Ważna informacja prawna

|

52005PC0416

Wniosek dotyczący rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2603/2000 nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz określonych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego między innymi z Indii  /* COM/2005/0416 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 8.9.2005KOM(2005) 416 wersja ostatecznaWniosek dotyczącyROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2603/2000 nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz określonych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego między innymi z Indii(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 461/2004 z dnia 8 marca 2004 r. („rozporządzenie podstawowe”) w postępowaniu dotyczącym ostatecznego cła wyrównawczego nałożonego na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000 na przywóz określonych rodzajów politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego, między innymi, z Indii. |Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście stosowania rozporządzenia podstawowego i jest on rezultatem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Brak obowiązujących przepisów w dziedzinie, której dotyczy wniosek. |Spójność z innymi politykami i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Strony zainteresowane postępowaniem miały już możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena wpływu Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny wpływu, ale zawiera wyczerpujący wykaz warunków, które muszą zostać ocenione. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Krótki opis proponowanych działań W listopadzie 2000 r. Rada, na mocy wspomnianego rozporządzenia nałożyła ostateczne cło wyrównawcze w wysokości 41,3 EUR za tonę na przywóz do Wspólnoty PET pochodzącego między innymi z Indii. Komisja otrzymała wniosek o przyspieszony przegląd od przedsiębiorstwa South Asian Petrochem Limitem, będącego nowym producentem eksportującym w Indiach. W dniu 12 stycznia 2005 r. Komisja wszczęła wspomniany przegląd przyśpieszony celem ustalenia, czy i w jakim stopniu przywóz PET wyprodukowanego i wywiezionego do Wspólnoty przez South Asian Petrochem Limited powinien podlegać obecnie obowiązującemu cłu wyrównawczemu. W toku dochodzenia ustalono, że doszło do subsydiowania wyrównawczego. W odniesieniu do South Asian Petrochem Limited ustanowiono specjalne cło wyrównawcze w wysokości 106,5 EUR za tonę. W związku z tym wnioskuje się o zmianę rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000 nakładającego cło wyrównawcze na przywóz PET pochodzącego między innymi z Indii poprzez włączenie specyficznej stawki celnej ustalonej dla South Asian Petrochem Limited oraz poprzez przyjęcie zaproponowanego zobowiązania. Dlatego też wnioskuje się o przyjęcie przez Radę dołączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia, które powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, najpóźniej w dniu 11 października 2005 r. |Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 461/2004 r. z dnia 8 marca 2004 r. |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów. |Forma działania jest opisana w wyżej wspomnianym rozporządzeniu i nie daje możliwości podejmowania decyzji na poziomie krajowym. |Wykazanie, że obciążenia finansowe i administracyjne, spoczywające na Wspólnocie, rządach krajowych, władzach regionalnych i lokalnych, podmiotach gospodarczych oraz obywatelach są jak najmniejsze i odpowiadają celom wniosku, nie ma zastosowania. |Wybór instrumentów |Proponowany instrument: Rozporządzenie. |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów. Wymienione wyżej rozporządzenie podstawowe nie przewiduje innych opcji. |WPłYW NA BUDżET |Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |1.  Wniosek dotyczącyROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2603/2000 nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz określonych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego między innymi z IndiiRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 20,uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję[2] po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:A. WCZEŚNIEJSZA PROCEDURA(1) Rada, na mocy rozporządzenia (WE) nr 2603/2000[3], nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz określonych rodzajów politereftalanu etylenu („PET”) o współczynniku lepkości wynoszącym 78 ml/g lub wyższym, zgodnie z DIN („Deutsche Industrienorm”) 53728, zwykle objętego kodem CN 3907 60 20 i pochodzącego między innymi z Indii („produkt objęty postępowaniem”). Powzięte środki przyjęły formę specyficznego cła, którego wysokość wahała się pomiędzy 0 a 41,3 EUR za tonę w odniesieniu do współpracujących indywidualnych eksporterów indyjskich oraz specyficznego cła wynoszącego 41,3 EUR za tonę dla wszystkich innych indyjskich eksporterów.B. OBECNA PROCEDURA1. Wniosek o dokonanie przeglądu(2) W następstwie nałożenia ostatecznych środków, Komisja otrzymała wniosek o wszczęcie przyspieszonego przeglądu rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000 zgodnie z art. 20 rozporządzenia podstawowego, złożony przez indyjskiego producenta produktu objętego postępowaniem, przedsiębiorstwo South Asian Petrochem Limited („wnioskodawca”). Wnioskodawca twierdził, że nie jest powiązany z żadnym innym eksporterem produktu objętego postępowaniem. Ponadto zapewnił, że nie wywoził produktu objętego postępowaniem w czasie pierwotnego okresu objętego dochodzeniem (tj. od dnia 1 października 1998 r. do dnia 30 września 1999 r.), ale wywoził go do Wspólnoty w późniejszym okresie.2. Wszczęcie przyspieszonego przeglądu(3) Komisja zbadała dowody przedstawione przez wnioskodawcę i uznała je za wystarczające do rozpoczęcia przeglądu zgodnie z przepisami art. 20 rozporządzenia podstawowego. Po konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedstawienia uwag przez odpowiedni przemysł wspólnotowy, Komisja wszczęła przyspieszony przegląd rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000 w odniesieniu do wnioskodawcy, publikując zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4].3. Produkt objęty postępowaniem(4) Produkt poddany przeglądowi jest tym samym, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2603/2000 (patrz motyw (1) powyżej).4. Okres objęty dochodzeniem(5) Dochodzenie dotyczące subsydiowania objęło okres od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2004 r. („okres objęty dochodzeniem”).5. Zainteresowane strony(6) Komisja oficjalnie powiadomiła wnioskodawcę oraz rząd Indii („GOI”) o wszczęciu dochodzenia. Ponadto inne zainteresowane podmioty otrzymały możliwość przedstawienia na piśmie swoich uwag oraz wniosków o przesłuchanie. Komisja nie otrzymała jednak żadnych tego rodzaju uwag, ani wniosków o przesłuchanie.(7) Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusz i otrzymała wyczerpującą odpowiedź w ustalonym terminie. Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne dla celów dochodzenia oraz przeprowadziła wizyty weryfikacyjne na terenie przedsiębiorstwa wnioskodawcy w Kalkucie i w Haldii.C. ZAKRES PRZEGLĄDU(8) Komisja przeprowadziła analizę tych samych programów subsydiowania, które przeanalizowano w dochodzeniu pierwotnym. Sprawdzono również, czy wnioskodawca korzystał w przeszłości z jakichkolwiek innych programów subsydiowania lub otrzymał subsydia ad hoc w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem.D. WYNIKI DOCHODZENIA1. Przyznanie statusu „nowego eksportera”(9) Wnioskodawca w sposób zadowalający wykazał brak bezpośredniego lub pośredniego powiązania z którymkolwiek z producentów eksportujących, podlegających obowiązującym środkom wyrównawczym dotyczącym produktu objętego postępowaniem.(10) Dochodzenie potwierdziło, że wnioskodawca nie wywoził produktu objętego postępowaniem w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem, tj. od dnia 1 października 1998 r. do dnia 30 września 1999 r. oraz że rozpoczął wywóz do Wspólnoty po tym okresie. Ponadto wnioskodawca podczas pierwotnego okresu objętego dochodzeniem nie był indywidualnie przesłuchiwany z przyczyn innych niż odmowa współpracy z Komisją.(11) W związku z powyższym wnioskodawca powinien być uznawany za nowego eksportera. Dlatego też, zgodnie z art. 20 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do wnioskodawcy należy ustalić indywidualną stawkę cła wyrównawczego.2. Subsydiowanie(12) Na podstawie informacji zawartych w odpowiedzi wnioskodawcy na kwestionariusz Komisji oraz zgromadzonych następnie podczas dochodzenia, przebadano następujące programy:-  Program „paszportowy” uprawnienia celnego;-  Program Kredytów Eksportowych;-  Program jednostek zorientowanych na wywóz/Program specjalnych stref ekonomicznych;-  Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz;-  Program zwolnień z podatku dochodowego;-  Program bodźców gospodarczych dla Bengalu Zachodniego.2.1 Programy pierwotnie przebadane, z których korzystało przedsiębiorstwo2.1.1 Program jednostek zorientowanych na wywóz („EOUS”)/ Program specjalnych stref ekonomicznych („SEZS”)(a) Podstawa prawna(13) Powyższe programy oparte są na Ustawie o Handlu Zagranicznym (Rozwój i Regulacja) z 1992 r. (nr 22 z 1992 r.), która weszła w życie w dniu 7 sierpnia 1992 r. („Ustawa o Handlu Zagranicznym”). Przedmiotowa ustawa upoważnia GOI do wydawania komunikatów dotyczących polityki handlowej, wcześniej zwanej „polityką eksportu-importu”, zaś od dnia 1 września 2004 r. nazwanej „polityką handlu zagranicznego”. Polityka handlu zagranicznego na lata 2004 – 2009 („PHZ”) obejmująca politykę eksportu i importu na lata 2002-2007 odnosi się do okresu objętego postępowaniem przeglądowym w niniejszym przypadku. Ponadto GOI ustala również procedury regulujące PHZ w „Podręczniku procedur. Część 1.” („PPC 1”)[5].(14) Szczegóły wyżej wspomnianych programów zawarto odpowiednio w rozdziałach 6 (EOUS) i 7 (SEZS) PHZ i PPC 1.(b) Kwalifikowalność(15) Z wyjątkiem przedsiębiorstw zajmujących się wyłącznie handlem, wszystkie przedsiębiorstwa, które z zasady podejmują się wywozu całej swojej produkcji towarów lub usług, mogą zostać objęte EOUS lub SEZS. Jednakże odwrotnie niż w przypadku sektora usług lub rolnictwa, przedsiębiorstwa działające w sektorach przemysłowych muszą spełniać minimalny próg inwestycyjny środków trwałych (wynoszący 10 mln rupii indyjskich), aby kwalifikować się do EOUS.