				|

		52012PC0150

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające dyrektywy 1999/4/WE, 2000/36/WE, 2001/111/WE, 2001/113/WE oraz 2001/114/WE w odniesieniu do uprawnień, jakie mają zostać przekazane Komisji /* COM/2012/0150 final - 2012/0075 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
·
Podstawa i cele wniosku
Dostosowanie obecnych uprawnień wykonawczych
Komisji określonych w dyrektywach 1999/4/WE, 2000/36/WE, 2001/111/WE, 2001/113/WE
oraz 2001/114/WE do rozróżnienia na przekazane uprawnienia i uprawnienia
wykonawcze, wprowadzonego postanowieniami art. 290 i 291 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), oraz powierzenie Komisji dodatkowych
przekazanych uprawnień.
W Traktacie rozróżnia się przekazane
Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów o charakterze nieustawodawczym o
zasięgu ogólnym, które uzupełniają lub zmieniają niektóre,
inne niż istotne, elementy aktu ustawodawczego, jak przewidziano w
art. 290 ust. 1 Traktatu (akty delegowane), oraz powierzone Komisji
uprawnienia do przyjęcia jednolitych warunków wykonywania prawnie
wiążących aktów Unii, jak przewidziano w art. 291 ust. 2
Traktatu (akty wykonawcze). W przypadku aktów delegowanych prawodawca
przekazuje Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów o charakterze
kwaziustawodawczym. W przypadku aktów wykonawczych kontekst jest zupełnie
inny. W praktyce za wdrażanie prawnie wiążących aktów Unii
Europejskiej odpowiedzialne są państwa członkowskie. Jeżeli
jednakże stosowanie aktu ustawodawczego wymaga ustanowienia jednolitych
warunków jego wykonywania, do przyjęcia odpowiednich aktów uprawniona jest
Komisja. Dostosowanie dyrektyw 1999/4/WE, 2000/36/WE, 2001/111/WE, 2001/113/WE
oraz 2001/114/WE do nowych reguł zawartych w Traktacie opiera się na
klasyfikacji, która wynika z nowej koncepcji obecnych uprawnień Komisji.
Ponadto, także w kontekście tej nowej
koncepcji przeanalizowano przepisy wyżej wymienionych dyrektyw pod
kątem ewentualnych dodatkowych uprawnień, których przekazanie Komisji
może okazać się konieczne na podstawie nowej klasyfikacji przewidzianej
w Traktacie.
Na koniec tego procesu przygotowano projekt
wniosku w sprawie zmian dyrektyw 1999/4/WE, 2000/36/WE, 2001/111/WE, 2001/113/WE
oraz 2001/114/WE.
·
Kontekst ogólny
W art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej (TFUE) wprowadzono rozróżnienie na dwa rodzaje aktów
wydawanych przez Komisję:
–
Zgodnie z art. 290 TFUE prawodawca może
„przekazywać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów
o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym, które
uzupełniają lub zmieniają niektóre, inne niż istotne,
elementy aktu ustawodawczego”. Akty prawne przyjęte w ten sposób przez
Komisję są według terminologii stosowanej w Traktacie „aktami
delegowanymi” (art. 290 ust. 3).
–
Zgodnie z art. 291 TFUE państwa
członkowskie „przyjmują wszelkie środki prawa krajowego
niezbędne do wprowadzenia w życie prawnie wiążących
aktów Unii”. W aktach tych powierza się Komisji uprawnienia wykonawcze,
jeżeli potrzebne są jednolite warunki ich wdrażania. Akty prawne
przyjęte w ten sposób przez Komisję są według terminologii
stosowanej w Traktacie „aktami wykonawczymi” (art. 291 ust. 4).
·
Obowiązujące przepisy w dziedzinie,
której dotyczy wniosek
Artykuły 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej (TFUE).
Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r.
ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych
Komisji, zmieniona decyzją Rady 2006/512/WE, uchylona rozporządzeniem
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.
ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli
przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych
przez Komisję.
·
Spójność z pozostałymi obszarami
polityki i celami Unii
Nie dotyczy.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
·
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
·
Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy
specjalistycznej
Nie było potrzeby konsultowania się z
zainteresowanymi stronami ani zasięgania wiedzy specjalistycznej,
ponieważ wniosek jest kwestią międzyinstytucjonalną
dotyczącą wszystkich aktów Rady lub Rady i Parlamentu Europejskiego.
·
Ocena skutków
Nie było potrzeby dokonania oceny skutków,
ponieważ wniosek jest kwestią międzyinstytucjonalną
dotyczącą wszystkich aktów Rady lub Rady i Parlamentu Europejskiego.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
·
Krótki opis proponowanych działań
Określenie przekazanych uprawnień
i uprawnień wykonawczych, które powinny zostać powierzone Komisji w
odniesieniu do dyrektyw 1999/4/WE, 2000/36/WE, 2001/111/WE, 2001/113/WE oraz 2001/114/WE,
a także ustanowienie odpowiedniej procedury przyjmowania tych aktów w
nowym kontekście prawnym wynikającym z wejścia w życie art.
290 i 291 TFUE.
·
Podstawa prawna:
Artykuły 43 i 114 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej.
·
Zasada pomocniczości
Niniejszy wniosek jest przedmiotem kompetencji
dzielonych UE i państw członkowskich oraz jest zgodny z zasadą
pomocniczości.
·
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności.
·
Wybór instrumentów
Wniosek stanowi element działań
dostosowawczych i dotyczy jedynie uprawnień Komisji w nowym kontekście
prawnym stworzonym Traktatem z Lizbony. Postanowienia dotyczące
uprawnień delegowanych Komisji nie muszą być transponowane do
porządków prawnych państw członkowskich. W związku z tym
wybiera się formę rozporządzenia.
2012/0075 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
zmieniające dyrektywy 1999/4/WE,
2000/36/WE, 2001/111/WE, 2001/113/WE oraz 2001/114/WE w odniesieniu do
uprawnień, jakie mają zostać przekazane Komisji
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43
ust. 2 i art. 114 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej[1],
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       W dyrektywie 1999/4/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. odnoszącej
się do ekstraktów kawy i ekstraktów cykorii[3],
dyrektywie 2000/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 czerwca 2000 r.
odnoszącej się do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do
spożycia przez ludzi[4],
dyrektywie Rady 2001/111/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. odnoszącej się
do niektórych cukrów przeznaczonych do spożycia przez ludzi[5], dyrektywie Rady 2001/113/WE z
dnia 20 grudnia 2001 r. odnoszącej się do dżemów owocowych,
galaretek i marmolady oraz słodzonego purée z kasztanów przeznaczonych do
spożycia przez ludzi[6]
oraz dyrektywie Rady 2001/114/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. odnoszącej
się do niektórych rodzajów częściowo lub całkowicie
odwodnionego mleka konserwowanego przeznaczonego do spożycia przez ludzi[7] przekazuje się Komisji
uprawnienia w celu wdrożenia niektórych zawartych w nich przepisów, które
to uprawnienia mają być wykonywane zgodnie z warunkami
określonymi w decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r.
ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych
Komisji[8],
zmienionej decyzją Rady 2006/512/WE[9].
(2)       W następstwie
wejścia w życie Traktatu z Lizbony uprawnienia te należy
dostosować do art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
(Traktatu).
(3)       Załączniki do
dyrektyw 1999/4/WE, 2000/36/WE, 2001/111/WE oraz 2001/114/WE zawierają
wprawdzie elementy techniczne, które mogą wymagać dostosowania lub
uaktualnienia w celu uwzględnienia zmian w stosownych normach
międzynarodowych, lecz w dyrektywach tych nie przekazuje się Komisji
odpowiednich uprawnień do niezwłocznego dostosowania lub
uaktualnienia tych załączników w celu uwzględnienia zmian w
normach międzynarodowych. Ponadto w dyrektywie 1999/4/WE nie przekazuje
się Komisji odpowiednich uprawnień do niezwłocznego dostosowania
lub uaktualnienia załącznika do tej dyrektywy w celu
uwzględnienia postępu technicznego, mimo że zawiera on elementy
techniczne, które mogą także wymagać dostosowania lub
uaktualnienia w celu uwzględnienia postępu technicznego. Ponadto
wprawdzie pkt A i pkt B ppkt 1 załącznika I do dyrektywy 2000/36/WE
zawierają elementy techniczne mogące wymagać dostosowania lub
uaktualnienia w celu uwzględnienia postępu technicznego, lecz nie
są one objęte zakresem uprawnień Komisji do dostosowania
niektórych przepisów tego załącznika do postępu technicznego. W
związku z tym w celu konsekwentnego wdrożenia dyrektyw 1999/4/WE, 2000/36/WE,
2001/111/WE, 2001/113/WE oraz 2001/114/WE konieczne jest także przekazanie
Komisji dodatkowych uprawnień do dostosowania lub uaktualnienia
załączników do dyrektyw 1999/4/WE, 2000/36/WE, 2001/111/WE oraz 2001/114/WE,
aby uwzględnić postęp techniczny oraz zmiany w normach
międzynarodowych.
