               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.9.2021
            COM(2021) 597 final
            2021/0306(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 72. sesji Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców w związku z przyjęciem wniosku w sprawie ochrony międzynarodowej i trwałych rozwiązań w kontekście stanu zagrożenia zdrowia publicznego

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii na 72. sesji Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (zwanego dalej: „Komitetem Wykonawczym”), w związku z przewidywanym przyjęciem wniosku w sprawie ochrony międzynarodowej i trwałych rozwiązań w kontekście stanu zagrożenia zdrowia publicznego.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Rezolucja Rady Gospodarczej i Społecznej Narodów Zjednoczonych z dnia 30 kwietnia 1958 r. w sprawie utworzenia Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców

               Komitet Wykonawczy został utworzony na podstawie rezolucji Rady Gospodarczej i Społecznej Narodów Zjednoczonych z dnia 30 kwietnia 1958 r. w sprawie utworzenia Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (E/RES/672 (XXV)). Zgodnie z tą rezolucją Komitet Wykonawczy jest ciałem doradczym w sprawach norm i polityki dotyczącej międzynarodowej ochrony uchodźców.2.2.
                     Komitet Wykonawczy Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców

               Komitet Wykonawczy składa się zarówno z członków, jak i obserwatorów. Członkami Komitetu Wykonawczego mogą być wyłącznie państwa. Status obserwatora mogą uzyskać zarówno państwa, jak i inne podmioty. Obecnie w skład Komitetu Wykonawczego wchodzi 107 państw członkowskich, w tym 27 państw członkowskich UE, 16 państw-obserwatorów, a także 39 obserwatorów niebędących państwami, w tym Unia Europejska.

               W przeciwieństwie do członków obserwatorzy nie mają prawa głosu. Mogą oni jednak zabierać głos podczas posiedzeń otwartych Komitetu Wykonawczego. Jeżeli chodzi o organizacje międzyrządowe posiadające status obserwatora w Komitecie Wykonawczym, zgodnie z art. 38 ust. drugi regulaminu wewnętrznego Komitetu Wykonawczego w brzmieniu z października 2016 r.: „Na zalecenie Komisji Stałej Komitet może co roku zapraszać organizacje międzyrządowe posiadające status obserwatora w Komitecie do udziału w posiedzeniach zamkniętych Komitetu w sprawach podlegających ich kompetencji, dotyczących azylu i uchodźców”. Na podstawie powołanego przepisu w dniu 5 maja 2017 r. Komitet Wykonawczy zaprosił Unię Europejską do udziału w posiedzeniach zamkniętych Komitetu w sprawach dotyczących azylu i uchodźców w zakresie, w jakim znajdują się one we właściwości Unii Europejskiej.

               Komitet Wykonawczy regularnie przyjmuje wnioski tematyczne w sprawach ochrony uchodźców w drodze konsensusu pomiędzy jego członkami. Wnioski wypracowuje się podczas posiedzeń zamkniętych w gronie członków Komitetu Wykonawczego i organizacji międzyrządowych, które zostały zaproszone w charakterze obserwatorów do udziału w tych posiedzeniach, oraz we współpracy z ekspertami Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (zwanego dalej: UNHCR).

               2.2.Przewidywany akt Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców

               Na swojej 72. sesji, która odbędzie się w dniach 4–8 października 2021 r., Komitet Wykonawczy ma przyjąć wniosek w sprawie ochrony międzynarodowej i trwałych rozwiązań w kontekście stanu zagrożenia zdrowia publicznego (zwany dalej: „przewidywanym wnioskiem”).

               Na zaproszenie Komitetu Wykonawczego wystosowane na podstawie art. 38 ust. drugi regulaminu wewnętrznego Komitetu Wykonawczego w wypracowaniu przewidywanego wniosku bierze udział Unia Europejska. W przyjęciu przewidywanego wniosku biorą udział państwa członkowskie UE, które są także członkami Komitetu Wykonawczego.

               Celem projektu przewidywanego wniosku, określonym podczas posiedzeń zamkniętych, które odbyły się w dniach 12 i 18 maja, 1 i 16 czerwca oraz 8 lipca 2021 r., jest uznanie wpływu pandemii COVID-19 na uchodźców, osoby ubiegające się o azyl, uchodźców powracających, bezpaństwowców oraz osoby wewnętrznie przesiedlone (zwane dalej „osobami objętymi ochroną UNHCR”), a także na społeczności przyjmujące, przypomnienie kluczowych zasad międzynarodowego prawa uchodźczego i humanitarnego, których należy przestrzegać w kontekście stanu zagrożenia zdrowia, wyciągnięcie wniosków ze środków wdrożonych przez UNHCR, państwa i inne zainteresowane strony w celu przeciwdziałania pandemii COVID-19, przy jednoczesnym dążeniu do zapewnienia dostępu do ochrony międzynarodowej, w tym poprzez wykorzystanie innowacyjnych narzędzi, oraz zachęcaniu państw do dalszego wspierania trwałych rozwiązań i dostępu do świadczeń zdrowotnych dla osób objętych ochroną UNHCR.

               Wszystkie punkty preambuły i większość punktów części właściwej uzgodniono ad referendum, natomiast cztery punkty części właściwej pozostają otwarte.

               W uzgodnionych punktach wniosku uznaje się, że stan zagrożenia zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym, taki jak pandemia COVID-19, wymaga globalnej reakcji opartej na jedności, solidarności i wzmocnionej współpracy wielostronnej, oraz potwierdza się zaangażowanie państw w międzynarodową solidarność i odpowiedzialność oraz podział obciążenia. We wniosku uznaje się prawo państw do wprowadzania środków mających na celu ochronę zdrowia publicznego, przypominając jednocześnie, że środki takie muszą być wdrażane w sposób zgodny z zobowiązaniami państw wynikającymi z prawa międzynarodowego, w tym międzynarodowego prawa uchodźczego, praw człowieka oraz, w stosownych przypadkach, międzynarodowego prawa humanitarnego. We wniosku przypomina się, że państwa mają suwerenne prerogatywy do regulowania wjazdu cudzoziemców, z pełnym poszanowaniem zasady non-refoulement i z zastrzeżeniem obowiązującego prawa międzynarodowego, w tym międzynarodowego prawa uchodźczego.

               Jeżeli chodzi o przeciwdziałanie szerszym skutkom stanów zagrożenia zdrowia publicznego, w przewidywanym wniosku zachęca się państwa, aby dążyły do zapewnienia świadczeń zdrowotnych jeszcze większej liczbie osób objętych ochroną UNHCR oraz do określenia szczególnych potrzeb zdrowotnych i przeszkód w kontekście stanów zagrożenia zdrowia publicznego, jak również sposobów zaspokajania tych potrzeb i eliminowania tych barier, z uwzględnieniem zdrowia psychicznego i dobrostanu psychospołecznego, a także wzywa się państwa i innych partnerów do pilnego udzielenia wsparcia dla finansowania i sprawiedliwego podziału bezpiecznych i skutecznych narzędzi diagnostycznych, środków terapeutycznych oraz szczepionek.

               Jeżeli chodzi o ograniczenia wjazdu i przemieszczania się oraz dostępu do azylu, w przewidywanym wniosku z zadowoleniem przyjmuje się działania podjęte przez państwa w celu dopilnowania, by środki wdrożone w celu ograniczenia wjazdu na granice w związku ze stanami zagrożenia zdrowia publicznego były tymczasowe, niedyskryminujące, konieczne, proporcjonalne i uzasadnione w danych okolicznościach oraz stosowane z poszanowaniem prawa do ubiegania się o azyl i korzystania z niego oraz zasady non-refoulement. W przewidywanym wniosku z zadowoleniem przyjmuje się również środki adaptacyjne wprowadzone przez państwa i UNHCR w celu zapewnienia ciągłego funkcjonowania procedur azylowych i procedur stwierdzania statusu bezpaństwowca oraz ciągłego dostępu do takich procedur, a także rejestracji i wydawania dokumentów. W przewidywanym wniosku zwraca się uwagę na znaczenie zapewnienia, aby wszelkie ograniczenia w przemieszczaniu się osób objętych ochroną UNHCR podyktowane ochroną zdrowia publicznego były niedyskryminacyjne, przewidziane w przepisach prawa, konieczne, racjonalne w danych okolicznościach, a także zgodne z przepisami prawa międzynarodowego, oraz z zadowoleniem przyjmuje się stosowanie rozwiązań alternatywnych wobec zatrzymania, które zapewniają zgodność ze środkami ochrony zdrowia publicznego.

