				|

		52011PC0276

			ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych  Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych /* COM/2011/0276 wersja ostateczna */

			   	UZASADNIENIE

1.
KONTEKST WNIOSKU

Niniejszy wniosek
jest częścią pakietu legislacyjnego mającego na celu
wzmocnieniu praw ofiar na terytorium UE, na który składają się
również następujące elementy: komunikat na temat wzmocnienia
praw ofiar na terytorium UE oraz dyrektywa ustanawiająca minimalne
standardy dotyczące praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw.
Niniejszy wniosek regulujący kwestię nakazów ochrony przyjmowanych w
sprawach cywilnych ma na celu uzupełnienie inicjatywy państw
członkowskich z września 2009 r. dotyczącej przyjęcia
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiego nakazu
ochrony[1],
który zapewni wzajemne uznawanie środków ochrony przyjętych w
sprawach karnych.
Unia Europejska postawiła sobie za cel
utrzymanie i rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości, której fundament stanowi zasada wzajemnego uznawania
wyroków i innych orzeczeń organów sądowych w obrębie Unii.
W programie
sztokholmskim (2010-2014)[2]
oraz w planie działania Komisji mającym na celu jego realizację
dostrzeżono potrzebę dalszych działań
służących lepszemu uwzględnieniu praw ofiar w naszych
systemach wymiaru sprawiedliwości. W dokumentach tych wyznaczono kwestii
praw ofiar istotne miejsce w programie UE oraz podkreślono potrzebę
oraz zamiar stworzenia zintegrowanego i skoordynowanego podejścia do ofiar
zgodnie z konkluzjami Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw
Wewnętrznych z października 2009 r.[3].

Unia Europejska
podjęła już działania na rzecz praw ofiar w
postępowaniu karnym, przyjmując decyzję ramową Rady
2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w
postępowaniu karnym. Mimo że możliwość wykonywania
praw przez ofiary znacznie się poprawiła, cele decyzji ramowej Rady
nie zostały w pełni osiągnięte.
Parlament Europejski
wezwał ponadto Radę do przyjęcia szerokich ram prawnych
zapewniających ofiarom przestępstw jak najpełniejszą
ochronę[4].
W swojej rezolucji z dnia 26 listopada 2009 r.[5]
w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet Parlament Europejski wzywa
państwa członkowskie do poprawienia przepisów prawa krajowego i
strategii politycznych w zakresie zwalczania wszelkich form przemocy wobec
kobiet oraz do podjęcia działań ukierunkowanych na przyczyny
przemocy wobec kobiet, w tym za pomocą środków prewencyjnych oraz
wzywa Unię do zagwarantowania wszystkim ofiarom przemocy prawa do
otrzymania pomocy i wsparcia.
We wspólnej przestrzeni wolności,
bezpieczeństwa i sprawiedliwości ofiary przemocy (na przykład
przemocy w rodzinie) lub osoby, których integralność fizyczna lub psychiczna
lub wolność osobista są zagrożone, i które korzystają
ze środków ochrony podjętych w jednym państwie
członkowskim, powinny korzystać z tego samego poziomu ochrony w innym
państwie członkowskim w razie zmiany miejsca pobytu lub podróży,
bez konieczności przechodzenia kosztownych i czasochłonnych procedur.
Wpisuje się to w działania mające na celu dalsze usuwania
przeszkód w zakresie praw obywatelskich, do których zachęca Komisja, i
które zostały określone w jej „Sprawozdaniu na temat obywatelstwa” z
dnia 27 października 2010 r.[6].
We wrześniu 2009 r. 12 państw
członkowskich przedstawiło inicjatywę na rzecz dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiego nakazu ochrony[7]. W toku negocjacji okazało
się, że mechanizmy zastosowane w instrumencie, oparte na art. 82
TFUE, dotyczące wzajemnego uznawania w sprawach karnych, nie są
zgodne z dotychczas osiągniętym wysokim standardem wzajemnego
uznawania w sprawach cywilnych, o którym mowa w art. 81 TFUE. Obecny wniosek ma
zatem na celu uzupełnienie instrumentu prawnego w sprawie wzajemnego
uznawania środków ochrony przyjętych w sprawach karnych, aby
zapewnić, że wszystkie środki ochrony podjęte w
państwie członkowskim korzystają z efektywnego mechanizmu
zapewniającego ich swobodny przepływ na terytorium UE.

2.
KONSULTACJE I OCENA SKUTKÓW

Potrzeba
przygotowania wniosku dotyczącego wyłącznie przyjmowania nakazów
ochrony w postępowaniu cywilnym ujawniła się w toku negocjacji z
państwami członkowskimi na temat inicjatywy w sprawie europejskiego
nakazu ochrony, do której dołączono ocenę skutków. Aby przeprowadzić bardziej szczegółowe
konsultacje na temat potrzeby przygotowania niniejszego wniosku oraz jego
wariantów, Komisja rozpoczęła dodatkowe konsultacje z państwami
członkowskimi, innymi instytucjami i ekspertami z różnych
środowisk.
Przede wszystkim
Komisja zorganizowała spotkanie ekspertów w dniu 25 maja 2010 r., które
potwierdziło, że wiele państw członkowskich
przyjęło cywilnoprawne środki ochrony, których wzajemne
uznawanie powinno dobywać się zgodnie z wspólnymi normami stosowanymi
w sprawach karnych , zamiast bardziej restrykcyjnych procedur, które
stanowią wspólną normę w sprawach karnych.
Komisja Europejska
zleciła również zewnętrzne badanie, które będzie
uzupełnieniem oceny skutków, w celu określenia potrzeb ofiar
przestępstw, środków, które można ustanowić, aby
sprostać tym potrzebom oraz w celu określenia wpływu
każdego z ewentualnych wariantów[8].
W ramach przygotowań do tej oceny Komisja zorganizowała konsultacje
publiczne, trwające od 15 lipca 2010 r. do 30 września 2010 r.,
otwarte dla wszystkich obywateli, jak również przedstawicieli organizacji
pozarządowych i organów rządowych, na temat sposobów poprawy sytuacji
ofiar przestępstw, w tym również w sprawie nakazów ochrony.
Komisja
zleciła dodatkowe badanie w celu analizy wariantów realizacji konkretnego
celu polegającego na zapewnieniu, by ochrona uzyskana dzięki nakazowi
ochrony nie była tracona kiedy osoba objęta ochroną
podróżuje lub przeprowadza się do innego państwa
członkowskiego[9].

3.
ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
3.1.
Podstawa prawna

Podstawę
prawną niniejszego wniosku stanowi art. 81 ust. 2 lit. a), e) i f)
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zgodnie
z artykułem 81 Unia rozwija współpracę sądową w
sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne, w oparciu o zasadę
wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i pozasądowych.
Współpraca ta może obejmować przyjmowanie środków w celu
zbliżenia przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich.
Dla tych celów,
Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą, przyjmują, w szczególności,
jeżeli jest to niezbędne do prawidłowego funkcjonowania rynku
wewnętrznego, środki mające na celu zapewnienie, między
innymi, wzajemnego uznawania i wykonywania przez państwa członkowskie
orzeczeń sądowych i pozasądowych.

3.2.
Streszczenie proponowanego rozporządzenia

Aby chronić ofiary przemocy, w
szczególnie przemocy w rodzinie, nękania lub przemocy wobec dzieci,
przepisy prawa krajowego państw członkowskich zapewniają
możliwość przyjęcia środków tymczasowych lub
zapobiegawczych, mających na celu ochronę osoby w razie zaistnienia
poważnego ryzyka, które pozwala uznać, że integralność
fizyczna lub psychiczna lub wolność osobista tej osoby są
zagrożone. Środki ochrony są przyjmowane przez organ sądowy
lub inny organ na wniosek osoby zagrożonej. Wiele z nich jest orzekanych
bez wzywania osoby powodującej zagrożenie, w szczególności w
przypadkach niecierpiących zwłoki (postępowanie ex parte).
Środki ochrony obejmują, na przykład, zakaz zbliżania
się do osoby objętej ochroną bliżej niż na
określoną odległość lub obowiązek powstrzymywania
się od przebywania w pewnych miejscach, w których osoba objęta
ochroną mieszka, lub które odwiedza. Swoistą cechą wielu
środków ochrony jest to, że organy publiczne nie podejmują
aktywnych działań w celu zapewnienia wykonania tych środków: w
razie naruszenia obowiązku przez osobę powodującą
zagrożenie, osoba ta podlega bezpośrednio sankcji, często sankcji
karnej.
Z
powodu ułatwienia swobodnego przepływu osób więcej osób
przeprowadza się lub podróżuje za granicę. W konsekwencji
niezwykle istotne jest zapewnienie, że taka tymczasowa ochrona
przewidziana w jednym państwie członkowskim jest utrzymywana, kiedy
dana osoba podróżuje lub przenosi się do innego państwa
członkowskiego bez konieczności poddawania się
czasochłonnym procedurom. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych
rozwinęła się w kontekście utworzenia rynku
wewnętrznego w Europie w oparciu o założenie wzajemnego
uznawania orzeczeń sądowych i pozasądowych. Wzajemne uznawanie
orzeczeń ulegało stopniowej poprawie w wyniku osłabiania
kontroli zagranicznych orzeczeń w Unii. Niniejszy wniosek przewiduje
wprowadzenie szybkiego i skutecznego mechanizmu zapewniającego, że
państwo członkowskie, do którego przeprowadza się osoba
zagrożona, uzna środek ochrony wydany przez pierwsze państwo
członkowskie bez dodatkowych formalności. W odniesieniu do wzajemnego
uznawania instrumentów w sprawach cywilnych, niniejszy wniosek wprowadza ustandaryzowane,
wielojęzyczne zaświadczenie, które zawiera wszystkie istotne
informacje niezbędne do uznania i, w stosownych przypadkach, wykonania.
Zaświadczenie będzie wydane przez właściwy organ pierwszego
państwa członkowskiego albo z urzędu albo na wniosek osoby
objętej ochroną, która następnie powiadomi właściwe
organy w drugim państwie członkowskim oraz dostarczy im
zaświadczenie. Właściwe organy drugiego państwa
członkowskiego powiadomią osobę powodującą zagrożenie
o rozszerzeniu terytorialnym zagranicznego środka ochrony oraz o sankcjach
stosowanych w razie jego naruszenia, a także, w stosownych przypadkach,
zapewnią jego wykonanie.
W celu zapewnienia szybkiego, taniego i
skutecznego mechanizmu przepływu środków ochrony na terytorium UE,
kierowano się przesłankami rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003
z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i
wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach
dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego
rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 („Brukselę II-bis”)[10], a w szczególności jego
art. 41 i 42. Niniejszy wniosek został opracowany również pod
wpływem wniosku Komisji w sprawie przekształcenia rozporządzenia
Rady (WE) nr 44/2001 („Bruksela I”)[11].
Wniosek przewiduje zniesienie dodatkowych procedur, nie przewidując przy
tym przesłanek odmowy z wyjątkiem sytuacji, w której istnieje
sprzeczne orzeczenie w państwie członkowskim uznania.
Automatyczne
uznanie stosuje się również wtedy, gdy w państwie
członkowskim uznania lub wykonania nie istnieją środki ochrony w
sprawach cywilnych. Jest to w istocie jedna z podstawowych zasad wzajemnego
uznawania w sprawach cywilnych: brak środka w prawie krajowym państwa
członkowskim, w którym dochodzi się uznania lub wykonania, nie
może wpływać na jego zobowiązanie uznania i, w stosownych
przypadkach, wykonania środka przyjętego przez inne państwo
członkowskie. Charakter organu, który zastosował środki ochrony
(sąd cywilny, sąd typu mayor court, sąd karny) nie jest w
tej kwestii decydującym czynnikiem.
Zniesieniu
dodatkowych procedur towarzyszyć będą gwarancje praw
podstawowych.
–
Organ pierwszego państwa członkowskiego,
do którego wpłynie wniosek o wydanie zaświadczenia, jest
zobowiązane do sprawdzenia, czy prawo do rzetelnego procesu, w
szczególności prawo do obrony, osoby powodującej zagrożenie,
było przestrzegane. W przypadkach, w których te prawa nie są
zagwarantowane, zaświadczenie nie może być wydane.
–
W razie zawieszenia lub wycofania środka
ochrony przez pierwsze państwo członkowskie, właściwy organ
drugiego państwa członkowskiego jest zobowiązany, na wniosek
osoby powodującej zagrożenie, do zawieszenia lub wycofania swojego
uznania oraz, w stosownych przypadkach, wykonania.
–
Właściwe organy obu państw
członkowskich są zobowiązane do przekazanie osobie
powodującej zagrożenie i osobie objętej ochroną wszystkich
informacji związanych z wydaniem środka ochrony, jego uznaniem,
możliwym wykonaniem oraz sankcjami, jak również jego zawieszeniem lub
wycofaniem.
Wszystkie te
środki gwarantują przestrzeganie praw podstawowych i zasad uznanych w
szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej,
jednocześnie oszczędzając czas, który trzeba byłoby
poświęcić na przeprowadzania procedury exequatur, oraz
koszty jej przeprowadzenia.
Niniejszy wniosek
nie dotyczy sankcji karnych przewidzianych przez państwa członkowskie
w razie naruszenia środka ochrony. Kwestia ta nadal będzie regulowana
w prawie krajowym państwa członkowskiego.

