               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.4.2021
            COM(2021) 173 final
            2021/0092(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony, w odniesieniu do zmian decyzji Komitetu ds. Handlu nr 1/2014, nr 2/2014, nr 3/2014, nr 4/2014 i nr 5/2014 w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru do umowy oraz aktualizacji list arbitrów i ekspertów w dziedzinie handlu i zrównoważonego rozwoju

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony (zwanej dalej „umową o handlu”), w odniesieniu do zmian decyzji Komitetu ds. Handlu w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru do umowy oraz aktualizacji zawartych w nich list arbitrów i ekspertów w dziedzinie handlu i zrównoważonego rozwoju.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o handlu

               Umowa o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, została podpisana w Brukseli dnia 26 czerwca 2012 r. Zgodnie z decyzją Rady 2012/735/UE
                  1
                umowa o handlu jest tymczasowo stosowana z Peru od dnia 1 marca 2013 r.
                  2
               , a z Kolumbią od dnia 1 sierpnia 2013 r.
                  3

               Umowa została zmieniona Protokołem przystąpienia do umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru, podpisanym w Brukseli dnia 11 listopada 2016 r.
                  4
                Jest ona tymczasowo stosowana między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ekwadorem, z drugiej strony, od dnia 1 stycznia 2017 r.
                  5

               W art. 12 umowy o handlu ustanawia się Komitet ds. Handlu, który składa się z przedstawicieli Strony UE i przedstawicieli każdego państwa andyjskiego-sygnatariusza na szczeblu ministrów lub wyznaczonych przez nich przedstawicieli. Komitet ds. Handlu nadzoruje i ułatwia realizację umowy o handlu i prawidłowe stosowanie jej postanowień, a także rozpatruje inne sposoby osiągnięcia jej ogólnych celów. Ocenia i podejmuje decyzje, jak przewidziano w umowie o handlu, dotyczące wszystkich kwestii przekazanych mu przez wyspecjalizowane organy ustanowione zgodnie z umową o handlu. Komitet ds. Handlu podejmuje decyzje w drodze konsensusu.

               Komitet ds. Handlu przyjął decyzje, które należy zmienić w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru do umowy.

               Tytuł XII umowy o handlu obejmuje wszystkie spory dotyczące interpretacji lub stosowania postanowień umowy o handlu, chyba że umowa o handlu stanowi inaczej.

               W związku z przystąpieniem Ekwadoru Komitet ds. Handlu musi uaktualnić regulamin wewnętrzny Komitetu ds. Handlu, regulamin i kodeks postępowania arbitrów, listę arbitrów, regulamin wewnętrzny grupy ekspertów ds. handlu i zrównoważonego rozwoju oraz grupy ekspertów w kwestiach objętych tytułem dotyczącym handlu i zrównoważonego rozwoju.

               2.2.Komitet ds. Handlu

               Komitet ds. Handlu, ustanowiony na mocy art. 12 umowy o handlu, nadzoruje i ułatwia realizację umowy o handlu oraz właściwe wykonanie jej postanowień; ocenia rezultaty osiągnięte dzięki stosowaniu umowy o handlu, w szczególności rozwój relacji handlowych i gospodarczych między Stronami; nadzoruje pracę wszystkich wyspecjalizowanych organów powołanych na mocy umowy o handlu oraz zaleca wszelkie niezbędne działania; ocenia i podejmuje decyzje dotyczące wszystkich kwestii przekazanych mu przez te wyspecjalizowane organy; oraz przyjmuje własny regulamin wewnętrzny, a także harmonogram posiedzeń i ich program. Komitet ds. Handlu podejmuje decyzje w drodze konsensusu. Przyjęte decyzje są wiążące dla Stron, które podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu ich wdrożenia. W przypadkach, o których mowa w art. 12 ust. 4 umowy o handlu, wszystkie decyzje są przyjmowane przez Stronę UE i zainteresowane państwo andyjskie-sygnatariusza i obowiązują wyłącznie między tymi Stronami, pod warunkiem że takie decyzje nie wpływają na prawa i obowiązki innego państwa andyjskiego-sygnatariusza (art. 14 ust. 3).

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady określa stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony, w odniesieniu do zmian decyzji Komitetu ds. Handlu w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru do umowy o handlu oraz aktualizacji zawartych w nich list arbitrów i ekspertów w dziedzinie handlu i zrównoważonego rozwoju.

               Decyzja ustanawiająca listę arbitrów z Ekwadoru powinna była zostać podjęta na pierwszym posiedzeniu Komitetu ds. Handlu i musi zostać podjęta jak najszybciej w celu pełnego wdrożenia tytułu XII umowy o handlu dotyczącego rozstrzygania sporów.

               Strony umowy o handlu omówiły planowaną decyzję Komitetu ds. Handlu i uzgodniły, że – z zastrzeżeniem unijnych procedur decyzyjnych – Komitet ds. Handlu powinien przyjąć niniejszą decyzję w drugiej połowie 2020 r.

               Decyzja ma zasadnicze znaczenie dla uzupełnienia ram instytucjonalnych umowy o handlu, a tym samym dla zapewnienia jej sprawnego wykonania.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  6
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet ds. Handlu jest organem powołanym na mocy umowy, a mianowicie Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony.

