               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.5.2017
            COM(2017) 199 final
            2017/0088(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Islandią w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz oraz uchylające decyzję nr 574/2007/WE weszło w życie w dniu 21 maja 2014 r. i zaczęło być stosowane od dnia 1 stycznia 2014 r.
                  1
               .

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz instrumentu na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego również weszło w życie dnia 21 maja 2014 r. i zaczęło być stosowane od dnia 1 stycznia 2014 r.
                  2
               . Zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 515/2014, przepisy rozporządzenia (UE) nr 514/2014 mają zastosowanie do instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwanego dalej „Funduszem Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy”).

               Celem Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy jest ustanowienie mechanizmu solidarności, w ramach którego uczestniczące w nim państwa są związane tymi samymi europejskimi zasadami dotyczącymi kontroli granic zewnętrznych we wzajemnym interesie, wzajemnie się reprezentując. Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy będzie służyć realizacji podstawowego celu dorobku Schengen, jakim jest podział odpowiedzialności za „skuteczny, wysoki i jednolity poziom kontroli na granicach zewnętrznych”, jak określono w art. 15 rozporządzenia (UE) 2016/399 Parlamentu Europejskiego i Rady
                  3
               . Stanowi on zatem rozwinięcie dorobku Schengen.

               Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014 stanowi, że państwa uczestniczące we wdrażaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen uczestniczą w instrumencie zgodnie z tym rozporządzeniem i że należy zawrzeć porozumienia dotyczące wkładu finansowego tych państw oraz określić przepisy dodatkowe niezbędne dla takiego udziału, w tym postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Unii i uprawnień kontrolnych Trybunału Obrachunkowego, ponieważ odpowiednie układy o stowarzyszeniu nie obejmują takich przepisów.

               Celem projektu umowy z Islandią (zwaną dalej „państwem stowarzyszonym”) jest ustanowienie porozumień, o których mowa w art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014, oraz umożliwienie Komisji przyjęcia ostatecznej odpowiedzialności za wykonanie budżetu przydzielonego do tego instrumentu w tym państwie stowarzyszonym, a także ustalenie jego wkładu do budżetu Unii w odniesieniu do tego instrumentu.

               W kwestii nadzoru budżetowego i kontroli finansowej, państwa członkowskie są objęte zobowiązaniami horyzontalnymi (np. kompetencjami Trybunału Obrachunkowego i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)) wynikającymi bezpośrednio z Traktatu lub prawodawstwa wtórnego Unii. Zobowiązania te stosuje się w państwach członkowskich bezpośrednio, a zatem nie są one ustanowione w rozporządzeniu (UE) nr 515/2014. Zgodnie z art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014 należy je jednak rozszerzyć na państwa stowarzyszone w drodze projektu umowy.

               W celu ochrony interesów finansowych Unii przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami rozporządzenie (UE) nr 514/2014 przyznaje personelowi Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu i OLAF-owi prawo do uzyskania odpowiedniego dostępu na potrzeby przeprowadzenia kontroli. W art. 5 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 dodano, iż w umowach o współpracy z państwami trzecimi wyraźnie upoważni się Komisję, Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia takich audytów, a także kontroli i inspekcji na miejscu. W związku z tym taka możliwość została przewidziana w projekcie umowy.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Nie dotyczy.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Nie dotyczy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawę niniejszego wniosku dotyczącego zawarcia umowy mającej na celu zawarcie porozumień pomiędzy Unią Europejską a Islandią w sprawie wkładu tego kraju do instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz na lata 2014–2020 oraz przepisów dodatkowych niezbędnych w odniesieniu do tego udziału stanowi art. 77 ust. 2 i art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               •Konieczność decyzji, której dotyczy wniosek

                  Na podstawie art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014 zawarcie umowy z Islandią jest niezbędne do zawarcia porozumień dotyczących wkładu tego kraju do instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz na lata 2014–2020 oraz określenia przepisów dodatkowych niezbędnych w odniesieniu do tego udziału.

               •Proporcjonalność

                  Nie dotyczy.

               •Wybór instrumentu

                  Nie dotyczy.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie dotyczy.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

                  Nie dotyczy, ponieważ wniosek ten jest powiązany z zarządzaniem programem, a jego celem jest podpisanie umowy międzynarodowej, która została wynegocjowana na podstawie wytycznych negocjacyjnych określonych przez Radę.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               W art. 10 i załączniku do projektu umowy znajdują się postanowienia dotyczące rocznego wkładu finansowego państwa stowarzyszonego do budżetu Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy, a także ich ewentualnego dostosowania do sytuacji opisanej w załączniku.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Terytorialny zakres stosowania

                  Rozporządzenie (UE) nr 515/2014 stanowi rozwinięcie dorobku Schengen. W tym względzie niniejsza umowa z Islandią również stanowi rozwinięcie dorobku Schengen.

                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie będzie nią związana ani nie będzie jej stosować. Zgodnie z art. 4 wyżej wspomnianego Protokołu Dania zdecyduje w terminie sześciu miesięcy od daty przyjęcia przez Radę niniejszego wniosku, czy dokona transpozycji tej decyzji do swego prawa krajowego.

                  Niniejszy wniosek stanowi rozwinięcie tych elementów dorobku Schengen, w których Zjednoczone Królestwo i Irlandia nie uczestniczą, którymi nie będą zatem związane i których nie będą stosować, zgodnie z, odpowiednio, decyzjami Rady 2000/365/WE
                     4
                   i 2002/192/WE
                     5
                  .

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  W art. 17 umowy określono stosowne uzgodnienia dotyczące sprawozdawczości i monitorowania. Do dnia 15 lutego każdego roku i do roku 2022 włącznie Islandia jest zobowiązana przedstawiać Komisji sprawozdanie roczne z wdrażania za poprzedni rok budżetowy.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Niepotrzebne.

               W świetle powyżej przedstawionych rozważań Komisja proponuje, aby Rada zatwierdziła, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, umowę z Islandią w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020.

               2017/0088 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Islandią w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 oraz art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  6
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady 2017/XXX [...]
                  7
               , w dniu […] podpisano Umowę między Unią Europejską a Islandią w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020 („umowa”), z zastrzeżeniem zawarcia przedmiotowej Umowy.

               (2)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania powinna podjąć decyzję w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji, czy dokona jej transpozycji do swojego prawa krajowego.

               (3)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  8
               ; Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (4)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  9
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (5)Aby umożliwić bezzwłoczne zastosowanie środków przewidzianych w umowie i nie opóźniać zatwierdzenia i wdrożenia programów krajowych, niniejsza decyzja powinna wejść w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (6)Należy zatwierdzić umowę,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Zatwierdza się, w imieniu Unii Europejskiej, Umowę między Unią Europejską a Islandią w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020.

               Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby upoważnione do dokonania, w imieniu Unii Europejskiej, notyfikacji przewidzianej w art. 19 ust. 2 umowy, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na to, aby umowa stała się dla niej wiążąca.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 143.

                     (2)
                  Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 112.

                     (3)
                  Dz.U. L 77 z 23.3.2016, s. 1.

                     (4)
                  Decyzja Rady z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (5)
                  Decyzja Rady z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

                     (6)
                  Dz.U. C  z , s. .

                     (7)
                  [Pełne odesłanie]

                     (8)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (9)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.5.2017
            COM(2017) 199 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosek dotyczący DECYZJI RADY
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Islandią w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”

               oraz

               ISLANDIA

               zwane dalej łącznie „Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę zawartą przez Radę Unii Europejskiej i Islandię oraz Królestwo Norwegii, dotyczącą włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
                  1
                („umowa o włączeniu Islandii i Norwegii w dorobek prawny Schengen”),

               A TAKŻE MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:

               (1)
                     Unia ustanowiła, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014
                  2
               .

               (2)
                     Rozporządzenie (UE) nr 515/2014 stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu umowy o włączeniu Islandii i Norwegii w dorobek prawny Schengen.

