcjonowanie unijnego rynku wewnętrznego energii
lub na bezpieczeństwo dostaw energii w UE, gdyż te dwie sprawy
są ze sobą istotnie powiązane. Szczególnie
ważne jest, aby decyzja obejmowała wszystkie umowy międzyrządowe, które mają wpływ na dostawy gazu,
ropy i energii elektrycznej za pośrednictwem stałej infrastruktury (na
przykład rurociągów czy sieci) lub na ogólną ilość
energii importowanej do UE.
Właściwy czas na wymianę
informacji
Decydujące znaczenie ma wczesne przekazywanie
innym państwom członkowskim oraz Komisji informacji na temat
przyszłych umów międzyrządowych. Również niezbędna
jest pełna wiedza na temat treści już obowiązujących umów
międzyrządowych. Dlatego uznaje się za właściwe, aby
państwa członkowskie przede wszystkim informowały Komisję o
swym zamiarze rozpoczęcia negocjacji i przekazywały ratyfikowaną
wersję umowy międzyrządowej. Komisja powinna odgrywać
główną rolę w szybkim rozpowszechnianiu tych informacji
wśród pozostałych państw członkowskich,
uwzględniając wnioski państw członkowskich o poufne
traktowanie informacji.
Jednak bez wymiany informacji już w
trakcie negocjacji trudno będzie wpłynąć na przyszłe umowy
międzyrządowe, tak aby były one zgodne z prawodawstwem UE w
zakresie energii oraz z polityką UE w zakresie bezpieczeństwa dostaw.
Co ważne, stracono by sposobność zagwarantowania niezbędnej
pewności prawa w odniesieniu do statusu i mocy umów międzyrządowych
dotyczących głównych projektów energetycznych i związanego z
nimi finansowania. Miałoby to szkodliwy wpływ na unijne inwestycje, a
zatem na bezpieczeństwo dostaw energii w UE.
Istniejący mechanizm kontroli ex-post
w formie postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom
państwa członkowskiego nie rozwiązuje tego problemu w sposób
najbardziej efektywny[9].
Dzieje się tak dlatego, ponieważ z chwilą podpisania umów międzyrządowych, a tym bardziej z chwilą ich
ratyfikacji, państwa członkowskie nie mogą
ich jednostronnie zmienić, w przypadku gdyby okazało się,
że niektóre zawarte w nich postanowienia naruszają zasady rynku wewnętrznego,
ale muszą one renegocjować umowy
międzyrządowe z danymi państwami trzecimi. Dlatego
za niezbędne uznaje się stałe kontakty i wymianę informacji w trakcie negocjacji oraz możliwość
sprawdzenia zgodności na wniosek danego państwa członkowskiego
lub Komisji przed podpisaniem umowy międzyrządowej. Ponadto proponuje
się, aby państwa członkowskie mogły wnioskować o wsparcie
Komisji w trakcie negocjacji. Doświadczenia zdobyte w ramach tych mechanizmów
wymiany informacji powinny umożliwić wspólne opracowanie dobrowolnych
standardowych klauzul, które państwa
członkowskie mogłyby stosować w przyszłych umowach międzyrządowych. Wykorzystanie takich
standardowych klauzul sprzyjałoby unikaniu niezgodności umów międzyrządowych z prawem UE.
Obowiązkowa kontrola ex-ante
czy bardziej elastyczne sprawdzanie zgodności
Nie proponuje się stworzenia
wyczerpującego obowiązkowego mechanizmu kontroli ex-ante obowiązującego wszystkie stosowne
umowy międzyrządowe, gdyż taki mechanizm stanowiłby zbyt
duże obciążenie państw członkowskich i
opóźniałby zawarcie wszystkich przyszłych umów
międzyrządowych o przynajmniej kilka miesięcy.
Natomiast wystarczającym rozwiązaniem
wydaje się zapewnienie bardziej elastycznego mechanizmu kontroli
zgodności, w którym Komisja, na swój własny wniosek lub na wniosek
państwa członkowskiego, które negocjuje umowę
międzyrządową, ocenia zgodność negocjowanej umowy z
prawem UE, zanim umowa zostanie podpisana.
W przypadku przeprowadzenia sprawdzenia zgodności na wniosek danego
państwa członkowskiego lub Komisji, aby nie opóźniać
nadmiernie negocjacji, jeżeli Komisja nie wyda jednoznacznej opinii w
ciągu czterech miesięcy, uznaje się, że Komisja nie
wniosła zastrzeżeń.
Proponowany wariant w znaczny sposób zwiększy
zdolność Unii do utrzymania właściwego działania i
funkcjonowania unijnego rynku wewnętrznego energii, zapewni
bezpieczeństwo dostaw energii oraz realizację dużych projektów
energetycznych poprzez skoordynowane, a zatem efektywne wykorzystanie siły
przetargowej UE. W tym względzie pozytywne skutki
wniosku przeważają nad raczej ograniczonym dodatkowym
obciążeniem w postaci obowiązków w zakresie przejrzystości
nałożonych na państwa członkowskie w trakcie negocjowania umów
międzyrządowych z państwami trzecimi.

