               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 389 final
            2017/0178(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
                  1
                (dalej zwanym „zmianą kodeksu granicznego Schengen”) zmieniono konwencję wykonawczą do układu z Schengen
                  2
               , rozporządzenie (WE) nr 562/2006
                  3
                (kodeks graniczny Schengen) oraz rozporządzenie (WE) nr 810/2009
                  4
               , a oprócz tego zmieniono między innymi definicję pojęcia „pobytu krótkoterminowego” obywateli państw trzecich w strefie Schengen. Począwszy od dnia 18 października 2013 r. w odniesieniu do obywateli państw trzecich planujących podróż do strefy Schengen na pobyt krótkoterminowy – bez względu na to, czy podlegają oni obowiązkowi wizowemu czy są z niego zwolnieni – maksymalny czas dozwolonego pobytu definiuje się jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”. W odróżnieniu od definicji, która obowiązywała do dnia 18 października 2013 r. (trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu), nowe pojęcie jest bardziej precyzyjne, ponieważ określa czas pobytu w dniach, a nie w miesiącach. Oprócz tego termin „po dacie pierwszego wjazdu”, który budził wiele wątpliwości i pytań, został z tej definicji usunięty.

               W drodze zmiany kodeksu granicznego Schengen wprowadzono wszystkie niezbędne zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic, czyli w konwencji wykonawczej do układu z Schengen, kodeksie granicznym Schengen, kodeksie wizowym oraz rozporządzeniu (WE) nr 539/2001
                  5
               . Pojęcie pobytu krótkoterminowego pojawia się też jednak w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską. W umowach w sprawie zniesienia wiz zawartych z Antiguą i Barbudą
                  6
               , Bahamami
                  7
               , Barbadosem
                  8
               , Brazylią
                  9
               , Mauritiusem
                  10
               , Saint Kitts i Nevis
                  11
                oraz Seszelami
                  12
                wciąż znajdują się odniesienia do poprzedniej definicji czasu pobytu niewymagającego wizy („trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu”
                  13
               ).

               Dnia 16 lipca 2014 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące decyzji Rady w sprawie upoważnienia do podjęcia rokowań w celu zmiany umowy w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych między Unią Europejską a wymienionymi wyżej państwami
                  14
               ; Rada przyjęła tę decyzję w dniu 9 października 2014 r.
                  15
               . Celem zmiany było wdrożenie w przypadku tych siedmiu państw nowej definicji pobytu krótkoterminowego, określonej w zmianie kodeksu granicznego Schengen. Co więcej, zdefiniowanie „pobytu krótkoterminowego” w umowach w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych w dniach, a nie w miesiącach jest łatwiejsze do zweryfikowania i obliczenia za pomocą środków elektronicznych lub informatycznych, a zatem jest lepiej dostosowane do wymogów scentralizowanych systemów zarządzania granicami, takich jak proponowany system wjazdu/wyjazdu
                  16
               .

               Po uzyskaniu upoważnienia Rady Komisja rozpoczęła rokowania w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz z siedmioma państwami (Antiguą i Barbudą, Bahamami, Barbadosem, Brazylią, Mauritiusem, Saint Kitts i Nevis oraz Seszelami).

               Rokowania z Republiką Mauritiusu zakończyły się parafowaniem umowy zmieniającej w dniu 11 listopada 2016 r. Strony uzgodniły, że zastosują nową definicję „pobytu krótkoterminowego” w całym tekście umowy w sprawie zniesienia wiz między UE a Mauritiusem. Nowa umowa wiąże się ponadto ze zmianą kilku szczegółów technicznych (zob. niżej), ale wszystkie takie zmiany są nieistotne z punktu widzenia podróżnych.

                  Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule umowy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Umowa wymaga zatwierdzenia przez obie umawiające się strony zgodnie z ich odnośnymi procedurami. Po stronie Unii wymaga to przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i zawarcia umowy.

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu uzyskania jej upoważnienia do podpisania umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               Umowa zapewnia spójność prawną, a także harmonizację między państwami członkowskimi dzięki stosowaniu w niej nowej definicji pobytu krótkoterminowego przewidzianej w zmianie kodeksu granicznego Schengen, w której przedstawiono jasną wykładnię terminu „pobyt krótkoterminowy”.

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Unia nie posiada uprawnień do takiej zmiany umów w sprawie zniesienia wiz, aby były one wiążące dla czterech państw stowarzyszonych w ramach stosowania dorobku Schengen, w tym wspólnej polityki wizowej. W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia i wdrożenia postanowień dotyczących czasu dozwolonego pobytu w strefie Schengen do umowy dołączono wspólną deklarację, zgodnie z którą byłoby pożądane, aby Mauritius z jednej strony oraz Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria z drugiej strony odpowiednio zmieniły wiążące je umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Jeśli jedną z umawiających się stron umowy międzynarodowej jest Unia Europejska, to jakakolwiek zmiana takiej umowy zgodnie z prawem nie może zostać samodzielnie wdrożona przez państwa członkowskie. Umowa w sprawie zniesienia wiz z Mauritiusem została zawarta przez Unię Europejską. Niezbędne jest w związku z tym działanie na poziomie Unii.

               Oprócz tego zawieranie umów w sprawie zniesienia wiz przez państwa członkowskie wpłynęłoby negatywnie na dorobek prawny UE w dziedzinie wiz (art. 3 ust. 2 TFUE).

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia założonego celu, a mianowicie zmiany obowiązującej umowy w sprawie zniesienia wiz między Unią a Mauritiusem.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               4. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne, w których upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Republiką Mauritiusu w celu zmiany umowy pomiędzy stronami w sprawie zniesienia wiz. O postępach w przebiegu rokowań informowano państwa członkowskie w trakcie posiedzeń Grupy Roboczej ds. Wiz.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Wynik rokowań

                  Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy może zostać przyjęty przez Unię.

                  Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

                  a. Czas pobytu

                  Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej oraz obywatele Republiki Mauritiusu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu (zamiast maksymalnie trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu). Nowa definicja ma zastosowanie w całym tekście Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

                  b. Przepisy końcowe – zawieszenie umowy (art. 8 ust. 4)

               W art. 8 ust. 4 umowy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie: „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”. Przez dodanie do dotychczasowego tekstu słów: „i przywraca stosowanie niniejszej Umowy” w zmienionej umowie sprecyzowano, że zawieszenie zniesienia wiz zostanie zakończone, jeśli ustaną powody takiego zawieszenia. W tej kwestii powyższa zmiana zapewnia dostosowanie brzmienia umowy w sprawie zniesienia wiz z Republiką Mauritiusu do wszystkich pozostałych umów w tej sprawie podpisanych przez Unię w latach 2015–2016. W dniu 14 czerwca 2016 r. zasięgnięto opinii Grupy Roboczej ds. Wiz w sprawie tej zmiany i żadne państwo członkowskie nie zgłosiło zastrzeżeń.

                  c. Zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny”

                  Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. jedynie Unia Europejska posiada osobowość prawną. Termin „Wspólnota Europejska” wciąż jednak widnieje w umowach międzynarodowych, które weszły w życie przed Traktatem z Lizbony – jest tak m.in. w przypadku Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa zmieniająca przewiduje zatem zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny” w całym tekście umowy.

                  d. Wspólne deklaracje

                  Do umowy dołączono dwie wspólne deklaracje:

                  – w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu oraz

                  – dotyczącą Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Liechtensteinu.

                  e. Wejście w życie

                  Umowa wejdzie w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z umawiających się stron zawiadomi drugą stronę o zakończeniu procedur ratyfikacyjnych. Aby zagwarantować pewność prawa i umożliwić podróżnym jego zrozumienie i przestrzeganie, niezbędny jest wystarczająco długi okres przejściowy. Okres sześciu miesięcy po zakończeniu ratyfikacji umowy umożliwi podróżnym zakończenie pobytów krótkoterminowych obliczanych w całości zgodnie z poprzednią definicją, zanim wejdzie w życie nowa definicja pobytu krótkoterminowego, a wraz z nią – liczony wstecz okres referencyjny wynoszący 180 dni.

