               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.12.2021
            COM(2021) 781 final
            2021/0409(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia planu działania UE–Izrael

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia UE–Izrael, utworzonej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony („Układ eurośródziemnomorski”), w odniesieniu do przyjęcia zalecenia dotyczącego przedłużenia planu działania UE–Izrael.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Układ eurośródziemnomorski

               Układ eurośródziemnomorski został podpisany w Brukseli w dniu 20 listopada 1995 r. i wszedł w życie w dniu 1 czerwca 2000 r. Stanowi on podstawę prawną stosunków dwustronnych między UE a Izraelem. Układ ma na celu:

               –zapewnienie odpowiednich ram dla dialogu politycznego, umożliwiających rozwój bliskich stosunków politycznych między Stronami;

               –zwiększenie handlu, między innymi poprzez rozszerzenie handlu towarami i usługami, wzajemną liberalizację prawa przedsiębiorczości, dalszą stopniową liberalizację zamówień publicznych, swobodny przepływ kapitału i intensyfikację współpracy w dziedzinie nauki i technologii, w celu wspierania harmonijnego rozwoju stosunków gospodarczych między Wspólnotą a Izraelem, a tym samym wspierania rozwoju działalności gospodarczej w UE i w Izraelu, poprawy warunków życia i zatrudnienia oraz wzrostu wydajności i poprawy stabilności finansowej;

               –stymulowanie współpracy regionalnej w celu utrwalenia pokojowego współistnienia oraz stabilności gospodarczej i politycznej;

               –wspieranie współpracy w innych dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.

               2.2.Rada Stowarzyszenia

               Rada Stowarzyszenia ustanowiona na mocy Układu eurośródziemnomorskiego składa się z jednej strony z członków Rady Unii Europejskiej i członków Komisji Europejskiej, a z drugiej strony z członków rządu Państwa Izrael. Spotyka się ona raz do roku na szczeblu ministerialnym oraz, gdy wymagają tego okoliczności, z inicjatywy jej przewodniczącego oraz zgodnie z warunkami określonymi w jej regulaminie wewnętrznym. Rada Stowarzyszenia przyjmuje decyzje i zalecenia w drodze wzajemnego porozumienia Stron. Pomiędzy sesjami może ona podejmować decyzje lub formułować zalecenia w drodze procedury pisemnej, jeżeli Strony wyrażą na to zgodę, zgodnie z art. 10 regulaminu wewnętrznego.

               2.3.Planowany akt Rady Stowarzyszenia

               Rada Stowarzyszenia ma przyjąć zalecenie dotyczące przedłużenia planu działania UE–Izrael („planowany akt”). Zgodnie z art. 10 regulaminu wewnętrznego Rady Stowarzyszenia zalecenie zostanie przyjęte w drodze procedury pisemnej.

               Celem planowanego aktu jest przedłużenie o trzy lata okresu obowiązywania planu działania UE–Izrael w celu zapewnienia kontynuacji współpracy między stronami.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie przedłużenia o trzy lata okresu obowiązywania planu działania UE–Izrael, opiera się na tekście zalecenia załączonego do niniejszej decyzji.

               Obie strony wielokrotnie potwierdzały bogactwo i witalność stosunków między Unią Europejską a Izraelem oraz ich pełne zaangażowanie na rzecz trwałego rozwoju tych stosunków we wszystkich obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.

               Przedłużenie okresu obowiązywania planu działania jest zatem w interesie Stron.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada Stowarzyszenia jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie Układ eurośródziemnomorski.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Radę Stowarzyszenia, stanowi akt mający skutki prawne.

               Planowany akt ma skutki prawne, ponieważ przedłuży okres obowiązywania obecnego planu działania UE–Izrael o trzy lata.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do współpracy z państwem trzecim w ramach układu stowarzyszeniowego i europejskiej polityki sąsiedztwa.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 217 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 217 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Rady Stowarzyszenia zmieni okres obowiązywania planu działania UE–Izrael, właściwe jest opublikowanie go po jego przyjęciu, jeśli Rada Stowarzyszenia tak zadecyduje, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (zgodnie z regulaminem wewnętrznym Rady Stowarzyszenia UE-Izrael) oraz w Reshumot (Dziennik Urzędowy Izraela).

               2021/0409 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia planu działania UE–Izrael

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, wszedł w życie w dniu 1 czerwca 2000 r.

               (2)Na podstawie art. 69 Układu Rada Stowarzyszenia może podejmować decyzje i formułować odpowiednie zalecenia.

               (3)Rada Stowarzyszenia ma przyjąć zalecenie w sprawie przedłużenia o trzy lata okresu obowiązywania planu działania UE–Izrael w drodze procedury pisemnej.

               (4)Należy ustalić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Stowarzyszenia, gdyż zalecenie będzie miało skutki prawne.

               (5)Przedłużenie okresu obowiązywania planu działania UE-Izrael o trzy lata umożliwi Stronom kontynuowanie współpracy w ciągu nadchodzących lat, w tym negocjowanie priorytetów partnerstwa,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, oparte jest na projekcie zalecenia Rady Stowarzyszenia załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji oraz Wysokiego Przedstawiciela.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.12.2021
            COM(2021) 781 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia planu działania UE–Izrael

               ZAŁĄCZNIK

                  ZALECENIE NR xxx RADY STOWARZYSZENIA UE-IZRAEL zatwierdzające przedłużenie planu działania UE–Izrael

               RADA STOWARZYSZENIA UE–IZRAEL,

               uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony („Układ eurośródziemnomorski”),

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ eurośródziemnomorski został podpisany w Brukseli dnia 20 listopada 1995 r. i wszedł w życie w dniu 1 czerwca 2000 r.

               (2)Art. 69 Układu eurośródziemnomorskiego upoważnia Radę Stowarzyszenia do podejmowania decyzji i formułowania odpowiednich zaleceń.

               (3)Art. 10 regulaminu wewnętrznego Rady Stowarzyszenia przewiduje możliwość podjęcia między sesjami decyzji lub wydania zalecenia w drodze procedury pisemnej, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę.

               (4)Przedłużenie okresu obowiązywania planu działania UE–Izrael o trzy lata umożliwi Stronom kontynuowanie współpracy w ciągu nadchodzących lat, w tym negocjowanie priorytetów partnerstwa,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

               Artykuł 1

               Rada Stowarzyszenia, stanowiąc w drodze procedury pisemnej, zaleca przedłużenie okresu obowiązywania planu działania UE–Izrael o trzy lata od dnia przyjęcia decyzji o przedłużeniu.

               Artykuł 2

               Niniejsze zalecenie staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.

               Sporządzono w xx dnia [data] r.

               W imieniu Rady Stowarzyszenia UE–Izrael

               Przewodniczący

               ***


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.3.2020
            COM(2020) 140 final
            2020/0050(BUD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca decyzję (UE) 2020/265 w odniesieniu do dostosowań kwot uruchamianych z instrumentu elastyczności na 2020 r. do wykorzystania na działania w związku z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami bezpieczeństwa, na działania natychmiastowe w związku z pandemią COVID-19 oraz na zwiększenie środków na Prokuraturę Europejską

               UZASADNIENIE

                  W dniu 27 listopada 2019 r., zgodnie z wnioskiem Komisji, Parlament Europejski i Rada podjęły decyzję o uruchomieniu z instrumentu elastyczności kwoty 778,1 mln EUR z przeznaczeniem na dział 3 „Bezpieczeństwo i obywatelstwo”.

               Komisja przedstawia dziś projekt budżetu korygującego (PBK) nr 1/2020
                  1
               , który obejmuje m.in. zwiększenie środków na zobowiązania w dziale 3 o łączną kwotę 423,3 mln EUR w celu zaspokojenia potrzeb wynikających ze zwiększonej presji migracyjnej w Grecji, sfinansowania natychmiastowych środków wymaganych w związku z pandemią COVID-19 oraz zwiększenia budżetu Prokuratury Europejskiej (EPPO).

               Zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  2
               , we wspomnianym PBK proponuje się, aby na zwiększenie środków związane z migracją (350 mln EUR) wykorzystać łączny margines na zobowiązania z 2018 r., który pozostaje dostępny. Pozostała część zwiększenia, która nie wchodzi w zakres łącznego marginesu na zobowiązania, czyli 73,3 mln EUR, wymaga dodatkowego uruchomienia instrumentu elastyczności.

               W związku z tym niniejszy wniosek przedstawia się wraz z PBK nr 1/2020, aby odpowiednio zwiększyć kwoty uruchamiane z instrumentu elastyczności i rozszerzyć cel uruchomienia środków.

               Po dostosowaniu kwota uruchomiona z instrumentu elastyczności na dział 3 wyniesie 851,4 mln EUR (zamiast 778,1 mln EUR).

               Decyzja w sprawie uruchomienia środków, której projekt przedstawia Komisja, zmieni decyzję (UE) 2020/265 z dnia 27 listopada 2019 r.
                  3

               Orientacyjne środki na płatności odpowiadające zaktualizowanej kwocie uruchamianej z instrumentu elastyczności przedstawiono w poniższej tabeli:

               (w milionach EUR, według cen bieżących)

                        Rok

                        Środki na płatności związane z uruchomieniem instrumentu elastyczności w 2020 r.

                        2020

                        450,7

                        2021

                        342,2

                        2022

                        42,4

                        2023

                        16,1

                        Ogółem

                        851,4

               2020/0050 (BUD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca decyzję (UE) 2020/265 w odniesieniu do dostosowań kwot uruchamianych z instrumentu elastyczności na 2020 r. do wykorzystania na działania w związku z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami bezpieczeństwa, na działania natychmiastowe w związku z pandemią COVID-19 oraz na zwiększenie środków na Prokuraturę Europejską

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  4
               , w szczególności jego pkt 12,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Instrument elastyczności ma umożliwiać finansowanie precyzyjnie określonych wydatków, które nie mogą zostać pokryte w ramach pułapów dostępnych dla co najmniej jednego innego działu budżetu ogólnego Unii.

               (2)Zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  5
                pułap rocznej kwoty dostępnej na instrument elastyczności wynosi 600 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.); w stosownych przypadkach kwotę tę powiększa się o wygasłe kwoty udostępnione zgodnie z ust. 1 akapit drugi tego artykułu.

               (3)W dniu 27 listopada 2019 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły decyzję (UE) 2020/265
                  6
                w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności w celu udostępnienia środków na zobowiązania w kwocie 778 074 489 EUR w dziale 3 („Bezpieczeństwo i obywatelstwo”) na rok budżetowy 2020 na finansowanie działań w dziedzinie migracji, uchodźców i bezpieczeństwa.

               (4)Projekt budżetu korygującego nr 1/2020
                  7
                obejmuje m.in. zwiększenie środków na zobowiązania w dziale 3 o 423,3 mln EUR. Z tej kwoty 350,0 mln EUR na dodatkowe wydatki na działania związane z presją migracyjną w Grecji finansowane jest z łącznego marginesu na zobowiązania określonego w art. 14 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013. Pozostała kwota w wysokości 73,3 mln EUR nie jest objęta zakresem łącznego marginesu na zobowiązania i w związku z tym wymaga dodatkowego uruchomienia instrumentu elastyczności na 2020 r. Konieczne jest również dostosowanie orientacyjnego profilu płatności.

               (5)Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2020/265.

               (6)Decyzje w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności oraz korekty budżetu na 2020 r. należy przyjąć jednocześnie, ponieważ uruchomienie instrumentu elastyczności umożliwi sfinansowanie niektórych działań wykraczających poza pułap określony w wieloletnich ramach finansowych. W związku z koniecznością zapewnienia spójności z tą korektą budżetu na 2020 r. niniejsza decyzja powinna wejść w życie z dniem jej opublikowania,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 1 decyzji (UE) 2020/265 wprowadza się następujące zmiany:

               w ust. 1 akapit pierwszy kwotę „778 074 489 EUR” zastępuje się kwotą „851 374 489 EUR”, a akapit drugi otrzymuje brzmienie: „Kwota, o której mowa w akapicie pierwszym, zostanie wykorzystana na finansowanie działań służących do rozwiązywania bieżących problemów związanych z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami bezpieczeństwa oraz na zwalczanie obecnego kryzysu zdrowotnego w Unii Europejskiej wywołanego pandemią COVID-19, a także na zaspokojenie zwiększonych potrzeb Prokuratury Europejskiej.”;

               ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i b) otrzymują brzmienie:

               „a)
                     450 702 108 EUR w 2020 r.;

               b)
                     342 205 134 EUR w 2021 r.;”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        COM(2020) 145 z 27.3.2020.

                     (2)

                        Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (3)

                        Dz.U. L 58 z 27.2.2020, s. 51.

                     (4)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (5)

                        Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

                     (6)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/265 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności na sfinansowanie natychmiastowych działań budżetowych służących do rozwiązywania bieżących problemów związanych z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami bezpieczeństwa (Dz.U. L 058 z 27.2.2020, s. 51).

                     (7)

                        COM(2020) 145 z 27.3.2020.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.3.2020
            COM(2020) 117 final
            2020/0046(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na posiedzeniu Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie ustalenia stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji niezbędnych do sprawnego funkcjonowania unijnego systemu kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (PSC) określonego w dyrektywie 2009/16/WE
                  1
               .

               2. Kontekst wniosku

               2.1. Memorandum paryskie (memorandum paryskie) w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu

               Memorandum paryskie (memorandum paryskie) przewiduje międzynarodowy system inspekcji przeprowadzanych w odniesieniu do zagranicznych statków w innych portach krajowych przez oficerów PSC, mający na celu sprawdzenie, czy kwalifikacje kapitana, oficerów i załogi na statku, stan statku i jego wyposażenie są zgodne z wymogami konwencji międzynarodowych, a załoga statku i sposób jego eksploatacji są zgodne z obowiązującym prawem międzynarodowym. Memorandum paryskie podpisano w dniu 26 stycznia 1982 r.

               Dyrektywa 2009/16/WE (z późniejszymi zmianami) obejmuje procedury i narzędzia memorandum paryskiego. Członkami memorandum paryskiego są wszystkie państwa członkowskie UE z portami morskimi
                  2
               , a także Kanada, Rosja, Islandia i Norwegia. Unia Europejska nie jest członkiem memorandum paryskiego.

               2.2. Planowany akt Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego

               Dla działania kontroli przeprowadzanej przez państwo portu w Unii konieczne jest podjęcie co roku pewnych decyzji w powiązaniu z memorandum paryskim. Decyzje takie są podejmowane w drodze konsensusu na corocznym posiedzeniu Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu (PSCC), które odbywa się w maju każdego roku. Na mocy dyrektywy 2009/16/WE decyzje podjęte przez właściwy organ memorandum paryskiego stają się wiążące dla państw członkowskich UE.

               3. STANOWISKO, JAKIE NALEŻY ZAJĄĆ W IMIENIU UNII

               Na podstawie art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w organizacjach międzynarodowych, takich jak memorandum paryskie, kiedy wzywane są one do przyjęcia aktów mających skutki prawne, musi zostać przyjęte decyzją Rady na wniosek Komisji.

               W 2016 r. w decyzji Rady (UE) 2016/381
                  3
                określono stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na forum PSCC na lata 2016–2019. Decyzja Rady została przyjęta w oparciu o podejście dwuetapowe. Sama decyzja określa zasady przewodnie i kierunki działania Unii w perspektywie wieloletniej. Zostały one dostosowane na potrzeby każdego corocznego posiedzenia PSCC za pomocą nieoficjalnych dokumentów Komisji, które podlegają omówieniu przez Grupę Roboczą ds. Żeglugi w ramach Rady. Niniejszy wniosek ma na celu określenie stanowiska Unii na posiedzeniach PSCC dotyczących lat 2020–2024.