               (3)
                     Ze względu na to, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014
                  3
                ma bezpośredni wpływ na stosowanie przepisów rozporządzenia (UE) nr 515/2014, tym samym wywierając również wpływ na ramy prawne tego rozporządzenia, oraz na to, że procedury ustanowione na mocy umowy o włączeniu Islandii i Norwegii w dorobek prawny Schengen zastosowano w celu przyjęcia rozporządzenia (UE) nr 514/2014, o czym Islandia została powiadomiona, Strony potwierdzają, że rozporządzenie (UE) nr 514/2014 stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu umowy o włączeniu Islandii i Norwegii w dorobek prawny Schengen w zakresie, w jakim jest to niezbędne do wykonania rozporządzenia (UE) nr 515/2014.

               (4)
                     Art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014 stanowi, że państwa – w tym Islandia – uczestniczące we wdrażaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen uczestniczą w instrumencie zgodnie z tym rozporządzeniem, oraz że należy zawrzeć porozumienia dotyczące wkładu finansowego tych państw oraz określić przepisy dodatkowe niezbędne dla takiego udziału, w tym postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Unii i uprawnień kontrolnych Trybunału Obrachunkowego.

               (5)
                     Instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, (zwany dalej „Funduszem Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy”) stanowi szczególny instrument w kontekście dorobku prawnego Schengen, zaprojektowany w celu podziału obciążeń oraz zapewnienia wsparcia finansowego w dziedzinie granic zewnętrznych i polityki wizowej w państwach członkowskich i państwach stowarzyszonych.

               (6)
                     Artykuł 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012
                  4
                ustanawia przepisy dotyczące zarządzania pośredniego, które mają zastosowanie w przypadku państw trzecich, w tym państw stowarzyszonych, którym powierzono zadania związane z wykonywaniem budżetu.

               (7)
                     Art. 17 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 przewiduje, że wydatki poniesione w 2014 r. przez organ odpowiedzialny, który nie został jeszcze oficjalnie wyznaczony, kwalifikują się do objęcia wsparciem, gwarantując tym samym sprawne przechodzenie z Funduszu Granic Zewnętrznych do Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Ważne jest również, aby kwestia ta znalazła swoje odzwierciedlenie w niniejszej Umowie. Zważywszy, że niniejsza Umowa nie weszła w życie przed końcem 2014 r., należy zapewnić kwalifikowalność wydatków poniesionych przed formalnym wyznaczeniem organu odpowiedzialnego oraz do tego momentu, pod warunkiem że systemy zarządzania i kontroli stosowane przedtem są co do istoty takie same jak systemy obowiązujące po formalnym wyznaczeniu organu odpowiedzialnego.

               (8)
                     Aby ułatwić obliczenia i wykorzystanie rocznych wkładów Islandii na rzecz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy, wkład tego państwa w odniesieniu do okresu 2014–2020 zostanie uiszczony w pięciu rocznych transzach w latach 2016–2020. Roczne wkłady za lata 2016–2018 to kwoty w stałej wysokości, podczas gdy wkłady za lata 2019 i 2020 zostaną określone w 2019 r. w oparciu o produkt krajowy brutto wszystkich państw uczestniczących w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy, z uwzględnieniem faktycznie zrealizowanych płatności,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Zakres

               Niniejsza Umowa określa przepisy dodatkowe niezbędne do udziału Islandii w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 515/2014.

               Artykuł 2

               Zarządzanie finansami i kontrola

               1.
                     Islandia podejmie niezbędne środki mające na celu zapewnienie zgodności z odpowiednimi przepisami w zakresie zarządzania finansami i kontroli, określonymi w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) oraz w prawie wtórnym.

               Postanowienia TFUE i przepisy prawa wtórnego, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują:

               a)art. 287 ust. 1, 2 i 3 TFUE;

               b)art. 30, art. 32, art. 57, art. 58 ust. 1 lit. c) pkt (i), art. 60 oraz art. 79 ust. 2 i art. 108 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

               c)art. 32, art. 38, art. 42, art. 84, art. 88, art. 142 i art. 144 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012
                  5
               ;

               d)Rozporządzenie Rady (Euratom, EWG) nr 2185/96
                  6
               ;

               e)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013
                  7
               .

               Strony mogą zgodnie zdecydować o zmianie powyższego wykazu.

               2.
                     Islandia stosuje na swoim terytorium przepisy, o których mowa w ust. 1, zgodnie z niniejszą umową.

               Artykuł 3

               Poszanowanie zasady należytego zarządzania finansami

               Środki przyznane Islandii w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy są wykorzystywane zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami.

               Artykuł 4

               Poszanowanie zasady unikania konfliktu interesów

               Wszystkim podmiotom działającym w sferze finansów oraz wszystkim innym osobom uczestniczącym w wykonaniu budżetu i zarządzaniu budżetem, w tym w czynnościach służących jego przygotowaniu, audycie lub kontroli, które działają na terytorium Islandii, zakazuje się podejmowania działań, które mogą spowodować konflikt ich interesów z interesami Unii.

               Artykuł 5

               Egzekucja

               Decyzje przyjęte przez Komisję, które nakładają zobowiązanie pieniężne na podmioty inne niż państwa, stanowią tytuł podlegający egzekucji na terytorium Islandii.

               Egzekucja odbywa się zgodnie z obowiązującymi w Islandii przepisami postępowania cywilnego. Bez żadnych formalności, z wyjątkiem sprawdzenia autentyczności tytułu, decyzję opatruje się klauzulą egzekucyjną; badanie to przeprowadza organ krajowy wyznaczony do tego celu przez rząd Islandii, o którego wyznaczeniu rząd Islandii zawiadamia Komisję.

               Po spełnieniu, na wniosek Komisji, tych wymogów formalnych, Komisja może przystąpić do egzekucji zgodnie z prawem krajowym, kierując sprawę bezpośrednio do właściwego organu.

               Egzekucja może zostać zawieszona wyłącznie na mocy orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sądy Islandii są jednak właściwe w sprawach skarg dotyczących nieprawidłowości w przeprowadzaniu egzekucji.

               Artykuł 6

               Ochrona interesów finansowych Unii przed nadużyciami finansowymi

               1.Islandia:

               a)
                     przeciwdziała nadużyciom finansowym oraz wszelkiej innej nielegalnej działalności przynoszącej szkody interesom finansowym Unii poprzez podejmowanie środków, które mają skutek odstraszający i zapewniają skuteczną ochronę w Islandii;

               b)
                     podejmuje takie same środki do zwalczania nadużyć naruszających interesy finansowe Unii, jakie podejmuje do zwalczania nadużyć naruszających swoje własne interesy finansowe; oraz

               c)
                     koordynuje swoje działania mające na celu ochronę interesów finansowych Unii wraz z państwami członkowskimi i Komisją.

               2.Islandia przyjmuje środki równoważne środkom przyjętym przez Unię zgodnie z art. 325 ust. 4 TFUE, które obowiązują w dniu podpisania niniejszej umowy.

               Strony mogą zgodnie zdecydować o przyjęciu środków równoważnych środkom przyjętym później przez Unię zgodnie z tym artykułem.

               Artykuł 7

               Kontrole oraz inspekcje na miejscu przeprowadzane przez Komisję (OLAF)

               Bez uszczerbku dla swoich uprawnień wynikających z art. 5 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 Komisja (Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)) jest uprawniona do przeprowadzania, na terytorium Islandii, kontroli oraz inspekcji na miejscu w odniesieniu do Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96.

               Organy Islandii ułatwiają przeprowadzanie kontroli oraz inspekcji na miejscu, które – na wniosek tych organów – mogą być przeprowadzane wspólnie z nimi.

               Artykuł 8

               Trybunał Obrachunkowy

               Zgodnie z art. 287 ust. 3 TFUE oraz rozdziałem I tytuł X część pierwsza rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 Trybunał Obrachunkowy może przeprowadzać kontrole w pomieszczeniach każdego organu zarządzającego w imieniu Unii dochodami i wydatkami dotyczącymi Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy na terytorium Islandii, w tym w pomieszczeniach każdej osoby fizycznej lub prawnej otrzymującej płatności z budżetu.