(4)       Zatem w celu
uzupełnienia lub zmiany pewnych elementów dyrektyw 1999/4/WE, 2000/36/WE, 2001/111/WE,
2001/113/WE oraz 2001/114/WE innych niż elementy istotne, tak aby
uwzględnić postęp techniczny lub w stosownych przypadkach zmiany
w normach międzynarodowych, należy przekazać Komisji uprawnienia
do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w następującym
zakresie: w odniesieniu do dyrektywy 1999/4/WE – do przyjęcia i
uaktualnienia właściwości technicznych związanych z opisami
i definicjami produktów w załączniku, zwykle wyrażonych w
procentach; w odniesieniu do dyrektywy 2000/36/WE – do przyjęcia i
uaktualnienia właściwości technicznych związanych z nazwami
handlowymi i definicjami w pkt A załącznika 1, zwykle wyrażonych
w procentach lub gramach, jak również w pkt B, C i D tego
załącznika; w odniesieniu do dyrektywy 2001/111/WE – do
przyjęcia lub uaktualnienia części A załącznika w
stosunku do właściwości technicznych związanych z nazwami i
definicjami produktów, jak również części B
załącznika; w odniesieniu do dyrektywy 2001/113/WE – do
przyjęcia lub uaktualnienia załącznika I w stosunku do
właściwości technicznych związanych z nazwami i definicjami
produktów, zwykle wyrażonych w gramach lub procentach, jak również
załącznika II i części B załącznika III; w
odniesieniu do dyrektywy 2001/114/WE – do przyjęcia lub uaktualnienia
załącznika I w stosunku do właściwości technicznych
związanych z definicjami i nazwami produktów, zwykle wyrażonych w
procentach, jak również załącznika II.
(5)       Szczególnie ważne jest,
aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne
konsultacje, również z ekspertami. Przygotowując i opracowując
akty delegowane Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i
odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i
Radzie.
(6)       Po przyjęciu
rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28
stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego,
powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa
Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie
bezpieczeństwa żywności[10],
które ma zastosowanie do wszystkich etapów produkcji, przetwarzania i
dystrybucji żywności i pasz na poziomie unijnym i krajowym, ogólne
przepisy unijne dotyczące środków spożywczych mają
bezpośrednie zastosowanie do produktów objętych zakresem dyrektyw 1999/4/WE,
2000/36/WE, 2001/111/WE, 2001/113/WE oraz 2001/114/WE. W związku z tym
Komisja nie musi już mieć uprawnień do dostosowania przepisów
tych dyrektyw do ogólnych przepisów unijnych dotyczących środków
spożywczych. Przepisy, w których przekazuje się takie uprawnienia,
należy zatem skreślić.
(7)       Należy zatem odpowiednio
zmienić decyzje 1999/4/WE, 2000/36/WE, 2001/111/WE, 2001/113/WE i 2001/114/WE,
(8)       Ponieważ zmiany w
dyrektywach 1999/4/WE, 2000/36/WE, 2001/111/WE, 2001/113/WE oraz 2001/114/WE
dotyczą jedynie uprawnień Komisji, nie ma konieczności
transponowania ich przez państwa członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuły 4 i 5 dyrektywy 1999/4/WE
otrzymują brzmienie:
„Artykuł 4
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów
delegowanych zgodnie z art. 5 w celu wprowadzenia zmian we
właściwościach technicznych związanych z opisami i definicjami
produktów w załączniku, by uwzględnić zmiany w odpowiednich
normach międzynarodowych i w stosownych przypadkach postęp
techniczny.
Artykuł 5
1.      Powierzenie Komisji uprawnień do
przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w niniejszej dyrektywie,
podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2.      Uprawnienia do przyjęcia aktów
delegowanych, o których mowa w art. 4, powierza się Komisji na czas
nieokreślony od dnia (...) r. (Urząd Publikacji wprowadza datę
wejścia w życie niniejszego aktu zmieniającego).
3.      Przekazanie uprawnień, o którym mowa
w art. 4, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez
Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu
kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji.
Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po
jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub
w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie
wpływa ona na ważność aktów delegowanych już
obowiązujących.
4.      Niezwłocznie po przyjęciu aktu
delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i
Radę.
5.      Akt delegowany przyjęty na podstawie
art. 4 wchodzi w życie tylko pod warunkiem, że w terminie dwóch
miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
Parlament Europejski ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec tego aktu,
lub pod warunkiem że przed upływem tego terminu zarówno Parlament
Europejski, jak i Rada poinformują Komisję, że nie wniosą
sprzeciwu. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest
przedłużany o dwa miesiące.”.
Artykuł 2
Artykuły 5 i 6 dyrektywy 2000/36/WE
otrzymują brzmienie:
„Artykuł 5
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów
delegowanych zgodnie z art. 6 w celu wprowadzenia zmian we
właściwościach technicznych związanych z nazwami handlowymi
i definicjami zawartymi w pkt A załącznika 1, a także w pkt B, C
i D tego załącznika, by uwzględnić zmiany w odpowiednich
normach międzynarodowych i w stosownych przypadkach postęp
techniczny.
Artykuł 6
1.      Powierzenie Komisji uprawnień do
przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w niniejszej dyrektywie,
podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2.      Uprawnienia do przyjęcia aktów
delegowanych, o których mowa w art. 5, powierza się Komisji na czas
nieokreślony od dnia (...) r. (Urząd Publikacji wprowadza datę
wejścia w życie niniejszego aktu zmieniającego).
3.      Przekazanie uprawnień, o którym mowa
w art. 5, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez
Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu
kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji.
Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po
jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub
w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie
wpływa ona na ważność aktów delegowanych już
obowiązujących.
4.      Niezwłocznie po przyjęciu aktu
delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i
Radę.
5.      Akt delegowany przyjęty na podstawie
art. 5 wchodzi w życie tylko pod warunkiem, że w terminie
dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie Parlament Europejski ani Rada nie wyrażą sprzeciwu
wobec tego aktu, lub pod warunkiem że przed upływem tego terminu
zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformują Komisję,
że nie wniosą sprzeciwu. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego
lub Rady termin ten jest przedłużany o dwa miesiące.”.
Artykuł 3
Artykuły 4 i 5 dyrektywy 2001/111/WE
otrzymują brzmienie:
„Artykuł 4
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów
delegowanych zgodnie z art. 5 w celu wprowadzenia zmian w części A
załącznika w stosunku do właściwości technicznych
związanych z nazwami i definicjami produktów, a także w
części B tego załącznika, by uwzględnić zmiany w
odpowiednich normach międzynarodowych i w stosownych przypadkach
postęp techniczny.
Artykuł 5
1.      Powierzenie Komisji uprawnień do
przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w niniejszej dyrektywie,
podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2.      Uprawnienia do przyjęcia aktów
delegowanych, o których mowa w art. 4, powierza się Komisji na czas
nieokreślony od dnia (...) r. (Urząd Publikacji wprowadza datę
wejścia w życie niniejszego aktu zmieniającego).
3.      Przekazanie uprawnień, o którym mowa
w art. 4, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez
Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu
kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji.
Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po
jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub
w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie
wpływa ona na ważność aktów delegowanych już
obowiązujących.
4.      Niezwłocznie po przyjęciu aktu
delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i
Radę.
5.      Akt delegowany przyjęty na podstawie
art. 4 wchodzi w życie tylko pod warunkiem, że w terminie dwóch
miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
Parlament Europejski ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec tego aktu,
lub pod warunkiem że przed upływem tego terminu zarówno Parlament
Europejski, jak i Rada poinformują Komisję, że nie
wniosą sprzeciwu. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady
termin ten jest przedłużany o dwa miesiące.”.
Artykuł 4
Artykuły 5 i 6 dyrektywy 2001/113/WE
otrzymują brzmienie:
„Artykuł 5
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów
delegowanych zgodnie z art. 6 w celu wprowadzenia zmian w załączniku
I w stosunku do właściwości technicznych związanych z
nazwami i definicjami produktów, a także w załączniku II i
części B załącznika III, by uwzględnić zmiany w
odpowiednich normach międzynarodowych i w stosownych przypadkach
postęp techniczny.
Artykuł 6
1.      Powierzenie Komisji uprawnień do
przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w niniejszej dyrektywie,
podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2.      Uprawnienia do przyjęcia aktów
delegowanych, o których mowa w art. 5, powierza się Komisji na czas
nieokreślony od dnia (...) r. (Urząd Publikacji wprowadza datę
wejścia w życie niniejszego aktu zmieniającego).
3.      Przekazanie uprawnień, o którym mowa
w art. 5, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament
Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy
przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Decyzja
o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub
w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie
wpływa ona na ważność aktów delegowanych już
obowiązujących.
4.      Niezwłocznie po przyjęciu aktu
delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie.
5.      Akt delegowany przyjęty na podstawie
art. 5 wchodzi w życie tylko pod warunkiem, że w terminie dwóch
miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
Parlament Europejski ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec tego aktu,
lub pod warunkiem że przed upływem tego terminu zarówno Parlament
Europejski, jak i Rada poinformują Komisję, że nie
wniosą sprzeciwu. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady
termin ten jest przedłużany o dwa miesiące.”.
Artykuł 5
Artykuły 5 i 6 dyrektywy 2001/114/WE
otrzymują brzmienie:
„Artykuł 5
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów
delegowanych zgodnie z art. 6 w celu wprowadzenia zmian w załączniku
I w stosunku do właściwości technicznych związanych z
nazwami i definicjami produktów, a także w załączniku II, by
uwzględnić zmiany w odpowiednich normach międzynarodowych i w
stosownych przypadkach postęp techniczny.
