               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.8.2018
            COM(2018) 601 final
            2018/0309(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji Mieszanej UE-CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, dotyczącego zmian tej konwencji

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komisji Mieszanej UE–CTC
                     1
                   ds. wspólnego tranzytu („Komisja Mieszana”) w związku z przewidywanym przyjęciem przez Komisję Mieszaną decyzji w sprawie zmiany kilku dodatków do załącznika III do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
                     2
                   („konwencja”).

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1.Konwencja o wspólnej procedurze tranzytowej

               Konwencja ma na celu ułatwienie przemieszczania towarów między Unią Europejską a innymi państwami, które są umawiającymi się stronami konwencji. Weszła ona w życie w dniu 1 stycznia 1988 r.

               Unia Europejska jest umawiającą się stroną konwencji.

               Państwa, które są umawiającymi się stronami konwencji, ale nie są członkami Unii, są określone w konwencji jako państwa wspólnego tranzytu.

               2.2.Komisja Mieszana

                  Zadaniem Komisji Mieszanej jest zarządzanie konwencją i zapewnienie jej właściwego wykonania. Komisja ta przyjmuje w drodze decyzji zmiany załączników do konwencji.

                  Decyzje Komisji Mieszanej są przyjmowane przez umawiające się strony w drodze wzajemnego porozumienia.

               2.3.Planowany akt Komisji Mieszanej

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”), będące państwem członkowskim Unii Europejskiej, stosuje konwencję od chwili jej wejścia w życie w 1988 r. Kiedy jednak Zjednoczone Królestwo wystąpi z Unii Europejskiej, konwencja automatycznie przestanie mieć do niego zastosowanie. W związku z tym, jeżeli Zjednoczone Królestwo pragnie korzystać ze wspólnej procedury tranzytowej w odniesieniu do przemieszczania towarów między umawiającymi się stronami a Zjednoczonym Królestwem również po wystąpieniu z Unii Europejskiej, musi ono przystąpić do konwencji jako odrębna umawiająca się strona.

               Jeżeli uzgodnienia przejściowe poczynione między negocjatorami UE i Zjednoczonego Królestwa wejdą w życie jako część umowy o wystąpieniu będącej obecnie przedmiotem negocjacji na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej, umowy międzynarodowe, których Unia jest stroną, w tym wspomniana konwencja, będą miały zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie od dnia wystąpienia do dnia 31 grudnia 2020 r. Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji będzie zatem w takiej sytuacji skuteczne dopiero począwszy od dnia, w którym prawo Unii (w tym ta konwencja) nie będzie już miało zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

               Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji będzie wymagało wprowadzenia zmian w formularzach zabezpieczeń, w których są wymienione umawiające się strony konwencji. Nazwa „Zjednoczone Królestwo” zostanie usunięta z części dotyczącej państw członkowskich Unii i umieszczona w części dotyczącej państw wspólnego tranzytu.

               Komisja jest proszona o przyjęcie niniejszego projektu wniosku dotyczącego decyzji i przekazanie go Radzie.

               Decyzja Komisji Mieszanej zmieniająca konwencję stanie się wiążąca dla umawiających się stron zgodnie z art. 3 tej decyzji, który określa, że decyzja wchodzi w życie w dniu, w którym przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji jako odrębnej umawiającej się strony stanie się skuteczne, i z zastrzeżeniem tego przystąpienia.

               Zgodnie z art. 15 ust. 3 konwencji decyzje zmieniające konwencję są wprowadzane w życie przez umawiające się strony zgodnie z ich własnymi przepisami prawnymi.

               3.STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

                  Proponowane stanowisko polega na zmianie dodatków do załącznika III do konwencji, w których jest mowa o Zjednoczonym Królestwie jako państwie członkowskim Unii, w celu odzwierciedlenia faktu, że Zjednoczone Królestwo będzie od dnia skutecznego przystąpienia do konwencji odrębną umawiającą się stroną. Zmiany mają zatem charakter techniczny.

                  Proponowane stanowisko jest zgodne ze wspólną polityką handlową.

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1.Proceduralne aspekty prawne

               4.1.1Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 15 ust. 3 lit. a) konwencji stanowi, że Komisja Mieszana przyjmuje w drodze decyzji zmiany w załącznikach do konwencji.

               4.1.2Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Komisja Mieszana jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej.

               Decyzja, która ma zostać przyjęta przez Komisję Mieszaną, stanowi akt mający skutki prawne. Decyzja ta będzie wiążąca na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 20 konwencji.

               Mimo że Zjednoczone Królestwo w chwili podejmowania przez Komisję Mieszaną decyzji w sprawie tych zmian załączników nie będzie państwem trzecim, konieczne jest przygotowanie technicznych dostosowań załączników, tak by mogły one mieć zastosowanie, gdy tylko Zjednoczone Królestwo stanie się odrębną umawiającą się stroną.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych konwencji.

               W związku z tym proceduralną podstawę prawną proponowanej decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

                  Materialna podstawa prawna decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko zajmowane w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

                  Zmiany załączników konwencji w związku z przystąpieniem do konwencji Zjednoczonego Królestwa służą realizacji celu, jakim jest zapewnienie efektywnych procedur przekraczania granic. Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

                  Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wnioski

                  Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2018/0309 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji Mieszanej UE-CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, dotyczącego zmian tej konwencji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o wspólnej procedurze tranzytowej
                  3
                („konwencja”) została zawarta między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w dniu 20 maja 1987 r. i weszła w życie w dniu 1 stycznia 1988 r.

               (2)Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) wyraziło wolę przystąpienia do konwencji jako odrębna umawiająca się strona z dniem, w którym konwencja przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

               (3)Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji jako odrębnej umawiającej się strony będzie wymagało odpowiednich dostosowań formularzy zabezpieczeń przedstawionych jako wzory w niektórych dodatkach do załącznika III do konwencji w celu usunięcia odniesienia do Zjednoczonego Królestwa jako państwa członkowskiego Unii Europejskiej i dodania odniesienia do Zjednoczonego Królestwa jako państwa wspólnego tranzytu.

               (4)Zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. a) konwencji Komisja Mieszana powołana na mocy tej konwencji może przyjmować w drodze decyzji zmiany załączników do konwencji. Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komisji Mieszanej, ponieważ decyzja zmieniająca konwencję będzie dla Unii wiążąca.

               (5)Konwencja zapewnia efektywne procedury przekraczania granic w handlu między umawiającymi się stronami.

               (6)Ponieważ decyzja Komisji Mieszanej zmieni konwencję, należy tę decyzję opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jej przyjęciu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komisji Mieszanej UE-CTC, ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, w odniesieniu do zmian w załącznikach do tej konwencji opiera się na projekcie aktu Komisji Mieszanej załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Po przyjęciu decyzja Komisji Mieszanej UE-CTC zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Państwa wspólnego tranzytu.

                     (2)

                        Dz.U. L 226 z 13.8.1987, s. 2.

                     (3)

                        Dz.U. L 226 z 13.8.1987, s. 2.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.8.2018
            COM(2018) 601 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku dotyczącego
            decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji Mieszanej UE-CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, dotyczącego zmian tej konwencji

               Wniosek dotyczący decyzji nr …./2018 Komisji Mieszanej UE-CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej

               z dnia ……2018 r.

               zmieniający tę konwencję

               KOMISJA MIESZANA UE–CTC,

               uwzględniając Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, w szczególności jej art. 15 ust. 3 lit. a),

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 15 ust. 3 lit. a) Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
                  1
                („konwencja”) upoważnia Komisję Mieszaną ustanowioną na mocy tej konwencji („Komisja Mieszana”) do przyjmowania w drodze decyzji zmian w załącznikach do konwencji.

               (2)Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) wyraziło wolę przystąpienia do konwencji jako odrębna umawiająca się strona i zostało zaproszone do przystąpienia decyzją nr …. /2018 z dnia ….. 2018 r.

               (3)W związku z tym należy zmienić formularze zabezpieczeń, aby usunąć Zjednoczone Królestwo jako państwo członkowskie Unii i dodać Zjednoczone Królestwo jako państwo wspólnego tranzytu.

               (4)Aby umożliwić skuteczne stosowanie formularzy zabezpieczeń drukowanych zgodnie z kryteriami obowiązującymi przed datą przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji jako odrębnej umawiającej się strony, należy ustanowić okres przejściowy, w którym formularze te – z pewnymi dostosowaniami – będą mogły być nadal stosowane.

               (5)Wejście w życie niniejszej decyzji powinno być powiązane z datą przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji jako odrębnej umawiającej się strony i uwarunkowane tym przystąpieniem.

               (6)Należy zatem odpowiednio zmienić Konwencję,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W załączniku III do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej („konwencja”) wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Formularze zabezpieczeń zawarte w dodatkach od C1 do C6 do załącznika III do konwencji, w wersji obowiązującej w dniu poprzedzającym wejście w życie niniejszej decyzji, mogą nadal być stosowane przez okres jednego roku od wejścia w życie niniejszej decyzji z zastrzeżeniem niezbędnych dostosowań geograficznych.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z zastrzeżeniem przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji jako odrębnej umawiającej się strony w dniu tego przystąpienia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] 2018 r.

                     W imieniu Komisji Mieszanej

                     Przewodniczący

                     Philip Kermode

               W załączniku III do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej wprowadza się następujące zmiany:

               1) dodatek C1 otrzymuje brzmienie:

               „DODATEK C1

               ZOBOWIĄZANIE GWARANTA – ZABEZPIECZENIE POJEDYNCZE

               I. Zobowiązanie gwaranta

               1. Niżej podpisany
                  21

               …………………………………………………………………………………………………..…………………………………………………………………………………………………..

               zamieszkały (z siedzibą) w
                  32

               …………………………………………………………………………………………………... ……….…………………………………………………………………………………………...

               niniejszym składa solidarnie zabezpieczenie w urzędzie zabezpieczenia w

               …………………………………………………………………………………………………...

               do maksymalnej kwoty

               …………………………………………………………………………………………………...

               na rzecz Unii Europejskiej (obejmującej Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Czeską, Królestwo Danii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estońską, Republikę Grecką, Republikę Chorwacji, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Irlandię, Republikę Włoską, Republikę Cypryjską, Republikę Łotewską, Republikę Litewską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Republikę Malty, Królestwo Niderlandów, Republikę Austrii, Rzeczpospolitą Polską, Republikę Portugalską, Rumunię, Republikę Słowenii, Republikę Słowacką, Republikę Finlandii, Królestwo Szwecji) oraz Republiki Islandii, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Królestwa Norwegii, Republiki Serbii, Konfederacji Szwajcarskiej, Republiki Turcji, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
                  43, Księstwa Andory oraz Republiki San Marino
                  54, na kwoty, które osoba przedkładająca niniejsze zobowiązanie
                  65 :

               …………………………………………………………………………………………………..

               może być zobowiązana do zapłaty wymienionym wyżej państwom z tytułu długu w postaci należności celnych i innych opłat
                  76 dotyczących …………….. opisanych poniżej towarów objętych następującą operacją celną
                  87:

               …………………………………………………………………………………………………...

               …………………………………………………………………………………………………...

               Opis towarów: ……………………………………………………………………………...

               …………………………………………………………………………………………………...

               …………………………………………………………………………………………………..

               …………………………………………………………………………………………………..

               2. Niżej podpisany zobowiązuje się bezzwłocznie uiścić żądane kwoty w nieprzekraczalnym terminie 30 dni od daty pierwszego pisemnego wezwania właściwych organów państw określonych w pkt 1, chyba że on lub inna zainteresowana osoba udowodni organom celnym przed upływem tego terminu, że zamknięto procedurę specjalną inną niż procedura końcowego przeznaczenia, prawidłowo zakończono dozór celny towarów końcowego przeznaczenia lub czasowe składowanie bądź, w przypadku operacji innych niż procedury specjalne i czasowe składowanie, że uregulowano sytuację dotyczącą towarów.

               Właściwe organy mogą z uzasadnionych powodów, na wniosek niżej podpisanego, przedłużyć termin 30 dni od dnia wezwania do zapłaty, w którym niżej podpisany zobowiązany jest uiścić żądane kwoty. Koszty wynikające z udzielenia takiego dodatkowego terminu, w szczególności odsetki, należy tak wyliczyć, aby odpowiadały one kwocie pobieranej z tego tytułu w podobnych okolicznościach na rynku pieniężnym lub finansowym danego państwa.

               3. Niniejsze zobowiązanie jest wiążące z dniem jego uznania przez urząd zabezpieczenia. Niżej podpisany pozostaje odpowiedzialny za zapłacenie długu powstałego w czasie trwania operacji celnej, której dotyczy niniejsze zobowiązanie i która rozpoczęła się, zanim odwołanie lub cofnięcie zabezpieczenia stało się skuteczne, nawet jeżeli wezwanie do zapłaty nastąpiło po tej dacie.

               4. Do celów niniejszego zobowiązania niżej podpisany podaje adresy do doręczeń we wszystkich państwach, o których mowa w pkt 1, jak następuje
                  98 :

                        Państwo

                        Imię i nazwisko lub nazwa przedsiębiorstwa i dokładny adres

               Niżej podpisany przyjmuje do wiadomości, że wszelka korespondencja, powiadomienia oraz wszelkie formalności lub środki proceduralne dotyczące niniejszego zobowiązania, przesłane lub złożone na piśmie pod jednym z jego adresów do doręczeń, są uznawane za doręczone mu prawidłowo.

               Niżej podpisany uznaje jurysdykcję sądów w miejscach, gdzie posiada swój adres do doręczeń.

               Niżej podpisany zobowiązuje się nie zmieniać adresów do doręczeń; ewentualna zmiana jednego lub kilku adresów do doręczeń może nastąpić tylko po wcześniejszym powiadomieniu urzędu zabezpieczenia.

               Sporządzono w…………………………dnia…………………………………………………………….

               …………………………………………………………………………………………………..

               (Podpis)
                  109

               II. Uznanie przez urząd zabezpieczenia

               Urząd zabezpieczenia…………………………………………………………………………..

               ………………………………………………………………………………………………

               …………………………………………………………………………………………………..

               Zobowiązanie gwaranta uznane dnia………………………………………… w celu objęcia zabezpieczeniem operacji celnej przeprowadzonej zgodnie ze zgłoszeniem celnym/deklaracją do czasowego składowania

               nr…………………………..z dnia ………………………………………………………….....

               ……………………………………………………………………………………………
                  1110

                  (Pieczęć i podpis)”;

               2) dodatek C2 otrzymuje brzmienie:

               „DODATEK C2

               ZOBOWIĄZANIE GWARANTA – ZABEZPIECZENIE POJEDYNCZE W FORMIE KARNETÓW

               I. Zobowiązanie gwaranta

               1. Niżej podpisany
                  121

               …………………………………………………………………………………………………..

               …………………………………………………………………………………………………..

               zamieszkały (z siedzibą) w
                  132

               …………………………………………………………………………………………………..

               …………………………………………………………………………………………………..

               niniejszym składa solidarnie zabezpieczenie w urzędzie zabezpieczenia w

               …………………………………………………………………………………………………...

               na rzecz Unii Europejskiej (obejmującej Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Czeską, Królestwo Danii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estońską, Republikę Grecką, Republikę Chorwacji, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Irlandię, Republikę Włoską, Republikę Cypryjską, Republikę Łotewską, Republikę Litewską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Republikę Malty, Królestwo Niderlandów, Republikę Austrii, Rzeczpospolitą Polską, Republikę Portugalską, Rumunię, Republikę Słowenii, Republikę Słowacką, Republikę Finlandii, Królestwo Szwecji) oraz Republiki Islandii, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Królestwa Norwegii, Republiki Serbii, Konfederacji Szwajcarskiej, Republiki Turcji, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Księstwa Andory oraz Republiki San Marino
                  143, na każdą kwotę, którą osoba uprawniona do korzystania z procedury może być zobowiązana do zapłaty wymienionym wyżej państwom z tytułu długu w postaci należności celnych i innych należnych opłat w związku z przywozem lub wywozem towarów objętych procedurą tranzytu unijnego lub wspólną procedurą tranzytową, w odniesieniu do której niżej podpisany zobowiązał się do wystawienia karnetów zabezpieczenia pojedynczego opiewających na wartość do 10 000 EUR/karnet.

               2. Niżej podpisany zobowiązuje się bezzwłocznie uiścić żądane kwoty do wysokości maksymalnej 10 000 EUR na każdy karnet zabezpieczenia pojedynczego w nieprzekraczalnym terminie 30 dni od daty pierwszego pisemnego wezwania właściwych organów państw, o których mowa w pkt 1, chyba że on lub inna zainteresowana osoba udowodni właściwym organom przed upływem tego terminu, że operacja została zamknięta.

               Właściwe organy mogą z uzasadnionych powodów, na wniosek niżej podpisanego, przedłużyć termin 30 dni od dnia wezwania do zapłaty, w którym niżej podpisany zobowiązany jest uiścić żądane kwoty. Koszty wynikające z udzielenia takiego dodatkowego terminu, w szczególności odsetki, należy tak wyliczyć, aby odpowiadały one kwocie pobieranej z tego tytułu w podobnych okolicznościach na rynku pieniężnym lub finansowym danego państwa.

               3. Niniejsze zobowiązanie jest wiążące z dniem jego uznania przez urząd zabezpieczenia. Niżej podpisany pozostaje odpowiedzialny za zapłacenie długu powstałego w wyniku operacji tranzytu unijnego lub wspólnej operacji tranzytowej, której dotyczy niniejsze zobowiązanie i która rozpoczęła się, zanim odwołanie lub cofnięcie zabezpieczenia stało się skuteczne, nawet jeżeli wezwanie do zapłaty nastąpiło po tej dacie.

               4. Do celów niniejszego zobowiązania niżej podpisany podaje adresy do doręczeń we wszystkich państwach, o których mowa w pkt 1, jak następuje
                  154:

                        Państwo

                        Imię i nazwisko lub nazwa przedsiębiorstwa i dokładny adres

               Niżej podpisany przyjmuje do wiadomości, że wszelka korespondencja, powiadomienia oraz wszelkie formalności lub środki proceduralne dotyczące niniejszego zobowiązania, przesłane lub złożone na piśmie pod jednym z jego adresów do doręczeń, są uznawane za doręczone mu prawidłowo.

               Niżej podpisany uznaje jurysdykcję sądów w miejscach, gdzie posiada swój adres do doręczeń.

               Niżej podpisany zobowiązuje się nie zmieniać adresów do doręczeń; ewentualna zmiana jednego lub kilku adresów do doręczeń może nastąpić tylko po wcześniejszym powiadomieniu urzędu zabezpieczenia.

               Sporządzono w………………………………………………………………………………….

               dnia………………………………………………………………………………………………

               ………………………………………………………………………………………………….

                     (Podpis)
                  165

               II. Uznanie przez urząd zabezpieczenia

               Urząd zabezpieczenia

               …………………………………………………………………………………………………

               ………………………………………………………………………………………………….

               Zobowiązanie gwaranta uznano dnia…………………………………………………………..

               …………………………………………………………………………………………………..

                  (Pieczęć i podpis)”;

               3) dodatek C4 otrzymuje brzmienie:

               „DODATEK C4

               ZOBOWIĄZANIE GWARANTA – ZABEZPIECZENIE GENERALNE

               I.
                     Zobowiązanie gwaranta

               1.
                     Niżej podpisany
                  171

               …………………………………………………………………………………………...

               …………………………………………………………………………………………...

               zamieszkały (z siedzibą) w
                  182

               …………………………………………………………………………………………...

               …………………………………………………………………………………………...

               niniejszym składa solidarnie zabezpieczenie w urzędzie zabezpieczenia w

               …………………………………………………………………………………………...

               do maksymalnej kwoty…………………………………………………………….

               na rzecz Unii Europejskiej (obejmującej Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Czeską, Królestwo Danii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estońską, Irlandię, Republikę Grecką, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Chorwacji, Republikę Włoską, Republikę Cypryjską, Republikę Łotewską, Republikę Litewską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Republikę Malty, Królestwo Niderlandów, Republikę Austrii, Rzeczpospolitą Polską, Republikę Portugalską, Rumunię, Republikę Słowenii, Republikę Słowacką, Republikę Finlandii, Królestwo Szwecji) oraz Republiki Islandii, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Królestwa Norwegii, Republiki Serbii, Konfederacji Szwajcarskiej, Republiki Turcji, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
                  193, Księstwa Andory oraz Republiki San Marino
                  204,

               na wszelkie kwoty, które osoba składająca niniejsze zabezpieczenie
                  215…………………………………….. może być zobowiązana do zapłaty wymienionym wyżej państwom z tytułu długu w postaci należności celnych i innych opłat
                  226, które mogą powstać lub powstały w odniesieniu do towarów objętych operacjami celnymi wskazanymi w pkt 1a lub 1b.

               Maksymalna kwota zabezpieczenia składa się z kwoty w wysokości:

               ……………………………………………………………………………………….

               a)
                     stanowiącej 100/50/30 %
                  237 części kwoty referencyjnej odpowiadającej kwocie długu celnego i innych należności, które mogą powstać, równej sumie kwot wymienionych w pkt 1a,

               oraz

               ……………………………………………………………………………………….

               b)
                     stanowiącej 100/30 % 7 części kwoty referencyjnej odpowiadającej kwocie długu celnego i innych należności, które powstały, równej sumie kwot wymienionych w pkt 1b.

               1a.
                     Kwoty stanowiące część kwoty referencyjnej odpowiadającej kwocie długu celnego i, w stosownych przypadkach, innych należności, które mogą powstać, są następujące dla każdego z poniżej wyszczególnionych celów
                  248:

               a)
                     czasowe składowanie – …,

               b)
                     procedura tranzytu unijnego/wspólna procedura tranzytowa – …,

               c)
                     procedura składowania celnego – …,

               d)
                     procedura odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych – …,

               e)
                     procedura uszlachetniania czynnego – …,

               f)
                     procedura końcowego przeznaczenia – …,

               g)
                     w przypadku innej procedury – wskazać rodzaj operacji – …. .

               1b.
                     Kwoty stanowiące część kwoty referencyjnej odpowiadającej kwocie długu celnego i, w stosownych przypadkach, innych należności, które powstały, są następujące dla każdego z poniżej wyszczególnionych celów 8:

               a)
                     dopuszczenie do obrotu na podstawie zwykłego zgłoszenia celnego bez odroczenia płatności – …,

               b)
                     dopuszczenie do obrotu na podstawie zwykłego zgłoszenia celnego z odroczeniem płatności – …,

               c)
                     dopuszczenie do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego złożonego zgodnie z art. 166 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny – …,

               d)
                     dopuszczenie do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego złożonego zgodnie z art. 182 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny – …,

               e)
                     procedura odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych – …,

               f)
                     procedura końcowego przeznaczenia – …
                  259.,

               g)
                     w przypadku innej procedury – wskazać rodzaj operacji – …. .

               2.
                     Niżej podpisany zobowiązuje się bezzwłocznie uiścić żądane kwoty do wysokości wyżej wymienionej kwoty maksymalnej w nieprzekraczalnym terminie 30 dni od daty pierwszego pisemnego wezwania właściwych organów państw, o których mowa w pkt 1, chyba że on lub inna zainteresowana osoba udowodni organom celnym przed upływem tego terminu, że zamknięto procedurę specjalną inną niż procedura końcowego przeznaczenia, prawidłowo zakończono dozór celny towarów końcowego przeznaczenia lub czasowe składowanie bądź, w przypadku operacji innych niż procedury specjalne, że uregulowano sytuację dotyczącą towarów.

               Właściwe organy mogą z uzasadnionych powodów, na wniosek niżej podpisanego, przedłużyć termin 30 dni od dnia wezwania do zapłaty, w którym niżej podpisany zobowiązany jest uiścić żądane kwoty. Koszty wynikające z udzielenia takiego dodatkowego terminu, w szczególności odsetki, należy tak wyliczyć, aby odpowiadały one kwocie pobieranej z tego tytułu w podobnych okolicznościach na rynku pieniężnym lub finansowym danego państwa.

               Kwota ta nie może zostać pomniejszona o kwoty, które na mocy niniejszego zobowiązania zostały już zapłacone, chyba że wystąpiono wobec niżej podpisanego o zapłatę długu powstałego w wyniku realizacji operacji celnej, która rozpoczęła się przed otrzymaniem danego wezwania do zapłaty lub w ciągu następnych 30 dni.

               3.
                     Niniejsze zobowiązanie jest wiążące z dniem jego uznania przez urząd zabezpieczenia. Niżej podpisany pozostaje odpowiedzialny za zapłacenie długu powstałego w czasie trwania operacji celnej, której dotyczy niniejsze zobowiązanie i która rozpoczęła się, zanim odwołanie lub cofnięcie zabezpieczenia stało się skuteczne, nawet jeżeli wniosek o zapłatę został złożony po tej dacie.

               4.
                     Do celów niniejszego zobowiązania niżej podpisany podaje adresy do doręczeń
                  2610 we wszystkich państwach, o których mowa w pkt 1, jak następuje:

                        Państwo

                        Imię i nazwisko lub nazwa przedsiębiorstwa i dokładny adres

               Niżej podpisany przyjmuje do wiadomości, że wszelka korespondencja, powiadomienia oraz wszelkie formalności lub środki proceduralne dotyczące niniejszego zobowiązania, przesłane lub złożone na piśmie pod jednym z jego adresów do doręczeń, są uznawane za doręczone mu prawidłowo.

               Niżej podpisany uznaje jurysdykcję sądów w miejscach, gdzie posiada swój adres do doręczeń.

               Niżej podpisany zobowiązuje się nie zmieniać adresów do doręczeń; ewentualna zmiana jednego lub kilku adresów do doręczeń może nastąpić tylko po wcześniejszym powiadomieniu urzędu zabezpieczenia.

               Sporządzono w …………………………………………………………………………………

               dnia ………………………………..………………………….………………………………..

               …………………………………………………………………………………………………...

               (Podpis)
                  2711

               II.
                     Uznanie przez urząd zabezpieczenia

               Urząd zabezpieczenia

               ………………………………………………………………………………………………

               Zobowiązanie gwaranta uznano dnia

               ………………………………………………………………………………………………..

               …………………………………………………………………….

                  (Pieczęć i podpis)”;

               4) w dodatku C5 wiersz 7 między słowami „Turcja” i „Andora (*)” dodaje się słowa „Zjednoczone Królestwo”;

               5) w dodatku C6 wiersz 6 między słowami „Turcja” i „Andora (*)” dodaje się słowa „Zjednoczone Królestwo”.

                     (1)

                        Dz.U. L 226 z 13.8.1987, s. 2.

                     (2)
                  1
                        Imię i nazwisko lub nazwa przedsiębiorstwa.

                     (3)
                  2
                        Dokładny adres.

                     (4)
                  3
                        Wykreślić nazwy państw, na których terytorium nie można korzystać z zabezpieczenia.

                     (5)
                  4
                        Odniesienia do Księstwa Andory i Republiki San Marino dotyczą tylko operacji tranzytu unijnego.

                     (6)
                  5
                        Imię i nazwisko lub nazwa przedsiębiorstwa oraz dokładny adres osoby składającej zobowiązanie.

                     (7)
                  6
                        Ma zastosowanie w odniesieniu do opłat należnych w związku z przywozem lub wywozem towarów, w przypadku których stosowane jest zabezpieczenie w celu objęcia towarów procedurą tranzytu unijnego/wspólną procedurą tranzytową lub można takie zabezpieczenie zastosować w więcej niż jednym państwie członkowskim.

                     (8)
                  7
                        Należy wpisać jedną z następujących operacji celnych:
                        a) czasowe składowanie,
                        b) procedura tranzytu unijnego/wspólna procedura tranzytowa,
                        c) procedura składowania celnego,
                        d) procedura odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych,
                        e) procedura uszlachetniania czynnego,
                        f) procedura końcowego przeznaczenia,
                        g) dopuszczenie do obrotu na podstawie zwykłego zgłoszenia celnego bez odroczenia płatności,
                        h) dopuszczenie do obrotu na podstawie zwykłego zgłoszenia celnego z odroczeniem płatności,
                        i) dopuszczenie do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego złożonego zgodnie z art. 166 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1),
                        j) dopuszczenie do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego złożonego zgodnie z art. 182 rozporządzenia (UE) nr 952/2013,
                        k) procedura odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych,
                        l) w przypadku innej procedury – wskazać rodzaj operacji.

                     (9)
                  8
                        Jeżeli przepisy prawne danego państwa nie przewidują ustanowienia adresu do doręczeń, gwarant wyznacza w tym państwie pełnomocnika upoważnionego do odbioru wszelkich przeznaczonych dla niego informacji, a potwierdzenie w pkt 4 akapit drugi i zobowiązanie w pkt 4 akapit czwarty stosuje się odpowiednio. Sądami właściwymi do orzekania w sporach dotyczących tego zabezpieczenia są sądy w miejscach, w których gwarant lub jego pełnomocnik posiada adres do doręczeń.

                     (10)
                  9
                        Przed złożeniem podpisu osoba podpisująca musi wpisać odręcznie: »Zabezpieczenie na kwotę …« (przy czym kwotę należy wpisać słownie).

                     (11)
                  10
                        Wypełnia urząd, w którym towary zostały objęte procedurą lub były czasowo składowane.

                     (12)
                  1
                        Imię i nazwisko lub nazwa przedsiębiorstwa.

                     (13)
                  2
                        Dokładny adres.

                     (14)
                  3
                        Odniesienia do Księstwa Andory i Republiki San Marino dotyczą tylko operacji tranzytu unijnego.

                     (15)
                  4
                        Jeżeli przepisy prawne danego państwa nie przewidują ustanowienia adresu do doręczeń, gwarant wyznacza w tym państwie pełnomocnika upoważnionego do odbioru wszelkich przeznaczonych dla niego informacji, a potwierdzenie w pkt 4 akapit drugi i zobowiązanie w pkt 4 akapit czwarty stosuje się odpowiednio. Sądami właściwymi do orzekania w sporach dotyczących tego zabezpieczenia są sądy w miejscach, w których gwarant lub jego pełnomocnik posiada adres do doręczeń.

                     (16)
                  5
                        Podpisujący musi przed złożeniem podpisu wpisać odręcznie: »Ważne jako karnet zabezpieczenia«.

                     (17)
                  1
                        Imię i nazwisko lub nazwa przedsiębiorstwa.

                     (18)
                  2
                        Dokładny adres.

                     (19)
                  3
                        Wykreślić nazwy państw, na których terytorium nie można korzystać z zabezpieczenia.

                     (20)
                  4
                        Odniesienie do Księstwa Andory i Republiki San Marino dotyczy tylko operacji tranzytu unijnego.

                     (21)
                  5
                        Imię i nazwisko lub nazwa przedsiębiorstwa oraz dokładny adres osoby składającej zabezpieczenie.

                     (22)
                  6
                        Ma zastosowanie w odniesieniu do pozostałych opłat należnych w związku z przywozem lub wywozem towarów, w przypadku których stosowane jest zabezpieczenie w celu objęcia towarów procedurą tranzytu unijnego/wspólną procedurą tranzytową lub można takie zabezpieczenie zastosować w więcej niż jednym państwie członkowskim lub więcej niż jednej umawiającej się stronie.

                     (23)
                  7
                        Niepotrzebne skreślić.

                     (24)
                  8
                        Procedury inne niż wspólna procedura tranzytowa mają zastosowanie wyłącznie w Unii.

                     (25)
                  9.
                        W przypadku kwot zgłoszonych w zgłoszeniu celnym z tytułu procedury końcowego przeznaczenia.

                     (26)
                  10
                        Jeżeli przepisy prawne danego państwa nie przewidują ustanowienia adresu do doręczeń, gwarant wyznacza w tym państwie pełnomocnika upoważnionego do odbioru wszelkich przeznaczonych dla niego informacji, a potwierdzenie w pkt 4 akapit drugi i zobowiązanie w pkt 4 akapit czwarty stosuje się odpowiednio. Sądami właściwymi do orzekania w sporach dotyczących tego zabezpieczenia są sądy w miejscach, w których gwarant lub jego pełnomocnik posiada adres do doręczeń.

                     (27)
                  11
                        Przed złożeniem podpisu osoba podpisująca musi wpisać odręcznie: »Zabezpieczenie na kwotę …« (przy czym kwotę należy wpisać słownie).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.8.2018
            COM(2018) 605 final
            2018/0315(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Grupy Roboczej Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu oraz na forum Komitetu ds. Transportu Lądowego w związku z przewidywanym przyjęciem nowej Konwencji w sprawie ułatwienia procedur przekraczania granic w odniesieniu do pasażerów, bagażu i bagażu rejestrowanego, przewożonych w międzynarodowym ruchu kolejowym

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Grupy Roboczej Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ) ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu, a także ewentualnie w ramach Komitetu ds. Transportu Lądowego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w związku z przewidywanym przyjęciem nowej Konwencji w sprawie ułatwienia procedur przekraczania granic w odniesieniu do pasażerów, bagażu i bagażu rejestrowanego, przewożonych w międzynarodowym ruchu kolejowym.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja w sprawie ułatwienia procedur przekraczania granic w odniesieniu do pasażerów, bagażu i bagażu rejestrowanego, przewożonych w międzynarodowym ruchu kolejowym

               Proponowany projekt Konwencji w sprawie ułatwienia procedur przekraczania granic w odniesieniu do pasażerów, bagażu i bagażu rejestrowanego, przewożonych w międzynarodowym ruchu kolejowym (zwany dalej „proponowanym projektem konwencji”) został zainicjowany przez Organizację Współpracy Kolei (OSJD), której członkami jest dziewięć państw członkowskich Unii (Bułgaria, Republika Czeska, Słowacja, Polska, Litwa, Łotwa, Węgry, Estonia, Rumunia), i został przekazany Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ przez rząd Federacji Rosyjskiej.

               Obecnie obowiązuje już konwencja o podobnym zakresie tematycznym – Międzynarodowa konwencja z 1952 r. w sprawie ułatwienia przekraczania granic w odniesieniu do pasażerów i bagażu przewożonego koleją, której umawiającymi się stronami jest osiem państw członkowskich UE (Austria, Belgia, Francja, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia i Szwecja
                  1
               ). Ze względu na różne trudności prawne i proceduralne nie była możliwa zmiana tej konwencji w celu jej unowocześnienia. Państwa członkowskie Organizacji Współpracy Kolei poparły ponadto pomysł opracowania nowej konwencji w tej dziedzinie, zamiast przystępowania do przestarzałej konwencji z 1952 r.

               Proponowany projekt konwencji dotyczy trzech głównych dziedzin polityki UE: kolei, polityki celnej i dorobku prawnego Unii w zakresie zarządzania granicami. Celem konwencji jest usprawnienie i uproszczenie kontroli granicznych w odniesieniu do pociągów pasażerskich. Najważniejszymi nowymi elementami w projekcie konwencji są wspólne skoordynowane kontrole na przejściach granicznych, zamiast dwóch lub większej liczby następujących po sobie kontroli po obu stronach granicy; kontrole pociągów w trakcie jazdy, jeśli umożliwiają to ich rozkłady i miejsca postoju, oraz uzgodnienie szczegółów tej współpracy w drodze umów dwustronnych lub uzgodnień wielostronnych. Niniejszy wniosek dotyczy obszaru polityki Unii obejmującego zarządzanie granicami. Dwa inne obszary polityki Unii – kolej i cła – zostaną objęte odrębnym wnioskiem.

               2.2.Grupa Robocza EKG ONZ ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu

               Grupa Robocza ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu działa w ramach polityki prowadzonej przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ i pod ogólnym nadzorem Komitetu ds. Transportu Lądowego. Zadaniem grupy roboczej jest inicjowanie i prowadzenie działań mających na celu harmonizację i uproszczenie przepisów, zasad i dokumentacji w odniesieniu do procedur przekraczania granic dla poszczególnych rodzajów transportu lądowego.

               Unia jest reprezentowana w grupie roboczej, której członkami dysponującymi prawem głosu są wszystkie państwa członkowskie Unii.

               2.3.Planowany akt prawny Grupy Roboczej ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu

               Grupa Robocza ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu będzie obradować w 2018 r. w następujących terminach: w dniach 12–14 czerwca i 16–19 października. Na jednym z posiedzeń grupa robocza planuje podjąć decyzję w sprawie poparcia proponowanej konwencji i przekazania jej do formalnego zatwierdzenia Komitetowi ds. Transportu Lądowego, który obraduje raz w roku w lutym.

               Planowany akt prawny stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 22 projektu konwencji, który to artykuł stanowi: „1. Niniejsza Konwencja wchodzi w życie trzy miesiące od daty złożenia przez pięć państw dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia. 2. W stosunku do każdego państwa, które ratyfikuje, przyjmie, zatwierdzi niniejszą konwencję albo do niej przystąpi po złożeniu piątego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, niniejsza konwencja wejdzie w życie trzy miesiące po dacie złożenia przez to państwo dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia”.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               3.1.Stanowisko Unii

               Unia popiera cele projektu konwencji oraz ideę ułatwienia kolejowego transportu pasażerskiego, ale nie dostrzega w projekcie konwencji żadnej wartości dodanej ani korzyści dla Unii lub jej państw członkowskich. Projekt nowej konwencji nie wpłynie na ważność już istniejących umów dwustronnych lub wielostronnych, a być może nie ułatwi nawet zawierania nowych umów dwustronnych lub wielostronnych, ponieważ projekt konwencji nie zawiera wzorów takich umów. Wiele postanowień projektu konwencji ma niewiążący charakter i nie można ich wdrożyć bez odrębnych uzgodnień między zainteresowanymi stronami. Jak dotąd jedyną funkcją, jaką mogłaby pełnić proponowana konwencja, byłoby stanowienie punktu odniesienia do zawarcia przyszłych umów dwustronnych i wielostronnych.

               Z punktu widzenia dorobku prawnego UE w dziedzinie zarządzania granicami proponowana konwencja w obecnej formie nie obejmuje żadnych nowych ani przydatnych narzędzi, nie ma więc wartości dodanej dla Unii i jej państw członkowskich. Zawiera ponadto kilka postanowień, które są problematyczne dla dorobku prawnego UE i które musiałyby zostać zmienione, gdyby Unia lub jej państwa członkowskie chciały przystąpić do proponowanej konwencji w późniejszym terminie. Na przykład w art. 6 projektu konwencji należy wyjaśnić, że nie można uchylić kontroli granicznych na podstawie umów wielostronnych lub dwustronnych między państwami: ponieważ kodeks graniczny Schengen ma zastosowanie przy przekraczaniu granic zewnętrznych UE, umowy międzynarodowe mogą regulować jedynie sposób przeprowadzania kontroli, bez ingerowania w ich istotę.

               Z instytucjonalnego punktu widzenia projekt konwencji dotyczy kwestii wchodzących w zakres wyłącznej i dzielonej kompetencji Unii. Państwa członkowskie nie są w stanie samodzielnie przystąpić do części proponowanej konwencji obejmujących dziedziny, które podlegają wyłącznej kompetencji Unii. Aby umożliwić Unii przystąpienie do konwencji, należało w jej projekcie uwzględnić przepis dotyczący uczestnictwa Unii jako regionalnej organizacji integracji gospodarczej zgodnie z ogólną polityką w kwestiach instytucjonalnych.

               Mimo że wydaje się, iż Unia nie ma powodów, by przystąpić do proponowanej konwencji, zgodnie z jej ogólną polityką w kwestiach instytucjonalnych, każda nowa międzynarodowa konwencja powinna zawierać klauzulę umożliwiającą udział regionalnych organizacji integracji gospodarczej.

               Na swoim 81. posiedzeniu w lutym 2019 r. lub na jednym z kolejnych posiedzeń Komitet ds. Transportu Lądowego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ może przystąpić do głosowania w sprawie przyjęcia Konwencji i zwrócić się do sekretariatu o przekazanie jej Sekretarzowi Generalnemu ONZ jako depozytariuszowi, z zastrzeżeniem wcześniejszego zatwierdzenia projektu konwencji przez Grupę Roboczą ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu. W związku z tym należy określić stanowisko Unii, aby być w stanie zareagować w przypadku takiego potencjalnego scenariusza. W sprawach wchodzących w zakres wyłącznej kompetencji w imieniu Unii będzie głosować Komisja.

                  W trakcie przygotowywania proponowanej konwencji zasięgnięto opinii dużej liczby ekspertów z sektora publicznego i prywatnego.

               Przeprowadzono konsultacje z państwami członkowskimi w ramach Komitetu Legislacji Celnej (Koordynacja Genewa), z których jedna została zorganizowana wspólnie z ekspertami z Komitetu ds. Jednolitego Europejskiego Obszaru Kolejowego, doradcami Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, attaché ds. transportu i przedstawicielami dyrekcji generalnych Komisji odpowiedzialnych za mobilność i transport oraz migrację i sprawy wewnętrzne (23.1.2017). Przeprowadzono również konsultacje z grupą ekspertów ds. celnych.

               Dodatkowe konsultacje miały miejsce również podczas posiedzeń Grupy Roboczej ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu oraz Grupy Roboczej ds. Transportu Kolejowego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ.

               Dyskusje na odpowiednich forach Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ, w których uczestniczyła Dyrekcja Generalna ds. Podatków i Unii Celnej lub Dyrekcja Generalna ds. Mobilności i Transportu, były poprzedzone działaniami koordynacyjnymi między tymi dyrekcjami generalnymi a Dyrekcją Generalną ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych, gdyż projekt konwencji dotyczy dziedzin polityki wchodzących w zakres kompetencji tych trzech dyrekcji generalnych.

               Koordynacja wewnętrzna oraz wspólne dyskusje z państwami członkowskimi w ramach Komitetu Legislacji Celnej i grupy ekspertów ds. celnych wyraźnie wskazują, że ani Unia, ani państwa członkowskie nie mają interesu w przystąpieniu do proponowanej konwencji, ponieważ nie przynosi ona korzyści ani wartości dodanej we wszystkich odnośnych dziedzinach, tj. w dziedzinach polityki Unii objętych niniejszym wnioskiem, a także z perspektywy instytucji Unii.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określono tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Akt prawny, do którego przyjęcia wzywa się Grupę Roboczą ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu i Komitet ds. Transportu Lądowego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ, stanowi akt wywołujący skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 22 projektu konwencji.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawę prawną wnioskowanej decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w odniesieniu do którego ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozłącznie ze sobą związane, a żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt służy osiągnięciu celów i obejmuje elementy w zakresie kontroli granicznych oraz dotyczy kontroli pasażerów i ich dokumentów. Powinien w związku z tym opierać się na art. 77 ust. 2 lit. b) TFUE, który odnosi się do „kontroli, którym podlegają osoby przekraczające granice zewnętrzne”.

               Materialna podstawa prawna wnioskowanej decyzji obejmuje zatem następujące przepisy: art. 77 ust. 2 lit. b) TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 77 ust. 2 lit. b) TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2018/0315 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Grupy Roboczej Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu oraz na forum Komitetu ds. Transportu Lądowego w związku z przewidywanym przyjęciem nowej Konwencji w sprawie ułatwienia procedur przekraczania granic w odniesieniu do pasażerów, bagażu i bagażu rejestrowanego, przewożonych w międzynarodowym ruchu kolejowym

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. b) w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Nowa Konwencja Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ) w sprawie ułatwienia procedur przekraczania granic w odniesieniu do pasażerów, bagażu i bagażu rejestrowanego, przewożonych w międzynarodowym ruchu kolejowym, jest proponowana przez Federację Rosyjską i wspierana przez Organizację Współpracy Kolei (OSJD).

               (2)Grupa Robocza ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu działa w ramach polityki prowadzonej przez EKG ONZ i pod ogólnym nadzorem Komitetu ds. Transportu Lądowego. Zadaniem grupy roboczej jest inicjowanie i prowadzenie działań mających na celu harmonizację i uproszczenie przepisów, zasad i dokumentacji w odniesieniu do procedur przekraczania granic dla poszczególnych rodzajów transportu lądowego.

               (3)Na swoim 149. posiedzeniu w dniach 12–14 czerwca 2018 r. lub na kolejnym posiedzeniu Grupa Robocza EKG ONZ ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu ma podjąć decyzję w sprawie zatwierdzenia proponowanej Konwencji w sprawie ułatwienia procedur przekraczania granic w odniesieniu do pasażerów, bagażu i bagażu rejestrowanego, przewożonych w międzynarodowym ruchu kolejowym, i w sprawie przekazania jej do formalnego zatwierdzenia Komitetowi ds. Transportu Lądowego.

               (4)Unia jest reprezentowana w Grupie Roboczej EKG ONZ ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu przez 28 państw członkowskich Unii, będących członkami dysponującymi prawem głosu. W sprawach wchodzących w zakres wyłącznej kompetencji Unii jej stanowisko jest wyrażane przez Komisję w imieniu Unii i jej państw członkowskich.

               (5)W zależności od konkretnych okoliczności oraz w interesie jednolitej zewnętrznej reprezentacji Unii i jej państw członkowskich Komisja może prowadzić negocjacje obejmujące zarówno kompetencje Unii, jak i kwestie, w przypadku których państwa członkowskie nie powierzyły Unii kompetencji.

               (6)Należy określić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Grupy Roboczej EKG ONZ ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu i Komitetu ds. Transportu Lądowego, ponieważ proponowana konwencja dotyczy elementów formalności wizowych, które wchodzą w zakres kompetencji Unii.

               (7)Konwencja zawiera przepisy ogólne dotyczące organizacji kontroli granicznych w odniesieniu do pociągów pasażerskich. Można ją postrzegać jako podstawę wszelkich umów wielostronnych i dwustronnych, w przypadku braku której żaden z elementów objętych konwencją nie mógłby funkcjonować.

               (8)W przypadku państw członkowskich Unii takie umowy dwustronne mogą być zawierane nawet bez proponowanej konwencji. Wydaje się, że w przypadku Rosji i niektórych innych krajów reprezentowanych w OSJD ramy prawne wymagają takiej konwencji w celu ułatwienia zawierania umów wielostronnych i dwustronnych.

               (9)Wydaje się, że treść proponowanej konwencji nie przynosi ani korzystnych, ani niekorzystnych skutków dla państw członkowskich Unii. W związku z tym Unia nie popiera proponowanej konwencji, ale nie ma powodu, aby blokować jej przyjęcie.

               (10)Mimo że wydaje się, iż przystąpienie do proponowanej konwencji nie leży w interesie Unii, zgodnie z jej ogólną polityką w kwestiach instytucjonalnych, każda nowa międzynarodowa konwencja powinna zawierać klauzulę umożliwiającą udział regionalnych organizacji integracji gospodarczej. Proponowany projekt konwencji nie zawiera klauzuli, która umożliwiałaby Unii przystąpienie do niej.

               (11)W związku z tym stanowisko Unii w ramach Grupy Roboczej EKG ONZ ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu powinno być neutralne, o ile włączona zostanie klauzula umożliwiająca udział regionalnych organizacji integracji gospodarczej. W takim przypadku Unia powinna wstrzymać się od głosu. W przeciwnym razie Unia powinna zagłosować przeciw przyjęciu proponowanej konwencji.

               (12)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania – w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji – podejmie decyzję, czy dokona jej transpozycji do prawa krajowego.

               (13)W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
                  3
               , które to przepisy wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE
                  4
               .

               (14)W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
                  5
               , które to przepisy wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE
                  6
               .

               (15)W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
                  7
               , które to przepisy wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE
                  8
               .

               (16)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  9
               ; Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (17)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  10
               ; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (18)W odniesieniu do Cypru, Bułgarii, Rumunii i Chorwacji przepisy niniejszej decyzji stanowią przepisy oparte na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związane w rozumieniu odpowiednio art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r.
                  11
               , art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.
                  12
                oraz art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2011 r.
                  13
               ,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniach Grupy Roboczej EKG ONZ ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu oraz na posiedzeniach Komitetu ds. Transportu Lądowego w sprawie zaproponowanej nowej konwencji EKG ONZ w sprawie ułatwienia procedur przekraczania granic w odniesieniu do pasażerów, bagażu i bagażu rejestrowanego, przewożonych w międzynarodowym ruchu kolejowym, jest następujące.

               Stanowisko Unii w sprawie projektu konwencji polega na wstrzymaniu się od głosu, o ile wprowadzona zostanie klauzula umożliwiająca udział regionalnych organizacji integracji gospodarczej. Jeżeli taka klauzula nie zostanie wprowadzona, państwa członkowskie Unii głosują przeciwko.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, wyrażają działające wspólnie państwa członkowskie Unii będące członkami Grupy Roboczej EKG ONZ ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu i Komitetu ds. Transportu Lądowego.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji i państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Konwencję podpisano, ale nie ratyfikowano.

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, sprawa C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (3)

                        Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

                     (4)

                        Decyzja Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31).

                     (5)

                        Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

                     (6)

                        Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1).

                     (7)

                        Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.

                     (8)

                        Decyzja Rady 2011/350/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób (Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19).

                     (9)

                        Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (10)

                        Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

                     (11)

                        Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236 z 23.9.2003, s. 33).

                     (12)

                        Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 157 z 21.6.2005, s. 203).

                     (13)

                        Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Dz.U. L 112 z 24.4.2012, s. 21).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.9.2018
            COM(2018) 622 final
            2018/0324(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustalająca stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w sprawie przystąpienia Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1. Przedmiot wniosku

               Wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, które należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji Komitetu w sprawie przystąpienia Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych.

               2. Kontekst wniosku

               2.1Porozumienie w sprawie zamówień rządowych

               Porozumienie w sprawie zamówień rządowych („Porozumienie”) jest porozumieniem wielostronnym w ramach WTO, mającym na celu wzajemne otwarcie rynków zamówień rządowych między stronami. Zmieniona wersja Porozumienia weszła w życie w dniu 6 kwietnia 2014 r.

               Unia Europejska jest stroną tego Porozumienia.

               W dniu 2 czerwca 2015 r. Australia złożyła wniosek o przystąpienie do Porozumienia. W dniach 30 września 2016 r. i 2 czerwca 2017 r. Australia przedłożyła oferty ze zmianami zakresu stosowania.

               W imieniu Unii Komisja wynegocjowała podjęcie przez Australię szeregu zobowiązań do otwarcia rynku – zarówno w formie dwustronnej, jak i w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych.

               Następnie w dniu 7 marca 2018 r. Australia złożyła Komitetowi ds. Zamówień Rządowych ostateczną ofertę. Poniżej przedstawiono podsumowanie ostatecznej oferty Australii i ocenę tej oferty sporządzoną przez Komisję.

               Decyzja ta umożliwia Komisji wyrażenie stanowiska w imieniu Unii Europejskiej w sprawie przystąpienia Australii w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych.

               2.2Komitet ds. Zamówień Rządowych

               Komitet ds. Zamówień Rządowych został powołany w celu zarządzania wdrażaniem Porozumienia w sprawie zamówień rządowych. W jego skład wchodzą przedstawiciele każdej ze stron, jak również członkowie WTO i organizacje międzyrządowe posiadające status obserwatora.

               Komitet zbiera się regularnie, około cztery razy w roku, aby dać stronom możliwość zasięgania opinii we wszelkich sprawach związanych z wdrażaniem i funkcjonowaniem Porozumienia lub realizacją jego celów. Wykonuje również inne obowiązki, które mogą być mu powierzone przez strony.

               Komitet corocznie informuje Radę Generalną WTO o swoich działaniach i postępach związanych z wdrażaniem i funkcjonowaniem Porozumienia.

               Unia Europejska, podobnie jak wszystkie inne strony, jest członkiem Komitetu, w którym jest reprezentowana przez Komisję.

               2.3Przewidywany akt Komitetu ds. Zamówień Rządowych

               W dniu 27 czerwca 2018 r. podczas nieformalnego posiedzenia Komitetu ds. Zamówień Rządowych Komisja wyraziła zgodę Unii Europejskiej co do zasady na przystąpienie Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych, z zastrzeżeniem warunków Unii Europejskiej dotyczących przystąpienia Australii.

               W dniu 17 października 2018 r., podczas oficjalnego posiedzenia, Komitet ds. Zamówień Rządowych ma przyjąć decyzję w sprawie przystąpienia Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych („przewidywany akt”).

               Celem przewidywanego aktu jest wyrażenie zgody na przystąpienie Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych zgodnie z art. XXII ust. 2 Porozumienia.

               Przyjęcie decyzji będzie podlegało odpowiednim procedurom wewnętrznym stron. Zgodnie z art. XXII Porozumienia „Każdy członek WTO może przystąpić do niniejszego Porozumienia na warunkach uzgodnionych między tym członkiem a Stronami, przy czym warunki te określane są w decyzji Komitetu”. Przystąpienie następuje poprzez złożenie u Dyrektora Generalnego WTO instrumentu przystąpienia, który określa uzgodnione odpowiednio warunki. Niniejsze Porozumienie zaczyna obowiązywać przystępującego doń członka trzydziestego dnia po złożeniu jego instrumentu przystąpienia”.

               3.Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii

               Ostateczna oferta Australii

               Zobowiązania dotyczące dostępu do rynku (podmioty, towary, usługi i usługi budowlane objęte zakresem zastosowania)

               Progi

               Australia stosuje w załączniku 1 progi, które zwykle są stosowane przez strony Porozumienia w odniesieniu do towarów, usług i usług budowlanych. W załączniku 2, w odniesieniu do towarów i usług, Australia przewiduje jednak wyższy próg (355 000 SDR) niż UE (200 000 SDR). W załączniku 3 progi dotyczące towarów i usług odpowiadają progom UE (400 000 SDR), Australia włączyła jednak do załącznika 3 podmioty odpowiadające podmiotom prawa publicznego, natomiast UE włączyła je do załącznika 2, przy czym próg jest niższy.

               Podmioty

               W załączniku 1 („podmioty rządowe na szczeblu centralnym”) Australia udostępnia wyczerpujący wykaz podmiotów rządowych na szczeblu centralnym, których zamówienia są otwarte dla stron Porozumienia. Zakres stosowania jest kompletny. Załącznik 1 zawiera cztery uwagi. Uwaga 1 stanowi, że Porozumienie obejmuje jedynie wymienione podmioty (w tym urząd w ramach podmiotu wymienionego w wykazie) w tym załączniku. Uwaga 2 stanowi, że Porozumienie nie obejmuje zamówień dotyczących pojazdów silnikowych udzielanych przez którykolwiek z podmiotów wymienionych w tym załączniku. Uwaga ta ma zostać jednak stopniowo wycofana i stosuje się ją jedynie do dnia 1 stycznia 2019 r. W uwadze 3 przewiduje się, że porozumienie to nie obejmuje zamówień udzielanych przez lub w imieniu Adwokata Rządu Australii. Uwaga 4 dotyczy zamówień Departamentu Obrony.

               W załączniku 2 („podmioty rządowe na szczeblu niższym niż centralny”) zakres stosowania dotyczący Australii ograniczony jest do podmiotów rządowych państw i terytoriów. Nie uwzględniono szczebli niższych niż centralne, takich jak miasta. Infrastruktura publiczna, koleje i inne obszary związane z transportem (takie jak budowa dróg i portów) należą do obowiązków państw i terytoriów. W załączniku 2 oferowana jest jednak tylko ograniczona liczba podmiotów (głównie transport). W niektórych odpowiedziach udzielonych przez Australię wskazano, że podmioty te działają na zasadach komercyjnych lub że zostały sprywatyzowane. Progi dotyczące towarów i usług są wyższe (355 000 SDR) niż w przypadku UE (200 000 SDR).

               Zastrzeżenie dotyczące pojazdów silnikowych jest nadal zawarte w uwadze dla Australijskiego Terytorium Stołecznego, Nowej Południowej Walii, Queenslandu, Australii Południowej i Wiktorii. W przypadku pozostałych trzech terytoriów ta uwaga nie występuje. Załącznik 2 zawiera również kilka innych ograniczonych uwag dotyczących konkretnych terytoriów.

               W załączniku 3 („inne podmioty”) Australia oferuje 26 podmiotów. Wykaz ten jest raczej standardowym wykazem oferowanym przez Australię w jej umowach o wolnym handlu. Progi dotyczące towarów i usług odpowiadają progom UE (400 000 SDR), Australia włączyła jednak do załącznika 3 podmioty odpowiadające podmiotom prawa publicznego, natomiast UE włączyła je do załącznika 2, przy czym próg jest niższy.

               Rządowe przedsiębiorstwa handlowe wydają się być porównywalne z przedsiębiorstwami publicznymi UE, które UE oferuje w załączniku 3, jeżeli działają w sektorach infrastruktury publicznej: wody, energii elektrycznej, portów i portów lotniczych, transportu miejskiego i kolei (podejście definicyjne). Nie uwzględniono rządowych przedsiębiorstw handlowych w sektorze infrastruktury publicznej.

               Towary

               Australia proponuje wykaz negatywny towarów. Australia zobowiązuje się do objęcia zamówień publicznych udzielanych na wszystkie towary przez uwzględnione podmioty z pewnymi bardzo konkretnymi wyłączeniami (zamówienia dotyczące krwi i produktów uzyskanych z krwi, w tym produktów na bazie osocza).

               Usługi

               Australia proponuje wykaz negatywny usług. Australia zaoferowała bardzo szeroki zakres usług, mając na myśli wszystkie usługi podmiotów objętych Porozumieniem, z pewnymi bardzo konkretnymi wyłączeniami (zamówienia dotyczące usług frakcjonowania osocza; rządowych usług reklamowych; usług w zakresie zdrowia i opieki społecznej; usług badawczo-rozwojowych). Istnieje uwaga dotycząca wzajemności, zgodnie z którą stronom tym oferowane są wyłącznie usługi objęte zakresem innych stron Porozumienia.

               Usługi budowlane

               Australia zaproponowała wykaz negatywny usług budowlanych. Australia oferuje wszystkie usługi budowlane z działu 51 Centralnej Klasyfikacji Produktów oraz systemu klasyfikacji WTO – MTN.GNS/W/120, zamawiane przez podmioty wymienione w załącznikach 1, 2 i 3, tak jak zwykle czynią to strony Porozumienia.

               Uwagi ogólne

               W załączniku 7 Australia zawarła dwie uwagi ogólne. Zgodnie z uwagą 1 Porozumienie nie ma zastosowania do żadnej formy preferencji pozwalającej odnieść korzyść małym i średnim przedsiębiorstwom; środków w zakresie ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej; środków w zakresie zdrowia i opieki społecznej ludów tubylczych; zamówień dotyczących towarów i usług poza terytorium strony zamawiającej na potrzeby konsumpcji poza terytorium strony zamawiającej. Do celów większej pewności w uwadze 2 stwierdza się, co następuje: Porozumienie nie ma zastosowania do zamówień finansowanych z dotacji i płatności z tytułu sponsoringu otrzymanych od osób niewymienionych w załącznikach 1, 2 lub 3; nie ma ono zastosowania do zamówień udzielanych innemu podmiotowi rządowemu przez podmiot zamawiający; żadne z postanowień Porozumienia nie uniemożliwia stronie zamawiającej lub jej podmiotom zamawiającym przygotowania, przyjęcia lub stosowania specyfikacji technicznych wymaganych w celu ochrony szczególnie chronionych informacji rządowych, w tym specyfikacji mogących mieć wpływ na przechowywanie, hosting lub przetwarzanie takich informacji poza obrębem terytorium strony zamawiającej lub ograniczać ich przechowywanie, hosting lub przetwarzanie poza obrębem tego terytorium; oraz podmiot zamawiający może stosować procedury przetargu bezpośredniego w odniesieniu do niezamówionych ofert innowacyjnych na podstawie art. XIII ust. 1.

               Prawodawstwo Australii

               Wydaje się, że prawodawstwo Australii w dziedzinie zamówień objętych zakresem ma charakter niedyskryminacyjny. Zgodnie z przepisami Związku Australijskiego w zakresie zamówień publicznych australijskie ramy zamówień publicznych mają charakter niedyskryminacyjny. Wszyscy potencjalni dostawcy rządowi muszą być traktowani sprawiedliwie z zastrzeżeniem przepisów Związku Australijskiego dotyczących zamówień publicznych w oparciu o ich możliwości handlowe, prawne, techniczne i finansowe i nie mogą być dyskryminowani ze względu na ich wielkość, udziały lub własność zagraniczną, lokalizację lub pochodzenie ich towarów i usług. W związku z tym wydaje się, że prawodawstwo Australii dotyczące zamówień rządowych jest otwarte, przejrzyste i niedyskryminacyjne zgodnie z wymogami Porozumienia. Tym niemniej oferta Australii zawiera w załączniku 7 szeroko pojęte wyłączenie wszelkich form preferencji pozwalających odnieść korzyść małym i średnim przedsiębiorstwom, co zostanie uwzględnione w zastrzeżeniach UE wobec Australii i odzwierciedlone w wykazie UE w dodatku I.

               Ocena oferty Australii dokonana przez Komisję

               Australia szeroko otwiera swój rynek zamówień publicznych dla wszystkich stron Porozumienia, a jej oferta jest wszechstronna pod względem zakresu objętych podmiotów, towarów, usług i usług budowlanych, a australijskie przepisy są niedyskryminacyjne. Ponadto Australia nie stosuje żadnych szczególnych ograniczeń w stosunku do którejkolwiek ze stron Porozumienia. Biorąc jednak pod uwagę, że zakres oferowany przez Australię, jakkolwiek znaczny, jest niepełny, należałoby wprowadzić pewne konkretne ograniczenia lub wyłączenia z dostępu do unijnego rynku zamówień publicznych (w odniesieniu do Australii). W przeszłości UE postępowała podobnie w przypadku innych stron Porozumienia, które oferowały tylko częściowy zakres zastosowania.

               Następujące konkretne ograniczenia, które staną się częścią warunków przystąpienia Australii do Porozumienia i które zostaną przyjęte przez Komitet ds. Zamówień Rządowych, zostaną odzwierciedlone w wykazie UE w dodatku I:

               ·Załącznik 1, sekcja 2 (Instytucje zamawiające administracji centralnej państw członkowskich UE), punkt 3:

               Australia zostanie dodana do wykazu stron Porozumienia, które mają dostęp do mniejszej liczby rządowych instytucji zamawiających na szczeblu centralnym niż pozostali członkowie Porozumienia.

               ·Załącznik 1, uwagi do załącznika 1, uwaga 2:

               Ze względu na ogólną uwagę Australii wyłączającą z Porozumienia preferencje w odniesieniu do MŚP, UE zgłosi zastrzeżenie w celu zaradzenia tej sytuacji. Australia zostanie wymieniona w wykazie krajów w uwadze 2 w uwagach do załącznika 1 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską na równi z Japonią, Koreą i Stanami Zjednoczonymi. Przepisy art. XVIII nie będą zatem miały zastosowania do dostawców i usługodawców z Australii w zakresie podważania udzielenia zamówień MŚP przez strony inne niż Japonia, Korea, Stany Zjednoczone i Australia do czasu, gdy UE uzna, że Australia nie stosuje już środków dyskryminacyjnych na rzecz niektórych małych i mniejszościowych przedsiębiorstw krajowych.

               ·Załącznik 2, uwagi do załącznika 2, uwaga 1:

               Biorąc pod uwagę ograniczony zakres zastosowania ze strony Australii określony w załączniku 2, UE zaoferuje Australii zamówienia udzielane przez lokalne instytucje zamawiające (jednostki administracyjne poziomu NUTS 1). Jeżeli chodzi o jednostki administracyjne poziomu NUTS 2 i 3 w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2003 (z późniejszymi zmianami) w odniesieniu do towarów, usług, dostawców i usługodawców z Australii, Australia nie będzie miała dostępu do zamówień publicznych udzielanych przez instytucje zamawiające jednostek administracyjnych poziomu NUTS 2 i 3.

               ·Załącznik 2, uwagi do załącznika 2, uwaga 1:

               Biorąc pod uwagę, że próg Australii w odniesieniu do towarów i usług podmiotów regionalnych i lokalnych określony w załączniku 2 (355 000 SDR) oraz odpowiednio podmiotów prawa publicznego określonych w załączniku 3 (400 000 SDR) jest wyższy niż próg UE określony w GPA (200 000 SDR), UE wprowadzi zastrzeżenie w odniesieniu do zamówień o wartości 200 000 SDR–355 000 SDR przez regionalne instytucje zamawiające oraz o wartości od 200 000 SDR do 400 000 SDR przez podmioty prawa publicznego objęte załącznikiem 2 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską w odniesieniu do towarów i usług oraz dostawców i usługodawców z Australii.

               ·Załącznik 2, uwagi do załącznika 2, uwaga 1:

               Biorąc pod uwagę zastrzeżenie dotyczące pojazdów silnikowych zawarte w uwadze dla Australijskiego Terytorium Stołecznego, Nowej Południowej Walii, Queenslandu, Australii Południowej i Wiktorii, UE wprowadzi zastrzeżenie dotyczące udzielania zamówień przez podmioty zamawiające objęte zakresem zastosowania w ramach załącznika 2 w odniesieniu do pojazdów silnikowych i części do nich, z podaniem konkretnych działów nomenklatury scalonej (mianowicie w odniesieniu do pojazdów silnikowych: 8702, 8703, 8704, 8705, 8711, 8713; w odniesieniu do części do pojazdów silnikowych: 870600, 8707, 8708, 8714, 8716).

               ·Załącznik 2, uwagi do załącznika 2, uwaga 2:

               Ze względu na ogólną uwagę Australii wyłączającą z Porozumienia preferencje w odniesieniu do MŚP, UE zgłosi zastrzeżenie w celu zaradzenia tej sytuacji. Australia zostanie wymieniona w wykazie krajów w uwadze 2 w uwagach do załącznika 2 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską na równi z Japonią, Koreą i Stanami Zjednoczonymi. Przepisy art. XVIII nie będą zatem miały zastosowania do dostawców i usługodawców z Australii w zakresie podważania udzielenia zamówień MŚP przez strony inne niż Japonia, Korea, Stany Zjednoczone i Australia do czasu, gdy UE uzna, że Australia nie stosuje już środków dyskryminacyjnych na rzecz niektórych małych i mniejszościowych przedsiębiorstw krajowych.

               ·Załącznik 3, uwagi do załącznika 3, uwaga 6:

               Australii zostanie zaoferowany bardziej ograniczony zakres stosowania w odniesieniu do podmiotów na szczeblu niższym niż centralny. UE nie będzie oferować Australii zamówień udzielanych przez podmioty prowadzące działalność w następujących sektorach: (i) produkcja, transport lub dystrybucja wody pitnej objęte niniejszym załącznikiem; (ii) produkcja, transport lub dystrybucja energii elektrycznej objęte niniejszym załącznikiem; (iii) infrastruktura lotniskowa objęta niniejszym załącznikiem; (iv) porty morskie lub śródlądowe lub inne terminale objęte niniejszym załącznikiem; (v) miejskie przewozy kolejowe, tramwajowe, trolejbusowe lub autobusowe objęte niniejszym załącznikiem; oraz (vi) transport kolejowy objęty niniejszym załącznikiem w odniesieniu do dostaw, usług, dostawców i usługodawców z Australii. Zob. uwaga 6 w uwagach do załącznika 3 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską.

