Ważna informacja prawna

|

52009PC0100

Wniosek Decyzja Komisji zmieniająca decyzję 2006/326/WE w celu ustanowienia procedury wykonania art. 5 ust. 2 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych  /* COM/2009/0100 końcowy - CNS 2009/0031 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 4.3.2009KOM(2009) 100 wersja ostateczna2009/0031 (CNS)WniosekDECYZJA KOMISJIzmieniająca decyzję 2006/326/WE w celu ustanowienia procedury wykonania art. 5 ust. 2 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych  UZASADNIENIE1. Kontekst wniosku(ów) |110 | 1. 1. Podstawa i cele wniosku(ów) Na mocy Protokołu w sprawie stanowiska Danii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w tytule IV Traktatu WE, w skutek czego instrumenty Wspólnoty przyjęte w obszarze współpracy sądowej w sprawach cywilnych nie wiążą Danii ani nie mają do niej zastosowania. Jednak stosowanie niektórych instrumentów Wspólnoty rozciągnięto na Danię w drodze umów międzynarodowych między Wspólnotą Europejską i Danią zawartych na podstawie art. 300 Traktatu WE. Właściwe umowy międzynarodowe, zawarte decyzjami Rady 2006/325/WE[1] i 2006/326/WE[2], to: Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych[3] i Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych[4]. W obu równoległych umowach przewidziano (w art. 5 ust. 2) potrzebę uzyskania zgody Wspólnoty Europejskiej w sytuacjach, w których Dania zamierza zawrzeć umowę międzynarodową, która może mieć wpływ na rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (dalej: rozporządzenie Bruksela I)[5] lub rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1393/2007 dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (dalej: rozporządzenie dotyczące doręczania dokumentów)[6] lub zmieniać zakres zastosowania któregokolwiek z tych rozporządzeń. Ani decyzje Rady dotyczące zawarcia tych równoległych umów, ani same te umowy nie stanowią, w jaki sposób Wspólnota miałaby podjąć decyzję o wyrażeniu takiej zgody. Celem wniosku(ów) jest ustanowienie procedury wykonania art. 5 ust. 2 obu równoległych umów poprzez wprowadzenie zmian do decyzji Rady dotyczących zawarcia tych umów. |120 | 1.2. Kontekst ogólny Równoległe umowy stanowią (w art. 5 ust. 1), że umowy międzynarodowe zawarte przez Wspólnotę na podstawie przepisów odpowiednich rozporządzeń (dołączonych do równoległych umów) nie są wiążące, ani nie mają zastosowania w Danii. Dania musi powstrzymać się od zawierania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na odpowiednie rozporządzenia lub zmieniać ich zakres zastosowania, chyba że odbywa się to w porozumieniu ze Wspólnotą oraz że dokonane zostały odpowiednie ustalenia dotyczące stosunku omawianych równoległych umów do danej umowy międzynarodowej. Stosunki między Danią a Wspólnota Europejską w odniesieniu do tych równoległych umów reguluje prawo międzynarodowe. Zastosowanie znajduje art. 300 Traktatu WE, w związku z czym Komisja nie może zaciągnąć zobowiązań międzynarodowych w imieniu Wspólnoty Europejskiej, jeżeli nie otrzyma w tym zakresie szczególnego upoważnienia. Decyzje Rady dotyczące zawarcia równoległych umów oraz same umowy nie upoważniają Komisji do wyrażenia zgody w imieniu Wspólnoty Europejskiej. Wobec tego Wspólnota Europejska musi ustanowić specjalną procedurę wewnętrzną, stosowaną przez Wspólnotę Europejską (z wyłączeniem Danii) przy podejmowaniu decyzji w sprawie udzielenia zgody na zawarcie przez Danię umów międzynarodowych wywierających wpływ na właściwe rozporządzenia dołączone do równoległych umów. Z powodów praktycznych Komisja przestawia jednocześnie dwa wnioski dotyczące wykonania obu równoległych umów. Choć wydaje się mniej prawdopodobne, że Dania zaproponuje zawarcie umów międzynarodowych obejmujących postanowienia w zakresie doręczania dokumentów za granicą, które mogłyby mieć wpływ na równoległą umowę w sprawie doręczania dokumentów, należy jednak ustanowić procedurę wykonania także tej równoległej umowy. |2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków |230 | W 2008 r. odbyło się spotkanie przedstawicieli władz duńskich i Komisji poświęcone omówieniu sytuacji. Ponieważ zagadnienie procedury wewnętrznej stosowanej przez Wspólnotę Europejską dotyczy wyłącznie Wspólnoty Europejskiej, z wyłączeniem Danii, natomiast Dania nie uczestniczy w tytule IV Traktatu WE i powinna być w tym kontekście traktowana jak kraj trzeci, nie przeprowadzano dalszych spotkań. Komisja dokonała oceny różnych wariantów ustanowienia procedury wykonania umów, nie przeprowadzając jednak formalnej oceny skutków. Jeden z wariantów polegałby na zmianie obu równoległych umów w celu wprowadzenia szczególnej procedury wykonawczej. Taki sposób postępowania byłby jednak znacznie trudniejszy (Komisja potrzebowałaby mandatu negocjacyjnego, należałoby przeprowadzić same negocjacje i procedurę prowadzącą do zawarcia umów), a ponieważ problem wymaga niezwłocznego rozwiązania, nie wybrano tego wariantu. Komisja wybrała natomiast proste i stosunkowo szybkie rozwiązanie, a mianowicie zmianę decyzji Rady dotyczących zawarcia równoległych umów w ten sposób, by wprowadzić do tych decyzji szczegółowe przepisy w zakresie procedury stosowanej przez Wspólnotę Europejską przy udzielaniu zgody na zawarcie przez Danię umów międzynarodowych wspomnianego rodzaju. |3. Aspekty prawne wniosku 3.1. Krótki opis proponowanych działań Komisja proponuje zmianę decyzji Rady 2006/325/WE i decyzji Rady 2006/326/WE w celu wprowadzenia do nich przepisów dotyczących wykonania art. 5 ust. 2 równoległych umów. Do wykonania obu równoległych umów przewidziano identyczną procedurę. Wprowadzono rozróżnienie między dwiema sytuacjami i każdej z nich przypisano inną procedurę wyrażania zgody przez Wspólnotę Europejską. Wspólnym mianownikiem obu sytuacji jest upoważnienie Komisji przez Radę do wyrażenia zgody w imieniu Wspólnoty Europejskiej. Pierwsza sytuacja dotyczy przypadków, w których państwa członkowskie zostały już upoważnione do zawarcia danej umowy międzynarodowej. Za przykład może posłużyć Międzynarodowa konwencja o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami bunkrowymi z 2000 r. (Konwencja o olejach bunkrowych), gdzie Wspólnota upoważniła już państwa członkowskie do podpisania, ratyfikacji tej konwencji lub do przystąpienia do niej w interesie Wspólnoty (zob. decyzja Rady 2002/762/WE upoważniająca państwa członkowskie, w interesie Wspólnoty, do podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia do Międzynarodowej konwencji o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami bunkrowymi z 2000 r. (Konwencji o olejach bunkrowych)[7]). Kolejnym przykładem jest zawarty 12 lutego 2004 r. protokół zmieniający Konwencję o odpowiedzialności osób trzecich w dziedzinie energii jądrowej z dnia 29 lipca 1960 roku (zob. decyzja Rady 2003/882/WE upoważniająca państwa członkowskie będące umawiającymi się stronami Konwencji o odpowiedzialności osób trzecich w dziedzinie energii jądrowej z dnia 29 lipca 1960 roku do podpisania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Protokołu zmieniającego tą Konwencję[8] oraz decyzja Rady 2004/294/WE upoważniająca państwa członkowskie będące umawiającymi się stronami Konwencji paryskiej o odpowiedzialności osób trzecich w dziedzinie energii jądrowej z dnia 29 lipca 1960 r. do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Protokołu zmieniającego tą Konwencję lub przystąpienia do niego[9]). Pierwsza sytuacja obejmie także przypadki, w których sama Wspólnota stała się stroną umów międzynarodowych wywierających wpływ na rozporządzenie Bruksela I lub rozporządzenie dotyczące doręczania dokumentów. W opisanych przypadkach ustanawia się procedurę uproszczoną, biorąc pod uwagę fakt, że Wspólnota przeanalizowała już możliwość wywarcia przez daną umowę międzynarodową wpływu na te instrumenty wspólnotowe i przewidziała w razie konieczności zabezpieczenia zapewniające, by we właściwych przypadkach zastosowanie znalazły akty prawa wspólnotowego. W takich sytuacjach Komisja będzie upoważniona do udzielenia Danii zgody w imieniu Wspólnoty Europejskiej. Druga sytuacja obejmuje wszystkie przypadki, które nie znalazły się w pierwszej kategorii opisanej powyżej. W takich przypadkach należy omówić z państwami członkowskimi możliwość wywarcia przez umowę międzynarodową, którą zamierza zawrzeć Dania, wpływu na wspomniane rozporządzenia. Państwa członkowskie będą zatem zaangażowane w proces decyzyjny w ramach procedury komitetowej. W takich sytuacjach Komisja będzie upoważniona do udzielenia Danii zgody w imieniu Wspólnoty Europejskiej za pośrednictwem procedury komitetowej. 3.2. Podstawa prawna Podstawę prawną obu wniosków stanowi art. 61 lit. c) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu WE. |2009/0031 (CNS)WniosekDECYZJA KOMISJIzmieniająca decyzję 2006/326/WE w celu ustanowienia procedury wykonania art. 5 ust. 2 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[10],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Stosowanie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1393/2007 z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000[11] rozszerzono na Danię na mocy Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych, zawartej decyzją Rady 2006/326/WE[12].(2) Artykuł 5 ust. 2 umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii stanowi, że Dania powstrzyma się od zawierania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 lub zmieniać jego zakres zastosowania, chyba że odbywa się to w porozumieniu ze Wspólnotą oraz że dokonane zostały odpowiednie ustalenia dotyczące stosunku omawianej umowy do danej umowy międzynarodowej.(3) Ani sama umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii ani decyzja 2006/326/WE nie stanowią w jaki sposób Wspólnota Europejska ma podjąć decyzję w sprawie zgody na zawarcie przez Danię danej umowy międzynarodowej.(4) Należy ustanowić procedurę wykonania art. 5 ust. 2 umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii. Taka procedura powinna zagwarantować szybkie podejmowanie decyzji w sprawie zgody Wspólnoty Europejskiej.(5) Należy wprowadzić rozróżnienie między przypadkami, w których Wspólnota Europejska sama stała się już stroną danej umowy międzynarodowej lub w interesie Wspólnoty udzieliła swoim państwom członkowskim upoważnienia w tym zakresie oraz wszystkimi pozostałymi przypadkami.(6) W związku z powyższym należy wprowadzić zmiany do decyzji 2006/326/WE w celu ustanowienia takiej procedury.(7) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[13].(8) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.(9) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym decyzja ta jej nie wiąże ani nie ma do niej zastosowania,STANOWI, CO NASTĘPUJE:ArtykułW decyzji 2006/326/WE wprowadza się następujące zmiany:wprowadza się art. 1a i 1b w brzmieniu:„ Artykuł 1aDo celów stosowania art. 5 ust. 2 Umowy decyzję w sprawie udzielenia zgody przez Wspólnotę Europejską podejmuje Komisja, jeżeli:1.  Wspólnota Europejska sama stała się już stroną danej umowy międzynarodowej; lub2.  Wspólnota Europejska udzieliła w interesie Wspólnoty Europejskiej swoim państwom członkowskim upoważnienia w tym zakresie.We wszystkich pozostałych przypadkach decyzję w sprawie udzielenia zgody przez Wspólnotę Europejską podejmuje Komisja zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 1b ust. 2.Artykuł 1b1. Komisja jest wspierana przez komitet.2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.”.Sporządzono w Brukseli dnia r.W imieniu Rady […]Przewodniczący [1] Dz.U. L 120 z 5.5.2006, s. 22.[2] Dz.U. L 120 z 5.5.2006, s. 23.[3] Dz.U. L 299 z 16.11.2005, s. 62.[4] Dz.U. L 300 z 17.11.2005, s. 55.[5] Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.[6] Dz.U. L 324 z 10.12.2007, s. 78.[7] Dz.U. L 256 z 25.9.2002, s. 7.[8] Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 30.[9] Dz.U. L 97 z 1.4.2004, s. 53.[10] Dz.U. C […] z […], s. […].[11] Dz.U. L 324 z 10.12.2007, s. 79.[12] Dz.U. L 120 z 5.5.2006, s. 23.[13] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.