Artykuł 6
1.      Powierzenie Komisji uprawnień do
przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w niniejszej dyrektywie,
podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2.      Uprawnienia do przyjęcia aktów
delegowanych, o których mowa w art. 5, powierza się Komisji na czas
nieokreślony od dnia (...) r. (Urząd Publikacji wprowadza datę
wejścia w życie niniejszego aktu zmieniającego).
3.      Przekazanie uprawnień, o którym mowa
w art. 5, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez
Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu
kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji.
Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po
jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub
w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona
na ważność aktów delegowanych już obowiązujących.

4.      Niezwłocznie po przyjęciu aktu
delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i
Radę.
5.      Akt delegowany przyjęty na podstawie
art. 5 wchodzi w życie tylko pod warunkiem, że w terminie dwóch miesięcy
od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Parlament
Europejski ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec tego aktu, lub pod
warunkiem że przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski,
jak i Rada poinformują Komisję, że nie wniosą
sprzeciwu. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest
przedłużany o dwa miesiące.”.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze
rozporządzenie wiąże w całości i jest
bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli,
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[2]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[3]               Dz.U. L 66 z 13.3.1999, s. 26.
[4]               Dz.U. L 197 z 3.8.2000, s. 19.
[5]               Dz.U. L 10 z 12.1.2002, s. 53.
[6]               Dz.U. L 10 z 12.1.2002, s. 67.
[7]               Dz.U. L 15 z 17.1.2002, s. 19.
[8]               Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.
[9]               Dz.U. L 200 z 22.7.2006, s. 11.
[10]             Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.


				|

		52012PC0109

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych w Unii Europejskiej zmieniające rozporządzenie (WE) nr 106/2008 w sprawie wspólnotowego programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych /* COM/2012/0109 final - 2012/0049 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
W rozporządzeniu (WE) nr 106/2008
określono przepisy dotyczące wdrożenia programu Energy Star dla
urządzeń biurowych (komputerów, ekranów, drukarek, kopiarek, skanerów
itd.) w Unii Europejskiej. Program Energy Star jest realizowany w UE na
podstawie Umowy między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a
Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania
efektywności energetycznej urządzeń biurowych[1], która wygasła w grudniu
2011 r. W dniu 12 lipca 2011 r. Rada przyjęła decyzję
upoważniającą Komisję do prowadzenia rokowań w sprawie
nowej 5-letniej umowy, które zakończono dnia 29 listopada 2011 r. Celem
niniejszego wniosku dotyczącego zmiany rozporządzenia (WE) nr
106/2008 jest dostosowanie realizacji programu Energy Star do nowej umowy.
Równocześnie z niniejszym wnioskiem dotyczącym zmiany
rozporządzenia (WE) nr 106/2008 przedłożono Radzie wniosek
dotyczący decyzji Rady w sprawie podpisania i zawarcia nowej umowy Energy
Star.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Wnioski
dotyczące nowej umowy oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 106/2008
uwzględniają doświadczenia zdobyte w pierwszych dwóch okresach
realizacji programu Energy Star w UE w latach 2001-2010 oraz wyniki konsultacji
z Grupą Unii Europejskiej ds. Energy Star.
W komunikacie w
sprawie wdrożenia programu Energy Star w Unii Europejskiej w latach
2006-2010[2]
oraz w zaleceniu Komisji dla Rady dotyczącym otwarcia rokowań w
sprawie drugiej umowy Energy Star szczegółowo opisano powody kontynuowania
programu Energy Star przez okres kolejnych pięciu lat. Poniżej
podsumowano najważniejsze kwestie:
–
program Energy Star skutecznie przyczynił
się do zwiększenia energooszczędności na rynku
urządzeń biurowych. Zużycie
energii elektrycznej przez urządzenia sprzedane w ciągu ostatnich
trzech lat zmalało o ok. 11 TWh, czyli ok. 16 %. W związku z
powyższym rachunki za energię elektryczną były niższe
o ok. 1,8 mld EUR oraz uniknięto emisji 3,7 Mt CO2;
–
program oferuje elastyczne i dynamiczne ramy
polityki, dobrze dostosowane do szybko zmieniających się produktów
branży ICT;
–
UE i USA powinny kontynuować
współpracę w zakresie tworzenia specyfikacji produktów,
wprowadzając ten sam poziom wymogów w zbliżonym czasie;
–
biorąc pod uwagę zamysł USA
polegający na wprowadzeniu do programu certyfikacji zewnętrznej,
umowę należy kontynuować z zachowaniem dwóch oddzielnych
systemów rejestracji produktów, w ramach których w UE stosowany będzie
system certyfikacji własnej producentów, a w USA – certyfikacji
zewnętrznej. Zakończenie stosowania zasady wzajemnego uznawania nie
powinno mieć negatywnych skutków dla producentów uczestniczących w
programie UE, jako że koncentrują się oni głównie na rynku
unijnym;
–
producenci stwierdzili, że głównym
czynnikiem skłaniającym ich do udziału w programie był
wymóg, aby centralne organy rządowe dokonywały zakupu
urządzeń o stopniu efektywności przynajmniej równym Energy Star.
Ponadto znaczna część producentów uczestniczy w zamówieniach
publicznych w państwach członkowskich innych niż państwo, w
którym mają siedzibę, w związku z czym należy
rozważyć wzmocnienie przepisów dotyczących zamówień
publicznych. Dodatkowe powody dla wzmocnienia
przepisów dotyczących zamówień publicznych przedstawiono w ocenie
skutków[3] towarzyszącej wnioskowi dotyczącemu dyrektywy w sprawie
efektywności energetycznej[4];
–
Choć dostępne dane wskazują na
wysoki stopień zgodności, Komisja i państwa członkowskie
powinny ze sobą ściśle współpracować w zakresie
skrupulatnego wdrażania programu oraz powinny zbadać skuteczność
egzekwowania jego wymogów najpóźniej w terminie 18 miesięcy od
zawarcia umowy. W związku z
powyższym należy sprecyzować odpowiednie obowiązki Komisji
i państw członkowskich w zakresie egzekwowania wymogów programu;
–
Komisja będzie monitorować wpływ
zmian proponowanych przez USA oraz wpływ programu Energy Star na
energooszczędność, producentów i zachowanie zgodności z
wymogami. Na co najmniej dwa lata przed wygaśnięciem nowej umowy
Komisja dokona analizy możliwych wariantów w odniesieniu do zużycia
energii przez urządzenia biurowe, w tym wariantu zastąpienia Energy
Star alternatywnym instrumentem polityki.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Głównym celem niniejszego wniosku
dotyczącego zmiany rozporządzenia (WE) nr 106/2008 jest dostosowanie
realizacji programu Energy Star do nowej Umowy między rządem Stanów
Zjednoczonych Ameryki a Unią Europejską dotyczącej koordynacji
programów znakowania efektywności energetycznej urządzeń
biurowych.
Jedyną znaczącą zmianą
wprowadzoną we wniosku jest skreślenie art. 4 ust. 4 rozporządzenia
(WE) nr 106/2008, który stanowi, że „urządzenia biurowe, na których
użycie uzyskano zgodę USEPA na stosowanie wspólnego logo, uważa
się za zgodne z niniejszym rozporządzeniem, o ile nie udowodniono, że
jest inaczej”. Do tej pory działanie programu w UE i USA opierało
się na certyfikacji własnej producentów. Uważa się, że
sukces programu w UE wynika częściowo z takiej nieskomplikowanej
procedury w zakresie rejestracji produktu. USA zdecydowały się jednak
na przejście na certyfikację zewnętrzną dla produktów
wprowadzanych do obrotu w USA. Podejście to nie jest zalecane w
odniesieniu do rynku UE. Mogłoby ono wywrzeć negatywny wpływ na
program i postawić MŚP w niekorzystnej sytuacji w stosunku do
dużych producentów. Dlatego też zgodnie z nową umową program
będzie funkcjonował w oparciu o dwa oddzielne systemy rejestracji
produktów. Produkty wprowadzane do obrotu w UE będą rejestrowane w
Komisji Europejskiej, zaś produkty wprowadzane do obrotu w USA
będą rejestrowane przez osoby trzecie akredytowane w ramach
amerykańskiego programu Energy Star. Oznacza to, że zasada wzajemnego
uznawania nie będzie już stosowana.
Pozostałe zmiany mają na celu
aktualizację odniesień do obowiązujących aktów prawnych
(art. 4) i do nowej umowy (art. 11) oraz aktualizację nazwy Grupy ds.
Energy Star (art. 8). W art. 12 sprecyzowano obowiązki Komisji i
państw członkowskich w zakresie egzekwowania wymogów programu.
Połączono art. 4 i 7 oraz 13 i 14.
W komunikacie w sprawie wdrożenia
programu Energy Star w Unii Europejskiej w latach 2006-2010 stwierdzono,
że należy zwrócić uwagę na wzmocnienie przepisów
dotyczących zamówień publicznych. Jednakże, ponieważ
terminowe wdrożenie programu Energy Star na mocy nowej umowy jest
uzależnione od szybkiego przyjęcia zmienionego rozporządzenia, w
tekście nie proponuje się znaczących zmian. Wzmocnienie przepisów dotyczących
zamówień publicznych zostanie ujęte we wniosku dotyczącym
dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej[5], która
uwzględnia kwestię zamówień publicznych w sposób kompleksowy. W zmienionym rozporządzeniu należy
wziąć pod uwagę przepisy dotyczące zamówień
publicznych określone w tej dyrektywie.
Komisja będzie w sposób ciągły
monitorować wpływ zmian proponowanych przez USA oraz wpływ
programu Energy Star na energooszczędność, producentów i
zachowanie zgodności z wymogami. Na co najmniej dwa lata przed
wygaśnięciem nowej umowy Komisja dokona analizy możliwych
wariantów w odniesieniu do zużycia energii przez urządzenia biurowe,
w tym wariantu zastąpienia Energy Star alternatywnym instrumentem
polityki.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Celem niniejszego wniosku jest kontynuacja
realizacji istniejącego programu, zatem nie ma on wpływu na
środki operacyjne i administracyjne ani na zasoby ludzkie.
2012/0049 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
I RADY
w sprawie programu znakowania
efektywności energetycznej urządzeń biurowych w Unii
Europejskiej zmieniające rozporządzenie (WE) nr 106/2008 w sprawie
wspólnotowego programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń
biurowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Rozporządzenie
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 106/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w
sprawie wspólnotowego programu znakowania efektywności energetycznej
urządzeń biurowych[6] wdraża w Unii program Energy Star na podstawie Umowy między
rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Wspólnotą Europejską w
sprawie koordynacji programów znakowania efektywności energetycznej
urządzeń biurowych[7]. Umowa ta wygasła w dniu 28 grudnia 2011 r., zaś Rada
przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do
prowadzenia rokowań w sprawie nowej 5-letniej umowy ze Stanami
Zjednoczonymi. Rokowania dotyczące nowej umowy zakończono dnia 29
listopada 2011 r. Należy zatem wprowadzić odniesienie do nowej umowy.
(2)       Należy również
zaktualizować odniesienia do unijnych systemów znakowania lub certyfikacji
jakości ustanowionych dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady
2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającą ogólne
zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów
związanych z energią[8], dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19
maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe
informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty
związane z energią[9] oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr
66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE[10].
(3)       Niniejsze rozporządzenie
zmieniające oferuje również możliwość wprowadzenia
nowej nazwy Grupy ds. Energy Board.
(4)       Artykuł 4 ust. 4
należy skreślić w celu uwzględnienia art. VI nowej umowy,
przewidującego wprowadzenie dwóch oddzielnych systemów certyfikacji
produktów (certyfikacja własna produktów wprowadzanych do obrotu w Unii i
certyfikacja zewnętrzna produktów wprowadzanych do obrotu w Stanach
Zjednoczonych).
(5)       W art. 6 należy
sprecyzować związek ze stosownymi przepisami dyrektywy Parlamentu
Europejskiego i Rady […./../UE] w sprawie efektywności energetycznej oraz
uchylającej dyrektywy 2004/8/WE i 2006/32/WE[11].
(6)       Należy sprecyzować
odpowiednie obowiązki Komisji i państw członkowskich w zakresie
egzekwowania wymogów programu Energy Star określone w art. 12 ust. 3.
(7)       Ocena programu powinna
obejmować rozważenie alternatywnych wariantów politycznych oraz
zapewnić wystarczającą ilość czasu dla podjęcia
świadomej decyzji na temat ewentualnego przedłużenia umowy.
(8)       Należy zatem odpowiednio
zmienić rozporządzenie (WE) nr 106/2008,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 106/2008
wprowadza się następujące zmiany:
(1)
artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 4
Zasady ogólne
1.
Program Energy Star jest odpowiednio koordynowany z
innymi rozwiązaniami Unii Europejskiej w zakresie znakowania lub
świadectw jakości, a także z takimi programami jak w
szczególności unijny program oznakowania ekologicznego ustanowiony
rozporządzeniem (WE) nr 66/2010, program wskazania poprzez etykietowanie
oraz standardowe informacje o produkcie zużycia energii oraz innych
zasobów przez produkty związane z energią ustanowiony dyrektywą
2010/30/UE oraz środki wykonawcze do dyrektywy 2009/125/WE. Koordynacja ta
obejmuje wymianę dowodów oraz, w stosownych przypadkach, ustanowienie
wspólnych poziomów specyfikacji i wymogów dla różnych systemów.
2.
Inne istniejące i nowe systemy dobrowolnego
znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych w
państwach członkowskich mogą być stosowane równolegle
z programem Energy Star.
3.
Wspólne logo może być umieszczane przez
uczestników programu na ich urządzeniach biurowych i wykorzystywane w
związanych z nimi materiałach promocyjnych.
4.
Uczestnictwo w programie Energy Star jest
dobrowolne.
5.
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów Unii
Europejskiej w sprawie oceny zgodności i znakowania zgodności lub
jakiejkolwiek umowy międzynarodowej zawartej między Unią
Europejską i państwami trzecimi w zakresie dostępu do rynku Unii
Europejskiej, produkty objęte niniejszym rozporządzeniem wprowadzane
na rynek Unii Europejskiej mogą być badane przez Komisję lub
państwa członkowskie celem sprawdzenia ich zgodności z wymogami
niniejszego rozporządzenia.”;
(2)
artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 6
Propagowanie kryteriów efektywności
energetycznej
1.      W okresie obowiązywania Umowy centralne organy rządowe w
rozumieniu dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania
zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi[12], bez uszczerbku dla unijnych i krajowych przepisów oraz kryteriów
gospodarczych, określają wymagania w zakresie efektywności
energetycznej co najmniej równorzędne ze wspólnymi specyfikacjami dla
zamówień publicznych na dostawy o wartości na poziomie lub
powyżej kwot progowych określonych w art. 7 wspomnianej dyrektywy.
Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla przepisów
ustanowionych w art. 5 i załączniku III lit. f) dyrektywy Parlamentu
Europejskiego i Rady […./../UE] w sprawie efektywności energetycznej oraz
uchylającej dyrektywy 2004/8/WE i 2006/32/WE[13].
2.
W okresie obowiązywania Umowy Komisja i inne
instytucje unijne, bez uszczerbku dla unijnych i krajowych przepisów oraz
kryteriów gospodarczych, określają wymagania w zakresie
efektywności energetycznej co najmniej równorzędne ze wspólnymi
specyfikacjami dla zamówień publicznych na dostawy o wartości na
poziomie lub powyżej kwot progowych określonych w art. 7 dyrektywy
2004/18/WE.”;
(3)
skreśla się art. 7;
(4)
artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 8
Grupa Unii Europejskiej ds. Energy Star
1.           Komisja powołuje
Grupę Unii Europejskiej ds. Energy Star („EUESB”)
składającą się z krajowych przedstawicieli, o których mowa
w art. 9, oraz przedstawicieli zainteresowanych stron. EUESB dokonuje
przeglądu wdrożenia programu Energy Star w Unii i w stosownych
przypadkach służy Komisji radą i pomocą, aby
umożliwić jej pełnienie roli organu zarządzającego, o
którym mowa w art. IV Umowy.
2.           Komisja, w ramach swojej
działalności i w możliwym zakresie, zapewnia zachowanie przez
EUESB – w odniesieniu do każdej grupy urządzeń biurowych –
zrównoważonego udziału wszystkich odpowiednich dla danej grupy
urządzeń zainteresowanych stron, takich jak producenci, sprzedawcy
detaliczni, importerzy, podmioty zajmujące się ochroną
środowiska i organizacje konsumenckie.
3.           Komisja wspomagana przez
EUESB monitoruje wprowadzanie na rynek produktów oznaczonych wspólnym logo oraz
rozwój w zakresie efektywności energetycznej urządzeń biurowych,
aby na czas dokonywać rewizji wspólnych specyfikacji.
4.           Komisja ustanawia regulamin
EUESB, uwzględniając opinie przedstawicieli krajowych w EUESB.”;
(5)
artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 11
Procedury przygotowawcze przed
rewizją warunków technicznych
1.           Mając na względzie
przygotowanie rewizji wspólnych specyfikacji i grup urządzeń
biurowych wymienionych w załączniku C do Umowy, przed
złożeniem projektu wniosku lub przekazaniem odpowiedzi do USEPA
zgodnie z procedurami określonymi w Umowie i w decyzji Rady [...] z dnia
[...] r. dotyczącej zawarcia Umowy między rządem Stanów
Zjednoczonych Ameryki a Unią Europejską w sprawie koordynacji
programów znakowania efektywności energetycznej urządzeń
biurowych[14], podejmuje się kroki określone w ust. 2–5.
2.           Komisja może wezwać
EUESB do przedłożenia wniosku dotyczącego rewizji Umowy lub
wspólnych specyfikacji produktu. Komisja może zaproponować EUESB
rewizję wspólnych specyfikacji produktu lub Umowy. EUESB może
także z własnej inicjatywy występować z wnioskami do
Komisji.
3.           Komisja konsultuje się z
EUESB za każdym razem, gdy otrzyma od USEPA wniosek dotyczący rewizji
Umowy.
4.           Przedstawiając swoje
opinie Komisji, członkowie EUESB uwzględniają wyniki studiów
wykonalności i badań rynkowych, a także dostępną
technologię służącą zmniejszaniu zużycia energii.
5.           Komisja zwraca
szczególną uwagę na cel, jakim jest ustalenie wspólnych specyfikacji
na ambitnym poziomie zgodnie z art. I ust. 3 Umowy, aby zmniejszyć
zużycie energii oraz należycie uwzględnia dostępną
technologię i związane z nią koszty. W szczególności przed
przedstawieniem swojej opinii w sprawie jakichkolwiek nowych wspólnych
specyfikacji EUESB uwzględnia najnowsze wyniki badań w zakresie
ekoprojektów.”;
(6)
artykuły 12 i 13 otrzymują brzmienie:
„Artykuł 12
Nadzór nad rynkiem i kontrola
nadużyć
6.           Wspólne logo jest stosowane
tylko w związku z produktami objętymi Umową i zgodnie z
wytycznymi dla użytkownika wspólnego logo zawartymi w załączniku
B do Umowy.
7.           Jakakolwiek nieprawdziwa lub
wprowadzająca w błąd reklama oraz stosowanie oznakowań lub
logo, które prowadzą do mylenia ich ze wspólnym logo, są zabronione.
8.           Komisja zapewnia
właściwe stosowanie wspólnego logo, podejmując lub
koordynując działania opisane w art. IX ust. 2, 3 i 4 Umowy.
Państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania, w
szczególności działania opisane w art. IX ust. 5 Umowy, celem
zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia na ich
własnym terytorium i powiadamiają o tym Komisję. Państwa
członkowskie mogą przekazywać Komisji dowody nieprzestrzegania
przepisów przez uczestników programu w celu podjęcia przez nią
wstępnych działań.
Artykuł 13
Przegląd i rewizja
Zanim strony Umowy omówią jej
przedłużenie zgodnie z jej art. XIV ust. 2, Komisja weryfikuje
skuteczność programu Energy Star w odniesieniu do poprawy
efektywności energetycznej urządzeń biurowych oraz oferowania
możliwości rynkowych producentom, a także ocenia alternatywne
warianty polityki przewidziane między innymi w prawodawstwie Unii, w
szczególności w dyrektywie 2009/125/WE i dyrektywie 2010/30/UE. Wyniki
takiej weryfikacji oraz oceny są przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i
Radzie na co najmniej dwa lata przed wygaśnięciem Umowy.”;
(7)
skreśla się art. 14.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 26.
[2]               COM(2011)337 wersja ostateczna.
[3]               SEC(2011) 779 wersja ostateczna.
[4]               COM(2011) 370 wersja ostateczna.
[5]               COM(2011) 370 wersja ostateczna.
[6]               Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 1.
[7]               Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 26.
[8]               Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 10.
[9]               Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 1.
[10]             Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1.
[11]             Dz.U. L […], […], s. […].
[12]             Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114. Dyrektywa ostatnio
zmieniona
rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1422/2007
(Dz.U. L 317 z 5.12.2007,
s. 34)
[13]             Dz.U. L […], […], s. […].
[14]             Dz.U. L […], […], s. […].


Ważna informacja prawna

|

52007PC0278

Wniosek rozporządzenie Rady nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz siodełek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej  /* COM/2007/0278 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 30.5.2007KOM(2007) 278 wersja ostatecznaWniosekROZPORZĄDZENIE RADYnakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz siodełek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 r. z dnia 21 grudnia 2005 r.(„rozporządzenie podstawowe”) w postępowaniu dotyczącym przywozu niektórych siodełek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. |Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1999/2006 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych siodełek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. |Spójność z polityką i celami Unii w innych dziedzinach Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Strony zainteresowane postępowaniem miały już możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena wpływu Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny wpływu, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Krótki opis proponowanych działań W dniu 7 kwietnia 2006 r. Komisja wszczęła dochodzenie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty niektórych siodełek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Rozporządzeniem (WE) nr 1999/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. Komisja nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz wymienionych produktów. Załączony wniosek dotyczący rozporządzenia Rady jest oparty na ostatecznych ustaleniach w sprawie dumpingu, szkody i interesu Wspólnoty, które potwierdziły ustalenia tymczasowe, wprowadzając jednocześnie pewne zmiany do obliczenia marginesów dumpingu. Proponuje się, aby Rada przyjęła załączony wniosek dotyczący rozporządzenia, który powinien zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym najpóźniej dnia 27 czerwca 2007 r. |Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. |Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Wspólnoty, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania. |Wybór instrumentów |Proponowane instrumenty: rozporządzenie. |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów. W wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się alternatywnych opcji. |WPłYW NA BUDżET |Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |1.  WniosekROZPORZĄDZENIE RADYnakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz siodełek pochodzących z Chińskiej Republiki LudowejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:A. ŚRODKI TYMCZASOWE2.  Komisja nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 1999/2006[2] („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych siodełek obecnie objętych kodami CN 8714 95 00 ex 8714 99 90 i ex 9506 91 10, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”).3.  Należy przypomnieć, że dochodzenie w sprawie dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. (okres objęty dochodzeniem lub „OD”). Jeśli chodzi o tendencje istotne dla oceny szkody, Komisja przeanalizowała dane obejmujące okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).B. DALSZE POSTĘPOWANIE4.  W następstwie nałożenia tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych siodełek pochodzących z ChRL, niektóre z zainteresowanych stron przedłożyły pisemne uwagi. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono także wypowiedzenie się w formie ustnej.5.  Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń.6.  Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych siodełek pochodzących z ChRL i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych z tytułu cła tymczasowego. Oprócz tego zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji.7.  Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach ustalenia zostały odpowiednio zmienione.C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY8.  Jeden importer sprzeciwił się włączeniu do zakresu dochodzenia zasadniczych części siodełek (podstawy, wkładki, pokrycia) ponieważ takie działanie nie było poparte jakimikolwiek dowodami w zakresie dumpingu dostarczonymi przez skarżącego lub wynikającymi z dochodzenia. Importer stwierdził również, że wykorzystanie siodełek i ich zasadniczych części w tym samym produkcie końcowym (tj. w rowerach i podobnych produktach) nie stanowi wystarczającej podstawy aby uznać je za jeden produkt. Ten sam importer argumentował, że niektóre części siodełek zostały objęte definicją produktu aby zapobiec obchodzeniu środków w przypadku nałożenia ceł antydumpingowych. Na tej podstawie stwierdzono, że należy umożliwić importerom we Wspólnocie składanie wniosków o zwolnienie z cła antydumpingowego w rozumieniu art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.9.  Przede wszystkim należy zauważyć, że w skardze wskazano siodełka i ich zasadnicze części. Stwierdzono, że dowody prima facie w zakresie dumpingu konieczne do wszczęcia dochodzenia nie muszą dotyczyć wszystkich rodzajów produktu objętych zakresem dochodzenia. Tak długo jak części siodełek cechują się identycznymi podstawowymi właściwościami chemicznymi, fizycznymi i technicznymi oraz nie mogą mieć innego zastosowania końcowego niż stanowienie części całości danego produkt i jako takie nie są one uważane za odrębny produkt, będą one definiowane jako część produktu objętego postępowaniem i powinny być objęte dochodzeniem. Ponadto fakt, że zasadnicze części nie były wywożone jako takie do Wspólnoty przez współpracujących producentów eksportujących podczas OD nie wyklucza możliwości, iż taki wywóz miał miejsce w przypadku eksporterów, którzy nie współpracowali. Należy przypomnieć, że ci ostatni reprezentują ponad 75 % wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty.10.  Jak wskazano w motywie (16) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dochodzenie wykazało, iż pomimo różnic w kształcie, materiałach i procesie produkcyjnym różne typy produktu objętego postępowaniem mają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz są zasadniczo wykorzystywane do tych samych celów. Powyższe ustalenie nie było kwestionowane przez wymienionego importera (ani przez żadną inną zainteresowaną stronę podczas tego postępowania), który ponadto nie dostarczył żadnych dowodów lub informacji mogących zaprzeczyć tymczasowym ustaleniom. Wynika z tego, że stwierdzenie czy niektóre części siodełek powinny być uważane za jeden produkt nie zostało dokonane wyłącznie na podstawie kryterium dotyczącego końcowego zastosowania. Wniosek importera, zgodnie z którym nie należy uważać niektórych zasadniczych części siodełek za produkt objęty postępowaniem został zatem odrzucony.11.  Z powyższych ustaleń wynika również, iż kwestie związane z obchodzeniem ceł nie były czynnikiem decydującym w kontekście określania produktu objętego postępowaniem w ramach obecnego dochodzenia.12.  