Ważna informacja prawna

|

52007PC0177

Wniosek dotyczący decyzji Rady dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych  /* COM/2007/0177 końcowy - ACC 2007/0067 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 11.4.2007KOM(2007) 177 wersja ostateczna2007/0067 (ACC)Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych(przedstawion y przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku W ramach polityki zewnętrznej UE Wspólnota Europejska dąży do międzynarodowej współpracy w sprawach celnych ze swoimi największymi partnerami handlowymi. Na podstawie zalecenia Komisji dotyczącego udzielenia przez Radę upoważnienia do negocjacji umów o współpracy celnej, Rada przyjęła w dniu 5 kwietnia 1993 r. decyzję upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji z najważniejszymi partnerami handlowymi Wspólnoty: Koreą, Kanadą, USA, Hongkongiem i Japonią. Umowa o współpracy celnej pomiędzy WE i Japonią stanowiłaby istotne narzędzie zapewnienia równowagi pomiędzy liberalizacją handlu i ułatwieniami proceduralnymi w obrocie handlowym a zwalczaniem oszustw celnych i działalności sprzecznej z prawem. |120 | Kontekst ogólny Zgodnie z prowadzoną przez WE polityką w zakresie międzynarodowej współpracy celnej, umowy w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej umożliwiają stronom wdrożenie niezbędnych narzędzi współpracy celnej. Wspólnota Europejska zawarła dotychczas umowy w sprawie współpracy celnej z Koreą, Hongkongiem, Kanadą, USA, Indiami i Chinami. Jedynym spośród najważniejszych partnerów handlowych WE, który jeszcze nie zawarł z nią umowy o współpracy celnej, pozostaje Japonia. Umowa w sprawie współpracy celnej pomiędzy WE i Japonią, uznawana za jeden z priorytetowych elementów planu działań UE-Japonia, stanowiłaby doskonałe ramy do dyskusji na temat wszystkich kwestii i problemów związanych z cłami, w tym ułatwień w handlu, egzekwowania przepisów o prawach własności intelektualnej, walki z podrabianiem produktów oraz bezpieczeństwa logistycznego łańcucha dostaw, stanowiących dla UE i Japonii obszary priorytetowe. Kontakty w sprawie negocjacji umowy pomiędzy WE i Japonią nawiązano dopiero w 2004 r., po czym w latach 2005 i 2006 odbywały się kolejne formalne rundy negocjacji z władzami Japonii. Po ostatniej rundzie negocjacji, która odbyła się w 2006 r., oraz po korekcie prawnej tekstu projektu umowy przez biuro legislacyjne japońskiego gabinetu pod koniec ubiegłego roku, strony uzgodniły tekst załączonej umowy. Aby umożliwić jak najszybsze podpisanie Umowy w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, Komisja proponuje, aby Rada zatwierdziła załączony wniosek dotyczący decyzji w sprawie podpisania i zawarcia tej Umowy. |130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Projekt umowy o współpracy celnej pomiędzy WE i Japonią zawiera standardowe postanowienia w zakresie współpracy legislacyjnej, pomocy technicznej i wzajemnej pomocy administracyjnej, jakie znalazły się w dotychczasowych umowach w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej. |140 | Spójność z polityką i celami Unii w innych dziedzinach Wniosek jest w pełni zgodny z polityką WE w zakresie współpracy celnej z krajami trzecimi. Ma on na celu uproszczenie i harmonizację procedur celnych oraz zapewnia środki zwalczania oszustw celnych i wymiany informacji w kwestiach związanych ze wzajemną pomocą administracyjną. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |211 | Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Podczas negocjacji regularnie konsultowano się z państwami członkowskimi na forum powołanej w Radzie grupy roboczej ds. unii celnej. Przed rozpoczęciem wewnętrznych konsultacji służb tekst Umowy przekazano Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), dyrekcjom generalnym TRADE i RELEX oraz Służbie Prawnej, celem umożliwienia im wyrażenia opinii. |212 | Streszczenie odpowiedzi oraz sposób, w jaki zostały one uwzględnione We wniosku uwzględniono uwagi zgłoszone ustnie przez państwa członkowskie na forum powołanej w Radzie grupy roboczej ds. unii celnej. Uwzględniono także opinie odpowiednich służb Komisji. Podmioty, z którymi się skonsultowano, podzielają pogląd, że Umowa jest standardowym dokumentem, zgodnym z umowami o współpracy celnej zawartymi dotychczas przez WE z krajami trzecimi. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |230 | Ocena wpływu Nie przewidziano publicznych konsultacji w ramach strategicznego podejścia do stosunków celnych między UE i Japonią. Jednak na różnych forach dialogu między UE i Japonią zainteresowane podmioty, w tym rządy, przedsiębiorstwa prywatne, konsultanci, stowarzyszenia przedsiębiorców i zrzeszenia branżowe, wyrażały pogląd, że umowa w sprawie współpracy celnej z Japonią powinna odegrać znaczącą rolę w rozwiązaniu trudności, z którymi WE i Japonia mają obecnie do czynienia w sprawach celnych. Umowa stanowić będzie podstawę prawną dla wymiany informacji i świadczenia wzajemnej pomocy administracyjnej przez jej strony celem zapewnienia właściwego stosowania przepisów celnych, a także oferuje pewne korzyści i nowoczesne metody współpracy z wykorzystaniem różnorodnych technik egzekwowania przepisów. Przedstawiony wniosek dotyczy aktu prawnego niezbędnego dla zapewnienia prawidłowej współpracy pomiędzy WE i Japonią w sprawach celnych, stanowiąc wyraz świadomości coraz większej skali, zakresu i złożoności zjawisk międzynarodowego piractwa i podrabiania towarów oraz zaangażowania stron na rzecz lepszej ochrony własności intelektualnej i ochrony międzynarodowego łańcucha dostaw przy jednoczesnym ułatwieniu światowego handlu towarami legalnymi. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Krótki opis proponowanych działań Zgodnie z wytycznymi Rady z 1993 r. i w uznaniu znaczenia więzów handlowych pomiędzy WE i Japonią (będącą jednym z najważniejszych partnerów handlowych WE) podjęto inicjatywę mającą zapewnić skuteczną współpracę organów celnych stron. Załączony wniosek ma na celu przyjęcie przez Radę decyzji dotyczącej umowy między Wspólnotą Europejską i Japonią w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Przyjęcie takiego aktu prawnego umożliwi stronom rozwój współpracy w sprawach celnych w ramach zwalczania nieprawidłowości celnych, zapobieganie naruszeniom przepisów celnych, prowadzenie postępowań w sprawie takich naruszeń i zwalczanie ich, uproszczenie i harmonizację procedur celnych oraz wymianę informacji dotyczących działań mogących prowadzić do naruszenia przepisów na terytorium drugiej strony. |310 | Podstawa prawna Zgodnie z art. 133 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jeżeli istnieje potrzeba wynegocjowania umów z jednym lub większą liczbą państw albo organizacji międzynarodowych, Komisja przedstawia zalecenia Radzie, która upoważnia ją do rozpoczęcia koniecznych rokowań. Rada i Komisja są odpowiedzialne za zapewnienie zgodności umów będących przedmiotem rokowań z wewnętrznymi politykami i zasadami Wspólnoty. Artykuł 300 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stanowi, że o podpisaniu oraz o zawarciu umów decyduje Rada, stanowiąca większością kwalifikowaną na wniosek Komisji. Decyzja Rady z dnia 5 kwietnia 1993 r. zawierająca wytyczne do prowadzenia negocjacji w sprawie umów o współpracy w sprawach celnych z najważniejszymi partnerami handlowymi UE. |329 | Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |331 | Proponowany środek jest konieczny i stosowny do właściwej realizacji współpracy w sprawach celnych między UE i Japonią. |332 | Wniosek przewiduje stworzenie mechanizmu koordynacji w postaci Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej, złożonego z przedstawicieli organów celnych stron oraz przedstawicieli Komisji. Wspólny Komitet Współpracy Celnej dążyć będzie do ograniczenia obciążeń administracyjnych wynikających z Umowy, przy zachowaniu odpowiedniości i proporcjonalności do celów stron Umowy. |Wybór instrumentów |342 | Zgodnie z art. 300 Traktatu WE decyzję o podpisaniu i zawarciu umów podejmuje Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji. Właściwy instrument stanowi decyzja Rady (wymieniona jako taki przez Radę w wydanym w kwietniu 1993 r. na rzecz Komisji upoważnieniu do negocjowania w imieniu Rady umów o współpracy w sprawach celnych z najważniejszymi partnerami handlowymi WE). |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |INFORMACJE DODATKOWE |Klauzula przeglądu/weryfikacji/wygaśnięcia |533 | Wniosek nie zawiera klauzuli wygaśnięcia. |1.  2007/0067 (ACC)Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,mając na uwadze, że w dniu 5 kwietnia 1993 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej negocjacji dotyczących umów o współpracy celnej z niektórymi spośród najważniejszych partnerów handlowych Wspólnoty,mając na uwadze, że Umowa między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii o współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych powinna zostać zatwierdzona,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii o współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Komisja, wspierana przez przedstawicieli państw członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Współpracy Celnej utworzonym na mocy art. 21 Umowy.Artykuł 3Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty.Artykuł 4Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji przewidzianej w art. 22 Umowy[1].Artykuł 5Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKUMOWA MIęDZY WSPÓLNOTą EUROPEJSKą A RZąDEM JAPONII W SPRAWIE WSPÓłPRACY I WZAJEMNEJ POMOCY ADMINISTRACYJNEJ W SPRAWACH CELNYCHWSPÓLNOTA EUROPEJSKA i RZĄD JAPONII (zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”),ZWAŻYWSZY na znaczenie stosunków handlowych między Japonią a Wspólnotą Europejską (zwaną dalej w niniejszej Umowie „Wspólnotą”) oraz pragnąc przyczynić się do harmonijnego rozwoju tych stosunków we wspólnym interesie Umawiających się Stron,WIERZĄC, że rozwijanie współpracy celnej jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,BIORĄC POD UWAGĘ rozwój współpracy w dziedzinie procedur celnych między Umawiającymi się Stronami,ZWAŻYWSZY na to, że działania sprzeczne z przepisami celnymi szkodzą interesom gospodarczym, fiskalnym i handlowym Umawiających się Stron, a także uznając znaczenie zapewnienia dokładnego ustalania wysokości ceł i innych podatków;PRZEKONANI, że współpraca między organami celnymi może przyczynić się do skutecznego przeciwdziałania takim przypadkom;UZNAJĄC istotną rolę organów celnych i znaczenie procedur celnych w ułatwianiu wymiany handlowej;UWZGLĘDNIAJĄC wysoki poziom zaangażowania obu Umawiających się Stron w działania związane z polityką celną i we współpracę na rzecz walki z naruszaniem praw własności intelektualnej;UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązania wynikające z konwencji międzynarodowych przyjętych przez Umawiające się Strony lub które zostaną przez