               Decyzja, którą Komitet ds. Handlu ma przyjąć, stanowi akt mający wiążące skutki prawne zgodnie z art. 14 ust. 2 umowy o handlu. Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy o handlu.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w odniesieniu do którego zajmowane jest stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu, tj. zmiana decyzji nr 1/2014, nr 2/2014, nr 3/2014, nr 4/2014 i nr 5/2014 Komitetu ds. Handlu, między innymi w celu aktualizacji listy arbitrów i ekspertów w dziedzinie handlu i zrównoważonego rozwoju zawartych w tych decyzjach, wchodzą w zakres wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE, w szczególności jego ust. 4.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Rady zmieni decyzje nr 1/2014, nr 2/2014, nr 3/2014, nr 4/2014 oraz nr 5/2014 Komitetu ds. Handlu, należy po jego przyjęciu opublikować go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0092 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony, w odniesieniu do zmian decyzji Komitetu ds. Handlu nr 1/2014, nr 2/2014, nr 3/2014, nr 4/2014 i nr 5/2014 w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru do umowy oraz aktualizacji list arbitrów i ekspertów w dziedzinie handlu i zrównoważonego rozwoju

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, („umowa o handlu”) została podpisana w Brukseli dnia 26 czerwca 2012 r. Zgodnie z decyzją Rady 2012/735/UE
                  7
                umowa o handlu jest tymczasowo stosowana między Unią i jej państwami członkowskimi a Peru od dnia 1 marca 2013 r., oraz między Unią i jej państwami członkowskimi a Kolumbią od dnia 1 sierpnia 2013 r.

               (2)Umowa o handlu została zmieniona Protokołem przystąpienia w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru, podpisanym w Brukseli w dniu 11 listopada 2016 r.
                  8
                Zgodnie z decyzją Rady 2012/735/UE
                  9
                umowa o handlu jest tymczasowo stosowana między Unią i jej państwami członkowskimi a Ekwadorem od dnia 1 stycznia 2017 r.

               (3)Zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. g) ppkt (vi) umowy o handlu Komitet ds. Handlu może przyspieszać realizację celów umowy o handlu w drodze przewidzianych w niej modyfikacji, innych postanowień podlegających modyfikacjom Komitetu ds. Handlu zgodnie z wyraźnym postanowieniem umowy o handlu.

               (4)Zgodnie z art. 13 ust. 5 umowy o handlu, wypełniając jakiekolwiek funkcje określone w art. 13, Komitet ds. Handlu może przyjmować decyzje, jak przewidziano w umowie o handlu.

               (5)Komitet ds. Handlu ma przyjąć w drodze procedury pisemnej decyzję zmieniającą swoje decyzje nr 1/2014, nr 2/2014, nr 3/2014, nr 4/2014 i nr 5/2014.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w Komitecie ds. Handlu, gdyż decyzja będzie wiążąca dla Unii.

               (7)W decyzji nr 1/2014 Komitetu ds. Handlu przyjęto jego regulamin wewnętrzny zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. j) umowy o handlu.

               (8)W decyzji nr 2/2014 Komitetu ds. Handlu przyjęto regulamin i kodeks postępowania dla arbitrów zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. h) i art. 315 umowy o handlu.

               (9)W decyzji nr 3/2014 Komitetu ds. Handlu przyjęto listę arbitrów zgodnie z art. 304 ust. 1 i 4 umowy o handlu.

               (10)W decyzji nr 4/2014 Komitetu ds. Handlu przyjęto regulamin wewnętrzny dla grupy ekspertów ds. handlu i zrównoważonego rozwoju zgodnie z art. 284 ust. 6 umowy o handlu.

               (11)W decyzji nr 5/2014 Komitetu ds. Handlu ustanowiono grupę ekspertów w kwestiach objętych tytułem dotyczącym handlu i zrównoważonego rozwoju zgodnie z art. 284 ust. 3 umowy o handlu.

               (12)W celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru do umowy o handlu oraz potrzeby uaktualnienia listy arbitrów i ekspertów ds. handlu i zrównoważonego rozwoju, należy odpowiednio zmienić decyzje Komitetu ds. Handlu nr 1/2014, nr 2/2014, nr 3/2014, nr 4/2014 i nr 5/2014,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony, w odniesieniu do zmiany decyzji Komitetu ds. Handlu nr 1/2014, nr 2/2014, nr 3/2014, nr 4/2014 i nr 5/2014 opiera się na projekcie decyzji Komitetu ds. Handlu załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Po przyjęciu decyzja Komitetu ds. Handlu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 56 z 28.2.2013, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. L 201 z 26.7.2013, s. 7.

                     (4)

                        Dz.U. L 356 z 24.12.2016, s. 3.

                     (5)

                        Dz.U. L 358 z 29.12.2016, s. 1

                     (6)

                        Sprawa C-399/12, Niemcy/Rada (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (7)

                        Decyzja Rady 2012/735/UE z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 1).

                     (8)

                        Dz.U. L 356 z 24.12.2016, s. 3.

                     (9)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/2369 z dnia 11 listopada 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Protokołu przystąpienia do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru (Dz.U. L 356 z 24.12.2016, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.4.2021
            COM(2021) 173 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony, w odniesieniu do zmian decyzji Komitetu ds. Handlu nr 1/2014, nr 2/2014, nr 3/2014, nr 4/2014 i nr 5/2014 w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru do umowy oraz aktualizacji list arbitrów i ekspertów w dziedzinie handlu i zrównoważonego rozwoju

               PROJEKT

               DECYZJA NR 2/2021 KOMITETU DS. HANDLU UE–KOLUMBIA–PERU-EKWADOR

               z dnia XXX r.

               zmieniająca decyzje nr 1/2014, nr 2/2014, nr 3/2014, nr 4/2014 i nr 5/2014 Komitetu ds. Handlu w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony, oraz w celu aktualizacji list arbitrów i ekspertów w dziedzinie handlu i zrównoważonego rozwoju

               KOMITET DS. HANDLU,

               uwzględniając Umowę o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony, (zwaną dalej „umową o handlu”), a w szczególności jej art. 13,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. g) ppkt (vi) umowy o handlu Komitet ds. Handlu może przyspieszać realizację celów umowy o handlu w drodze przewidzianych w niej modyfikacji innych postanowień podlegających modyfikacjom Komitetu ds. Handlu zgodnie z wyraźnym postanowieniem tej umowy. Zgodnie z art. 13 ust. 5 umowy o handlu, wypełniając jakiekolwiek funkcje określone w tym artykule, Komitet ds. Handlu może przyjmować decyzje, jak przewidziano w umowie o handlu.