3.3.
Analiza najbardziej istotnych artykułów

Niniejszy wniosek
stanowi instrument wzajemnego uznawania w sprawach cywilnych i jako taki oparty
jest na tych samych założeniach dotyczących współpracy
sądowej w sprawach cywilnych i handlowych, na których w znacznym stopniu
się wzoruje. Wiele artykułów jest podobnych lub odpowiada artykułom
w wymienionych aktach prawnych.
Artykuł 1
- Zakres
Pewne środki
ochrony zostały już objęte rozporządzeniami Bruksela I[12] i Bruksela II-b, dlatego
ważne jest wyjaśnienie powiązań wniosku z tymi
rozporządzeniami.
Niniejsze
rozporządzenie ustanawia przepisy szczególne w odniesieniu do środków
ochrony. Dlatego zgodnie z ogólnymi zasadami prawa niniejsze
rozporządzenie stosuje się przed przepisami ogólnymi ustalonymi
rozporządzeniem Bruksela I.
Inaczej sytuacja
wygląda w odniesieniu do rozporządzenia Bruksela II-bis, które ma na
celu skonsolidowanie wszystkich postępowań odnoszących się
do rozwodu lub separacji prawnej. Niniejszy wniosek nie może
podważyć przepisów regulujących jurysdykcję oraz uznawanie
wyroków zawartych w tym konkretnym instrumencie poprzez umożliwienie
skorzystania z jurysdykcji innego państwa członkowskiego w
odniesieniu do środków ochrony podjętych w ramach toczących
się postępowań. Z tego powodu wszystkie środki ochrony
wchodzące w zakres rozporządzenia Bruksela II-bis będą
nadal regulowane tym instrumentem. Środki ochrony, do których nie stosuje
się rozporządzenia Bruksela II-bis, będą jednak objęte
niniejszym wnioskiem. Będą to np. środki ochrony dotyczące
pary, która nie zawarła związku małżeńskiego,
partnerów tej samej płci lub sąsiadów.
Artykuł 2 – Definicje
Środki ochrony – definicja terminu „środek ochrony” podkreśla prewencyjny i
tymczasowy charakter tego typu środków, które stosuje się w
państwie członkowskim, mając na uwadze ochronę osoby w
sytuacji, w której istnieją poważne powody, by uznać, że
integralność fizyczna i psychiczna danej osoby lub jej
wolność osobista są zagrożone. „Środek ochrony”
może być przyjęty albo w postępowaniu ex parte (bez
wezwania osoby powodującej zagrożenie do stawiennictwa) lub w
postępowaniu, o którym powiadomiono obie strony.
Organ – została przyjęta szeroka definicja „organu” w celu
objęcia każdego organu wyznaczonego przez państwo
członkowskie jako właściwy w sprawach objętych zakresem
niniejszego rozporządzenia. Dlatego termin ten obejmuje nie tylko
sądy i trybunały, ale także organy administracyjne oraz inne
organy, które zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego
mają kompetencje w sprawach uregulowanych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 3 – Jurysdykcja
Normy jurydsykcyjne powinny być
łatwe do przewidzenia. Są zatem oparte na zasadzie, że
jurysdykcja należy do organów państwa członkowskiego, w którym
integralność fizyczna lub psychiczna osoby jest zagrożona i w
którym osoba ta potrzebuje ochrony. Mimo że zazwyczaj pokrywa się to
ze zwykłym miejscem pobytu osoby, która potrzebuje ochrony, może
wystąpić sytuacja, w której osoba przeprowadza się za
granicę na określony i relatywnie krótki okres, żeby na
przykład tam studiować.
Artykuł 4 – Uznawanie
Niniejszy artykuł jest oparty na
instrumencie wzajemnego uznawania w sprawach prawa cywilnego, mianowicie
wniosku w sprawie przekształcenia rozporządzenia Bruksela I i
Bruksela II-bis, konkretnie na prawie osobistej styczności z dzieckiem i
jego powrotu. Nie wymaga się zastosowania dodatkowych procedur: uznanie jest
automatyczne.
Artykuł 5 - Zaświadczenie
Zaświadczenie
jest niezbędne, aby osoba zagrożona mogła powołać
się na środek ochrony w innym państwie członkowskim. W tej
kwestii kierowano się uzasadnieniem art. 41 i 42 rozporządzenia
Bruksela II-bis, regulujących orzeczenia w sprawie styczności
osobistej z dzieckiem lub jego powrotu.
Zaświadczenie
będzie wydane z urzędu lub na wniosek osoby objętej ochroną
przez właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia w
następstwie złożenia formularza określonego załączniku
do niniejszego rozporządzenia. Następnie strona, która chciałaby
powołać się na środek w innym państwie
członkowskim, powinna dostarczyć właściwym organom tego
państwa członkowskiego wydane zaświadczenie. Zaświadczenie
zawiera wszystkie istotne informacje niezbędne do uznania lub wykonania
zagranicznego środka ochrony, w szczególności opis środka
ochrony sformułowany w taki sposób, aby właściwe organy drugiego
państwa członkowskiego były w stanie go uznać, oraz, w
stosownych przypadkach, wykonać na mocy prawa krajowego. Nie trzeba zatem
zamieszczać w zaświadczeniu konkretnego odwołania do prawa
krajowego, tj. do art. X kodeksu Y, zamiast wyjaśnienia środka. Nie
trzeba również zamieszczać odwołania do konkretnych miejsc, to jest
nie trzeba podawać dokładnego adresu, należy natomiast
zamieścić ogólne odniesienie do do miejsca pracy lub zamieszkania.
Właściwe
organy drugiego państwa członkowskiego mogą
zażądać transliteracji lub tłumaczenia treści
zaświadczenia, w szczególności opisu środka.
Artykuł 8 – Dostosowanie
Niniejszy
artykuł dotyczy przypadku, w którym zagraniczny środek ochrony nie
jest znany w prawie krajowym drugiego państwa członkowskiego.
Właściwy organ w tym państwie członkowskim będzie
zatem zobowiązany do dostosowania, w miarę możliwości,
środka ochrony do środka istniejącego w jego prawie, który ma
podobne skutki oraz został przyjęty w podobnym celu i interesie.
Dostosowanie jest w rzeczywistości stałą zasadą w
instrumentach wzajemnego uznawania w sprawach cywilnych.
Artykuł 9 – Wykonanie pewnych
środków ochrony
Prawo krajowe regulujące
większość środków ochrony nie przewiduje, aby
właściwe organy podejmowały aktywne działania
służące nadaniu tym środkom skuteczności.
W tych przypadkach
właściwy organ państwa członkowskiego wykonania będzie
musiał zastosować przepisy przewidziane przepisami prawa krajowego
dla podobnych środków ochrony, bez potrzeby zastosowania specjalnych
procedur.
Artykuł 10
– Prawa podstawowe
Wraz z wejściem w życie traktatu
lizbońskiego ochrona praw podstawowych jednostki stała się
jeszcze bardziej istotnym priorytetem UE: Karta UE związała prawnie
Unię, a sama UE przystąpi wkrótce do Europejskiej Konwencji Praw
Człowieka. Rozważając kwestię ofiar, należy brać
pod uwagę szeroki zakres praw podstawowych: godność ludzką,
prawo do życia, prawo do integralności osobistej, prawo do
wolności i bezpieczeństwa osobistego, poszanowanie życia
prywatnego i rodzinnego, ochronę danych osobowych, prawo
własności, swobodę przemieszczania się i pobytu, równość
wobec prawa, prawa dziecka, prawa osób w podeszłym wieku, integrację
osób niepełnosprawnych, prawo do rzetelnego procesu sądowego, prawo
do skutecznego środka ochrony prawnej, jak również domniemanie
niewinności i prawo do obrony.
Jak opisano
szczegółowo w ocenie skutków dołączonej do niniejszego wniosku
oraz zgodnie z unijną strategią skutecznego wprowadzania w życie
Karty praw podstawowych Unii Europejskiej[13],
wszystkie elementy rozporządzenia są zgodne z prawami
określonymi w Karcie, w szczególności z prawem do rzetelnego procesu
sądowego oraz do skutecznego środka prawnego, zagwarantowanych
zgodnie z art. 47 Karty.
Zniesieniu
wszelkich dodatkowych formalności mających na celu uznanie, i
w stosownych przypadkach, wykonanie w drugim państwie członkowskim
środka ochrony przyjętego w pierwszym państwie
członkowskim, muszą towarzyszyć gwarancje przestrzegania praw
podstawowych. Niniejszy artykuł przewiduje silną gwarancję,
ponieważ zaświadczenie nie może być wydane w razie
niezagwarantowania prawa do rzetelnego procesu osoby powodującej
zagrożenie.
Artykuł 12
– Odmowa, zawieszenie lub wycofanie uznania lub wykonania
Uznanie
oraz, w stosownych przypadkach, wykonanie środków ochrony przyjętych
w państwie członkowskim powinno opierać się na zasadzie
wzajemnego zaufania, a przesłanki nieuznania powinny być
możliwie najmniej liczne. Zgodnie z tą zasadą zaproponowano
tylko jedną przesłankę odmowy. W interesie harmonijnego
zarządzania wymiarem sprawiedliwości niezbędne jest
zminimalizowanie możliwości istnienia sprzecznych orzeczeń.
Dlatego właściwy organ w państwie członkowskim uznania
może, na wniosek osoby powodującej zagrożenie, odmówić
uznania środka ochrony przyjętego przez sąd pochodzenia,
jeżeli jest to sprzeczne z orzeczeniem w państwie członkowskim
uznania.
Ważne jest
zapewnienie, że kiedy środek ochrony jest zawieszony lub wycofany w
państwie członkowskim pochodzenia, właściwy organ
państwa członkowskiego uznania zawiesza lub wycofuje uznanie, i, w
stosownych przypadkach, wykonanie środka ochrony. Złożenie
odpowiedniego wniosku należy do osoby powodującej zagrożenie. W
tym celu do niniejszej propozycji załączono standardowy formularz
wniosku.
Artykuł 13
– Zawiadomienie
W odniesieniu do innych instrumentów
wzajemnego uznawania w sprawach cywilnych niniejszy artykuł przewiduje
podstawową harmonizację minimalnych norm dotyczących
zawiadomienia osoby powodującej zagrożenie i osoby objętej
ochroną na temat wydania, uznania, możliwego wykonania i sankcji,
zawieszenia i wycofania środka ochrony w pierwszym państwie
członkowskim. Niniejszy artykuł wprowadza również w ust. 2 to
samo zobowiązanie dla drugiego państwa członkowskiego.
Rozwiązanie to zapewni poszanowanie praw podstawowych określonych w
Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