               Podejście przewidziane w niniejszym wniosku wynika z charakteru procesu decyzyjnego w memorandum paryskim. Regulamin memorandum paryskiego określa ostateczny termin składania dokumentów przez strony i grupy zadaniowe, którym powierzono opracowanie wytycznych i instrukcji, na sześć tygodni przed posiedzeniem PSCC. Dopiero w tym momencie są dostępne wszelkie przedłożone dokumenty i Komisja może rozpocząć ich analizę w celu przygotowania wniosku dotyczącego skoordynowanego stanowiska Unii na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE, który następnie musi zostać przyjęty przez Radę. Ponieważ dostępny czas potrzebny na analizę, przygotowanie wniosku Komisji i jego przyjęcie przez Radę jest krótki, w załączniku 2 określono proces określania z roku na rok stanowiska Unii.

               4. Podstawa prawna

               4.1. Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1. Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu, czy też stroną danej umowy
                  4
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  5
               .

               4.1.2. Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Memorandum paryskie jest organem utworzonym na mocy umowy.

               Akt, który memorandum ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów UE, a mianowicie na dyrektywę 2009/16/WE w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, ponieważ PSCC memorandum paryskiego przyjmuje szereg decyzji, które muszą zostać podjęte co roku, aby dyrektywa mogła prawidłowo funkcjonować.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy. W związku z tym proceduralną podstawę prawną wnioskowanej decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2. Materialna podstawa prawna

               4.2.1. Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2. Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do transportu. Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2.

               4.3. Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0046 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na posiedzeniu Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Memorandum paryskie w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu („memorandum paryskie”) podpisano w Paryżu dnia 26 stycznia 1982 r. i weszło w życie w dniu 1 lipca 1982 r. Zgodnie z sekcją 8.1 memorandum paryskiego każdy organ administracji morskiej może zaproponować zmiany do niego. Ponadto zgodnie z sekcją 7.1 memorandum paryskiego Komitet Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu („PSCC”) składa się z przedstawicieli każdego z organów administracji morskiej i Komisji oraz posiada kompetencje określone w sekcji 7.3. Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu PSCC, ponieważ decyzje podejmowane przez właściwy organ memorandum paryskiego mają znaczenie dla ram prawnych Unii, a mianowicie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE
                  6
               .

               (2)W dyrektywie 2009/16/WE ustanowiono unijny system kontroli przeprowadzanej przez państwo portu oraz przeformułowano i wzmocniono wcześniejsze prawodawstwo UE w tej dziedzinie obowiązujące od 1995 r. Ten unijny system prawny opiera się na wcześniej istniejącej strukturze memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, międzynarodowej organizacji utworzonej w 1982 r. W odniesieniu do państw członkowskich dyrektywa 2009/16/WE wprowadza do zakresu prawa Unii procedury, narzędzia i działania przewidziane w memorandum paryskim.

               (3)Posiedzenia PSCC memorandum paryskiego odbywają się co roku, a w ich trakcie podejmowane są decyzje w sprawie szeregu punktów porządku dziennego niezbędnych do funkcjonowania dyrektywy 2009/16/WE.

               (4)Regulamin memorandum paryskiego określa ostateczny termin składania dokumentów przez strony i grupy zadaniowe, którym powierzono opracowanie wytycznych i instrukcji, na sześć tygodni przed posiedzeniem PSCC. Dopiero w tym momencie wszelkie przedłożone dokumenty są dostępne i Komisja może rozpocząć ich analizę w celu przygotowania wniosku dotyczącego skoordynowanego stanowiska Unii na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE. Ponieważ dostępny czas potrzebny na analizę wniosku i jego przyjęcie jest krótki, konieczne jest ustanowienie podstawowych zasad i kierunków stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej, wraz z ramami corocznego określania stanowiska Unii.

               (5)Niniejsza decyzja obejmuje lata 2020–2024.

               (6)Stanowisko Unii mają wyrazić działające wspólnie państwa członkowskie Unii, których organy administracji morskiej są członkami PSCC memorandum paryskiego.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznym posiedzeniu Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu („PSCC”) memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (zwanego dalej „memorandum paryskim”), jest określone w załączniku I do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznych posiedzeniach PSCC memorandum paryskiego, jest określone w załączniku II do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznego posiedzenia PSCC memorandum paryskiego w 2024 r.

               Artykuł 4

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, wyrażają działające wspólnie państwa członkowskie Unii będące członkami PSCC memorandum paryskiego.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 57).

                     (2)

                        Belgia, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Irlandia, Włochy, Niderlandy, Portugalia, Hiszpania i Zjednoczone Królestwo przystąpiły do memorandum w dniu 26 stycznia 1982 r. Bułgaria przystąpiła do memorandum w dniu 10 maja 2007 r. Chorwacja przystąpiła do memorandum w dniu 8 listopada 1996 r. Cypr przystąpił do memorandum w dniu 12 maja 2006 r. Estonia przystąpiła do memorandum w dniu 12 maja 2005 r., Łotwa przystąpiła do memorandum w dniu 12 maja 2005 r. Litwa przystąpiła do memorandum w dniu 12 maja 2006 r. Malta przystąpiła do memorandum w dniu 12 maja 2006 r. Polska przystąpiła do memorandum w dniu 27 listopada 1991 r. Rumunia przystąpiła do memorandum w dniu 10 maja 2007 r. Słowenia przystąpiła do memorandum w dniu 15 maja 2003 r.

                     (3)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/381 z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 72 z 17.3.2016, s. 53).

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (6)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 57).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.3.2020
            COM(2020) 117 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczacego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na posiedzeniu Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu

               Zasady przewodnie

               W ramach memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (memorandum paryskie) Unia:

               a)
                     działa zgodnie z realizowanymi przez siebie celami, w szczególności w celu poprawy bezpieczeństwa na morzu, zapobiegania zanieczyszczeniom oraz poprawy warunków życia i pracy na statkach poprzez radykalne zmniejszenie liczby statków nieodpowiadających normom dzięki skrupulatnemu stosowaniu międzynarodowych konwencji i kodeksów;

               b)
                     wspiera wdrożenie zharmonizowanego podejścia stron memorandum paryskiego do skutecznego egzekwowania tych międzynarodowych norm w odniesieniu do statków żeglujących na wodach, które pozostają pod ich jurysdykcją, i korzystających z ich portów;

               c)
                     prowadzi współpracę w ramach memorandum paryskiego w celu uzyskania kompleksowego systemu inspekcji i sprawiedliwego rozłożenia ciężaru związanego z inspekcjami, w szczególności poprzez przyjęcie rocznego zobowiązania inspekcyjnego sporządzanego zgodnie z przyjętą metodą określoną w załączniku 11 do memorandum paryskiego;

               d)
                     prowadzi prace w ramach memorandum paryskiego, aby wspierać rekrutację, zatrzymanie w zawodzie i szkolenie przez członków memorandum paryskiego wymaganej liczby pracowników, w tym wykwalifikowanych inspektorów, przy uwzględnieniu wielkości i charakteru ruchu statków w każdym porcie;

               e)
                     zapewnia zgodność środków przyjętych w ramach memorandum paryskiego z prawem międzynarodowym, a w szczególności z międzynarodowymi konwencjami i kodeksami dotyczącymi bezpieczeństwa morskiego i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz warunków życia i pracy na statkach;

               f)
                     wspiera opracowywanie wspólnego podejścia z innymi organami realizującym kontrolę przeprowadzaną przez państwo portu;

               g)
                     zapewnia spójność w innych dziedzinach polityki unijnej zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, bezpieczeństwa i środowiska.

