|

52011PC0265

DECYZJA RADY w sprawie przedłużenia obowiązywania decyzji 2010/371/UE w sprawie zakończenia konsultacji z Republiką Madagaskaru na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE Wniosek DECYZJA RADY w sprawie przedłużenia obowiązywania decyzji 2010/371/UE w sprawie zakończenia konsultacji z Republiką Madagaskaru na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE  /* COM/2011/0265 końcowy - NLE 2011/0114 */

	UZASADNIENIEDnia 7 czerwca 2010 r. Rada Unii Europejskiej – po zakończeniu procedury konsultacji na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE – podjęła decyzję o zastosowaniu właściwych środków[1] w stosunku do Republiki Madagaskaru. Obowiązywanie tej decyzji, przyjętej na okres 12 miesięcy, wygasa z dniem 6 czerwca 2011 r.Właściwe środki przyjęte na mocy decyzji 2010/371/UE obejmują w szczególności zawieszenie wsparcia budżetowego, zawieszenie wykonania krajowego programu orientacyjnego w ramach 10. EFR oraz działań i płatności w ramach 9. EFR, w których uczestniczą bezpośrednio rząd i agencje rządowe. Środki te narzucają również przejęcie przez Komisję Europejską funkcji krajowego urzędnika zatwierdzającego dla EFR. Nie dotyczą one pomocy humanitarnej i doraźnej, ani projektów, które niosą bezpośrednią pomoc ludności.Od momentu przyjęcia decyzji wzrosło znaczenie dialogu wewnątrzmalgaskiego oraz wznowione zostały mediacje prowadzone przez SADC, które doprowadziły do przedstawienia harmonogramu bezstronnego i opartego na porozumieniu procesu przemian, mającego doprowadzić do wyjścia Madagaskaru z kryzysu. Proces przemian powinien zaowocować przeprowadzeniem wolnych i wiarygodnych wyborów, umożliwiających przywrócenie ładu konstytucyjnego w kraju. Harmonogram ten został parafowany w dniu 9 marca 2011 r. przez Wysoką Władzę Przejściową oraz wszystkie pozostałe partie polityczne biorące udział w negocjacjach za wyjątkiem ruchów sprzyjających były prezydentom Ratsirace, Zafiemu i Ravalomananie.W trakcie spotkania na szczycie trojki Organu SADC, które odbyło się w Livingstone w dniu 31 marca 2011 r. odnotowano opracowanie harmonogramu i podjęto zobowiązanie do konsolidacji i ochrony dotychczasowego dorobku, jednakże nie zatwierdzono jego treści, zalecając zwołanie nadzwyczajnego spotkania SADC na szczycie w celu przeprowadzenia dokładnej dyskusji.Zatwierdzenie harmonogramu przez SADC pociągnęłoby za sobą najprawdopodobniej zatwierdzenie go przez Unię Afrykańską, a następnie wspólnotę międzynarodową, w tym Unię Europejską.W związku z brakiem – na obecnym etapie – zatwierdzenia harmonogramu, a więc także widocznych postępów w opartym na porozumieniu procesie przemian w kierunku przywrócenia ładu konstytucyjnego, uzasadnione wydaje się przedłużenie okresu stosowania decyzji o 12 miesięcy bez uszczerbku dla regularnego poddawania jej w tym okresie przeglądowi.W celu przekazania przez UE partnerom malgaskim impulsu do nasilenia wysiłków na rzecz porozumienia proponowane jest wysłanie do władz malgaskich kolejnego pisma, którego treść stanowi załącznik do niniejszego komunikatu, podkreślającego, że UE zobowiązuje się do pomocy politycznej i finansowej w procesie przemian opartym na porozumieniu i będącym realizacją harmonogramu zatwierdzonego przez SADC, UA oraz wspólnotę międzynarodową. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę, że niniejsza decyzja dotyczy jedynie przedłużenia obowiązujących obecnie właściwych środków, bez zmiany ich treści, nie ma konieczności wprowadzania zmian do załącznika do decyzji 2010/371/UE. Na obecnym etapie ponowne otwarcie konsultacji z Republiką Madagaskaru na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE nie wydaje się konieczne.2011/0114 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie przedłużenia obowiązywania decyzji 2010/371/UE w sprawie zakończenia konsultacji z Republiką Madagaskaru na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UERADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.[2] i zmienioną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r.[3] (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP-UE”), w szczególności jej art. 96,uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania umowy o partnerstwie AKP–UE[4], w szczególności jej art. 3,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Doszło do pogwałcenia zasadniczych elementów umowy o partnerstwie AKP-UE, o których mowa w jej art. 9.2.  Zgodnie z art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE dnia 6 lipca 2009 r. rozpoczęto konsultacje z Madagaskarem, w których uczestniczyli przedstawiciele grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i w czasie których przedstawiciele Wysokiej Władzy Przejściowej nie przedstawili zadowalających propozycji ani zobowiązań.3.  W ramach prowadzonej przez SADC mediacji podjęto znaczące wysiłki, w których uczestniczyły wszystkie partie polityczne, na rzecz wyjścia z kryzysu politycznego, w tym w szczególności poprzez negocjacje harmonogramu, przedstawionego w ramach mediacji prowadzonej przez SADC, w którym mowa o procesie przemian opartym na porozumieniu zmierzającym do przeprowadzeniem wolnych i wiarygodnych wyborów, umożliwiających przywrócenie ładu konstytucyjnego.4.  Niemniej jednak dziś, po upływie 12 miesięcy Unia Europejska stwierdza, że mimo tych wszystkich działań wspomniany harmonogram nadal nie został podpisany przez zainteresowane strony, ani zatwierdzony przez SADC, Unię Afrykańską i wspólnotę międzynarodową. Uniemożliwia to w obecnej chwili proces przemian oparty na porozumieniu zmierzający do przywrócenia ładu konstytucyjnego, który jest konieczny do zmiany obecnie obowiązujących właściwych środków.5.  Okres stosowania decyzji 2010/371/UE kończy się z dniem 6 czerwca 2011 r. W związku z opisanym powyżej obecnym stanem rzeczy, należy okres ten przedłużyć o jeden rok, bez uszczerbku dla regularnego poddawania decyzji w tym okresie przeglądowi.PRZYJĘŁA NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W decyzji 2010/371/UE wprowadza się następujące zmiany:w art. 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie: „Decyzja pozostaje w mocy do dnia 6 czerwca 2012 r. bez uszczerbku dla regularnego poddawania jej w tym okresie przeglądowi.”Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKBruksela, dnia […] r.PROJEKT LISTU DO PREZYDENTA WYSOKIEJ WŁADZY PRZEJŚCIOWEJSzanowny Panie Prezydencie!Unia Europejska przywiązuje ogromną wagę do postanowień art. 9 umowy o partnerstwie AKP-UE. Poszanowanie praw człowieka, demokratycznych instytucji oraz praworządności, jako zasadnicze elementy umowy o partnerstwie, stanowią podstawę naszych stosunków.W piśmie z dnia 16 czerwca 2010 r. Unia Europejska poinformowała Pana o swej decyzji 2010/371/UE z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie zakończenia konsultacji prowadzonych na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE oraz przyjęcia „właściwych środków” w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. c) tej umowy.Unia Europejska ma świadomość, że od tego czasu działania wszystkich partii politycznych wspólnie zmierzały do znalezienia rozwiązania dla wyjścia z kryzysu politycznego panującego w kraju. Unia z dużym zainteresowaniem przyjmuje postępy związane z negocjacjami harmonogramu, przedstawionego w ramach mediacji prowadzonej przez SADC, w którym mowa o bezstronnym procesie przemian opartym na porozumieniu, który ma doprowadzić do wyjścia Madagaskaru z kryzysu i zaowocować przeprowadzeniem wolnych i wiarygodnych wyborów, umożliwiających przywrócenie ładu konstytucyjnego.Niemniej jednak dziś, po upływie 12 miesięcy, Unia Europejska stwierdza, że mimo tych wszystkich działań, wspomniany harmonogram nie został jeszcze podpisany przez zainteresowane strony, ani zatwierdzony przez SADC, Unię Afrykańską i wspólnotę międzynarodową. Uniemożliwia to w obecnej chwili proces przemian oparty na porozumieniu zmierzający do przywrócenia ładu konstytucyjnego, który jest warunkiem zmiany obecnie obowiązujących właściwych środków.W związku z powyższym Unia Europejska podjęła decyzję o przedłużeniu stosowania decyzji 2010/371/UE do dnia 6 czerwca 2012 r.Unia Europejska pragnie podkreślić, że pozostaje do dyspozycji, jeśli chodzi o udzielanie pomocy politycznej i finansowej w procesie przemian opartym na porozumieniu i będącym realizacją harmonogramu zatwierdzonego przez SADC, UA oraz wspólnotę międzynarodową. Równocześnie, udzielenie takiej pomocy ma dla niej ogromne znaczenie, ponieważ pomoże zakończyć długotrwały kryzy polityczny, który z każdym dniem ma coraz cięższe konsekwencje gospodarcze i społeczne dla ludności malgaskiej.Z wyrazami szacunkuW imieniu Unii Europejskiej [1] Dz.U. L 169 z 3.7.2010, s. 13.[2] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.[3] Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 1.[4] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376.


title: Wniosek decyzja Rady dotycząca tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linii T25) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)

text:
Ważna informacja prawna

|

52007PC0589

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 9.10.2007KOM(2007) 589 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYdotycząca tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linii T25) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)(przedstawion y przez Komisję)UZASADNIENIE1. Decyzją Komisji zatwierdzono na mocy części C dyrektywy 90/220/EWG[1] wprowadzenie do obrotu genetycznie zmodyfikowanej odmiany Zea mays L. linii T25, a władze francuskie wyraziły zgodę na wprowadzenie tego organizmu zmodyfikowanego genetycznie (GMO). Zgoda obejmuje wszystkie zastosowania produktu, czyli przywóz, przetworzenie na żywność i paszę oraz uprawę.2. Zgodnie z art. 16 (klauzula ochronna) dyrektywy 90/220/EWG Austria poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania lub ograniczenia wprowadzania do obrotu Zea mays L. linii T25 dla wszystkich zastosowań objętych zgodą udzieloną na mocy dyrektywy 90/220/EWG oraz uzasadniła swoją decyzję.3. Produkty pozyskane z Zea mays L. linii T25 (skrobia i wszystkie jej pochodne, olej surowy i rafinowany, wszystkie produkty wytworzone z Zea mays L. linii T25 w procesie obróbki cieplnej lub w procesie fermentacji oraz pasza wyprodukowana z Zea mays L. linii T25) są zatwierdzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 258/97[2] i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003[3]. Zastosowania te nie podlegają klauzuli ochronnej zgłoszonej przez Austrię.4. Skonsultowano się z Komitetem Naukowym ds. Roślin, który stwierdził, iż przedłożone przez Austrię informacje nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny zagrożenia tych organizmów zmodyfikowanych genetycznie, oraz które wymagałyby dokonania przeglądu pierwotnej opinii naukowej w sprawie bezpieczeństwa Zea mays L. linii T25.5. Dyrektywa 90/220/EWG została uchylona dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie[4].6. W styczniu 2004 r. Komisja poprosiła Austrię o ponowne rozpatrzenie swojej klauzuli ochronnej w świetle nowych ram prawnych oraz o dokonanie, stosownie do potrzeb, ponownego zgłoszenia na mocy dyrektywy 2001/18/WE.7. Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE Austria przedłożyła Komisji dodatkowe informacje na poparcie klauzuli ochronnej w jej obecnej formie.8. Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE Komisja jest zobowiązana podjąć decyzję zgodnie z procedurami określonymi w art. 30 ust. 2 tej dyrektywy, do której zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.9. Zgodnie z art. 28 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE zasięgnięto opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), powołanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady[5] zgodnie z którym zastąpił on właściwe komitety naukowe; w swojej opinii z dnia 8 lipca 2004 r. [6] urząd stwierdził, iż informacje przedłożone przez Austrię nie stanowiły nowych dowodów naukowych, które unieważniałyby ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego Zea mays L. linii T25 i uzasadniałyby zakaz jakim objęto w Austrii ten genetycznie zmodyfikowany organizm.10. Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji Rady 1999/468/WE, projekt decyzji Komisji zwracającej się do Austrii o uchylenie swojej krajowej klauzuli ochronnej został zatem przedłożony do zaopiniowania komitetowi powołanemu na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE.11. W dniu 29 listopada 2004 r. skonsultowano się z komitetem, który nie wydał żadnej opinii w sprawie klauzuli ochronnej, co oznacza, że na mocy art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wnioski dotyczące środków, które należy podjąć i powiadamia o tym Parlament Europejski.12. W dniu 24 czerwca 2005 r. zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Rada ds. Środowiska stanowiąc większością kwalifikowaną wyraziła sprzeciw wobec wniosku wymagającego od Austrii uchylenia swojej klauzuli ochronnej, w związku z czym Komisja ponownie rozpatrzy swoje wnioski.13. W swoim oświadczeniu Rada stwierdziła, że „nadal pozostaje margines niepewności dotyczącej krajowych środków ochronnych na rynku genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy […] T25” i wezwała Komisję do „gromadzenia dalszych danych dotyczących wyżej wymienionego organizmu zmodyfikowanego genetycznie i dokonania dalszej oceny, czy środki podjęte przez [Austrię] mające na celu zawieszenie wprowadzania [go] do obrotu, stosowane jako tymczasowy środek ostrożności, są uzasadnione i czy zezwolenie na wprowadzenie do obrotu takich organizmów nadal spełnia wymogi bezpieczeństwa zawarte w dyrektywie 2001/18/WE”.14. W listopadzie 2005 r. skonsultowano się z EFSA, aby określił, czy istnieją jakiekolwiek podstawy naukowe, aby sądzić, że dalsze wprowadzanie do obrotu Zea mays L. linii T25 może wpłynąć negatywnie na zdrowie ludzi lub na środowisko, na warunkach, na których udzielono zgody, uwzględniając w szczególności wszelkie informacje naukowe, które pojawiły się od czasu wydania poprzedniej opinii naukowej określającej bezpieczeństwo wspomnianego organizmu zmodyfikowanego genetycznie.15. W swojej opinii z dnia 29 marca 2006 r. (opublikowanej dnia 11 kwietnia 2006 r.)[7], po zbadaniu informacji przedłożonych przez Austrię EFSA uznał, iż obecnie dostępne dowody naukowe nie podtrzymują argumentów przedstawionych przez Austrię oraz stwierdził, że nie ma żadnego powodu by sądzić, iż dalsze wprowadzanie do obrotu Zea mays L. linii T25, na warunkach, na których udzielono zgody, może mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.16. Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłożyła Radzie wniosek wymagający od Austrii uchylenia swojej klauzuli ochronnej.17. W dniu 18 grudnia 2006 r. Rada ds. Środowiska stanowiąc większością kwalifikowaną wyraziła sprzeciw wobec wniosku.18. W swojej decyzji Rada odniosła się do oceny zagrożenia dla środowiska zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/18/WE i stwierdziła, że „w ocenie zagrożenia dla środowiska należy w bardziej systematyczny sposób uwzględnić różne struktury rolnicze i regionalne właściwości ekologiczne w Unii Europejskiej”.19. Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja może przedłożyć Radzie zmieniony wniosek, ponownie przedłożyć te same wnioski lub przedstawić projekt aktu prawnego na podstawie Traktatu.20. Decyzja Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczy wyłącznie środowiskowych aspektów klauzuli ochronnej, mianowicie upraw.21. Austria rozpoczęła zbieranie wszelkich istotnych dowodów naukowych, które jej zdaniem uzasadniają tymczasowe utrzymanie klauzuli ochronnej, w szczególności w odniesieniu do „różnych struktur rolniczych i regionalnych właściwości ekologicznych”, o których mowa w motywie 3 wyżej wymienionej decyzji Rady. Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE Austria jest proszona o dostarczenie Komisji wszystkich zebranych przez nią dowodów naukowych, jak również nowych ocen zagrożenia po ich dokonaniu, oraz o poinformowanie o tym wszystkich państw członkowskich.22. Na podstawie wniosku Austrii i jej oceny naukowej Komisja podejmie działania zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE dotyczące tych aspektów środka stosowanego przez Austrię.23. Aspekty dotyczące bezpieczeństwa żywości i paszy wyprodukowanej z Zea mays L. linii T25 objętej zgodą udzieloną na mocy dyrektywy 90/220/EWG (łącznie z przywozem i przetwarzaniem) są identyczne w całej Europie i zostały poddane ocenie przez EFSA, który stwierdził, że jest mało prawdopodobne, aby produkt ten miał negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt.24. W tych okolicznościach Komisja uważa, że należy zmienić wniosek w celu uwzględnienia wyłącznie aspektów zakazu austriackiego dotyczących żywności i paszy, czyli zakazu przywozu i przetwarzania nieprzetworzonych ziaren jako materiałów źródłowych do dalszego przetwarzania lub do bezpośredniego wykorzystania w żywności lub paszy.25. Dlatego zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedkłada Radzie zmieniony wniosek.WniosekDECYZJA RADYdotycząca tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży w Austrii zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy ( Zea mays L. linii T25) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny) (Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG[8], w szczególności jej art. 23 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzją Komisji 98/294/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy ( Zea mays L. linii T25) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG[9] postanowiono, że udziela się zgody na wprowadzenie do obrotu tego produktu.(2) W dniu 3 sierpnia 1998 r. władze francuskie wyraziły taką zgodę. Zgoda obejmuje wszystkie zastosowania produktu, czyli przywóz, przetworzenie na żywność i paszę oraz uprawę.(3) Zgodnie z art. 35 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, która zastąpiła dyrektywę 90/220/EWG[10], procedury w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie, które nie zostały zakończone do dnia 17 października 2002 r. podlegają przepisom dyrektywy 2001/18/WE.(4) W dniu 8 maja 2000 r. Austria poinformowała Komisję o swojej decyzji dotyczącej tymczasowego zakazu stosowania i sprzedaży Zea mays L. linii T25 dla wszystkich zastosowań i zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG uzasadniła swoją decyzję.(5) Produkty pozyskane z Zea mays L. linii T25 (skrobia i wszystkie jej pochodne, olej surowy i rafinowany, wszystkie produkty wytworzone z Zea mays L. linii T25 w procesie obróbki cieplnej lub w procesie fermentacji oraz pasza wyprodukowana z Zea mays L. linii T25) są zatwierdzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 258/97[11] i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003[12]. Zastosowania te nie podlegają klauzuli ochronnej zgłoszonej przez Austrię.(6) W dniu 20 lipca 2001 r. Komitet Naukowy ds. Roślin stwierdził, iż przedłożone przez Austrię informacje nie zawierały nowych istotnych dowodów naukowych, które nie zostały wzięte pod uwagę podczas pierwotnej oceny dokumentacji i w związku z tym nie stanowią podstawy do przeprowadzenia przeglądu pierwotnej opinii Komitetu w sprawie tego produktu.(7) W dniu 9 stycznia 2004 r. oraz w dniach 9 i 17 lutego 2004 r. Austria przedłożyła Komisji dodatkowe informacje na poparcie krajowych środków dotyczących kukurydzy linii T25.(8) Zgodnie z art. 28 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE Komisja zasięgnęła opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), powołanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady[13], zgodnie z którym zastąpił on właściwe komitety naukowe.(9) W dniu 8 lipca 2004 r. [14] EFSA uznał, EFSA uznał, iż informacje przedłożone przez Austrię nie zawierały nowych dowodów naukowych, wystarczających do unieważnienia oceny ryzyka dla środowiska naturalnego kukurydzy linii T25, uzasadniających zakaz stosowania i sprzedaży tego produktu w Austrii.(10) Jako że w tych okolicznościach nie było powodu, by twierdzić, że produkt ten stanowi ryzyko dla zdrowia ludzkiego lub środowiska, w dniu 29 listopada 2004 r. Komisja przedłożyła projekt decyzji wymagający od Austrii uchylenia swojej tymczasowej klauzuli ochronnej, do rozpatrzenia przez komitet ustanowiony na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2 wymienionej dyrektywy.(11) Jednakże Komitet ten nie wydał opinii i zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[15], Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć.(12) W dniu 24 czerwca 2005 r. zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE Rada stanowiąc większością kwalifikowaną odrzuciła ten wniosek.(13) W swoim oświadczeniu Rada stwierdziła, że „nadal pozostaje margines niepewności dotyczącej krajowych środków ochronnych na rynku genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy […] T25” i wezwała Komisję do „gromadzenia dalszych danych dotyczących wyżej wymienionego organizmu zmodyfikowanego genetycznie i dokonania dalszej oceny, czy środki podjęte przez [Austrię] mające na celu zawieszenie wprowadzania [go] do obrotu, stosowane jako tymczasowy środek ostrożności, są uzasadnione i czy zezwolenie na wprowadzenie do obrotu takich organizmów nadal spełnia wymogi bezpieczeństwa zawarte w dyrektywie 2001/18/WE”.(14) W listopadzie 2005 r. Komisja ponownie zasięgnęła opinii EFSA aby określił, czy istnieją jakiekolwiek podstawy naukowe, aby sądzić, że dalsze wprowadzanie do obrotu kukurydzy T25, na warunkach, na których udzielono zgody, mogłoby wpłynąć negatywnie na zdrowie ludzi lub na środowisko. Zwrócono się do EFSA, by uwzględnił w szczególności wszelkie informacje naukowe, które wynikły po wydaniu poprzedniej opinii naukowej określającej bezpieczeństwo tego organizmu zmodyfikowanego genetycznie.(15) W swojej opinii z dnia 29 marca 2006 r. [16] EFSA stwierdził, iż nie ma żadnego powodu by sądzić, że dalsze wprowadzanie do obrotu kukurydzy T25 na warunkach, na których udzielono zgody, może mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.(16) Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłożyła Radzie wniosek wymagający od Austrii uchylenia swojej klauzuli ochronnej.(17) Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE w dniu 18 grudnia 2006 r. Rada ds. Środowiska stanowiąc większością kwalifikowaną wyraziła sprzeciw wobec wniosku.(18) W swojej decyzji Rada odniosła się do oceny zagrożenia dla środowiska zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/18/WE i stwierdziła, że „w ocenie zagrożenia dla środowiska należy w bardziej systematyczny sposób uwzględnić różne struktury rolnicze i regionalne właściwości ekologiczne w Unii Europejskiej”.(19) Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłożyła zmieniony wniosek uwzględniający decyzję Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą wyłącznie aspektów środowiskowych klauzuli ochronnej, mianowicie upraw.(20) Austria rozpoczęła zbieranie wszelkich istotnych dowodów naukowych, które jej zdaniem uzasadniają tymczasowe utrzymanie klauzuli ochronnej, w szczególności w odniesieniu do „różnych struktur rolniczych i regionalnych właściwości ekologicznych”, o których mowa w motywie 3 wyżej wymienionej decyzji Rady. Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE Austria jest proszona o dostarczenie Komisji wszystkich zebranych przez nią dowodów naukowych, jak również nowych ocen zagrożenia po ich dokonaniu, oraz o poinformowanie o tym wszystkich państw członkowskich.(21) Na podstawie wniosku Austrii i jej oceny naukowej Komisja podejmie działania zgodnie z art. 23 dyrektywy 2001/18/WE dotyczące tych aspektów środka stosowanego przez Austrię.(22) Aspekty dotyczące bezpieczeństwa żywości i paszy wyprodukowanej z Zea mays L. linii T25 objętej zgodą udzieloną na mocy dyrektywy 90/220/EWG (łącznie z przywozem i przetwarzaniem) są identyczne w całej Europie i zostały poddane ocenie przez EFSA, który stwierdził, że jest mało prawdopodobne, aby produkt ten miał negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt.(23) Wniosek Komisji uwzględnia wyłącznie aspekty zakazu austriackiego dotyczące żywności i paszy, czyli zakaz przywozu i przetwarzania nieprzetworzonych ziaren jako materiałów źródłowych do dalszego przetwarzania lub do bezpośredniego wykorzystania w żywności lub paszy.(24) W tych okolicznościach Austria powinna uchylić środki ochronne przynajmniej w odniesieniu do przywozu i przetwarzania Zea mays L. linii T25 na żywność i paszę,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Środki podjęte przez Austrię w celu wprowadzenia zakazu przywozu i przetwarzania na żywność i paszę genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy Zea mays L. linii T25, zatwierdzonej do wprowadzenia do obrotu decyzją 98/294/WE, nie są uzasadnione na mocy art. 23 dyrektywy 2001/18/WE.Artykuł 2Austria podejmuje niezbędne kroki w celu zniesienia zakazu przywozu i przetwarzania na żywność i paszę genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy Zea mays L. linii T25 najpóźniej 20 dni po otrzymaniu powiadomienia.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii.Sporządzono w Brukseli dnia […] 2007 r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 117 z 8.5.1990, str. 15.[2] Dz.U. L 43 z 14.2.1997, str. 1.[3] Dz.U. L 106 z 18.10.2003, str. 1.[4] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1.[5] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str.1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz.U. L 100 z 8.4.2006, str. 3).[6] Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji związany z powołaniem się Austrii na art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, dziennik EFSA (2004) 78, str. 1-13.[7] Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji dotyczący upraw zmodyfikowanych genetycznie (kukurydza Bt176, kukurydza MON810, rzepak Topas 19/2 i rzepak Ms1xRf1) podlegających klauzulom ochronnym zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG, dziennik EFSA (2006) 338, str. 1-15.[8] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1.[9] Dz.U. L 131 z 5.5.1998, str. 32.[10] Dz.U. L 117 z 8.5.1990, str. 15.[11] Dz.U. L 43 z 14.2.1997, str. 1.[12] Dz.U. L 106 z 18.10.2003, str. 1.[13] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str.1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz.U. L 100 z 8.4.2006, str. 3).[14] Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji związany z powołaniem się Austrii na art. 23 dyrektywy 2001/18/WE, dziennik EFSA (2004) 78, str. 1-13.[15] Dz.U. L 184 z 17.7. 1999, str. 23.[16] Opinia panelu naukowego ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie na wniosek Komisji dotyczący upraw zmodyfikowanych genetycznie (kukurydza Bt176, kukurydza MON810, rzepak Topas 19/2 i rzepak Ms1xRf1) podlegających klauzulom ochronnym zgodnie z art. 16 dyrektywy 90/220/EWG, dziennik EFSA (2006) 338, str. 1-15.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.8.2015
            COM(2015) 407 final
            2015/0181(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustalająca stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w sprawie przystąpienia Ukrainy do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Dnia 13 grudnia 2012 r. Ukraina złożyła wniosek o przystąpienie do Porozumienia WTO w sprawie zamówień rządowych (GPA). Następnie, w dniach 7 marca 2014 r., 28 października 2014 r., 27 marca 2015 r., 27 maja 2015 r. i 29 czerwca 2015 r., Ukraina przedłożyła kolejne oferty ze zmianami zakresu stosowania.

               W imieniu Unii Komisja wynegocjowała podjęcie przez Ukrainę szeregu zobowiązań – zarówno w formie dwustronnej, jak i w ramach Komitetu WTO ds. Zamówień Rządowych (Komitetu GPA) – do otwarcia rynku.

               Ukraina przedłożyła następnie Komitetowi GPA ostateczną ofertę. Poniżej przedstawiono podsumowanie ostatecznej oferty Ukrainy i ocenę tej oferty sporządzoną przez Komisję.

               Decyzja umożliwia Komisji wyrażenie opinii Unii w sprawie przystąpienia Ukrainy w ramach Komitetu GPA.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Standardowa procedura stosowana w przypadku gdy Komisja ma sformułować opinię Unii w sprawie przystąpienia państwa trzeciego w ramach Komitetu GPA.

               •Spójność z innymi dziedzinami polityki Unii

               Nie dotyczy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) gdy w ramach organu utworzonego przez umowę międzynarodową należy podjąć decyzję mającą skutki prawne, Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje decyzję ustalającą stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii. Decyzja Komitetu GPA, w której określone zostaną warunki przystąpienia Ukrainy, wchodzi w zakres art. 218 ust. 9 TFUE jako decyzja podejmowana przez organ ustanowiony przez umowę międzynarodową i będzie miała skutki prawne.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Sprawy związane z handlem należą do wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej. Skoordynowane działanie na szczeblu Unii zapewnia najsilniejszą pozycję przetargową w stosunkach z państwami trzecimi.

               •Proporcjonalność

               Nie dotyczy.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) gdy w ramach organu utworzonego przez umowę międzynarodową należy podjąć decyzję mającą skutki prawne, Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje decyzję ustalającą stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex-post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Nie dotyczy.

                •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

               Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

               Przystąpienie państwa trzeciego do porozumienia międzynarodowego, którego Unia jest stroną, nie wymaga oceny skutków.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

               Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Brak.

               5.INNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Nie dotyczy.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

               Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Ostateczna oferta Ukrainy

               Zobowiązania dotyczące dostępu do rynku (podmioty, towary, usługi i usługi budowlane objęte zakresem zastosowania)

               Progi

               Zaoferowane przez Ukrainę w poszczególnych załącznikach progi odpowiadają standardowym progom stosowanym przez strony porozumienia GPA.

               Podmioty

               W załączniku 1 („Podmioty administracji centralnej”) Ukraina objęła swą ofertą bardzo dużą liczbę podmiotów administracji centralnej, przyjmując podejście oparte na definicji. Załącznik ten zawiera orientacyjny wykaz tych podmiotów. Nie zawarto w nim żadnych uwag dotyczących wyłączeń lub zastrzeżeń.

               W załączniku 2 („Podmioty administracji publicznej szczebla niższego niż centralny”) Ukraina uwzględniła w ofercie znaczną liczbę podmiotów na szczeblu niższym niż centralny (definiując je) i zawarła orientacyjny wykaz tych podmiotów. W załączniku tym nie zawarto żadnych uwag dotyczących wyłączeń lub zastrzeżeń.

               W załączniku 3 („Inne Podmioty”) Ukraina przyznaje stronom GPA dostęp do zamówień udzielanych przez podmioty w bardzo wielu sektorach usług użyteczności publicznej, poprzez ich zdefiniowanie oraz zawarcie orientacyjnego wykazu, o co wnioskowała UE.

               Państwo to uwzględniło w załączniku 3 uwagę opartą na uwadze zgłoszonej przez UE, w której wykluczono zamówienia ze strony przedsiębiorstw powiązanych lub spółek joint venture.

               Towary

               W załączniku 4 Ukraina uwzględnia w swojej ofercie wszystkie towary będące przedmiotem zamówień udzielanych przez podmioty objęte zakresem oferty.

               Usługi

               W załączniku 5 Ukraina uwzględnia w swojej ofercie wszystkie usługi będące przedmiotem zamówień udzielanych przez podmioty objęte zakresem oferty, z niewielką liczbą wyjątków. Wyjątki te dotyczą usług sądów mediacji międzynarodowej, międzynarodowego arbitrażu handlowego i rozstrzygania sporów z udziałem podmiotu zamawiającego; usług instytucji finansowych, związanych z pozyskiwaniem przez podmiot zamawiający środków kredytowych i funduszy na kapitał statutowy; usług badawczo-rozwojowych oraz usług finansowych i usług powiązanych świadczonych przez Narodowy Bank Ukrainy. Wyłączeń tych jest niewiele i mają one ograniczony charakter.

               Usługi budowlane

               W załączniku 6 Ukraina obejmuje ofertą wszystkie usługi wymienione w dziale 51 CPC prov (Centralnej Klasyfikacji Produktów Urzędu Statystycznego ONZ). Oferta nie obejmuje natomiast żadnych umów koncesji na roboty budowlane.

               Uwagi ogólne

               W załączniku 7 Ukraina zawarła dwie uwagi. Dotyczą one wyłączenia z oferty Ukrainy zamówień na usługi budowlane udzielanych przez przedstawicielstwo dyplomatyczne za granicą oraz zamówień dotyczących papieru zabezpieczonego, banknotów, monet i dokumentów sensytywnych.

               Przepisy krajowe Ukrainy

               Ukraińskie prawo w obszarze zamówień publicznych oparte jest na zasadzie niedyskryminowania. W żadnym przepisie nie przewidziano korzystniejszego traktowania dostaw i dostawców krajowych w porównaniu z dostawcami lub dostawami zagranicznymi. Ukraińskie prawo zamówień publicznych wydaje się otwarte, przejrzyste i niedyskryminacyjne zgodnie z wymogami GPA.

               Sporządzona przez Komisję ocena oferty Ukrainy

               W ostatecznej ofercie Ukrainy przewidziano bardzo szeroki zakres organów administracji na szczeblu centralnym i szczeblach niższych oraz podmiotów działających w sektorach usług użyteczności publicznej, towarów, usług i usług budowlanych. Oferta jest zatem zadowalająca i można ją zaakceptować. Ukraińskie prawo zamówień publicznych jest zgodne z GPA.

               Ze względu na fakt, że Ukraina obejmuje swoją ofertą wyczerpujący wykaz podmiotów, zawarty w załączniku 1 do oferty, dostęp ukraińskich towarów, usług, dostawców i usługodawców do rynku zamówień publicznych UE powinien mieć zakres określony w sekcji 2 pkt 2 załącznika 1 dotyczącego UE, to jest stanowić dostęp do zamówień publicznych instytucji zamawiających administracji centralnej wymienionych w załączniku 1.

               Zalecenie

               Oczekuje się, że przystąpienie Ukrainy do GPA znacznie przyczyni się do szerszego międzynarodowego otwarcia rynków zamówień publicznych, zwiększy bowiem liczbę stron GPA i tym samym zachęci inne państwa do przystąpienia do GPA. Komisja zaleca przyjęcie ostatecznej oferty Ukrainy na wyżej wymienionych warunkach.

               W związku z tym proponuje się upoważnienie Komisji do wyrażenia w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych stanowiska Unii przewidującego zgodę na przystąpienie Ukrainy, które to stanowisko zostanie odzwierciedlone w decyzji Komitetu GPA w sprawie przystąpienia Ukrainy.

               2015/0181 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               ustalająca stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w sprawie przystąpienia Ukrainy do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Dnia 13 grudnia 2012 r. Ukraina złożyła wniosek o przystąpienie do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych („GPA”).

               (2)Zobowiązania Ukrainy dotyczące zakresu zastosowania zostały określone w jej ostatecznej ofercie.

               (3)W ostatecznej ofercie Ukrainy przewidziano bardzo szeroki zakres podmiotów administracji na szczeblu centralnym i szczeblach niższych oraz działających w sektorze usług użyteczności publicznej, towarów, usług i usług budowlanych. Oferta jest zatem zadowalająca i można ją zaakceptować. Warunki przystąpienia Ukrainy, określone w załączniku do niniejszej decyzji, zostaną odzwierciedlone w decyzji w sprawie przystąpienia Ukrainy, która zostanie przyjęta przez Komitet ds. Zamówień Rządowych (Komitet GPA).

               (4)Oczekuje się, że przystąpienie Ukrainy do GPA przyczyni się do szerszego międzynarodowego otwarcia rynków zamówień publicznych.

               (5)Zgodnie z art. XXII ust. 2 GPA każdy członek WTO może przystąpić do Porozumienia na warunkach uzgodnionych między tym członkiem i stronami, a warunki te są ustanawiane w decyzji Komitetu GPA.

               (6)Należy zatem ustalić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu GPA w sprawie przystąpienia Ukrainy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Unia Europejska ma zająć w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych następujące stanowisko: należy wyrazić zgodę na przystąpienie Ukrainy do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych z zastrzeżeniem szczególnych warunków przystąpienia określonych w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.8.2015
            COM(2015) 407 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            ustalającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w sprawie przystąpienia Ukrainy do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych

               ZAŁĄCZNIK

               WARUNKI UE DOTYCZĄCE PRZYSTĄPIENIA UKRAINY DO GPA

               Z chwilą przystąpienia Ukrainy do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych sekcja 2 pkt 2 („Instytucje zamawiające administracji centralnej państw członkowskich UE”) w załączniku 1 do dodatku I dotyczącego Unii Europejskiej otrzymuje brzmienie:

               „2. W przypadku towarów, usług, dostawców i usługodawców z Izraela, Czarnogóry, Republiki Mołdawii i Ukrainy zamówienia udzielane przez wymienione poniżej instytucje zamawiające administracji centralnej.”.


|

52010PC0408

Wniosek DECYZJA RADY dotycząca podpisania i tymczasowego stosowania protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Ukrainą dotyczącej ogólnych zasad udziału Ukrainy w programach unijnych  /* COM/2010/0408 końcowy - NLE 2010/0219 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 28.7.2010KOM(2010)408 wersja ostateczna2010/0219 (NLE)WniosekDECYZJA RADYdotycząca podpisania i tymczasowego stosowania protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Ukrainą dotyczącej ogólnych zasad udziału Ukrainy w programach unijnych(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEStopniowe otwieranie się niektórych programów i agencji unijnych na uczestnictwo krajów partnerskich objętych europejską polityką sąsiedztwa stanowi jeden z wielu środków wspierania reform, modernizacji i przemian w sąsiedztwie Unii Europejskiej. Ten aspekt polityki jest nakreślony w komunikacie Komisji dotyczącym „ogólnej koncepcji umożliwienia krajom partnerskim objętym europejską polityką sąsiedztwa uczestnictwa w agencjach i programach Wspólnoty”[1].Rada zatwierdziła to podejście 5 marca 2007 r[2].Na podstawie tego komunikatu i konkluzji Rada dnia 18 czerwca 2007 r. przekazała Komisji wytyczne negocjacyjne w sprawie umów ramowych z Algierią, Armenią, Autonomią Palestyńską, Azerbejdżanem, Egiptem, Gruzją, Izraelem, Jordanią, Libanem, Mołdawią, Marokiem, Tunezją i Ukrainą, dotyczących ogólnych zasad ich uczestnictwa w programach Wspólnoty[3].Rada Europejska na posiedzeniu w czerwcu 2007 r[4]. potwierdziła ogromne znaczenie europejskiej polityki sąsiedztwa i zatwierdziła sprawozdanie prezydencji z postępu prac[5], przedłożone Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych na posiedzeniu w dniach 18-19 czerwca, jak również powiązane konkluzje Rady[6]. W sprawozdaniu tym ponownie nadmienia się o wytycznych Rady w sprawie negocjowania odpowiednich protokołów dodatkowych, wskazując Izrael, Maroko i Ukrainę jako prawdopodobne pierwsze kraje partnerskie, które skorzystają z tych środków. W wyniku zakończonych we wrześniu 2007 r. negocjacji z Izraelem w kwietniu 2008 r[7]. doszło do podpisania protokołu. Zakończono również negocjacje z Marokiem..W czerwcu 2007 r. podjęto decyzję o rozpoczęciu negocjacji z Ukrainą, które zostały już zakończone z wynikiem zadowalającym Komisję. Wynegocjowany z Ukrainą tekst protokołu dołączony jest do niniejszej decyzji.Niniejszym Komisja przedkłada wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania protokołu. Protokół ten zawiera umowę ramową dotyczącą ogólnych zasad uczestnictwa Ukrainy w programach unijnych. Zawiera on standardowe warunki, które mają być stosowane wobec wszystkich krajów partnerskich objętych europejską polityką sąsiedztwa (EPS), z którymi mają zostać podpisane takie protokoły. Wynegocjowany tekst zezwala również stronom na tymczasowe stosowanie przepisów protokołu od dnia jego podpisania.Zgodnie z art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do zawarcia niniejszego protokołu wymagana jest zgoda Parlamentu Europejskiego.Komisja przedstawia równocześnie wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia protokołu.Wzywa się Radę do przyjęcia poniższej proponowanej decyzji.2010/0219 (NLE)WniosekDECYZJA RADYdotycząca podpisania i tymczasowego stosowania protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Ukrainą dotyczącej zasad udziału Ukrainy w programach unijnychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 19, 114, 168, 169, 172, 173 ust. 3, 188, 192 oraz 352, w związku z art. 218 ust. 5 oraz art. 218 ust. 8 akapit drugi,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Dnia 18 czerwca 2007 r. Rada upoważniła Komisję do negocjacji protokołu do umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Ukrainą z drugiej strony (zwanymi dalej „Stronami”) w sprawie umowy ramowej dotyczącej ogólnych zasad uczestnictwa tego państwa w programach unijnych.2.  Negocjacje te zostały zakończone z wynikiem zadowalającym Komisję.3.  W wyniku wejścia w życie traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i stała się jej następcą prawnym.4.  Protokół, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie, powinien zostać podpisany w imieniu Unii i jej państw członkowskich,5.  Tekst protokołu wynegocjowanego z Ukrainą przewiduje w art. 10 tymczasowe stosowanie protokołu przed jego wejściem w życie.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym upoważnia się Komisję do podpisania w imieniu Unii Europejskiej protokołu do umowy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Ukrainą z drugiej strony w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Ukrainą dotyczącej ogólnych zasad udziału Ukrainy w programach unijnych (zwanego dalej „Protokołem”) oraz do wyznaczenia osób upoważnionych do złożenia podpisu.Tekst protokołu do podpisania załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Protokół stosuje się tymczasowo od dnia jego podpisania, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęciaSporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący  PROTOKÓŁUmowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Ukrainą dotyczącej ogólnych zasad udziału Ukrainy w programach unijnychUNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,z jednej strony,orazUkraina,z drugiej strony,(zwane dalej „Stronami”)Mając na uwadze, że:6.  Dnia 1 marca 1998 r. Ukraina zawarła Umowę o partnerstwie i współpracy ustanawiającą partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Ukrainą z drugiej strony, (zwaną dalej „Umową”) (Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich L 49 z dnia 19 lutego 1998 r.).7.  Rada Europejska w Brukseli w dniach 17-18 czerwca 2004 r. z zadowoleniem przyjęła wniosek Komisji dotyczący europejskiej polityki sąsiedztwa i zatwierdziła związane z tym konkluzje Rady z dnia 14 czerwca 2004 r.8.  Rada wielokrotnie przyjmowała później konkluzje wspierające tę politykę.9.  Dnia 5 marca 2007 r. Rada wyraziła poparcie dla ogólnego i całościowego podejścia nakreślonego w komunikacie Komisji z dnia 4 grudnia 2006 r. (COM (2006) 724 wersja ostateczna) w sprawie umożliwienia krajom partnerskim objętym europejską polityką sąsiedztwa udziału - na podstawie ich osiągnięć i gdy pozwalają na to podstawy prawne - w agencjach i programach wspólnotowych.10.  Ukraina wyraziła chęć uczestnictwa w szeregu programów unijnych.11.  Szczegółowe zasady i warunki dotyczące udziału Ukrainy w każdym z programów, w szczególności odnośnie do wkładu finansowego, procedur sprawozdawczych i procedur oceny, należy ustalić na mocy umowy zawartej pomiędzy Komisją działającą w imieniu Unii, a właściwymi władzami Ukrainy,UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Zezwala się Ukrainie na udział we wszystkich bieżących i przyszłych programach unijnych otwartych na uczestnictwo Ukrainy zgodnie z odpowiednimi przepisami o przyjęciu tych programów.Artykuł 2Ukraina wnosi wkład finansowy do ogólnego budżetu Unii Europejskiej odpowiadający konkretnym programom, w których uczestniczy.Artykuł 3Przedstawiciele Ukrainy będą mogli w charakterze obserwatorów uczestniczyć – w zakresie dotyczącym Ukrainy – w pracach komitetów zarządzających odpowiedzialnych za monitorowanie programów, w któreUkraina wnosi wkład finansowy.Artykuł 4Projekty i inicjatywy przedstawione przez uczestników z Ukrainy podlegają, w miarę możliwości, tym samym warunkom, zasadom i procedurom jakie w zakresie omawianych programów stosuje się w odniesieniu do państw członkowskich.Artykuł 5Szczegółowe zasady i warunki dotyczące udziału Ukrainy w każdym z programów, w szczególności należnego wkładu finansowego, procedur sprawozdawczych i procedur oceny, zostają ustalone na mocy umowy zawartej między Komisją działającą w imieniu Unii oraz właściwymi władzami Ukrainy (protokół ustaleń).Jeśli Ukraina zwróci się o pomoc zewnętrzną Unii w celu uczestnictwa w określonym programie na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa lub na mocy innego, przyjętego w przyszłości, podobnego rozporządzenia dotyczącego pomocy zewnętrznej Unii na rzecz Ukrainy, warunki korzystania przez Ukrainę z pomocy zewnętrznej Unii należy określić w umowie finansowej, z zastrzeżeniem w szczególności art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1638/2006.Artykuł 6Każdy protokół ustaleń zawarty na mocy art. 5 stanowi, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002/WE z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, że kontrola finansowa lub audyty lub inne kontrole, w tym dochodzenia administracyjne, będą prowadzone przez Komisję Europejską, Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych i Trybunał Obrachunkowy lub z ich upoważnienia.Ustalone zostaną szczegółowe zasady dotyczące kontroli finansowej i audytu, środków administracyjnych, kar i zwrotu kwot bezprawnie wypłaconych, umożliwiające Komisji Europejskiej, Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych i Trybunałowi Obrachunkowemu uzyskanie uprawnień odpowiadających ich uprawnieniom względem beneficjentów lub podwykonawców mających siedzibę w Unii.Artykuł 7Niniejszy protokół dotyczący umowy ramowej ma zastosowanie w okresie obowiązywania umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Ukrainą z drugiej strony.Strony podpisują i zatwierdzają niniejszy protokół zgodnie z właściwymi im procedurami.Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszy protokół poprzez powiadomienie na piśmie drugiej Umawiającej się Strony. Protokół przestaje obowiązywać po upływie sześciu miesięcy od daty takiego powiadomienia.Zakończenie obowiązywania protokołu w drodze wypowiedzenia przez którąkolwiek ze stron nie ma wpływu na kontrole przeprowadzane w odpowiednich przypadkach na mocy postanowień art. 5 i 6.Artykuł 8Nie później niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszego protokołu, i co trzy kolejne lata, obydwie Umawiające się Strony mogą dokonać przeglądu realizacji niniejszego protokołu w oparciu o rzeczywisty udział Ukrainy w programach unijnych.Artykuł 9Niniejszy protokół ma zastosowanie z jednej strony w odniesieniu do terytoriów, na których obowiązuje Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z warunkami określonymi w tym Traktacie, a z drugiej strony do terytorium Ukrainy.Artykuł 10Niniejszy protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym strony powiadomią się wzajemnie kanałami dyplomatycznymi o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu.Do czasu jego wejścia w życie strony uzgadniają, że niezależnie od zakończenia procedur wewnętrznych, będą tymczasowo stosować przepisy niniejszego protokołu od dnia jego podpisania, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.Artykuł 11Niniejszy protokół stanowi integralną część Umowy.Artykuł 12Niniejszy protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach w każdym z oficjalnych języków Stron. Teksty we wszystkich wersjach językowych są jednakowo autentyczne. .Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Rządu UkrainyW imieniu Unii Europejskiej [1] COM (2006) 724 wersja ostateczna z dnia 4 grudnia 2006 r.[2] Konkluzje Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych z dnia 5 marca 2007 r.[3] Decyzja Rady (zastrzeżona) upoważniająca Komisję do negocjowania protokołów [...], dokument nr 10412/07.[4] Konkluzje Prezydencji – Bruksela, 21-22 czerwca 2007 r., dokument nr 11177/07.[5] Sprawozdanie prezydencji z postępu prac – „Wzmacnianie europejskiej polityki sąsiedztwa”, dokument nr 10874/07.[6] Konkluzje w sprawie wzmocnienia europejskiej polityki sąsiedztwa, przyjęte przez Radę ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych dnia 18 czerwca 2007 r., dokument nr 11016/07.[7] Dz.U. L 129 z 17.5.2008, s. 40-43.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 5.8.2015
            COM(2015) 390 final
            2015/0170(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu utworzonym na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Przyczyny i cele wniosku

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny służący ustaleniu stanowiska Unii, jakie należy zająć w jej imieniu w ramach organu ustanowionego na mocy układu o stowarzyszeniu między Unią a państwem trzecim. Wniosek ten odnosi się w szczególności do wdrażania Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony („Układ”).

               Układ został podpisany w dniu 27 czerwca 2014 r. i jest tymczasowo stosowany od dnia 1 września 2014 r., w oczekiwaniu na ratyfikację przez państwa członkowskie. Decyzją Rady 2014/492/UE z dnia 16 czerwca 2014 r.
                  1
                zatwierdzono podpisanie Układu w imieniu Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz ich państw członkowskich i tymczasowe stosowanie niektórych postanowień Układu .

               Na mocy Układu ustanowiono Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, który to komitet monitoruje wdrażanie tytułu V (Handel i zagadnienia związane z handlem) Układu i rozstrzyga kwestie związane z handlem. Obowiązkiem Komitetu jest sporządzenie listy arbitrów w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu rozstrzygania sporów, jak przewidziano w art. 404 Układu.

               Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Niniejszy wniosek służy wdrożeniu unijnej wspólnej polityki handlowej prowadzonej w stosunku do kraju Partnerstwa Wschodniego na podstawie postanowień wyżej wymienionego Układu. Celem wniosku jest ustanowienie niezbędnych instrumentów instytucjonalnych umożliwiających Unii oraz Republice Mołdawii skuteczne rozstrzyganie dwustronnych sporów dotyczących stosowania oraz interpretacji Układu. Wniosek ten jest spójny z unijnym podejściem do zasad i procedur rozstrzygania sporów wynegocjowanych lub wdrażanych w ramach umów o wolnym handlu z innymi partnerami handlowymi.

               Spójność z innymi politykami Unii

               Niniejszy wniosek jest spójny z innymi politykami zewnętrznymi Unii, przede wszystkim z europejską polityką sąsiedztwa i polityką współpracy na rzecz rozwoju w odniesieniu do Republiki Mołdawii, oraz uzupełnia te polityki.

               2.Podstawa prawna, pomocniczość i proporcjonalność

               Podstawa prawna

               Podstawą prawną ustalenia stanowiska Unii, jakie należy zająć w komitetach ustanowionych na mocy Układu między UE a Republiką Mołdawii, jest Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 207 ust. 4 w związku z jego art. 218 ust. 9.

               Pomocniczość(w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Zgodnie z art. 3 TFUE wspólną politykę handlową określono jako wyłączną kompetencję Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

               Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek jest niezbędny w celu wykonania międzynarodowych zobowiązań Unii określonych w Układzie z Republiką Mołdawii.

               Wybór instrumentu

               Niniejszy wniosek jest zgodny z art. 218 ust. 9 TFUE, w którym przewidziano przyjmowanie decyzji przez Radę. Nie istnieje żaden inny instrument prawny, który mógłby posłużyć do osiągnięcia celu wyrażonego w niniejszym wniosku.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Oceny ex-post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Obowiązek przeprowadzenia konsultacji nie ma zastosowania do niniejszego wniosku.

               Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Komisja uwzględniła informacje przekazane w ostatnich latach przez państwa członkowskie w odniesieniu do odpowiednich i wykwalifikowanych obywateli Unii, którzy mogliby pełnić funkcję arbitrów w sporach wchodzących w zakres unijnych umów handlowych.

               Ocena skutków

                  Przedmiotowy wniosek odnosi się do wdrażania aspektów instytucjonalnych Układu, w szczególności jego tytułu V dotyczącego handlu i zagadnień związanych z handlem. Nie ma on żadnych skutków dla unijnej polityki gospodarczej i społecznej ani dla unijnej polityki ochrony środowiska. Układ jest stosowany tymczasowo od dnia 1 września 2014 r., a jego wdrażanie znajduje się na bardzo wczesnym etapie.

               Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Układ między Unią a Republiką Mołdawii nie jest przedmiotem procedur w ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej, nie powoduje on żadnych kosztów dla MŚP ani nie prowadzi do powstania kwestii związanych z otoczeniem cyfrowym.

               Prawa podstawowe

               Wniosek nie ma wpływu na ochronę praw podstawowych.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Nie dotyczy.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Wdrażanie Układu podlega regularnemu przeglądowi w ramach Komitetu Stowarzyszenia UE–Republika Mołdawii. Komisja Europejska jest również zobowiązana do składania corocznego sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu z wdrażania tytułu V (Handel i zagadnienia związane z handlem) Układu, obejmującego kwestie zawarte w niniejszym wniosku.

               Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy.

               Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Celem wniosku jest przyjęcie stanowiska Unii w odniesieniu do wdrażania części Układu między Unią a Republiką Mołdawii dotyczącej handlu. Tytuł V (Handel i zagadnienia związane z handlem) Układu zawiera rozdział 14 (Rozstrzyganie sporów), w którym przewidziano mechanizm rozstrzygania sporów między stronami Układu dotyczących stosowania lub interpretacji części Układu dotyczącej handlu. W procedurze arbitrażowej zawartej w rozdziale 14 określono, że strona skarżąca może zwrócić się o powołanie organu arbitrażowego w celu rozstrzygnięcia sporu dwustronnego. Zasady ustalania składu tego organu zawarto w art. 404. W Układzie przewidziano sporządzenie listy wykwalifikowanych osób, które mogą pełnić funkcję arbitrów. W związku z powyższym projekt listy osób chętnych i zdolnych do pełnienia funkcji arbitrów w organie arbitrażowym był przedmiotem dyskusji z rządem Republiki Mołdawii; lista ta zawiera pięciu kandydatów na arbitrów z Unii, pięciu kandydatów z Republiki Mołdawii i pięciu obywateli państw trzecich, którzy mogą pełnić funkcję przewodniczących organu arbitrażowego. Lista ta zostanie wykorzystana w przypadku, gdy będzie trzeba powołać organ arbitrażowy.

               2015/0170 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu utworzonym na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W art. 464 ust. 3 i 4 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony („Układ”), przewidziano tymczasowe stosowanie Układu w części ustalonej przez Unię.

               (2)W art. 3 decyzji Rady 2014/492/UE
                  2
                wymieniono postanowienia Układu, które mają być stosowane tymczasowo, w tym postanowienia dotyczące utworzenia i funkcjonowania Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu oraz postanowienia dotyczące rozstrzygania sporów. Zgodnie z art. 464 ust. 4 Układu postanowienia te są tymczasowo stosowane od dnia 1 września 2014 r.

               (3)Artykuł 404 ust. 1 Układu stanowi, że Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, ustanowiony w art. 438 ust. 4 Układu, jest zobowiązany do sporządzenia, w ciągu sześciu miesięcy od rozpoczęcia tymczasowego stosowania Układu zgodnie z art. 464 ust. 5, listy osób, które mogą pełnić funkcję arbitrów w postępowaniach dotyczących rozstrzygania sporów.

               (4)Zgodnie z art. 404 ust. 1 Układu projekt listy osób mogących pełnić funkcję arbitrów w organie arbitrażowym był przedmiotem dyskusji z rządem Republiki Mołdawii; lista ta zawiera pięciu kandydatów na arbitrów z Unii, pięciu kandydatów z Republiki Mołdawii i pięciu obywateli państw trzecich, którzy mogą pełnić funkcję przewodniczących organu arbitrażowego.

               (5)Należy zatem ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w Komitecie Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu w odniesieniu do listy osób, które mogą pełnić funkcję arbitrów w postępowaniach dotyczących rozstrzygania sporów,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w Komitecie Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu w odniesieniu do listy osób, które mogą pełnić funkcję arbitrów w ramach systemu rozstrzygania sporów, opiera się na projekcie decyzji tego Komitetu załączonym do niniejszej decyzji.

               Przedstawiciele Unii zasiadający w Komitecie Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu mogą uzgodnić niewielkie zmiany do projektu decyzji bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 260 z 30.8.2014, s. 1

                     (2)
                  Decyzja Rady 2014/492/UE z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (Dz.U. L 260 z 30.8.2014, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 5.8.2015
            COM(2015) 390 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu utworzonym na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony

               Projekt

               Decyzja nr 1/2015 Komitetu Stowarzyszenia UE–REPUBLIKA MOŁDAWII w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

               z dnia ... 2015 r.

               w sprawie sporządzenia listy arbitrów, o której mowa w art. 404 ust. 1 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony

               Komitet STOWARZYSZENIA W SKŁADZIE ROZSTRZYGAJĄCYM KWESTIE ZWIĄZANE Z HANDLEM,

               uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, podpisany w Brukseli dnia 27 czerwca 2014 r., w szczególności jego art. 404 ust. 1,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 464 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony („Układ”), niektóre części Układu, w tym postanowienie dotyczące sporządzenia listy arbitrów, są tymczasowo stosowane od dnia 1 września 2014 r.

               2.Zgodnie z artykułem 404 ust. 1 Układu Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, ustanowiony w art. 438 ust. 4 Układu, jest zobowiązany do sporządzenia listy 15 osób, które mogą pełnić funkcję arbitrów,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Listy osób, które mogą pełnić funkcję arbitrów dla celów art. 404 ust. 1 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, zawarto w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w … dnia … r.

                        W imieniu Komitetu Stowarzyszenia

                        w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

                        Przewodniczący

               ZAŁĄCZNIK

               LISTA ARBITRÓW, O KTÓREJ MOWA W ART. 404 UST. 1 UKŁADU

               Arbitrzy zaproponowani przez Republikę Mołdawii

               1.Sergiu BĂIEŞU

               2.Eduard SERBENCO

               3.Lilia GRIBINCEA

               4.Octavian CAZAC

               5.Mihail BURUIANĂ

               Arbitrzy zaproponowani przez Unię Europejską

               1.Claus–Dieter EHLERMANN

               2.Giorgio SACERDOTI

               3.Jacques BOURGEOIS

               4.Pieter Jan KUIJPER

               5.Ramon TORRENT

               Przewodniczący

               1.David UNTERHALTER (Republika Południowej Afryki)

               2.Merit JANOW (Stany Zjednoczone)

               3.
                     William DAVEY (Stany Zjednoczone)

               4.
                     Leora BLUMBERG (Republika Południowej Afryki)

               5.
                     Helge SELAND (Norwegia)


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.5.2017
            COM(2017) 214 final
            2017/0091(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na spotkaniu stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA), i uchylająca decyzję 14404/12

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Decyzją Rady 2008/780/WE
                  1
                Unia zatwierdziła Porozumienie w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego („SIOFA”), w którym ustanowiono spotkanie stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego. W ramach SIOFA spotkanie stron jest odpowiedzialne za przyjmowanie środków mających na celu zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów połowowych na obszarze objętym SIOFA oraz ochrony ekosystemów morskich, w których te zasoby występują. Środki takie mogą stać się wiążące dla Unii.

               Obecnie trwają uzgodnienia na temat stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii w regionalnych organizacjach ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), zgodnie z zasadą dwuetapowego podejścia. Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej, przy czym podlega ono następnie dostosowaniu na potrzeby każdego dorocznego spotkania stron za pomocą nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               W odniesieniu do spotkania stron SIOFA w decyzji Rady 14404/12 z dnia 5 października 2012 r. przewidziano dokonanie przeglądu stanowiska Unii przed dorocznym spotkaniem w 2017 r. W związku z powyższym celem niniejszego wniosku jest ustalenie stanowiska Unii na forum SIOFA na lata 2017–2021, a tym samym zastąpienie decyzji Rady 14404/12 z dnia 5 października 2012 r. obejmującej lata 2012–2016.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Celem tej zmiany jest włączenie zasad i kierunków działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) ustanowionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  2
                z uwzględnieniem celów komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  3
               . Ponadto stanowisko Unii zostało dostosowane do traktatu lizbońskiego.

               Podobnie jak w przypadku aktualnego stanowiska, w kolejnym stanowisku zawarto ogólne zasady i kierunki działania, z uwzględnieniem w koniecznym zakresie specyfiki SIOFA. Ponadto na wniosek państw członkowskich włączono standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  nie dotyczy

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Poniższa decyzja została podjęta w oparciu o Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w powiązaniu z art. 218 ust. 9, który przewiduje, że Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje decyzję ustalającą stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne. Ma to zastosowanie do stanowiska, które Komisja ma zająć w imieniu Unii na spotkaniu stron SIOFA.

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną ustanowienia zasad, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Poniższa decyzja zastępuje decyzję Rady 14404/12 obejmującą lata 2012–2016 i obejmuje lata 2017–2021.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  nie dotyczy

               •Proporcjonalność

                  nie dotyczy

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w regionalnych organizacjach ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), w przypadku gdy mają one przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ich ramy instytucjonalne, musi zostać przyjęte decyzją Rady na wniosek Komisji.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  nie dotyczy

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  nie dotyczy

               •Ocena skutków

                  nie dotyczy

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  nie dotyczy

               •Prawa podstawowe

                  nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  nie dotyczy

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  nie dotyczy

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  nie dotyczy

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  nie dotyczy

               2017/0091 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na spotkaniu stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA), i uchylająca decyzję 14404/12

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 38 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z jego art. 39 ust. 1 lit. d) stanowi, że jednym z celów wspólnej polityki rybołówstwa jest zagwarantowanie bezpieczeństwa dostaw.

               (2)Art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  4
                stanowi, że Wspólna Polityka Rybołówstwa (WPRyb) zapewnia, aby działalność połowowa i w zakresie akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. W rozporządzeniu zapisano również, że WPRyb stosuje wobec zarządzania rybołówstwem podejście ostrożnościowe i ma na celu zapewnienie, aby eksploatacja żywych zasobów morza odbudowywała i zachowywała populacje poławianych gatunków powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi również, że Unia dąży do stosowania środków zarządzania i ochrony opartych na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, do propagowania metod połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, do unikania i ograniczenia w miarę możliwości przypadkowych połowów, do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne oraz do stopniowego wyeliminowania odrzutów. Ponadto art. 28 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 przewiduje wyraźnie, że zasady te są stosowane przez Unię w ramach polityki zewnętrznej.

               (3)Decyzją Rady 2008/780/WE
                  5
                Unia zawarła Porozumienie w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego („SIOFA”). Spotkanie stron SIOFA jest odpowiedzialne za przyjmowanie środków mających na celu zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów połowowych na obszarze objętym SIOFA poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, a poprzez takie działanie do ochrony ekosystemów morskich, w których te zasoby występują. Odnośne środki stają się wiążące dla Unii.

               (4)W dniu 5 października 2012 r. Rada przyjęła decyzję 14404/12 w sprawie ustalenia stanowiska Unii, które ma zostać przyjęte w ramach Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA).

               (5)Decyzja 14404/12 stanowi, że przyjęte stanowisko podlega przeglądowi najpóźniej do dnia corocznego spotkania stron SIOFA w 2017 r. Należy zatem uchylić decyzję 14404/12 i zastąpić ją nową decyzją.

               (6)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach połowowych w obszarze objętym SIOFA oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska Unii, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje statystyczne, biologiczne i inne przedstawione przed dorocznym spotkaniem stron lub w jego trakcie, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii.

               (7)Zgodnie z art. 218 i art. 3 ust. 1 TFUE Komisja reprezentuje UE na corocznym spotkaniu stron SIOFA. Niniejsza decyzja jest skierowana do Komisji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie Unia Europejska ma zająć na dorocznym spotkaniu stron SIOFA w przypadku gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, jest określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na dorocznym spotkaniu stron SIOFA, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i w stosownych przypadkach modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia dorocznego spotkania stron SIOFA w 2022 r.

               Artykuł 4

               Decyzja 14404/12 traci moc.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 268 z 9.10. 2008, s. 27.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzje Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (3)
                  COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (4)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzje Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (5)

                        Decyzja Rady 2008/780/WE z dnia 29 września 2008 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (Dz.U. L 268 z 9.10.2008, s. 27).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.5.2017
            COM(2017) 214 final
            ZAŁĄCZNIKI
            doWniosku dotyczącegoDECYZJI RADY
            określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na spotkaniu stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA), i uchylającej decyzję 14404/12

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko Unii jakie należy zająć na spotkaniu stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego

               (1)Zasady

               W ramach SIOFA Unia Europejska:

               a)
                     zapewnia, aby środki przyjęte na spotkaniu stron SIOFA były zgodne z celami i zasadami Unii realizowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami, oraz z celami dotyczącymi maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonymi w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, a także dąży do tego, aby wspierać wdrażanie opartego na ekosystemie podejścia do zarządzania rybołówstwem, ograniczyć wpływ działalności połowowej na środowisko, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać oraz stopniowo wyeliminować odrzuty, a także zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b)
                     zapewnia zgodność środków przyjętych na spotkaniu stron SIOFA z celami SIOFA;

               c)
                     gwarantuje zgodność środków przyjmowanych na spotkaniu stron SIOFA z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, porozumienia ONZ w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa o środkach stosowanych przez państwo portu z 2009 r.;

               d)
                     propaguje spójność stanowisk na forach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem oraz, w stosownych przypadkach, z regionalnymi konwencjami morskimi w tym samym obszarze;

               e)
                     dąży do osiągnięcia synergii z prowadzoną przez siebie polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z innymi politykami zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności oraz innych dziedzin;

               f)
                     zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g)
                     działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  1
               ;

               h)
                     dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze objętym SIOFA, w oparciu o takie same zasady i normy, jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania rezolucji i zaleceń.

