               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.10.2016
            COM(2016) 669 final
            2016/0330(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Wniosek jest przedstawiany w kontekście reformy reguł pochodzenia GSP z 2010 r. wprowadzonej rozporządzeniem (UE) nr 1063/2010 z dnia 18 listopada 2010 r., które zmieniło rozporządzenie (EWG) nr 2454/93.

               W ramach reformy do systemu kumulacji pochodzenia, który wcześniej funkcjonował między Unią, Szwajcarią i Norwegią, włączono warunkowo Turcję.

               W ramach tej reformy wprowadzono także nowy system poświadczania pochodzenia przez zarejestrowanych eksporterów, którego stosowanie jest odroczone do dnia 1 stycznia 2017 r.

               W oparciu o powyższe elementy należy dokonać zmiany istniejącego instrumentu prawnego mającego zastosowanie do systemu kumulacji pochodzenia między Unią, Szwajcarią i Norwegią. Jest to celem niniejszego wniosku.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Wniosek jest spójny ze wspólną polityką handlową, w szczególności z polityką celną, zasadą swobodnego obrotu towarami i regułami pochodzenia.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Nie dotyczy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 5;
                  decyzja Rady nr 2001/101/WE z dnia 5 grudnia 2000 r.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest związany ze wspólną polityką handlową, która należy do wyłącznych kompetencji Unii.

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ jego skutki są ściśle ograniczone do tego, co jest niezbędne dla zapewnienia rozszerzenia kumulacji obowiązującej w stosunku do produktów pochodzących ze Szwajcarii i Norwegii na Turcję.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Rada, na wniosek negocjatora, przyjmuje decyzję upoważniającą do podpisania porozumienia. Niniejszy dokument stanowi wniosek dotyczący takiej decyzji.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Konsultacje z zainteresowanymi stronami utorowały drogę do porozumienia, które jest w pełni zaakceptowane we wszystkich jego elementach.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

               Nie przeprowadzono żadnej oceny skutków w odniesieniu do towarzyszącego harmonogramu i wytycznych dotyczących lepszego stanowienia prawa, gdyż przedmiotowy wniosek odnosi się do kumulacji pochodzenia między Unią, Szwajcarią, Norwegią i ewentualnie Turcją, czyli systemu, który już wcześniej istniał, a obecnie jest dostosowywany, tak aby spełnić wymogi techniczne wynikające z wdrażania systemu zarejestrowanych eksporterów (REX) od dnia 1 stycznia 2017 r.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

               Wniosek nie ma skutków dla ochrony praw podstawowych.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie dotyczy.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Środek będzie regularnie oceniany przez Strony, które będą uczestniczyć w regularnych kontaktach, sesjach szkoleniowych i spotkaniach dotyczących wdrożenia systemu REX.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

               Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Poprzednie Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą oraz każdym krajem EFTA, który przyznaje preferencje taryfowe w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (Norwegia i Szwajcaria), z zastrzeżeniem, że towary z zawartością części o pochodzeniu norweskim lub szwajcarskim są traktowane po ich wejściu na obszar celny Wspólnoty jak towary z zawartością części pochodzenia wspólnotowego, zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej (decyzja Rady z dnia 5 grudnia 2000 r.), należy zastąpić nowym porozumieniem w celu uwzględnienia reformy reguł pochodzenia GSP przyjętej rozporządzeniem nr 1063/2010 z dnia 18 listopada 2010 r. W następstwie upoważnienia udzielonego Komisji przez Radę w dniu 8 marca 2012 r. przeprowadzono i zakończono rokowania z Norwegią i Szwajcarią w sprawie tego nowego porozumienia.

               2016/0330 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z jego art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 41 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446
                  1
                produkty uzyskane w Norwegii, Szwajcarii lub Turcji zawierające materiały, które nie zostały tam w całości uzyskane, uznaje się za pochodzące z kraju korzystającego, pod warunkiem że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 45 tego rozporządzenia delegowanego (system kumulacji).

               (2)Zgodnie z art. 54 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 system kumulacji ma zastosowanie, pod warunkiem że Norwegia przyznaje, na zasadzie wzajemności, takie samo traktowanie produktom pochodzącym z krajów korzystających, zawierającym materiały pochodzące z Unii.

               (3)W zakresie, w jakim dotyczy to Norwegii, ten system kumulacji został pierwotnie ustanowiony w drodze porozumienia w formie wymiany listów między Unią i Norwegią. Ta wymiana listów miała miejsce w dniu 29 stycznia 2001 r. po zatwierdzeniu przez Radę decyzją 2001/101/WE
                  2
               .

               (4)W celu zapewnienia stosowania pojęcia pochodzenia odpowiadającego temu, które określono w regułach pochodzenia w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) Unii, Norwegia zmieniła swoje reguły pochodzenia w ramach GSP. Konieczne jest zatem dokonanie zmiany porozumienia w formie wymiany listów między Unią i Norwegią.

               (5)System wzajemnego uznawania zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A przez Unię, Norwegię i Szwajcarię powinien nadal obowiązywać w ramach zmienionej wymiany listów i być warunkowo stosowany przez Turcję w celu ułatwienia wymiany handlowej między Unią, Norwegią, Szwajcarią i Turcją.

               (6)Ponadto reguły pochodzenia w ramach GSP Unii, zreformowane w 2010 r., przewidują wprowadzenie nowego systemu ustalania dowodów pochodzenia przez zarejestrowanych eksporterów, który ma być stosowany od dnia 1 stycznia 2017 r. Również w tym zakresie należy dokonać zmian w wymianie listów.

               (7)Aby uprzedzić stosowanie tego nowego systemu oraz przepisów z nim związanych, w dniu 8 marca 2012 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania porozumienia z Norwegią, w formie wymiany listów, dotyczącego wzajemnego uznawania zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i określającego, że produkty z zawartością części o pochodzeniu norweskim, szwajcarskim lub tureckim mają być traktowane w chwili ich przybycia na obszar celny Unii jak produkty z zawartością części o pochodzeniu unijnym. Rokowania zostały pomyślnie zakończone parafowaniem porozumienia.

               (8)Należy zatem podpisać porozumienie, w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Podpisanie Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej („porozumienie”) zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii, z zastrzeżeniem zawarcia porozumienia.

               Tekst porozumienia w formie wymiany listów, które ma zostać podpisane, dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania porozumienia, z zastrzeżeniem jego zawarcia, osobom wskazanym przez negocjatora porozumienia.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1).

                     (2)
                  Decyzja Rady 2001/101/WE z dnia 5 grudnia 2000 r. dotycząca zatwierdzenia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą oraz każdym krajem EFTA, który przyznaje preferencje taryfowe w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (Norwegia oraz Szwajcaria), z zastrzeżeniem, że towary z zawartością części o pochodzeniu norweskim lub szwajcarskim traktowane będą po ich wejściu na obszar celny Wspólnoty jak towary z zawartością części pochodzenia wspólnotowego (porozumienie wzajemne) (Dz.U. L 38 z 8.2.2001, s. 24).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.10.2016
            COM(2016) 669 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

               Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

               A. List Unii

                     …, …

                     [miejsce i data]

               Szanowni Państwo!