               Kierunki działania

               W celu zapewnienia sprawnego corocznego funkcjonowania unijnego systemu kontroli przeprowadzanej przez państwo portu zgodnie z dyrektywą 2009/16/WE, Unia stara się wspierać podejmowanie następujących działań w ramach memorandum paryskiego:

               1.
                     Następujące elementy profilu ryzyka statku, stosowane do wyboru statków do kontroli:

               a)
                     „biała”, „szara” i „czarna” lista zgodnie ze wzorem opracowanym w memorandum paryskim i ustanowionym w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 801/2010
                  1
               ;

               b)
                     ranking uznanych organizacji zgodnie z metodą przyjętą przez Komitet Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu („PSCC”) na jego 37. posiedzeniu w maju 2004 r. (pkt 4.5.2 porządku obrad);

               c)
                     średni odsetek braków i zatrzymań dla wzoru działalności przedsiębiorstwa na podstawie załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) nr 802/2010
                  2
               ;

               2.
                     Zapewnienie zgodności wszelkich zmian lub aktualizacji procedur i wytycznych memorandum paryskiego z celami Unii, zwłaszcza w celu poprawy bezpieczeństwa morskiego, zapobiegania zanieczyszczeniom oraz poprawy warunków życia i pracy na statku.

                     (1)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 801/2010 z dnia 13 września 2010 r. w sprawie wykonania art. 10 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE w zakresie kryteriów państwa bandery (Dz.U. L 241 z 14.9.2010, s. 1).

                     (2)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 802/2010 z dnia 13 września 2010 r. w sprawie wykonania art. 10 ust. 3 i art. 27 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE w zakresie działalności przedsiębiorstwa (Dz.U. L 241 z 14.9.2010, s. 4).

    ---documentbreak--- NA ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.3.2020
            COM(2020) 117 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na posiedzeniu Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznym posiedzeniu Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu przewidzianym w memorandum paryskim w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu

               Przed każdym corocznym posiedzeniem Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu („PSCC”) memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, uwzględniało wszystkie istotne informacje przekazane Komisji, jak również wszelkie dokumenty do omówienia, które wchodzą w zakres kompetencji Unii zgodnie z zasadami przewodnimi i kierunkami określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje, z odpowiednim wyprzedzeniem w stosunku do posiedzenia PSCC, służby Komisji przekazują Radzie lub jej organom przygotowawczym do rozpatrzenia i zatwierdzenia dokument przygotowawczy zawierający szczegóły planowanego stanowiska.

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, planowane w dokumencie przygotowawczym uznaje się za zatwierdzone, chyba że podczas posiedzenia organu przygotowawczego Rady lub w terminie dwudziestu dni od otrzymania dokumentu przygotowawczego – w zależności od tego, co nastąpi wcześniej – sprzeciwią się temu państwa członkowskie w liczbie odpowiadającej mniejszości blokującej. W przypadku takiego sprzeciwu kwestię tę przekazuje się Radzie.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.4.2020
            COM(2020) 172 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia marginesu na nieprzewidziane wydatki w 2020 r. w celu zapewnienia państwom członkowskim wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych i zasilenia Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności/rescEU dodatkowymi środkami w reakcji na pandemię COVID-19

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               W rozporządzeniu Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określającym wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  1
                („rozporządzenie w sprawie WRF”) przewidziano możliwość uruchomienia marginesu na nieprzewidziane wydatki w wysokości nieprzekraczającej 0,03 % dochodu narodowego brutto państw UE-28, jako ostatecznego instrumentu umożliwiającego działanie w nieprzewidzianych okolicznościach. W dostosowaniu technicznym WRF na rok 2020
                  2
               , sporządzonym na podstawie art. 6 rozporządzenia w sprawie WRF, kwota bezwzględna marginesu na nieprzewidziane wydatki na rok 2020 została określona na poziomie 5 096,8 mln EUR.

               Komisja przedstawia dzisiaj projekt budżetu korygującego (PBK) nr 2/2020
                  3
               . Obejmuje on zwiększenie środków na zobowiązania w dziale 3 „Bezpieczeństwo i obywatelstwo” o łączną kwotę 3 000,0 mln EUR w celu sfinansowania ponownego uruchomienia Instrumentu na rzecz wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych („ESI”) na terenie Unii, aby pomóc państwom członkowskim w łagodzeniu skutków pandemii COVID-19 i zasilić dodatkowymi środkami Unijny Mechanizm Ochrony Ludności/rescEU w celu ułatwienia gromadzenia zapasów na większą skalę oraz koordynacji dystrybucji niezbędnych zasobów w całej Europie. To dodatkowe finansowanie uzupełnia inne zwiększenia środków w tym samym dziale o łączną kwotę 423,3 mln EUR, które Komisja zaproponowała już wcześniej w PBK nr 1/2020
                  4
               .

               Biorąc pod uwagę brak możliwości przegrupowania środków w ramach działu 3 i zgodnie z wnioskiem, przedstawionym również w dniu dzisiejszym, dotyczącym zmiany rozporządzenia w sprawie WRF znoszącej ograniczenia w zakresie stosowania tego instrumentu
                  5
               , Komisja proponuje w PBK nr 2/2020 wykorzystanie łącznego marginesu na zobowiązania w pełnej kwocie dostępnej w ramach tego instrumentu szczególnego, tj. 2 042,4 mln EUR
                  6
               .

               PBK nr 2/2020 towarzyszy ponadto wniosek
                  7
                dotyczący zmiany decyzji (UE) 2020/265 w sprawie uruchomienia w 2020 r. instrumentu elastyczności
                  8
               . We wniosku tym proponuje się zwiększenie proponowanej kwoty, która ma być uruchomiona, o 316,3 mln EUR, w związku z czym w 2020 r. zostanie uruchomione łącznie 1 094,4 mln EUR, co wyczerpie kwotę dostępną w ramach tego instrumentu szczególnego.

               Oprócz tego Komisja proponuje, jako ostateczność, uruchomienie z marginesu na nieprzewidziane wydatki na 2020 r. kwoty w wysokości 714,6 mln EUR, aby zapewnić pełne finansowanie środków na zobowiązania związanych z wydatkami przewidzianymi w dziale 3 budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020 powyżej pułapu zobowiązań.

               2.UZASADNIENIE URUCHOMIENIA ŚRODKÓW

               2.1.WPROWADZENIE

               Wsparcie w sytuacjach nadzwyczajnych można przyznać na podstawie rozporządzenia (UE) 2016/369 w przypadku trwających lub potencjalnych klęsk żywiołowych lub katastrof spowodowanych przez człowieka, gdy nadzwyczajna skala i skutki takich klęsk lub katastrof powodują poważne dalekosiężne konsekwencje humanitarne w co najmniej jednym państwie członkowskim, i tylko w wyjątkowych okolicznościach, kiedy żaden inny instrument dostępny państwom członkowskim i Unii nie jest wystarczający.

               Koronawirus zespołu ostrej niewydolności oddechowej 2 (SARS-CoV-2) i wywołana przez niego choroba (COVID-19) zostały określone przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) najpierw jako stan zagrożenia zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym
                  9
               , a następnie jako światowa pandemia
                  10
               . W państwach członkowskich najbardziej dotkniętych pandemią pojawiły się już poważne i dalekosiężne skutki dla zdrowia publicznego, które stają się coraz bardziej dotkliwe, w miarę jak pandemia nabiera poważnego charakteru w coraz większej liczbie państw członkowskich.

               Unijny Mechanizm Ochrony Ludności/rescEU
                  11
                otrzymał zwiększone finansowanie w PBK nr 1 i 2/2020, uruchomiono Inicjatywę inwestycyjną w odpowiedzi na koronawirusa, która umożliwia wykorzystanie europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych
                  12
               , a inne instrumenty unijne również przyczyniają się częściowo do opanowania stanu zagrożenia zdrowia publicznego. Skala i zakres tego wyzwania wymaga jednak skutecznego radzenia sobie z konsekwencjami humanitarnymi pandemii w Unii dotyczącymi zdrowia publicznego.

               W świetle powyższego Komisja proponuje ponowne uruchomienie instrumentu na rzecz wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych („ESI”) na podstawie rozporządzenia (UE) 2016/369 i zmianę jego przepisów w związku z pandemią COVID-19
                  13
               .