               (2)Kierunki

               W stosownych przypadkach Unia Europejska stara się wspierać podejmowanie przez spotkanie stron SIOFA następujących działań:

               a)
                     zastosowanie środków ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych w obszarze objętym SIOFA w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, w tym poprzez regulacje prawne dotyczące całkowitych dopuszczalnych połowów i kwot lub nakładu połowowego gatunków objętych uregulowaniami przyjętymi na spotkaniu stron SIOFA, które pozwoliłyby osiągnąć lub utrzymać produkcję na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu najpóźniej w 2020 r.;

               b)
                     w razie konieczności należy rozważyć zastosowanie szczególnych środków w odniesieniu do stad ryb zagrożonych z powodu przełowienia w celu utrzymania nakładu połowowego na poziomie zgodnym z dostępnymi uprawnieniami do połowów oraz w celu ochrony ekosystemów morskich;

               c)
                     zastosowanie środków monitorowania, kontroli i nadzoru w obszarze objętym SIOFA w celu zapewnienia skuteczności kontroli i zgodności ze środkami przyjętymi na spotkaniu stron SIOFA, w tym wdrożenie systemu monitorowania statków SIOFA;

               d)
                     zastosowanie środków mających na celu zapobieganie, powstrzymywanie i eliminowanie nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów na obszarze objętym SIOFA, w tym prowadzenie wykazu statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy i wdrażanie środków stosowanych przez państwo portu;

               e)
                     zastosowanie środków mających na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na morską różnorodność biologiczną z uwzględnieniem ptaków morskich oraz środków ochronnych w odniesieniu do wrażliwych ekosystemów morskich w obszarze objętym SIOFA, zgodnie z rezolucjami Zgromadzenia Ogólnego NZ, oraz na ekosystemy morskie; a także środków, których celem jest zapobieżenie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczenie, zwłaszcza w odniesieniu do gatunków ważnych z ekologicznego punktu widzenia, oraz stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               f)
                     zastosowanie środków mających na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

               g)
                     opracowanie wspólnego podejścia wraz z innymi regionalnymi organizacjami zarządzania rybołówstwem, w szczególności zaangażowanymi w zarządzanie rybołówstwem na obszarze objętym SIOFA;

               h)
                     przyczynienie się do ustanowienia programu obecności obserwatorów poprzez opracowanie i wniesienie wkładu w projekt odpowiedniego systemu obserwacji;

               i)
                     wspieranie przeprowadzania regularnych przeglądów pod kątem oceny wyników działalności stron SIOFA w odpowiednim czasie oraz wdrażania wynikających z nich zaleceń;

               j)
                     zastosowanie środków mających na celu zapewnienie w perspektywie średniookresowej bardziej zrównoważonej redystrybucji środków budżetowych SIOFA;

               k)
                     zastosowanie dodatkowych środków technicznych w oparciu o opinie organów pomocniczych określonych na spotkaniu stron SIOFA.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć
                  na spotkaniu stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego

               Przed każdym dorocznym spotkaniem stron SIOFA należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze statystyczne, biologiczne i inne istotne informacje przekazane Komisji Europejskiej, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja Europejska przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym dorocznym spotkaniem storn SIOFA pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska.

               Jeżeli podczas kolejnych posiedzeń, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym.

                     (1)
                  Por. dokument 7086/12 PECHE 66.


title: Wniosek decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji

text:
Ważna informacja prawna

|

52010PC0008

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 22.1.2010KOM(2010)8 wersja ostateczna2010/0003 (NLE)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do GlobalizacjiUZASADNIENIEPorozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r.[1] zezwala na uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) poprzez zastosowanie mechanizmu elastyczności w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR powyżej limitów określonych w odnośnych działach ram finansowych. Kryteria, które należy spełnić, aby móc skorzystać z funduszu, zostały zdefiniowane w rozporządzeniu (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG)[2]. Rozporządzenie to zostało ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 546/2009[3] rozszerzającym tymczasowo zakres zastosowania EFG i zmieniającym kryteria kwalifikowalności. Zmienione rozporządzenie stosuje się do wniosków otrzymanych od dnia 1 maja 2009 r.Służby Komisji przeprowadziły dokładną analizę wniosku złożonego przez Litwę zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1927/2006, w szczególności jego art. 1, 2, 3, 4, 5 i 6.Sprawa EGF/2009/010 LT/Snaigė1.  W dniu 23 lipca 2009 r. Litwa skierowała wniosek do Komisji. Podstawą złożenia wniosku było szczególne kryterium interwencji określone w art. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1927/2006, które pozwala wnioskodawcom na odstępstwo od wymogów art. 2 lit. a) i b) na niewielkich rynkach pracy lub w wyjątkowych okolicznościach, jeżeli zwolnienia mają poważny wpływ na zatrudnienie i lokalną gospodarkę. Litwa zaznaczyła, że złożony przez nią wniosek przewiduje odstępstwo od art. 2 lit. a), w którym próg wynosi co najmniej 500 zwolnień w okresie czterech miesięcy. Zwolnienia w AB Snaigė odbyły się dwuetapowo, osiągając szczyt w listopadzie 2008 r. oraz na przełomie lutego i marca 2009 r., a zatem nie można wskazać łącznego okresu czterech miesięcy, w którym miałoby miejsce 500 zwolnień, mimo że łączna liczba zwolnionych osób przekracza tę liczbę, jeśli wydłuży się okres referencyjny o około 6 tygodni. Wniosek został złożony w terminie 10 tygodni, o którym mowa w art. 5 tego rozporządzenia.2.  Wniosek dotyczy zwolnienia 651 pracowników, spośród których 480 ma zostać objętych pomocą z EFG.3.  Szczegóły dotyczące oceny znajdują się w komunikacie przyjętym przez Komisję[4].Na podstawie wniosków zawartych w wymienionym wyżej komunikacie proponuje się przyjęcie przedłożonego przez Litwę wniosku w sprawie EGF/2009/010 LT/Snaigė dotyczącego zwolnień w przedsiębiorstwie AB Snaigė oraz u dwóch jego dostawców, ponieważ przedstawiono dowody istnienia bezpośredniego i możliwego do wykazania związku między zwolnieniami a światowym kryzysem finansowym i gospodarczym. Zaproponowano skoordynowany pakiet zindywidualizowanych świadczeń spełniających odpowiednie kryteria, na realizację którego wnioskodawca występuje o wkład finansowy z EFG w kwocie 258 163 EUR (zob. następna strona).FinansowanieŁączny roczny budżet EFG wynosi 500 mln EUR. Przydział środków, o jaki występuje Komisja w ramach funduszu, opiera się na informacjach udostępnionych przez Litwę.Na podstawie złożonego przez Litwę wniosku o wsparcie z funduszu, dotyczącego przedsiębiorstwa AB Snaigė i dwóch jego dostawców, wkład EFG w finansowanie skoordynowanych pakietów zindywidualizowanych świadczeń wynosi 258 163 EUR, co stanowi 65 % łącznych kosztów.Mając na uwadze maksymalną dopuszczalną wysokość wkładu z funduszu określoną zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 oraz zakres możliwości dokonania przesunięć środków, Komisja wnosi o uruchomienie środków z EFG na wskazaną wyżej łączną kwotę w ramach działu 1a ram finansowych.Po udzieleniu pomocy we wnioskowanej wysokości do dyspozycji pozostanie w dalszym ciągu ponad 25 % maksymalnej rocznej kwoty zarezerwowanej dla EFG, do wykorzystania na przydział środków w ostatnich czterech miesiącach roku, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006.Składając niniejszy wniosek o uruchomienie środków z funduszu, Komisja rozpoczyna uproszczoną procedurę rozmów trójstronnych, zgodnie z pkt 28 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r., w celu uzyskania zgody obydwu organów władzy budżetowej co do konieczności wykorzystania funduszu i wymaganej kwoty. Komisja zwraca się do organu władzy budżetowej, który jako pierwszy osiągnie – na odpowiednim szczeblu politycznym – porozumienie w sprawie projektu wniosku o uruchomienie środków, o poinformowanie o swoich zamiarach drugiego organu władzy budżetowej i Komisji.W przypadku braku zgody jednego z tych organów zwołane zostanie formalne spotkanie trójstronne.Komisja przedkłada osobny wniosek o przesunięcie środków w celu wprowadzenia w budżecie na 2010 r. odrębnych środków na zobowiązania i środków na płatności, zgodnie z wymogami punktu 28 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r.2010/0003 (NLE)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do GlobalizacjiPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami[5], w szczególności jego pkt 28,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji[6], w szczególności jego art. 12 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej[7],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia zwolnionym pracownikom, ponoszącym konsekwencje poważnych zmian w strukturze światowego handlu, oraz udzielenia im pomocy w powrocie na rynek pracy.(2) Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych od dnia 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników zwolnionych na skutek światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.(3) Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. zezwala na uruchomienie środków z funduszu w ramach rocznego pułapu wynoszącego 500 mln EUR.(4) W dniu 23 lipca 2009 r. Litwa złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie AB Snaigė i u dwóch jego dostawców. Wniosek spełnia wymogi ustanowione w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego, a zatem Komisja wnosi o uruchomienie kwoty 258 163 EUR.(5) Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w związku z wnioskiem złożonym przez Litwę,PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), aby udostępnić kwotę 258 163 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie […] dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.[2] Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.[3] Dz.U. L 167 z 29.6.2009, s. 26.[4] SEC(2009)1620 z 30.11.2009.[5] Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.[6] Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.[7] Dz.U. C […] z […], s. […].