3.
ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

Celem niniejszego wniosku jest przekształcenie
konkluzji Rady Europejskiej z dnia 4 lutego 2011 r. w mechanizm obejmujący
szczegółowe procedury wymiany informacji między państwami
członkowskimi a Komisją w zakresie umów
międzyrządowych, aby ułatwić koordynację na poziomie UE
w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw, właściwego
działania i funkcjonowania unijnego wewnętrznego rynku energii oraz pewności prawa w przypadku decyzji inwestycyjnych.
Na poziomie indywidualnym trudno jest
państwom członkowskim zapewnić realizację tych celów
polityki. Państwa członkowskie nie mają obecnie
wystarczających informacji, aby ocenić całokształt skutków
ich umów międzyrządowych na sytuację w zakresie
bezpieczeństwa dostaw w UE. Własne oceny państw
członkowskich dotyczące właściwej realizacji przepisów UE w
zakresie energii w odniesieniu do tych umów międzyrządowych
również nie dają inwestorom wystarczającej pewności prawa.
Z drugiej strony koordynacja na poziomie unijnym będzie sprzyjać
wszystkim wymienionym celom. Ponieważ proponowana wymiana informacji
poprawi pozycję negocjacyjną państw członkowskich
względem państw trzecich, zapewni także
właściwą realizację przepisów i polityki UE. Umożliwi
przyjęcie perspektywy wspólnego bezpieczeństwa dostaw w UE, w miejsce
perspektywy krajowej. Ponadto wykorzystanie wspólnie opracowanych standardowych
klauzul oraz proponowana kontrola zgodności zagwarantują inwestorom
zwiększoną pewność prawa dotyczącą zgodności
umowy międzyrządowej z przepisami UE. Wniosek jest zatem uzasadniony
na podstawie zasady pomocniczości. Wniosek uwzględnia również
zasadę proporcjonalności, gdyż przeanalizowane alternatywne
rozwiązania oparte na dobrowolności nie gwarantują
wystąpienia wystarczającej wymiany informacji zapewniającej realizację
celów polityki.
Umowy
międzyrządowe określa się jako
wszystkie prawnie wiążące umowy między państwami
członkowskimi a państwami trzecimi, które mogą mieć
wpływ na działanie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii lub na bezpieczeństwo dostaw energii w UE.
Aby uniknąć powielania
działań, z wniosku wyłącza się umowy
międzyrządowe, dla których przewiduje się już konkretne
zgłoszenie w innych aktach prawodawstwa UE, z wyjątkiem umów
międzyrządowych, które muszą być przedłożone Komisji zgodnie z rozporządzeniem w sprawie bezpieczeństwa
dostaw gazu ziemnego[10].
Proponuje się również, aby nowy mechanizm nie dotyczył umów
między operatorami komercyjnymi, chyba że umowa
międzyrządowa w sposób wyraźny odnosi się do tych umów handlowych.
Państwa członkowskie przesyłają
Komisji wszystkie istniejące i tymczasowo stosowane umowy
międzyrządowe między nimi a państwami trzecimi
najpóźniej trzy miesiące po wejściu w życie proponowanej decyzji.
Komisja otrzymuje również jak najwcześniej informacje o zamiarze państw
członkowskich rozpoczęcia negocjacji dotyczących przyszłych
umów międzyrządowych lub zmiany istniejących umów
międzyrządowych. Komisja jest regularnie informowana o przebiegu negocjacji.
Na wniosek Komisja uczestniczy w negocjacjach jako obserwator. W tym
kontekście państwa członkowskie również
mają prawo zwrócić się do Komisji o wsparcie w trakcie
negocjacji z państwami trzecimi.
Z chwilą ratyfikacji umowy
międzyrządowej ratyfikowany tekst przesyła się Komisji. Umowy
międzyrządowe przedstawia się w całości, w tym
załączniki do nich, inne teksty, do których się odnoszą umowy,
oraz poprawki do nich. Komisja udostępnia państwom członkowskim
wszystkie otrzymane informacje za pośrednictwem bazy danych. Przekazując
Komisji informacje, państwo członkowskie może wskazać, czy którakolwiek
część informacji w przedkładanych umowach ma być
traktowana jako poufna.
Komisja ułatwia
koordynację między państwami członkowskimi w celu przeprowadzania
przeglądu zmian w odniesieniu do umów
międzyrządowych, rozpoznawania
wspólnych problemów i rozwiązań oraz opracowywania standardowych klauzul,
które państwa członkowskie mogą wykorzystywać
w przyszłych umowach międzyrządowych.
Ponadto Komisja ma prawo,
z własnej inicjatywy najpóźniej w terminie czterech tygodni od momentu,
gdy została poinformowana o zakończeniu negocjacji, lub na wniosek
państwa członkowskiego, które negocjowało umowę
międzyrządową, dokonać oceny zgodności wynegocjowanej umowy
z prawem UE celem zagwarantowania, że umowa jest zgodna z prawem. W takim
przypadku państwa członkowskie muszą przedłożyć
Komisji w pełni wynegocjowane porozumienie międzyrządowe, zanim zostanie ono podpisane. Na
dokonanie oceny Komisja ma cztery miesiące. Jeżeli złożono
wniosek o takie sprawdzenie zgodności, wobec braku opinii Komisji w
ciągu tego okresu analizowania, uznaje się, że Komisja nie wniosła
żadnych zastrzeżeń.
Komisja sporządza sprawozdanie na temat
stosowania proponowanej decyzji cztery lata po jej wejściu w życie.
Proponowana decyzja wejdzie w życie 20
dni po jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

