				|

		52014PC0341

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające procedury unijne w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Unii zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (tekst jednolity) /* COM/2014/0341 final - 2014/0174 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           W kontekście
społeczeństwa obywatelskiego w Europie Komisja przywiązuje
wielką wagę do uproszczenia i uporządkowania prawa Unii, tak aby
stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla obywateli,
otwierając im w ten sposób nowe możliwości korzystania z
przysługujących im konkretnych uprawnień.
Ten cel nie może zostać
osiągnięty tak długo, jak liczne przepisy, które były
wielokrotnie zmieniane, często zasadniczo, pozostają rozproszone, tak
iż trzeba ich szukać częściowo w oryginalnym akcie, a
częściowo w późniejszych aktach zmieniających. Wymaga to
pracochłonnego porównywania wielu różnych aktów w celu ustalenia
obowiązujących norm prawnych.
Z tego powodu ujednolicenie przepisów często zmienianych jest potrzebne, aby
prawo stało się jasne i zrozumiałe.
2.           W dniu 1 kwietnia 1987 r. Komisja postanowiła[1]
zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty były ujednolicane
nie później niż po 10 zmianach, podkreślając,
że jest to wymaganie minimum i że odpowiednie jednostki powinny
starać się nawet częściej ujednolicać teksty, za które
są odpowiedzialne, tak aby przepisy tych aktów były jasne i
łatwo zrozumiałe.
3.           Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.)
potwierdziły to stanowisko[2], podkreślając wagę ujednolicania, które daje
pewność co do prawa stosowanego wobec danej materii w danym czasie.
Ujednolicanie musi być podejmowane w
pełnej zgodności z normalną procedurą przyjmowania aktów
Unii.
Zważywszy, że żadne zmiany co do
treści nie mogą być wprowadzane do ujednolicanych
aktów, Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze
porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r., możliwość stosowania
przyspieszonej procedury dla szybkiego przyjmowania takich aktów.
4.           Celem niniejszego wniosku jest ujednolicenie
rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r.
ustanawiającego procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki
handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami
handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod
auspicjami Światowej Organizacji Handlu[3].
Nowe rozporządzenie zastąpi włączone do niego akty[4]; niniejszy wniosek całkowicie zachowuje treść
ujednolicanych aktów, zbiera je więc jedynie razem, dokonując
tylko takich formalnych zmian, jakie wynikają z samego zadania
ujednolicenia.
5.           Wniosek w sprawie ujednolicenia
został sporządzony na podstawie wstępnej konsolidacji, w
22 językach urzędowych, rozporządzenia (WE) nr 3286/94 i aktów
je zmieniających, przygotowanej przez Urząd Publikacji Unii
Europejskiej za pomocą systemu przetwarzania danych. Tam,
gdzie artykułom nadano nowe numery, korelacja pomiędzy starą i
nową numeracją została określona w tabeli zawartej w załączniku
II do ujednoliconego rozporządzenia.
ê 3286/94 (dostosowany)
2014/0174 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
ustanawiające procedury unijne w
zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Unii
zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi
ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (tekst jednolity)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat Ö o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej Õ,
w szczególności jego art. Ö 207 ust. 2 Õ,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
ê
(1)       Rozporządzenie Rady (WE)
nr 3286/94[6]
zostało kilkakrotnie znacząco zmienione[7]. Dla zachowania przejrzystości
i zrozumiałości należy je ujednolicić.
ê 3286/94 motyw 1
(2)       Wspólna polityka handlowa
musi opierać się na jednolitych zasadach, w szczególności w
odniesieniu do obrony handlowej.
ê 3286/94 motyw 4
(dostosowany)
(3)       Wydaje się konieczne
ustanowienie procedur Ö unijnych Õ w celu zapewnienia
skutecznego poszanowania praw Ö Unii Õ zgodnie z zasadami
handlu międzynarodowego.
ê 3286/94 motyw 5
(dostosowany)
(4)       Zasady handlu
międzynarodowego to przede wszystkim przepisy ustanowione pod auspicjami
Światowej Organizacji Handlu („WTO”) i określone w
załącznikach do Porozumienia ustanawiającego
Światową Organizację Handlu, lecz mogą to być
także zasady określone w każdej innej umowie, której stroną
jest Ö Unia Õ i która określa
zasady stosowane w handlu między Ö Unią Õ a państwami
trzecimi. Właściwe jest podanie jasnego pojęcia typów umów, do
których odnosi się pojęcie „zasady handlu międzynarodowego”.
ê 3286/94 motyw 6
(dostosowany)
(5)       Powyższe procedury Ö unijne Õ powinny zostać oparte
na mechanizmie prawnym w ramach prawa Ö Unii Õ, który Ö jest Õ całkowicie
przejrzysty oraz Ö zapewnia Õ, by decyzja o powołaniu
się na prawa Ö Unii Õ w ramach zasad
handlu międzynarodowego była podejmowana w oparciu o dokładne,
oparte na faktach informacje i analizę prawną.
ê 3286/94 motyw 7
(dostosowany)
(6)       Mechanizm ten ma na celu
zapewnienie środków proceduralnych do żądania, aby instytucje Ö Unii Õ reagowały na
przeszkody w handlu przyjęte czy też utrzymywane przez państwa
trzecie, które powodują szkody czy też inne niekorzystne skutki w
handlu pod warunkiem, że w stosunku do takich przeszkód istnieje prawo do Ö wszczęcia
postępowania Õ zgodnie ze
stosownymi zasadami handlu międzynarodowego.
ê 3286/94 motyw 8
(dostosowany)
(7)       Prawo państw
członkowskich do uciekania się do tego mechanizmu powinno
pozostać bez uszczerbku dla ich możliwości zgłaszania takich
samych lub podobnych spraw na drodze innych istniejących procedur Ö unijnych Õ, w szczególności
przed komitetem ustanowionym na mocy art. Ö 207 ust. 3 Õ Traktatu.
ê 3286/94 motyw 9
(dostosowany)
(8)       Należy
uwzględnić instytucjonalną rolę komitetu ustanowionego na
mocy art. Ö 207 ust. 3 Õ Traktatu w
udzielaniu rad instytucjom Ö Unii Õ we wszystkich
kwestiach polityki handlowej. W związku z tym komitet ten powinien
być stale powiadamiany o rozwoju indywidualnych spraw w celu
umożliwienia rozważenia ich szerszych implikacji politycznych.
ê 3286/94 motyw
11 (dostosowany)
(9)       Należy Ö określić Õ, że Ö Unia Õ musi
działać zgodnie z jej zobowiązaniami międzynarodowymi oraz,
w przypadku gdy takie zobowiązania wynikają z umów,
utrzymywać równowagę między prawami a obowiązkami, co jest
celem zawierania tych umów.
ê 3286/94 motyw
12 (dostosowany)
(10)     Należy również Ö określić Õ, że wszelkie
środki podjęte zgodnie z danymi procedurami powinny być zgodne z
międzynarodowymi zobowiązaniami Ö Unii Õ, a także
pozostawać bez uszczerbku dla innych środków nieujętych
w niniejszym rozporządzeniu, które mogłyby być
bezpośrednio przyjęte na podstawie art. Ö 207 Õ Traktatu.
ê 3286/94 motyw
13 (dostosowany)
(11)     Powinien zostać
również Ö określony Õ regulamin, którym
należy kierować się w trakcie procedury Ö badania Õ, przewidzianej
w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności
w zakresie praw i obowiązków organów Ö Unii Õ oraz
zainteresowanych stron oraz warunków, zgodnie z którymi zainteresowane strony
mogą mieć dostęp do informacji i mogą zwracać
się o informacje na temat niezbędnych faktów oraz uwag
wynikających z procedury Ö badania Õ.
ê 3286/94 motyw
14 (dostosowany)
(12)     Działając na podstawie
niniejszego rozporządzenia Ö Unia Õ musi
pamiętać o potrzebie szybkich oraz skutecznych działań
poprzez stosowanie procedur decyzyjnych przewidzianych w niniejszym
rozporządzeniu.
ê 3286/94 motyw
15 (dostosowany)
(13)     Na Komisji spoczywa obowiązek
działania w stosunku do przeszkód w handlu przyjmowanych lub
utrzymywanych przez państwa trzecie, w ramach międzynarodowych
praw i obowiązków Ö Unii Õ, jedynie wówczas gdy
interesy Ö Unii Õ wymagają
interwencji. W przypadku oceniania tych interesów Komisja powinna
zwrócić należytą uwagę na poglądy wszystkich
zainteresowanych stron postępowania.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 4 (dostosowany)
(14)     Wykonywanie procedur Ö badania Õ przewidzianych w Ö niniejszym Õ rozporządzeniu
wymaga jednolitych warunków przyjmowania decyzji w sprawie przeprowadzania tych
procedur Ö badania Õ oraz środków
wynikających z tych procedur. Środki te powinny być przyjmowane
zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 182/2011[8].
(15)     W przypadku zawieszania
trwających badań należy stosować procedurę
doradczą, ze względu na skutki takich środków i ich logiczną
kolejność w odniesieniu do przyjęcia środków.
(16)     Parlament Europejski i Rada
powinny być stale powiadamiane o rozwoju sytuacji w kontekście
niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić im rozważenie jej
szerszych implikacji politycznych.
(17)     Ponadto w przypadku gdy umowa
z państwem trzecim wydaje się stanowić najbardziej
właściwy środek dla rozwiązania sporu wynikającego z
przeszkód w handlu, negocjacje w tym celu powinny być prowadzone
zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 207 Traktatu,
ê 3286/94
(dostosowany)
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ö Przedmiot Õ
Niniejsze rozporządzenie ustanawia
procedury Ö unijne Õ w dziedzinie
wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia poszanowania praw Ö Unii Õ zgodnie z zasadami
handlu międzynarodowego, w szczególności Ö tymi
ustanowionymi Õ pod auspicjami
Światowej Organizacji Handlu Ö („WTO”) Õ, Ö które, Õ z zastrzeżeniem
poszanowania istniejących międzynarodowych obowiązków
i procedur, mają na celu:
a)           reagowanie na przeszkody
w handlu, które wywierają wpływ na rynek Ö Unii Õ, w celu usunięcia
wynikających z nich szkód;
b)           reagowanie na przeszkody
w handlu, które wywierają wpływ na rynek państwa trzeciego,
w celu usunięcia niekorzystnych skutków w handlu, które z nich
wynikają.
Procedury te stosuje się
w szczególności do wszczęcia, a następnie prowadzenia oraz
zakończenia procedur rozstrzygania sporów międzynarodowych
w dziedzinie wspólnej polityki handlowej.