               2.2.MARGINES NA NIEPRZEWIDZIANE WYDATKI JAKO INSTRUMENT WYKORZYSTYWANY W OSTATECZNOŚCI

               W art. 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie WRF margines na nieprzewidziane wydatki określa się jako ostateczny instrument umożliwiający działanie w nieprzewidzianych okolicznościach. Zgodnie z pkt 14 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  14
                Komisja przeanalizowała możliwości przesunięcia znacznych kwot w ramach istniejącego budżetu. W budżecie na 2020 r. Komisja zaproponowała już pełne wykorzystanie nieprzydzielonego marginesu w ramach pułapu zobowiązań w dziale 3. Oprócz tego uruchomiono kwotę 778,1 mln EUR z instrumentu elastyczności w ramach przyjętego budżetu. Nie ma zatem możliwości dalszego przegrupowania środków w ramach tego działu.

               W PBK nr 1 i 2/2020 zaproponowano uruchomienie pozostałej kwoty dostępnej w ramach instrumentu elastyczności, co daje w sumie 1 094,4 mln EUR. Zakres łącznego marginesu na zobowiązania ogranicza się do wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz migracji i bezpieczeństwa, więc margines ten nie może zostać uruchomiony w celu sfinansowania środków związanych z pandemią COVID-19. Z tego względu Komisja proponuje dzisiaj zmianę rozporządzenia w sprawie WRF, aby znieść ograniczenie zakresu stosowania łącznego marginesu na zobowiązania
                  15
                i uruchomić natychmiastowo pełną dostępną kwotę w celu sfinansowania Instrumentu na rzecz wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych na terenie Unii i przeznaczenia kolejnych dodatkowych środków na rescEU przez przyjęcie PBK nr 2/2020. Ponieważ suma łącznego marginesu na zobowiązania i instrumentu elastyczności jest niewystarczająca do sfinansowania proponowanego zwiększenia środków na zobowiązania, uruchomienie marginesu na nieprzewidziane wydatki na 2020 r. jest jedynym dostępnym – ostatecznym – instrumentem umożliwiającym sfinansowanie pozostałych dodatkowych wydatków powyżej pułapu dla działu 3.

               2.3.WPŁYW NIEPRZEWIDZIANYCH OKOLICZNOŚCI NA BUDŻET W 2020 R.

               Komisja proponuje uruchomienie 714,6 mln EUR z marginesu na nieprzewidziane wydatki w celu sfinansowania dodatkowych potrzeb związanych z ponownym uruchomieniem ESI.

               Odpowiadające im środki na płatności zostaną sfinansowane w ramach pułapu płatności na 2020 r. (i w dalszym okresie). Nie ma potrzeby uruchomienia marginesu na nieprzewidziane wydatki w odniesieniu do płatności.

               3.KOMPENSOWANIE MARGINESU NA NIEPRZEWIDZIANE WYDATKI W RAMACH PUŁAPÓW WRF

               W art. 13 ust. 3 rozporządzenia w sprawie WRF zawarto wymóg stanowiący, że kwoty udostępniane dzięki uruchomieniu marginesu na nieprzewidziane wydatki są w pełni kompensowane w marginesach na bieżący rok budżetowy lub kolejne lata budżetowe.

               Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie WRF kwot w ten sposób kompensowanych nie uruchamia się w kontekście WRF, aby nie dopuścić do przekroczenia kwot pułapów środków na zobowiązania i środków na płatności określonych w WRF na bieżący rok budżetowy i kolejne lata budżetowe. W konsekwencji uruchomienie marginesu na nieprzewidziane wydatki w odniesieniu do środków na zobowiązania na 2020 r. w dziale 3 i związane z tym kompensowanie musi być zgodne z łącznym pułapem zobowiązań na 2020 r., będący ostatnim rokiem obowiązywania obecnych WRF.

               Komisja proponuje, aby proponowane zwiększenie wydatków w dziale 3 zostało skompensowane w nieprzydzielonym marginesie dostępnym w ramach pułapu wydatków dziale 5 „Administracja”.

               Po tym kompensowaniu pozostaną jeszcze marginesy w łącznej wysokości 633,7 mln EUR w ramach pułapów wydatków następujących działów:

               ·514,0 mln EUR w dziale 2 „Trwały wzrost gospodarczy: zasoby naturalne”;

               ·103,4 mln EUR w dziale 4 „Globalny wymiar Europy”;

               ·16,2 mln EUR w dziale 5 „Administracja”.

               W ramach pozostałych pułapów wydatków nie będzie dostępny żaden margines.

               Łączny pułap zobowiązań na cały okres objęty WRF pozostanie bez zmian.

               4.ELEMENTY DODATKOWE

               Przypomina się Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, że publikacja niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej powinna nastąpić nie później niż publikacja budżetu korygującego nr 2/2020, zgodnie z art. 13 ust. 1 ostatnie zdanie rozporządzenia w sprawie WRF.

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia marginesu na nieprzewidziane wydatki w 2020 r. w celu zapewnienia państwom członkowskim wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych i zasilenia Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności/rescEU dodatkowymi środkami w reakcji na pandemię COVID-19

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  16
               , w szczególności jego pkt 14,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje,

               (1) W art. 13 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  17
                ustanowiono margines na nieprzewidziane wydatki w wysokości nieprzekraczającej 0,03 % dochodu narodowego brutto Unii.

               (2) Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1311/2013 Komisja obliczyła bezwzględną kwotę marginesu na nieprzewidziane wydatki na 2020 r. w swoim komunikacie z dnia 15 maja 2019 r. w sprawie dostosowania technicznego ram finansowych na 2020 r. do zmian DNB
                  18
               .

               (3) Komisja zbadała wszelkie inne możliwości finansowe pozwalające działać w nieprzewidzianych okolicznościach w ramach pułapu wydatków na 2020 r. w dziale 3 („Bezpieczeństwo i obywatelstwo”) określonego w wieloletnich ramach finansowych („WRF”). Komisja zaproponowała, aby w dziale 3 WRF w 2020 r. wykorzystać łączny margines na zobowiązania w łącznej kwocie 2 392 402 163 EUR i uruchomić z instrumentu elastyczności łączną kwotę 1 094 414 188 EUR. Uruchomienie marginesu na nieprzewidziane wydatki jest jednak konieczne, aby zaspokoić potrzeby wynikające z pandemii COVID-19 przez zwiększenie środków na zobowiązania w dziale 3 WRF w budżecie ogólnym Unii na rok budżetowy 2020 powyżej pułapu dla tego działu, jak proponuje się w projekcie budżetu korygującego nr 2/2020
                  19
               .

               (4) Uwzględniając tę bardzo szczególną sytuację, warunek ostatecznego instrumentu określony w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1311/2013 jest spełniony.

               (5) Niniejsza decyzja powinna wejść w życie w tym samym dniu co korekta budżetu na 2020 r., ponieważ margines na nieprzewidziane wydatki umożliwia sfinansowanie niektórych działań wykraczających poza pułap określony w WRF dla budżetu na 2020 r.

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020 uruchamia się margines na nieprzewidziane wydatki w celu udostępnienia środków na zobowiązania w kwocie 714 558 138 EUR powyżej pułapu zobowiązań w dziale 3 („Bezpieczeństwo i obywatelstwo”) wieloletnich ram finansowych.

               Artykuł 2

               Kwota 714 558 138 EUR, o której mowa w art. 1, jest kompensowana w marginesie roku budżetowego 2020 w dziale 5 „Administracja”.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (2)

                        COM(2019) 310 z 15.5.2019.

                     (3)

                        COM(2020) 170 z 2.4.2020.

                     (4)

                        COM(2020) 145 z 27.3.2020.

                     (5)

                        COM(2020) 174 z 2.4.2020.

                     (6)

                        Kwota ta uwzględnia pozostały margines z 2019 r. (1 316,9 mln EUR) udostępniony na 2020 r. w ramach „Dostosowania technicznego w odniesieniu do instrumentu szczególnego” przyjętego dzisiaj przez Komisję (COM(2020) 173 z 2.4.2020).