               (2)W decyzji nr 1/2014 przyjęto regulamin wewnętrzny Komitetu ds. Handlu zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. j) umowy o handlu.

               (3)W decyzji nr 2/2014 przyjęto regulamin wewnętrzny i kodeks postępowania dla arbitrów zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. h) i art. 315 umowy o handlu.

               (4)W decyzji nr 3/2014 przyjęto listę arbitrów zgodnie z art. 304 ust. 1 i 4 umowy o handlu.

               (5)W decyzji nr 4/2014 przyjęto regulamin wewnętrzny grupy ekspertów ds. handlu i zrównoważonego rozwoju zgodnie z art. 284 ust. 6 umowy o handlu.

               (6)W decyzji nr 5/2014 ustanowiono grupę ekspertów w kwestiach objętych tytułem dotyczącym handlu i zrównoważonego rozwoju zgodnie z art. 284 ust. 3 umowy o handlu.

               (7)W celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru do umowy o handlu oraz potrzeby uaktualnienia listy arbitrów i ekspertów ds. handlu i zrównoważonego rozwoju, należy odpowiednio zmienić decyzje Komitetu ds. Handlu nr 1/2014, nr 2/2014, nr 3/2014, nr 4/2014 i nr 5/2014,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W załączniku do decyzji nr 1/2014 Komitetu ds. Handlu UE–Kolumbia–Peru z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. j) Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony [2015/1045], wprowadza się następujące zmiany:

               1)w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

               a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1. Komitet ds. Handlu, ustanowiony zgodnie z art. 12 Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony („Umowa”), wypełnia swoje obowiązki zgodnie z art. 12 Umowy i przyjmuje na siebie odpowiedzialność za obsługę i prawidłowe stosowanie Umowy.”;

               b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

               „3. Komitetowi ds. Handlu przewodniczy, na zasadzie corocznej rotacji, Minister Handlu, Przemysłu i Turystyki Kolumbii, Minister Handlu Zagranicznego i Turystyki Peru, Minister Produkcji, Handlu Zagranicznego, Inwestycji i Rybołówstwa Ekwadoru lub członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za politykę handlową. Pierwszy okres rozpoczyna się w dniu pierwszego posiedzenia Komitetu ds. Handlu, a kończy się w dniu 31 grudnia tego samego roku. Przewodniczący może być zastępowany odpowiednio przez wyznaczoną przez siebie osobę, jak przewidziano w art. 12 ust. 2 Umowy.”;

               2)art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1. Komitet ds. Handlu spotyka się raz do roku lub na wniosek jednej ze Stron, zgodnie z art. 12 ust. 2 Umowy. Posiedzenia odbywają się na zasadzie rotacji w Bogocie, Brukseli, Limie i Quito, o ile Strony nie postanowią inaczej.”.

               Artykuł 2

               W załączniku do decyzji nr 2/2014 Komitetu ds. Handlu UE–Kolumbia–Peru z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie przyjęcia regulaminu i kodeksu postępowania arbitrów, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. h) i art. 315 Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony [2015/1046], wprowadza się następujące zmiany:

               1)pkt 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

               „a) »Umowa« oznacza Umowę o handlu między Kolumbią i Peru, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Brukseli w dniu 26 czerwca 2012 r., zmienioną Protokołem przystąpienia przez Ekwador do Umowy, podpisanym dnia 11 listopada 2016 r.”;

               2)pkt 7 otrzymuje brzmienie:

               „7. Jeżeli ostatni dzień na dostarczenie dokumentu wypada w dniu ustawowo wolnym od pracy w Kolumbii, Peru, Ekwadorze lub w UE, dokument może zostać dostarczony w kolejnym dniu roboczym.”;

               3)pkt 33 otrzymuje brzmienie:

               „33. O ile strony sporu nie uzgodnią inaczej, przesłuchanie odbywa się w Brukseli, w przypadku gdy stroną skarżącą jest Kolumbia, Peru lub Ekwador, a w Bogocie, Limie lub Quito, w zależności od okoliczności, w przypadku gdy stroną skarżącą jest UE.”;

               Artykuł 3

               W załączniku do decyzji nr 3/2014 Komitetu ds. Handlu UE–Kolumbia–Peru z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie ustanowienia list arbitrów, o których mowa w art. 304 ust. 1 i 4 Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony [2015/1047], wprowadza się następujące zmiany:

               1)w „Liście arbitrów, o której mowa w art. 304 ust. 1 Umowy” wprowadza się następujące zmiany:

               a) w liście „Arbitrzy zaproponowani przez Kolumbię” pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:

               „2.Javier Gamboa

               3.Claudia Orozco”;

               b) pomiędzy listą „Arbitrzy zaproponowani przez Kolumbię” oraz listą „Arbitrzy zaproponowani przez UE” wprowadza się następującą listę:

               „Arbitrzy zaproponowani przez Ekwador

               1.Hugo Perezcano Díaz

               2.Alejandro Sánchez

               3.Carlos Vejar

               4.Alan Yanovich

               5.Andrés Jana”;

               c) w liście „Arbitrzy zaproponowani przez Peru” pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie:

               „4.Victor Saco

               5.Javier Hernando Illescas Mucha”;

               d) w liście „Przewodniczący” pkt 2 otrzymuje brzmienie:

               „2.Pedro Negueloaetcheverry (Ekwador)”;

               2)w „Dodatkowej liście arbitrów z doświadczeniem sektorowym w określonych dziedzinach objętych umową, o której mowa w art. 304 ust. 4 Umowy” wprowadza się następujące zmiany:

               a) pod nagłówkiem „Eksperci ds. handlu towarami” wprowadza się następującą listę pomiędzy listą „Arbitrzy zaproponowani przez Kolumbię” oraz listą „Arbitrzy zaproponowani przez UE”:

               „Arbitrzy zaproponowani przez Ekwador

               1.Pablo Bentes

               2.Jan Bohanes

               3.Sofía Bonilla”;

               b) pod nagłówkiem „Eksperci w obszarach: handel usługami, przedsiębiorstwa, konkurencja, prawa własności intelektualnej lub zamówienia publiczne” pomiędzy listą „Arbitrzy zaproponowani przez Kolumbię” oraz listą „Arbitrzy zaproponowani przez UE” wprowadza się następującą listę:

               „Arbitrzy zaproponowani przez Ekwador

               1.Gustavo Guerra

               2.Alfredo Corral

               3.Genaro Eguiguren”;

               c) pod nagłówkiem „Eksperci w obszarach: handel usługami, przedsiębiorstwa, konkurencja, prawa własności intelektualnej lub zamówienia publiczne”, w liście przewodniczących pkt 2 otrzymuje brzmienie:

               „2.Tania Voon’;

               Artykuł 4

               W załączniku do decyzji nr 4/2014 Komitetu ds. Handlu UE–Kolumbia–Peru z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego grupy ekspertów ds. handlu i zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 284 ust. 6 Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony [2015/1048], wprowadza się następujące zmiany:

               1) pkt 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

               „a)»Umowa« oznacza Umowę o handlu między Kolumbią i Peru, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w dniu 26 czerwca 2012 r., zmienioną Protokołem przystąpienia przez Ekwador do Umowy, podpisanym dnia 11 listopada 2016 r.”.

               Artykuł 5

               W załączniku do decyzji nr 5/2014 Komitetu ds. Handlu UE–Kolumbia–Peru z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie ustanowienia grupy ekspertów w dziedzinach objętych tytułem „Handel i zrównoważony rozwój”, o której mowa w art. 284 ust. 3 Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony [2015/1049], wprowadza się następujące zmiany:

               1)w „Liście ekspertów” dodaje się następujące pkt 13, 14, 15 i 16:

               „13.María Amparo Albán

               14.Alice Tipping

               15.Leopoldo González

               16.Fabián Jaramillo”;

               2)w liście „Przewodniczący” dodaje się następujące pkt 7 i 8:

               „7.Jacob Olander

               8.Martín Padulla”.

               Artykuł 6

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu [...].

               Niniejsza decyzja zostaje sporządzona w językach urzędowych stron Umowy, przy czym każdy z tych tekstów jest tak samo autentyczny.

               Sporządzono w [...] dnia [...].

               W imieniu Komitetu ds. Handlu


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.4.2021
            COM(2021) 175 final
            2021/0094(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Radzie ds. Kakao

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Organizacji Kakao (zwanej dalej: „ICCO”)
                  1
                Międzynarodowej Rady ds. Kakao (zwanej dalej: „Radą ICCO”) w związku z przewidywanym przyjęciem przedłużenia obowiązywania Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao (ICA, 2010)
                  2
               .

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Międzynarodowe porozumienie w sprawie kakao (ICA, 2010 r.)

                  Międzynarodowe porozumienie w sprawie kakao z 2010 r. (dalej „ICA” lub „porozumienie”) ma na celu zapewnienie ściślejszej współpracy międzynarodowej w zakresie światowych kwestii dotyczących kakao i powiązanych zagadnień, zapewnienie forum międzyrządowych konsultacji dotyczących kakao i sposobów poprawy światowej gospodarki kakao, ułatwienie wymiany handlowej poprzez gromadzenie i dostarczanie informacji na temat światowego rynku kakao oraz zwiększanie popytu na kakao w skali globalnej.

                  Porozumienie weszło w życie w dniu 1 października 2012 r. na okres dziesięciu lat do dnia 30 września 2022 r. (art. 62 ust. 1 ICA).

                  Unia Europejska jest stroną porozumienia
                     3
                  .

               2.2.Międzynarodowa Rada ds. Kakao

               Zgodnie z art. 6 ust. 1 ICA Międzynarodowa Rada ds. Kakao składa się ze wszystkich członków Organizacji. Zgodnie z art. 7 ICA Rada wykonuje wszystkie uprawnienia oraz pełni wszystkie funkcje niezbędne do stosowania wyraźnych postanowień ICA lub czuwa nad wypełnianiem takich funkcji.

               Zgodnie z ogólną zasadą Rada odbywa jedną zwyczajną sesję w każdej połowie roku kakaowego, ale może zbierać się na sesji nadzwyczajnej (art. 9 ust. 1 i 2 ICA). Art. 12 ICA stanowi, że wszystkie decyzje Rady ICCO podejmowane są co do zasady w drodze konsensusu. W przypadku braku konsensusu decyzje podejmowane są w drodze nadzwyczajnego głosowania zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 1 ICA. W art. 10 i 11 ICA przewidziano szczegółowy podział głosów między wywożących i przywożących członków Organizacji oraz procedurę głosowania.

               2.3.Planowany akt Międzynarodowej Rady ds. Kakao

                  We wrześniu 2020 r., na swoim 102. posiedzeniu, Rada ICCO zaleciła przedłużenie okresu obowiązywania porozumienia poza obecną datę wygaśnięcia. Pozwoliłoby to na dokonanie w przyszłości gruntownego przeglądu. Rada ICCO ma podjąć decyzję o przedłużeniu porozumienia, zgodnie z art. 62 ust. 4 ICA, który stanowi, że Rada może przedłużyć porozumienie w całości lub w części o dwa okresy, z których każdy nie przekracza dwóch lat kakaowych.

               W dniach 22-23 kwietnia 2021 r., na swoim 103. posiedzeniu, Rada ICCO zamierza przyjąć decyzję dotyczącą przedłużenia obowiązywania porozumienia z 2010 r. („planowany akt”). Decyzja ta może zostać przełożona na następne posiedzenia Rady.