Artykuł 2
Definicje
1. Do celów
niniejszego rozporządzenia Ö stosuje
się następujące definicje Õ:
a)           „przeszkody
w handlu” Ö oznaczają Õ wszelkie praktyki
handlowe przyjęte lub utrzymywane przez państwo trzecie,
w stosunku do których zasady handlu międzynarodowego ustanawiają
prawo do wszczęcia postępowania; takie prawo istnieje, gdy zasady
handlu międzynarodowego albo kategorycznie zabraniają danej praktyki,
albo przyznają innej poszkodowanej stronie prawo dochodzenia likwidacji
skutków danej praktyki;
b)           „prawa Ö Unii Õ ”Ö oznaczają Õ międzynarodowe
prawa handlowe, z których Ö Unia Õ może
skorzystać zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego; w tym
kontekście „zasadami handlu międzynarodowego” są przede
wszystkim zasady ustanowione pod auspicjami WTO i określone
w załącznikach do Porozumienia ustanawiającego
Światową Organizację Handlu, lecz mogą to być
także zasady określone w każdej innej umowie, której
stroną jest Ö Unia Õ i która
określa zasady stosowane w handlu między Ö Unią Õ a państwami trzecimi;
c)           „szkoda” Ö oznacza Õ każdą
istotną szkodę, którą przeszkody w handlu powodują,
lub której spowodowaniem grożą, w odniesieniu do towaru lub
usługi, dla przemysłu Ö Unii Õ na rynku Ö Unii Õ;
d)           „niekorzystne skutki w handlu” Ö oznaczają Õ te Ö niekorzystne
skutki Õ, które przeszkody
w handlu Ö powodują Õ, lub Ö których
spowodowaniem Õ grożą,
w odniesieniu do towaru lub usługi przedsiębiorstw Ö Unii Õ na rynku Ö jakiegokolwiek Õ państwa
trzeciego, i które mają istotny wpływ na gospodarkę Ö Unii Õ czy też regionu
Ö Unii Õ, lub też na
sektor działalności gospodarczej Ö Unii Õ; fakt, że
składający skargę odczuwa niekorzystne skutki, nie jest sam
w sobie uważany za wystarczający, by uzasadnić
podjęcie jakichkolwiek działań przez instytucje Ö Unii Õ;
e)           „przemysł Ö Unii Õ” oznacza:
(i)      wszystkich Ö unijnych Õ producentów lub
dostawców:
–
produktów lub usług identycznych lub podobnych
do produktów lub usług, stanowiących przedmiot przeszkody
w handlu, lub
–
produktów lub usług konkurujących
bezpośrednio z tym produktem lub usługą, lub
–
którzy są konsumentami lub przetwórcami
produktów lub konsumentami lub użytkownikami usług stanowiących
przedmiot przeszkody w handlu;
              lub
(ii)     wszystkich tych producentów lub
dostawców, których łączna produkcja stanowi większą
część całkowitej produkcji Ö Unii Õ danych produktów czy
usług; jednakże:
–
jeżeli producenci lub dostawcy są
powiązani z eksporterami, lub importerami, lub sami są importerami
produktów lub usług, co do których istnieje domniemanie, że są
przedmiotem przeszkód w handlu, pojęcie „przemysł Ö Unii Õ ” można
interpretować, jako odnoszący się do reszty producentów lub
dostawców,
–
w szczególnych okolicznościach,
producenci lub dostawcy jakiegoś regionu Ö Unii Õ mogą być
uznawani za przemysł Ö Unii Õ, jeżeli ich
zbiorowa produkcja stanowi większą część Ö produkcji Õ danego produktu lub
usługi państwa członkowskiego lub państw
członkowskich, na obszarze których znajduje się dany region, pod
warunkiem że skutki przeszkód w handlu koncentrują się
w danym państwie członkowskim lub danych państwach
członkowskich;
f)            „przedsiębiorstwo Ö Unii Õ” oznacza spółkę
lub firmę utworzone zgodnie z prawem państwa członkowskiego
i posiadające swą statutową siedzibę, zarząd lub
główne przedsiębiorstwo wewnątrz Ö Unii Õ, których
bezpośrednio dotyczy produkcja wyrobów czy świadczenie usług
będących przedmiotem przeszkody w handlu;
g)           usługi” oznaczają te
usługi, w odniesieniu do których może zostać zawarta przez Ö Unię Õ umowa
międzynarodowa na podstawie art. Ö 207 Õ Traktatu.
2. Do celów niniejszego rozporządzenia
pojęcie „usługodawcy” w kontekście zarówno pojęcia
„przemysł Ö Unii Õ” zdefiniowanego w ust. 1
lit. e), jak i pojęcia „przedsiębiorstwa Ö Unii Õ” zdefiniowanego w ust. 1
lit. f), nie stanowi uszczerbku dla niehandlowego charakteru, który może
mieć świadczenie poszczególnych usług zgodnie z przepisami
lub regulacjami państwa członkowskiego.
Artykuł 3
Skargi w imieniu przemysłu Ö Unii Õ
1. Każda osoba fizyczna lub prawna lub
każda jednostka nieposiadająca osobowości prawnej,
działająca w imieniu przemysłu Ö Unii Õ, która uważa,
że poniosła szkodę w wyniku przeszkody w handlu
wywierającej wpływ na rynek Ö Unii Õ, może
wnieść pisemną skargę.
2. Skarga musi zawierać dostateczne
dowody istnienia przeszkód w handlu oraz wynikających z nich szkód.
Dowody szkód muszą zostać podane w oparciu o wykaz
odzwierciedlający czynniki, określone w art. 11, gdzie
sytuacja tego wymaga.
Artykuł 4
Skargi w imieniu
przedsiębiorstw Ö Unii Õ
ê 125/2008 art. 1
(dostosowany)
1. Każde przedsiębiorstwo Ö Unii Õ lub jednostka
posiadająca osobowość prawną lub jej nieposiadająca,
działająca w imieniu jednego lub więcej przedsiębiorstw Ö Unii Õ i uważająca,
że takie przedsiębiorstwa Ö Unii Õ odczuły
niekorzystne skutki handlowe w wyniku przeszkód w handlu, które
wywarły wpływ na rynek państwa trzeciego, może
wnieść pisemną skargę.
ê 3286/94
(dostosowany)
2. Skarga musi
zawierać dostateczne dowody istnienia przeszkód w handlu oraz
wynikających z nich niekorzystnych skutków. Dowody niekorzystnych skutków
w handlu muszą zostać podane w oparciu o wykaz
ilustrujący czynniki, określone w art. 11, gdy sytuacja
tego wymaga.
Artykuł 5
Procedury składania skargi
1. Skargę Ö , o której mowa
w art. 3 i 4, Õ składa się
do Komisji, która przesyła jej kopię państwom członkowskim.
2. Skarga może zostać wycofana, a
postępowanie w tym przypadku zakończone, chyba że takie
zakończenie nie leżałoby w interesie Ö Unii Õ.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 4 ppkt 1)
3. W przypadku gdy staje się jasne,
że skarga nie zawiera dostatecznych dowodów uzasadniających
wszczęcie dochodzenia, składający skargę powinien
zostać o tym poinformowany.
W przypadku gdy Komisja postanawia, że
skarga nie zawiera dostatecznego dowodu uzasadniającego wszczęcie
dochodzenia, informuje o tym państwa członkowskie.
ê 3286/94
(dostosowany)
4. Komisja decyduje o uruchomieniu procedury Ö badania Unii Õ jak najszybciej po
wniesieniu skargi zgodnie z art. 3 lub 4. Decyzja jest podejmowana
w terminie 45 dni od złożenia skargi. Okres ten może
zostać zawieszony na wniosek lub za zgodą skarżącego, aby
umożliwić przedstawienie informacji uzupełniających, które
mogą być potrzebne dla pełnej oceny słuszności sprawy
skarżącego.
Artykuł 6
Ö Wniosek Õ państwa
członkowskiego
1. Każde państwo członkowskie
może zwrócić się do Komisji o wszczęcie procedur, o których
mowa w art. 1.
2. Państwo członkowskie dostarcza
Komisji dostateczne dowody na poparcie wniosku w odniesieniu do przeszkód
w handlu i wszelkich skutków z nich wynikających. W przypadku
gdy dowody szkód lub niekorzystnych skutków w handlu są
właściwe, muszą być podane na podstawie wykazu
ilustrującego czynniki określone w art. 11 gdzie sytuacja
tego wymaga.
3. Komisja niezwłocznie powiadamia o
wniosku inne państwa członkowskie.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 4 ppkt 2) (dostosowany)
4. W przypadku gdy staje się jasne,
że wniosek nie dostarcza dostatecznych dowodów uzasadniających
wszczęcie dochodzenia, powiadamia się o tym dane państwo
członkowskie.
W przypadku gdy Komisja postanawia, że Ö wniosek Õ nie zawiera
dostatecznego dowodu uzasadniającego wszczęcie dochodzenia, informuje
o tym państwa członkowskie.
ê 3286/94
(dostosowany)
5. Komisja
decyduje o otwarciu Ö unijnej Õ procedury Ö badania Õ jak najszybciej
po każdym Ö wniosku Õ państwa
członkowskiego złożonym zgodnie z Ö niniejszym Õ artykułem.
Decyzja jest podejmowana w terminie 45 dni Ö od
złożenia wniosku Õ. Okres ten może
zostać zawieszony na wniosek lub za zgodą przekazującego
państwa członkowskiego w celu umożliwienia dostarczenia
informacji uzupełniających, które mogą być potrzebne dla
pełnej oceny słuszności spraw przedstawionych przez
przekazujące państwo członkowskie.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 4 ppkt 3) (dostosowany)
Artykuł 7
Procedura komitetowa
1. Komisję wspomaga Komitet ds. Barier
Handlowych („komitet”). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu
rozporządzenia(UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu
stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu
stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Ö Artykuł
8 Õ
Ö Informacje
dla Parlamentu Europejskiego i Rady Õ
Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie informacje przedstawione na podstawie niniejszego
rozporządzenia, aby mogły one rozważyć szersze implikacje
dla wspólnej polityki handlowej.
ê 3286/94
(dostosowany)
Artykuł 9
Ö Unijna Õ procedura Ö badania Õ
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 4 ppkt 4) (dostosowany)
1. W przypadku
gdy dla Komisji staje się jasne, że istnieją dostateczne dowody
uzasadniające wszczęcie procedury Ö badania Õ oraz że jest
ona konieczna w interesie Unii, Komisja:
a)           ogłasza wszczęcie
procedury Ö badania Õ w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej; ogłoszenie takie wskazuje
produkt lub usługę oraz zainteresowane państwa, zawiera streszczenie
otrzymanych informacji oraz zapewnia, że wszystkie istotne informacje
mają być przekazywane Komisji. Określa też termin, w którym
zainteresowane strony mogą wnioskować o wysłuchanie ich ustnych
wystąpień przez Komisję zgodnie z ust. 5;
b)           powiadamia oficjalnie
przedstawicieli państwa będącego przedmiotem procedury lub
państw będących przedmiotem procedury z którymi, w odpowiednich
przypadkach, mogą być prowadzone konsultacje;
c)           przeprowadza badanie na szczeblu
Unii, działając we współpracy z państwami
członkowskimi.
W przypadku gdy Komisja postanawia, że
skarga zawiera dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie
dochodzenia, informuje o tym państwa członkowskie.
ê 3286/94
(dostosowany)
2.W razie
potrzeby Komisja:
a)           szuka wszystkich informacji, które
uzna za konieczne i dąży do sprawdzenia tych informacji u
importerów, przedsiębiorców, agentów, producentów, stowarzyszeń
i organizacji handlowych, pod warunkiem że dane zainteresowane
przedsiębiorstwa i organizacje wyrażą na to zgodę;
b)           przeprowadza dochodzenia na
terytorium państw trzecich, pod warunkiem że rządy tych
państw zostały oficjalnie powiadomione i w odpowiednim czasie
nie Ö zgłosiły Õ sprzeciwu.
Komisja jest wspomagana w swym
dochodzeniu przez urzędników państwa członkowskiego, na którego
terytorium prowadzone są kontrole, pod warunkiem że dane państwo
członkowskie o to wnioskuje.
3. Państwa członkowskie
dostarczają Komisji, na jej żądanie, wszystkich informacji
koniecznych do badania, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi
przez Komisję.
4. Składający skargę oraz
zainteresowani eksporterzy i importerzy Ö oraz Õ przedstawiciele
zainteresowanego państwa lub państw mogą:
a)           badać wszelkie informacje
udostępnione Komisji, z wyjątkiem dokumentów wewnętrznych na
użytek Komisji i administracji, pod warunkiem że informacje te
są istotne dla ochrony ich interesów i nie są poufne w rozumieniu
art. 10 oraz że są wykorzystywane przez Komisję w jej procedurze
Ö badania Õ; zainteresowane
osoby kierują do Komisji pisemny uzasadniony wniosek, wskazujący
żądane informacje;
b)           zwrócić się o
poinformowanie ich o głównych faktach i uwagach wynikających z
procedury Ö badania Õ.
5. Komisja może wysłuchać
zainteresowanych stron. Wysłuchuje, jeżeli w terminie
wyznaczonym w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku
Urzędowym Ö Unii Europejskiej Õ,
zgłosiły one pisemny wniosek o wysłuchanie wykazując,
że są stroną Ö bezpośrednio Õ zainteresowaną
wynikiem postępowania.