Wobec braku innych uwag dotyczących produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego, motywy od (14) do (18) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.D. DUMPING1. Traktowanie na zasadach rynkowych („MET”) i traktowanie indywidualne („IT”)13.  Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, grupa producentów eksportujących, których wnioski o MET i IT zostały odrzucone ze względu na dostarczenie nieprawidłowych informacji w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego, stwierdziła, iż nie powinna być traktowana jako niewspółpracująca oraz, że pominięcie niektórych informacji uznane przez Komisję w jej tymczasowych ustaleniach za wprowadzające w błąd nie powinno prowadzić do odrzucenia wniosku o IT ponieważ informacje te dotyczyły wyłącznie rynku krajowego, a zatem miały wpływ na obliczanie wartości normalnej.14.  Jednakże przedsiębiorstwo nie przedstawiło żadnego satysfakcjonującego wyjaśnienia na temat informacji, które zostały pominięte, dlatego też uznano za stosowne utrzymanie tymczasowych ustaleń dotyczących jego poziomu współpracy. Nadal istnieją wątpliwości związane z wiarygodnością przedłożonych przez tego eksportującego producenta informacji, a w obliczu braku pełnej współpracy wszystkich przedsiębiorstw powiązanych w ramach danej grupy producentów eksportujących, nie jest możliwe stwierdzenie czy kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia tymczasowego w zakresie IT są spełnione w odniesieniu do wskazanej grupy.15.  Przemysł wspólnotowy stwierdził, iż korzystanie przez niektórych producentów eksportujących ze zwolnień podatkowych mających na celu przyciąganie bezpośrednich inwestycji zagranicznych jest niezgodne z zasadami przyznania MET tym producentom eksportującym.16.  Jednakże rzeczywiste korzyści dla przedsiębiorstw wynikające z tych zwolnień podatkowych zostały uznane za mało istotne, a zatem stwierdza się, że nie były one niezgodne z MET.17.  Przemysł wspólnotowy twierdził również, że należało odmówić przyznania MET jednej z grup eksporterów, z uwagi na to, iż podczas OD statut stowarzyszenia tych eksporterów zawierał postanowienia określające wartość procentową sprzedaży eksportowej.18.  Stwierdzono jednak, że te postanowienia, które nie były w praktyce przestrzegane przez eksporterów i zostały usunięte po OD, nie stanowiły formalnych lub faktycznych ograniczeń działalności tych przedsiębiorstw.19.  Wobec braku nowych argumentów dotyczących przyznania MET i IT, ustalenia zawarte w motywach od (19) do (27) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.2. Wartość normalnaa) Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, którym przyznano MET20.  Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, jeden z eksportujących producentów zgłosił uwagi dotyczące szczegółowych obliczeń przeprowadzonych w celu ustalenia wartości normalnej. Uwagi te uznano za uzasadnione, a obliczenia dotyczące wartości normalnej odpowiednio skorygowano.21.  Wobec braku innych uwag dotyczących obliczania wartości normalnej, ogólna metodyka określona w motywach od (28) do (40) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje niniejszym potwierdzona.b) Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, którym nie przyznano METi) Kraj analogiczny22.  Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, jeden importer powtórzył oświadczenie złożone na wcześniejszym etapie postępowania przez inną stronę, twierdząc, że jedyny producent współpracujący w Brazylii zajmuje na rynku tego kraju pozycję dominującą i ponadto jest powiązany ze skarżącym oraz zakwestionował dokonany przez Komisję wybór Brazylii jako kraju analogicznego. Wymienione argumenty zostały już przeanalizowane przez Komisję i obalone w motywie (47) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Z uwagi na to, że nie przedstawiono żadnych nowych informacji w uwagach otrzymanych po ujawnieniu tymczasowych ustaleń oraz zważywszy, że w toku dochodzenia nie napotkano żadnych dowodów świadczących o tym, iż pozycja współpracującego producenta w Brazylii na rynku tego kraju lub jego stosunki ze skarżącym mogły wpłynąć na wiarygodność przedłożonych danych lub trafność wyboru Brazylii jako kraju analogicznego, ustalenia tymczasowe zostały potwierdzone.23.  Wobec braku innych uwag dotyczących wyboru Brazylii jako kraju analogicznego, motywy od (41) do (49) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.ii) Wartość normalna24.  Weryfikacja danych przedstawionych przez producenta współpracującego w Brazylii nastąpiła przed wprowadzeniem środków tymczasowych, lecz na zbyt późnym etapie postępowania aby jej wyniki znalazły odzwierciedlenie w tych środkach. Z uwagi na wyniki tej weryfikacji, obliczenia wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, którym nie przyznano MET, zostały poprawione.25.  Wobec braku innych uwag w zakresie określania wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, którym nie przyznano MET, ogólna metodyka określona w motywach od (41) do (51) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostaje niniejszym potwierdzona.3. Ceny eksportowe26.  Wobec braku innych uwag dotyczących cen eksportowych, ogólna metodyka określona w motywach od (52) do (54) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostaje niniejszym potwierdzona.4. Porównanie27.  Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, jeden z eksportujących producentów stwierdził, że dostosowanie ze względu na różnice marż, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, wprowadzone do ceny eksportowej w zakresie sprzedaży dokonanej za pośrednictwem przedsiębiorstwa powiązanego na Tajwanie, nie jest uzasadnione. Eksporter twierdził, że tajwańskie przedsiębiorstwo nie sprawowało żadnej z funkcji opisanych w art. 2 ust. 10 lit. i). Jednakże wymieniony wniosek jest sprzeczny z opisem procesu sprzedaży podanym w odpowiedzi przedsiębiorstwa na kwestionariusz antydumpingowy oraz z wynikiem dochodzenia przeprowadzonego na terenie przedsiębiorstwa, a zatem nie może zostać przyjęty.28.  Wobec braku innych uwag w tym zakresie, motywy (55) i (56) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.5. Margines dumpingua) Dla współpracującego producenta eksportującego, któremu przyznano MET29.  Jeden współpracujący producent eksportujący stwierdził, że indywidualny margines dumpingu powinien zostać również przyznany jednemu z przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy, która nie dokonywała wywozu do WE podczas OD. Zważywszy, że grupa ta w pełni współpracowała podczas dochodzenia, wniosek został przyjęty, a średni margines dumpingu dla tej grupy powinien zostać przyznany wskazanemu przedsiębiorstwu, tj. Cionlli Bicycle Components (Tianjin) Co. Ltd.30.  W świetle powyższych korekt wartości normalnej, ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, są następujące:Przedsiębiorstwo | Ostateczny margines dumpingu |Cionlli Bicycle (Taicang) Co. Ltd., Shunde Hongli Bicycle Parts Co. Ltd. Safe Strong Bicycle Parts Shenzhen Co. Ltd. and Cionlli Bicycle Components (Tianjin) Co. Ltd. | 5,8 % |Giching Bicycle Parts (Shenzhen) Co. Ltd. i Velo Cycle Kunshan Co. Ltd. | 0% |b) Dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących31.  Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, jeden z importerów stwierdził, że pojedynczy współpracujący producent eksportujący, któremu nie przyznano MET ani IT, nie powinien służyć za podstawę do ustalenia ogólnokrajowego marginesu dumpingu. Zdaniem tego importera ogólnokrajowy margines dumpingu powinien również opierać się na cenie eksportowej stosowanej przez grupę producentów eksportujących, o której mowa w motywie (10).32.  Jednakże jak wskazano w motywie (23) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych istnieją poważne wątpliwości co do rzetelności danych przekazanych przez tego eksportera, który celowo pominął informacje o powiązaniach z głównym klientem krajowym i był w związku z tym uważany za niewspółpracującego w dochodzeniu33.  Jednakże w świetle otrzymanych uwag stwierdzono, że z uwagi na nieznaczną wielkość wywozu dokonywaną przez tego pojedynczego współpracującego producenta eksportującego, któremu nie przyznano MET ani IT, bardziej stosowne byłoby wykorzystanie, w celu obliczenia ogólnokrajowego cła, również danych Eurostatu dotyczących przywozu, dla których podstawę stanowi średnia waga siodełka wynosząca 500 gramów.34.  W związku z powyższym ogólnokrajowy margines dumpingu został wyrażony jako średnia ważona:35.  marginesu dumpingu ustalonego w odniesieniu do współpracującego eksportera, któremu nie przyznano MET ani IT, oraz36.  marginesu dumpingu obliczonego na podstawie danych Eurostatu dotyczących przywozu, z wyłączeniem wartości i ilości wywozu współpracujących producentów eksportujących.37.  Wprowadzono również niewielkie korekty do wartości normalnej obliczonej na podstawie danych uzyskanych od kraju analogicznego.38.  Przemysł wspólnotowy stwierdził, że średnia waga siodełka wynosząca 500 gramów i stosowana przez Komisję w obliczeniach cła ogólnokrajowego była zawyżona. Przemysł argumentował, iż należało zastosować średnią wagę wynoszącą 420 gramów, co w konsekwencji wpłynęłoby na obniżenie średniej ceny siodełka ustalonej na podstawie danych Eurostatu. Jednakże przemysł nie był w stanie poprzeć tego wniosku wystarczającymi i możliwymi do sprawdzenia dowodami. W związku z powyższym utrzymano szacunkową średnią wagę wynoszącą 500 gramów, która jest zgodna z danymi zgromadzonymi podczas dochodzenia.39.  Na tej podstawie, ostateczny ogólnokrajowy margines dumpingu został ustalony na poziomie 29,6 % ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem.E. SZKODA1. Produkcja wspólnotowa40.  Wobec braku uwag dotyczących produkcji wspólnotowej, motywy (64) i (65) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.2. Definicja przemysłu wspólnotowego41.  Wobec braku uwag dotyczących definicji przemysłu wspólnotowego, motywy od (66) do (67) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.3. Konsumpcja we Wspólnocie42.  