               1. Unia Europejska („Unia”) i Królestwem Norwegii („Norwegia”) jako Strony niniejszego porozumienia przyjmują do wiadomości, że do celów ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) obie Strony stosują podobne reguły pochodzenia oparte na następujących zasadach ogólnych:

               (a)definicja pojęcia produktów pochodzących oparta na takich samych kryteriach;

               (b)postanowienia dotyczące regionalnej kumulacji pochodzenia;

               (c)postanowienia dotyczące stosowania kumulacji do materiałów, które pochodzą, w rozumieniu reguł pochodzenia GSP Stron, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji;

               (d)postanowienia dotyczące ogólnej tolerancji w odniesieniu do materiałów niepochodzących;

               (e)postanowienia dotyczące niezmienności produktów z kraju korzystającego;

               (f)postanowienia dotyczące wystawiania lub sporządzania zastępczych dowodów pochodzenia;

               (g)wymóg współpracy administracyjnej z właściwymi organami krajów korzystających w zakresie dowodów pochodzenia.

               2. Unia i Norwegia uznają, że materiały pochodzące, w rozumieniu ich odpowiednich reguł pochodzenia GSP, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji uzyskują pochodzenie z kraju korzystającego z systemu GSP którejkolwiek ze Stron, jeżeli są poddawane w tym kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza operacje uważane za obróbkę lub przetworzenie niewystarczające dla nadania statusu produktów pochodzących. Niniejszy akapit stosuje się do materiałów pochodzących ze Szwajcarii i Turcji, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych odpowiednio w pkt 15 i 16.

               Organy celne państw członkowskich Unii oraz Norwegii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną, szczególnie do celów późniejszej weryfikacji dowodów pochodzenia w odniesieniu do materiałów, o których mowa w poprzednim akapicie. Zastosowanie mają postanowienia dotyczące współpracy administracyjnej zawarte w protokole nr 3 do umowy z dnia 14 maja 1973 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Królestwem Norwegii.

               Postanowień niniejszego punktu nie stosuje się do produktów objętych działami 1–24 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów przyjętego przez organizację powołaną na mocy Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, podpisanej w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r. („System Zharmonizowany”).

               3. Unia i Norwegia zobowiązują się niniejszym uznawać zastępcze dowody pochodzenia w formie zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A („świadectwa zastępcze”) wystawione przez organy celne drugiej Strony i zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządzone przez ponownego nadawcę drugiej Strony zarejestrowanego do tego celu.

               Każda ze Stron może ocenić kwalifikowalność produktów objętych zastępczym dowodem pochodzenia do preferencyjnego traktowania zgodnie z własnym ustawodawstwem.

               4. Przed wystawieniem lub sporządzeniem zastępczego dowodu pochodzenia każda Strona zapewnia spełnienie następujących warunków:

               (a)zastępczy dowód pochodzenia może zostać wystawiony lub sporządzony tylko wówczas, gdy pierwotny dowód pochodzenia został wystawiony lub sporządzony zgodnie z przepisami obowiązującymi w Unii lub w Norwegii;

               (b)jedynie w przypadku gdy produkty nie zostały dopuszczone do obrotu na terytorium jednej ze Stron, dowód pochodzenia lub zastępczy dowód pochodzenia może zostać zastąpiony jednym lub większą liczbą zastępczych dowodów pochodzenia w celu wysłania wszystkich lub niektórych produktów objętych pierwotnym dowodem pochodzenia z tej Strony do drugiej Strony;

               (c)produkty pozostawały pod dozorem celnym u Strony ponownie wysyłającej i nie zostały zmienione, w jakikolwiek sposób przekształcone ani poddane czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich dobrym w stanie („zasada niezmienności”);

               (a)w przypadku gdy produkty uzyskały status pochodzenia w ramach odstępstwa od reguł pochodzenia przyznanego przez Stronę, zastępczych dowodów pochodzenia nie wystawia się ani nie sporządza się, jeżeli produkty są ponownie wysyłane do drugiej Strony;

               (b)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli produkty, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, uzyskały status pochodzenia przez zastosowanie kumulacji regionalnej;

               (c)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli Strona ponownie wysyłająca nie przyznała produktom, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, preferencyjnego traktowania.

               5. Do celów pkt 4 lit. c) mają zastosowanie poniższe warunki:

               Jeżeli wydaje się, że są podstawy do wątpliwości co do zgodności z zasadą niezmienności, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia dowodu zgodności z tą zasadą, co można wykazać za pomocą wszelkich środków.

               Na wniosek ponownego nadawcy organy celne Strony ponownie wysyłającej poświadczają, że produkty pozostawały podczas ich pobytu na terytorium tej Strony pod dozorem celnym i że podczas ich przechowywania na terytorium danej Strony organy celne nie udzieliły żadnego pozwolenia na zmianę, przekształcenie w jakikolwiek sposób ani poddanie produktów czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich w dobrym stanie.

               Jeśli zastępczy dowód jest świadectwem zastępczym, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia nie występują o świadectwo o braku manipulacji za okres pozostawania produktów na terytorium drugiej Strony.

               6. Każda ze Stron zapewnia, że:

               a)
                     jeżeli zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym z GSP Unii i GSP Norwegii, organy celne państw członkowskich Unii i organy celne Norwegii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną do celów późniejszej weryfikacji tych zastępczych dowodów pochodzenia. Na wniosek Strony będącej miejscem przeznaczenia organy celne Strony ponownie wysyłającej wszczynają i prowadzą procedurę późniejszej weryfikacji odpowiednich pierwotnych dowodów pochodzenia;

               b)
                     gdy zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym wyłącznie z systemu GSP Strony będącej miejscem przeznaczenia, Strona ta przeprowadza procedurę późniejszej weryfikacji pierwotnych dowodów pochodzenia we współpracy z krajem korzystającym. Pierwotne dowody pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji lub, w stosownych przypadkach, kopie pierwotnych dowodów pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji są przedkładane przez organy celne Strony ponownie wysyłającej organom celnym Strony będącej miejscem przeznaczenia w celu umożliwienia im przeprowadzenia procedury późniejszej weryfikacji.

               7. Każda ze Stron zapewnia, że:

               (a)w prawym górnym polu każdego świadectwa zastępczego wskazana jest nazwa pośredniczącego kraju ponownej wysyłki, w którym świadectwo zostało wystawione;

               (b)pole 4 zawiera wyrazy „replacement certificate” lub „certificat de remplacement” oraz datę wystawienia pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A wraz z jego numerem seryjnym;

               (c)w polu 1 umieszcza się nazwę/ imię i nazwisko ponownego nadawcy;

               (d)nazwa/ imię i nazwisko ostatecznego odbiorcy może(-gą) zostać umieszczona(-e) w polu 2;

               (e)wszystkie dane szczegółowe produktów ponownie wysyłanych, znajdujące się na pierwotnym świadectwie, przenosi się do pól 3–9;

               (f)w polu 10 można wpisać dane faktury wystawionej przez ponownego nadawcę;

               (g)poświadczenie organu celnego, który wystawił świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11. Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego. Dane szczegółowe z pola 12 dotyczące kraju pochodzenia oraz kraju przeznaczenia przenosi się z pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A. Ponowny nadawca podpisuje świadectwo pochodzenia w polu 12. Ponowny nadawca, który podpisuje pole 12 w dobrej wierze, nie ponosi odpowiedzialności za prawidłowość danych szczegółowych zawartych w pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A;

               (h)organ celny, do którego złożono wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, odnotowuje na pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A wagę, liczbę oraz charakter przesyłanych dalej produktów oraz wpisuje na nim numery seryjne każdego odpowiedniego świadectwa zastępczego lub świadectw zastępczych. Organ ten przechowuje wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, jak również pierwotne świadectwo pochodzenia na formularzu A przez okres co najmniej trzech lat;

               (i)zastępcze świadectwa pochodzenia sporządza się w języku angielskim lub francuskim.