nie przyjęte, jak również biorąc pod uwagę działania związane z polityką celną podjęte przez Światową Organizację Handlu (zwaną dalej w niniejszej Umowie „WTO”);UWZGLĘDNIAJĄC zalecenie Rady Współpracy Celnej (zwanej dalej w niniejszej Umowie „CCC”) z dnia 5 grudnia 1953 r. w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej;MAJąC NA UWADZE, że w 1991 r. we wspólnej deklaracji w sprawie stosunków pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi a Japonią przewidziano ogólne wytyczne dotyczące stosunków i ustanowiono cele proceduralne zmierzające ku dalszemu rozwojowi stosunków;UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:TYTUŁ IPRZEPISY OGÓLNEArtykuł 1DefinicjeNa potrzeby niniejszej Umowy:a) „przepisy celne” oznaczają wszelkie przepisy ustawowe i wykonawcze Japonii lub Wspólnoty regulujące przywóz, wywóz i tranzyt towarów oraz objęcie ich innymi procedurami celnymi, w tym zakazy, ograniczenia oraz kontrole wchodzące w zakres uprawnień organów celnych;b) „przepisy ustawowe i wykonawcze Umawiającej się Strony” i „przepisy ustawowe i wykonawcze każdej z Umawiających się Stron” oznaczają przepisy ustawowe i wykonawcze Japonii lub przepisy ustawowe i wykonawcze Wspólnoty, w zależności od kontekstu;c) „organ celny” oznacza, w Japonii – Ministerstwo Finansów, a we Wspólnocie – właściwe służby Komisji Wspólnot Europejskich odpowiedzialne za sprawy celne oraz organy celne państw członkowskich Wspólnoty;d) „organ składający wniosek” oznacza organ celny Umawiającej się Strony, który występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy na podstawie niniejszej Umowy;e) „organ otrzymujący wniosek” oznacza organ celny Umawiającej się Strony, który otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy na podstawie niniejszej Umowy;f) „dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące określonej lub możliwej do określenia osoby fizycznej;g) „naruszenie przepisów celnych” oznacza wszelkie naruszenia lub usiłowanie naruszenia przepisów celnych;h) „osoba” oznacza osobę fizyczną lub prawną, lub jakikolwiek inny podmiot bez ustanowionej osobowości prawnej lub utworzony na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Umawiającej się Strony, dokonujący przywozu, wywozu lub tranzytu towarów; orazi) „informacje” oznaczają dane, dokumenty, sprawozdania oraz wszelkie inne informacje w jakiejkolwiek formie, w tym również kopie elektroniczne.Artykuł 2Terytorialny zakres stosowaniaNiniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, na terytorium Japonii, na którym obowiązują jej przepisy celne, oraz, z drugiej strony, na terytoriach, na których zastosowanie ma Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską na warunkach określonych w tym Traktacie.Artykuł 3WdrożenieNiniejsza Umowa jest wdrożona przez Umawiające się Strony zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Umawiającej się Strony oraz przy wykorzystaniu dostępnych zasobów ich odpowiednich organów celnych.Artykuł 4Zakres współpracy1. W ramach niniejszej Umowy współpraca celna obejmuje wszelkie sprawy związane ze stosowaniem przepisów celnych.2. Umawiające się Strony zobowiązują się do wzmocnienia współpracy celnej poprzez swoje organy celne. Będą one w szczególności współpracować w zakresie:(a) ustanawiania i utrzymywania kanałów łączności między swoimi organami celnymi w celu ułatwienia bezpiecznej i szybkiej wymiany informacji;b) ułatwiania skutecznej koordynacji między swoimi organami celnymi; orazc) innych spraw administracyjnych związanych z niniejszą Umową, które mogą czasami wymagać wspólnego działania.3. Umawiające się Strony zobowiązują się również do podjęcia wspólnych wysiłków poprzez swoje organy celne w celu wzmocnienia działań w zakresie ceł służących ułatwieniu wymiany handlowej zgodnie z międzynarodowymi standardami.Artykuł 5Zakres pomocy1. Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy, poprzez swoje organy celne, w dziedzinach znajdujących się w granicach ich uprawnień i dostępnych zasobów oraz w sposób i na warunkach określonych w niniejszej Umowie, w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów celnych, w szczególności poprzez zapobieganie działaniom sprzecznym z przepisami celnymi, prowadzenie postępowań w sprawie tych działań i zwalczanie ich.2. Pomoc w sprawach celnych na mocy niniejszej Umowy jest udzielana między organami celnymi Umawiających się Stron, które są właściwe do stosowania niniejszej Umowy. Nie powinna ona naruszać praw i obowiązków Umawiającej się Strony dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych na mocy umów międzynarodowych lub przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Umawiającej się Strony. Nie obejmuje ona również informacji uzyskanych przy wykonywaniu uprawnień na wniosek organów sądowniczych.3. Niniejsza Umowa nie obejmuje pomocy w celu odzyskania opłat celnych, podatków lub grzywien.Artykuł 6Niniejsza Umowa w kontekście innych umów międzynarodowych1. Postanowienia niniejszej Umowy nie mają wpływu na prawa i obowiązki Umawiających się Stron wynikające z innych umów międzynarodowych.2. Niezależnie od postanowień ust. 1, postanowienia niniejszej Umowy mają pierwszeństwo przed postanowieniami jakiejkolwiek innej umowy dwustronnej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, która została lub może zostać zawarta między poszczególnymi państwami członkowskimi a Japonią, w wypadku gdyby postanowienia tych umów były sprzeczne z postanowieniami niniejszej Umowy.3. Postanowienia niniejszej Umowy nie naruszają przepisów prawa wspólnotowego dotyczących wymiany informacji pomiędzy właściwymi służbami Komisji a organami celnymi państw członkowskich, uzyskanych w ramach niniejszej Umowy, które mogłyby stanowić przedmiot zainteresowania Wspólnoty.TYTUŁ IIWSPÓŁPRACA CELNAArtykuł 7Współpraca w zakresie procedur celnychW celu ułatwiania zgodnego z prawem przepływu towarów, organy celne prowadzą wymianę informacji i wiedzy specjalistycznej w zakresie środków służących usprawnieniu technik i procedur celnych oraz systemów komputerowych zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.Artykuł 8Współpraca technicznaOrgany celne mogą wzajemnie udzielać sobie pomocy technicznej i prowadzić wymianę pracowników i wiedzy specjalistycznej na temat środków służących usprawnieniu technik i procedur celnych oraz systemów komputerowych, aby zrealizować te cele zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.Artykuł 9Prowadzenie rozmów w ramach organizacji międzynarodowychOrgany celne dążą do rozwoju i wzmacniania współpracy w zakresie kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w celu ułatwienia prowadzenia rozmów na temat spraw celnych w ramach właściwej organizacji międzynarodowej takiej jak CCC i WTO.TYTUŁ IIIWZAJEMNA POMOC ADMINISTRACYJNAArtykuł 10Pomoc na wniosek1. Na wniosek organu składającego wniosek organ otrzymujący wniosek przekazuje mu wszelkie istotne informacje, które umożliwiają właściwe stosowanie przepisów celnych Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek, włącznie z informacjami o ujawnionych lub planowanych działaniach stanowiących lub mogących stanowić naruszenie przepisów celnych.W szczególności organ otrzymujący wniosek przekazuje organowi składającemu wniosek informacje dotyczące działań mogących prowadzić do naruszenia przepisów celnych Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek, takich jak nieprawidłowe zgłoszenia celne i świadectwa pochodzenia, faktury i inne dokumenty, o których wiadomo lub co do których istnieje podejrzenie, że są nieprawidłowe lub sfałszowane.2. Na wniosek organu składającego wniosek, organ otrzymujący wniosek, informuje go o tym:(a) czy towary wywiezione z terytorium jednej z Umawiających się Stron zostały prawidłowo przywiezione na terytorium drugiej Strony, określając, w zależności od przypadku, procedurę celną zastosowaną do danych towarów; orazb) czy towary przywiezione na terytorium jednej z Umawiających się Stron zostały prawidłowo wywiezione z terytorium drugiej Strony, określając, w zależności od przypadku, procedurę celną zastosowaną do danych towarów;3. Na wniosek organu składającego wniosek organ otrzymujący wniosek, w ramach przepisów ustawowych i wykonawczych Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek, dostarcza informacje na temat specjalnego nadzoru i dokonuje go w odniesieniu do:(a) osób, w stosunku do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że brały udział lub biorą udział w działaniach naruszających przepisy celne Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek;b) miejsc, gdzie towary są lub mogą być składowane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach naruszających przepisy celne Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek;c) towarów, które są lub też mogą być transportowane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach naruszających przepisy celne Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek; orazd) środków transportu, które są lub też mogą być używane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach naruszających przepisy celne Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek.Artykuł 11Pomoc z własnej inicjatywyUmawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy z własnej inicjatywy, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Umawiającej się Strony, jeśli uznają to za konieczne dla prawidłowego stosowania przepisów celnych, w szczególności w sytuacjach poważnego zagrożenia dla gospodarki, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub podobnych istotnych interesów drugiej Umawiającej się Strony, poprzez przekazywanie informacji dotyczących:a) działań naruszających przepisy celne lub co do których istnieje takie podejrzenie i które mogą być istotne dla drugiej Umawiającej się Strony;b) nowych sposobów i metod stosowanych przy działaniach naruszających przepisy celne ;c) towarów, o których wiadomo, że są przedmiotem naruszeń przepisów celnych;d) osób, w stosunku do których istnieją uzasadnione podejrzenia, że brały udział lub biorą udział w działaniach stanowiących naruszenie przepisów celnych; oraze) środków transportu, w odniesieniu do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że były, są lub mogą być używane do działań stanowiących naruszenie przepisów celnych.Artykuł 12Forma i treść wniosku o pomoc1. Wnioski na postawie niniejszej Umowy są składane na piśmie. Załącza się do nich dokumenty niezbędne do wykonania wniosku. Jeżeli wymagać tego będzie pilna sytuacja, wnioski mogą być przyjęte w formie ustnej, lecz muszą być one niezwłocznie potwierdzone na piśmie.2. Wnioski składane zgodnie z ust. 1 zawierają następujące informacje:2.  organ składający wniosek;3.  działanie, którego dotyczy wniosek;4.  przedmiot i powód wystąpienia z wnioskiem;5.  możliwie dokładne i wyczerpujące informacje dotyczące osób, w stosunku do których prowadzone jest dochodzenie;6.  