               Celem przyjęcia planowanego aktu jest zatwierdzenie w Radzie ICCO przedłużenia obowiązywania porozumienia z 2010 r. Przedłużenie ICA z 2010 r. da członkom ICCO odpowiedni czas na przeprowadzenie negocjacji w sprawie przeglądu porozumienia.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 12 ust. 3 ICA, który stanowi, że członkowie zobowiązują się do przyjęcia jako wiążących wszystkich decyzji Rady podjętych zgodnie z postanowieniami porozumienia.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Celem niniejszego wniosku jest upoważnienie Komisji przez Radę do głosowania w imieniu Unii za przedłużeniem przez Radę ICCO okresu obowiązywania porozumienia.

                  Przedłużenie porozumienia o maksymalnie cztery lata zapewni członkom ICCO dość czasu, by przeprowadzić gruntowny przegląd postanowień porozumienia, z naciskiem na jego modernizację i uproszczenie.

               Negocjacje w sprawie częściowego przeglądu ICA zostaną otwarte na 103. posiedzeniu Rady ICCO w kwietniu 2021 r. Potrzeba przedłużenia zostanie oceniona na podstawie postępów w negocjacjach, aby zapewnić wystarczająco dużo czasu na częściowy przegląd porozumienia.

                  Udział UE w ICCO jest obecnie korzystny zarówno dla Unii, jak i dla innych państw członkowskich ICCO, a porozumienie może zostać przedłużone w obecnej formie. Przedłużenie porozumienia na okres po 2022 r. i równoległe prace w ramach odrębnej procedury nad jego modernizacją doprowadzą do wznowienia zaangażowania członków i do dyskusji na temat znaczenia ICCO dla sprostania obecnym wyzwaniom. Ewentualny przegląd postanowień porozumienia po 2022 r. potencjalnie pozwoliłby zwiększyć wartość dodaną organizacji i znaczenie jej prac oraz ewentualnie zwiększyć zainteresowanie ICCO. Przedłużenie okresu obowiązywania porozumienia jest zatem w interesie Unii.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  4
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada ICCO jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 2010 r.

               Akt, który Rada ICCO ma przyjąć, jest aktem mającym skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 12 ust. 3 i art. 62 ust. 4 ICA z 2010 r.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0094 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Radzie ds. Kakao

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Międzynarodowe porozumienie w sprawie kakao z 2010 r. (zwane dalej „porozumieniem”) zostało zawarte przez Unię na mocy decyzji Rady 2012/189/UE
                  5
                i weszło w życie w dniu 1 października 2012 r.

               (2)Zgodnie z art. 62 ust. 1 porozumienia porozumienie pozostaje w mocy do dnia 30 września 2022 r., chyba że zostanie przedłużone.

               (3)Zgodnie z art. 7 ust. 1 porozumienia Międzynarodowa Rada ds. Kakao Międzynarodowej Organizacji Kakao (dalej „Rada ICCO”) wykonuje wszystkie uprawnienia oraz pełni wszystkie funkcje niezbędne do stosowania wyraźnych postanowień ICA lub czuwa nad wypełnianiem takich funkcji. Zgodnie z art. 62 ust. 4 porozumienia Rada ICCO może przyjąć decyzję w sprawie przedłużenia obowiązywania porozumienia poza jego obecną datę wygaśnięcia „o dwa okresy, z których każdy nie przekracza dwóch lat kakaowych”, tj. do dnia 30 września 2024 r. w odniesieniu do pierwszego okresu i do dnia 30 września 2026 r. w odniesieniu do drugiego okresu.

               (4)Podczas swojej 103. sesji w dniach 22 i 23 kwietnia 2021 r. Rada ICCO ma przyjąć decyzję w sprawie przedłużenia porozumienia. Decyzja ta może zostać przełożona na późniejszy termin.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu Rady ICCO, ponieważ decyzja Rady ICCO w sprawie przedłużenia obowiązywania porozumienia będzie wiążąca dla Unii.

               (6)Uczestnictwo w porozumieniu leży w interesie Unii, biorąc pod uwagę znaczenie sektora kakao dla szeregu państw członkowskich oraz dla gospodarki Unii Europejskiej.

               (7)Przedłużenie porozumienia o maksymalnie cztery lata zapewni członkom Rady ICCO odpowiedni czas, by przeprowadzić gruntowny przegląd postanowień porozumienia, z naciskiem na jego modernizację i uproszczenie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowiskiem, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 103. sesji Międzynarodowej Rady ds. Kakao Międzynarodowej Organizacji Kakao lub na kolejnych sesjach, jest głosowanie za przedłużeniem obowiązywania Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 2010 r. o dwa okresy, z których każdy nie przekracza dwóch lat kakaowych, a więc do dnia 30 września 2024 r. w odniesieniu do pierwszego okresu i do dnia 30 września 2026 r. w odniesieniu do drugiego okresu.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Ustanowionej na mocy porozumienia w sprawie kakao z 1972 r.: Zbiór traktatów ONZ, tom 882, s. 67.

                     (2)

                        Zbiór traktatów ONZ, tom 2871.

                     (3)

                        Decyzja Rady z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie zawarcia Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 2010 r. (Dz.U. L 102 z 12.4.2012, s. 1). Decyzja Rady z dnia 17 maja 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 2010 r., Dz.U. L 259 z 4.10.2011, s. 7.

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (5)

                        Decyzja Rady 2012/189/UE z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie zawarcia Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 2010 r. (Dz.U. L 102 z 12.4.2012, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.4.2021
            COM(2021) 174 final
            2021/0093(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas dziesiątego posiedzenia Konferencji Stron Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do wniosku dotyczącego wprowadzenia zmiany do załącznika A

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych („konwencja”) weszła w życie w dniu 17 maja 2004 r. Została ona zatwierdzona decyzją Rady z dnia 14 października 2004 r. dotyczącą zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (2006/507/WE
                     1
                  ) i weszła w życie w odniesieniu do Wspólnoty Europejskiej w dniu 14 lutego 2005 r. Celem konwencji jest ochrona zdrowia ludzi oraz środowiska przed trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi (TZO). W oparciu o zasadę ostrożności konwencja zapewnia ramy eliminacji produkcji, stosowania, przywozu i wywozu trwałych zanieczyszczeń organicznych, bezpiecznego obchodzenia się z nimi oraz usuwania, a także eliminacji lub zmniejszenia uwalniania niektórych wyprodukowanych w sposób niezamierzony TZO.