Wobec braku uwag dotyczących konsumpcji we Wspólnocie, motywy (68) i (69) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.4. Przywóz do Wspólnoty z kraju, którego dotyczy postępowanie43.  Wobec braku uwag dotyczących przywozu do Wspólnoty z kraju, którego dotyczy postępowanie, motywy od (70) do (76) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.5. Sytuacja przemysłu wspólnotowego44.  Wobec braku uwag dotyczących sytuacji przemysłu wspólnotowego, motywy od (77) do (100) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY45.  Ze względu na brak jakichkolwiek nowych i ważnych informacji lub argumentów w tym względzie, ustalenia w motywach (105) do (118) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.G. INTERES WSPÓLNOTY46.  Ze względu na brak jakichkolwiek zasadniczo nowych informacji lub argumentów w tym względzie, ustalenia w motywach (119) do (135) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.H. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE1. Poziom usuwający szkodę47.  Wobec braku innych uwag dotyczących poziomu usuwającego szkodę, motywy od (136) do (140) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.2. Forma i poziom ceł48.  W świetle powyższego oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, należy nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na poziomie wystarczającym, by usunąć szkodę powodowaną przez ten przywóz, bez przekroczenia ustalonego marginesu dumpingu.49.  Na podstawie powyższych ustaleń, ostateczne cła są następujące:Przedsiębiorstwo | Cło ostateczne |Cionlli Bicycle (Taicang) Co. Ltd., Shunde Hongli Bicycle Parts Co. Ltd. Safe Strong Bicycle Parts Shenzhen Co. Ltd. and Cionlli Bicycle Components (Tianjin) Co. Ltd. | 5,8% |Giching Bicycle Parts (Shenzhen) Co. Ltd. i Velo Cycle Kunshan Co. Ltd. | 0% |Wszystkie inne przedsiębiorstwa | 29,6% |50.  Wymienione w niniejszym rozporządzeniu indywidualne antydumpingowe stawki celne dla przedsiębiorstw zostały określone na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację stwierdzoną w trakcie tego dochodzenia w odniesieniu do tych przedsiębiorstw. Stawki te (w przeciwieństwie do ceł obowiązujących dla całego kraju i stosowanych w odniesieniu do „wszystkich innych przedsiębiorstw”) mają zastosowanie wyłącznie do przywozu towarów pochodzących z kraju, którego dotyczy postępowanie i wyprodukowanych przez określone przedsiębiorstwa, a zatem przez określone podmioty prawne. Przywiezione produkty wyprodukowane przez inne przedsiębiorstwo niewymienione konkretnie z nazwy i adresu w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, włącznie z podmiotami powiązanymi z podmiotami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do „wszystkich innych przedsiębiorstw”.51.  Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji[3] wraz ze wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.52.  Aby zapewnić prawidłowe stosowanie ceł antydumpingowych, poziom cła rezydualnego nie powinien mieć zastosowania wyłącznie do eksporterów niewspółpracujących, lecz także do tych przedsiębiorstw, które nie dokonywały wywozu podczas OD. Jednakże te ostatnie przedsiębiorstwa, jeżeli spełniają wymagania art. 11 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, są proszone o złożenie wniosku o dokonanie przeglądu, zgodnie z przepisami tego artykułu w celu indywidualnego zbadania ich sytuacji.4. Ostateczny pobór ceł tymczasowych i specjalny monitoring53.  W świetle ustalonych wielkości marginesów dumpingu oraz poziomu szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, uznaje się za konieczne dokonanie ostatecznego poboru, do wysokości ostatecznie nałożonego cła, kwot zabezpieczonych w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych, tj. rozporządzeniem (WE) nr 1999/2006. Jeżeli cła ostateczne są niższe od ceł tymczasowych, kwoty tymczasowo zabezpieczone przekraczające ostateczną stawkę cła antydumpingowego zostaną zwolnione. W przypadku gdy cła ostateczne są wyższe niż cła tymczasowe, pobiera się ostatecznie tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych.54.  Aby zminimalizować ryzyko obchodzenia cła w związku z wysoką różnicą w stawkach celnych, uważa się, że w tym przypadku potrzebne są specjalnie środki do zapewnienia odpowiedniego stosowania ceł antydumpingowych. Te specjalne środki mające zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorstw, dla których wprowadzono indywidualną stawkę celną, obejmują przedstawienie organom celnym danego państwa członkowskiego ważnej faktury handlowej, która będzie zgodna z wymogami określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, podlega rezydualnemu cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do wszystkich innych eksporterów.55.  Przypomina się, że jeżeli wywóz dokonywany przez przedsiębiorstwa korzystające z niższej indywidualnej stawki celnej wzrośnie w znacznym stopniu po wprowadzeniu środków antydumpingowych, tego rodzaju wzrost wielkości wywozu może zostać uznany za stanowiący sam w sobie zmianę w strukturze handlu ze względu na wprowadzenie środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W takich okolicznościach oraz pod warunkiem spełnienia określonych wymagań może zostać wszczęte dochodzenie dotyczące obchodzenia ceł. Podczas tego dochodzenia można między innymi zbadać potrzebę zniesienia indywidualnych stawek celnych, a następnie nałożyć cło obowiązujące dla całego kraju.PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 11. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz siodełek i ich zasadniczych części (tj. podstawy, wkładki, pokrycia) do rowerów dwukołowych i pozostałych rowerów (w tym trzykołowych wózków rowerów dostawczych), bezsilnikowych, rowerów wyposażonych w pomocnicze silniki, z wózkiem bocznym lub bez, urządzeń treningowych do siłowni i do użytku domowego, objętych kodami CN 8714 95 00, ex 8714 99 90 i ex 9506 91 10 (kody TARIC 8714 99 90 81 i 9506 91 10 10) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.2. Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego, stosowaną do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, dla produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej, ustala się następująco:Przedsiębiorstwo | Cło antydumpingowe | Dodatkowy kod TARIC |Cionlli Bicycle (Taicang) Co. Ltd., Shunde Hongli Bicycle Parts Co. Ltd. Safe Strong Bicycle Parts Shenzhen Co. Ltd. and Cionlli Bicycle Components (Tianjin) Co. Ltd. | 5,8% | A787 |Giching Bicycle Parts (Shenzhen) Co. Ltd. i Velo Cycle Kunshan Co. Ltd. | 0% | A788 |Wszystkie inne przedsiębiorstwa | 29,6% | A999 |3. Stosowanie indywidualnych stawek celnych określonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 będzie uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, spełniającej wymogi określone w załączniku. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury, obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich innych przedsiębiorstw.4. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.Artykuł 2Niniejszym ostatecznie pobrane zostają kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1999/2006 na przywóz siodełek i ich zasadniczych części (tj. podstawy, wkładki, pokrycia) do rowerów dwukołowych i pozostałych rowerów (w tym trzykołowych wózków rowerów dostawczych), bezsilnikowych, rowerów wyposażonych w pomocnicze silniki, z wózkiem bocznym lub bez, urządzeń treningowych do siłowni i do użytku domowego, objętych kodami CN 8714 95 00, ex 8714 99 90 i ex 9506 91 10 (kody TARIC 8714 99 90 81 i 9506 91 10 10) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Kwoty zabezpieczone przekraczające ostateczną kwotę cła antydumpingowego zostają zwolnione. W przypadku gdy cła ostateczne są wyższe niż cła tymczasowe, pobiera się ostatecznie tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych.Artykuł 3Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu KomisjiPrzewodniczącyt  ZAŁĄCZNIKWażna faktura handlowa, o której mowa w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia musi zawierać oświadczenie podpisane przez pracownika przedsiębiorstwa w następującej formie:56.  Nazwisko i funkcja pracownika przedsiębiorstwa, które wystawiło fakturę.57.  Oświadczenie o następującej treści - „Ja, niżej podpisany, poświadczam, że [liczba] siodełek i ich zasadniczych części sprzedanych na wywóz do Wspólnoty Europejskiej objęta niniejszą fakturą została wytworzona przez [nazwa przedsiębiorstwa i adres] [Kod dodatkowy TARIC] w [kraj, którego dotyczy postępowanie]. Oświadczam, że informacje przedstawione na niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą”.Data i podpis [1] Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).[2] Dz.U. L 379 z 28.12.2006, str. 11.[3] European CommissionDirectorate-General for TradeDirection H, office J-79 5/161049 Bruksela/Belgia


Ważna informacja prawna

|

52007PC0338