podsumowanie istotnych faktów oraz już przeprowadzonych dochodzeń; oraz7.  powiązane elementy prawne.3. Wnioski są składane w języku akceptowanym przez organ otrzymujący wniosek i organ składający wniosek. Wymóg ten może mieć również zastosowanie, w koniecznym zakresie, do dokumentów towarzyszącym wnioskowi określonych w ust. 1.4. Jeśli wniosek nie spełnia podanych wyżej wymogów formalnych, można zażądać jego poprawienia lub uzupełnienia; do tego czasu organ otrzymujący wniosek może podjąć środki ostrożności.Artykuł 13Wykonanie wniosku1. W celu wykonania wniosku o pomoc organ otrzymujący wniosek podejmuje, w granicach swoich uprawnień i dostępnych zasobów, wszystkie stosowne środki przekazując posiadane informacje oraz podejmując lub zlecając podjęcie odpowiednich czynności dochodzeniowych.2. Wnioski o pomoc są wykonywane zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ otrzymujący wniosek.3. Upoważnieni urzędnicy organu składającego wniosek, za zgodą organu otrzymującego wniosek i z zastrzeżeniem warunków przez niego ustalonych, mogą otrzymać w urzędach organu otrzymującego wniosek informacje o działaniach naruszających lub mogących naruszać przepisy celne, których organ składający wniosek potrzebuje do celów niniejszej Umowy.4. Upoważnieni urzędnicy organu składającego wniosek, za zgodą organu otrzymującego wniosek i z zastrzeżeniem warunków przez niego ustalonych, mogą być obecni przy czynnościach dochodzeniowych przeprowadzanych w konkretnych sprawach w ramach jurysdykcji organu otrzymującego wniosek.5. W przypadku gdy wniosek nie może zostać wykonany, organ składający wniosek jest o tym niezwłocznie informowany wraz z podaniem przyczyn. Podaniu przyczyn mogą towarzyszyć wszelkich inne stosowne informacje, które organ otrzymujący wniosek uzna za przydatne dla organu składającego wniosek.6. Organ otrzymujący wniosek powiadamia organ składający wniosek, na żądanie tego ostatniego i w przypadku gdy uzna to za stosowne, o terminie i miejscu działania, które zamierza podjąć w odpowiedzi na wniosek o udzielenie pomocy, aby tego rodzaju działanie mogło być skoordynowane.Artykuł 14Sposób przekazywania informacji1. Organ otrzymujący wniosek przekazuje na piśmie wyniki badania organowi składającemu wniosek wraz z odpowiednimi dokumentami i innymi elementami.2. Informacje te mogą być przekazane w formie elektronicznej.Artykuł 15Wyjątki od obowiązku udzielenia pomocy1. Pomocy można odmówić, wstrzymać lub też uzależnić jej udzielenie od spełnienia określonych warunków, w przypadku gdy Umawiająca się Strona, z której pochodzi organ otrzymujący wniosek, uważa, że udzielenie pomocy w ramach niniejszej Umowy mogłoby naruszyć suwerenność Japonii lub państwa członkowskiego Wspólnoty lub zagrozić bezpieczeństwu, porządkowi publicznemu lub innym istotnym interesom, o których mowa w art. 16 ust. 2.W szczególności każda Umawiająca się Strona może ograniczyć informacje przekazywane drugiej Stronie, jeśli ta druga Strona nie może zapewnić wymaganej przez pierwszą Stronę gwarancji w zakresie poufności lub w odniesieniu do ograniczeń w zakresie celów, dla których informacje te będą wykorzystane.2. Pomoc może zostać wstrzymana przez organ otrzymujący wniosek ze względu na możliwość zakłócenia toczącego się dochodzenia, włącznie z dochodzeniem organów egzekwowania prawa, śledztwem i postępowaniem sądowym lub administracyjnym. W takim przypadku organ otrzymujący wniosek przeprowadza konsultacje z organem składającym wniosek w celu określenia, czy pomoc mogłaby być udzielona z zastrzeżeniem warunków określonych przez organ otrzymujący wniosek.3. W przypadku gdy organ składający wniosek wnosi o udzielenie pomocy, której sam nie mógłby udzielić, gdyby otrzymał podobny wniosek, informacja o tym fakcie powinna zostać zamieszczona we wniosku. Decyzja o wykonaniu takiego wniosku należy do organu otrzymującego wniosek.4. W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 decyzja organu otrzymującego wniosek wraz z należytym uzasadnieniem jest niezwłocznie przekazywana organowi składającemu wniosek.Artykuł 16Wymiana informacji i poufność1. Wszelkie informacje przekazywane zgodnie z niniejszą Umową w jakiejkolwiek formie są traktowane, w zależności od przepisów ustawowych i wykonawczych każdej z Umawiających się Strony, jako poufne i są objęte ochroną przewidzianą w stosunku do podobnych informacji w przepisach ustawowych i wykonawczych Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ celny otrzymujący informacje oraz w odpowiednich przepisach mających zastosowanie wobec organów Wspólnoty, chyba że Umawiająca się Strona, która dostarczyła informacje, wyraziła uprzednio zgodę na ich ujawnienie.2. Dane osobowe mogą być wymieniane tylko w przypadku, gdy Umawiająca się Strona mająca je otrzymać zobowiąże się do zapewnienia ochrony tych danych w równorzędnym zakresie do ochrony zapewnianej w danym przypadku przez Umawiającą się Stronę mającą przekazać informacje. Umawiająca się Strona przekazująca informacje nie zastrzega bardziej rygorystycznych warunków niż te, które mają zastosowanie w ramach jej jurysdykcji.Umawiające się Strony przekazują sobie informacje dotyczące przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Umawiającej się Strony, włącznie z, w stosownych przypadkach, przepisami państw członkowskich Wspólnoty.3. Uzyskane informacje są wykorzystywane wyłącznie do celów określonych w niniejszej Umowie. Jeżeli jedna z Umawiających się Stron pragnie wykorzystać te informacje do innych celów, musi wcześniej uzyskać na to pisemną zgodę organu celnego, który je dostarczył. Wykorzystanie takie podlega ograniczeniom określonym przez ten organ.4. Postanowienia ust. 3 nie stoją na przeszkodzie wykorzystaniu informacji uzyskanych zgodnie z niniejszą Umową w charakterze dowodów w postępowaniu administracyjnym wszczętym w związku ze stwierdzeniem naruszenia przepisów celnych. W związku z tym Umawiające się Strony mogą wykorzystywać informacje udostępnione zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy jako dowody w swoich protokołach, sprawozdaniach, w ramach przesłuchań oraz w postępowaniach administracyjnych. Organ celny, który dostarczył te informacje, jest natychmiast powiadamiany o takim wykorzystaniu.5. Nie naruszając postanowień ust. 3 niniejszego artykułu, o ile organ celny dostarczający informacje nie wskaże inaczej, organ celny otrzymujący informację może przekazać uzyskane informacje zgodnie z niniejszą Umową właściwemu organom egzekwowania prawa Umawiającej się Strony. Wskazane organy mogą wykorzystać te informacje wyłącznie w celu prawidłowego stosowania przepisów celnych, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 16 i 17 niniejszej Umowy.6. Postanowienia niniejszego artykułu nie stoją na przeszkodzie wykorzystaniu lub ujawnieniu informacji w zakresie, w jakim istnieje taki obowiązek zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ celny otrzymujący te informacje. Wymieniony organ celny powiadamia wcześniej o takim ujawnieniu, tam gdzie jest to możliwe, organy celne, które dostarczyły informacji.Umawiająca się Strona otrzymująca informacje wykorzystuje, o ile Umawiająca się Strona, która dostarczyła te informacje, nie postanowiła inaczej, wszystkie dostępne środki na mocy obowiązujących przepisów ustawowych i wykonawczych pierwszej Umawiającej się Strony, aby zachować poufność informacji i chronić dane osobowe mając na uwadze wnioski składane przez stronę trzecią lub inne organy o ujawnienie danych informacji.Artykuł 17Postępowanie karneInformacje przekazane przez organy celne danej Umawiającej się Strony organom celnym innej Umawiającej się Strony na mocy niniejszej Umowy nie są wykorzystywane przez tą ostatnią Stronę w postępowaniach karnych prowadzonych przez sąd lub sędziego.Artykuł 18Wydatki związane z udzieleniem pomocy1. Wydatki poniesione przy wdrażaniu niniejszej Umowy są odpowiednio ponoszone przez Umawiające się Strony.2. Jeżeli podczas wykonania wniosku okazuje się, że jego realizacja pociągnie za sobą nadzwyczajne wydatki, organy celne konsultują się w celu ustalania warunków, na jakich możliwa jest kontynuacja wykonania tego wniosku.TYTUŁ IVPOSTANOWIENIA KOŃCOWEArtykuł 19NagłówkiNagłówki tytułów i artykułów niniejszej Umowy zostały wprowadzone wyłącznie ze względu na ułatwienie dokonywania odesłań i nie mają wpływu na interpretację niniejszej Umowy.Artykuł 20KonsultacjeWszelkie kwestie i spory związane interpretacją lub wdrożeniem niniejszej Umowy są rozstrzygane w drodze wzajemnych konsultacji między Umawiającymi się Stronami.Artykuł 21Wspólny Komitet Współpracy Celnej1. Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej, składający się z urzędników Ministerstwa Finansów i Ministerstwa Spraw Zagranicznych Japonii oraz urzędników Wspólnoty Europejskiej odpowiedzialnych za sprawy celne. Inni urzędnicy obu Umawiających się Stron posiadający niezbędną wiedzę specjalistyczną w zakresie omawianych kwestii mogą być włączeni na zasadzie ad hoc w prace Komitetu. Miejsce, termin i porządek obrad posiedzeń Komitetu są ustalane w drodze wzajemnych uzgodnień.2. Zadania Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej obejmują m.in.:a) czuwanie nad sprawnym funkcjonowaniem niniejszej Umowy;b) podejmowanie działań niezbędnych do zapewnienia współpracy celnej zgodnie z celami niniejszej Umowy;c) wymianę poglądów na tematy będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, dotyczące współpracy celnej, w tym związanych z środkami i zasobami koniecznymi dla ich realizacji;d) proponowanie rozwiązań służących realizacji celów niniejszej Umowy, oraze) przyjęcie regulaminu wewnętrznego.Artykuł 22Wejście w życie i czas obowiązywania1. Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie wzajemnej notyfikacji, w drodze wymiany not dyplomatycznych, przez Umawiające się Strony, o dopełnieniu niezbędnych do tego celu procedur.2. Niniejsza Umowa może być zmieniana w ramach wzajemnych uzgodnień Umawiających się Stron dokonywanych w drodze wymiany not dyplomatycznych. Zmiany wchodzą w życie na warunkach określonych w ust. 1, o ile Umawiające się Strony nie postanowiły inaczej.3. Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez pisemne powiadomienie drugiej Strony. Umowa wygasa trzy miesiące od daty przesłania powiadomienia drugiej Umawiającej się Stronie. Wnioski o udzielenie pomocy złożone przed wypowiedzeniem Umowy są wykonywane zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.Artykuł 23Teksty autentyczneNiniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i japońskim, przy czym teksty te są na równi autentyczne. W przypadku rozbieżności interpretacji wersje angielska i japońska mają pierwszeństwo przed innymi wersjami językowym.Na dowód czego niżej wymienieni, będąc do tego należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu Wspólnoty Europejskiej | W imieniu Rządu Japonii | [1] Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przez Sekretariat Generalny Rady.