                  Umowa zmieniająca nie ma wpływu na pozostałe postanowienia dotychczasowej Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, w tym na jej terytorialny zakres stosowania.

               6.PODSUMOWANIE

               W świetle wyżej przedstawionych wyników Komisja proponuje, aby Rada przyjęła decyzję o podpisaniu umowy w imieniu Unii i aby upoważniła przewodniczącego Rady do wyznaczenia w tym celu należycie umocowanej osoby (lub osób).

               2017/0178 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa stanowi, że obywatele Unii Europejskiej oraz Mauritiusu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony „maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy”.

               (2)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013
                  17
                wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)W umowie między Unią a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zawarcia umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (5)Rokowania w sprawie umowy z Republiką Mauritiusu zakończono jej parafowaniem w dniu 11 listopada 2016 r. w drodze wymiany listów między głównymi negocjatorami po stronie Unii oraz Republiki Mauritiusu.

               (6)Należy, w imieniu Unii, podpisać Umowę oraz zatwierdzić dołączone do niej deklaracje.

               (7)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  18
               . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (8)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  19
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

                     (3)
                  Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (5)
                  Dz.U. L 081 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 3.

                     (7)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 24.

                     (8)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 10.

                     (9)
                  Z Brazylią Unia zawarła dwie umowy. Jedną dotyczącą posiadaczy paszportów zwykłych (Dz.U. L 255 z 21.9.2012, s. 4) i drugą dotyczącą posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych i urzędowych (Dz.U. L 66 z 12.3.2011, s. 2).

                     (10)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 17.

                     (11)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 38.

                     (12)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 31.

                     (13)
                  Zob. artykuły tych umów zatytułowane „Cel” i „Czas pobytu”.

                     (14)
                  COM(2014) 468 final.

                     (15)
                  Decyzja Rady w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zawartych pomiędzy Unią/Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą, Wspólnotą Bahamów, Barbadosem, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Mauritiusu, Federacją Saint Kitts i Nevis oraz Republiką Seszeli, przyjęta przez Radę w dniu 9 października 2014 r.

                     (16)
                  COM(2016)194 final.

                     (17)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009, Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (18)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (19)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 389 final
            ZAŁĄCZNIK

            wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               wniosek dotyczący decyzji Rady

               w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               Umowa między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA,

               z jednej strony, oraz

               REPUBLIKA MAURITIUSU (dalej zwana „Mauritiusem”),

               z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwaną dalej „Umową”), która weszła w życie w dniu 1 marca 2010 r.,

               POTWIERDZAJĄC znaczenie, jakie ma ułatwianie kontaktów międzyludzkich,

               ODNOTOWUJĄC, że Umowa funkcjonuje w sposób satysfakcjonujący dla obywateli Umawiających się Stron,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że przewidziana w Umowie definicja pobytu krótkoterminowego (do trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu) nie jest wystarczająco dokładna, a wątpliwości i pytania może budzić w szczególności pojęcie „daty pierwszego wjazdu”,

               MAJĄC NA UWADZE, że rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. wprowadzono przekrojowe zmiany w unijnym wewnętrznym dorobku prawnym dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”;

               BIORĄC POD UWAGĘ, że system wjazdu/wyjazdu, który ma zostać ustanowiony przez Unię Europejską, wymaga zastosowania jednolitej i jasno określonej definicji pobytu krótkoterminowego w odniesieniu do wszystkich obywateli państw trzecich,

               PRAGNĄC zapewnić płynny przepływ podróżnych na przejściach granicznych Umawiających się Stron,

               POTWIERDZAJĄC, że Umowa obejmuje obywateli wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu:

               (1)W tytule oraz w art. 3 ust. 5, art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 7 słowa „Wspólnota” lub „wspólnotowy” zastępuje się słowami „Unia” lub „unijny” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

               (2)W art. 1 wyrażenie „trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy” zastępuje się wyrażeniem „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               (3)Art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Unii Europejskiej mogą przebywać na terytorium Mauritiusu przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.”.

               (4)Art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Mauritiusu mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Mauritiusu mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.”.

               (5)W art. 4 ust. 3 wyrażenie „trzy miesiące” zastępuje się wyrażeniem „90 dni”, a słowo „wspólnotowym” zastępuje się słowem „unijnym”.

               (6)W art. 8 ust. 4 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

               „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”.

               Artykuł 2

               Umawiające się Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami; niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia ze Stron zawiadamia drugą Stronę o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.

               Sporządzono w […] dnia […] roku dwa tysiące siedemnastego w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Republiki Mauritiusu

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII ORAZ LIECHTENSTEINU

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Mauritiusu, z drugiej strony, zmieniły niezwłocznie obowiązujące umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zgodnie z warunkami niniejszej Umowy.

               Wspólna deklaracja w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               ________