4.
Pomocniczość i proporcjonalność

Cel wniosku nie
może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu
jedynie przez państwa członkowskie ze względu na transgraniczny
aspekt tego zagadnienia. Istotne jest, aby zapewnić, że osoby
objęte ochroną nie utracą jej w razie podróży lub
przeniesienia się za granicę. Mechanizm przewidziany w niniejszym
rozporządzeniu polegający na zniesieniu jakichkolwiek dodatkowych
formalności, poprzez zastosowanie ustandaryzowanego i wielojęzycznego
zaświadczenia, nie może być wprowadzony jedynie przez
państwa członkowskie. Wyłącznie ustawodawstwo na poziomie
europejskim może utworzyć jednakowe warunki. W związku z
powyższym niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości.
Wniosek jest
również zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ
ogranicza się do minimum wymaganego dla osiągnięcia omawianych
celów na poziomie unijnym i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla
realizacji tych celów.
2011/0130 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie wzajemnego uznawania środków
ochrony w sprawach cywilnych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 2 lit.
a), e) i f),
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[14],
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[15],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
Unia Europejska wyznaczyła sobie za cel
utrzymanie i dalszy rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości, ułatwienie dostępu do wymiaru
sprawiedliwości, w szczególności przy pomocy zasady wzajemnego
uznawania orzeczeń sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych.
W celu stopniowej budowy tej przestrzeni Unia musi podejmować, między
innymi, środki dotyczące współpracy sądowej w sprawach
cywilnych, zwłaszcza gdy są one niezbędne dla należytego
funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(2)
Dziedzina ta objęta jest współpracą
sądową w sprawach cywilnych w rozumieniu art. 81 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
(3)
Różnice między przepisami krajowymi
regulującymi środki ochrony utrudniają właściwe
funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Przepisy mające zapewnić
szybkie i proste uznawanie oraz, w stosownych przypadkach, wykonywanie
środka ochrony z państwa członkowskiego związanego
niniejszym rozporządzeniem, są konieczne do zapewnienia, by udzielona
ochrona została utrzymana, kiedy osoba podróżuje lub przenosi
się do innego państwa członkowskiego.
(4)
Celem zagwarantowania swobodnego przepływu
środków ochrony niezbędnym i stosownym jest, aby przepisy o
jurysdykcji oraz o uznawaniu i wykonywaniu środków ochrony zostały
uregulowane unijnym aktem, który będzie wiążący i
bezpośrednio stosowany.
(5)
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do
środków ochrony przyjętych w postępowaniu cywilnym,
niezależnie od charakteru organu, którym może być sąd,
trybunał, organ administracyjny lub inny organ.
(6)
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do
wszystkich środków ochrony w nim określonych. Nie stosuje się go
do środków ochrony objętych rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 z
dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącym jurysdykcji oraz uznawania i
wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach
dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającym
rozporządzenie (WE) nr 1347/2000. Dla środków ochrony
objętych jego zakresem, niniejsze rozporządzenie zastępuje
rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie
jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w
sprawach cywilnych i handlowych.
(7)
Normy jurysdykcyjne powinny być łatwe do
przewidzenia i oparte na zasadzie, że jurysdykcja należy do
państwa członkowskiego, w którym integralność fizyczna lub
psychiczna osoby lub jej wolność osobista są zagrożone.
Należy zawsze stosować jurysdykcję ustaloną na tej
przesłance.
(8)
W celu zapewnienia harmonijnego funkcjonowania
wymiaru sprawiedliwości należy unikać sytuacji, w których w
dwóch państwach członkowskich zapadają nie dające się
ze sobą pogodzić orzeczenia. W tym celu w niniejszym
rozporządzeniu należy przewidzieć przesłankę odmowy
uznania lub wykonania na wniosek osoby powodującej zagrożenie w razie
nie dających się ze sobą pogodzić orzeczeń.
(9)
Wzajemne zaufanie w zarządzaniu wymiarem
sprawiedliwości na terytorium Unii oraz cel, jakim jest zapewnienie
szybszego i mniej kosztownego przepływu środków ochrony w
obrębie Unii Europejskiej, uzasadniają procedury
służące uznawaniu lub wykonywaniu środków tego rodzaju bez
jakichkolwiek dodatkowych formalności. W związku z tym środek
ochrony przyjęty w sądzie państwa członkowskiego
należy, dla celów jego uznania i, w stosownych przypadkach, wykonania,
traktować jak gdyby został przyjęty w państwie członkowskim,
w którym dochodzi się uznania lub wykonania.
(10)
W przypadku gdy zgodnie z prawem krajowym drugiego
państwa członkowskiego wymaga się działania
właściwego organu tego państwa członkowskiego, aby
środek ochrony stał się skuteczny, procedura takiego wykonania
środka ochrony powinna być uregulowana prawem tego państwa
członkowskiego.
(11)
Niniejsze rozporządzenie nie reguluje sankcji
karnych wprowadzonych przez państwa członkowskie w razie naruszenia
środka ochrony, co pozostanie nadal uregulowane prawem krajowym
każdego państwa członkowskiego.
(12)
Aby ułatwić swobodny przepływ
środków ochrony w Unii Europejskiej, należy niniejszym
rozporządzeniem wprowadzić jednolity wzór zaświadczenia oraz
wskazać właściwy organ do wydawania zaświadczenia. W trosce
o poszanowanie zasady pomocniczości nie należy zastępować
zaświadczeniem wewnętrznej procedury w państwach
członkowskich.
(13)
Zaświadczenie nie powinno być
możliwe do zaskarżenia. Jeżeli jednak środek ochrony jest
zawieszony lub wycofany w pierwszym państwie członkowskim,
właściwy organ drugiego państwa członkowskiego powinien, na
wniosek osoby powodującej zagrożenie, zawiesić lub wycofać
uznanie lub wykonanie środka ochrony.
(14)
Aby zapewnić szybkie i sprawne funkcjonowanie
niniejszego rozporządzenia, należy powierzyć Komisji prawo
przyjmowania aktów na podstawie art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej w odniesieniu do każdej zmiany formularzy określonych w
załącznikach. Jest niezwykle istotne, aby Komisja przeprowadzała
stosowne konsultacje w czasie prac przygotowawczych, w tym na poziomie ekspertów.
Komisja, podczas przygotowania i redakcji aktów delegowanych, powinna
zapewnić, że dane dokumenty są przekazywane Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie jednocześnie, w odpowiednich terminach i w sposób
prawidłowy.
(15)
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw
podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi szczególnie w Karcie praw
podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności dąży ono do
zapewnienia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu, ustanowionych w jej
art. 47. Niniejsze rozporządzenie należy stosować zgodnie
z tymi prawami i zasadami.
(16)
W związku z tym, że cel niniejszego
rozporządzenia nie może zostać osiągnięty w
wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie, natomiast
możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia
może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości
określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z
zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule,
niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla
osiągnięcia tego celu.
(17)
[Zgodnie z art. 1, 2, 3 i 4 Protokołu w sprawie
stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni
wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości załączonego
do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, Zjednoczone Królestwo i Irlandia notyfikowały życzenie
uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia] /
[Bez uszczerbku dla art. 4 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego
Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa
i sprawiedliwości załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i
do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo i
Irlandia nie będą uczestniczyć w przyjęciu niniejszego
rozporządzenia i nie będzie ono ich wiązać ani mieć do
nich zastosowania].
(18)
Zgodnie z art.1 i 2 Protokołu w sprawie
stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w
przyjęciu niniejszego rozporządzenia, dlatego też nie jest nim
związana, ani nie ma ono do niej zastosowania,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Zakres, definicje
i jurysdykcja
Artykuł 1 – Zakres
Niniejsze rozporządzenie dotyczy
środków ochrony przyjętych w sprawach cywilnych, niezależnie od
charakteru organu. Nie stosuje się go do środków ochrony
objętych rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003.
Artykuł 2 - Definicje
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia:
a)      „środek ochrony” oznacza
jakiekolwiek orzeczenie, niezależnie od jego nazwy, o charakterze
prewencyjnym i tymczasowym, przyjęte przez organ państwa
członkowskiego zgodnie z jego prawem krajowym w celu ochrony osoby w
sytuacji, w której istnieją poważne powody, aby uznać, że
integralność fizyczna i psychiczna osoby lub jej wolność osobista
są zagrożone. Definicja zawiera środki orzeczone bez wezwania do
stawiennictwa osoby powodującej zagrożenie.
Środkami ochrony są w
szczególności:
(i)      obowiązek powstrzymywania się
od przebywania w pewnych okolicach, miejscach lub określonych obszarach, w
których osoba objęta ochroną zamieszkuje, pracuje lub je odwiedza;
lub
(ii)      obowiązek powstrzymania się
od kontaktów, w jakiejkolwiek formie, z osobą objętą
ochroną, w tym telefonicznych, za pośrednictwem poczty elektronicznej
i zwykłej, faksu lub innych środków; lub
(iii)     obowiązek powstrzymywania się
od zbliżania do osoby objętej ochroną bliżej niż na
określoną odległość; lub
(iv)     decyzja przydzielająca
wyłączne korzystanie z wspólnego mieszkania zajmowanego przez dwie
osoby osobie objętej ochroną.
b)      „organ” obejmuje wszystkie organy, które
zostały uznane przez państwa członkowskie za właściwe
w sprawach należących do zakresu niniejszego rozporządzenia;
c)      „państwo członkowskie
pochodzenia” oznacza państwo członkowskie, w którym przyjęto
środek ochrony;
d)      „państwo członkowskie uznania”
oznacza państwo członkowskie, w którym dochodzi się uznania, i,
w stosownych przypadkach, wykonania środka ochrony
Artykuł 3 – Jurysdykcja
Jurysdykcję mają organy państwa
członkowskiego, w którym jest zagrożona integralność
fizyczna lub psychiczna osoby lub jej wolność osobista.
ROZDZIAŁ II
Uznawanie i wykonywanie środków
ochrony
Artykuł 4 – Uznawanie
Środek ochrony przyjęty w
państwie członkowskim uznaje się w innym państwie
członkowskim bez wymagania szczególnej procedury i bez jakiejkolwiek
możliwości sprzeciwienia się uznaniu, jeżeli orzeczenie
zostało poświadczone w państwie członkowskim pochodzenia
zgodnie z art. 5.
Artykuł 5 – Zaświadczenie
1.           Strona, która chce
powołać się w innym państwie członkowskim na nakaz
ochrony uznany zgodnie z niniejszym artykułem, przedstawia
właściwym organom państwa członkowskiego uznania
zaświadczenie wydane zgodnie z niniejszym artykułem.
2.           Właściwy organ
państwa członkowskiego pochodzenia wydaje zaświadczenie
stosując formularz określony w załączniku,
zawierający, między innymi, opis środka, który jest
sporządzony w formie ułatwiającej uznanie i, w stosownych
przypadkach, wykonanie w drugim państwie członkowskim.
3.           Zaświadczenie wydaje
się:
(i)      z urzędu, w razie zaistnienia
sytuacji transgranicznych w chwili przyjmowania środka ochrony; do celów
niniejszego rozporządzenia, sprawa ma skutki transgraniczne z
wyjątkiem sytuacji, w których zagrożenie integralności fizycznej
lub psychicznej osoby lub jej wolności osobistej istnieje
wyłącznie w państwie członkowskim pochodzenia;
(ii)     na wniosek osoby objętej
ochroną w każdym innym przypadku; w sytuacji, kiedy został
przyjęty środek ochrony, właściwy organ państwa
członkowskiego informuje osobę objętą ochroną o możliwości
złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia na mocy niniejszego rozporządzenia.