               8. Każda ze Stron zapewnia, że:

               (a)ponowny nadawca umieszcza na każdym zastępczym oświadczeniu o pochodzeniu następujące informacje:

               (1)wszystkie dane ponownie wysyłanych produktów pobrane z pierwotnego dowodu pochodzenia;

               (2)data sporządzenia pierwotnego dowodu pochodzenia;

               (3)dane pierwotnego dowodu pochodzenia, w tym – w stosownych przypadkach – informacje o kumulacji zastosowanej wobec towarów będących przedmiotem oświadczenia o pochodzeniu;

               (4)nazwa/ nazwisko i imię, adres i numer zarejestrowanego eksportera;

               (5)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy w Unii lub w Norwegii;

               (6)data i miejsce sporządzenia oświadczenia o pochodzeniu lub wystawienia świadectwa pochodzenia;

               (b)każde zastępcze oświadczenie o pochodzeniu oznacza się jako „Replacement statement” lub „Attestation de remplacement”;

               (c)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu są sporządzane przez ponownych nadawców zarejestrowanych w elektronicznym systemie samodzielnego poświadczania pochodzenia przez eksporterów, zwanym systemem zarejestrowanych eksporterów (REX), niezależnie od wartości produktów pochodzących zawartych w pierwotnej przesyłce;

               (d)w przypadku zastąpienia dowodu pochodzenia ponowny nadawca umieszcza na pierwotnym dowodzie pochodzenia następujące informacje:

               (1)data sporządzenia zastępczego oświadczenia lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i ilości towarów objętych oświadczeniem zastępczym lub oświadczeniami zastępczymi o pochodzeniu;

               (2)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres ponownego nadawcy;

               (3)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy lub odbiorców w Unii lub w Norwegii;

               (e)pierwotne oświadczenie o pochodzeniu oznacza się dopiskiem „Replaced” lub „Remplacé”;

               (f)zastępcze oświadczenie o pochodzeniu jest ważne przez dwanaście miesięcy od daty jego sporządzenia;

               (g)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządza się w języku angielskim lub francuskim.

               9. Pierwotne dowody pochodzenia i kopie zastępczych dowodów pochodzenia są przechowywane przez ponownego nadawcę przez co najmniej trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym zastępcze dowody pochodzenia zostały wystawione lub sporządzone.

               10. Strony zgodnie postanawiają dzielić się kosztami systemu REX według zasad współpracy, które zostaną określone przez właściwe organy Stron.

               11. Wszelkie różnice stanowisk między Stronami wynikające z interpretacji lub stosowania niniejszego porozumienia są rozwiązywane wyłącznie w drodze dwustronnych negocjacji między Stronami. Jeżeli różnice te mogą mieć wpływ na interesy Szwajcarii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje.

               12. Strony mogą zmienić niniejsze porozumienie za obopólną zgodą na piśmie w dowolnym momencie. Na wniosek jednej ze Stron obie Strony rozpoczynają konsultacje w sprawie ewentualnych zmian niniejszego porozumienia. Jeżeli zmiany te mogą mieć wpływ na interesy Szwajcarii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje. Zmiany takie wchodzą w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy obie Strony powiadomią się wzajemnie o spełnieniu odpowiednich wymogów wewnętrznych.

               13. W przypadku poważnych wątpliwości co do właściwego funkcjonowania niniejszego porozumienia każda ze Stron może zawiesić jego stosowanie, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

               14. Niniejsze porozumienie może zostać rozwiązane przez każdą ze Stron, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

               15. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących ze Szwajcarii tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie ze Szwajcarią i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.

               16. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących z Turcji
                  1
                tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie z Turcją i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.

               17. Od chwili wejścia w życie porozumienia między Norwegią i Turcją zgodnie z pkt 2 akapit pierwszy niniejszego porozumienia i z zastrzeżeniem wzajemności ze strony Turcji każda ze Stron może postanowić, że zastępcze dowody pochodzenia dla produktów zawierających materiały pochodzące z Turcji, które zostały przetworzone w ramach kumulacji dwustronnej w państwach korzystających z GSP, mogą być wystawiane lub sporządzane w Stronach.

               18. Niniejsze porozumienie wchodzi w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy Unia i Norwegia powiadomią się wzajemnie o spełnieniu wymaganych wewnętrznych procedur przyjęcia. Od tego dnia niniejsze rozporządzenie zastępuje Porozumienie w formie wymiany listów podpisane w dniu 14 grudnia 2000 r.
                  2
               .

               Zwracam się do Państwa z prośbą o potwierdzenie zgody Państwa rządu na powyższe ustalenia.

               Mam zaszczyt zaproponować, jeżeli powyższe ustalenia zostaną przyjęte przez Państwa rząd, aby niniejszy list oraz Państwa potwierdzenie stanowiły łącznie porozumienie między Unią Europejską a Królestwem Norwegii.

               Z wyrazami najwyższego szacunku

               W imieniu Unii Europejskiej

                  B. List Norwegii

               Szanowni Państwo!

               Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Państwa listu o następującej treści:

               1. Unia i Norwegia jako Strony niniejszego porozumienia przyjmują do wiadomości, że do celów ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) obie Strony stosują podobne reguły pochodzenia oparte na następujących zasadach ogólnych:

               (a)definicja pojęcia produktów pochodzących oparta na takich samych kryteriach;

               (b)postanowienia dotyczące regionalnej kumulacji pochodzenia;

               (c)postanowienia dotyczące stosowania kumulacji do materiałów, które pochodzą, w rozumieniu reguł pochodzenia GSP Stron, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji;

               (d)postanowienia dotyczące ogólnej tolerancji w odniesieniu do materiałów niepochodzących;

               (e)postanowienia dotyczące niezmienności produktów z kraju korzystającego;

               (f)postanowienia dotyczące wystawiania lub sporządzania zastępczych dowodów pochodzenia;

               (g)wymóg współpracy administracyjnej z właściwymi organami krajów korzystających w zakresie dowodów pochodzenia.

               2. Unia i Norwegia uznają, że materiały pochodzące, w rozumieniu ich odpowiednich reguł pochodzenia GSP, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji uzyskują pochodzenie z kraju korzystającego z systemu GSP którejkolwiek ze Stron, jeżeli są poddawane w tym kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza operacje uważane za obróbkę lub przetworzenie niewystarczające dla nadania statusu produktów pochodzących. Niniejszy akapit stosuje się do materiałów pochodzących ze Szwajcarii i Turcji, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych odpowiednio w pkt 15 i 16.

               Organy celne państw członkowskich Unii oraz Norwegii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną, szczególnie do celów późniejszej weryfikacji dowodów pochodzenia w odniesieniu do materiałów, o których mowa w poprzednim akapicie. Zastosowanie mają postanowienia dotyczące współpracy administracyjnej zawarte w protokole nr 3 do umowy z dnia 14 maja 1973 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Królestwem Norwegii.

               Postanowień niniejszego punktu nie stosuje się do produktów objętych działami 1–24 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów przyjętego przez organizację powołaną na mocy Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, podpisanej w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r. („System Zharmonizowany”).

               3. Unia i Norwegia zobowiązują się niniejszym uznawać zastępcze dowody pochodzenia w formie zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A („świadectwa zastępcze”) wystawione przez organy celne drugiej Strony i zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządzone przez ponownego nadawcę drugiej Strony zarejestrowanego do tego celu.

               Każda ze Stron może ocenić kwalifikowalność produktów objętych zastępczym dowodem pochodzenia do preferencyjnego traktowania zgodnie z własnym ustawodawstwem.

