|

52011PC0312

Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY dostosowujące współczynniki korygujące mające zastosowanie do wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej  /* COM/2011/0312 końcowy - NLE 2011/0163 */

	UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKU-  Podstawa i cele wnioskuZgodnie z art. 4 ust. 1 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, tymczasowe dostosowanie wynagrodzeń i emerytur na mocy art. 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego dokonywane jest na podstawie informacji dostarczanych przez Eurostat, w przypadku znacznej zmiany kosztów utrzymania między czerwcem a grudniem, z należytym uwzględnieniem prognozy zmian siły nabywczej w trakcie aktualnego rocznego okresu odniesienia.W razie potrzeby wniosek Komisji przesyła się Radzie najpóźniej w drugiej połowie kwietnia.-  Kontekst ogólnyZgodnie z art. 6 ust. 1 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, dostosowanie tymczasowe dokonywane jest dla wszystkich miejsc (w tym dla Brukseli), jeżeli w Brukseli zostaje osiągnięty lub przekroczony próg wrażliwości. Jeżeli w Brukseli nie zostaje osiągnięty wspomniany próg wrażliwości, tymczasowych dostosowań dokonuje się jedynie dla miejsc, gdzie próg ten został przekroczony.Zgodnie z art. 7 załącznika XI do regulaminu pracowniczego wartość dostosowania tymczasowego odpowiada Brukselskiemu Współczynnikowi Międzynarodowemu pomnożonemu, w stosownych przypadkach, przez połowę przewidywanego wskaźnika szczególnego, jeśli prognoza ma wartość ujemną.Wskaźnik szczególny odzwierciedla, bez uwzględnienia inflacji, zmiany w realnym wynagrodzeniu netto krajowych urzędników administracji centralnej w państwach członkowskich. Eurostat określił wspomniany wskaźnik na podstawie informacji dostarczonych przez osiem państw członkowskich, o których mowa w art. 1 ust. 4 załącznika XI do regulaminu pracowniczego.Międzynarodowy Wskaźnik Brukselski odzwierciedla zmianę kosztów utrzymania w Brukseli ponoszonych przez urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej. Eurostat określił ten wskaźnik na podstawie danych dostarczonych przez władze belgijskie.Współczynniki korygujące są równe stosunkowi między danym parytetem gospodarczym a kursem wymiany walut określonym w art. 63 regulaminu pracowniczego, pomnożonemu przez kwotę dostosowania, jeżeli próg dostosowania nie zostanie osiągnięty w Brukseli.Parytety gospodarcze odnoszące się do wynagrodzeń stanowią podstawę dla ustalenia równoważności siły nabywczej wynagrodzeń między miastem odniesienia – Brukselą – a innymi miejscami zatrudnienia. Eurostat obliczył wymienione parytety w porozumieniu z krajowymi urzędami statystycznymi państw członkowskich.Parytety gospodarcze odnoszące się do emerytur stanowią podstawę dla ustalenia równoważności siły nabywczej emerytur między miastem odniesienia – Brukselą – a innymi miejscami zamieszkania. Eurostat obliczył wymienione parytety w porozumieniu z krajowymi urzędami statystycznymi państw członkowskich.-  Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekNiniejszy wniosek zostaje dołączony do wniosku, który jest przedstawiany co roku w celu dostosowania wynagrodzeń i emerytur.2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW-  Konsultacje z zainteresowanymi stronamiMetody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentówWniosek był przedmiotem konsultacji z przedstawicielami pracowników zgodnie z obowiązującymi procedurami.Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnieniaWniosek uwzględnia opinie przekazane przez strony, z którymi przeprowadzono konsultacje.-  Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejNie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.-  Ocena skutków-  Wniosek ma na celu dostosowanie wysokości wynagrodzeń i emerytur zgodnie z obowiązującym prawodawstwem.-  Obowiązujące przepisy nie zezwalają na inne rozwiązanie.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU-  Krótki opis proponowanych działańZgodnie z art. 4 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, zaproponowane środki mają na celu dostosowanie wynagrodzeń i emerytur w miejscach, w których wystąpiła znaczna zmiana kosztów utrzymania.Zmiana kosztów utrzymania w Brukseli, mierzona przy zastosowaniu Międzynarodowego Wskaźnika Brukselskiego w okresie od czerwca do grudnia poprzedniego roku wynosi 1,3 %.Zmiana kosztów utrzymania poza Belgią i Luksemburgiem w okresie odniesienia mierzona jest za pomocą domyślnych wskaźników obliczanych przez Eurostat. Wskaźniki te oblicza się przez pomnożenie Międzynarodowego Wskaźnika Brukselskiego przez zmianę parytetu gospodarczego.Próg wrażliwości w przypadku znacznej zmiany kosztów utrzymania stanowi wartość procentową odpowiadającą 7 % za okres 12 miesięcy (3,5 % za okres 6 miesięcy).Wskaźnik domyślny mający zastosowanie do wynagrodzeń przekroczył próg wrażliwości w Estonii (4,5 %).Wskaźnik domyślny mający zastosowanie do emerytur w przypadku żadnego kraju nie przekroczył progu wrażliwości.Wartość tymczasowego dostosowania odpowiada Brukselskiemu Współczynnikowi Międzynarodowemu pomnożonemu w stosownych przypadkach przez połowę przewidywanego szczególnego wskaźnika, jeśli prognoza ta ma wartość ujemną.Przewidywany szczególny wskaźnik równy jest -1,3 %, co oznacza, że dostosowanie tymczasowe wynosi 0,7 %.Współczynniki korygujące równe są stosunkowi między danym parytetem gospodarczym a odpowiednim kursem wymiany walut, pomnożonemu przez kwotę dostosowania tymczasowego, jeżeli próg wrażliwości dostosowania nie zostanie osiągnięty w Brukseli.Nowe współczynniki korygujące obowiązują od dnia 1 stycznia. Jednakże w przypadku krajów lub miejsc, w których wskaźnik domyślny przewyższa 6,3 %, dostosowanie obowiązuje od dnia 16 listopada. W przypadku krajów lub miejsc, w których wskaźnik domyślny przewyższa 12,6 %, dostosowanie obowiązuje od dnia 1 listopada.W związku z tym, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2011 r., współczynnik korygujący mający zastosowanie do wynagrodzeń urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej w przypadku Estonii wynosi: 78,5.Współczynniki korygujące mające zastosowanie do emerytur i przelewów nie podlegają zmianom.-  Podstawa prawnaPodstawą prawną jest regulamin pracowniczy, w szczególności jego załącznik XI.-  Zasada pomocniczościNiniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.-  Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:-  w załączniku XI do regulaminu pracowniczego przewidziano rozporządzenie Rady;-  obciążenie finansowe wynika bezpośrednio z zastosowania metody dostosowania przewidzianej w regulaminie pracowniczym.-  Wybór instrumentówProponowany(-e) instrument(y): rozporządzenie.Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów:-  w załączniku XI do regulaminu pracowniczego przewidziano rozporządzenie Rady.4. WPŁYW NA BUDŻETWpływ dostosowania współczynników korygujących mających zastosowanie do wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej na wydatki administracyjne oraz dochody jest szczegółowo przedstawiony w załączonej ocenie skutków finansowych regulacji.2011/0163 (NLE)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYdostosowujące współczynniki korygujące mające zastosowanie do wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii EuropejskiejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 12,uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, określone w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68[1], w szczególności art. 64 i art. 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz załączniki VII, XI i XIII do regulaminu, a także art. 20 akapit pierwszy, art. 64 i art. 92 warunków zatrudnienia innych pracowników,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,a także mając na uwadze, co następuje:1.  W Estonii wystąpił znaczący wzrost kosztów utrzymania w okresie od czerwca do grudnia 2010 r., należy w związku z tym odpowiednio dostosować współczynniki korygujące mające zastosowanie do wynagrodzeń urzędników i innych pracowników Unii,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2011 r. współczynniki korygujące, mające zastosowanie na mocy art. 64 regulaminu pracowniczego do wynagrodzeń urzędników i innych pracowników zatrudnionych w państwach lub miejscach wymienionych poniżej, są następujące:-  Estonia – 78,5.Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.W imieniu RadyPrzewodniczący  ZAŁĄCZNIKOCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJISTRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWYTytuł wniosku/inicjatywyWniosek dotyczący rozporządzenia Rady dostosowującego współczynniki korygujące mające zastosowanie do wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii EuropejskiejDziedzina(-y) polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa[2]Potencjalnie wniosek dotyczy wszystkich dziedzin i zadań.Charakter wniosku/inicjatywy( Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego działania (okresowe, dostosowujące obowiązujące rozporządzenie)CeleOczekiwany(-e) wynik(i) i wpływNależy wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie docelowej.Dostosowanie współczynników korygujących mających zastosowanie do wynagrodzeń urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej w Estonii w następstwie znacznej zmiany kosztów utrzymania w tym państwie zapewni utrzymanie równoważności siły nabywczej, zgodnie z przepisami regulaminu pracowniczego.Uzasadnienie wniosku/inicjatywyPotrzeba(-y), która(-e) ma(-ją) zostać zaspokojona(-e) w perspektywie krótko- lub długoterminowejZagwarantowanie dostosowania współczynników korygujących mających zastosowanie do wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej w przypadku znacznej zmiany w kosztach utrzymania oraz – w stosownym przypadku – stosowania ich z mocą wsteczną. Zagwarantowanie, że siła nabywcza uposażeń urzędników i innych pracowników UE zmienia się stosownie do zmian siły nabywczej uposażeń urzędników administracji centralnej państw członkowskich, o których mowa w załączniku XI do regulaminu pracowniczego.Czas trwania działania i jego wpływu finansowego( Wniosek/inicjatywa o nieokreślonym czasie trwania-  Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od 1 stycznia 2011 r.,-  po którym następuje faza operacyjna.Przewidywany(-e) tryb(y) zarządzania[3]( Bezpośrednie zarządzanie scentralizowane przez Komisję: PMO.SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWYDział(y) wieloletnich ram finansowych i pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ-  Istniejące pozycje w budżecieWedług działów wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie.Dział wieloletnich ram finansowych | Pozycja w budżecie | Rodzaj środków | Wkład |Numer [treść …...…………………………………..] | zróżnicowane /niezróżnicowane ([4]) | państw EFTA[5] | krajów kandydujących[6] | państw trzecich | w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego |XX.01.01.01 oraz Rozdział 11, Rozdział 42 Wydatki związane z asystentami posłów | środki niezróżnicowane | NIE | NIE | NIE | NIE |Szacunkowy wpływ na wydatkiSynteza szacunkowego wpływu na wydatkiw mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Dział wieloletnich ram finansowych: | Numer | XX.01.01.01 oraz Rozdział 11, Rozdział 42 Wydatki związane z asystentami posłów |w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie-  ( Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów ludzkichZgodność z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi-  ( Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi.Udział osób trzecich w finansowaniu-  ( Wniosek/inicjatywa nie przewiduje współfinansowania ze strony osób trzecichSzacunkowy wpływ finansowy na dochody-  ( Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody.[1] Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.[2] ABM: Activity Based Management : zarządzanie kosztami działań - ABB: Activity Based Budgeting : budżet zadaniowy.[3] Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html[4] Środki zróżnicowane/ środki niezróżnicowane[5] EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu[6] Kraje kandydujące oraz w stosownych przypadkach potencjalne kraje kandydujące Bałkanów Zachodnich.[7] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.[8] Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.[9] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.[10] Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.