                     (7)

                        Pierwszy wniosek w sprawie zmiany tej decyzji towarzyszył PBK nr 1/2020, ale zastępuje się go niniejszym drugim wnioskiem.

                     (8)

                        COM(2020) 171 z 2.4.2020.

                     (9)

                        W dniu 30 stycznia 2020 r.

                     (10)

                        W dniu 11 marca 2020 r.

                     (11)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013/EU z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 924).

                     (12)

                        Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1303/2013, rozporządzenie (UE) nr 1301/2013 oraz rozporządzenie (UE) nr 508/2014 w odniesieniu do szczególnych środków w celu uruchomienia inwestycji w systemach ochrony zdrowia państw członkowskich i innych sektorach ich gospodarek w odpowiedzi na wystąpienie epidemii COVID-19 [Inicjatywa inwestycyjna w odpowiedzi na koronawirusa], COM(2020) 113 final z 13.3.2020.

                     (13)

                        COM(2020) 175 z 2.4.2020.

                     (14)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (15)

                        COM(2020) 174 z 2.4.2020.

                     (16)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (17)

                        Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

                     (18)

                        Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 15 maja 2019 r. – Dostosowanie techniczne ram finansowych na 2020 r. do zmian DNB (COM(2019) 310).

                     (19)

                        COM(2020) 170 z 2.4.2020.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.4.2020
            COM(2020) 171 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca decyzję (UE) 2020/265 w odniesieniu do dostosowań kwot uruchamianych z instrumentu elastyczności na 2020 r. do wykorzystania na działania w związku z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami bezpieczeństwa, na działania natychmiastowe w związku z pandemią COVID-19 oraz na zwiększenie środków na Prokuraturę Europejską

               UZASADNIENIE

                  W dniu 27 listopada 2019 r., zgodnie z wnioskiem Komisji (decyzja (UE) 2020/265
                     1
                  ), Parlament Europejski i Rada podjęły decyzję o uruchomieniu z instrumentu elastyczności kwoty 778,1 mln EUR z przeznaczeniem na dział 3 „Bezpieczeństwo i obywatelstwo”.

               W dniu 27 marca 2020 r. Komisja przedstawiła projekt budżetu korygującego (PBK) nr 1/2020
                  2
               . Obejmował on m.in. zwiększenie środków na zobowiązania w dziale 3 o łączną kwotę 423,3 mln EUR w celu zaspokojenia potrzeb wynikających ze zwiększonej presji migracyjnej w Grecji, sfinansowania natychmiastowych środków wymaganych w związku z pandemią COVID-19 (utworzenie po raz pierwszy w historii zapasów sprzętu medycznego w ramach rescEU) oraz zwiększenia budżetu Prokuratury Europejskiej. Komisja zaproponowała w PBK nr 1/2020, aby do sfinansowania części zwiększenia środków związanej z migracją wykorzystać 350,0 mln EUR, które jest dostępne z 2018 r. w ramach łącznego marginesu na zobowiązania. Komisja zaproponowała również sfinansowanie pozostałej części zwiększenia środków (73,3 mln EUR) za pomocą odpowiedniego dostosowania kwoty uruchamianej w ramach instrumentu elastyczności oraz rozszerzenie celu decyzji (UE) 2020/265
                  3
               .

               Komisja przedstawia dzisiaj projekt budżetu korygującego nr 2/2020
                  4
               , który obejmuje dodatkowe zwiększenie środków na zobowiązania w dziale 3 o kwotę 3 000,0 mln EUR w celu sfinansowania ponownego uruchomienia Instrumentu na rzecz wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych na terenie Unii („ESI”), aby pomóc państwom członkowskim łagodzić skutki pandemii COVID-19 i zasilić dodatkowymi środkami Unijny Mechanizm Ochrony Ludności/rescEU w celu ułatwienia gromadzenia zapasów na większą skalę oraz koordynacji dystrybucji niezbędnych zasobów w całej Europie. Biorąc pod uwagę brak możliwości przegrupowania środków w ramach działu 3 i zgodnie z wnioskiem, przedstawionym również w dniu dzisiejszym, dotyczącym zmiany rozporządzenia w sprawie WRF znoszącej ograniczenia w zakresie stosowania tego instrumentu
                  5
               , Komisja proponuje w PBK nr 2/2020, aby do sfinansowania tego zwiększenia wykorzystać łączny margines na zobowiązania w pełnej kwocie dostępnej w ramach tego instrumentu szczególnego, tj. 2 042,4 mln EUR
                  6
               .

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności zmienia ponadto decyzję (UE) 2020/265 z dnia 27 listopada 2019 r. i zastępuje zmianę przedstawioną razem z PBK nr 1/2020. Niniejszy nowy wniosek obejmuje zatem łączne zwiększenie środków na zobowiązania w dziale 3, które jest przedmiotem PBK nr 1 i nr 2/2020, zwiększa wysokość łącznej kwoty, która ma być uruchomiona, do 1 094,4 mln EUR
                  7
                i wyczerpuje kwotę dostępną w ramach tego instrumentu na 2020 r.

               Ponieważ wykorzystanie łącznego marginesu na zobowiązania w PBK nr 2/2020 i niniejszy wniosek dotyczący decyzji w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności są niewystarczające do zaspokojenia potrzeb w zakresie finansowania ESI, Komisja przedstawia również dodatkowy wniosek
                  8
               , towarzyszący PBK nr 2/2020, w którym proponuje uruchomienie kwoty 714,6 mln EUR z marginesu na nieprzewidziane wydatki na 2020 r.

               Orientacyjne środki na płatności odpowiadające zaktualizowanej kwocie uruchamianej z instrumentu elastyczności przedstawiono w poniższej tabeli:

               (w milionach EUR, według cen bieżących)

                        Rok

                        Środki na płatności związane z uruchomieniem instrumentu elastyczności w 2020 r.

                        2020

                        574,6

                        2021

                        413,7

                        2022

                        66,2

                        2023

                        39,9

                        Ogółem

                        1 094,4

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca decyzję (UE) 2020/265 w odniesieniu do dostosowań kwot uruchamianych z instrumentu elastyczności na 2020 r. do wykorzystania na działania w związku z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami bezpieczeństwa, na działania natychmiastowe w związku z pandemią COVID-19 oraz na zwiększenie środków na Prokuraturę Europejską

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  9
               , w szczególności jego pkt 12,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Instrument elastyczności ma umożliwiać finansowanie precyzyjnie określonych wydatków, które nie mogą zostać pokryte w ramach pułapów dostępnych dla co najmniej jednego działu budżetu ogólnego Unii.

               (2)Zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  10
                pułap rocznej kwoty dostępnej na instrument elastyczności wynosi 600 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.); kwotę tę powiększa się w stosownych przypadkach o niewykorzystane kwoty udostępnione zgodnie z ust. 1 akapit drugi tego artykułu.

               (3)W dniu 27 listopada 2019 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły decyzję (UE) 2020/265
                  11
                w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności, aby udostępnić środki na zobowiązania w dziale 3 („Bezpieczeństwo i obywatelstwo”) w kwocie 778 074 489 EUR na rok budżetowy 2020 w celu sfinansowania działań w dziedzinie migracji, uchodźców i bezpieczeństwa.

               (4)Projekt budżetu korygującego (PBK) nr 1/2020
                  12
                obejmuje zwiększenie środków na zobowiązania w dziale 3 o 423 300 000 EUR w celu zaspokojenia potrzeb wynikających ze zwiększonej presji migracyjnej w Grecji, sfinansowania natychmiastowych środków w związku z pandemią COVID-19 oraz zwiększenia budżetu Prokuratury Europejskiej. Z tej łącznej kwoty zwiększenia środków 350 000 000 EUR jest finansowane z łącznego marginesu na zobowiązania określonego w art. 14 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013, a 73 300 000 EUR z dodatkowego uruchomienia instrumentu elastyczności na 2020 r. Konieczne jest również dostosowanie orientacyjnego profilu płatności.