4.
WPŁYW WNIOSKU NA BUDŻET

Wniosek nie ma wpływu na budżet UE.
Ograniczone dodatkowe obciążenie administracyjne Komisji Europejskiej
nie oznacza żadnych dodatkowych kosztów.
2011/0238 (COD)
Wniosek
DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
ustanawiająca mechanizm wymiany
informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii
między państwami członkowskimi a państwami trzecimi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[11],
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[12],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
Rada Europejska wezwała państwa
członkowskie do przekazywania Komisji informacji, począwszy od dnia 1
stycznia 2012 r., na temat ich wszystkich nowych i istniejących
dwustronnych umów energetycznych z państwami trzecimi. Komisja powinna
udostępniać te informacje wszystkim pozostałym państwom
członkowskim w odpowiedniej formie, uwzględniając konieczność
ochrony szczególnie chronionych informacji handlowych.
(2)
W prawie UE przewidziano wymóg, zgodnie z którym
państwa członkowskie zobowiązane są do podejmowania wszelkich
właściwych środków w celu zapewnienia wypełnienia
zobowiązań wynikających z Traktatów lub z aktów instytucji UE. Państwa
członkowskie powinny zatem unikać wszelkich niezgodności
między prawem UE a umowami międzyrządowymi zawartymi między
państwami członkowskimi a państwami trzecimi, lub powinny takie
niezgodności eliminować.
(3)
Dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego
energii konieczne jest, aby energia importowana do Unii z państw trzecich
podlegała w pełni zasadom ustanawiającym rynek wewnętrzny energii. Nieprawidłowo funkcjonujący rynek wewnętrzny
energii powoduje, że UE jest podatna na
zagrożenia związane z bezpieczeństwem dostaw energii. Wysoki stopień przejrzystości
w odniesieniu do umów między państwami
członkowskimi a państwami trzecimi w zakresie energii umożliwi
Unii podejmowanie skoordynowanych działań, w duchu solidarności,
w celu zagwarantowania, że umowy takie są zgodne z prawodawstwem UE i
skutecznie zabezpieczają dostawy energii.
(4)
Nowy mechanizm wymiany informacji powinien
obejmować jedynie umowy międzyrządowe, które mogą mieć
wpływ na rynek wewnętrzny energii lub na bezpieczeństwo dostaw
energii, gdyż te dwie sprawy są ze sobą istotnie
powiązane. Powinien obejmować w
szczególności wszystkie umowy
międzyrządowe, które mają wpływ na dostawy gazu, ropy i
energii elektrycznej za pośrednictwem stałej infrastruktury lub które
mają wpływ na ilość energii importowanej do Unii z państw trzecich.
(5)
Umowy międzyrządowe, które muszą
być zgłaszane Komisji w całości na podstawie innych aktów UE,
na przykład [rozporządzenia (UE) nr …/…
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia … ustanawiającego przepisy przejściowe
w zakresie dwustronnych umów inwestycyjnych między państwami
członkowskimi a państwami trzecimi[13]]
powinny być wyłączone z mechanizmu wymiany
informacji ustanowionego na mocy niniejszej decyzji.
(6)
Zwolnienie ze wspomnianego obowiązku
zgłoszenia nie powinno dotyczyć umów międzyrządowych, które
muszą być przedłożone Komisji zgodnie z art. 13 ust. 6
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20
października 2010 r. w sprawie środków zapewniających bezpieczeństwo
dostaw gazu ziemnego i uchylenia dyrektywy Rady 2004/67/WE[14]. Takie umowy
międzyrządowe z państwami trzecimi, które mają wpływ
na rozwój i wykorzystanie infrastruktury gazowej i dostawy gazu należy
odtąd zgłaszać zgodnie z przepisami ustanowionymi w niniejszej
decyzji. Aby uniknąć powielania działań, zgłoszenie
przekazane zgodnie z niniejszą decyzją należy uznać za spełniające
obowiązek zgłoszenia określony w rozporządzeniu (UE) nr
994/2010.
(7)
Niniejsza decyzja nie powinna dotyczyć umów
między podmiotami komercyjnymi, chyba że umowy
międzyrządowe w sposób wyraźny odnoszą się do takich
umów handlowych. Operatorzy komercyjni negocjujący umowy handlowe z
operatorami z państw trzecich mogą mimo wszystko zwrócić
się o wskazówki do Komisji w celu uniknięcia potencjalnych
niezgodności z prawem UE.
(8)
Państwa członkowskie powinny
przedłożyć Komisji wszystkie istniejące, tymczasowo
stosowane, w rozumieniu art. 25 konwencji wiedeńskiej[15], oraz nowe umowy
międzyrządowe.
(9)
Państwa członkowskie powinny