               W przewidywanym wniosku wyraża się zaniepokojenie wpływem COVID-19 na dążenie do osiągnięcia trwałych rozwiązań, podkreśla się ich znaczenie oraz wzywa do dalszego zaangażowania na rzecz promowania sprzyjających warunków w krajach pochodzenia, w tym do podejmowania działań mających na celu zajęcie się przyczynami migracji oraz do przeprowadzania dobrowolnej repatriacji uchodźców w poczuciu bezpieczeństwa i godności, jak również ich trwałej reintegracji, aby wspierać działania w zakresie przesiedleń oraz ułatwić dostęp do uzupełniających dróg migracji, w tym do łączenia rodzin, szans na rynku pracy i możliwości nauki, zgodnie z przepisami prawa krajowego.

               Kwestie, w których UE ma kompetencje i co do których podczas posiedzeń zamkniętych nie osiągnięto jak dotąd porozumienia ad referendum, obejmują:

               1. uznanie ofiar przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć za „osoby objęte ochroną UNHCR”, by zachęcić państwa do promowania dostępności doraźnego wsparcia w zakresie zdrowia psychicznego i wsparcia psychospołecznego dla takich osób oraz zachęcić do dalszego wzmacniania takich środków, w tym poprzez wsparcie międzynarodowe (OP6);

               2. punkt zaproponowany przez Iran, w którym zdecydowanie wzywa się wszystkie państwa do powstrzymania się od wprowadzania jakichkolwiek jednostronnych środków przymusu, które mogą negatywnie wpłynąć na zdolność państw przyjmujących do ochrony uchodźców i ograniczyć przestrzeń humanitarną, zwłaszcza podczas trwającej pandemii (OP7terAlt). Punkt ten został zaproponowany przez Iran na bardzo późnym etapie procesu negocjacji i może jeszcze zostać odrzucony ze względów proceduralnych;

               3. odniesienie dotyczące uznania świadczeń zdrowotnych w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, jak również szczepionek za potrzeby humanitarne osób objętych ochroną UNHCR i ich społeczności przyjmujących, przy czym we wniosku wzywa się państwa do oceny i uwzględnienia tych potrzeb jako komponentów działań humanitarnych podejmowanych w stanach zagrożenia zdrowia publicznego (oznaczone jako OP13);

               4. odniesienie do świadczeń zdrowotnych w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego jako uzupełniających podstawowe świadczenia zdrowotne i wsparcie psychospołeczne, przy czym wzywa się pilnie państwa członkowskie do zapewnienia bezpiecznego i niezawodnego dostępu do takich świadczeń i wsparcia osobom objętym ochroną UNHCR, we współpracy z UNHCR oraz innymi zainteresowanymi stronami (OP14).

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Unia powinna poprzeć przyjęcie wniosku Komitetu Wykonawczego w sprawie ochrony międzynarodowej i trwałych rozwiązań w kontekście stanu zagrożenia zdrowia publicznego

               Unia powinna poprzeć uzgodnione już części wniosku oraz powinna ustalić swoje stanowisko w sprawie wciąż otwartych kwestii, w odniesieniu do których UE ma kompetencje.

               UE powinna poprzeć utrzymanie zasad międzynarodowego prawa uchodźczego w kontekście stanu zagrożenia zdrowia, w szczególności zasady non-refoulement, która jest również zasadą określoną w unijnym prawie azylowym, zapisaną w art. 78 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak również w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
                  1
                („dyrektywa w sprawie procedur azylowych”) oraz w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony
                  2
                („dyrektywa w sprawie kwalifikowania”) i gwarantowaną jako prawo podstawowe na mocy art. 18 i art. 19 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               UE powinna również poprzeć, zgodnie z obowiązującym dorobkiem prawnym i polityką UE, stosowanie ograniczeń dotyczących wjazdu i innych środków wprowadzanych w celu ograniczenia wjazdu na granicach w związku ze stanami zagrożenia zdrowia publicznego w sposób zapewniający ochronę zdrowia publicznego, przy jednoczesnym zapewnieniu poszanowania prawa do ubiegania się o azyl i korzystania z niego oraz zasady non-refoulement. UE powinna również przyjąć z zadowoleniem oraz poprzeć wprowadzenie przez państwa środków adaptacyjnych, aby zapewnić ciągłe funkcjonowanie procedur azylowych i procedur stwierdzania statusu bezpaństwowca oraz ciągły dostęp do takich procedur, a także rejestracji i wydawania dokumentów, oraz innych istotnych procesów z myślą o osobach objętych ochroną UNHCR, z uwzględnieniem wykorzystania technologii służącej do zdalnego prowadzenia przesłuchań.

               Dostęp do procedury azylowej określono w dyrektywie w sprawie procedur azylowych (2013/32/UE) jako podstawową zasadę i gwarancję, w szczególności w art. 3 dotyczącym zakresu dyrektywy, tj. jako mającą zastosowanie do wszystkich wniosków złożonych na terytorium, w tym na granicy, na wodach terytorialnych lub w strefach tranzytowych państw członkowskich, oraz w art. 6 dotyczącym przyznawania dostępu do procedury poprzez rejestrację i zapewnienie rzeczywistej możliwości złożenia wniosku. W dyrektywie potwierdzono zasadę non-refoulement zgodnie z Konwencją genewską dotyczącą statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r.
                  3
               , zmienioną Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r.
                  4
                („Konwencja z 1951 r. i protokół z 1967 r.”), której to zasady należy przestrzegać w szczególności w przypadku stosowania wyjątków od prawa do pozostania przy rozpatrywaniu wniosków lub w ramach posługiwania się pojęciem bezpiecznego kraju pochodzenia lub bezpiecznego państwa trzeciego. W 2016 r. Komisja przedstawiła wniosek ustanawiający wspólną procedurę ubiegania się o ochronę międzynarodową w Unii i uchylający dyrektywę 2013/32/UE
                  5
               , w którym podtrzymano te same zasady i gwarancje.

               Warunki legalnego wjazdu obywateli państw trzecich do strefy Schengen określone w kodeksie granicznym Schengen obejmują wymóg, aby dana osoba nie stanowiła zagrożenia dla zdrowia publicznego w żadnym z państw członkowskich
                  6
               , pozostaje to jednak bez uszczerbku dla praw uchodźców i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, w szczególności w odniesieniu do zasady non-refoulement
                  7
               . W dniu 16 marca 2020 r. Komisja przyjęła komunikat do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej i Rady, w którym wezwała do tymczasowego ograniczenia podróży innych niż niezbędne do UE w związku z COVID-19
                  8
               , a w dniu 30 czerwca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie
                  9
                w sprawie tymczasowego ograniczenia podróży innych niż niezbędne do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia, w którym przewidziano zwolnienia z tych tymczasowych ograniczeń dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej lub osób, które muszą zostać wpuszczone na terytorium państw członkowskich z innych przyczyn humanitarnych. Jak określono we wskazówkach Komisji z dnia 16 kwietnia 2020 r.
                  10
               , działania podejmowane przez państwa członkowskie w celu opanowania i ograniczenia dalszego rozprzestrzeniania się pandemii COVID-19 powinny opierać się na ocenach ryzyka i doradztwie naukowym oraz muszą pozostać proporcjonalne. Wszelkie ograniczenia w dziedzinie azylu, powrotów i przesiedleń muszą być proporcjonalne, wdrażane w sposób niedyskryminacyjny oraz muszą uwzględniać zasadę non-refoulement i zobowiązania wynikające z prawa międzynarodowego.

               UE powinna poprzeć przypomnienie znaczenia, jakie ma zapewnienie, by wszelkie ograniczenia w przemieszczaniu się osób objętych ochroną UNHCR podyktowane ochroną zdrowia publicznego były niedyskryminujące, przewidziane w przepisach prawa, konieczne, racjonalne w danych okolicznościach, a także zgodne z przepisami prawa międzynarodowego, oraz powinna z zadowoleniem przyjąć rozwiązania alternatywne wobec zatrzymania. Zatrzymanie i ograniczenia w zakresie swobodnego przemieszczania się uregulowano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową
                  11
                („dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania”) – do której odnosi się art. 26 dyrektywy w sprawie procedur azylowych – w szczególności w art. 7 dotyczącym pobytu i swobody przemieszczania się oraz w art. 8–11 dotyczących zatrzymania. Przed nakazem zatrzymania osoby ubiegającej się o azyl państwa członkowskie mają obowiązek rozważyć w pierwszej kolejności łagodniejsze środki przymusu. W art. 8 ust. 3 lit. e) tej dyrektywy przewiduje się możliwość zatrzymania, jeżeli wymaga tego bezpieczeństwo narodowe lub porządek publiczny.