4.           Właściwe organy
państwa członkowskiego uznania mogą, w stosownych przypadkach,
zażądać transliteracji lub tłumaczenia zawartości
zaświadczenia zgodnie z art. 15.
Artykuł 6 – Skutki zaświadczenia
Zaświadczenie jest skuteczne
wyłącznie w granicach wykonalności orzeczenia.
Artykuł 7 – Sprostowania
zaświadczenia
1.           Do sprostowania
zaświadczenia stosuje się prawo państwa członkowskiego
pochodzenia.
2.           Od wydania zaświadczenia
nie przysługuje środek zaskarżenia.
Artykuł 8 – Dostosowanie zagranicznego
środka ochrony
Jeżeli środek ochrony nie jest znany
w państwie członkowskim wykonania, właściwy organ w tym
państwie dostosowuje go w miarę możliwości do środka
ochrony przewidzianego w swoim prawie, mającego równorzędne skutki i
służącego podobnym celom i interesom.
Artykuł 9 – Wykonanie pewnych
środków ochrony
1.
W stopniu w jakim środek ochrony przyjęty
w jednym państwie członkowskim wymaga zgodnie z prawem drugiego
państwa członkowskiego działania właściwych organów
tego państwa członkowskiego, aby nadać skuteczność
środkowi ochrony, wykonuje się go w innym państwie
członkowskim bez potrzeby orzeczenia o jego wykonalności.
2.
Postępowanie w sprawie wykonania środka
ochrony przyjętego w innym państwie członkowskim, w tym
środka zaskarżenia od dostosowania środka ochrony
przyjętego zgodnie z art. 8, reguluje prawo państwa
członkowskiego uznania.
Artykuł 10 – Gwarancje praw
podstawowych
1.           Organy państwa
członkowskiego pochodzenia wydają zaświadczenie, o którym mowa w
art. 5, jedynie wtedy, gdy gwarancje praw podstawowych określone w
niniejszym artykule są przestrzegane.
2.           Osoba powodująca
zagrożenie, która nie uczestniczyła w postępowaniu przed organem
państwa członkowskiego pochodzenia, jest uprawniona do
złożenia do właściwego organu tego państwa członkowskiego
wniosku o ponowne zbadanie środka ochrony, jeżeli:
(a)
nie doręczono jej dokumentu
wszczynającego postępowanie lub dokumentu równorzędnego w czasie
i w sposób umożliwiający jej przygotowanie obrony, lub
b)      nie miała możliwości
zakwestionowania środka ochrony z powodu działania siły
wyższej lub ze względu na wyjątkowe okoliczności bez
jakiejkolwiek winy z jej strony,
chyba że nie zaskarżyła środka
ochrony, chociaż miała taką możliwość.
2.           W sytuacji, w której
środek ochrony został przyjęty bez wezwania osoby
powodującej zagrożenie do stawiennictwa i ma zostać uznany lub
wykonany bez uprzedniego doręczenia go osobie powodującej
zagrożenie, osoba ta jest uprawniona do zaskarżenia środka
zgodnie z prawem państwa członkowskiego pochodzenia.
Artykuł 11 – Wyłączenie
ponownego badania co do istoty
Środek ochrony przyjęty w jednym
państwie członkowskim nie może być w żadnych
okolicznościach przedmiotem ponownego badania co do jego istoty w
państwie członkowskim, w którym dochodzi się uznania lub
wykonania.
Artykuł 12 – Odmowa, zawieszenie lub
wycofanie uznania lub wykonania
1.           Właściwy organ
państwa członkowskiego uznania może, na wniosek osoby
powodującej zagrożenie, odmówić uznania środka ochrony
przyjętego przez sąd pochodzenia, jeżeli jest on nie do pogodzenia
z orzeczeniem wydanym w państwie członkowskim uznania.
2.           Jeżeli środek
ochrony został zawieszony lub wycofany w państwie członkowskim
pochodzenia, właściwy organ państwa członkowskiego uznania,
na wniosek osoby powodującej zagrożenie, zawiesza lub wycofuje
uznanie środka ochrony lub, jeżeli środek zastosowano, jego
wykonanie. Wniosek składany jest na formularzu określonym w
załączniku II.
4.           Nie można odmówić
uznaniu środka ochrony ze względu na to, że prawo państwa
członkowskiego uznania nie przewiduje takiego środka opartego na tym
samym stanie faktycznym.
Artykuł 13 – Zawiadomienie
1.           Właściwe organy
państwa członkowskiego bez zwłoki i zgodnie z prawem tego
państwa członkowskiego zawiadamiają osobę
powodującą zagrożenie i osobę objętą ochroną
o:
(i)      wydaniu środka ochrony;
(ii)      w stosownych przypadkach,
odpowiadających środkach wykonania;
(iii)     w stosownych przypadkach, sankcjach w
razie naruszenia środka ochrony;
(iv)     każdym zawieszeniu lub wycofaniu
środka ochrony.
2.           Z chwilą otrzymania
zaświadczenia na mocy art. 5 przedstawionego przez osobę
objętą ochroną, właściwe organy państwa
członkowskiego uznania, bez zwłoki i, w stosownych przypadkach,
zgodnie z zasadami rozporządzenia (WE) nr 1393/2007[16],
zawiadamiają osobę powodującą zagrożenie oraz osobę
objętą ochroną o:
(i)      uznaniu środka ochrony;
(ii)      w stosownych przypadkach,
odpowiadających środkach wykonania;
(iii)     w stosownych przypadkach, sankcjach w
razie naruszenia środka ochrony;
(iv)     każdym zawieszeniu lub wycofaniu
środka ochrony.
ROZDZIAŁ III
Inne przepisy
Artykuł 14 – Legalizacja i inne
podobne formalności
W kontekście niniejszego
rozporządzenia nie wymaga się legalizacji ani żadnych podobnych
formalności.
Artykuł 15 – Transliteracja lub
tłumaczenie
Kiedy na mocy niniejszego rozporządzenia
wymagana jest transliteracja i tłumaczenie, transliteracja dokonuje
się na język oficjalny lub jeden z języków oficjalnych
państwa członkowskiego uznania lub na każdy inny język,
który państwo członkowskie uznania wskazało. Każde
tłumaczenie na mocy niniejszego rozporządzenia wykonywane jest przez
osobę uprawnioną do tego w jednym z państw członkowskich.
Artykuł 16 – Prawo do pomocy prawnej
Wnioskodawca, któremu w państwie
członkowskim pochodzenia przyznano całkowitą lub
częściową pomoc prawną lub zwolnienie od kosztów i
opłat, korzysta we wszelkich postępowaniach dotyczących
wykonania środka ochrony z najbardziej dogodnego traktowania w zakresie
pomocy prawnej lub zwolnienia od kosztów i opłat, jakie przewiduje prawo
państwa członkowskiego wykonania.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 17 – Przepisy przejściowe
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
do środków ochrony przyjętych od dnia, w którym rozpoczęto
stosowanie rozporządzenia, nawet jeżeli wniosek o te środki
ochrony został złożony przed tą datą.
Artykuł 18 – Zmiany formularza
Komisja jest upoważniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 19 dotyczącym wszelkich
zmian w formularzach określonych w załącznikach.
Artykuł 19 – Wykonywanie przekazanych
uprawnień
1.           Uprawnienie do przyjęcia
aktów delegowanych powierzone Komisji podlega warunkom określonym w
niniejszym artykule.
2.           Przekazanie uprawnienia, o
którym mowa w art. 18, powierza się na czas nieoznaczony [data
wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].
3.           Przekazanie
uprawnień, o których mowa w art. 18, może zostać odwołane w
dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o
odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej
decyzji. Staje się ona skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od późniejszej
daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona na
ważność aktów delegowanych już obowiązujących.
4.           Niezwłocznie po
przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie
Parlament Europejski i Radę.
5.           Akt delegowany przyjęty
zgodnie z art. 18 wchodzi w życie wyłącznie w przypadku braku
sprzeciwu Parlamentu Europejskiego lub Rady, w ciągu dwóch miesięcy
od zawiadomienia o tym akcie Parlamentu Europejskiego i Rady lub też
jeśli przed upływem tego terminu Parlament Europejski i Rada
poinformują Komisję, że nie zamierzają zgłosić
sprzeciwu. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest
przedłużany [o dwa miesiące].
Artykuł 20 – Klauzula przeglądu
Najpóźniej [pięć lat od daty
rozpoczęcia stosowania określonej w art. 23] Komisja
przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi
Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego
rozporządzenia. W razie potrzeby sprawozdaniu temu towarzyszą
wnioski dotyczące dostosowania.
Artykuł 21 – Informacje
udostępniane publicznie
W ramach europejskiej sieci sądowej w
sprawach cywilnych i handlowych ustanowionej decyzją Rady 2001/470/WE[17] państwa członkowskie
przedstawiają opis krajowych zasad i procedur dotyczących środków
ochrony, w tym właściwych organów do uznawania lub wykonywania, w
celu udostępnienia tych informacji opinii publicznej.
Państwa członkowskie stale
aktualizują te informacje.
Artykuł 22 – Zawiadomienie przez
państwo członkowskie
Do dnia [rok przed datą wejścia w
życie niniejszego rozporządzenia] państwa członkowskie
zawiadamiają Komisję o:
a)      organach mających kompetencje w
sprawach objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia;
b)      językach, na jakie mogą
być dokonywane tłumaczenia zaświadczenia, o których mowa w art.
15.
Komisja udostępnia te informacje
publicznie wszelkimi właściwymi środkami, w szczególności
poprzez europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i
handlowych ustanowioną decyzją nr 2001/470.
Artykuł 23 – Wejście w życie
i stosowanie
Rozporządzenie wchodzi w życie
dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.
Rozporządzenie stosuje się od dnia [12
miesięcy po wejściu w życie].
Niniejsze rozporządzenie wiąże
w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach
członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w […]
ZAŁĄCZNIK I
ZAŚWIADCZENIE,
O KTÓRYM MOWA W ART. 5
1.           Państwo Członkowskie
pochodzenia
AT □ BE □ BU
□CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI
□ FR □ HU □ IE □ IT □ LT □ LU □ LV
□ MT □ NL □ PL □ PT □ RO □SE □ SI
□ SK □ UK □
2.           WŁAŚCIWY ORGAN WYDAJĄCY
ZAŚWIADCZENIE
2.1         Nazwa:
2.2         Adres:
2.3         Tel./Faks/E-mail:
3.           OSOBA OBJĘTA OCHRONĄ
3.1         Imię i nazwisko
3.2         Adres do celów zawiadomienia
przewidzianego w art. 13
3.3         Data i miejsce urodzenia
(jeżeli znane)
4.           OSOBA POWODUJĄCA ZAGROŻENIE
4.1         Imię
i nazwisko
4.2         Adres do celów zawiadomienia
przewidzianego w art. 13
4.3         Data i miejsce urodzenia
(jeżeli znane)
5.           ŚRODEK OCHRONY
5.1         Data i sygnatura:
6.           OPIS ŚRODKA OCHRONY[18]
Ja, niżej podpisany,
niniejszym zaświadczam, że środek ochrony został
przyjęty w państwie członkowskim pochodzenia wobec osoby
powodującej zagrożenie wskazanej w pkt 4 i że nie naruszono
gwarancji praw podstawowych określonych w art. 10.
Jeżeli
załączono dodatkowe arkusze, należy określić liczbę
stron: …
Sporządzono w: …
Podpis i
pieczęć właściwego organu państwa członkowskiego
pochodzenia:
ZAŁĄCZNIK II
WNIOSEK
O ZAWIESZENIE LUB WYCOFANIE UZNANIA LUB WYKONANIA NA MOCY ART. 12
1.           WNIOSKODAWCA (OSOBA POWODUJĄCA
ZAGROŻENIE)
1.1         Imię i nazwisko
1.2         Adres do celów zawiadomienia
przewidzianego w art. 13
1.3         Data i miejsce urodzenia
(jeżeli znane)
2.           WŁAŚCIWY ORGAN PAŃSTWA
CZŁONKOWSKIEGO POCHODZENIA
2.1         Nazwa
2.2         Adres
2.3         Państwo
członkowskie
AT □ BE □ BU
□CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI
□ FR □ HU □ IE □ IT □ LT □ LU □ LV
□ MT □ NL □ PL □ PT □ RO □SE □ SI
□ SK □ UK □
2.4.        Tel./Faks/E-mail:
3.           ORZECZENIE ZAWIESZAJĄCE LUB
WYCOFUJĄCE ŚRODEK OCHRONY
3.1         Data i sygnatura
3.2         Streszczenie orzeczenia
zawieszającego lub wycofującego środek ochrony
4.           OSOBA OBJĘTA OCHRONĄ
4.1         Imię i nazwisko
4.2         Adres do celów zawiadomienia
przewidzianego w art. 13
4.3         Data i miejsce urodzenia
(jeżeli znane)
Jeżeli
załączono dodatkowe arkusze, należy określić
liczbę stron: …
Sporządzono w: …
Podpis:
[1]               Dz.U. C 69 z 18.3.2010, s. 5-18 , 13577/09 COPEN 176 z 23
września 2009 r.
[2]               Wieloletni program, który określa priorytety Unii
Europejskiej dla przestrzeni sprawiedliwości, wolności i
bezpieczeństwa na lata 2010–2014: „Program sztokholmski – Otwarta i
bezpieczna Europa dla dobra i ochrony obywateli”, [Dz.U. C 115 z 4.5.2010, s. 1].