Ważna informacja prawna

|

52009PC0067

Wniosek decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniająca decyzję nr 573/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na lata 2008–2013 w zakresie zniesienia finansowania niektórych działań wspólnotowych oraz zmiany limitu na ich finansowanie  /* COM/2009/0067 końcowy - COD 2009/0026 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 18.2.2009KOM(2009) 67 wersja ostateczna2009/0026 (COD)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniająca decyzję nr 573/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na lata 2008–2013 w zakresie zniesienia finansowania niektórych działań wspólnotowych oraz zmiany limitu na ich finansowanieUZASADNIENIE-  Podstawa i cele wnioskuNiniejszy wniosek ma na celu dostosowanie decyzji ustanawiającej Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców w związku z utworzeniem i rozpoczęciem działalności Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie. Polityki Azylowej, który przejmie niektóre działania do tej pory finansowane przez wspomniany fundusz.-  Kontekst ogólny Nowe wyzwania w dziedzinie polityki azylowej i utworzenie Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki AzylowejEuropejski Fundusz na rzecz Uchodźców (EFU) został utworzony decyzją nr 573/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanawiającą Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na lata 2008–2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” oraz uchylającą decyzję Rady 2004/904/WE[1] na podstawie art. 63 ust. 2 lit b) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.Wniosek w sprawie rozporządzenia dotyczącego utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej oraz niniejszy wniosek w sprawie zmiany decyzji ustanawiającej EFU na lata 2008–2013 są częścią działań podejmowanych przez Unię Europejską, które zmierzają do opracowania globalnej polityki w dziedzinie azylu. Wnioski te mają stanowić odpowiedź na wezwania Rady i Rady Europejskiej, które wnosiły o stworzenie struktury wsparcia w dziedzinie azylu i związane są z działaniami, o których była mowa w planie działania w dziedzinie azylu przyjętym w czerwcu 2008 r. przez Komisję.Komisja zaproponowała ustanowienie Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej, który z instytucjonalnego punktu widzenia będzie agencją regulacyjną i do którego zadań należeć będzie ułatwianie i zacieśnianie praktycznej współpracy w dziedzinie azylu między państwami członkowskimi oraz działanie na rzecz utworzenia wspólnego systemu azylowego.W związku faktem, iż urząd przyjmie formę agencji regulacyjnej, stanowić on będzie organ powołany przez Wspólnoty w rozumieniu art. 185 rozporządzenia finansowego. Jego finansowanie pochodzić więc będzie w dużej części z pozycji budżetowej w budżecie Wspólnot Europejskich. Aby uzupełnić środki na działalność urzędu zgodnie z zasadą upraszczania wykorzystywania środków wspólnotowych oraz w związku z faktem, że do zadań Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej należeć będą działania finansowane obecnie w ramach EFU, istnieje konieczność przesunięcia na rzecz urzędu części środków budżetowych obecnie przeznaczonych na EFU. Dzięki temu finansowanie praktycznej współpracy w dziedzinie azylu będzie przebiegać w sposób najbardziej optymalny.-  Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami UniiNiniejszy wniosek w pełni wpisuje się w plan polityki azylowej przyjęty w czerwcu 2008 r. przez Komisję, którego celem jest zarówno wzmocnienie przepisów prawnych w dotyczących azylu, zmierzając do utworzenia skutecznego i sprawiedliwego dla osób ubiegających się o ochronę międzynarodową wspólnego europejskiego systemu azylowego, a także wspieranie tych działań legislacyjnych poprzez wzmocnienie praktycznej współpracy w dziedzinie azylu między państwami członkowskimi. Wniosek ten jest jednym z koniecznych elementów dla przyszłego ustanowienia Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej.-  Aspekty prawne wniosku-  Krótki opis proponowanych działańProponowane środki mają na celu zmianę decyzji w sprawie utworzenia Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców na lata 2008-2013 w taki sposób, aby zgodnie z zasadą uproszczenia wykorzystywania środków wspólnotowych, uzyskać skuteczniejszy podział i koncentrację środków między EFU i przyszłym Europejskim Urzędem Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej.Wniosek w sprawie zmiany decyzji dotyczącej EFU ma na celu zmniejszenie zakresu działań wspólnotowych przewidzianych w art. 4 decyzji dotyczącej EFU w związku z koniecznością uwzględnienia faktu całkowitego przeniesienia dwóch rodzajów zadań na Urząd Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej. Dotyczy to zadań, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. a), związanych ze zwiększeniem wspólnotowej współpracy w dziedzinie wprowadzania w życie prawa wspólnotowego i dobrych praktyk, w tym z usługami tłumaczenia ustnego i pisemnego wspierającymi taką współpracę, a także zadań, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. f) związanych ze wsparciem na rzecz opracowania i stosowania przez państwa członkowskie wspólnych narzędzi, metod i wskaźników statystycznych do celów pomiaru rozwoju polityki Azylowej.Po drugie, w celu uwzględnienia zmniejszenia zakresu działania, limit na finansowanie działań wspólnotowych, który obecnie zgodnie z art. 4 ust. 1 decyzji w sprawie EFU wynosi 10% dostępnych zasobów Funduszu, zostanie obniżony do 4%.Ponadto zaproponowano zmniejszenie puli środków przeznaczonych na finansowanie wdrażania decyzji w sprawie EFU w celu uwolnienia środków na finansowanie urzędu. Kwota w wysokości 628 mln EUR wskazana w art. 12 ust. 1 decyzji w sprawie EFU zostanie więc obniżona do 614 mln EUR (w nowej kwocie uwzględniono zarówno decyzję władzy budżetowej o zwiększeniu środków o 10 mln EUR w budżecie na rok 2009, jak i zmniejszenie środków o 24 mln EUR związane ze zmniejszeniem zakresu działań wspólnotowych).Wniosek w sprawie zmiany decyzji dotyczącej EFU nie ma wpływu na ogólne cele EFU.-  Podstawa prawnaPodstawę dla niniejszego wniosku stanowi art. 63 pkt. 2 lit. b) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, który był podstawą prawną zmienianej decyzji.-  Zasada pomocniczościWymóg wyważenia połączonych działań państw członkowskich w ramach tworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego pociąga za sobą konieczność poniesienia nakładów finansowych zmierzających jednocześnie do złagodzenia sytuacji w państwach członkowskich, których w największym stopniu dotyczy problem azylu, oraz do wzmocnienia państw członkowskich, w których infrastruktura i służby związane z polityką azylową są niewystarczające, a także stypuluje podział odpowiedzialności na poziomie Unii Europejskiej, który nie może zostać zagwarantowany przez każde państwo członkowskie z osobna. Zasadą tą kierowano się, przyjmując decyzję nr 573/2007/WE. Niniejszy akt stanowi zwyczajną zmianę aktu podstawowego, jakim jest decyzja nr 573/2007/WE w sprawie utworzenia EFU. W związku z powyższym te same zasady stosuje się do niniejszego wniosku w sprawie zmiany.2009/0026 (COD)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniająca decyzję nr 573/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na lata 2008–2013 w zakresie zniesienia finansowania niektórych działań wspólnotowych oraz zmiany limitu na ich finansowaniePARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 2 lit. b),uwzględniając wniosek Komisji[2],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],uwzględniając opinię Komitetu Regionów[4],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[5],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Polityka wspólnotowa dotycząca europejskiego wspólnego systemu azylowego ma na celu, zgodnie z postanowieniami programu haskiego, utworzenie wspólnej przestrzeni azylowej za pomocą skutecznej ujednoliconej procedury zgodnie z wartościami i tradycją humanitarną Unii.