Ważna informacja prawna

|

52007PC0815

Wniosek decyzja Rady zezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON863xMON810 (MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne.)  /* COM/2007/0815 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 18.12.2007KOM(2007) 815 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON863xMON810 (MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne.)(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEZałączony wniosek w sprawie decyzji Rady dotyczy żywności i paszy zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON863xMON810, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, w odniesieniu do której w dniu 24 czerwca 2004 r. przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. wniosło do właściwych organów Niemiec o wprowadzenie do obrotu, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.Załączony wniosek odnosi się również do wprowadzenia na rynek innych produktów zawierających kukurydzę MON863xMON810 lub składających się z niej, dla takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy.W dniu 31 marca 2006 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA“) zgodnie z art. 6 i art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 wydał pozytywną opinię stwierdzając, że wprowadzenie na rynek produktów zawierających kukurydzę MON863xMON810, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, odpowiadającą opisowi zawartemu we wniosku, nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie człowieka, zwierząt ani na środowisko naturalne[1].W październiku 2006 r. EFSA opublikował szczegółowe wyjaśnienia na temat sposobu, w jaki uwagi właściwych organów państw członkowskich zostały uwzględnione przy opracowaniu jego opinii.Dnia 13 kwietnia 2007 r. EFSA ponowieni potwierdził, że stosowanie genu nptII jako wybieralnego znacznika w roślinach genetycznie zmodyfikowanych nie stwarza ryzyka dla zdrowia człowieka, zwierząt ani dla środowiska naturalnego.Dnia 28 czerwca 2007 r. po ukazaniu się naukowej publikacji dotyczącej ponownej analizy MON 863 opartej na 90-dniowych badaniach szczurów i zakwestionowaniu bezpieczeństwa MON 863 EFSA potwierdziło swoja wcześniejszą pozytywną ocenę bezpieczeństwa kukurydzy MON 863.W tym kontekście w dniu 10 października 2007 r. projekt decyzji Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON863xMON810, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, przedłożono Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w celu poddania go głosowaniu. Komitet nie wydał opinii: dwanaście państw członkowskich (149 głosów) głosowało za jego przyjęciem, jedenaście państw członkowskich (119 głosy) przeciw, natomiast cztery państwa członkowskie (77 głosów) wstrzymały się od głosu.W związku z tym, na mocy art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE zmienionej decyzją Rady 2006/512/WE, Komisja ma za zadanie przedłożyć Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć, natomiast Rada decyduje następnie w ciągu trzech miesięcy większością kwalifikowaną i informuje o tym Parlament.WniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON863xMON810 (MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne.) (Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy[2], w szczególności jego art. 7 ust. 3 i art. 19 ust. 3,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W dniu 24 czerwca 2004 r., przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. zwróciło się, zgodnie z art. 5 i art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 złożyło do właściwych organów Niemiec wniosek o wprowadzenie do obrotu żywności, składników żywności i pasz zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON863xMON810, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych („wniosek”).(2) Wniosek odnosi się również do wprowadzenia na rynek innych produktów zawierających kukurydzę MON863xMON810 lub składających się z niej, dla takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączone były dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG[3], a także informacje i ustalenia dotyczące oceny ryzyka dla środowiska naturalnego przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE.(3) W dniu 31 marca 2006 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA”) zgodnie z art. 6 i art. 18 rozporządzenia (WE) 1829/2003 wydał pozytywną opinię stwierdzając, że wprowadzenie na rynek produktów zawierających kukurydzę MON863xMON810, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, odpowiadającą opisowi we wniosku („produkt”) nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie człowieka, zwierząt ani na środowisko naturalne[4]. W swojej opinii EFSA uznał za dopuszczalne wykorzystanie danych dotyczących pojedynczych przypadków jako przesłanek świadczących na korzyść bezpieczeństwa produktów i rozpatrzył wszystkie szczegółowe pytania i wątpliwości zgłaszane przez państwa członkowskie w kontekście konsultacji z właściwymi organami krajowymi, przewidzianej w art. 6 ust. 4 i art. 18 ust. 4 wymienionego rozporządzenia.(4) W październiku 2006 r., na wniosek Komisji, EFSA opublikował szczegółowe wyjaśnienia na temat sposobu, w jaki uwagi właściwych organów państw członkowskich zostały uwzględnione przy opracowaniu jego opinii, i bliższe informacje dotyczące różnych elementów, które rozważał panel naukowy ds. genetycznie zmodyfikowanych organizmów EFSA.(5) W swojej opinii EFSA stwierdził, że złożony przez wnioskodawcę plan monitorowania skutków dla środowiska, obejmujący ogólny plan obserwacji, jest zgodny z zamierzonym wykorzystaniem produktów.(6) Dnia 25 stycznia 2007 r. po otrzymaniu uwag od społeczeństwa i opublikowaniu sprawozdania przez Światową Organizację Zdrowia, w którym wymieniono kanamycynę i neomycynę jako „bardzo ważne czynniki antybakteryjne w medycynie człowieka oraz w zarządzaniu ryzykiem w przypadku zastosowań niedotyczących ludzi”, Komisja skonsultowała się z Europejską Agencją Leków (EMEA) w sprawie terapeutycznego znaczenia antybiotyków, na które gen nptII pozwala się uodpornić, w medycynie człowieka i weterynarii. Po otrzymaniu odpowiedzi od EMEA Komisja skonsultowała się z EFSA w sprawie ocen bezpieczeństwa genu nptII i roślin genetycznie zmodyfikowanych zawierających gen nptII . Dnia 13 kwietnia 2007 r. EFSA potwierdził swoją wcześniejsze oceny bezpieczeństwa roślin genetycznie zmodyfikowanych zawierających gen nptII , stwierdzając, że obecność nptII w roślinach genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do stosowania w żywności i w paszach nie stwarza ryzyka dla zdrowia człowieka, zwierząt, ani dla środowiska.(7) Dnia 15 marca 2007 r., po wydaniu naukowej publikacji dotyczącej ponownej analizy MON 863 na 90-dniowym badaniu szczurów i kwestionującej bezpieczeństwo MON 863, Komisja skonsultowała się z EFSA w sprawie ewentualnego wpływu tej analizy na jej wcześniejszą opinię dotyczącą MON 863. Dnia 28 czerwca 2007 r. EFSA podał, że publikacja nie podnosi nowych kwestii istotnych z punktu widzenia toksykologii i potwierdził swoją wcześniejszą pozytywną ocenę bezpieczeństwa dotyczącą kukurydzy MON 863..(8) W związku z powyższym należy wydać zezwolenie na produkty.(9) Każdemu organizmowi zmodyfikowanemu genetycznie należy przypisać niepowtarzalny identyfikator zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającym system ustanawiania oraz przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów organizmom zmodyfikowanym genetycznie[5].(10) Według opinii wydanej przez EFSA nie zachodzi konieczność stosowania żadnych szczególnych wymagań dotyczących etykietowania w odniesieniu do żywności oraz składników żywności i pasz zawierających kukurydzę MON863xMON810, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, z wyjątkiem wymogów ustanowionych w art. 13 ust. 1 i w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Jednak, aby zapewnić wykorzystanie produktów w granicach zezwolenia przewidzianego w niniejszej decyzji, etykiety żywności zawierającej organizmy genetycznie zmodyfikowane lub składającej się z nich oraz produkty inne niż żywność i pasze zawierające organizmy genetycznie zmodyfikowane, lub składające się z nich, w odniesieniu do których złożono wniosek o zezwolenie, powinny wyraźnie wskazywać, że danych produktów nie wolno stosować do celów uprawy.