               Kontrole Trybunału Obrachunkowego przeprowadza się w Islandii łącznie z krajowymi instytucjami kontrolnymi lub, jeżeli nie mają one niezbędnych uprawnień, z właściwymi krajowymi jednostkami organizacyjnymi. Trybunał Obrachunkowy oraz krajowe instytucje kontrolne Islandii współpracują ze sobą na zasadzie wzajemnego zaufania, zachowując swoją niezależność. Instytucje te lub jednostki organizacyjne zawiadamiają Trybunał Obrachunkowy o zamiarze uczestniczenia w kontroli.

               Trybunałowi Obrachunkowemu przysługują co najmniej takie same uprawnienia jak Komisji określone w art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 i art. 7 niniejszej umowy.

               Artykuł 9

               Zamówienia publiczne

               Islandia stosuje przepisy własnego prawa krajowego dotyczące zamówień publicznych zgodnie z załącznikiem XVI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  8
               .

               Artykuł 10

               Wkłady finansowe

               1.
                     W latach 2016–2018 Islandia dokonuje płatności rocznych na rzecz budżetu Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy zgodnie z poniższą tabelą:

               (wszystkie kwoty w EUR)

                        2016

                        2017

                        2018

                        Islandia

                        563 999

                        563 999

                        563 999

               2.
                     Wkłady Islandii za lata 2019 i 2020 zostaną obliczone zgodnie z jej odpowiednim produktem krajowym brutto (PKB) jako odsetek PKB wszystkich państw uczestniczących w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy, zgodnie ze wzorem określonym w załączniku.

               3.Wkłady finansowe Islandii, o których mowa w niniejszym artykule, są należne niezależnie od daty przyjęcia programu krajowego, o którym mowa w art. 14 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.

               Artykuł 11

               Wykorzystanie wkładów finansowych

               1.Łączną kwotę rocznych płatności za lata 2016 i 2017 przeznacza się w następujący sposób:

               a)75 % – na przegląd śródokresowy, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) nr 515/2014;

               b)15 % – na rozwój systemów informatycznych, o których mowa w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 515/2014, z zastrzeżeniem przyjęcia odpowiednich aktów ustawodawczych Unii do dnia 30 czerwca 2017 r.;

               c)10 % – na działania Unii, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 515/2014 oraz na pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, o której mowa w art. 14 rozporządzenia (UE) nr 515/2014.

               Jeżeli kwota, o której mowa w lit. b), nie zostanie przydzielona lub wydana, wówczas Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 5 lit. b) akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 515/2014, ponownie przydziela ją na działania szczegółowe, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014.

               Jeżeli niniejsza Umowa nie wejdzie w życie ani nie będzie tymczasowo stosowana do dnia 1 czerwca 2017 r., pełen wkład Islandii wykorzystuje się zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

               2.
                     Łączną kwotę rocznych płatności za lata 2018, 2019 i 2020 przeznacza się w następujący sposób:

               a)40 % – na działania szczegółowe, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014;

               b)50 % – na rozwój systemów informatycznych, o których mowa w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 515/2014, z zastrzeżeniem przyjęcia odpowiednich aktów ustawodawczych Unii do dnia 31 grudnia 2018 r.;

               c)10 % – na działania Unii, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 515/2014 oraz na pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, o której mowa w art. 14 rozporządzenia (UE) nr 515/2014.

               Jeżeli kwota, o której mowa w lit. b), nie zostanie przydzielona lub wydana, wówczas Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 5 lit. b) akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 515/2014, ponownie przydziela ją na działania szczegółowe, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014.

               3.
                     Dodatkowe kwoty przydzielone na przegląd śródokresowy, działania Unii, działania szczegółowe lub program rozwoju systemów informatycznych wykorzystuje się zgodnie z odpowiednią procedurą określoną w jednym z następujących przepisów:

               a)art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 514/2014;

               b)art. 8 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014;

               c)art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 515/2014;

               d)art. 15 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 515/2014.

               4.
                     Komisja może corocznie wykorzystać nie więcej niż 4 076 EUR z płatności dokonywanych przez Islandię na pokrycie wydatków administracyjnych związanych z personelem lub personelem zewnętrznym na rzecz wspierania procesu wdrażania przez Islandię rozporządzenia (UE) nr 515/2014 oraz niniejszej umowy.

               Artykuł 12

               Poufność

               Informacje przekazane lub uzyskane na mocy postanowień niniejszej umowy, niezależnie od ich postaci, są objęte tajemnicą służbową i są chronione w taki sam sposób, w jaki chroni się podobne informacje na mocy przepisów mających zastosowanie do instytucji Unii oraz odpowiednich przepisów prawa w Islandii. Informacje takie mogą być przekazywane wyłącznie tym osobom, które muszą zapoznać się z nimi ze względu na pełnione funkcje w instytucjach Unii, w państwach członkowskich lub w Islandii; ponadto informacje takie nie mogą być wykorzystywane do celów innych niż skuteczna ochrona interesów finansowych Stron.

               Artykuł 13

               Wyznaczenie organu odpowiedzialnego

               1.
                     Niezwłocznie po zatwierdzeniu programu krajowego Islandia powiadamia Komisję o formalnym wyznaczeniu na szczeblu ministerialnym organu odpowiedzialnego za zarządzanie wydatkami w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy i ich kontrolę.

               2.
                     Warunkiem wyznaczenia, o którym mowa w ust. 1, jest spełnienie przez podmiot kryteriów wyznaczenia dotyczących otoczenia wewnętrznego, działań kontrolnych, informowania i komunikacji oraz monitorowania, przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 514/2014 lub na jego podstawie.

               3.
                     Wyznaczenie organu odpowiedzialnego opiera się na opinii podmiotu audytowego, którym może być organ audytowy, oceniającego, czy organ odpowiedzialny spełnia kryteria wyznaczenia. Podmiotem tym może być niezależna instytucja publiczna odpowiedzialna za monitorowanie, ocenę i audyt administracji. Podmiot audytowy musi funkcjonować niezależnie od organu odpowiedzialnego i wypełniać swoje zadania zgodnie z uznanymi międzynarodowymi standardami audytu. Islandia może oprzeć decyzję o wyznaczeniu na tym, czy systemy zarządzania i kontroli są co do istoty takie same jak systemy już istniejące w poprzednim okresie i czy funkcjonowały one skutecznie. Jeżeli wyniki audytów i kontroli wykazują, że wyznaczony podmiot nie spełnia już kryteriów wyznaczenia, Islandia podejmuje środki niezbędne do zapewnienia naprawy uchybień w realizacji zadań tego podmiotu, w tym przez zakończenie jego wyznaczenia.

               Artykuł 14

               Definicja roku budżetowego

               Do celów niniejszej umowy rok budżetowy, o którym mowa w art. 60 ust. 5 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, obejmuje zrealizowane wydatki i uzyskane dochody zapisane w księgach rachunkowych organu odpowiedzialnego w okresie rozpoczynającym się w dniu 16 października roku „N-1” i kończącym się w dniu 15 października roku „N”.

               Artykuł 15

               Kwalifikowalność wydatków

               W drodze odstępstwa od art. 17 ust. 3 lit. b) i ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 wydatki są kwalifikowalne, jeżeli zostały poniesione przez organ odpowiedzialny przed dniem jego formalnego wyznaczenia zgodnie z art. 13 niniejszej Umowy, pod warunkiem że systemy zarządzania i kontroli stosowane przed tym formalnym wyznaczeniem organu odpowiedzialnego są co do istoty takie same jak systemy obowiązujące po jego formalnym wyznaczeniu.

               Artykuł 16

               Wniosek o płatność salda rocznego

               1.
                     Do dnia 15 lutego roku następującego po danym roku budżetowym Islandia przedkłada Komisji dokumenty i informacje wymagane na podstawie art. 60 ust. 5 akapit pierwszy lit. b) i c) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

               W drodze odstępstwa od art. 44 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 oraz zgodnie z art. 60 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, Islandia przedstawia Komisji opinię, o której mowa w art. 60 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, najpóźniej do dnia 15 marca roku następującego po danym roku budżetowym.