(2) W ciągu ostatnich lat dzięki wprowadzeniu wspólnych minimalnych norm osiągnięto znaczne postępy na drodze do wspólnego europejskiego systemu azylowego. Niemniej jednak wciąż istnieją duże rozbieżności między państwami członkowskimi, jeśli chodzi o przyznawanie ochrony i o formy tej ochrony.(3) W planie polityki azylowej[6] przyjętym w czerwcu 2008 r. Komisja zapowiedziała, iż będzie prowadzić działania na rzecz opracowania wspólnego europejskiego systemu azylowego poprzez, z jednej strony, proponowanie zmian istniejących instrumentów prawnych w celu osiągnięcia większej harmonizacji obowiązujących przepisów, a także, z drugiej strony, wzmacnianie wsparcia praktycznej współpracy między państwami członkowskimi, w szczególności poprzez przedstawienie wniosku legislacyjnego w sprawie utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej, który przyczyni się do lepszej koordynacji operacyjnej współpracy między państwami członkowskimi zmierzającej do skutecznego wprowadzania w życie wspólnych zasad.(4) W Europejskim pakcie o imigracji i azylu przyjętym we wrześniu 2008 r. Rada Europejska przypomniała, że prześladowany cudzoziemiec ma prawo otrzymać pomoc i ochronę na terytorium Unii Europejskiej na podstawie Konwencji genewskiej. Zostało ponadto bezpośrednio uzgodnione, że w 2009 r. należy uruchomić Europejski Urząd Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej.(5) Jednym z głównych założeń praktycznej współpracy w dziedzinie azylu jest poprawa w ramach przepisów prawnych UE konwergencji w procesie podejmowania decyzji azylowych przez państwa członkowskie. W ramach praktycznej współpracy podjęto w ostatnich latach szereg działań, dotyczących zwłaszcza wspólnego instrumentu uzyskiwania informacji o krajach pochodzenia oraz ustanowienia wspólnego programu szkoleń dla pracowników służb azylowych.(6) W celu wypracowania wzmocnionych środków i dalszego ich rozwijania konieczne jest utworzenie wyspecjalizowanego organizmu – Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej (zwanego dalej „Urzędem”) – mającego wspierać i koordynować tego rodzaju działania.(7) W celu uproszczenia działań wspierających praktyczną współpracę w dziedzinie azylu, a także w związku z faktem, iż do zadań Urzędu należeć będą zadania obecnie finansowane w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców, należy uchylić niektóre działania wspólnotowe przewidziane w art. 4 ust. 2 decyzji nr 573/2007/WE ustanawiającej Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na lata 2008-2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” oraz uchylającej decyzję Rady 2004/904/WE[7], aby zapewnić optymalny sposób prowadzenia praktycznej współpracy w dziedzinie azylu.(8) W celu uwzględnienia zmniejszenia zakresu działania limit na finansowanie działań wspólnotowych, który obecnie zgodnie z art. 4 ust. 1 decyzji nr 573/2007/WE wynosi 10% dostępnych zasobów Funduszu, powinien zostać zmniejszony do 4%.(9) W celu uwolnienia środków na finansowanie Urzędu należy zmniejszyć pulę środków przeznaczonych, zgodnie z art. 12 ust. 1 decyzji nr 573/2007/WE, na finansowanie wdrażania tej decyzji,PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W decyzji nr 573/2007/WE wprowadza się następujące zmiany:1) W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:„1. Z inicjatywy Komisji można wykorzystać nie więcej niż 4 % dostępnych zasobów Funduszu na finansowanie działań ponadnarodowych lub działań będących przedmiotem zainteresowania całej Wspólnoty (zwanych dalej „działaniami wspólnotowymi”), dotyczących polityki azylowej i środków mających zastosowanie do grup docelowych, o których mowa w art. 6.” ;b) w ust. 2 skreśla się litery a) oraz f).2) W art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:„1. „Koperta finansowa na realizację niniejszej decyzji w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 614 mln EUR.”.Artykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący […] […]  OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI1. TYTUŁ WNIOSKU:Wniosek w sprawie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję nr 573/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na lata 2008–2013 w zakresie zniesienia finansowania niektórych działań wspólnotowych oraz zmiany limitu na ich finansowanie2. STRUKTURA ABM/ABBDziedzina polityki: Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (tytuł 18)Działania powiązane: Przepływy migracyjne, wspólna polityka w zakresie imigracji i azylu (rozdział 18.03)3. POZYCJE W BUDŻECIE3.1. Pozycje w budżecie (pozycje operacyjne i powiązane pozycje pomocy technicznej i administracyjnej (dawniej pozycje B.A)), wraz z treścią:Ramy finansowe na lata 2007–2013: Dział 3ARozdział 18.03 – Przepływy migracyjne, wspólna polityka w zakresie imigracji i azyluArtykuł 18 03 03 : Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców3.2. Czas trwania działania i wpływu finansowego:2010- 20133.3. Informacje budżetowe:Pozycja w budżecie | Rodzaj wydatków | Nowe | Wkład EFTA | Wkład EFTA | Dział perspektywy finansowej |Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców | NIEOBOWIĄZKOWE | NŚ[8] | NIE | NIE | NIE | nr 3a |4. ZESTAWIENIE ZASOBÓW4.1. Zasoby finansowe (według cen bieżących)4.1.1. Zestawienie środków na zobowiązania (CA) i środków na płatności (PA)Sekcja nr | 2007-2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 -… | Razem |Rodzaj wydatków |Środki na zobowiązania (CA) | Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców | a | 82,250 | 93,530 | 93,530 | 112,330 | 381,640 |Środki nadzwyczajne | a | 9,800 | 9,800 | 9,800 | 9,800 | 39,200 |Środki na płatności (PA) | Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców | b | 56,479 | 79,121 | 68,479 | 89,121 | 293,200 |Środki nadzwyczajne | b | 9,800 | 9,800 | 9,800 | 9,800 | 39,200 |Pomoc techniczna i administracyjna | Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców | c | 0,500 | 0,500 | 0,500 | 0,500 | 2,000 |Pomoc techniczna i administracyjna | Środki nadzwyczajne | c | 0,200 | 0,200 | 0,200 | 0,200 | 0,800 |Środki na zobowiązania | a+c | 92,750 | 104,030 | 104,030 | 122,830 | 423,640 |Środki na płatności | b+c | 66,979 | 89,621 | 78,979 | 99,621 | 335,200 |Wydatki na zasoby ludzkie i powiązane wydatki (NDA) | 8.2.5 | d | 12,680 | 14,030 | 15,120 | 15,380 | 57,21 |Wydatki administracyjne, inne niż koszty zasobów ludzkich i powiązane koszty, nieuwzględnione w kwocie referencyjnej (NDA) | 8.2.6 | e | 0,761 | 0,776 | 0,792 | 0,808 | 3,137 |OGÓŁEM CA, w tym koszty zasobów ludzkich | a+c+d+e | 106,191 | 118,836 | 119,942 | 139,018 | 483,987 |OGÓŁEM PA, w tym koszty zasobów ludzkich | b+c+d+e | 80,420 | 104,427 | 94,891 | 115,809 | 395,547 |Szczegółowe informacje dotyczące współfinansowaniaJeżeli wniosek przewiduje współfinansowanie przez państwa członkowskie lub inne organy (należy określić które), w poniższej tabeli należy przedstawić szacowany poziom współfinansowania (można dodać kolejne rubryki, jeżeli współfinansowanie mają zapewniać różne organy):mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Organ współfinansujący | Rok n | n + 1 | n + 2 | n + 3 | n + 4 | n + 5 i później | Ogółem |…………………… | f |OGÓŁEM CA w tym współfinansowanie | a+c+d+e+f |4.1.2. Zgodność z programowaniem finansowymX Wniosek jest zgodny z przyszłym programowaniem finansowym na lata 2007–2013.