zgłaszać Komisji sam zamiar rozpoczęcia negocjacji dotyczących
nowych umów międzyrządowych lub zmian w istniejących umowach
międzyrządowych. Komisja powinna być regularnie informowana o
toczących się negocjacjach. Powinna mieć prawo udziału w
negocjacjach jako obserwator. Państwa członkowskie mogą
również wystąpić do Komisji z wnioskiem o wsparcie podczas
negocjacji z państwami trzecimi.
(10)
Komisja powinna mieć prawo,
z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego,
które negocjowało umowę międzyrządową, dokonania oceny zgodności wynegocjowanej umowy z
prawem UE, zanim umowa zostanie podpisana.
(11)
Wszystkie ostateczne, ratyfikowane umowy
objęte niniejszą decyzją powinny być przekazywane Komisji
celem udostępnienia pełnej informacji wszystkim pozostałym
państwom członkowskim.
(12)
Komisja powinna udostępniać wszystkie
uzyskane informacje wszystkim pozostałym państwom członkowskim w
formie elektronicznej. Komisja powinna uwzględniać wnioski
państw członkowskich o traktowanie przekazanych informacji, w
szczególności informacji handlowych, jako poufne. Wnioski o zachowanie
poufności nie powinny jednak ograniczać dostępu samej Komisji do
informacji poufnych, gdyż Komisja musi dysponować pełnymi
informacjami na potrzeby własnej oceny. Wnioski o zachowanie
poufności nie stanowią uszczerbku dla prawa dostępu do
dokumentów przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr
1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie
publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji[16].
(13)
Stała wymiana informacji na temat umów
międzyrządowych na poziomie UE powinna umożliwić
opracowanie najlepszych praktyk. Na podstawie tych najlepszych praktyk Komisja
powinna zalecać stosowanie standardowych klauzul w umowach
międzyrządowych między państwami członkowskimi a państwami
trzecimi. Stosowanie tych niewiążących standardowych klauzul
powinno zapobiec niezgodności umów międzyrządowych z prawem UE.
(14)
Lepsza wzajemna wiedza na temat istniejących i
nowych umów międzyrządowych powinna umożliwić lepszą
koordynację w kwestiach energetycznych między samymi państwami
członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a
Komisją. Taka usprawniona koordynacja powinna umożliwić
państwom członkowskim pełne korzystanie ze pozycji politycznej i
gospodarczej UE.
(15)
Mechanizm wymiany informacji przewidziany w
niniejszej decyzji nie powinien stanowić uszczerbku dla stosowania przepisów
UE w zakresie uchybień zobowiązaniom państwa członkowskiego
i konkurencji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ
DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1. Na mocy niniejszej decyzji ustanawia
się mechanizm wymiany informacji między państwami
członkowskimi a Komisją w odniesieniu do umów międzyrządowych.
2. Niniejsza decyzja swoim zakresem nie
obejmuje umów międzyrządowych, które już podlegają w
całości innym szczegółowym procedurom zgłaszania, z
wyłączeniem umów międzyrządowych, które muszą być
przedkładane Komisji zgodnie z art. 13 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr
994/2010.
Artykuł 2
Definicje
Na potrzeby niniejszej decyzji zastosowanie
mają następujące definicje:
(1) „umowy międzyrządowe” oznaczają
prawnie wiążące umowy między państwami
członkowskimi a państwami trzecimi, które mogą mieć
wpływ na działanie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii
bądź na bezpieczeństwo dostaw energii w UE;
(2) „istniejące umowy
międzyrządowe” oznaczają umowy rządowe, które weszły w
życie przed wejściem w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Wymiana informacji między Komisją a państwami
członkowskimi
1. Państwa
członkowskie przekazują Komisji w całości wszystkie
istniejące i tymczasowo stosowane umowy międzyrządowe
między nimi a państwami trzecimi, w tym załączniki do nich,
inne teksty, do których się bezpośrednio odnoszą, oraz wszystkie
poprawki do nich, najpóźniej trzy miesiące po wejściu w
życie niniejszej decyzji. Wszystkim pozostałym państwom
członkowskim Komisja udostępnia w formie elektronicznej wszystkie
otrzymane dokumenty. Istniejące lub tymczasowo stosowane umowy
międzyrządowe, które już zgłoszono Komisji zgodnie z
rozporządzeniem (UE) nr 994/2010 na dzień wejścia w życie
niniejszej decyzji i które spełniają wymogi niniejszego ustępu,
uznaje się za zgłoszone na potrzeby niniejszej decyzji.