(11) Podobnie, opinia wydana przez EFSA nie uzasadnia nałożenia specjalnych wymogów lub ograniczeń na wprowadzanie do obrotu i/lub specjalnych wymogów lub ograniczeń dotyczących wykorzystania i manipulowania, w tym wymagań monitorowania po wprowadzeniu do obrotu czy też specjalnych wymogów dotyczących ochrony poszczególnych ekosystemów/środowiska naturalnego i/lub poszczególnych obszarów geograficznych, przewidzianych w art. 6 ust. 5 lit. e) oraz art. 18 ust. 5 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Wszelkie wymagane informacje dotyczące zezwolenia na produkty powinny zostać wprowadzone do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i pasz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003.(12) W art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE[6] określono wymogi dotyczące etykietowania produktów zawierających genetycznie zmodyfikowane organizmy lub składających się z nich.(13) Niniejszą decyzję należy przekazać stronom Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej za pośrednictwem systemu wymiany informacji o bezpieczeństwie biologicznym, zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych[7].(14) Zastosowania, inne niż w żywności i w paszach, na które wydano pozwolenie w odniesieniu do tego samego organizmu zmodyfikowanego genetycznie na mocy decyzji 2006/47[8], jak i odpowiednie warunki wprowadzania do obrotu i monitorowania są włączone do niniejszej decyzji, w związku z czym są uregulowane wyłącznie niniejszą decyzją.(15) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustalonym przez swojego przewodniczącego, zatem środki przewidziane w niniejszej decyzji muszą zostać przyjęte przez Radę,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 Organizm zmodyfikowany genetycznie i niepowtarzalny identyfikatorGenetycznie zmodyfikowana kukurydza ( Zea mays L.) MON863xMON810 otrzymana w drodze krzyżowania odmian kukurydzy zawierających modyfikacje MON-ØØ863-5 i MON-ØØ81Ø-6, zgodna z opisem zawartym w punkcie b) załącznika do niniejszej decyzji, otrzymuje niepowtarzalny identyfikator MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6, zgodnie z rozporządzeniem (WE) 65/2004.Artykuł 2 Zezwolenia i wprowadzanie do obrotuNiniejszym zezwala się na wprowadzanie do obrotu, dla celów art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, następujących produktów:(a) żywności i składników żywności zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;(b) pasz zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;art. produktów innych niż żywność i pasze, zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6, lub składających się z niej, dla takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza z wyjątkiem uprawy.Artykuł 3 Etykietowanie1. Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, ustanowionymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”.2. Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. B) i lit. C), zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6, lub składających się z niej, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.Artykuł 4 Monitorowanie skutków dla środowiska1. Posiadacz zezwolenia gwarantuje, że plan monitorowania skutków dla środowiska naturalnego, określony w punkcie h) załącznika, zostanie wprowadzony i zrealizowany.2. Posiadacz zezwolenia przedstawia Komisji coroczne sprawozdania z realizacji i wyników działań przewidzianych w planie monitorowania.Artykuł 5 Rejestr wspólnotowyInformacje zawarte w załączniku do niniejszej decyzji wprowadza się do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i pasz zgodnie z art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.Artykuł 6 Posiadacz zezwoleniaPosiadaczem zezwolenia jest przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. z siedzibą w Belgii, występujące w imieniu Monsanto Company, Stany Zjednoczone Ameryki.Artykuł 7 Okres ważnościNiniejszą decyzję stosuje się przez okres 10 lat od daty powiadomienia o niej.Artykuł 8 AdresatNiniejsza decyzja skierowana jest do Monsanto Europe S.A., Scheldelaan 460, Haven 627 – B 2040 Antwerp, Belgia.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIK(a) Wnioskodawca i posiadacz zezwolenia:Nazwa: Monsanto Europe S.A.Adres: Scheldelaan 460, Haven 627 – B 2040 Antwerp – BelgiaW imieniu: Monsanto Company, 800 N. Lindbergh Boulevard St. Louis, Missouri 63167- Stany Zjednoczone Ameryki(b) Oznaczenie i specyfikacja produktów:(1) żywności i składników żywności zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;(2) pasz zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;(3) produktów innych niż żywność i pasze zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6, lub składających się z niej, dla takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza z wyjątkiem uprawy.Genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6 zgodną z opisem we wniosku, otrzymaną w drodze krzyżowania odmian kukurydzy zawierających modyfikacje MON-ØØ863-5 i MON-ØØ81Ø-6, cechuje ekspresja proteiny CryBb1, nadającej odporność na szkodniki z rzędu Coleoptera (chrząszcze) ( Diabrotica spp.) oraz proteiny Cry1Ab nadającej odporność na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera (łuskoskrzydłe) ( Ostrinia nubilalis, Sesamia spp.). Gen nptII nadający odporność na kanamycynę były stosowany w wybieralnym znaczniku w procesie modyfikacji genetycznej.(c) Etykietowanie:(1) Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, ustanowionymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”.(2) Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i lit. c), zawierających kukurydzę MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6, lub składających się z niej, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.(d) Metoda wykrywania:-  Metody ilościowe w czasie rzeczywistym specyficzne dla tej modyfikacji, oparte na technice PCR, stosowane w odniesieniu do kukurydzy zmodyfikowanej genetycznie MON-ØØ863-5 i MON-ØØ81Ø-6 zatwierdzone dla kukurydzy MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6.-  Zatwierdzone przez wspólnotowe laboratorium referencyjne ustanowione zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003, opublikowane pod następującym adresem: http://gmo-crl.jrc.it/statusofdoss.htm-  Materiał referencyjny: ERM®-BF416 (dla MON-ØØ863-5) i ERM®-BF413 (dla MON-ØØ81Ø-6), dostępny za pośrednictwem strony internetowej Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej (JRC) i Instytutu Materiałów Odniesienia i Pomiarów (IRMM) pod adresem:http://www.irmm.jrc.be/html/reference_materials_catalogue/index.htm(e) Niepowtarzalny identyfikator:MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6(f) Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej:Izba Bezpieczeństwa Biologicznego, ID: zob. [ do uzupełnienia po notyfikacji ](g) Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub manipulacji:Brak(h) Plan monitorowania:Plan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.[Link: plan opublikowany w Internecie](i) Wymogi dotyczące monitorowania używania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu na rynek:BrakUwaga: Z czasem linki do odpowiednich dokumentów mogą wymagać aktualizacji. Zmiany te udostępnia się publicznie w postaci aktualizacji wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.[1] http://www.efsa.europa.eu/EFSA/efsa_locale-1178620753816_1178620784282.htm[2] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1981/2006 (Dz.U. L 368 z 23.12.2006, str. 99).[3] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1830/2003 (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 24) .[4] http://www.efsa.europa.eu/EFSA/efsa_locale-1178620753816_1178620784282.htm[5] Dz.U. L 10 z 16.1.2004, str. 5.[6] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 24.[7] Dz.U. L 287 z 5.11.2003, str. 1.[8] Dz.U. L 26 z 31.1.2006, str. 17.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.9.2015
            COM(2015) 434 final
            2015/0195(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Królestwem Tonga dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               W rozporządzeniu Rady (WE) nr 539/2001
                  1
                wymieniono państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizę podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, oraz państwa trzecie, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 jest stosowane przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Irlandii i Zjednoczonego Królestwa.

               Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014
                  2
                zmieniono rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 przez przeniesienie 19 państw do załącznika II zawierającego wykaz państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego. Tymi 19 państwami są: Dominika, Grenada, Kiribati, Kolumbia, Mikronezja, Nauru, Palau, Peru, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie. Przy odniesieniu do każdego z tych państw w załączniku II zamieszczony jest przypis stwierdzający, że: „zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską”.

               Rozporządzenie (UE) nr 509/2014 zostało przyjęte w dniu 20 maja 2014 r. i weszło w życie w dniu 9 czerwca 2014 r. W lipcu 2014 r. Komisja przedstawiła zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów o zniesieniu wiz z każdym z następujących 17 państw: Dominika, Grenada, Kiribati, Mikronezja, Nauru, Palau, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie
                  3
               . W dniu 9 października 2014 r. Rada wydała wytyczne negocjacyjne dla Komisji.

               Pierwsze umowy o zniesieniu wiz zostały podpisane w dniach 6 maja 2015 r. (Zjednoczone Emiraty Arabskie), 26 maja 2015 r. (Timor Wschodni) i 28 maja 2015 r. (Dominika, Grenada, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Trynidad i Tobago oraz Vanuatu) i są tymczasowo stosowane od dnia ich podpisania do czasu ich wejścia w życie.

               Negocjacje w sprawie umowy o zniesieniu wiz z Tonga rozpoczęły się w dniu 19 listopada 2014 r. w Brukseli. Podczas tego posiedzenia przeanalizowano cały tekst projektu i osiągnięto porozumienie we wszystkich kwestiach. Po odbyciu szeregu nieformalnych rozmów umowa została parafowana w drodze wymiany listów między głównymi negocjatorami w dniu 29 maja 2015 r. (Tonga) i w dniu 10 czerwca 2015 r. (Unia). Państwa członkowskie zostały odpowiednio poinformowane podczas posiedzenia Grupy Roboczej ds. Wiz działającej przy Radzie, które odbyło się w dniu 15 czerwca 2015 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA

               Dla Unii podstawą prawną umowy jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający podpisanie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów.

               Biorąc pod uwagę fakt, że Tonga będzie w stanie zakończyć wewnętrzny proces ratyfikacji w krótkim czasie, oraz długi okres, jaki upłynął od przedstawienia przez Komisję pierwszego wniosku dotyczącego zwolnienia obywateli Tonga z obowiązku wizowego (listopad 2012 r.), proponowana decyzja w sprawie podpisania umowy przewiduje tymczasowe stosowanie umowy od dnia następującego po dniu jej podpisania zgodnie z art. 218 ust. 5 TFUE. Z uwagi na konieczność uzyskania przed zawarciem umowy zgody Parlamentu Europejskiego Komisja poinformuje Parlament Europejski o tymczasowym stosowaniu umowy.

               3.WYNIK NEGOCJACJI

               Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy dotyczącej zniesienia wiz może zostać przyjęty przez Unię.

               Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

               Cel

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Tonga mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich obywateli UE w umowie zawarto postanowienie, że Tonga może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej i że także Unia może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule.

               Zakres

               Zwolnienie z obowiązku wizowego obejmuje wszystkie kategorie osób (posiadaczy paszportów zwykłych, dyplomatycznych, służbowych/urzędowych i specjalnych) podróżujących we wszelkiego rodzaju celach z wyjątkiem prowadzenia działalności zarobkowej. W przypadku tej ostatniej kategorii każde państwo członkowskie, jak również Tonga mają swobodę nałożenia wymogów wizowych na obywateli drugiej strony zgodnie z obowiązującym prawem unijnym lub krajowym. W celu zapewnienia jednolitego wprowadzania w życie umowy dołączono do niej wspólną deklarację w sprawie wykładni kategorii osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               Czas pobytu

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Tonga mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Do umowy dołączono wspólną deklarację w sprawie wykładni tego okresu 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Umowa uwzględnia sytuację państw członkowskich, które jeszcze nie stosują w pełni dorobku Schengen. Dopóki państwa te nie przystąpią do strefy Schengen bez granic wewnętrznych, zwolnienie z obowiązku wizowego daje obywatelom Tonga prawo przebywania przez 90 dni w każdym okresie 180-dniowym na terytorium każdego z tych państw członkowskich (obecnie Bułgarii, Chorwacji, Cypru i Rumunii) niezależnie od okresu obliczanego dla całej strefy Schengen.

               Terytorialny zakres stosowania

               Umowa zawiera postanowienia dotyczące jej terytorialnego stosowania: w przypadku Francji i Niderlandów zwolnienie z obowiązku wizowego uprawniałoby obywateli Tonga do pobytu wyłącznie na europejskim obszarze tych państw członkowskich.

               Deklaracje

               Oprócz wspólnych deklaracji, o których mowa powyżej, do umowy dołączone są dwie inne wspólne deklaracje:

               –dotycząca włączenia Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku prawnego Schengen;

               –dotycząca poinformowania obywateli o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz oraz powiązanych kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               4.WNIOSKI

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada:

               –podjęła decyzję o podpisaniu umowy w imieniu Unii i upoważniła Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób należycie umocowanych do jej podpisania w imieniu Unii;

               –zatwierdziła tymczasowe stosowanie umowy do czasu jej wejścia w życie.

               2015/0195 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Królestwem Tonga dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z jego art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014
                  4
                przeniesiono odniesienie do Tonga z załącznika I rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001
                  5
                do załącznika II.

               (2)Przy odniesieniu do tego państwa zamieszczony jest przypis wskazujący, że zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską.

               (3)Decyzją z dnia 9 października 2014 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie umowy między Unią Europejską a Tonga dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych. Negocjacje w sprawie umowy rozpoczęto w dniu 19 listopada 2014 r.

               (4)Należy podpisać umowę parafowaną w drodze wymiany listów w dniu 29 maja 2015 r. (Tonga) i w dniu 10 czerwca 2015 r. (Unia) i zatwierdzić dołączone deklaracje. Umowę należy stosować tymczasowo, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej formalnego zawarcia.

               (5)Zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokołem w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonymi do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia tej umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy między Unią Europejską a Królestwem Tonga dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Artykuł 4

               Do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (3)
                  COM (2014) 467 z 17.7.2014.

                     (4)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (5)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.9.2015
            COM(2015) 434 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Królestwem Tonga dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego decyzji Rady

               w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Królestwem Tonga dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               między Unią Europejską a Królestwem Tonga dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią” lub „UE”, oraz

               KRÓLESTWO TONGA, zwane dalej „Tonga”,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               MAJĄC NA UWADZE dalszy rozwój przyjaznych stosunków między Umawiającymi się Stronami oraz pragnąc ułatwić podróże przez zapewnienie bezwizowego wjazdu i pobytu krótkoterminowego swoim obywatelom,

               UWZGLĘDNIAJĄC rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
                  1
               , m.in. poprzez przeniesienie 19 państw trzecich, w tym Tonga, do wykazu państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego podczas pobytu krótkoterminowego w państwach członkowskich,

               MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 zwolnienie z obowiązku wizowego w odniesieniu do tych 19 państw ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią,

               PRAGNĄC zagwarantować przestrzeganie zasady równego traktowania wszystkich obywateli UE,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że osoby podróżujące w celu prowadzenia działalności zarobkowej podczas pobytu krótkoterminowego nie są objęte niniejszą Umową i dlatego dla tej kategorii osób zastosowanie mają w dalszym ciągu odpowiednie przepisy prawa unijnego, prawa krajowego państw członkowskich i prawa krajowego Tonga dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z takiego obowiązku oraz dostępu do zatrudnienia,

               BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               ARTYKUŁ 1

               Cel

               Niniejsza Umowa przewiduje, że obywatele Unii i obywatele Tonga mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               ARTYKUŁ 2

               Definicje

               Do celów niniejszej Umowy:

               a)
                     „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii;

               b)
                     „obywatel Unii” oznacza obywatela państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w lit. a);

               c)
                     „obywatel Tonga” oznacza osobę posiadającą obywatelstwo Tonga;

               d)
                     „strefa Schengen” oznacza obszar bez granic wewnętrznych obejmujący terytoria państw członkowskich w rozumieniu definicji zawartej w lit. a), stosujących w pełni dorobek Schengen.

               ARTYKUŁ 3

               Zakres stosowania

               1.
                     Obywatele Unii posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez państwo członkowskie mogą wjechać na terytorium Tonga i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 1.

               Obywatele Tonga posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez Tonga mogą wjechać na terytorium państw członkowskich i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 2.

               2.
                     Ustęp 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               W przypadku tej kategorii osób każde państwo członkowskie może indywidualnie podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli Tonga lub o jego zniesieniu zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001
                  2
               .

               W przypadku tej kategorii osób Tonga może podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli poszczególnych państw członkowskich lub o jego zniesieniu, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

               3.
                     Zniesienie wiz przewidziane niniejszą Umową obowiązuje bez uszczerbku dla przepisów Umawiających się Stron dotyczących warunków wjazdu i pobytu krótkoterminowego. Państwa członkowskie i Tonga zastrzegają sobie prawo do odmowy wjazdu i pobytu krótkoterminowego na ich terytorium, jeśli którykolwiek z powyższych warunków nie jest spełniony.

               4.
                     Zniesienie wiz obowiązuje niezależnie od środka transportu wykorzystywanego do przekroczenia granic Umawiających się Stron.