6. Komisja na wniosek umożliwia
bezpośrednio zainteresowanym stronom spotkanie, w celu
umożliwienia przedstawienia przeciwstawnych stanowisk oraz odparcia
przedstawionych zarzutów. Zapewniając taką możliwość
Komisja uwzględnia życzenia stron oraz potrzebę zachowania
poufności. Żadna ze stron nie ma obowiązku uczestniczenia
w spotkaniu i niedopełnienie tego nie jest szkodliwe dla
sytuacji danej strony.
7. Jeżeli informacje żądane
przez Komisję nie zostaną dostarczone w rozsądnym terminie
lub gdy dochodzenie jest znacznie utrudnione, wyniki badania mogą
zostać oparte na dostępnych faktach.
8. Po zakończeniu swojego badania Komisja
składa sprawozdanie Komitetowi. Sprawozdanie Ö przedstawia
się Õ w ciągu
pięciu miesięcy od ogłoszenia o wszczęciu procedury, chyba
że złożoność badania jest taka, że Komisja
przedłuża ten okres do siedmiu miesięcy.
Artykuł 10
Poufność
1. Informacje uzyskane na podstawie niniejszego
rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do celów, dla
których o nie wnioskowano.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 4 ppkt 5) (dostosowany)
2. Komisja i państwa członkowskie, w
tym urzędnicy Komisji i państw członkowskich, nie ujawniają
żadnych informacji o charakterze poufnym otrzymanych zgodnie z niniejszym
rozporządzeniem lub jakichkolwiek informacji dostarczonych drogą
poufną przez stronę procedury Ö badania Õ bez specjalnego
pozwolenia strony dostarczającej takich informacji.
ê 3286/94
(dostosowany)
Każdy wniosek o poufne traktowanie
wskazuje dlaczego informacje są poufne i towarzyszy mu streszczenie o
charakterze jawnym lub oświadczenie o powodach, dla których
informacje nie nadają się do takiego streszczenia.
3. Informację uważa się za
poufną, jeśli jej ujawnienie prawdopodobnie będzie miało
niekorzystny skutek dla dostarczyciela lub źródła informacji.
4. Jeśli wydaje się, że wniosek
o poufność nie jest uzasadniony i jeśli dostarczyciel nie
jest skłonny ujawnić publicznie informacji ani upoważnić do
jej ujawnienia w postaci ogólnej lub streszczenia, dana informacja
może zostać pominięta.
5. Niniejszy artykuł nie wyklucza
ujawnienia ogólnych informacji przez organy Ö Unii Õ,
w szczególności z powodów, na których oparto decyzje powzięte
zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Takie ujawnienie uwzględnia uzasadniony
interes zainteresowanych stron, by ich tajemnice handlowe nie Ö zostały Õ ujawnione.
Artykuł 11
Dowody
1. Badanie szkód obejmuje – tam, gdzie jest to
właściwe – następujące czynniki:
a)           wielkość danego Ö unijnego Õ przywozu lub wywozu,
w szczególności w przypadku znacznego wzrostu lub spadku
w wymiarze bezwzględnym, lub w stosunku do produkcji lub
spożycia na danym rynku;
b)           ceny konkurentów przemysłu Ö Unii Õ, szczególnie
w celu stwierdzenia czy nastąpiło na rynkach Ö Unii Õ lub państw
trzecich znaczące Ö podcięcie
cenowe Õ przemysłu Ö Unii Õ;
c)           będący ich skutkiem
wpływ na przemysł Ö Unii Õ, a także
wskazanie tendencji niektórych wskaźników ekonomicznych takich jak:
produkcja, wykorzystanie Ö zdolności
produkcyjnych Õ, Ö zapasy Õ, sprzedaż,
udział w rynku, ceny (to znaczy Ö obniżanie
cen Õ lub zapobieganie
wzrostom cen, które zwykle by wystąpiły), zyski, Ö stopa zwrotu z
inwestycji Õ, inwestycje,
zatrudnienie.
2. W przypadku gdy istnieje domniemanie
zagrożenia wystąpienia szkody, Komisja bada również czy da
się jasno przewidzieć, że określona sytuacja prawdopodobnie
rozwinie się w rzeczywistą szkodę. Z tego względu pod
uwagę można również wziąć takie czynniki jak:
a)           stopę wzrostu wywozu na rynki,
gdzie ma miejsce konkurencja z produktami Ö unijnymi Õ;
b)           zdolność wywozową Ö państwa Õ pochodzenia lub Ö państwa Õ wywozu, która
już istnieje lub zaistnieje w przewidywalnej przyszłości, a
także prawdopodobieństwo, że wywóz wynikający z tej
zdolności będzie kierowany na rynek określony
w lit. a).
3. Szkody spowodowane przez inne czynniki,
które indywidualnie lub łącznie także niekorzystnie
wpływają na przemysł Ö Unii Õ, nie mogą
być przypisywane rozważanym praktykom.
4. W przypadku gdy istnieje domniemanie co do
niekorzystnych skutków w handlu, Komisja bada oddziaływanie tych
niekorzystnych skutków na gospodarkę Ö Unii Õ lub regionu Ö Unii Õ, lub na sektor
działalności gospodarczej. W tym celu Komisja może
uwzględnić, tam gdzie istotne, czynniki w rodzaju tych, które
wymieniono w ust. 1 i 2. Niekorzystne skutki w handlu
mogą pojawić się między innymi w sytuacjach,
w których przepływy handlowe dotyczące produktu lub usługi
są wstrzymywane, utrudniane lub odwracane w wyniku jakiejkolwiek
przeszkody w handlu lub z sytuacji, w których przeszkody
w handlu w poważnym stopniu wywarły wpływ na dostawy
lub czynniki produkcji, Ö na
przykład Õ części
składowe lub surowce, przedsiębiorstw Ö Unii Õ. Kiedy istnieje
domniemanie co do niekorzystnych skutków w handlu, Komisja bada
również, czy też da się jasno przewidzieć, że
określona sytuacja prawdopodobnie rozwinie się w rzeczywiste
niekorzystne skutki w handlu.
5. Badając dowody niekorzystnych skutków
w handlu, Komisja ma także na uwadze przepisy, zasady i praktyki
regulujące prawo do Ö wszczęcia
postępowania Õ zgodnie z właściwymi
międzynarodowymi zasadami określonych w art. 2 ust. 1
lit. a).
6. Komisja dalej bada wszelkie inne istotne
dowody zawarte w skardze lub we Ö wniosku Õ. Pod tym
względem wykaz czynników i wskazań podanych w ust. 1–5
nie jest wyczerpujący ani też jeden lub kilka takich czynników nie Ö muszą
koniecznie Õ stanowić
zdecydowanych wytycznych co do istnienia szkody lub niekorzystnych skutków
w handlu.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 4 ppkt 6) (dostosowany)
Artykuł 12
Zakończenie i zawieszenie
procedury
1. W przypadku gdy ustalono w wyniku procedury
Ö badania Õ przeprowadzonej
zgodnie z art. 9, że interesy Unii nie wymagają żadnych
działań, procedura zostaje zakończona przez Komisję zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 3.
2. Jeżeli po zakończeniu procedury Ö badania Õ przeprowadzonej
zgodnie z art. 9 dane państwo trzecie lub państwa trzecie
podejmuje (podejmują) środki uznane za dostateczne i w związku
z tym nie jest wymagane żadne działanie ze strony Unii, procedura
może zostać zawieszona przez Komisję zgodnie z procedurą
doradczą, o której mowa w art. 7 ust. 2.
Komisja nadzoruje stosowanie tych środków
tam, gdzie jest to właściwe, na podstawie informacji dostarczonych
w odpowiednich odstępach czasu, których może żądać od
danych państw trzecich, a także sprawdzać je w miarę
potrzeby.
W przypadku gdy środki podjęte przez
dane państwo lub państwa trzecie zostały uchylone, zawieszone
lub niewłaściwie wykonane, lub w przypadku gdy Komisja ma podstawy
wierzyć, że jest tak w danym przypadku, lub gdy informacje, Ö których Komisja
zażądała na podstawie Õ akapitu drugiego Ö nie
zostały dostarczone Õ, Komisja powiadamia
o tym państwa członkowskie, a gdy jest to konieczne oraz uzasadnione
wynikami dochodzenia i nowymi dostępnymi faktami, podejmuje się
wszelkie działania zgodnie z art. 14 ust. Ö 2 Õ.
3. W przypadku gdy po zakończeniu
procedury Ö badania Õ przeprowadzonej
zgodnie z art. 9 lub w dowolnym momencie przed, w trakcie lub też po
procedurze rozstrzygania sporów międzynarodowych wydaje się, że
najbardziej odpowiednim środkiem rozstrzygnięcia sporu
wynikającego z przeszkody w handlu jest zawarcie umowy z danym
państwem trzecim lub państwami trzecimi, która może zmienić
prawa materialne Unii oraz danego państwa trzeciego lub państw
trzecich, procedura zostaje zawieszona przez Komisję zgodnie z procedurą
doradczą, o której mowa w art. 7 ust. 2, a negocjacje są
prowadzone zgodnie z postanowieniami art. 207 Traktatu.
ê 3286/94
(dostosowany)
Artykuł 13
Przyjęcie
środków polityki handlowej
1. W przypadku
gdy ustalono w wyniku procedury Ö badania Õ, chyba że
sytuacja faktyczna i prawna jest taka, że procedura Ö badania Õ nie może
być wymagana, że działanie jest potrzebne w interesie Ö Unii Õ w celu
zapewnienia poszanowania praw Ö Unii Õ zgodnie z zasadami
handlu międzynarodowego w celu usunięcia szkód lub
niekorzystnych skutków w handlu przyjętych lub utrzymywanych przez
państwa trzecie, zostają określone odpowiednie środki
zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
2. W przypadku gdy zobowiązania
międzynarodowe Ö Unii Õ wymagają
uprzedniego dopełnienia międzynarodowej procedury konsultacji lub
rozstrzygania sporów, decyzję dotyczącą środków
określonych w ust. 3 podejmuje się jedynie wówczas, gdy
dana procedura zostaje zakończona, a także z uwzględnieniem
wyników tej procedury. W szczególności, w przypadku gdy Ö Unia Õ
zażądała od międzynarodowego organu rozstrzygającego
spory wskazania i autoryzowania środków, które są odpowiednie
w celu wprowadzenia w życie wyników procedury rozstrzygania
sporów międzynarodowych, środki polityki handlowej Ö Unii Õ, które mogą
być potrzebne w rezultacie takiego upoważnienia, są zgodne
z zaleceniami takiego organu zajmującego się rozstrzyganiem
sporów międzynarodowych.
3. Można podjąć wszelkie
środki polityki handlowej, które są zgodne z dotychczasowymi
międzynarodowymi zobowiązaniami i procedurami, szczególnie:
a)           zawieszenie lub wycofanie wszelkich
koncesji wynikających z negocjacji w zakresie polityki handlowej;
b)           podniesienie dotychczasowych
opłat celnych lub wprowadzenie wszelkich innych opłat przywozowych;
c)           wprowadzenie ograniczeń
ilościowych lub wszelkich innych środków modyfikujących warunki
przywozu lub wywozu czy też wpływających w inny sposób na
handel z danym państwem trzecim.
4. Odpowiednie decyzje określają
powody, na których się opierają, a także są one
opublikowane w Dzienniku Urzędowym Ö Unii
Europejskiej Õ. Publikacja jest
równoznaczna z powiadomieniem bezpośrednio zainteresowanych państw
i stron.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 4 ppkt 7) (dostosowany)
Artykuł 14
Procedury podejmowania decyzji
1. W przypadku gdy Unia, w wyniku skargi na
podstawie art. 3 lub 4, lub Ö wniosku Õ na podstawie
art. 6, podejmuje procedury oficjalnych międzynarodowych konsultacji
lub rozstrzygania sporów, decyzje odnoszące się do rozpoczęcia,
prowadzenia oraz zakończenia tych procedur podejmuje Komisja.
W przypadku gdy Komisja postanawia
rozpocząć, prowadzić lub zakończyć procedury
oficjalnych międzynarodowych konsultacji lub rozstrzygania sporów,
informuje o tym państwa członkowskie.