2. Gdy państwo członkowskie zamierza
przystąpić do negocjacji z państwem trzecim w celu zmiany
istniejącej umowy międzyrządowej lub zawarcia nowej umowy
międzyrządowej, państwo członkowskie informuje Komisję
pisemnie o swoim zamiarze jak najwcześniej, przed przewidzianym
rozpoczęciem negocjacji. Informacje przekazane Komisji obejmują
odpowiednią dokumentację, informację o przepisach będących
przedmiotem negocjacji, cele negocjacji i inne istotne informacje. W przypadku
zmiany istniejącej umowy w informacjach przekazanych Komisji wskazane są
przepisy mające być przedmiotem renegocjacji. Otrzymane
informacje Komisja udostępnia w formie elektronicznej wszystkim
państwom członkowskim. Zainteresowane
państwo członkowskie regularnie informuje Komisje o prowadzonych
negocjacjach. Na wniosek Komisji lub zainteresowanego państwa
członkowskiego Komisja może uczestniczyć w negocjacjach jako
obserwator.
3. Z
chwilą ratyfikacji umowy międzyrządowej lub zmiany umowy
międzyrządowej zainteresowane państwo członkowskie
przekazuje Komisji umowę lub zmianę umowy, w tym załączniki
do nich i inne teksty, do których bezpośrednio się odnoszą te umowy
lub zmiany, a Komisja udostępnia wszystkim pozostałym państwom
członkowskim otrzymane dokumenty, z wyjątkiem części
poufnych wskazanych zgodnie z art. 7, w formie elektronicznej.
Artykuł 4
Wsparcie Komisji
Gdy państwo
członkowskie informuje Komisję, zgodnie z art. 3. ust. 2, o swoim
zamiarze przystąpienia do negocjacji w celu zmiany
istniejącej umowy międzyrządowej lub zawarcia nowej umowy
międzyrządowej, państwo
członkowskie może wystąpić do Komisji z wnioskiem o
wsparcie w negocjacjach z państwem trzecim.
Artykuł 5
Kontrola ex-ante w zakresie zgodności z prawem UE
Komisja może, z
własnej inicjatywy najpóźniej w terminie czterech tygodni od momentu,
gdy została poinformowana o zakończeniu negocjacji, lub na wniosek
państwa członkowskiego, które negocjowało umowę
międzyrządową, dokonać oceny zgodności wynegocjowanej umowy
z prawem UE, zanim umowa zostanie podpisana. W przypadku gdy Komisja lub
zainteresowane państwo członkowskie występuje o taką
ocenę ex-ante zgodności wynegocjowanej umowy z prawem UE,
wynegocjowany, ale jeszcze nie podpisany projekt umowy międzyrządowej
zostaje przedłożony Komisji do analizy. Zainteresowane państwo
członkowskie nie podpisuje umowy przez okres czterech miesięcy od
momentu złożenia projektu umowy międzyrządowej. Okres
analizowania może zostać przedłużony w porozumieniu z
zainteresowanym państwem członkowskim. W przypadku gdy
wystąpiono o kontrolę zgodności, wobec braku opinii Komisji w
ciągu okresu analizowania, uznaje się, że Komisja nie
wniosła zastrzeżeń.
Artykuł 6
Koordynacja z państwami członkowskimi
1. Komisja ułatwia koordynację
między państwami członkowskimi w celu:
a) przeprowadzania
przeglądu zmian w zakresie umów
międzyrządowych;
b) rozpoznawania wspólnych
problemów związanych z umowami międzyrządowymi oraz analizowania
odpowiednich działań służących rozwiązywaniu tych
problemów;
c) opracowywania, na
podstawie najlepszych praktyk, standardowych klauzul, których zastosowanie
zapewni pełną zgodność przyszłych umów
międzyrządowych z prawodawstwem UE w zakresie energii.
Artykuł 7
Poufność
Przekazując Komisji informacje zgodnie z
art. 3, państwo członkowskie może wskazać, czy którekolwiek
z tych informacji, zwłaszcza informacje handlowe, należy
traktować jako poufne, oraz czy przekazane informacje mogą być
udostępnione innych państwom członkowskim. Komisja przestrzega
takich wskazań. Wnioski o zachowanie poufności nie ograniczają
dostępu samej Komisji do informacji poufnych.
Artykuł 8
Przegląd
1. Cztery lata po wejściu w życie
niniejszej decyzji Komisja przedkłada sprawozdanie na temat stosowania
niniejszej decyzji Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu
Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.
2. W sprawozdaniu ocenia się w
szczególności, czy w decyzji przewidziano odpowiednie ramy w celu
zapewnienia pełnej zgodności umów międzyrządowych z prawem
UE oraz wysokiego poziomu koordynacji między państwami
członkowskimi w odniesieniu do umów międzyrządowych.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie
dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.
Artykuł 10
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący

[1]               Konkluzję tę potwierdziła Rada ds.
Energii na posiedzeniu dnia 28 lutego 2011 r.: „Udoskonalona i terminowa
wymiana informacji między Komisją a państwami
członkowskimi, obejmująca informacje przekazywane Komisji przez
państwa członkowskie na temat ich nowych i istniejących
dwustronnych umów energetycznych z państwami trzecimi”.
[2]               COM(2011) 539.
[3]               Według scenariuszy na 2030 r. całkowity udział
energii importowanej z państw trzecich może sięgnąć 57
%.
[4]               Dz. U. L 211 z 14.8.2009.
[5]               Jedyny obowiązek, jaki istnieje dotychczas, jest
przewidziany w art. 13 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 994/2010 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 20 października 2010 r. w sprawie środków
zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylenia
dyrektywy Rady 2004/67/WE (rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa
dostaw gazu ziemnego), Dz.U. 295 z 12.11.2010, s. 1 - 22. Ten przepis
nakłada na państwa członkowskie obowiązek zgłaszania
Komisji umów międzyrządowych w dziedzinie gazu ziemnego.
Istniejące umowy międzyrządowe mogą być zgłaszane
do dnia 3 grudnia 2011 r.
[6]               Odwołując się do nielicznych znanych umów
międzyrządowych między państwami członkowskimi a
państwami trzecimi, na przykład dotyczących gazociągu
południowego (South Stream), te bardzo ostrożne szacunki
opierają się na założeniu, że szereg państw
członkowskich ma takie umowy międzyrządowe z głównymi
dostawcami ropy i gazu, w szczególności w przypadkach gdy ropa lub gaz
są dostarczane rurociągami.
[7]               Zob. art. 13 ust. 6 rozporządzenia w sprawie
bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego.
[8]               Chociaż możliwe wydają się zarówno
rozporządzenie, jak i decyzja, decyzję uznaje się za bardziej
właściwą, ponieważ ten instrument prawny nie będzie
miał bezpośredniego wpływu na osoby fizyczne, ale będzie
skierowany wyłącznie do państw członkowskich.
[9]               Należy zwrócić uwagę, że
zgłoszenie istniejących umów międzyrządowych nie
uniemożliwia Komisji wszczynania postępowań w sprawie uchybienia
zobowiązaniom państwa członkowskiego, tj. jeżeli można
wykazać w danej sprawie, że dane porozumienie jest sprzeczne z
zasadami rynku wewnętrznego.
[10]             Powieleń unika się również w przypadku
rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego,
gdyż zgłoszenie zgodne z bardziej szczegółowymi zasadami
przewidzianymi w niniejszym wniosku spełnia wymogi wymienione w
rozporządzeniu w sprawie bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego.
[11]             Dz.U. C, s. . .
[12]             Dz.U. C, s. . .
[13]             [COM 2010 (344) wersja ostateczna, jeszcze nie
przyjęta].
[14]             Dz.U. L 295 z 12.11.2010, s. 1.
[15]             Konwencja wiedeńska o prawie traktatów z 1969 r.
[16]             Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 28.