				|

		52013PC0737

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY zmieniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej /* COM/2013/0737 final - 2013/0353 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Niniejszy projekt rozporządzenia Rady ma
na celu uproszczenie nomenklatury, jak również opłat celnych, na
zasadzie autonomicznej, w odniesieniu do niektórych artykułów
higienicznych [podpasek higienicznych (wkładek) i tamponów, pieluch i
wkładek dla niemowląt oraz podobnych artykułów z dowolnego
materiału].
Przed wprowadzeniem wersji Systemu
Zharmonizowanego z 2012 r.[1]wymienione
artykuły higieniczne były klasyfikowane, w zależności od
ich charakteru lub materiału składowego, w różnych działach
nomenklatury Systemu Zharmonizowanego, głównie w działach 39, 48, 56,
61, 62 i 63. Z tymi artykułami wiążą się różne
stawki opłaty celnej. W efekcie powstał skomplikowany system
klasyfikacji taryfowej.
W wersji nomenklatury Systemu Zharmonizowanego
z 2012 r. utworzono pojedynczą konkretną pozycję Systemu
Zharmonizowanego (9619 00) dla takich artykułów higienicznych. Sytuacja
sprzed 2012 r. znalazła jednak odwzorowanie w wersji Nomenklatury scalonej
z 2012 r. bez żadnych dalszych zmian. W konsekwencji w ramach nowego kodu
CN 9619 00 utrzymany został ten sam skomplikowany system klasyfikacji
taryfowej.
Ponieważ taka
złożoność systemu może rodzić niepotrzebne
problemy i być przeszkodą w stosowaniu Nomenklatury scalonej,
stosowne byłoby uproszczenie zarówno nomenklatury, jak i struktury taryf,
na zasadzie autonomicznej (a więc bez konieczności wprowadzania zmian
do listy koncesyjnej WTO Unii), ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r.
Celem wniosku jest posiadanie czterech
kategorii produktu (zamiast ośmiu), przy czym każda z tych kategorii
byłaby związana z jednolitą autonomiczną stawką
celną (cztery różne stawki zamiast ośmiu).
Załączony wniosek był omawiany
z federacjami europejskimi. Uważa się, że stanowi on
zrównoważone podejście, biorąc pod uwagę kontekst prawny
oraz interesy przemysłu europejskiego.
Nie występuje utrata odnośnych
danych statystycznych.
Wniosek był również omawiany z
państwami członkowskimi.
Wniosek jest zgodny z polityką Unii
Europejskiej w dziedzinie handlu zewnętrznego i przemysłu.
W świetle powyższego proponuje
się odpowiednią zmianę rozporządzenia Rady (EWG) nr
2658/87.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Kilkakrotnie prowadzone były konsultacje
z Sekcją Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego
działającego przy Komisji (w październiku i grudniu 2012 r. oraz
w marcu i lipcu 2013 r.).
Dnia 10 lipca 2013 r. odbyły się
konsultacje z Grupą ds. Aspektów Ekonomicznych Taryf Celnych
powołaną w Komisji.
Przez cały proces prowadzone były
konsultacje z przedstawicielami przemysłu (zwłaszcza na spotkaniach w
czerwcu i lipcu 2011 r.).
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Podstawę prawną wniosku stanowi art.
31 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Zasada pomocniczości nie ma zastosowania,
ponieważ wniosek podlega wyłącznym kompetencjom Unii.
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności, uwzględniając fakt, że zgodnie z
postanowieniami Traktatu, przyczynia się on do rozwoju handlu między
państwami członkowskimi i państwami trzecimi oraz zapewnia
zrównoważenie interesów handlowych przedsiębiorców (producentów
unijnych i importerów) bez zmiany listy koncesyjnej WTO Unii.
Na mocy art. 31 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej autonomiczna stawka celna jest ustalana przez Radę, która
stanowi większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Utrata przychodów w zakresie tradycyjnych
zasobów własnych wynosi około 320 000 EUR w skali roku (na podstawie
statystyk dotyczących przywozu z 2012 r. i bez uwzględnienia systemów
preferencyjnych).
2013/0353 (NLE)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
zmieniające załącznik I do
rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i
statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Do 2012 r. podpaski
higieniczne (wkładki) oraz tampony, pieluchy i wkładki dla
niemowląt oraz podobne artykuły z dowolnego materiału były
klasyfikowane w różnych działach nomenklatury Systemu
Zharmonizowanego, w zależności od charakteru artykułu lub jego
materiału składowego. Z tymi artykułami wiążą
się różne stawki opłaty celnej. W efekcie powstał skomplikowany
system klasyfikacji taryfowej.
(2)       W 2012 r. stworzona
została pojedyncza pozycja 9619 00 w Systemie Zharmonizowanym, która
objęła wymienione artykuły higieniczne. Ten sam skomplikowany
system klasyfikacji taryfowej był jednak prowadzony pod nową
pozycją, która została podzielona na dwanaście podpozycji
według materiału składowego, przy czym każda
odpowiadała innej stawce celnej konwencyjnej.
(3)       Stwierdzono, że
wspomniany skomplikowany system prowadził do niepotrzebnych utrudnień
oraz obciążeń w stosowaniu Nomenklatury Scalonej. W celu
uproszczenia przepisów prawnych oraz uniknięcia niepotrzebnych
utrudnień w stosowaniu Nomenklatury Scalonej stosowne jest zatem
uproszczenie zarówno nomenklatury, jak również struktury taryf w odniesieniu
do tych artykułów higienicznych w celu wprowadzenia czterech kategorii
produktów (zamiast ośmiu), przy czym każda z tych kategorii
wiązałaby się z jednolitą autonomiczną stawką
celną.
(4)       W związku z
powyższym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie Rady
(EWG) nr 2658/87[2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do
rozporządzenia (WE) nr 2658/87 wprowadza się zmiany zgodnie z
załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie z dniem 1 stycznia 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
W załączniku I do
rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 wpisy dotyczące kodów CN
9619 00 do 9619 00 90 w części drugiej,
sekcja XX, dział 96, otrzymują brzmienie:
 „9619 00 ||   || Podpaski higieniczne (wkładki) i tampony, pieluchy i wkładki dla niemowląt oraz podobne artykuły, z dowolnego materiału:
 9619 00 30 || – || Z waty z materiałów włókienniczych
(1)
—
   || – || Z pozostałych materiałów włókienniczych:
 9619 00 40 || – –  || Podpaski higieniczne (wkładki), tampony oraz podobne artykuły
(2)
—
 9619 00 50 || – –  || Pieluchy i wkładki dla niemowląt oraz podobne artykuły
(3)
—
   || –  || Z pozostałych materiałów:
   || – –  || Podpaski higieniczne (wkładki), tampony oraz podobne artykuły:
 9619 00 71 || – – || Podpaski higieniczne (wkładki)
(4)
—
 9619 00 75 || – – || Tampony
(4)
—
 9619 00 79 || – – || Inne
(4)
—
   || – –  || Pieluchy i wkładki dla niemowląt oraz podobne artykuły:
 9619 00 81 || – – || Pieluchy i wkładki dla niemowląt
(4)
—
 9619 00 89 || – – || Pozostałe (na przykład artykuły higieniczne dla osób nietrzymających moczu lub stolca)
(4)
—
(1)
Autonomiczna stawka celna: 3,8 %.
Stawka celna
konwencyjna:
- z włókien
syntetycznych: 5 %,
- z włókien innych
niż syntetyczne: 3,8 %.