(c) Praktyczne zastosowanie(16) Program SEZS jest kontynuacją byłego Programu stref przetwórstwa wywozowego („EPZS”). Specjalne strefy ekonomiczne (SSE) są ściśle wytyczonymi enklawami wolnymi od obowiązku uiszczania opłat celnych i dla celów działań handlowych, celnych i podatkowych w PHZ traktuje się je jako obce terytorium. Władze indyjskie zatwierdziły 35 specjalnych stref ekonomicznych.(17) Z kolei jednostki zorientowane na wywóz są bardziej elastyczne pod względem zajmowanego terytorium i można je ustanawiać w jakiejkolwiek części Indii. Program ten stanowi uzupełnienie SEZS.(18) Wniosek o prowadzenie działalności w ramach wspomnianych programów musi zawierać szczegółowe dane dotyczące między innymi planowanych wielkości produkcji, prognozowanych wartości wywozu, wymogów dotyczących przywozu oraz wymogów miejscowych w okresie kolejnych pięciu lat. Jeżeli władze przyjmą wniosek danego przedsiębiorstwa, zostaną mu przesłane warunki załączone do oświadczenia o przyjęciu. Umowa uznająca dane przedsiębiorstwo za podmiot działający w ramach EOUS lub SEZS jest ważna na okres pięciu lat. Umowę można przedłużać na kolejne okresy.(19) Niezwykle istotnym zobowiązaniem jednostki zorientowanej na wywóz lub specjalnej strefy ekonomicznej, zgodnie z postanowieniami PHZ, jest osiąganie przychodów netto w walucie obcej („NFE”), tzn. że w okresie odniesienia (5 lat) całkowita wartość wywozu powinna przewyższać całkowitą wartość towarów przywożonych.(20) Jednostki EOUS/SEZS uprawnione są do następujących koncesji:(i) zwolnienie z ceł przywozowych na wszystkie rodzaje towarów (włącznie z dobrami inwestycyjnymi, surowcami i towarami konsumenckimi) niezbędnych do wytwarzania, produkcji, przetwarzania lub z nimi związanych;(ii) zwolnienie z podatku akcyzowego na towary nabyte ze źródeł miejscowych;(iii) zwrot centralnego podatku od sprzedaży od towarów zakupionych na rynku lokalnym;(iv) „zwrot należności celnych od wszystkich stawek przemysłowych” w odniesieniu do oleju opałowego wyprodukowanego przez rafinerie krajowe;(v) mechanizm umożliwiający sprzedaż części produkcji na rynku krajowym po uiszczeniu należnych ceł od gotowego produktu w drodze wyjątku od ogólnego wymogu wywozu całości produkcji;(vi) zwolnienie z podatku dochodowego zwykle należnego od zysków ze sprzedaży eksportowej zgodnie z działem 10A lub działem 10B Ustawy o podatku dochodowym na okres dziesięciu lat od rozpoczęcia działalności, jednakże nie dłużej niż do 2010 r.;(vii) możliwość posiadania 100% kapitału zagranicznego.(21) Mimo że koncesje wchodzące w zakres obydwu programów są w dużej mierze porównywalne, istnieją pomiędzy nimi pewne różnice. Na przykład, jedynie EOU mogą uzyskać 50% obniżkę ceł należnych od sprzedaży krajowej („sprzedaż DTA”), podczas gdy w SSE w przypadku tego rodzaju sprzedaży płatne jest 100% należności celnych. W przypadku EOU wysokość obrotu pochodzącego ze sprzedaży na rynek krajowy po tak obniżonej stawce może wynosić do 50%.(22) Jednostki prowadzące działalność w ramach wyżej wspomnianych programów podlegają kontroli urzędników celnych zgodnie z działem 65 indyjskiej Ustawy o cłach.(23) Zgodnie z prawem zobowiązane są one do utrzymywania, we właściwej formie odpowiednich rejestrów wszystkich przywozów, wykorzystania i zużycia wszystkich materiałów pochodzących z przeprowadzonego przywozu oraz wywozu. Dokumenty te należy okresowo przedstawiać, zgodnie z możliwymi wymaganiami, odpowiednim władzom („kwartalne i roczne sprawozdania okresowe”).(24) Jednakże „[jednostki EOU lub SSE] nie mają w żadnym momencie obowiązku korelowania każdej przesyłki pochodzącej z przywozu z prowadzonym przez siebie wywozem, transferami do innych jednostek, sprzedażą krajową lub zapasami”, zgodnie z treścią ust. 6.11.2 i 7.13.2 Podręcznika procedur.(25) Sprzedaż na rynek krajowy jest rozprowadzana i rejestrowana w drodze wydawania zaświadczeń własnych bez obowiązku uprzedniego umieszczenia informacji dotyczących konkretnych transakcji. Proces wysyłki przesyłek EOU przeznaczonych na wywóz kontroluje urzędnik celny lub urzędnik ds. akcyzy na stałe oddelegowany do EOU. Dane przedsiębiorstwo zobowiązane jest do pokrycia wypłacanej przez rząd indyjski pensji wyznaczonego mu na stałe urzędnika.(26) „Wszystkie działania jednostek SSE w ramach strefy, chyba że określono inaczej, włącznie z wywozem i ponownym przywozem towarów, prowadzone są na podstawie procedury wydawania zaświadczeń własnych”, zgodnie z treścią ust. 7.29 Podręcznika procedur, Część 1. Dlatego też nie przeprowadza się żadnych rutynowych kontroli przesyłek przeznaczonych na wywóz z jednostek SSE.(27) W rozpatrywanym przypadku wnioskodawca wykorzystał EOUS. Ponieważ nie skorzystano ze SSE, nie jest konieczne przeprowadzenie analizy możliwości stosowania środków wyrównawczych w tym programie. Wnioskodawca wykorzystał EUOS, aby dokonać przywozu surowców oraz dóbr kapitałowych wolnych od opłaty celnej, aby nabyć towary wolne od opłaty celnej na rynku krajowym, aby otrzymać zwrot podatku od sprzedaży oraz zwrot należności celnych od oleju opałowego, oraz aby sprzedać część swojej produkcji na rynku krajowym. Tak więc wnioskodawca skorzystał ze wszystkich korzyści opisanych w motywie 20 powyżej w pkt. od (i) do (v). Wnioskodawca nie skorzystał z korzyści w ramach przepisów dotyczących zwolnienia z podatku dochodowego EOUS (patrz motyw 53 poniżej).d) Wnioski dotyczące EOUS(28) Zwolnienia EOU z dwóch rodzajów ceł przywozowych (tak zwane „cło podstawowe” i „szczególne cło dodatkowe”), zwrot podatku od sprzedaży oraz zwrot cła na olej opałowy stanowią wkład finansowy rządu indyjskiego w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego. Zrezygnowano z dochodu państwa, który uzyskałoby ono, gdyby nie istniał tego rodzaju program, w ten sposób dodatkowo przenosząc korzyść w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego na wnioskodawcę, ponieważ dzięki temu zapewniono płynność poprzez brak obowiązku zapłacenia zwykle należnych ceł oraz poprzez uzyskanie zwrotu podatku od sprzedaży.(29) Jednakże wyłączenie z podatku akcyzowego oraz z jego odpowiednika należności celnych przywozowych (tak zwane „cło dodatkowe”) nie skutkuje rezygnacją ze zwykle wymagalnego dochodu. Podatek akcyzowy oraz dodatkowe należności celne, w przypadku ich uiszczenia, mogą być wykorzystane jako własny kredyt na przyszłe zobowiązania celne (tak zwany mechanizm „CENVAT”). Dlatego też wspomniane cła nie są ostateczne. Ze względu na kredyt „CENVAT” jedynie wartość dodana stanowi dla przedsiębiorstwa cło ostateczne, nie zaś materiały wykorzystywane jako surowce.(30) Dlatego też wyłącznie zwolnienie z cła podstawowego, specjalnego cła dodatkowego, zwrot podatku od sprzedaży oraz zwrot cła na olej opałowy stanowią subsydia w rozumieniu art. 2 rozporządzenia podstawowego. Ich wysokość jest prawnie uzależniona od wielkości wywozu i w związku z tym powinny one mieć charakter szczególny i wyrównawczy zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Celem eksportowym EOU zgodnie z definicją określoną w ust. 6.1 polityki handlu zagranicznego jest conditio sine qua non uzyskiwanie środków zachęcających.(31) Ponadto, subsydiów tych nie można uznać za dozwolony system ceł zwrotnych albo system substytucji ceł zwrotnych w znaczeniu art. 2 ust. 1 lit. a) pkt ii) rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiadają one ścisłym zasadom określonym w załączniku I (poz. h) oraz i)), w załączniku II (definicja oraz zasady systemu ceł zwrotnych) oraz w załączniku III (definicja i zasady systemu substytucji ceł zwrotnych) do rozporządzenia podstawowego.(32) O tyle, o ile przepisy dotyczące zwrotu podatku od sprzedaży oraz zwolnienia z należności przywozowej wykorzystywane są do dokonywania zakupu dóbr inwestycyjnych, nie są one zgodne z regułami dotyczącymi dozwolonych systemów substytucji ceł zwrotnych, ponieważ dobra te nie są wykorzystywane w trakcie procesu produkcyjnego, zgodnie z wymogami załącznika I pozycja h) (zwrot podatku od sprzedaży) oraz i) (umorzenie należności przywozowych).(33) Ponadto, co dotyczy również innych korzyści dostępnych w ramach wspomnianego programu, ustalono, że rząd indyjski nie posiada skutecznego systemu ani procedury kontroli mających na celu potwierdzenie, czy i w jakim zakresie nabyte surowce wolne od opłaty celnej lub surowce objęte zwrotem podatku od sprzedaży oraz cłem zwrotnym od oleju opałowego zostały wykorzystane do wytworzenia produktu wywożonego (załącznik II część II pkt 4 rozporządzenia podstawowego, a w przypadku systemu substytucji ceł zwrotnych załącznik III część II pkt 2 rozporządzenia podstawowego).(34) EOU może sprzedać znaczną część swojej produkcji, wynoszącą do 50% swojego rocznego obrotu, na rynku krajowym. Dlatego też nie istnieje żaden obowiązek prawny dotyczący wywozu całkowitej ilości wyprodukowanych w wyniku wyżej opisanych działań produktów. Ponadto w związku z procedurą wydawania zaświadczeń własnych te transakcje na rynku krajowym przeprowadzane są poza nadzorem i kontrolą urzędników rządowych. W wyniku tego pozostające pod zamknięciem celnym pomieszczenia EOU nie podlegają przynajmniej częściowo kontroli fizycznej przeprowadzanej przez władze indyjskie. To jednakże wpływa na wzrost wagi dalszych elementów weryfikacyjnych, szczególnie takich jak kontrola połączeń pomiędzy surowcami wolnymi od ceł i powstałymi w wyniku ich wykorzystania produktów przeznaczonych na wywóz celem zakwalifikowania ich jako system weryfikacji ceł zwrotnych.(35) Uwzględniając dalsze przeprowadzone działania weryfikacyjne należy przypomnieć, jak wspomniano powyżej w motywie 24, że już w tej chwili de jure nie wymaga się od EOU w żadnym momencie korelowania każdej przesyłki przeznaczonej na przywóz z przeznaczeniem odpowiadającego jej produktu wywożonego. Jednakże jedynie tego rodzaju kontrole przesyłek dostarczyłyby władzom indyjskim wystarczających informacji na temat ostatecznego przeznaczenia surowców celem sprawdzenia, czy zwolnienia celne, zwrot podatku od sprzedaży oraz zwrot należności celnych od oleju opałowego nie przekraczają wartości surowców do produkcji przeznaczonej na wywóz. Miesięczne zeznania podatkowe dotyczące sprzedaży na rynek krajowy przygotowywane na podstawie oceny wewnętrznej, które są okresowe kontrolowane przez władze indyjskie, nie są wystarczające. Wewnętrzne systemy przedsiębiorstwa utrzymywane pomimo braku wynikającego z prawa obowiązku w ramach PHZ, np. system zarządzania partiami produkcyjnymi, nie są wystarczające, aby zastąpić również tego rodzaju kluczowe wymaganie w systemie weryfikacji ceł zwrotnych. Ponadto system weryfikacji ceł zwrotnych powinien być zaprojektowany i wdrożony przez dany rząd, a wdrożenie systemu informacyjnego nie powinno pozostawać wyłącznie w gestii zarządów poszczególnych przedsiębiorstw. W wyniku tego ustalono, że ponieważ rząd indyjski nie wymaga od EOU w sposób oczywisty katalogowania połączeń pomiędzy surowcami a powstałymi z nich produktami, rząd indyjski nie stworzył żadnego skutecznego mechanizmu kontroli umożliwiającego ustalenie, które z surowców wykorzystano w produkcji przeznaczonej na wywóz i w jakich ilościach.