				|

		52012PC0078

			Wniosek DECYZJA RADY zmieniająca decyzję Rady z dnia 2 września 2011 r. częściowo zawieszającą stosowanie Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską /* COM/2012/078 final - 2012/0032 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
(1)
W dniu 18 stycznia 1977 r. Europejska Wspólnota
Gospodarcza oraz Syryjska Republika Arabska zawarły umowę o
współpracy (zwaną dalej „umową o współpracy”)[1], aby wspierać ogólną
współpracę w celu zacieśnienia wzajemnych stosunków.
(2)
Dnia 2 września 2011 r. Rada podjęła
decyzję o częściowym zawieszeniu stosowania umowy o
współpracy[2],
do chwili gdy władze Syrii położą kres regularnie
występującym przypadkom łamania praw człowieka i gdy
będzie można uznać, że postępują one zgodnie z
ogólnym prawem międzynarodowym i zasadami będącymi podstawą
umowy o współpracy.
(3)
Od tego czasu, w związku z
pogarszającą się sytuacją w Syrii, Unia podjęła
decyzję o przyjęciu dalszych środków ograniczających wobec
reżimu w Syrii.
(4)
W związku z tym częściowe
zawieszenie stosowania umowy o współpracy powinno być kontynuowane.
Zgodnie z podejściem z 2 września 2011 r. zawieszenie powinno
być skierowane przeciwko władzom Syrii, a nie ludności
syryjskiej i powinno być odpowiednio ograniczone. Ponieważ
złoto, metale szlachetne i diamenty to produkty, którymi handel przynosi
korzyści szczególnie władzom syryjskim, a tym samym wspiera ich
represyjną politykę, zawieszenie powinno zostać rozszerzone, aby
miało zastosowanie do handlu tymi surowcami.
2012/0032 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
zmieniająca decyzję Rady z dnia
2 września 2011 r. częściowo zawieszającą
stosowanie Umowy o współpracy między Europejską
Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką
Arabską
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w
powiązaniu z art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
W dniu 18 stycznia 1977 r. Europejska Wspólnota
Gospodarcza oraz Syryjska Republika Arabska zawarły umowę o współpracy
(zwaną dalej „Umową o współpracy”)[3], aby wspierać ogólną
współpracę w celu zacieśnienia wzajemnych stosunków.
(2)
Dnia 2 września 2011 r. Rada podjęła
decyzję o częściowym zawieszeniu stosowania umowy o
współpracy[4],
do chwili gdy władze Syrii położą kres regularnie
występującym przypadkom łamania praw człowieka i gdy
będzie można uznać, że postępują one zgodnie z
ogólnym prawem międzynarodowym i zasadami będącymi podstawą
umowy o współpracy.
(3)
Od tego czasu, w związku z
pogarszającą się sytuacją w Syrii, Unia podjęła
decyzję o przyjęciu dalszych środków ograniczających wobec
reżimu w Syrii.
(4)
W związku z tym częściowe
zawieszenie stosowania umowy o współpracy powinno być kontynuowane.
Zgodnie z podejściem z 2 września 2011 r. zawieszenie powinno
być skierowane przeciwko władzom Syrii, a nie ludności
syryjskiej i powinno być odpowiednio ograniczone. Ponieważ
złoto, metale szlachetne i diamenty to produkty, handel którymi
szczególnie przynosi korzyści władzom syryjskim, a tym samym wspiera
ich represyjną politykę, zawieszenie powinno zostać rozszerzone,
aby miało zastosowanie do handlu tymi materiałami.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Środki wymienione w załączniku
dodaje się do załącznika do decyzji Rady z dnia 2 września 2011 r.
częściowo zawieszającej stosowanie Umowy o współpracy
między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską
Republiką Arabską.
Artykuł 2
O niniejszej decyzji powiadamia się
Syryjską Republiką Arabską.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu
jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli, dnia r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
Wykaz
środków, o których mowa w art. 1
(1)          Sprzedaż, dostawa,
przekazywanie lub wywóz, bezpośrednio lub pośrednio, złota, metali
szlachetnych i diamentów wyszczególnionych poniżej, niezależnie od
tego czy pochodzą one z Unii, na rzecz rządu Syrii, jej organów
publicznych, przedsiębiorstw i agencji, Centralnego Banku Syrii, a
także wszelkich osób, podmiotów lub organów działających w ich
imieniu lub na ich zlecenie, lub podmiotów bądź organów
będących w ich posiadaniu lub pod ich kontrolą;
(2)          Zakup, przywóz lub transport
złota, metali szlachetnych i diamentów wyszczególnionych poniżej,
niezależnie od tego czy dany produkt pochodzi z Syrii, od rządu
Syrii, jej organów publicznych, przedsiębiorstw i agencji, Centralnego
Banku Syrii, a także wszelkich osób, podmiotów lub organów
działających w ich imieniu lub na ich zlecenie, lub podmiotów
bądź organów będących w ich posiadaniu lub pod ich
kontrolą; oraz
(3)          Udzielanie, bezpośrednio lub
pośrednio, pomocy technicznej lub usług pośrednictwa,
finansowania lub pomocy finansowej, związanych z zakazami określonymi
w lit. a) i b) na rzecz rządu Syrii, jej organów publicznych, przedsiębiorstw
i agencji, Centralnego Banku Syrii, a także wszelkich osób, podmiotów lub
organów działających w ich imieniu lub na ich zlecenie lub podmiotów
bądź organów będących w ich posiadaniu lub pod ich
kontrolą.
Złoto, metale szlachetne i diamenty, o
których mowa w niniejszym załączniku, to:
Kod HS           Opis
7102      Diamenty, nawet obrobione, ale
nieoprawione ani nieobsadzone
7106      Srebro (włącznie ze
srebrem pokrytym złotem lub platyną), w stanie surowym lub
półproduktu, lub w postaci proszku
7108      Złoto (włącznie
ze złotem platynowanym) w stanie surowym lub półproduktu, lub w
postaci proszku
7109      Metale nieszlachetne lub srebro,
pozłacane, nieobrobione inaczej niż do stanu półproduktu
7110      Platyna, w stanie surowym lub
półproduktu, lub w postaci proszku
7111      Metale nieszlachetne, srebro lub
złoto, platynowane, nieobrobione inaczej niż do stanu
półproduktu
7112      Odpady i złom metali
szlachetnych lub metali platerowanych metalami szlachetnymi; pozostałe
odpady zawierające metale szlachetne lub związki metali szlachetnych,
w rodzaju stosowanych zasadniczo do odzyskiwania metali szlachetnych
7502      Nikiel nieobrobiony plastycznie
7503      Odpady niklu i złom
7504      Proszki i płatki niklu
8103      Tantal i artykuły z
tantalu, włączając odpady i złom
8112      Ren, ind, german
[1]               Dz.U. L 269 z 27.9.1978, s. 2.
[2]               Dz.U. L 228 z 3.9.2011, s. 19.
[3]               Dz.U. L 269 z 27.9.1978, s. 2.
[4]               Dz.U. L 228 z 3.9.2011, s. 19.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.4.2016
            COM(2016) 233 final
            2016/0123(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie wniosku Unii Europejskiej o przedłużenie zwolnienia WTO dotyczącego autonomicznego systemu preferencji przyznanego Bałkanom Zachodnim

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Celem niniejszego wniosku jest ustalenie stanowiska, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) na temat przedłużenia do dnia 31 grudnia 2021 r. zwolnienia WTO dotyczącego autonomicznych preferencji handlowych, które powinno zostać przyznane przez Unię Europejską dla Bałkanów Zachodnich.

               Byłoby to trzecie przedłużenie zwolnienia przez WTO.

               W dniu 8 grudnia 2000 r. Rada Generalna WTO wyraziła zgodę na przyznanie Unii Europejskiej zwolnienia z obowiązków określonych w art. I ust. 1 GATT 1994 w stopniu umożliwiającym Unii Europejskiej na preferencyjne traktowanie krajów beneficjentów, na okres do dnia 31 grudnia 2006 r.
                  1
               . W dniu 28 lipca 2006 r. Unia Europejska uzyskała przedłużenie do dnia 31 grudnia 2011 r.
                  2
               . W dniu 5 grudnia 2011 r. Unia Europejska uzyskała przedłużenie do dnia 31 grudnia 2016 r.
                  3
               .