2. W przypadku gdy, po podjęciu
działań zgodnie z art. 13 ust. 2, Unia musi
podjąć decyzję co do środków w zakresie polityki handlowej,
które mają zostać podjęte na podstawie art. 12 ust. 2 akapit
trzeci lub art. 13, stanowi ona niezwłocznie zgodnie z art. 207
Traktatu oraz, w stosownych przypadkach, zgodnie z innymi mającymi
zastosowanie procedurami.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 4 ppkt 8)
Artykuł 15
Sprawozdanie
Informacje o wykonywaniu niniejszego
rozporządzenia Komisja ujmuje w rocznym sprawozdaniu na temat stosowania i
wykonywania środków ochrony handlu, przedstawianym Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie na podstawie art. 22a rozporządzenia Rady (WE)
nr 1225/2009[9].
ê 3286/94
(dostosowany)
Artykuł 16
Przepisy ogólne
Niniejsze rozporządzenie nie ma
zastosowania w przypadkach objętych innymi istniejącymi zasadami
w dziedzinie wspólnej polityki handlowej. Działa ono w sposób
uzupełniający do:
a)           zasad ustanawiających wspólną
organizację rynków rolnych i przepisów wykonawczych Ö do nich,
oraz Õ
b)           szczegółowych zasad
przyjętych na podstawie art. Ö 352 Õ Traktatu stosowanych
w odniesieniu do towarów przetworzonych na bazie produktów rolnych.
Pozostaje ono bez uszczerbku dla innych
środków, które mogą zostać podjęte na podstawie art. Ö 207 Õ Traktatu, jak
również na podstawie procedur Ö Unii Õ w zakresie
postępowania w sprawach dotyczących przeszkód w handlu
podniesionych przez państwa członkowskie w komitecie ustanowionym
na mocy art. Ö 207 Õ Traktatu.
ê 356/1995 art. 1
(dostosowany)
Artykuł 17
Ö Uchylenie Õ
Rozporządzenie (WE) nr Ö 3286/94 Õ traci moc.
Ö Odesłania
do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do
niniejszego rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji w
załączniku II Õ.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi
w życie Ö dwudziestego
dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Õ.
ê
Niniejsze
rozporządzenie wiąże w całości i jest
bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               COM(87) 868 PV.
[2]               Zob. załącznik 3 do części A
konkluzji.
[3]               Włączone do programu legislacyjnego na 2014 r.
[4]               Zob. załącznik I do niniejszego wniosku.
[5]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[6]               Rozporządzenie Rady (WE)
nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994r. ustanawiające
procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia
wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego,
w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej
Organizacji Handlu (Dz.U. L 349 z 31.12.1994, s. 71).
[7]               Zob. załącznik I.
[8]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy
i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa
członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję
(Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
[9]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z
dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów
po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty
Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51).
é
ZAŁĄCZNIK I
Uchylone rozporządzenie i wykaz jego kolejnych zmian
 Rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 (Dz. U. L 349 z 31.12.1994, s. 71) ||   ||
 || Rozporządzenie Rady (WE) nr 356/95 (Dz. U. L 41 z 23.2.1995, s. 3) ||
 || Rozporządzenie Rady (WE) nr 125/2008 (Dz. U. L 40 z 14.2.2008, s. 1) ||
 || Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 (Dz. U. L 18 z 21.1.2014, s. 1) || Tylko załącznik pkt 4
_____________
ZAŁĄCZNIK II
Tabela
korelacji
 Rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 || Niniejsze rozporządzenie
 Artykuł 1 || Artykuł 1
 Artykuł 2 ust. 1 || Artykuł 2 ust. 1 formuła wprowadzająca i lit. a)
 Artykuł 2 ust. 2 || Artykuł 2 ust. 1 lit. b)
 Artykuł 2 ust. 3 || Artykuł 2 ust. 1 lit. c)
 Artykuł 2 ust. 4 || Artykuł 2 ust. 1 lit. d)
 Artykuł 2 ust. 5 akapit pierwszy formuła wprowadzająca część pierwsza || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) formuła wprowadzająca
 Artykuł 2 ust. 5 akapit pierwszy formuła wprowadzająca część druga || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (i) formuła wprowadzająca
 Artykuł 2 ust. 5 akapit pierwszy tiret pierwsze || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (i) tiret pierwsze
 Artykuł 2 ust. 5 akapit pierwszy tiret drugie || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (i) tiret drugie
 Artykuł 2 ust. 5 akapit pierwszy tiret trzecie || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (i) tiret trzecie
 Artykuł 2 ust. 5 akapit drugi formuła wprowadzająca || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) formuła wprowadzająca
 Artykuł 2 ust. 5 akapit drugi lit. a) || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) tiret pierwsze
 Artykuł 2 ust. 5 akapit drugi lit. b) || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) tiret drugie
 Artykuł 2 ust. 6 || Artykuł 2 ust. 1 lit. f)
 Artykuł 2 ust. 7 || Artykuł 2 ust. 2
 Artykuł 2 ust. 8 || Artykuł 2 ust. 1 lit. g)
 Artykuły 3–6 || Artykuły 3–6
 Artykuł 7 ust. 1 lit. a) || Artykuł 7 ust. 1
 Artykuł 7 ust. 1 lit. b) || Artykuł 7 ust. 2
 Artykuł 7 ust. 1 lit. c) || Artykuł 7 ust. 3
 Artykuł 7 ust. 2 || Artykuł 8
 Artykuł 8 ust. 1 || Artykuł 9 ust. 1
 Artykuł 8 ust. 2 lit. a) || Artykuł 9 ust. 2 akapit pierwszy formuła wprowadzająca i lit. a)
 Artykuł 8 ust. 2 lit. b) || Artykuł 9 ust. 2 akapit pierwszy formuła wprowadzająca i lit. b)
 Artykuł 8 ust. 2 lit. c) || Artykuł 9 ust. 2 akapit drugi
 Artykuł 8 ust. 3 || Artykuł 9 ust. 3
 Artykuł 8 ust. 4 lit. a) || Artykuł 9 ust. 4 akapit pierwszy formuła wprowadzająca i lit. a)
 Artykuł 8 ust. 4 lit. b) || Artykuł 9 ust. 4 akapit pierwszy formuła wprowadzająca i lit. b)
 Artykuł 8 ust. 5–8 || Artykuł 9 ust. 5–8
 Artykuł 9 ust. 1 || Artykuł 10 ust. 1
 Artykuł 9 ust. 2 lit. a) || Artykuł 10 ust. 2 akapit pierwszy
 Artykuł 9 ust. 2 lit. b) || Artykuł 10 ust. 2 akapit drugi
 Artykuł 9 ust. 3, 4 i 5 || Artykuł 10 ust. 3, 4 i 5
 Artykuł 10 || Artykuł 11
 Artykuł 11 ust. 1 || Artykuł 12 ust. 1
 Artykuł 11 ust. 2 lit. a) || Artykuł 12 ust. 2 akapit pierwszy
 Artykuł 11 ust. 2 lit. b) || Artykuł 12 ust. 2 akapit drugi
 Artykuł 11 ust. 2 lit. c) || Artykuł 12 ust. 2 akapit trzeci
 Artykuł 11 ust. 3 || Artykuł 12 ust. 3
 Artykuł 12 || Artykuł 13
 Artykuł 13 || Artykuł 14
 Artykuł 13a || Artykuł 15
 Artykuł 15 ust. 1 akapit pierwszy formuła wprowadzająca || Artykuł 16 akapit pierwszy formuła wprowadzająca
 Artykuł 15 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze || Artykuł 16 akapit pierwszy lit. a)
 Artykuł 15 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie || Artykuł 16 akapit pierwszy lit. b)
 Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi || Artykuł 16 akapit drugi
 Artykuł 15 ust. 2 zdanie pierwsze || Artykuł 17 akapit pierwszy
 Artykuł 15 ust. 2 zdanie drugie || Artykuł 17 akapit drugi
 Artykuł 16 || Artykuł 18
 - || Załącznik I
 - || Załącznik II
_____________


				|

		52012PC0111

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej /* COM/2012/0111 final - 2012/0050 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
·      Podstawa i cele wniosku
Niniejszy wniosek dotyczy stosowania
rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w
sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów
niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
(„rozporządzenie podstawowe”) w postępowaniu antydumpingowym
dotyczącym przywozu kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i
Chińskiej Republiki Ludowej.
·      Kontekst ogólny
Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w
kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem
dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi
określonymi w rozporządzeniu podstawowym.
·      Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek
Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1043/2011
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz kwasu
szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej.
·      Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii
Nie dotyczy.
2.           Konsultacje z
zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków
·      Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Zainteresowane strony objęte
postępowaniem miały możliwość obrony swoich interesów
podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego.
·      Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy
ekspertów zewnętrznych.
·      Ocena skutków
Niniejszy wniosek wynika z wykonania
rozporządzenia podstawowego.
Rozporządzenie podstawowe nie zawiera
przepisów dotyczących ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący
wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione.
3.           Aspekty prawne wniosku
·      Krótki opis proponowanych działań
Załączony wniosek dotyczący
rozporządzenia Rady jest oparty na ostatecznych ustaleniach w sprawie
dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii. Występuje
się zatem do Rady o przyjęcie załączonego wniosku
dotyczącego rozporządzenia, które powinno zostać opublikowane
najpóźniej dnia 20 kwietnia 2012 r.
·      Podstawa prawna
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia
30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach
dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty
Europejskiej.
·      Zasada pomocniczości
Niniejszy wniosek wchodzi w zakres
wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości
nie ma zatem zastosowania.
·      Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności z następujących względów:
Formę działania opisano w wyżej
wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji
na poziomie krajowym.
Wskazówki dotyczące zminimalizowania
obciążenia finansowego i administracyjnego Unii, rządów
krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i
obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku nie mają
zastosowania.
·      Wybór instrumentów
Proponowane instrumenty: rozporządzenie.
Inne instrumenty byłyby niewłaściwe
z następującego względu.
Inne instrumenty byłyby
niewłaściwe, ponieważ w rozporządzeniu podstawowym nie
przewiduje się innych możliwości.
4.           Wpływ na budżet
Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.
2012/0050 (NLE)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
nakładające ostateczne cło
antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła
nałożonego na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i
Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie
Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed
przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących
członkami Wspólnoty Europejskiej[1]
(„rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4,
uwzględniając wniosek przedstawiony
przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem
Doradczym,
a także mając na uwadze, co
następuje:
1.           PROCEDURA
1.1.        Środki tymczasowe
(1)       Komisja
nałożyła, rozporządzeniem (UE) nr 1043/2011[2] („rozporządzenie w sprawie
ceł tymczasowych”), tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz kwasu
szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej
(„ChRL”). Tymczasowe cła antydumpingowe wynosiły od 14,6 % do
52,2 %.
(2)       Postępowanie
wszczęto w wyniku skargi złożonej w dniu 13 grudnia 2010 r.
przez Europejską Radę ds. Przemysłu Chemicznego (CEFIC) w
imieniu Oxaquim S.A. („skarżący”), reprezentującego
znaczącą część, w tym przypadku ponad 25 %,
łącznej unijnej produkcji kwasu szczawiowego.
(3)       Jak wskazano w motywie 9
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące
dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2010
r. do dnia 31 grudnia 2010 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”).
Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła
okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do końca okresu objętego
dochodzeniem („okres badany”).
1.2.        Dalsze postępowanie
(4)       Po ujawnieniu zasadniczych
faktów i ustaleń, na podstawie których podjęto decyzję o
wprowadzeniu tymczasowych środków antydumpingowych („ujawnienie
tymczasowych ustaleń”), kilka zainteresowanych stron przedstawiło
oświadczenia pisemne, przedstawiające ich opinie w sprawie
tymczasowych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim
wnioskiem, umożliwiono wzięcie udziału w przesłuchaniu. W
szczególności jeden producent eksportujący z Indii wystąpił
z wnioskiem o przesłuchanie w obecności urzędnika Dyrekcji
Generalnej ds. Handlu pełniącego rolę rzecznika praw stron i
przesłuchanie takie mu umożliwiono.