(2)
Autonomiczna stawka celna: 6,3 %.
Stawka celna
konwencyjna:
- z dzianiny lub
szydełkowane: 12 %,
- inne: 10,5 %.
(3)
Autonomiczna stawka celna: 10,5 %.
Stawka celna
konwencyjna:
- z dzianiny lub
szydełkowane: 12 %,
- inne: 10,5 %.
(4)
Autonomiczna stawka celna: bez cła.
Stawka celna
konwencyjna:
- z masy papierniczej,
papieru, waty celulozowej lub wstęg z włókien celulozowych: bez
cła,
- z pozostałych
materiałów: 6,5 %.”
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI
1.           STRUKTURA WNIOSKU
              1.1.    Tytuł
wniosku
Rozporządzenie Rady zmieniające
załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie
nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
1.2.    Charakter wniosku
Ustanowienie autonomicznych stawek celnych dla
określonych artykułów higienicznych [podpaski higieniczne
(wkładki) i tampony, pieluchy i wkładki dla niemowląt oraz
podobne artykuły, z dowolnego tworzywa] i jednoczesne wprowadzenie
stosownych zmian w strukturze taryf.
              1.3.    Cel
Ułatwienie klasyfikacji niektórych
artykułów higienicznych oraz uproszczenie taryfy, na zasadzie
autonomicznej
              1.4.    Uzasadnienie wniosku
Po wprowadzeniu wersji Systemu Zharmonizowanego z
2012 r. niektóre artykuły higieniczne zostały umieszczone w tej samej
pozycji, a nie sklasyfikowane w różnych działach Nomenklatury
Scalonej. Cła związane z tymi artykułami higienicznymi
różnią się w zależności od materiału
składowego.
Niniejszy wniosek ma na celu ułatwienie
importerom lub eksporterom znalezienie odpowiedniej klasyfikacji danych
artykułów, a także uproszczenie kontroli prowadzonej przez
urzędy celne. Nie powinno dojść do znacznej utraty środków
budżetowych ani odnośnych danych statystycznych.
1.5.    Okres trwania działania i jego
wpływ finansowy
Czas obowiązywania: wniosek o
nieokreślonym czasie trwania.
Utrata dochodów w zakresie tradycyjnych zasobów
własnych: rzędu 320 000 EUR w skali roku (na podstawie statystyk
przywozu z 2012 r.; nie są brane pod uwagę porozumienia na
preferencyjnych warunkach).
              1.6.    Przewidywany tryb zarządzania
Stosowanie przepisów unijnego kodeksu celnego
dotyczących monitorowania, kontroli i zarządzania.
2.           SZACUNKOWY WPŁYW
FINANSOWY WNIOSKU
SZACUNKOWY WPŁYW NA DOCHODY
–
¨  Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody.
–
X  Wniosek ma następujący wpływ
finansowy:
x          na zasoby własne
¨  na dochody różne
 Linia budżetowa po stronie dochodów || Środki zapisane w budżecie na bieżący rok budżetowy || Wpływ wniosku[3] || ||
 Rok 2012 0,326 (mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)) ||
 Artykuł 120 || / ||
Wniosek ma nieokreślony czas trwania.
Należy określić metodę
obliczania wpływu na dochody.
Podstawą
obliczeń utraty dochodów w zakresie tradycyjnych zasobów własnych
jest wartość przywozu do Unii w 2012 r. Dane liczbowe są
dostarczane przez Eurostat.
W
obliczeniach nie uwzględnia się ewentualnych preferencji taryfowych.
Jest to zatem maksymalna możliwa strata.
Istniejące
kody CN dzieli się na cztery kategorie; w przypadku każdej kategorii
wybrana autonomiczna stawka celna jest tą niższą; utrata zasobów
w postaci ceł ogranicza się do różnicy między kwotą
pobieraną na podstawie bieżącej stawki celnej a kwotą
pobieraną przy zastosowaniu proponowanej stawki celnej.
Dokładną
szacowaną wielkość łącznej straty oblicza się w
następujący sposób:
Nowy kod CN 9619 00 30
(łączący dawne kody CN 9619 00 31 i
9619 00 39):
przy
zastosowaniu autonomicznej stawki celnej w wysokości 3,8 % (dawny kod CN
9619 00 39) do tych produktów poprzednio objętych stawką
równą 5 % (dawny kod CN 9619 00 39) strata wynosi 5 490 EUR
(wartości wymiany handlowej: 457 140 EUR × 5 % = 22 860 EUR; 457
140 × 3,8 % = 17 370 EUR; różnica = 5 490 EUR);
Nowy kod CN 9619 00 40
(łączący dawne kody CN 9619 00 41 i
9619 00 49):
przy
zastosowaniu autonomicznej stawki celnej w wysokości 6,3 % (dawny kod
CN 9619 00 49) do tych produktów poprzednio objętych stawką
równą 12 % (dawny kod CN 9619 00 41) strata wynosi 3 880
EUR (wartości wymiany handlowej: 68 030 EUR × 12 % = 8 160 EUR; 68 030 EUR
× 6,3 % = 4 290 EUR; różnica = 3 880 EUR);
Nowy kod CN 9619 00 50
(łączący dawne kody CN 9619 00 51 i
9619 00 59):
przy
zastosowaniu autonomicznej stawki celnej w wysokości 10,5 % (dawny
kod CN 9619 00 59) do tych produktów poprzednio objętych
stawką równą 12 % (dawny kod CN 9619 00 51) strata
wynosi 31 020 EUR (wartości wymiany handlowej: 2 068 060 EUR × 12 % = 248
170 EUR; 2 068 060 EUR × 10,5 % = 217 150 EUR;
różnica= 31 020 EUR );
Nowe kody CN 9619 00 71 do 9619 00 89 (łączące dawne kody CN 9619 00 11 do 9619 00 29
z 9619 00 90):
przy
zastosowaniu autonomicznej stawki celnej w wysokości 0 % (dawne kody
CN 9619 00 11 do 9619 00 29) do tych produktów poprzednio
objętych stawką równą 6,5 % (dawny kod CN
9619 00 90) strata wynosi 394 690 EUR (wartości wymiany handlowej:
6 072 100 EUR × 6,5 % = 394 690 EUR;
6 072 100 EUR × 0 % = 0 EUR; różnica=
394 690 EUR.
Szacowaną
wielkość łącznej straty dochodów w zakresie tradycyjnych
zasobów własnych w skali roku oblicza się w następujący
sposób (odejmując teraz kwotę kosztów poboru (25 %)):
5 490 EUR
+ 3 880 EUR + 31 020 € + 394 690 EUR =
435 080 EUR * 75 % = 326 310 EUR
Utrata
dochodów w zakresie tradycyjnych zasobów własnych powinna zostać
zrekompensowana ze składek państw członkowskich opartych na DNB.
[1]               Zharmonizowany
system oznaczania i kodowania towarów (System Zharmonizowany) stanowi
międzynarodową nomenklaturę produktów, opracowaną i
zarządzaną przez Światową Organizację Celną.
Unijna Nomenklatura scalona została ustanowiona na podstawie Systemu
Zharmonizowanego. Każda podpozycja Nomenklatury scalonej składa
się z ośmiocyfrowego numeru kodu: pierwsze sześć cyfr
numeru kodu odnosi się do odpowiedniej pozycji i podpozycji Systemu
Zharmonizowanego.
[2]               Rozporządzenie
Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej
i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987,
s. 1).
[3]               W
przypadku tradycyjnych zasobów własnych (opłaty celne, opłaty
wyrównawcze od cukru) należy wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto
po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Strasburg, dnia 14.2.2017
            COM(2017) 85 final
            2017/0035(COD)
            Wniosek
            ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 182/2011 ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Niniejsza inicjatywa jest kontynuacją oświadczenia przewodniczącego Komisji w jego orędziu o stanie Unii wygłoszonym w Parlamencie Europejskim we wrześniu 2016 r. Powiedział on wówczas: Nie może być tak, że kiedy państwa UE nie mogą same zdecydować, czy zakazać stosowania glifosatu w środkach chwastobójczych czy też nie, Komisja jest zmuszana przez Parlament i Radę do podjęcia tej decyzji. Zmienimy więc te zasady – bo to nie jest demokracja.
                     1
                  .

                  Kilkakrotnie, przy okazji przyjmowania aktów objętych procedurą komitetową, Komisja znalazła się w ostatnich latach w sytuacji, gdy była prawnie zobowiązana do podjęcia decyzji upoważniającej ze względu na brak większości kwalifikowanej państw członkowskich zajmujących stanowisko (za lub przeciw) w komitecie. Sytuacje, w których nie wydano żadnej opinii, są, zdaniem Komisji, szczególnie trudne, jeżeli dotyczą kwestii delikatnych z politycznego punktu widzenia, mających bezpośredni wpływ na obywateli i przedsiębiorstwa, na przykład w dziedzinie zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, zwierząt lub roślin.

                  Większość aktów prawnych Unii przyjmowanych każdego roku to akty prawne przyjmowane przez Komisję na podstawie uprawnień przyznanych jej przez Parlament Europejski i Radę jako współprawodawców, w drodze aktów delegowanych na podstawie art. 290 TFUE lub aktów wykonawczych na podstawie art. 291 TFUE
                     2
                  . Inaczej niż w przypadku aktów delegowanych na mocy art. 290 TFUE, przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania przez Komisję uprawnień wykonawczych na podstawie art. 291 ust. 3 TFUE ustanawiane są z wyprzedzeniem w drodze rozporządzeń zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. Takie przepisy i zasady są określone w rozporządzeniu (UE) nr 182/2011 („rozporządzenie dotyczące procedury komitetowej”)
                     3
                  .

                  Niniejszy wniosek przewiduje wprowadzenie ukierunkowanych i ograniczonych zmian do rozporządzenia (UE) nr 182/2011, a tym samym dotyczy jedynie aktów wykonawczych.

                  W lutym 2016 r. Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wdrożenia rozporządzenia (UE) nr 182/2011
                     4
                  . W sprawozdaniu stwierdzono, że rozporządzenie umożliwia skuteczne korzystanie z uprawnień wykonawczych Komisji pod kontrolą państw członkowskich. Niniejszy wniosek nie ma zatem na celu wprowadzenia zmian do procedury komitologii jako takiej. W sprawozdaniu wskazano jednak również pewną ograniczoną liczbę spraw problematycznych, zwłaszcza w odniesieniu do podejmowania decyzji w sprawie organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO). W przedmiotowych sprawach państwa członkowskie nigdy nie osiągnęły większości kwalifikowanej, ani na korzyść projektu decyzji Komisji dopuszczającej organizmy zmodyfikowane genetycznie (GMO) oraz genetycznie zmodyfikowaną żywność i paszę, ani na jego niekorzyść. Wszelkie głosowania doprowadziły do tak zwanego wyniku bez opinii, to znaczy komitet nie był w stanie zająć stanowiska, ani na korzyść projektu aktu, ani na jego niekorzyść. Taki wynik powtarzał się za każdym razem w komitecie odwoławczym, organie, którego zadaniem jest wspieranie procesu decyzyjnego w sprawach delikatnych i problematycznych. W konsekwencji decyzje w tym obszarze musiały być regularnie podejmowane bez poparcia większości kwalifikowanej państw członkowskich w komitecie
                     5
                  .

                  Komisja podjęła już działania w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji w zakresie GMO. W następstwie dyrektywy dotyczącej zezwoleń na uprawy
                     6
                  , która weszła w życie w 2015 r., Komisja przyjęła w kwietniu 2015 r. wniosek opierający się na tej samej logice, mając na celu zmianę ram legislacyjnych w odniesieniu do żywności i paszy
                     7
                  . Proponowane rozwiązanie przewiduje utrzymanie scentralizowanego procesu zezwoleń, dopuszczając jednoczesne stosowanie klauzuli „opt-out” przez poszczególne państwa członkowskie. Wniosek ten znajduje się wciąż w procesie legislacyjnym.

                  Dyskusje dotyczące przedłużenia okresu zatwierdzania substancji czynnej glifosatu, prowadzone latem 2016 r. w komitecie odwoławczym, dowiodły, że problem braku opinii nie ogranicza się do GMO. Również we wspomnianym przypadku państwa członkowskie nie zdołały zgromadzić w komitecie odwoławczym większości opowiadającej się za decyzją zatwierdzającą lub przeciwko takiej decyzji. W efekcie Komisja musiała podjąć decyzję bez poparcia państw członkowskich
                     8
                  . Jak wskazano powyżej, jest to o tyle bardziej problematyczne, o ile decyzje takie często dotyczą kwestii delikatnych z politycznego punktu widzenia, mających bezpośredni wpływ na obywateli i przedsiębiorstwa, a zwłaszcza w obszarze zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, zwierząt lub roślin. Komisja jest uprawniona do podejmowania decyzji w takich sprawach, jednak uważa ona jednocześnie, że ze względu na szczególną wagę kwestii, których dotyczą decyzje, państwa członkowskie powinny w takich sytuacjach w większym zakresie przyjąć na siebie obowiązki związane z procesem decyzyjnym. Nie dzieje się tak jednak w dostatecznym stopniu, gdy państwa członkowskie nie mogą osiągnąć większości kwalifikowanej, jako że niektóre z nich decydują się powstrzymać od głosu lub są nieobecne na posiedzeniach komitetów lub komitetu odwoławczego.

                  Komisja uważa zatem, że jest potrzeba podjęcia tej kwestii za pośrednictwem kilku dokładnie ukierunkowanych zmian w przepisach dotyczących procedur komitologii. W swoim programie prac na rok 2017 r. Komisja zapowiedziała, stosownie do tej sytuacji, inicjatywę dotyczącą modernizacji procedur komitologii
                     9
                  .

                  Niniejszy wniosek przewiduje cztery ukierunkowane zmiany. Jego przedmiot jest ściśle ograniczony do tych czterech ukierunkowanych zmian i nie obejmuje żadnych innych elementów rozporządzenia (UE) nr 182/2011. W rzeczywistości Komisja jest zdania, że system ustanowiony na mocy rozporządzenia (UE) nr 182/2011 sprawdził się, ogólnie rzecz biorąc, w praktyce i stworzył odpowiednią równowagę instytucjonalną, jeżeli chodzi o rolę Komisji i innych zainteresowanych podmiotów. Komisja uważa zatem za niezbędne, aby system ten nadal funkcjonował w sposób niezmieniony, z wyjątkiem zaproponowanych, ukierunkowanych zmian. Wyłącznym celem tych zmian jest poprawa funkcjonowania procedur komitetowych na poziomie komitetu odwoławczego, co pozwoli zapewnić szerszą odpowiedzialność polityczną i odpowiedzialność za delikatne z politycznego punktu widzenia akty wykonawcze. Jednocześnie żadnej zmianie nie uległaby odpowiedzialność prawna i instytucjonalna za akty wykonawcze w formie, jaka została wprowadzona rozporządzeniem (UE) nr 182/2011.

               •Obecne ramy prawne

                  W rozporządzeniu (UE) nr 182/2011 ustanowiono mechanizm, z pomocą którego państwa członkowskie kontrolują sprawowanie przez Komisję jej uprawnień wykonawczych. Zgodnie z najczęściej wykorzystywaną procedurą, tak zwaną „procedurą sprawdzającą“
                     10
                  , przedstawiciele Komisji przedkładają projekty aktów wykonawczych komitetowi składającemu się z przedstawicieli państw członkowskich, który przedstawia swoją opinię, zazwyczaj w drodze głosowania. Głosowanie odbywa się według zasady większości kwalifikowanej, zapisanej w traktatach. Na tym etapie głosowania w komitecie możliwe są trzy scenariusze:

               –Jeżeli kwalifikowana większość państw członkowskich popiera projekt aktu przedstawiony przez Komisję (opinia pozytywna), Komisja musi przyjąć akt.

               –Jeżeli kwalifikowana większość państw członkowskich opowiedziała się przeciwko (opinia negatywna), Komisja nie może przyjąć aktu.

               –Jeżeli nie ma kwalifikowanej większości, która przemawiałaby za lub przeciw (brak opinii), Komisja może przyjąć projekt aktu wykonawczego – oznacza to, że może również zdecydować o jego nieprzyjmowaniu.

                  Powodem, dla którego Komisja ma możliwość przyjmowania aktów wykonawczych, o ile większość kwalifikowana państw członkowskich nie opowiedziała się przeciwko danym środkom, jest zapewnienie skutecznego wdrażania przepisów. Przyjmowanie aktów wykonawczych przez Komisję zablokować może jedynie przeciwne stanowisko ze strony państw członkowskich w postaci większości kwalifikowanej. W tym punkcie występuje spójność z przepisami dotyczącymi aktów delegowanych, jako że dla zablokowania wejścia w życie danego aktu, wymagana jest (kwalifikowana) większość, aczkolwiek nie w komitecie lecz w Parlamencie Europejskim lub w Radzie.

                  W rozporządzeniu dotyczącym procedury komitetowej
                     11
                   wyszczególniono jednak szereg konkretnych przypadków, w których zgodnie z prawem Komisja nie ma możliwości przyjęcia aktu wykonawczego, jeżeli na etapie rozpatrywania w komitecie występuje sytuacja braku opinii. Taka sytuacja zachodzi w trzech różnych przypadkach:

                  (1)w odniesieniu do określonych obszarów polityki (opodatkowanie, usługi finansowe, ochrona zdrowia lub bezpieczeństwa ludzi, zwierząt lub roślin, lub ostateczne wielostronne środki ochronne);

                  (2)jeżeli akt podstawowy przewiduje, że projekt aktu wykonawczego nie może zostać przyjęty, w przypadku gdy nie została wydana opinia (tak zwana klauzula o braku opinii);

                  (3)jeżeli zwykłą większością głosów swoich członków komitet wyraził sprzeciw wobec projektu aktu.

                  W takich przypadkach Komisja kieruje akt wykonawczy do komitetu odwoławczego, który również składa się z przedstawicieli państw członkowskich, jednak na wyższym szczeblu. Jeżeli w komitecie odwoławczym ponownie występuje sytuacja braku opinii, Komisja może przyjąć akt. Oznacza to, że w takich sytuacjach Komisja – mając na końcu procedury sprawdzającej do czynienia ze scenariuszem braku opinii – dysponuje swobodą uznania: czy przyjąć projekt aktu wykonawczego czy też nie.

                  Swoboda uznania Komisji w przypadku braku opinii została wprowadzona rozporządzeniem (UE) nr 182/2011. Przed 2011 r. w sytuacji, gdy komitet nie wydał opinii, oraz odpowiednio, gdy nie zareagowała Rada, Komisja nie miała wyboru i musiała przyjąć projekt aktu wykonawczego. Większa elastyczność została wprowadzona, aby umożliwić Komisji – po uwzględnieniu między innymi opinii wyrażonych przez państwa członkowskie na forum komitetu – ponowne rozważenie projektu aktu wykonawczego, tego, czy powinna go przyjąć lub przedstawić komitetowi projekt zmieniony. Zostało to podkreślone w motywie 14 rozporządzenia (UE) nr 182/2011, w którym stwierdzono, że „rozważając przyjęcie innych projektów aktów wykonawczych dotyczących szczególnie wrażliwych sektorów, zwłaszcza opodatkowania, zdrowia konsumentów, bezpieczeństwa żywności i ochrony środowiska, Komisja, w celu znalezienia zrównoważonego rozwiązania, będzie, tak dalece jak to możliwe, działać w taki sposób, aby unikać sprzeciwiania się jakiemukolwiek dominującemu stanowisku, jakie może wyłonić się w komitecie odwoławczym“.

                  Ta elastyczność nie zwalnia jednak Komisji z obowiązku podjęcia decyzji w sprawach, które dotyczą wniosku o zezwolenia na wprowadzenie do obrotu produktów lub substancji. Producent, który złożył wniosek o udzielenie zezwolenia, ma prawo do otrzymania decyzji w sprawie danego wniosku, Komisja jest zatem zobowiązana do wydania decyzji w rozsądnym terminie. Sąd Unii Europejskiej orzekł, że w ramach poprzednich ram procedury komitologii Komisja nie podjęła działania, odstępując od realizacji procedury udzielania zezwoleń w następstwie głosowania w komitecie, które nie zakończyło się wydaniem opinii
                     12
                  .

               Spośród 1726 opinii łącznie wydanych przez komitety w 2015 r. dwie opinie były negatywne, a w 36 przypadkach nie wydano żadnej opinii, co stanowi około 2 % wszystkich przypadków. W 10 przypadkach sprawę przekazano do komitetu odwoławczego, który również nie wydał opinii. W latach 2011–2015 spośród 40 spraw przekazanych do komitetu odwoławczego w 36 przypadkach komitet potwierdził, że głosowanie zakończyło się niewydaniem opinii. Problem dotyczy wprawdzie niskiej, ogólnie rzecz biorąc, liczby spraw, jednak sytuacja ta ma miejsce w bardzo wrażliwych obszarach. Komitet odwoławczy nie był w stanie pomóc poprzez doprowadzenie do wyraźnego stanowiska państw członkowskich i wniósł tym samym – jak do tej pory –niewielką wartość dodaną. Komisja uznaje zatem, że zasady regulujące funkcjonowanie komitetu odwoławczego powinny zostać zmienione, aby mógł on w pełni odgrywać swoją rolę.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Proponowane zmiany rozporządzenia (UE) nr 182/2011 są ukierunkowane i ograniczone, dotyczą wyjątkowych przypadków na szczeblu komitetu odwoławczego. System ustanowiony rozporządzeniem funkcjonuje, ogólnie rzecz biorąc, dobrze, a zatem Komisja uważa za istotne, aby w pozostałym zakresie system ten pozostał niezmieniony.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Wniosek jest spójny z wnioskiem Komisji dotyczącym genetycznie modyfikowanej żywności i paszy
                  13
               . Wniosek ten był częściowo podyktowany powtarzającym się brakiem opinii w tym obszarze, a proponowane we wniosku podejście pozwala państwom członkowskim na ograniczenie lub zakazanie stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na ich terytorium. Jest to podyktowane szczególną sytuacją w tym sektorze i nie odnosi się do samego procesu podejmowania decyzji. Podejście zastosowane w niniejszym wniosku dotyczy zasad proceduralnych jako takich, niezależnie od sektora. Tym samym oba podejścia są komplementarne.

               Wniosek jest również spójny z dwoma rozporządzeniami, których dotyczy wiosek, dotyczącymi dostosowania niektórych aktów prawnych przewidujących stosowanie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą do art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie ze zobowiązaniem podjętym w porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa
                  14
               . Celem rozporządzeń, których dotyczy wniosek, nie jest wprowadzenie zmian w odniesieniu do procedur podejmowania decyzji jako takich, lecz dostosowanie istniejących uprawnień do uprawnień w zakresie aktów delegowanych, i w niektórych przypadkach również aktów wykonawczych.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Niniejszy wniosek oparty jest na art. 291 ust. 3 TFUE, stanowiącym podstawę prawną rozporządzenia (UE) nr 182/2011, które niniejszy wniosek ma na celu zmienić.

               •Pomocniczość

               Na podstawie art. 291 ust. 3 TFUE Unia ma wyłączną kompetencję w zakresie ustalania przepisów i zasad ogólnych dotyczących trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję.

               •Proporcjonalność

               Proponowane zmiany są ograniczone do tego, co jest ściśle niezbędne dla rozwiązania problemu i nie wykraczają poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia celu. Zmiany są ograniczone do zmian na szczeblu komitetu odwoławczego.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Wniosek przewiduje ograniczone zmiany w procedurze przyjmowania aktów wykonawczych na szczeblu komitetu odwoławczego. Zmiany te mają charakter czysto instytucjonalny i proceduralny, na przykład nie zmieniają przepisów określających czynniki, na podstawie których należy oceniać zatwierdzenie substancji. Zmiany te nie mają zatem, same w sobie, oddziaływania ekonomicznego, środowiskowego lub społecznego. Nie jest więc konieczne przeprowadzenie oceny skutków.

               4.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Komitet odwoławczy został wprowadzony rozporządzeniem (UE) nr 182/2011, aby przenieść debatę na bardziej polityczny poziom, zwłaszcza w sytuacji, gdy komitet badający projekt nie wydał opinii. Jednakże do tej pory komitet nie zapobiegł sytuacjom, w których nie zostaje wydana żadna opinia, ani nie pomógł w wyjaśnianiu stanowisk państw członkowskich, tym samym wykazując się ograniczoną wartością dodaną. Celem proponowanych zmian jest ograniczenie ryzyka występowania sytuacji, w których na szczeblu komitetu odwoławczego nie wydawana jest żadna opinia, a także usprawnienie procesu podejmowania decyzji i zagwarantowanie politycznej odpowiedzialności państw członkowskich za niektóre szczególnie delikatne decyzje. Po przyjęciu proponowane zmiany powinny znaleźć odzwierciedlenie w regulaminie komitetu odwoławczego, który w związku z tym powinien zostać dostosowany zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

               •Zmiany zasad głosowania w odniesieniu do komitetu odwoławczego

               Komitety, w tym komitet odwoławczy, wydają swoją opinię w procedurze sprawdzającej na podstawie art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 większością głosów określoną w art. 16 ust. 4 i 5 TUE, a w stosownych przypadkach, w art. 238 ust. 3 TFUE. W art. 16 ust. 4 TUE oraz w art. 238 ust. 3 TFUE regulowana jest kwestia podwójnej większości. Stosownie do tego większość kwalifikowana została osiągnięta, gdy większość:

                  1) obejmuje co najmniej 55 % państw członkowskich. Oznacza to, że większość kwalifikowana musi obejmować co najmniej 16 państw członkowskich;

                  2) reprezentuje państwa członkowskie, których liczba mieszkańców stanowi co najmniej 65 % ludności Unii
                     15
                  .

                  Na wypadek sytuacji, gdy nie wszystkie państwa członkowskie uczestniczą w głosowaniu, w art. 238 ust. 3 lit. a) TFUE zdefiniowano większość kwalifikowaną jako co najmniej 55 % uczestniczących państw członkowskich, których liczba ludności stanowi co najmniej 65 % ludności tych państw. W takich przypadkach mniejszość blokująca obejmuje co najmniej minimalną liczbę państw członkowskich reprezentujących ponad 35 % ludności uczestniczących państw członkowskich, plus jedno państwo członkowskie, w przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana została osiągnięta.

               Zgodnie z obecnymi przepisami, przypadki wstrzymania się od głosu lub państwa członkowskie, które nie są obecne lub nie są reprezentowane, nie są zaliczane do osiągniecia kwalifikowanej większości opowiadającej się za lub przeciw, ale nie są też odliczane od łącznej liczby, na podstawie której wylicza się 55 % państw członkowskich oraz 65 % ludności Unii Europejskiej. Oznacza to w praktyce, że przypadki wstrzymania się od głosu wyrażone podczas głosowania, a także nieobecności państw członkowskich, które nie decydują się na obecność lub bycie reprezentowanym, zwiększają prawdopodobieństwo wyniku w postaci braku opinii, przesuwając tym samym odpowiedzialność za podjęcie decyzji na Komisję. Obecne przepisy nie zachęcają państw członkowskich do głosowania za projektem aktu wykonawczego lub przeciwko projektowi. Obecne przepisy dotyczące głosowania nie pozwalają zatem komitetowi odwoławczemu na pełnienie swojej roli.

               Wnioskuje się zatem o zmianę zasad głosowania w odniesieniu do komitetu odwoławczego, aby zminimalizować ryzyko scenariusza, w którym opinia nie zostaje wydana, oraz sprecyzowanie pozycji państw członkowskich, poprzez uznanie, że państwa członkowskie, które nie są obecne lub wstrzymują się od głosu, są – na potrzeby obliczania kwalifikowanej większości – „nieuczestniczącymi państwami członkowskimi”. Oznacza to, że podwójna większość (55 % państw członkowskich reprezentujących 65 % ludności) będzie obliczana jedynie w oparciu o państwa członkowskie uczestniczące w głosowaniu, a tym samym głosujące za lub przeciw, zgodnie z art. 238 ust. 3 lit. a) TFUE. Również mniejszość blokująca będzie obliczana zgodnie z przepisami traktatu.

               Dla zapewnienia reprezentatywności głosowania do rozporządzenia w sprawie procedury komitetowej
                  16
                należy wprowadzić przepis o kworum, stanowiący, że głosowanie jest uznawane za ważne jedynie wtedy, gdy członkowie uczestniczący w głosowaniu w komitecie odwoławczym stanowią zwykłą większość państw członkowskich. Odpowiednie zmiany zostaną wprowadzone do art. 6 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. Tak jak ma to miejsce teraz, po upływie terminu, jaki komitet odwoławczy miał na wydanie opinii, przyjmuje się, że komitet odwoławczy nie wydał opinii. Pozwoli to uniknąć blokowania procesu w sytuacji, gdy nie osiągnięto kworum.

               •Kolejne przekazanie sprawy do komitetu odwoławczego na szczeblu ministerialnym

                  Jak przedstawiono powyżej, komitet odwoławczy do tej pory nie zapobiegł, ogólnie rzecz biorąc, sytuacjom, w których nie wydano żadnej opinii, ani też nie pomógł w precyzowaniu stanowiska państw członkowskich. W rozporządzeniu (UE) nr 182/2011 znajduje się odniesienie do odpowiedniego poziomu reprezentacji
                     17
                  , zaś regulamin wewnętrzny komitetu odwoławczego, uzgodniony przez państwa członkowskie, stanowi, że co do zasady reprezentacja w komitecie nie powinna być na poziomie niższym niż poziom członków komitetu stałych przedstawicieli
                     18
                  . Doświadczenie pokazuje, że do tej pory państwa członkowskie były w większości reprezentowane przez swoich stałych przedstawicieli.

                  Dla wzmocnienia roli komitetu odwoławczego w szczególnie delikatnych przypadkach proponuje się możliwość kolejnego przekazania sprawy do komitetu odwoławczego w sytuacji, gdy nie została wydana żadna opinia. Pozwoli to na ponowne podjęcie problematycznych kwestii na odpowiednim szczeblu politycznym. W tym celu proponuje się, aby przewodniczący miał możliwość podjęcia decyzji o zorganizowaniu kolejnego posiedzenia komitetu odwoławczego, ze wskazaniem na fakt, że odpowiednim poziomem reprezentacji na tym posiedzeniu jest szczebel ministerialny. Aby organizacja takiego kolejnego posiedzenia była możliwa, należy o jeden miesiąc przedłużyć termin, jakim dysponuje komitet odwoławczy na wydanie opinii, co daje w sumie trzy miesiące od pierwszego przekazania sprawy. Odpowiednie zmiany zostaną wprowadzone do art. 3 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 182/2011.

               •Upublicznienie głosowania przedstawicieli poszczególnych państw członkowskich na szczeblu komitetu odwoławczego

                  Głosowanie przedstawicieli państw członkowskich w komitecie odwoławczym jest obecnie objęte zasadą poufności określoną w regulaminie wewnętrznym komitetu odwoławczego
                     19
                  , podobnie jak ma to miejsce w przypadku komitetów badających i doradczych
                     20
                  . W art. 10 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 znajduje się informacja o publicznym udostępnieniu informacji o pracach komitetów, zaś w odniesieniu do głosowania mowa o „wynikach głosowania”, to znaczy jedynie o ogólnych wynikach głosowania, nie zaś o głosach oddanych przez poszczególne państwa członkowskie. Komisja jest zdania, że potrzebna jest większa przejrzystość w odniesieniu do stanowisk, jakie przedstawiciele poszczególnych państw członkowskich zajmują w komitecie odwoławczym. Propozycja upublicznienia sposobu głosowania przedstawicieli państw członkowskich ma na celu zwiększenie jasności odnośnie do stanowisk poszczególnych państw członkowskich. Odpowiedni przepis dotyczący upublicznienia sposobu głosowania przedstawicieli poszczególnych państw członkowskich w komitecie odwoławczym zostanie zawarty w art. 10 ust. 1 lit. e) oraz ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

               • Wprowadzenie prawa odesłania sprawy do Rady w celu uzyskania opinii

                  Na podstawie art. 291 TFUE Komisja jest uprawniona przez prawodawcę do przyjmowania aktów wykonawczych pod kontrolą państw członkowskich. Parlament Europejski i Rada nie mają zatem same w sobie żadnej roli w procesie decyzyjnym, a ich zaangażowanie jest ograniczone do prawa kontroli zgodnie z art. 11 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

                  Na podstawie art. 291 ust. 1 TFUE to państwa członkowskie są odpowiedzialne za wykonywanie aktów Unii i kontrolowanie Komisji w sytuacji, gdy to jej przyznane są uprawnienia wykonawcze. W sytuacjach, gdy państwa członkowskie nie są w stanie uzyskać jednoznacznej opinii w ramach tego procesu kontrolnego, powinna istnieć możliwość skierowania kwestii do Rady, jako do unijnej instytucji, w której rządy państw członkowskich są reprezentowane na szczeblu ministerialnym, i która ma globalne spojrzenie na całą politykę Unii. Proponuje się zatem umożliwienie Komisji formalnego kierowania konkretnych przypadków, w których w komitecie odwoławczym uzyskano wynik w postaci braku opinii, do Rady w celu sporządzenia niewiążącej opinii; celem jest uzyskanie orientacji politycznej Rady dotyczącej skutków wyniku w postaci braku opinii, w tym skutków instytucjonalnych, prawnych, politycznych i międzynarodowych. Komisja powinna uwzględnić stanowisko wyrażone przez Radę w ciągu trzech miesięcy od daty przekazania sprawy. W uzasadnionych przypadkach Komisja może, odsyłając sprawę, wskazać krótszy termin.

               2017/0035 (COD)

               Wniosek

               ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 182/2011 ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 291 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011
                  21
                ustanawia przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję.

               (2)System ustanowiony na mocy rozporządzenia (UE) nr 182/2011 sprawdził się, ogólnie rzecz biorąc, w praktyce i stworzył odpowiednią równowagę instytucjonalną, jeżeli chodzi o rolę Komisji i innych zainteresowanych podmiotów. System ten powinien zatem funkcjonować w dalszym ciągu w formie niezmienionej, z wyjątkiem kilku ukierunkowanych zmian dotyczących konkretnych aspektów procedury na szczeblu komitetu odwoławczego. Celem tych mian jest zapewnienie szerszej odpowiedzialności politycznej i odpowiedzialności za delikatne z politycznego punktu widzenia akty wykonawcze, jednak bez dokonywania zmian odpowiedzialności prawnej i instytucjonalnej za akty wykonawcze w formie wprowadzonej rozporządzeniem (UE) nr 182/2011.

               (3)W szeregu określonych przypadków rozporządzenie (UE) nr 182/2011 przewiduje skierowanie sprawy do komitetu odwoławczego. W praktyce do komitetu odwoławczego zwracano się w przypadkach, gdy w komitecie nie osiągnięto kwalifikowanej większości w ramach procedury sprawdzającej, która to większość przemawiałaby za projektem lub przeciwko niemu, a tym samym wystąpiła sytuacja braku opinii. W większości przypadków sytuacja ta miała miejsce w odniesieniu do kwestii związanych z organizmami modyfikowanymi genetycznie oraz genetycznie modyfikowaną żywnością i paszą, a także środkami ochrony roślin.

               (4)Doświadczenie pokazało, że w przeważającej większości przypadków wynik komitetu badającego projekt powtarzał się na poziomie komitetu odwoławczego, a wynikiem był brak opinii. Komitet odwoławczy nie zdołał zatem pomóc w uzyskaniu jasności odnośnie do stanowiska państw członkowskich.

               (5)W rozporządzeniu (UE) nr 182/2011 postanowiono, że w takich sytuacjach Komisja może przyjąć projekt aktu wykonawczego, pozostawiając tym samym Komisji swobodę uznania.

               (6)Ta swoboda uznania jest jednak znacznie ograniczona w przypadkach dotyczących udzielania zezwoleń na produkty lub substancje, jak na przykład w obszarze genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy, jako że Komisja ma obowiązek podjąć decyzję w rozsądnym terminie i nie może wstrzymać się od jej podjęcia.

               (7)Komisja jest uprawniona do podejmowania decyzji w takich sprawach, jednak ze względu na szczególną wagę kwestii, których dotyczą decyzje, państwa członkowskie również powinny w pełnym zakresie zrealizować swoją odpowiedzialność związaną z procesem decyzyjnym. Nie dzieje się tak jednak w sytuacji, gdy państwa członkowskie nie są w stanie osiągnąć kwalifikowanej większości, ze względu na – między innymi – wysoką liczbę przedstawicieli wstrzymujących się od głosu lub nieobecnych w momencie głosowania.