               4. Przed wystawieniem lub sporządzeniem zastępczego dowodu pochodzenia każda Strona zapewnia spełnienie następujących warunków:

               (a)zastępczy dowód pochodzenia może zostać wystawiony lub sporządzony tylko wówczas, gdy pierwotny dowód pochodzenia został wystawiony lub sporządzony zgodnie z przepisami obowiązującymi w Unii lub w Norwegii;

               (b)jedynie w przypadku gdy produkty nie zostały dopuszczone do obrotu na terytorium jednej ze Stron, dowód pochodzenia lub zastępczy dowód pochodzenia może zostać zastąpiony jednym lub większą liczbą zastępczych dowodów pochodzenia w celu wysłania wszystkich lub niektórych produktów objętych pierwotnym dowodem pochodzenia z tej Strony do drugiej Strony;

               (c)produkty pozostawały pod dozorem celnym u Strony ponownie wysyłającej i nie zostały zmienione, w jakikolwiek sposób przekształcone ani poddane czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich dobrym w stanie („zasada niezmienności”);

               (a)w przypadku gdy produkty uzyskały status pochodzenia w ramach odstępstwa od reguł pochodzenia przyznanego przez Stronę, zastępczych dowodów pochodzenia nie wystawia się ani nie sporządza się, jeżeli produkty są ponownie wysyłane do drugiej Strony;

               (b)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli produkty, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, uzyskały status pochodzenia przez zastosowanie kumulacji regionalnej;

               (c)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli Strona ponownie wysyłająca nie przyznała produktom, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, preferencyjnego traktowania.

               5. Do celów pkt 4 lit. c) mają zastosowanie poniższe warunki:

               Jeżeli wydaje się, że są podstawy do wątpliwości co do zgodności z zasadą niezmienności, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia dowodu zgodności z tą zasadą, co można wykazać za pomocą wszelkich środków.

               Na wniosek ponownego nadawcy organy celne Strony ponownie wysyłającej poświadczają, że produkty pozostawały podczas ich pobytu na terytorium tej Strony pod dozorem celnym i że podczas ich przechowywania na terytorium danej Strony organy celne nie udzieliły żadnego pozwolenia na zmianę, przekształcenie w jakikolwiek sposób ani poddanie produktów czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich w dobrym stanie.

               Jeśli zastępczy dowód jest świadectwem zastępczym, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia nie występują o świadectwo o braku manipulacji za okres pozostawania produktów na terytorium drugiej Strony.

               6. Każda ze Stron zapewnia, że:

               a)
                     jeżeli zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym z GSP Unii i GSP Norwegii, organy celne państw członkowskich Unii i organy celne Norwegii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną do celów późniejszej weryfikacji tych zastępczych dowodów pochodzenia. Na wniosek Strony będącej miejscem przeznaczenia organy celne Strony ponownie wysyłającej wszczynają i prowadzą procedurę późniejszej weryfikacji odpowiednich pierwotnych dowodów pochodzenia;

               b)
                     gdy zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym wyłącznie z systemu GSP Strony będącej miejscem przeznaczenia, Strona ta przeprowadza procedurę późniejszej weryfikacji pierwotnych dowodów pochodzenia we współpracy z krajem korzystającym. Pierwotne dowody pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji lub, w stosownych przypadkach, kopie pierwotnych dowodów pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji są przedkładane przez organy celne Strony ponownie wysyłającej organom celnym Strony będącej miejscem przeznaczenia w celu umożliwienia im przeprowadzenia procedury późniejszej weryfikacji.

               7. Każda ze Stron zapewnia, że:

               (a)w prawym górnym polu każdego świadectwa zastępczego wskazana jest nazwa pośredniczącego kraju ponownej wysyłki, w którym świadectwo zostało wystawione;

               (b)pole 4 zawiera wyrazy „replacement certificate” lub „certificat de remplacement” oraz datę wystawienia pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A wraz z jego numerem seryjnym;

               (c)w polu 1 umieszcza się nazwę/ imię i nazwisko ponownego nadawcy;

               (d)nazwa/ imię i nazwisko ostatecznego odbiorcy może(-gą) zostać umieszczona(-e) w polu 2;

               (e)wszystkie dane szczegółowe produktów ponownie wysyłanych, znajdujące się na pierwotnym świadectwie, przenosi się do pól 3–9;

               (f)w polu 10 można wpisać dane faktury wystawionej przez ponownego nadawcę;

               (g)poświadczenie organu celnego, który wystawił świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11. Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego. Dane szczegółowe z pola 12 dotyczące kraju pochodzenia oraz kraju przeznaczenia przenosi się z pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A. Ponowny nadawca podpisuje świadectwo pochodzenia w polu 12. Ponowny nadawca, który podpisuje pole 12 w dobrej wierze, nie ponosi odpowiedzialności za prawidłowość danych szczegółowych zawartych w pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A;

               (h)organ celny, do którego złożono wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, odnotowuje na pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A wagę, liczbę oraz charakter przesyłanych dalej produktów oraz wpisuje na nim numery seryjne każdego odpowiedniego świadectwa zastępczego lub świadectw zastępczych. Organ ten przechowuje wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, jak również pierwotne świadectwo pochodzenia na formularzu A przez okres co najmniej trzech lat;

               (i)zastępcze świadectwa pochodzenia sporządza się w języku angielskim lub francuskim.

               8. Każda ze Stron zapewnia, że:

               (a)ponowny nadawca umieszcza na każdym zastępczym oświadczeniu o pochodzeniu następujące informacje:

               (1)wszystkie dane ponownie wysyłanych produktów pobrane z pierwotnego dowodu pochodzenia;

               (2)data sporządzenia pierwotnego dowodu pochodzenia;

               (3)dane pierwotnego dowodu pochodzenia, w tym – w stosownych przypadkach – informacje o kumulacji zastosowanej wobec towarów będących przedmiotem oświadczenia o pochodzeniu;

               (4)nazwa/ nazwisko i imię, adres i numer zarejestrowanego eksportera;

               (5)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy w Unii lub w Norwegii;

               (6)data i miejsce sporządzenia oświadczenia o pochodzeniu lub wystawienia świadectwa pochodzenia;

               (b)każde zastępcze oświadczenie o pochodzeniu oznacza się jako „Replacement statement” lub „Attestation de remplacement”;

               (c)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu są sporządzane przez ponownych nadawców zarejestrowanych w elektronicznym systemie samodzielnego poświadczania pochodzenia przez eksporterów, zwanym systemem zarejestrowanych eksporterów (REX), niezależnie od wartości produktów pochodzących zawartych w pierwotnej przesyłce;

               (d)w przypadku zastąpienia dowodu pochodzenia ponowny nadawca umieszcza na pierwotnym dowodzie pochodzenia następujące informacje:

               (1)data sporządzenia zastępczego oświadczenia lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i ilości towarów objętych oświadczeniem zastępczym lub oświadczeniami zastępczymi o pochodzeniu;

               (2)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres ponownego nadawcy;

               (3)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy lub odbiorców w Unii lub w Norwegii;

               (e)pierwotne oświadczenie o pochodzeniu oznacza się dopiskiem „Replaced” lub „Remplacé”;

               (f)zastępcze oświadczenie o pochodzeniu jest ważne przez dwanaście miesięcy od daty jego sporządzenia;

               (g)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządza się w języku angielskim lub francuskim.

               9. Pierwotne dowody pochodzenia i kopie zastępczych dowodów pochodzenia są przechowywane przez ponownego nadawcę przez co najmniej trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym zastępcze dowody pochodzenia zostały wystawione lub sporządzone.