(36) Ponadto rząd Indii nie przeprowadził ani głębszej analizy w oparciu o rzeczywiste nakłady, chociaż byłoby to wymagane przy braku skutecznie stosowanego systemu weryfikacji (załącznik II część II pkt 5 i załącznik III część II pkt 3 do rozporządzenia podstawowego), ani nie wykazał, że żadne nadmierne umorzenia nie miały miejsca.(37) Po ujawnieniu tych danych wnioskodawca twierdził, że w rozpatrywanym przypadku nie wykorzystano takiej samej metodologii w rozumieniu art. 22 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, co w dochodzeniu pierwotnym podczas oceny EOUS. Należy zauważyć, że eksporterzy w dochodzeniu pierwotnym przedstawili dowody na to, że nie doszło do nadmiernych umorzeń i z tego powodu zwolnienie z cła na zakup surowców w ramach EOUS nie zostało pierwotnie wyrównane.(38) Jednakże wnioskodawca nie dostarczył takich dowodów w niniejszym przypadku. W tym kontekście zauważa się także, że sprzedawał on produkt objęty postępowaniem również na rynku krajowym, tzn. nie wszystkie nabyte surowce wolne od cła zostały rzeczywiście wykorzystane w produkcji przeznaczonej na wywóz. Ponadto, szczególnie fakt, iż zgodnie z prawem indyjskim eksporterzy EOUS nie są zobowiązani do korelowania przesyłek przeznaczonych na wywóz z miejscem przeznaczenia odpowiadających, powstałych w ten sposób produktów, stanowi okoliczność, której nie ustalono w pierwotnym dochodzeniu. Dlatego też przedmiotowy program w bieżącym dochodzeniu oceniono zgodnie z przepisami art. 22 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, który stanowi, że należy uwzględnić nowe okoliczności. W wyniku tego potwierdza się bieżące ustalenia, zgodnie z którymi EOUS nie stanowi dozwolonego systemu ceł zwrotnych ani substytucji ceł zwrotnych.f) Obliczanie wysokości subsydiów(39) Zgodnie z powyższym, przy braku dozwolonego systemu ceł zwrotnych lub systemu substytucji ceł zwrotnych, korzyścią wyrównawczą jest umorzenie całości ceł przywozowych (cła podstawowego i specjalnego cła dodatkowego) zwykle należnych od przywozu, jak również zwrot podatku od sprzedaży oraz zwrot należności celnych od oleju opałowego, które miały miejsce w okresie objętym postępowaniem przeglądowym.(40) Po ujawnieniu tych danych wnioskodawca twierdził, że wysokość dotacji, włącznie z dostosowaniem stóp procentowych związanych z niepowtarzającymi się subsydiami, należy obliczyć wyłącznie na podstawie siedmiu miesięcy postępowania przeglądowego, w którym to okresie prowadził on działalność handlową. W ramach rozwiązania zastępczego, wnioskodawca wystąpił o uwzględnienie jedynie dziesięciomiesięcznego okresu, obejmującego również jego okres produkcji próbnej.(41) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego wysokość subsydiów wyrównawczych jest obliczana w odniesieniu do potwierdzonych korzyści przyznanych beneficjentowi, których uzyskanie w trakcie okresu objętego dochodzeniem zostanie ustalone. Zgodnie z tym samym przepisem oraz standardową praktyką WE wybrano okres dwunastu miesięcy jako okres objęty postępowaniem przeglądowym, na którym oparto wszelkie ustalenia. Żadne z postanowień rozporządzenia podstawowego nie przewiduje, że można pominąć początkowy okres działalności przedsiębiorstwa. Dlatego też wniosek wnioskodawcy należało odrzucić.i) Zwolnienie z należności przywozowych (cło podstawowe i specjalne cło dodatkowe) oraz zwrot podatku od sprzedaży surowców(42) Wysokość subsydiów dla wnioskodawcy została obliczona w oparciu o wielkość niepobranych ceł przywozowych (cła podstawowe oraz szczególne cła dodatkowe) dla surowców przywożonych oraz o zwrot podatku od sprzedaży oraz zwrot należności celnych od oleju opałowego, które miały miejsce w okresie objętym postępowaniem przeglądowym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, poniesione koszty niezbędne dla uzyskania subsydium odjęto od tej sumy celem uzyskania wielkości subsydium w liczniku. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ta wielkość subsydium została rozdzielona pomiędzy przychód z dokonanego wywozu jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium zależy od wielkości wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości wytworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych. Otrzymana w ten sposób stopa subsydiowania wyniosła 12,6%.(43) W tym kontekście wnioskodawca twierdził, że jako licznik należy użyć jedynie część kwoty subsydium bezpośrednio związanej z produktem objętym postępowaniem. Wnioskodawca produkuje niewielką ilość PET o niskim współczynniku lepkości będącego produktem objętym postępowaniem oraz produkt przechodzi w postaci amorficznego granulatu PET, które nie są objęte zakresem produktu niniejszego postępowania. Wnioskodawca zaproponował podział kwoty subsydium na podstawie obrotów produktu objętego postępowaniem w porównaniu do obrotu łącznego.(44) Jednakże, należy zauważyć, że różnych surowców nie można per se łączyć bądź z produktem objętym postępowaniem, bądź z PET o niższym współczynniku lepkości oraz z produktem pośrednim, ponieważ tego samego rodzaju surowców można użyć do produkcji wszystkich rodzajów produktów. Ponadto, jak określono w motywach 32 do 38 powyżej, nie istniał żaden właściwy system weryfikacji dotyczący miejsca ostatecznego przeznaczenia surowców. W takim przypadku oraz zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, zarówno licznik, jak i mianownik określono na podstawie całkowitej gamy produktów wnioskodawcy celem określenia kwoty subsydium związanej z produktem objętym postępowaniem. Wnioskodawca nie dowiódł, że jakakolwiek inna metodologia doprowadziłaby do uzyskania bardziej precyzyjnych wyników. W szczególności zauważa się, że nawet w przypadku przyjęcia wniosku mianownik zmniejszono by proporcjonalnie, w wyniku czego uzyskano by taki sam wynik ogólny.ii) Zwolnienie z należności przywozowych (cło podstawowe i specjalne cło dodatkowe) od dóbr inwestycyjnych(45) Inaczej niż w przypadku surowców, dobra inwestycyjne nie są fizycznie włączone do wyrobów końcowych. Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, korzyść jaką odniosło przedsiębiorstwo będące przedmiotem dochodzenia, obliczono na podstawie kwoty niezapłaconych należności celnych od dóbr inwestycyjnych rozłożonych w okresie odzwierciedlającym normalny okres amortyzacji tego rodzaju dóbr inwestycyjnych w gałęzi przemysłu produkującej produkt objęty postępowaniem (tzn. 18,465 roku), co daje stawkę amortyzacji wynoszącą w zaokrągleniu 5,42%. Kwotę obliczoną w ten sposób, następnie związaną z okresem objętym dochodzeniem przeglądowym, skorygowano poprzez dodanie oprocentowania w tym okresie celem odzwierciedlenia wartości korzyści w czasie i w ten sposób określenia pełnej korzyści, jaką dzięki temu programowi odniósł beneficjent. Kwotę dodanego oprocentowania oparto na rynkowych stopach procentowych w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym w Indii. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, poniesione koszty niezbędne dla uzyskania subsydium odjęto od tej sumy celem uzyskania wielkości subsydium w liczniku. Zgodnie z art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ta kwota subsydium została rozdzielona pomiędzy przychód z dokonanego wywozu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium zależy od wielkości wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości wytworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych. Otrzymana w ten sposób stopa subsydiowania wyniosła 0,9%.(46) Po ujawnieniu tych danych wnioskodawca twierdził, że należy użyć specyficzny okres amortyzacji w jego przedsiębiorstwie wynoszący 18,93 roku, zamiast 18,465 roku, co stanowi połączoną średnią uwzględniającą okres amortyzacji ustalony pierwotnie. Ponadto twierdził on, że jego indywidualny okres amortyzacji odzwierciedla stosowane obecnie standardy przemysłowe w Indiach.(47) Jednakże, jak stwierdzono powyżej, art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego wymaga wykorzystania normalnego, tzn. średniego okresu amortyzacji w przemyśle, nie zaś szczególnego okresu amortyzacji stosowanego przez dane przedsiębiorstwo. Ponadto wnioskodawca nie udowodnił, że przemysłowy standard amortyzacyjny w danej gałęzi przemysłu powszechnie wzrósł. Ten argument został więc odrzucony.(48) Ponadto wnioskodawca twierdził, że w celu obliczenia kwoty subsydium nie należało zaokrąglać stawki amortyzacji.(49) Jednakże należy zauważyć, że zaokrąglenie nie miało żadnego wpływu na ogólny wynik, dlatego też wniosek ten nie powoduje żadnych konsekwencji.(50) Dlatego też całkowita kwota subsydium wynosi 13,5%.2.2. Programy pierwotnie przebadane, z których firma nie korzystała2.1.1 Program „paszportowy” uprawnienia celnego („DEPBS”)(51) Wnioskodawca nie skorzystał z korzyści w ramach DEPBS.2.2.2 Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz („EPCGS”)(52) Ustalono, że wnioskodawca nie dokonywał przywozu dóbr inwestycyjnych w ramach EPCGS i w związku z tym nie zwrócił się o przyznanie pomocy z tego programu.2.2.3 Program zwolnień z podatku dochodowego(53) Ustalono, że wnioskodawca, przy braku zysków podlegających opodatkowaniu, otrzymywał korzyści w formie zwolnienia z podatku dochodowego na mocy działu 10B Ustawy o podatku dochodowym z 1961 r. w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.2.3. Inne programy, z których skorzystał wnioskodawca w odniesieniu do rozważanego produktu, które uznane zostały za działania wyrównawcze2.3.1 Program Kredytów Eksportowych („ECS”)(a) Podstawa prawna(54) ECS oparty jest na treści działów 21 i 35A indyjskiej Ustawy o bankowości z 1949 r., która umożliwia bankowi Reserve Bank of India („RBI”) kierowanie bankami komercyjnymi w dziedzinie kredytów eksportowych.(55) Szczegóły tego programu określono w Okólniku Głównym IECD No. 35/04.02.02/2004-05 (kredyt eksportowy w walucie obcej (Foreign Currency Export Credit)) oraz w Okólniku Głównym IECD No. 27/04.02.02/2004-05 (kredyt eksportowy w rupiach (Rupee Export Credit)) banku RBI, skierowanych do wszystkich komercyjnych banków w Indiach.(b) Kwalifikowalność(56) O pomoc w ramach tego programu mają prawo starać się producenci eksportujący i kupcy eksportujący.(c) Praktyczne zastosowanie(57) W ramach tego programu RBI ustanawia obligatoryjne maksymalne pułapy stóp procentowych mające zastosowanie do wszystkich kredytów eksportowych, zarówno w rupiach indyjskich, jak i w walucie obcej, których zapłaty komercyjne banki mogą żądać od klientów „celem udostępnienia kredytów eksporterom po międzynarodowo konkurencyjnych stawkach”. ECS składa się z dwóch podprogramów: z programu przedwysyłkowego kredytu eksportowego („kredyt pakujący”) obejmującego kredyty udzielane eksporterowi na sfinansowanie zakupu, przetworzenia, wytworzenia, zapakowania i/lub przesłania towarów przed dokonaniem wywozu oraz z programu powysyłkowego kredytu eksportowego zapewniającego pożyczki na kapitał obrotowy celem finansowania należności wywozowych. RBI poleca również bankom przeznaczanie określonej wielkości ich kredytów bankowych netto na finansowanie wywozu.(58) W wyniku stosowania postanowień Okólników Głównych banku RBI eksporterzy mogą otrzymać kredyty eksportujące o preferencyjnych stopach procentowych w porównaniu do stóp procentowych zwykłych kredytów komercyjnych („kredyty gotówkowe”), których warunki ustalane są jedynie w zależności od warunków rynkowych. W tej kwestii Okólnik główny dotyczący kredytów eksportowych w rupiach stanowi, że „maksymalne pułapy stóp procentowych kredytów udzielanych eksporterom zgodnie z postanowieniami niniejszego okólnika są niższe niż maksymalne stawki pożyczek zwykle pobierane od innych pożyczkobiorców i dlatego też są kwalifikowane są jako ulgowe”.(59) Dzięki okólnikom głównym RBI wnioskodawca korzystał z preferencyjnych stóp procentowych na kredyty ECS w porównaniu do stóp preferencyjnych kredytów gotówkowych.d) Wnioski dotyczące ECS(60) Po pierwsze, preferencyjne stopy procentowe kredytu ECS ustalone w okólnikach głównych banku RBI wspomniane w motywie 55 zmniejszyły koszty oprocentowania wnioskodawcy w porównaniu do kosztów kredytów ustalanych na podstawie warunków rynkowych, w ten sposób umożliwiając wnioskodawcy skorzystanie z korzyści w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Po drugie, oraz pomimo faktu, iż kredyty preferencyjne w ramach ECS przyznawane są przez banki komercyjne, korzyść tę należy uważać za wkład finansowy rządu w rozumieniu art. 2 ust. 1 ppkt iv) rozporządzenia podstawowego. W tym kontekście należy zauważyć, że ani art. 2 ust. 1 ppkt iv) rozporządzenia podstawowego, ani Porozumienie WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych („ASCM”) nie wymaga opłaty ponoszonej z rachunków publicznych, np. zwrotu kosztów banków komercyjnych przez rząd indyjski, celem ustanowienia subsydium, a jedynie wydanego przez rząd polecenia dalszego wykonywania funkcji opisanych w art. 2 ust. 1 ppkt i), ii) i iii) rozporządzenia podstawowego. Bank RBI jest instytucją publiczną, dlatego też podlega definicji „rządu” określonej w art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Bank ten w 100% jest własnością rządu, realizuje cele polityki publicznej, np. realizuje politykę monetarną, zaś jego zarząd powoływany jest przez rząd indyjski. RBI kieruje prywatnymi podmiotami w ten sposób, że banki komercyjne są związane pewnymi warunkami, takimi jak miedzy innymi (i) maksymalne pułapy stóp procentowych kredytów eksportowych ustanowione w okólnikach głównych RBI oraz (ii) postanowienia RBI, zgodnie z którymi banki komercyjne muszą przeznaczać określoną wysokość swojego kredytu bankowego netto na finansowanie wywozu. Banki komercyjne zobowiązane są do wykonywania funkcji wspomnianych w art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt i) rozporządzenia podstawowego, w tym przypadku jest to udzielanie pożyczek w formie preferencyjnego finansowania wywozu. Tego rodzaju bezpośredni transfer funduszy w formie pożyczek na określonych warunkach zwykle leżałby w gestii rządu i w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt iv) rozporządzenia podstawowego ta praktyka w żadnym sensie nie różni się od praktyk zwykle stosowanych przez rządy. Ponadto subsydium to uważane jest za specyficzne i wyrównawcze, ponieważ preferencyjne stopy procentowe są dostępne nie tylko w odniesieniu do finansowania wywozu i dlatego też zależne są od wielkości wywozu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.(e) Obliczanie wysokości subsydiów(61) Wysokosć subsydiów obliczono na podstawie różnicy pomiędzy odsetkami należnymi od kredytów eksportowych wykorzystanych w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym a kwotą, którą należałoby uiścić, jeżeli zastosowano by takie same stopy procentowe jak w przypadku kredytów komercyjnych wykorzystanych przez wnioskodawcę. Ta wielkość subsydium (w liczniku) została rozdzielona pomiędzy obrót z dokonanego wywozu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym jako właściwy mianownik zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ subsydium to zależy od wielkości wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości wytworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych ani przetransportowanych. Ustalona w ten sposób stopa subsydium ECS wynosi 0,4%.2.3.2 Program bodźców gospodarczych dla Bengalu Zachodniego („WBIS”)(62) Szczegółowy opis WBIS znajduje się w komunikacie Departamentu Handlu i Przemysłu Rządu Bengalu Zachodniego („GOWB”) nr 588-CI/H z dnia 22 czerwca 1999 r. („WBIS 1999”) zastąpionego ostatnio komunikatem nr 134-CI/O/Incentive/17/03/I z dnia 24 marca 2004 r. („WBIS 2004”). W toku dochodzenia ustalono, że korzyść otrzymana przez wnioskodawcę nie była znaczna i dlatego też WBIS nie zostanie poddany dalszej analizie.3. Całkowita wysokość subsydiów wyrównawczych(63) Biorąc pod uwagę ustalenia dotyczące omówionych powyżej programów, dla wnioskodawcy określono następujące wysokości subsydiów wyrównawczych:ECS | EOUS | Ogółem |South Asian Petrochem Limited | 0,4% | 13,5% | 13,9% |E. ZMIANA ŚRODKÓW PODDANYCH PRZEGLĄDOWI(64) Zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wysokość cła wyrównawczego powinna być niższa niż całkowita wysokość subsydiów wyrównawczych, jeżeli takie niższe cło skutecznie usuwa szkody ponoszone przez przemysł wspólnotowy. W dochodzeniu pierwotnym ogólny poziom usuwający szkodę został określony na poziomie 44,3%, co przewyższa stopę subsydium ustanowioną dla wnioskodawcy.(65) Na podstawie ustaleń poczynionych w trakcie dochodzenia przeglądowego, stwierdza się, że przywóz na teren Wspólnoty produktu objętego postępowaniem, produkowanego i wywożonego przez wnioskodawcę powinien podlegać cłu wyrównawczemu, którego stawka odpowiadać będzie indywidualnej stawce subsydiów ustalonej dla tego przedsiębiorstwa, tzn. 13,9%. Ponieważ cło nałożone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000 miało formę określonej kwoty na tonę, wyżej wspomnianą stawkę celną dla wnioskodawcy również przeliczono na określoną kwotę wynoszącą 106,5 EUR za tonę.(66) Z tego względu należy odpowiednio zmienić rozporządzenie Rady (WE) nr 2603/2000.F. ZOBOWIĄZANIE(67) Wnioskodawca zaoferował zobowiązanie cenowe dotyczące wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.(68) Po przeanalizowaniu oferty Komisja uważa zobowiązanie za możliwe do przyjęcia, ponieważ jego zastosowanie spowodowałoby usunięcie szkodliwych skutków subsydiowania. Ponadto regularnie składane szczegółowe sprawozdania, które wnioskodawca zobowiązał się przedstawiać Komisji, umożliwią jej prowadzenie skutecznej kontroli. Ponadto, natura produktu i struktura sprzedaży stosowana przez wnioskodawcę sprawia, że zdaniem Komisji, ryzyko obejścia zobowiązania jest ograniczone.(69) Celem zapewnienia skutecznego poszanowania i kontroli powziętego zobowiązania, w przypadku przedstawienia wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu zgodnie ze złożonym zobowiązaniem, zwolnienie z cła zależne jest od przedłożenia władzom celnym zainteresowanego Państwa Członkowskiego ważnej „faktury handlowej” wydanej przez wnioskodawcę, zawierającej informacje wymienione w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000. Jeżeli tego rodzaju faktura nie zostanie przedstawiona lub gdy nie jest ona zgodna z produktem przedstawionym władzom celnym, należy uiścić właściwą kwotę cła wyrównawczego celem zapewnienia skutecznego wykonania zobowiązania.(70) W przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania, może zostać nałożone cło antydumpingowe zgodnie z art. 13 ust. 9 i art. 13 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.G. ZAWIADOMIENIE O ŚRODKACH ORAZ OKRES ICH TRWANIA(71) Wnioskodawca oraz rząd Indii zostali poinformowani o istotnych faktach i ustaleniach, w oparciu o które zaproponowano zmianę rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000 i mieli oni możliwość zgłoszenia uwag. Jedynie wnioskodawca przedstawił swoje uwagi, w szczególności dotyczące EOUS, które wystosował w kontekście przedstawionych powyżej odpowiednich wniosków w dziale 2.1.1.(d),PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1Do tabeli wyszczególniającej producentów indyjskich w art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000 należy dodać poniższe informacje:South Asian Petrochem Limited | 106,5 | A585 |Artykuł 2Do tabeli w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000 dotyczącej przywozu, któremu towarzyszy „faktura w ramach zobowiązania” należy dodać poniższe informacje:South Asian Petrochem Limited | Indie | A585 |Artykuł 3Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dniaW imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 288 z 21.10.1997, str. 1, rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 12).[2] Dz. U. […] z […], str. […].[3] Dz.U. L 301 z 30.11.2000, str. 1, rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 822/2004 (Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 3).[4] Dz.U. C 8 z 12.1.2005, str. 2.[5] Zawiadomienie Ministerstwa Handlu i Przemysłu rządu Indii nr 1/2002-07 z dnia 31 marca 2002 r.


Ważna informacja prawna

|

52008PC0442

Wniosek rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej i (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) w celu ustanowienia programu „owoce w szkole” {SEC(2008) 2225} {SEC(2008) 2226}  /* KOM/2008/0442 wersja ostateczna - CNS 2008/0146 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia […] r.COM(2008) 442/42008/xxxx (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej i (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) w celu ustanowienia programu „owoce w szkole”(przedstawiony przez Komisję) {SEC(2008) 2225}{SEC(2008) 2226}UZASADNIENIERozporządzenie Rady (WE) nr 1182/2007 ustanawiające przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw przewiduje szeroko zakrojoną reformę sektora owoców i warzyw mającą na celu promowanie konkurencyjności i ukierunkowania tego sektora na rynek oraz lepsze dostosowanie go do zreformowanej wspólnej polityki rolnej (WPR). Jednym z kluczowych celów zreformowanego systemu jest odwrócenie spadkowej tendencji w konsumpcji owoców i warzyw.Cele WPR określone w art. 33 Traktatu obejmują stabilizację rynków, zapewnienie dostępności dostaw i zagwarantowanie konsumentom dostaw w rozsądnych cenach. Zapewnienie pomocy Wspólnoty w ramach programu „owoce w szkole” polegającego na dostarczaniu owoców, warzyw i bananów uczniom w placówkach oświatowych przyczyni się do realizacji tych celów. Ponadto program powinien zachęcić młodych konsumentów do spożywania owoców i warzyw.W związku z powyższym ogólnym celem programu „owoce (i warzywa) w szkole” na poziomie UE jest zapewnienie ram politycznych i finansowych dla inicjatyw państw członkowskich mających na celu trwałe zwiększenie udziału owoców i warzyw w żywieniu dzieci w wieku, w którym kształtują się ich nawyki żywieniowe. Będzie to stanowiło inwestycję w przyszłość pomagając w unikaniu lub ograniczaniu wydatków na leczenie chorób wynikających z ubogiej diety. Ponadto pozytywny wpływ na konsumpcję może przyczynić się do realizacji celów WPR.W związku z tym, że otyłość jest problemem zwłaszcza grup w niekorzystnej sytuacji społecznej, program „owoce w szkole” będzie miał również korzystny wpływ społeczny poprzez redukcję nierówności w sferze zdrowotnej.Znaczenie konsumpcji owoców i warzyw jako elementu zdrowej diety podkreślone jest w białej księdze Komisji „Strategia dla Europy w sprawie zagadnień zdrowotnych związanych z odżywianiem, nadwagą i otyłością”, która uwypukla potrzebę spójnych działań na poziomie europejskim i zwraca uwagę na rolę, jaką WPR mogłaby odegrać w kształtowaniu europejskiej diety, a zwłaszcza w zwalczaniu otyłości i nadwagi. Stwierdza ona, że „ stworzenie schematu udostępniania owoców w szkołach […] stanowiłoby istotny krok we właściwym kierunku ”. W tym kontekście art. 152 ust. 1 Traktatu wymaga zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego przy określaniu i realizowaniu wszystkich polityk Wspólnoty.Przy zatwierdzaniu reformy wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw, Rada wydała następującą deklarację: „Ze względu na wyraźny wzrost otyłości uczniów, na który zwrócono uwagę w ostatnio opublikowanej białej księdze Komisji […] Rada zwraca się do Komisji o jak najszybsze przygotowanie wniosku dotyczącego programu „owoce dla uczniów” na podstawie oceny skutków regulacji w zakresie korzyści, wykonalności i kosztów administracyjnych”.W swoim sprawozdaniu w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008 Parlament Europejski „ ponownie podkreśla swoje zaangażowanie w odpowiednie dofinansowanie z budżetu środków przeznaczonych na owoce i warzywa w szkołach […] wyraża swoje zdumienie faktem, że Rada nie zrealizowała swoich politycznych zobowiązań […] i nie stworzyła nowej linii budżetowej ani rezerwy w budżecie w oczekiwaniu na ustanowienie podstawy prawnej ; i wzywa Komisję do przedłożenia wniosku legislacyjnego w tej sprawie, zgodnie z konkluzjami Rady ds. Rolnictwa z czerwca 2007 r.”.Zgodnie ze zobowiązaniem podjętym w celu poprawy jakości regulacji prawnych Komisja oceniła skutki czterech możliwych wariantów dla programu „owoce w szkole”: „ status quo ” obejmujący niepodejmowanie żadnych dodatkowych działań przez Wspólnotę; „tworzenie sieci kontaktów” obejmujące wymianę doświadczeń i dzielenie się wiedzą specjalistyczną oraz działania w zakresie informacji i komunikacji; „działania wspierające” obejmujące inicjatywy na rzecz promowania konsumpcji owoców i warzyw w szkołach przy dostarczaniu produktów wyłączonych z finansowania unijnego; „główne inicjatywy” ustanawiające jedne, elastyczne ramy unijne na rzecz dostarczania uczniom produktów, monitorowania i oceny oraz środków towarzyszących. Ocena skutków wykazała, że „główne inicjatywy” (wariant 4) wydaje się najodpowiedniejszy do osiągnięcia wyznaczonych celów.W tym kontekście Komisja proponuje ustanowienie programu „owoce w szkole”, który w celu maksymalnej skuteczności łączy trzy warianty we wzajemnie wspierający się pakiet. Zawiera on następujące elementy:-  bezpłatną dystrybucję owoców i warzyw w szkołach (jako część wariantu „główne inicjatywy”). Należy przyznać pomoc Wspólnoty na współfinansowanie dostaw owoców i warzyw uczniom głównie w grupie wiekowej 6-10 lat w placówkach oświatowych (szkołach) oraz związane z tym działania logistyczne oraz monitorowanie i ocenę. W tym celu proponuje się przyznanie środków budżetowych w całkowitej kwocie 90 mln EUR na mocy tytułu I rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007. Pozwoliłoby to na rozszerzenie istniejącego programu „owoce w szkole” w niektórych państwach członkowskich i na ustanowienie takich programów w państwach członkowskich, które ich nie posiadają często z powodu ograniczonych środków budżetowych.Stawka współfinansowania ze strony Wspólnoty wynosiłaby 50 % i 75 % w regionach objętych celem konwergencji.-  środki towarzyszące : zobowiązanie państw członkowskich, na poziomie krajowym lub regionalnym, do przygotowania strategii we współpracy z organami odpowiedzialnymi za opiekę zdrowotną i kształcenie oraz przy zaangażowaniu przedstawicieli danej branży i grup interesów. Strategia ta powinna określać, w jaki sposób najlepiej realizować program „owoce w szkole” i włączyć go do programu nauczania. Jednym z elementów realizacji programu byłoby zobowiązanie do podkreślenia zaangażowania w niego UE. Środki towarzyszące będą finansowane przede wszystkim ze środków krajowych;-  tworzenie sieci kontaktów , aby zachęcać do wymiany informacji i dzielenia się wiedzą między podmiotami zaangażowanymi w program „owoce w szkole” oraz podnosić świadomość społeczną (jak przedstawiono w wariancie 2 „tworzenie sieci kontaktów”). Ten przydział środków powinien wynosić 1,3 mln EUR;-  promowanie produktów rolnych , które może być wspierane w ramach promowania produktów rolnych przez UE (jak przedstawiono w wariancie 3 „działania wspierające”). W szczególności państwa członkowskie mogłyby wykorzystać te ramy do przeprowadzenia koniecznych działań wspierających mających na celu podnoszenie świadomości na temat dobroczynnych skutków spożywania owoców i warzyw. Niedawna reforma sektora owoców i warzyw zwiększyła przybliżony budżet na promowanie tych produktów o 6 mln EUR;-  monitorowanie i ocenę. W celu ustalenia solidnych danych dla dalszych badań nad skutecznością programu „owoce w szkole” w jego różnych wariantach oraz w celu wymiany „najlepszych praktyk”, monitorowanie i ocena powinny stanowić integralną część programu UE.Wszystkie programy powinny konsekwentnie zawierać trzy elementy:-  bezpłatną dystrybucję owoców (i/lub warzyw) w placówkach oświatowych (szkołach),-  serię środków towarzyszących,-  monitorowanie i ocenę.Do wniosku załączona jest ocena skutków przygotowana przez międzyresortową grupę do zapewniania zgodności między odpowiednimi politykami Wspólnoty.2008/xxxx (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYzmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej i (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) w celu ustanowienia programu „owoce w szkole”RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1182/2007[2] ustanawiające przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw przewiduje szeroko zakrojoną reformę sektora owoców i warzyw mającą na celu promowanie konkurencyjności i ukierunkowania tego sektora na rynek oraz lepsze dostosowanie go do zreformowanej wspólnej polityki rolnej (WPR). Jednym z kluczowych celów zreformowanego systemu jest odwrócenie spadkowej tendencji w konsumpcji owoców i warzyw.(2) Cele WPR określone w art. 33 Traktatu obejmują stabilizację rynków, zapewnienie dostępności dostaw i zagwarantowanie konsumentom dostaw w rozsądnych cenach. Zapewnienie pomocy Wspólnoty w ramach programu „owoce w szkole” polegającego na dostarczaniu owoców, warzyw i bananów uczniom w placówkach oświatowych przyczyni się do realizacji tych celów. Ponadto program powinien zachęcić młodych konsumentów do spożywania owoców i warzyw, a co za tym idzie zwiększyć ich konsumpcję w przyszłości wspierając w ten sposób generowanie dochodów w rolnictwie, co jest również celem WPR. Dodatkowo na mocy art. 35 lit. b) Traktatu w ramach wspólnej polityki rolnej mogą być przewidziane wspólne działania, takie jak program „owoce w szkole”, na rzecz zwiększania poziomu konsumpcji niektórych produktów.(3) Ponadto art. 152 ust. 1 Traktatu wymaga zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego przy określaniu i realizacji wszystkich polityk Wspólnoty. Oczywiste korzyści zdrowotne programu „owoce w szkole” są aspektami, które należy uwzględnić przy wdrażaniu WPR.