( Wniosek wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w perspektywie finansowej.( Wniosek może wymagać zastosowania postanowień porozumienia międzyinstytucjonalnego[9] (tzn. instrumentu elastyczności lub zmiany perspektywy finansowej).4.1.3. Wpływ finansowy na przychodyx Wniosek nie ma wpływu finansowego na dochody.x( Wniosek ma następujący wpływ finansowy na dochody:Uwaga: wszelkie informacje i uwagi dotyczące metody obliczania wpływu na dochody należy zamieścić w odrębnym załączniku.mln EUR (do 1 miejsca po przecinku)Przed rozpoczęciem działania [rok n-1] | Sytuacja po rozpoczęciu działania |Zasoby ludzkie ogółem | 104 | 115 | 124 | 126 |5. OPIS I CELE5.1. Potrzeba, która ma zostać zaspokojona w perspektywie krótko- lub długoterminowejNiniejszy wniosek ma na celu dostosowanie opisu działań Europejskiego Funduszu na Rzecz Uchodźców oraz kwoty przyznanej na te działania w związku z utworzeniem i rozpoczęciem działalności Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej, który przejmie niektóre działania do tej pory finansowane przez wspomniany fundusz.5.2. Wartość dodana z tytułu zaangażowania Wspólnoty i spójność wniosku z innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergiaEuropejski Fundusz na Rzecz Uchodźców został utworzony decyzją nr 573/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanawiającą Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na lata 2008–2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” oraz uchylającą decyzję Rady 2004/904/WE[10] na podstawie art. 63 pkt. 2 lit b) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.Wniosek w sprawie rozporządzenia dotyczącego utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej oraz niniejszy wniosek w sprawie zmiany decyzji ustanawiającej EFU są częścią działań podejmowanych przez Unię Europejską, które zmierzają do opracowania globalnej polityki w dziedzinie azylu. Wnioski te mają stanowić odpowiedź na wezwania Rady i Rady Europejskiej, które wnosiły o stworzenie struktury wsparcia w dziedzinie azylu i związane są z działaniami, o których była mowa w planie polityki azylowej przyjętym w czerwcu 2008 r. przez Komisję.Komisja zaproponowała uruchomienie Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej, który z instytucjonalnego punktu widzenia będzie agencją regulacyjną i do którego zadań należeć będzie ułatwianie i zacieśnianie praktycznej współpracy w dziedzinie azylu między państwami członkowskimi oraz działanie na rzecz utworzenia wspólnego systemu azylowego.W związku faktem, iż urząd przyjmie formę agencji regulacyjnej, stanowić on będzie organ powołany przez Wspólnoty w rozumieniu art. 185 rozporządzenia finansowego. Jego finansowanie pochodzić więc będzie w dużej części z pozycji budżetowej w budżecie Wspólnot Europejskich. Aby uzupełnić środki na działalność urzędu zgodnie z zasadą upraszczania wykorzystywania środków wspólnotowych oraz w związku z faktem, że do zadań Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej należeć będą działania finansowane obecnie w ramach EFU, należy zmniejszyć środki budżetowe obecnie przeznaczonych na EFU oraz obniżyć do 4 % limit na finansowanie działań wspólnotowych, który obecnie wynosi 10 % dostępnych zasobów Funduszu.5.3. Cele, spodziewane wyniki oraz wskaźniki związane z wnioskiem w kontekście ABM (zarządzania kosztami działań)Proponowane środki mają na celu zmianę decyzji w sprawie utworzenia Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców na lata 2008-2013 w taki sposób, aby zgodnie z zasadą uproszczenia wykorzystywania środków wspólnotowych, uzyskać skuteczniejszy podział i koncentrację środków między EFU i przyszłym Europejskim Urzędem Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej.Od 2010 r. 10 % poziom środków obecnie przeznaczonych na EFU w ramach działań wspólnotowych zostanie obniżony do 4 % rocznie, co spowoduje uwolnienie pozostałej części środków w dziale 3A ram finansowych i umożliwi ich przeznaczenie podczas dorocznej procedury budżetowej na finansowanie przyszłego Urzędu.Wniosek w sprawie zmiany decyzji dotyczącej EFU nie ma wpływu na ogólne cele EFU.5.4. Metoda realizacji (indykatywna)Należy wskazać wybraną metodę/wybrane metody realizacji działania.X Zarządzanie scentralizowaneX bezpośrednio przez Komisjęٱ pośrednio przez:ٱ agencje wykonawczeustanowione przez Wspólnoty organy określone w art. 185 rozporządzenia finansowegoٱ krajowe organy sektora publicznego/organy pełniące misję służby publicznejX Zarządzanie dzielone lub zdecentralizowaneX z państwami członkowskimiX z krajami trzecimi6. MONITOROWANIE I OCENA6.1. System monitorowaniaNie dotyczy6.2. Ocena7. Środki zwalczania nadużyć finansowychBezpośrednie scentralizowane zarządzanie przez Komisję działaniem (działanie wspólnotowe, wydatki na wsparcie techniczne), które będzie wdrażane zgodnie z obowiązującymi zasadami określonymi w rozporządzeniu finansowym i w jego przepisach wykonawczych. Wykorzystywane zamówienia i dotacje będą przebiegały w formie zaleconej przez Komisję i będą przewidywały możliwość kontroli przez Komisję i Europejski Trybunał Obrachunkowy.Ogólne zasady odnoszące się do administracyjnego i finansowego zarządzania działaniami w państwach członkowskich będą zawierały szczególne zasady dotyczące zarządzania projektami i ich kontroli przez odpowiedzialne organy, a także przepisy dotyczące kontroli ex post dokonywanych przez Komisję i Europejski Trybunał Obrachunkowy.8. SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE ZASOBÓW8.1. Cele wniosku z uwzględnieniem ich kosztu finansowego ( Środki na zobowiązania w EUR )(Należy wskazać cele, działania i wyniki) | Rodzaj realizacji | Średni koszt | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | Ogółem |2010 | 2011 | 2012 | 2013 |Urzędnicy lub pracownicy zatrudnieni na czas określony[11] (XX 01 01) | A*/AD | 32 | 35 | 37 | 37,5 |B*, C*/AST | 58 | 64 | 70 | 70,5 |Pracownicy finansowani[12] w ramach art. XX 01 02 | 14 | 16 | 17 | 18 |Inni pracownicy finansowani w ramach artykułu XX 01 04/05 |OGÓŁEM | 104 | 115 | 124 | 126 |8.2.2. Opis zadań związanych z działaniemNazwa | Opis | Liczba |Zarządzanie |Zarządzanie | 4 |Określenie polityki i planowanie |Kształtowanie polityki | Określenie strategii, podstawa prawna | 4 |Określenie programu | Opracowanie rocznego programu pracy (np. decyzja o finansowaniu) i konsultacje międzydepartamentalne | 1 |Elementy wspólne ze związanymi programami i działaniami wspólnotowymi | Koordynacja między departamentami w celu zapewnienia komplementarności / synergii z innymi | 2 |Elementy wspólne z innymi instytucjami oraz państwami członkowskimi | Elementy wspólne Rada / PE zapewniające odpowiednie sprawozdania, informacje, pytania i wnioski o posiedzenia informacyjne | 2 |Informacja i komunikacja | 1. Rozpowszechnianie informacji i działania reklamowe 2. Strona internetowa EUROPA | 2 |Elementy wspólne z komitetami, prezydencją i sekretariatem | 1 |Sporządzanie budżetu | Roczna Strategia Polityczna (APS), WPB, roczne sprawozdanie z działalności (AAR), plan wykonania budżetu (BIP), zobowiązania pozostające do spłaty (RAL) – Przygotowanie – Monitorowanie – Sprawozdanie | 1,5 |Program: Przyjmowanie, selekcja i przyznawanie projektów, zobowiązań finansowych i prawnych |Przygotowanie zaproszeń do składania wniosków | 2 |Przyjmowanie i ocena wniosków/programów wieloletnich i rocznych | (dotyczy również personelu objętego pkt 12, 13, 14 i 15) | 10 |Decyzje o przyznaniu | 0,5 |Zobowiązanie finansowe | Przygotowanie, monitorowanie i zamknięcie wszystkich zobowiązań finansowych + późniejsze zmiany | 2 |Zobowiązanie prawne | Przygotowanie, podpisanie i zamknięcie wszystkich zobowiązań prawnych + późniejsze zmiany | 4 |Program: Kontrola projektów |Płatności - rozpoczęcie | Przygotowanie i rozpatrzenie prefinansowania, płatności zaliczkowych i końcowych (w tym dokumentów towarzyszących weryfikacji) | 5 |Kontrola projektów | Przyjmowanie i ocena sprawozdań, wnioski o udzielenie informacji, planowanie wizyt | 20 |Zamówienia, kontrola i audyt |Kontrola ex-ante transakcji, opracowanie standardów w zakresie kontroli | Opracowanie odpowiednich standardów w zakresie kontroli | 3 |System audytu | Opracowanie i kontrola systemów audytu w państwach członkowskich (zarządzanie dzielone) | 10 |Audyt finansowy | Audyt ex post wydatków / wdrażania | 8 |Audyt wewnętrzny | Kontrola zgodności z standardami kontroli wewnętrznej | 3 |Procedury zamówień | Redagowanie, procedury i zezwolenia na procedury zamówień na projekty i wsparcie techniczne (ocena, badania, itd.), w tym procedury zamówień przy udziale wspólnego komitetu ds. zamówień (JPC) oraz działu pomocy ds. procedur zamówień | 8 |Sprawozdania | Sprawozdanie intendenta, roczne sprawozdanie z działalności, stosunki z Trybunałem Obrachunkowym… | 2 |Usługi wspierające |Klasyfikowanie dokumentów i prowadzenie archiwum | Bazy danych, klasyfikowanie cyfrowe i na papierze | 3 |Ocena programu | Ocena ex ante – średnioterminowa - ostateczna | 3 |Wsparcie informatyczne | Tworzenie wyspecjalizowanych narzędzi informatycznych w zakresie kontroli i wdrażania | 4 |Koszty ogólne |Administracja (koszty ogólne) | konsultacje pomiędzy służbami, tłumaczenia, HRM (zarządzanie zasobami ludzkimi), logistyka, … | 21 |126 |8.2.3. Źródła zasobów ludzkich (stosunek pracy)W przypadku podania więcej niż jednego źródła, należy wskazać liczbę stanowisk pochodzących z każdego ze źródeł.X( Stanowiska obecnie przypisane do zarządzania programem, które zostaną przekształcone lub utrzymane( Stanowiska wstępnie przyznane w ramach rocznej strategii politycznej/wstępnego projektu budżetu (APS/PDB) na rok n( Stanowiska, o które zostanie złożony wniosek w ramach następnej procedury APS/PDB( Przesunięcia w ramach zasobów danej jednostki organizacyjnej (przesunięcia wewnętrzne)( Stanowiska wymagane na rok n, które nie zostały przewidziane w APS/PDB w danym rokuZapotrzebowanie w zakresie zasobów ludzkich i administracyjnych zostanie pokryte w ramach dotacji przyznanej zarządzającej DG w ramach corocznej procedury przydziału środków z uwzględnieniem istniejących ograniczeń budżetowych.8.2.4. Inne wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej (XX 01 04/05 – wydatki na administrację i zarządzanie)mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Pozycja w budżecie | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | OGÓŁEM |Inne wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej (XX 01 04/05 – wydatki na administrację i zarządzanie) |1 Pomoc techniczna i administracyjna (w tym powiązane koszty personelu) |Inna pomoc techniczna i administracyjna |Statystyki azylowe, wymiana informacji, spotkania tematyczne, projekty stron internetowych, skomputeryzowana administracja i zarządzanie finansami, w tym pomoc na tworzenie i utrzymanie skomputeryzowanych systemów zarządzania. | 0,250 | 0,250 | 0,250 | 0,250 | 1,000 |Badania (w tym ocena) | 0,200 | 0,200 | 0,150 | 0,100 | 0,650 |Spotkania ekspertów | 0,050 | 0,050 | 0,050 | 0,050 | 0,200 |Publikacje i upowszechnianie informacji | 0,000 | 0,000 | 0,050 | 0,100 | 0,150 |Razem | 0,500 | 0,500 | 0,500 | 0,500 | 2,000 |Środki nadzwyczajne |1 Pomoc techniczna i administracyjna (w tym powiązane koszty personelu) |Inna pomoc techniczna i administracyjna |Statystyki azylowe, spotkania tematyczne, projekty stron internetowych, skomputeryzowana administracja i zarządzanie finansami, w tym pomoc na tworzenie i utrzymanie skomputeryzowanych systemów zarządzania. | 0,110 | 0,110 | 0,110 | 0,110 | 0,440 |Badania (w tym ocena) | 0,080 | 0,080 | 0,080 | 0,080 | 0,320 |Spotkania ekspertów |Publikacje i upowszechnianie informacji | 0,010 | 0,010 | 0,010 | 0,010 | 0,040 |Razem | 0,200 | 0,200 | 0,200 | 0,200 | 0,800 |8.2.5. Koszt finansowy zasobów ludzkich i powiązane koszty nieuwzględnione w kwocie referencyjnejmln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Rodzaj zasobów ludzkich | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | Razem |Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony (XX 01 01) | 10,98 | 12,08 | 13,05 | 13,18 | 49,29 |Pracownicy finansowani w ramach artykułu XX 01 02 (personel pomocniczy, oddelegowani eksperci krajowi (END), personel kontraktowy itp.) (należy określić pozycję w budżecie) | 1,70 | 1,95 | 2,07 | 2,20 | 7,92 |Koszt zasobów ludzkich i koszty powiązane (nieuwzględnione w kwocie referencyjne) ogółem | 12,680 | 14,030 | 15,120 | 15,380 | 57,210 |Kalkulacja – Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określonyW razie potrzeby należy odnieść się do pkt 8.2.1Każdy etat pełny wyceniony na 122 000 EUR na etat pełny.Kalkulacja – Pracownicy finansowani w ramach art. XX 01 02W razie potrzeby należy odnieść się do pkt 8.2.1Każdy etat pełny wyceniony na 122 000 EUR na etat pełny.8.2.6 Inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) |2010 | 2011 | 2012 | 2013 | OGÓŁEM |XX 01 02 11 01 – podróże służbowe | 0,243 | 0,248 | 0,253 | 0,258 | 1,002 |XX 01 02 11 02 – spotkania i konferencje |XX 01 02 11 03 – komitety | 0,518 | 0,528 | 0,539 | 0,550 | 2,135 |XX 01 02 11 04 – badania i konsultacje |XX 01 02 11 05 – systemy informatyczne |2. Inne wydatki na zarządzanie ogółem (XX 01 02 11) | 0,761 | 0,776 | 0,792 | 0,808 | 3,137 |3 Inne wydatki o charakterze administracyjnym (należy wskazać jakie, odnosząc się do pozycji w budżecie) |Ogółem wydatki administracyjne inne niż wydatki na zasoby ludzkie i powiązane koszty (NIEUWZGLĘDNIONE w kwocie referencyjnej) | 11,993 | 13,197 | 14,184 | 14,416 | 68,015 |[pic][pic][pic][1] Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 1-21.[2] Dz.U. C […] z […], s. […].[3] Dz.U. C […] z […], s. […].[4] Dz.U. C […] z […], s. […].[5] Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia [… ] r. i decyzja Rady z dnia [… ] r.[6] KOM(2008) 360 wersja ostateczna[7] Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 1.[8] Niezróżnicowane środki[9] Zob. pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.[10] Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 1-21.[11] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.[12] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.


Wniosek dotyczący decyzji Rady upoważniającej Niemcy do zawarcia ze Szwajcarią umowy uwzględniającej przepisy stanowiące odstępstwo od artykułów 2 i 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.6.2016
            COM(2016) 368 final
            2016/0169(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca niektóre państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Celem konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją z 1980 r.”), ratyfikowanej dotychczas przez 93 kraje, w tym przez wszystkie państwa członkowskie UE, jest przywrócenie status quo za pomocą zagwarantowania niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci dzięki systemowi współpracy między organami centralnymi wyznaczonymi przez umawiające się strony.

                  Zapobieganie uprowadzaniu dzieci stanowi zasadniczą część unijnej polityki propagującej prawa dziecka, stąd też Unia Europejska podejmuje na szczeblu międzynarodowym działania zmierzające do poprawy stosowania postanowień konwencji z 1980 r. i zachęca państwa trzecie do przystąpienia do niej.

                  Kazachstan złożył dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 3 czerwca 2013 r. Konwencja weszła w życie w Kazachstanie w dniu 1 września 2013 r.

                  Artykuł 38 ust. 4 konwencji z 1980 r. przewiduje, że konwencja ma zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożą oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                  Z uwagi na fakt, że kwestia uprowadzenia dziecka za granicę jest objęta wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii Europejskiej, decyzję o ewentualnym wyrażeniu zgody na przystąpienie Kazachstanu należy podjąć na poziomie UE w drodze decyzji Rady. Dlatego państwa członkowskie powinny złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Kazachstanu w interesie Unii Europejskiej.

                  Wyłączna kompetencja UE w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji z 1980 r. została potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którym konsultowano się z inicjatywy Komisji.

                  W opinii 1/13 z dnia 14 października 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że „wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzonej w Hadze dnia 25 października 1980 r., należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.”

                  Trybunał podkreślił konieczność jednolitości na szczeblu UE, aby uniknąć „zróżnicowanej geometrii” wśród państw członkowskich. Celem niniejszej decyzji jest umożliwienie wejścia konwencji z 1980 r. w życie między Kazachstanem a wszystkimi państwami członkowskimi UE.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W odniesieniu do kwestii uprowadzenia dziecka przez jednego z rodziców konwencja z 1980 r. jest międzynarodowym odpowiednikiem rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (tzw. rozporządzenia Bruksela II bis), które stanowi podstawę unijnej współpracy sądowej w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej
                     1
                  .

                  Jednym z głównych celów rozporządzenia jest zapobieganie uprowadzaniu dziecka z jednego państwa członkowskiego do innego dzięki ustanowieniu procedur gwarantujących szybki powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu. W tym celu w art. 11 rozporządzenia Bruksela II bis wprowadzono procedurę ustanowioną w konwencji z 1980 r. i uzupełniono ją poprzez wyjaśnienie pewnych aspektów, w szczególności w odniesieniu do wysłuchania dziecka, terminu na wydanie orzeczenia od wniesienia wniosku o powrót dziecka oraz podstawy odmowy powrotu dziecka. Ponadto w rozporządzeniu wprowadza się przepisy regulujące sprzeczne orzeczenia zarządzające powrót dziecka i orzeczenia odmawiające zarządzenia powrotu dziecka wydane w różnych państwach członkowskich.

                  Aby państwa członkowskie mogły polegać na wspólnych przepisach w przypadku uprowadzenia dziecka, Unia Europejska na szczeblu międzynarodowym popiera przystępowanie państw trzecich do konwencji z 1980 r.

                  Dnia 21 grudnia 2011 r. Komisja przyjęła 8 wniosków dotyczących decyzji Rady w celu wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej uprowadzenia dziecka 8 państw trzecich (Maroka, Singapuru, Federacji Rosyjskiej, Albanii, Andory, Seszeli, Gabonu i Armenii)
                     2
                  .

                  Między czerwcem a grudniem 2015 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła 7 decyzji w oparciu o wyżej wymienione wnioski
                     3
                  .

                  Niniejszy wniosek dotyczy państwa trzeciego (Kazachstan), które przystąpiło do konwencji z 1980 r. po przyjęciu wniosków z 2011 r.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Oprócz ogólnego celu, jakim jest rozwój współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne zgodnie z art. 81 TFUE, niniejszy wniosek jest powiązany z celem zapisanym w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącym ochrony praw dziecka. System ustanowiony konwencją haską z 1980 r. ma na celu ochronę dziecka przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia dziecka przez rodzica i zapewnienie dziecku możliwości utrzymywania kontaktu z obojgiem rodziców, na przykład dzięki zapewnieniu skutecznego wykonywania praw do kontaktu z dzieckiem.

                  Niniejszy wniosek jest również spójny z promowaniem korzystania z mediacji przy rozstrzyganiu transgranicznych sporów rodzinnych. Dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych
                     4
                   ma zastosowanie między innymi do prawa rodzinnego w ramach wspólnej europejskiej przestrzeni sądowej. Konwencja haska z 1980 r. również zachęca do polubownego rozwiązywania sporów rodzinnych. Jeden z przewodników dotyczących dobrych praktyk w ramach konwencji haskiej z 1980 r., opublikowany przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, poświęcony jest korzystaniu z mediacji przy rozwiązywaniu międzynarodowych konfliktów rodzinnych dotyczących opieki nad dzieckiem, które wchodzą w zakres konwencji. Z inicjatywy Komisji wytyczne te zostały przetłumaczone na wszystkie języki UE inne niż angielski i francuski oraz na język arabski, aby wspierać dialog z krajami, które nie podpisały jeszcze konwencji oraz pomóc w poszukiwaniu konkretnych sposobów rozwiązywania problemów z krajami, które nie ratyfikowały konwencji
                     5
                  , w przypadku uprowadzenia dziecka za granicę.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Ze względu na fakt, że decyzja dotyczy umowy międzynarodowej, stosowną podstawą prawną jest art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wraz z art. 81 ust. 3. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

                  Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

                  •
                        Pomocniczość

                  Inicjatywa ta wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji UE zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE, co potwierdzono w opinii 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek został sporządzony na wzór przyjętych już decyzji Rady w tej samej sprawie i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest spójność działań UE w sprawach uprowadzenia dziecka za granicę, przez zagwarantowanie, że wszystkie państwa członkowskie zaakceptują przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. w wyznaczonym czasie.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Aby umożliwić UE podjęcie świadomej decyzji, czy zatwierdzić przystąpienie danego państwa trzeciego do konwencji haskiej z 1980 r., konieczne jest przeprowadzenie odpowiednich prac przygotowawczych.

                  W trakcie spotkania ekspertów w dniu 20 stycznia 2015 r. Komisja i państwa członkowskie UE uzgodniły szereg wskaźników służących ocenie sytuacji w państwie trzecim, które przystąpiło do konwencji. Z konsultacji przeprowadzonych z państwami członkowskimi oraz dyskusji przeprowadzonych na posiedzeniu ekspertów w dniu 15 stycznia 2016 r. wynika, że obecnie państwa członkowskie nie sprzeciwiają się przystąpieniu Kazachstanu do konwencji z 1980 r.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Z szeregu źródeł pozyskano odpowiednie informacje na temat wdrożenia konwencji w Kazachstanie. Po pierwsze informacje zostały zebrane przez delegaturę UE w Kazachstanie, w szczególności w odniesieniu do przyjęcia przepisów wykonawczych, funkcjonowania organu centralnego, procedury exequatur w przypadku uprowadzenia dziecka i możliwości korzystania z pomocy prawnej przez obcokrajowców. Wyniki analizy były zadowalające i, nawet jeśli istnieją pewne obawy dotyczące trudności z ustaleniem miejsca pobytu dziecka na tak rozległym terytorium, nie mają one charakteru, który mógłby uniemożliwić wyrażenie zgody na przystąpienie Kazachstanu.

                  Ponadto państwa członkowskie zebrały dane na temat sytuacji w Kazachstanie, a wynik został omówiony na posiedzeniu ekspertów dnia 15 stycznia 2016 r.

                  Dalsze informacje pochodziły od Stałego Biura Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego. Kazachstan ściśle współpracuje z UNICEF-em w sprawie wprowadzenia w życie konwencji z 1980 r. Opracowano wytyczne dotyczące wdrożenia konwencji. Pod auspicjami UNICEF-u przewidziano wymianę doświadczeń między władzami i sędziami z Kazachstanu a sędziami z innych państw będących stronami konwencji z 1980 r., których celem jest omówienie roli sędziów w zakresie wdrażania i stosowania konwencji oraz odpowiednich przepisów prawa krajowego. Ponadto Kazachstan wyznaczył sędziego do udziału w Międzynarodowej Haskiej Sieci Sędziów. W październiku 2015 r. Sekretarz Generalny Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego spotkał się z organem centralnym i został poinformowany, że trwają prace nad przygotowaniem profilu krajowego oraz że uchwalono przepisy wykonawcze. W listopadzie 2015 r. zorganizowano w Kazachstanie trzydniowe seminarium regionalne z udziałem Tadżykistanu, Turkmenistanu, Rosji i Białorusi, którego celem było promowanie podstawowych konwencji haskich, w tym konwencji z 1980 r. Zdaniem Stałego Biura Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego Kazachstan jest państwem, które posiada silną motywację i czyni intensywne starania w celu właściwego wdrożenia konwencji z 1980 r.

                   •
                        Ocena skutków

                  Niniejszy wniosek nie ma znaczącego wpływu gospodarczego, społecznego ani wpływu na środowisko, które wymagałyby przeprowadzenia oceny skutków w ramach wytycznych Komisji Europejskiej dotyczących lepszego stanowienia prawa. Podobnie jak w przypadku siedmiu decyzji Rady przyjętych już w 2015 r., dotyczących zgody na przystąpienie niektórych państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r., nie ma konieczności przeprowadzenia oceny skutków, zważywszy na charakter tego aktu ustawodawczego. W istocie jedynym możliwym aktem jest decyzja Rady w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji z 1980 roku.

                  Niemniej jednak Komisja i państwa członkowskie zgodnie z zasadami określonymi powyżej dokonały szczegółowej oceny sytuacji w Kazachstanie, w celu sprawdzenia, czy jest on zdolny do wdrożenia konwencji z 1980 r. w zadowalający sposób.

                  4.
                        WPŁYW NA BUDŻET

                  Decyzja będąca przedmiotem wniosku nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Ponieważ wniosek dotyczy jedynie upoważnienia państw członkowskich do wyrażenia zgody na przystąpienie Kazachstanu do konwencji z 1980 r., monitorowanie jego realizacji ograniczono do przestrzegania przez państwa członkowskie treści deklaracji oraz terminu jej złożenia i poinformowania o tym fakcie Komisji zgodnie z decyzją Rady.

               2016/0169 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca niektóre państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, w związku z art. 218,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  6
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)Unia przyjęła rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
                  7
                („rozporządzenie Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę („konwencja haska z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

               (4)Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stronami. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)Kazachstan złożył dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 3 czerwca 2013 r. Konwencja weszła w życie w odniesieniu do Kazachstanu w dniu 1 września 2013 r.

               (11)Tylko Królestwo Niderlandów wyraziło już zgodę na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Kazachstanie wynika, że te państwa członkowskie, które nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Kazachstanu, mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Kazachstanu zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)Państwa członkowskie, które nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Kazachstanu, powinny zatem zostać upoważnione do wyrażenia takiej zgody w interesie Unii i złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Kazachstanu zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Królestwo Niderlandów wyraziło już zgodę na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. i nie musi składać nowego oświadczenia, ponieważ obecne oświadczenie ma ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (13)Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (14)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Państwa członkowskie, które nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Kazachstanu do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę („konwencja haska z 1980 r.”) w interesie Unii, zostają niniejszym do tego upoważnione.

               2.
                     Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, złożą w interesie Unii nie później niż w dniu ...* oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r., w brzmieniu:

               „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Kazachstanu do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/... **.”.

               3.
                     Każde z państw członkowskich informuje Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia i przekazuje Komisji tekst oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.

               Artykuł 2

               Państwa członkowskie, które przed datą przyjęcia niniejszej decyzji złożyły oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r., nie składają nowych oświadczeń.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich państw członkowskich z wyjątkiem Królestwa Niderlandów i Królestwa Danii.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s.31.

                     (2)
                  COM (2011) 904, 908, 909, 911, 912, 915, 916, 917 przyjęte dnia 21 grudnia 2011 r.

                     (3)
                  Decyzja Rady (UE) 2015/1023 z dnia 15 czerwca 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/1024 z dnia 15 czerwca 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2354 z dnia 10 grudnia 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2355 z dnia 10 grudnia 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2356 z dnia 10 grudnia 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2357 z dnia 10 grudnia 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2358 z dnia 10 grudnia 2015 r. Decyzja dotycząca Gabonu jest tymczasowo wstrzymana do czasu wyznaczenia przez Gabon organu centralnego, zgodnie z art. 6 konwencji.

                     (4)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24.5.2008, s. 3).

                     (5)

                     https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (6)
                  Dz.U. C , , s. .

                     (7)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).