                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1021
                     2
                   wprowadza do prawa unijnego zobowiązania określone w konwencji i w Protokole do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości, dotyczącym trwałych zanieczyszczeń organicznych („protokół”), zatwierdzonym decyzją Rady nr 259/2004/WE
                     3
                  .

                  Zgodnie z art. 19 konwencji Konferencja Stron jest organem zarządzającym konwencji sztokholmskiej. Organ ten zbiera się zwykle co dwa lata i monitoruje realizację konwencji. Dokonuje on również przeglądu substancji chemicznych zgłoszonych mu do rozpatrzenia przez Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych (POPRC).

                  Zgodnie z art. 8 ust. 1 konwencji jedna ze Stron przedłożyła Sekretariatowi wniosek o włączenie kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS do załącznika A do konwencji, który został poddany przeglądowi przez POPRC zgodnie z art. 8 ust. 3 i 4. POPRC zalecił Konferencji Stron włączenie kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS do załącznika A bez szczególnych wyłączeń. Procedurę przyjmowania poprawek w załącznikach reguluje art. 22 konwencji.

                  Zgodnie z art. 23 konwencji każda ze stron dysponuje jednym głosem. Jednakże regionalne organizacje integracji gospodarczej, takie jak UE, dysponują liczbą głosów równą liczbie państw członkowskich będących stronami konwencji.

                  Na dziesiątym posiedzeniu zwyczajnym Konferencja Stron rozważy przyjęcie decyzji o włączeniu kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS do załącznika A (eliminacja), załącznika B (ograniczenie) lub załącznika C (niezamierzona produkcja) do konwencji.

                  Umieszczenie w wykazie w załącznikach A, B lub C powoduje, że substancje chemiczne będą podlegały środkom mającym na celu wyeliminowanie lub ograniczenie ich produkcji i stosowania, w tym ograniczenie lub wyeliminowanie wyprodukowanych w sposób niezamierzony TZO.

                  Planowany akt prawny stanie się wiążący dla Stron zgodnie z art. 22 ust. 4 konwencji, który stanowi: „Propozycja, przyjęcie i wejście w życie poprawek do załącznika A, B lub C podlega tej samej procedurze, co propozycja, przyjęcie i wejście w życie dodatkowych załączników do niniejszej konwencji, z zastrzeżeniem, że poprawka do załącznika A, B lub C nie wejdzie w życie w odniesieniu do każdej Strony, która złożyła deklarację dotyczącą poprawki do tych załączników, zgodnie z art. 25 ust. 4, a w takim przypadku każda taka poprawka wejdzie w życie w odniesieniu do danej Strony w dziewięćdziesiątym dniu od dnia złożenia przez nią u depozytariusza dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia poprawki.”

                  Kwas perfluoroheksanosulfonowy (PFHxS), jego sole i związki pochodne PFHxS nie są celowo stosowane w Unii Europejskiej, ale te substancje chemiczne mogą być obecne jako zanieczyszczenie w pianach gaśniczych na bazie fluoru oraz w kwasie perfluorooktanosulfonowym (PFOS). W odniesieniu do obecności PFHxS w PFOS należy zauważyć, że PFOS wymieniono w załączniku B do konwencji sztokholmskiej i w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2019/1021, w którym zakazano stosowania PFOS w Unii, z wyjątkiem jednego pozostałego zastosowania PFOS w charakterze filtrów mgły olejowej stosowanych w twardym chromowaniu galwanicznym do 2025 r. Stosowanie PFOS zostało już wycofane w prawie wszystkich państwach członkowskich.

                  Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na Konferencji Stron konwencji sztokholmskiej w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji dotyczącej zmiany załącznika A polegającej na włączeniu kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS. Jeżeli Konferencja Stron Konwencji sztokholmskiej podejmie decyzję o umieszczeniu PFHxS w załączniku A, strony konwencji będą zobowiązane do wprowadzenia niezbędnych środków w celu wyeliminowania lub ograniczenia stosowania PFHxS na swoim terytorium, zgodnie z ich zobowiązaniami wynikającymi z konwencji. W celu wdrożenia decyzji w Unii Komisja zaproponuje akt delegowany zmieniający załącznik I do rozporządzenia w sprawie TZO w celu włączenia kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS. Produkcja i stosowanie tych substancji będzie zakazane w Unii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Wniosek jest spójny z wykonaniem rozporządzenia (UE) 2019/1021, które wdraża konwencję sztokholmską w Unii, i uzupełnia ten proces. Jest on w pełni zgodny z celem, jakim jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska naturalnego przed trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Wniosek jest spójny z podejściem ogólnym rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 i rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w odniesieniu do substancji PBT, ponieważ oba te rozporządzenia zawierają kryteria, które zasadniczo nie zezwalają na wprowadzanie do obrotu i stosowanie substancji będących PBT. W dokumencie w sprawie wspólnego porozumienia
                     4
                   bada się związek między konwencją sztokholmską, rozporządzeniem (UE) 2019/1021 i rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006, w odniesieniu do ograniczeń i wymogów dotyczących zezwoleń, w celu zapewnienia spójności.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji Rady jest art. 218 ust. 9 TFUE, który stanowi właściwą podstawę aktu określającego stanowisko Unii Europejskiej w odniesieniu do umowy międzynarodowej, w tym przypadku konwencji sztokholmskiej.

                  Materialną podstawą prawną jest art. 192 ust. 1 TFUE, jako że środki uzgodnione w ramach konwencji sztokholmskiej realizują głównie cel środowiskowy (tj. wyeliminowanie trwałych zanieczyszczeń organicznych).