               Przedłożone dokumenty, o których mowa w niniejszym ustępie, służą jako wniosek o płatność salda rocznego.

               2.
                     Dokumenty, o których mowa w ust. 1, sporządza się zgodnie ze wzorami przyjętymi przez Komisję na podstawie art. 44 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.

               Artykuł 17

               Sprawozdanie z realizacji

               W drodze odstępstwa od art. 54 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 oraz zgodnie z art. 60 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 Islandia przedkłada Komisji roczne sprawozdanie z realizacji programu krajowego w poprzednim roku budżetowym do dnia 15 lutego każdego roku do roku 2022 włącznie, i może opublikować powyższe informacje na odpowiednim szczeblu.

               Pierwsze sprawozdanie roczne z realizacji programu krajowego przedkłada się w dniu 15 lutego po wejściu w życie niniejszej umowy lub rozpoczęciu jej tymczasowego stosowania.

               Pierwsze sprawozdanie obejmuje lata budżetowe począwszy od roku 2014 do roku budżetowego poprzedzającego termin złożenia pierwszego sprawozdania rocznego zgodnie z akapitem drugim. Islandia przedstawia sprawozdanie końcowe z realizacji programu krajowego do dnia 31 grudnia 2023 r.

               Artykuł 18

               System elektronicznej wymiany danych

               Zgodnie z art. 24 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 wszelka oficjalna wymiana informacji między Islandią a Komisją odbywa się z wykorzystaniem systemu elektronicznej wymiany danych udostępnionego w tym celu przez Komisję.

               Artykuł 19

               Wejście w życie

               1.Depozytariuszem niniejszej umowy jest Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej.

               2.Strony zatwierdzają niniejszą umowę zgodnie z ich własnymi procedurami. Strony notyfikują sobie wzajemnie zakończenie tych procedur.

               3.Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu złożenia ostatniej notyfikacji, o której mowa w ust. 2.

               4.Strony tymczasowo stosują niniejszą umowę, z wyjątkiem art. 5, od dnia następującego po dniu jej podpisania, z zastrzeżeniem wymogów konstytucyjnych.

               Artykuł 20

               Obowiązywanie i rozwiązanie umowy

               1.Zarówno Unia, jak i Islandia mogą rozwiązać niniejszą umowę, powiadamiając o tym drugą Stronę. Umowa przestaje obowiązywać trzy miesiące od takiego powiadomienia. Projekty i działania będące w trakcie realizacji w momencie rozwiązania są kontynuowane na warunkach określonych w niniejszej umowie. Strony uregulują zgodnie kwestię ewentualnych konsekwencji rozwiązania.

               2.Rozwiązanie niniejszej umowy nastąpi w momencie rozwiązania umowy dotyczącej włączenia Islandii i Norwegii w dorobek Schengen zgodnie z art. 8 ust. 4, art. 11 ust. 3 lub art. 16 umowy dotyczącej włączenia Islandii Norwegii w dorobek Schengen.

               Artykuł 21

               Języki

               Niniejszą umowę sporządza się w jednym egzemplarzu w językach angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i islandzkim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

               Sporządzono w Brukseli … dnia …. r.

               W imieniu Unii Europejskiej
                     W imieniu Islandii

               ZAŁĄCZNIK

               Wzór do obliczania wkładów finansowych na lata 2019 i 2020 oraz szczegóły dotyczące płatności

               Wkład finansowy Islandii do Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy, o którym mowa w art. 5 ust. 7 akapity drugi i trzeci rozporządzenia 515/2014, na lata 2019 i 2020 oblicza się następująco:

               Dla każdego roku w okresie od 2013 r. do 2017 r. dzieli się ostateczną wartość produktu krajowego brutto (PKB) Islandii, według danych dostępnych dnia 31 marca 2019 r., przez sumę wartości PKB wszystkich państw uczestniczących w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy w danym roku. Średnią z uzyskanych pięciu wartości procentowych za lata 2013–2017 stosuje się do sumy rzeczywistych rocznych środków na Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy na lata 2014–2019 i rocznych środków na zobowiązania dla Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy na 2020 r., zgodnie z projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020 przyjętym przez Komisję, w celu uzyskania całkowitej kwoty do zapłaty przez Islandię przez cały okres realizacji Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy. Od tej kwoty odejmuje się kwoty rocznych płatności faktycznie zrealizowanych przez Islandię zgodnie z art. 10 ust. 1 niniejszej umowy w celu uzyskania całkowitej kwoty wkładów tego państwa na lata 2019 i 2020. Połowa tej kwoty zostanie zapłacona w 2019 r., a druga połowa – w 2020 r.

               Wkład finansowy jest uiszczany w euro.

               Islandia wnosi swój odpowiedni wkład finansowy nie później niż 45 dni po otrzymaniu noty debetowej. Każde opóźnienie wpłaty wkładu stanowi podstawę do naliczenia odsetek od należnej kwoty od terminu wymagalności. Stopa oprocentowania jest równa stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego podstawowych operacji refinansujących, opublikowanej w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, na który przypada ostateczny termin płatności, powiększonej o 3,5 punktu procentowego.

                     (1)

                        Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz oraz uchylające decyzję nr 574/2007/WE (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 143).

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz instrumentu na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 112).

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 547/2014 z dnia 15 maja 2014 r. (Dz.U. L 163 z 29.5.2014, s. 18).

                     (5)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).

                     (6)

                        Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).

                     (7)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).

                     (8)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 461.


				|

		52012PC0697

			Wniosek DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY wprowadzająca tymczasowe odstępstwo od dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie /* COM/2012/0697 final - 2012/0328 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
Podczas posiedzenia Rady Organizacji
Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) dnia 9 listopada 2012 r.
dokonano znaczących postępów w zakresie globalnej regulacji
lotniczych.
Niniejszy wniosek dotyczący decyzji ma na
celu wzmocnienie tej pozytywnej tendencji oraz zwiększenie szans na
osiągnięcie pozytywnych wyników podczas Zgromadzenia ICAO w 2013 r. w
odniesieniu do opracowania ogólnoświatowego środka rynkowego oraz
przyjęcia ram ułatwiających poszczególnym państwom
stosowanie środków rynkowych w lotnictwie międzynarodowym.
Decyzja wstrzymałaby tymczasowo
egzekwowanie zobowiązań operatorów statków powietrznych w odniesieniu
do lotów przychodzących i wychodzących na mocy unijnego systemu
handlu uprawnieniami do emisji (ETS). Wniosek demonstruje silne
zaangażowanie polityczne UE w ułatwianie i dążenie do
skutecznego zakończenia procedur ICAO.
Niniejsza decyzja dotycząca tymczasowego
odstępstwa od dyrektywy ETS ma zapewnić, aby nie podejmowano
działań przeciwko operatorom statków powietrznych
niespełniających wymogów dyrektywy w zakresie raportowania i
zgodności z przepisami, które powstały przed 1 stycznia 2014 r. w
odniesieniu do lotów przychodzących i wychodzących. Jest to
uwarunkowane nieotrzymaniem lub oddaniem bezpłatnych uprawnień na rok
2012 dla tego rodzaju działalności w odniesieniu do lotów na lotniska
lub z lotnisk spoza UE oraz obszarów ściśle powiązanych, które
wspólnie zobowiązały się do zwalczania zmiany klimatu.
Właściwe monitorowanie, raportowanie i weryfikacja emisji z takich
lotów będą mile widziane, ale w przypadku braku raportowania emisji
nie zostaną nałożone sankcje.
Dyrektywa będzie nadal w pełni
stosowana w odniesieniu do lotów między lotniskami w UE i na obszarach
ściśle powiązanych, które wspólnie zobowiązały
się do zwalczania zmiany klimatu. W związku z powyższym wszyscy
operatorzy statków powietrznych prowadzący działalność
lotniczą objętą zakresem dyrektywy między takimi lotniskami
w latach 2011 i 2012 są zobowiązani do spełnienia wymogów w
zakresie monitorowania, raportowania i weryfikacji. Do dnia 30 kwietnia 2013 r.
wszyscy operatorzy statków powietrznych, którzy prowadzili takie loty w 2012
r., mają obowiązek umorzenia uprawnień lub międzynarodowych
jednostek w odniesieniu do emisji z tych lotów.
Niniejsza decyzja umożliwia
osiągnięcie postępów podczas Zgromadzenia ICAO we wrześniu
2013 r. Jeżeli podczas Zgromadzenia ICAO osiągnięte zostaną
wyraźne i wystarczające postępy, Komisja zaproponuje podjęcie
dalszych stosownych działań legislacyjnych. Artykuł 25a dyrektywy
umożliwiłby wprowadzenie zmian dotyczących
działalności lotniczej objętej jego zakresem w odniesieniu do
wymogów, które powstaną po 1 stycznia 2014 r. Operatorzy statków
powietrznych, którzy mają zamiar wykonywać loty na lotniska UE i z
tych lotnisk, powinni mieć na uwadze, że przy braku takich zmian
będą oni odpowiedzialni za emisje dotyczące lotów na te lotniska
i z tych lotnisk od roku 2013. Bezpłatne uprawnienia przydzielane do
lutego 2013 r. dotyczące emisji w 2013 r. podlegają również
ewentualnym zmianom w przypadku przyjęcia środków zgodnie z art. 25a.
Inne zobowiązania dotyczące takich
lotów pozostają bez zmian, zaś odsetek uprawnień sprzedawanych
na aukcji utrzymuje się na poziomie 15 % zgodnie z dyrektywą. W
związku z powyższym za rok 2012 sprzedana na aukcji zostanie mniejsza
liczba uprawnień do emisji lotniczych, odzwierciedlając
proporcjonalnie niższą liczbę uprawnień ogółem w
obrocie.
Aby nadać bieg rozmowom
międzynarodowym oraz zachować przywództwo UE w tym procesie,
ważne jest, aby niniejszy wniosek został uzgodniony przez Parlament
Europejski i Radę jak najszybciej, najlepiej zaś przed marcem 2013 r.
Komisja potwierdza, że do czasu ukończenia procedury legislacyjnej
operatorzy statków powietrznych, którzy nie otrzymali bezpłatnych uprawnień
na rok 2012 lub zwrócili je na stosowny rachunek, nie powinni spodziewać
się, że Komisja będzie egzekwować podjęcie
działań przeciwko nim przez państwa członkowskie w
odniesieniu do emisji z lotów na lotniska poza UE i ściśle
powiązanymi obszarami lub z tych lotnisk.
2012/0328 (COD)
Wniosek
DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
wprowadzająca tymczasowe odstępstwo
od dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych
we Wspólnocie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Organizacja
Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego dokonała znaczących
postępów na rzecz przyjęcia, podczas Zgromadzenia ICAO w 2013 r., ram
ułatwiających poszczególnym państwom stosowanie środków
rynkowych w odniesieniu do emisji z lotnictwa międzynarodowego oraz
opracowania ogólnoświatowego środka rynkowego.
(2)       Aby ułatwić
postęp i nadać bieg procesowi, pożądane jest odroczenie
egzekwowania wymogów dotyczących lotów na lotniska i z lotnisk poza
Unią i obszarami mającymi ścisłe powiązania
gospodarcze z Unią, dzielącymi z nią zaangażowanie w
zwalczanie zmiany klimatu[1],
które to wymogi powstały przed Zgromadzeniem ICAO w 2013 r. Nie
należy zatem podejmować działań przeciwko operatorom statków
powietrznych w odniesieniu do wymogów wynikających z dyrektywy 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r.
ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych
we Wspólnocie[2],
które powstały przed 1 stycznia 2014 r. w zakresie raportowania
zweryfikowanych emisji i powiązanego umarzania uprawnień w
odniesieniu do lotów na te lotniska i z tych lotnisk. Operatorzy statków
powietrznych, którzy pragną nadal spełniać te wymogi, powinni mieć
taką możliwość.
(3)       Aby uniknąć
zakłócenia konkurencji, odstępstwo to powinno mieć zastosowanie
wyłącznie do operatorów statków powietrznych, którzy nie otrzymali
bezpłatnych uprawnień lub zwrócili wszystkie bezpłatne
uprawnienia przyznane im w odniesieniu do tej działalności w 2012 r.
Z tego samego względu uprawnień tych nie należy
uwzględniać do celu obliczania praw do stosowania
międzynarodowych jednostek w ramach dyrektywy 2003/87/WE.
(4)       Uprawnienia, których nie
przyznano tym operatorom lub które zwrócono, należy anulować. Liczba
uprawnień do emisji lotniczych sprzedawanych na aukcji musi
spełniać wymogi art. 3d ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ
DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 16 dyrektywy
2003/87/WE państwa członkowskie nie podejmują działań
przeciwko operatorom statków powietrznych w odniesieniu do wymogów
określonych w art. 12 ust. 2a i art. 14 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, które
powstały przed 1 stycznia 2014 r., w odniesieniu do lotów na lotniska lub
z lotnisk znajdujących się w państwach poza Unią
Europejską, które nie są członkami EFTA, terytoriami
zależnymi, terytoriami państw członkowskich EOG, ani
państwami które podpisały z Unią traktat o przystąpieniu,
jeżeli tym operatorom statków powietrznych nie wydano bezpłatnych
uprawnień w odniesieniu do tej działalności na 2012 r. lub,
jeżeli operatorom wydano takie uprawnienia, zwrócili oni odpowiednią
liczbę uprawnień państwom członkowskim w celu anulowania.
Artykuł 2
Państwa członkowskie anulują
wszystkie uprawnienia na 2012 r. w odniesieniu do lotów na lotniska lub z
lotnisk, o których mowa w art. 1, które nie zostały wydane lub,
jeżeli zostały wydane, zostały im zwrócone.
Artykuł 3
Uprawnień anulowanych zgodnie z art. 2
nie uwzględnia się do celu obliczania praw do stosowania
międzynarodowych jednostek w ramach dyrektywy 2003/87/WE.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               W tym państwami EFTA, państwami, które
podpisały z Unią traktat o przystąpieniu, oraz terytoriami
zależnymi i terytoriami państw członkowskich EOG.
[2]               Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.


				|

		52013PC0595

			Wniosek DECYZJA RADY upoważniająca państwa członkowskie do podpisania lub ratyfikacji, w interesie Unii Europejskiej, Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia, wydawania świadectw oraz pełnienia wacht dla załóg statków rybackich Międzynarodowej Organizacji Morskiej z 1995 r. /* COM/2013/0595 final - 2013/0285 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Międzynarodowa konwencja o wymaganiach w
zakresie wyszkolenia, wydawania świadectw oraz pełnienia wacht dla
załóg statków rybackich Międzynarodowej Organizacji Morskiej (zwana
dalej konwencją STCW-F) została przyjęta w dniu7 lipca
1995 r. podczas międzynarodowej konferencji w Londynie trwającej
od dnia 26 czerwca do dnia 7 lipca 1995 r., w której udział
wzięli przedstawiciele 74 rządów, w tym 22 ówczesnych państw
członkowskich Unii Europejskiej.
Opracowanie szczegółowej konwencji
dotyczącej załóg statków rybackich było konieczne, ponieważ
międzynarodowa konwencja Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) o
wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz
pełnienia wacht (konwencja STCW) z 1978 r. nie objęła swym
zakresem m. in. załóg statków rybackich. Konwencja STCW stanowiła
pierwszy uzgodniony na poziomie międzynarodowym instrument w celu
rozwiązania kwestii minimalnych norm dotyczących kompetencji
marynarzy. Konwencja została wdrożona na mocy dyrektywy 2008/106/WE,
zmienionej dyrektywą 2012/35/UE.
Celem konwencji STCW-F jest zapewnienie
odpowiedniego poziomu kwalifikacji (potwierdzonego urzędowym
świadectwem) i sprawności do wykonywania zawodu (zgodnie z
przeprowadzonymi badaniami medycznymi) załóg statków rybackich, co pozwoli
zminimalizować ewentualne zagrożenia życia lub mienia na morzu
oraz zagrożenia dla środowiska morskiego podczas operacji na statkach
morskich. Zgodnie z wymaganiami konwencji członkowie załóg muszą
posiadać podstawową wiedzę w określonych dziedzinach i
odbyć praktykę na statku w określonym minimalnym wymiarze czasu.
Celem konwencji jest także stworzenie i
utrzymanie równych szans w sektorze rybołówstwa przez wspieranie
kształcenia zawodowego. Kwalifikacje zawodowe załóg statków rybackich
będą poświadczane zgodnie z postanowieniami konwencji.
Postanowienia konwencji mają charakter
bezwzględnie obowiązujący tylko w odniesieniu do statków o
długości 24 m lub większej i o mocy napędowej 750 kW lub
większej i dotyczą one kapitanów, oficerów, mechaników oraz
radiooperatorów. Zachęca się jednak władze państwowe do
ustanowienia programów szkoleń dla marynarzy na statkach o
długości 24 m lub większej, zaś podstawowe szkolenie w
zakresie bezpieczeństwa jest obowiązkowe dla wszystkich członków
załóg statków rybackich.
Zgodnie z prawem pracowników do swobody
przemieszczania się, w kwestiach kwalifikacji zawodowych dyrektywa
2005/36/WE ustanawia jasne zasady ich wzajemnej uznawalności w ramach tzw.
„ogólnego systemu uznawania kwalifikacji”.
Wspomniana dyrektywa ma zastosowanie w
odniesieniu do obywateli UE, którzy chcą wykonywać w innym kraju
członkowskim zawód, który jest w tym państwie zawodem regulowanym.
Ogólny system uznawania kwalifikacji wymaga porównania kwalifikacji zawodowych
poszukującego pracy, w tym odpowiedniego doświadczenia zawodowego, z
kwalifikacjami wymaganymi w przyjmującym państwie członkowskim.
Porównanie przeprowadza się w ściśle określonym czasie. Przyjmujące
państwo członkowskie może nałożyć środki
wyrównawcze w formie testu umiejętności lub stażu adaptacyjnego
jedynie w przypadku wystąpienia zasadniczych różnic.
Wspomniana dyrektywa ma zastosowanie do
wszystkich zawodów regulowanych z wyjątkiem sytuacji, gdy, zgodnie z
zasadą lex specialis, do uznawania kwalifikacji w danym zawodzie
odnoszą się bezpośrednio przepisy szczegółowe
określone w osobnym akcie prawnym UE.
Działalność zawodowa, której
dotyczy konwencja STCW-F, jest regulowana w większości państw
członkowskich.
Konwencja STCW-F nie ustanawia systemu
uznawania kwalifikacji zawodowych podobnego do systemu określonego w
dyrektywie 2005/36/WE. Przeciwnie, konwencja STCW-F nie dopuszcza stosowania
świadectw wystawionych przez państwa niebędące stronami
konwencji. Państwa członkowskie są jednak zobowiązane do
przestrzegania prawa UE, a dokładnie postanowień dyrektywy
2005/36/WE.
Zgodnie z orzeczeniem Trybunału
Sprawiedliwości w sprawie AETR dotyczącym kompetencji
zewnętrznej państwa członkowskie nie mogą bez
upoważnienia Unii Europejskiej ratyfikować konwencji STCW-F, jako
że jej przepisy dotyczące uznawania zawodów regulowanych wykonywanych
przez obywateli UE na statkach rybackich należą do obszaru
wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.
Państwa członkowskie, które
ratyfikowały konwencję przed wejściem w życie proponowanej
decyzji, zobowiązane są do złożenia na ręce sekretarza
generalnego IMO oświadczenia, w którym uznają one
nadrzędność prawa UE w przypadku konfliktu pomiędzy państwami
członkowskimi.
2.           KONSULTACJE Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Sektorowy komitet dialogu społecznego ds.
rybołówstwa morskiego zachęcił Komisję do podjęcia
działań mających na celu sprawną implementację
konwencji STCW-F.
Popieranie ratyfikacji i wdrożenia innych
międzynarodowych standardów dotyczących warunków życia i pracy w
sektorze rybołówstwa, takich jak konwencja MOP dotycząca pracy w
sektorze rybołówstwa (nr 188), jest zgodne z działalnością
sektorowego komitetu dialogu społecznego ds. rybołówstwa morskiego i
Komisji Europejskiej. Celem konwencji C nr 188 jest zapewnienie rybakom godnych
warunków pracy.
Komisja przeprowadza obecnie ocenę
wniosku partnerów społecznych UE w sektorze rybołówstwa morskiego
dotyczącego wprowadzenia w życie ich umowy z dnia 8 maja 2013 r.
w sprawie transpozycji postanowień konwencji MOP C 188 zgodnie z art. 155
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).
Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy
specjalistycznej
Nie zaistniała potrzeba skorzystania z
pomocy ekspertów zewnętrznych.
Ocena skutków
Nie dotyczy.
W związku z powyższym nie istnieje
potrzeba rozważenia kilku wariantów.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Krótki opis proponowanych działań
Ze względu na fakt, że uznawanie
kwalifikacji zawodowych należy do kompetencji Unii Europejskiej,
państwa członkowskie nie mogą ratyfikować konwencji bez
upoważnienia Unii Europejskiej. Komisja wnioskuje, aby Rada
upoważniła państwa członkowskie do ratyfikacji konwencji
STCW-F w interesie Unii Europejskiej.
Upoważnienie to powinno być
przyznane państwom członkowskim pod warunkiem, że wraz z aktem
ratyfikacji zgłoszą one zastrzeżenie, iż w ich obustronnych
relacjach w dalszym ciągu stosowane będzie prawo UE.
Państwa członkowskie, które
ratyfikowały konwencję, złożą na ręce sekretarza
generalnego IMO oświadczenie, w myśl którego w stosunkach
pomiędzy państwami członkowskimi zastosowanie ma prawo UE
dotyczące uznawania kwalifikacji zawodowych.
Decyzja przyjęta na podstawie niniejszego
wniosku umożliwi zatem państwom członkowskim podjęcie bez
dalszej zwłoki odpowiednich kroków zmierzających do ratyfikacji i
zachęci je do nich.
Podstawa prawna
Art. 43 ust. 2, art. 46, art. 53 ust. 1 i art.
62 w powiązaniu z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) TFUE.
Zasada pomocniczości
Niniejszy wniosek wchodzi w zakres
wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem
pełnego zastosowania.
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności z następujących względów:
Nie dotyczy.
Nie dotyczy.
Wybór instrumentów
Proponowany instrument: Decyzja Rady
Inne środki nie byłyby adekwatne.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu na budżet
Wspólnoty.
5.           INFORMACJE
UZUPEŁNIAJĄCE
Szczegółowe wyjaśnienie wniosku
Nie dotyczy.
2013/0285 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
upoważniająca państwa
członkowskie do podpisania lub ratyfikacji, w interesie Unii Europejskiej,
Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia, wydawania
świadectw oraz pełnienia wacht dla załóg statków rybackich
Międzynarodowej Organizacji Morskiej z 1995 r.
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,
art. 46, art. 53 ust. 1 i art. 62 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt
(v),
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
uwzględniając zgodę Parlamentu
Europejskiego,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Konwencja
Międzynarodowej Organizacji Morskiej o wymaganiach w zakresie wyszkolenia,
wydawania świadectw oraz pełnienia wacht dla załóg statków
rybackich (dalej odpowiednio „IMO” i „konwencja”) została przyjęta w
dniu 7 lipca 1995 r. podczas międzynarodowej konferencji zwołanej
przez IMO w Londynie, podczas której 22 obecne na niej państwa
członkowskie głosowały za jej przyjęciem;
(2)       Konwencja stanowi
poważny wkład w funkcjonowanie sektora rybołówstwa na poziomie
międzynarodowym w zakresie wspierania bezpieczeństwa życia i
mienia na morzu oraz ochrony środowiska morskiego, dlatego jest
pożądane, aby jej postanowienia weszły w życie
możliwie jak najszybciej;
(3)       Rybołówstwo morskie jest
jednym z najbardziej ryzykownych zawodów, odpowiednie szkolenie i kwalifikacje
stanowią zatem podstawowe środki obniżenia liczby wypadków.
Bezpieczniejsze środowisko pracy sprawi, że podniesie się
atrakcyjność pracy w charakterze załogi statku rybackiego w
europejskim sektorze rybołówstwa, przewidziana w ramach wspólnej polityki
rybołówstwa. Szczególnym celem konwencji jest ochrona środowiska
morskiego, co stanowi jedno z założeń wspólnej polityki
rybołówstwa.
(4)       W ramach umów o partnerstwie
w sprawie połowów z państwami trzecimi istotne jest, aby załogi
statków pod banderami państw członkowskich UE posiadały
odpowiednie kwalifikacje zawodowe poświadczone zatwierdzonymi
świadectwami w celu ułatwienia przeprowadzenia przewidzianego umowami
procesu rekrutacji.
(5)       Parlament Europejski, Rada i
Komisja wspierają bezpieczeństwo na morzu i bezpieczeństwo
pracy, a także podnoszenie kwalifikacji zawodowych przez członków
załóg statków rybackich. UE wspiera finansowo szkolenia w sektorze
rybołówstwa za pośrednictwem Funduszu Rybackiego;
(6)       Niektóre artykuły
konwencji wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii w
zakresie unijnych przepisów dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych
określonych kategorii załóg statków rybackich i mają wpływ
na przepisy Traktatu oraz wtórne prawo Unii, szczególnie
obowiązującą dyrektywę 2005/36/WE z dnia 7 września
2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych[1];
(7)       Unia nie może
ratyfikować konwencji, ponieważ nie jest członkiem IMO,
konwencja zaś nie zawiera postanowienia pozwalającego regionalnym
organizacjom integracji gospodarczej na podpisanie, przyjęcie,
zatwierdzenie konwencji lub przystąpienie do niej;
(8)       Niektóre państwa
członkowskie nie podpisały jeszcze konwencji, podczas gdy inne
już ją ratyfikowały i złożyły dokumenty
ratyfikacyjne. W interesie wspólnej polityki rybołówstwa leży,
aby państwa członkowskie, które jeszcze nie podpisały konwencji
lub jej nie ratyfikowały, uczyniły to szybko;
(9)       Zgodnie z określonymi w
niniejszej decyzji warunkami upoważnia się zatem państwa
członkowskie, związane unijnymi przepisami dotyczącymi uznawania
kwalifikacji zawodowych, do podpisania i ratyfikacji, w zależności od
przypadku, konwencji w interesie Unii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Upoważnia się państwa
członkowskie do podpisania lub ratyfikacji Międzynarodowej konwencji
o wymaganiach w zakresie wyszkolenia, wydawania świadectw oraz
pełnienia wacht dla załóg statków rybackich Międzynarodowej
Organizacji Morskiej przyjętej dnia 7 lipca 1995 r. w zakresie
należącym do kompetencji Unii Europejskiej.
Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1,
uzależnione jest od złożenia przez państwo
członkowskie w momencie podpisania konwencji lub przedłożenia
dokumentu ratyfikacyjnego sekretarzowi generalnemu IMO zastrzeżenia, w
myśl którego w stosunkach pomiędzy państwami członkowskimi
zastosowanie ma prawo UE dotyczące uznawalności kwalifikacji
zawodowych.
Artykuł 2
Państwa członkowskie, które
ratyfikowały konwencję przed wejściem w życie niniejszej
decyzji bez sformułowania zastrzeżenia, składają
deklarację, w której uznają, iż w stosunkach pomiędzy
państwami członkowskimi zastosowanie ma prawo UE dotyczące
uznawalności kwalifikacji zawodowych.
Artykuł 3
Państwa członkowskie
dołożą starań w celu podjęcia odpowiednich kroków
prowadzących do możliwie najszybszego przedłożenia
dokumentów ratyfikacyjnych konwencji sekretarzowi generalnemu Międzynarodowej
Organizacji Morskiej, najlepiej przed dniem 31 grudnia 2013 r. Rada oceni
postępy ratyfikacji w styczniu 2014 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem
jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22.


|

52010PC0294

Wniosek decyzja Rady zezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę Bt11xGA21 (SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny) (Tekst mający znaczenie dla EOG)  /* COM/2010/0294 końcowy - NLE 2010/0157 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 4.6.2010KOM(2010)294 wersja ostateczna2010/0157 (NLE)WniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę Bt11xGA21 (SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny) (Tekst mający znaczenie dla EOG)UZASADNIENIEZałączony wniosek w sprawie decyzji Rady dotyczy żywności i pasz zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę Bt11xGA21, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, w odniesieniu do których w dniu 31 października 2007 r. przedsiębiorstwo Syngenta Seeds S.A.S. przedłożyło właściwemu organowi Zjednoczonego Królestwa wniosek o wprowadzenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.Załączony wniosek dotyczy również wprowadzenia do obrotu produktów innych niż żywność i pasze, zawierających kukurydzę Bt11xGA21 lub z niej się składających, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy.W dniu 22 września 2009 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Uznał on, że pod względem potencjalnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko kukurydza Bt11xGA21 jest równie bezpieczna jak jej niezmodyfikowany genetycznie odpowiednik. W związku z tym Urząd stwierdził, że jest mało prawdopodobne, by wprowadzenie do obrotu produktów zawierających kukurydzę Bt11xGA21, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych zgodnie z opisem we wniosku miało negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub zwierząt lub na środowisko w kontekście zamierzonych zastosowań produktów.W związku z powyższym w dniu 19 kwietnia 2010 r. projekt decyzji Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu w Unii produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę Bt11xGA21, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych przedłożono Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w celu poddania go głosowaniu. Komitet nie wydał opinii: 11 państw członkowskich (164 głosy) głosowało za przyjęciem projektu, 10 państw członkowskich (87 głosów) było przeciw, 3 państwa członkowskie (46 głosów) wstrzymały się od głosu, a przedstawiciele 3 państw członkowskich (48 głosów) nie byli obecni podczas głosowania.W związku z tym, na mocy art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE zmienionej decyzją Rady 2006/512/WE, Komisja jest zobowiązana przedłożyć Radzie wniosek dotyczący środków, które należy przedsięwziąć, i poinformować o tym Parlament, przy czym Rada ma trzy miesiące na podjęcie decyzji większością kwalifikowaną.2010/0157 (NLE)WniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę Bt11xGA21 (SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny) (Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy[1], w szczególności jego art. 7 ust. 3 i art. 19 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,a także mając na uwadze, co następuje:1.  W dniu 31 października 2007 r. przedsiębiorstwo Syngenta Seeds S.A.S. zwróciło się w imieniu Syngenta Crop Protection AG, zgodnie z art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, do właściwego organu Zjednoczonego Królestwa z wnioskiem o wprowadzenie do obrotu żywności, składników żywności i pasz zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę Bt11xGA21, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych („wniosek”).2.  Wniosek odnosi się również do wprowadzenia do obrotu produktów innych niż żywność i pasze, zawierających kukurydzę Bt11xGA21 lub z niej się składających, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączono dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG[2], a także informacje i ustalenia dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE. Wniosek zawiera również plan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.3.  W dniu 22 września 2009 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA”) wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Uznał on, że pod względem potencjalnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko kukurydza Bt11xGA21 jest równie bezpieczna jak jej niezmodyfikowany genetycznie odpowiednik. W związku z tym Urząd stwierdził, że jest mało prawdopodobne, by wprowadzenie do obrotu produktów zawierających kukurydzę Bt11xGA21, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych zgodnie z opisem we wniosku („produkty”) miało negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub zwierząt lub na środowisko w kontekście zamierzonych zastosowań produktów[3]. W swojej opinii EFSA rozpatrzył wszystkie szczegółowe pytania i wątpliwości zgłaszane przez państwa członkowskie w ramach konsultacji z właściwymi organami krajowymi, przewidzianych w art. 6 ust. 4 i art. 18 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia.4.  W swojej opinii EFSA uznał również złożony przez wnioskodawcę plan monitorowania skutków dla środowiska, obejmujący plan ogólnego nadzoru, za zgodny z zamierzonym wykorzystaniem produktów.5.  W związku z powyższym należy wydać zezwolenie na wspomniane produkty.6.  Każdemu organizmowi zmodyfikowanemu genetycznie należy przypisać niepowtarzalny identyfikator zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającym system ustanawiania oraz przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów organizmom zmodyfikowanym genetycznie[4].7.  Według opinii EFSA nie są konieczne żadne szczególne wymagania dotyczące etykietowania żywności, składników żywności i pasz zawierających kukurydzę Bt11xGA21, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, inne niż wymogi ustanowione w art. 13 ust. 1 i w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Aby zapewnić jednak wykorzystanie produktów w granicach zezwolenia przewidzianego w niniejszej decyzji, etykiety paszy zawierającej organizmy zmodyfikowane genetycznie lub składającej się z nich oraz etykiety produktów innych niż żywność i pasze, zawierających organizmy zmodyfikowane genetycznie lub składających się z nich, w odniesieniu do których złożono wniosek o zezwolenie, powinny zostać uzupełnione o wyraźne wskazanie, że danych produktów nie wolno stosować do celów uprawy. Posiadacz zezwolenia powinien przedkładać coroczne sprawozdania z realizacji i wyników działań przewidzianych w planie monitorowania skutków dla środowiska. Wyniki te należy przedstawiać zgodnie z decyzją Komisji 2009/770/WE z dnia 13 października 2009 r. ustanawiającą standardowe formaty sprawozdań na potrzeby przedstawiania wyników monitorowania zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie jako produktów lub w ich składzie w celu wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[5].8.  Podobnie opinia wydana przez EFSA nie uzasadnia nałożenia szczególnych warunków lub ograniczeń na wprowadzanie do obrotu lub szczególnych warunków lub ograniczeń dotyczących wykorzystania produktu i obchodzenia się z nim, w tym wymagań monitorowania po wprowadzeniu do obrotu z przeznaczeniem na żywność i pasze, czy też szczególnych warunków dotyczących ochrony poszczególnych ekosystemów/środowiska naturalnego lub poszczególnych obszarów geograficznych, przewidzianych w art. 6 ust. 5 lit. e) oraz art. 18 ust. 5 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.9.  Wszelkie stosowne informacje dotyczące zezwolenia na te produkty powinny zostać wprowadzone do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003.10.  W art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE[6] określono wymogi dotyczące etykietowania produktów zawierających organizmy zmodyfikowane genetycznie lub składających się z nich.11.  O niniejszej decyzji należy powiadomić strony Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych[7].12.  Przeprowadzono konsultacje z wnioskodawcą w sprawie środków przewidzianych w niniejszej decyzji.13.  Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 Organizm zmodyfikowany genetycznie i niepowtarzalny identyfikatorZmodyfikowana genetycznie kukurydza ( Zea mays L.) Bt11xGA21, określona w lit. b) załącznika do niniejszej decyzji, otrzymuje niepowtarzalny identyfikator SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 65/2004.Artykuł 2ZezwolenieDla celów art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, zezwala się na wprowadzanie do obrotu następujących produktów:a) żywności i składników żywności zawierających kukurydzę SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;b) pasz zawierających kukurydzę SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;c) produktów innych niż żywność i pasze, zawierających kukurydzę SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9 lub z niej się składających, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy.Artykuł 3 Etykietowanie1. Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”.2. Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i c), zawierających kukurydzę SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9 lub z niej się składających, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.Artykuł 4 Monitorowanie skutków dla środowiska1. Posiadacz zezwolenia zapewnia wprowadzenie i realizację planu monitorowania skutków dla środowiska naturalnego, określonego w lit. h) załącznika.2. Posiadacz zezwolenia składa Komisji coroczne sprawozdania z realizacji i wyników działań przewidzianych w planie monitorowania, zgodnie z decyzją 2009/770/WE.Artykuł 5Rejestr wspólnotowyInformacje zawarte w załączniku do niniejszej decyzji wprowadza się do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.Artykuł 6Posiadacz zezwoleniaPosiadaczem zezwolenia jest przedsiębiorstwo Syngenta Seeds S.A.S., Francja, występujące w imieniu Syngenta Crop Protection AG, Szwajcaria.Artykuł 7Okres ważnościNiniejszą decyzję stosuje się przez okres 10 lat od daty powiadomienia o niej.Artykuł 8AdresatNiniejsza decyzja skierowana jest do Syngenta Seeds S.A.S., Chemin de l’Hobit 12, BP 27 – F-31790 Saint-Sauveur – Francja.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKa) Wnioskodawca i posiadacz zezwolenia:Nazwa: Syngenta Seeds S.A.S.Adres: Chemin de l’Hobit 12, BP 27 – F-31790 Saint-Sauveur – Francjaw imieniu Syngenta Crop Protection AG – Schwarzwaldallee 215 – CH 4058 Basel – Szwajcariab) Opis i specyfikacja produktów:1) żywność i składniki żywności zawierające kukurydzę SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9, składające się z niej lub z niej wyprodukowane;2) pasze zawierające kukurydzę SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9, składające się z niej lub z niej wyprodukowane;3) produkty inne niż żywność i pasze, zawierające kukurydzę SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9 lub z niej się składające, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy.Zmodyfikowana genetycznie kukurydza SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9, zgodnie z opisem we wniosku, jest otrzymywana w drodze krzyżowania kukurydzy zawierającej modyfikacje SYN-BTØ11-1 i MON-ØØØ21-9 i wykazuje ekspresję białka Cry1Ab nadającego odporność na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera (motyle), białka mEPSPS nadającego tolerancję na herbicyd glifosat oraz białka PAT nadającego tolerancję na herbicyd glufosynat amonowy.c) Etykietowanie:1) zgodnie ze szczegółowymi wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”;2) na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i c) niniejszej decyzji, zawierających kukurydzę SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9 lub z niej się składających, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.d) Metoda wykrywania:-  specyficzne dla danej modyfikacji techniki ilościowego oznaczania metodą PCR w czasie rzeczywistym, stosowane w odniesieniu do zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy SYN-BTØ11-1 oraz MON-ØØØ21-9, zwalidowane na kukurydzy SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9;-  zwalidowana na nasionach przez wspólnotowe laboratorium referencyjne ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, opublikowana pod następującym adresem: http://gmo-crl.jrc.ec.europa.eu/statusofdoss.htm;-  materiały referencyjne: ERM®-BF412 (dla SYN-BTØ11-1), dostępny za pośrednictwem strony internetowej Instytutu Materiałów Referencyjnych i Pomiarów (IRMM) Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) Komisji Europejskiej pod adresem: https://irmm.jrc.ec.europa.eu/rmcatalogue oraz AOCS 0407 (dla MON-ØØØ21-9 ), dostępny za pośrednictwem strony internetowej American Oil Chemists Society pod adresem: http://www.aocs.org/tech/crm.e) Niepowtarzalny identyfikator:SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9f) Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej:System Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, ID: zob. [ do uzupełnienia po powiadomieniu o decyzji ].g) Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub obchodzenia się z nimi:Brak.h) Plan monitorowania:Plan monitorowania skutków dla środowiska, zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.[Odsyłacz: plan opublikowany w Internecie ]i) Wymogi dotyczące monitorowania stosowania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu do obrotuBrak.Uwaga: z czasem odsyłacze do odpowiednich dokumentów mogą wymagać aktualizacji. Zmiany te udostępnia się publicznie w postaci aktualizacji wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy. [1] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.[2] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.[3] http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2006-020[4] Dz.U. L 10 z 16.1.2004, s. 5.[5] Dz.U. L 275 z 21.10.2009, s. 9.[6] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 24.[7] Dz.U. L 287 z 5.11.2003, s. 1.