               10. Strony zgodnie postanawiają dzielić się kosztami systemu REX według zasad współpracy, które zostaną określone przez właściwe organy Stron.

               11. Wszelkie różnice stanowisk między Stronami wynikające z interpretacji lub stosowania niniejszego porozumienia są rozwiązywane wyłącznie w drodze dwustronnych negocjacji między Stronami. Jeżeli różnice te mogą mieć wpływ na interesy Szwajcarii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje.

               12. Strony mogą zmienić niniejsze porozumienie za obopólną zgodą na piśmie w dowolnym momencie. Na wniosek jednej ze Stron obie Strony rozpoczynają konsultacje w sprawie ewentualnych zmian niniejszego porozumienia. Jeżeli zmiany te mogą mieć wpływ na interesy Szwajcarii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje. Zmiany takie wchodzą w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy obie Strony powiadomią się wzajemnie o spełnieniu odpowiednich wymogów wewnętrznych.

               13. W przypadku poważnych wątpliwości co do właściwego funkcjonowania niniejszego porozumienia każda ze Stron może zawiesić jego stosowanie, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

               14. Niniejsze porozumienie może zostać rozwiązane przez każdą ze Stron, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

               15. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących ze Szwajcarii tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie ze Szwajcarią i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.

               16. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących z Turcji
                  3
                tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie z Turcją i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.

               17. Od chwili wejścia w życie porozumienia między Norwegią i Turcją zgodnie z pkt 2 akapit pierwszy niniejszego porozumienia i z zastrzeżeniem wzajemności ze strony Turcji każda ze Stron może postanowić, że zastępcze dowody pochodzenia dla produktów zawierających materiały pochodzące z Turcji, które zostały przetworzone w ramach kumulacji dwustronnej w państwach korzystających z GSP, mogą być wystawiane lub sporządzane w Stronach.

               18. Niniejsze porozumienie wchodzi w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy Unia i Norwegia powiadomią się wzajemnie o spełnieniu wymaganych wewnętrznych procedur przyjęcia. Od tego dnia niniejsze rozporządzenie zastępuje Porozumienie w formie wymiany listów podpisane w dniu 14 grudnia 2000 r.
                  4
               .

               Mam zaszczyt wyrazić zgodę mojego rządu na powyższe ustalenia.

                     (1)
                  Unia spełniła ten warunek przez publikację zawiadomienia Komisji zgodnie z art. 85 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania wspólnotowego kodeksu celnego, rozszerzającego system kumulacji dwustronnej ustanowiony na mocy tego artykułu na Turcję; Dz.U. C 134 z 15.4.2016, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 38 z 8.2.2001, s. 24.

                     (3)
                  Unia spełniła ten warunek przez publikację zawiadomienia Komisji zgodnie z art. 85 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania wspólnotowego kodeksu celnego, rozszerzającego system kumulacji dwustronnej ustanowiony na mocy tego artykułu na Turcję; Dz.U. C 134 z 15.4.2016, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 38 z 8.2.2001, s. 24.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.6.2016
            COM(2016) 362 final
            2016/0165(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiejwe Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami(linia budżetowa 33 02 03 01 – Prawo spółek)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               W celu zapewnienia wymaganej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie włączyć do Porozumienia EOG całe istotne prawodawstwo UE jak najszybciej po jego przyjęciu, a także umożliwić państwom EFTA należącym do EOG udział w działaniach i programach UE mających znaczenie dla obszaru EOG.

               Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady) ma na celu zmianę Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami w celu umożliwienia państwom EFTA należącym do EOG (Norwegii, Islandii i Liechtensteinowi) uczestnictwa w działaniach Unii związanych z linią budżetową 33 02 03 01: „Prawo spółek” włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu jest w pełni zgodny z celem Porozumienia EOG polegającym na promowaniu stałego i zrównoważonego wzmacniania więzi handlowych i gospodarczych między umawiającymi się stronami na równych warunkach konkurencji oraz przestrzegania tych samych zasad, by stworzyć jednorodny Europejski Obszar Gospodarczy.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Decyzja Wspólnego Komitetu jest również spójna z innymi politykami Unii, zwłaszcza z uwagi na cel ochrony jednorodności rynku wewnętrznego UE.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  1
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               Komisja we współpracy z ESDZ przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. Komisja ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić je Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

               Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

               Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu – zapewnienia jednorodności rynku wewnętrznego.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Państwa EFTA należące do EOG wnoszą wkład finansowy do budżetu Unii, linii budżetowej 33 02 03 01: „Prawo spółek”. Dokładna kwota zostanie ustalona zgodnie z postanowieniami Porozumienia EOG po przyjęciu niniejszego projektu decyzji Rady.

               2016/0165 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej
                  we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
                  (linia budżetowa 33 02 03 01 – Prawo spółek)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  2
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, Protokołu 31 do Porozumienia EOG („Protokół 31”).

               (3)Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczących prawa spółek.

               (5)Protokół 31 do Porozumienia EOG powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić podjęcie tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2016 r.

               (6)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno opierać się na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6–8.

                     (2)
                  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (3)
                  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.6.2016
            COM(2016) 362 final
            ZAŁĄCZNIK

            Wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiejwe Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami(linia budżetowa 33 02 03 01 – Prawo spółek)

               ZAŁĄCZNIK

                  DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG nr .../2016

                  z dnia
                  zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG
                  w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG, by włączyć działania Unii finansowane z budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczące prawa spółek.

               (2)Protokół 31 do Porozumienia EOG powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić podjęcie tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2016 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 7 Protokołu 31 do Porozumienia EOG dodaje się ustęp w brzmieniu:

               „13.Począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r. państwa EFTA uczestniczą w działaniach Unii związanych z następującą linią budżetową włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016:

               -linia budżetowa 33 02 03 01: »Prawo spółek«.”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG*.

                  1Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

                     (1)
                  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Wniosek DECYZJA RADY w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

