               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.11.2020
            COM(2020) 735 final
            2020/0326(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte przez Unię Europejską we Wspólnym Komitecie ustanowionym na mocy Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, w odniesieniu do zmiany załącznika II do tej Umowy dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie w związku z planowanym przyjęciem decyzji Wspólnego Komitetu dotyczącej zmiany załącznika II (w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego) do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób

               W 1999 r. Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie, z jednej strony, i Szwajcaria, z drugiej strony, zawarły umowę dwustronną w sprawie swobodnego przepływu osób, która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2002 r. (zob. Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 6). Początkowo Umowę zawarto na okres siedmiu lat, który upłynął w dniu 31 maja 2009 r. W wyniku referendum przeprowadzonego w Szwajcarii w dniu 8 lutego 2009 r. Umowę przedłużono na czas nieokreślony.

               Umowa ustanawia zasadę

                  swobodnego przepływu osób

                między terytorium Unii Europejskiej a terytorium Szwajcarii. Umowa przyznaje obywatelom UE i Szwajcarii, na zasadzie wzajemności, prawa wjazdu, pobytu, dostępu do płatnej pracy i podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz prawo do pozostania na terytorium drugiej strony po zakończeniu zatrudnienia.

               Załącznik II do tej Umowy przewiduje koordynację systemów zabezpieczenia społecznego.

               2.2.Wspólny Komitet

               W art. 14 Umowy ustanawia się Wspólny Komitet składający się z przedstawicieli obu stron odpowiedzialny za zarządzanie Umową i jej właściwe stosowanie. Wspólny Komitet odpowiada za rozstrzyganie sporów związanych z przestrzeganiem Umowy. W przypadkach przewidzianych w Umowie Wspólny Komitet podejmuje decyzje. Wspólny Komitet podejmuje decyzje w drodze wspólnego porozumienia.

               Wspólny Komitet podejmuje decyzje w sprawie wymaganych zmian do poszczególnych załączników do Umowy. Na podstawie art. 18 Umowy Wspólny Komitet może zmienić załącznik II do Umowy.

               Art. 2 decyzji 2002/309/WE
                  1
                stanowi, że Rada, na wniosek Komisji, ustali stanowisko, jakie ma być zajęte przez Unię w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu. W tym celu Komisja przedstawia niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie Unia powinna zająć we Wspólnym Komitecie.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu

               Wspólny Komitet ma przyjąć decyzję dotyczącą zmiany załącznika II w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego do Umowy („planowany akt”).

               Zmiany do załącznika II przyjmuje się decyzją Wspólnego Komitetu i mogą one wejść w życie niezwłocznie po jej przyjęciu.

               Celem planowanego aktu jest zapewnienie, na zasadzie wzajemności, ochrony praw do zabezpieczenia społecznego obywatelom Zjednoczonego Królestwa, bezpaństwowcom i uchodźcom, a także członkom ich rodzin i osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci, którzy przed zakończeniem okresu przejściowego określonego w art. 126 umowy o wystąpieniu, znajdują się lub znajdowali się w sytuacji transgranicznej z udziałem jednocześnie co najmniej jednej umawiającej się strony Umowy i Zjednoczonego Królestwa.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               W związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) z Unii Europejskiej Umowę przestaje się stosować do Zjednoczonego Królestwa wraz z zakończeniem okresu przejściowego określonego w art. 126 umowy o wystąpieniu zawartej między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Zjednoczonym Królestwem („umowa o wystąpieniu”).

               Na podstawie art. 23 Umowy prawa nabyte przez osoby fizyczne pozostają nienaruszone w przypadku wypowiedzenia Umowy, a umawiające się strony ustalają, za wzajemnym porozumieniem, jakie działania należy podjąć w odniesieniu do praw, których proces nabywania trwa.

                  Art. 33 umowy o wystąpieniu stanowi, że postanowienia tytułu III umowy o wystąpieniu stosuje się również do obywateli Szwajcarii, pod warunkiem że Szwajcaria zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem, które mają zastosowanie do obywateli Unii, a także, że Szwajcaria zawarła i stosuje odpowiednie umowy z Unią Europejską, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.

                  Art. 26 lit. b) umowy między Zjednoczonym Królestwem a Szwajcarią w sprawie praw obywateli („umowa o prawach obywateli”) w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej i wycofaniem się tego państwa z umowy w sprawie swobodnego przepływu osób stanowi, że postanowienia części III umowy o prawach obywateli stosuje się do obywateli Unii, pod warunkiem że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem, które mają zastosowanie do obywateli Szwajcarii, a także, że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Szwajcarią, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.

               Należy zatem zapewnić, na zasadzie wzajemności, ochronę praw do zabezpieczenia społecznego obywatelom Zjednoczonego Królestwa, bezpaństwowcom i uchodźcom, a także członkom ich rodzin i osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci, którzy przed zakończeniem okresu przejściowego określonego w art. 126 umowy o wystąpieniu, znajdują się lub znajdowali się w sytuacji transgranicznej z udziałem jednocześnie co najmniej jednej umawiającej się strony Umowy i Zjednoczonego Królestwa.

               W tym kontekście proponowane zmiany do załącznika II (w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego) do Umowy opisane w dołączonym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu odnoszą się do kwestii wyjaśnionej powyżej.

               Dołączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu wchodzi w życie z dniem przyjęcia tej decyzji przez Wspólny Komitet, przy czym decyzję tę stosuje się od momentu zakończenia okresu przejściowego określonego w art. 126 umowy o wystąpieniu.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie Umowę między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Wspólny Komitet, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 14 i 18 Umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Umowy. W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozłącznie ze sobą związane, a żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt służy osiągnięciu celów i obejmuje elementy z dziedziny zabezpieczenia społecznego i przyznawania uprawnień. Wspomniane elementy planowanego aktu są związane ze sobą w sposób nierozłączny, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych.

               Materialna podstawa prawna proponowanej decyzji obejmuje zatem następujące postanowienia: art. 48 i 352 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinny być art. 48 i 352 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Wspólnego Komitetu zmieni załącznik II do Umowy, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0326 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma być zajęte przez Unię Europejską we Wspólnym Komitecie ustanowionym na mocy Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, w odniesieniu do zmiany załącznika II do tej Umowy dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 48 i 352, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając decyzję Rady i – w odniesieniu do Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej - Komisji z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską (2002/309/WE, Euratom)
                  3
               , w szczególności art. 2 tej decyzji,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (zwana dalej „Umową”) weszła w życie w dniu 1 czerwca 2002 r.

               (2)Na podstawie art. 18 Umowy Wspólny Komitet może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika II do Umowy.

               (3)Umowa przestaje się stosować do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej.

               (4)Na podstawie art. 23 Umowy prawa nabyte przez osoby fizyczne pozostają nienaruszone w przypadku wypowiedzenia Umowy a umawiające się strony ustalają, za wzajemnym porozumieniem, jakie działania należy podjąć w odniesieniu do praw, których proces nabywania trwa.

               (5)Należy zatem zapewnić, na zasadzie wzajemności, ochronę praw do zabezpieczenia społecznego obywatelom Zjednoczonego Królestwa, a także członkom ich rodzin i osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci, którzy przed zakończeniem okresu przejściowego określonego w art. 126 umowy o wystąpieniu, znajdują się lub znajdowali się w sytuacji transgranicznej z udziałem jednocześnie co najmniej jednej umawiającej się strony Umowy i Zjednoczonego Królestwa.

               (6)Stanowisko Unii we Wspólnym Komitecie powinno w związku z tym opierać się na projekcie decyzji zawartym w załączniku do niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie w sprawie proponowanej zmiany załącznika II do Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, w odniesieniu do koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady i – w odniesieniu do Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej - Komisji (2002/309/WE, Euratom).

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (3)

                        Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.11.2020
            COM(2020) 735 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte przez Unię Europejską we Wspólnym Komitecie ustanowionym na mocy Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, w odniesieniu do zmiany załącznika II do tej Umowy dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

               ZAŁĄCZNIK

               Projekt decyzji Wspólnego Komitetu nr .../... ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób

               z dnia ... r.

               zmieniającej załącznik II do wyżej wspomnianej Umowy dotyczący koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

               WSPÓLNY KOMITET,

               uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób
                  1
                („Umowa”), w szczególności jej art. 14 i 18,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa przestaje mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej.