               5.
                     Kwestie nieobjęte niniejszą Umową są regulowane prawem unijnym, prawem krajowym państw członkowskich i prawem krajowym Tonga.

               ARTYKUŁ 4

               Czas pobytu

               1.
                     Obywatele Unii mogą przebywać na terytorium Tonga przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               2.
                     Obywatele Tonga mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Tonga mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.

               3.
                     Niniejsza Umowa nie ma wpływu na możliwość przedłużenia przez Tonga i państwa członkowskie okresu pobytu ponad okres 90 dni zgodnie z prawem krajowym oraz prawem unijnym.

               ARTYKUŁ 5

               Terytorialny zakres stosowania

               1.
                     W przypadku Republiki Francuskiej niniejszą Umowę stosuje się tylko do jej europejskiego terytorium.

               2.
                     W przypadku Królestwa Niderlandów niniejszą Umowę stosuje się tylko do jego europejskiego terytorium.

               ARTYKUŁ 6

               Wspólny komitet ds. zarządzania Umową

               1.
                     Umawiające się Strony powołują wspólny komitet ekspertów (zwany dalej „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii i przedstawiciele Tonga. Unię reprezentuje Komisja Europejska.

               2.
                     Komitet wykonuje między innymi następujące zadania:

               a)
                     monitorowanie wykonania niniejszej Umowy;

               b)
                     proponowanie zmian lub uzupełnień niniejszej Umowy;

               c)
                     rozstrzyganie sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy.

               3.
                     Posiedzenia komitetu zwoływane są w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne, na wniosek jednej z Umawiających się Stron.

               4.
                     Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               ARTYKUŁ 7

               Stosunek między niniejszą Umową a istniejącymi dwustronnymi umowami
                  między państwami członkowskimi a Tonga

               Niniejsza Umowa jest nadrzędna wobec wszelkich dwustronnych umów lub ustaleń zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Tonga w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii objętych niniejszą Umową.

               ARTYKUŁ 8

               Postanowienia końcowe

               1.
                     Niniejsza Umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie późniejszego z dwóch zawiadomień, w których Umawiające się Strony dokonają wzajemnej notyfikacji o zakończeniu tych procedur.

               Niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               2.
                     Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5.

               3.
                     Niniejszą Umowę można zmienić za pisemnym porozumieniem Umawiających się Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu ich wewnętrznych procedur, które są niezbędne w tym celu.

               4.
                     Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie wszystkich lub niektórych postanowień niniejszej Umowy, w szczególności ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę zdrowia publicznego, nielegalną imigrację lub ponowne wprowadzenie obowiązku wizowego przez jedną z Umawiających się Stron. O decyzji w sprawie zawieszenia stosowania niniejszej Umowy należy zawiadomić drugą Umawiającą się Stronę nie później niż dwa miesiące przed jej planowanym wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.

               5.
                     Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w drodze pisemnego zawiadomienia drugiej Strony. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego zawiadomienia.

               6.
                     Tonga może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               7.
                     Unia może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich swoich państw członkowskich.

               Sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest równie autentyczny.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII
                  I LIECHTENSTEINU

               Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Tonga, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące zniesienia wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak niniejsza Umowa.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI KATEGORII OSÓB PODRÓŻUJĄCYCH W CELU PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ZAROBKOWEJ,
                  O KTÓREJ MOWA W ART. 3 UST. 2 NINIEJSZEJ UMOWY

               Pragnąc zapewnić spójną wykładnię, Umawiające się Strony uzgadniają na potrzeby niniejszej Umowy, że kategoria osób prowadzących działalność zarobkową obejmuje osoby wjeżdżające w celu wykonywania działalności zawodowej lub pracy za wynagrodzeniem na terytorium innej Umawiającej się Strony jako pracownik lub dostawca usług.

               Kategoria ta nie obejmuje:

               –
                     przedsiębiorców, tj. osób podróżujących w celu rozmów biznesowych (bez zatrudnienia w państwie drugiej Umawiającej się Strony),

               –
                     sportowców lub artystów wykonujących działalność na zasadzie ad hoc,

               –
                     dziennikarzy wysłanych przez media działające w ich państwie zamieszkania oraz

               –
                     stażystów wewnątrz korporacji.

               Wdrażanie niniejszej deklaracji jest monitorowane przez wspólny komitet w ramach jego uprawnień na mocy art. 6 niniejszej Umowy. Komitet ten może zaproponować zmiany niniejszej deklaracji, jeżeli uzna je za konieczne na podstawie doświadczeń Umawiających się Stron.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI OKRESU 90 DNI W KAŻDYM OKRESIE 180-DNIOWYM, O KTÓRYM MOWA W ART. 4 NINIEJSZEJ UMOWY

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w każdym okresie 180-dniowym pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INFORMOWANIA OBYWATELI O UMOWIE DOTYCZĄCEJ ZNIESIENIA WIZ

               Uznając znaczenie zasady przejrzystości dla obywateli Unii Europejskiej i obywateli Tonga, Umawiające się Strony zgadzają się zapewnić rozpowszechnienie pełnych informacji o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz i związanych z nią kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               _________________

                     (1)
                  Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (2)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).


				|

		52013PC0580

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie uchylenia decyzji Rady 2007/124/WE, Euratom /* COM/2013/0580 final - 2013/0281 (APP) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
1.1. Wieloletnie ramy na lata 2007–2013
W obrębie wieloletnich ram na lata 2007–2013
ustanowiono ogólny program w sprawie bezpieczeństwa i ochrony wolności. Jego
podstawowym celem było zapewnienie skutecznej współpracy operacyjnej w walce z
terroryzmem, w tym jego skutkami, przestępczością zorganizowaną i
przestępczością w ogóle, wpieranie procesu gromadzenia danych wywiadowczych na
terenie Europy oraz zapobieganie przestępczości i terroryzmowi w celu
promowania idei bezpiecznego społeczeństwa opartego na praworządności.
Ze
względu na fakt, że cele te mają różne podstawy prawne zapisane w Traktatach i
opierają się na zdecydowanie zróżnicowanych systemach prawnych, ogólny program
składa się z dwóch różnych instrumentów prawnych. Po pierwsze, decyzją Rady
2007/125/WSiSW ustanowiono szczegółowy program „Zapobieganie i walka z
przestępczością” (zwany dalej „szczegółowym programem ISEC”). Szczegółowy
program obejmował cztery obszary tematyczne: zapobieganie przestępczości oraz kryminologię,
organa ścigania, ochronę świadków i udzielanie im wsparcia, a także ochronę
ofiar. Po drugie, decyzją Rady 2007/124/WE, Euratom ustanowiono szczegółowy
program „Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i innymi
rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa” (zwany dalej „szczegółowym programem
CIPS”). Jego nadrzędnym celem było udzielenie państwom członkowskim wsparcia w
zapobieganiu atakom terrorystycznym i innym zdarzeniom związanym z
bezpieczeństwem, w przygotowywaniu się na takie ataki i zdarzenia oraz w
ochronie ludności i infrastruktury krytycznej przed takimi atakami i
zdarzeniami.
1.2. Wieloletnie ramy na lata 2014–2020
Wsparcie finansowe na potrzeby współpracy
policyjnej, wymiany informacji i dostępu do nich, zapobiegania przestępczości
oraz walki z poważną i zorganizowaną przestępczością transgraniczną, w tym
terroryzmem, ochrony ludności i infrastruktury krytycznej przez zdarzeniami
związanymi z bezpieczeństwem oraz skutecznego zarządzania zagrożeniami i
kryzysami związanymi z bezpieczeństwem będzie zapewnione dzięki instrumentowi
finansowemu na rzecz wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i
zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego (zwanemu dalej „policją
FBW”) w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
W związku z powyższym dwa szczegółowe programy
ISEC oraz CIPS, w ramach których zapewnia się obecnie wsparcie finansowe w tej
dziedzinie polityki w obrębie ram wieloletnich na lata 2007–2013, muszą zostać
zniesione ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r., z zastrzeżeniem przepisów
przejściowych.
Jeżeli chodzi o szczegółowy program ISEC,
zostaje on zniesiony rozporządzeniem ustanawiającym policję FBW.
Jeżeli chodzi o szczegółowy program CIPS,
zastosowanie takiego samego rozwiązania nie było możliwe, ponieważ zniesienie
wymaga przyjęcia odrębnego aktu prawnego ze względu na różne zasady głosowania
wynikające z podwójnej podstawy prawnej (WE/Euratom). Jednak przepis końcowy
dotyczący wejścia w życie niniejszej decyzji został zredagowany w taki sposób,
że zniesienie szczegółowego programu CIPS zbiegnie się z wejściem w życie
rozporządzenia ustanawiającego policję FBW, tak jakby zniesienie szczegółowego
programu CIPS zostało określone w samym rozporządzeniu ustanawiającym policję
FBW. W związku z powyższym zniesienie szczegółowych programów CIPS i ISEC
będzie traktowane dokładnie w taki sam sposób.
2.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
2.1.        Treść proponowanego działania
W związku z powyższym Komisja wnosi o
uchylenie decyzji ustanawiającej szczegółowy program CIPS ze skutkiem od dnia 1
stycznia 2014 r.
2.2.        Podstawa prawna
Decyzja Rady 2007/124/WE, Euratom, została
przyjęta na podstawie art. 308 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską
oraz art. 203 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
Podstawę prawną niniejszego wniosku o
uchylenie wspomnianej powyżej decyzji stanowi art. 352 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 203 Traktatu ustanawiającego
Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
3.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma bezpośredniego wpływu na budżet
UE.
2013/0281 (APP)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie uchylenia decyzji Rady 2007/124/WE,
Euratom
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, w szczególności jego art. 352,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską
Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego[1],
stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą
ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)       Decyzja Rady 2007/124/WE,
Euratom ustanawiająca na lata 2007–2013, jako część ogólnego programu w sprawie
bezpieczeństwa i ochrony wolności, szczegółowy program „Zapobieganie, gotowość
i zarządzanie skutkami terroryzmu i innymi rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa”
obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
(2)       Instrument finansowy na rzecz
wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz
zarządzania kryzysowego, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, został
ustanowiony na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.[2].
(3)       W związku z tym decyzja Rady
2007/124/WE, Euratom powinna stracić moc z dniem 1 stycznia 2014 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzja Rady 2007/124/WE traci moc z dniem 1
stycznia 2014 r.
Artykuł 2
1.         Niniejsza decyzja nie wpływa na
kontynuację ani na modyfikację projektów, w tym ich całkowite lub częściowe
zniesienie, do chwili ich zamknięcia ani pomocy finansowej zatwierdzonej przez
Komisję na podstawie decyzji Rady 2007/124/WE lub każdego innego aktu prawnego
mającego zastosowanie do tej pomocy w dniu 31 grudnia 2013 r.
2.         Przyjmując decyzje w sprawie
współfinansowania w oparciu o instrument finansowy na rzecz wspierania
współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz
zarządzania kryzysowego, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komisja
uwzględnia środki przyjęte na podstawie decyzji Rady 2007/124/WE, Euratom przed
[data publikacji w Dzienniku Urzędowym], mające skutki finansowe w
okresie objętym współfinansowaniem.
3.         Sumy przeznaczone na
współfinansowanie, zatwierdzone przez Komisję między dniem 1 stycznia 2011
r. a dniem 31 grudnia 2013 r., w odniesieniu do których w
terminie wyznaczonym na złożenie sprawozdania końcowego nie przesłano do
Komisji dokumentów wymaganych do zamknięcia działań, są przez nią automatycznie
umarzane do dnia 31 grudnia 2017 r., co skutkuje koniecznością zwrotu
nienależnie wypłaconych kwot.
Kwoty dotyczące działań zawieszonych ze
względu na postępowania prawne lub odwołania administracyjne o skutku
zawieszającym nie są uwzględniane przy obliczaniu kwoty podlegającej
automatycznemu umorzeniu.
4.         Do dnia 30 czerwca 2015 r. państwa
członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie z oceny wyników i skutków
działań współfinansowanych na podstawie decyzji Rady 2007/124/WE, Euratom za
okres od 2011 r. do 2013 r.
5.         Komisja przedstawia Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie, do dnia 31 grudnia 2015 r., sprawozdanie z osiągniętych
wyników oraz ilościowych aspektów wdrażania decyzji Rady 2007/124/WE, Euratom
za okres od 2011 r. do 2013 r.
Artykuł 3
1.         Decyzja wchodzi w życie tego samego
dnia, co rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające, w ramach
Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument finansowy na rzecz wspierania
współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz
zarządzania kryzysowego (zwane dalej „rozporządzeniem ustanawiającym policję
FBW”).
2.         Jeżeli rozporządzenie ustanawiające
policję FBW wejdzie w życie przed opublikowaniem niniejszej decyzji w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej, decyzja ta wchodzi w życie w dniu następującym
po dniu jej publikacji.
Artykuł 4
Niniejsza
decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia […]
r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. C
[…] z […], s. […].
[2]               Wniosek
dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego, w
ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument finansowy na rzecz
wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz
zarządzania kryzysowego, COM(2011) 753.


