               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.5.2016
            COM(2016) 242 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Belgii – EGF/2015/012 BE/Hainaut Machinery)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               1.Zasady mające zastosowanie do wkładów finansowych z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) określono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006
                  1
                („rozporządzenie w sprawie EFG”).

               2.W dniu 17 grudnia 2015 r. Belgia złożyła wniosek EGF/2015/012 BE/Hainaut Machinery o przyznanie wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniami
                  2
                w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 28 według NACE Rev. 2 (Produkcja maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowana) w zaliczanym do poziomu NUTS 2 regionie Hainaut (BE32) w Belgii.

               3.Po przeanalizowaniu wniosku Komisja uznała zgodnie ze wszystkimi właściwymi przepisami rozporządzenia w sprawie EFG, że warunki przyznania wkładu finansowego z EFG zostały spełnione.

               2.STRESZCZENIE WNIOSKU

                        Wniosek EFG

                        EGF/2015/012 BE/Hainaut Machinery

                        Państwo członkowskie

                        Belgia

                        Region, którego dotyczy wniosek (poziom NUTS
                           3
                         2)

                        Hainaut (BE32)

                        Data złożenia wniosku

                        17 grudnia 2015 r.

                        Termin potwierdzenia przyjęcia wniosku

                        31 grudnia 2015 r.

                        Termin wniosku o przekazanie dodatkowych informacji

                        31 grudnia 2015 r.

                        Termin przekazania dodatkowych informacji

                        11 lutego 2016 r.

                        Termin przeprowadzenia oceny

                        5 maja 2016 r.

                        Kryteria interwencji

                        Art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie EFG

                        Liczba przedsiębiorstw objętych wnioskiem

                        3

                        Sektor (sektory) działalności gospodarczej

                        (Dział według klasyfikacji NACE Rev. 2
                           4
                        )

                        28 (Produkcja maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowana)

                        Okres odniesienia

                        25 grudnia 2014 r. – 25 września 2015 r.

                        Całkowita liczba zwolnień

                        488

                        Całkowita liczba kwalifikujących się beneficjentów objętych pomocą

                        488

                        Całkowita liczba beneficjentów objętych pomocą

                        488

                        Liczba objętych pomocą młodych osób niekształcących się, niepracujących ani nieszkolących się (młodzieży NEET)

                        300

                        Budżet na zindywidualizowane usługi (w EUR)

                        2 972 669

                        Budżet na wdrażanie EFG
                           5
                         (EUR)

                        67 400

                        Całkowity budżet (w EUR)

                        3 040 069

                        Wkład z EFG w EUR (60 %)

                        1 824 041

               3.OCENA WNIOSKU

               3.1.Procedura

               4.Belgia złożyła wniosek EGF/2015/012 BE/Hainaut Machinery w dniu 17 grudnia 2015 r., czyli w ciągu 12 tygodni od daty spełnienia kryteriów interwencji określonych w art. 4 rozporządzenia w sprawie EFG. Komisja potwierdziła otrzymanie wniosku w ciągu dwóch tygodni od daty jego złożenia i jednocześnie zwróciła się do Belgii o przekazanie dodatkowych informacji. Informacje te przedstawiono w terminie sześciu tygodni. Termin 12 tygodni od otrzymania kompletnego wniosku, w którym Komisja powinna zakończyć swoją ocenę zgodności wniosku z warunkami przekazania wkładu finansowego, upływa w dniu 5 maja 2016 r.

               3.2.Kwalifikowalność wniosku

               3.2.1.Przedmiotowe przedsiębiorstwa i beneficjenci

               5.Wniosek dotyczy 488 pracowników zwolnionych w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 28 według NACE Rev. 2 (Produkcja maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowana). Przedmiotowe przedsiębiorstwa dokonały zwolnień w zaliczanym do poziomu NUTS 2 regionie Hainaut (BE32) w Belgii.

                        Przedsiębiorstwa i liczba zwolnień w okresie odniesienia

                        Carwall SA

                                                                                13

                        Caterpillar Belgium SA

                        169

                        Doosan SA

                        306

                        Liczba przedsiębiorstw ogółem: 3

                        Liczba zwolnień ogółem:

                        488

                        Łączna liczba osób, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek:

                        0

                        Łączna liczba uprawnionych pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek:

                        488

               3.2.2.Kryteria interwencji

               6.Belgia złożyła wniosek na podstawie kryteriów interwencji przewidzianych w art. 4 ust. 2, stanowiących odstępstwo od kryteriów zawartych w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG, zgodnie z którymi wymagane jest zwolnienie co najmniej 500 pracowników w dziewięciomiesięcznym okresie odniesienia w przedsiębiorstwach działających w jednym sektorze gospodarki według klasyfikacji NACE Rev. 2 i zlokalizowanych w jednym regionie lub w dwóch sąsiadujących ze sobą regionach zaliczonych do poziomu NUTS 2 w państwie członkowskim. W regionie Hainaut (BE32) zaliczanym do poziomu NUTS 2 dokonano łącznie 488 zwolnień.

               7.Dziewięciomiesięczny okres odniesienia dla wniosku biegnie od dnia 25 grudnia 2014 r. do dnia 25 września 2015 r.

               3.2.3.Obliczenie liczby zwolnień i przypadków ustania działalności

               8.Zwolnienia w okresie odniesienia obliczono w następujący sposób:

               –44 od dnia, w którym pracodawca, zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 98/59/WE, powiadomił na piśmie właściwy organ władzy publicznej o planowanych zwolnieniach grupowych. Belgia potwierdziła przed datą zakończenia oceny przez Komisję, że rzeczywiście dokonano 44 zwolnień;

               –438 od daty indywidualnego zawiadomienia pracownika przez pracodawcę o zwolnieniu lub wypowiedzenia zawartej z pracownikiem umowy o pracę,

               –6 od daty faktycznego rozwiązania umowy o pracę lub jej wygaśnięcia.

               3.2.4.Kwalifikujący się beneficjenci

               9.Łącznie kwalifikuje się 488 beneficjentów.

               3.2.5.Związek między zwolnieniami pracowników a poważnymi zmianami strukturalnymi w handlu światowym spowodowanymi globalizacją

               10.Aby ustalić związek między zwolnieniami pracowników a poważnymi zmianami strukturalnymi w handlu światowym spowodowanymi globalizacją, Belgia argumentuje, że unijny handel maszynami budowlanymi uległ znacznym zakłóceniom w ostatnich latach. Miało to negatywny wpływ na rentowność w Europie trzech przedsiębiorstw, które są wyspecjalizowane w produkcji części lub montażu maszyn używanych w sektorze budowlanym. Sektor, którego dotyczy wniosek, charakteryzuje się posiadaniem jednostek produkcyjnych blisko swojego rynku. W związku z tym trzy omawiane przedsiębiorstwa produkują głównie dla rynku europejskiego. Ze względu na spadek inwestycji publicznych i prywatnych w infrastrukturę popyt na wyroby produkowane przez te trzy przedsiębiorstwa odpowiednio się zmniejszył. Produkcja maszyn budowlanych w Europie spadła z 212 028 sztuk w 2007 r. do 116 461 sztuk w 2014 r., co stanowi spadek produkcji o 45,1 %
                  6
               . Wywołało to drastyczny spadek udziału europejskich producentów w rynku. Równocześnie ceny stali w Europie znacznie wzrosły. Zmniejszające się korzyści skali i wzrost kosztów jednostkowych doprowadziły do spadku konkurencyjności europejskich zakładów. Spadek konkurencyjności skutkował przeniesieniem znacznej części mocy produkcyjnych do państw trzecich (w szczególności zakłady w Azji skorzystały z tych zmian).

               11.Do chwili obecnej sektor produkcji maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanej, był przedmiotem 14 wniosków o wkład z EFG, z których osiem było uzasadnionych globalizacją handlu, a sześć – światowym kryzysem finansowym i gospodarczym.