text:
|

52011PC0813

	UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKUW dniu 26 marca 2010 r. Rada Europejska przyjęła wniosek Komisji Europejskiej dotyczący uruchomienia nowej strategii na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego, zatytułowanej „Europa 2020”[1], która opiera się na ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej ze szczególnym naciskiem na najważniejsze obszary wymagające działań, aby pobudzić europejski potencjał w dziedzinie trwałego wzrostu gospodarczego i konkurencyjności. W dążeniu do realizacji tej strategii Rada Europejska zatwierdziła szereg głównych celów unijnych, wspólnych dla państw członkowskich oraz Unii i wytyczających kierunek ich działań.Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że państwa członkowskie uznają swoje polityki gospodarcze oraz propagowanie zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynują je w ramach Rady. W dwóch odrębnych artykułach przewidziano, że Rada przyjmuje wytyczne dotyczące ogólnych kierunków polityki gospodarczej (art. 121) oraz wytyczne dotyczące zatrudnienia (art. 148), z zaznaczeniem, że wytyczne dotyczące zatrudnienia muszą być zgodne ze wspomnianymi wytycznymi w zakresie polityki gospodarczej. W związku z taką konstrukcją podstawy prawnej wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia i polityki gospodarczej przedstawiane są jako dwa odrębne – choć wzajemnie ze sobą powiązane – instrumenty prawne:-  zalecenie Rady w sprawie ogólnych wytycznych dla polityki gospodarczej państw członkowskich i Unii – Zintegrowane wytyczne dotyczące strategii „Europa 2020” – część pierwsza;-  decyzja Rady w sprawie wytycznych dla polityki zatrudnienia państw członkowskich – Zintegrowane wytyczne dotyczące strategii „Europa 2020” – część druga.Wytyczne te, wprowadzane w życie za pomocą powyższych instrumentów prawnych, składają się na zintegrowane wytyczne służące realizacji strategii „Europa 2020”. Wytyczne dotyczące zatrudnienia przyjęto dnia 21 października 2010 r. i zgodnie z decyzją w tej sprawie nie powinny one ulegać zmianom do 2014 r., co pozwoli skupić się na ich wdrażaniu.Ogólne cele i priorytety przedstawione w wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia nadal obowiązują. Zgodnie z art. 148 ust. 2 ich obowiązywanie na rok 2012 należy potwierdzić decyzją Rady po konsultacji z Parlamentem Europejskim, Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, Komitetem Regionów oraz Komitetem ds. Zatrudnienia.2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓWn.d.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKUDz.U. L 308 z 24.11.2010, s. 46.2011/0390 (CNS)WniosekDECYZJA RADYw sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskichRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 148 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],uwzględniając opinię Komitetu Zatrudnienia,uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],uwzględniając opinię Komitetu Regionów[4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Artykuł 145 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że państwa członkowskie i Unia działają w celu wypracowania skoordynowanej strategii dla zatrudnienia, a w szczególności na rzecz wspierania wysokiego poziomu kwalifikacji i wyszkolenia pracowników i ich zdolności do dostosowywania się, jak również wspierania reagujących na zmiany gospodarcze rynków pracy, mając na względzie osiągnięcie celów określonych w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE).(2) Zaproponowana przez Komisję strategia „Europa 2020” umożliwia Unii ukierunkowanie swojej gospodarki na inteligentny i zrównoważony wzrost, sprzyjający włączeniu społecznemu, któremu towarzyszy wysoki poziom zatrudnienia, wydajności i spójności społecznej. Pięć głównych celów, które wyszczególniono w ramach odpowiednich wytycznych, to cele wspólne, które wytyczają kierunek działań państw członkowskich, uwzględniając ich pozycje wyjściowe i uwarunkowania krajowe, jak również pozycję wyjściową i uwarunkowania Unii. Europejska strategia zatrudnienia ma kluczowe znaczenie dla wdrażania celów nowej strategii w zakresie zatrudnienia i rynku pracy.(3) Zintegrowane wytyczne są zgodne z konkluzjami Rady Europejskiej. Wyznaczają one dokładny kierunek, w jakim państwa członkowskie powinny zmierzać, opracowując swoje krajowe programy reform i wdrażając reformy, a także odzwierciedlają współzależności zgodnie z paktem stabilności i wzrostu. Wytyczne dotyczące zatrudnienia powinny stanowić podstawę dla wszelkich zaleceń, jakie Rada może kierować do poszczególnych państw członkowskich na mocy art. 148 ust. 4 TFUE, równolegle z indywidualnymi zaleceniami kierowanymi do państw członkowskich na podstawie art. 121 ust. 2 tego Traktatu. Wytyczne dotyczące zatrudnienia powinny stanowić również podstawę opracowania wspólnego sprawozdania o zatrudnieniu, przesyłanego co roku przez Radę i Komisję Europejską do Rady Europejskiej.(4) Analiza projektu krajowych programów reform państw członkowskich zawartego w projekcie wspólnego sprawozdania o zatrudnieniu wskazuje na to, że państwa członkowskie nadal powinny skupiać wszystkie wysiłki na priorytetowych obszarach, tj. na podnoszeniu współczynnika aktywności zawodowej i ograniczaniu bezrobocia strukturalnego, zwiększaniu zasobów wykwalifikowanej siły roboczej odpowiadającej potrzebom rynku pracy, promowaniu jakości zatrudnienia i uczenia się przez całe życie, poprawie wydajności systemów kształcenia i szkolenia na wszystkich poziomach oraz zwiększaniu liczby osób podejmujących studia wyższe, promowaniu włączenia społecznego i zwalczaniu ubóstwa.(5) Wytyczne dotyczące zatrudnienia przyjęte w 2010 r. nie powinny ulegać zmianom do 2014 r., aby można było skupić się na ich wdrażaniu. Do końca roku 2014 r. należy ściśle ograniczyć ich aktualizację.(6) Podczas wdrażania wytycznych dotyczących zatrudnienia państwa członkowskie powinny korzystać z Europejskiego Funduszu Socjalnego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich określone w załączniku do decyzji Rady z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich[5] obowiązują również w 2012 r., a państwa członkowskie uwzględniają je w swojej polityce zatrudnienia .Artykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w […]W imieniu RadyPrzewodniczący [1] COM(2010) 2020 z 3.3.2010.[2] Dz.U. C […] z […], s. […].[3] Dz.U. C […] z […], s. […].[4] Dz.U. C […] z […], s. […].[5] Decyzja Rady 2010/707/UE z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich (Dz.U. L 308 z 24.11.2010, s. 46)


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.12.2015
            COM(2015) 656 final
            2015/0299(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika XXI (Statystyka)do Porozumienia EOG(statystyki wydatków na ochronę zdrowia)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               W celu zapewnienia koniecznej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie włączać do Porozumienia EOG wszystkie stosowne przepisy UE jak najszybciej po ich przyjęciu.

               2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               Celem projektu decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączonego do wniosku dotyczącego decyzji Rady) jest zmiana załącznika XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG w celu włączenia rozporządzenia Komisji (UE) nr 2015/359 z dnia 4 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1338/2008 w odniesieniu do statystyk w zakresie wydatków na ochronę zdrowia i jej finansowania
                  1
                do Porozumienia EOG.

               Uzasadnienie wymaganych zmian we włączeniu rozporządzenia (UE) nr 2015/359 do Porozumienia EOG

               Stosowny przepis:

               art. 3 i 5; przekazywanie danych dotyczących leczenia „jednego dnia” (HC.1.2), rehabilitacji dziennej (HC.2.2), dziennej opieki długoterminowej (zdrowotnej) (HC.3.2) oraz schematów finansowania przez przedsiębiorstwa (HF.2.3).

               Uzasadnienie i proponowane rozwiązanie:

               Informacje dotyczące opieki dziennej (leczenia „jednego dnia”, rehabilitacji dziennej i opieki długoterminowej) oraz schematów finansowania przez przedsiębiorstwa nie są dostępne w Liechtensteinie i nie są istotne na poziomie krajowym. Zgodnie z zasadą 11 Europejskiego kodeksu praktyk statystycznych statystyki europejskie muszą odpowiadać potrzebom użytkowników. Potrzeby priorytetowe należy zaspokajać i uwzględniać w programach prac Eurostatu i krajowych urzędów statystycznych. Z kolei oznacza to, że dane statystyczne, które nie odpowiadają potrzebom użytkowników, nie powinny być gromadzone.

               HC.1.2, HC.2.2, HC.3.2 – dane dotyczące opieki dziennej (leczenia, „jednego dnia”, rehabilitacji dziennej i opieki długoterminowej):

               Dostawcy usług medycznych w Liechtensteinie rejestrują tylko dane na temat swojej działalności według kategorii opieki szpitalnej lub opieki ambulatoryjnej. Rozróżnienie między opieką ambulatoryjną i opieką dzienną nie jest powszechnie stosowane i z tego powodu nie ma dostępnych danych w tym zakresie. Leczenie „jednego dnia” (HC.1.2) jest jednak uwzględnione w leczeniu ambulatoryjnym (HC.1.3), rehabilitacja dzienna (HC.2.2) jest uwzględniona w rehabilitacji ambulatoryjnej (HC 2.3), a dzienna opieka długoterminowa (zdrowotna) (HC.3.2) jest uwzględniona w ambulatoryjnej opiece długoterminowej (zdrowotnej) (HC 3.3).