[3]               2969. posiedzenie Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości
i Spraw Wewnętrznych, 23 października 2009 r., komunikat prasowy 14936/09
(Presse 306).
[4]               Zalecenie Parlamentu Europejskiego dla Rady z dnia 7 maja
2009 r. w sprawie rozwoju obszaru sprawiedliwości UE w sprawach karnych,
[P6_TA(2009)0386].
[5]               Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2009
r. w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet, [P7_TA(2009)0098].
[6]               Sprawozdanie na temat obywatelstwa UE, Usuwanie
przeszkód w zakresie obywatelstwa UE, COM/2010/0603.
[7]               13577/09 COPEN 176 z dnia 23 września 2009 r.
[8]               Badanie „A Study for an Impact Assessment on Ways of
Improving the Support, Protection and Rights of Victims across Europe”
przygotowane przez Matrix Insight/Andersson Elfers Felix, raport końcowy z
dnia 3 listopada 2010 r.
[9]               Burkhard, Hess, Studium
wykonalności „Feasibility Study: The European Protection Order and the European Law of Civil Procedure”,
wkrótce dostępne na: http://ec.europa.eu/justice/index_en.htm. .
[10]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27
listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania
orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach
dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie
(WE) nr 1347/2000, [Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1.].
[11]             Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń
sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych
(przekształcenie) [COM(2010) 748 wersja ostateczna z 14 grudnia 2010 r.].
[12]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia
2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz
ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, [Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1].
[13]             Komunikat Komisji „Strategia skutecznego wprowadzania w
życie Karty praw podstawowych przez Unię Europejską” [COM (2010)573
wersja ostateczna z 19 października 2010r.].
[14]             Dz.U. C […], […], s. […].
[15]             Dz.U. C […], […], s. […].
[16]             Dz.U. L 324 z 10.12.2007, s. 79.
[17]             Dz.U. L 174 z 27.6.2001, s. 25.
[18]             Opis środka ochrony musi być sformułowany w
taki sposób, aby organy właściwe drugiego państwa
członkowskiego były w stanie je uznać, oraz, w stosownych
przypadkach, wykonać na mocy prawa krajowego tego państwa
członkowskiego. Dlatego należy przedstawić ogólny opis
środka ochrony, np. obowiązek powstrzymania się od wchodzenia do
miejsca, w którym pracuje osoba objęta ochroną zamiast obowiązek
niezbliżania się do ulicy X lub środek ochrony przyjęty
zgodnie z art. X ustawy Y. W razie gdyby środek ochrony nie był znany
lub był uregulowany w sposób odmienny w drugim państwie
członkowskim organ państwa członkowskiego dostosuje środek,
w możliwym zakresie, do tego, który istnieje zgodnie z jego prawem oraz
który ma podobne skutki i te same cele