(4) W tym kontekście znaczenie konsumpcji owoców i warzyw jako elementu zdrowej diety podkreślone jest w białej księdze Komisji „Strategia dla Europy w sprawie zagadnień zdrowotnych związanych z odżywianiem, nadwagą i otyłością”, która uwypukla potrzebę spójnych działań na poziomie europejskim i zwraca uwagę na rolę, jaką WPR mogłaby odegrać w kształtowaniu europejskiej diety, a zwłaszcza w zwalczaniu otyłości i nadwagi. Stwierdza ona, że „stworzenie schematu udostępniania owoców w szkołach […] stanowiłoby istotny krok we właściwym kierunku”.(5) Przyjmując rozporządzenie (WE) nr 1182/2007 Rada wydała następującą deklarację: „Ze względu na wyraźny wzrost otyłości uczniów, na który zwrócono uwagę w ostatnio opublikowanej białej księdze Komisji […] Rada zwraca się do Komisji o jak najszybsze przygotowanie wniosku dotyczącego programu „owoce dla uczniów” na podstawie oceny skutków regulacji w zakresie korzyści, wykonalności i kosztów administracyjnych”.(6) Należy zatem przyznać pomoc Wspólnoty na współfinansowanie dostaw uczniom w placówkach oświatowych pewnych zdrowych produktów sektorów owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw oraz bananów, a także na związane z tym koszty logistyki, dystrybucji, sprzętu, komunikacji, monitorowania i oceny. Komisja powinna określić warunki programu.(7) Aby zapewnić właściwe wdrożenie programu „owoce w szkole”, na poziomie krajowym lub regionalnym, państwa członkowskie, które chcą z niego skorzystać powinny najpierw przygotować krajową strategię. Powinny również zapewnić środki towarzyszące konieczne, aby program był skuteczny.(8) Aby nie ograniczać ogólnego wpływu podobnych środków krajowych, państwa członkowskie powinny również mieć prawo do przyznawania dodatkowej pomocy krajowej na dostawy produktów i powiązane koszty oraz środki towarzyszące, a wspólnotowy program „owoce w szkole” nie powinien naruszać żadnych innych odrębnych krajowych programów dostarczania owoców do szkół, które są zgodne z prawodawstwem wspólnotowym. Jednak, aby zapewnić praktyczne skutki programu wspólnotowego, nie powinien on zastępować obecnego finansowania krajowych programów dostarczania owoców do szkół lub innych programów dystrybucji obejmujących owoce w szkołach.(9) Aby zapewnić należyte zarządzanie finansami należy przewidzieć określony pułap pomocy Wspólnoty i maksymalne stawki współfinansowania, a wkład finansowy Wspólnoty do programu należy dodać do wykazu środków kwalifikujących się do finansowania z EFRG określonego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej[3].(10) Aby zapewnić czas na bezproblemowe wdrożenie programu, powinien on być stosowany od roku szkolnego 2009/2010. Po trzech latach należy przygotować sprawozdanie na jego temat.(11) Aby program był skuteczniejszy, Wspólnota powinna mieć możliwość finansowania środków dotyczących informowania, monitorowania i oceny mających na celu podnoszenie świadomości społecznej na temat programu „owoce w szkole” i jego celów oraz związanych z nim środków dotyczących tworzenia sieci kontaktów, nie naruszając jego uprawnień do współfinansowania, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 3/2008 z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w krajach trzecich[4], koniecznych środków towarzyszących mających na celu podnoszenie świadomości na temat dobroczynnych skutków spożywania owoców i warzyw.(12) Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 zostały włączone do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007[5] i obowiązują od dnia 1 lipca 2008 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 361/2008[6].(13) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 1234/2007,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1 Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1290/2005W art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 dodaje się następującą lit. f):„f) wkład finansowy Wspólnoty do programu „owoce w szkole”, o którym mowa w art. 103ga ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007(*).(*) Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.”Artykuł 2 Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1234/2007W rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007 wprowadza się następujące zmiany:(1) Sekcja IVa rozdziału IV tytułu I części II otrzymuje brzmienie:a) Po art. 103g dodaje się podsekcję IIa w brzmieniu:„Podsekcja IIaprogram „owoce w szkole”ARTYKUł 103GA Pomoc na dostarczanie uczniom owoców, warzyw i bananów1. Na warunkach określonych przez Komisję od roku szkolnego 2009/2010 przyznawana będzie pomoc Wspólnoty na dostawy uczniom w placówkach oświatowych pewnych, określonych przez Komisję produktów sektorów owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw oraz bananów, a także na związane z tym koszty logistyki, dystrybucji, sprzętu, komunikacji, monitorowania i oceny.2. Państwa członkowskie, na poziomie krajowym lub regionalnym, które chcą skorzystać z tego programu powinny najpierw przygotować krajową strategię dotyczącą jego wdrażania. Powinny również zapewnić środki towarzyszące konieczne, aby program był skuteczny.3. Pomoc Wspólnoty, o której mowa w ust. 1 nie może:a) przekroczyć kwoty 90 mln EUR na rok szkolny,b) przekroczyć 50 % kosztów dostaw i związanych z nimi kosztów, o których mowa w ust. 1, lub 75 % takich kosztów w regionach kwalifikujących się na podstawie celu konwergencji,c) pokrywać kosztów innych niż koszty dostaw i związane z nimi koszty, o których mowa w ust. 1, orazd) być stosowana do zastępowania obecnego finansowania wszelkich istniejących krajowych programów dostarczania owoców do szkół lub innych programów dystrybucji w szkołach obejmujących owoce.Cel konwergencji oznacza cel działania na rzecz najmniej rozwiniętych państw członkowskich i regionów zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.,4. Państwa członkowskie mogą, w uzupełnieniu do pomocy Wspólnoty, przyznawać pomoc krajową na dostawy produktów i związane z nimi koszty, o których mowa w ust. 1. Mogą również przyznawać pomoc krajową na finansowanie środków towarzyszących, o których mowa w ust. 2.5. Wspólnotowy program „owoce w szkole” nie narusza żadnych innych odrębnych krajowych programów dostarczania owoców do szkół, które są zgodne z prawodawstwem wspólnotowym.6. Na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 Wspólnota może również finansować środki dotyczące informowania, monitorowania i oceny związane z programem „owoce w szkole”, w tym dotyczące podnoszenia świadomości społecznej na temat tego programu i związane z nim środki dotyczące tworzenia sieci kontaktów.”;b) przed art. 103h dodaje się nagłówek w brzmieniu:„Podsekcja IIIPrzepisy proceduralne”C) W ART. 103H DODAJE SIę NASTęPUJąCą LITERę:„f) przepisy dotyczące programu „owoce w szkole”, o którym mowa w art. 103ga, w tym wykaz przedmiotowych produktów, rozdzielenie pomocy między państwami członkowskimi, zarządzanie finansowe i budżetowe oraz powiązane koszty, krajowe strategie, środki towarzyszące oraz środki dotyczące informowania, monitorowania i oceny oraz środki dotyczące tworzenia sieci kontaktów.”(2) W art. 180 akapit drugi po „103e” dodaje się „103ga”.(3) W art. 184 dodaje się pkt 6 w brzmieniu:„6) przed dniem 31 sierpnia 2012 r. Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania programu „owoce w szkole”, o którym mowa w art. 103ga, uzupełnione, w stosownych przypadkach, przez odpowiednie propozycje. Sprawozdanie powinno w szczególności skoncentrować się na zakresie, w jakim program promował ustanowienie dobrze funkcjonujących programów „owoce w szkole” w państwach członkowskich oraz na wpływie programu na poprawę nawyków żywieniowych dzieci.”Artykuł 3 Wejście w życieNiniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyOCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH |1. | LINIA BUDŻETOWA: 05 02 08 12 (linia, którą należy utworzyć) 05 08 09 | ŚRODKI: – p.m. (2008) 2 mln EUR (WPB 2009) |2. | TYTUŁ: Rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej i (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) w celu ustanowienia programu „owoce w szkole” |3. | PODSTAWA PRAWNA: Artykuły 36 i 37 Traktatu |4. | CELE: Dostarczanie owoców, warzyw i bananów uczniom w placówkach oświatowych, co może spowodować wzrost ich konsumpcji w przyszłości i pomóc w stabilizacji rynków. |5. | SKUTKI FINANSOWE | OKRES 12 MIESIĘCY (mln EUR) | BIEŻĄCY ROK BUDŻETOWY 2008 (mln EUR) | KOLEJNY ROK BUDŻETOWY 2009 (mln EUR) |5.0 | WYDATKI – PONIESIONE Z BUDŻETU WE (REFUNDACJE/SKUP INTERWENCYJNY) – WŁADZE KRAJOWE – INNE | +91,3 | – | – |5.1 | DOCHODY – ZASOBY WŁASNE WE (OPŁATY WYRÓWNAWCZE/NALEŻNOŚCI CELNE) – KRAJOWE | – | – | – |2010 | 2011 | 2012 | 2013 |5.0.1 | SZACOWANE WYDATKI | +91,3 | +91,3 | +91,3 | +90,3 |5.1.1 | SZACOWANE DOCHODY | – | – | – | – |5.2 | METODA OBLICZENIOWA: – |6.0 | CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY ZE ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W ODPOWIEDNIM ROZDZIALE BIEŻĄCEGO BUDŻETU? | TAK NIE |6.1 | CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY POPRZEZ PRZESUNIĘCIE POMIĘDZY ROZDZIAŁAMI BIEŻĄCEGO BUDŻETU? | TAK NIE |6.2 | CZY WYMAGANY BĘDZIE BUDŻET DODATKOWY? | TAK NIE |6.3 | CZY ŚRODKI BĘDZIE TRZEBA PRZEWIDZIEĆ W KOLEJNYCH BUDŻETACH? | TAK NIE |UWAGI: 1) Dostawa produktów 90 mln EUR 2) Tworzenie sieci kontaktów 2010 – 2011 – 2012 = 1 mln EUR + doroczna konferencja (co roku) = 0,3 mln EUR |[1] Dz.U. C [...] z […], s. […].[2] Dz.U. L 273 z 17.10.2007, s. 1.[3] Dz.U. L 209 z 11.08.2005, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1437/2007 (Dz.U. L 322 z 7.12.2007, s. 1).[4] Dz.U. L 3 z 05.01.2008, s. 1.[5] Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr …/2008 (Dz.U. L […] z [...]2008, s. […].).[6] Dz.U. L 121 z 7.5.2008, s. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.11.2020
            COM(2020) 763 final
            2020/0337(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego na mocy Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach wspólnego komitetu ustanowionego na mocy Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii („umowy”)
                  1
               .