               W związku z tym proponuje się następujące zmiany:

               „Liechtenstein jest zwolniony z przekazywania odrębnych danych w zakresie leczenia „jednego dnia” (HC.1.2), rehabilitacji dziennej (HC.2.2) i dziennej opieki długoterminowej (zdrowotnej) (HC.3.2), które są uwzględniane w danych przekazywanych odpowiednio na temat leczenia ambulatoryjnego (HC 1.3), rehabilitacji ambulatoryjnej (HC 2.3) i ambulatoryjnej opieki długoterminowej (zdrowotnej) (HC 3.3).”

               HF. 2.3 – Schematy finansowania przez przedsiębiorstwa:

               W Liechtensteinie nie są dostępne informacje o schematach finansowania przez przedsiębiorstwa. Ponadto wydatki na opiekę zdrowotną w przedsiębiorstwach stanowią bardzo małą część całkowitych wydatków na opiekę zdrowotną, zatem obciążenie związane z gromadzeniem tych informacji jest nieproporcjonalne. Zwolnienie Liechtensteinu z obowiązku przekazywania danych w przypadku HF.2.3 podlega ciągłemu ponownemu rozpatrzeniu przez umawiające się strony porozumienia EOG na podstawie informacji przekazanych przez Urząd Statystyczny Liechtensteinu, który poinformuje Eurostat, jeśli wydatków na schematy finansowania przez przedsiębiorstwa nie można dłużej uznać za nieznaczne.

               W związku z tym proponuje się następujące zmiany:

               „Liechtenstein jest zwolniony z przekazywania danych w zakresie schematów finansowania przez przedsiębiorstwa (HF.2.3).” Niniejsze zwolnienie podlega przeglądowi przez Wspólny Komitet EOG, ilekroć dane liczbowe dostarczone przez Liechtenstein wykażą, że wydatki na schematy finansowania przez przedsiębiorstwa w Liechtensteinie nie są już nieznaczne.”

               3.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               Komisja przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. Komisja ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić go Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               2015/0299 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika XXI (Statystyka)
                  do Porozumienia EOG
                  (statystyki wydatków na ochronę zdrowia)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 338 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r.
                  2
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG.

               (3)Do Porozumienia EOG należy włączyć rozporządzenie Komisji 2015/359/UE
                  4
               . Informacje na temat opieki dziennej i schematów finansowania przez przedsiębiorstwa, jak również opieki dziennej ambulatoryjnej nie są dostępne w Liechtensteinie i z tego powodu Liechtenstein powinien zostać zwolniony z obowiązku przekazywania tych danych.

               (4)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG,

               (5)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno w związku z tym być oparte na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 62 z 6.3.2015, s. 6.

                     (2)
                  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (3)
                  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (4)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/359 z dnia 4 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1338/2008 w odniesieniu do statystyk w zakresie wydatków na ochronę zdrowia i jej finansowania (Dz.U. L 62 z 6.3.2015, s. 6).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.12.2015
            COM(2015) 656 final
            ZAŁĄCZNIKI
            DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG nr .../2015z dniazmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOGdoWniosku Radyw sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG

               ZAŁĄCZNIK

                  DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG nr .../2015
                  z dnia
                  zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dalej zwane „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)
                     W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) 2015/359 z dnia 4 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1338/2008 w odniesieniu do statystyk w zakresie wydatków na ochronę zdrowia i jej finansowania
                  1
               .

               (2)
                     Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XXI do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Po pkt 18z5 (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 205/2014) załącznika XXI do Porozumienia EOG dodaje się punkt w brzmieniu:

               „18z6.
                     32015 R 0359: rozporządzenie Komisji (UE) 2015/359 z dnia 4 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1338/2008 w odniesieniu do statystyk w zakresie wydatków na ochronę zdrowia i jej finansowania (Dz.U. L 62 z 6.3.2015, s. 6.).

               Do celów niniejszego rozporządzenia przepisy niniejszego Porozumienia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               a)
                     Liechtenstein jest zwolniony z przekazywania odrębnych danych w zakresie leczenia „jednego dnia” (HC.1.2), rehabilitacji dziennej (HC.2.2) i dziennej opieki długoterminowej (zdrowotnej) (HC.3.2), które są uwzględniane w danych przekazywanych odpowiednio na temat leczenia ambulatoryjnego (HC 1.3), rehabilitacji ambulatoryjnej (HC 2.3) i ambulatoryjnej opieki długoterminowej (zdrowotnej) (HC 3.3).

               b)
                     Liechtenstein jest zwolniony z przekazywania danych na temat schematów finansowania przez przedsiębiorstwa (HF.2.3). Niniejsze zwolnienie podlega przeglądowi przez Wspólny Komitet EOG, ilekroć dane liczbowe dostarczone przez Liechtenstein wykażą, że wydatki na schematy finansowania przez przedsiębiorstwa w Liechtensteinie nie są już nieznaczne.”.

               Artykuł 2

               Teksty rozporządzenia (UE) 2015/359 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG*.

                  2Artykuł 4

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                     [...]

                  Sekretarze
                  Wspólnego Komitetu EOG

                     [...]

                     (1)
                  Dz.U. L 62 z 6.3.2015, s. 6.

                     (2)
                  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 15.6.2016
            COM(2016) 389 final
            2016/0183(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym drugiej raty za 2016 r.

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Przyczyny i cele wniosku

                  Niniejszy wniosek dotyczy projektu decyzji Rady dotyczącej 2. raty wkładów finansowych na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), wnoszonych przez państwa członkowskie w roku 2016.

                  11. EFR oraz inne fundusze EFR, które nie zostały jeszcze zamknięte (tj. 8., 9. i 10. EFR), są zarządzane według  zasad, na które składają się następujące dokumenty:

                  obowiązująca Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP-UE”), z późniejszymi zmianami
                     1
                  ,

                  Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
                     2
                   („umowa wewnętrzna” dotycząca 11. EFR),

                  rozporządzenie Rady (UE) 2015/323 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju
                     3
                   („rozporządzenie finansowe dotyczące 11. EFR”).

                  Wymienione wyżej dokumenty zawierają wieloletnie zobowiązania państw członkowskich do zapewnienia wsparcia finansowego na rzecz EFR. Rozporządzenie finansowe dotyczące 11. EFR przewiduje regularne wnoszenie wkładów przez państwa członkowskie do EFR na podstawie wcześniej ustalonych zobowiązań finansowych. Regularne wkłady są następstwem technicznych decyzji Rady odzwierciedlających realizację podjętych wcześniej zobowiązań finansowych.

                  Niektóre pozycje w uzasadnieniu nie mają zatem zastosowania do wezwań do wnoszenia regularnych wkładów, takich jak niniejsze wezwanie.

               Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Zob. pkt 1. Przyczyny i cele wniosku

               Spójność z innymi politykami Unii

                  Zob. pkt 1. Przyczyny i cele wniosku

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               Podstawa prawna

                  Zgodnie z art. 21 ust. 7 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR w przypadku każdej z tych kwot określa się kwotę, którą zarządza Komisja, i kwotę, którą zarządza Europejski Bank Inwestycyjny (EBI).

                  Zgodnie z art. 52 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR Europejski Bank Inwestycyjny przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.

                  Zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują dostępne kwoty z tytułu poprzednich EFR, jednego po drugim. Wezwania do wniesienia wkładów, o których mowa w niniejszym wniosku, dotyczą zatem kwot w ramach 10. EFR dla EIB i dla Komisji.