               (2)Na podstawie art. 23 Umowy prawa nabyte przez osoby fizyczne pozostają nienaruszone w przypadku wypowiedzenia Umowy, a umawiające się strony ustalają, za obustronnym porozumieniem, jakie działania należy podjąć w odniesieniu do praw, których proces nabywania trwa.

               (3)Art. 33 umowy o wystąpieniu zawartej między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz Zjednoczonym Królestwem („umowa o wystąpieniu”) stanowi, że postanowienia części drugiej tytuł III umowy o wystąpieniu stosuje się do obywateli Islandii, Księstwa Liechtensteinu, Królestwa Norwegii i Szwajcarii, pod warunkiem że państwa te zawarły i stosują odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem, które mają zastosowanie do obywateli Unii, a także, że państwa te zawarły i stosują odpowiednie umowy z Unią Europejską, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.

               (4)Art. 26 lit. b) umowy między Zjednoczonym Królestwem a Szwajcarią w sprawie praw obywateli („umowa o prawach obywateli”) w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej i wycofaniem się tego państwa z umowy w sprawie swobodnego przepływu osób stanowi, że postanowienia części III umowy o prawach obywateli stosuje się do obywateli Unii, pod warunkiem że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem, które mają zastosowanie do obywateli Szwajcarii, a także, że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Szwajcarią, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.

               (5)Należy zapewnić, na zasadzie wzajemności, ochronę praw do zabezpieczenia społecznego obywatelom Zjednoczonego Królestwa, a także członkom ich rodzin i osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci, którzy przed zakończeniem okresu przejściowego określonego w art. 126 umowy o wystąpieniu, znajdują się lub znajdowali się w sytuacji transgranicznej z udziałem jednocześnie co najmniej jednej umawiającej się strony Umowy i Zjednoczonego Królestwa,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               W załączniku II do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejszą decyzję sporządzono w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim oraz włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne.

               Artykuł 3

               Decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia przez Wspólny Komitet i stosuje się ją od momentu zakończenia okresu przejściowego określonego w art. 126 umowy o wystąpieniu.

               Sporządzono w..............dnia […] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu

                     Przewodniczący

                     Sekretarze

               Załącznik

               W załączniku II do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób wprowadza się następujące zmiany:

               1)w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

               w ust. 1 wyraz „protokole” zastępuje się wyrazem „protokole I”;

               w ust. 2 wyraz „Protokół” zastępuje się wyrazami „Protokół I”;

               2)po art. 3 dodaje się art. 4 w brzmieniu:

               „Artykuł 4

               1. Ustalenia dotyczące ochrony praw nabytych przez osoby fizyczne na mocy niniejszej Umowy w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej są określone w protokole II do niniejszego załącznika.

               2. Protokół II stanowi integralną część niniejszego załącznika.”;

               3)po sekcji C tytuł „Protokół” zastępuje się wyrazem „Protokół I”;

               4)po protokole I dodaje się nowy protokół II w brzmieniu:

               „Protokół II do załącznika II do Umowy w sprawie swobodnego przepływu osób

               ZWAŻYWSZY, że art. 33 umowy o wystąpieniu zawartej między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej stanowi, iż postanowienia części drugiej tytuł III umowy o wystąpieniu stosuje się do obywateli Islandii, Księstwa Liechtensteinu, Królestwa Norwegii i Szwajcarii, pod warunkiem że państwa te zawarły i stosują odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, które mają zastosowanie do obywateli Unii, a także, że państwa te zawarły i stosują odpowiednie umowy z Unią Europejską, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.

               ZWAŻYWSZY, że art. 26 lit. b) umowy między Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a Szwajcarią w sprawie praw obywateli (»umowa o prawach obywateli«) w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej i wycofaniem się tego państwa z umowy w sprawie swobodnego przepływu osób stanowi, iż postanowienia części III umowy o prawach obywateli stosuje się do obywateli Unii, pod warunkiem że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, które mają zastosowanie do obywateli Szwajcarii, a także, że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Szwajcarią, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.

               UZNAJĄC, że należy zapewnić, na zasadzie wzajemności, ochronę praw do zabezpieczenia społecznego obywatelom Zjednoczonego Królestwa, a także członkom ich rodzin i osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci, którzy przed zakończeniem okresu przejściowego znajdują się lub znajdowali się w sytuacji transgranicznej z udziałem jednocześnie co najmniej jednej umawiającej się strony umowy w sprawie swobodnego przepływu osób i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

               ARTYKUŁ 1

               Definicje i odesłania

               1. Do celów niniejszego protokołu stosuje się następujące definicje:

               a)
                     »umowa o wystąpieniu« oznacza Umowę o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
                  2
               ;

               b)
                     »umowa o prawach obywateli« oznacza umowę między Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a Konfederacją Szwajcarską w sprawie praw obywateli w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej i wycofaniem się tego państwa z umowy w sprawie swobodnego przepływu osób;

               c)
                     »państwa objęte niniejszym protokołem« oznaczają państwa członkowskie Unii i Szwajcarię;

               d)
                     »okres przejściowy« oznacza okres przejściowy, o którym mowa w art. 126 umowy o wystąpieniu;

               e)
                     definicje zawarte w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004
                  3
                i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 987/2009
                  4
               .

               2. Do celów niniejszego protokołu wszystkie odniesienia do państw członkowskich i właściwych organów państw członkowskich w przepisach prawa Unii mających zastosowanie na mocy niniejszego protokołu odczytuje się jako obejmujące Zjednoczone Królestwo i jego właściwe organy.

               ARTYKUŁ 2

               Zakres podmiotowy

               1. Niniejszy protokół stosuje się do następujących osób:

               a)
                     obywateli Zjednoczonego Królestwa podlegających, w dniu zakończenia okresu przejściowego, ustawodawstwu jednego z państw objętych niniejszym protokołem, a także do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci;

               b)
                     obywateli Zjednoczonego Królestwa zamieszkujących w jednym z państw objętych niniejszych protokołem i podlegających ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa w dniu zakończenia okresu przejściowego, a także do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci;

               c)
                     osób, które nie są objęte lit. a) lub b), ale są obywatelami Zjednoczonego Królestwa, którzy w dniu zakończenia okresu przejściowego są pracownikami lub prowadzą działalność jako osoby pracujące na własny rachunek w co najmniej jednym z państw objętych niniejszym protokołem oraz którzy na podstawie tytułu II rozporządzenia (WE) nr 883/2004 podlegają ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa, lub są członkami ich rodzin bądź osobami pozostałymi przy życiu po ich śmierci;

               d)
                     bezpaństwowców i uchodźców zamieszkujących w jednym z państw objętych niniejszym protokołem lub w Zjednoczonym Królestwie, którzy znajdują się w jednej z sytuacji opisanych w lit. a)–c), a także do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci.

               2. Osoby, o których mowa w ust. 1, są objęte niniejszym protokołem, pod warunkiem że nieprzerwanie znajdują się w jednej z określonych w tym ustępie sytuacji, dotyczących jednocześnie jednego z państw objętych niniejszym protokołem i Zjednoczonego Królestwa.

               3. Niniejszy protokół stosuje się również do obywateli Zjednoczonego Królestwa, którzy nie znajdują się lub przestali się znajdować w jednej z sytuacji określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, ale którzy są objęci art. 10 umowy o wystąpieniu lub art. 10 umowy o prawach obywateli, a także do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci.

               4. Osoby, o których mowa w ust. 3, są objęte niniejszym protokołem, pod warunkiem że nadal przysługuje im prawo pobytu w jednym z państw objętych niniejszym protokołem na podstawie art. 13 umowy o wystąpieniu lub art. 12 umowy o prawach obywateli lub prawo do pracy w ich państwie miejsca zatrudnienia na podstawie art. 24 lub 25 umowy o wystąpieniu lub art. 20 umowy o prawach obywateli.

               5. W przypadku gdy niniejszy artykuł odnosi się do członków rodzin i osób pozostałych przy życiu po śmierci osób objętych niniejszym protokołem, takie osoby są objęte niniejszym protokołem tylko w zakresie, w jakim wywodzą one swoje prawa i obowiązki na mocy rozporządzenia (WE) nr 883/2004 z tytułu bycia członkiem rodziny lub osobą pozostałą przy życiu.

               ARTYKUŁ 3

               Zasady koordynacji zabezpieczenia społecznego

               1. Do osób objętych niniejszym protokołem stosuje się zasady i cele określone w art. 8 umowy w sprawie swobodnego przepływu osób i w niniejszym załączniku do tej umowy, w rozporządzeniu (WE) nr 883/2004 oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009.

               2. Państwa objęte niniejszym protokołem należycie uwzględniają wymienione w tym załączniku decyzje i zalecenia Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego działającej przy Komisji Europejskiej i ustanowionej rozporządzeniem (WE) nr 883/2004 (»Komisja Administracyjna«).

               ARTYKUŁ 4

               Sytuacje szczególne objęte niniejszym protokołem

               1. W następujących sytuacjach, w zakresie określonym w niniejszym artykule, stosuje się następujące postanowienia, o ile dotyczą osób, które nie są lub przestały być objęte art. 2:

               a)
                     obywatele Zjednoczonego Królestwa, a także bezpaństwowcy i uchodźcy zamieszkujący w Zjednoczonym Królestwie, którzy podlegali ustawodawstwu jednego z państw objętych niniejszym protokołem przed zakończeniem okresu przejściowego, jak również członkowie ich rodzin i osoby pozostałe przy życiu po ich śmierci są objęci niniejszym protokołem do celów uwzględniania i sumowania okresów ubezpieczenia, zatrudnienia, pracy na własny rachunek lub pobytu, w tym praw i obowiązków wynikających z takich okresów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 883/2004; do celów sumowania okresów uwzględnia się na podstawie rozporządzenia (WE) 883/2004 okresy spełnione zarówno przed zakończeniem okresu przejściowego, jak i po jego zakończeniu;

               b)
                     przepisy określone w art. 20 i 27 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 nadal stosuje się do obywateli Zjednoczonego Królestwa, a także do bezpaństwowców i uchodźców zamieszkujących w Zjednoczonym Królestwie, którzy przed zakończeniem okresu przejściowego wystąpili o zezwolenie na poddanie się planowanemu leczeniu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 883/2004, aż do zakończenia leczenia. Odpowiednie procedury zwrotu kosztów również mają zastosowanie, nawet po zakończeniu leczenia. Takie osoby i osoby im towarzyszące korzystają z prawa do wjazdu do państwa, w którym odbywa się leczenie, i wyjazdu z niego na podstawie stosowanych odpowiednio przepisów art. 14 umowy o wystąpieniu i art. 13 umowy o prawach obywateli;

               c)
                     przepisy określone w art. 19 i 27 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 mają nadal zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa, a także do bezpaństwowców i uchodźców zamieszkujących w Zjednoczonym Królestwie, którzy są objęci rozporządzeniem (WE) nr 883/2004 i w dniu zakończenia okresu przejściowego przebywają w jednym z państw objętych niniejszym protokołem albo w Zjednoczonym Królestwie, aż do zakończenia pobytu. Odpowiednie procedury zwrotu kosztów również mają zastosowanie, nawet po zakończeniu pobytu lub leczenia;

               d)
                     przepisy określone w art. 67, 68 i 69 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 stosuje się nadal – dopóki spełnione są warunki – do przyznawania świadczeń rodzinnych, do których w dniu zakończenia okresu przejściowego uprawnieni są obywatele Zjednoczonego Królestwa, a także bezpaństwowcy i uchodźcy zamieszkujący w Zjednoczonym Królestwie, którzy podlegają ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa i których członkowie rodziny zamieszkują w jednym z państw objętych niniejszym protokołem w dniu zakończenia okresu przejściowego;

               e)
                     w sytuacjach określonych w lit. d) niniejszego ustępu do osób, które jako członkowie rodziny w dniu zakończenia okresu przejściowego posiadają na podstawie rozporządzenia (WE) nr 883/2004 prawa, takie jak pochodne prawa do świadczeń rzeczowych z tytułu choroby, stosuje się to rozporządzenie oraz odpowiednie przepisy rozporządzenia (WE) nr 987/2009 dopóty, dopóki spełnione są przewidziane w nich warunki.

               2. Przepisy tytułu III rozdział 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 dotyczące świadczeń z tytułu choroby mają zastosowanie do osób otrzymujących świadczenia na podstawie ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu.

               Ustęp ten stosuje się odpowiednio w odniesieniu do świadczeń rodzinnych wynikających z art. 67, 68 i 69 rozporządzenia (WE) nr 883/2004.

               Artykuł 5

               Zwrot, odzyskiwanie należności i wyrównywanie należności

               Przepisy rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 dotyczące zwrotów, odzyskiwania należności i wyrównywania należności stosuje się nadal w związku ze zdarzeniami, o ile dotyczą one osób nieobjętych art. 2, które to zdarzenia:

               a)
                     miały miejsce przed zakończeniem okresu przejściowego; lub

               b)
                     mają miejsce po zakończeniu okresu przejściowego i dotyczą osób, które były objęte art. 2 lub 4, gdy takie zdarzenie wystąpiło.

               Artykuł 6

               Rozwój prawa i dostosowania

               1. Niezależnie od przepisów ust. 3 zawarte w niniejszym protokole odesłania do rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 lub do ich przepisów odczytuje się jako odesłania do aktów lub przepisów uwzględnionych w umowie w sprawie swobodnego przepływu osób, mającej zastosowanie w ostatnim dniu okresu przejściowego.

               2. W przypadku zmiany lub zastąpienia rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 po zakończeniu okresu przejściowego odesłania do tych rozporządzeń w niniejszym protokole odczytuje się jako odnoszące się do tych rozporządzeń, w tym przepisów zmienionych lub zastąpionych, zgodnie z aktami wymienionymi w części II załącznika I do umowy o wystąpieniu – w odniesieniu do Unii oraz w części II załącznika I do umowy o prawach obywateli – w odniesieniu do Szwajcarii.

               3. Do celów niniejszego protokołu rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 odczytuje się jako obejmujące dostosowania wymienione w części III załącznika I do umowy o wystąpieniu w odniesieniu do Unii oraz w części III załącznika I do umowy o prawach obywateli w odniesieniu do Szwajcarii.

               4. Do celów niniejszego protokołu zmiany i dostosowania, o których mowa w ust. 2 i 3, stają się skuteczne następnego dnia po dniu, w którym stają się skuteczne odpowiednie zmiany i dostosowania załącznika I do umowy o wystąpieniu lub załącznika I do umowy o prawach obywateli, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.”.

                     (1)

                        Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 6.

                     (2)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1).

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.11.2020
            COM(2020) 736 final
            2020/0327(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG w związku z planowanym przyjęciem decyzji Wspólnego Komitetu dotyczącej zmiany załącznika VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie EOG

               Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”) gwarantuje obywatelom i podmiotom gospodarczym EOG równe prawa i obowiązki w ramach rynku wewnętrznego. Porozumienie przewiduje objęcie prawodawstwem UE dotyczącym czterech swobód wszystkich 30 państw EOG, a mianowicie państw członkowskich UE, Norwegii, Islandii i Liechtensteinu. Ponadto Porozumienie EOG obejmuje współpracę w innych ważnych dziedzinach, takich jak badania i rozwój, kształcenie, polityka społeczna, środowisko, ochrona konsumentów, turystyka i kultura, zwanych wspólnie „działaniami wspierającymi i politykami horyzontalnymi”. Porozumienie weszło w życie z dniem 1 stycznia 1994 r. Unia Europejska wraz z jej państwami członkowskimi jest stroną Porozumienia.

               2.2.Wspólny Komitet EOG

               Za zarządzanie Porozumieniem EOG odpowiada Wspólny Komitet EOG. Jest to forum wymiany poglądów dotyczących funkcjonowania Porozumienia EOG. Jego decyzje podejmowane są w drodze konsensusu. Zgodnie z Traktatem z Lizbony odpowiedzialność za koordynację spraw dotyczących EOG po stronie UE spoczywa na Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu EOG

               Oczekuje się, że Wspólny Komitet EOG przyjmie decyzję Wspólnego Komitetu EOG dotyczącą zmiany załącznika VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest zapewnienie, na zasadzie wzajemności, ochrony praw do zabezpieczenia społecznego obywatelom Zjednoczonego Królestwa, bezpaństwowcom i uchodźcom, a także członkom ich rodzin i osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci, którzy w okresie przejściowym znajdują się lub znajdowali się w sytuacji transgranicznej z udziałem jednocześnie co najmniej jednej umawiającej się strony Porozumienia EOG i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               Planowany akt będzie wiążący dla stron zgodnie z art. 103 i 104 Porozumienia EOG.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Należy zapewnić, na zasadzie wzajemności, ochronę praw do zabezpieczenia społecznego obywatelom Zjednoczonego Królestwa, bezpaństwowcom i uchodźcom, a także członkom ich rodzin i osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci, którzy w okresie przejściowym określonym w art. 126 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”)
                  1
               , znajdują się lub znajdowali się w sytuacji transgranicznej z udziałem jednocześnie co najmniej jednej umawiającej się strony Porozumienia EOG i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               Na podstawie art. 33 ust. 1 umowy o wystąpieniu
                  2
               , postanowienia tytułu III (w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego) tej umowy stosuje się również do obywateli państw EOG-EFTA, pod warunkiem że państwa te zawrą odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem (a umowy te będą miały zastosowanie do obywateli Unii) oraz z Unią (a umowy te będą miały zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa).

               Ponieważ państwa EOG-EFTA zawarły już odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem, do Unii i państw EOG-EFTA należy obecnie zawarcie umów, które zapewniłyby obywatelom Zjednoczonego Królestwa – w ramach zakresu stosowania umowy o wystąpieniu i Umowy w sprawie ustaleń między Islandią, Księstwem Liechtensteinu, Królestwem Norwegii i Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej („umowa o opuszczeniu”) – ochronę ich praw do zabezpieczenia społecznego nabytych przed datą zakończenia okresu przejściowego lub nabytych w późniejszym okresie.

               Celem projektu decyzji Wspólnego Komitetu EOG (dołączonego do niniejszej proponowanej decyzji Rady) jest zatem zmiana załącznika VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG, po to by zapewnić obywatelom Zjednoczonego Królestwa zachowanie owych praw do zabezpieczenia społecznego.

               Treść i charakter projektu załączonej decyzji Wspólnego Komitetu EOG wykraczają poza to, co można uznać za zwykłe dostosowania techniczne w rozumieniu rozporządzenia Rady nr 2894/94. Rada powinna zatem ustalić stanowisko Unii.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet EOG jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie Porozumienie EOG. Akt, który ma zostać przyjęty przez Wspólny Komitet EOG, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 103 i 104 Porozumienia EOG.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy. W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozłącznie ze sobą związane, a żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt służy osiągnięciu celów i obejmuje elementy z dziedziny zabezpieczenia społecznego i przekazywania uprawnień. Wspomniane elementy planowanego aktu są związane ze sobą w sposób nierozłączny, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych.

               Materialna podstawa prawna proponowanej decyzji obejmuje zatem następujące postanowienia: art. 48 i 352 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinny być art. 48 i 352 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Wspólnego Komitetu EOG zmieni załącznik VI w sprawie zabezpieczenia społecznego, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0327 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 48 i 352 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  4
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  5
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.

               (2)Na podstawie art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika VI do Porozumienia EOG, w którym zawarto postanowienia w sprawie zabezpieczenia społecznego.

               (3)Art. 33 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”)
                  6
                stanowi, że postanowienia tytułu III części drugiej umowy o wystąpieniu mają zastosowanie do obywateli Islandii, Księstwa Liechtensteinu i Królestwa Norwegii, pod warunkiem że państwa te zawarły i stosują odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, które mają zastosowanie do obywateli Unii, a także że państwa te zawarły i stosują odpowiednie umowy z Unią Europejską, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.

               (4)Art. 32 Umowy w sprawie ustaleń między Islandią, Księstwem Liechtensteinu, Królestwem Norwegii i Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej, Porozumienia EOG i innych umów mających zastosowanie w stosunkach między Zjednoczonym Królestwem i państwami EOG–EFTA z uwagi na członkostwo Zjednoczonego Królestwa w Unii Europejskiej („umowa o opuszczeniu”) stanowi, że postanowienia części drugiej tytułu III umowy o opuszczeniu stosuje się do obywateli Unii, pod warunkiem że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, które mają zastosowanie do obywateli państw EOG-EFTA, a także że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy z państwami EOG–EFTA, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.

               (5)Należy zatem zapewnić, na zasadzie wzajemności, ochronę praw do zabezpieczenia społecznego obywatelom Zjednoczonego Królestwa, bezpaństwowcom i uchodźcom, a także członkom ich rodzin i osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci, którzy w okresie przejściowym znajdują się lub znajdowali się w sytuacji transgranicznej z udziałem jednocześnie co najmniej jednej umawiającej się strony Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               (6)Stanowisko Unii we Wspólnym Komitecie EOG powinno w związku z tym opierać się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG określonym w załączniku do niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.

                     (2)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61-64.

                     (4)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (5)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (6)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.11.2020
            COM(2020) 736 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
                  nr [...]

               z dnia [...] r.

               zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zważywszy, że art. 33 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”)
                  1
                stanowi, iż postanowienia części drugiej tytułu III umowy o wystąpieniu mają zastosowanie do obywateli Islandii, Księstwa Liechtensteinu, Królestwa Norwegii i Konfederacji Szwajcarskiej, pod warunkiem że państwa te zawarły i stosują odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, które mają zastosowanie do obywateli Unii, a także że państwa te zawarły i stosują odpowiednie umowy z Unią Europejską, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.

               (2)Zważywszy, że art. 32 Umowy w sprawie ustaleń między Islandią, Księstwem Liechtensteinu, Królestwem Norwegii i Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej, Porozumienia EOG i innych umów mających zastosowanie w stosunkach między Zjednoczonym Królestwem i państwami EOG–EFTA z uwagi na członkostwo Zjednoczonego Królestwa w Unii Europejskiej („umowa o opuszczeniu”)
                  2
                stanowi, iż postanowienia części drugiej tytuł III umowy o opuszczeniu stosuje się do obywateli Unii, pod warunkiem że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, które mają zastosowanie do obywateli państw EOG-EFTA, a także że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy z państwami EOG–EFTA, które mają zastosowanie do obywatel Zjednoczonego Królestwa.

               (3)Uznając, że należy zapewnić, na zasadzie wzajemności, ochronę praw do zabezpieczenia społecznego obywatelom Zjednoczonego Królestwa, a także członkom ich rodzin i osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci, którzy przed zakończeniem okresu przejściowego znajdują się lub znajdowali się w sytuacji transgranicznej z udziałem jednocześnie co najmniej jednej umawiającej się strony Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               (4)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik VI do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Po rozdziale II załącznika VI do Porozumienia EOG dodaje się rozdział w brzmieniu:

               „III. OBYWATELE ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA

               ARTYKUŁ 1

               Definicje i odesłania

               1.Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

               a)»umowa o wystąpieniu« oznacza Umowę o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
                  3
               ;

               b)»umowa o opuszczeniu« oznacza Umowę w sprawie ustaleń między Islandią, Księstwem Liechtensteinu, Królestwem Norwegii i Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej, Porozumienia EOG i innych umów mających zastosowanie w stosunkach między Zjednoczonym Królestwem i państwami EOG–EFTA z uwagi na członkostwo Zjednoczonego Królestwa w Unii Europejskiej
                  4
               ;

               c)»państwa objęte niniejszym rozdziałem« oznaczają państwa będące umawiającymi się stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

               d)»okres przejściowy« oznacza okres przejściowy, o którym mowa w art. 126 umowy o wystąpieniu;

               e)definicje zawarte w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004
                  5
                i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 987/2009
                  6
               .

               2.Do celów niniejszego rozdziału wszystkie odniesienia do państw członkowskich i właściwych organów państw członkowskich w przepisach prawa Unii mających zastosowanie na mocy niniejszego rozdziału odczytuje się jako obejmujące Zjednoczone Królestwo i jego właściwe organy.

               ARTYKUŁ 2

               Zakres podmiotowy

               1.Niniejszy rozdział stosuje się do następujących osób:

               a)obywateli Zjednoczonego Królestwa podlegających, w momencie zakończenia okresu przejściowego, ustawodawstwu jednego z państw objętych niniejszym rozdziałem, a także do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci;

               b)obywateli Zjednoczonego Królestwa zamieszkujących w jednym z państw objętych niniejszym rozdziałem i podlegających ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa w momencie zakończenia okresu przejściowego, a także do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci;

               c)osób, które nie są objęte lit. a) lub b), ale które są obywatelami Zjednoczonego Królestwa i w momencie zakończenia okresu przejściowego są pracownikami lub osobami pracującymi na własny rachunek w co najmniej jednym z państw objętych niniejszym rozdziałem oraz na podstawie tytułu II rozporządzenia (WE) nr 883/2004 podlegają ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa, a także do członków ich rodzin bądź osób pozostałych przy życiu po ich śmierci;

               d)bezpaństwowców i uchodźców zamieszkujących w jednym z państw objętych niniejszym rozdziałem lub w Zjednoczonym Królestwie, którzy znajdują się w jednej z sytuacji opisanych w lit. a)–c), a także do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci.

               2.Osoby, o których mowa w ust. 1, są objęte niniejszym rozdziałem, pod warunkiem że nieprzerwanie znajdują się w jednej z określonych w tym ustępie sytuacji dotyczących jednocześnie jednego z państw objętych niniejszym rozdziałem i Zjednoczonego Królestwa.

               3.Niniejszy rozdział stosuje się również do obywateli Zjednoczonego Królestwa, którzy nie znajdują się lub przestali się znajdować w jednej z sytuacji określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, ale którzy są objęci art. 10 umowy o wystąpieniu lub art. 9 umowy o opuszczeniu, a także do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci.

               4.Osoby, o których mowa w ust. 3, są objęte niniejszym rozdziałem, pod warunkiem że nadal przysługuje im prawo pobytu w jednym z państw objętych niniejszym rozdziałem na podstawie art. 13 umowy o wystąpieniu lub art. 12 umowy o opuszczeniu lub prawo do pracy w ich państwie miejsca zatrudnienia na podstawie art. 24 lub 25 umowy o wystąpieniu lub art. 23 i 24 umowy o opuszczeniu.

               5.W przypadku gdy niniejszy artykuł odnosi się do członków rodzin i osób pozostałych przy życiu, takie osoby są objęte niniejszym rozdziałem tylko w zakresie, w jakim wywodzą swoje prawa i obowiązki na mocy rozporządzenia (WE) nr 883/2004 z tytułu bycia członkiem rodziny lub osobą pozostałą przy życiu.

               ARTYKUŁ 3

               Zasady koordynacji zabezpieczenia społecznego

               1.Do osób objętych niniejszym rozdziałem stosuje się zasady i cele określone w art. 29 Porozumienie EOG, w rozporządzeniu (WE) nr 883/2004 oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009.

               2.Unia należycie uwzględnia decyzje i zalecenia Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego działającej przy Komisji Europejskiej i ustanowionej rozporządzeniem (WE) nr 883/2004 (»Komisja Administracyjna«), wymienione w części I załącznika I do umowy o wystąpieniu. Państwa EFTA należycie uwzględniają decyzje Komisji Administracyjnej i przyjmują do wiadomości zalecenia Komisji Administracyjnej wymienione w części I załącznika I do umowy o opuszczeniu.

               ARTYKUŁ 4

               Sytuacje szczególne objęte niniejszym rozdziałem

               1.W następujących sytuacjach, w zakresie określonym w niniejszym artykule, stosuje się następujące postanowienia, o ile dotyczą osób, które nie są lub przestały być objęte art. 2:

               a)obywatele Zjednoczonego Królestwa, a także bezpaństwowcy i uchodźcy zamieszkujący w Zjednoczonym Królestwie, którzy podlegali ustawodawstwu jednego z państw objętych niniejszym rozdziałem przed zakończeniem okresu przejściowego, jak również członkowie ich rodzin i osoby pozostałe przy życiu po ich śmierci są objęci niniejszym rozdziałem do celów uwzględniania i sumowania okresów ubezpieczenia, zatrudnienia, pracy na własny rachunek lub zamieszkania, w tym praw i obowiązków wynikających z takich okresów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 883/2004; do celów sumowania okresów uwzględnia się na podstawie rozporządzenia (WE) 883/2004 okresy spełnione zarówno przed zakończeniem okresu przejściowego, jak i po jego zakończeniu;

               b)przepisy określone w art. 20 i 27 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 nadal stosuje się do obywateli Zjednoczonego Królestwa, a także do bezpaństwowców i uchodźców zamieszkujących w Zjednoczonym Królestwie, którzy przed zakończeniem okresu przejściowego wystąpili o zezwolenie na poddanie się planowanemu leczeniu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 883/2004, aż do zakończenia leczenia. Odpowiednie procedury zwrotu kosztów mają zastosowanie również po zakończeniu leczenia. Takie osoby i osoby im towarzyszące korzystają z prawa do wjazdu do państwa, w którym odbywa się leczenie, i wyjazdu z niego na podstawie stosowanych odpowiednio przepisów art. 14 umowy o wystąpieniu i art. 13 umowy o opuszczeniu;

               c)przepisy określone w art. 19 i 27 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 mają nadal zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa, a także do bezpaństwowców i uchodźców zamieszkujących w Zjednoczonym Królestwie, którzy są objęci rozporządzeniem (WE) nr 883/2004 i w dniu zakończenia okresu przejściowego przebywają w jednym z państw objętych niniejszym rozdziałem albo w Zjednoczonym Królestwie, aż do zakończenia pobytu. Odpowiednie procedury zwrotu kosztów mają zastosowanie również po zakończeniu pobytu lub leczenia;

               d)przepisy określone w art. 67, 68 i 69 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 stosuje się nadal – dopóki spełnione są warunki – do przyznawania świadczeń rodzinnych, do których w dniu zakończenia okresu przejściowego uprawnieni są obywatele Zjednoczonego Królestwa, a także bezpaństwowcy i uchodźcy zamieszkujący w Zjednoczonym Królestwie, którzy podlegają ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa i mają członków rodziny zamieszkujących w jednym z państw objętych niniejszym rozdziałem w dniu zakończenia okresu przejściowego;

               e)w sytuacjach określonych w lit. d) niniejszego ustępu do osób, które jako członkowie rodziny w dniu zakończenia okresu przejściowego posiadają na podstawie rozporządzenia (WE) nr 883/2004 prawa, takie jak pochodne prawa do świadczeń rzeczowych z tytułu choroby, stosuje się to rozporządzenie oraz odpowiednie przepisy rozporządzenia (WE) nr 987/2009 dopóty, dopóki spełnione są przewidziane w nich warunki.

               2.Przepisy tytułu III rozdział 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 dotyczące świadczeń z tytułu choroby mają zastosowanie do osób otrzymujących świadczenia na podstawie ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu.

               Ustęp ten stosuje się odpowiednio w odniesieniu do świadczeń rodzinnych na podstawie art. 67, 68 i 69 rozporządzenia (WE) nr 883/2004.

               ARTYKUŁ 5

               Zwrot, odzyskiwanie należności i wyrównywanie należności

               Przepisy rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 dotyczące zwrotów, odzyskiwania należności i wyrównywania należności w dalszym ciągu mają zastosowanie w związku ze zdarzeniami, o ile dotyczą one osób nieobjętych art. 2, które to zdarzenia:

               a)miały miejsce przed zakończeniem okresu przejściowego; lub

               b)mają miejsce po zakończeniu okresu przejściowego i dotyczą osób, które były objęte art. 2 lub 4, gdy takie zdarzenie wystąpiło.

               ARTYKUŁ 6

               Rozwój prawa i dostosowania

               1.Niezależnie od przepisów ust. 3 zawarte w niniejszym rozdziale odesłania do rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 lub do ich przepisów odczytuje się jako odesłania do aktów lub przepisów uwzględnionych w Porozumieniu EOG, w tym przepisów zmienionych lub zastąpionych, mających zastosowanie w ostatnim dniu okresu przejściowego.

               2.W przypadku zmiany lub zastąpienia rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 po zakończeniu okresu przejściowego odesłania do tych rozporządzeń w niniejszym rozdziale odczytuje się jako odnoszące się do tych rozporządzeń z uwzględnieniem ich zmian lub do aktów, które je zastąpiły, zgodnie z aktami wymienionymi w części II załącznika I do umowy o wystąpieniu – w odniesieniu do Unii oraz w części II załącznika I do umowy o opuszczeniu – w odniesieniu do państw EFTA.

               3.Do celów niniejszego rozdziału rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 odczytuje się jako obejmujące dostosowania wymienione w części III załącznika I do umowy o wystąpieniu w odniesieniu do Unii oraz w części III załącznika I do umowy o opuszczeniu w odniesieniu do państw EFTA.

               4.Do celów niniejszego rozdziału zmiany i dostosowania, o których mowa w ust. 2 i 3, stają się skuteczne następnego dnia po dniu, w którym odpowiednie zmiany i dostosowania załącznika I do umowy o wystąpieniu lub załącznika I do umowy o opuszczeniu staną się skuteczne, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem XX r. lub z dniem następującym po dniu otrzymania przez Wspólny Komitet EOG ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia zakończenia okresu przejściowego.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodnicząca
                     […]

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG
                     […]

                     (1)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.

                     (2)

                        Podpisano w Londynie dnia 28 stycznia 2020 r.

                     (3)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.

                     (4)

                        Podpisano w Londynie dnia 28 stycznia 2020 r.

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1).

                     (6)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 5.2.2021
            COM(2021) 48 final
            2021/0027(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 222. sesji Rady Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) w odniesieniu do planowanego przyjęcia zmiany 177 do załącznika 1, zmiany 47 do załącznika 2, zmiany 108 do załącznika 8, zmiany 90 do załącznika 10 oraz przyjęcia nowego tomu VI załącznika 10 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy:

               (i) stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 222. sesji Rady Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) w odniesieniu do planowanego przyjęcia zmiany 177 do załącznika 1 – Licencjonowanie personelu, zmiany 47 do załącznika 2 – Prawo Lotnicze, zmiany 108 do załącznika 8 – Zdatność do lotu statków powietrznych, zmiany 90 do załącznika 10 – Łączność lotnicza oraz przyjęcia nowego tomu VI załącznika 10 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, oraz

               (ii) stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej po ogłoszeniu przez ICAO przyjęcia zmiany 177 do załącznika 1, zmiany 47 do załącznika 2, zmiany 108 do załącznika 8, zmiany 90 do załącznika 10 oraz przyjęcia nowego tomu VI załącznika 10, w odpowiednich pismach skierowanych do państw, w których wezwie ona państwa członkowskie ICAO do zgłoszenia sprzeciwu, zgłoszenia wszelkich różnic albo potwierdzenia zastosowania się do przyjętych środków.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym

               Celem Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym („konwencja chicagowska”) jest regulowanie międzynarodowego transportu lotniczego. Konwencja chicagowska, na mocy której utworzono Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego, weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r.

               Wszystkie państwa członkowskie UE są stronami tej konwencji.

               2.2.Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

               Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego jest wyspecjalizowaną agencją Organizacji Narodów Zjednoczonych. Jej celem jest rozwijanie zasad i technik międzynarodowej żeglugi powietrznej oraz wspieranie planowania i rozwoju międzynarodowego transportu lotniczego.

               Rada ICAO jest stałym organem ICAO, a jej członkami jest 36 umawiających się państw wybieranych przez Zgromadzenie ICAO na okres trzech lat. W latach 2019–2022 w Radzie ICAO reprezentowanych jest siedem państw członkowskich UE.

               Czynności obowiązkowe Rady ICAO, wymienione w art. 54 konwencji chicagowskiej, obejmują przyjmowanie międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania (SARPs), które są oznaczane jako załączniki do konwencji chicagowskiej.

               Zgodnie z art. 90 konwencji chicagowskiej taki załącznik lub zmiana załącznika stają się skuteczne w terminie trzech miesięcy po ich przedłożeniu umawiającym się państwom ICAO albo po upływie dłuższego okresu określonego przez Radę ICAO, chyba że w międzyczasie większość umawiających się państw ICAO złoży swój sprzeciw.

               Po przyjęciu takich środków państwa ICAO są zobowiązane do zgłoszenia sprzeciwu wobec środka lub wszelkich różnic w stosunku do niego albo do powiadomienia o zastosowaniu się przez nie do środka, zanim środki wejdą w życie i staną się prawnie wiążące.

               Zgodnie z art. 38 konwencji chicagowskiej każde umawiające się państwo, które uważa za niemożliwe w praktyce zastosowanie się pod każdym względem do którychkolwiek ze wspomnianych międzynarodowych norm lub zasad postępowania albo całkowite dostosowanie wprowadzonych przez siebie przepisów lub metod postępowania do międzynarodowych norm i zasad postępowania, albo które uważa za konieczne wprowadzenie przepisów lub metod postępowania różniących się pod jakimkolwiek względem od przepisów i metod postępowania ustalonych zgodnie z normami międzynarodowymi, powinno niezwłocznie podać do wiadomości ICAO różnice między jego własną praktyką a praktyką ustaloną przez normy międzynarodowe.

               2.3.Planowane akty ICAO i ich związek z obowiązującymi przepisami unijnymi

               Oczekuje się, że podczas swojej 222. lub dowolnej późniejszej sesji Rada ICAO przyjmie:

               zmianę 177 do załącznika 1 – Licencjonowanie personelu, będącą następstwem zmiany dotyczącej systemów i procedur łącza C2;

               zmianę 47 do załącznika 2 – Prawo Lotnicze, która odnosi się do wymagań dotyczących zdalnie kierowanych bezzałogowych systemów powietrznych (BSP) w zakresie certyfikacji zdatności do lotu w następstwie poprawki 108 do załącznika 8;

               zmianę 108 do załącznika 8 – Zdatność do lotu statków powietrznych, która odnosi się do zdalnie kierowanych bezzałogowych systemów powietrznych (BSP);

               zmianę 90 do załącznika 10 – Łączność lotnicza tom V, dotyczącą widma częstotliwości dla łączy C2 BSP, oraz

               nowy tom VI załącznika 10 dotyczący systemów i procedur łącza C2 BSP („planowany akt”).

               Cele planowanego aktu to:

               zmiana istniejących SARPs w załączniku 8 do konwencji chicagowskiej, polegająca na włączeniu do części I załącznika 8 szczegółowych definicji i terminów stosowanych w normach w nowych częściach VIII, IX i X. Zawiera ona również propozycje w części II załącznika 8, które przewidują przegląd ogólnych procedur zdatności do lotu dotyczących certyfikacji i procedur ciągłej zdatności do lotu mających zastosowanie do zdalnie sterowanych statków powietrznych (RPA);

               wprowadzenie do załącznika 8 do konwencji chicagowskiej nowej części VIII, dotyczącej RPA;

               wprowadzenie do załącznika 8 do konwencji chicagowskiej nowej części IX, dotyczącej zdalnie sterowanych śmigłowców;

               wprowadzenie do załącznika 8 do konwencji chicagowskiej nowej części X, dotyczącej stanowiska pilota bezzałogowego statku powietrznego (ang. Remote Pilot Station – RPS);

               wprowadzenie w dodatku 4 do załącznika 2 do konwencji chicagowskiej zmiany, będącej następstwem zmian w załączniku 8;

               zmiana istniejących SARPs w tomie V załącznika 10 do konwencji chicagowskiej, określających zarządzanie widmem wykorzystywanym wyłącznie do celów dowodzenia i sterowania (łącze C2) lub zdalnie kierowanymi bezzałogowymi systemami powietrznymi (BSP);

               wprowadzenie nowego tomu VI załącznika 10 – Systemy i procedury łączności, dotyczącego łącza C2 zdalnie kierowanych bezzałogowych systemów powietrznych;

               wprowadzenie do załączników 1 i 2 zmian, będących następstwem zmiany tomu V załącznika 10 oraz wprowadzenia nowego tomu VI załącznika 10.

               Proponowane zmiany mają wejść w życie w dniu 28 listopada 2024 r.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               3.1.Główne zmiany i ich związek z obowiązującymi przepisami Unii

               Zespół ICAO ds. zdalnie kierowanych bezzałogowych systemów powietrznych otrzymał zadanie opracowania SARPs, podręczników i materiałów zawierających wytyczne torujące drogę do eksploatacji zdalnie kierowanych bezzałogowych statków powietrznych ponad granicami międzynarodowymi zgodnie z przepisami dotyczącymi lotów według wskazań przyrządów. Konsultacje z państwami członkowskimi w sprawie proponowanych zmian przeprowadzono za pośrednictwem pism ICAO skierowanych do państw AN 7/67.1.1-19/52 i AN 3/5.12-19/53, w tym wniosków dotyczących zmiany załączników 8 i 10 do konwencji chicagowskiej oraz będących ich następstwem zmian w załącznikach 1 i 2 do konwencji chicagowskiej. Wnioski te stanowią część serii zmian, które zostaną przedstawione kolejno.

               Zmiany pierwotnie zaproponowane w piśmie skierowanym do państw AN 3/5.12-19/53 dotyczą zdatności do lotu zdalnie sterowanych stałych statków powietrznych, zdatności do lotu zdalnie pilotowanych śmigłowców oraz stanowiska pilota bezzałogowego statku powietrznego (RPS). Te SARPs opracowano w odniesieniu do BSP, które będą poddawane procesowi certyfikacji typu zgodnie z dokumentem ICAO nr 10019 – Podręcznik dla zdalnie kierowanych bezzałogowych systemów powietrznych (BSP) – oraz wzmocnione treścią i założeniami koncepcji operacji ICAO BSP (CONOPS).

               Ze względu na zintegrowany charakter BSP, RPS może być certyfikowane w ramach certyfikatu typu (TC) wydanego posiadaczowi RPA TC w wyniku procesu certyfikacji typu RPA. Nie wyklucza to możliwości odrębnego zatwierdzenia RPS. Łącze C2 jest głównym elementem BSP i jego statusu zdatności do lotu, w związku z czym w certyfikacie typu (TC) jest traktowane jako podzespół.

               Zmiany zaproponowane pierwotnie w piśmie skierowanym do państw AN 7/67.1.1-19/52 dotyczą łącza do celów kierowania i kontroli (łącza C2) i obejmują neutralne pod względem technologicznym SARPs dotyczące procedur łącza C2 i systemów łącza C2. Łącze C2 przeznaczone jest do wymiany informacji między dwoma głównymi fizycznymi elementami BSP: stanowiskiem pilota bezzałogowego statku powietrznego (RPS) oraz zdalnie sterowanym statkiem powietrznym (RPA). Łącze C2 stanowi zatem połączenie logiczne, choć realizowane materialnie, do wymiany informacji między RPS a RPA, umożliwiające pilotowi bezzałogowego statku powietrznego bezpieczną integrację BSP z globalnym lotniczym środowiskiem operacyjnym, w szczególności z łącznością, nawigacją i nadzorem. Te SARPs to pierwsze z dwóch planowanych produktów odnośnie do łącza C2.

               Zespół ds. zdalnie kierowanych bezzałogowych systemów powietrznych pracuje obecnie nad drugim i bardziej szczegółowym pakietem zawierającym SARPs ukierunkowane na konkretne technologie, którego ukończenie planuje się na 2022 r.

               W związku z informacjami przekazanymi przez EASA na temat pisma skierowanego do państw AN 3/5.12-19/53, wiele państw członkowskich UE zaproponowało, aby ze względu na szczególny podział odpowiedzialności między operatorem a projektantem, konsultacje w formie pisma skierowanego do państw przedłużono do czasu udostępnienia projektu zmiany załącznika 6 oraz aby przyjęcie załącznika 6 i załącznika 8 przebiegało równolegle, zwłaszcza w odniesieniu do zatwierdzania stanowisk pilota bezzałogowego statku powietrznego (RPS) oraz obowiązków umawiających się państw w zakresie ciągłej zdatności do lotu RPS. Wniosek ten nie został zaakceptowany przez ICAO, co może utrudnić transpozycję odpowiednich SARPs ICAO do prawa Unii, ze względu na konieczność uwzględnienia obowiązków projektanta i operatora w odniesieniu do RPS.

               Planowane zmiany mogą wywrzeć decydujący wpływ na treść przepisów Unii, a mianowicie na: rozporządzenie Komisji (UE) nr 748/2012
                  1
               , rozporządzenie Komisji (UE) nr 1321/2014
                  2
               , rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011
                  3
               , rozporządzenie Komisji (UE) nr 965/2012
                  4
               , a także potencjalnie na rozporządzenie Komisji (UE) nr 452/2014
                  5
                oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/373
                  6
               . Nowe SARPs ICAO trzeba będzie wprowadzić do prawodawstwa obowiązującego w całej UE w celu zmiany obecnych ram prawnych pod kątem uregulowania kwestii projektowania, certyfikacji typu i eksploatacji BSP w operacjach ponad granicami międzynarodowymi i nad morzem pełnym.

               3.2.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Unia uznaje potrzebę ustanowienia zharmonizowanych ram regulacyjnych na szczeblu międzynarodowym, umożliwiających projektowanie, certyfikację typu i eksploatację zdalnie kierowanych bezzałogowych statków powietrznych ponad granicami międzynarodowymi i nad morzem pełnym zgodnie z przepisami dotyczącymi lotów według wskazań przyrządów. Zmiany zaproponowane w dwóch pismach ICAO skierowanych do państw służą temu celowi.

               Proponowanym stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, jest zatem poparcie przyjęcia proponowanych zmian w całości.

               Stanowiskiem, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej, o ile Rada ICAO przyjmie bez wprowadzania istotnych poprawek proponowane zmiany do konwencji chicagowskiej, jest niezgłaszanie sprzeciwu i powiadomienie o zastosowaniu się do przyjętych zmian w odpowiedzi na odpowiednie pisma ICAO skierowane do państw. W przypadku gdy przepisy unijne odbiegałyby od nowo przyjętych SARPs po przewidywanej dacie rozpoczęcia ich stosowania, tj. 28 listopada 2024 r., ICAO należy zgłosić różnice w stosunku do konkretnych SARPs.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem odnośnego organu, czy też stroną danej umowy
                  7
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  8
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada ICAO jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym („konwencja chicagowska”).

               Zgodnie z art. 54 konwencji chicagowskiej Rada ICAO przyjmuje międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania, oznaczane jako załączniki do konwencji chicagowskiej. Są to akty mające skutki prawne. Niektóre skutki prawne tych aktów mogą zależeć od zgłoszeń sprzeciwu i różnic oraz od warunków dotyczących tych zgłoszeń. Dlatego też przyjęcie stanowiska Unii w odniesieniu do takich zgłoszeń wchodzi w zakres art. 218 ust. 9 TFUE.

               Planowane akty mogą wywrzeć decydujący wpływ na treść przepisów Unii, a mianowicie na: rozporządzenie Komisji (UE) nr 748/2012
                  9
               , rozporządzenie Komisji (UE) nr 1321/2014
                  10
               , rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011
                  11
               , rozporządzenie Komisji (UE) nr 965/2012
                  12
               , a także potencjalnie na rozporządzenie Komisji (UE) nr 452/2014
                  13
                oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/373
                  14
               . Nowe SARPs ICAO trzeba będzie wprowadzić do prawodawstwa obowiązującego w całej UE w celu zmiany obecnych ram prawnych pod kątem uregulowania kwestii projektowania, certyfikacji typu i eksploatacji BSP w operacjach ponad granicami międzynarodowymi i nad morzem pełnym. W związku z tym prawodawstwo UE należało będzie odpowiednio zmienić.

               Głównym celem proponowanych zmian jest ustanowienie ram prawnych projektowania, certyfikacji typu i eksploatacji zdalnie kierowanych bezzałogowych statków powietrznych eksploatowanych ponad granicami międzynarodowymi i nad morzem pełnym zgodnie z przepisami dotyczącymi lotów według wskazań przyrządów. Zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE Unia ma wyłączną kompetencję zewnętrzną w tej kwestii.

               Przyjmowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści przyjmowanego aktu, w odniesieniu do którego ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli przyjmowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść przyjmowanych aktów dotyczą wspólnej polityki transportowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawę prawną decyzji Rady, której dotyczy wniosek, stanowi art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0027 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 222. sesji Rady Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) w odniesieniu do planowanego przyjęcia zmiany 177 do załącznika 1, zmiany 47 do załącznika 2, zmiany 108 do załącznika 8, zmiany 90 do załącznika 10 oraz przyjęcia nowego tomu VI załącznika 10 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym („konwencja chicagowska”) regulująca międzynarodowy transport lotniczy weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r. Na jej mocy ustanowiono Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

               (2)Państwa członkowskie są umawiającymi się państwami konwencji chicagowskiej oraz członkami ICAO, natomiast Unia ma status obserwatora w niektórych organach ICAO. W Radzie ICAO reprezentowanych jest siedem państw członkowskich.

               (3)Zgodnie z art. 54 konwencji chicagowskiej Rada ICAO może przyjmować międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania (SARPs) i oznaczać je jako załączniki do konwencji chicagowskiej.

               (4)Rada ICAO planuje przyjąć podczas swojej 222. sesji zmianę 177 do załącznika 1 – Licencjonowanie personelu, zmianę 47 do załącznika 2 – Prawo Lotnicze, zmianę 108 do załącznika 8 – Zdatność do lotu statków powietrznych, zmianę 90 do załącznika 10 – Łączność lotnicza tom V, dotyczącą systemów i procedur łącza C2 zdalnie kierowanych bezzałogowych systemów powietrznych (BSP) oraz przyjęcie nowego tomu VI załącznika 10 do konwencji chicagowskiej.