                  Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Trwałe zanieczyszczenia organiczne stanowią globalne zagrożenie, a konwencja sztokholmska wdrażana jest w Unii na mocy rozporządzenia (UE) 2019/1021. Unia jest stroną konwencji, powinna zatem uczestniczyć w procesie podejmowania decyzji na Konferencji Stron.

               •Proporcjonalność

                  Trwałe zanieczyszczenia organiczne stanowią globalne zagrożenie, a konwencja sztokholmska ma na celu wyeliminowanie produkcji i stosowania tych substancji chemicznych. Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych konwencji zalecił umieszczenie kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS w załączniku A, ponieważ stwierdzono, że substancja ta spełnia kryteria zgodnie z załącznikiem D do konwencji. W związku z tym proporcjonalne jest poparcie włączenia przedmiotowej substancji chemicznej do załącznika A do konwencji, aby zapewnić podjęcie odpowiednich działań na poziomie globalnym.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Wniosek został omówiony z państwami członkowskimi i innymi zainteresowanymi stronami na 23. posiedzeniu grupy ekspertów Komisji reprezentujących właściwe organy ds. rozporządzenia (UE) 2019/1021. Ponadto w trakcie oceny substancji chemicznej przeprowadzonej przez Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych konwencji przeprowadzono szeroko zakrojone konsultacje z zainteresowanymi stronami, a ich uwagi zostały uwzględnione.

               •Ocena skutków

                  Nie przeprowadzono oceny skutków, ale przeprowadzono ocenę społeczno-ekonomiczną i analizę rozwiązań alternatywnych w oparciu o dokumentację dotyczącą ograniczenia stosowania kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS
                     5
                  . W opinii ECHA stwierdzono, że koszty społeczno-ekonomiczne proponowanego ograniczenia powinny być niewysokie, oraz że poważne ograniczenie produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowania PFHxS jest proporcjonalnym rozwiązaniem.

                  Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych stwierdził, że substancja chemiczna jest trwałym zanieczyszczeniem organicznym i zalecił umieszczenie jej w wykazie bez szczególnego wyłączenia. Wspomniane zalecenie opiera się na ocenie wpływu potencjalnych środków zarządzania z uwzględnieniem informacji społeczno-gospodarczych.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Wniosek nie ma wpływu na działalność handlową, ponieważ przedmiotowa substancja chemiczna nie jest wykorzystywana do celów handlowych w Unii, a zatem nie przewiduje wyłączenia mikroprzedsiębiorstw ani nie wymaga wprowadzenia specjalnych zasad dla MŚP. Wniosek nie ma wpływu na konkurencyjność sektora w UE ani na handel, ponieważ substancja chemiczna nie jest przedmiotem handlu między Unią a państwami trzecimi.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Plan wdrożenia, monitorowanie, ocena i sprawozdania nie są konieczne.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Wniosek upoważnia Komisję do poparcia w imieniu Unii Europejskiej włączenia kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS do załącznika A bez szczególnych wyłączeń na Konferencji Stron konwencji sztokholmskiej.

               2021/0093 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas dziesiątego posiedzenia Konferencji Stron Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do wniosku dotyczącego wprowadzenia zmiany do załącznika A

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwana dalej „konwencją”) weszła w życie w dniu 17 maja 2004 r. i została zawarta w imieniu Unii decyzją Rady 2006/507/WE
                  6
               .

               (2)Konwencję sztokholmską wdraża w Unii rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1021
                  7
               .

               (3)Zgodnie z art. 8 konwencji Konferencja Stron decyduje, czy należy włączyć substancję chemiczną do załączników A, B lub C oraz określa odnoszące się do niej środki kontrolne.

               (4)Na swoim dziesiątym posiedzeniu Konferencja Stron konwencji sztokholmskiej ma przyjąć decyzję o włączeniu kolejnych substancji chemicznych do załącznika A.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Konferencji Stron, ponieważ ta decyzja będzie wiążąca dla Unii.

               (6)W celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego przed dalszymi uwolnieniami kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS należy ograniczyć lub wyeliminować produkcję i stosowanie tych substancji chemicznych na poziomie międzynarodowym oraz poprzeć ich umieszczenie w wykazie znajdującym się w konwencji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na dziesiątym posiedzeniu Konferencji Stron konwencji sztokholmskiej, jest – zgodnie z odpowiednimi zaleceniami Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych – poparcie włączenia kwasu perfluoroheksanosulfonowego (PFHxS), jego soli i związków pochodnych PFHxS do załącznika A do konwencji bez szczególnych wyłączeń.

               W zależności od rozwoju sytuacji na dziesiątym posiedzeniu Konferencji Stron konwencji sztokholmskiej przedstawiciele Unii w porozumieniu z państwami członkowskimi mogą uzgodnić doprecyzowanie tego stanowiska w wyniku koordynacji na miejscu, bez kolejnej decyzji Rady.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2006/507/WE z dnia 14 października 2004 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1).

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1021 z dnia 20 czerwca 2019 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 169 z 25.6.2019, s. 45).

                     (3)

                        Decyzja Rady (2004/259/WE) z dnia 19 lutego 2004 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Protokołu do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości dotyczącego trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 81 z 19.3.2004, s. 35).

                     (4)

                  http://ec.europa.eu/growth/sectors/chemicals/reach/special-cases_en

                     (5)

                        https://echa.europa.eu/registry-of-restriction-intentions/-/dislist/details/0b0236e1827f87da

                     (6)

                        Decyzja Rady 2006/507/WE z dnia 14 października 2004 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1).