Ważna informacja prawna

|

52009PC0308

Wniosek decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UE  /* COM/2009/0308 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 22.6.2009KOM(2009) 308 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UEUZASADNIENIEPorozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r.[1] dopuszcza możliwość uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej poprzez zastosowanie mechanizmu elastyczności, w granicach rocznego pułapu wynoszącego 1 mld EUR, poza odpowiednimi działami ram finansowych. Warunki kwalifikujące do uzyskania pomocy z funduszu są wyszczególnione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2012/2002[2].Na podstawie wniosku o pomoc z funduszu, złożonego przez Francję w związku z huraganem, który miał miejsce w styczniu 2009 r., całkowite szkody oszacowano na następujące kwoty:(EUR) |Szkody bezpośrednie | Próg | Kwota wg współczynnika 2,5 % | Kwota wg współczynnika 6 % | Łączna kwota proponowanej pomocy |Huragan we Francji (Klaus) | 3 805 470 000 | 3 398 60 000 | 84 965 025 | 24 412 140 | 109 377 165 |Po rozpatrzeniu wspomnianego wniosku[3] i mając na uwadze maksymalną dopuszczalną wysokość dotacji z funduszu oraz możliwości ponownego przydziału środków w ramach działu wymagającego dodatkowych wydatków, Komisja wnosi o uruchomienie Funduszu Solidarności Unii Europejskiej i przydział kwoty 109 377 165 EUR w ramach działu 3b ram finansowych.Składając niniejszy wniosek o uruchomienie funduszu, Komisja uruchamia uproszczoną procedurę rozmów trójstronnych, zgodnie z wymogami pkt 26 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r., celem uzyskania zgody obydwu organów władzy budżetowej co do konieczności wykorzystania funduszu oraz wymaganej kwoty. Komisja zwraca się do organu władzy budżetowej, który jako pierwszy osiągnie porozumienie w sprawie projektu wniosku o uruchomienie środków na odpowiednim szczeblu politycznym, o poinformowanie o swoich zamiarach drugiego organu władzy budżetowej i Komisji.W przypadku braku zgody jednego z organów władzy budżetowej, zwołane zostanie formalne spotkanie trójstronne.Komisja przedstawi wstępny projekt budżetu korygującego (WBPK) w celu zapisania w budżecie na 2009 r. szczególnych środków na zobowiązania i płatności, zgodnie z wymogami pkt 26 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r.WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UEPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami[4], w szczególności jego pkt 26,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej[5],uwzględniając wniosek Komisji[6],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Unia Europejska ustanowiła Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami.(2) Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia funduszu w granicach rocznego pułapu wynoszącego 1 mld EUR.(3) Rozporządzenie (WE) nr 2012/2002 zawiera przepisy, na mocy których można uruchomić fundusz.(4) Francja złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w związku z klęską żywiołową spowodowaną przez huragan,STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2009 uruchamia się Fundusz Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty 109 377 165 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.Artykuł 2Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli dniaW imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.[2] Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.[3] Komunikat do Komisji SEC(2009)730 w sprawie wniosku o uruchomienie Funduszu Solidarności Unii Europejskiej złożonego przez Francję po przejściu huraganu.[4] Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s.1.[5] Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s.3.[6] Dz.U. C […] z […], s.[…].