Ważna informacja prawna

|

52005PC0161

Wniosek dotyczący decyzji Rady dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linii T25) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE  /* COM/2005/0161 końcowy */

	Bruksela, dnia 26.4.2005COM(2005) 161 końcowy.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy ( Zea mays L. linii T25) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE.(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1. Decyzją Komisji 98/293/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy ( Zea mays L. linii T25), postanowiono zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG, że udziela się zgody na wprowadzenie danego produktu do obrotu.2. W dniu 3 sierpnia 1998 r. władze francuskie wyraziły zgodę na wprowadzenie produktu do obrotu.3. Zgodnie z art. 35 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, która zastąpiła dyrektywę 90/220/EWG, procedury, które w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie nie zostały zakończone do dnia 17 października 2002 r., podlegają przepisom dyrektywy 2001/18/WE.4. Zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG w dniu 8 maja 2000 r. władze austriackie poinformowały Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy oraz podały uzasadnienie.5. Komitet Naukowy ds. Roślin uznał, iż informacje przedłożone przez Austrię nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny dokumentacji i w związku z tym nie stanowią podstawy do przeprowadzenia przeglądu pierwotnej opinii Komitetu w sprawie danego produktu.6. W dniu 9 stycznia oraz w dniach 9 i 17 lutego 2004 r. Austria przedłożyła Komisji dodatkowe informacje w celu wsparcia krajowych środków dotyczących kukurydzy linii T25.7. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał, iż przedłożone przez Austrię informacje nie zawierały nowych dowodów naukowych, które unieważniłyby ocenę ryzyka kukurydzy linii T25 dla środowiska naturalnego i uzasadniłyby zakaz jej stosowania i sprzedaży w Austrii.8. W takich okolicznościach wymagane jest zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, aby Komisja podjęła decyzję, zgodnie z procedurami określonymi w art. 30 ust. 2 dyrektywy, do której stosuje się art. 5-7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.9. Ponieważ zarówno Komitet Naukowy ds. Roślin jak i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznały, że produkt ten nie stanowi ryzyka dla zdrowia ludzkiego i środowiska, Komisja przygotowała projekt decyzji z wnioskiem o uchylenie przez Austrię środków dotyczących kukurydzy linii T25.10. Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji 1999/468/WE, projekt decyzji został przedłożony do zaopiniowania komitetowi powołanemu na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE.11. Po konsultacji w dniu 29 listopada 2004 r. komitet nie dostarczył żadnej opinii, co oznacza, że zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji 1999/468/WE Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte oraz poinformuje Parlament Europejski.12. Artykuł 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE stanowi, że Rada może, gdzie jest to stosowne w związku z takim stanowiskiem, podjąć decyzję na podstawie kwalifikowanej większości w ciągu ustalonego na trzy miesiące okresu zgodnie z art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE. Jeżeli w ciągu tego trzymiesięcznego okresu Rada kwalifikowaną większością oświadczy, że sprzeciwia się wnioskowi, Komisja zbada go ponownie; natomiast jeżeli po upływie tego okresu Rada nie przyjmie proponowanego aktu wykonawczego, ani nie wyrazi wobec niego sprzeciwu, wówczas akt wykonawczy zostaje przyjęty przez Komisję.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy ( Zea mays L. linii T25) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE(Tekst mający znaczenie dla EOG)(jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG[1], w szczególności jej art. 23 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzją Komisji 98/293/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy ( Zea mays L. T25) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG[2] postanowiono, że udziela się zgody na wprowadzenie do obrotu danego produktu.(2) W dniu 3 sierpnia 1998 r. władze francuskie wyraziły zgodę na wprowadzenie produktu do obrotu.(3) Zgodnie z art. 35 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, która zastąpiła dyrektywę 90/220/EWG[3], procedury, które w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie nie zostały zakończone do dnia 17 października 2002 r., podlegają przepisom dyrektywy 2001/18/WE.(4) W dniu 8 maja 2000 r. Austria poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i wprowadzania do obrotu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy i zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG uzasadniła swoją decyzję.(5) Komitet Naukowy ds. Roślin uznał, iż przedłożone przez Austrię informacje nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny dokumentacji i w związku z tym nie stanowią podstawy do przeprowadzenia przeglądu pierwotnej opinii Komitetu w sprawie danego produktu.(6) W dniu 9 stycznia oraz w dniach 9 i 17 lutego 2004 r. Austria przedłożyła Komisji dodatkowe informacje w celu wsparcia krajowych środków dotyczących kukurydzy linii T25.(7) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał, iż informacje przedłożone przez Austrię nie zawierały nowych dowodów naukowych, które unieważniałyby ocenę ryzyka kukurydzy linii T25 dla środowiska naturalnego i uzasadniałyby zakaz jej stosowania i sprzedaży w Austrii.(8) W tych okolicznościach nie ma powodu, by stwierdzić, że produkt ten stanowi ryzyko dla zdrowia ludzkiego i środowiska.(9) Austria powinna zatem uchylić te środki.(10) Komitet ustanowiony na podstawie art. 30 dyrektywy 2001/18/WE nie przekazał opinii w sprawie środków ustanowionych w projekcie decyzji Komisji po konsultacjach z nią w dniu 29 listopada 2004 r. zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2 wymienionej dyrektywy,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Środki podjęte przez Austrię w celu wprowadzenia zakazu stosowania i sprzedaży genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy zatwierdzonej do wprowadzenia do obrotu decyzją 98/293/WE, zgodnie z przepisami art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, są nieuzasadnione.Artykuł 2Austria podejmuje niezbędne kroki w celu spełnienia wymogów niniejszej decyzji najpóźniej w ciągu 20 dni po przedłożeniu zgłoszenia.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii.Sporządzono w Brukseli, dniaW imieniu RadyPrzewodniczący

[1] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1.

[2] Dz.U. L 131 z 5.5.1998, str. 30.

[3] Dz.U. L 117 z 8.5.1990, str. 15.