               (8)Dla zwiększenia wartości dodanej komitetu odwoławczego należy zatem wzmocnić jego rolę, wprowadzając możliwość odbycia kolejnego posiedzenia komitetu odwoławczego w sytuacji, gdy nie została wydana żadna opinia. Odpowiednim poziomem reprezentacji na kolejnym posiedzeniu komitetu odwoławczego powinien być poziom ministerialny, co pozwoli na przeprowadzenie debaty politycznej. Aby organizacja takiego kolejnego posiedzenia była możliwa, należy przedłużyć termin, jakim dysponuje komitet odwoławczy na wydanie opinii.

               (9)Należy zmienić zasady głosowania w odniesieniu do komitetu odwoławczego, aby zminimalizować ryzyko scenariusza, w którym opinia nie zostanie wydana, oraz wzmocnić motywację przedstawicieli państw członkowskich do zajmowania wyraźnego stanowiska. W tym celu na potrzeby obliczania większości kwalifikowanej za uczestniczące państwa członkowskie należy uznawać jedynie te państwa członkowskie, które są obecne lub reprezentowane oraz które nie wstrzymują się od głosu. Dla zapewnienia reprezentatywności wyników głosowania za ważne należy uznać jedynie to głosowanie, w którym uczestniczącymi członkami komitetu odwoławczego jest zwykła większość państw członkowskich. Jeżeli przed upływem terminu, jakim dysponuje komitet na podjęcie decyzji, nie uzyskano kworum, uznaje się, że komitet nie wydał opinii, tak jak ma to miejsce obecnie.

               (10)W szczególnych przypadkach Komisja powinna mieć możliwość zwrócenia się do Rady, aby ta wskazała swoje stanowisko i orientację w odniesieniu do szerszych skutków braku opinii, w tym instytucjonalnych, prawnych, politycznych i międzynarodowych. Komisja powinna uwzględnić stanowisko wyrażone przez Radę w ciągu trzech miesięcy od daty przekazania sprawy. W uzasadnionych przypadkach Komisja może, odsyłając sprawę, wskazać krótszy termin.

               (11)Należy zwiększyć przejrzystość głosowania przedstawicieli państw członkowskich na szczeblu komitetu odwoławczego i upublicznić sposób głosowania poszczególnych przedstawicieli państw członkowskich.

               (12)Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 182/2011,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

               Artykuł 1

               W rozporządzeniu (UE) nr 182/2011 wprowadza się następujące zmiany:

               1) w art. 3 ust. 7 dodaje się akapit szósty w brzmieniu:

               „Jeżeli komitet odwoławczy nie wydał opinii zgodnie z art. 6 ust. 3 akapit drugi, przewodniczący może podjąć decyzję o zwołaniu kolejnego posiedzenia komitetu odwoławczego na szczeblu ministerialnym. W takich sytuacjach komitet odwoławczy wydaje opinię w ciągu trzech miesięcy od pierwszego przekazania sprawy. ”;

               2) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

               a) w ust. 1 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:

               „Za uczestniczących członków komitetu odwoławczego uznaje się jednak jedynie tych członków komitetu odwoławczego, którzy są obecni lub reprezentowani w momencie głosowania oraz nie wstrzymują się od głosu. Większość, o której mowa w art. 5 ust. 1, to większość kwalifikowana, o której mowa w art. 238 ust. 3 lit. a) TFUE. Głosowanie jest uznawane za ważne jedynie wtedy, gdy członkowie uczestniczący w głosowaniu stanowią zwykłą większość państw członkowskich.”;

               b) dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

               „3a. Jeżeli w komitecie odwoławczym nie wydano opinii, Komisja może przekazać sprawę do Rady w celu uzyskania opinii wskazującej jej stanowisko i orientację w odniesieniu do szerszych skutków braku opinii, w tym skutków instytucjonalnych, prawnych, politycznych i międzynarodowych. Komisja uwzględnia stanowisko wyrażone przez Radę w ciągu trzech miesięcy od daty przekazania sprawy. W uzasadnionych przypadkach Komisja może, odsyłając sprawę, wskazać krótszy termin.”;

               3) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

               a) w ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:

               „e) wyniki głosowania, w tym w przypadku komitetu odwoławczego, głosy wyrażone przez przedstawicieli każdego państwa członkowskiego; ”;

               b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

               „5. W rejestrze podaje się odesłania do wszystkich dokumentów, o których mowa w ust. 1 lit. a)–d), f) i g) oraz informacje, o których mowa w ust. 1 lit. e) i h).”.

               Artykuł 2

               Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do toczących się procedur, w których komitet odwoławczy wydał już opinię w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

               Artykuł 3

               Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie  dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

               Sporządzono w Strasburgu dnia  r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)
                  Orędzie o stanie Unii Europejskiej w 2016 r.:

                     https://ec.europa.eu/priorities/state-union-2016_pl

                     (2)
                  W 2016 r. Komisja przyjęła 137 aktów delegowanych i 1494 akty wykonawcze.

                     (3)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję, Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.

                     (4)
                  Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z wdrożenia rozporządzenia (UE) 182/2011 z 26.2.2016, COM(2016)92.

                     (5)
                  Zob. Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie przeglądu procesu decyzyjnego dotyczącego organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) z 22.4.2015 r., COM(2015)176.

                     (6)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/412 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie zmiany dyrektywy 2001/18/WE w zakresie umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazu uprawy organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) na swoim terytorium, Dz.U. L 68 z 13.3.2015, s. 1.

                     (7)
                  Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w odniesieniu do umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazu stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na swoim terytorium, 22.4.2015 r., COM(2015)177.

                     (8)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/4152/1 z dnia 29 czerwca 2016 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do przedłużenia okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu.

                     (9)
                  Program prac Komisji na 2017 r. Na rzecz Europy, która chroni, wspiera i broni, 25.10.2016 r., COM(2016)710.

                     (10)
                  Procedura doradcza nie jest w danej sprawie istotna.

                     (11)
                  Wyszczególnione w art. 5 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 182/2011.

                     (12)
                  Wyrok Sądu z dnia 26 września 2013 r. w sprawie T-164/10, Pioneer Hi-Bred International, Inc. przeciwko Komisji.

                     (13)
                  Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w odniesieniu do umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazu stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na swoim terytorium, 22.4.2015 r., COM(2015)177.

                     (14)
                  COM(2016)799: Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dostosowującego niektóre akty prawne przewidujące stosowanie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą do art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz COM(2016)798: Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dostosowującego niektóre akty prawne w przestrzeni sprawiedliwości, przewidujące stosowanie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą do art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zob. pkt 27 porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej a Komisją Europejską w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r., Dz.U. L 123 z 12.5.2016 r., s. 1. Jeżeli chodzi o niektóre akty z obszaru zdrowia i bezpieczeństwa, które zostały wyłączone z powyższego, Komisja w odpowiednim czasie złoży wniosek o dostosowanie.

                     (15)
                  Dane dotyczące liczby ludności oraz odsetek, jaki liczby te stanowią, znajdują się w załączniku III do regulaminu wewnętrznego Rady, decyzja Rady 2009/937 z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (2009/937/UE) (Dz.U. L 325 z 11.12.2009 r., s. 35), zmieniona decyzją Rady 2016/2353 z dnia 8 grudnia 2016 r., Dz.U. L 348 z 21.12.2016 r., s. 27.

                     (16)
                  Obecnie regulamin przewiduje kworum i stanowi, że wymagana jest obecność większości państw członkowskich, Dz.U. C 183 z 24.6.2011, s. 13.

                     (17)
                  Art. 3 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

                     (18)
                  Art. 1 ust. 5 regulaminu wewnętrznego komitetu odwoławczego, Dz.U. C 183 z 24.6.2011, s. 13.

                     (19)
                  Zgodnie z art. 9 ust. 2 i art. 12 ust. 2 regulaminu wewnętrznego komitetu odwoławczego w sprawozdaniach zbiorczych z posiedzeń nie podaje się stanowiska poszczególnych państw członkowskich uczestniczących w obradach komitetu, a obrady komitetu mają charakter poufny.

                     (20)
                  Zob. art. 10 ust. 2 i art. 13 ust. 2 wzoru regulaminu wewnętrznego komitetów, Dz.U. C 206 z 12.7.2011, s. 11.

                     (21)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).