Wniosek rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 234/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Liberii  /* COM/2007/0338 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 19.6.2007KOM(2007) 338 wersja ostatecznaWniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 234/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Liberii(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1.  Rozporządzenie (WE) nr 234/2004 dotyczące Liberii wprowadza zakaz świadczenia określonych usług związanych z bronią i ze sprzętem wojskowym oraz zakaz przywozu nieoszlifowanych diamentów zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2006/31/WPZiB i 2006/518/WPZiB, jak również z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1521(2003) i kolejnymi odnośnymi rezolucjami odnawiającymi i zmieniającymi środki ograniczające w odniesieniu do Liberii.2.  W drodze rezolucji 1731 (2006) z dnia 20 grudnia 2006 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ zdecydowała między innymi, że środki dotyczące broni nie mają zastosowania do dostaw, zgłoszonych uprzednio komitetowi ustanowionemu na mocy pkt 21 rezolucji nr 1521 (2003), nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego innego niż nieśmiercionośna broń i amunicja, przeznaczonego do wyłącznego użytku członków policji i sił bezpieczeństwa rządu Liberii, którzy od momentu rozpoczęcia Misji ONZ w Liberii w październiku 2003 r. poddani zostali weryfikacji oraz przeszkoleniu.3.  Niniejsze wyłączenie z embarga na broń powinno mieć również zastosowanie do powiązanej pomocy finansowej, w związku z czym rozporządzenie Rady (WE) nr 234/2004 powinno zostać odpowiednio zmienione.4.  Rozporządzenie (WE) 234/2004 nakłada na organy krajowe obowiązek wykonywania niektórych zadań; wykaz tych organów należy zaktualizować w taki sposób, aby rozwiązać pewne kwestie związane z organami tych terytoriów europejskich, których stosunki zewnętrzne leżą w gestii państwa członkowskiego.5.  Niniejszy wniosek zastępuje wniosek Komisji COM (2007) 40 z dnia 31 stycznia 2007.6.  WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 234/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do LiberiiRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i 301,uwzględniając wspólne stanowisko 2007/93/WPZiB z dnia 12 lutego 2007 r. odnawiające i zmieniające niektóre środki ograniczające zastosowane wobec Liberii[1],uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:7.  We wspólnym stanowisku Rady 2004/137/WPZiB z dnia 10 lutego 2004 r. dotyczącym środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Liberii[2] przewidziano wykonanie środków określonych w rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1521 (2003) dotyczących Liberii, w tym embarga na broń i zakazu świadczenia pomocy technicznej i finansowej związanej z działaniami wojskowymi.8.  Zgodnie z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1647 (2005), 1683 (2006), 1689 (2006) i 1731 (2006), we wspólnych stanowiskach 2006/31/WPZiB[3], 2006/518/WPZiB[4] i 2007/93/WPZiB zatwierdzono środki ograniczające zawarte we wspólnym stanowisku 2004/137/WPZiB na kolejny okres i przewidziano wprowadzenie pewnych zmian.9.  Rozporządzenie Rady (WE) nr 234/2004[5] zabrania świadczenia na rzecz Liberii pomocy technicznej i finansowej związanej z działaniami wojskowymi oraz przywozu nieoszlifowanych diamentów z Liberii.10.  W związku z rozwojem sytuacji w Liberii, dnia 20 grudnia 2006 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 1731 (2006) odnawiającą środki ograniczające nałożone na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1521 (2003) i zdecydowała, że środki dotyczące broni nie mają zastosowania do dostaw, zgłoszonych uprzednio komitetowi ustanowionemu na mocy pkt 21 rezolucji nr 1521 (2003), nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego z wyłączeniem nieśmiercionośnej broni i amunicji, przeznaczonego do wyłącznego użytku członków policji i sił bezpieczeństwa rządu Liberii, którzy od momentu rozpoczęcia Misji ONZ w Liberii w październiku 2003 r. poddani zostali weryfikacji oraz przeszkoleniu.11.  Wspólne stanowisko 2007/93/WPZiB przewiduje dodatkowe odstępstwo obejmujące tego rodzaju dostawy i wzywa Wspólnotę do podjęcia działań.12.  Do rozporządzenia Rady (WE) nr 234/2004 wskazane jest wprowadzenie zmian w wykazie właściwych organów.13.  Wspomniana poprawka powinna obowiązywać z mocą wsteczną od dnia następującego po przyjęciu przez Radę Bezpieczeństwa ONZ rezolucji nr 1731 (2006).14.  W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 234/2004 powinno zostać odpowiednio zmienione,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W rozporządzeniu (WE) nr 234/2004 wprowadza się następujące zmiany:a) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:„Artykuł 315.  W drodze odstępstwa od art. 2 właściwe organy, wskazane na stronach internetowych wymienionych w załączniku I, danego państwa członkowskiego, w którym dostawca usług ma siedzibę, mogą zezwolić na zapewnienie:a) pomocy technicznej, finansowania i pomocy finansowej związanej z(i) bronią oraz sprzętem pokrewnym w sytuacji, kiedy taka pomoc bądź usługi są przeznaczone wyłącznie na wsparcie i potrzeby Misji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Liberii, lub(ii) bronią i amunicją, które pozostają pod nadzorem Specjalnych Służb Bezpieczeństwa i są przeznaczone do nieograniczonego użytku operacyjnego oraz które zostały dostarczone, za zgodą komitetu ustanowionego na mocy pkt 21 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1521 (2003), członkom wspomnianych specjalnych służb do celów szkoleniowych przed dniem 13 czerwca 2006 r.;b) finansowania oraz pomocy finansowej związanej z:(i) bronią i sprzętem pokrewnym przeznaczonym wyłącznie na wsparcie i potrzeby międzynarodowego programu szkoleń i reform liberyjskich sił zbrojnych i policji, pod warunkiem że komitet ustanowiony na mocy pkt 21 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1521 (2003) zezwolił na wywóz, sprzedaż, dostawę bądź przekazanie broni lub odnośnych powiązanych materiałów,(ii) nieśmiercionośnym sprzętem wojskowym przeznaczonym wyłącznie do użytku humanitarnego lub ochronnego, pod warunkiem że komitet ustanowiony na mocy pkt 21 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1521 (2003) zezwolił na wywóz, sprzedaż, dostawę bądź przekazanie odnośnego sprzętu, lub(iii) bronią i amunicją przeznaczoną do użytku przez członków policji i sił bezpieczeństwa rządu Liberii, którzy od momentu rozpoczęcia Misji ONZ w Liberii w październiku 2003 r. poddani zostali weryfikacji oraz przeszkoleniu, pod warunkiem że komitet ustanowiony na mocy pkt 21 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1521 (2003) zezwolił na wywóz, sprzedaż, dostawę bądź przekazanie odnośnej broni lub amunicji,(iv) nieśmiercionośnym sprzętem wojskowym, z wyłączeniem nieśmiercionośnej broni i amunicji, przeznaczonym do wyłącznego użytku przez członków policji i sił bezpieczeństwa rządu Liberii, którzy od momentu rozpoczęcia Misji ONZ w Liberii w październiku 2003 r. poddani zostali weryfikacji oraz przeszkoleniu, pod warunkiem że komitet ustanowiony na mocy pkt 21 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1521 (2003) został powiadomiony o wywozie, sprzedaży, dostawie bądź przekazaniu odnośnego sprzętu.16.  Nie udziela się zezwoleń na działania, które już miały miejsce.”b) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:„ Artykuł 417.  W przypadku gdy komitet ustanowiony w rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1521 (2003) ust. 21 zezwolił na tego rodzaju działania oraz w drodze odstępstwa od art. 2 niniejszego rozporządzenia właściwy organ, wskazany na stronie internetowej wymienionej w załączniku I, państwa członkowskiego, na obszarze którego dostawca usług ma siedzibę, może zezwolić na świadczenie pomocy technicznej związanej z:a) bronią i powiązanymi materiałami przeznaczonymi wyłącznie na wsparcie i do celów międzynarodowych szkoleń i programu reform dla sił zbrojnych i policji w Liberii,b) nieśmiercionośnym sprzętem przeznaczonym wyłącznie do użytku humanitarnego lub ochronnego lubc) bronią i amunicją przeznaczoną do użytku przez członków policji i sił zbrojnych rządu Liberii, którzy od momentu rozpoczęcia Misji ONZ w Liberii w październiku 2003 r. poddani zostali weryfikacji oraz szkoleniom.Z wnioskiem o zgodę komitetu ustanowionego na mocy pkt 21 rezolucji nr 1521 (2003) Rady Bezpieczeństwa ONZ występuje się za pośrednictwem właściwego organu państwa członkowskiego, na obszarze którego dostawca usług ma siedzibę, wskazanego na stronie internetowej wymienionej w załączniku I.Rząd danego państwa członkowskiego oraz rząd Liberii wspólnie występują do komitetu ustanowionego na mocy pkt 21 rezolucji nr 1521 (2003) Rady Bezpieczeństwa ONZ o zgodę na świadczenie pomocy technicznej związanej z bronią i amunicją, o których mowa w lit. c).18.  Nie udziela się zezwoleń na działania, które już miały miejsce.”c) Dodaje się art. 8a w brzmieniu:„ Artykuł 8a19.  Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, i podają ich nazwy na stronach internetowych wymienionych w załączniku I lub za pośrednictwem takich stron.20.  Jak najszybciej po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie podają Komisji nazwy wyznaczonych przez siebie właściwych organów oraz powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach w tym zakresie.”Artykuł 2Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 234/2004 zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.Artykuł 3Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej . Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 21 grudnia 2006 r.Niniejsze rozporządzenie jest w całości wiążące i bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIK IStrony internetowe, na których zamieszczane są informacje o właściwych organach, o których mowa w art. 3 i 4, oraz adres dla powiadomień skierowanych do Komisji Europejskiej(uzupełniają państwa członkowskie)BELGIABUŁGARIAREPUBLIKA CZESKADANIANIEMCYESTONIAGRECJAHISZPANIAFRANCJAIRLANDIAWŁOCHYCYPRŁOTWALITWALUKSEMBURGWĘGRYMALTANIDERLANDYAUSTRIAPOLSKAPORTUGALIARUMUNIASŁOWENIASŁOWACJAFINLANDIASZWECJAZJEDNOCZONE KRÓLESTWOAdres, na który należy przesyłać powiadomienia do Komisji Europejskiej:European CommissionDG External RelationsDirectorate A. Crisis Platform and Policy Coordination in CFSPUnit A2. Crisis Management and Conflict PreventionCHAR 12/106B-1049 Bruxelles/Brussel (Belgium)E-mail: relex-sanctions@ec.europa.euTel. (32 2) 295 55 85/ 296 61 33Faks: (32 2) 299 08 73[1] Dz.U. L 41 z 13.2.2007, str. 17.[2] Dz.U. L 40 z 12.2.2004, str. 35. Wspólne stanowisko zmienione wspólnym stanowiskiem 2004/902/WPZiB (Dz.U. L 379 z 24.12.2004, str.113.)[3] Dz.U. L 19 z 24.1.2006, str. 38.[4] Dz.U. L 201 z 25.7.2006, str. 36.[5] Dz.U. L 40 z 12.2.2004, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr […]/2007 (Dz.U. L […] z […].6.2007 r., str. […]).