title: Wniosek decyzja Rady zmieniająca decyzję 2005/231/WE upoważniającą Szwecję do stosowania obniżonej stawki podatku wobec energii elektrycznej zużywanej przez niektóre gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa w sektorze usług zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE

text:
Ważna informacja prawna

|

52006PC0198

Wniosek Decyzja Rady zmieniająca decyzję 2005/231/WE upoważniającą Szwecję do stosowania obniżonej stawki podatku wobec energii elektrycznej zużywanej przez niektóre gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa w sektorze usług zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE  /* COM/2006/0198 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 8.5.2006KOM(2006) 198 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYzmieniająca decyzję 2005/231/WE upoważniającą Szwecję do stosowania obniżonej stawki podatku wobec energii elektrycznej zużywanej przez niektóre gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa w sektorze usług zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Podatek energetyczny od energii elektrycznej nałożony w Szwecji zgodnie z dyrektywą Rady 2003/96/WE[1] jest opłacany w pełnej wysokości przez gospodarstwa domowe oraz ogół przedsiębiorstw działających w sektorze usług. Zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy 2003/96/WE Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia dalszych zwolnień lub obniżek podatków akcyzowych ze szczególnych względów politycznych. |120 | Kontekst ogólny Dnia 7 marca 2005 r. na mocy decyzji Rady 2005/231/WE[2] Szwecja została upoważniona, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE, do zastosowania obniżonej stawki podatku od energii elektrycznej zużywanej przez gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa działające w sektorze usług na północy Szwecji. Komisja zezwoliła na pomoc państwa na rzecz przedsiębiorstw działających w sektorze usług w północnej Szwecji, polegającą na stosowaniu obniżonej stawki opodatkowania energii elektrycznej do końca 2005 r.[3] W związku z tym upoważnienie przyznane przez Radę miało wygasnąć w tym samym terminie. W piśmie z dnia 9 grudnia 2005 r. władze Szwecji zwróciły się do Komisji o przedłużenie okresu obowiązywania tego upoważnienia do dnia 31 grudnia 2011 r. W przybliżeniu w tym samym czasie, mianowicie w piśmie z dnia 15 listopada 2005 r., władze Szwecji poinformowały Komisję, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, o przedłużeniu obowiązywania zróżnicowanego regionalnie podatku energetycznego pobieranego w sektorze usług.[4] Szwecja uzasadnia swój wniosek w sprawie upoważnienia na podstawie art. 19 dyrektywy Rady 2003/96/WE szczegółowymi celami polityki regionalnej. Zróżnicowanie stawek podatkowych wynika ze względów klimatycznych i ma na celu stworzenie gospodarstwom domowym i przedsiębiorstwom działającym w sektorze usług w północnej Szwecji takich samych warunków, jakie mają konsumenci na południu kraju, poprzez obniżenie kosztów energii elektrycznej dla konsumentów na północy (jako że zużycie energii elektrycznej niezbędne do ogrzania przeciętnego gospodarstwa domowego w północnej Szwecji jest szacunkowo o ok. 25 % wyższe niż na południu). Takie zróżnicowanie geograficzne wprowadzono na podstawie obiektywnych wyliczeń średnich temperatur w tych okresach roku, w których domy są zazwyczaj ogrzewane. W 2006 r. ogólna stawka podatku energetycznego od energii elektrycznej w Szwecji wynosiła 0,261 SEK (tj. ok. 0,028 EUR[5]) za kWh. W okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2011 r. Szwecja planuje zastosowanie w stosunku do gospodarstw domowych i przedsiębiorstw działających w sektorze usług w północnej Szwecji obniżonej stawki podatku od energii elektrycznej, która obecnie wynosi 0,201 SEK (ok. 0,022 EUR) za kWh, tj. 77 % stawki podatku od energii elektrycznej stosowanej w pozostałej części kraju. Szwecja uważa, że zachowana zostanie zachęta podatkowa do większej efektywności energetycznej. Przewiduje się, że roczne wydatki budżetowe związane z obniżeniem stawki podatku wyniosą 146 mln SEK (16 mln EUR). Przyznany środek ma formę obniżonej stawki podatku od energii elektrycznej. Obniżka stawki podatku jest udzielana bezpośrednio w momencie nałożenia podatku. Zdarzenie powodujące powstanie zobowiązania podatkowego następuje z chwilą przesłania przez dystrybutora energii elektrycznej do konsumenta. Środek ten ma przestać obowiązywać w terminie do 31 grudnia 