               3.2.6.Zdarzenia, które doprowadziły do zwolnień i przypadków ustania działalności

               12.Głównym wydarzeniem, które doprowadziło do zwolnień, było ogłoszenie w dniu 23 lutego 2013 r. przez przedsiębiorstwo Caterpillar Belgium S.A. rozpoczęcia procedury zwolnień grupowych w jego zakładzie produkcyjnym w Gosselies. Większość z 1 399 zwalnianych pracowników była objęta pierwszym wnioskiem o wkład z EFG dotyczącym zwolnień w przedsiębiorstwie. Obecny wniosek dotyczy pozostałych 169 pracowników tego zakładu. Carwall S.A., główny dostawca kabin dla Caterpillar Belgium S.A., doświadczył spadku popytu na swoje produkty, głównie z uwagi na mniejszą liczbę zamówień od Caterpillar, i był zmuszony odpowiednio zredukować produkcję. Doosan S.A., trzecie przedsiębiorstwo, którego dotyczy niniejszy wniosek, jest producentem koparek. Spadek popytu na produkty tego przedsiębiorstwa w Europie doprowadziły je do podjęcia decyzji o zamknięciu zakładu produkcyjnego we Frameries i zaopatrywaniu rynku europejskiego przez swoje zakłady produkcyjne w Korei Południowej.

               3.2.7.Spodziewany wpływ zwolnień na zatrudnienie i gospodarkę lokalną, regionalną lub krajową

               13.Oczekuje się, że wpływ zwolnień na zatrudnienie i gospodarkę lokalną i regionalną będzie duży. W regionie Hainaut panuje trudna sytuacja na rynku pracy, gdyż wskaźnik zatrudnienia wynosi tam 52,7 % (9,2 punktów procentowych mniej niż średnia krajowa), a stopa bezrobocia sięga 14,5 % (5,9 punktów procentowych więcej niż średnia krajowa
                  7
               ). W regionie tym szczególnie ucierpiał przemysł wytwórczy – zatrudnienie w samym Charleroi i okolicach spadło o 15,3 % w latach 2007–2012. Sytuację tę pogarsza fakt, że produkcję ograniczono w całym walońskim sektorze wytwórczym, co pociągnęło za sobą utratę 1 236 miejsc pracy w 2013 r. i 1 878 miejsc pracy w 2014 r. Publiczne służby zatrudnienia w regionie odnotowały również znaczny spadek liczby ofert pracy – o 13 % od 2012 r. Rynek pracy w Hainaut charakteryzuje ponadto wysoki odsetek pracowników o niskich kwalifikacjach (nieco ponad połowa osób poszukujących pracy w tym regionie nie ukończyła szkoły ponadgimnazjalnej). Ograniczenie produkcji w całym sektorze wytwórczym utrudni grupie pracowników objętych niniejszym wnioskiem znalezienie podobnego zatrudnienia i z całą pewnością będą oni musieli się przekwalifikować.

               3.2.8.Wyjaśnienie nadzwyczajnych okoliczności leżących u podstaw dopuszczalności wniosku

               14.Władze belgijskie twierdzą, że pomimo faktu, iż w dziewięciomiesięcznym okresie odniesienia dokonano mniej niż 500 zwolnień, przedmiotowy wniosek powinien zostać uznany za wniosek na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG ze względu na wyjątkowe okoliczności mające poważny wpływ na zatrudnienie i lokalną, regionalną lub krajową gospodarkę. Inni pracownicy jednego z przedsiębiorstw objętych niniejszym wnioskiem, mianowicie Caterpillar Belgium S.A., byli objęci wcześniejszym wnioskiem (EGF/2014/011 BE/Caterpillar), który jest obecnie wdrażany. Obecny wniosek jest następstwem pierwszego wniosku związanego z masowymi zwolnieniami w Caterpillar Belgium S.A., ponieważ stanowi część tej samej procedury zwolnień zbiorowych. Trzy przedsiębiorstwa, których dotyczy niniejszy wniosek, są ważnymi podmiotami w regionie w dziedzinie produkcji maszyn budowlanych, zapewniając 72 % miejsc pracy w tym obszarze. Ponadto 12,3 % siły roboczej w regionie objętym wnioskiem pracowało w sektorze wytwórczym, w którym zatrudnienie spadło o 8 punktów procentowych od 2007 r. Opisywane wyjątkowe okoliczności niniejszego wniosku wynikają również z niekorzystnej sytuacji na rynku pracy w regionie, o czym świadczą odnotowywane tam niższe od średniej wskaźniki zatrudnienia, wysoki odsetek pracowników niewykwalifikowanych i wysokie stopy bezrobocia długotrwałego (39,0 % w regionie Hainaut).

               3.3.Beneficjenci objęci pomocą i proponowane działania

               3.3.1.Beneficjenci objęci pomocą

               15.Szacowana liczba pracowników, co do których zakłada się, że skorzystają ze środków pomocy, wynosi 488. Podział tych pracowników według płci, obywatelstwa i grupy wiekowej przedstawia się następująco:

                        Kategoria

                        Liczba beneficjentów objętych pomocą

                        Płeć:

                        Mężczyźni:

                        460

                        (94,3 %)

                        Kobiety:

                        28

                        (5,7 %)

                        Obywatelstwo:

                        Obywatele UE:

                        485

                        (99,4 %)

                        Obywatele spoza UE:

                        3

                        (0,6 %)

                        Grupa wiekowa:

                        Osoby w wieku 15–24 l.:

                        29

                        (5,9 %)

                        Osoby w wieku 25–29 l.:

                        33

                        (6,8 %)

                        Osoby w wieku 30–54 l.:

                        251

                        (51,4 %)

                        Osoby w wieku 55-64 l.:

                        175

                        (35,9 %)

                        Osoby w wieku powyżej 64 l.:

                        0

                        (0,0 %)

               16.Ponadto władze belgijskie zapewnią zindywidualizowane usługi współfinansowane przez EFG maksymalnie 300 młodym osobom niekształcącym się, niepracującym ani nieszkolącym się (młodzieży NEET) z regionu Hainaut, mającym mniej niż 25 lat w dniu złożenia wniosku, przy założeniu, że 488 przypadków zwolnień, o których mowa w ust. 15, ma miejsce w zaliczanym do poziomu NUTS 2 regionie Hainaut (BE32), kwalifikującym się do otrzymania pomocy w ramach Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych.

               17.Całkowita szacowana liczba objętych pomocą beneficjentów, którzy, jak się oczekuje, skorzystają ze środków, łącznie z młodzieżą NEET, wynosi zatem 788 osób.

               3.3.2.Kwalifikowalność proponowanych działań

               18.Zindywidualizowane usługi, które mają zostać zapewnione zwolnionym pracownikom i młodzieży NEET, obejmują następujące działania:

               –Wsparcie/doradztwo/integracja: ten zestaw usług opiera się na standardowych działaniach prowadzonych przez jednostki ds. przeniesienia pracowników. Usługi te będą świadczone przez wyspecjalizowanych pracowników FOREM
                  8
                w ramach partnerstwa z organizacjami reprezentującymi byłych pracowników w celu zachęcenia uczestników do skorzystania ze środków oraz udzielenia im pomocy w sprawach administracyjnych. Aby ułatwić kontakty między pracownikami, usługi są świadczone wspólnie na rzecz wszystkich zwolnionych pracowników w przeznaczonych do tego celu miejscach. Usługi te obejmują trzy rodzaje działań: i) przekazywanie ogółowi zainteresowanych informacji na temat sposobów poszukiwania pracy (pisanie życiorysu i listu motywacyjnego, korzystanie z zasobów internetowych itd.); ii) indywidualne spotkania z doradcą FOREM (przegląd umiejętności, ścieżka kariery, poradnictwo dotyczące szkolenia itd.); iii) nieodpłatny i nieograniczony dostęp do narzędzi wyszukiwania miejsc pracy (sprzęt informatyczny z dostępem do internetu, telefon, specjalistyczna dokumentacja itd.).

               –Ułatwienie poszukiwania pracy: FOREM będzie również prowadzić określone działania, aby pomóc pracownikom w poszukiwaniu pracy i pokonywaniu trudności związanych z procesem przeniesienia. Działania te obejmują spotkania zwolnionych pracowników z potencjalnymi pracodawcami (pośrednictwo pracy), wizyty w przedsiębiorstwach, spotkania z osobami rekrutującymi w celu przygotowania do rozmowy kwalifikacyjnej, a także wymiany doświadczeń z innymi pracownikami, którzy już się przekwalifikowali lub znaleźli pracę po zwolnieniach grupowych.

               –Zintegrowane szkolenie: szereg specjalnych szkoleń będzie prowadzony przez FOREM, Centres de competences lub IFAPME
                  9
               . Na początkowym etapie pracownicy FOREM będą pomagać każdemu uczestnikowi w określeniu jego związanych z pracą celów i skierują go do udziału w jednym z oferowanych modułów szkoleniowych. Na koniec każdego modułu szkoleniowego nowe umiejętności będą mogły zostać ocenione i udokumentowane. W zależności od rodzaju szkolenia i obszaru kompetencji uczestnikom będą wydawane oficjalne świadectwa umiejętności (tj. świadectwa kwalifikacji), zaświadczenia o uczestnictwie (w odniesieniu do kompetencji lub zawodów, w przypadku których nie istnieją oficjalne świadectwa) lub poświadczenia nabytych kompetencji (w zakresie umiejętności i kompetencji nabytych poza formalnymi kursami szkoleniowymi).

               –Wsparcie na tworzenie przedsiębiorstw: pracownicy, którzy rozważają założenie własnej działalności gospodarczej, otrzymają wskazówki i wsparcie podczas całego procesu. Przedmiotowe wsparcie obejmuje dwa główne działania: i) wspólne sesje informacyjne w celu zwiększenia świadomości na temat możliwości tworzenia przedsiębiorstw, dostarczanie informacji na temat aspektów prawnych i środków wspierających zakładanie przedsiębiorstw; ii) indywidualne spotkania z zainteresowanymi pracownikami w sprawie oceny ich projektów i skontaktowania tych pracowników z organizacjami wspierającymi biznes oraz z dostawcami usług.

               –Wsparcie dla wspólnych projektów: pracownicy, którzy rozważaliby wspólne – jako grupa – utworzenie przedsiębiorstwa społecznego, otrzymają wskazówki i wsparcie w postaci wyspecjalizowanego doradztwa oraz wsparcie od jednostki ds. przeniesienia pracowników. Wsparcie tego rodzaju obejmuje sesje informacyjne, których celem jest podnoszenie świadomości na temat tworzenia przedsiębiorstw, dotyczące także podstawowych umiejętności w zakresie zarządzania oraz doradztwo w zakresie zakładania przedsiębiorstw (np. opracowanie biznesplanu, statutu prawnego, marketing itp.). Komitet wsparcia, który zrzesza przedstawicieli organizacji pracodawców, związków zawodowych i FOREM, dokonuje oceny wniosku i podejmuje decyzję o przyznaniu dotacji. Każdy pracownik zaangażowany w projekt może otrzymać dotację w wysokości 5 000 EUR (ustanawia się przy tym pulę środków wspólnych dla wszystkich uczestniczących pracowników). Dotacje mogą być wykorzystywane na zakup sprzętu, towarów, reklam, doradztwa, szkoleń itd. Dotacjami zarządzać będzie podmiot zapewniający wspomniane doradztwo, będzie on również składać FOREM sprawozdania na temat wykorzystania środków (faktury i dokumenty potwierdzające).

               –Dodatki: uczestnicy będą również otrzymywać dodatki na poszukiwanie pracy i szkolenie.

               Zindywidualizowane usługi, które mają być świadczone na rzecz młodzieży NEET, opierają się na podejściu podobnym do opisanego powyżej i obejmują następujące działania:

               –Mobilizowanie i poradnictwo: dzięki szczegółowemu profilowaniu młode osoby będą mogły bezpośrednio podjąć dalszą naukę lub wziąć udział w szkoleniu albo uczestniczyć w specjalnej sesji wprowadzającej w celu zwiększenia ich pewności siebie i określenia zainteresowań.

               –Szkolenie: szereg specjalnych szkoleń będzie prowadzony przez FOREM, Centres de competences lub IFAPME.

               –Zindywidualizowane podnoszenie kwalifikacji: dla każdego uczestnika z grupy NEET zostaną opracowane indywidualne ścieżki podnoszenia kwalifikacji.

               –Dodatki: uczestnicy będą również otrzymywać dodatki na poszukiwanie pracy, szkolenie i mobilność.

               19.Opisane proponowane działania stanowią aktywne instrumenty rynku pracy należące do działań kwalifikowalnych określonych w art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG. Działania te nie zastępują biernych środków ochrony socjalnej.

               20.Władze belgijskie dostarczyły wymaganych informacji dotyczących działań, za które obowiązkowo odpowiedzialne są przedmiotowe przedsiębiorstwa na mocy ustawodawstwa krajowego lub układów zbiorowych. Potwierdziły one, że wkład finansowy z EFG nie zastąpi tego typu działań.

               3.3.3.Szacowany budżet

               21.Szacowane łączne koszty wynoszą 3 040 069 EUR i obejmują wydatki na zindywidualizowane usługi w wysokości 2 972 669 EUR oraz wydatki na działania przygotowawcze, działania w zakresie zarządzania, dostarczania i upowszechniania informacji i działania w zakresie kontroli i sprawozdawczości w wysokości 67 400 EUR.

               22.Łączna kwota wnioskowanego wkładu finansowego z EFG wynosi 1 824 041 EUR (60% kosztów łącznych).

                        Działania

                        Szacowana liczba uczestników

                        Szacowany koszt na uczestnika (w EUR
                           10
                        )

                        Szacowane łączne koszty (w EUR)

                        Zindywidualizowane usługi (działania na podstawie art. 7 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia w sprawie EFG)

                         Przeniesienie (Reconversion):

                        Wsparcie/doradztwo/integracja (Accompagnement/Orientation/Insertion)

                        488

                        2 849

                        1 390 089

                        Ułatwienie poszukiwania pracy (Dynamisation de la recherche d'emploi)

                        200

                        163

                        32 500

                         Szkolenie (Formation)

                        Zintegrowane szkolenie (Formations intégrées)

                        200

                        594

                        118 850

                        Promowanie przedsiębiorczości (Aide à la création d’emploi)

                        Wsparcie na tworzenie przedsiębiorstw (Autocréation d’emploi individuelle)

                        300

                        117

                        35 000

                         Podnoszenie świadomości w dziedzinie wspólnych projektów (Sensibilisation aux projets collectifs)

                        300

                        160

                        47 868

                         Dotacje dla wspólnych projektów (Bourses de création de projets collectifs)

                        10

                        5 000

                        50 000

                         Młodzież NEET: mobilizowanie i poradnictwo (Mobilisation/accompagnement)

                        300

                        3 350

                        1 004 896

                        Młodzież NEET: Zintegrowane szkolenie (Formations intégrées)

                        100

                        850

                        85 000

                        Młodzież NEET: Zindywidualizowane podnoszenie kwalifikacji (Remédiation et mise à niveau)

                        50

                        1 300

                        65 000

                        Ogółem a):

                        Udział procentowy pakietu zindywidualizowanych usług

                        –

                        2 829 203

                        (95,17 %)

                        Dodatki i zachęty (działania na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG)

                        Dodatek na poszukiwanie pracy (Allocations de recherche d'emploi)

                        488

                        153

                        74 844

                        Dodatek na szkolenie (Allocations de formation)

                        200

                        62

                        12 372

                        Młodzież NEET: Dodatek na poszukiwanie pracy (Allocations recherche d'emploi)

                        150

                        125

                        18 750

                        Młodzież NEET: Dodatek na mobilność (Allocations de mobilité)

                        150

                        125

                        18 750

                        Młodzież NEET: Dodatek na szkolenie (Allocations de formation)

                        100

                        125

                        12 500

                        Zindywidualizowane podnoszenie kwalifikacji (Allocations remédiation)

                        50

                        125

                        6 250

                        Ogółem b):

                        Udział procentowy pakietu zindywidualizowanych usług

                        –

                        143 466

                        (4,83 %)

                        Działania na podstawie art. 7 ust. 4 rozporządzenia w sprawie EFG

                        1. Działania przygotowawcze

                        –

                        1 500

                        2. Zarządzanie

                        –

                        8 000

                        3. Dostarczanie i upowszechnianie informacji

                        –

                        45 000

                        4. Kontrola i sprawozdawczość

                        –

                        12 900

                        Ogółem c):

                        Udział procentowy w kosztach łącznych:

                        –

                        67 400

                        (2,22 %)

                        Łączne koszty (a + b + c):

                        –

                        3 040 069

                        Wkład z EFG (60 % łącznych kosztów)

                        –

                        1 824 041

               23.Koszty działań przedstawione w powyższej tabeli jako działania na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG nie przekraczają 35 % łącznych kosztów skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług. Belgia potwierdziła, że działania te są uzależnione od czynnego zaangażowania się objętych pomocą beneficjentów w poszukiwanie pracy lub szkolenia.

               24.Belgia potwierdziła, że koszty inwestycji tytułem prowadzenia działalności na własny rachunek, rozpoczęcia działalności gospodarczej i przejęć pracowniczych nie przekroczą 15 000 EUR na jednego beneficjenta.

               3.3.4.Okres kwalifikowalności wydatków

               25.Belgia rozpoczęła świadczenie zindywidualizowanych usług na rzecz beneficjentów objętych pomocą w dniu 1 stycznia 2015 r. Wydatki na działania, o których mowa w pkt 22, kwalifikują się zatem do objęcia finansowaniem z EFG od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 17 grudnia 2017 r., z wyjątkiem wydatków na działania w zakresie kształcenia lub szkolenia trwające co najmniej dwa lata, które kwalifikują się do objęcia wsparciem do dnia 17 czerwca 2018 r.

               26.Belgia zaczęła ponosić wydatki administracyjne w zakresie wdrażania EFG w dniu 1 stycznia 2015 r. Wydatki na działania przygotowawcze, działania w zakresie zarządzania, dostarczania i upowszechniania informacji i działania w zakresie kontroli i sprawozdawczości kwalifikują się zatem do objęcia finansowaniem z EFG od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 17 czerwca 2018 r.

               3.3.5.Komplementarność wobec działań finansowanych z funduszy krajowych lub unijnych

               27.Źródłami krajowego finansowania w formie płatności zaliczkowej lub współfinansowania krajowego są walońskie publiczne służby zatrudnienia (FOREM) oraz region Walonii.

               28.Belgia potwierdziła, że opisane powyżej środki dofinansowywane z EFG nie będą finansowane z innych instrumentów finansowych Unii.

               3.3.6.Procedury konsultacji z beneficjentami objętymi pomocą lub ich przedstawicielami lub też z partnerami społecznymi, a także z władzami lokalnymi i regionalnymi

               29.Belgia poinformowała, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług opracowano w drodze konsultacji z wszystkimi zainteresowanymi stronami, w tym z partnerami społecznymi, przedsiębiorstwami i publicznymi służbami zatrudnienia. Strony te będą ściśle monitorować, za pośrednictwem komitetu monitorującego, wdrażanie proponowanych środków.

               3.4.Systemy zarządzania i kontroli

               30.Wniosek zawiera opis systemu zarządzania i kontroli, w którym określono obowiązki zaangażowanych podmiotów. Belgia poinformowała Komisję, że zarządzanie wkładem finansowym i nadzór nad nim będą leżeć w gestii tych samych organów, które są odpowiedzialne za zarządzanie środkami z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) i nadzór nad nimi.

               3.5.Zobowiązania podjęte przez przedmiotowe państwo członkowskie

               31.Belgia przedstawiła wszelkie niezbędne gwarancje, zgodnie z którymi:

               –w zakresie dostępu do proponowanych działań i ich wdrażania przestrzegane będą zasady równego traktowania i niedyskryminacji;

               –wymogi dotyczące zwolnień zbiorowych określone w prawodawstwie krajowym i prawodawstwie UE zostały spełnione;

               –w przypadku gdy przedsiębiorstwa zwalniające kontynuują działalność po dokonaniu zwolnień, przedsiębiorstwa te wywiązały się z zobowiązań prawnych dotyczących zwolnień i odpowiednio zadbały o swoich pracowników;

               –proponowane działania nie będą finansowane ze środków innych unijnych funduszy ani instrumentów finansowych oraz będzie się zapobiegać wszelkim przypadkom podwójnego finansowania;

               –proponowane działania będą stanowić uzupełnienie działań finansowanych z funduszy strukturalnych;

               –wkład finansowy z EFG będzie zgodny z unijnymi przepisami proceduralnymi i materialnymi w zakresie pomocy państwa.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               4.1.Wniosek budżetowy

               32.Środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  11
               .

               33.Po przeanalizowaniu wniosku pod kątem warunków określonych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie EFG i po uwzględnieniu liczby beneficjentów objętych wsparciem, proponowanych działań i szacowanych kosztów, Komisja wnosi o uruchomienie środków z EFG w kwocie 1 824 041 EUR, która stanowi 60 % łącznych kosztów proponowanych działań, tak by zapewnić wkład finansowy w odpowiedzi na złożony wniosek.

               34.Decyzja o uruchomieniu środków z EFG, której dotyczy wniosek, zostanie podjęta wspólnie przez Parlament Europejski i Radę, jak określono w pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  12
               .

               4.2.Powiązane akty prawne

               35.Równocześnie z przedstawieniem wniosku dotyczącego decyzji w sprawie uruchomienia środków z EFG Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek dotyczący przesunięcia kwoty 1 824 041 EUR do odpowiedniej linii budżetowej.

               36.Równocześnie z przyjęciem niniejszego wniosku dotyczącego decyzji w sprawie uruchomienia EFG Komisja przyjmie decyzję w sprawie wkładu finansowego w drodze aktu wykonawczego wchodzącego w życie w dniu, w którym Parlament Europejski i Rada przyjmą proponowaną decyzję w sprawie uruchomienia środków z EFG.

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Belgii – EGF/2015/012 BE/Hainaut Machinery)

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006
                  13
               , w szczególności jego art. 15 ust. 4,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  14
               , w szczególności jego pkt 13,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia wsparcia pracownikom zwolnionym i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku spowodowanych globalizacją poważnych zmian strukturalnych w kierunkach światowego handlu lub w wyniku dalszego trwania światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, o czym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 546/2009, bądź w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, a także w celu ułatwienia im reintegracji zawodowej.

               (2)Środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  15
               .

               (3)W dniu 17 grudnia 2015 r. Belgia złożyła wniosek EGF/2015/012 BE/Hainaut Machinery o przyznanie wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniami w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 28 według NACE Rev. 2 (Produkcja maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowana) w zaliczanym do poziomu NUTS 2 regionie Hainaut (BE32) w Belgii. Wniosek został uzupełniony o dodatkowe informacje złożone zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG.

               (4)Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 Belgia zdecydowała się na świadczenie zindywidualizowanych usług współfinansowanych przez EFG także na rzecz 300 młodych osób niepracujących, niekształcących się ani nieszkolących się (młodzieży NEET).

               (5)Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 wniosek Belgii uznaje się za dopuszczalny, ponieważ zwolnienia mają poważny wpływ na zatrudnienie oraz gospodarkę lokalną, regionalną i krajową.

               (6)Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w wysokości 1 824 041 EUR w odpowiedzi na wniosek złożony przez Belgię,

               (7)W celu ograniczenia do minimum czasu potrzebnego do uruchomienia EFG niniejszą decyzję należy stosować od dnia jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 1 824 041 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Stosuje się ją od dnia [the date of its adoption]*.