Ważna informacja prawna

|

52005PC0384

Wniosek rozporządzenie Rady w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze nasion  /* COM/2005/0384 końcowy - CNS 2005/0164 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 24.8.2005COM(2005) 384 końcowy2005/0164 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYw sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze nasion(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIERozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion, jak również kody CN produktów objętych wspomnianą organizacją rynku, uległy zasadniczym zmianom. Z uwagi na te zmiany oraz zwłaszcza na zmiany przedstawione w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 23 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, należy uchylić i zastąpić je nowym rozporządzeniem w celu zapewnienia jasności i właściwego rozumienia prawodawstwa wspólnotowego.Przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1674/72 z dnia 2 sierpnia 1972 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania i finansowania pomocy w odniesieniu do materiału siewnego zostały uwzględnione w szczegółowych zasadach stosowania przewidzianych w rozdziale 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004. Należy zatem uchylić rozporządzenie Rady (EWG) nr 1674/72.System pozwoleń na przywóz został ujednolicony w odniesieniu do wszystkich przywozów nasion i jednocześnie uproszczony i nie przewiduje już wyjątków dla przywozów realizowanych w ramach umów na uprawy w państwie trzecim, zarejestrowanych w odpowiedniej formie.Istniejące przepisy dotyczące przyznawania pomocy krajowej przez Finlandię ze względu na jej specyficzne warunki klimatyczne zostały utrzymane i Komisja przekaże Radzie sprawozdanie na temat rezultatów tej pomocy do dnia 1 stycznia 2006 r.2005/0164 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYw sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze nasionRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i art. 37 ust. 2 akapit trzeci,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych powinno towarzyszyć stworzenie wspólnej polityki rolnej uwzględniającej wspólną organizację rynków rolnych, która mogłaby przyjmować różne formy w zależności od produktu.(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion[1] było przedmiotem kilku zasadniczych zmian, zwłaszcza w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001[2]. Celem zapewnienia jasności należy zatem uchylić rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 i zastąpić je nowym rozporządzeniem.(3) Przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1674/72 z dnia 2 sierpnia 1972 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania i finansowania pomocy w odniesieniu do materiału siewnego[3] zostały ujęte w szczegółowych zasadach stosowania w rozdziale 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów odłogowanych do produkcji surowców[4]. Należy zatem uchylić rozporządzenie (EWG) nr 1674/72.(4) W celu monitorowania wielkości handlu nasionami z państwami trzecimi, należy stworzyć system pozwoleń na przywóz uwzględniający wniesienie zabezpieczenia zapewniającego realizację działań, w związku z którymi wystąpiono o te pozwolenia.(5) System należności celnych umożliwia zrezygnowanie ze wszystkich innych środków ochrony w odniesieniu do towarów przywożonych z państw trzecich.(6) Rynek wewnętrzny i mechanizm należności celnych mogą jednak w wyjątkowych okolicznościach okazać się zawodne. Aby w takich przypadkach rynek wspólnotowy nie pozostał bezbronny wobec ewentualnych zakłóceń, Wspólnota powinna mieć możliwość niezwłocznego podjęcia koniecznych środków. Środki te muszą być zgodne z międzynarodowymi wymogami Wspólnoty.(7) Właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku w sektorze nasion mogłoby zostać zagrożone przez przyznanie pomocy krajowej. Zatem przepisy Traktatu dotyczące pomocy państwa należy stosować do produktów objętych wspólną organizacją rynków. Jednak w następstwie przystąpienia do Unii Finlandia może, pod warunkiem, że zezwoli na to Komisja, przyznać pomoc na pewne ilości nasion oraz nasion zbóż wyprodukowanych w tym jednym Państwie Członkowskim ze względu na panujące tam specyficzne warunki klimatyczne.(8) Ponieważ wspólny rynek nasion stale się zmienia, Państwa Członkowskie i Komisja powinny przekazywać sobie nawzajem informacje dotyczące tych zmian.(9) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia muszą zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[5],PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Rozdział I PRZEPISY WSTęPNEARTYKUł 1W sektorze nasion ustanawia się wspólną organizację rynków dla następujących produktów:Kod CN | Wyszczególnienie towarów |0712 90 11 | Odmiany kukurydzy cukrowej, do siewu |0713 10 10 | Groch (Pisum sativum), do siewu |ex 0713 20 00 | Cieciorka (ciecierzyca), do siewu |ex 0713 31 00 | Fasola z gatunku Vigna mungo (L.) Hepper ou Vigna radiata (L.) Wilczek, do siewu |ex 0713 32 00 | Fasolka czerwona mała (Adzuki) (Phaseolus lub Vigna angularis) do siewu |0713 33 10 | Fasola, włącznie z białą groszkową (Phaseolus vulgaris) do siewu |ex 0713 39 00 | Pozostałe, do siewu |ex 0713 40 00 | Soczewica, do siewu |ex 0713 50 00 | Bób (Vicia faba var. major) i bobik (Vicia faba var. equina i Vicia faba var. minor), do siewu |ex 0713 90 00 | Pozostałe warzywa strączkowe, suszone, do siewu |1001 90 10 | Orkisz, do siewu |ex 1005 10 | Kukurydza, nasiona, hybrydy |1006 10 10 | Ryż niełuskany do siewu |1007 00 10 | Ziarno sorgo, hybrydy, do siewu |1201 00 10 | Nasiona soi, nawet łamane, do siewu |1202 10 10 | Orzeszki ziemne niepalone ani nieprzygotowane inaczej, w łupinkach, do siewu |1204 00 10 | Nasiona lnu, nawet łamane, do siewu |1205 10 10 | Nasiona rzepaku lub rzepiku, nawet łamane, do siewu |1206 00 10 | Nasiona słonecznika, nawet łamane, do siewu |ex 1207 | Pozostałe nasiona i owoce oleiste, nawet łamane, do siewu |1209 | Nasiona, owoce i zarodniki, siewne |Artykuł 2Rok gospodarczy dla nasion zaczyna się dnia 1 lipca każdego roku i kończy się dnia 30 czerwca następnego roku.Artykuł 3Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla środków przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003.ROZDZIAŁ II SYSTEM HANDLU Z PAńSTWAMI TRZECIMIARTYKUł 41. Przywóz do Wspólnoty produktów wymienionych w art. 1 wymaga przedstawienia pozwolenia na przywóz. Produkty, w odniesieniu do których wymagane są pozwolenia na przywóz, określone są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2.2. Pozwolenie wydają Państwa Członkowskie wszystkim podmiotom, które o nie wystąpią, niezależnie od miejsca ich siedziby we Wspólnocie.3. Pozwolenie jest ważne na dokonanie jednego przywozu na terenie całej Wspólnoty. Wydanie pozwolenia uwarunkowane jest wniesieniem zabezpieczenia zapewniającego dokonanie przywozu w okresie ważności pozwolenia. Poza przypadkami działania siły wyższej, zabezpieczenie w całości lub częściowo przepada, jeżeli czynność nie została wykonana lub jeżeli wykonana została tylko częściowo, we wspomnianym okresie.Artykuł 5O ile przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, stawki ceł we Wspólnej Taryfie Celnej stosują się do produktów wymienionych w art. 1.Artykuł 61. Ogólne zasady dotyczące interpretacji Nomenklatury Scalonej, jak również szczegółowe zasady jej stosowania stosuje się w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej produktów określonych w art. 1. Nomenklaturę taryfową wynikającą ze stosowania niniejszego rozporządzenia włącza się do Wspólnej Taryfy Celnej.2. Jeżeli przepisy niniejszego rozporządzenia lub zasady przyjęte na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, w handlu z państwami trzecimi zakazuje się:a) pobierania jakichkolwiek opłat o skutku równoważnym do należności celnych,b) stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.Artykuł 71. Jeżeli w związku z przywozem lub wywozem funkcjonowanie rynku Wspólnoty jednego lub kilku produktów wymienionych w art. 1 zostanie poważnie zakłócone lub jeżeli zaistnieje poważne ryzyko wystąpienia takich zakłóceń, które mogą przeszkodzić w realizacji celów wyznaczonych w art. 33 Traktatu, w handlu z państwami, które nie należą do Światowej Organizacji Handlu, można zastosować właściwe środki do momentu ustąpienia tych zakłóceń lub ryzyka ich wystąpienia.2. W przypadku zaistnienia sytuacji określonej w ust. 1, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję o zastosowaniu niezbędnych środków. Informację o tych środkach przekazuje się Państwom Członkowskim i podlegają one natychmiastowemu zastosowaniu. Jeżeli do Komisji wpływa wniosek Państwa Członkowskiego, Komisja rozpatruje wniosek i podejmuje decyzję w ciągu trzech dni roboczych od daty wpłynięcia takiego wniosku.3. Każde Państwo Członkowskie może przedstawić Radzie środki określone w ust. 2 w terminie trzech dni roboczych od dnia, w którym otrzymało ono informację w tej sprawie. Rada zbiera się bezzwłocznie. Może ona zmienić lub uchylić środki stanowiąc większością kwalifikowaną w terminie jednego miesiąca od daty zwrócenia się do Rady.4. Uzgodnienia przyjęte na mocy niniejszego artykułu są stosowane z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.ROZDZIAŁ III PRZEPISY OG Ó LNEARTYKUł 81. O ile przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, art. 87, 88 i 89 Traktatu mają zastosowanie do produkcji i obrotu produktami wyszczególnionymi w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.2. Finlandia może jednak, pod warunkiem, że zezwoli na to Komisja, przyznać pomoc na pewne ilości nasion oraz na pewne ilości nasion zbóż wyprodukowanych odpowiednio w tym jednym Państwie Członkowskim ze względu na panujące tam specyficzne warunki klimatyczne.Do dnia 1 stycznia 2006 r., na podstawie informacji przekazanych w odpowiednim czasie przez Finlandię, Komisja przekazuje Radzie sprawozdanie na temat rezultatów pomocy wraz z niezbędnymi wnioskami.Artykuł 9Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie nawzajem informacje niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia.Artykuł 101. Prace Komisji wspomaga Komitet Zarządzający ds. Nasion, zwany dalej „Komitetem”.2. W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.3. Komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny.Artykuł 11Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza okres ważności pozwoleń, o których mowa w art. 4, jak również szczegółowe zasady przekazywania informacji, określone w art. 9, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.ROZDZIAŁ IV PRZEPISY PRZEJśCIOWE I KOńCOWEArtykuł 121. Niniejszym uchyla się rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 i (EWG) nr 1674/72.2. Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w Załączniku.Artykuł 13Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.Bruksela, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKTabela korelacjiRozporządzenie (EWG) nr 2358/71 | Niniejsze rozporządzenie |Artykuł 1 | Artykuł 1 |Artykuł 2 | Artykuł 2 |– | Artykuł 3 |Artykuł 3 | – |Artykuł 3a | – |Artykuł 4 ustęp 1 i 2 pierwsze zdanie | Artykuł 4 |Artykuł 4 ustęp 2 akapit drugi | Artykuł 11 |Artykuł 5 ustęp 1 | Artykuł 5 |Artykuł 5 ustęp 2, artykuł 6 | Artykuł 6 |Artykuł 7 | Artykuł 7 |Artykuł 8 | Artykuł 8 |Artykuł 9 pierwsze zdanie | Artykuł 9 |Artykuł 9 drugie zdanie | Artykuł 11 |Artykuł 11 | Artykuł 10 |Artykuł 12 | – |Artykuł 13 | – |Artykuł 14 | – |Artykuł 15 | – |Artykuł 16 | – |– | Artykuł 12 |Artykuł 17 | Artykuł 13 |ZESTAWIENIE FINANSOWE |1. | LINIA BUDŻETOWA: 05 02 11 02 | ŚRODKI: 110 mln EUR |2. | TYTUŁ: Wniosek rozporządzenia Rady w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze nasion. |3. | PODSTAWA PRAWNA: Artykuł 37 Traktatu |4. | CELE: Uchylić i zastąpić rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 w następstwie przeprowadzenia reformy w sektorze nasion wprowadzonej przez rozporządzenie (EW) nr 1782/2003. |5. | SKUTKI FINANSOWE | OKRES 12 MIESIĘCY (mln EUR) | BIEŻĄCY ROK BUDŻETOWY 2005 (mln EUR) | KOLEJNY ROK BUDŻETOWY 2006 (mln EUR) |5.0 | WYDATKI – PONIESIONE Z BUDŻETU WE (REFUNDACJE / SKUP INTERWENCYJNY) – WŁADZE KRAJOWE – INNE | – | – | – |5.1 | DOCHODY – ŚRODKI WŁASNE WE (OPŁATY WYRÓWNAWCZE / NALEŻNOŚCI CELNE) – KRAJOWE | – | – | – |2007 | 2008 | 2009 | 2010 |5.0.1 | SZACOWANE WYDATKI | – | – | – | – |5.1.1 | SZACOWANE DOCHODY | – | – | – | – |5.2 | METODA OBLICZENIOWA: |6.0 | CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY ZE ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W ODPOWIEDNICH ROZDZIAŁACH BIEŻĄCEGO BUDŻETU? | TAK NIE |6.1 | CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY POPRZEZ TRANSFER POMIĘDZY ROZDZIAŁAMI BIEŻĄCEGO BUDŻETU? | TAK NIE |6.2 | CZY WYMAGANY BĘDZIE BUDŻET DODATKOWY? | TAK NIE |6.3 | CZY ŚRODKI BĘDZIE TRZEBA PRZEWIDZIEĆ W KOLEJNYCH BUDŻETACH? | TAK NIE |UWAGI: |[1] Dz.U. L 246 z 5.11.1971, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1).[2] (Patrz przypis nr 4). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 118/2005 (Dz.U. L 24 z 27.1.2005, str. 15).[3] Dz.U. L 177 z 4.8.1972, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3795/85 (Dz.U. L 367 z 31.12.1985, str. 21).[4] Dz.U. L 345 z 20.11.2004, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 794/2005 (Dz.U. L 134 z 27.5.2005, str. 6).[5] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.