               W przypadku gdy inna strona Porozumienia wprowadzi szczególne wyłączenia ze swojego zakresu zastosowania względem Australii, zostanie to również odzwierciedlone w decyzji Komitetu ds. Zamówień Rządowych w sprawie warunków przystąpienia Australii. Należy jednak zauważyć, że takie ograniczenia lub wyłączenia z zakresu zastosowania wprowadzone przez stronę Porozumienia w odniesieniu do Australii nie wpłyną na ostateczną ofertę Australii w opisanym powyżej kształcie, ani na proponowane szczególne zastrzeżenia UE czy na obopólnie uzgodniony zakres zastosowania między obecnymi stronami Porozumienia.

               Zalecenie

               Oczekuje się, że przystąpienie Australii do Porozumienia w znacznym stopniu przyczyni się do szerszego międzynarodowego otwarcia rynków zamówień publicznych, zwiększy bowiem liczbę stron Porozumienia i tym samym zachęci inne państwa do przystąpienia do niego. Komisja zaleca przyjęcie oferty Australii z zastrzeżeniem wyżej wymienionych ograniczeń zakresu zastosowania oferowanego przez Unię w odniesieniu do Australii.

               W związku z tym proponuje się upoważnienie Komisji do wyrażenia w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych stanowiska Unii za przystąpieniem Australii z zastrzeżeniem wyżej wymienionych ograniczeń, które powinny zostać uwzględnione w decyzji Komitetu ds. Zamówień Rządowych w sprawie warunków przystąpienia Australii do GPA.

               4.Podstawa prawna

               4.1Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1. Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2. Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet ds. Zamówień Rządowych jest organem ustanowionym na mocy porozumienia, a mianowicie Porozumienia w sprawie zamówień rządowych.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Komitet ds. Zamówień Rządowych, stanowi akt mający skutki prawne.

               Przewidywany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Porozumienia.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2. Materialna podstawa prawna

               4.2.1. Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści przewidywanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli przewidywany akt ma kilka celów lub kilka elementów składowych, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś pozostałe mają jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2. Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść przewidywanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3. Wniosek

               Podstawą prawną wnioskowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.
                     Publikacja przewidywanego aktu

               W związku z tym, że akt Komitetu ds. Zamówień Rządowych zmieni Porozumienie w sprawie zamówień rządowych, właściwe jest opublikowanie go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu.

               2018/0324 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               ustalająca stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w sprawie przystąpienia Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Dnia 2 czerwca 2015 r. Australia złożyła wniosek o przystąpienie do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych (GPA).

               (2)Zobowiązania Australii dotyczące zakresu zastosowania zostały określone w jej ostatecznej ofercie przedstawionej stronom GPA („Strony”) w dniu 7 marca 2018 r.

               (3)Oferta Australii, jakkolwiek kompleksowa, nie przewiduje pełnego zakresu zastosowania. Należy zatem wprowadzić do unijnego zakresu zastosowania pewne wyłączenia konkretnie odnoszące się do Australii. Te konkretne wyłączenia określone w załączniku do niniejszej decyzji staną się elementem warunków przystąpienia Australii do GPA oraz zostaną odzwierciedlone w decyzji przyjętej przez Komitet ds. Zamówień Rządowych („Komitet GPA”) w sprawie przystąpienia Australii.

               (4)Oczekuje się, że przystąpienie Australii do GPA przyczyni się do szerszego międzynarodowego otwarcia rynków zamówień publicznych.

               (5)Zgodnie z art. XXII ust. 2 GPA każdy członek WTO może przystąpić do Porozumienia na warunkach uzgodnionych między tym członkiem i stronami, przy czym warunki te są określane w decyzji Komitetu GPA.

               (6)Należy zatem ustalić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu GPA w sprawie przystąpienia Australii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych, jest takie, że należy wyrazić zgodę na przystąpienie Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych z zastrzeżeniem szczególnych warunków przystąpienia określonych w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C 2014, 2258, pkt 61-64.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.9.2018
            COM(2018) 622 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            ustalającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w sprawie przystąpienia Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych

               ZAŁĄCZNIK

               WARUNKI UE DOTYCZĄCE PRZYSTĄPIENIA AUSTRALII DO GPA

               Z chwilą przystąpienia Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych:

               – sekcja 2 pkt 3 („Instytucje zamawiające administracji centralnej państw członkowskich UE”) w załączniku 1 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską otrzymuje brzmienie:

               „3.
                     w przypadku towarów, usług, dostawców i usługodawców ze Stanów Zjednoczonych, Kanady, Japonii; Hongkongu (Chiny), Singapuru, Korei, Armenii, wydzielonego obszaru celnego Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu, z Nowej Zelandii i Australii zamówienia udzielane przez wymienione poniżej instytucje zamawiające administracji centralnej, pod warunkiem że nie są oznaczone gwiazdką.”;

               – w uwadze 2 w uwagach do załącznika 1 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską wprowadza się następujące zmiany:

               „2.
                     Przepisy art. XVIII nie mają zastosowania do dostawców i usługodawców z Japonii, Korei, Stanów Zjednoczonych i Australii w zakresie podważania udzielenia zamówień dostawcy lub usługodawcy ze Stron innych niż wymienione powyżej, będących małymi lub średnimi przedsiębiorstwami w rozumieniu odpowiednich przepisów prawa Unii do czasu, gdy UE uzna, że nie stosują one już środków dyskryminacyjnych na korzyść niektórych małych i mniejszościowych przedsiębiorstw krajowych.”.

               Z chwilą przystąpienia Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych:

               – w uwadze 1 w uwagach do załącznika 2 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską po lit. g) dodaje się litery w brzmieniu:

               „h)
                     zamówienia udzielane przez regionalne i lokalne instytucje zamawiające (instytucje zamawiające jednostek administracyjnych wymienionych na poziomie NUTS 2 i 3 lub mniejszych jednostek administracyjnych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1059/2003 (z późniejszymi zmianami)) w odniesieniu do towarów, usług, dostawców i usługodawców z Australii;

               i)
                     zamówienia o wartości 200 000 SDR–355 000 SDR udzielane przez regionalne instytucje zamawiające oraz o wartości 200 000 SDR–400 000 SDR udzielane przez podmioty prawa publicznego objęte niniejszym załącznikiem na towary i usługi dla dostawców i usługodawców z Australii;

               j)
                     zamówienia udzielane przez podmioty zamawiające objęte niniejszym załącznikiem na:

               (i)pojazdy silnikowe, jak określono w działach nomenklatury scalonej wymienionych poniżej:

               8702
                     Pojazdy silnikowe do przewozu dziesięciu lub więcej osób razem z kierowcą

               8703
                     Samochody i pozostałe pojazdy silnikowe przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi

               8704
                     Pojazdy silnikowe do transportu towarów

               8705
                     Pojazdy silnikowe specjalnego przeznaczenia, inne niż te zasadniczo przeznaczone do przewozu osób lub towarów (na przykład pojazdy pogotowia technicznego, dźwigi samochodowe, pojazdy strażackie, betoniarki samochodowe, zamiatarki, polewaczki, przewoźne warsztaty, ruchome stacje radiologiczne)

               8711
                     Motocykle (włączając motorowery) oraz rowery wyposażone w pomocnicze silniki, z wózkiem bocznym lub bez; wózki boczne

               8713
                     Wózki dla osób niepełnosprawnych, nawet z silnikiem lub napędzane mechanicznie w inny sposób

               (ii)części do pojazdów silnikowych, jak określono w działach nomenklatury scalonej wymienionych poniżej:

               8706 00
                     Podwozia wyposażone w silniki, do pojazdów silnikowych objętych pozycjami od 8701 do 8705

               8707
                     Nadwozia (włączając kabiny), do pojazdów silnikowych objętych pozycjami od 8701 do 8705

               8708
                     Części i akcesoria do pojazdów silnikowych objętych pozycjami od 8701 do 8705

               8714
                     Części i akcesoria pojazdów objętych pozycjami od 8711 do 8713

               8716
                     Przyczepy i naczepy; pozostałe pojazdy bez napędu mechanicznego; ich części

               w odniesieniu do dostawców i usługodawców z Australii.”;

               – w uwadze 2 w uwagach do załącznika 2 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską wprowadza się następujące zmiany:

               „2)
                     Przepisy art. XVIII nie mają zastosowania do dostawców i usługodawców z Japonii, Korei, Stanów Zjednoczonych i Australii w zakresie podważania udzielenia zamówień dostawcy lub usługodawcy ze Stron innych niż wymienione powyżej, będących małymi lub średnimi przedsiębiorstwami w rozumieniu odpowiednich przepisów prawa Unii do czasu, gdy UE uzna, że nie stosują one już środków dyskryminacyjnych na korzyść niektórych małych i mniejszościowych przedsiębiorstw krajowych.”.

               Z chwilą przystąpienia Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych w uwadze 6 w uwagach do załącznika 3 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską po lit. r) dodaje się litery w brzmieniu:

               „s)
                     zamówienia udzielane przez podmioty zamawiające działające w następujących obszarach:

               (i)produkcja, transport lub dystrybucja wody pitnej objęte niniejszym załącznikiem;

               (ii)produkcja, transport lub dystrybucja energii elektrycznej objęte niniejszym załącznikiem;

               (iii)infrastruktura lotniskowa objęta niniejszym załącznikiem;

               (iv)porty morskie lub śródlądowe lub inne terminale objęte niniejszym załącznikiem;

               (v)miejskie przewozy kolejowe, tramwajowe, trolejbusowe lub autobusowe objęte niniejszym załącznikiem; oraz

               (vi)transport kolejowy objęty niniejszym załącznikiem;

               w odniesieniu do dostaw, usług, dostawców i usługodawców z Australii.”.