                  Zgodnie z art. 21 ust. 3 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR Rada musi podjąć decyzję w sprawie niniejszego wniosku nie później niż w terminie 21 dni kalendarzowych od jego przedstawienia przez Komisję.

                  Zgodnie z art. 1 decyzji Rady 2013/759/UE ustanawiającej instrument pomostowy
                     4
                   po wejściu w życie umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR odpowiednio zmniejsza się wkłady wniesione przez państwa członkowskie, które określono w art. 1 ust. 2 lit. a) umów wewnętrznych w sprawie 8., 9. i 10. EFR. Zmniejszenie to będzie miało wpływ na wkłady państw członkowskich w 2015, 2016 i 2017 r. zgodnie z wariantem korekty wybranym przez poszczególne państwa członkowskie.

                  Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR stanowi, że w przypadku nieprzekazania raty wkładu w terminie dane państwo członkowskie zobowiązane jest zapłacić odsetki od niewpłaconej kwoty, zgodnie z zasadami określonymi w tym artykule.

               Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Zob. pkt 1. Przyczyny i cele wniosku

               Proporcjonalność

                  Zob. pkt 1. Przyczyny i cele wniosku

               Wybór instrumentu

                  Zob. pkt 1. Przyczyny i cele wniosku

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Oceny ex-post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy

               Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie dotyczy

               Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy fachowej

                  Nie dotyczy

               Ocena skutków

                  Nie dotyczy

               Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Nie dotyczy

               Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Zob. pkt 1. Przyczyny i cele wniosku

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Nie dotyczy

               Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy

               Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Nie dotyczy

               2016/0183 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym drugiej raty za 2016 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, ostatnio zmienioną
                  5
                (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP-UE”),

               uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy Unii Europejskiej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
                  6
                („umowa wewnętrzna”), w szczególności jej art. 7,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju
                  7
                (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym w sprawie 11. EFR”), w szczególności jego art. 21 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z procedurą określoną w art. 21-24 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR Komisja do dnia 15 czerwca 2016 r. przedstawia wniosek określający a) kwotę drugiej raty wkładu na 2016 r. oraz b) skorygowaną roczną kwotę wkładu na rok 2016, jeżeli kwota ta odbiega od rzeczywistych potrzeb.

               (2)Zgodnie z art. 52 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR w dniu 28 kwietnia 2016 r. Europejski Bank Inwestycyjny przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.

               (3)Artykuł 22 ust. 1 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładu w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR. Należy zatem wezwać do wpłacenia wkładów w ramach 10. EFR.

               (4)W dniu 24 listopada 2015 r., na wniosek Komisji, Rada przyjęła decyzję ustalającą pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2016 r. w wysokości 3 450 000 000 EUR dla Komisji oraz 150 000 000 EUR dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego
                  8
               .

               (5)Dnia 12 grudnia 2013 r. Rada przyjęła decyzję ustanawiającą instrument pomostowy, dotyczącą przejściowych środków zarządzania EFR w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia wejścia w życie 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju
                  9
               .

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Poszczególne wkłady na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, które państwa członkowskie przekazują Komisji Europejskiej i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu w ramach drugiej raty za 2016 r., określono w tabeli w załączniku 1.

               Płatność tych wkładów może być połączona z korektą w ramach wykorzystania odliczeń funduszy przeznaczonych na mocy instrumentu pomostowego, w oparciu o plan korekty przekazany przez poszczególne państwa członkowskie Komisji w chwili przyjmowania trzeciej raty za 2015 r.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

                     (2)
                  Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

                     (3)
                  Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17–38.

                     (4)
                  Dz.U. L 335 z 14.12.2013, s. 48–49.

                     (5)
                  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

                     (6)
                  Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

                     (7)
                  Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17–38.

                     (8)
                  Międzyinstytucjonalny numer referencyjny: 2015/0248(NLE)

                     (9)
                  Dz.U. L 335 z 14.12.2013, rozporządzenie Rady (UE)  2015/322 i 323 z dnia 2 marca 2015 r.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 15.6.2016
            COM(2016) 389 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            ustalającej wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym drugiej raty za 2016 r.

               ZAŁĄCZNIK 1

                        PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

                        Klucz dot. 10. EFR w %

                        2. rata za 2016 r. (w EUR)

                        wpłacana na rzecz

                        wpłacana na rzecz

                        Ogółem

                        EBI

                        Komisji

                        10. EFR

                        10. EFR

                        AUSTRIA

                        2,41

                        2 410 000,00

                        24 100 000,00

                        26 510 000,00

                        BELGIA

                        3,53

                        3 530 000,00

                        35 300 000,00

                        38 830 000,00

                        BUŁGARIA

                        0,14

                        140 000,00

                        1 400 000,00

                        1 540 000,00

                        CYPR

                        0,09

                        90 000,00

                        900 000,00

                        990 000,00

                        REPUBLIKA CZESKA

                        0,51

                        510 000,00

                        5 100 000,00

                        5 610 000,00

                        DANIA

                        2,00

                        2 000 000,00

                        20 000 000,00

                        22 000 000,00

                        ESTONIA

                        0,05

                        50 000,00

                        500 000,00

                        550 000,00

                        FINLANDIA

                        1,47

                        1 470 000,00

                        14 700 000,00

                        16 170 000,00

                        FRANCJA

                        19,55

                        19 550 000,00

                        195 500 000,00

                        215 050 000,00

                        NIEMCY

                        20,50

                        20 500 000,00

                        205 000 000,00

                        225 500 000,00

                        GRECJA

                        1,47

                        1 470 000,00

                        14 700 000,00

                        16 170 000,00

                        WĘGRY

                        0,55

                        550 000,00

                        5 500 000,00

                        6 050 000,00

                        IRLANDIA

                        0,91

                        910 000,00

                        9 100 000,00

                        10 010 000,00

                        WŁOCHY

                        12,86

                        12 860 000,00

                        128 600 000,00

                        141 460 000,00

                        ŁOTWA

                        0,07

                        70 000,00

                        700 000,00

                        770 000,00

                        LITWA

                        0,12

                        120 000,00

                        1 200 000,00

                        1 320 000,00

                        LUKSEMBURG

                        0,27

                        270 000,00

                        2 700 000,00

                        2 970 000,00

                        MALTA

                        0,03

                        30 000,00

                        300 000,00

                        330 000,00

                        NIDERLANDY

                        4,85

                        4 850 000,00

                        48 500 000,00

                        53 350 000,00

                        POLSKA

                        1,30

                        1 300 000,00

                        13 000 000,00

                        14 300 000,00

                        PORTUGALIA

                        1,15

                        1 150 000,00

                        11 500 000,00

                        12 650 000,00

                        RUMUNIA

                        0,37

                        370 000,00

                        3 700 000,00

                        4 070 000,00

                        SŁOWACJA

                        0,21

                        210 000,00

                        2 100 000,00

                        2 310 000,00

                        SŁOWENIA

                        0,18

                        180 000,00

                        1 800 000,00

                        1 980 000,00

                        HISZPANIA

                        7,85

                        7 850 000,00

                        78 500 000,00

                        86 350 000,00

                        SZWECJA

                        2,74

                        2 740 000,00

                        27 400 000,00

                        30 140 000,00

                        ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

                        14,82

                        14 820 000,00

                        148 200 000,00

                        163 020 000,00

                        OGÓŁEM UE-27

                        100,00

                        100 000 000,00

                        1 000 000 000,00

                        1 100 000 000,00