Ważna informacja prawna

|

52005PC0310

Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 27/2005 w odniesieniu do śledzi, makreli, ostroboków, ośmiornic oraz statków dokonujących nielegalnych połowów  /* COM/2005/0310 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 12.7.2005COM(2005) 310 końcowyWniosek dotyczącyROZPORZĄDZENIA RADYzmieniającego rozporządzenie (WE) nr 27/2005 w odniesieniu do śledzi, makreli, ostroboków, ośmiornic oraz statków dokonujących nielegalnych połowówUZASADNIENIERozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005[1] ustala wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach gdzie wymagane są ograniczenia połowowe.1. Międzynarodowa Komisja Rybołówstwa Morza Bałtyckiego (IBSFC) przyjęła we wrześniu 2004 r. zalecenie w sprawie zwiększenia na rok 2004 wielkości dopuszczalnych połowów śledzia w jednostce zarządzania 3 o 10 000 ton, co dałoby Finlandii dodatkowe 8 199 ton wielkości dopuszczalnych połowów śledzia. Komisja przedłożyła Radzie wniosek COM (2004) 797 dotyczący wykonania zalecenia zawartego w rozporządzeniu (WE) nr 2287/2003 ustalającym wielkości dopuszczalne połowów na 2004 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach gdzie wymagane są ograniczenia połowowe[2]. Jednakże zalecenie nie zostało włączone do prawodawstwa Wspólnoty z uwagi na brak czasu w Radzie. W następstwie tego Finlandia przekroczyła swoją kwotę o 7 856 ton w roku 2004 w związku z tym, że nie przyznano jej części dodatkowych 10 000 ton. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r. wprowadzającym dodatkowe warunki dla corocznego zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami[3], Komisja zadecydowała w rozporządzeniu Komisji (WE) nr …/ .. z dnia […] dostosowującym niektóre kwoty połowowe na 2005 r. do rozporządzenia Rady (WE) nr 847/96 wprowadzającego dodatkowe warunki dla corocznego zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami[4], o zmniejszeniu fińskiej kwoty na śledzia na rok 2005 o 7 856 ton z racji tego przekroczenia. W związku z tym fińska kwota na śledzia w dziale 30-31 powinna zostać powiększona o 7 856 ton biorąc pod uwagę, że zmniejszenie wynikało z faktu, iż zalecenie IBSFC nie zostało włączone do prawodawstwa Wspólnoty. Poprawka ta nie zwiększy ilości śledzia jakie ma złowić Finlandia w roku 2005.2. TAC przyjęty w odniesieniu do makreli i ostroboków ze strefy ICES Vb nie obejmował wielkości dopuszczalnych połowów na wodach międzynarodowych. Stwarza to możliwość sporządzania błędnych sprawozdań wskazujących połowy pochodzące z wód wspólnotowych jako pochodzące z wód międzynarodowych. Aby uniknąć błędnych sprawozdań, należy zmienić obszar zarządzania w celu włączenia wód międzynarodowych do strefy ICES Vb.3. Podczas posiedzenia Rady ds. Rybołówstwa w grudniu 2004 r. deklaracja Komisji i Rady wzywała Komisję do przedstawienia na początku roku 2005 wniosku mającego na celu rozwinięcie systemu umożliwiającego ważenie ryb pelagicznych po przetransportowaniu z portu wyładunku. Wniosek taki został opracowany po kilku konsultacjach z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.4. Minimalny rozmiar ośmiornicy (ośmiornica pospolita) został ustalony na 750 gr w rozporządzeniu Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich[5].Ten minimalny rozmiar stosuje się wyłącznie do połowu, wyładunku i sprzedaży ośmiornicy występującej na wodach morskich będących pod władzą lub jurysdykcją Państw Członkowskich i znajdujących się w jednym z regionów wymienionych w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98.Aby przyczynić się do ochrony tych zasobów, w szczególności ochrony niedojrzałych organizmów morskich, należy również ustalić minimalny rozmiar ośmiornicy pochodzącej z wód morskich będących pod władzą lub jurysdykcją krajów trzecich znajdujących się w regionie CECAF.Minimalny rozmiar wynosi 450 gr (żywa waga) lub 400 gr (wypatroszona). Niewymiarowe ośmiornice z tej strefy nie mogą być zatrzymywane na pokładzie, przeładowywane, wyładowywane, transportowane, składowane, wystawiane lub oferowane na sprzedaż, sprzedawane lub wprowadzane do obrotu.5. W maju 2005 r. Komisja Rybołówstwa Północno - Wschodniego Atlantyku (NEAFC) przyjęła drogą pocztową zalecenie umieszczenia kilku statków na liście tych, w stosunku do których potwierdzono, że dokonywały nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów. Zalecenie w sprawie środków, jakie mają być zastosowane wobec tych statków, zostało przyjęte w lutym 2004 r. Należy zapewnić wprowadzenie wymienionego zalecenia do wspólnotowego porządku prawnego.Do Rady kierowana jest prośba o możliwie najszybsze przyjęcie niniejszego wniosku, aby umożliwić rybakom zaplanowanie swojej działalności w nadchodzącym sezonie połowowym.Wniosek dotyczącyROZPORZĄDZENIA RADYzmieniającego rozporządzenie (WE) nr 27/2005 w odniesieniu do śledzi, makreli, ostroboków, ośmiornic oraz statków dokonujących nielegalnych połowówRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa[6], w szczególności jego art. 20,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005[7] ustala wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe.(2) Międzynarodowa Komisja Rybołówstwa Morza Bałtyckiego (IBSFC) przyjęła we wrześniu 2004 r. zalecenie w sprawie zwiększenia na rok 2004 wielkości dopuszczalnych połowów śledzia w jednostce zarządzania 3 o 10 000 ton, co dałoby Finlandii dodatkowe 8 199 ton wielkości dopuszczalnych połowów śledzia. Zalecenie to nie zostało włączone do prawodawstwa Wspólnoty. W następstwie tego Finlandia przekroczyła swoją kwotę o 7 856 ton w roku 2004 w związku z tym, że nie przyznano jej dodatkowych ton. W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 776/2005 z dnia 19 maja 2005 r. dostosowującym niektóre kwoty połowowe na 2005 r. do rozporządzenia Rady (WE) nr 847/96 wprowadzającego dodatkowe warunki dla corocznego zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami [8] fińska kwota na śledzia na rok 2005 została zmniejszona o 7 856 ton z racji tego przekroczenia. W związku z tym fińska kwota na śledzia w dziale 30-31 powinna zostać powiększona o 7 856 ton biorąc pod uwagę, że zmniejszenie wynikało z faktu, iż zalecenie IBSFC nie zostało włączone do prawodawstwa Wspólnoty. Poprawka ta nie zwiększy ilości śledzia jakie ma złowić Finlandia w roku 2005.(3) Ogólny dopuszczalny połów (TAC) przyjęty dla makreli w obszarze zarządzania IIa (wody inne niż WE), Vb (wody WE), VI, VII, VIIIa, b, d, e, XII, XIV powinien obejmować wody WE i wody międzynarodowe Vb w celu uniknięcia błędnych sprawozdań. W związku z tym obszar zarządzania powinien zostać odpowiednio zmieniony.(4) TAC przyjęty dla ostroboków w obszarze zarządzania Vb (wody WE), VI, VII, VIIIa, b, d, e, XII, XIV powinien obejmować wody WE i wody międzynarodowe Vb w celu uniknięcia błędnych sprawozdań. W związku z tym obszar zarządzania powinien zostać odpowiednio zmieniony.(5) W roku 2005 należy wprowadzić środki uzupełniające, aby umożliwić ważenie śledzi, makreli i ostroboków po przetransportowaniu z portu wyładunku.(6) Aby przyczynić się do ochrony ośmiornic, w szczególności ochrony niedojrzałych organizmów, należy w roku 2005 ustalić minimalny rozmiar ośmiornicy pochodzącej z wód morskich będących pod władzą lub jurysdykcją krajów trzecich znajdujących się w regionie CECAF do czasu przyjęcia rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich[9].(7) W maju 2005 r. Komisja Rybołówstwa Północno - Wschodniego Atlantyku (NEAFC) przyjęła zalecenie umieszczenia kilku statków na liście tych, w stosunku do których potwierdzono, że dokonywały nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów. Zalecenie w sprawie środków, jakie mają być zastosowane wobec tych statków, zostało przyjęte w lutym 2004 r. Należy zapewnić wprowadzenie wymienionego zalecenia do wspólnotowego porządku prawnego.(8) W celu zapewnienia środków utrzymania dla rybaków wspólnotowych ważne jest jak najszybsze otworzenie łowisk. Biorąc pod uwagę pilność sprawy, ważne jest, aby zrobić wyjątek dla okresu sześciotygodniowego wymienionego w ust. 1 tiret trzecie Protokołu w sprawie roli parlamentów krajowych w Unii Europejskiej dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie.(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 27/2005,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W załącznikach IA, IB i III do rozporządzenia (WE) nr 27/2005 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKW załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 27/2005 wprowadza się następujące zmiany:(1) W załączniku IA:Pozycja dotycząca gatunku śledź w podrejonie 30-31 otrzymuje brzmienie:„Gatunek: | Śledź | Strefa: | Podrejony 30-31 |Clupea harengus | HER/3D30.; HER/3D31. |Finlandia | 60 327 |Szwecja | 11 529 |WE | 71 856 |TAC | 71 856 | Analityczny TAC w przypadku, gdy nie stosuje się art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96.” ’ |(2) W załączniku IB:a) Pozycja dotycząca gatunku makrela w strefie IIa (wody inne niż WE), Vb (wody WE), VI, VII, VIIIa, b, d, e, XII, XIV otrzymuje brzmienie:„Gatunek: | Makrela | Strefa: | IIa (wody inne niż wody WE), Vb (wody WE), VI, VII, VIIIa, b, d, e, XII, XIV |Scomber scombrus | MAC/2CX14- |Niemcy | 13 845 |Hiszpania | 20 |Estonia | 115 |Francja | 9 231 |Irlandia | 46 149 |Łotwa | 85 |Litwa | 85 |Niderlandy | 20 190 |Polska | 844 |Zjednoczone Królestwo | 126 913 |WE | 217 477 |Norwegia | 8 500 | (1) |Wyspy Owcze | 3 322 | (2) |TAC | 420 000 | (3) | Analityczny TAC w przypadku, gdy nie stosuje się art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96. |__________ |(1) Może być odławiana wyłącznie w IIa, VIa (na północ od 56°30’ N), IVa, VIId, e, f, h. (2) Z których 1 002 ton może być odławiane w rejonie ICES IVa na północ od 59°N (strefa WE) między 1 stycznia a 15 lutego oraz między 1 października a 31 grudnia. Ilość 2 763 ton własnej kwoty Wysp Owczych może być odłowiona w rejonie ICES VIa (na północ od 56°30’ N) w ciągu całego roku i/lub w rejonach ICES VIIe, f, h i/lub w rejonie ICES IVa. (3) TAC uzgodniony przez WE, Norwegię i Wyspy Owcze dla strefy północnej. |Warunki specjalne: |W ramach wyżej wymienionych kwot połowy są ograniczone do ilości podanych poniżej, w wyszczególnionych strefach i wyłącznie w okresach między 1 stycznia a 15 lutego oraz między 1 października a 31 grudnia. |IVa (wody WE) MAC/*04A-C |Niemcy | 4 175 |Hiszpania | 0 |Francja | 2 784 |Irlandia | 13 918 |Niderlandy | 6 089 |Zjednoczone Królestwo | 38 274 |WE | 65 240 |Norwegia | 8 500 |Wyspy Owcze | 1 002 | (1) |(1) Na północ od 59°N (strefa WE) między 1 stycznia a 15 lutego oraz między 1 października a 31 grudnia.” |b) Pozycja dotycząca gatunku ostrobok w strefie Vb (wody WE), VI, VII, VIIIa, b, d, e, XII, XIV otrzymuje brzmienie:„Gatunek: | Ostrobok | Strefa: | Vb (wody Wei wody międzynarodowe), VI, VII, VIIIa, b, d, e, XII, XIV |Trachurus spp. | JAX/578/14 |Dania | 12 088 |Niemcy | 9 662 |Hiszpania | 13 195 |Francja | 6 384 |Irlandia | 31 454 |Niderlandy | 46 096 |Portugalia | 1 277 |Zjednoczone Królestwo | 13 067 |WE | 133 223 |Wyspy Owcze | 4 955 | (1)(2) |TAC | 137 000 | Analityczny TAC w przypadku, gdy stosuje się art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96. |__________ |(1) Kwota ta może być odławiana wyłącznie na obszarach ICES IV, VIa (na północ od 56°30’ N) i VIIe, f, h. (2) W ramach całkowitej kwoty 6 500 ton dla podobszarów ICES IV, VIa (na północ od 56°30’ N) i VIIe, f, h.” |(3) W załączniku III:a) Punkt 9 otrzymuje brzmienie:‘9. Procedury wyładunku i ważenia śledzia, makreli oraz ostroboka9.1 Zakres9.1.1 Następujące procedury stosuje się we Wspólnocie Europejskiej do wyładunków śledzia, makreli, oraz ostroboka lub ich kombinacji w ilościach przekraczających 10 ton na jeden wyładunek, dokonywanych przez statki wspólnotowe oraz statki państw trzecich, złowionych:a) w odniesieniu do śledzia, na podobszarach ICES I, II ,IV,VI VII oraz w rejonach IIIa i Vb;b) w odniesieniu do makreli oraz ostroboka na podobszarach ICES III, IV, VI, VII oraz w rejonie IIa.9.2 Wyznaczone porty9.2.1 Wyładunki określone w ppkt 9.1 są dozwolone jedynie w wyznaczonych portach.9.2.2 Każde z zainteresowanych Państw Członkowskich przekazuje Komisji zmiany w przesłanym w roku 2004 wykazie wyznaczonych portów, w których można dokonywać wyładunku śledzia, makreli oraz ostroboka oraz zmiany w procedurach kontroli i nadzoru w odniesieniu do tych portów, łącznie z warunkami w odniesieniu do rejestracji oraz sprawozdawczości, dotyczącej ilości jakiegokolwiek z gatunków oraz zasobów określonych w ppkt 9.1.1 w ramach każdego z wyładunków. Zmiany te przekazuje się co najmniej 15 dni przed datą ich wejścia w życie. Komisja przekazuje te informacje jak również informacje dotyczące portów wyznaczonych przez państwa trzecie wszystkim zainteresowanym Państwom Członkowskim.9.3 Wpłynięcie do portu9.3.1 Kapitan statku rybackiego określonego w ppkt 9.1.1. lub jego przedstawiciel powiadamia właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym ma zostać dokonany wyładunek, na przynajmniej cztery godziny przed wpłynięciem do portu wyładunku zainteresowanego Państwa Członkowskiego o:a) porcie do, którego ma zamiar wpłynąć statek, nazwie statku i jego numerze rejestracyjnym;b) szacunkowym czasie przybycia do portu;c) ilościach w żywej wadze według gatunków zatrzymywanych na pokładzie;d) obszar zarządzania, zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia, na którym dokonano połowu.9.4. Wyładunek9.4.1 Właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego wymagają, aby nie przeprowadzać wyładunku do momentu uzyskania stosownego zezwolenia.9.5 Dziennik połowowy9.5.1 W drodze odstępstwa od przepisów ppkt 4.2 załącznika IV do rozporządzenia (EWG) nr 2807/83, kapitan statku rybackiego przedkłada, niezwłocznie po przybyciu do portu, odpowiednią stronę lub strony dziennika połowowego, zgodnie z wymaganiami właściwych władz w porcie wyładunku.Ilości zatrzymane na pokładzie, zgłoszone przez wyładunkiem jak określono w ppkt 9.3.1. lit. c), są zgodne z ilościami zapisanymi w dzienniku połowowym po jego wypełnieniu.W drodze odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2807/83 dopuszczalny margines tolerancji w szacunkowych ilościach ryb w kilogramach wpisanych do dziennika połowowego, zatrzymanych na pokładzie statków wynosi 8 %.9.6 Ważenie świeżych ryb9.6.1 Wszyscy nabywcy kupujący świeże ryby zapewniają, że wszystkie otrzymane ilości zostały zważone z wykorzystaniem systemów zatwierdzonych przez właściwe władze. Ważenie przeprowadza się przed sortowaniem, przetwarzaniem, przechowywaniem w chłodni składowej, transportem z portu wyładunku lub odsprzedaniem ryb. Dane otrzymane z ważenia wykorzystuje się przy wypełnianiu deklaracji wyładunkowych i karty sprzedaży.9.6.2 Przy obliczaniu wagi, wszelkie odliczenia dotyczące wody nie przekraczają 2 %.9.7 Ważenie świeżych ryb po transporcie9.7.1 W drodze odstępstwa od przepisów ppkt 9.6.1. Państwa Członkowskie mogą zezwolić na ważenie świeżych ryb po transporcie z portu wyładunku pod warunkiem, że ryby te są transportowane do miejsca przeznaczenia na terytorium Państwa Członkowskiego znajdującego się w odległości nie większej niż 60 kilometrów od portu wyładunku i że:a) zbiornikowiec, w którym ryby są transportowane, jedzie w obecności inspektora od miejsca wyładunku do miejsca ważenia ryb, lubb) właściwe władze miejsca wyładunku wydały zezwolenie na transport ryb z zastrzeżeniem następujących przepisów:(i) bezpośrednio przed opuszczeniem przez zbiornikowiec portu wyładunku nabywca lub jego przedstawiciel dostarcza właściwym władzom pisemną deklarację zawierającą gatunek ryb oraz nazwę statku, z którego zostają one wyładowane, wyłączny numer rejestracyjny zbiornikowca, jak również szczegóły dotyczące miejsca przeznaczenia, w którym ryby zostaną zważone oraz orientacyjną godzinę przybycia zbiornikowca do miejsca przeznaczenia;(ii) kierowca przechowuje kopię deklaracji przewidzianej w (i) podczas transportu ryb, a na miejscu przeznaczenia przekazuje ją odbiorcy ryb.9.8 Faktura9.8.1 Oprócz zobowiązań wymienionych w art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2847/93, przetwórca lub nabywca wyładowanych ilości [świeżych ryb], przedkłada właściwym władzom zainteresowanego Państwa Członkowskiego kopię faktury lub dokumentu ją zastępującego, określonego w art. 22 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.[10]9.8.2 Każda taka faktura lub każdy dokument zawiera informacje wymagane na podstawie art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2847/93, jak również nazwę oraz numer rejestracyjny statku, z którego ryby zostały wyładowane. Fakturę lub dokument przedkłada się na żądanie lub w ciągu 12 godzin od zakończenia ważenia.9.9 Ważenie mrożonych ryb9.9.1 Wszyscy nabywcy lub posiadacze mrożonych ryb zapewniają zważenie wyładowanych ilości przed ich przetworzeniem, przechowywaniem w chłodni składowej, transportem z portu wyładunku lub odsprzedażą. Jakikolwiek ciężar opakowania równy wadze pudełek, pojemników z tworzywa sztucznego lub innych, w których ryby przeznaczone do zważenia są pakowane, można odliczyć od wagi wszelkich wyładowanych ilości.9.9.2 Ewentualnie, wagę mrożonych ryb pakowanych w pudelka, można określić poprzez pomnożenie średniej wagi próby reprezentatywnej uzyskanej na podstawie zważenia zawartości usuniętej z pudełka oraz bez plastikowego opakowania, niezależnie od tego, czy przed lub po roztopieniu się lodu znajdującego się na powierzchni ryb. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i przedstawiają do zatwierdzenia wszelkie zmiany w metodologii pobierania próbek, zatwierdzonych przez Komisję w ciągu 2004 r. przed dniem 31 stycznia 2004 r. Zmiany zatwierdza Komisja. Dane otrzymane z ważenia wykorzystuje się przy wypełnianiu deklaracji wyładunkowych i karty sprzedaży.9.10 Urządzenia do ważenia9.10.1 W przypadku kiedy wykorzystywane są publicznie urządzenia do ważenia, strona ważąca ryby wystawia nabywcy dowód ważenia wskazujący datę i godzinę ważenia oraz numer rejestracyjny zbiornikowca. Kopię dowodu ważenia załącza się do faktury przedkładanej właściwym władzom zgodnie z pkt 9.8.9.10.2 W przypadku kiedy wykorzystywane są prywatne urządzenia do ważenia, system ważenia powinien zostać zatwierdzony, poddany kalibracji i zaplombowany przez właściwe władze, i być zgodny z następującymi przepisami:a) strona ważąca ryby prowadzi dziennik ważenia z numeracją stron, w którym wskazane są:(i) nazwa i numer rejestracyjny statku, z którego ryby zostały wyładowane,(ii) numer rejestracyjny zbiornikowców, w przypadkach gdy ryby były przed ważeniem transportowane z portu wyładunku,(iii) gatunki ryb,(iv) wagę każdego wyładunku,(v) datę i godzinę początku i końca ważenia.b) jeżeli ważenie odbywa się w systemie przenośnika taśmowego, należy zainstalować dobrze widoczny licznik, który rejestruje łączną wagę. Łączna wagę odnotowuje się w dzienniku ważenia z numeracją stron określonym w lit. a);c) dziennik ważenia oraz kopie pisemnych deklaracji określonych w pkt 9.7.1. lit. b) ppkt ii) są przechowywane przez trzy lata.9.11 Dostęp właściwych władzWłaściwe władze mają zawsze pełny dostęp do systemu ważenia, dzienników ważenia, pisemnych deklaracji i wszystkich obiektów, w których ryby są przetwarzane i przechowywane.9.12 Kontrole krzyżowe9.12.1 Właściwe władze przeprowadzają administracyjne kontrole krzyżowe wszystkich wyładunków dotyczące:a) ilości według gatunków określonych we wcześniejszym zawiadomieniu o wyładunku określonym w ppkt 9.3.1. oraz ilości odnotowanych w dzienniku połowowym statku,b) ilości według gatunków odnotowanych w dzienniku połowowym statku oraz deklaracji wyładunkowej albo na fakturze albo równoważnym dokumencie określonym w ppkt 9.8.,c) ilości według gatunków odnotowanych w deklaracji wyładunkowej i na fakturze albo równoważnym dokumencie określonym w ppkt 9.8.9.13 Pełna kontrola9.13.1 Właściwe władze Państwa Członkowskiego zapewniają, aby co najmniej 15 % ilości wyładowanych ryb i co najmniej 10 % wyładunków ryb poddano pełnej kontroli, która składa się co najmniej z:a) monitorowania ważenia połowu dokonanego przez dany statek, w podziale na gatunki. W przypadku statków łowiących przy brzegu przez zasysanie, monitorowane jest ważenie całego rozładunku ze statków wybranych do kontroli. W przypadku trawlerów zamrażalni, należy policzyć wszystkie pudła. Należy zważyć reprezentatywną próbkę pudeł/palet w celu określenia średniej wagi pudeł/palet. Próbki pudeł są pobierane zgodnie z zatwierdzoną metodologią, w celu określenia średniej wagi netto ryb (bez opakowania, lodu);b) poza kontrolami krzyżowymi określonymi w ppkt 9.12. krzyżowa weryfikacja dotycząca:i) ilości według gatunków odnotowanych w dzienniku ważenia oraz ilości według gatunków odnotowanych na fakturze albo równoważnym dokumencie określonym w ppkt 9.8.;ii) pisemnych deklaracji otrzymanych przez właściwe władze zgodnie z pkt 9.7.1. lit. b) ppkt i) oraz pisemnych deklaracji przechowywanych przez odbiorcę ryb zgodnie z ppkt 9.7.1 lit. b) ppkt ii);iii) numerów rejestracyjnych zbiornikowców odnotowane w pisemnych deklaracjach określonych w ppkt 9.7.1 lit. b) ppkt i) oraz w dziennikach ważenia.c) jeżeli rozładunek jest przerwany, przed ponownym rozpoczęciem rozładunku wymagane jest pozwolenie;d) weryfikacja, iż statek został opróżniony ze wszystkich ryb po zakończeniu rozładunku9.13.2 Wszystkie kontrole wyszczególnione w pkt 9 są udokumentowane. Dokumentacja kontroli przechowywana jest przez trzy lata.”b) Dodaje się część I w brzmieniu:„CZĘŚĆ IRegion CECAFW drodze odstępstwa od przepisów art. 2 i 17 oraz załącznika XII do rozporządzenia (WE) nr 850/98 minimalny rozmiar ośmiornicy ( Octopus vulgaris ) pochodzącej z wód morskich będących pod władzą lub jurysdykcją krajów trzecich znajdujących się w regionie CECAF ustala się na 450 g (żywa waga) lub 400 g (wypatroszona).”c) Dodaje się część J w brzmieniu:„Część JPÓŁNOCNO-WSCHODNI ATLANTYK Statki dokonujące nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowówStatki, które zostały umieszczone na liście statków, w stosunku do których potwierdzono, że dokonywały nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów (tzw. statki IUU) przez Komisję Rybołówstwa Północno - Wschodniego Atlantyku (NEAFC), są wyszczególnione w dodatku 5. W odniesieniu do tych statków stosuje się następujące środki:a) statki IUU wpływające do portów nie mają pozwolenia na wyładunek ani przeładunek i są objęte kontrolą ze strony właściwych władz. Kontrole te obejmują dokumenty statku, dzienniki, narzędzia połowowe, połów na pokładzie i wszelkie inne kwestie związane z działalnością statku w ramach obszarów podlegających regulacji NEAFC. Informacje o wynikach inspekcji zostają bezzwłocznie przekazane Komisji.b) Statki rybackie, statki pomocnicze, statki zaopatrujące inne statki w paliwo, statki-bazy i statki towarowe pływające pod banderą jednego z Państw Członkowskich w żaden sposób nie pomagają statkom IUU ani nie uczestniczą w przeładunkach lub wspólnych operacjach połowowych ze statkami z tej listy;c) statkom IUU nie udostępnia się w portach zapasów, paliwa ani innych usług;d) statki IUU nie mają pozwolenia na dokonywanie połowów w wodach Wspólnoty i zabronione jest czarterowanie tych statków;e) zabrania się przywozu ryb pochodzących ze statków IIU;f) Państwa Członkowskie nie zgadzają się na przejście statków IUU pod ich banderę i zachęcają importerów, przewoźników i inne zainteresowane sektory do niepodejmowania negocjacji i przeładunku ryb złowionych przez te statki;Komisja zmieni listę zgodnie z listą NEAFC jak tylko NEAFC przyjmie nową listę. ”d) Dodaje się dodatek 5 w brzmieniu:„ Dodatek 5 do załącznika IIILista statków, w stosunku do których NEAFC potwierdziła, że dokonywały nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowówNazwa statku | Państwo bandery |FONTENOVA | Panama |IANNIS | Panama |LANNIS I | Panama |LISA | Wspólnota Dominiki |KERGUELEN | Togo |OKHOTINO | Wspólnota Dominiki |OLCHAN | Wspólnota Dominiki |OSTROE | Wspólnota Dominiki |OSTROVETS | Wspólnota Dominiki |OYRA | Wspólnota Dominiki |OZHERELYE | Wspólnota Dominiki” |[1] Dz.U. L 12 z 14.1.2005, str. 1.[2] Dz.U. L 344 z 31.1.2003, str. 1.[3] Dz.U. L 115 z 9.6.1996, str. 3.[4] Dz. U.[5] Dz.U. L 125 z 27.4.1998, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 602/2004 z dnia 22 marca 2004 r. (Dz.U. L 97 z 1.4.2004, str. 1).[6] Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.[7] Dz.U. L 12 z 14.1.2005, str. 1.[8] Dz.U. L 130 z 24.5.2005, str. 7.[9] Dz.U. L 125 z 27.4.1998, str. 1.[10] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1.