               (5)Projekt budżetu korygującego nr 2/2020
                  13
                obejmuje dodatkowe zwiększenie środków na zobowiązania w dziale 3 o 3 000 000 000 EUR w celu sfinansowania ponownego uruchomienia Instrumentu na rzecz wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych („ESI”) na terenie Unii, aby zwiększyć pomoc dla państw członkowskich w łagodzeniu skutków pandemii COVID-19 i zasilić dodatkowymi środkami Unijny Mechanizm Ochrony Ludności/rescEU w celu ułatwienia gromadzenia zapasów na większą skalę oraz koordynacji dystrybucji niezbędnych zasobów w całej Europie. Z tej kwoty zwiększenia środków 2 042 402 163 EUR jest finansowane z łącznego marginesu na zobowiązania określonego w art. 14 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013, a 243 039 699 EUR z dodatkowego uruchomienia instrumentu elastyczności na 2020 r. Konieczne jest również dostosowanie orientacyjnego profilu płatności.

               (6)Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2020/265.

               (7)Niniejsza decyzja powinna wejść w życie w tym samym dniu co korekta budżetu na 2020 r., ponieważ instrument elastyczności umożliwia sfinansowanie niektórych działań wykraczających poza pułap określony w wieloletnich ramach finansowych dla budżetu na 2020 r.

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 1 ust. 1 akapit pierwszy decyzji (UE) 2020/265 wprowadza się następujące zmiany: kwotę „778 074 489 EUR” zastępuje się kwotą „1 094 414 188 EUR”;

               ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie: „Kwota, o której mowa w akapicie pierwszym, zostanie wykorzystana na finansowanie działań służących do rozwiązywania bieżących problemów związanych z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami bezpieczeństwa oraz na zwalczanie obecnego kryzysu w dziedzinie zdrowia publicznego w Unii Europejskiej wywołanego pandemią COVID-19, a także na zaspokojenie zwiększonych potrzeb Prokuratury Europejskiej.”;

               w ust. 2 akapit pierwszy, lit. a)–d) otrzymują brzmienie:

               „a)
                     574 652 355 EUR w 2020 r.;

               b)
                     413 658 806 EUR w 2021 r.;

               c)
                     66 154 477 EUR w 2022 r.;

               d)
                     39 948 550 EUR w 2023 r.”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 58 z 27.2.2020, s. 51.

                     (2)

                        COM(2020) 145 z 27.3.2020.

                     (3)

                        COM(2020) 140 z 27.3.2020.

                     (4)

                        COM(2020) 170 z 2.4.2020.

                     (5)

                        COM(2020) 174 z 2.4.2020.

                     (6)

                        Kwota ta uwzględnia pozostały margines z 2019 r. (1 316,9 mln EUR) udostępniony na 2020 r. w ramach „Dostosowania technicznego w odniesieniu do instrumentu szczególnego” przyjętego dzisiaj przez Komisję (COM(2020) 173 z 2.4.2020).

                     (7)

                        Kwota ta uwzględnia kwotę 175 mln EUR, która wygasła w ramach Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w 2019 r. i została dodana do instrumentu elastyczności w ramach „Dostosowania technicznego w odniesieniu do instrumentu szczególnego” przyjętego dzisiaj przez Komisję (COM(2020) 173 z 2.4.2020).

                     (8)

                        COM(2020) 172 z 2.4.2020.

                     (9)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (10)

                        Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

                     (11)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/265 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności na sfinansowanie natychmiastowych działań budżetowych służących do rozwiązywania bieżących problemów związanych z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami bezpieczeństwa (Dz.U. L 058 z 27.2.2020, s. 51).

                     (12)

                        COM(2020) 145 z 27.3.2020.

                     (13)

                        COM(2020) 170 z 2.4.2020.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.4.2020
            COM(2020) 136 final
            2020/0052(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum zgromadzenia związku lizbońskiego

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach dorocznego zgromadzenia Porozumienia lizbońskiego Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO), w szczególności w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji w sprawie specjalnych składek Umawiających się Stron zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Akt genewski Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych

               Akt genewski Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych z 2015 r. („porozumienie”) ma na celu zapewnienie kompleksowej i skutecznej międzynarodowej ochrony nazw produktów wysokiej jakości opartych na pochodzeniu. Aktualizuje on i udoskonala istniejący międzynarodowy system rejestracji chroniący nazwy, które identyfikują pochodzenie geograficzne produktów: Porozumienie lizbońskie o ochronie nazw pochodzenia i ich międzynarodowej rejestracji z 1958 r. Porozumienie weszło w życie w dniu 26 lutego 2020 r.

               Unia Europejska jest stroną porozumienia
                  1
               .

               2.2.Zgromadzenie Porozumienia lizbońskiego

               Związek lizboński jest związkiem szczególnym zarządzanym przez Światową Organizację Własności Intelektualnej (WIPO). W jego skład wchodzą Umawiające się Strony Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych („akt genewski”) oraz państwa będące stroną Porozumienia lizbońskiego z 1958 r. o ochronie i międzynarodowej rejestracji nazw pochodzenia lub aktu z 1967 r. (porozumienie lizbońskie zmienione w Sztokholmie 14 lipca 1967 r.). Zgromadzenie związku lizbońskiego zbiera się co roku w ramach Zgromadzenia Ogólnego WIPO. Jego zadania określono w art. 22 ust. 2 aktu genewskiego. W szczególności realizuje ono następujące zadania: zajmuje się wszystkimi sprawami dotyczącymi utrzymania i rozwijania związku szczególnego oraz wykonywania postanowień aktu genewskiego; dokonuje zmian regulaminu ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania aktu genewskiego; przyjmuje regulamin finansowy związku szczególnego oraz zmiany artykułów aktu genewskiego dotyczących związku szczególnego (art. 22), Biura Międzynarodowego WIPO (art. 23) oraz finansów (art. 24), a także procedury zmiany tych artykułów (art. 27). Jeżeli chodzi konkretnie o finanse, to może ono przyjąć decyzję, czy i w jakim zakresie wpływy ze źródeł dochodów związku szczególnego nie są wystarczające na pokrycie wydatków, i zobowiązać tym samym Umawiające się Strony do wniesienia specjalnych składek zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) aktu genewskiego. Niniejszy wniosek Komisji dotyczy jedynie decyzji podejmowanych na podstawie art. 24 ust. 2 ppkt (v) aktu genewskiego. Zgromadzenie dąży do podejmowania decyzji jednomyślnie. Jeżeli decyzja nie może zostać podjęta jednomyślnie, wówczas decyzję w tej sprawie podejmuje się przez głosowanie. W takim przypadku każda Umawiająca się Strona będąca państwem ma jeden głos i głosuje wyłącznie we własnym imieniu; oraz każda z Umawiających się Stron będąca organizacją międzyrządową może brać udział w głosowaniu zamiast swoich państw członkowskich, dysponując liczbą głosów równą liczbie swoich państw członkowskich, które są stronami tego aktu. Art. 4 ust. 2 decyzji Rady (UE) 2019/1754 z dnia 7 października 2019 r. w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do aktu genewskiego stanowi, że Unia głosuje na forum zgromadzenia związku szczególnego, a państwa członkowskie, które ratyfikowały akt genewski lub do niego przystąpiły, nie wykonują swojego prawa głosu.