(5)       Komisja kontynuowała
poszukiwanie informacji uznanych za konieczne do sformułowania
ostatecznych ustaleń.
(6)       W motywie 150
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych przedsiębiorstwa
chińskie, które jeszcze się nie zgłosiły, ale
uważają, że należy ustalić dla nich indywidualną
stawkę cła, wezwano do zgłoszenia się w terminie 10 dni od
publikacji. Żadne przedsiębiorstwo chińskie tego nie zrobiło.
(7)       Następnie wszystkie
strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i ustaleniach, na
podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego
cła antydumpingowego na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z
Indii i ChRL i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła
tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkim stronom
wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi na temat tego
ujawnienia ostatecznych ustaleń.
(8)       Rozpatrzono, a w stosownych
wypadkach uwzględniono, ustne i pisemne uwagi przedstawione przez
zainteresowane strony.
1.3.        Strony zainteresowane
postępowaniem
(9)       Wobec braku uwag
odnoszących się do stron zainteresowanych postępowaniem
potwierdza się niniejszym motywy 3–8 rozporządzenia w sprawie
ceł tymczasowych.
2.           PRODUKT OBJĘTY
POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1.        Produkt objęty
postępowaniem
(10)     Produktem objętym
postępowaniem jest produkt opisany w motywach 10 i 11 rozporządzenia
w sprawie ceł tymczasowych, tj. kwas szczawiowy w postaci dihydratu (numer
CUS 0028635-1 i numer CAS 6153-56-6) lub w postaci bezwodnej (numer CUS
0021238-4 i numer CAS 144-62-7), w roztworze wodnym lub nie, obecnie
objęty kodem CN ex 2917 11 00 i pochodzący z Indii i ChRL.
(11)     Istnieją dwa rodzaje
kwasu szczawiowego: nierafinowany kwas szczawiowy i rafinowany kwas szczawiowy.
Rafinowany kwas szczawiowy, produkowany w ChRL, lecz nieprodukowany w Indiach,
wytwarzany jest w procesie oczyszczania nierafinowanego kwasu szczawiowego.
Celem tego procesu jest usunięcie żelaza, chlorków, śladowych
ilości metali i innych zanieczyszczeń.
(12)     Kwas szczawiowy wykorzystywany
jest w szeregu zastosowań, na przykład jako czynnik redukujący i
środek wybielający, w syntezie farmaceutycznej oraz do produkcji
chemikaliów.
2.2.        Produkt podobny
(13)     W ramach dochodzenia ustalono,
że kwas szczawiowy produkowany i sprzedawany na terenie Unii przez
przemysł unijny, kwas szczawiowy produkowany i sprzedawany na rynku
krajowym w Indiach i ChRL oraz kwas szczawiowy przywożony do Unii z Indii
i ChRL mają zasadniczo te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne oraz
te same podstawowe zastosowania końcowe.
(14)     Wobec braku uwag
dotyczących produktu objętego postępowaniem lub produktu
podobnego potwierdza się niniejszym motywy 10–13 rozporządzenia w
sprawie ceł tymczasowych.
3.           DUMPING
3.1.        Indie
3.1.1.     Uwaga wstępna
(15)     W motywie
14 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja
stwierdziła, że jeden indyjski producent eksportujący nie
może zostać uznany za stronę współpracującą, a
zatem ustalenia dotyczące tego przedsiębiorstwa dokonane zostały
na podstawie dostępnych faktów, jak określono w art. 18
rozporządzenia podstawowego.
(16)     Po
ujawnieniu tymczasowych ustaleń temu przedsiębiorstwu (Star Oxochem
Pvt. Ltd) przedstawiło ono dodatkowe wytłumaczenia i wyjaśnienia
odnoszące się do informacji wcześniej przez nie
przedłożonych w dochodzeniu. Wystąpiło ono również z
wnioskiem o przesłuchanie przez Komisję i przez rzecznika praw stron
z Dyrekcji Generalnej ds. Handlu. Przedsiębiorstwo to twierdziło,
że ze względu na to, iż przedstawiło ono odpowiedź na
pytania zawarte w kwestionariuszu, i biorąc pod uwagę fakt, że
służby Komisji złożyły wizytę na terenie
przedsiębiorstwa, jak również w świetle obecnie przekazanych
wytłumaczeń i wyjaśnień nie byłoby właściwe
dalsze traktowanie go jako producenta eksportującego, który w żaden
sposób nie współpracował w dochodzeniu.
(17)     W związku z
powyższym, zwłaszcza z uwagi na przekazane dodatkowe
wytłumaczenia i wyjaśnienia, służby Komisji
uważają, że mogą częściowo wykorzystać
pierwotne informacje, a mianowicie dane dotyczące cen eksportowych,
ponieważ zostały one uznane za wiarygodne. Z powyższych
względów wynika, że tymczasowe ustalenia przedstawione w motywie 14
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają tylko
częściowo utrzymane, zaś ustaleń dotyczących tego
przedsiębiorstwa dokonuje się częściowo na podstawie
dostępnych faktów, a częściowo na podstawie jego własnych
cen eksportowych, zgodnie z art. 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia
podstawowego.
3.1.2.     Wartość normalna
(18)     Nie przedstawiono uwag
odnośnie do metodyki obliczania wartości normalnej dla Indii.
Potwierdza się zatem ustalenia odnoszące się do
współpracującego przedsiębiorstwa, zawarte w motywach 15–18
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(19)     W odniesieniu do Star Oxochem
i biorąc pod uwagę powyższe ustalenia (motywy 16–17),
wartość normalną ustalono w oparciu o dostępne fakty, na
podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Wartość
normalna dla tego przedsiębiorstwa opierała się zatem na
średniej ważonej z reprezentatywnej części sprzedaży
krajowej drugiego współpracującego przedsiębiorstwa (Punjab
Chemicals).
3.1.3.     Cena eksportowa
(20)     Wobec braku uwag potwierdza
się przedstawioną w motywie 19 rozporządzenia w sprawie ceł
tymczasowych metodę ustalenia ceny eksportowej w odniesieniu do Punjab
Chemicals.
(21)     W świetle wniosków
przedstawionych powyżej w motywach 16–17 cena eksportowa dla Star Oxochem
ustalona jest, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, na
podstawie cen faktycznie zapłaconych przez niezależnych klientów lub
należnych z ich strony za produkt objęty postępowaniem w ramach
wywozu do Unii.
3.1.4.     Porównanie
(22)     Wobec braku uwag
odnoszących się do porównania wartości normalnej i cen
eksportowych potwierdza się motywy 20 i 21 rozporządzenia w sprawie
ceł tymczasowych, jeśli chodzi o współpracującego
producenta Punjab Chemicals.
(23)     W odniesieniu do Star Oxochem
dokonano dostosowań zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia
podstawowego w oparciu o zweryfikowane i uwzględnione różnice
dotyczące Punjab Chemicals.
3.1.5.     Margines dumpingu
(24)     Jeżeli chodzi o
współpracującego producenta, nie zgłoszono uwag co do
tymczasowych ustaleń Komisji. Potwierdza się zatem margines dumpingu
określony w motywach 22 i 23 rozporządzenia w sprawie ceł
tymczasowych.
(25)     W odniesieniu do Star Oxochem
i mając na uwadze powyższe okoliczności, margines dumpingu,
wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed
ocleniem, wynosi 31,5 %.
(26)     Ze
względu na niski poziom współpracy ze strony Indii (poniżej
80 %) uznano tymczasowo, że najwłaściwszą metodą
ustalenia ogólnokrajowego marginesu dumpingu jest przyjęcie za
podstawę transakcji o najwyższym poziomie dumpingu przeprowadzonej
przez współpracującą stronę. Transakcja ta nie jest
wyjątkowa ani pod względem ilości, ani ceny, dlatego uznaje
się ją za reprezentatywną próbę dającą sensowny i
proporcjonalny wynik w stosunku do marginesu dumpingu ustalonego dla
współpracującego producenta.
(27)     Z uwagi na powyższe
okoliczności potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 24 i 25
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(28)     Na tej podstawie ostateczne
marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na
granicy Unii przed ocleniem, są następujące w odniesieniu do
Indii:
 Przedsiębiorstwo || Ostateczny margines dumpingu
 Punjab Chemicals and Crop Protection Limited || 22,8 %
 Star Oxochem Pvt. Ltd || 31,5 %
 Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa || 43,6 %
3.2.        Chińska Republika Ludowa
3.2.1.     Traktowanie na zasadach
rynkowych („MET”)/indywidualne traktowanie („IT”)
(29)     Jak przedstawiono w
rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, jedna grupa
przedsiębiorstw chińskich złożyła wniosek o MET lub, w
razie nieprzyznania MET, o IT, natomiast inna grupa przedsiębiorstw
chińskich złożyła jedynie wniosek o IT. Jak podano w
motywach 26–32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wniosek o
MET został odrzucony, natomiast obu grupom przedsiębiorstw przyznano
tymczasowo IT.
(30)     Nie przedstawiono uwag
odnośnie do tych tymczasowych ustaleń i potwierdza się
niniejszym motywy 26–32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.2.2.     Państwo analogiczne
(31)     Nie otrzymano uwag na temat
tymczasowego wyboru państwa analogicznego. Potwierdza się zatem
motywy 33–34 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.2.3.     Wartość
normalna
(32)     W rozporządzeniu w
sprawie ceł tymczasowych wyjaśniono, że Komisja ustaliła
odrębne wartości normalne zarówno dla nierafinowanego, jak i rafinowanego
kwasu szczawiowego. Podczas gdy wartość normalną dla
nierafinowanego kwasu szczawiowego określono w oparciu o wartość
normalną ustaloną dla Indii, wartość normalną dla
rafinowanego kwasu szczawiowego, który nie jest produkowany w Indiach,
skonstruowano na podstawie kosztów produkcji indyjskiego nierafinowanego kwasu
szczawiowego, dostosowanych poprzez podwyższenie ich o 12 %, aby
uwzględnić dodatkowe koszty produkcji, a także koszty
sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk.
(33)     Obaj współpracujący
producenci z Chin kwestionowali podwyżkę o 12 % w celu
uwzględnienia dodatkowych kosztów produkcji, twierdząc, że te
dodatkowe koszty nie zostały nigdy zweryfikowane przez Komisję i
wydają się po prostu przybliżonym szacunkiem w oparciu o
metodykę, której nie ujawniono im w chwili ujawnienia tymczasowych
ustaleń. Jeden z producentów eksportujących twierdził, że
oszacował dodatkowe koszty produkcji jedynie na 5 %, chociaż nie
poparł tego twierdzenia żadnymi potwierdzającymi dowodami.
(34)     Zwraca się uwagę na
fakt, że podwyżkę tę ustalono na podstawie informacji
przedstawionych przez samych współpracujących chińskich
producentów eksportujących. Po pierwsze, zauważa się, że to
samo przedsiębiorstwo, które obecnie utrzymuje, iż dodatkowe koszty
produkcji wynoszą jedynie około 5 %, pierwotnie wprost
wspominało o dodatkowych kosztach wynoszących 10–15 % w swym
formularzu wniosku o MET/IT. Po drugie, podczas wizyt weryfikacyjnych na
terenie przedsiębiorstw obaj współpracujący producenci
potwierdzili, że dodatkowe koszty produkcji rafinowanego kwasu
szczawiowego w porównaniu z nierafinowanym kwasem szczawiowym mieszczą
się w przedziale 10–12 %. Po trzecie, ten wynoszący 10–12 %
poziom dodatkowych kosztów produkcji znalazł również potwierdzenie w
obliczeniach przeprowadzonych przez przemysł unijny. Z uwagi na informacje
przedstawione przez współpracujących producentów podwyżkę
wynoszącą 12 % uznano za właściwą.
(35)     Zatem wobec braku
udokumentowanych informacji lub potwierdzających dowodów
uzasadniających mniejszą podwyżkę potwierdza się
niniejszym ustalenia zawarte w motywach 35–37 rozporządzenia w sprawie
ceł tymczasowych.