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii

               Umowa ma na celu utworzenie wspólnego obszaru lotniczego opartego na wzajemnym dostępie do rynków transportu lotniczego stron, na zasadzie równych warunków konkurencji i z poszanowaniem tych samych przepisów – w tym w dziedzinie bezpieczeństwa, ochrony, zarządzania ruchem lotniczym, kwestii społecznych i ochrony środowiska. Zasady regulujące wspólny obszar lotniczy powinny opierać się na odpowiednich przepisach obowiązujących w Unii Europejskiej, określonych w załączniku III do przedmiotowej umowy, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa, ochrony i zarządzania ruchem lotniczym.

               Umowa weszła w życie w dniu 2 sierpnia 2020 r.

               2.2.Wspólny komitet

               Wspólny komitet ustanowiono na mocy art. 22 umowy. Wspólny komitet jest odpowiedzialny za zarządzanie umową i zapewnienie jej właściwego wykonania.

               Do jego głównych zadań należy współpraca w zakresie: a) oceny warunków rynkowych mających wpływ na przewozy lotnicze zgodnie z niniejszą umową; b) podejmowania i w miarę możliwości skutecznego rozwiązywania problemów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, które mogą między innymi utrudnić dostęp do rynku i sprawne świadczenie usług objętych zakresem niniejszej umowy, jako środek służący do zapewnienia równych warunków działalności, osiągnięcia konwergencji regulacyjnej oraz zmniejszenia obciążeń regulacyjnych operatorów komercyjnych; c) wspierania wymiany informacji między ekspertami w przypadku nowych inicjatyw ustawodawczych lub regulacyjnych, w tym w dziedzinach ochrony, bezpieczeństwa, środowiska, infrastruktury lotniczej (włączając w to przydziały czasu na start lub lądowanie), otoczenia konkurencyjnego oraz ochrony konsumentów; d) stałego badania społecznych skutków umowy, zwłaszcza w dziedzinie zatrudnienia, a także opracowywanie właściwych rozwiązań w przypadku uznania zgłoszonych obaw za zasadne; e) rozważania ewentualnych obszarów dalszego rozwoju umowy, w tym zaleceń dotyczących zmian umowy; f) uzgadniania, na zasadzie porozumienia, wniosków, koncepcji lub dokumentów o charakterze proceduralnym, związanych bezpośrednio z funkcjonowaniem niniejszej umowy; g) uwzględniania i rozwijania pomocy technicznej w obszarach wchodzących w zakres niniejszej umowy; oraz h) wspierania współpracy na odpowiednich forach międzynarodowych.

               Ponadto zgodnie z art. 6 umowy (Inwestycje) wspólny komitet rozpatruje kwestie związane z dwustronnymi inwestycjami dotyczącymi udziałów większościowych lub ze zmianami w zakresie skutecznej kontroli nad przewoźnikami lotniczymi stron.

               Zgodnie z art. 22 ust. 3 umowy wspólny komitet przyjmuje w drodze decyzji swój regulamin wewnętrzny.

               2.3.Planowany akt wspólnego komitetu

               Podczas swojego pierwszego posiedzenia wspólny komitet ma przyjąć decyzję dotyczącą przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest przyjęcie, zgodnie z art. 22 ust. 3 umowy, regulaminu wewnętrznego stanowiącego podstawę organizacji i funkcjonowania wspólnego komitetu, aby umożliwić właściwe wykonanie umowy.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, powinno mieć na celu przyjęcie regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu ustanowionego na mocy umowy. Stanowisko to powinno opierać się na projekcie decyzji wspólnego komitetu.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny komitet jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii.

               Akt, który ma przyjąć wspólny komitet, jest aktem mającym skutki prawne, ponieważ będzie dla stron wiążący na mocy prawa międzynarodowego.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do kwestii transportu lotniczego.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               W akcie wspólnego komitetu zostanie uchwalony regulamin wewnętrzny komitetu, dlatego akt ten należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu.

               2020/0337 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego na mocy Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii („umowa”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady (UE) 2020/951
                  2
                i weszła w życie w dniu 2 sierpnia 2020 r.

               (2)W art. 22 umowy ustanawia się wspólny komitet mający zapewnić zarządzanie umową i jej właściwe wykonanie.

               (3)Art. 22 ust. 3 umowy stanowi, że wspólny komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

               (4)Właściwe wykonanie umowy wymaga przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach wspólnego komitetu, ponieważ decyzja wspólnego komitetu w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego będzie wiążąca dla Unii. Stanowisko Unii w ramach wspólnego komitetu powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji wspólnego komitetu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas pierwszego posiedzenia wspólnego komitetu ustanowionego na mocy art. 22 Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii w związku z przyjęciem regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu, opiera się na projekcie decyzji wspólnego komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.

               Przedstawiciele Unii we wspólnym komitecie mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji wspólnego komitetu.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/951 z dnia 26 czerwca 2020 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii (Dz.U. L 212 z 3.7.2020, s. 8).

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/951 z dnia 26 czerwca 2020 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii (Dz.U. L 212 z 3.7.2020, s. 8).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.11.2020
            COM(2020) 763 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego na mocy Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii

               DECYZJA NR 1/[rok] WSPÓLNEGO KOMITETU UE-MOŁDAWIA UTWORZONEGO NA MOCY UMOWY O WSPÓLNYM OBSZARZE LOTNICZYM MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ I JEJ PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI A REPUBLIKĄ MOŁDAWII

               z dnia … r.

               w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego

               WSPÓLNY KOMITET UE–MOŁDAWIA,

               uwzględniając Umowę o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii („umowa”), w szczególności jej art. 22 ust. 3,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł

               Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny wspólnego komitetu zawarty w załączniku do niniejszej decyzji.

               Sporządzono w …

               W imieniu wspólnego komitetu

               Przewodniczący/Przewodnicząca Delegacji Unii Europejskiej

               [Imię i nazwisko]

               Przewodniczący/Przewodnicząca Delegacji Mołdawii

               [Imię i nazwisko]

               Załącznik

               Regulamin wewnętrzny wspólnego komitetu

               Artykuł 1

               Przewodniczący delegacji

               1. Zgodnie z art. 22 ust. 1 umowy wspólny komitet składa się z przedstawicieli stron.

               2. Wspólnemu komitetowi przewodniczą wspólnie przewodniczący delegacji stron.

               Artykuł 2

               Posiedzenia

               1. Zgodnie z art. 22 ust. 4 umowy wspólny komitet zbiera się w miarę potrzeby. Każda strona może wystąpić z wnioskiem o zwołanie komitetu.

               2. Wspólny komitet organizuje spotkania osobiste lub, w wyjątkowych przypadkach, za pośrednictwem innych środków (np. telekonferencji lub wideokonferencji).

               3. Posiedzenia odbywają się, w miarę możliwości, na przemian w państwie członkowskim Unii Europejskiej i Republice Mołdawii, chyba że strony uzgodnią inaczej.

               4. Językiem roboczym jest język angielski.

               5. Po uzgodnieniu przez strony terminu i miejsca posiedzeń Komisja Europejska zwołuje posiedzenia dla Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, zaś ministerstwo odpowiedzialne za transport lotniczy – dla Republiki Mołdawii.

               6. O ile strony nie postanowią inaczej, posiedzenia wspólnego komitetu nie są jawne. W razie potrzeby na zakończenie posiedzenia można za obopólną zgodą sporządzić komunikat prasowy.

               Artykuł 3

               Delegacje

               1. Przed każdym posiedzeniem przewodniczący delegacji informują się nawzajem o planowanym składzie swoich delegacji na posiedzenie.

               2. Przedstawiciele zainteresowanych stron z branży transportu lotniczego mogą zostać zaproszeni do udziału w posiedzeniach w charakterze obserwatorów, jeżeli wspólny komitet wyrazi na to zgodę.

               3. Wspólny komitet może, jeśli zostało to uzgodnione, zaprosić inne zainteresowane strony lub ekspertów do uczestnictwa w swoich posiedzeniach w celu dostarczenia informacji na konkretne tematy.

               Artykuł 4

               Sekretariat

               Urzędnik Komisji Europejskiej oraz urzędnik ministerstwa Republiki Mołdawii odpowiedzialnego za transport lotniczy wspólnie sprawują funkcję sekretarzy wspólnego komitetu.

               Artykuł 5

               Porządek obrad

               1. Przewodniczący delegacji ustalą wstępnie porządek obrad każdego posiedzenia za porozumieniem stron. Sekretarze przekazują członkom delegacji wstępny porządek obrad najpóźniej piętnaście dni przed datą posiedzenia.

               2. Wspólny komitet przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Jeżeli wspólny komitet wyrazi na to zgodę, w porządku obrad można umieścić punkty nie znajdujące się wcześniej we wstępnym porządku obrad.

               3. Przewodniczący delegacji mogą skrócić termin wskazany w ust. 1 niniejszego artykułu w celu uwzględnienia wymogów lub pilnego charakteru danej sprawy.

               Artykuł 6

               Protokół

               1. Po każdym posiedzeniu wspólnego komitetu sporządza się projekt protokołu. Wskazuje się w nim omawiane punkty oraz wszelkie sformułowane zalecenia i przyjęte decyzje.

               2. W ciągu miesiąca od daty posiedzenia przewodniczący delegacji, który pełni rolę gospodarza posiedzenia, przedkłada projekt protokołu drugiemu przewodniczącemu delegacji za pośrednictwem sekretarzy wspólnego komitetu do zatwierdzenia w drodze procedury pisemnej.

               3. Po zatwierdzeniu protokół zostaje podpisany w dwóch egzemplarzach przez przewodniczących delegacji i każda ze stron zachowuje po jednym oryginalnym egzemplarzu. Przewodniczący delegacji mogą zdecydować, że podpisanie i wymiana kopii w formie elektronicznej spełnia powyższy wymóg.

               4. Protokoły wspólnego komitetu są niejawne, chyba że jedna ze stron zgłosi wniosek, by było inaczej.

               Artykuł 7

               Procedura pisemna

               W razie konieczności i w należycie uzasadnionych przypadkach decyzje i zalecenia wspólnego komitetu mogą zostać przyjęte w drodze procedury pisemnej. W tym celu przewodniczący delegacji wymieniają projekty środków, w odniesieniu do których zwrócono się do wspólnego komitetu o wydanie opinii, co może następnie zostać potwierdzone w drodze wymiany korespondencji. Każda ze stron może jednak zażądać zwołania wspólnego komitetu w celu omówienia danej kwestii.

               Artykuł 8

               Obrady

               1. Wspólny komitet formułuje zalecenia i podejmuje decyzje na zasadzie konsensusu.

               2. Decyzje i zalecenia wspólnego komitetu noszą nazwę odpowiednio „decyzji” lub „zalecenia”, po których następuje numer porządkowy, data przyjęcia oraz opis przedmiotu.

               3. Przewodniczący delegacji podpisują decyzje i zalecenia wspólnego komitetu, które są następnie załączane do protokołu z posiedzenia.

               4. Decyzje podjęte przez wspólny komitet są wdrażane przez strony zgodnie z ich własnymi procedurami wewnętrznymi.

               5. Decyzje przyjmowane przez wspólny komitet mogą być publikowane przez strony w ich odpowiednich publikatorach urzędowych. Każda ze stron może podjąć decyzję o publikacji wszelkich innych aktów przyjętych przez wspólny komitet. Każda ze stron zachowuje po jednym oryginalnym egzemplarzu decyzji i zaleceń.

               Artykuł 9

               Grupy robocze

               1. Wspólny komitet może powoływać grupy robocze, które wspierają wspólny komitet w wykonywaniu jego obowiązków. Zakres zadań grupy roboczej jest zatwierdzany przez wspólny komitet i zostaje zawarty w załączniku do decyzji ustanawiającej grupę roboczą.

               2. W skład grup roboczych wchodzą przedstawiciele stron.

               3. Grupy robocze podlegają wspólnemu komitetowi, któremu składają sprawozdanie po każdym ze swoich posiedzeń. Grupy robocze nie podejmują decyzji, mogą jednak formułować zalecenia dla wspólnego komitetu.

               4. Wspólny komitet może w każdej chwili podjąć decyzję o rozwiązaniu istniejących grup roboczych, zmianie ich zakresu zadań lub powołaniu nowych grup roboczych w celu wspierania go w wykonywaniu jego obowiązków.

               Artykuł 10

               Wydatki

               1. Strony pokrywają wydatki związane ze swoim uczestnictwem w posiedzeniach wspólnego komitetu i grup roboczych, obejmujące zarówno koszty osobowe, koszty podróży i pobytu, jak i koszty opłat pocztowych i telekomunikacyjnych.

               2. Wszelkie inne wydatki związane z organizacją posiedzeń ponosi strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.

               Artykuł 11

               Zmiany w regulaminie

               Wspólny komitet może w każdej chwili zmienić niniejszy regulamin wewnętrzny na podstawie decyzji podjętej zgodnie z art. 22 umowy.