                     (7)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1021 z dnia 20 czerwca 2019 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 169 z 25.6.2019, s. 45).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.4.2021
            COM(2021) 183 final
            2021/0098(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej Światowej Organizacji Handlu

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Rady Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej Światowej Organizacji Handlu („Rada TRIPS”) w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji w sprawie wniosku o przedłużenie okresu przejściowego w trybie art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS dla członków – krajów najmniej rozwiniętych.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej

               Celem Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej („porozumienie TRIPS”) jest między innymi określenie odpowiednich norm i zasad dotyczących dostępności, zakresu i wykorzystania praw własności intelektualnej związanych z handlem, skutecznych i odpowiednich środków ich egzekwowania oraz skutecznych i sprawnych procedur wielostronnego zapobiegania sporom między rządami i rozstrzygania tych sporów. Porozumienie TRIPS obejmuje następujące prawa własności intelektualnej: prawa autorskie i prawa pokrewne, znaki towarowe, oznaczenia geograficzne, w tym nazwy pochodzenia, wzory przemysłowe, patenty, w tym ochrona nowych odmian roślin, wzory masek układów scalonych i informacje niejawne. Porozumienie TRIPS weszło w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

               Unia Europejska jest stroną porozumienia TRIPS
                  1
               .

               2.2.Rada TRIPS

               Rada TRIPS nadzoruje funkcjonowanie porozumienia TRIPS. Podczas regularnych posiedzeń Rada TRIPS stanowi forum rozmów na temat handlowych aspektów ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej objętych porozumieniem TRIPS. Rada TRIPS działa zgodnie z ogólnymi wytycznymi Rady Generalnej WTO. Jest ona otwarta dla wszystkich członków WTO i obserwatorów zatwierdzonych przez członków. Rada TRIPS podejmuje decyzje w drodze konsensusu. Zgodnie z zasadą 33 regulaminu wewnętrznego Rady TRIPS
                  2
               , jeżeli Rada TRIPS nie może podjąć decyzji w drodze konsensusu, daną sprawę przekazuje się Radzie Generalnej w celu podjęcia decyzji. Zgodnie z art. IX Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu („porozumienie z Marrakeszu”) Unia Europejska, korzystając ze swego prawa głosu, ma liczbę głosów równą liczbie jej państw członkowskich będących członkami WTO.

               2.3.Planowany akt Rady TRIPS

               W dniach 8–9 czerwca 2021 r. podczas formalnego posiedzenia Rada TRIPS ma przyjąć decyzję w sprawie wniosku o przedłużenie okresu przejściowego w trybie art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS dla członków – krajów najmniej rozwiniętych na dzień 1 lipca 2021 r. („planowany akt”).

               Od wejścia w życie porozumienia z Marrakeszu w dniu 1 stycznia 1995 r. członkowie – kraje najmniej rozwinięte zostali zwolnieni z zobowiązań w ramach TRIPS innych niż zawarte w art. 3, 4 i 5 na okres dziesięciu lat w trybie art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS. Artykuł ten przewiduje również możliwość dalszego przedłużenia tego okresu na podstawie dobrze umotywowanego wniosku członka – kraju najmniej rozwiniętego. W latach 2005 i 2013, w następstwie wniosków złożonych przez członków – kraje najmniej rozwinięte, przedmiotowy okres zwolnienia został już dwukrotnie przedłużony, za drugim razem do dnia 1 lipca 2021 r.

               Czad, w imieniu grupy krajów najmniej rozwiniętych, złożył w dniu 1 października 2020 r. formalny wniosek
                  3
                o przedłużenie okresu przejściowego. Grupa krajów najmniej rozwiniętych zwróciła się o przedłużenie okresu przejściowego tak długo, jak członek pozostaje w kategorii krajów najmniej rozwiniętych, i na okres dwunastu lat od daty wejścia w życie decyzji Zgromadzenia Ogólnego ONZ o wykluczeniu członka z kategorii krajów najmniej rozwiniętych.

               Planowany akt będzie wiążący dla stron zgodnie z art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS, który stanowi: „Mając na uwadze szczególne potrzeby i wymagania, ograniczenia gospodarcze, administracyjne i finansowe, a także potrzebę elastyczności w zakresie tworzenia trwałej bazy technicznej, od Członków – krajów najmniej rozwiniętych nie będzie się wymagać stosowania postanowień niniejszego Porozumienia innych niż zawarte w artykułach 3, 4 i 5 przez okres 10 lat od daty wprowadzenia w myśl ustępu 1 artykułu 65. Rada TRIPS zgodzi się na przedłużenie tego okresu na podstawie dobrze umotywowanego wniosku Członka – kraju najmniej rozwiniętego”.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               W odpowiedzi na wniosek członków – krajów najmniej rozwiniętych Komisja zaleca Radzie Unii Europejskiej zajęcie następującego stanowiska Unii: od członków – krajów najmniej rozwiniętych nie należy wymagać stosowania postanowień porozumienia TRIPS innych niż zawarte w art. 3, 4 i 5 przez ograniczony okres nieprzekraczający 10 lat lub do dnia, w którym przestaną oni być krajami najmniej rozwiniętymi, w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.

               Przedłużenie okresu przejściowego bez ograniczeń czasowych, zgodnie z propozycją krajów najmniej rozwiniętych, nie byłoby jednak zgodne z celem polegającym na stopniowej integracji członków – krajów najmniej rozwiniętych jako członków wielostronnego systemu handlowego w międzynarodowym systemie własności intelektualnej na podstawie minimalnych wymogów określonych w porozumieniu TRIPS.

               Jeżeli członkowie WTO poprą przedłużenie okresu przejściowego w trybie art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS na czas nieokreślony, Unia nie powinna utrudniać osiągnięcia konsensusu.

               Pewien poziom ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej jest potrzebny również u członków – krajów najmniej rozwiniętych, ponieważ prawa własności intelektualnej są katalizatorem innowacji i istotnym narzędziem zrównoważonego rozwoju. Ochrona i egzekwowanie praw własności intelektualnej stanowią również zachętę dla posiadaczy technologii do promowania rozpowszechniania wiedzy i przyciągania inwestycji zagranicznych do członków – krajów najmniej rozwiniętych. Pewien poziom ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej u członków – krajów najmniej rozwiniętych stanowi również zachętę dla przedsiębiorstw z UE do przekazywania swoich nowych technologii członkom – krajom najmniej rozwiniętym bez obaw o kradzież własności intelektualnej lub inne nadużycia. