				|

		52014PC0006

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie europejskiej sieci służb zatrudnienia, dostępu pracowników do usług w zakresie mobilności oraz dalszej integracji rynków pracy /* COM/2014/06 final - 2014/0002 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
1.1.        Zakres wniosku
Celem niniejszego wniosku dotyczącego
rozporządzenia jest poszerzenie dostępu pracowników do usług
wsparcia wewnątrzunijnej mobilności pracowników, a tym samym
wspieranie sprawiedliwej mobilności i zwiększenie dostępu do
możliwości zatrudnienia w całej Unii.
Rozporządzenie to zastępuje przepisy
dotyczące wymiany pomiędzy państwami członkowskimi
informacji na temat ofert zatrudnienia, wniosków o zatrudnienie i życiorysów
(„kojarzenie ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich
równoważenie”), które obecnie znajdują się w rozdziale II i art.
38 rozporządzenia (UE) nr 492/2011[1].
Oparte jest na art. 46 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktat”).
W rozporządzeniu tym także ustanawia się (ponownie) Europejskie
Służby Zatrudnienia, nazywane EURES, których celem będzie
zapewnianie pomocy przy poszukiwaniu pracy i rekrutacji we wszystkich
państwach członkowskich. Podobna sieć działa obecnie w
oparciu o decyzję Komisji przyjętą w 2012 r.[2]. Dlatego w momencie
przyjęcia niniejszego rozporządzenia Komisja uchyli
powyższą decyzję w sprawie funkcjonowania obecnej sieci EURES.
Artykuł 45 Traktatu zapewnia swobodę
przepływu pracowników wewnątrz Unii, podczas gdy w art. 46
określono środki niezbędne do wprowadzenia tej swobody, w
szczególności zapewniając ścisłą współpracę
między publicznymi służbami zatrudnienia. Ostatnio Komisja
przedstawiła również wniosek dotyczący utworzenia sieci
publicznych służb zatrudnienia[3]
w celu zacieśnienia ich współpracy i wsparcia wzajemnego uczenia
się, na podstawie art. 149 Traktatu. Sieć ta będzie
obejmowała szerszą gamę rozmaitych celów i inicjatyw w formie
zachęt, a wspomniany wniosek stanowi uzupełnienie niniejszego
wniosku.
1.2.        Uzasadnienie wniosku
Swoboda przemieszczania się jest
jedną z czterech podstawowych wolności Unii Europejskiej i
zasadniczym elementem obywatelstwa unijnego. W art. 45 TFUE zapisano prawo
obywateli UE do przemieszczenia się do innego państwa
członkowskiego w celu podjęcia w nim pracy.
Mobilność generuje korzyści
społeczne i gospodarcze. Zwiększona wewnątrzunijna
mobilność pracowników poszerzy pracownikom możliwości
zatrudnienia i pomoże pracodawcom lepiej i szybciej obsadzać wolne
miejsca pracy. Przyczynia się to do rozwoju europejskiego rynku pracy
charakteryzującego się wysokim poziomem zatrudnienia (art. 9 TFUE).
Wewnątrzunijna mobilność
pracowników jest stosunkowo niska w porównaniu z wielkością rynku
pracy i liczbą ludności aktywnej zawodowo w UE. Wskaźnik rocznej
mobilności w dawnej grupie UE-27 wynosi 0,29 %, co jest poziomem
niższym niż analogiczny wskaźnik dla Australii (1,5 %
między 8 stanami) i Stanów Zjednoczonych Ameryki (2,4 % między
50 stanami)[4].
Zaledwie ok. 7,5 mln z ok. 241 mln pracowników europejskich (tj. 3,1 %)
jest aktywnych zawodowo w innym państwie członkowskim[5]. Obecnie wysokie stopy
bezrobocia w niektórych państwach członkowskich
współistnieją z dużą liczbą wolnych miejsc pracy w
innych krajach.
Nastąpił znaczny wzrost liczby
pracowników, którzy wyrażają „zdecydowany zamiar” (tj. odsetek osób
planujących wyemigrować w ciągu następnych 12
miesięcy) wyjazdu za granicę w celu podjęcia pracy[6]. Rejestracje w EURES
wskazują na to, że wzrosła liczba osób szukających pracy
poza granicami kraju. Liczba osób poszukujących pracy zarejestrowanych w
portalu EURES wzrosła w okresie od 2007 r. do grudnia 2013 r. ze
175 000 do 1 200 000, natomiast nie nastąpił
odpowiedni wzrost mobilności zawodowej.
Obecnie średnio zaledwie ok. 700 000
osób rocznie przemieszcza się w celu podjęcia pracy w innym
państwie członkowskim[7], podczas gdy ekstrapolacja oparta na badaniu wykazuje, że ok. 2,9
mln obywateli UE chciałoby przenieść się do innego kraju w
ciągu najbliższych 12 miesięcy[8]. Stanowi to istotny potencjał pod względem mobilności i
wyzwanie dla sieci EURES.
Istnieje wiele powodów, dla których
potencjał wewnątrzunijnej mobilności pracowników pozostaje
niewykorzystany, a obywatele nie realizują swoich zamiarów, aby stać
się pracownikami mobilnymi. Badania[9]
wskazują na to, że najczęstszymi spodziewanymi lub napotykanymi
trudnościami praktycznymi są: brak odpowiedniej znajomości
języka i trudności w znalezieniu pracy. UE
może przyczynić się do rozwiązania tego drugiego problemu
poprzez poszerzanie wiedzy o możliwościach zatrudnienia w całej
Unii i opracowanie odpowiednich usług wsparcia, aby zachęcić do
rekrutacji wewnątrzunijnej. Będzie to zadaniem wzmocnionej
sieci EURES.
Chociaż funkcjonowanie sieci EURES
podlegało pewnym zmianom z inicjatywy Komisji, wprowadzonym przez jej
decyzję z 2012 r., rozdział II rozporządzenia (UE) nr 492/2011
stanowiący europejskie ramy prawne dotyczące kojarzenia ofert
zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenia, jak
również wymiana między państwami członkowskimi informacji
na temat wewnątrzunijnej mobilności pracowników nie zostały
zmienione od 1992 r.
Potrzebny jest kompleksowy przegląd, aby
odzwierciedlić nowe wzorce mobilności, rozszerzony wymóg
sprawiedliwej mobilności, zmiany w technologii wymiany danych
dotyczących wolnych miejsc pracy, korzystanie przez osoby poszukujące
pracy i pracodawców z różnorodnych kanałów rekrutacji oraz
rosnącą rolę pod względem świadczenia usług
rekrutacyjnych, jaką odgrywają pośrednicy na rynku pracy inni
niż publiczne służby zatrudnienia. Sprawiedliwą
mobilność rozumie się jako mobilność dobrowolną i
z poszanowaniem prawa pracy i norm pracy, a także praw pracowników w Unii.

W konkluzjach z dni 28 i 29 czerwca
2012 r. w sprawie Paktu na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia Rada
Europejska uznała pilną polityczną potrzebę zwiększenia
wewnątrzunijnej mobilności pracowników w kontekście wysokich
stóp bezrobocia: „należy rozwinąć portal EURES, by stał
się prawdziwym europejskim narzędziem pośrednictwa pracy i
rekrutacji (…)”. W swoich konkluzjach z dni 13 i 14 grudnia
2012 r. w sprawie rocznej analizy wzrostu gospodarczego oraz zatrudnienia
młodzieży w 2013 r. Rada Europejska zwróciła się do Komisji
z prośbą o zaproponowanie nowego rozporządzenia w sprawie EURES.

W sprawozdaniu na temat obywatelstwa UE z
2013 r.[10]
Komisja zobowiązała się do przedstawienia w 2013 r.
inicjatywy służącej modernizacji EURES, aby zwiększyć
rolę i wpływ służb zatrudnienia na poziomie krajowym oraz
poprawić koordynację mobilności pracowników w UE (działanie
2). Modernizacja EURES została również uwzględniona w
komunikacie Komisji pt. „Swobodny przepływ obywateli UE i ich rodzin:
pięć skutecznych działań”[11]
z dnia 25 listopada 2013 r. jako część działania
mającego na celu udzielanie pomocy organom lokalnym w stosowaniu w
praktyce przepisów UE dotyczących swobodnego przepływu
(działanie 5).
Zgodnie z wnioskiem zawartym w powyższych
konkluzjach Rady Europejskiej z dni 28 i 29 czerwca 2012 r. sieć
EURES będzie stopniowo rozszerzana, aby objąć przyuczanie do
zawodu oraz praktykę zawodową. Zatrudnianie młodzieży w
drodze rekrutacji wewnątrzunijnej jest wspomagane poprzez program „Twoja
pierwsza praca z EURES-em”. Program ten łączy dostosowaną do
indywidualnych potrzeb pomoc w poszukiwaniu pracy ze wsparciem finansowym na
pokrycie kosztów podróży na rozmowy kwalifikacyjne, w celu uzgodnienia
warunków zatrudnienia itd. Komisja nadal zamierza wspierać takie programy.
Niniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia powinien również
zwiększyć zdolność służb zatrudnienia do
rozwijania partnerstw, aby nasilić wewnątrzunijną rekrutację
młodzieży. Aby zapewnić spójność z inicjatywami prowadzonymi
na szczeblu UE, takimi jak wielka koalicja na rzecz miejsc pracy w sektorze
cyfrowym oraz europejski sojusz na rzecz przygotowania zawodowego, zadaniem sieci EURES jest również aktywne promowanie rozwoju
tych inicjatyw.
1.3.        Niedociągnięcia
sieci EURES
Zgodnie
z pakietem dotyczącym zatrudnienia[12]
Komisja przyjęła w 2012 r. decyzję mającą na celu
modernizację i wzmocnienie sieci EURES[13].
Decyzja ta zastępuje decyzję Komisji z 2003 r.[14]. Służy
stworzeniu zachęt do wzmocnienia działań w zakresie
dopasowywania ofert zatrudnienia i osób poszukujących pracy,
pośrednictwa i rekrutacji w ramach obecnej sieci EURES, między innymi
poprzez otwarcie jej dla prywatnych służb zatrudnienia ‑ na
tyle, na ile to możliwe ‑ bez zmiany podstawy prawnej
(rozporządzenia (UE) nr 492/2011). Decyzja wykonawcza Komisji 2012/733/UE weszła
w życie dnia 1 stycznia 2014 r.
Dowody wskazują na to, że sieć
EURES ‑ wraz z 900 doradcami i wspólną platformą na potrzeby
kojarzenia ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich
równoważenia, tj. portalem EURES ‑ pomogła wielu osobom
poszukującym pracy i pracodawcom zrealizować możliwości w
zakresie mobilności. Ci, którzy dotarli do tego instrumentu i mogą
skorzystać z oferowanych przez niego usług, na ogół go
doceniają.
Mimo to jest oczywiste, że instrument ten
w swoim obecnym kształcie nie ma wystarczających
możliwości, aby promować dalsze wzorce sprawiedliwej
mobilności jako elementu rozwiązania problemu nierówności na
europejskim rynku pracy, szczególnie biorąc pod uwagę
liczebność unijnej siły roboczej i charakter tego wyzwania w
aktualnej sytuacji gospodarczej. Zidentyfikowano następujące
niedociągnięcia w funkcjonowaniu sieci EURES:
–
niekompletna pula ofert zatrudnienia i życiorysów
dostępna na poziomie UE dla wszystkich państw członkowskich
(przejrzystość rynków pracy);
–
ograniczona zdolność portalu EURES pod
względem dopasowywania ofert zatrudnienia i kandydatów na poziomie unijnym
z powodu ograniczonej semantycznej interoperacyjności danych
pochodzących z krajowych systemów dotyczących wolnych miejsc pracy
(potencjał automatycznego dopasowywania);
–
nierówny dostęp do usług EURES w UE,
gdyż osoby poszukujące pracy i pracodawcy nie otrzymują
systematycznie wszystkich potrzebnych informacji na temat EURES ani nie
otrzymują oferty dalszej pomocy na pierwszym etapie rekrutacji
(upowszechnianie korzystania z portalu EURES);
–
ograniczona możliwość wsparcia przy
dopasowywaniu ofert zatrudnienia i osób poszukujących pracy, rekrutacji i
pośrednictwie pracy w przypadku osób poszukujących pracy i
pracodawców, którzy zasygnalizowali zainteresowanie wewnątrzunijną
mobilnością pracowników, w tym uzyskaniem dostępu zarówno do
aktywnych środków dotyczących rynku pracy, jak i do informacji i
porad na temat zabezpieczenia społecznego (usługi wsparcia);
–
nieefektywna wymiana informacji pomiędzy
państwami członkowskimi na temat niedoborów i nadwyżek siły
roboczej, utrudniająca bardziej ukierunkowaną praktyczną
współpracę w sieci EURES (wymiana informacji i współpraca).
1.4.        Cele wniosku
Ogólnym celem jest uczynienie z sieci EURES
efektywnego narzędzia dla osób poszukujących pracy lub pracodawców
zainteresowanych wewnątrzunijną mobilnością pracowników. Szczegółowe
cele wniosku odnoszą się do wyżej wymienionych
niedociągnięć w następujący sposób:
–
podaż ofert zatrudnienia w portalu EURES powinna
być możliwie pełną, zapewniając w całej Europie
osobom poszukującym pracy natychmiastowy dostęp do tych samych ofert,
w połączeniu z dostępną znaczną pulą życiorysów,
z której zarejestrowani pracodawcy mogą korzystać przy rekrutacji;
–
należy umożliwić dobre automatyczne
dopasowywanie przez portal EURES ofert zatrudnienia i kandydatów we wszystkich
państwach członkowskich oraz tłumaczenie na wszystkie
języki UE umiejętności, kompetencji, zawodów i kwalifikacji
zdobytych na szczeblu krajowym i sektorowym, tak aby były one
zrozumiałe dla wszystkich zainteresowanych podmiotów;
–
należy udostępniać podstawowe
informacje na temat sieci EURES w całej Unii wszystkim osobom
poszukującym pracy lub pracodawcom chcącym korzystać z
przeznaczonych dla klientów usług w zakresie rekrutacji oraz stale
oferować każdej zainteresowanej osobie dostęp do sieci EURES;
–
należy pomagać każdej takiej osobie
zainteresowanej dopasowywaniem ofert zatrudnienia i osób poszukujących
pracy, pośrednictwem pracy i rekrutacją poprzez sieć EURES;
–
należy wspierać funkcjonowanie sieci
EURES poprzez wymianę informacji na temat krajowych niedoborów i
nadwyżek siły roboczej oraz koordynację działań w
państwach członkowskich.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
2.1.        Konsultacje z państwami
członkowskimi
Punktem wyjścia dla decyzji z
2012 r. była ocena sieci EURES przeprowadzona w 2010 r.[15]. W kontekście
przygotowań do decyzji z 2012 r. odbyły się konsultacje z
państwami członkowskimi na temat obecnych
niedociągnięć i możliwych przyszłych kierunków
działania sieci EURES. Jesienią 2012 r. formalnie
zasięgnięto opinii Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu
Pracowników na temat projektu decyzji. Główny celem decyzji, jakim jest
zmiana orientacji usług EURES z przekazywania ogólnych informacji i
wytycznych na dopasowywanie ofert zatrudnienia i osób poszukujących pracy,
pośrednictwo i rekrutację, został zasadniczo przyjęty z
zadowoleniem. Wszystkie państwa członkowskie również
poparły pomysł wprowadzenia cyklu programowania i wspólnych
wskaźników w odniesieniu do działalności EURES w celu
zwiększenia przejrzystości wykonywania zadań, poszerzenia
wymiany informacji i poprawienia koordynacji działań.
Od tego czasu poszczególne państwa
członkowskie na spotkaniach ekspertów wyjaśniły swoje stanowiska
odnośnie do zakresu możliwych środków wykonawczych w
świetle krajowych praktyk i ograniczeń. W wyniku tych spotkań
uzgodniono, że podejście do otworzenia sieci na dostawców usług
innych niż publiczne służby zatrudnienia zostanie dostosowane,
tak aby dać państwom członkowskim więcej czasu i swobody w
zakresie rozwijania partnerstw na szczeblu krajowym.
2.2.        Konsultacje z uczestnikami
rynku
W oparciu o powyższe ogólne konsultacje
na temat sieci EURES w 2013 r. rozesłano kwestionariusze, aby
dokonać przeglądu praktyk w zakresie dostępu do ofert
zatrudnienia na poziomie krajowym, dostępu osób poszukujących pracy i
pracodawców do sieci EURES oraz organizacji działań w zakresie
dopasowywania ofert zatrudnienia i osób poszukujących pracy,
pośrednictwa i rekrutacji w sieci EURES. Odpowiedzi na te kwestionariusze
potwierdzają niedociągnięcia, jakie stwierdziła Komisja,
gdyż wskazują na duże zróżnicowanie sytuacji w
państwach członkowskich pod względem a) tego, jakie oferty pracy
objęte są kojarzeniem ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie
oraz ich równoważeniem (przejrzystość rynków pracy), b) sytuacji
wyjściowej tych państw w odniesieniu do umożliwienia
automatycznego dopasowywania ofert zatrudnienia i osób poszukujących
pracy, c) sposobu uzyskiwania dostępu do sieci EURES w praktyce
(upowszechnianie korzystania z sieci EURES) oraz d) faktycznego świadczenia
usług wsparcia.
2.3.      Ocena
skutków
Zgodnie ze swoją polityką w zakresie
lepszego stanowienia prawa Komisja przeprowadziła ocenę skutków
wariantów strategicznych w odniesieniu do zidentyfikowanych
niedociągnięć.
Różnymi wariantami strategicznymi
były 1) utrzymanie status quo, 2) zmiana rozporządzenia (UE)
nr 492/2011, jeśli chodzi o uprawnienia Komisji w zakresie wdrażania
zawartych w nim przepisów, 3) wprowadzenie nowego rozporządzenia z
całkowicie nowymi przepisami oraz 4) wprowadzenie nowego
rozporządzenia ze specjalnym uprawnieniem Komisji do poszerzenia
współpracy pomiędzy publicznymi i prywatnymi służbami
zatrudnienia. Wszystkie warianty zostały przeanalizowane pod kątem
ogólnego celu, jakim jest uczynienie z sieci EURES efektywnego narzędzia
dla osób poszukujących pracy i pracodawców zainteresowanych
wewnątrzunijną mobilnością pracowników.
Ocena skutków wykazała, że pierwszy
wariant skutkowałby opóźnieniami reformy rozpoczętej na mocy
decyzji z 2012 r. Drugi wariant umożliwiłby Komisji wprowadzenie
odpowiednich środków i kontynuację procesu na rzecz efektywniejszego
instrumentu, ale w świetle ograniczeń istniejących w niektórych
państwach członkowskich przewiduje się, że nie
zagwarantowałby on pożądanych rezultatów decyzji bez
wprowadzenia zmian w samym rozporządzeniu (UE) nr 492/2011. Drugi wariant
nie zlikwidowałby też całkowicie niedociągnięć
związanych z automatycznym dopasowywaniem ofert zatrudnienia i osób
poszukujących pracy, upowszechnianiem korzystania z sieci EURES,
usługami wsparcia oraz wymianą informacji i współpracą. Dlatego
preferowanym wariantem jest zastąpienie rozporządzenia (UE) nr
492/2011 i decyzji z 2012 r. samodzielnym instrumentem łączącym
postanowienia obu instrumentów oraz uwzględniającym wszystkie
niedociągnięcia. W ramach tego wariantu odrzucono kilka konkretnych
rozwiązań alternatywnych jako nieproporcjonalne w stosunku do
określonych celów. Czwarty wariant, w którym rozszerzono wariant trzeci o
nadanie Komisji uprawnień do autonomicznego nawiązywania partnerstw z
nowymi służbami zatrudnienia w interesie całej sieci EURES,
uznano za wykraczający po za to, co jest ściśle konieczne na tym
etapie.
Rada ds. Ocen Skutków wydała opinię
na temat projektu oceny skutków w dniu 5 grudnia 2013 r. Opinia Rady ds.
Ocen Skutków, jak również wersja ostateczna oceny skutków oraz jej
streszczenie, są publikowane wraz z niniejszym wnioskiem.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
3.1.        Podstawa prawna
Niniejszy wniosek opiera się na art. 46
TFUE, będącym również podstawą prawną
rozporządzenia (UE) nr 492/2011, który pozwala na przyjmowanie
rozporządzeń lub dyrektyw zgodnie ze zwykłą procedurą
ustawodawczą.
3.2.        Zasada pomocniczości i
zasada proporcjonalności
Cele proponowanego rozporządzenia są
ściśle związane z celami ustanowionymi w art. 3 ust. 3 TUE,
zgodnie z którymi Unia Europejska ustanowiła rynek wewnętrzny, który
opiera się na społecznej gospodarce rynkowej o wysokiej
konkurencyjności zmierzającej do pełnego zatrudnienia i
postępu społecznego, art. 9 TFUE, w którym przewiduje się
wspieranie wysokiego poziomu zatrudnienia i zapewnienie odpowiedniej ochrony
socjalnej, oraz art. 45 TFUE („prawo ubiegania się o rzeczywiście
oferowane miejsca pracy” i prawo „swobodnego przemieszczania się w tym
celu po terytorium państw członkowskich”).
Szczegółowe środki zawarte w
niniejszym wniosku są ściśle ze sobą powiązane. Wzmacniają
się nawzajem i powinny razem utworzyć z sieci EURES instrument
chętnie wybierany przez osoby poszukujące pracy lub pracodawców
zainteresowanych wewnątrzunijną mobilnością pracowników. W
zakresie, w jakim środki te wiążą się z rozszerzeniem
aktualnych zobowiązań dotyczących przejrzystości,
umożliwieniem automatycznego dopasowywania ofert zatrudnienia i osób
poszukujących pracy, zapewnieniem równego dostępu do sieci EURES w
całej Unii, sprecyzowaniem praktycznych usług wsparcia i
rozszerzeniem aktualnych uzgodnień w zakresie wymiany informacji, uznaje
się je za kompleksowe, ale wyważone rozwiązanie problemu
niedociągnięć stwierdzonych w obecnych ramach współpracy. Środki
te są odpowiednie również w świetle sytuacji osób bezrobotnych
na rynkach pracy, potrzeb osób poszukujących pracy („zdecydowany zamiar”)
oraz zmian (technologicznych) na rynkach ofert zatrudnienia i rekrutacji.
Każdy pojedynczy środek jest
uzasadniony sam w sobie jako środek wprowadzający swobodę
przepływu pracowników, określoną w art. 46 Traktatu. Celem
każdego środka jest albo poprawa „ścisłej współpracy
między organami administracji krajowej właściwymi do spraw
pracy” (art. 46 lit. a) TFUE), albo zmiana kształtu „mechanizmów
właściwych”, aby połączyć oferty zatrudnienia z
wnioskami o zatrudnienie (art. 46 lit. d) TFUE).
Jako że w transgranicznym kojarzeniu
ofert zatrudnienia, wniosków o zatrudnienie i życiorysów oraz ich
równoważeniu i w wynikającym z tego pośrednictwie w zatrudnianiu
pracowników zakłada się, że istnieją wspólne ramy
współpracy pomiędzy organizacjami w różnych państwach
członkowskich, cele wniosku nie mogą zostać osiągnięte
w sposób wystarczający jedynie przez państwa członkowskie, zatem
wymagają one podjęcia działań na szczeblu UE.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności
niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do
osiągnięcia jego celów. W celu zapewnienia przejrzystości
państwa członkowskie będą udostępniać w portalu
EURES wyłącznie te oferty zatrudnienia i życiorysy, które
są już dostępne na szczeblu krajowym. Automatyczne dopasowywanie
ofert zatrudnienia i osób poszukujących pracy zostanie
osiągnięte za pomocą prostych instrumentów
interoperacyjności, a nie przez wprowadzanie wspólnego systemu klasyfikacji,
który byłby stosowany na poziomie krajowym. Upowszechnianie korzystania z
sieci EURES, tj. włączenie usług EURES do działań
pracowników służb zatrudnienia bezpośrednio
obsługujących obywateli, można uzyskać przez udzielanie standardowych
informacji (za pośrednictwem internetu lub na papierze) i wchodzi ono w
grę tylko w tych sytuacjach, w których nawiązywany jest
bezpośredni kontakt na wyraźny wniosek osób z grup docelowych (tj. w
przypadku gdy służby zatrudnienia zostaną poproszone o
zaoferowanie usług dla klientów). Usługi wsparcia można
świadczyć na poziomie krajowym przez szereg możliwości i
kanałów, a ich intensywność i zakres można
uzależnić od indywidualnej sytuacji osób poszukujących pracy i
pracodawców. Państwa członkowskie będą w bardziej
systematyczny sposób wymieniać krajowe informacje na temat niedoborów i
nadwyżek siły roboczej oraz związanej z tym polityki, lecz
decyzje odnośnie do tej polityki wykraczają poza zakres
rozporządzenia.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Niniejszy
wniosek nie będzie miał żadnego konkretnego wpływu na
budżet UE. Wszelkie działania, które Komisja Europejska przeprowadzi
w odniesieniu do sieci EURES i które będą skutkować
zapotrzebowaniem na zasoby ludzkie lub finansowe, wchodzą w zakres
stosowania rozporządzenia ustanawiającego Europejski program na rzecz
zatrudnienia i innowacji społecznych (na lata 2014–2020)[16]
i koszt ich zostanie pokryty z rocznego przydziału środków
budżetowych dla tego programu.
W
odniesieniu do lat 2014-2020 w ramach tego programu unijnego będą opłacane
środki horyzontalne, takie jak portal EURES, wspólny program szkoleń,
ukierunkowane programy wspierania mobilności, takie jak „Twoja pierwsza
praca z EURES-em” oraz opracowanie europejskiej klasyfikacji
umiejętności/kompetencji, kwalifikacji i zawodów. W tym samym okresie
działania w państwach członkowskich związane z
wewnątrzunijną mobilnością pracowników stanowią
działania kwalifikujące się w ramach Europejskiego Funduszu
Społecznego.
5.           SZCZEGÓŁOWY ZARYS
WNIOSKU
5.1.        Rozdział I – Przepisy
ogólne
W rozdziale tym określono przedmiot
wniosku (art. 1) oraz najważniejsze pojęcia (art. 2).
W niniejszym wniosku łączy się
w jednolite ramy przepisy zawarte w rozdziale II i art. 38 rozporządzenia
(UE) nr 492/2011 oraz w decyzji Komisji 733/2012/UE w sprawie sieci EURES.
W całym wniosku występuje
odniesienie do pracowników i pracodawców jak grup docelowych. Pracownicy
są określeni w odniesieniu do praw przyznanych obywatelom na mocy
art. 45 TFUE. Dla celów tych przepisów są oni obywatelami, którzy
poszukują pracy i mają prawo do podjęcia działalności
jako pracownicy najemni i do wykonywania tej działalności na
terytorium innego państwa członkowskiego. Mogą oni jednak
być również obywatelami państw trzecich legalnie
przebywającymi w państwie członkowskim i mającymi prawo do
pracy, pod warunkiem że mogą przemieścić się do innego
państwa członkowskiego.
Wniosek obejmuje również te kategorie
obywateli, jeśli poszukują oni możliwości przyuczenia do
zawodu oraz praktyki zawodowej w miejscu pracy, łączących
się z zawarciem umowy o pracę. Aby uwzględnić wniosek Rady
Europejskiej z dni 28–29 czerwca
2012 r., niektórzy członkowie sieci EURES już teraz badają na
zasadzie nieformalnej możliwości rozszerzenia jej zakresu na
przyuczanie do zawodu i praktykę zawodową. W 2014 r. rozpocznie
się projekt pilotażowy umożliwiający państwom
członkowskim dobrowolną wymianę ofert i wniosków.
Celem powinno być stopniowe rozwijanie
wymiany informacji, ofert i wniosków w tym obszarze poza sytuacje objęte
umową o pracę.
5.2.        Rozdział II –
Ustanowienie sieci EURES
W rozdziale tym ponownie ustanawia się
sieć EURES (art. 3). Określono w nim jej skład (art. 4 ust. 1)
oraz odpowiednie role i obowiązki a) Komisji (Europejski Urząd
Koordynacji, art. 6), b) organów wyznaczonych przez państwa członkowskie
na potrzeby stosowania niniejszego rozporządzenia (krajowe urzędy
koordynacji, art. 7) oraz organizacji uczestniczących w sieci EURES w
charakterze usługodawców (partnerzy EURES, art. 9). Ze względu na
fakt, że jest to sieć wzajemnej pomocy, wszystkie te organizacje
mają wspólne obowiązki (art. 4 ust. 2).
Sieć EURES przyczynia się do
realizacji szeroko zakrojonych celów politycznych (art. 5). Jako instrument ułatwiający
wewnątrzunijną mobilność pracowników stanowi jedno z wielu
rozwiązań i jeden z wielu środków polityki na rzecz wysokiego
poziomu zatrudnienia.
W art. 8 ustanawia się ramy, na podstawie
których poszczególne państwa członkowskie będą
upoważniać organizacje do przystąpienia do sieci EURES w
charakterze partnerów EURES, pod warunkiem spełnienia minimalnych
wspólnych kryteriów określonych w załączniku (art. 8 ust. 4). Przepis
ten jest głównym narzędziem poszerzania członkostwa w sieci
EURES w ramach niniejszego wniosku.
Celem jest ustanowienie elastycznego mechanizmu,
który umożliwi państwom członkowskim (stopniowe)
włączanie do sieci EURES tak wielu organizacji, ile zostanie uznane
za przydatne dla dalszej realizacji celów sieci EURES:
-          po pierwsze, nie podano definicji organizacji
ubiegającej się o członkostwo, tak aby dostęp można
było przyznać wielu różnym zainteresowanym organizacjom, w tym
służbom zatrudnienia z sektora prywatnego i trzeciego, organizacjom
pracodawców, związkom zawodowym, izbom handlowym oraz organizacjom
pozarządowym działającym na rzecz pracowników migrujących. Wszystkie
te organizacje mogłyby w taki lub inny sposób znacząco
przyczynić się do zwiększenia wewnątrzunijnej
mobilności pracowników;
-          po drugie, jako że niektóre z tych organizacji mogą
podlegać określonym ograniczeniom uprawnień, statusu prawnego lub
zdolności administracyjnych, umożliwia się im zdecydowanie
się na udział wyłącznie w konkretnych częściach
działań sieci EURES (art. 9 ust. 1);
-          po trzecie, organizacje te mogą zostać partnerami
EURES we współpracy z innymi organizacjami (art. 8 ust. 6). Ramy
zapewniają zatem dużą elastyczność pod względem
budowania partnerstw na poziomie krajowym, a tym samym stopniowe
zwiększanie zasięgu geograficznego i tematycznego oraz poszerzanie
świadczenia usług na szczeblu krajowym współmiernie do wzorców
mobilności i potrzeb.
W art. 8 ust. 3 wprowadza się prawo
służb zatrudnienia do składania wniosków. Z prawa tego
można korzystać wyłącznie w państwie, w którym dane
służby zatrudnienia działają na mocy prawa (zasada
terytorialności). Chociaż publiczne służby zatrudnienia
nadal będą odgrywać istotną rolę w sieci EURES (art.
10), to przegląd wniosków składanych przez inne służby
zatrudnienia będzie pozostawiony państwom członkowskim. Państwo
członkowskie może wprowadzić dodatkowe kryteria
uzupełniające te ustanowione w załączniku, jeśli uzna
to za konieczne (art. 8 ust. 5).
W art. 11 wprowadza się pojedynczy organ
zarządzający, aby ułatwić praktyczną
współpracę pomiędzy Komisją a państwami
członkowskimi na potrzeby niniejszego rozporządzenia.
5.3.        Rozdział III –
Przejrzystość
W rozdziale tym wprowadza się szczegółowe
środki dotyczące przejrzystości i automatycznego dopasowywania
ofert zatrudnienia i osób poszukujących pracy:
–
aby podaż ofert zatrudnienia w portalu EURES była
możliwie pełna, zapewniając w całej Europie osobom
poszukującym pracy natychmiastowy dostęp do tych samych ofert, w
połączeniu z dostępną znaczną pulą życiorysów,
z której zarejestrowani pracodawcy mogą korzystać przy rekrutacji
(art. 14, 15 i 17);
–
w celu umożliwienia dobrego automatycznego dopasowywania
przez portal EURES ofert zatrudnienia i kandydatów we wszystkich państwach
członkowskich, tłumaczenia na wszystkie języki UE
umiejętności, kompetencji, zawodów i kwalifikacji zdobytych na
szczeblu krajowym, tak aby były one zrozumiałe dla wszystkich
zainteresowanych podmiotów (art. 16).
Przepisy zawarte w tym rozdziale wyraźnie
służą rozszerzeniu zasady przejrzystości na organizacje inne
niż publiczne służby zatrudnienia, zasadniczo poprzez dobrowolny
udział partnerów EURES w sieci EURES. Ponadto zachęca się
publiczne służby zatrudnienia do rozwijania współpracy z
wszelkimi innymi odpowiednimi organizacjami na zasadzie łatwego
dostępu do portalu EURES (art. 15 ust. 2) oraz do ułatwiania przekazywania
informacji na szczeblu krajowym poprzez utworzenie krajowego centrum (art. 15 ust.
5).
Możliwie pełna podaż ofert zatrudnienia

Obecnie nie wszystkie państwa
członkowskie udostępniają w portalu EURES wszystkie oferty zatrudnienia
publikowane i dostępne na poziomie krajowym. Na mocy art. 14 ust. 1 lit. a)
państwa członkowskie będą musiały udostępniać
w portalu EURES wszystkie oferty zatrudnienia, które publikują w kraju, a
zatem przepis ten rozszerza zakres art. 13 rozporządzenia (UE) nr 492/2011.

Po pierwsze, oznacza to zniesienie wszelkich dotychczasowych
ogólnych ograniczeń administracyjnych w przekazywaniu ofert zatrudnienia do
portalu EURES, takich jak ograniczenia związane z charakterem i czasem
trwania umowy lub z zamiarami pracodawców w odniesieniu do rekrutacji (art. 14 ust.
2).
Po drugie, wiąże się to z
dodaniem do istniejącej puli ofert wakatów a) dostępnych za
pośrednictwem publicznych służb zatrudnienia na poziomie
lokalnym lub regionalnym, lecz dotychczas nieudostępnianych na szczeblu
centralnym ani w portalu EURES; b) pochodzących od osób trzecich, takich
jak prywatne służby zatrudnienia, w przypadku gdy oferty te są
udostępniane publicznym służbom zatrudnienia na podstawie
istniejących umów krajowych; oraz c) pochodzących od partnerów EURES.

Biorąc pod uwagę stosunkowo nowe
osiągnięcia technologiczne w zakresie indeksowania stron
internetowych, ograniczoną liczbę państw członkowskich,
które korzystają z takich narzędzi, i ewentualne problemy pod
względem ochrony danych, na tym etapie nie proponuje się
zobowiązania państw członkowskich do udostępniania w portalu
EURES żadnych danych zbieranych za pomocą robotów internetowych
zgodnie z prawem krajowym.
Znaczna pula wniosków o zatrudnienie i życiorysów
Obecnie na poziomie europejskim nie prowadzi
się automatycznej elektronicznej wymiany życiorysów ani innych
informacji na temat profilu osób poszukujących pracy, mimo że wymiana
taka jest przewidziana w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 492/2011. Na mocy
art. 14 ust. 1 lit. b) państwa członkowskie będą w
przyszłości musiały udostępniać w portalu EURES
wnioski o zatrudnienie i życiorysy dostępne na szczeblu krajowym, pod
warunkiem że dana osoba wyraziła zgodę na ich przekazanie do
portalu EURES.
Będzie to obejmowało przekazywanie
do portalu EURES danych udostępnionych przez osoby poszukujące pracy
a) bezpośrednio publicznym służbom zatrudnienia, b) publicznym
służbom zatrudnienia w wyniku umów lub porozumień w sprawie
wymiany danych między publicznymi służbami zatrudnienia a innymi
służbami zatrudnienia oraz c) partnerom EURES. Umożliwiłoby
to pracodawcom zarejestrowanym w portalu EURES korzystanie z
bezpośredniego dostępu do większej puli życiorysów.
Mechanizmy pomocnicze na potrzeby
dostępu internetowego dla osób poszukujących pracy i pracodawców
Aby
ułatwić osobom poszukującym pracy i pracodawcom transgraniczne
udostępnianie wniosków o zatrudnienie, życiorysów i ofert
zatrudnienia, wprowadza się dwa obowiązki: a) zgodnie z art. 15
publiczne służby zatrudnienia i inni partnerzy EURES są
zobowiązani do usprawnienia dostępu do portalu EURES na zarządzanych
przez siebie portalach pracy, natomiast b) art. 17 stanowi, że publiczne
służby zatrudnienia i inni partnerzy EURES rejestrujący swoje
dane muszą oferować osobom poszukującym pracy i pracodawcom odpowiednią
pomoc, jeśliby chcieliby oni zarejestrować się również w
portalu EURES.
Automatyczne dopasowywanie ofert
zatrudnienia i osób poszukujących pracy
Komisja Europejska pracuje nad stworzeniem
europejskiej klasyfikacji umiejętności, kompetencji, kwalifikacji i
zawodów. Chociaż klasyfikacja ta ma przede wszystkim służyć
jako narzędzie automatycznego dopasowywania w oparciu o
umiejętności na potrzeby portalu EURES, pozwoli na pełną
interoperacyjność danych udostępnianych przez krajowe portale
pracy w całej Europie.
Z technicznego punktu widzenia harmonizacja
systemów klasyfikacji nie jest wymagana do osiągnięcia
interoperacyjności dla celów automatycznego dopasowywania. Aby wprowadzić
w Unii odpowiedni mechanizm prawny umożliwiający wszystkim
państwom członkowskim opracowanie funkcji automatycznego
dopasowywania transgranicznego ofert zatrudnienia i osób poszukujących
pracy w krajowych portalach pracy, w art. 16 przewiduje się jedynie,
że państwa członkowskie sporządzą wstępny wykaz w
celu przedstawienia powiązań między wszystkimi klasyfikacjami a opracowywaną
klasyfikacją europejską. W art. 16 ust. 3 ustalono
obowiązujący wszystkie państwa członkowskie termin, po
którym wszystkie udostępniane dane będą interoperacyjne, pod
warunkiem że stosowane będą techniczne normy i wzory (art. 16 ust.
5).
Odpowiedzialność za
jakość danych
Za jakość oferty zatrudnienia,
prawidłowość informacji w niej zamieszczonych oraz jej
zgodność z prawem krajowym i normami krajowymi odpowiedzialna jest
organizacja, która udostępnia ofertę portalowi Eures. Użytkownicy
portalu są o tym poinformowani w odpowiednim zastrzeżeniu prawnym
sporządzonym przez Komisję i znajdującym się na stronie
portalu. W art. 14 ust. 4 jest mowa o potrzebie przestrzegania takich krajowych
norm i przepisów, w art. 14 ust. 5 ustanowiono zasadę współpracy i
wymiany informacji w tej dziedzinie, a art. 14 ust. 6 przewiduje, że
źródło danych dotyczących oferty zatrudnienia musi być
możliwe do zidentyfikowania (zidentyfikowanie organizacji, która
udostępnia ofertę).
5.4.        Rozdział IV – Usługi
wsparcia
W rozdziale tym wprowadza się szczegółowe
środki dotyczące upowszechniania korzystania z portalu EURES oraz
usług wsparcia:
–
aby udostępniać podstawowe informacje na
temat sieci EURES w całej Unii wszystkim osobom poszukującym pracy
lub pracodawcom chcącym korzystać z przeznaczonych dla klientów
usług w zakresie rekrutacji oraz aby stale oferować każdej zainteresowanej
osobie dostęp do sieci EURES (art. 19 i art. 20 ust. 1);
–
aby pomagać każdej takiej osobie
zainteresowanej dopasowywaniem ofert zatrudnienia i osób poszukujących
pracy, pośrednictwem pracy i rekrutacją poprzez sieć EURES (art.
20 ust. 2–4 oraz art. 21–23).
Przepisy zawarte w tym rozdziale wyraźnie
służą świadczeniu usług wsparcia przez organizacje
inne niż publiczne służby zatrudnienia, zasadniczo poprzez
dobrowolny udział partnerów EURES w sieci EURES. Ponadto zachęca
się publiczne służby zatrudnienia do rozwijania partnerstwa w
celu promowania spójnego pakietu usług dla pracodawców w zakresie wewnątrzunijnej
mobilności pracowników (art. 21 ust. 4).
Zasady

W art. 18 ust. 1 i 2 ustanowiono odpowiednio zasady,
że państwa członkowskie muszą zapewnić na swoim
terytorium skuteczny dostęp do sieci EURES oraz opracować
skoordynowane podejście do usług wsparcia, biorąc pod uwagę
odpowiedzialność tych państw za system zezwoleń dla
partnerów EURES, sprawne funkcjonowanie krajowego urzędu koordynacji i
rolę publicznych służb zatrudnienia w zaspokajaniu interesu
publicznego w tej dziedzinie. W art. 18 ust. 3 określono szereg opcji, aby
zapewnić usługi na terytorium każdego państwa
członkowskiego.
W art. 18 ust. 5 ustanowiono zasadę,
że usługi wsparcia dla pracowników muszą być
bezpłatne, chociaż w odniesieniu do większości usług wsparcia
dla pracodawców można pobierać opłaty zgodnie z praktykami
krajowymi (art. 18 ust. 6).
Upowszechnianie
korzystania z portalu EURES
Artykuł 19 i art. 20 ust. 1 stanowią
odpowiednio, że a) każdy pracownik i pracodawca rejestrujący
się w celu korzystania z usług dla klientów za pośrednictwem
służb zatrudnienia w UE musi otrzymać niezbędne podstawowe
informacje na temat tego, co EURES może mu zaoferować, oraz że
b) każdy zainteresowany pracownik ma zostać aktywnie powiadomiony o
„ofercie EURES” w zakresie dalszej pomocy.
Usługi
wsparcia
W obecnej praktyce organizacje
należące do sieci EURES zachęca się do świadczenia
usług informacyjnych oraz usług poradnictwa i doradztwa na rzecz
odpowiednio osób poszukujących pracy i pracodawców. Organizacje te:
–
(…) pomagają i doradzają osobom
poszukującym pracy, zainteresowanym pracą za granicą, w wyborze
odpowiednich ofert pracy oraz udzielają pomocy i wsparcia w pisaniu
wniosków i życiorysów zgodnie z zalecanym europejskim formatem życiorysu.
Osobom poszukującym pracy stwarza się możliwość
zarejestrowania swoich życiorysów w należącej do EURES bazie
danych życiorysów;
–
(…) świadczą usługi informacyjne i
rekrutacyjne dla pracodawców, którzy pragną zatrudnić pracowników z
innych państw, w tym usługi doradztwa i pomocy w określeniu
profilu kandydatów. Promują należącą do EURES bazę
danych życiorysów jako narzędzie dające pracodawcom dostęp
do banku osób zainteresowanych pracą za granicą.
W decyzji z 2012 r. wezwano państwa
członkowskie do skupienia się w większym stopniu na
dopasowywaniu ofert zatrudnienia i osób poszukujących pracy,
pośrednictwie pracy i rekrutacji.
Aby wspierać bardziej spójne
wdrażanie w ramach sieci EURES, należy określić w prawie UE
usługi wsparcia, które mają być świadczone osobom
poszukującym pracy i pracodawcom zainteresowanym pomocą w zakresie wewnątrzunijnej
mobilności pracowników. Artykuły 20–23 dotyczą pełnej gamy usług, począwszy od podstawowych
informacji i wytycznych poprzez bardziej zindywidualizowaną pomoc, w tym w
odniesieniu do zabezpieczenia społecznego, a skończywszy na pomocy po
rekrutacji.
Usługi
wsparcia specjalnego
Pracownicy przygraniczni napotykają określone
problemy w zakresie zabezpieczenia społecznego, podatków i
ubezpieczeń, a zatem wymagają specjalnej pomocy.
Zainteresowane państwa członkowskie
mogą zdecydować się na utworzenie struktur współpracy i
świadczenia usług w regionach transgranicznych. W takim przypadku
usługi wsparcia dla pracowników przygranicznych muszą obejmować
a) rozwiązania w formie punktu kompleksowej obsługi na potrzeby
przekazywania informacji na temat ofert zatrudnienia, wniosków o zatrudnienie i
życiorysów (art. 15 ust. 6); b) ukierunkowane informacje podstawowe (art.
19 ust. 2) oraz c) w odniesieniu do zabezpieczenia społecznego,
zintegrowany dostęp internetowy (art. 23 ust. 2) oraz pomoc i odesłanie
do właściwych organów do spraw zabezpieczenia społecznego (art.
23 ust. 3).
Konkretną formą tych struktur
wsparcia są partnerstwa transgraniczne. Pod kierownictwem publicznych
służb zatrudnienia w państwach członkowskich partnerstwa te
mogą łączyć – w różnych konstelacjach, w zależności
od potrzeb regionalnego transgranicznego rynku pracy – publiczne
służby zatrudnienia, pracodawców i organizacje związkowe, organy
lokalne i inne instytucje zajmujące się problemami w zakresie zatrudnienia
i szkolenia zawodowego w regionach przygranicznych. Regionami transgranicznymi
kwalifikującymi się do zastosowania struktury wsparcia specjalnego
są zagłębia zatrudnienia, w których istnieją znaczne
przepływy osób dojeżdżających przez granicę do pracy
lub wyraźne możliwości zaistnienia takiego zjawiska.
Niedyskryminujący dostęp do
aktywnej polityki rynku pracy
W art. 24 ustanowiono zasadę braku
dyskryminacji w dostępie do aktywnej polityki rynku pracy obywateli
przemieszczających się na terytorium własnego kraju i obywateli
przemieszczających się do innych państw członkowskich
(równe traktowanie w przypadku mobilności wyjazdowej). Jest to
następstwem art. 5 rozporządzenia (UE) nr 492/2011, który stanowi,
że pracownicy, którzy poszukują zatrudnienia na terytorium innego
państwa członkowskiego, uzyskują tam taką samą pomoc,
jaka w tym państwie jest udzielana jego obywatelom (równe traktowanie w
przypadku mobilności wjazdowej).
5.5.        Rozdział V – Stosunek do
polityki w zakresie mobilności
W rozdziale tym wprowadza się szczegółowy
środek:
–
w celu wsparcia funkcjonowania sieci EURES poprzez
wymianę informacji na temat krajowych niedoborów i nadwyżek siły
roboczej oraz koordynację działań w państwach
członkowskich (art. 25-30).
Przepisy zawarte w tym rozdziale wyraźnie
służą rozszerzeniu gromadzenia i analizowania informacji, danych
i wskaźników przez organizacje inne niż publiczne służby
zatrudnienia, co ma być zapewnione przez udział partnerów EURES w
sieci EURES.
Ogólny cel wymiany informacji i
sprawozdawczości
Ogólnym celem tego rozdziału jest
wzmocnienie istniejących rozwiązań w zakresie wymiany informacji
w ramach sieci EURES, w przypadku gdy sprzyja to jakości konkretnych
wyników zbiorowych lub koordynacji polityk państw członkowskich.
Działania odnoszące się do
wymiany informacji
Artykuł 25 przejmuje przepis uzgodniony w
ramach negocjacji w sprawie Europejskiego programu na rzecz zatrudnienia i
innowacji społecznych. Powinno to pomóc we włączeniu do
działań sieci EURES prac w zakresie analizy danych dotyczących
przepływów i wzorców mobilności. Ponieważ bardziej odpowiednim
aktem dla tego przepisu jest rozporządzenie w sprawie EURES, proponuje
się uchylić odpowiedni artykuł w Europejskim programie na rzecz
zatrudnienia i innowacji społecznych (zob. art. 35).
W art. 26 nakłada się na
państwa członkowskie obowiązek udostępniania informacji o
rynku pracy istotnych dla wewnątrzunijnej mobilności pracowników. Pomoże
to państwom członkowskim powiązać działania
podejmowane w ramach sieci EURES z szerszym obrazem polityki w zakresie
mobilności.
Artykuł 27 ma na celu zachęcenie
wszystkich organizacji należących do sieci EURES, tj. urzędów
koordynacji, publicznych służb zatrudnienia oraz innych partnerów
EURES, do otwartej i aktywnej wymiany dostępnych informacji na temat sytuacji
w poszczególnych państwach członkowskich, które to dane mogą
być przydatne dla pracowników zainteresowanych mobilnością wewnątrzunijną.
Do chwili obecnej informacje te są zbierane wyłącznie przez
urzędy koordynacji, a następnie zamieszczane w portalu EURES. Bardziej
integracyjne podejście oddolne do opracowywania tego rodzaju informacji
będzie korzystne dla pracowników. Wyniki można zebrać i
umieścić w uzgodnionych wzorach (art. 27 ust. 3).
Artykuł 28 przejmuje podejście dotyczące
programowania określone w decyzji z 2012 r. Wymiana wśród krajowych
urzędów koordynacji informacji na temat planowanych działań,
zasobów i monitorowania powinna zwiększyć efektywność
całej sieci EURES. Może wzmocnić efekt synergii i rozwój
konkretnych wspólnych projektów na rzecz rekrutacji.
Działania odnoszące się do
sprawozdawczości
W art. 29 określono sposoby mierzenia
wyników sieci EURES.
Artykuł 30 ma na celu kontynuowanie
podejścia ustanowionego w art. 17 rozporządzenia (UE) nr 492/2011,
zgodnie z którym co dwa lata składane jest sprawozdanie z wykonania
przepisów rozdziału II rozporządzenia.
5.6.        Rozdział VI – Przepisy
końcowe
W art. 31 sprecyzowano, że wszystkie
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu muszą być realizowane
zgodnie z przepisami UE dotyczącymi ochrony danych osobowych i z krajowymi
środkami wykonawczymi do nich. Ponieważ Komisja jako Europejski
Urząd Koordynacji jest jednym z podmiotów, rozporządzenie (UE) nr
45/2001 również musi być przestrzegane.
W art. 32 przewiduje się ocenę ex
post wprowadzenia niniejszego rozporządzenia.
Artykuły 33 i 34 to standardowe przepisy
unijnego prawa wtórnego dotyczące stosowania art. 290 i 291 TFUE.
W art. 35 określono przepisy, które
tracą moc.
W art. 36 podkreśla się istnienie
przepisów przejściowych zgodnie z traktatami o przystąpieniu. Przepis
ten ma zastosowanie do Chorwacji.
2014/0002 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie europejskiej sieci służb
zatrudnienia, dostępu pracowników do usług w zakresie mobilności
oraz dalszej integracji rynków pracy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 46,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[17],
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[18],

po konsultacji z Europejskim Inspektorem
Ochrony Danych,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Swobodny przepływ
pracowników jest jedną z podstawowych wolności obywateli Unii i
jednym z filarów rynku wewnętrznego w Unii zapisanych w art. 45 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktat”). Jego wdrażanie jest
doprecyzowane w prawie Unii mającym na celu zagwarantowanie pełnego
korzystania z praw przyznanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin.
(2)       Swobodny przepływ
pracowników jest kluczowym warunkiem rozwoju bardziej zintegrowanego unijnego
rynku pracy, umożliwiającego pracownikom przenoszenie się z
regionów o dużym bezrobociu do regionów, w których występują
niedobory siły roboczej. Przyczynia się on również do znalezienia
osób o odpowiednich umiejętnościach na wolne miejsca pracy oraz do dostosowywania
podaży miejsc prac do popytu na nie.
(3)       W przepisach
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5
kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz
Unii (tekst jednolity)[19]
określono mechanizmy kojarzenia ofert zatrudnienia i wniosków o
zatrudnienie oraz ich równoważenia, a także wymiany informacji, a w
decyzji wykonawczej Komisji 2012/733/UE z dnia 26 listopada 2012 r. ustanowiono
przepisy dotyczące funkcjonowania sieci EURES (Europejskie
Służby Zatrudnienia) zgodnie z tym rozporządzeniem. Potrzebny
jest przegląd tych ram regulacyjnych w celu odzwierciedlenia nowych
wzorców mobilności, rozszerzonych wymogów sprawiedliwej mobilności,
zmian w technologii wymiany danych dotyczących wolnych miejsc pracy,
korzystania przez osoby poszukujące pracy i pracodawców z
różnorodnych kanałów rekrutacji oraz rosnącej roli pod
względem świadczenia usług rekrutacyjnych, jaką
odgrywają pośrednicy na rynku pracy inni niż publiczne
służby zatrudnienia.
(4)       Aby pomóc pracownikom, którzy
korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się, w skutecznym
korzystaniu z tego prawa, wsparcie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu
jest dostępne każdemu obywatelowi Unii, który ma prawo do
podjęcia działalności jako pracownik najemny, i członkom ich
rodzin zgodnie z art. 45 Traktatu. Państwa członkowskie
zapewniają taki sam dostęp każdemu obywatelowi państwa
trzeciego, któremu przysługuje, zgodnie z prawem unijnym lub krajowym,
równe traktowanie w taki sam sposób, w jaki państwa te traktują
własnych obywateli w tej dziedzinie.
(5)       Rosnąca
współzależność między rynkami pracy wymaga
ściślejszej współpracy służb zatrudnienia w celu
zapewnienia swobody przepływu wszystkich pracowników poprzez dobrowolną
i sprawiedliwą mobilność pracowników w Unii zgodnie z art. 46 lit.
a) Traktatu. Należy zatem ustanowić wspólne ramy współpracy
między państwami członkowskimi i Komisją w zakresie
mobilności pracowników w Unii. W ramach tych należy
połączyć oferty zatrudnienia z całej Unii i
możliwość składania wniosków o zatrudnienie („kojarzenie
ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenie”),
określić warunki świadczenia powiązanych usług
wsparcia dla pracowników i pracodawców oraz ustanowić wspólne
podejście do wymiany informacji niezbędnych do ułatwienia
wspomnianej współpracy.
(6)       W Pakcie na rzecz wzrostu
gospodarczego i zatrudnienia Rada Europejska zwróciła się z wnioskiem
o zbadanie możliwości objęcia siecią EURES przyuczania do
zawodu i praktyki zawodowej w ramach obecnie obowiązującego
rozporządzenia, pod warunkiem że osoby, których to dotyczy, są
uważane za pracowników w kontekście praw przyznanych obywatelom na
mocy art. 45 Traktatu. Trzeba wprowadzić odpowiednią wymianę
ogólnych informacji na temat mobilności na potrzeby przyuczania do zawodu
i praktyki zawodowej w Unii oraz opracować odpowiednie wsparcie dla
kandydatów na praktyki i staże, w oparciu o mechanizm kojarzenia ofert
zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenia, kiedy
zostanie to uznane za wykonalne zgodnie z odpowiednimi normami i z
poszanowaniem kompetencji państw członkowskich.
(7)       Potrzebne jest spójniejsze
stosowanie w całej Unii kojarzenia ofert zatrudnienia i wniosków o
zatrudnienie oraz ich równoważenia, jak również usług wsparcia i
wymiany informacji na temat wewnątrzunijnej mobilności pracowników. W
związku z tym konieczne jest ustanowienie sieci EURES jako integralnej
części wspólnych ram współpracy między państwami
członkowskimi a Komisją. Należy określić role i
obowiązki poszczególnych organizacji uczestniczących w sieci, takich
jak Komisja Europejska („Europejski Urząd Koordynacji”), organy wyznaczone
przez państwa członkowskie do podejmowania działań na
poziomie krajowym („krajowe urzędy koordynacji”) i organizacje pomagające
osobom poszukującym pracy i pracodawcom („partnerzy EURES”).
(8)       Transnarodową i
transgraniczną współpracę i wsparcie wszystkich organizacji
działających na rzecz EURES w państwach członkowskich
ułatwiłaby struktura na poziomie unijnym („Europejski Urząd
Koordynacji”), która powinna zapewniać wspólne informacje, działania
szkoleniowe, narzędzia i wytyczne. Struktura ta powinna być
również odpowiedzialna za rozwój internetowego Europejskiego Portalu
Mobilności Zawodowej (portalu EURES), wspólnej platformy informatycznej. W
celu pokierowania działaniami tej struktury należy w porozumieniu z
państwami członkowskimi opracować wieloletnie programy prac.
(9)       Państwa
członkowskie powinny ustanowić urzędy koordynacji na szczeblu
krajowym, aby zapewnić ogólne wsparcie i pomoc wszystkim organizacjom
działającym na ich terytorium na rzecz EURES, oraz wspierać
współpracę tych urzędów z ich odpowiednikami w innych
państwach członkowskich oraz z Europejskim Urzędem Koordynacji. Zadaniem
tych urzędów koordynacji powinno w szczególności być
rozpatrywanie skarg i problemów związanych z ofertami zatrudnienia oraz
weryfikacja zgodności w odniesieniu do dobrowolnej i sprawiedliwej
mobilności pracowników w Unii.
(10)     Udział partnerów
społecznych w sieci EURES przyczynia się w szczególności do
analizowania przeszkód w mobilności oraz do promowania sprawiedliwej i
dobrowolnej mobilności pracowników w Unii, w tym w regionach
przygranicznych. Przedstawiciele partnerów społecznych na poziomie Unii
powinni zatem być zaangażowani w ogólną strukturę
zarządzania sieci EURES, natomiast krajowe organizacje pracodawców i
związki zawodowe mogą ubiegać się o status partnera EURES.
(11)     Skład sieci EURES pod
względem organizacji innych niż te wymienione powyżej powinien
być elastyczny, aby dostosowywać się do zmieniającego się
rynku usług rekrutacji. Pojawienie się różnych służb
zatrudnienia w połączeniu ze zmienioną rolą publicznych
służb zatrudnienia w odniesieniu do krajowych usług rekrutacyjnych
wskazuje na konieczność podjęcia przez państwa
członkowskie i Komisję Europejską wspólnego działania na
rzecz otwarcia sieci EURES jako głównego unijnego narzędzia świadczenia
wewnątrzunijnych usług rekrutacyjnych.
(12)     Poszerzony skład sieci
EURES daje korzyści społeczne, gospodarcze i finansowe. Zwiększa
efektywność świadczenia usług poprzez ułatwianie
tworzenia partnerstw, zwiększenie komplementarności i poprawienie
jakości. Zwiększa udział sieci EURES w rynku w takim zakresie, w
jakim nowi członkowie udostępniają oferty zatrudnienia, wnioski
o zatrudnienie i życiorysy. Transnarodowa i transgraniczna
współpraca, która jest kluczowym elementem funkcjonowania sieci EURES,
mogłaby generować innowacyjne formy uczenia się i
współpracy między służbami zatrudnienia, w tym w zakresie
norm jakości w odniesieniu do ofert zatrudnienia i usług wsparcia. Sieć
EURES zwiększyłaby zatem swoje znaczenie jako jedno z
najważniejszych unijnych narzędzi dostępnych państwom
członkowskim i Komisji Europejskiej na potrzeby wspierania konkretnych
środków na rzecz wysokiego poziomu zatrudnienia w Unii.
(13)     Zgodnie ze swoimi
kompetencjami w zakresie organizacji rynków pracy to same państwa członkowskie
powinny być odpowiedzialne za udzielanie organizacjom zezwolenia na
udział w sieci EURES w charakterze partnerów EURES. Każde
państwo powinno być odpowiedzialne za własne terytorium. Udzielanie
zezwoleń powinno zależeć od spełnienia minimalnych wspólnych
kryteriów i ograniczonego zbioru podstawowych zasad dotyczących procesu
udzielania zezwolenia, aby zapewnić przejrzystość i
równość szans pod względem przystępowania do sieci EURES,
bez uszczerbku dla elastyczności, która jest niezbędna dla
uwzględnienia różnych krajowych modeli i form współpracy
pomiędzy publicznymi służbami zatrudnienia a innymi podmiotami
działającymi na rynku pracy w państwach członkowskich.
(14)     Jednym z celów sieci EURES
jest wsparcie sprawiedliwej wewnątrzunijnej mobilności pracowników i
dlatego minimalne wspólne kryteria udzielania organizacjom zezwolenia na
przystąpienie do tej sieci powinny obejmować wymóg, aby organizacje
te zobowiązały się do pełnego poszanowania mających
zastosowanie norm pracy i wymogów prawnych.
(15)     Aby zagwarantować
równowagę między obecnym funkcjonowaniem sieci EURES, które opiera
się na długotrwałej współpracy pomiędzy publicznymi
służbami zatrudnienia, a celem związanym z otwarciem sieci EURES
na nowe organizacje, należy ustanowić przepisy, w których podkreślona
będzie szczególna pozycja publicznych służb zatrudnienia w sieci
EURES. Należy wprowadzić okres przejściowy, po którym
udział publicznych służb zatrudnienia również będzie zależał
od spełnienia wszystkich minimalnych wspólnych kryteriów. Państwa
członkowskie powinny dopilnować, żeby publiczne służby
zatrudnienia działały zgodnie z minimalnymi wspólnymi kryteriami oraz
z obowiązkami wynikającymi z rozporządzenia.
(16)     Aby przekazywać
pracownikom i pracodawcom wiarygodne i aktualne informacje na temat
różnych aspektów wewnątrzunijnej mobilności pracowników,
sieć EURES powinna współpracować z innymi organami,
służbami i unijnymi sieciami na rzecz mobilności i informowania
obywateli o ich prawach wynikających z prawa unijnego, takimi jak: portal
„Twoja Europa”, „Europejski Portal Młodzieżowy” oraz SOLVIT,
organizacjami odpowiedzialnymi za uznawanie kwalifikacji zawodowych oraz
organami zajmującymi się promowaniem, analizowaniem, monitorowaniem i
wspieraniem równego traktowania pracowników, wyznaczonymi zgodnie z
dyrektywą [Parlamentu Europejskiego i Rady] …/2013 (UE) [w sprawie
środków ułatwiających korzystanie z praw przyznanych pracownikom
w kontekście swobodnego przepływu pracowników].
(17)     Prawo do swobody
przemieszczania się pociąga za sobą konieczność
ustanowienia środków wspierających kojarzenie ofert zatrudnienia i
wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenie, to znaczy wymianę
ofert zatrudnienia, wniosków o zatrudnienie i życiorysów, aby rynek pracy
był w pełni dostępny zarówno dla pracowników, jak i pracodawców,
zgodnie z art. 46 lit. d) Traktatu. Dlatego Komisja powinna ustanowić na
szczeblu unijnym wspólną platformę informatyczną i ją
obsługiwać. Zabezpieczenie tego prawa oznacza umożliwienie
pracownikom uzyskania faktycznego dostępu do wszystkich
możliwości zatrudnienia w całej Unii.
(18)     Wspólna platforma
informatyczna, na której gromadzone są oferty zatrudnienia i zapewniona
jest możliwość złożenia wniosku o zatrudnienie, a
osobom poszukującym pracy i pracodawcom umożliwia się
automatyczne dopasowanie danych według różnych kryteriów i poziomów,
powinna ułatwić osiągnięcie równowagi na unijnych rynkach
pracy, co doprowadzi do wzrostu poziomu zatrudnienia i pomoże
uniknąć poważnych zagrożeń dla standardu życia i
poziomu zatrudnienia w różnych regionach i sektorach przemysłu.
(19)     Odpowiedzialność
prawna za zapewnienie merytorycznej i technicznej jakości informacji
udostępnionych na wspólnej platformie informatycznej, w szczególności
danych pochodzących z ofert zatrudnienia, należy do organizacji,
które udostępniają te informacje zgodnie z prawem lub normami
ustanowionymi przez państwa członkowskie. Komisja powinna
ułatwiać współpracę, aby umożliwić wczesne
wykrywanie wszelkich oszustw lub nadużyć dotyczących wymiany
informacji na szczeblu europejskim.
(20)     Wspólny system klasyfikacji
umiejętności, kompetencji, kwalifikacji i zawodów stanowi jedno z
najważniejszych narzędzi umożliwiających składanie
przez internet wniosków o zatrudnienie w Unii i dlatego konieczne jest
rozwijanie współpracy pomiędzy państwami członkowskimi a
Komisją Europejską w celu osiągnięcia
interoperacyjności i znaczącego poziomu transgranicznego
automatycznego dopasowywania ofert zatrudnienia i osób poszukujących
pracy, w tym poprzez przedstawienie powiązań między wspólnym
systemem klasyfikacji a systemami krajowymi. W tym kontekście należy
również wykorzystać pozostałe przyjęte europejskie formaty
i narzędzia na rzecz porównywalności i przejrzystości
umiejętności i kwalifikacji, takie jak europejskie ramy kwalifikacji oraz
jednolite ramy dla przejrzystości kwalifikacji i kompetencji (Europass).
(21)     Należy wprowadzić
wspólne podejście do usług świadczonych przez organizacje
(„usługi wsparcia”) uczestniczące w sieci EURES, a także w
miarę możliwości zagwarantować poszanowanie zasady równego
traktowania pracowników i pracodawców szukających pomocy w zakresie
wewnątrzunijnej mobilności pracowników, niezależnie od tego, w
którym miejscu w Unii się znajdują. Należy zatem ustanowić
przepisy i zasady dotyczące dostępności usług wsparcia na
terytorium poszczególnych państw członkowskich. To wspólne
podejście obejmuje również przyuczanie do zawodu
i praktykę zawodową uznawane za zatrudnienie.
(22)     Szerszy i bardziej kompleksowy
wybór pomocy w zakresie możliwości wewnątrzunijnej
mobilności pracowników jest korzystny dla pracowników i konieczny do
poprawienia potencjału sieci EURES pod względem zapewniania
pracownikom wsparcia przez całe ich życie zawodowe, umożliwiając
im bezpieczną zmianę zatrudnienia i chroniąc ich karierę
zawodową.
(23)     Usługi wsparcia
pomogą zmniejszyć przeszkody napotykane przez osoby poszukujące
pracy przy korzystaniu z praw pracowniczych przysługujących im na
mocy prawa unijnego, a także efektywniej korzystać ze wszystkich
możliwości zatrudnienia, zapewniając tym samym lepsze
indywidualne perspektywy zatrudnienia.
(24)     Dogłębne zrozumienie
popytu na pracę pod względem zawodów, sektorów i potrzeb pracodawców
miałoby korzystny wpływ na prawo do swobodnego przemieszczania
się pracowników na terytorium Unii i dlatego usługi wsparcia powinny
obejmować dobrej jakości wsparcie dla pracodawców, w
szczególności małych i średnich przedsiębiorstw. Ścisła
współpraca pomiędzy służbami zatrudnienia a pracodawcami zwiększy
liczbę ofert zatrudnienia, podniesie poziom dopasowywania odpowiednich
kandydatów do miejsc pracy, zapewni możliwość zatrudnienia
osobom poszukującym pracy, zwłaszcza należącym do grup
szczególnie wrażliwych, oraz podniesie poziom informacji o rynku pracy.
(25)     Usługi wsparcia wspólne
dla wszystkich państw członkowskich należy określić na
podstawie porozumienia w odniesieniu do skutecznych praktyk państw
członkowskich w zakresie udzielania informacji, poradnictwa i doradztwa na
rzecz osób poszukujących pracy i pracodawców.
(26)     Usługi wsparcia dla
pracowników powiązane są z korzystaniem przez nich z podstawowej
wolności, jaką jest swobodny przepływ pracowników na mocy prawa
unijnego, dlatego powinny być bezpłatne. Usługi wsparcia dla
pracodawców mogą jednak podlegać opłacie zgodnie z praktykami
krajowymi.
(27)     Szczególną uwagę
należy zwrócić na wspieranie mobilności w regionach
przygranicznych i na świadczenie usług pracownikom przygranicznym,
którzy mieszkają w jednym państwie członkowskim, a pracują
w innym, i muszą radzić sobie z różnymi krajowymi praktykami i
systemami prawnymi oraz napotykają specyficzne przeszkody administracyjne,
prawne i podatkowe w mobilności. Państwa członkowskie mogą
zdecydować się na utworzenie struktur wsparcia specjalnego, aby
ułatwić tego rodzaju mobilność. Takie struktury powinny w
ramach sieci EURES zaspokajać określone potrzeby w zakresie
informacji, wytycznych, transgranicznego dopasowywania popytu na pracę i
podaży pracy oraz wynikającego z tego pośrednictwa pracy.
(28)     Przejrzystość rynków
pracy i odpowiednie możliwości dopasowywania ofert zatrudnienia i
osób poszukujących pracy są koniecznymi warunkami mobilności
pracowników w Unii. Równowagę między podażą pracy a popytem
na pracę można osiągnąć za pośrednictwem
efektywnego unijnego systemu wymiany informacji na temat krajowych i
sektorowych nadwyżek i niedoborów siły roboczej, który powinny
utworzyć państwa członkowskie wspólnie z Komisją
Europejską i który państwa członkowskie powinny
wykorzystywać jako podstawę kształtowania swojej polityki w
zakresie mobilności oraz fundament praktycznej współpracy w sieci
EURES.
(29)     Swobodny przepływ
pracowników i wysoki poziom zatrudnienia są ściśle ze sobą powiązane,
co zmusza państwa członkowskie do opracowania polityki w zakresie
mobilności na rzecz lepszego funkcjonowania rynków pracy w Unii. Politykę
państw członkowskich w dziedzinie mobilności należy
traktować jak integralną część ich polityki
społecznej i polityki zatrudnienia.
(30)     Należy ustanowić
cykl programowania, aby wspierać koordynację działań w
zakresie mobilności wewnątrzunijnej. Aby programowanie planów
działania państw członkowskich było efektywne, należy w
nim uwzględniać dane dotyczące przepływów i wzorców
mobilności, analizę danych dotyczących istniejących i
prognozowanych niedoborów i nadwyżek siły roboczej oraz
doświadczenia i praktyki związane z rekrutacją w ramach sieci
EURES. Powinno także obejmować przegląd istniejących
zasobów i narzędzi, którymi organizacje w państwach
członkowskich dysponują na potrzeby ułatwiania
wewnątrzunijnej mobilności pracowników.
(31)     Wymiana pomiędzy
państwami członkowskimi projektów planów działania w ramach
cyklu programowania powinna umożliwiać krajowym urzędom
koordynacji, działającym w imieniu państw członkowskich,
oraz Europejskiemu Urzędowi Koordynacji przeznaczanie zasobów sieci EURES
na odpowiednie działania i projekty, a tym samym kierować rozwojem
sieci EURES jako narzędzia w większym stopniu zorientowanego na
wyniki i reagującego na potrzeby pracowników zgodnie z dynamiką
rynków pracy.
(32)     Aby uzyskać
wystarczające informacje na potrzeby pomiaru wyników sieci EURES,
należy ustanowić wspólne wskaźniki. Organizacje
uczestniczące w sieci EURES powinny kierować się tymi
wskaźnikami podczas określania swoich rezultatów; wskaźniki te
powinny także stanowić pomoc przy ocenie postępów w
osiąganiu celów określonych dla całej sieci EURES, w tym pod
względem jej wkładu we wdrażanie skoordynowanej strategii
zatrudnienia zgodnie z art. 145 Traktatu.
(33)     Ilekroć środki
przewidziane w niniejszym rozporządzeniu pociągają za sobą
przetwarzanie danych osobowych, muszą być realizowane zgodnie z przepisami
unijnymi dotyczącymi ochrony danych osobowych[20] i z krajowymi
środkami wykonawczymi do nich.
(34)     Niniejsze rozporządzenie przestrzega
praw podstawowych i zasad uznanych w szczególności w Karcie praw
podstawowych Unii Europejskiej, o której mowa w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.

(35)     Jako że cel niniejszego
rozporządzenia ‑ a mianowicie ustanowienie wspólnych ram
współpracy między państwami członkowskimi na potrzeby
gromadzenia ofert pracy i zapewnienia możliwości składania
wniosków o zatrudnienie oraz ułatwienie osiągnięcia równowagi
między podażą a popytem na rynku pracy ‑ nie może
zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez
państwa członkowskie, może natomiast być w większym
stopniu osiągnięty na szczeblu unijnym ze względu na skalę
i efekty przedmiotowego działania, Unia może przyjąć
środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art.
5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności,
określoną we wspomnianym art. 5, niniejsze rozporządzenie nie
wykracza poza zakres konieczny do osiągnięcia zamierzonego celu.
(36)     Należy Komisji
powierzyć uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art.
290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, aby zagwarantować,
że obowiązki nałożone na państwa członkowskie w zakresie
udzielania organizacjom zezwolenia na przyłączenie się do sieci
EURES w charakterze partnerów EURES oraz zapewniania wspólnych wskaźników w
odniesieniu do wyników uzyskiwanych przez te organizacje mogą zostać
zmienione w świetle doświadczeń uzyskanych w wyniku
złożenia przez te organizacje wniosku lub w celu uwzględnienia
zmieniających się potrzeb na rynku pracy. Szczególnie istotne jest,
by w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje,
w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty
delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie
przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(37)     W celu zapewnienia jednolitych
warunków wdrażania technicznych norm i formatów mających zastosowanie
do kojarzenia ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich
równoważenia, ich automatycznego dopasowywania, jak również modeli i
procedur w zakresie wymiany informacji między państwami
członkowskimi, uprawnienia wykonawcze należy powierzyć Komisji. Uprawnienia
te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.
ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli
przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez
Komisję,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
1.           Celem niniejszego
rozporządzenia jest ułatwienie korzystania ze swobody przepływu
pracowników wewnątrz Unii zgodnie z art. 45 TFUE poprzez ustanowienie wspólnych
ram współpracy między państwami członkowskimi a
Komisją.
2.           Do celów ustępu pierwszego
w niniejszym rozporządzeniu przewiduje się cele, przepisy i zasady
dotyczące
a)      współpracy między
państwami członkowskimi a Komisją w zakresie udostępniania
danych dotyczących ofert zatrudnienia, wniosków o zatrudnienie i życiorysów
oraz w zakresie wynikającego z tego pośrednictwa w zatrudnianiu
pracowników;
b)      działań podejmowanych przez
państwa członkowskie i między nimi w celu ułatwienia
zachowania równowagi między popytem a podażą na unijnym rynku
pracy, aby promować wysoki poziom zatrudnienia;
c)      funkcjonowania europejskiej sieci
służb zatrudnienia w relacjach między państwami
członkowskimi a Komisją;
d)      powiązanych usług wsparcia
mobilności świadczonych pracownikom i pracodawcom.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia
stosuje się następujące definicje:
a)           „publiczne służby
zatrudnienia” są organizacjami z państw członkowskich,
będącymi częścią właściwych ministerstw,
organów publicznych lub przedsiębiorstw podlegających prawu
publicznemu, które to organizacje są odpowiedzialne za wdrażanie
aktywnej polityki rynku pracy i świadczenie usług w zakresie
zatrudnienia w interesie publicznym;
b)           „służby zatrudnienia”
oznaczają każdą osobę prawną lub fizyczną,
prowadzącą zgodnie z prawem działalność w
państwie członkowskim, która świadczy usługi na rzecz osób
poszukujących pracy, aby znalazły zatrudnienie, oraz usługi na rzecz
pracodawców w zakresie rekrutacji pracowników;
c)           „oferta zatrudnienia” oznacza
każdą ofertę zatrudnienia, w tym ofertę przyuczenia do zawodu lub praktyki zawodowej uznawanych za zatrudnienie;
d)           „kojarzenie ofert zatrudnienia i
wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenie” oznacza wymianę
informacji oraz przetwarzanie ofert zatrudnienia, wniosków o zatrudnienie i życiorysów;

e)           „wspólna platforma informatyczna”
oznacza infrastrukturę informatyczną i związane z nią
platformy utworzone na szczeblu europejskim na potrzeby kojarzenia ofert
zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenia;
f)            „pośrednictwo pracy” oferowane
przez służby zatrudnienia w odniesieniu do kojarzenia pracownika z
pracodawcą lub „rekrutacja” pracownika przez pracodawcę
oznaczają świadczenie usług pośrednictwa pomiędzy
stroną podaży a stroną popytu w celu obsadzenia wolnego
stanowiska pracy;
g)           „pracownik przygraniczny” oznacza
każdego pracownika wykonującego pracę najemną w
państwie członkowskim, który ma miejsce zamieszkania na terytorium
innego państwa członkowskiego, gdzie co do zasady powraca
każdego dnia lub co najmniej raz w tygodniu.
ROZDZIAŁ II
USTANOWIENIE SIECI EURES
Artykuł 3
Ustanowienie
Niniejsze rozporządzenie ustanawia
europejską sieć służb zatrudnienia („sieć EURES”).
Artykuł 4
Skład, role i wspólne obowiązki
1.           W skład sieci EURES
wchodzą następujące kategorie organizacji:
a)      Komisja Europejska, która jest
odpowiedzialna za wspieranie sieci EURES w wykonywaniu jej działań za
pośrednictwem Europejskiego Urzędu Koordynacji;
b)      członkowie EURES, którymi są
wyznaczone przez państwa członkowskie organy odpowiedzialne za
stosowanie niniejszego rozporządzenia w danym państwie
członkowskim, tj. krajowe urzędy koordynacji;
c)      partnerzy EURES, którymi są
organizacje upoważnione przez państwa członkowskie do udzielania
na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym wsparcia w zakresie kojarzenia
ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenia lub
usług wsparcia na rzecz pracowników i pracodawców.
2.           Zgodnie ze swoimi
odpowiednimi rolami i obowiązkami wszystkie organizacje uczestniczące
w sieci EURES aktywnie promują, ściśle współpracując,
możliwości, jakie oferuje mobilność pracowników w UE, i
dążą do udoskonalenia sposobów i środków
umożliwiających pracownikom i pracodawcom wykorzystywanie tych
możliwości na poziomie lokalnym, regionalnym, krajowym i europejskim.
Artykuł 5
Cele
Sieć EURES przyczynia się do realizacji
następujących celów:
a)           ułatwiania korzystania z praw
przyznanych na mocy art. 45 TFUE oraz przepisów rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie
swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii[21];
b)           realizacji skoordynowanej strategii
na rzecz zatrudnienia zgodnie z art. 145 TFUE;
c)           lepszego funkcjonowania i lepszej
integracji rynków pracy w Unii;
d)           zwiększonej dobrowolnej
mobilności geograficznej i zawodowej w Unii na sprawiedliwych zasadach;
e)           włączenia społecznego
oraz integracji osób wyłączonych z rynku pracy.
Artykuł 6
Obowiązki Europejskiego Urzędu Koordynacji
1.           Europejski Urząd Koordynacji
w szczególności wykonuje następujące zadania:
a)      formułowanie spójnych ram oraz
świadczenie horyzontalnego wsparcia na rzecz sieci EURES, w tym:
(i) obsługa i rozwój europejskiego portalu
poświęconego mobilności zawodowej, „portalu EURES”, i związanych
z tym usług informatycznych, w tym systemów i procedur wymiany ofert
zatrudnienia, wniosków o zatrudnienie, życiorysów i dokumentów
uzupełniających, takich jak paszporty umiejętności itp.
oraz pozostałych informacji, we współpracy z innymi odpowiednimi
unijnymi służbami i sieciami zajmującymi się
świadczeniem usług informacyjnych i doradczych, oraz inicjatyw;
(ii) działania związane z informowaniem
i komunikacją;
(iii) wspólny program szkoleniowy dla pracowników
EURES;
(iv) ułatwianie tworzenia sieci kontaktów,
wymiany najlepszych praktyk i wzajemnego uczenia się w obrębie sieci
EURES;
b)      analiza mobilności geograficznej i
zawodowej;
c)      opracowanie odpowiednich ram na potrzeby
współpracy i kojarzenia ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich
równoważenia w Unii w odniesieniu do przyuczania do zawodu i praktyki
zawodowej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
d)      monitorowanie i ocena
działalności EURES oraz wyników EURES w dziedzinie zatrudnienia we
współpracy z członkami EURES.
2.           Wieloletnie programy prac
Europejskiego Urzędu Koordynacji sporządzane są w porozumieniu z
grupą koordynacyjną EURES, o której mowa w art. 11.
Artykuł 7
Obowiązki krajowych urzędów koordynacji
1.           Każdy krajowy urząd
koordynacji odpowiada za
a)      współpracę z Komisją i
innymi państwami członkowskimi w zakresie kojarzenia ofert
zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenia w ramach
określonych w rozdziale III;
b)      organizację pracy na rzecz EURES w
danym państwie członkowskim, w tym świadczenie usług wsparcia
zgodnie z rozdziałem IV;
c)      koordynowanie działań
podejmowanych przez dane państwo członkowskie i wraz z innymi
państwami członkowskimi zgodnie z rozdziałem V.
2.           Krajowy urząd
koordynacji organizuje również wdrażanie na poziomie krajowym
horyzontalnych działań wsparcia przewidzianych przez Europejski
Urząd Koordynacji, o którym mowa w art. 6, w stosownych przypadkach w
ścisłej współpracy z Europejskim Urzędem Koordynacji i
innymi krajowymi urzędami koordynacji. Te horyzontalne działania
wsparcia obejmują w szczególności:
a)      gromadzenie i sprawdzanie, na potrzeby
publikacji, w tym na portalu EURES, informacji na temat partnerów EURES
prowadzących działalność z terytorium danego państwa,
ich działań i zakresu usług wsparcia, które świadczą
na rzecz pracowników i pracodawców;
b)      prowadzenie związanych z
działalnością EURES działań poprzedzających
szkolenie, dobór pracowników na potrzeby udziału we wspólnym programie
szkoleniowym i w działaniach w zakresie wzajemnego uczenia się;
c)      gromadzenie i analizę danych
związanych z art. 28 i 29.
3.           Na potrzeby publikacji, w tym
na portalu EURES, w interesie pracowników i pracodawców krajowy urząd
koordynacji potwierdza, regularnie aktualizuje i w stosownych terminach
rozpowszechnia informacje i wytyczne dostępne na poziomie krajowym na
temat:
a)      warunków życia i pracy;
b)      procedur administracyjnych w odniesieniu
do zatrudnienia;
c)      przepisów mających zastosowanie do
pracowników;
d)      przyuczania do zawodu i praktyki
zawodowej;
e)      w stosownych przypadkach ‑ sytuacji
pracowników przygranicznych, w szczególności w regionach transgranicznych.
W stosownych przypadkach krajowe urzędy
koordynacji mogą potwierdzać i rozpowszechniać informacje we
współpracy z innymi służbami i sieciami zajmującymi
się świadczeniem usług informacyjnych i doradczych oraz z
właściwymi organami na szczeblu krajowym, łącznie z tymi, o
których mowa w art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/.../UE w
sprawie środków ułatwiających korzystanie z praw przyznanych
pracownikom w kontekście swobodnego przepływu pracowników[22].
4.           Krajowy urząd
koordynacji udziela ogólnego wsparcia organizacjom uczestniczącym w sieci
EURES na podlegającym mu terytorium w odniesieniu do współpracy z ich
odpowiednikami w innych państwach członkowskich należącymi
do sieci EURES. Obejmuje to wsparcie w przypadku skarg dotyczących ofert
zatrudnienia dostępnych za pośrednictwem EURES, jak również
współpracę z organami publicznymi, takimi jak inspekcja pracy.
5.           Krajowy urząd
koordynacji promuje współpracę z zainteresowanymi stronami, takimi
jak: służby poradnictwa zawodowego, szkoły wyższe, izby
handlowe oraz organizacje zaangażowane w programy przyuczania do zawodu i
praktyki zawodowej.
6.           Każde państwo
członkowskie dopilnowuje, aby krajowy urząd koordynacji dysponował
pracownikami i innymi zasobami niezbędnymi do wykonywania swoich
zadań określonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
7.           Na czele krajowego
urzędu koordynacji stoi krajowy koordynator, który jest członkiem
grupy koordynacyjnej, o której mowa w art. 11.
Artykuł 8
Udzielanie zezwoleń partnerom EURES
1.           Każde państwo
członkowskie ustanawia system udzielania zezwoleń partnerom EURES na
udział w sieci EURES oraz monitorowania ich działań i
przestrzegania przez nie prawa krajowego i unijnego podczas stosowania
niniejszego rozporządzenia. System ten jest przejrzysty, proporcjonalny i
zgodny z zasadami równego traktowania organizacji ubiegających się o
udział w sieci EURES, jak również z zasadami sprawiedliwości
proceduralnej.
2.           Państwa
członkowskie informują Europejski Urząd Koordynacji o swoich
wdrożonych systemach krajowych oraz o partnerach EURES, którym
udzieliły stosownych zezwoleń na udział w sieci EURES.
3.           Wszelkie służby
zatrudnienia prowadzące zgodnie z prawem działalność w
państwie członkowskim mogą ubiegać się w tym
państwie o udział w sieci EURES w charakterze partnera EURES zgodnie
z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu oraz w oparciu o
system ustanowiony przez to państwo członkowskie.
4.           Partnerzy EURES są
uprawnieni do udziału w sieci EURES zgodnie z minimalnymi wspólnymi
kryteriami określonymi w załączniku.
5.           Minimalne wspólne kryteria
pozostają bez uszczerbku dla stosowania przez państwo
członkowskie dodatkowych kryteriów lub wymogów uznanych za niezbędne
przez to państwo członkowskie dla prawidłowego stosowania
przepisów mających zastosowanie do działalności służb
zatrudnienia i efektywnego zarządzania polityką rynku pracy na jego
terytorium. Aby zapewnić przejrzystość, takie kryteria i wymogi
stanowią integralną część systemu, o którym mowa w
ust. 1.
6.           W celu spełnienia
kryteriów zawartych w załączniku partnerzy EURES mogą
angażować innych partnerów EURES lub inne organizacje. W takich
przypadkach dodatkowym warunkiem udziału w sieci EURES jest dalsze
istnienie odpowiedniego partnerstwa.
7.           W celu wprowadzenia zmian w
załączniku Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych
zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 33.
8.           Komisja może, w drodze
aktów wykonawczych, przyjąć wzór na potrzeby opisu systemu krajowego
i procedur wymiany między państwami członkowskimi informacji na
temat systemów krajowych. Komisja przyjmuje te akty wykonawcze zgodnie z
procedurą doradczą, o której mowa w art. 34 ust. 2.
Artykuł 9
Obowiązki partnerów EURES
1.           Organizacje ubiegające
się o udział w sieci EURES mogą zdecydować o uczestniczeniu
w sieci EURES, wybierając jedną z następujących
możliwości:
a)      wnoszenie wkładu w pulę ofert
zatrudnienia zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. a);
b)      wnoszenie wkładu w pulę ofert
zatrudnienia i życiorysów zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. b);
c)      świadczenie pracownikom i
pracodawcom usług wsparcia zgodnie z rozdziałem IV; lub
d)      połączenie możliwości
wyboru zawartych w lit. a)–c).
2.           Partnerzy EURES
wyznaczają co najmniej jeden punkt kontaktowy, taki jak urząd
pośrednictwa pracy lub urząd odpowiadający za rekrutację,
centrum obsługi telefonicznej, narzędzie umożliwiające
samodzielne korzystanie i podobne, w którym pracownicy i pracodawcy mogą
uzyskać wsparcie w zakresie kojarzenia ofert zatrudnienia i wniosków o
zatrudnienie oraz ich równoważenia lub uzyskać dostęp do
usług wsparcia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Punkty
kontaktowe mogą również opierać się na programach wymiany
personelu, oddelegowaniu urzędników łącznikowych lub
angażować wspólne agencje pośrednictwa pracy.
3.           Punkty kontaktowe jasno
określają zakres usług wsparcia świadczonych na rzecz
pracowników i pracodawców.
4.           Państwa
członkowskie mogą wymagać od partnerów EURES, aby brali
udział:
a)      w funkcjonowaniu krajowego centrum, o
którym mowa w art. 15 ust. 5, poprzez wnoszenie opłaty lub w innej formie;

b)      w wymianie informacji, o których mowa w
art. 26 i 27;
c)      w cyklu programowania, o którym mowa w
art. 28;
d)      w gromadzeniu danych zgodnie z art. 29.
Państwa członkowskie ustalają w
swoich systemach krajowych warunki tego udziału w oparciu o zasadę
proporcjonalności, biorąc pod uwagę takie czynniki, jak
zdolności administracyjne partnera EURES oraz stopień jego
udziału w sieci EURES, o którym mowa w ust. 1.
Artykuł 10
Rola publicznych służb zatrudnienia
1.           Państwa
członkowskie mogą powierzyć swoim publicznym służbom
zatrudnienia ogólne zadania lub działania związane z organizacją
pracy zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, takie jak zaprojektowanie i
obsługa krajowych systemów udzielania zezwoleń partnerom EURES lub przygotowania
i rozpowszechniania podstawowych informacji, o których mowa w art. 20.
2.           Państwa
członkowskie mogą powierzyć swoim publicznym służbom
zatrudnienia świadczenie usług wsparcia, o których mowa w art. 21-23,
pod warunkiem że służby te uczestniczą w sieci EURES w
charakterze partnera EURES zatwierdzonego zgodnie z art. 8 oraz z
załącznikiem do niniejszego rozporządzenia lub w charakterze
partnera EURES na podstawie wyłączenia przewidzianego w ust. 3.
3.           Przez okres maksymalnie
pięciu lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego
rozporządzenia państwa członkowskie mogą
wyłączyć z przeglądu zgodności z art. 8 oraz z
załącznikiem do niniejszego rozporządzenia te publiczne
służby zatrudnienia, które w momencie wejścia w życie
niniejszego rozporządzenia były częścią sieci EURES
zgodnie z decyzją wykonawczą Komisji 2012/733/UE lub, w stosownych
przypadkach, decyzją Komisji 2003/8/WE. Państwa członkowskie
informują Komisję o zastosowanych wyłączeniach.
Artykuł 11
Grupa koordynacyjna
1.           W skład grupy
koordynacyjnej wchodzą przedstawiciele Europejskiego Urzędu
Koordynacji i krajowych urzędów koordynacji.
2.           Grupa koordynacyjna wspiera
wdrożenie niniejszego rozporządzenia poprzez wymianę informacji
i opracowywanie wytycznych. W szczególności pomaga przygotować
projekt norm i formatów technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 8 i art. 16
ust. 5.
3.           Europejski Urząd
Koordynacji organizuje pracę grupy koordynacyjnej i przewodniczy jej
posiedzeniom.
Zaprasza przedstawicieli partnerów
społecznych na poziomie unijnym do udziału we wspomnianych
posiedzeniach.
Artykuł 12
Wspólna tożsamość i znak towarowy
1.           Nazwa EURES jest
wykorzystywana wyłącznie w odniesieniu do działań
prowadzonych w sieci EURES zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Ilustruje
ją standardowe logo, określone w schemacie projektu graficznego,
przyjęte przez Europejski Urząd Koordynacji.
2.           Znak usługowy EURES, jak
również charakteryzujące je logo, są zarejestrowane jako
wspólnotowy znak towarowy w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego
i powinny być używane przez wszystkie organizacje uczestniczące
w sieci EURES, o której mowa w art. 3, we wszystkich ich działaniach
związanych z siecią EURES oraz z niniejszym rozporządzeniem, aby
zapewnić wspólny znak wizerunkowy.
3.           Organizacje
uczestniczące w sieci EURES dopilnowują, by dostarczane przez nich
materiały informacyjne i promocyjne były spójne z ogólnymi
działaniami sieci EURES w zakresie komunikacji i z informacjami
pochodzącymi z Europejskiego Urzędu Koordynacji.
4.           Wyłącznie
Europejski Urząd Koordynacji może udzielić osobom trzecim
pozwolenia na stosowanie logo EURES i o udzieleniu pozwolenia odpowiednio
informuje zainteresowane organizacje.
5.           Organizacje
uczestniczące w sieci EURES niezwłocznie powiadamiają Europejski
Urząd Koordynacji o wszelkich naruszeniach stosowania logo przez osoby
trzecie lub państwa trzecie.
Artykuł 13
Współpraca
1.           Europejski Urząd
Koordynacji ułatwia współpracę sieci EURES z innymi unijnymi
służbami i sieciami zajmującymi się świadczeniem
usług informacyjnych i doradczych.
2.           Krajowe urzędy
koordynacji współpracują ze służbami i sieciami, o których
mowa w ust. 1, na poziomie unijnym, krajowym, regionalnym i lokalnym w celu
osiągnięcia synergii i uniknięcia powielania działań
oraz w stosownych przypadkach angażują we współpracę
partnerów EURES.
3.           Państwa
członkowskie dążą do opracowania rozwiązania w formie punktu
kompleksowej obsługi na potrzeby przekazywania pracownikom i pracodawcom
informacji na temat wspólnych działań sieci EURES oraz wspomnianych
służb i sieci.
ROZDZIAŁ III
WSPÓLNA PLATFORMA INFORMATYCZNA
Artykuł 14
Organizacja wspólnej platformy informatycznej
1.           Aby kojarzyć oferty
zatrudnienia i wnioski o zatrudnienie każde państwo członkowskie
udostępnia w portalu EURES:
a)      wszystkie oferty zatrudnienia
dostępne za pośrednictwem jego publicznych służb
zatrudnienia, jak również przekazane przez partnerów EURES;
b)      wszystkie wnioski o zatrudnienie i życiorysy
dostępne za pośrednictwem jego publicznych służb zatrudnienia,
jak również przekazane przez partnerów EURES, pod warunkiem że
zainteresowani pracownicy wyrazili zgodę na udostępnienie tych
informacji również w portalu EURES na warunkach określonych w ust. 3.
2.           Przy udostępnianiu w
portalu EURES danych dotyczących wniosków o zatrudnienie państwa
członkowskie
a)      nie dokonują żadnego
rozróżnienia pod względem charakteru i czasu trwania umowy ani
zamiarów pracodawców w odniesieniu do rekrutacji pracowników;
b)      mogą wykluczyć oferty
zatrudnienia, które ze względu na swój charakter lub przepisy krajowe
są dostępne wyłącznie dla obywateli konkretnego
państwa.
3.           Zgoda pracowników, o której
mowa w ust. 1 lit. b), jest wyraźna, jednoznaczna, dobrowolnie udzielona,
konkretna i świadoma. Pracownicy mają możliwość wycofania
swojej zgody w dowolnym momencie i zażądania usunięcia lub
zmiany dowolnych udostępnionych danych. Pracownicy mają
możliwość wyboru spośród różnych wariantów
ograniczenia dostępu do ich danych lub do określonych przypisywanych
im cech.
4.           Państwa członkowskie
stosują mechanizmy i normy konieczne do zagwarantowania merytorycznej i
technicznej jakości danych dotyczących ofert zatrudnienia i życiorysów.

5.           Wymieniają informacje na
temat mechanizmów i norm, o których mowa w ust. 4, a także norm
dotyczących bezpieczeństwa i ochrony danych. Współpracują
ze sobą i z Europejskim Urzędem Koordynacji, szczególnie w
odniesieniu do skarg i ofert zatrudnienia, które uznano za niezgodne z normami
mającymi zastosowanie zgodnie z prawem krajowym.
6.           Zapewniają możliwość
zidentyfikowania źródeł danych w celu monitorowania jakości
danych.
7.           Aby umożliwić
dopasowywanie ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie każde
państwo członkowskie przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1,
zgodnie z jednolitym systemem.
8.           Komisja przyjmuje w drodze
aktów wykonawczych niezbędne techniczne normy i formaty w celu uzyskania
jednolitego systemu, o którym mowa w ust. 7. Komisja przyjmuje te akty
wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art.
34 ust. 3.
Artykuł 15
Dostęp do wspólnej platformy informatycznej na poziomie krajowym
1.           Publiczne służby
zatrudnienia zapewniają, aby na wszystkich portalach pracy, którymi
zarządzają na poziomie centralnym, regionalnym lub lokalnym,
znajdował się link do portalu EURES, aby portal EURES był
wyraźnie widoczny na tych portalach pracy oraz aby był możliwy
do wyszukiwania intuicyjnego.
2.           Publiczne służby
zatrudnienia dążą do zawierania porozumień z innymi
służbami zatrudnienia działającymi na terytorium danego
państwa członkowskiego, aby zapewnić stosowanie zasady, o której
mowa w ust. 1, również w zarządzanych przez nie narzędziach
internetowych służących do poszukiwania pracy.
3.           Państwa
członkowskie zapewniają, aby w wewnętrznych narzędziach
przeznaczonych dla pracowników służb zatrudnienia, którymi to
narzędziami zarządzają publiczne służby zatrudnienia w
państwach członkowskich, wszystkie oferty zatrudnienia, wnioski o
zatrudnienie i życiorysy udostępniane za pośrednictwem portalu
EURES były dostępne na równi z danymi krajowymi,.
4.           Zainteresowani partnerzy
EURES również stosują zasady, o których mowa w ust. 1–3, zgodnie z wyborem podjętym przez te
organizacje na podstawie art. 9 ust. 1.
5.           Państwa
członkowskie ustanawiają krajowe centrum, aby umożliwić
przekazywanie do portalu EURES informacji dotyczących ofert zatrudnienia,
wniosków o zatrudnienie i życiorysów udostępnionych przez
każdą organizację, która jest skłonna opublikować te
informacje również w portalu EURES.
6.           Państwa
członkowskie dążą do opracowania rozwiązania w formie punktu
kompleksowej obsługi na potrzeby przekazywania informacji pracownikom
przygranicznym i pracodawcom w tych regionach transgranicznych, w których
zainteresowane państwa członkowskie wspólnie uznają za konieczne
utworzenie specjalnych struktur współpracy i świadczenia usług.
Artykuł 16
Automatyczne dopasowywanie ofert zatrudnienia i osób poszukujących
pracy za pośrednictwem wspólnej platformy informatycznej
1.           Komisja Europejska pracuje
nad stworzeniem europejskiej klasyfikacji umiejętności, kompetencji,
kwalifikacji i zawodów. Klasyfikacja ta jest narzędziem
ułatwiającym transgraniczne składanie internetowych wniosków o
zatrudnienie w Unii Europejskiej poprzez dopasowywanie ofert zatrudnienia i
osób poszukujących pracy, określanie niedoborów wykwalifikowanej
siły roboczej, uznawanie kwalifikacji i zapewnianie poradnictwa zawodowego
w portalu EURES.
2.           Państwa
członkowskie współpracują ze sobą i z Komisją
Europejską w zakresie interoperacyjności pomiędzy systemami
krajowymi i klasyfikacją, o której mowa w ust. 1.
3.           W tym celu do dnia 1 stycznia
2017 r. każde państwo członkowskie ustanawia wstępny
wykaz w celu przedstawienia powiązań między wszystkimi
klasyfikacjami krajowymi, regionalnymi i sektorowymi a klasyfikacją, o której
mowa w ust. 1, oraz po wprowadzeniu korzystania z tego wykazu w oparciu o
aplikację udostępnioną przez Europejski Urząd Koordynacji
regularnie aktualizuje ten wykaz, aby przedstawiał bieżącą
sytuację pod względem rozwoju usług rekrutacyjnych.
4.           Komisja zapewnia wsparcie
techniczne państwom członkowskim, które decydują się na
zastąpienie krajowych klasyfikacji klasyfikacją, o której mowa w ust.
1.
5.           Komisja przyjmuje w drodze
aktów wykonawczych techniczne normy i formaty niezbędne dla funkcjonowania
klasyfikacji, o której mowa w ust. 1. Komisja przyjmuje te akty wykonawcze
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 34 ust.
3.
Artykuł 17
Mechanizmy ułatwionego dostępu dla pracowników i pracodawców
1.           Publiczne służby
zatrudnienia gwarantują, aby pracownicy korzystający z ich usług
przez udostępnianie wniosków o zatrudnienie lub życiorysów mieli
możliwość otrzymania wsparcia ze strony tych służb zatrudnienia
podczas rejestracji w portalu EURES, wykorzystując w tym celu krajowe
centrum, o którym mowa w art. 15 ust. 5.
2.           Publiczne służby
zatrudnienia ustanawiają podobne mechanizmy ułatwiające
rejestrację jako pracodawca w portalu Eures w odniesieniu do tych
pracodawców, którzy korzystają z ich usług w celu publikowania ofert
zatrudnienia na poziomie krajowym albo bezpośrednio przez portale pracy
tych służb albo przez inne platformy obsługiwane przez
państwa członkowskie.
3.           Zainteresowani partnerzy
EURES również stosują zasady, o których mowa w ust. 1 i 2, zgodnie z
wyborem podjętym przez te organizacje na podstawie art. 9 ust. 1.
4.           Pracownicy i pracodawcy
mają dostęp do ogólnych informacji na temat tego, jak, kiedy i gdzie
mogą aktualizować, zmieniać i wycofywać przedmiotowe dane.
ROZDZIAŁ IV
USŁUGI WSPARCIA
Artykuł 18
Zasady
1.           Państwa członkowskie
zapewniają, aby pracownicy i pracodawcy mogli uzyskać dostęp do
usług wsparcia na poziomie krajowym.
2.           Państwa
członkowskie wspierają rozwój skoordynowanego podejścia do
takich usług na poziomie krajowym.
3.           Państwa
członkowskie gwarantują świadczenie usług wsparcia, o
których mowa w art. 20-23, za pośrednictwem partnerów EURES w
następujący sposób:
a)      przez publiczne służby
zatrudnienia samego zainteresowanego państwa członkowskiego zgodnie z
art. 10;
b)      przez organizacje działające w
ramach obowiązków publicznych służb zatrudnienia
zainteresowanego państwa członkowskiego w oparciu o przekazanie
uprawnień, outsourcing lub szczegółowe porozumienia zawarte albo z tymi
publicznymi służbami zatrudnienia albo z innymi podmiotami,
dotyczące usług świadczonych przez te organizacje;
c)      przez co najmniej jednego partnera EURES;
lub
d)      jako połączenie
możliwości określonych w lit. a)–c).
4.           W każdym państwie
członkowskim usługi wsparcia, o których mowa w art. 20–23, świadczone są co najmniej przez organizacje,
o których mowa albo w ust. 3 lit. a) albo w ust. 3 lit. b).
5.           Usługi wsparcia dla
pracowników określone w art. 20, 22 i 23 oraz pomoc przy rejestracji w
portalu EURES, o której mowa w art. 17 ust. 1, są nieodpłatne.
6.           Usługi wsparcia dla
pracodawców, o których mowa w art. 21 i 22, oraz pomoc przy rejestracji w
portalu EURES, o której mowa w art. 17 ust. 2, mogą podlegać
opłacie. Wszelkie opłaty pobierane za usługi EURES nie mogą
różnić się od opłat pobieranych za inne porównywalne
usługi świadczone przez zainteresowaną organizację.
7.           Zainteresowani partnerzy
EURES za pomocą swoich kanałów informacyjnych wyraźnie
powiadamiają pracowników i pracodawców o zakresie oferowanych przez siebie
usług wsparcia, miejscu i sposobie uzyskania dostępu do tych usług
oraz warunków, na jakich dostęp ten jest udzielany. Informacje te są
publikowane w portalu EURES.
Artykuł 19
Dostęp do podstawowych informacji
1.           Państwa
członkowskie gwarantują, że wszyscy pracownicy i pracodawcy,
którzy ubiegają się o korzystanie z przeznaczonych dla klientów
usług świadczonych przez służby zatrudnienia,
otrzymują podstawowe informacje na temat wsparcia mobilności
dostępnego na poziomie krajowym lub są o takich informacjach
powiadamiani, przy czym informacje te
a)      zawierają przynajmniej informacje na
temat istnienia portalu EURES i sieci EURES, szczegółowe dane kontaktowe
właściwych partnerów EURES na poziomie krajowym, informacje na temat
kanałów rekrutacji, z których korzystają (e-usługi, usługi
zindywidualizowane, lokalizacja punktów kontaktowych) oraz stosowne linki do
stron internetowych, a także
b)      są łatwo dostępne i
przedstawione w sposób przyjazny dla użytkownika.
2.           Państwa
członkowskie opracowują szczegółowe informacje dla pracowników
przygranicznych w tych regionach transgranicznych, w których zainteresowane
państwa członkowskie wspólnie uznają za konieczne utworzenie
specjalnych struktur współpracy i świadczenia usług.
3.           Europejski Urząd
Koordynacji wspiera opracowywanie podstawowych informacji zgodnie z niniejszym
artykułem oraz pomaga państwom członkowskim w zapewnieniu
odpowiedniej dostępności wersji językowych.
Artykuł 20
Usługi wsparcia dla pracowników
1.           Zainteresowani partnerzy
EURES czynnie oferują wszystkim pracownikom poszukującym zatrudnienia
możliwość dostępu do usług określonych w
niniejszym artykule. W stosownych przypadkach oferta ta jest powtarzana w
trakcie procesu poszukiwania zatrudnienia.
2.           Jeżeli pracownicy
są zainteresowani dalszą pomocą, zainteresowani partnerzy EURES
przekazują informacje i wytyczne na temat indywidualnych
możliwości zatrudnienia, a w szczególności oferują im
następujące usługi:
a)      udzielanie informacji o warunkach
życia i pracy lub odsyłanie do takich informacji;
b)      udzielanie informacji na temat aktywnych
środków dotyczących rynku pracy oraz o dostępie do takich
środków;
c)      w odpowiedzi na stosowną
prośbę udzielanie pomocy przy opracowywaniu wniosków o zatrudnienie i
życiorysów, aby zapewnić zgodność z europejskimi normami i formatami
technicznymi, o których mowa w art. 14 ust. 8 i art. 16 ust. 5;
d)      w stosownych przypadkach udzielanie
pomocy w zakresie przesyłania takich wniosków o zatrudnienie oraz
korzystania z odpowiednich krajowych portali zawierających oferty
zatrudnienia i z portalu EURES;
e)      w stosownych przypadkach uwzględnienie
kontynuacji możliwego wewnątrzunijnego pośrednictwa pracy jako
części indywidualnego planu działania;
f)       w stosownych przypadkach odesłanie
do innego partnera EURES.
3.           Jeżeli pracownicy
są zainteresowani dalszą pomocą i istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo
skorzystania z wewnątrzunijnego pośrednictwa pracy, zainteresowani
partnerzy EURES udzielają dalszej pomocy przy wyszukiwaniu ofert
zatrudnienia, obejmującej takie usługi, jak wybór odpowiednich ofert
zatrudnienia, pomoc w opracowaniu wniosków o zatrudnienie i życiorysów
oraz zapewnienie tłumaczenia lub uzyskanie wyjaśnień w
odniesieniu do konkretnych ofert zatrudnienia w innych państwach
członkowskich.
4.           Po rekrutacji pracownika w
innym państwie członkowskim w wyniku usług świadczonych zgodnie
z niniejszym artykułem zainteresowani partnerzy EURES przekazują
zainteresowanej osobie dane kontaktowe organizacji w państwie
członkowskim przeznaczenia, które mogą zaoferować pomoc po
rekrutacji.
Artykuł 21
Usługi wsparcia dla pracodawców
1.           Zainteresowani partnerzy
EURES przekazują informacje i wytyczne pracodawcom zainteresowanym
rekrutacją pracowników z innych państw członkowskich, a w
szczególności oferują im następujące usługi:
a)      udzielanie informacji na temat
szczegółowych przepisów mających zastosowanie przy zatrudnianiu tych
pracowników;
b)      promowanie korzystania z sieci EURES i
bazy danych życiorysów w portalu EURES jako narzędzi
pomagających w obsadzaniu wolnych miejsc pracy;
c)      udzielanie informacji i wytycznych
dotyczących czynników, które mogą ułatwiać rekrutację
pracowników, oraz sposobów wspierania integracji pracowników;
d)      w odpowiedzi na stosowną
prośbę przekazywanie informacji i wytycznych dotyczących
formułowania indywidualnych wymogów w ofercie zatrudnienia, tak, aby
była ona zrozumiała dla europejskiego odbiorcy;
e)      w odpowiedzi na stosowną
prośbę udzielanie pomocy w formułowaniu oferty zatrudnienia
zgodnej z europejskimi normami i formatami technicznymi, o których mowa w art.
14 ust. 8 i art. 16 ust. 5;
f)       w stosownych przypadkach udzielanie
pomocy w zakresie rejestracji w charakterze pracodawcy w portalu EURES;
g)      w stosownych przypadkach odesłanie
do innego partnera EURES.
2.           Jeżeli pracodawcy
są zainteresowani dalszą pomocą i istnieje uzasadnione
prawdopodobieństwo skorzystania z rekrutacji wewnątrzunijnej,
zainteresowani partnerzy EURES udzielają dalszej pomocy, obejmującej
takie usługi, jak wstępna selekcja odpowiednich kandydatów oraz pomoc
związana z zapewnieniem tłumaczenia lub uzyskaniem
wyjaśnień w odniesieniu do konkretnych wniosków o zatrudnienie.
3.           Po rekrutacji pracownika z
innego państwa członkowskiego w wyniku usług świadczonych
zgodnie z niniejszym artykułem zainteresowani partnerzy EURES
przekazują zainteresowanemu pracodawcy dane kontaktowe organizacji, które
mogą udzielić pomocy w zakresie integracji nowo zatrudnionych
pracowników z innych państw członkowskich.
4.           Publiczne służby
zatrudnienia dążą do zawierania porozumień z innymi
służbami zatrudnienia działającymi na terytorium danego
państwa członkowskiego
a)      w celu wspólnego promowania na terytorium
tego państwa członkowskiego rejestracji pracodawców w sieci EURES
oraz korzystania przez nich ze wspólnej platformy na potrzeby kojarzenia ofert
zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenia na szczeblu
europejskim;
b)      w celu wymiany informacji i najlepszych
praktyk w odniesieniu do usług wsparcia dla pracodawców zainteresowanych
rekrutacją pracowników z innych państw członkowskich.
Artykuł 22
Pomoc po rekrutacji
1.           Zainteresowani partnerzy
EURES udzielają ‑ na stosowny wniosek ze strony pracowników i
pracodawców ‑ informacji na temat pomocy po rekrutacji oraz miejsc, w
których można uzyskać pomoc taką jak: szkolenie dotyczące
komunikacji międzykulturowej, kursy językowe oraz wsparcie w zakresie
integracji.
2.           W drodze odstępstwa od
art. 18 ust. 5 partnerzy EURES mogą oferować pracownikom pomoc, o
której mowa w ust. 1, za opłatą.
Artykuł 23
Ułatwiony dostęp do informacji i usług w zakresie
zabezpieczenia społecznego
1.           Państwa członkowskie
zapewniają koordynację pomiędzy usługami wsparcia
świadczonymi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem a usługami w
zakresie zabezpieczenia społecznego świadczonymi przez
właściwe organy.
2.           Do celów ust. 1 państwa
członkowskie wspierają rozwój zintegrowanego dostępu internetowego
jako pierwszego źródła informacji dla pracowników, pracowników
przygranicznych i pracodawców.
3.           Na wniosek pracowników,
pracowników przygranicznych i pracodawców zainteresowani partnerzy EURES
udzielają ogólnych informacji na temat praw związanych z
zabezpieczeniem społecznym i przekazują wnioski o udzielenie
szczegółowych informacji do właściwych organów oraz w stosownych
przypadkach do innych organów wspierających korzystanie przez pracowników
z ich praw w ramach swobody przemieszczania się.
Artykuł 24
Dostęp do krajowych instrumentów rynku pracy
Państwo członkowskie nie ogranicza
dostępu do krajowych instrumentów rynku pracy wyłącznie z tego
powodu, że pracownik szuka pomocy w znalezieniu zatrudnienia na terytorium
innego państwa członkowskiego.
ROZDZIAŁ V
STOSUNEK DO POLITYKI W ZAKRESIE MOBILNOŚCI
Artykuł 25
Wymiana informacji na temat przepływów i wzorców
Komisja i państwa członkowskie
monitorują przepływy i wzorce mobilności pracowników w Unii na
podstawie danych statystycznych Eurostatu i dostępnych danych krajowych.
Artykuł 26
Wymiana informacji między państwami członkowskimi
1.           Każde państwo
członkowskie gromadzi i analizuje informacje w szczególności na
temat:
a)      niedoborów i nadwyżek siły
roboczej na krajowych i sektorowych rynkach pracy oraz stopnia, w jakim
mobilność pracowników może im zaradzić;
b)      działań EURES na poziomie
krajowym;
c)      pozycji sieci EURES na całym rynku
usług rekrutacyjnych na poziomie krajowym.
2.           Krajowe urzędy
koordynacji są odpowiedzialne za wymianę informacji w ramach sieci
EURES i włączają się we wspólną analizę.
3.           Biorąc pod uwagę
wymianę informacji i wspólną analizę, państwa
członkowskie kształtują politykę w zakresie mobilności
jako integralną część swojej polityki zatrudnienia. Ta
polityka w zakresie mobilności stanowi ramy, w oparciu o które
państwa członkowskie realizują programowanie, o którym mowa w
art. 28.
4.           Europejski Urząd
Koordynacji ustanawia procedury i dokonuje praktycznych ustaleń w zakresie
ułatwiania wymiany informacji pomiędzy krajowymi urzędami
koordynacji oraz opracowywania wspólnej analizy.
Artykuł 27
Wymiana informacji towarzysząca usługom wsparcia
1.           Wszystkie organizacje
uczestniczące w sieci EURES, o których mowa w art. 4,
udostępniają i wymieniają informacje na temat sytuacji w
państwach członkowskich w zakresie warunków życia i pracy,
procedur administracyjnych i przepisów mających zastosowanie do
pracowników z innych państw członkowskich, udzielając w ten
sposób wytycznych pracownikom i pracodawcom.
2.           Udostępniają i
wymieniają również informacje na temat sytuacji w państwach
członkowskich, które stanowią wytyczne dla pracowników
przygranicznych.
3.           Komisja przyjmuje w drodze
aktów wykonawczych modele i procedury wymiany tych informacji. Komisja przyjmuje
te akty wykonawcze zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art.
34 ust. 2.
Artykuł 28
Programowanie
1.           Każdy krajowy urząd
koordynacji co roku opracowuje program prac dla organizacji
uczestniczących w sieci EURES na terytorium danego państwa członkowskiego.