3.2.4.     Cena eksportowa
(36)     Obu producentom
eksportującym z ChRL przyznano IT, dlatego ich ceny eksportowe
określono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na
podstawie cen rzeczywiście zapłaconych przez pierwszego
niezależnego klienta w Unii lub należnych z jego strony.
(37)     Wobec braku uwag
odnoszących się do ceny eksportowej potwierdza się niniejszym
motyw 38 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.2.5.     Porównanie
(38)     Jeden ze
współpracujących producentów twierdził, że kosztów
sprzedaży i kosztów ogólnych i administracyjnych jego powiązanego
przedsiębiorstwa handlowego oraz prowizji nie należy odejmować
od ceny eksportowej w drodze dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i)
rozporządzenia podstawowego. Producent ten stwierdził, że
bezpośrednie koszty sprzedaży jego powiązanego
przedsiębiorstwa handlowego zostały już odjęte od ceny
eksportowej w celu uzyskania ceny ex-works dla porównania z wartością
normalną ustaloną na tej samej podstawie.
(39)     Producent utrzymywał,
że posiada całościowy udział w swym powiązanym przedsiębiorstwie
handlowym, które z uwagi na strategię rozdziału zysków z wywozu w
obrębie grupy nie pobiera żadnych prowizji. Ponadto według tego
producenta pozostałe koszty sprzedaży oraz koszty ogólne i administracyjne
stanowiły łączne koszty prowadzenia przedsiębiorstwa i nie
były kosztami bezpośrednio związanymi ze sprzedażą, a
zatem nie należy ich odejmować od ceny eksportowej.
(40)     Artykuł 2 ust. 10 lit. i)
rozporządzenia podstawowego stanowi, że prowizje należy
rozumieć jako obejmujące narzut uzyskiwany przez
przedsiębiorstwo handlowe, jeżeli funkcje takiego
przedsiębiorstwa handlowego są podobne do funkcji przedstawiciela
pracującego na zasadzie prowizji. Jest zatem nieistotne, czy prowizja
została rzeczywiście zapłacona, czy też nie. Znaczenie ma to,
czy przedsiębiorstwo handlowe odsprzedało towary z narzutem i czy
funkcje przedsiębiorstwa handlowego były podobne do funkcji
przedstawiciela.
(41)     Dowody w aktach sprawy,
uzyskane przed inspekcją przedsiębiorstwa handlowego i w jej trakcie,
wskazują na to, że w OD przedsiębiorstwo handlowe
sprzedawało kwas szczawiowy produkowany przez powiązanego producenta
klientowi w UE. W tym samym czasie producent również dokonywał wywozu
bezpośrednio do tego samego klienta w UE. Powiązane
przedsiębiorstwo handlowe wykonywało zatem tę samą
pracę co producent, za pośrednictwem innego personelu w innym biurze
w innym mieście, ponosząc w ten sposób własne koszty, które
są odzwierciedlone w jego cenie eksportowej.
(42)     Z dowodów w aktach sprawy
wynika również jasno, że przedsiębiorstwo handlowe kupowało
wywożone towary od powiązanego producenta eksportującego i
odsprzedawało je z narzutem, we własnym imieniu, po przeprowadzeniu
na własną rękę negocjacji cenowych z niezależnym
klientem końcowym.
(43)     Zgromadzono również dowody
dotyczące pełnienia przez przedsiębiorstwo handlowe funkcji
przedstawiciela. Dowody te wskazują po pierwsze, że producent
sprzedał znaczne ilości produktu objętego postępowaniem
bezpośrednio do UE, jak również dokonał wywozu do UE za
pośrednictwem swego powiązanego przedsiębiorstwa handlowego.
Jedynie około jedna trzecia sprzedaży do UE dokonana została za
pośrednictwem tego powiązanego przedsiębiorstwa.
Przedsiębiorstwo handlowe odsprzedawało również kwas szczawiowy
pochodzący od innych niepowiązanych producentów. Z dowodów w aktach
sprawy wynika, że ponad połowa zakupionego przez
przedsiębiorstwo handlowe kwasu szczawiowego pochodziła od
niepowiązanych dostawców, a mniej niż połowa – od jego
powiązanego producenta.
(44)     Przedsiębiorstwa
handlowego nie można zatem było uznać za wewnętrzny
dział sprzedaży eksportowej producenta eksportującego pomimo
związków łączących je z producentem eksportującym.
(45)     Z przedłożonych i
zweryfikowanych dowodów wynika również jasno, że
przedsiębiorstwo handlowe płaci za towary dostarczone przez
powiązanego producenta eksportującego, dopiero gdy zapłaci mu
klient w UE. Ryzyko finansowe ponosi zatem producent, a nie
przedsiębiorstwo handlowe.
(46)     W związku z tym uznano,
że przedsiębiorstwo handlowe pełni funkcje podobne do funkcji
przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. Odrzuca się zatem
twierdzenie, zgodnie z którym nie należy dokonywać dostosowania ze
względu na prowizje na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i).
(47)     Nie można również
przyjąć twierdzenia, zgodnie z którym nie należy brać pod
uwagę kosztów sprzedaży oraz kosztów ogólnych i administracyjnych,
ponieważ nie obejmują one bezpośrednich kosztów sprzedaży.
Takie ogólne koszty mają wpływ na strukturę kosztów
przedsiębiorstwa i dlatego wpływają na cenę eksportową.
Część tych kosztów odjęto zatem od ceny eksportowej, aby
umożliwić rzetelne porównanie między wartością
normalną a ceną eksportową ex-works. Powyższe twierdzenie
zostaje odrzucone.
(48)     Prowizję ustalono na
podstawie marży zysku niepowiązanego importera unijnego, a nie
rzeczywistego narzutu przedsiębiorstwa handlowego, który był znacznie
wyższy. Taką metodę uznano za właściwszą,
ponieważ podstawę rzeczywistego narzutu stanowiłyby
wewnętrzne ceny transferowe nieodzwierciedlające rzeczywistych
warunków rynkowych.
(49)     Wobec braku innych uwag
odnoszących się do porównania wartości normalnej i ceny
eksportowej potwierdza się niniejszym motywy 39–44 rozporządzenia w
sprawie ceł tymczasowych.
3.2.6.     Marginesy dumpingu
Dla współpracujących producentów
eksportujących
(50)     Jedna grupa producentów
eksportujących twierdziła, że należy ustalić
indywidualne marginesy dumpingu osobno dla nierafinowanego i rafinowanego kwasu
szczawiowego. Producenci ci utrzymywali, że pomimo iż marginesy
dumpingu ustalono na podstawie porównania, dla poszczególnych typów produktu,
średniej ważonej wartości normalnej ze średnią
ważoną ceną eksportową produktu objętego
postępowaniem, ustalono jeden wspólny margines dumpingu dla obu typów
kwasu szczawiowego. Twierdzili oni, że właściwsze byłoby
ustalenie marginesu dumpingu dla każdego typu kwasu szczawiowego,
ponieważ grupa składa się z dwóch przedsiębiorstw
produkujących, z których jedno produkuje rafinowany kwas szczawiowy, a
drugie – nierafinowany kwas szczawiowy.
(51)     Nierafinowany kwas szczawiowy
można zastąpić rafinowanym kwasem szczawiowym. Oba typy kwasu
szczawiowego objęte są tym samym kodem CN, a poszczególnych typów nie
da się łatwo odróżnić. Czystość kwasu
szczawiowego jest taka sama, różnica tkwi w poziomach innych produktów w
pozostającym produkcie „odpadowym”. Ponieważ oba typy mieszczą
się w definicji produktu objętego postępowaniem, zgodnie ze
zwykłą praktyką ustalono jeden margines dumpingu. Ze
względu na znaczną różnicę cenową między oboma
typami i trudności związane z ich odróżnieniem indywidualne
marginesy dumpingu dla rafinowanego i nierafinowanego kwasu szczawiowego
zwiększałyby ryzyko obchodzenia środków. Odrzuca się
wniosek o ustalenie indywidualnych marginesów dumpingu dla rafinowanego i nierafinowanego
kwasu szczawiowego i potwierdza się marginesy dumpingu ustalone w motywach
45 i 46 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(52)     Ta sama grupa producentów
eksportujących zakwestionowała ponadto różne marginesy dumpingu
ustalone dla dwóch grup producentów eksportujących z ChRL i
zażądała wyjaśnienia metodyki obliczeń i klasyfikacji
rafinowanego i nierafinowanego kwasu szczawiowego z uwagi na stwierdzoną
różnicę marginesów dumpingu między dwiema grupami eksporterów.
(53)     Zastosowano tę samą
metodykę odnośnie do obu grup producentów eksportujących z ChRL,
a średnia ważona cena eksportowa produktu objętego
postępowaniem obejmuje zarówno rafinowany, jak i nierafinowany kwas
szczawiowy. Wyjaśnienie różnych marginesów dumpingu opiera się
zatem po prostu na odpowiednim udziale wywozu poszczególnych typów,
zważywszy, że rafinowany kwas szczawiowy jest zwykle sprzedawany po
wyższej cenie niż nierafinowany.
(54)     Ostateczne marginesy dumpingu,
wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem,
wynoszą:
 Przedsiębiorstwo || Ostateczny margines dumpingu
 Shandong Fengyuan Chemicals Stock Co., Ltd i Shandong Fengyuan Uranus Advanced Material Co., Ltd || 37,7 %
 Yuanping Changyuan Chemicals Co., Ltd || 14,6 %
Dla wszystkich pozostałych
niewspółpracujących producentów eksportujących
(55)     Wobec
braku innych uwag odnoszących się do marginesów dumpingu potwierdza
się niniejszym motywy 47–48 rozporządzenia w sprawie ceł
tymczasowych.
(56)     Na tej podstawie ogólnokrajowy
poziom dumpingu ustala się ostatecznie na 52,2 % ceny CIF na granicy
Unii przed ocleniem i potwierdza się niniejszym motyw 49
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
4.           SZKODA
4.1.        Produkcja
unijna i przemysł unijny
(57)     Pewien producent
eksportujący twierdził, że odniesienie do dwóch producentów
unijnych stanowiących przemysł unijny w motywach 50 i 51
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych (skarżącego i
drugiego niewspółpracującego producenta) nie odzwierciedla
właściwie sytuacji w zakresie wskaźników makroekonomicznych.
Utrzymywano także, że dane dotyczące
niewspółpracującego producenta, jak również dane pochodzące
od trzeciego producenta unijnego, który wstrzymał produkcję kwasu
szczawiowego, należy pominąć i nie powinno się ich
uwzględniać w niektórych makrowskaźnikach (zob. motywy 72, 74 i
78 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Po pierwsze,
potwierdza się niniejszym, że wbrew temu, co zostało stwierdzone
w motywach 50 i 51 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w
rzeczywistości w okresie badanym było w Unii trzech producentów
produktu objętego postępowaniem stanowiących przemysł
unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, którzy tym
samym reprezentują 100 % produkcji unijnej. Po drugie, odrzuca
się twierdzenie, że dane dotyczące niewspółpracującego
producenta i trzeciego producenta unijnego, który zaprzestał
działalności w 2008 r., należy pominąć, ponieważ
poprawne jest uwzględnienie do celów analizy szkody wszystkich znanych
danych związanych z okresem badanym, aby uzyskać obraz sytuacji
gospodarczej przemysłu unijnego w oparciu o najpełniejsze informacje,
zgodnie z zaleceniami zawartymi w art. 4 ust. 1 rozporządzenia
podstawowego.
(58)     Ten sam producent
eksportujący utrzymywał również, że powodów, dla których
wspomniany trzeci producent zaprzestał produkcji produktu podobnego, nie
zbadano odpowiednio podczas dochodzenia. Sprawa ta była jednak badana
podczas dochodzenia i przedsiębiorstwo to po prostu powołało się
na fakt zaprzestania przez nie produkcji produktu podobnego „z przyczyn
wewnętrznych” bez podania żadnych dodatkowych wyjaśnień.
Ponadto jeden producent eksportujący zgodził się z tym
wyjaśnieniem i twierdził, że decyzja o wstrzymaniu produkcji nie
była spowodowana domniemanymi praktykami dumpingowymi ze strony
producentów eksportujących w Chinach, zaprzeczając w ten sposób
informacjom udostępnionym przez skarżącego w niepoufnej wersji
skargi, w której stwierdzono, że „[przedsiębiorstwo] zaprzestało
raz na zawsze produkcji, zamykając fabrykę z powodu agresywnego
dumpingu ze strony Chin i Indii”. Ten producent eksportujący nie
przedstawił jednak żadnych innych informacji odnoszących
się do domniemanych danych dotyczących produkcji związanych ze
wspomnianym trzecim producentem unijnym. Kwestia ta nie pomniejsza zatem
znaczenia faktu, że dane związane z tym trzecim producentem unijnym
mogły zostać użyte w obecnym dochodzeniu.
(59)     Inny producent
eksportujący dowodził, że minimalny próg umożliwiający
wystąpienie ze skargą przy wszczynaniu postępowania nie
został odpowiednio ujawniony i w rzeczywistości nie został
osiągnięty. Jak wspomniano w motywie 2 rozporządzenia w sprawie
ceł tymczasowych, skarżący reprezentował ponad 25 %
łącznej produkcji unijnej kwasu szczawiowego, a żaden producent
wyrażający sprzeciw nie zgłosił się przed
wszczęciem dochodzenia. Notę informacyjną udostępniono w
niepoufnych aktach zawierających streszczenie wyników badania
zdolności do wystąpienia ze skargą, przeprowadzonego na etapie
wszczynania postępowania. Ponadto analiza szkody dokonana na podstawie
art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego obejmowała
znaczącą część przemysłu unijnego.
(60)     Wobec braku innych uwag
dotyczących definicji produkcji unijnej i przemysłu unijnego
potwierdza się niniejszym motywy 50 i 51 rozporządzenia w sprawie
ceł tymczasowych, z zastrzeżeniem wyjaśnienia powyżej w
motywie 57.
4.2.        Określenie
właściwego rynku unijnego
(61)     Pewien producent
eksportujący twierdził, że przeznaczenia kwasu szczawiowego na
użytek własny nie należy uwzględniać przy ustalaniu
niektórych wskaźników szkody i w każdym przypadku należy
stosować takie samo spójne podejście do wszystkich wskaźników
szkody. Podział dokonany między rynkiem sprzedaży wewnętrznej
a wolnym rynkiem został jednak wyjaśniony w motywach 52, 53 i 55
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i zgodnie z
rozporządzeniem podstawowym, a w analizie położono nacisk przede
wszystkim na wolny rynek, mimo że zarówno przeznaczenie na wolny rynek,
jak i na użytek własny uwzględniono do celów określenia
niektórych wskaźników szkody, jak wskazano w motywie 55. Niektóre
wskaźniki szkody rzeczywiście można badać jedynie w
związku z wykorzystaniem produktu podobnego na wolnym rynku, ponieważ
ze względu na sam charakter sprzedaży wewnętrznej wskaźniki
takie mogą ulec zniekształceniu z powodu związku
łączącego sprzedawcę i nabywcę. Powyższe
twierdzenie zostaje zatem odrzucone.
(62)     Wobec braku innych uwag
dotyczących określenia właściwego rynku unijnego potwierdza
się niniejszym motywy 52–55 rozporządzenia w sprawie ceł
tymczasowych.
4.3.        Konsumpcja w Unii
(63)     Wobec braku uwag
dotyczących konsumpcji w Unii potwierdza się niniejszym motywy 56–58
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
5.           Przywóz z państw,
KTÓRYCH DOTYCZY POSTĘPOWANIE
5.1.        Łączna ocena skutków
przywozu objętego postępowaniem
(64)     Wobec braku uwag
dotyczących łącznej oceny skutków przywozu objętego
postępowaniem niniejszym potwierdza się motywy 59–62
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
5.2.        Wielkość i
udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych z państw, których
dotyczy postępowanie
(65)     Wobec braku uwag
dotyczących wielkości i udziału w rynku przywozu z państw,
których dotyczy postępowanie, niniejszym potwierdza się motywy 63 i
64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
5.3.        Cena przywożonych
towarów dumpingowych i podcięcie cenowe
(66)     Jak wspomniano w motywie 144
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przy obliczaniu marginesu
szkody średnie ceny importowe współpracujących producentów
eksportujących z ChRL i Indii zostały odpowiednio dostosowane w celu
uwzględnienia kosztów przywozu i należności celnych. Pewien
producent eksportujący utrzymywał jednak, że przy obliczaniu
marginesu szkody Komisja nie uwzględniła w pełni wynoszącej
6,5 % różnicy odpowiadającej zwykłej stawce cła.
Twierdzenie to uznano za uzasadnione i odpowiednio poprawiono obliczenia
marginesu szkody w odniesieniu do tego producenta eksportującego, jak
również w odniesieniu do pozostałych producentów eksportujących.
Nie miało to jednak wpływu na proponowane środki ostateczne
wskazane poniżej w motywie 87.
(67)     Wobec braku innych uwag
dotyczących ceny przywożonych towarów dumpingowych i podcięcia
cenowego niniejszym potwierdza się motywy 65–68 rozporządzenia w
sprawie ceł tymczasowych.
6.           Sytuacja gospodarcza przemysłu
unijnego
(68)     Jak wspomniano powyżej w
motywie 57, pewien producent eksportujący twierdził, że danych
związanych z trzecim producentem unijnym, który zaprzestał produkcji
kwasu szczawiowego w 2008 r., nie należało uwzględniać w
niektórych makrowskaźnikach (zob. motywy 72, 74 i 78 rozporządzenia w
sprawie ceł tymczasowych). Rzeczywiście jest jednak w Unii trzech
producentów produktu podobnego stanowiących przemysł unijny w
rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego,
reprezentujących 100 % produkcji unijnej w całym okresie
badanym, mimo że jeden producent zaprzestał produkcji kwasu
szczawiowego przed OD. Odrzuca się twierdzenie, że dane
dotyczące trzeciego producenta unijnego, który zaprzestał
działalności w 2008 r., należy pominąć, ponieważ
poprawne jest uwzględnienie do celów ustalenia sytuacji gospodarczej
przemysłu unijnego wszystkich danych dotyczących produkcji
związanych z okresem badanym.
(69)     Ten sam producent
eksportujący utrzymywał, że niezależnie od domniemanego
błędu wspomnianego powyżej w motywie 66 nie zgadzają
się dane dotyczące liczby zatrudnionych, płac rocznych
ogółem i średniego kosztu pracy na pracownika w tabeli 6
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Tenże producent eksportujący
nie podał jednak właściwej liczby, stwierdzając, że
średnie płace wzrosły o 21 %, bowiem faktyczny wzrost
wynosi 19 %.
(70)     Jeśli chodzi o kryzys
gospodarczy, w motywach 95–97 rozporządzenia w sprawie ceł
tymczasowych jasno pokazano, że pomimo spadku konsumpcji nadal
zwiększał się udział w rynku przywozu z państw,
których dotyczy postępowanie, co miało negatywny wpływ na
różne wskaźniki szkody, takie jak wielkość sprzedaży,
zatrudnienie, zdolność produkcyjna i udział w rynku.
(71)     Wobec braku uwag
dotyczących motywów 69–94 rozporządzenia w sprawie ceł
tymczasowych niniejszym potwierdza się te motywy.
7.           Wnioski dotyczące szkody
(72)     Pewien producent
eksportujący utrzymywał, że wbrew ustaleniom tymczasowym
przemysł unijny nie poniósł istotnej szkody. Twierdził on,
że ogólnie biorąc, negatywne tendencje dotyczące przemysłu
unijnego spowodowane były skutkami kryzysu gospodarczego w 2008 r. i
błędnym włączeniem informacji związanych z trzecim
producentem unijnym, który zaprzestał produkcji w 2008 r., co przyczyniło
się do zniekształconego przedstawienia sytuacji dotyczącej
szkody. Jednak jak wspomniano powyżej, włączenie trzeciego
producenta uznano za słuszne, a udział w rynku państw, których
dotyczy postępowanie, nadal wzrastał pomimo kryzysu.
(73)     Niniejszym potwierdza się
zatem wnioski zawarte w motywach 94–98 rozporządzenia w sprawie ceł
tymczasowych, zgodnie z którymi przemysł unijny poniósł istotną
szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
8.           ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(74)     Jeden producent
eksportujący stwierdził, że włączenie danych
związanych z trzecim producentem unijnym, który zaprzestał produkcji
kwasu szczawiowego w 2008 r., zniekształciło wnioski tymczasowe w
zakresie analizy związku przyczynowego, która powinna się
opierać wyłącznie na danych dotyczących obecnych
producentów. Podobnie jak powyżej w przypadku analizy szkody, uznano,
że jest odwrotnie – niewłączenie tego trzeciego producenta
zniekształciłoby wnioski w odniesieniu do produktu podobnego. Jednak
jak wspomniano powyżej w motywie 57, odpowiednie dane dotyczące tego
przedsiębiorstwa należy uwzględnić w analizie sytuacji
przemysłu unijnego, a zatem odrzuca się przedmiotowe twierdzenie.
(75)     Jeden producent
eksportujący utrzymywał, że ponieważ wielkość
przywozu po cenach dumpingowych wzrosła w tym samym czasie, w którym sytuacja
przemysłu unijnego pod względem rentowności uległa
poprawie, przywóz po cenach dumpingowych nie mógł być
główną przyczyną szkody. Ta niewielka poprawa w zakresie
rentowności nie pomniejsza jednak znaczenia wniosku, zgodnie z którym
ogólna rentowność była bardzo niska, niższa niż
zwykły zysk wynoszący 8 %. Ponadto pomimo tego, że
konsumpcja znacznie wzrosła w 2008 r. i ponownie w OD, w okresie badanym
przemysł unijny stracił 9 % udziału w rynku na rzecz
przywozu z Chin.
(76)     Inny producent eksportujący
utrzymywał, że z dostępnych informacji wynika, iż
przemysł unijny osiągnął w OD zysk bardzo zbliżony do
zysku docelowego wynoszącego 8 %. Ponieważ informacje
dotyczące zysku odnoszą się tylko do jednego producenta
unijnego, nie można opublikować dokładnych poziomów zysku.
Jednakże, jak stwierdzono w motywie 88 rozporządzenia w sprawie
ceł tymczasowych, skarżący wypracował niewielki zysk w OD,
po tym jak poniósł straty w 2009 r. Przypuszczenia, zgodnie z którymi
wspomniany producent eksportujący wnioskował, że zysk w OD
był rzekomo zbliżony do zysku docelowego, były w istocie
błędne, ponieważ nie uwzględniono w nich istotnych danych
finansowych i produkcyjnych skarżącego, których nie można było
ujawnić ze względów poufności. Poziom zysku skarżącego
został dokładnie zweryfikowany, również podczas wizyty
weryfikacyjnej na miejscu, w wyniku czego zarzuty, że zysk
osiągnięty w OD był bardzo zbliżony do zysku docelowego,
uznano za błędne.
(77)     Wobec braku innych uwag
dotyczących związku przyczynowego niniejszym potwierdza się
motywy 99–122 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
9.           INTERES UNII
(78)     Dwóch importerów
utrzymywało, że przedmiotowe środki mogą doprowadzić
do niedoborów kwasu szczawiowego w UE. Przemysł
unijny rzekomo nie może zaspokoić unijnego popytu na kwas szczawiowy.
(79)     W dochodzeniu ujawniono,
że w OD skarżący miał wolne moce produkcyjne. Ponadto skarżący stwierdził, że
obecnie zwiększa produkcję, mimo że – ponieważ produkcja
produktu objętego postępowaniem opiera się na reakcjach chemicznych
– zwiększenie wykorzystania mocy produkcyjnych wymaga pewnego czasu. W oparciu o dane dotyczące konsumpcji unijnej
i całkowitych unijnych mocy produkcyjnych można jednak uznać,
że skarżący jest w stanie zaspokoić łączny unijny
popyt na nierafinowany kwas szczawiowy, gdy tylko zbliży się do
pełnego wykorzystania mocy produkcyjnych. Jeśli
chodzi o rafinowany kwas szczawiowy, przypomina się, że
większość rafinowanego kwasu szczawiowego wykorzystywana jest do
wytwarzania produktów, które następnie są wywożone, zatem
użytkownicy mogą działać w systemie uszlachetniania
czynnego. Ponadto główny chiński
eksporter rafinowanego kwasu szczawiowego to przedsiębiorstwo
podlegające najniższemu zaproponowanemu cłu (14,6 %).
(80)     Skarżący
utrzymywał również, że światowy rynek (nierafinowanego)
kwasu szczawiowego jest zdominowany przez producentów chińskich, którzy
ustalają poziom cen tego produktu. Obecnie producenci chińscy są
bardziej zaabsorbowani własnym rynkiem krajowym i nie można wykluczyć,
że wobec braku środków antydumpingowych i prawdopodobnego
zniknięcia jedynego pozostałego unijnego producenta nierafinowanego
kwasu szczawiowego użytkownicy w UE mieliby do czynienia z problemami w
zakresie bezpieczeństwa dostaw, potencjalnie przejawiającymi się
ciągłymi niedoborami i oligopolistycznymi cenami.
(81)     Inny importer/użytkownik
działający w innym niż poprzednio wymieniony segmencie rynku
niższego szczebla twierdził, że istnienie środków
tymczasowych miało negatywny wpływ na rentowność jego własnych
produktów, dla których kwas szczawiowy jest głównym surowcem, jednak nie
przedstawił żadnych dodatkowych szczegółów.
Przedsiębiorstwo to zostało zaproszone do wzięcia udziału w
przesłuchaniu w celu sprecyzowania tych obaw i przedstawienia dowodów,
jednak nie odpowiedziało ono na zaproszenie. Zarzutów tych nie można
było zatem zweryfikować.
(82)     Wobec braku innych uwag
dotyczących interesu Unii potwierdza się niniejszym motywy 123–139
rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
10.         OSTATECZNE ŚRODKI
ANTYDUMPINGOWE
10.1.      Poziom usuwający
szkodę
(83)     Jak wspomniano powyżej w
motywie 66, pewien producent eksportujący utrzymywał, że przy
obliczaniu marginesu szkody Komisja nie uwzględniła wynoszącej
6,5 % różnicy odpowiadającej zwykłej stawce cła.
Twierdzenie to uznano za częściowo słuszne, ponieważ w
odniesieniu do pewnego przywozu towarów dostarczonych klientowi w UE po ocleniu
cło zostało niedoszacowane. Poprawiono zatem odpowiednio marginesy
szkody, co nie miało jednak znacznego wpływu na proponowane
środki ostateczne (zob. motyw 87 poniżej).
(84)     W świetle wniosków
dotyczących Star Oxochem ustalono również margines szkody dla tego
producenta eksportującego w oparciu o taką samą metodę
obliczeń jak w motywach 142–144 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(85)     Wobec braku uwag
dotyczących poziomu usuwającego szkodę potwierdza się
niniejszym motywy 145–148 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
10.2.      Forma i poziom ceł
(86)     W
świetle powyższych wniosków i zgodnie z art. 9 ust. 4
rozporządzenia podstawowego należy nałożyć ostateczne
cło antydumpingowe na poziomie ustalonych marginesów dumpingu,
ponieważ w przypadku wszystkich producentów eksportujących
objętych postępowaniem ustalono, że margines szkody jest
wyższy od marginesu dumpingu.
(87)     W związku z
powyższym ustalone marginesy dumpingu i szkody są
następujące:
 Nazwa przedsiębiorstwa/grupy || Margines szkody (%) || Margines dumpingu (%) || Cło tymczasowe (%) || Proponowane cło (%)
 Indie ||   ||   ||   ||
 Punjab Chemicals and Crop Protection Limited (PCCPL) || 38,9 || 22,8 || 22,8 || 22,8
 Star Oxochem Pvt. Ltd || 32,3 || 31,5 || 43,6 || 31,5
 Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa || 47,9 || 43,6 || 43,6 || 43,6
 ChRL ||   ||   ||   ||
 Shandong Fengyuan Chemicals Stock Co., Ltd i Shandong Fengyuan Uranus Advanced Material Co., Ltd || 53,3 || 37,7 || 37,7 || 37,7
 Yuanping Changyuan Chemicals Co., Ltd || 18,7 || 14,6 || 14,6 || 14,6
 Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa || 63,5 || 52,2 || 52,2 || 52,2
(88)     Indywidualne stawki cła
antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w
niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie
ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają
one zatem sytuację ustaloną podczas dochodzenia, dotyczącą
tych przedsiębiorstw. Wspomniane stawki
celne (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego do
„wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”) mają
wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z Indii
i ChRL i wyprodukowanych przez dane przedsiębiorstwa, tj. przez konkretne
wymienione podmioty prawne. Przywożone
produkty wytworzone przez inne przedsiębiorstwa, których nazwa i adres nie
zostały wymienione w części normatywnej niniejszego
rozporządzenia, łącznie z podmiotami powiązanymi z
przedsiębiorstwami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z
tych stawek i podlegają stawce cła stosowanej względem
„wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.
(89)     Wszelkie wnioski o zastosowanie
wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie
nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się
produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji[3] wraz z wszystkimi odpowiednimi
informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie
działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją
oraz sprzedażą krajową i eksportową, wynikających np.
z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego
się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby
rozporządzenie zostanie następnie odpowiednio zmienione poprzez
aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z
indywidualnych stawek celnych.
(90)     Wszystkie strony zostały
poinformowane o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których
zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła
antydumpingowego na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z ChRL i
Indii. Oprócz tego stronom wyznaczono okres, w
którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem
ostatecznych ustaleń.
(91)     Uwagi przedstawione przez
zainteresowane strony zostały należycie uwzględnione. Żadna z nich nie wpłynęła na
zmianę ustaleń dochodzenia.
(92)     Aby zapewnić
prawidłowe stosowanie ceł antydumpingowych, poziom cła
rezydualnego powinien mieć zastosowanie nie tylko wobec eksporterów
niewspółpracujących, ale także wobec tych przedsiębiorstw,
które nie dokonywały żadnego wywozu podczas OD. Jednakże te
ostatnie przedsiębiorstwa, jeżeli spełniają wymagania art.
11 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, wzywa się do złożenia
wniosku o dokonanie przeglądu, na podstawie tego artykułu, w celu
indywidualnego zbadania ich sytuacji.
10.3.      Ostateczne pobranie ceł
tymczasowych
(93)     W świetle ustalonych
wielkości marginesów dumpingu oraz poziomu szkody wyrządzonej
przemysłowi unijnemu uznaje się za konieczne dokonanie ostatecznego
pobrania, do wysokości kwoty ostatecznie nałożonego cła,
kwot zabezpieczonych w postaci tymczasowego cła antydumpingowego
nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych.
Jeżeli cła ostateczne są niższe od ceł tymczasowych,
zabezpieczona tymczasowo kwota przekraczająca ostateczną stawkę
ceł antydumpingowych powinna zostać zwolniona.
11.         ZOBOWIĄZANIA
(94)     Jeden producent
eksportujący z Indii i dwaj producenci eksportujący z Chińskiej
Republiki Ludowej zaoferowali zobowiązania cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1
rozporządzenia podstawowego.
(95)     Produkt objęty
postępowaniem wykazywał w ostatnich latach znaczne wahania cenowe, a
zatem nie jest produktem odpowiednim dla ustalania zobowiązań w
zakresie stałych cen. Aby przezwyciężyć ten problem,
indyjski producent eksportujący zaoferował klauzulę
indeksacyjną, jednak bez określenia odpowiedniej ceny minimalnej. W
związku z tym należy zauważyć, że nie można
było ustalić bezpośredniego związku między fluktuacją
cen produktu i głównego surowca i dlatego indeksacji nie uznaje się
za właściwą metodę. Ponadto poziom współpracy tego
przedsiębiorstwa w całym dochodzeniu i ścisłość
przedstawionych przez nie danych budziły zastrzeżenia. Komisja nie
była zatem w zadowalającym stopniu przekonana, że
wypełnianie zobowiązania tego przedsiębiorstwa może
być skutecznie kontrolowane.
(96)     Poza tym w odniesieniu do
producentów eksportujących w ChRL ustalono w dochodzeniu, że
istnieją różne typy produktu objętego postępowaniem, których
nie da się łatwo od siebie odróżnić i które
różnią się znacznie pod względem cen. Jedna cena minimalna
na wszystkie typy produktu zaoferowana przez jednego z chińskich
producentów eksportujących nie usunęłaby zatem szkodliwych
skutków dumpingu. Ponadto obaj producenci eksportujący z ChRL objęci
postępowaniem są producentami różnych typów innych produktów
chemicznych i mogą sprzedawać te produkty wspólnym klientom w Unii
Europejskiej poprzez powiązane przedsiębiorstwa handlowe.
Stwarzałoby to poważne ryzyko wzajemnej kompensacji i
sprawiłoby, że skuteczna kontrola wypełniania zobowiązania
byłaby niezwykle trudna. Różne ceny minimalne zaproponowane przez
innego chińskiego producenta eksportującego również sprawiłyby,
że kontrola byłaby niewykonalna z powodu trudności
związanych z rozróżnianiem różnych typów produktu. Z uwagi na
powyższe ustalenia uznano, że nie można przyjąć
zaoferowanych zobowiązań,
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.           Niniejszym nakłada
się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu szczawiowego w
postaci dihydratu (numer CUS 0028635-1 i numer CAS 6153-56-6) lub w postaci
bezwodnej (numer CUS 0021238-4 i numer CAS 144-62-7), w roztworze wodnym lub
nie, obecnie objętego kodem CN ex 2917 11 00 (kod TARIC 2917 11 00 91) i pochodzącego
z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej.
2.           Stawka ostatecznego cła
antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed
ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i
wyprodukowanych przez poniższe przedsiębiorstwa:
 Państwo || Przedsiębiorstwo || Stawka cła antydumpingowego % || Dodatkowy kod TARIC
 Indie || Punjab Chemicals and Crop Protection Limited || 22,8 || B230
 Star Oxochem Pvt. Ltd || 31,5 || B270
 Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa || 43,6 || B999
 ChRL || Shandong Fengyuan Chemicals Stock Co., Ltd; Shandong Fengyuan Uranus Advanced Material Co., Ltd. || 37,7 || B231
 Yuanping Changyuan Chemicals Co., Ltd || 14,6 || B232
 Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa || 52,2 || B999
3.           Stosowanie indywidualnych
stawek celnych ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2
niniejszego artykułu uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym
państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która musi
być zgodna z wymogami określonymi w załączniku. W przypadku
nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna mająca
zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.
4.           O ile nie określono
inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące
należności celnych.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego
cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr
1043/2011 nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz
kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej
zostają ostatecznie pobrane. Zabezpieczone kwoty przekraczające
kwotę ostatecznych ceł antydumpingowych zostają zwolnione.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich
państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
Ważna faktura handlowa, o której mowa w
art. 1 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, musi zawierać
oświadczenie podpisane przez pracownika danego podmiotu w
następującej formie:
1)
Imię i nazwisko oraz funkcja pracownika
podmiotu, który wystawił fakturę.
2)
Oświadczenie o następującej
treści: »Ja, niżej podpisany, poświadczam, że
„ilość” kwasu szczawiowego sprzedana na wywóz do Unii Europejskiej
objęta niniejszą fakturą została wytworzona przez (nazwa i
adres przedsiębiorstwa) (kod dodatkowy TARIC) w (państwo, którego
dotyczy postępowanie). Oświadczam, że informacje zawarte w
niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą.«.
Data i podpis
[1]               Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.
[2]               Dz.U. L 275 z 20.10.2011, s. 1.
[3]               European Commission
                Directorate-General for
Trade
                Directorate H, Office: N105 04/092
                B-1049
Bruxelles