                  16Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

                     (2)
                  W rozumieniu art. 3 rozporządzenia w sprawie EFG.

                     (3)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1046/2012 z dnia 8 listopada 2012 r. wykonujące rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) w zakresie przekazywania szeregów czasowych dla nowego podziału regionalnego (Dz.U. L 310 z 9.11.2012, s. 34).

                     (4)
                  Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1.

                     (5)
                  Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013.

                     (6)
                  OFF-Highway Research, Annual Review and a Forecast to 2014, kwiecień 2010 r.

                     (7)
                  SPF Economie, Classes moyennes et Energie, Enquête sur les forces de travail, 2015 r.

                     (8)
                  Walońskie publiczne służby zatrudnienia.

                     (9)
                  IFAPME (Institut wallon de Formation en Alternance et des indépendants et Petites et Moyennes Entreprises) to publiczny instytut szkoleniowy, który oferuje przemienny system szkolenia związanego z pracą obejmujący przyuczanie do zawodu i specjalne szkolenia dla kierowników MŚP.

                     (10)
                  Przybliżone dane w oparciu o liczbę uczestników i łączne koszty.

                     (11)
                  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (12)
                  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (13)
                  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

                     (14)
                  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (15)
                  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

                     (16)
                   Date to be inserted by the Parliament before the publication in OJ.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.3.2017
            COM(2017) 154 final
            2017/0070(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Konwencja o handlu zbożem z 1995 r. (zwana dalej „konwencją”) została zawarta przez Wspólnotę decyzją Rady 96/88/WE
                     1
                   do dnia 30 czerwca 1998 r. i od tego czasu okres jej obowiązywania był regularnie przedłużany. Każdorazowo okres obowiązywania konwencji jest przedłużany o maksymalnie dwa lata. Ostatnio przedłużono go w czerwcu 2015 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. decyzją Międzynarodowej Rady Zbożowej. W interesie Unii leży dalsze przedłużenie obowiązywania konwencji o okres do dwóch lat.

                  Celem niniejszego wniosku jest upoważnienie Komisji przez Radę do głosowania w imieniu Unii za przedłużeniem okresu obowiązywania konwencji do dnia 30 czerwca 2019 r. w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej. Przyjęcie formalnej decyzji w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania konwencji ma nastąpić podczas 45. posiedzenia Międzynarodowej Rady Zbożowej, planowanego na dzień 5 czerwca 2017 r.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Nie dotyczy.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Nie dotyczy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Art. 207 i art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Nie dotyczy.

               •Proporcjonalność

                  Nie dotyczy.

               •Wybór instrumentu

                  Nie dotyczy.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Przedłużenie obowiązywania konwencji pociąga za sobą przedłużenie okresu wnoszenia wkładu UE do budżetu administracyjnego Międzynarodowej Rady Zbożowej, obejmującego zarówno Konwencję o handlu zbożem z 1995 r., jak i Konwencję o wsparciu żywnościowym. Wkład ten jest zapisywany w pozycji 05 06 01 budżetu UE (Międzynarodowe umowy w dziedzinie rolnictwa).

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

                  Nie dotyczy.

               2017/0070 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o handlu zbożem z 1995 r. została zawarta decyzją Rady 96/88/WE
                  2
                na trzy lata, a okres jej obowiązywania był od tego czasu regularnie przedłużany o kolejne okresy dwóch lat. Okres obowiązywania konwencji przedłużono ostatnio w czerwcu 2015 r. decyzją Międzynarodowej Rady Zbożowej, do dnia 30 czerwca 2017 r. Dalsze przedłużenie umowy leży w interesie Unii.

               (2)W związku z tym Komisja, reprezentująca Unię na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej, powinna zostać upoważniona do głosowania za przedłużeniem obowiązywania konwencji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowiskiem, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej, jest głosowanie za przedłużeniem obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. na kolejny okres maksymalnie dwóch lat, począwszy od dnia 1 lipca 2017 r.

               Niniejszym upoważnia się Komisję do wyrażenia takiego stanowiska w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                        OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH

                        FinancSt/17/
                        MK/ig/350345

                        6.221.2017.1

                        agri.ddg3.g.4(2017)613693

                        DATA: 19.01.2017

                        1.

                        LINIA BUDŻETOWA:

                        ROZDZIAŁ 05 06 — MIĘDZYNARODOWE ASPEKTY OBSZARU POLITYKI „ROLNICTWO I ROZWÓJ OBSZARÓW WIEJSKICH”

                        05 06 01 Międzynarodowe umowy w dziedzinie rolnictwa

                        ŚRODKI:

                        B2017 8 105 849 EUR

                        2.

                        TYTUŁ:

                        Wniosek dotyczący decyzji Rady określającej stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

                        .

                        PODSTAWA PRAWNA: Artykuł 207 w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

                        4.

                        CELE:

                        Przedłużenie okresu obowiązywania Konwencji o handlu zbożem o kolejne dwa lata (1.7.2017–30.6.2019)

                        5.

                        SKUTKI FINANSOWE

                        OKRES 12 MIESIĘCY

                           (w mln EUR)

                        BIEŻĄCY ROK BUDŻETOWY

                        2017

                        (w mln EUR)

                        NASTĘPNY ROK BUDŻETOWY

                        2018

                        (w mln EUR)

                        5.0

                        WYDATKI

                        -
                              POKRYWANE Z BUDŻETU UE
                           (REFUNDACJE/INTERWENCJE)

                        -
                              POKRYWANE PRZEZ ORGANY KRAJOWE

                        -
                              INNE

                        0,49

                        0,41

                        5.1

                        DOCHODY

                        -
                              ZASOBY WŁASNE UE
                           (OPŁATY/CŁA)

                        -
                              KRAJOWE

                        2019

                        5.0.1

                        SZACOWANE WYDATKI

                        0,42

                        5.1.1

                        SZACOWANE DOCHODY

                        5.2

                        METODA OBLICZENIOWA: W oparciu o założenia dotyczące szacowanej liczby głosów UE (zmienia się każdego roku) i szacunkowej kwoty do wpłaty w przeliczeniu na głos w funtach szterlingach (GBP).

                        6.0

                        CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY ZE ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W ODPOWIEDNIM ROZDZIALE BIEŻĄCEGO BUDŻETU?

                        TAK

                        6.1

                        CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY POPRZEZ PRZESUNIĘCIE POMIĘDZY ROZDZIAŁAMI BIEŻĄCEGO BUDŻETU?

                        6.2

                        CZY WYMAGANY BĘDZIE BUDŻET DODATKOWY?

                        6.3

                        CZY BĘDZIE TRZEBA PRZEWIDZIEĆ ŚRODKI W KOLEJNYCH BUDŻETACH?

                        TAK

                        UWAGI:

                        Faktyczna kwota do wpłaty może różnić się w zależności od ostatecznej liczby głosów, jaka zostanie przydzielona UE, kwoty do wpłaty w przeliczeniu na głos w GBP i kursu wymiany EUR/GBP.

                     (1)
                  Dz.U. L 21 z 27.1.1996, s. 47.

                     (2)
                  Decyzja Rady 96/88/WE z dnia 19 grudnia 1995 r. w sprawie zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską Konwencji o handlu zbożem oraz Konwencji o pomocy żywnościowej, stanowiących Międzynarodowe porozumienie w sprawie zboża z 1995 r. (Dz.U. L 21 z 27.1.1996, s. 47).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 388 final
            2017/0167(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
                  1
                (dalej zwanym „zmianą kodeksu granicznego Schengen”) zmieniono konwencję wykonawczą do układu z Schengen
                  2
               , rozporządzenie (WE) nr 562/2006
                  3
                (kodeks graniczny Schengen) oraz rozporządzenie (WE) nr 810/2009
                  4
               , a oprócz tego zmieniono między innymi definicję pojęcia „pobytu krótkoterminowego” obywateli państw trzecich w strefie Schengen. Począwszy od dnia 18 października 2013 r. w odniesieniu do obywateli państw trzecich planujących podróż do strefy Schengen na pobyt krótkoterminowy – bez względu na to, czy podlegają oni obowiązkowi wizowemu czy są z niego zwolnieni – maksymalny czas dozwolonego pobytu definiuje się jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”. W odróżnieniu od definicji, która obowiązywała do dnia 18 października 2013 r. (trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu), nowe pojęcie jest bardziej precyzyjne, ponieważ określa czas pobytu w dniach, a nie w miesiącach. Oprócz tego termin „po dacie pierwszego wjazdu”, który budził wiele wątpliwości i pytań, został z tej definicji usunięty.

               W drodze zmiany kodeksu granicznego Schengen wprowadzono wszystkie niezbędne zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic, czyli w konwencji wykonawczej do układu z Schengen, kodeksie granicznym Schengen, kodeksie wizowym oraz rozporządzeniu (WE) nr 539/2001
                  5
               . Pojęcie pobytu krótkoterminowego pojawia się też jednak w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską. W umowach w sprawie zniesienia wiz zawartych z Antiguą i Barbudą
                  6
               , Bahamami
                  7
               , Barbadosem
                  8
               , Brazylią
                  9
               , Mauritiusem
                  10
               , Saint Kitts i Nevis
                  11
                oraz Seszelami
                  12
                wciąż znajdują się odniesienia do poprzedniej definicji czasu pobytu niewymagającego wizy („trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu”
                  13
               ).

               Dnia 16 lipca 2014 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące decyzji Rady w sprawie upoważnienia do podjęcia rokowań w celu zmiany umowy w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych między Unią Europejską a wymienionymi wyżej państwami
                  14
               ; Rada przyjęła tę decyzję w dniu 9 października 2014 r.
                  15
               . Celem zmiany było wdrożenie w przypadku tych siedmiu państw nowej definicji pobytu krótkoterminowego, określonej w zmianie kodeksu granicznego Schengen. Co więcej, zdefiniowanie „pobytu krótkoterminowego” w umowach w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych w dniach, a nie w miesiącach jest łatwiejsze do zweryfikowania i obliczenia za pomocą środków elektronicznych lub informatycznych, a zatem jest lepiej dostosowane do wymogów scentralizowanych systemów zarządzania granicami, takich jak proponowany system wjazdu/wyjazdu
                  16
               .

               Po uzyskaniu upoważnienia Rady Komisja rozpoczęła rokowania w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz z siedmioma państwami (Antiguą i Barbudą, Bahamami, Barbadosem, Brazylią, Mauritiusem, Saint Kitts i Nevis oraz Seszelami).

               Rokowania z Republiką Mauritiusu zakończyły się parafowaniem umowy zmieniającej w dniu 11 listopada 2016 r. Strony uzgodniły, że zastosują nową definicję „pobytu krótkoterminowego” w całym tekście umowy w sprawie zniesienia wiz między UE a Republiką Mauritiusu. Nowa umowa wiąże się ponadto ze zmianą kilku szczegółów technicznych (zob. niżej), ale wszystkie takie zmiany są nieistotne z punktu widzenia podróżnych.

                  Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule umowy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Umowa wymaga zatwierdzenia przez obie umawiające się strony zgodnie z ich odnośnymi procedurami. Po stronie Unii wymaga to przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i zawarcia umowy.

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu uzyskania jej upoważnienia do zawarcia umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               Umowa zapewnia spójność prawną, a także harmonizację między państwami członkowskimi dzięki stosowaniu w niej nowej definicji pobytu krótkoterminowego przewidzianej w zmianie kodeksu granicznego Schengen, w której przedstawiono jasną wykładnię terminu „pobyt krótkoterminowy”.

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Unia nie posiada uprawnień do takiej zmiany umów w sprawie zniesienia wiz, aby były one wiążące dla czterech państw stowarzyszonych w ramach stosowania dorobku Schengen, w tym wspólnej polityki wizowej. W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia i wdrożenia postanowień dotyczących czasu dozwolonego pobytu w strefie Schengen do umowy dołączono wspólną deklarację, zgodnie z którą byłoby pożądane, aby Republika Mauritiusu z jednej strony oraz Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria z drugiej strony odpowiednio zmieniły wiążące je umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów po podpisaniu umowy w imieniu Unii przez osobę wyznaczoną przez prezydencję Rady i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Jeśli jedną z umawiających się stron umowy międzynarodowej jest Unia Europejska, to jakakolwiek zmiana takiej umowy zgodnie z prawem nie może zostać samodzielnie wdrożona przez państwa członkowskie. Umowa w sprawie zniesienia wiz z Mauritiusem została zawarta przez Unię Europejską. Niezbędne jest w związku z tym działanie na poziomie Unii.

               Oprócz tego zawieranie umów w sprawie zniesienia wiz przez państwa członkowskie wpłynęłoby negatywnie na dorobek prawny UE w dziedzinie wiz (art. 3 ust. 2 TFUE).

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia założonego celu, a mianowicie zmiany obowiązującej umowy w sprawie zniesienia wiz między Unią a Mauritiusem.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               4. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne, w których upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Republiką Mauritiusu w celu zmiany umowy pomiędzy stronami w sprawie zniesienia wiz. O postępach w przebiegu rokowań informowano państwa członkowskie w trakcie posiedzeń Grupy Roboczej ds. Wiz.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Wynik rokowań

                  Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy może zostać przyjęty przez Unię.

                  Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

                  a. Czas pobytu

                  Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej oraz obywatele Republiki Mauritiusu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu (zamiast maksymalnie trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu). Nowa definicja ma zastosowanie w całym tekście Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

                  b. Przepisy końcowe – zawieszenie umowy (art. 8 ust. 4)

               W art. 8 ust. 4 umowy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie: „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”. Przez dodanie do dotychczasowego tekstu słów: „i przywraca stosowanie niniejszej Umowy” w zmienionej umowie sprecyzowano, że zawieszenie zniesienia wiz zostanie zakończone, jeśli ustaną powody takiego zawieszenia. W tej kwestii powyższa zmiana zapewnia dostosowanie brzmienia umowy w sprawie zniesienia wiz z Republiką Mauritiusu do wszystkich pozostałych umów w tej sprawie podpisanych przez Unię w latach 2015–2016. W dniu 14 czerwca 2016 r. zasięgnięto opinii Grupy Roboczej ds. Wiz w sprawie tej zmiany i żadne państwo członkowskie nie zgłosiło zastrzeżeń.

                  c. Zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny”

                  Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. jedynie Unia Europejska posiada osobowość prawną. Termin „Wspólnota Europejska” wciąż jednak widnieje w umowach międzynarodowych, które weszły w życie przed Traktatem z Lizbony – jest tak m.in. w przypadku Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa zmieniająca przewiduje zatem zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny” w całym tekście umowy.

                  d. Wspólne deklaracje

                  Do umowy dołączono dwie wspólne deklaracje:

                  – w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu oraz

                  – dotyczącą Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Liechtensteinu.

                  e. Wejście w życie

                  Umowa wejdzie w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z umawiających się stron zawiadomi drugą stronę o zakończeniu procedur ratyfikacyjnych. Aby zagwarantować pewność prawa i umożliwić podróżnym jego zrozumienie i przestrzeganie, niezbędny jest wystarczająco długi okres przejściowy. Okres sześciu miesięcy po zakończeniu ratyfikacji umowy umożliwi podróżnym zakończenie pobytów krótkoterminowych obliczanych w całości zgodnie z poprzednią definicją, zanim wejdzie w życie nowa definicja pobytu krótkoterminowego, a wraz z nią – liczony wstecz okres referencyjny wynoszący 180 dni.

                  Umowa zmieniająca nie ma wpływu na pozostałe postanowienia dotychczasowej Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, w tym na jej terytorialny zakres stosowania.

               6.PODSUMOWANIE

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada zatwierdziła, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, Umowę między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               2017/0167 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  17
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa stanowi, że obywatele Unii Europejskiej oraz Mauritiusu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony „maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy”.

               (2)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013
                  18
                wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)W umowie między Unią a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)Komisja prowadziła negocjacje w imieniu Unii w celu zawarcia Umowy z Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (5)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/[…] Umowa została podpisana.

               (6)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  19
               . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (7)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  20
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (8)Należy zatwierdzić Umowę,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii, Umowę między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 2 Umowy
                  21
               .

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

                     (3)
                  Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (5)
                  Dz.U. L 081 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 3.

                     (7)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 24.

                     (8)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 10.

                     (9)
                  Z Brazylią Unia zawarła dwie umowy. Jedną dotyczącą posiadaczy paszportów zwykłych (Dz.U. L 255 z 21.9.2012, s. 4) i drugą dotyczącą posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych i urzędowych (Dz.U. L 66 z 12.3.2011, s. 2).

                     (10)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 17.

                     (11)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 38.

                     (12)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 31.

                     (13)
                  Zob. artykuły tych umów zatytułowane „Cel” i „Czas pobytu”.

                     (14)
                  COM(2014) 468 final.

                     (15)
                  Decyzja Rady w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zawartych pomiędzy Unią/Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą, Wspólnotą Bahamów, Barbadosem, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Mauritiusu, Federacją Saint Kitts i Nevis oraz Republiką Seszeli, przyjęta przez Radę w dniu 9 października 2014 r.

                     (16)
                  COM(2016)194 final.

                     (17)
                  Zgoda udzielona dnia [...]

                     (18)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

                     (19)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (20)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

                     (21)
                  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 388 final
            ZAŁĄCZNIK

            wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               wniosek dotyczący decyzji Rady

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               Umowa między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA,

               z jednej strony, oraz

               REPUBLIKA MAURITIUSU (dalej zwana „Mauritiusem”),

               z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwaną dalej „Umową”), która weszła w życie w dniu 1 marca 2010 r.,

               POTWIERDZAJĄC znaczenie, jakie ma ułatwianie kontaktów międzyludzkich,

               ODNOTOWUJĄC, że Umowa funkcjonuje w sposób satysfakcjonujący dla obywateli Umawiających się Stron,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że przewidziana w Umowie definicja pobytu krótkoterminowego (do trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu) nie jest wystarczająco dokładna, a wątpliwości i pytania może budzić w szczególności pojęcie „daty pierwszego wjazdu”,

               MAJĄC NA UWADZE, że rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. wprowadzono przekrojowe zmiany w unijnym wewnętrznym dorobku prawnym dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”;

               BIORĄC POD UWAGĘ, że system wjazdu/wyjazdu, który ma zostać ustanowiony przez Unię Europejską, wymaga zastosowania jednolitej i jasno określonej definicji pobytu krótkoterminowego w odniesieniu do wszystkich obywateli państw trzecich,

               PRAGNĄC zapewnić płynny przepływ podróżnych na przejściach granicznych Umawiających się Stron,

               POTWIERDZAJĄC, że Umowa obejmuje obywateli wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu:

               (1)W tytule oraz w art. 3 ust. 5, art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 7 słowa „Wspólnota” lub „wspólnotowy” zastępuje się słowami „Unia” lub „unijny” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

               (2)W art. 1 wyrażenie „trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy” zastępuje się wyrażeniem „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               (3)Art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Unii Europejskiej mogą przebywać na terytorium Mauritiusu przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.”.

               (4)Art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Mauritiusu mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Mauritiusu mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.”.

               (5)W art. 4 ust. 3 wyrażenie „trzy miesiące” zastępuje się wyrażeniem „90 dni”, a słowo „wspólnotowym” zastępuje się słowem „unijnym”.

               (6)W art. 8 ust. 4 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

               „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”.

               Artykuł 2

               Umawiające się Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami; niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia ze Stron zawiadamia drugą Stronę o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.

               Sporządzono w […] dnia […] roku dwa tysiące siedemnastego w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Republiki Mauritiusu

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII ORAZ LIECHTENSTEINU

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Mauritiusu, z drugiej strony, zmieniły niezwłocznie obowiązujące umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zgodnie z warunkami niniejszej Umowy.

               Wspólna deklaracja w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               ________


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 3.7.2017
            COM(2017) 360 final
            2017/0150(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Celem Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją z 1980 r.”), ratyfikowanej dotychczas przez 97 krajów, w tym przez wszystkie państwa członkowskie UE, jest przywrócenie status quo poprzez uzyskanie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci dzięki systemowi współpracy między organami centralnymi wyznaczonymi przez umawiające się strony.

               Zapobieganie uprowadzaniu dzieci stanowi zasadniczą część unijnej polityki propagującej prawa dziecka, stąd też Unia Europejska podejmuje na szczeblu międzynarodowym działania zmierzające do poprawy stosowania postanowień konwencji z 1980 r. i zachęca państwa trzecie do przystąpienia do niej.

               Chile złożyło dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 23 lutego 1994 r. Konwencja weszła w życie w Chile w dniu 1 maja 1994 r.

               Konwencja z 1980 r. weszła już w życie między Chile i 27 państwami członkowskimi UE. Jedynie Rumunia nie wyraziła jeszcze zgody na przystąpienie Chile do tej konwencji.

               Islandia złożyła dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 14 sierpnia 1996 r. Konwencja weszła w życie w Islandii w dniu 1 września 1996 r.

               Konwencja z 1980 r. weszła już w życie między Islandią i 27 państwami członkowskimi. Jedynie Rumunia nie wyraziła jeszcze zgody na przystąpienie Islandii do tej konwencji.

               Bahamy złożyły dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 1 października 1993 r. Konwencja weszła w życie na Bahamach w dniu 1 stycznia 1994 r.

               Konwencja z 1980 r. weszła już w życie między Bahamami i 26 państwami członkowskimi UE. Jedynie Dania i Rumunia nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Bahamów do tej konwencji.

               Artykuł 38 ust. 4 konwencji z 1980 r. przewiduje, że konwencja ma zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożą oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               Wyłączna kompetencja UE w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji z 1980 r. została potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którym skonsultowano się z inicjatywy Komisji.

               W opinii 1/13 z dnia 14 października 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.

               Trybunał podkreślił konieczność jednolitości na szczeblu UE, aby uniknąć „zmiennej geometrii” wśród państw członkowskich.

               Z uwagi na fakt, że kwestia uprowadzenia dziecka za granicę jest objęta wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii Europejskiej, decyzję o ewentualnym wyrażeniu zgody na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów należy podjąć na poziomie UE w drodze decyzji Rady. Dlatego Rumunia powinna złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów w interesie Unii Europejskiej.

               Wyrażenie zgody przez Rumunię sprawiłoby, że konwencja z 1980 r. miałaby zastosowanie między Chile, Islandią i Bahamami oraz wszystkimi państwami członkowskimi UE z wyjątkiem Danii. W przypadku Chile i Islandii konwencja z 1980 r. będzie mieć zastosowanie do wszystkich państw członkowskich UE.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W odniesieniu do kwestii uprowadzenia dziecka przez jednego z rodziców konwencja z 1980 r. jest międzynarodowym odpowiednikiem rozporządzenia Rady nr 2201/2003 (tzw. rozporządzenia Bruksela II bis), które stanowi podstawę unijnej współpracy sądowej w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej
                     1
                  .

                  Jednym z głównych celów rozporządzenia jest zapobieganie uprowadzaniu dziecka z jednego państwa członkowskiego do innego dzięki ustanowieniu procedur gwarantujących szybki powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu. W tym celu w art. 11 rozporządzenia Bruksela II bis wprowadzono procedurę ustanowioną w konwencji haskiej z 1980 r. i uzupełniono ją poprzez wyjaśnienie pewnych aspektów, w szczególności wysłuchania dziecka, terminu na wydanie orzeczenia od wniesienia wniosku o powrót dziecka oraz podstawy odmowy powrotu dziecka. Ponadto w rozporządzeniu wprowadza się przepisy regulujące sprzeczne orzeczenia zarządzające powrót dziecka i orzeczenia odmawiające zarządzenia powrotu dziecka wydane w różnych państwach członkowskich.

                  Aby państwa członkowskie mogły polegać na wspólnych przepisach w przypadku uprowadzenia dziecka, Unia Europejska na szczeblu międzynarodowym popiera przystępowanie państw trzecich do konwencji z 1980 r.

                  W okresie od czerwca 2015 r. do grudnia 2016 r. przyjęto już dziesięć decyzji Rady w celu wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej uprowadzenia dziecka 10 państw trzecich (Maroko, Singapur, Federacja Rosyjska, Albania, Andora, Seszele, Armenia, Kazachstan, Republika Korei i Peru)
                     2
                  .

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Niniejszy wniosek jest w oczywisty sposób powiązany z ogólnym celem zapisanym w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącym ochrony praw dziecka. System ustanowiony konwencją haską z 1980 r. ma na celu ochronę dziecka przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia dziecka przez rodzica i zapewnienie dziecku możliwości utrzymywania kontaktu z obojgiem rodziców, na przykład dzięki zapewnieniu skutecznego wykonywania praw do kontaktu z dzieckiem.

               Warto również wspomnieć o powiązaniu z promowaniem korzystania z mediacji przy rozstrzyganiu transgranicznych sporów rodzinnych. Dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych
                  3
                ma zastosowanie między innymi do prawa rodzinnego w ramach wspólnej europejskiej przestrzeni sądowej. Konwencja haska z 1980 r. również zachęca do polubownego rozwiązywania sporów rodzinnych. Jeden z przewodników dotyczących dobrych praktyk w ramach konwencji haskiej z 1980 r., opublikowany przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, poświęcony jest korzystaniu z mediacji przy rozwiązywaniu międzynarodowych konfliktów rodzinnych dotyczących opieki nad dzieckiem, które wchodzą w zakres konwencji. Z inicjatywy Komisji przewodnik ten został przetłumaczony na wszystkie języki UE inne niż angielski i francuski oraz na język arabski, aby wspierać dialog z krajami, które nie ratyfikowały jeszcze konwencji, oraz udzielić wsparcia w poszukiwaniu konkretnych sposobów rozwiązywania problemów z krajami, które nie ratyfikowały konwencji, w przypadku uprowadzenia dziecka za granicę
                  4
               .

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Ze względu na fakt, że decyzja dotyczy umowy międzynarodowej, stosowną podstawą prawną jest art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wraz z art. 81 ust. 3. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

                  Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek został sporządzony na wzór przyjętych już decyzji Rady w tej samej sprawie i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest spójność działań UE w sprawach uprowadzenia dziecka za granicę, przez zagwarantowanie, że Rumunia zaakceptuje przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do konwencji haskiej z 1980 r. w wyznaczonym czasie.

               •3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Rumunia, po konsultacjach z Komisją w sprawie jej gotowości do wyrażenia zgody na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do konwencji z 1980 r., wydała pozytywną opinię.

                  Z dyskusji przeprowadzonych na posiedzeniu ekspertów w dniu 24 kwietnia 2017 r. wynika, że na obecnym etapie państwa członkowskie nie mają zastrzeżeń odnośnie do wyrażenia przez Rumunię zgody na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do konwencji z 1980 roku.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Biorąc pod uwagę, że konwencja weszła już w życie między 27 państwami członkowskimi a Chile i Islandią, a także z 26 państwami członkowskimi a Bahamami, Komisja i eksperci z państw członkowskich są zdania, że w takim przypadku nie ma potrzeby dokonywania szczegółowej oceny sytuacji w państwie trzecim.

                  Eksperci z państw członkowskich nie zgłosili żadnych problemów ze stosowaniem konwencji z 1980 roku w odniesieniu do Chile, Islandii i Bahamów.

               •Ocena skutków

                  Podobnie jak w przypadku dziesięciu decyzji Rady przyjętych w latach 2015 - 2016 dotyczących zgody na przystąpienie niektórych państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r., nie ma konieczności przeprowadzenia oceny skutków, zważywszy na charakter tego aktu ustawodawczego. W każdym razie przeprowadzenie szczegółowej oceny sytuacji w odniesieniu do Chile, Islandii i Bahamów zostało uznane za zbędne, biorąc pod uwagę zarówno to, że konwencja weszła już w życie z odpowiednio 27 lub 26 państwami członkowskimi UE, oraz fakt, że Rumunia jest gotowa wyrazić zgodę na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów.

               •4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Decyzja będąca przedmiotem wniosku nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Jako że wniosek dotyczy jedynie upoważnienia Rumunii do wyrażenia zgody na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do konwencji z 1980 r., monitorowanie jego realizacji ograniczono do przestrzegania przez Rumunię treści deklaracji oraz terminu jej złożenia i poinformowania o tym fakcie Komisji zgodnie z decyzją Rady.

               2017/0150 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, w związku z art. 218,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  5
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003
                  6
                (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia lub bezprawnego zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

               (4)Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)Chile złożyło dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 23 lutego 1994 r. Konwencja weszła w życie w Chile w dniu 1 maja 1994 r.

               (11)Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Chile do konwencji haskiej z 1980 r. Chile zaakceptowało Bułgarię, Cypr, Estonię, Litwę, Łotwę, Maltę i Słowenię. Z oceny sytuacji w Chile wynika, że Rumunia może wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Chile zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)Islandia złożyła dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 14 sierpnia 1996 r. Konwencja weszła w życie na Islandii w dniu 1 września 1996 r.

               (13)Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Islandii do konwencji haskiej z 1980 r. Islandia zaakceptowała Bułgarię, Estonię, Litwę, Łotwę i Maltę. Z oceny sytuacji na Islandii wynika, że Rumunia może wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Islandii zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (14)Bahamy złożyły dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 1 października 1993 r. Konwencja weszła w życie na Bahamach w dniu 1 stycznia 1994 r.

               (15)Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Bahamów do konwencji haskiej z 1980 r. Bahamy zaakceptowały Bułgarię, Cypr, Estonię, Litwę, Łotwę, Maltę i Słowenię. Z oceny sytuacji na Bahamach wynika, że Rumunia może wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Bahamów zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (16)Rumunia powinna zatem zostać upoważniona do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów w interesie Unii zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii wyraziły już zgodę na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do konwencji haskiej z 1980 r. i nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (17)Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (18)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Rumunia zostaje niniejszym upoważniona do wyrażenia zgody na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów w interesie Unii do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”).

               2.
                     Najpóźniej do dnia...[dwanaście miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji], Rumunia składa oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do konwencji haskiej z 1980 r. w interesie Unii, w brzmieniu:

               „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/...*.”.

                  73.
                     Rumunia informuje Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów i przekazuje Komisji tekst oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.

               Artykuł 2

               Państwa członkowskie, które przed datą przyjęcia niniejszej decyzji złożyły oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do konwencji haskiej z 1980 r., nie składają nowych oświadczeń.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Rumunii.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s.31.

                     (2)
                  Przyjęto dziesięć decyzji Rady w sprawie upoważnienia państw członkowskich do wyrażenia zgody na przystąpienie Andory do konwencji z 1980 r. (decyzja Rady 2015/1023 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Seszeli (decyzja Rady 2015/2354 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Rosji (decyzja Rady 2015/2355 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Albanii (decyzja Rady 2015/2356 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Singapuru (decyzja Rady 2015/1024 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Maroka (decyzja Rady 2015/2357 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Armenii (decyzja Rady 2015/2358 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Republiki Korei (Decyzja Rady 2016/2313 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.), Kazachstanu (Decyzja Rady 2016/2311 przyjęta w dniu 8.12.2016 r.) oraz Peru (Decyzja Rady 2016/2312 przyjęta w dniu 8.12.2016 r.).

                     (3)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24 maja 2008, s. 3);

                     (4)

                     https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (5)
                  Dz.U. C , , s. .

                     (6)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).

                     (7)
                  Dz.U.: proszę wstawić numer niniejszej decyzji.