2.           W programach prac
wyszczególnia się:
a)      główne działania, które
mają zostać zrealizowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
b)      całkowite zasoby ludzkie i finansowe
przydzielone na ich wykonanie;
c)      postanowienia dotyczące monitorowania
i oceny planowanych działań.
3.           Krajowe urzędy
koordynacji oraz Europejski Urząd Koordynacji dokonują wspólnego
przeglądu projektu programów prac przed ich ukończeniem.
4.           Projekty programów prac
są przedmiotem konsultacji z przedstawicielami partnerów społecznych
na poziomie Unii uczestniczącymi w grupie koordynacyjnej EURES.
5.           Komisja ustanawia w drodze
aktów wykonawczych niezbędne wzory i procedury na potrzeby programowania.
Komisja przyjmuje te akty wykonawcze zgodnie z procedurą doradczą, o
której mowa w art. 34 ust. 2.
Artykuł 29
Gromadzenie danych i wskaźniki
1.           Państwa
członkowskie zapewniają stosowanie procedur tworzenia i gromadzenia
danych dotyczących działań realizowanych na poziomie krajowym
zgodnie z następującymi kategoriami wspólnych wskaźników:
a)      informacje i wytyczne udzielone przez
sieć EURES ‑ na podstawie liczby kontaktów personelu EURES z
pracownikami i pracodawcami;
b)      pośrednictwo i rekrutacja
będące wynikiem działalności EURES ‑ na podstawie
odpowiednio liczby ofert zatrudnienia, wniosków o zatrudnienie i życiorysów
otrzymanych i przetworzonych przez personel EURES oraz liczby pracowników
rekrutowanych w innym państwie członkowskim;
c)      wyniki dotyczące zadowolenia
klientów z sieci EURES, uzyskane również za pośrednictwem badań
ankietowych.
2.           Europejski Urząd
Koordynacji jest odpowiedzialny za gromadzenie danych dotyczących portalu
EURES i rozwoju współpracy w zakresie kojarzenia ofert zatrudnienia i
wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenia na podstawie niniejszego rozporządzenia.

3.           W celu dalszego opracowywania
wspólnych wskaźników Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów
delegowanych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 33.
Artykuł 30
Sprawozdania z realizacji działań
Biorąc pod uwagę zgromadzone informacje,
o których mowa w niniejszym rozdziale, Komisja Europejska przedkłada co
dwa lata Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Regionów i
Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie na temat
mobilności pracowników w Unii oraz usług świadczonych na rzecz
pracowników w celu ułatwienia korzystania ze swobody przemieszczania
się zgodnie z art. 46 TFUE.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 31
Ochrona danych osobowych
Środki przewidziane w niniejszym
rozporządzeniu muszą być wykonywane zgodnie z przepisami Unii
dotyczącymi ochrony danych osobowych, w szczególności z
dyrektywą 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie
przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[23] oraz z
rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 o ochronie osób fizycznych w związku
z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o
swobodnym przepływie takich danych[24].
Artykuł 32
Ocena ex post
Po upływie pięciu lat od daty
wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja Europejska
przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Regionów i
Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu ocenę ex post
jego stosowania i skutków.
Sprawozdaniu z tej oceny mogą
towarzyszyć wnioski ustawodawcze zmieniające niniejsze rozporządzenie.

Artykuł 33
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.           Powierzenie
Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule.
2.           Przekazanie uprawnień, o
którym mowa w art. 8 i 29, powierza się Komisji na czas nieokreślony
od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub od
każdej innej daty ustalonej przez ustawodawcę.
3.           Przekazanie uprawnień, o
którym mowa w art. 8 i 29, może zostać w dowolnym momencie
odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o
odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień.
Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w
określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na
ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów
delegowanych.
4.           Niezwłocznie
po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5.           Akt delegowany przyjęty
na podstawie art. 8 i 29 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament
Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy
od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed
upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada
poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin
ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu
Europejskiego lub Rady.
Artykuł 34
Procedura komitetowa
1.           Komisję wspomaga komitet
„EURES” ustanowiony na mocy niniejszego rozporządzenia. Komitet ten jest komitetem
w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr
182/2011.
3.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr
182/2011.
Artykuł 35
Uchylenie
1.           Następujące przepisy
określone w niżej wymienionych aktach tracą moc:
a)      rozdział II i art. 38
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5
kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz
Unii;
b)      art. 23 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 1296/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie
Europejskiego programu na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych i
zmieniające decyzję nr 283/2010/UE ustanawiającą europejski
instrument mikrofinansowy na rzecz zatrudnienia i włączenia
społecznego Progress.
2.           Odesłania do uchylonych
aktów odczytuje się jako odesłania do niniejszego
rozporządzenia.
Artykuł 36
Stosowanie
Niniejsze rozporządzenie stosuje
się do państw członkowskich oraz ich obywateli, nie
naruszając przepisów art. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 492/2011.
Artykuł 37
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po
jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 1.
[2]               Decyzja Komisji 2003/8/WE z dnia 23 grudnia 2002 r.
wykonująca rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 w zakresie zestawiania
wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie (Dz.U. L 5 z 10.1.2003, s. 16)
została uchylona decyzją wykonawczą Komisji 2012/733/UE z dnia
26 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 492/2011
(Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 21). Decyzja ta wejdzie w życie 1.1.2014.
[3]               COM(2013) 430.
[4]               OECD
Economic Surveys European Union (badanie gospodarcze OECD dotyczące Unii
Europejskiej), marzec 2012 r. lub http://www.oecd-ilibrary.org/economics/oecd-economic-surveys-european-union-2012_eco_surveys-eur-2012-en
[5]               Liczba ta nie obejmuje pracowników pracujących w
jednym państwie członkowskim, a zamieszkałych w innym
(pracowników przygranicznych).
[6]               Kwartalny przegląd dotyczący zatrudnienia i
sytuacji społecznej w UE (EU Employment and Social Situation Quarterly
Review), czerwiec 2013 r., w oparciu o dane z badania Gallup World Poll.
[7]               Stosując odsetek roczny wynoszący 0,29 %
całkowitej siły roboczej (241 mln).
[8]               Stosując dane z badania Gallup World Poll
dotyczące odsetka osób, które planują przenieść się w
ciągu najbliższych 12 miesięcy, tj. 1,2 % całkowitej
siły roboczej (241 mln), w latach 2011 i 2012.
[9]               Specjalne badanie Eurobarometr 337: „Geographical and
labour market mobility” (Mobilność geograficzna i mobilność
na rynku pracy) (2009).
[10]             COM(2013) 269 final.
[11]             COM(2013) 837 final.
[12]             COM(2012) 173 final.
[13]             Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 21.
[14]             Dz.U. L 5 z 10.1.2003, s. 16.
[15]             COM(2010) 731 final.
[16]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 1296/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego programu na
rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych i zmieniające decyzję
nr 283/2010/UE ustanawiającą europejski instrument mikrofinansowy na
rzecz zatrudnienia i włączenia społecznego Progress, Dz.U. L 347
z 20.12.2013, s. 238.
[17]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[18]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[19]             Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 1.
[20]             W szczególności dyrektywa 95/46/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób
fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu
tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31) oraz rozporządzenie (WE) nr
45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie
osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez
instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych
(Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
[21]             Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 1.
[22]             COM(2013) 236 final.
[23]             Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.
[24]             Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.
 || KOMISJA EUROPEJSKA ||
Bruksela, dnia 17.1.2014 r.
COM(2014) 6 final
ANNEX 1

ZAŁĄCZNIK
Wspólne kryteria udzielania
organizacjom zezwolenia na działanie jako
 partnerzy EURES
ROZPORZĄDZENIE
PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie
europejskiej sieci służb zatrudnienia, dostępu pracowników do
usług w zakresie mobilności oraz dalszej integracji rynków pracy

{SWD(2014) 9 final}
{SWD(2014) 10 final}
ZAŁĄCZNIK

1.
Świadczenie usług

1.
Stosowanie odpowiednich mechanizmów i procedur w
celu weryfikacji i zapewnienia pełnego przestrzegania
obowiązujących norm pracy i wymogów prawnych, w tym
obowiązujących przepisów o ochronie danych osobowych, jak
również wymogów i norm dotyczących jakości danych
pochodzących z ofert zatrudnienia.
2.
Potwierdzona zdolność do oferowania usług
w zakresie kojarzenia ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich
równoważenia lub usług wsparcia, o których mowa w niniejszym
rozporządzeniu, w stosownych przypadkach zgodnie z wyborem dokonanym przez
organizację.
3.
Zdolność do świadczenia usług
za pośrednictwem kilku różnych kanałów, przy czym wymagane jest
co najmniej posiadanie publicznie dostępnej strony internetowej.
4.
Możliwość odsyłania pracowników
i pracodawców do innych partnerów lub podmiotów Eures, posiadających
fachową wiedzę na temat swobody przemieszczania się pracowników.
5.
Potwierdzenie przestrzegania zasady, zgodnie z
którą usługi Eures dla pracowników są nieodpłatne.

2.
Udział w sieci Eures

1.
Zdolność do zapewnienia terminowego i
wiarygodnego dostarczania danych.
2.
Zobowiązanie się do przestrzegania norm i
formatów technicznych w odniesieniu do kojarzenia ofert zatrudnienia i wniosków
o zatrudnienie oraz ich równoważenia, jak również wymiany informacji
na podstawie niniejszego rozporządzenia.
3.
Zdolność i zobowiązanie się do
dostarczania krajowym urzędom koordynacji informacji na temat
świadczenia usług i wyników zgodnie z niniejszym
rozporządzeniem.
4.
Dysponowanie wystarczającymi zasobami ludzkimi
odpowiadającymi zasięgowi geograficznemu lub instytucjonalnemu, jaki
pragnie uzyskać organizacja działająca jako partner Eures, lub
zobowiązanie się do zapewnienia takich zasobów.
5.
Zobowiązanie się do przestrzegania norm
jakości w odniesieniu do personelu oraz zapisywania pracowników na wspólny
program szkoleń.