               UE powinna poprzeć, zgodnie z obowiązującymi przepisami UE, zapewnianie przez państwa niezawodnego i bezpiecznego dostępu do podstawowych świadczeń zdrowotnych i wsparcia psychospołecznego dla osób objętych ochroną UNHCR. Jeżeli chodzi o warunki przyjmowania, państwa członkowskie mogą, w uzasadnionych przypadkach oraz na rozsądny, możliwie najkrótszy okres, skorzystać z przewidzianej w dyrektywie w sprawie warunków przyjmowania (2013/33/UE) możliwości określenia w drodze wyjątku form świadczeń materialnych w ramach przyjmowania innych niż te, które są zwykle wymagane. W każdym przypadku formy takie muszą obejmować podstawowe potrzeby, w tym opiekę zdrowotną, w odniesieniu do której szczegółowe przepisy przewidziano w art. 19 dyrektywy w sprawie warunków przyjmowania.

               Jeżeli chodzi o trwałe rozwiązania oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami i polityką UE – w szczególności poszczególnymi konkluzjami Rady Europejskiej
                  12
                i Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, paktem o migracji i azylu
                  13
               , strategią UE na rzecz dobrowolnych powrotów i reintegracji
                  14
               , planem działania na rzecz integracji i włączenia społecznego na lata 2021–2027
                  15
               , wnioskiem dotyczącym rozporządzenia ustanawiającego unijne ramy przesiedleń
                  16
               , UE powinna poprzeć wyrażenie zaniepokojenia wpływem COVID-19 na dążenie do osiągnięcia trwałych rozwiązań, podkreślenie ich znaczenia oraz wezwanie do dalszego zaangażowania na rzecz a) promowania sprzyjających warunków w krajach pochodzenia, w tym działań mających na celu zajęcie się przyczynami migracji oraz przeprowadzania dobrowolnej repatriacji uchodźców, b) wspierania działań w zakresie przesiedleń, c) ułatwiania dostępu do uzupełniających dróg migracji, w tym łączenia rodzin, szans na rynku pracy i możliwości nauki, zgodnie z przepisami prawa krajowego oraz d) sprzyjania samowystarczalności i zapewniania możliwości integracji.

               Jeżeli chodzi o wciąż otwarte kwestie, UE powinna:

               1. poprzeć uznanie ofiar przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć za „osoby objęte ochroną UNHCR”, zachęcając państwa do promowania dostępności doraźnego wsparcia w zakresie zdrowia psychicznego i wsparcia psychospołecznego dla takich osób oraz zachęcając do dalszego wzmacniania takich środków, w tym poprzez wsparcie międzynarodowe (OP6);

               Jak określono w europejskiej strategii na rzecz równouprawnienia płci na lata 2020–2025, UE dołoży wszelkich starań, aby zapobiegać przemocy ze względu na płeć i zwalczać tego rodzaju przemoc, wspierać i chronić ofiary, a także pociągać sprawców do odpowiedzialności.

               W proponowanym punkcie 6 części właściwej (OP6) nie wprowadza się zobowiązania prawnego, a tylko zachęca państwa członkowskie do uwzględnienia zdrowia psychicznego i dobrobytu psychospołecznego w ich działaniach podejmowanych w celu przeciwdziałania pandemii poprzez promowanie dostępności doraźnego wsparcia w zakresie zdrowia psychicznego oraz wsparcia psychospołecznego dla osób objętych ochroną UNHCR. Państwa członkowskie są już zobowiązane do zapewnienia wnioskodawcom ubiegającym się o ochronę międzynarodową podstawowego leczenia chorób i poważnych zaburzeń psychicznych na mocy dyrektywy w sprawie warunków przyjmowania, a także do uwzględnienia kwestii związanych z płcią i wiekiem. Zgodnie z dyrektywą w sprawie kwalifikowania beneficjentom ochrony międzynarodowej należy zapewnić dostęp do opieki zdrowotnej, zarówno w zakresie zdrowia fizycznego, jak i psychicznego. Dotyczy to w razie potrzeby zapewnienia leczenia zaburzeń psychicznych beneficjentom ochrony międzynarodowej o specjalnych potrzebach, takim jak ofiary tortur, gwałtu lub innych poważnych form przemocy psychicznej, fizycznej lub seksualnej.

               2. poprzeć uznanie świadczeń zdrowotnych w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, jak również szczepionek za potrzeby humanitarne osób objętych ochroną UNHCR i ich społeczności przyjmujących, wzywając we wniosku państwa do oceny i uwzględnienia tych potrzeb jako komponentów działań humanitarnych podejmowanych w stanach zagrożenia zdrowia publicznego (oznaczone jako OP13);

               Ponieważ zgodnie z proponowanym stanowiskiem UE (pkt 1) ofiary przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć należy uznać za „osoby objęte ochroną UNHCR”, potrzeby tych osób w zakresie ochrony obejmują również wsparcie w postaci świadczeń zdrowotnych w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego.

               Zdrowie jest centralnym sektorem pomocy humanitarnej. Od początku pandemii COVID-19 Drużyna Europy, która zajmuje się łączeniem środków z UE, jej państw członkowskich i europejskich instytucji finansowych, dostarczała pomoc finansową w celu złagodzenia społeczno-gospodarczych skutków pandemii. Priorytetem Unii Europejskiej, realizowanym w ramach programu COVAX, jest zapewnienie, aby bezpieczne i przystępne cenowo szczepionki przeciwko COVID-19 były dostępne na całym świecie, a zwłaszcza w krajach o niskim i średnim dochodzie.

               3. poprzeć wyraźne odniesienie do świadczeń zdrowotnych w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego na rzecz osób objętych ochroną UNHCR jako sposób promowania równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet na wszystkich etapach działań podejmowanych wobec stanów zagrożenia zdrowia publicznego (OP14).

               Ani w dyrektywie w sprawie warunków przyjmowania (art. 19), ani w dyrektywie w sprawie kwalifikowania (art. 30), ani we wniosku dotyczącym przekształconej dyrektywy z 2016 r.
                  17
                (art. 18) nie przewiduje się wyraźnie udzielania świadczeń zdrowotnych w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego. Akty te stanowią, że państwa członkowskie zapewniają niezbędną opiekę zdrowotną, która obejmuje przynajmniej opiekę medyczną w nagłych przypadkach oraz podstawowe leczenie chorób i poważnych zaburzeń psychicznych, oraz zapewniają osobom o szczególnych potrzebach w zakresie przyjmowania pomoc medyczną lub inną, w tym, w stosownych przypadkach, odpowiednią opiekę medyczną w zakresie zdrowia psychicznego. Należy zatem określić stanowisko UE w tej sprawie.

               4. odrzucić wszelkie propozycje zawarte w punkcie OP7terAlt dotyczące uwzględnienia we wniosku odniesienia wzywającego państwa do niestosowania jednostronnych środków przymusu, które mogą wpłynąć negatywnie na zdolność państw przyjmujących do ochrony uchodźców i ograniczyć przestrzeń humanitarną.

               Środki ograniczające (sankcje) to zasadniczy element unijnej wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), w ramach którego UE może w razie potrzeby interweniować, aby zapobiec konfliktowi lub reagować w sytuacji nowych lub trwających kryzysów.

               W każdym razie należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w Komitecie Wykonawczym, ponieważ przewidywany wniosek może wpływać na wspólne zasady zawarte w dyrektywie w sprawie warunków przyjmowania oraz w dyrektywie w sprawie procedur azylowych, jak określono powyżej.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem danego organu lub stroną danej umowy
                  18
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  19
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Wykonawczy jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie rezolucji Rady Gospodarczej i Społecznej ONZ z dnia 30 kwietnia 1958 r. w sprawie powołania Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców.