               (5)Głównym celem proponowanych zmian jest ustanowienie ram prawnych projektowania, certyfikacji typu i eksploatacji zdalnie kierowanych bezzałogowych statków powietrznych eksploatowanych ponad granicami międzynarodowymi i nad morzem pełnym zgodnie z przepisami dotyczącymi lotów według wskazań przyrządów. Unia zdecydowanie popiera starania ICAO na rzecz ustanowienia tych ram prawnych.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Rady ICAO, ponieważ proponowana zmiana 177 do załącznika 1, zmiana 47 do załącznika 2, zmiana 108 do załącznika 8, zmiana 90 do załącznika 10 tom V oraz przyjęcie nowego tomu VI załącznika 10 będą wiążące dla Unii i mogą wywrzeć decydujący wpływ na treść przepisów Unii, a mianowicie na: rozporządzenie Komisji (UE) nr 748/2012
                  15
               , rozporządzenie Komisji (UE) nr 1321/2014
                  16
               , rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011
                  17
               , rozporządzenie Komisji (UE) nr 965/2012
                  18
               , a także potencjalnie na rozporządzenie Komisji (UE) nr 452/2014
                  19
                oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/373
                  20
               .

               (7)Stanowisko Unii na 222. lub dowolnej późniejszej sesji Rady ICAO w odniesieniu do przyjęcia planowanej zmiany 177 do załącznika 1, zmiany 47 do załącznika 2, zmiany 108 do załącznika 8, zmiany 90 do załącznika 10 tom V oraz przyjęcia nowego tomu VI załącznika 10, jak określono w pismach skierowanych do państw AN 7/67.1.1-19/52 i AN 3/5.12-19/53, powinno polegać na poparciu tych zmian w całości. Stanowisko to powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami Rady ICAO, działające wspólnie w imieniu Unii.

               (8)Po ich przyjęciu zmiany do załączników 1, 2, 8 i 10 do konwencji chicagowskiej będą wiążące dla wszystkich państw ICAO, w tym wszystkich państw członkowskich Unii, zgodnie z konwencją chicagowską i w jej ramach.

               (9)Zgodnie z art. 38 konwencji chicagowskiej każde państwo, które uważa za niemożliwe w praktyce zastosowanie się pod każdym względem do którychkolwiek ze wspomnianych międzynarodowych norm lub zasad postępowania albo całkowite dostosowanie wprowadzonych przez siebie przepisów lub metod postępowania do międzynarodowych norm i zasad postępowania, albo które uważa za konieczne wprowadzenie przepisów lub metod postępowania różniących się pod jakimkolwiek względem od przepisów i metod postępowania ustalonych zgodnie z normami międzynarodowymi, powinno niezwłocznie zgłosić ICAO różnice zachodzące między jego własną praktyką a praktyką ustaloną przez normy międzynarodowe.

               (10)Zgodnie z art. 90 konwencji chicagowskiej taki załącznik lub zmiana załącznika stają się skuteczne w terminie trzech miesięcy po ich przedłożeniu umawiającym się państwom ICAO albo po upływie dłuższego okresu określonego przez Radę ICAO, chyba że w międzyczasie większość umawiających się państw ICAO złoży swój sprzeciw.

               (11)Stanowisko Unii po przyjęciu zmiany 177 do załącznika 1, zmiany 47 do załącznika 2, zmiany 108 do załącznika 8, zmiany 90 do załącznika 10 tom V oraz przyjęciu przez Radę ICAO nowego tomu VI załącznika 10, które mają zostać ogłoszone przez Sekretarza Generalnego ICAO w drodze procedury pisma ICAO skierowanego do państw, powinno polegać na niezgłaszaniu sprzeciwu i powiadomieniu o zastosowaniu się do przyjętych zmian. W przypadku gdy przepisy unijne odbiegałyby od nowo przyjętych SARPs po przewidywanej dacie rozpoczęcia ich stosowania, tj. 28 listopada 2024 r., ICAO należy zgłosić różnice w stosunku do konkretnych SARPs. Stanowisko to powinny zająć wszystkie państwa członkowskie Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na 222. lub dowolnej późniejszej sesji Rady ICAO jest poparcie w całości proponowanych zmian, tj. zmiany 177 do załącznika 1, zmiany 47 do załącznika 2, zmiany 108 do załącznika 8, zmiany 90 do załącznika 10 tom V oraz przyjęcia nowego tomu VI załącznika 10 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym.

               2.Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej, o ile Rada ICAO przyjmie bez wprowadzania istotnych poprawek proponowane zmiany, tj. zmianę 177 do załącznika 1, zmianę 47 do załącznika 2, zmianę 108 do załącznika 8, zmianę 90 do załącznika 10 tom V oraz nowy tom VI załącznika 10 do konwencji chicagowskiej, o której mowa w ust. 1, jest niezgłaszanie sprzeciwu i powiadomienie o zastosowaniu się do przyjętych zmian w odpowiedzi na odpowiednie pisma ICAO skierowane do państw. W przypadku gdy przepisy unijne odbiegałyby od nowo przyjętych SARPs po przewidywanej dacie rozpoczęcia ich stosowania, tj. 28 listopada 2024 r., ICAO należy zgłosić różnice w stosunku do konkretnych SARPs.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1 ust. 1, wyrażają działające wspólnie państwa członkowskie Unii będące członkami Rady ICAO.

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1 ust. 2, wyrażają wszystkie państwa członkowskie Unii.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 748/2012 z dnia 3 sierpnia 2012 r. ustanawiającego zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących (Dz.U. L 224 z 21.8.2012, s. 1).

                     (2)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1321/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie ciągłej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zatwierdzeń udzielanych organizacjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania (Dz.U. L 362 z 17.12.2014, s. 1).

                     (3)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 311 z 25.11.2011, s. 1).

                     (4)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października 2012 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do operacji lotniczych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 296 z 25.10.2012, s. 1).

                     (5)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 452/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne dotyczące operacji lotniczych wykonywanych przez operatorów z państw trzecich zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 133 z 6.5.2014, s. 12).

                     (6)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/373 z dnia 1 marca 2017 r. ustanawiające wspólne wymogi dotyczące instytucji zapewniających zarządzanie ruchem lotniczym/służby żeglugi powietrznej i inne funkcje sieciowe zarządzania ruchem lotniczym oraz nadzoru nad nimi, uchylające rozporządzenie (WE) nr 482/2008, rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 1034/2011, (UE) nr 1035/2011 i (UE) 2016/1377 oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 677/2011 (Dz.U. L 62 z 8.3.2017, s. 1).

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (8)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (9)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 748/2012 z dnia 3 sierpnia 2012 r. ustanawiającego zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących (Dz.U. L 224 z 21.8.2012, s. 1).

                     (10)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1321/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie ciągłej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zatwierdzeń udzielanych organizacjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania (Dz.U. L 362 z 17.12.2014, s. 1).

                     (11)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 311 z 25.11.2011, s. 1).

                     (12)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października 2012 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do operacji lotniczych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 296 z 25.10.2012, s. 1).

                     (13)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 452/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne dotyczące operacji lotniczych wykonywanych przez operatorów z państw trzecich zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 133 z 6.5.2014, s. 12).

                     (14)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/373 z dnia 1 marca 2017 r. ustanawiające wspólne wymogi dotyczące instytucji zapewniających zarządzanie ruchem lotniczym/służby żeglugi powietrznej i inne funkcje sieciowe zarządzania ruchem lotniczym oraz nadzoru nad nimi, uchylające rozporządzenie (WE) nr 482/2008, rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 1034/2011, (UE) nr 1035/2011 i (UE) 2016/1377 oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 677/2011 (Dz.U. L 62 z 8.3.2017, s. 1).

                     (15)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 748/2012 z dnia 3 sierpnia 2012 r. ustanawiającego zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących (Dz.U. L 224 z 21.8.2012, s. 1).

                     (16)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1321/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie ciągłej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zatwierdzeń udzielanych organizacjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania (Dz.U. L 362 z 17.12.2014, s. 1).

                     (17)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 311 z 25.11.2011, s. 1).

                     (18)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października 2012 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do operacji lotniczych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 296 z 25.10.2012, s. 1).

                     (19)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 452/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne dotyczące operacji lotniczych wykonywanych przez operatorów z państw trzecich zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 133 z 6.5.2014, s. 12).

                     (20)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/373 z dnia 1 marca 2017 r. ustanawiające wspólne wymogi dotyczące instytucji zapewniających zarządzanie ruchem lotniczym/służby żeglugi powietrznej i inne funkcje sieciowe zarządzania ruchem lotniczym oraz nadzoru nad nimi, uchylające rozporządzenie (WE) nr 482/2008, rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 1034/2011, (UE) nr 1035/2011 i (UE) 2016/1377 oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 677/2011 (Dz.U. L 62 z 8.3.2017, s. 1).