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Unia Europejska przyznała preferencyjne traktowanie taryfowe dla Bałkanów Zachodnich na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzającego bezcłowe lub preferencyjne traktowanie produktów pochodzących z Bałkanów Zachodnich (Albania, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, była jugosłowiańska republika Macedonii, Kosowo
                  4
               , Czarnogóra i Serbia). Rozporządzenie (WE) nr 2007/2000 było kilkakrotnie znacząco zmieniane, a następnie ujednolicone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1215/2009
                  5
               . Kolejne poprawki wprowadzono w 2011 r. na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1336/2011 z dnia 13 grudnia 2011 r.
                  6
               , które przedłużyło obowiązywanie autonomicznych preferencji handlowych do dnia 31 grudnia 2015 r. Na podstawie rozporządzenia (UE) nr 517/2013
                  7
                Chorwacja przestała podlegać zakresowi rozporządzenia Rady (WE) nr 1215/2009 po przystąpieniu do UE.

               Unia Europejska przyjęła rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2423/2015 z dnia 16 grudnia 2015 r., które ponownie zmieniło rozporządzenie Rady (WE) nr 1215/2009 i odnowiło do dnia 31 grudnia 2020 r. obowiązywanie autonomicznego systemu preferencji przyznanego Bałkanom Zachodnim.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Nie dotyczy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Artykuł 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że gdy organ utworzony na mocy umowy międzynarodowej ma podjąć decyzję mającą skutki prawne, Rada na wniosek Komisji lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa przyjmuje decyzję ustalającą stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej. Przyznanie zwolnienia dotyczącego dodatkowych autonomicznych preferencji handlowych przyznanych przez Unię Europejską krajom Bałkanów Zachodnich jest objęte tym przepisem, jako że decyzja podejmowana jest przez organ (Radę Generalną lub Konferencję Ministerialną WTO) utworzony przez umowę międzynarodową, mającą wpływ na prawa i obowiązki UE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Nie dotyczy.

               •Proporcjonalność

               Nie dotyczy.

               •Wybór instrumentu

               Nie dotyczy.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie dotyczy.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Nie dotyczy.

               2016/0123 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie wniosku Unii Europejskiej o przedłużenie zwolnienia WTO dotyczącego autonomicznego systemu preferencji przyznanego Bałkanom Zachodnim

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. IX ust. 3 i 4 porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu („porozumienie ustanawiające WTO”) określa procedury stosowane przy zawieszaniu obowiązków nałożonych na członków porozumieniem WTO lub wielostronnymi porozumieniami handlowymi.

               (2)Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzające bezcłowe lub preferencyjne traktowanie produktów pochodzących z Bałkanów Zachodnich (Albania, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, była jugosłowiańska republika Macedonii, Kosowo
                  8
               *, Czarnogóra i Serbia) było wielokrotnie znacząco zmieniane i zostało ujednolicone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1215/2009
                  9
               . Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1336/2011
                  10
                z dnia 13 grudnia 2011 r. przedłużyło obowiązywanie autonomicznych preferencji handlowych do dnia 31 grudnia 2015 r. Na podstawie rozporządzenia (UE) nr 517/2013
                  11
                Chorwacja przestała podlegać zakresowi rozporządzenia Rady (WE) nr 1215/2009 po przystąpieniu do Unii Europejskiej. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2423/2015 z dnia 16 grudnia 2015 r. przedłużyło obowiązywanie autonomicznych preferencji handlowych do dnia 31 grudnia 2020 r. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1215/2009, z ostatnimi zmianami, przewiduje swobodny dostęp do rynku Unii dla towarów pochodzących z krajów oraz terytoriów Bałkanów Zachodnich, z wyjątkiem niektórych produktów rolnych, względem których wprowadzono ograniczone koncesje w formie bezcłowych kontyngentów taryfowych.

               (3)W przypadku braku odstępstwa od zobowiązań Unii Europejskiej na podstawie art. I ust. 1 GATT 1994 oraz art. XIII GATT 1994 traktowanie przewidziane w autonomicznym systemie preferencji handlowych należałoby rozszerzyć, w koniecznym zakresie, na wszystkich pozostałych członków Światowej Organizacji Handlu (WTO).

               (4)W interesie Unii leży złożenie wniosku o przedłużenie zwolnienia WTO dotyczącego autonomicznych preferencji handlowych przyznanych przez Unię Europejską dla Bałkanów Zachodnich na podstawie art. IX ust. 3 Porozumienia WTO.

               (5)Unia Europejska jest zobowiązana przedłożyć taki wniosek WTO.

               (6)W związku z powyższym należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte przez Unię Europejską na forum Rady Generalnej WTO w odniesieniu do tego wniosku,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu, obejmuje złożenie wniosku o przedłużenie istniejącego zwolnienia WTO dotyczącego autonomicznych preferencji handlowych przyznanych przez Unię Europejską dla Bałkanów Zachodnich do dnia 31 grudnia 2021 r. i opowiedzenie się za przyjęciem tego wniosku.

               Niniejsze stanowisko zostaje przedstawione przez Komisję.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  WT/L/380.

                     (2)
                  WT/L/654.

                     (3)
                  WT/L/836.

                     (4)
                  Status określony rezolucją 1244/99 Rady Bezpieczeństwa ONZ.

                     (5)
                  Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 1.

                     (6)
                  Dz.U. L 347 z 30.12.2011, s. 1.

                     (7)
                  Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 1.

                     (8)
                  *Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/1999 oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

                     (9)
                  Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 1.

                     (10)
                  Dz.U. L 347 z 30.12.2011, s. 1.

                     (11)
                  Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 1.