               Akt, do przyjęcia którego wezwany jest Komitet Wykonawczy, stanowi akt wywołujący skutki prawne. Choć wnioski Komitetu Wykonawczego nie są prawnie wiążące, przyczyniają się one do interpretacji i dalszego rozwoju międzynarodowych norm w zakresie ochrony uchodźców. Odgrywają one ważną rolę w określaniu sposobu, w jaki Konwencja z 1951 r. i protokół z 1967 r. są interpretowane i stosowane. Biuro Wysokiego Komisarza ds. Uchodźców (UNHCR) wykorzystuje wnioski Komitetu Wykonawczego przy wykonywaniu swojego obowiązku nadzorowania stosowania postanowień Konwencji z 1951 r. i protokołu z 1967 r., które to stosowanie państwa będące stronami powinny ułatwiać zgodnie z art. 35 Konwencji z 1951 r. Wnioski Komitetu Wykonawczego przyczyniają się do dalszego rozwijania międzynarodowego systemu ochrony uchodźców w sposób, który uzupełnia i wzmacnia Konwencję z 1951 r. i protokół z 1967 r., do przestrzegania których państwa będące stronami się zobowiązały
                  20
                i które Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło z zadowoleniem
                  21
               . Dokumentują one już ustanowione normy międzynarodowego prawa zwyczajowego lub takie normy kreują. Sądy krajowe i międzynarodowe, w tym Europejski Trybunał Praw Człowieka, przykładają do nich czasem sporą wagę
                  22
               .

               Art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej gwarantuje prawo do azylu z poszanowaniem zasad Konwencji z 1951 roku i protokołu z 1967 roku. Wtórne prawodawstwo UE opiera się na Konwencji z 1951 r. i protokole z 1967 r.

               Wspólny europejski system azylowy opiera się na pełnym stosowaniu Konwencji z 1951 r. i protokołu z 1967 r., utrzymując zasadę non-refoulement (zob. motyw 3 dyrektywy w sprawie kwalifikowania, dyrektywy w sprawie warunków przyjmowania oraz dyrektywy w sprawie procedur azylowych).

               W dyrektywie w sprawie kwalifikowania ustanowiono normy dotyczące definicji i zakresu statusu uchodźcy jako wytyczne dla właściwych organów krajowych państw członkowskich w stosowaniu Konwencji z 1951 r. (motyw 23). Ustanowiono w niej także normy dotyczące definicji oraz zakresu statusu osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej, która ma charakter komplementarny i dodatkowy wobec ochrony uchodźców przewidzianej w Konwencji z 1951 r. (motyw 33, zob. także motyw 25 dyrektywy w sprawie procedur azylowych). Ponadto wdrażanie tej dyrektywy należy oceniać, biorąc pod uwagę w szczególności zmiany w międzynarodowych zobowiązaniach państw członkowskich pod względem zasady non-refoulement (zob. motyw 48).

               Zgodnie z dyrektywą w sprawie warunków przyjmowania (motyw 15) zatrzymywanie wnioskodawców powinno być zgodne z podstawową zasadą, według której osoba nie powinna zostać zatrzymana wyłącznie z powodu starań o uzyskanie ochrony międzynarodowej, w szczególności zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami prawnymi państw członkowskich oraz z art. 31 Konwencji z 1951 r.

               Względy te będą prawdopodobnie miały zastosowanie do przewidywanego wniosku. W przewidywanym wniosku określono normy i uzgodnione praktyki krajowe w zakresie zapewniania dostępu do procedur azylowych, ograniczeń dotyczących wjazdu i przemieszczania się osób objętych ochroną UNHCR oraz świadczenia opieki zdrowotnej w kontekście stanu zagrożenia zdrowia na podstawie doświadczeń zgromadzonych podczas pandemii COVID-19. W przewidywanym wniosku rozwija się kwestię międzynarodowego systemu ochrony uchodźców poprzez uznanie znaczenia przestrzegania zasad międzynarodowego prawa uchodźczego w kontekście stanu zagrożenia zdrowia, w szczególności zasady non-refoulement, poprzez stosowanie ograniczeń dotyczących wjazdu i innych środków wprowadzanych w celu ograniczenia wjazdu na granicach w związku ze stanami zagrożenia zdrowia publicznego w sposób zapewniający poszanowanie prawa do ubiegania się o azyl i korzystania z niego oraz zasady non-refoulement, poprzez stosowanie ograniczeń dotyczących przemieszczania się osób objętych ochroną UNHCR podyktowanych ochroną zdrowia publicznego w sposób niedyskryminacyjny i tylko wówczas, gdy ograniczenia te są zgodne z prawem, konieczne i racjonalne w danych okolicznościach, poprzez zapewnienie świadczenia opieki zdrowotnej na rzecz osób objętych ochroną UNHCR w kontekście stanu zagrożenia zdrowia oraz poprzez przyjęcie z zadowoleniem środków adaptacyjnych w celu zapewnienia ciągłego funkcjonowania procedur azylowych i procedur stwierdzania statusu bezpaństwowca oraz ciągłego dostępu do takich procedur. Wspomniane wyżej aspekty reguluje prawo UE, które powinno być stosowane spójnie z Konwencją z 1951 r. i z protokołem z dnia 31 stycznia 1967 r. W tym sensie przewidywany wniosek może zdecydowanie wpłynąć na treść i stosowanie przepisów UE.

               Przewidywany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE zależy w pierwszej kolejności od celu i treści przewidywanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść proponowanej decyzji odnoszą się do wspólnej polityki azylowej Unii.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 78 ust. 2 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 78 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0306 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 72. sesji Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców w związku z przyjęciem wniosku w sprawie ochrony międzynarodowej i trwałych rozwiązań w kontekście stanu zagrożenia zdrowia publicznego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 78 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Rezolucja w sprawie utworzenia Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (zwanego dalej: UNHCR) została przyjęta przez Radę Gospodarczą i Społeczną Narodów Zjednoczonych dnia 30 kwietnia 1958 r.

               (2)Zgodnie z tą rezolucją Komitet Wykonawczy Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców jest ciałem doradczym w sprawach norm i polityki dotyczącej międzynarodowej ochrony uchodźców.

               (3)Na swojej 72. sesji, która odbędzie się w dniach 4–8 października 2021 r., Komitet Wykonawczy Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców ma przyjąć wniosek w sprawie ochrony międzynarodowej i trwałych rozwiązań w kontekście stanu zagrożenia zdrowia publicznego.

               (4)Prace nad tym wnioskiem są prowadzone podczas posiedzeń zamkniętych w gronie członków Komitetu Wykonawczego i organizacji międzyrządowych, które zostały zaproszone w charakterze obserwatorów do udziału w tych posiedzeniach, oraz we współpracy z ekspertami UNHCR. Jako obserwator Unia Europejska nie ma prawa głosu, ale jest uprawniona do zabierania głosu podczas posiedzeń otwartych Komitetu Wykonawczego, a także jest zapraszana do uczestnictwa w posiedzeniach zamkniętych Komitetu Wykonawczego poświęconym kwestiom azylu i uchodźców w ramach przysługujących jej kompetencji.

               (5)Należy określić stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, mając na względzie, że przewidywany wniosek może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów prawa Unii.

               (6)Unia powinna poprzeć przyjęcie przewidywanego wniosku w sprawie ochrony międzynarodowej i trwałych rozwiązań w kontekście stanu zagrożenia zdrowia publicznego

               (7)Unia powinna poprzeć utrzymanie zasad międzynarodowego prawa uchodźczego, a w szczególności zasady non-refoulement, jak również prawa do ubiegania się o azyl i korzystania z niego w kontekście stanu zagrożenia zdrowia oraz opowiedzieć się za tym, by ograniczenia w przemieszczaniu się były niedyskryminacyjne, przewidziane w przepisach prawa, konieczne, racjonalne w danych okolicznościach, a także zgodne z przepisami prawa międzynarodowego.

               (8)Unia powinna także opowiedzieć się za tym, by ograniczenia dotyczące wjazdu i inne środki wprowadzane w celu ograniczenia wjazdu na granice w związku ze stanami zagrożenia zdrowia publicznego były tymczasowe, niedyskryminujące, konieczne, proporcjonalne i uzasadnione w danych okolicznościach oraz były stosowane w sposób chroniący zdrowie publiczne, z jednoczesnym poszanowaniem prawa do ubiegania się o azyl i korzystania z niego oraz poszanowaniem zasady non-refoulement, a także przestrzeganiem obowiązujących zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego, w tym międzynarodowego prawa uchodźczego.

