               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.9.2015
            COM(2015) 488 final
            2015/0237(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 66. sesji Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

                  Pismem z dnia 7 września 2015 r. skierowanym do przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) szef delegatury Unii Europejskiej przy ONZ w Genewie wystąpił o zbadanie możliwości aktualizacji zasad uczestnictwa Unii Europejskiej w organach zarządzających UNHCR, tak aby Unia Europejska mogła przewidzieć swój potencjalny udział w nieformalnych konsultacjach przygotowawczych. Aby uwzględnić ten wniosek, oczekuje się, że Komitet Wykonawczy UNHCR zostanie wezwany do przyjęcia zmian w regulaminie wewnętrznym na swojej 66. sesji, która ma odbyć się w dniach 5–9 października 2015 r. Art. 46 regulaminu wewnętrznego Komitetu Wykonawczego UNHCR przewiduje, że Komitet Wykonawczy może zmienić którąkolwiek z tych zasad. Art. 26 regulaminu wewnętrznego Komitetu Wykonawczego UNHCR przewiduje, że decyzje Komitetu Wykonawczego UNHCR są podejmowane większością głosów członków obecnych i głosujących. Członkami Komitetu Wykonawczego UNHCR są wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej z wyjątkiem Litwy i Malty. Na mocy decyzji Komitetu Wykonawczego UNHCR, ostatnio zaktualizowanej na 64. sesji w dniach 29 września – 3 października 2014 r. (A/AC.96/1143), Unia Europejska jest jedną z organizacji międzyrządowych, które na zaproszenie Wysokiego Komisarza wysyłają obserwatora do udziału w jego posiedzeniach publicznych (art. 38), w związku z czym nie uczestniczy w przyjmowaniu decyzji przez Komitet Wykonawczy UNHCR.

               2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

                  Zmiany do regulaminu Komitetu Wykonawczego UNHCR załączone do niniejszego wniosku zostały zaproponowane przez przewodniczącego Komitetu Wykonawczego UNHCR, na wniosek Prezydium Komitetu Wykonawczego UNHCR, w piśmie z dnia 11 września 2015 r. skierowanym do członków Komitetu Wykonawczego UNHCR i dotyczącym dostosowania się do wniosku, z jakim szef delegatury Unii Europejskiej przy ONZ w Genewie wystąpił w piśmie z dnia 7 września 2015 r. skierowanym do przewodniczącego Komitetu Wykonawczego UNHCR.

                  W kwietniu 2013 r. Komisja poinformowała Radę o swojej strategii na rzecz stopniowej poprawy statusu Unii Europejskiej w organizacjach międzynarodowych i na innych forach, zgodnie z celami Traktatu z Lizbony. W dniach 9 kwietnia i 10 września 2014 r. Komisja poinformowała Komitet Stałych Przedstawicieli (COREPER) o zamiarze wznowienia wysiłków w celu uzyskania dla Unii Europejskiej dodatkowych praw do uczestnictwa w formalnych i nieformalnych organach UNHCR. W dniach 25–26 września 2014 r. Rada przyjęła stanowisko w sprawie uzgodnień dotyczących dodatkowych praw Unii Europejskiej do uczestnictwa w formalnych i nieformalnych organach UNHCR, w którym określono, że „[o]d wielu lat Unia Europejska jest w ramach UNHCR jednym z kluczowych podmiotów – jako ważny darczyńca w dziedzinie pomocy humanitarnej i pomocy rozwojowej – z uwagi na swoje działania w zakresie ochrony międzynarodowej, w tym przesiedleń, a także dzięki wspieraniu solidnych systemów azylowych poprzez ustanowienie wspólnego europejskiego systemu azylowego. Ta rola w ostatnich latach staje się coraz istotniejsza. Dlatego też należy poprawić obecny status Unii Europejskiej względem UNHCR. Rada jest zdania, że należy dążyć do nowych uzgodnień, dzięki którym Unii Europejskiej przyznano by dodatkowe prawa do uczestnictwa, a zwłaszcza prawo do udziału w zamkniętych posiedzeniach odbywających się w celu omówienia kluczowych kwestii dotyczących polityki i zarządzania.”. Stanowisko stanowi także, że „Rada zwraca się do Komisji, by w ścisłym porozumieniu z Wysokim Przedstawicielem zwróciła się do UNHCR w tej sprawie, mając na uwadze posiedzenie Komitetu Wykonawczego UNHCR, które odbędzie się w październiku.”
                     1

                  Dnia 2 i 16 września 2015 r. Komisja poinformowała COREPER o wynikach tych kontaktów. Komisja uznaje, że w tym przypadku nie istnieje wymóg przyjęcia decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Ze względu na debatę na forum COREPER w dniu 16 września 2015 r. i 24 września 2015 r. Komisja wyjątkowo występuje jednak z obecnym wnioskiem, zakładając, że Rada przyjmie wniosek w odpowiednim czasie do 66. sesji Komitetu Wykonawczego UNHCR w dniach 5–9 października 2015 r.

                  Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie zmiany regulaminu wewnętrznego Komitetu Wykonawczego i pozostaje bez uszczerbku dla zakresu odpowiedzialności i kompetencji Komisji i wysokiego przedstawiciela na podstawie art. 220 TFUE.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

                  Niniejszy wniosek nie ma żadnego wpływu na budżet UE.

               2015/0237 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 66. sesji Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 78 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia jest jednym z kluczowych podmiotów w dziedzinie podlegającej mandatowi Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR), zarówno ze względu na swoją działalność w dziedzinie międzynarodowej ochrony, w tym unijną politykę przesiedleń i utworzenie wspólnego europejskiego systemu azylowego, jak i jako główny darczyńca w dziedzinie pomocy humanitarnej i rozwojowej. Obecne zasady uczestnictwa w Komitecie Wykonawczym UNHCR nie odzwierciedlają jednak tej znaczącej roli.

               (2)Pismem z dnia 7 września 2015 r. skierowanym do przewodniczącego Komitetu Wykonawczego UNHCR szef delegatury Unii Europejskiej przy ONZ w Genewie wystąpił o zbadanie możliwości aktualizacji zasad uczestnictwa Unii Europejskiej w organach zarządzających UNHCR, tak aby Unia mogła przewidzieć swój potencjalny udział w nieformalnych konsultacjach przygotowawczych.

               (3)Pismem z dnia 11 września 2015 r., skierowanym do członków Komitetu Wykonawczego UNHCR, przewodniczący Komitetu Wykonawczego UNHCR, na wniosek Prezydium Komitetu Wykonawczego UNHCR, zaproponował zmianę regulaminu wewnętrznego Komitetu Wykonawczego UNHCR w celu dostosowania się do tego wniosku.

               (4)Art. 46 regulaminu wewnętrznego Komitetu Wykonawczego UNHCR przewiduje, że Komitet Wykonawczy może zmienić którąkolwiek z tych zasad.

               (5)Oczekuje się, że Komitet Wykonawczy UNHCR zostanie wezwany do przyjęcia tych zmian na swojej 66. sesji, która ma odbyć się w dniach 5–9 października 2015 r.

               (6)Członkami Komitetu Wykonawczego UNHCR są wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej z wyjątkiem Litwy i Malty.

               (7)Należy zatem określić stanowisko Unii w odniesieniu do przyjęcia tych zmian do regulaminu Komitetu Wykonawczego UNHCR,

               (8)Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla kompetencji Komisji na podstawie art. 220 TFUE.

               (9)Ponieważ Komitet Wykonawczy UNHCR zbierze się wkrótce po przyjęciu niniejszej decyzji, powinna ona wejść w życie z dniem przyjęcia.

               (10)[Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, te dwa państwa członkowskie powiadomiły o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.]

               LUB

               [Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, te dwa państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i nie są nią związane ani jej nie stosują.]

               LUB

               [Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Irlandia powiadomiła (pismem z dnia...) o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.]

               LUB

               [Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo powiadomiło (pismem z dnia...) o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.]

               (11)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii, w odniesieniu do przyjęcia zmian do regulaminu wewnętrznego Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, które to stanowisko ma zostać przedstawione przez państwa członkowskie będące członkami Komitetu Wykonawczego UNHCR, działające wspólnie w interesie Unii Europejskiej, zostało określone w załączniku do niniejszej decyzji.

               Niewielkie zmiany do załączonej zmiany mogą zostać przyjęte bez kolejnej decyzji Rady.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Stanowisko w sprawie uzgodnień dotyczących dodatkowych praw Unii Europejskiej do uczestnictwa w formalnych i nieformalnych organach Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) z dnia 24/25 września 2014 r., pkt 1 i 2, 13046/1/14 REV1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.9.2015
            COM(2015) 488 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 66. sesji Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego decyzji Rady

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 66. sesji Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców

               Państwa członkowskie będące członkami Komitetu Wykonawczego UNHCR popierają przyjęcie poniższej poprawki do regulaminu wewnętrznego Komitetu Wykonawczego UNHCR:

               „Niniejszym art. 33 regulaminu wewnętrznego Komitetu Wykonawczego Programu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (A/AC.96/187/Rev.7) otrzymuje brzmienie:

               „Posiedzenia Komitetu są jawne, chyba że Komitet postanowi inaczej. Przewodniczący, po zasięgnięciu opinii Komitetu, może zaprosić wyspecjalizowane agencje, fundusze i programy ONZ oraz organizacje międzyrządowe do udziału w zamkniętych posiedzeniach, na podstawie ich wiedzy fachowej i wkładu w prace Komitetu.”. ”


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.10.2015
            COM(2015) 501 final
            2015/0240(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady ds. Handlu Usługami Światowej Organizacji Handlu, w celu zatwierdzenia preferencyjnego traktowania wykraczającego poza dostęp do rynku oferowanego jednostronnie przez Unię Europejską na rzecz usług i usługodawców z krajów najsłabiej rozwiniętych na podstawie zwolnienia przyznanego w odniesieniu do usług z LDC

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Przyczyny i cele wniosku

               Przedstawioną we wniosku decyzję Rady podejmuje się w kontekście zwolnienia przyznanego przez WTO w odniesieniu do usług z krajów najsłabiej rozwiniętych(LDC). Zwolnienie w odniesieniu do usług
                  1
                umożliwia członkom WTO przyznawanie krajom najsłabiej rozwiniętym jednostronnych preferencji w odniesieniu do usług i wymaga wyrażenia przez Radę ds. Handlu Usługami zgody na zgłoszone preferencje przyznane w odniesieniu do środków innych niż opisane w art. XVI GATS (dostęp do rynku).

               W dniu 23 lipca 2015 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący decyzji Rady
                  2
                określającej stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska na forum Rady ds. Handlu Usługami w ramach Światowej Organizacji Handlu w sprawie akceptacji preferencji zgłoszonych przez innych członków WTO w zakresie usług i usługodawców z krajów najsłabiej rozwiniętych, innych niż opisane w art. XVI GATS (dostęp do rynku).

               Proponowana decyzja Rady określa stanowisko Unii Europejskiej w Radzie ds. Handlu Usługami, aby Unia mogła żądać zatwierdzenia w odniesieniu do preferencyjnego traktowania wykraczającego poza dostęp do rynku, które Unia Europejska zamierza przyznać jednostronnie usługom i usługodawcom z krajów najsłabiej rozwiniętych.

               Planowane traktowanie, które ma być przyznawane LDC, przygotowano w oparciu o podejście przedstawione członkom WTO na spotkaniu Rady ds. Handlu Usługami na wysokim szczeblu w dniu 5 lutego 2015 r. oraz w oparciu o sygnał zamiaru zgłoszenia przesyłanych do WTO w dniu 30 lipca 2015 r.

               Spójność z przepisami obowiązującymi w tej i w innych dziedzinach polityki UE

               Podczas dziewiątej konferencji ministerialnej WTO na Bali, która odbyła się w dniach 3-6 grudnia 2013 r., UE przyłączyła się do konsensusu w sprawie przyjęcia decyzji dotyczącej wprowadzenia w życie zwolnienia przyznanego w odniesieniu do usług z LDC
                  3
               . UE pragnie przyczynić się do powodzenia nadchodzącej dziesiątej konferencji ministerialnej WTO, która odbędzie się w grudniu 2015 r. w Nairobi, osiągnięcia postępów w negocjacjach prowadzonych w ramach dauhańskiej rundy rozwojowej oraz do wdrożenia pakietu z Bali, w tym jego części dotyczącej LDC. Przedstawiona we wniosku decyzja Rady jest częścią tego procesu wdrażania pakietu z Bali.

               Wspieranie rozwoju gospodarczego LDC poprzez preferencje, które mają być przyznane na podstawie zwolnienia, przyczyni się do realizacji celów Traktatu, który stanowi, że UE przyczynia się do harmonijnego rozwoju handlu światowego oraz określa wspólne strategie polityczne wspierające zrównoważony rozwój krajów rozwijających się
                  4
               . Proponowane zgłoszenie ułatwi również ukończenie części negocjacji prowadzonych w ramach dauhańskiej agendy rozwoju dotyczących usług.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               Podstawa prawna

                  Podstawę prawną decyzji Rady będącej przedmiotem wniosku stanowią artykuły 91, 100 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               Art. 218 ust. 9 TFUE stanowi, że gdy organ utworzony przez umowę międzynarodową ma przyjąć akt mający skutki prawne, Rada, na wniosek Komisji lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, przyjmuje decyzję ustalającą stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach tego organu. Podczas gdy zgłoszenie preferencji, które Unia zamierza przyznać krajom najsłabiej rozwiniętym, nie wywołuje skutków prawnych, obejmowałoby ono zobowiązania wykraczające poza dostęp do rynku, które wymagają zatwierdzenia w Radzie ds. Handlu Usługami, względem których stosuje się art. 218 ust. 9 decyzji. Przedmiotowe preferencje dotyczą obowiązków wynikających z Układu ogólnego w sprawie handlu usługami i mogą mieć znaczenie dla wszystkich sektorów usług, w tym dla usług transportowych. W związku z powyższym proponowana decyzja objęta jest zakresem art. 91, 100 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet.

               2015/0240 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady ds. Handlu Usługami Światowej Organizacji Handlu, w celu zatwierdzenia preferencyjnego traktowania wykraczającego poza dostęp do rynku oferowanego jednostronnie przez Unię Europejską na rzecz usług i usługodawców z krajów najsłabiej rozwiniętych na podstawie zwolnienia przyznanego w odniesieniu do usług z LDC

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. IX Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) określa procedury stosowane przy przyznawaniu zwolnień dotyczących wielostronnych porozumień handlowych w załącznikach 1A, 1B lub 1C do tego porozumienia i w załącznikach do nich.

               (2)Złożony został wniosek, zgodnie z którym członkowie WTO mieliby możliwość objęcia preferencyjnym traktowaniem usług i usługodawców z krajów najsłabiej rozwiniętych, bez jednoczesnego obowiązku objęcia takim samym traktowaniem podobnych usług i usługodawców wszystkich pozostałych członków WTO, poprzez wyjątkowe zastosowanie odstępstwa od obowiązków wynikających z art. II ust. 1 Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS). Decyzją Rady (2012/8/EU) z dnia 14 grudnia 2011 r. Rada przyjęła stanowisko Unii popierające przedmiotowe odstępstwo od obowiązków.

               (3)Zgodnie z pkt 1 i 2 decyzji ministerialnej WTO z dnia 17 grudnia 2011 r., upoważniającej członków WTO do objęcia takim preferencyjnym traktowaniem usług i usługodawców z krajów najsłabiej rozwiniętych przez okres 15 lat, (i) członkowie WTO przyznający na mocy tego zwolnienia preferencyjne traktowanie powinni zgłosić to Radzie ds. Handlu Usługami, (ii) a preferencyjne traktowanie dotyczące stosowania środków innych niż opisane w art. XVI GATS podlega zatwierdzeniu przez Radę ds. Handlu Usługami zgodnie z jej procedurami. Wymóg zatwierdzenia przez Radę ds. Handlu Usługami w odniesieniu do tych środków został powtórzony w ust. 1.3 decyzji ministerialnej WTO z dnia 7 grudnia 2013 r.

               (4)Decyzją Rady z dnia [] 2015 r. [] zostało ustalone stanowisko Unii dotyczące przyjęcia preferencji wykraczających poza zakres art. XVI GATS przyznanych przez innych członków WTO usługom i usługodawcom z krajów najsłabiej rozwiniętych będących członkami.

               (5)Oprócz przyjęcia preferencji przyznanych przez innych członków WTO, to, że Unia Europejska szuka zatwierdzenia dla preferencyjnego traktowania wykraczającego poza dostęp do rynku, które zamierza przyznać usługom i usługodawcom członków krajów najsłabiej rozwiniętych leży w interesie celów rozwojowych Unii Europejskiej i jest sposobem na ułatwienie zakończenia części negocjacji prowadzonych w ramach dauhańskiej agendy rozwoju dotyczących usług, ze szczególnym uwzględnieniem preferencji uwzględniających tymczasowy pobyt osób fizycznych w celu świadczenia usług, tak aby zachęcić do wypełniania zobowiązań dotyczących readmisji zgodnie z prawem międzynarodowym, wdrażanie obowiązujących umów o readmisji i zawieranie nowych, pod warunkiem współpracy krajów najsłabiej rozwiniętych z UE w zakresie zarządzania migracjami,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Unia będzie dążyć do zatwierdzenia przez Radę ds. Handlu Usługami WTO w odniesieniu do preferencyjnego traktowania, którym Unia zamierza objąć usługi i usługodawców z krajów najsłabiej rozwiniętych, w szczególności w odniesieniu do tych preferencji, które wykraczają poza dostęp do rynku określony w addendum do tej decyzji i zgodnie z decyzjami ministerialnymi WTO z dnia 17 grudnia 2011 r. (WT/L/847) i 7 grudnia 2013 r. (WT/L/918).

               Powyższe stanowisko zostanie przedstawione przez Komisję Europejską.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Takie zwolnienia są pozwoleniami przyznawanymi przez Radę Generalną lub Konferencję Ministerialną WTO, umożliwiającymi tymczasowe niestosowanie się do niektórych zobowiązań ustanowionych przez WTO, które normalnie obowiązują.

                     (2)
                  COM (2015)356.

                     (3)
                  WT/L/918.

                     (4)
                  Art. 205 i 206 TFUE oraz art. 21 TUE.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.6.2016
            COM(2016) 367 final
            2016/0168(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca Republikę Austrii i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Celem konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją z 1980 r.”), ratyfikowanej dotychczas przez 93 kraje, w tym przez wszystkie państwa członkowskie UE, jest przywrócenie status quo za pomocą zagwarantowania niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci dzięki systemowi współpracy między organami centralnymi wyznaczonymi przez umawiające się strony.

                  Zapobieganie uprowadzaniu dzieci stanowi zasadniczą część unijnej polityki propagującej prawa dziecka, stąd też Unia Europejska podejmuje na szczeblu międzynarodowym działania zmierzające do poprawy stosowania postanowień konwencji z 1980 r. i zachęca państwa trzecie do przystąpienia do niej.

                  Peru złożyło dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 28 maja 2001 r. Konwencja weszła w życie w Peru w dniu 1 sierpnia 2001 r.

                  Artykuł 38 ust. 4 konwencji z 1980 r. przewiduje, że konwencja ma zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożą oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                  Z uwagi na fakt, że kwestia uprowadzenia dziecka za granicę jest objęta wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii Europejskiej, decyzję o ewentualnym wyrażeniu zgody na przystąpienie Peru należy podjąć na poziomie UE w drodze decyzji Rady. Dlatego państwa członkowskie powinny złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Peru w interesie Unii Europejskiej.

                  Wyłączna kompetencja UE w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji z 1980 r. została potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którym konsultowano się z inicjatywy Komisji.

                  W opinii 1/13 z dnia 14 października 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że „wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzonej w Hadze dnia 25 października 1980 r., należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.”

                  Trybunał podkreślił konieczność jednolitości na szczeblu UE, aby uniknąć „zróżnicowanej geometrii” wśród państw członkowskich.

                  Konwencja z 1980 r. weszła już w życie między Peru a większością (25) państw członkowskich UE. Jedynie Austria, Dania i Rumunia nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Peru do tej konwencji.

                  W 2015 r. Peru poinformowało Komisję, że jest zainteresowane wejściem w życie konwencji również w odniesieniu do Austrii i Rumunii, które powinny zostać upoważnione przez Unię do wyrażenia zgody na przystąpienie Peru do konwencji z 1980 r.

                  Wyrażenie zgody przez Austrię i Rumunię sprawiłoby, że konwencja z 1980 r. obowiązywałaby między Peru a wszystkimi państwami członkowskimi UE z wyjątkiem Danii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W odniesieniu do kwestii uprowadzenia dziecka przez jednego z rodziców konwencja z 1980 r. jest międzynarodowym odpowiednikiem rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (tzw. rozporządzenia Bruksela II bis), które stanowi podstawę unijnej współpracy sądowej w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej
                     1
                  .

                  Jednym z głównych celów rozporządzenia jest zapobieganie uprowadzaniu dziecka z jednego państwa członkowskiego do innego dzięki ustanowieniu procedur gwarantujących szybki powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu. W tym celu w art. 11 rozporządzenia Bruksela II bis wprowadzono procedurę ustanowioną w konwencji z 1980 r. i uzupełniono ją poprzez wyjaśnienie pewnych aspektów, w szczególności w odniesieniu do wysłuchania dziecka, terminu na wydanie orzeczenia od wniesienia wniosku o powrót dziecka oraz podstawy odmowy powrotu dziecka. Ponadto w rozporządzeniu wprowadza się przepisy regulujące sprzeczne orzeczenia zarządzające powrót dziecka i orzeczenia odmawiające zarządzenia powrotu dziecka wydane w różnych państwach członkowskich.

                  Aby państwa członkowskie mogły polegać na wspólnych przepisach w przypadku uprowadzenia dziecka, Unia Europejska na szczeblu międzynarodowym popiera przystępowanie państw trzecich do konwencji z 1980 r.

                  Dnia 21 grudnia 2011 r. Komisja przyjęła 8 wniosków dotyczących decyzji Rady w celu wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej uprowadzenia dziecka 8 państw trzecich (Maroka, Singapuru, Federacji Rosyjskiej, Albanii, Andory, Seszeli, Gabonu i Armenii)
                     2
                  .

                  Między czerwcem a grudniem 2015 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła 7 decyzji w oparciu o wyżej wymienione wnioski
                     3
                  .

                  Niniejszy wniosek dotyczy państwa trzeciego (Peru), które przystąpiło do konwencji z 1980 roku przed ustanowieniem – poprzez przyjęcie rozporządzenia Bruksela II bis –zewnętrznej kompetencji UE w dziedzinie uprowadzenia dziecka za granicę.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Oprócz ogólnego celu, jakim jest rozwój współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne zgodnie z art. 81 TFUE, niniejszy wniosek jest powiązany z ogólnym celem zapisanym w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącym ochrony praw dziecka. System ustanowiony konwencją haską z 1980 r. ma na celu ochronę dziecka przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia dziecka przez rodzica i zapewnienie dziecku możliwości utrzymywania kontaktu z obojgiem rodziców, na przykład dzięki zapewnieniu skutecznego wykonywania praw do kontaktu z dzieckiem.

                  Niniejszy wniosek jest również spójny z promowaniem korzystania z mediacji przy rozstrzyganiu transgranicznych sporów rodzinnych. Dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych
                     4
                   ma zastosowanie między innymi do prawa rodzinnego w ramach wspólnej europejskiej przestrzeni sądowej. Konwencja haska z 1980 r. również zachęca do polubownego rozwiązywania sporów rodzinnych. Jeden z przewodników dotyczących dobrych praktyk w ramach konwencji haskiej z 1980 r., opublikowany przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, poświęcony jest korzystaniu z mediacji przy rozwiązywaniu międzynarodowych konfliktów rodzinnych dotyczących opieki nad dzieckiem, które wchodzą w zakres konwencji. Z inicjatywy Komisji wytyczne te zostały przetłumaczone na wszystkie języki UE inne niż angielski i francuski oraz na język arabski, aby wspierać dialog z krajami, które nie podpisały jeszcze konwencji oraz pomóc w poszukiwaniu konkretnych sposobów rozwiązywania problemów z krajami, które nie ratyfikowały konwencji
                     5
                  , w przypadku uprowadzenia dziecka za granicę.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Ze względu na fakt, że decyzja dotyczy umowy międzynarodowej, stosowną podstawą prawną jest art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wraz z art. 81 ust. 3. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

                  Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

                  •
                        Pomocniczość

                  Inicjatywa ta wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji UE zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE, co potwierdzono w opinii 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek został sporządzony na wzór przyjętych już decyzji Rady w tej samej sprawie i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest spójność działań UE w sprawach uprowadzenia dziecka za granicę, przez zagwarantowanie, że wszystkie państwa członkowskie zaakceptują przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r. w wyznaczonym czasie.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Na pytanie Komisji Austria i Rumunia odpowiedziały, że są gotowe do wyrażenia zgody na przystąpienie Peru do konwencji z 1980 r.

                  Z dyskusji przeprowadzonych na posiedzeniu ekspertów w dniu 15 stycznia 2016 r. wynika, że obecnie państwa członkowskie nie sprzeciwiają się wyrażeniu przez Austrię i Rumunię zgody na przystąpienie Peru do konwencji z 1980 r.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Biorąc pod uwagę, że konwencja weszła już w życie z 25 państwami członkowskimi, zdaniem ekspertów Komisji i państw członkowskich w takim przypadku nie ma potrzeby dokonywania szczegółowej oceny sytuacji w danym państwie trzecim.

                  Eksperci z państw członkowskich nie zasygnalizowali żadnych problemów ze stosowaniem konwencji z 1980 roku w odniesieniu do Peru.

               •Ocena skutków

                  Niniejszy wniosek nie ma znaczącego wpływu gospodarczego, społecznego ani wpływu na środowisko, które wymagałyby przeprowadzenia oceny skutków w ramach wytycznych Komisji Europejskiej dotyczących lepszego stanowienia prawa. Podobnie jak w przypadku siedmiu decyzji Rady przyjętych już w 2015 r., dotyczących zgody na przystąpienie niektórych państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r., nie ma konieczności przeprowadzenia oceny skutków, zważywszy na charakter tego aktu ustawodawczego. W istocie jedynym możliwym aktem jest decyzja Rady w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji z 1980 roku.

                  Przeprowadzenie szczegółowej oceny sytuacji w Peru zostało uznane za zbędne, ze względu na to, że konwencja weszła już w życie między Peru a 25 państwami członkowskimi UE, a Austria i Rumunia są gotowe wyrazić zgodę na przystąpienie Peru.

                  4.
                        WPŁYW NA BUDŻET

                  Decyzja będąca przedmiotem wniosku nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Ponieważ wniosek dotyczy jedynie upoważnienia niektórych państw członkowskich do wyrażenia zgody na przystąpienie Peru do konwencji z 1980 r., monitorowanie jego realizacji ograniczono do przestrzegania przez państwa członkowskie treści deklaracji oraz terminu jej złożenia i poinformowania o tym fakcie Komisji zgodnie z decyzją Rady.

               2016/0168 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca Republikę Austrii i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, w związku z art. 218,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  6
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)Unia przyjęła rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
                  7
                („rozporządzenie Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę („konwencja haska z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

               (4)Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stronami. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)Peru złożyło dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 28 kwietnia 2001 r. Konwencja weszła w życie w odniesieniu do Peru w dniu 1 sierpnia 2001 r.

               (11)Konwencja weszła już w życie między Peru a 25 państwami członkowskimi, z wyjątkiem Republiki Austrii, Królestwa Danii i Rumunii. Republika Austrii i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Peru zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)Republika Austrii i Rumunia powinny zatem zostać upoważnione do wyrażenia takiej zgody w interesie Unii i złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Peru zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Inne państwa członkowskie UE wyraziły już zgodę na przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r. i nie muszą składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia mają ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (13)Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (14)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Republika Austrii i Rumunia zostają niniejszym upoważnione w interesie Unii do wyrażenia zgody na przystąpienie Peru do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę („konwencja haska z 1980 r.”).

               2.
                     Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, złożą w interesie Unii nie później niż w dniu ...* oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r., w brzmieniu:

               „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Peru do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/... **.”.

               3.
                     Każde z państw członkowskich informuje Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia i przekazuje Komisji tekst oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.

               Artykuł 2

               Państwa członkowskie, które przed datą przyjęcia niniejszej decyzji złożyły oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r., nie składają nowych oświadczeń.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii i do Rumunii.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s.31.

                     (2)
                  COM (2011) 904, 908, 909, 911, 912, 915, 916, 917 przyjęte dnia 21 grudnia 2011 r.

                     (3)
                  Decyzja Rady (UE) 2015/1023 z dnia 15 czerwca 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/1024 z dnia 15 czerwca 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2354 z dnia 10 grudnia 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2355 z dnia 10 grudnia 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2356 z dnia 10 grudnia 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2357 z dnia 10 grudnia 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2358 z dnia 10 grudnia 2015 r. Decyzja dotycząca Gabonu jest tymczasowo wstrzymana do czasu wyznaczenia przez Gabon organu centralnego, zgodnie z art. 6 konwencji.

                     (4)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24.5.2008, s. 3)

                     (5)

                     https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (6)
                  Dz.U. C , , s. .

                     (7)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).


				|

		52013PC0903

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Chorwacji /* COM/2013/0903 final - 2013/0437 (NLE) */

			   	2013/0437 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w
Chorwacji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego
art. 126 ust. 6,
uwzględniając
wniosek Komisji,
uwzględniając
uwagi przedstawione przez Chorwację,
a także mając na
uwadze, co następuje:
(1)       Zgodnie z art. 126 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) państwa członkowskie
unikają nadmiernego deficytu budżetowego.
(2)       Pakt stabilności i
wzrostu opiera się na dążeniu do zapewnienia dobrego stanu
finansów państwa jako środka służącego umocnieniu
warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu
gospodarczego, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
(3)       Procedura nadmiernego
deficytu określona w art. 126 TFUE oraz wyjaśniona w
rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i
wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu[1]
(które jest częścią paktu stabilności i wzrostu),
przewiduje podjęcie decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu.
Załączony do Traktatu Protokół w sprawie procedury
dotyczącej nadmiernego deficytu zawiera dalsze postanowienia
dotyczące stosowania procedury nadmiernego deficytu. Szczegółowe
przepisy i definicje w zakresie stosowania postanowień tego protokołu
określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2009[2].
(4)       Zgodnie z art. 126 ust. 5
TFUE, jeżeli Komisja uzna, że w państwie członkowskim
istnieje nadmierny deficyt lub że taki deficyt może
wystąpić, kieruje opinię do danego państwa
członkowskiego i informuje o tym odpowiednio Radę. Uwzględniwszy
swoje sprawozdanie sporządzone zgodnie z art. 126 ust. 3 TFUE oraz
opinię Komitetu Ekonomiczno-Finansowego wydaną zgodnie z art. 126
ust. 4 TFUE, Komisja stwierdziła, że w Chorwacji istnieje nadmierny
deficyt. W związku z tym Komisja skierowała do Chorwacji
stosowną opinię i poinformowała o tym Radę w dniu 10
grudnia 2013 r.[3].
(5)       Zgodnie z art. 126 ust. 6
TFUE Rada powinna rozważyć ewentualne uwagi danego państwa
członkowskiego przed podjęciem decyzji o istnieniu nadmiernego
deficytu, którą powinno poprzedzać dokonanie ogólnej oceny. W
przypadku Chorwacji ta ogólna ocena prowadzi do poniższych wniosków.
(6)       Zgodnie ze zmianą
budżetu na 2013 r. i projektem budżetu na 2014 r.[4] przyjętym przez
rząd i przesłanym do parlamentu w dniu 14 listopada 2013 r.,
władze Chorwacji planują, że deficyt sektora instytucji
rządowych i samorządowych wyniesie 5,5 % PKB w 2013 r. (po tym gdy w 2012
r. wyniósł 5 % PKB) i oczekują następnie, że utrzyma
się na niezmienionym poziomie w 2014 r., a w latach 2015 i 2016
będzie się stopniowo obniżał. Opublikowana w dniu 5
listopada prognoza Komisji z jesieni 2013 r. przewiduje, że deficyt
sektora instytucji rządowych i samorządowych przekroczy znacznie
wartość referencyjną określoną w Traktacie na poziomie
3% PKB już w 2013 r., a w latach 2013-2015 wzrośnie do ponad 6 % PKB,
o ile nie zostaną podjęte środki zaradcze. Jak wskazano w
sprawozdaniu Komisji sporządzonym zgodnie z art. 126 ust. 3 TFUE, zarówno
deficyt planowany przez rząd, jak i deficyt prognozowany przez
Komisję przekraczają wartość referencyjną i nie
są zbliżone do tej wartości. Przekroczenie wartości
referencyjnej może być uznane za wyjątkowe w rozumieniu paktu na
rzecz stabilności i wzrostu. W szczególności, wynika ono ze znacznego
pogorszenia koniunktury gospodarczej w rozumieniu paktu stabilności i
wzrostu. Szacuje się, że poziom działalności gospodarczej
obniżył się o niemal 12 % od szczytowego poziomu, który
odnotowano w 2008 r. Prognozy przewidują, że realny PKB będzie w
dalszym ciągu spadał w 2013 r., a trend ten zacznie się powoli
odwracać dopiero w 2014 r. Wzrost produktu potencjalnego – szacowany przez
służby Komisji zgodnie ze wspólnie uzgodnioną metodyką –
zatrzymał się w 2009 r., a w 2010 roku przyjął
wartość ujemną i od tej pory pozostaje ujemny. Obliczona luka
produktowa (która odnotowywała wartość ujemną od 2009 r.)
ma się stopniowo domykać w okresie objętym prognozą, ale
pozostanie ujemna jeszcze przez cały rok 2015, co potwierdza, że
recesja ma głęboki charakter i przedłuża się.
Planowane przekroczenie wartości referencyjnej nie może być
jednak uznane za tymczasowe w rozumieniu paktu na rzecz stabilności i
wzrostu. Zgodnie z prognozami władz Chorwacji i prognozą Komisji z
jesieni 2013 r., deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych
pozostanie na poziomie znacznie przekraczającym wartość
referencyjną także w latach 2014 i 2015. Przewidziane w Traktacie
kryterium dotyczące deficytu nie jest zatem spełnione.
(7)       W projekcie budżetu na 2014
r. rząd przewiduje wzrost relacji długu do PKB z 58,1 % w 2013 r. do 62
% w 2014 r., a następnie do 64,1 % w 2015 r. i 64,7 % w 2016 r. Dane te
są nieznacznie wyższe od danych prognozowanych przez rząd w
wytycznych dotyczących polityki gospodarczej i budżetowej z
września 2013 r., zgodnie z którymi wskaźnik długu wyniesie 56,6
% w 2013 r., 60,6 % w 2014 r., 63,4 % w 2015 r. i 65,3% w 2016 r. W prognozie
służb Komisji z jesieni 2013 r. poziom wskaźnika długu
sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2013 r. przewidziano
na 59,7 %. Przy założeniu kontynuacji dotychczasowego kursu polityki
przewiduje się, że w 2014 r. wskaźnik zadłużenia
będzie wyższy niż 60 %, przekraczając tym samym
wartość referencyjną określoną w Traktacie na poziomie
60 % PKB. Zgodnie z obecnie dostępnymi informacjami, za sprawą
przeprowadzonej w listopadzie 2013 r. emisji obligacji denominowanych w USD
wskaźnik długu sektora instytucji rządowych i samorządowych
przekroczy próg 60 % PKB jeszcze przed końcem 2013 r. Art. 2 ust. 1a
rozporządzenia 1467/97 przewiduje, że wymóg w ramach kryterium
długu uznaje się również za spełniony, jeżeli prognozy
budżetowe Komisji wskazują na to, że wymagane zmniejszenie
różnicy względem wartości referencyjnej będzie miało
miejsce na przestrzeni trzech lat obejmujących dwa lata
następujące po ostatnim roku, dla którego są dostępne dane.
Prognozy władz Chorwacji, a także prognozy Komisji wskazują na
tendencję wzrostową wskaźnika zadłużenia; wzrost ten
wynika z utrzymującego się wysokiego deficytu i słabej
koniunktury gospodarczej i przewiduje się, że tendencja ta utrzyma
się przez cały okres objęty prognozą. Oznacza to, że
nie osiągnięto zgodności z wartością odniesienia
dotyczącą długu ani z zapisanym w Traktacie wymogiem
dotyczącym kryterium długu.
(8)       Zgodnie z postanowieniami
Traktatu, w swoim sprawozdaniu przygotowanym zgodnie z art. 126 ust. 3 TFUE
Komisja przeanalizowała także „istotne czynniki”. Zgodnie z art. 2
ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97, w przypadku krajów, których
wskaźnik zadłużenia przekracza wartość
referencyjną, „istotne czynniki” mogą zostać uwzględnione w
procesie podejmowania decyzji w sprawie spełnienia kryterium deficytu
wyłącznie wtedy, gdy deficyt sektora instytucji rządowych i
samorządowych pozostaje bliski wartości referencyjnej i gdy
przekroczenie przez niego tej wartości ma charakter tymczasowy – w
przypadku Chorwacji warunek ten nie jest spełniony. Istotne czynniki, w
szczególności głęboka i trwająca od dłuższego
czasu recesja w powiązaniu z niesprzyjającymi warunkami
zewnętrznymi, zostały uwzględnione przy ocenie dotyczącej
zgodności z kryterium dotyczącym długu. Czynniki te nie
wpłynęły na wniosek, zgodnie z którym określone w Traktacie
kryterium dotyczące długu nie jest spełnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z ogólnej oceny wynika,
że w Chorwacji istnieje nadmierny deficyt.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest
skierowana do Republiki Chorwacji.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6.
[2]               Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 1-9.
[3]               Wszystkie dokumenty związane z procedurą
nadmiernego deficytu dotyczącą Chorwacji dostępne są na
następującej stronie internetowej:
http://ec.europa.eu/economy_finance/economic_governance/sgp/deficit/countries/croatia_en.htm.
[4]               Projekt budżetu nie został przygotowany
zgodnie z metodologią ESA95. Szacowany
zgodnie z ESA95 deficyt w latach 2009-2012 będzie od 1,5 do 3,3 punktu
procentowego wyższy niż deficyt zgłoszony na podstawie
metodologii krajowej. Różnice te wynikają głównie z faktu,
że dotyczące deficytu dane opracowane zgodnie z ESA95 obejmują
także określone płatności z tytułu gwarancji,
założenia dotyczące długu oraz spłatę długu
wobec emerytów i rencistów.


|

52011PC0141

/* COM/2011/0141 końcowy - NLE 2011/0061 */  Wniosek DECYZJA RADY w sprawie przedłużenia statusu wspólnego przedsiębiorstwa dla Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG)

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 24.3.2011KOM(2011) 141 wersja ostateczna2011/0061 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie przedłużenia statusu wspólnego przedsiębiorstwa dla Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG)UZASADNIENIEPOSTANOWIENIA TRAKTATU EURATOM DOTYCZĄCE STATUSU WSPÓLNEGO PRZEDSIĘBIORSTWA1.  Artykuł 45 Traktatu Euratom przewiduje tworzenie wspólnych przedsiębiorstw, które Traktat definiuje jako przedsiębiorstwa o kluczowym znaczeniu dla rozwoju sektora jądrowego we Wspólnocie.Zgodnie z art. 46 Traktatu Euratom każdy projekt obejmujący ustanowienie wspólnego przedsiębiorstwa podlega ocenie ze strony Komisji.Komisja musi przekazać Radzie każdy projekt obejmujący ustanowienie wspólnego przedsiębiorstwa, wraz z uzasadnioną opinią.2.  Zgodnie z art. 47 do 49 Traktatu Euratom wspólne przedsiębiorstwa ustanawia się decyzją Rady na wniosek Komisji.RYS HISTORYCZNY STATUSU HKG JAKO WSPÓLNEGO PRZEDSIĘBIORSTWA ORAZ PROJEKTU THTR 300Przyczyny złożenia wniosku3.  Zadaniem Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG) była budowa, wyposażenie i eksploatacja elektrowni jądrowej w Uentrop (rejon Unna) w Republice Federalnej Niemiec. Miał to być prototypowy reaktor wysokotemperaturowy na paliwie torowym o mocy około 300 MWe (THTR 300). Dla realizacji powyższego zadania HKG wystąpiło o ustanowienie wspólnego przedsiębiorstwa.4.  Rada stwierdziła, że status HKG odpowiada postanowieniom Traktatu Euratom odnoszącym się do wspólnych przedsiębiorstw i że w tym czasie projekt HKG miał kluczowe znaczenie dla rozwoju sektora jądrowego we Wspólnocie, i w związku z tym przyznała HKG status wspólnego przedsiębiorstwa na okres 25 lat licząc od dnia 1 stycznia 1974 r.5.  HKG wystąpiło także o niektóre korzyści wymienione w załączniku III do Traktatu Euratom.Zważywszy, że6.  elektrownia jądrowa miała być budowana przez konsorcjum przedsiębiorstw wspólnotowych i prawie wyłącznie z zastosowaniem komponentów pochodzących ze Wspólnoty;7.  budowa elektrowni przyniosłaby znaczną poprawę procesów technicznych w zakresie produkcji energii elektrycznej na skalę przemysłową;8.  przyznanie HKG korzyści wymienionych w załączniku III do Traktatu zmniejszyłoby obciążenia finansowe i ograniczyłoby ryzyko gospodarcze związane z tego typu przedsiębiorstwami;9.  HKG miało udostępnić Wspólnocie nieopatentowane informacje zebrane w trakcie realizacji projektu budowy elektrowni jądrowej,Rada podjęła decyzję o przyznaniu niektórych korzyści wymienionych w załączniku III do Traktatu Euratom, w szczególności w formie zwolnienia z niektórych podatków. Korzyści te przyznano na okres czasu upływający trzy lata po ostatecznym odbiorze elektrowni przez przedsiębiorstwo.Pierwotne decyzje10.  W czerwcu 1974 r. Rada, działając na podstawie wniosków Komisji, przyjęła dwie decyzje:11.  decyzję Rady 74/295/Euratom z dnia 4 czerwca 1974 r.[1] w sprawie ustanowienia wspólnego przedsiębiorstwa Hochtemperatur- Kernkraftwerk GmbH (HKG);12.  decyzję Rady 74/296/Euratom z dnia 4 czerwca 1974[2] w sprawie przyznania korzyści wspólnemu przedsiębiorstwu Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG).Zmiany w pierwotnych decyzjach13.  Dnia 11 lipca 1983 r. zgromadzenie ogólne wspólnego przedsiębiorstwa podjęło decyzję o podwyższeniu kapitału zakładowego spółki. Podwyższenie kapitału wymogło zmianę statusu wspólnego przedsiębiorstwa.Wspólne przedsiębiorstwo wystąpiło także o rozszerzenie zwolnienia z podatku „ Kapitalverkehrsteuer ” przyznanego w 1974 r. od aktywów wniesionych zgodnie z wyżej wspomnianym podwyższeniem kapitału.14.  Zważywszy, że15.  zmiana statusu nie miała wpływu na przepisy odnoszące się do wspólnego przedsiębiorstwa i była zgodna z opracowaniem projektu;16.  a rozszerzenie zwolnienia podatkowego mogłoby zmniejszyć koszty finansowe, a tym samym ograniczyć ryzyko gospodarcze związane z takim przedsiębiorstwem,w lutym 1984 r. Rada przyjęła dwie decyzje dostosowujące decyzje z 1974 r. do warunków podwyższonego kapitału HKG:17.  decyzję Rady 84/104/Euratom z dnia 21 lutego 1984 r. zatwierdzająca zmianę statusu wspólnego przedsiębiorstwa HKG[3]18.  decyzję Rady 84/105/Euratom z dnia 21 lutego 1984 r. zmieniająca decyzję 74/296/Euratom w sprawie przyznania korzyści wspólnemu przedsiębiorstwu HKG[4].Doświadczenie z eksploatacji elektrowni jądrowej i przyczyny zmiany jej zadań19.  HKG ostatecznie uruchomiło THTR 300 dnia 1 czerwca 1987 r. Elektrownia działała do dnia 29 września 1988 r., kiedy to została zamknięta. W tym okresie działalność elektrowni była wielokrotnie wstrzymywana z powodu awarii.20.  Trudności ekonomiczne, techniczne oraz związane z zaopatrzeniem w paliwo, w połączeniu z problemami w uzyskaniu zezwolenia na ponowne uruchomienie elektrowni ze względu na niepewną sytuację finansową, poskutkowały podjęciem w dniu 1 września 1989 r. decyzji o ostatecznym zamknięciu elektrowni w trybie natychmiastowym.21.  Od tej pory zadaniem wspólnego przedsiębiorstwa było: zamknięcie reaktora, wyładunek paliwa z rdzenia, budowa betonowego sarkofagu i nadzór. Dnia 13 grudnia 1989 r. władze federalne, kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia, HKG i jego członkowie zawarli umowę o stopniowej likwidacji projektu THTR 300 pod nadzorem urzędu dozoru jądrowego. Umowa zawiera postanowienia dotyczące kwestii finansowych.Dalsze wnioski HKG22.  Zwolnienia podatkowe przyznane HKG decyzją 74/296/Euratom straciły ważność dnia 31 maja 1990 r., trzy lata po ostatecznym odbiorze elektrowni przez przedsiębiorstwo, który nastąpił dnia 1 czerwca 1987 r.23.  Pismami z dnia 9 lutego i 6 marca 1990 r. członkowie HKG złożyli wniosek o przedłużenie okresu obowiązywania przyznanych korzyści do czasu wygaśnięcia statusu HKG jako wspólnego przedsiębiorstwa oraz o dostosowanie korzyści do ówczesnej sytuacji przedsiębiorstwa, która wymagała dodatkowego wkładu finansowego uznanego, dla celów podatkowych, za wkład kapitałowy.24.  HKG realizowało program likwidacji elektrowni jądrowej do etapu betonowego sarkofagu i następnie zaproponowało realizację programu nadzoru nad przedmiotowymi instalacjami jądrowymi.25.  Rada stwierdziła, że we Wspólnocie nie ma równorzędnych programów i uznała realizację programu HKG za ważną ze względu na możliwość zdobycia użytecznego doświadczenia na potrzeby sektora jądrowego oraz dla dalszego rozwoju energii jądrowej we Wspólnocie.26.  Rada uznała także za wskazane współdziałanie z HKG w realizacji programów poprzez ograniczenie obciążeń finansowych i tym samym przedłużyła okres obowiązywania przyznanych korzyści.27.  Decyzją z dnia 16 listopada 1992 r.[5] Rada przedłużyła okres obowiązywania korzyści przyznanych HKG do czasu wygaśnięcia decyzji 74/295/Euratom.28.  Dnia 30 marca 1998 r. HKG wystąpiło do Komisji o przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa na kolejnych 25 lat.29.  W uzasadnieniu wniosku wskazano na znaczenie doświadczenia, jakie dzięki ostatecznemu zamknięciu i likwidacji działalności może zdobyć sektor jądrowy w Niemczech, w Europie i na całym świecie. Opinię tę oparto na tym, że THTR 300 jest największym reaktorem tego typu na świecie i że niepowtarzalna konfiguracja elektrowni, zwłaszcza w odniesieniu do sarkofagu, stanowi bezprecedensową możliwość zdobycia doświadczenia co do wyników i kosztów sarkofagu.30.  HKG poinformowało ponadto, że dnia 13 listopada 1989 r. Republika Federalna, kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia, HKG i jego członkowie zawarli umowę ramową na rzecz zakończenia ostatniej fazy projektu THTR 300. Umowa ta i aneks do umowy z dnia 18 grudnia 1996 r. regulują fazy działania do roku 2009, w tym określają kwestie finansowania działalności HKG.31.  Niemcy poparły wniosek HKG i stwierdziły, że rząd federalny popiera utrzymanie przyznanych zwolnień podatkowych.32.  Na podstawie otrzymanych informacji Komisja stwierdziła, że argumentacja przyjęta przez Radę w 1992 r. jest nadal aktualna; w szczególności działalność przedsiębiorstwa jest nadal taka sama oraz kontekst, w którym ono działa jest identyczny.33.  Ponieważ jednak umowy zawarte między Republiką Federalną, krajem związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, HKG oraz jego członkami dotyczące finansowania działalności HKG obowiązywały jedynie do dnia 31 grudnia 2009 r., Komisja zaproponowała, aby Rada, zgodnie z okresem czasu ustalonym między władzami Niemiec a HKG, zatwierdziła przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa oraz okresu obowiązywania korzyści przyznanych HKG na taki sam okres czasu, to znaczy do dnia 31 grudnia 2009 r.34.  Na podstawie wniosku Komisji Rada przedłużyła dnia 7 maja 2002 r. status wspólnego przedsiębiorstwa oraz okres obowiązywania korzyści przyznanych HKG do dnia 31 grudnia 2009 r.[6]ROZWÓJ SYTUACJI W OSTATNIM CZASIE35.  Pismem z dnia 26 kwietnia 2010 r. Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG), Hamm wystąpiło o dalsze przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa, ustanowionego pierwotnie decyzją 74/295/Euratom, który już raz został przedłużony decyzją Rady z dnia 7 maja 2002 r., na 11 lat licząc od dnia 1 stycznia 1999 r. Przedłużenie powinno także obejmować zwolnienia z podatku od przekazania gruntu, podatku gruntowego oraz podatku od zysków ze sprzedaży długoterminowych papierów wartościowych, które zostały przyznane w tym samym czasie.36.  HKG wystąpiło o przedłużenie aktualnego statusu na okres po dniu 31 grudnia 2009 r. na kolejnych 25 lat. W uzasadnieniu HKG przedstawiło w szczególności następującą argumentację:37.  Poprzez projekt obejmujący elektrownię jądrową z prototypowym reaktorem wysokotemperaturowym na paliwie torowym (THTR) HKG podjęło się realizacji na skalę przemysłową technologii reaktora wysokotemperaturowego, a także zbadania takiego rozwiązania pod kątem ekonomicznym, w celu zapewnienia w przyszłości Republice Federalnej Niemiec długoterminowego bezpieczeństwa dostaw energii.38.  Wiedza zdobyta dzięki doświadczeniu w produkcji energii elektrycznej ze źródeł jądrowych nie może ograniczać się wyłącznie do budowy i eksploatacji elektrowni jądrowej. Aby wiedza ta była kompletna, niezbędne jest zdobycie doświadczeń związanych z planowaniem zamknięcia, samym zamknięciem, betonowym sarkofagiem oraz likwidacją (w tym przypadku odnośnie do technologii reaktora wysokotemperaturowego).39.  Zdaniem HKG wiedza zdobyta w trakcie utrzymywania bezpiecznego zabezpieczenia (okres zabezpieczenia) i późniejszej likwidacji będzie miała ogromne znaczenie dla sektora jądrowego w Europie i na świecie, zwłaszcza obecnie, gdy ponownie wraca się do technologii reaktora wysokotemperaturowego w pracach nad reaktorami IV generacji, a tym samym należy włączyć poszczególne etapy zamykania, aby uzyskać kompletny obraz (koszt w całym cyklu).40.  Elektrownia THTR 300 jest największym reaktorem ze złożem usypanym na świecie ze zbiornikiem ciśnieniowym reaktora w postaci komory z betonu zbrojonego (RCRPV) oraz wbudowanym ceramicznym reflektorem neutronów i izolacją kanału przepływu gazów gorących.41.  Szczególny charakter bezpiecznie zabezpieczonej elektrowni daje jak do tej pory jedyną możliwość wyliczenia danych i kosztów dla „prawie pasywnego” bezpiecznego zabezpieczenia elektrowni z RCRPV, zwłaszcza w przypadku kosztów energii (wentylacja, osuszanie powietrza itp.), kosztów eksploatacyjnych, napraw i testów okresowych.42.  HKG spodziewa się uzyskania istotnych wniosków po ostatecznej likwidacji elektrowni, z demontażu elementów rdzenia reaktora metodami dostępu zdalnego (za pomocą robotów) i bezpośredniego. Ponadto usunięcie wewnętrznej powłoki RCRPV (nie wszystkie naprężacze mogą być rozluźnione w sposób jednakowy) i demontaż 550 Mg radiologicznie skażonych komponentów ceramicznych zainstalowanych wewnątrz RCRPV przyniesie nową wiedzę w zakresie likwidacji reaktorów wysokotemperaturowych.43.  HKG ma zamiar nadal udostępniać powyższe ustalenia państwom członkowskim UE.44.  Nadal nie wiadomo, kiedy nastąpi likwidacja – ważnym czynnikiem jest tutaj posiadanie odpowiedniego składowiska ukończonego i przygotowanego do odbioru – i dlatego wnioskuje się o przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa na kolejne 25 lat.45.  Nadrzędne znaczenie rozwoju sektora jądrowego we Wspólnocie, niezbędne, aby przyznać status „europejskiego wspólnego przedsiębiorstwa”, zostało uznane już w decyzji Rady z dnia 16 listopada 1992 r. w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania korzyści przyznanych wspólnemu przedsiębiorstwu HKG – to znaczy w momencie, gdy elektrownia THTR 300 była zamknięta. Uznano także brak porównywalnego przypadku we Wspólnocie, jeśli chodzi o programy zamknięcia elektrowni aż do etapu betonowego sarkofagu oraz zabezpieczenia i monitorowania w warunkach „elektrowni z betonowym sarkofagiem”. Ustalono także, że realizacja tych programów ma ogromne znaczenie dla zdobycia użytecznego doświadczenia na potrzeby sektora jądrowego oraz dla dalszego rozwoju energii jądrowej we Wspólnocie.46.  Projekt THTR 300 nadal otrzymywać będzie ogromne wsparcie ze strony rządu niemieckiego i władz Nadrenii Północnej-Westfalii. Ustalono to w umowie o stopniowej likwidacji projektu THTR 300 pod nadzorem urzędu dozoru jądrowego, zawartej w 1989 r., na podstawie której między innymi finansowana jest bieżąca eksploatacja THTR 300 po dniu 31 grudnia 2009 r.Oświadczenie rządu niemieckiego w sprawie wniosku HKG o przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa47.  W komunikacie skierowanym do Komisji Europejskiej rząd Niemiec popiera wniosek HKG w sprawie przedłużenia statusu wspólnego przedsiębiorstwa z następujących powodów:48.  HKG jest przedsiębiorstwem odpowiedzialnym za reaktor wysokotemperaturowy na paliwie torowym (THTR) w Hamm-Uentrop. Od 1989 r. THTR jest w fazie likwidacji mającej na celu całkowite zamknięcie elektrowni po długim etapie bezpiecznego zabezpieczania (przewiduje się 30 lat). Czas całkowitej likwidacji zależy między innymi od dostępności składowiska ostatecznego wysokoaktywnych odpadów promieniotwórczych, która z powodu niepewnej przyszłości składowiska w Gorleben nie jest w tej chwili do przewidzenia.49.  Można założyć, że faza bezpiecznego zabezpieczania THTR wykroczy poza obecnie planowany okres czasu. Faza ta jest finansowo zabezpieczona umową między rządem federalnym, krajem związkowym Nadrenia Północna-Westfalia i HKG. Okres obowiązywania tej umowy finansowej jest jednak ograniczony do dnia 31 grudnia 2017 r.50.  Spodziewana wyjątkowo długa faza bezpiecznego zabezpieczenia THTR, a zwłaszcza późniejsze prace związane z likwidacją zbiornika ciśnieniowego reaktora w postaci komory z betonu (SRB) z pewnością przyniosą nową wiedzę na temat likwidacji takich urządzeń. Także prace związane z likwidacją SRB, co do której obecnie nie istnieje żadne praktyczne doświadczenie, będą stanowić poważny element kosztowy. Dlatego niezbędne jest dalsze zaangażowanie HKG i jego wspólników, a także przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa.51.  Przedłużenie powinno zostać jednak przyznane tylko do dnia 31 grudnia 2017 r., a nie na kolejne 25 lat, o które wnioskuje HKG, ponieważ niemiecka umowa o finansowaniu jest ograniczona do tej daty.52.  Rząd federalny wnioskuje o takie ograniczenie czasowe, gdyż nie widzi powodów, aby oddzielić status wspólnego przedsiębiorstwa od okresu obowiązywania niemieckich umów o finansowaniu.53.  W związku z powyższym rząd federalny popiera przedłużenie statusu HKG jako wspólnego przedsiębiorstwa do dnia 31 grudnia 2017 r.WPŁYW NA BUDŻET54.  Wniosek nie ma wpływu na budżet UE.PODSUMOWANIE55.  Komisja uważa, że argumentacja przyjęta przez Radę w 2002 r. w kwestii przedłużenia statusu HKG jako wspólnego przedsiębiorstwa jest nadal obowiązująca; w szczególności działalność przedsiębiorstwa jest nadal taka sama oraz kontekst, w którym ono działa jest identyczny.56.  Umowy zawarte między Republiką Federalną Niemiec, krajem związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, HKG i jego członkami dotyczące finansowania działalności HKG obowiązują tylko do dnia 31 grudnia 2017 r.57.  W związku z tym Komisja proponuje, aby Rada, zgodnie z okresem czasu ustalonym między władzami Niemiec a HKG, zatwierdziła przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa do dnia 31 grudnia 2017 r.2011/0061 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie przedłużenia statusu wspólnego przedsiębiorstwa dla Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 49,uwzględniając wniosek Komisji[7],a także mając na uwadze, co następuje:58.  Decyzją 74/295/Euratom[8] Rada ustanowiła Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (zwane dalej „HKG”) jako wspólne przedsiębiorstwo na okres 25 lat licząc od dnia 1 stycznia 1974 r.59.  Zadaniem Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG) była budowa, wyposażenie i eksploatacja elektrowni jądrowej o mocy około 300 Mwe znajdującej się w Uentrop (rejon Unna) w Republice Federalnej Niemiec.60.  Po okresie eksploatacji w latach 1987-88 dnia 1 września 1989 r. elektrownia jądrowa została ostatecznie zamknięta ze względu na trudności techniczne i ekonomiczne.61.  Od tego czasu zadaniem HKG była realizacja programu likwidacji elektrowni jądrowej do etapu bezpiecznego zabezpieczenia, a następnie realizacja programu nadzoru nad zabezpieczonymi instalacjami jądrowymi.62.  Decyzją 92/547/Euratom z dnia 16 listopada 1992 r.[9], przedłużającą status „Kernkraftwerk Lingen GmbH” jako wspólnego przedsiębiorstwa, Rada stwierdziła, że brak jest równorzędnych programów we Wspólnocie, że realizacja tego programu jest ważna i że niesie możliwość zdobycia użytecznego doświadczenia na potrzeby sektora jądrowego oraz dla dalszego rozwoju energii jądrowej we Wspólnocie.63.  W celu realizacji tego zadania HKG wystąpiło o przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1999 r.64.  Decyzją 2002/355/Euratom z dnia 7 maja 2002 r.[10] Rada przedłużyła status HKG jako wspólnego przedsiębiorstwa do dnia 31 grudnia 2009 r., aby umożliwić HKG zakończenie programów likwidacji i nadzoru, głównie zmniejszając obciążenia finansowe.65.  Przedłużony okres odpowiadał okresowi obowiązywania umów zawartych między Republiką Federalną Niemiec, krajem związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, HKG i jego członkami dotyczących finansowania działalności HKG.66.  Pismem z dnia 26 kwietnia 2010 r. Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG), Hamm wystąpiło o dalsze przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa na kolejne 25 lat.67.  Przedłużenie statusu wspólnego przedsiębiorstwa powinno umożliwić HKG zakończenie realizacji programów likwidacji i nadzoru, głównie dzięki mniejszym obciążeniom finansowym.68.  Umowy zawarte między Republiką Federalną Niemiec, krajem związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, HKG i jego członkami dotyczące finansowania działalności HKG obowiązują tylko do dnia 31 grudnia 2017 r.69.  Status HKG jako wspólnego przedsiębiorstwa powinien zatem zostać przedłużony na taki sam okres czasu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 170.  Niniejszym przedłuża się na okres ośmiu lat, licząc od dnia 1 stycznia 2010 r., status wspólnego przedsiębiorstwa, w rozumieniu Traktatu, przyznany Hochtemperatur-Kernkraftwerk GmbH (HKG).71.  Zadaniem HKG jest realizacja programu likwidacji elektrowni jądrowej znajdującej się w Uentrop (rejon Unna) w Republice Federalnej Niemiec, aż do etapu bezpiecznego zabezpieczenia, a następnie realizacja programu nadzoru nad zabezpieczonymi instalacjami jądrowymi.Artykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich i HKG.Sporządzono w […] dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 165 z 20.6.1974, s. 7-13.[2] Dz.U. L 165 z 20.6.1974, s. 14-15.[3] Dz.U. L 58 z 29.2.1984, s. 35.[4] Dz.U. L 58 z 29.2.1984, s. 37.[5] Nieopublikowana.[6] Dz.U. L 123, 2002/355/Euratom z 9.5.2002, s. 53; Dz.U. L 123, 2002/356/Euratom z 9.5.2002, s. 54.[7][8] Dz.U. L 165 z 20.6.1974, s. 7.[9] Dz.U. L 352 z 2.12.1992, s. 9-12.[10] Dz.U. L 123 z 9.5.2002, s. 53.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.6.2016
            COM(2016) 313 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności na sfinansowanie natychmiastowych środków budżetowych służących zażegnaniu trwającego kryzysu związanego z migracją, uchodźcami i bezpieczeństwem

               UZASADNIENIE

               Rozporządzenie Rady (UE, EURATOM) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  1
                przewiduje uruchomienie instrumentu elastyczności w celu umożliwienia finansowania jasno określonych wydatków, których nie można było pokryć w ramach pułapów dostępnych w jednym lub kilku działach wieloletnich ram finansowych.

               Zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady nr 1311/2013 oraz pkt 12 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  2
                – po zbadaniu wszelkich możliwości realokacji środków i wyczerpaniu wszelkich nieprzydzielonych marginesów w ramach działu wydatków Bezpieczeństwo i obywatelstwo (dział 3) – Komisja wnosi o uruchomienie w 2017 r. instrumentu elastyczności, dla którego roczny pułap dostępnych środków wynosi 471 mln EUR (w cenach z 2011 r.), co odpowiada 530 mln EUR w cenach bieżących.

               Uruchomienie to dotyczy kwoty 530,0 mln EUR powyżej pułapu w dziale 3 wieloletnich ram finansowych, która to kwota zostanie przeznaczona na finansowanie działań wspierających zarządzanie kryzysem związanym z migracją, uchodźcami i bezpieczeństwem.

               Środki na płatności odpowiadające proponowanemu uruchomieniu instrumentu elastyczności obliczono w oparciu o zasady stosowane do płatności zaliczkowych, rozliczania płatności zaliczkowych i płatności salda końcowego w odniesieniu do poszczególnych rodzajów finansowanych działań, co przedstawiono w poniższej tabeli:

               (w mln EUR, według cen bieżących)

                        Rok

                        Środki na płatności związane z uruchomieniem instrumentu elastyczności na potrzeby działań służących zarządzaniu kryzysem związanym z uchodźcami w 2017 r.

                        2017

                        238,3

                        2018

                        91,0

                        2019

                        141,9

                        2020

                        58,8

                        Ogółem

                        530,0

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności na sfinansowanie natychmiastowych środków budżetowych służących zażegnaniu trwającego kryzysu związanego z migracją, uchodźcami i bezpieczeństwem

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  3
               , w szczególności jego pkt 12,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Instrument elastyczności ma umożliwiać finansowanie jednoznacznie określonych wydatków, które nie mogą zostać pokryte w ramach dostępnych pułapów dla jednego lub większej liczby działów.

               (2)Zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  4
                przewidziano pułap rocznej kwoty dostępnej na instrument elastyczności wynoszący 471 mln EUR (w cenach z 2011 r.).

               (3)Z uwagi na pilne potrzeby konieczne jest uruchomienie znacznych dodatkowych kwot na sfinansowanie środków służących złagodzeniu skutków trwającego kryzysu związanego z migracją, uchodźcami i bezpieczeństwem.

               (4)Po zbadaniu wszystkich możliwości realokacji środków w ramach pułapu wydatków w dziale 3 (Bezpieczeństwo i obywatelstwo) stwierdzono, że zachodzi konieczność uruchomienia instrumentu elastyczności w celu uzupełnienia środków finansowych w budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 powyżej pułapów w dziale 3 o kwotę 530,0 mln EUR w celu sfinansowania środków dotyczących migracji, uchodźców i bezpieczeństwa.

               (5)W oparciu o spodziewany profil płatności środki na płatności odpowiadające uruchomieniu instrumentu elastyczności powinny zostać rozłożone na kilka lat budżetowych i szacuje się je na kwotę: 238,3 mln EUR w 2017 r., 91,0 mln EUR w 2018 r., 141,9 mln EUR w 2019 r. oraz 58,8 mln EUR w 2020 r.

               (6)W celu skrócenia do minimum czasu potrzebnego na uruchomienie marginesu na nieprzewidziane wydatki niniejszą decyzję należy stosować od dnia 1 stycznia 2017 r.,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Na potrzeby budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 uruchamia się instrument elastyczności, aby udostępnić kwotę 530,0 mln EUR w postaci środków na zobowiązania w dziale 3 (Bezpieczeństwo i obywatelstwo).

               Wspomniana kwota zostanie wykorzystana na finansowanie środków służących zarządzaniu trwającym kryzysem związanym z migracją, uchodźcami i bezpieczeństwem.

               2.W oparciu o spodziewany profil płatności środki na płatności odpowiadające uruchomieniu instrumentu elastyczności wyniosą:

               a)238,3 mln EUR w 2017 r.;

               b)91,0 mln EUR w 2018 r.;

               c)141,9 mln EUR w 2019 r.;

               d)58,8 mln EUR w 2020 r.

               Konkretne kwoty w każdym roku budżetowym zostaną zatwierdzone zgodnie z roczną procedurą budżetową.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2017 r.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (2)
                  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (3)
                  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (4)
                  Rozporządzenie Rady (UE, EURATOM) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


Ważna informacja prawna

|

52005PC0392

Wniosek dotyczący decyzji Rady upoważniającej Niemcy do zawarcia ze Szwajcarią umowy uwzględniającej przepisy stanowiące odstępstwo od artykułów 2 i 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych  /* COM/2005/0392 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 26.8.2005COM(2005) 392 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYupoważniającej Niemcy do zawarcia ze Szwajcarią umowy uwzględniającej przepisy stanowiące odstępstwo od artykułów 2 i 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowychUZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |Podstawa i cele wniosku W piśmie zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 14 stycznia 2005 r. Niemcy zwróciły się z wnioskiem o upoważnienie na mocy art. 30 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej, do zawarcia ze Szwajcarią umowy uwzględniającej przepisy podatkowe stanowiące odstępstwo od art. 2 i 3 wspomnianej dyrektywy. Zgodnie z art. 30 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, Komisja w dniu 17 stycznia 2005 r. poinformowała pozostałe Państwa Członkowskie o złożonym wniosku oraz w piśmie z dnia 19 stycznia 2005 r. powiadomiła Niemcy, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku. |Kontekst ogólny Umowa między Niemcami a Szwajcarią dotyczy budowy i konserwacji mostu granicznego na Renie pomiędzy miejscowością Laufenburg (Badenia-Wirtembergia), a miejscowością Laufenburg (Aargau), łączącego niemiecką drogę federalną B 34 ze szwajcarską drogą kantonalną K 130. Umowa przewiduje, że towary i usługi dostarczane w celu budowy i konserwacji mostu będą podlegały szwajcarskiemu podatkowi od wartości dodanej, oraz że niemiecki podatek od wartości dodanej nie będzie pobierany od wymienionych dostaw. Umowa przewiduje również, że towary przywożone ze Szwajcarii do Niemiec będą zwolnione z podatku od wartości dodanej pod warunkiem, że zostaną użyte do budowy lub konserwacji wspomnianego mostu granicznego. Odstępstwo to nie ma zastosowania w przypadku towarów przywożonych w tym celu przez władze publiczne. Zgodnie z zasadami terytorialności, określonymi w dyrektywie 77/388/EWG, dostawy towarów i usług wykonane na terytorium Niemiec podlegałyby niemieckiemu podatkowi od wartości dodanej, natomiast taka sama praca wykonana na terytorium Szwajcarii nie byłaby objęta przepisami dyrektywy 77/388/EWG. Zastosowanie tych przepisów oznaczałoby podział prac w zależności od tego, na którym terytorium zostały wykonane. Wszystkie towary przywożone ze Szwajcarii do Niemiec do budowy lub konserwacji mostu podlegałyby także niemieckiemu podatkowi od wartości dodanej. Umawiające się Państwa uważają, że zastosowanie powyższych zasad spowodowałoby znaczne komplikacje podatkowe dla przedsiębiorstw odpowiedzialnych za przeprowadzenie omawianych prac. Uważają one zatem, że przepisy podatkowe uwzględnione w projekcie umowy są uzasadnione, ponieważ uproszczą one zobowiązania podatkowe przedsiębiorstw. Komisja uznaje, że proponowany sposób opodatkowania budowy i konserwacji oraz zwolnienie z podatku od wartości dodanej importowanych towarów przeznaczonych do użytku w czasie tych prac stanowi uproszczenie, które sprawi, że stosowanie zasad opodatkowania przez przedsiębiorstwa będzie łatwiejsze, niż w przypadku zastosowania zwykłych przepisów. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Należy przypomnieć, że Rada w kilku przypadkach udzieliła Niemcom upoważnienia do zawarcia z krajami trzecimi podobnych umów, dotyczących terenów przygranicznych, oraz że umowy te uwzględniały podobne do proponowanych przepisy podatkowe. |Zgodność z innymi dziedzinami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Nie dotyczy |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z wiedzy specjalistycznej pochodzącej ze źródeł zewnętrznych. |Ocena wpływu Wniosek dotyczący decyzji ma na celu uproszczenie poboru podatków w odniesieniu do budowy i konserwacji mostu granicznego, dlatego jego potencjalny wpływ na gospodarkę jest pozytywny. W każdym przypadku wpływ będzie ograniczony ze względu na wąski zakres odstępstwa. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Streszczenie proponowanego działania Upoważnienie Niemiec do zawarcia umowy ze Szwajcarią, uwzględniającej przepisy będące odstępstwem od szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w odniesieniu do terytorialnego zastosowania podatku VAT. |Podstawa prawna Artykuł 30 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku. |Zasada pomocniczości Wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. W związku z tym zasada pomocniczości nie ma zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Decyzja dotyczy upoważnienia przyznanego Państwu Członkowskiemu w odpowiedzi na jego własny wniosek i nie stanowi jakiegokolwiek zobowiązania. |Biorąc pod uwagę ograniczony zasięg odstępstwa, środek specjalny jest proporcjonalny do wyznaczonego celu. |Wybór instrumentów |Proponowane instrumenty: inne. |Inne środki nie byłyby odpowiednie z następującego(-ych) powodu(-ów): Zgodnie z art. 30 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, wyłącznie Rada może podjąć odpowiednią decyzję. |KONSEKWENCJE DLA BUDżETU |Jeżeli upoważnienie zostanie przyznane, projekt miałby całkowicie nieistotny wpływ na dochody własne Wspólnoty pochodzące z podatku od wartości dodanej. |1.  Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYupoważniającej Niemcy do zawarcia ze Szwajcarią umowy uwzględniającej przepisy stanowiące odstępstwo od artykułów 2 i 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[1], w szczególności jej art. 30,uwzględniając wniosek Komisji[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zgodnie z art. 30 ust. 1 dyrektywy 77/388/WE Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde Państwo Członkowskie do zawarcia z krajem trzecim umowy, która może zawierać odstępstwa od wspomnianej dyrektywy.(2) W piśmie zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 14 stycznia 2005 r. Niemcy zwróciły się z wnioskiem o upoważnienie do zawarcia ze Szwajcarią umowy w sprawie budowy i konserwacji mostu granicznego na Renie, pomiędzy miejscowością Laufenburg (Badenia-Wirtembergia), a miejscowością Laufenburg (Aargau).(3) Zgodnie z art. 30 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, Komisja pismem z dnia 17 stycznia 2005 r. poinformowała pozostałe Państwa Członkowskie o wniosku złożonym przez Niemcy. W piśmie z dnia 19 stycznia 2005 r. Komisja zawiadomiła Niemcy, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.(4) Umowa ma zawierać przepisy dotyczące podatku VAT, będące odstępstwem od art. 2 ust. 2 i art. 3 dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do towarów i usług dostarczanych w celu budowy i konserwacji mostu granicznego oraz towarów importowanych w tym celu.(5) Jeżeli odstępstwa od dyrektywy 77/388/EWG nie zostałyby przyznane, budowa i konserwacja przeprowadzona w Niemczech podlegałaby niemieckiemu podatkowi od wartości dodanej, natomiast prace wykonana w Szwajcarii nie byłyby objęte przepisami dyrektywy 77/388/EWG. Ponadto towary do budowy lub konserwacji mostu granicznego przywożone ze Szwajcarii do Niemiec podlegałyby niemieckiemu podatkowi VAT.(6) Zastosowanie powyższych standardowych zasad spowodowałoby znaczne komplikacje podatkowe dla przedsiębiorstw odpowiedzialnych za przeprowadzenie omawianych prac.(7) Odstępstwo to ma na celu uproszczenie poboru podatków od prac związanych z budową i konserwacją wspomnianego mostu.(8) Odstępstwo będzie miało całkowicie nieistotny wpływ na dochody własne Wspólnoty pochodzące z podatku VAT,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym upoważnia się Niemcy do zawarcia ze Szwajcarią umowy uwzględniającej przepisy stanowiące odstępstwo od szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG, która dotyczy budowy i konserwacji mostu granicznego na Renie pomiędzy miejscowością Laufenburg (Badenia-Wirtembergia) a miejscowością Laufenburg (Aargau).Przepisy podatkowe umowy będące odstępstwami są określone w art. 2 i 3.Artykuł 2W drodze odstępstwa od art. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG część mostu, która znajduje się na terytorium Niemiec uznaje się za część terytorium Szwajcarii do celów dostaw towarów i usług przeznaczonych do budowy i konserwacji mostu.Artykuł 3W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG, towary przywożone ze Szwajcarii do Niemiec nie będą podlegały podatkowi od wartości dodanej pod warunkiem, że zostaną użyte do budowy lub konserwacji mostu, o którym mowa w art. 1. Odstępstwo to nie ma zastosowania w przypadku towarów przywożonych w tym celu przez władze publiczne.Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.Sporządzono w Brukseli,W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/66/WE (Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 35).[2] Dz.U. C […] z […], str. […].


Ważna informacja prawna

|

52009PC0243

Wniosek decyzja Rady dotycząca niewłączenia metamu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Tekst mający znaczenie dla EOG)  /* COM/2009/0243 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 25.5.2009KOM(2009) 243 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYdotycząca niewłączenia metamu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję(Tekst mający znaczenie dla EOG)UZASADNIENIEZałączony projekt wniosku w sprawie decyzji Rady dotyczy niewłączenia metamu jako substancji czynnej do wykazu pozytywnego w załączniku I do dyrektywy Rady 91/414/EWG i wycofania z obrotu środków ochrony roślin zawierających tę substancję. Wniosek o niewłączenie jest oparty na kilku zagrożeniach stwierdzonych podczas dokonywania oceny tej substancji czynnej.W dyrektywie Rady 91/414/EWG ustanowiono zharmonizowane ramy dopuszczania i wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin. Substancje czynne, które mają być stosowane jako środki ochrony roślin, są oceniane i dopuszczane na poziomie wspólnotowym i włączane do załącznika I do dyrektywy. Poszczególne środki ochrony roślin zawierające substancje czynne są oceniane i dopuszczane przez państwa członkowskie w oparciu o zharmonizowane przepisy.Dane przedstawione przez przedstawicieli branży zostały wstępnie ocenione przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, w tym przypadku przez Belgię, która przedłożyła projekt sprawozdania z oceny. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności zorganizował wzajemny przegląd wstępnej oceny i dostarczył Komisji wnioski z oceny ryzyka dotyczące metamu dnia 26 listopada 2008 r.Podczas dokonywania oceny tej substancji czynnej wskazano na kilka zagrożeń. W szczególności nieodpowiednie badania dotyczące pozostałości oraz brak informacji na temat istotnego toksykologicznie zanieczyszczenia N,N'-dimetylotiomocznik (DMTU) nie pozwoliły wykazać dopuszczalności poziomu narażenia konsumenta. Ponadto, ze względu na częste stosowanie duża ilość zanieczyszczenia DMTU przedostaje się do otoczenia, a brak danych dotyczących jego dalszych losów w środowisku budzi zaniepokojenie.Projekt decyzji dotyczącej niewłączenia przedłożono w dniu 26 lutego 2009 r. Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, gdzie:-  11 państw członkowskich (100 głosów) głosowało za-  11 państw członkowskich (139 głosów) głosowało przeciw-  5 państw członkowskich (106 głosów) wstrzymało się od głosuKomitet nie wydał opinii. W związku z tym, zgodnie z art. 19 dyrektywy 91/414/EWG oraz zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE, wymaga się, aby Komisja przedstawiła Radzie wniosek dotyczący środków, jakie należy podjąć, a Rada w terminie trzech miesięcy ma podjąć decyzję większością kwalifikowaną.Projekt decyzji nie jest objęty prawem kontroli przysługującym Parlamentowi Europejskiemu (art. 8 decyzji Rady 1999/468/WE).WniosekDECYZJA RADYdotycząca niewłączenia metamu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję(Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin[1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że państwo członkowskie może, w okresie 12 lat od dnia notyfikacji wymienionej dyrektywy, zezwolić na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji, podczas gdy prowadzone są równocześnie stopniowe badania tych substancji w ramach programu prac.(2) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000[2] i (WE) nr 1490/2002[3] określają szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie, w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje metam.(3) Wpływ metamu na zdrowie człowieka i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 1490/2002 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiającego. Ponadto w rozporządzeniach tych wyznaczono państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które mają przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1490/2002. W przypadku metamu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Belgia, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 10 września 2007 r.(4) Sprawozdanie z oceny zostało zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz grupę roboczą ds. oceny Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i przedstawione Komisji w dniu 26 listopada 2008 r. w formie wniosków Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności z przeglądu w ramach oceny zagrożeń stwarzanych przez pestycydy dla substancji czynnej metam[4]. Sprawozdanie to zostało zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 26 lutego 2009 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego metamu, opracowanego przez Komisję.(5) Podczas dokonywania oceny tej substancji czynnej wskazano na kilka zagrożeń. W szczególności nieodpowiednie badania dotyczące pozostałości oraz brak informacji na temat istotnego toksykologicznie zanieczyszczenia N,N'-dimetylotiomocznik (DMTU) nie pozwoliły wykazać dopuszczalności poziomu narażenia konsumenta. Ponadto, ze względu na częste stosowanie duża ilość zanieczyszczenia DMTU przedostaje się do otoczenia, a brak danych dotyczących jego dalszych losów w środowisku budzi zaniepokojenie. W rezultacie, w oparciu o informacje udostępnione w wyznaczonym terminie, nie można było stwierdzić, że metam spełnia kryteria włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.(6) Komisja poprosiła powiadamiającego o przedstawienie uwag w odniesieniu do wyników przeglądu oraz o poinformowanie jej, czy powiadamiający nadal chce utrzymać wniosek o wydanie zezwolenia dla substancji. Powiadamiający przedstawił uwagi, które zostały dokładnie zbadane. Jednak mimo argumentów przedstawionych przez powiadamiającego nie udało się rozwiać istniejących obaw, a oceny dokonane na podstawie przedłożonych informacji i poddane ocenie w ramach posiedzeń ekspertów Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie wykazały, że można się spodziewać, by w ramach proponowanych warunków stosowania środki ochrony roślin zawierające metam zasadniczo spełniały wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) oraz b) dyrektywy 91/414/EWG.(7) Nie należy zatem włączać metamu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.(8) Należy podjąć odpowiednie środki, aby istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metam zostały wycofane w ustalonym czasie i że nie były odnawiane oraz aby nie były udzielane nowe zezwolenia na te produkty.(9) Dodatkowy okres przyznany przez państwa członkowskie na likwidację, składowanie, wprowadzanie do obrotu lub zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających metam powinien być ograniczony do dwunastu miesięcy w celu wykorzystania istniejących zapasów nie dłużej niż przez jeden kolejny sezon wegetacyjny, tak by rolnicy mieli dostęp do środków ochrony roślin zawierających metam przez 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.(10) Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia wniosku dla metamu, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, której szczegółowe zasady stosowania ustanowiono w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy[5], w celu ewentualnego włączenia go do załącznika I.(11) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustanowionym przez jego przewodniczącego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Metamu nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.Artykuł 2Państwa członkowskie dopilnowują, aby:a) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metam zostały wycofane do dnia [… INSERT DATE 6 MONTHS FROM THE DATE OF ADOPTION OF THIS DECISION] ;b) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metam nie były udzielane ani odnawiane począwszy od daty publikacji niniejszej decyzji.Artykuł 3Dodatkowy okres przyznany przez państwa członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie jak najkrótszy i upływa najpóźniej dnia [… INSERT DATE 18 MONTHS FROM ADOPTION OF THIS DECISION] .Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1.[2] Dz.U. L 55 z 29.2.2000, s. 25.[3] Dz.U. L 224 z 21.8.2002, s. 23.[4] Sprawozdanie naukowe EFSA (2008) 2003. Wnioski z przeglądu w ramach oceny zagrożeń stwarzanych przez pestycydy dla substancji czynnej metam, sfinalizowane 26 listopada 2008 r.[5] Dz.U. L 15 z 18.1.2009, s. 5.