2011 r. |130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej. Decyzja Rady 2005/231/WE z dnia 7 marca 2005 r. upoważniająca Szwecję do stosowania obniżonej stawki podatku wobec energii elektrycznej zużywanej przez gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa w sektorze usług w niektórych rejonach w północnej Szwecji zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE. |140 | Spójność z innymi politykami i celami Unii Zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy 2003/96/WE Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia dalszych zwolnień lub obniżek podatków akcyzowych ze szczególnych względów politycznych. Każdy wniosek musi zostać zbadany przez Komisję z uwzględnieniem prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, konieczności zapewnienia uczciwej konkurencji oraz polityki wspólnotowej w dziedzinach zdrowia, ochrony środowiska, energii i transportu. Dzięki obniżeniu kosztów energii elektrycznej dla konsumentów w północnej Szwecji zróżnicowanie stawki podatku stwarza gospodarstwom domowym i przedsiębiorstwom w sektorze usług na północy takie same warunki, jakie mają konsumenci na południu kraju. Środek ten zatem realizuje cele polityki regionalnej oraz polityki spójności. Obniżona stawka podatku od energii elektrycznej zużywanej w północnej Szwecji (22 EUR za MWh) jest nadal znacznie wyższa niż minimalna stawka stosowana we Wspólnocie określona w dyrektywie 2003/96/WE (1 EUR za MWh w przypadku zużycia w celach niehandlowych). Ponadto obniżenie podatku jest proporcjonalne do dodatkowych kosztów ogrzewania, ponoszonych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa w sektorze usług w północnej Szwecji (por. art. 1 ust. 2 decyzji 2005/231/WE). W związku z powyższym Komisja uważa, że zastosowany poziom podatku zapewnia zachowanie zachęty podatkowej do większej efektywności energetycznej. Artykuł 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE stanowi, że środki przyjęte na jego podstawie muszą być ograniczone w czasie, i wyznacza maksymalny okres ich obowiązywania wynoszący sześć lat, z możliwością przedłużenia. Obecnie właściwe wydaje się przedłużenie obowiązywania upoważnienia na sześć lat, a tym samym odpowiednie wydłużenie stosowania decyzji 2005/231/WE. Należy zapewnić dalsze stosowanie upoważnienia, które zostało przyznane z podobnych względów, lecz na krótki okres decyzją 2005/231/WE tak, aby nie powstała luka między datą wygaśnięcia tej decyzji a przyjęciem decyzji, której dotyczy przedkładany wniosek. Obecna ocena pozostaje bez uszczerbku dla wyniku sprawy dotyczącej pomocy państwa N 593/2005. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |219 | Wniosek dotyczy przedłużenia obowiązującego odstępstwa, które dotyczy wyłącznie Szwecji. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |230 | Ocena wpływu Nie dotyczy. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Krótki opis proponowanych działań W związku z powyższym i bez uszczerbku dla wyniku sprawy dotyczącej pomocy państwa N 593/2005 Komisja wnosi o przedłużenie okresu obowiązywania decyzji Rady 2005/231/WE do dnia 31 grudnia 2011 r., a tym samym o upoważnienie Szwecji do stosowania obniżonej stawki podatku od energii elektrycznej zużywanej przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa działające w sektorze usług w północnej Szwecji. |310 | Podstawa prawna Artykuł 19 dyrektywy Rady 2003/96/WE. |320 | Zasada pomocniczości Zasada pomocniczości ma zastosowanie, o ile wniosek nie wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. |Cele wniosku nie mogą zostać w sposób wystarczający zrealizowane przez państwa członkowskie z następujących przyczyn: |321 | Dyrektywa Rady 2003/96/WE ustanawia zharmonizowane przepisy dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej. Wszelkie zmiany tych przepisów wymagają wspólnotowego aktu prawnego i nie mogą być przedmiotem decyzji państwa członkowskiego. |Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |331 | Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności ponieważ jego celem jest zmiana decyzji Rady. |332 | Proponowany środek nie niesie ze sobą obciążenia finansowego ani administracyjnego dla Wspólnoty. |Wybór instrumentów |341 | Proponowane instrumenty: inne. |342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności ponieważ jego celem jest zmiana decyzji Rady. |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |1.  