               (9)Termin „osoby objęte ochroną UNHCR” obejmuje uchodźców, osoby ubiegające się o azyl, uchodźców powracających, bezpaństwowców i osoby wewnętrznie przesiedlone. Unia powinna poprzeć uznanie ofiar przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć za „osoby objęte ochroną UNHCR”, zachęcając państwa do uwzględnienia zdrowia psychicznego i dobrobytu psychospołecznego w ich działaniach podejmowanych w celu przeciwdziałania pandemii poprzez promowanie dostępności doraźnego wsparcia w zakresie zdrowia psychicznego i wsparcia psychospołecznego na rzecz osób objętych ochroną UNHCR oraz zachęcając do dalszego wzmacniania takich środków, w tym poprzez wsparcie międzynarodowe.

               (10)Unia powinna poprzeć uznanie świadczeń zdrowotnych w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, jak również szczepionek za potrzeby humanitarne osób objętych ochroną UNHCR i ich społeczności przyjmujących, które to potrzeby powinny zostać przez państwa poddane ocenie i uwzględnione jako komponenty działań humanitarnych podejmowanych w stanach zagrożenia zdrowia publicznego.

               (11)Unia powinna poprzeć uznanie świadczeń zdrowotnych w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego za uzupełnienie podstawowych świadczeń zdrowotnych i wsparcia psychologicznego na rzecz osób objętych ochroną UNHCR wyłącznie w ramach odpowiedzi na stan zagrożenia zdrowia publicznego.

               (12)Unia powinna odrzucić wszelkie wnioski dotyczące stosowania jednostronnych środków przymusu.

               (13)Stanowisko Unii przedstawią wspólnie państwa członkowskie UE będące członkami Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców.

               (14)[Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i do TFUE, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.] LUB [Zgodnie z art. 3 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Irlandia powiadomiła o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.]

               (15)
                     Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 72. sesji Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców w związku z przyjęciem wniosku w sprawie ochrony międzynarodowej i trwałych rozwiązań w kontekście stanu zagrożenia zdrowia publicznego, opiera się na wstępnych wnioskach Komitetu Wykonawczego załączonych do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Jeżeli podczas 72. sesji Komitetu Wykonawczego lub przed tą sesją zostaną przedstawione nowe propozycje dotyczące przedmiotu wymienionego w załączniku, w odniesieniu do których nie ma jeszcze stanowiska Unii, stanowisko Unii określa się w drodze koordynacji na szczeblu Unii, zanim Komitet Wykonawczy przyjmie wniosek. W takich przypadkach stanowisko Unii musi być zgodne z istniejącymi politykami i przepisami.

               Artykuł 3

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, przedstawiają wspólnie państwa członkowskie Unii będące członkami Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, które uczestniczą w 72. sesji tego Komitetu.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                  Przewodniczący

                     (1)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 60.

                     (2)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (wersja przekształcona), Dz.U. L 337 z 20.12.2011, s. 9.

                     (3)

                        Konwencja dotycząca statusu uchodźców z 1951 r., 189 U.N.T.S. 137, weszła w życie dnia 22 kwietnia 1954 r.

                     (4)

                        Protokół dotyczący statusu uchodźców z 1967 r., 606 U.N.T.S. 267, wszedł w życie dnia 4 października 1967 r.

                     (5)

                        COM(2016) 467 final, zmieniony wnioskiem COM(2020) 611 final 2016/0224(COD) Bruksela, 23.9.2020.

                     (6)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), Dz.U. L 77 z 23.3.2016, s. 1, art. 6.

                     (7)

                        Kodeks graniczny Schengen, art. 3.

                     (8)

                        COM (2020) 115 final

                     (9)

                        Zalecenie Rady (UE) 2020/912 z dnia 30 czerwca 2020 r. w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia, ST/9208/2020/INIT, Dz.U. L 208I z 1.7.2020, s. 1.

                     (10)

                        COVID-19: Wskazówki dotyczące wdrażania odpowiednich przepisów UE w dziedzinie azylu, procedur powrotu oraz przesiedleń, Bruksela, 16.4.2020 C(2020) 2516 final.

                     (11)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (wersja przekształcona), Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 96).

                     (12)

                        Np. konkluzje Rady Europejskiej z dnia 24 czerwca 2021 r.

                     (13)

                        Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów dotyczący nowego paktu o migracji i azylu, COM/2020/609 final.

                     (14)

                        COM(2021) 120 final.

                     (15)

                        COM(2020) 758 final.

                     (16)

                        COM (2016) 468 final.

                     (17)

                        Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową (wersja przekształcona), COM/2016/0465 final – 2016/0222 (COD)

                     (18)

                        Sprawa C-399/12, Niemcy/Rada (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (19)

                        Sprawa C-399/12, Niemcy/Rada (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (20)

                        Pkt 7 deklaracji państw będących stroną Konwencji z 1951 r. lub protokołu z 1967 r. dotyczących statusu uchodźców z dnia 13 grudnia 2001 r.

                     (21)

                        Rezolucja A/RES/57/187, pkt 4, z dnia 18 grudnia 2001 r.

                     (22)

                        Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (wielka izba) z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie Saadi przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (skarga nr 13229/03).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.9.2021
            COM(2021) 597 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 72. sesji Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców w związku z przyjęciem wniosku w sprawie ochrony międzynarodowej i trwałych rozwiązań w kontekście stanu zagrożenia zdrowia publicznego

               ZAŁĄCZNIK

               WNIOSEK KOMITETU WYKONAWCZEGO W SPRAWIE OCHRONY MIĘDZYNARODOWEJ I TRWAŁYCH ROZWIĄZAŃ W KONTEKŚCIE STANU ZAGROŻENIA ZDROWIA PUBLICZNEGO

               Komitet Wykonawczy,

               PP1. uznając, że pandemia COVID-19 stanowi zagrożenie dla zdrowia, bezpieczeństwa i dobrobytu ludzi ze względu na jej bezprecedensowe i wielopłaszczyznowe skutki, w tym skutki humanitarne dla uchodźców, osób ubiegających się o azyl, uchodźców powracających, bezpaństwowców oraz, w wielu sytuacjach, osób wewnętrznie przesiedlonych (zwanych dalej „osobami objętymi ochroną UNHCR”), a także stanowi zwiększone zagrożenie dla ochrony;

               PP2. uznając również, że najbardziej dotknięte są osoby ubogie i osoby wymagające szczególnego traktowania oraz że wpływ pandemii będzie miał reperkusje dla osiągnięć w zakresie rozwoju, utrudniając postęp w realizacji celów zrównoważonego rozwoju, w tym celu 3.8
                  1
               ;

               PP2bis. uznając również, że największa część uchodźców i innych przesiedleńców na świecie jest przyjmowana w krajach o niskich i średnich dochodach, które należą do najbardziej dotkniętych pandemią COVID-19, co ma poważny wpływ na ich zdrowie publiczne, a także skutki społeczno-gospodarcze;

               PP3. uznając ponadto szczególny wpływ COVID-19 i jego wielopłaszczyznowe konsekwencje dla osób objętych ochroną UNHCR, jak również dla wielu społeczności przyjmujących, między innymi w zakresie zdrowia, zwiększonego ryzyka przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć (SGBV), dyskryminacji, gospodarki i dostępu do pomocy humanitarnej, jak również dostępu do edukacji;

               PP4. potwierdzając prawo każdej istoty ludzkiej, bez jakiejkolwiek różnicy, do korzystania z najwyższego osiągalnego poziomu ochrony zdrowia fizycznego i psychicznego;

               PP4Bis uznając ponadto, że dostępność bezpiecznych i skutecznych szczepionek, leków, technologii medycznych i terapii zdrowotnych oraz dostęp do nich w odpowiednim czasie są istotne dla postępów w zakresie tego prawa, mając na uwadze, że szeroko zakrojona immunizacja przeciwko COVID-19 stanowi globalne dobro publiczne dla zdrowia w zakresie zapobiegania przenoszeniu się tej choroby, jej ograniczania i powstrzymywania w celu zakończenia pandemii;

               PP5. uznając, że stan zagrożenia zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym, taki jak pandemia COVID-19, wymaga globalnej reakcji opartej na jedności, solidarności i wzmocnionej współpracy wielostronnej;

               PP6. potwierdzając swoje zaangażowanie na rzecz solidarności międzynarodowej oraz podziału odpowiedzialności i obciążeń między wszystkich członków społeczności międzynarodowej, a także przypominając o znaczeniu współpracy międzynarodowej, w szczególności w zakresie wspierania społeczności i krajów przyjmujących duże populacje uchodźców, w zapewnianiu ochrony i pomocy oraz znajdowaniu rozwiązań, zwłaszcza w kontekście stanu zagrożenia zdrowia publicznego;

               PP7. uznając, że państwa mają prawo do wprowadzania środków w celu ochrony zdrowia publicznego; przypominając jednocześnie, że środki takie muszą być wdrażane w sposób zgodny z zobowiązaniami państw wynikającymi z prawa międzynarodowego, w tym międzynarodowego prawa uchodźczego, praw człowieka oraz, w stosownych przypadkach, międzynarodowego prawa humanitarnego;

               PP8. przypominając, że państwa mają suwerenne prerogatywy do regulowania wjazdu cudzoziemców, przy pełnym poszanowaniu zasady non-refoulement i z zastrzeżeniem obowiązującego prawa międzynarodowego, w tym międzynarodowego prawa uchodźczego;

               PP9. przypominając o Globalnym porozumieniu w sprawie uchodźców, w tym o zasadzie podziału obciążeń i odpowiedzialności;

               PP10. przypominając odpowiednie konkluzje ExCom, w tym nr 64 (XLI)(1990) w sprawie kobiet uchodźców i ochrony międzynarodowej; nr 84 (XLVIII)(1997) w sprawie dzieci i młodzieży uchodźczej; nr 105 (LVII)(2006) w sprawie zagrożonych kobiet i dziewcząt; nr 106 (LVII)(2006) w sprawie identyfikacji, zapobiegania i ograniczania bezpaństwowości oraz ochrony bezpaństwowców; nr 107 (LVIII)(2007) w sprawie dzieci zagrożonych; nr 110 (LXI) (2010) w sprawie niepełnosprawnych uchodźców i innych osób niepełnosprawnych objętych ochroną i pomocą przez UNHCR; nr 109 (LX) (2009) w sprawie przedłużających się sytuacji uchodźczych; nr 111 (LXIV)(2013) w sprawie rejestracji ludności; oraz nr 112 (LXVII) (2016) w sprawie współpracy międzynarodowej z perspektywy ochrony i rozwiązań;

               Polityki włączenia społecznego oraz dostęp do świadczeń zdrowotnych i innych usług

               OP1. z zadowoleniem przyjmuje środki podejmowane przez państwa w celu ułatwienia dostępu i włączenia do świadczeń zdrowotnych oraz środki mające na celu ograniczanie infekcji i zapobieganie im, w tym szczepienia, na niedyskryminujących zasadach, dla osób objętych ochroną UNHCR, zgodnie z prawem każdego do korzystania z najwyższego osiągalnego poziomu ochrony zdrowia fizycznego i psychicznego;

               OP2. zachęca państwa do działań na rzecz dalszego włączania osób objętych ochroną UNHCR do świadczeń zdrowotnych oraz wzywa do dalszego udzielania państwom wsparcia umożliwiającego im budowanie i rozszerzanie zdolności systemów opieki zdrowotnej w celu zaspokajania potrzeb osób objętych ochroną UNHCR, jak również społeczności, które je przyjmują;

               OP3. zachęca państwa do zapewnienia, aby bezpaństwowość lub związany z nią brak dokumentów nie uniemożliwiały bezpaństwowcom dostępu do świadczeń zdrowotnych i placówek opieki zdrowotnej;

               OP4. z zadowoleniem przyjmuje skuteczne działania mające na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się zakażenia i zarządzanie zagrożeniami dla zdrowia wśród osób objętych ochroną UNHCR, w tym osób mieszkających w obozach, schroniskach zbiorowych i innych placówkach, i wzywa do podejmowania dalszych takich działań oraz wzywa do zapewnienia zakwaterowania, środków zapobiegawczych i leczenia w razie potrzeby, a także dostępu do bezpiecznej wody pitnej i urządzeń sanitarnych, w tym w warunkach higienicznych zgodnych z odpowiednimi normami;

               OP5: zachęca do podejmowania działań mających na celu identyfikację i zaspokajanie konkretnych potrzeb w zakresie opieki zdrowotnej oraz pokonywanie barier zdrowotnych w kontekście stanu zagrożenia zdrowia publicznego, a także promowanie priorytetów i zdolności dzieci, kobiet, dorastających dziewcząt, osób starszych, osób niepełnosprawnych oraz osób z długotrwałymi dolegliwościami zdrowotnymi;

               OP 5bis. zachęca UNHCR i jego partnerów do utrzymywania odpowiedniego potencjału w zakresie wspierania działań zdrowotnych, w tym poprzez służby krajowe, na rzecz osób objętych ochroną UNHCR i ludności przyjmującej w trakcie gotowości, planowania i reagowania na stan zagrożenia zdrowia publicznego;

               OP6. zachęca państwa i UNHCR do uwzględnienia zdrowia psychicznego i dobrobytu psychospołecznego w ich działaniach podejmowanych w celu przeciwdziałania pandemii poprzez promowanie dostępności doraźnego wsparcia w zakresie zdrowia psychicznego oraz wsparcia psychospołecznego dla osób objętych ochroną UNHCR [w tym osób, które przeżyły SGBV], a także dla społeczności przyjmujących; zachęca do dalszego wzmacniania takich działań, m.in. poprzez wsparcie międzynarodowe;

               OP 6bis. zachęca UNHCR i jego partnerów do dalszego dbania o to, by doświadczenia i wnioski wyciągnięte z pandemii COVID-19, jak również z innych stanów zagrożenia zdrowia publicznego, stanowiły podstawę i wzmacniały planowanie, gotowość i reagowanie na takie sytuacje kryzysowe, w tym w odniesieniu do zdrowia psychicznego i wsparcia psychospołecznego;

               Współpraca międzynarodowa oraz podział obciążeń i odpowiedzialności

               OP7. docenia stałą gościnność i integrujące uchodźców reakcje państw przyjmujących w zakresie zdrowia publicznego oraz hojność darczyńców w zakresie reagowania na potrzeby związane z ochroną osób objętych ochroną UNHCR podczas pandemii COVID-19; podkreśla, że współpraca międzynarodowa ma kluczowe znaczenie dla ochrony uchodźców i systemu trwałych rozwiązań oraz ponawia swoje zobowiązanie do międzynarodowej solidarności i sprawiedliwego podziału obciążeń i odpowiedzialności;

               OP 7bis. wzywa państwa i innych partnerów do pilnego wsparcia finansowania, sprawiedliwej dystrybucji bezpiecznych i skutecznych metod diagnostycznych, terapeutycznych i szczepionek oraz do dalszego badania innowacyjnych mechanizmów finansowania mających na celu zapewnienie przystępnego cenowo, terminowego, sprawiedliwego i powszechnego dostępu do szczepionek przeciwko COVID-19 oraz ich sprawiedliwej dystrybucji dla wszystkich, w tym osób objętych ochroną UNHCR i społeczności przyjmujących;

               DO ODRZUCENIA PRZEZ UE: [OP7terAlt: zdecydowanie wzywa wszystkie państwa do powstrzymania się od wprowadzania jakichkolwiek jednostronnych środków przymusu, które mogą negatywnie wpłynąć na zdolność państw przyjmujących do ochrony uchodźców i ograniczyć przestrzeń humanitarną, zwłaszcza podczas trwającej pandemii, gdy terminowy i sprawiedliwy dostęp do skutecznej i przystępnej cenowo szczepionki przeciwko COVID-19 jest niezbędny do ochrony populacji uchodźców i społeczności przyjmujących przed rozprzestrzenianiem się wirusa];

               Ograniczenia wjazdu i przemieszczania się oraz dostępu do azylu 4

               OP8. z zadowoleniem przyjmuje działania podjęte przez państwa w celu dopilnowania, by środki wdrożone w celu ograniczenia wjazdu na granice w związku ze stanami zagrożenia zdrowia publicznego były tymczasowe, niedyskryminujące, konieczne, proporcjonalne i uzasadnione w danych okolicznościach oraz stosowane w sposób chroniący zdrowie publiczne, z jednoczesnym poszanowaniem prawa do ubiegania się o azyl i korzystania z niego oraz zasady non-refoulement, a także przestrzeganiem obowiązujących zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego, w tym międzynarodowego prawa uchodźczego;

               OP9. z zadowoleniem przyjmuje środki adaptacyjne wprowadzone przez państwa i UNHCR w celu zapewnienia ciągłego funkcjonowania procedur azylowych i procedur stwierdzania statusu bezpaństwowca oraz ciągłego dostępu do takich procedur, a także rejestracji i wydawania dokumentów, oraz innych istotnych procesów z myślą o osobach objętych ochroną UNHCR, między innymi poprzez wykorzystanie technologii służącej do zdalnego prowadzenia przesłuchań oraz przedłużenie terminów rejestracji urodzeń i ważności dokumentów dotyczących obywatelstwa i pobytu, a także zachęca inne państwa, UNHCR i partnerów do dalszego wspierania państw w tym zakresie w razie potrzeby;

               OP10. zwraca uwagę na znaczenie zapewnienia, aby wszelkie ograniczenia w przemieszczaniu się osób objętych ochroną podyktowane ochroną zdrowia publicznego były niedyskryminacyjne, przewidziane w przepisach prawa, konieczne, racjonalne w danych okolicznościach, a także zgodne z przepisami prawa międzynarodowego, oraz z zadowoleniem przyjmuje stosowanie rozwiązań alternatywnych wobec zatrzymania, które zapewniają zgodność ze środkami ochrony zdrowia publicznego;

               OP11. podkreśla potrzebę pełnego poszanowania praw człowieka i zaznacza, że w reakcji na pandemię nie ma miejsca na jakąkolwiek formę dyskryminacji, rasizmu i ksenofobii;

               Zwalczanie szerszych skutków stanu zagrożenia zdrowia publicznego

               Oznaczenie zmienione na OP12. wyraża zaniepokojenie wielopłaszczyznowym wpływem COVID-19 na osoby objęte ochroną UNHCR, jak również na ich społeczności przyjmujące, w tym zwiększonym ubóstwem i głębokimi zakłóceniami w edukacji, zwiększonym brakiem bezpieczeństwa żywnościowego, ograniczonymi możliwościami uzyskania środków do życia oraz zwiększoną przemocą seksualną i przemocą ze względu na płeć (SGBV);

               Oznaczenie zmienione na OP13. wzywa państwa członkowskie, aby we współpracy z UNHCR i przy wsparciu innych zainteresowanych stron zagwarantowały, że potrzeby humanitarne osób objętych ochroną UNHCR i ich społeczności przyjmujących, w tym w zakresie czystej wody, żywności i odżywiania, schronienia, edukacji, środków do życia, energii, zdrowia [w tym w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego] [świadczeń opiekuńczych] [w tym szczepionek], i inne potrzeby w zakresie ochrony będą zaspokajane w ramach działań humanitarnych podejmowanych w stanach zagrożenia zdrowia publicznego, w tym poprzez terminowe dostarczanie odpowiednich zasobów, przy jednoczesnym zapewnieniu, że ich wspólne działania będą w pełni zgodne z zasadami humanitarnymi;

               Oznaczenie zmienione na OP14. z zadowoleniem przyjmuje promowanie równości płci i wzmacnianie pozycji kobiet na wszystkich etapach reagowania na stan zagrożenia zdrowia publicznego oraz wzywa państwa, UNHCR i inne zainteresowane strony do odpowiednich działań mających temu służyć, i w związku z tym wzywa państwa członkowskie, aby we współpracy z UNHCR i przy wsparciu innych zainteresowanych stron zapewniły osobom objętym ochroną UNHCR niezawodny i bezpieczny dostęp do [świadczeń zdrowotnych w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, jak również] podstawowych świadczeń zdrowotnych i wsparcia psychospołecznego od samego początku sytuacji kryzysowych, uznając jednocześnie, że odpowiednie świadczenia są ważne dla skutecznego zaspokojenia potrzeb kobiet i dorastających dziewcząt oraz niemowląt, a także dla ich ochrony przed możliwą do uniknięcia śmiertelnością i zachorowalnością, które występują w nadzwyczajnych sytuacjach humanitarnych;

               Oznaczenie zmienione na OP15. zachęca wszystkie podmioty do podwojenia działań na rzecz wspierania państw w minimalizowaniu i eliminowaniu wpływu stanu zagrożenia zdrowia publicznego na osoby objęte ochroną UNHCR, a wśród nich na dzieci, w tym ograniczonego dostępu do edukacji, zwiększonego ubóstwa, zawierania wczesnych i przymusowych małżeństw, handlu ludźmi, innych rodzajów przemocy, wyzysku i wykorzystywania, w tym pracy dzieci, rekrutacji dzieci i rozłąki z rodziną, oraz zachęca do pracy nad zapewnieniem im podstaw do lepszej przyszłości;

               Trwałe rozwiązania

               OP 16. wyraża zaniepokojenie, że pandemia COVID-19 znacząco wpłynęła na dążenie do trwałych rozwiązań; podkreśla znaczenie tych rozwiązań, których zabezpieczenie jest jednym z głównych celów ochrony międzynarodowej oraz wzywa do dalszego zaangażowania, między innymi państw, UNHCR i innych partnerów w kontekście stanu zagrożenia zdrowia publicznego, do:

               a. promowania sprzyjających warunków w krajach pochodzenia, w tym do podejmowania działań na rzecz wyeliminowania przyczyn migracji, w celu wdrożenia dobrowolnej repatriacji uchodźców w sposób bezpieczny i godny oraz trwałej reintegracji osób powracających, w tym odpowiednich środków ochrony zdrowia publicznego;

               b. wspierania działań w zakresie przesiedleń, w tym zwiększenia liczby miejsc przesiedleń z istniejących państw przesiedlenia oraz zwiększenia liczby nowych miejsc z dodatkowych państw; wykorzystywania lub rozszerzania elastycznych metod rozpatrywania wniosków oraz ułatwiania terminowych wyjazdów przy jednoczesnym poszanowaniu zdrowia publicznego;

               c. ułatwiania dostępu do uzupełniających dróg migracji, w tym łączenia rodzin,szans na rynku pracy i możliwości nauki, zgodnie z przepisami prawa krajowego, w celu wspierania trwałych rozwiązań oraz

               d. sprzyjania samowystarczalności i zapewniania możliwości integracji, w stosownych przypadkach, osobom objętym ochroną UNHCR;

               OP16bis. wyraża również zaniepokojenie faktem, że pandemia COVID-19 znacząco wpłynęła na dążenie do zapewnienia trwałych rozwiązań dla osób wewnętrznie przesiedlonych, oraz wzywa do dalszego wspierania organów krajowych w tworzeniu warunków umożliwiających trwałe rozwiązania dla osób wewnętrznie przesiedlonych, w tym ich dobrowolny, bezpieczny i godny powrót, integrację lokalną lub osiedlenie się w innej części kraju;

               Komunikacja z osobami objętymi ochroną i ich wkład

               OP22. zauważa korzyści płynące z dwukierunkowej komunikacji z osobami objętymi ochroną UNHCR oraz możliwości informowania ich i konsultowania się z nimi w sprawach ich dotyczących, w tym w celu zwiększenia wpływu środków ochrony zdrowia;

               OP23. z zadowoleniem przyjmuje środki umożliwiające osobom objętym ochroną UNHCR oferowanie umiejętności i pozytywnego wkładu, w tym w postaci usług medycznych, dydaktycznych i innych, których wsparcie może przyczynić się do zaradzenia stanowi zagrożenia zdrowia publicznego i wzmocnienia dobrostanu społeczności przyjmujących, a także zachęca do stosowania takich środków i wzywa UNHCR do uwzględnienia głosu i wiedzy tych osób w kształtowaniu działań w zakresie ochrony;

               OP23bisAlt. zauważa, że rosnące wykorzystanie narzędzi cyfrowych umożliwiło dalsze świadczenie usług i zwiększyło dostęp osób objętych ochroną UNHCR; zachęca UNHCR, aby we współpracy z państwami, których to dotyczy, i innymi zainteresowanymi stronami nadal badał dalsze możliwości wykorzystania odpowiednich narzędzi cyfrowych, a także wdrażał innowacyjne podejścia do gromadzenia danych, zarządzania nimi i ich udostępniania, zgodnie z przepisami krajowymi oraz obowiązującymi międzynarodowymi normami i zasadami dotyczącymi prywatności i ochrony danych oraz

               OP23ter. zauważa ryzyko wprowadzania w błąd podczas stanu zagrożenia zdrowia publicznego oraz znaczenie przeciwdziałania wprowadzaniu w błąd poprzez przekazywanie informacji opartych na faktach, które osoby objęte ochroną mogą łatwo zrozumieć i do których mogą mieć dostęp; oraz uznaje kluczową rolę, jaką osoby objęte ochroną odgrywają w przekazywaniu takich informacji.

                     (1)

                        Zob. również rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/70/1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.10.2021
            COM(2021) 604 final
            2021/0307(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez strony Europejskiego Funduszu Rozwoju na rzecz tego funduszu, w odniesieniu do trzeciej raty za 2021 r.

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy projektu decyzji Rady w sprawie trzeciej raty wkładów finansowych na rzecz 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju, wnoszonych przez strony Europejskiego Funduszu Rozwoju („EFR”) w 2021 r.

               11. EFR oraz inne fundusze EFR, które nie zostały jeszcze zamknięte (tj. 9. i 10. EFR), są zarządzane według zasad określonych w następujących dokumentach:

               (a)obowiązująca Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP–UE”), z późniejszymi zmianami
                  1
               ;

               (b)Decyzja nr 2/2020
                  2
                Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie zmiany decyzji nr 3/2019
                  3
                Komitetu Ambasadorów AKP–UE w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE, w celu dalszego przedłużenia stosowania postanowień umowy o partnerstwie AKP–UE do dnia 30 listopada 2021 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy AKP–UE („nowa umowa”), w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;

               (c)Decyzja Rady (UE) 2020/2233 w sprawie zobowiązania dotyczącego środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP z operacji w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju
                  4
               ;

               (d)umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
                  5
                („umowa wewnętrzna dotycząca 11. EFR”);

               (e)Rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju
                  6
                („rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR”);

               Dokumenty wymienione w lit. a)–e) zawierają wieloletnie zobowiązania stron EFR do zapewnienia wsparcia finansowego na rzecz EFR. Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR przewiduje regularne wnoszenie wkładów przez strony EFR na podstawie wcześniej ustalonych zobowiązań finansowych. Regularne wkłady są następstwem technicznych decyzji Rady odzwierciedlających realizację podjętych wcześniej zobowiązań finansowych.

               Niektóre pozycje w uzasadnieniu nie mają zatem zastosowania do wezwań do wnoszenia regularnych wkładów, takich jak niniejsze wezwanie.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR Rada podejmuje decyzję w sprawie niniejszego wniosku nie później niż w terminie 21 dni kalendarzowych od jego przedstawienia przez Komisję Europejską, działającą w imieniu Unii Europejskiej.

               2021/0307 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez strony Europejskiego Funduszu Rozwoju na rzecz tego funduszu, w odniesieniu do trzeciej raty za 2021 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
                  7
               , w szczególności jej art. 7 ust. 2 w związku z jej art. 14 ust. 3,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju i uchylającego rozporządzenie (UE) 2015/323
                  8
               , w szczególności jego art. 19 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z procedurą określoną w art. 19–22 rozporządzenia Rady (UE) 2018/1877
                  9
                Komisja do dnia 10 października 2021 r. przedstawia wniosek określający kwotę trzeciej raty wkładu na 2021 r.

               (2)Zgodnie z art. 46 rozporządzenia (UE) 2018/1877 Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) przekazuje Komisji swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.

               (3)Art. 20 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1877 stanowi, że wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich Europejskich Funduszy Rozwoju („EFR”). Należy zatem wezwać do wniesienia wkładów zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1877 dla EBI i dla Komisji.

               (4)Art. 152 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”) stanowi, że Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) pozostaje stroną EFR do czasu zamknięcia 11. EFR i wszystkich poprzednich niezamkniętych EFR. Zgodnie z art. 153 umowy o wystąpieniu, nie można jednak ponownie wykorzystać udziału Zjednoczonego Królestwa w umorzonych środkach z projektów realizowanych w ramach 11. EFR (w przypadku gdy środki te zostały umorzone po dniu 31 grudnia 2020 r.) lub w ramach poprzednich EFR.

               (5)W decyzji Rady (UE) 2020/1708
                  10
                ustalono pułap rocznej kwoty wkładów, które podlegają wniesieniu przez strony na poczet EFR na 2021 r., na poziomie 3 700 000 000 EUR dla Komisji Europejskiej i 300 000 000 EUR dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego.

               (6)W celu umożliwienia szybkiego stosowania środków przewidzianych w niniejszej decyzji niniejsza decyzja powinna wejść w życie w dniu jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Poszczególne wkłady na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, które strony tego funduszu wpłacają Komisji Europejskiej i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu w ramach trzeciej raty za 2021 r., określono w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

                     (2)

                        Dz.U. L 420 z 14.12.2020, s. 32.

                     (3)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.2020, s. 3.

                     (4)

                        Dz.U. L 438 z 28.12.2020, s. 188.

                     (5)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

                     (6)

                        Dz.U. L 307 z 3.12.2018, s. 1.

                     (7)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

                     (8)

                        Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17.

                     (9)

                        Rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju i uchylające rozporządzenie (UE) 2015/323 (Dz.U. L 307 z 3.12.2018, s. 7).

                     (10)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/1708 z dnia 13 listopada 2020 r. w sprawie wysokości wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym pułapu na 2022 r., rocznej kwoty na 2021 r., pierwszej raty za 2021 r. oraz indykatywnej, niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot wkładów na lata 2023 i 2024 (Dz.U. L 385 z 17.11.2020, s. 13).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.10.2021
            COM(2021) 604 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            ustalającej wysokość wkładów wpłacanych przez strony Europejskiego Funduszu Rozwoju na rzecz tego funduszu, w odniesieniu do trzeciej raty za 2021 r.

               ZAŁĄCZNIK

                        PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE & Zjednoczone Królestwo

                        Klucz dot. 11. EFR (%).

                        Trzecia rata za 2021 r. (w EUR)

                        Ogółem

                        EBI

                        Komisja

                        11. EFR

                        11. EFR

                        BELGIA

                        3,24927

                        3 249 270,

                        29 243 430

                        32 492 700

                        BUŁGARIA

                        0,21853

                        218 530,00

                        1 966 770,

                        2 185 300,

                        CZECHY

                        0,79745

                        797 450,00

                        7 177 050,

                        7 974 500,

                        DANIA

                        1,98045

                        1 980 450,

                        17 824 050

                        19 804 500

                        NIEMCY

                        20,57980

                        20 579 800

                        185 218 20

                        205 798 00

                        ESTONIA

                        0,08635

                        86 350,00

                        777 150,00

                        863 500,00

                        IRLANDIA

                        0,94006

                        940 060,00

                        8 460 540,

                        9 400 600,

                        GRECJA

                        1,50735

                        1 507 350,

                        13 566 150

                        15 073 500

                        HISZPANIA

                        7,93248

                        7 932 480,

                        71 392 320

                        79 324 800

                        FRANCJA

                        17,81269

                        17 812 690

                        160 314 21

                        178 126 90

                        CHORWACJA

                        0,22518

                        225 180,00

                        2 026 620,

                        2 251 800,

                        WŁOCHY

                        12,53009

                        12 530 090

                        112 770 81

                        125 300 90

                        CYPR

                        0,11162

                        111 620,00

                        1 004 580,

                        1 116 200,

                        ŁOTWA

                        0,11612

                        116 120,00

                        1 045 080,

                        1 161 200,

                        LITWA

                        0,18077

                        180 770,00

                        1 626 930,

                        1 807 700,

                        LUKSEMBURG

                        0,25509

                        255 090,00

                        2 295 810,

                        2 550 900,

                        WĘGRY

                        0,61456

                        614 560,00

                        5 531 040,

                        6 145 600,

                        MALTA

                        0,03801

                        38 010,00

                        342 090,00

                        380 100,00

                        NIDERLANDY

                        4,77678

                        4 776 780,

                        42 991 020

                        47 767 800

                        AUSTRIA

                        2,39757

                        2 397 570,

                        21 578 130

                        23 975 700

                        POLSKA

                        2,00734

                        2 007 340,

                        18 066 060

                        20 073 400

                        PORTUGALIA

                        1,19679

                        1 196 790,

                        10 771 110

                        11 967 900

                        RUMUNIA

                        0,71815

                        718 150,00

                        6 463 350,

                        7 181 500,

                        SŁOWENIA

                        0,22452

                        224 520,00

                        2 020 680,

                        2 245 200,

                        SŁOWACJA

                        0,37616

                        376 160,00

                        3 385 440,

                        3 761 600,

                        FINLANDIA

                        1,50909

                        1 509 090,

                        13 581 810

                        15 090 900

                        SZWECJA

                        2,93911

                        2 939 110,

                        26 451 990

                        29 391 100

                        ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

                        14,67862

                        14 678 620

                        132 107 58

                        146 786 20

                        OGÓŁEM UE-27 & Zjednoczone Królestwo-

                        100,00

                        100 000 00

                        900 000 00

                        1 000 000