               2.3.Planowany akt zgromadzenia związku lizbońskiego

               Podczas dorocznych posiedzeń w ramach Zgromadzenia Ogólnego WIPO zgromadzenie związku lizbońskiego może przyjmować decyzje dotyczące zakresu, w jakim wpływy pochodzące ze źródeł dochodów związku szczególnego nie są wystarczające do pokrycia wydatków, i zobowiązywać tym samym Umawiające się Strony do wniesienia specjalnych składek zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) aktu genewskiego („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest stworzenie podstawy do wniesienia specjalnych składek przez Umawiające się Strony aktu genewskiego, co ma służyć pokryciu wydatków związku szczególnego.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) porozumienia, który stanowi, że: „2. [Źródła finansowania budżetu] Dochody związku szczególnego pochodzą z następujących źródeł: [...] (v) specjalne składki Umawiających się Stron lub dowolne alternatywne źródło pochodzące od Umawiających się Stron lub beneficjentów, lub jedno i drugie, w przypadku gdy wpływy ze źródeł wskazanych w punktach (i)–(iv) nie są wystarczające na pokrycie wydatków zgodnie z decyzją zgromadzenia oraz w takim zakresie, w jakim nie są one wystarczające”.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Proponowanym stanowiskiem jest przyłączenie się do ewentualnego konsensusu w sprawie decyzji zgromadzenia związku lizbońskiego w sprawie zakresu, w jakim wpływy pochodzące ze źródeł dochodów wskazanych w art. 24 ust. 2 ppkt (i)–(iv) aktu genewskiego nie są wystarczające do pokrycia wydatków. W takim przypadku dochód związku lizbońskiego uzyskuje się w tym zakresie poprzez specjalne składki Umawiających się Stron lub dowolne alternatywne źródło pochodzące od Umawiających się Stron lub beneficjentów, lub jedno i drugie.

               Proponowana decyzja Rady umożliwiłaby UE – w ramach dostępnych w tym celu środków z budżetu rocznego Unii – przyłączenie się do konsensusu dotyczącego decyzji zgromadzenia zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) aktu genewskiego.

               W budżecie UE na 2020 r. przewidziano 1 mln EUR w linii budżetowej 05.06.01 jako wkład UE w funkcjonowanie związku lizbońskiego w ramach Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) na podstawie Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych. UE powinna mieć możliwość przyłączenia się do konsensusu w sprawie decyzji zgromadzenia związku lizbońskiego zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) aktu genewskiego. Taka decyzja jest konieczna, aby Unia mogła dokonać płatności zgodnie z aktem podstawowym, który stanowi podstawę prawną wykonania wydatków zapisanych w budżecie
                  2
               . Akt podstawowy stanowi: „[j]eżeli dochody związku szczególnego pochodzą zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) aktu genewskiego, Unia może wnieść specjalną składkę w ramach środków dostępnych na ten cel z rocznego budżetu Unii”.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Zgromadzenie związku lizbońskiego jest organem utworzonym na mocy porozumienia, a mianowicie aktu genewskiego.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez zgromadzenie związku lizbońskiego, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) aktu genewskiego.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych porozumienia.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Główny cel i treść planowanego aktu odnosi się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0052 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum zgromadzenia związku lizbońskiego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją Rady (UE) 2019/1754 z dnia 7 października 2019 r.
                  4
                Unia Europejska przystąpiła do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych („porozumienie”). Porozumienie weszło w życie w dniu 26 lutego 2020 r.

               (2)Zgodnie z art. 22 ust. 2 lit. a) ppkt (i) porozumienia zgromadzenie związku lizbońskiego może przyjmować decyzje dotyczące utrzymania i rozwoju związku szczególnego oraz wykonywania postanowień porozumienia.

               (3)Podczas dorocznego posiedzenia w ramach Zgromadzenia Ogólnego WIPO w dniach 21–29 września 2020 r. zgromadzenie związku lizbońskiego może przyjąć decyzję, czy i w jakim zakresie wpływy pochodzące ze źródeł dochodów związku szczególnego nie są wystarczające do pokrycia wydatków, i zobowiązać tym samym Umawiające się Strony do wniesienia specjalnych składek zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) porozumienia.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu zgromadzenia związku lizbońskiego, gdyż decyzja ta będzie wiążąca dla Unii.

               (5)UE powinna mieć możliwość przyłączenia się do konsensusu w sprawie decyzji zgromadzenia związku lizbońskiego zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) aktu genewskiego w ramach dostępnych zasobów budżetowych. Taka decyzja jest konieczna, aby Unia mogła dokonać płatności zgodnie z art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1753
                  5
               ,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu zgromadzenia związku lizbońskiego podczas Zgromadzenia Ogólnego WIPO w dniach 21–29 września 2020 r. w odniesieniu do specjalnej składki na podstawie art. 24 ust. 2 ppkt (v) Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, jest następujące:

               Unia może przyłączyć się do konsensusu w sprawie decyzji, czy i w jakim zakresie wpływy pochodzące ze źródeł dochodów związku szczególnego nie są wystarczające do pokrycia wydatków, zobowiązującej Umawiające się Strony do wniesienia specjalnych składek zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) aktu genewskiego. Maksymalna specjalna składka Unii na 2020 r. nie może przekraczać środków przewidzianych w budżecie ogólnym.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

               OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH

                        OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH

                        Fin Stat/2020/LK/GH/pl/1406340

                        agri.ddg3.a.2(2020)1398840

                        6.22.2020

                        DATA: 24.02.2020

                        1.

                        LINIA BUDŻETOWA:

                        ROZDZIAŁ 05 06 — MIĘDZYNARODOWE ASPEKTY OBSZARU POLITYKI „ROLNICTWO I ROZWÓJ OBSZARÓW WIEJSKICH”

                        05 06 01 Międzynarodowe umowy w dziedzinie rolnictwa

                        ŚRODKI:

                        B2020: 6 300 000 EUR

                        2.

                        TYTUŁ:
                           Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach dorocznego zgromadzenia Porozumienia lizbońskiego Światowej Organizacji Własności Intelektualnej

                        3.

                        PODSTAWA PRAWNA: Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 207 w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

                        4.

                        CELE:

                        Ustanowienie podstawy do zapłaty specjalnych składek na pokrycie wydatków związku szczególnego.

                        5.

                        SKUTKI FINANSOWE

                        OKRES 12 MIESIĘCY

                           (w EUR)

                        BIEŻĄCY ROK BUDŻETOWY 2020

                        (w EUR)

                        KOLEJNY ROK BUDŻETOWY 2021

                        (w EUR)

                        5.0

                        WYDATKI

                        -
                              POKRYWANE Z BUDŻETU UE
                           (REFUNDACJE/INTERWENCJE)

                        -
                              POKRYWANE PRZEZ ORGANY KRAJOWE

                        -
                              INNE

                        1 mln

                        1 mln

                        1 mln

                        5.1

                        DOCHODY

                        -
                              ZASOBY WŁASNE UE
                           (OPŁATY/CŁA)

                        -
                              KRAJOWE

                        5.0.1

                        SZACOWANE WYDATKI

                        5.1.1

                        SZACOWANE DOCHODY

                        5.2

                        METODA OBLICZENIOWA:

                        6.0

                        CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY ZE ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W ODPOWIEDNIM ROZDZIALE BIEŻĄCEGO BUDŻETU?

                        TAK

                        6.1

                        CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY POPRZEZ PRZESUNIĘCIE POMIĘDZY ROZDZIAŁAMI BIEŻĄCEGO BUDŻETU?

                        TAK NIE

                        6.2

                        CZY WYMAGANY BĘDZIE BUDŻET DODATKOWY?

                        NIE

                        6.3

                        CZY BĘDZIE TRZEBA PRZEWIDZIEĆ ŚRODKI W KOLEJNYCH BUDŻETACH?

                        TAK

                        Unia może wnieść specjalną składkę zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) aktu genewskiego w ramach środków dostępnych na ten cel z rocznego budżetu Unii. W 2020 r. na ten cel przeznacza się kwotę 1 mln EUR ujętą w linii budżetowej 05 06 01.

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/1754 z dnia 7 października 2019 r. w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych (Dz.U. L 271/2019, s. 12–14).

                     (2)

                        Art. 14 (Specjalna składka finansowa) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1753 z dnia 23 października 2019 r. w sprawie działań Unii po jej przystąpieniu do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Dz.U. L 271 z 24.10.2019, s. 12.

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1753 z dnia 23 października 2019 r. w sprawie działań Unii po jej przystąpieniu do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych (Dz.U. L 271 z 24.10.2019, s. 1).