E-WniosekDECYZJA RADYzmieniająca decyzję 2005/231/WE upoważniającą Szwecję do stosowania obniżonej stawki podatku wobec energii elektrycznej zużywanej przez niektóre gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa w sektorze usług zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE(jedynie tekst w języku szwedzkim jest autentyczny)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej[6], w szczególności jej art. 19 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:2.  Decyzją Rady 2005/231/WE[7] Szwecję upoważniono do stosowania obniżonej stawki podatku od energii elektrycznej zużywanej przez niektóre gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa działające w sektorze usług, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE. Okres obowiązywania tego upoważnienia wygasał dnia 31 grudnia 2005 r. W piśmie z dnia 9 grudnia 2005 r. władze Szwecji zwróciły się do Komisji o przedłużenie okresu obowiązywania tego upoważnienia do końca 2011 r.3.  W północnych rejonach tego kraju zużycie energii elektrycznej na ogrzewanie jest wyższe niż w pozostałych częściach kraju, a różnica ta obecnie wynosi 25 %. Dlatego od lipca 1981 r. w północnej części Szwecji stosuje się obniżoną stawkę podatku od energii elektrycznej. Jednak procentowa wartość tej obniżki stawki w porównaniu ze stawką zwykłą od tego czasu spadła.4.  Przez obniżenie kosztów energii elektrycznej ponoszonych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa działające w sektorze usług w północnej Szwecji konsumentom tym stwarza się takie same warunki, jakie mają konsumenci mieszkający w południowych częściach kraju. Środek ten służy zatem realizacji celów polityki regionalnej oraz polityki spójności.5.  Obniżona stawka podatku od energii elektrycznej zużywanej na północy Szwecji, obecnie wynosząca 22 EUR za MWh, jest nadal znacznie wyższa niż minimalna stawka stosowana we Wspólnocie, określona w dyrektywie 2003/96/WE. Ponadto obniżenie podatku powinno pozostać proporcjonalne do dodatkowych kosztów ogrzewania ponoszonych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa działające w sektorze usług w północnej Szwecji. Zastosowany poziom podatku powinien zapewnić zachowanie zachęty podatkowej do większej efektywności energetycznej.6.  Komisja dokonała przeglądu środka, o którym mowa, i uznała, iż nie narusza on zasad konkurencji ani nie ogranicza działań na rynku wewnętrznym; ponadto nie uznała go za niezgodny z polityką wspólnotową w dziedzinach ochrony środowiska, energii i transportu.7.  W związku z powyższym, bez uszczerbku dla wyniku sprawy dotyczącej pomocy państwa N 593/2005 Szwecja, „Przedłużenie obowiązywania zróżnicowanego regionalnie podatku energetycznego od energii elektrycznej w sektorze usług”, właściwe jest przedłużenie do 31 grudnia 2011 r. obowiązywania upoważnienia Szwecji do stosowania obniżonej stawki podatku od energii elektrycznej zużywanej na północy Szwecji, zgodnie z art. 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE.8.  Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/231/WE.9.  Należy zapewnić dalsze stosowanie upoważnienia, które zostało przyznane z podobnych względów, lecz na krótki okres decyzją 2005/231/WE tak, aby nie powstała luka między datą wygaśnięcia tej decyzji a datą, od której skuteczna staje się niniejsza decyzja,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :Artykuł 1W art. 2 decyzji 2005/231/WE datę „31 grudnia 2005 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2011 r.”.Artykuł 2Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Szwecji.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 283 z 31.10.2003, str. 51. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/75/WE (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 100).[2] Dz.U. L 072 z 18.3.2005, str. 27.[3] Sprawa pomocy państwa „C42/03 (poprzednio NN 3/B/2001) Szwecja”, Dz.U. C 189 z 9.8.2003, str. 6.[4] Sprawa pomocy państwa N 593/2005 Szwecja, „Przedłużenie obowiązywania zróżnicowanego regionalnie podatku energetycznego od energii elektrycznej w sektorze usług”.[5] Zgodnie z art. 13 dyrektywy Rady 2003/96/WE przeliczeń na EUR w 2006 r. dokonuje się na podstawie kursu walutowego ustalonego w pierwszym dniu roboczym października 2005 r. i opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (1 EUR = 9,3086 SEK).[6] Dz.U. L 283 z 31.10.2003, str. 51. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/75/WE (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 100).[7] Dz.U. L 72 z 18. 3. 2005, str. 27.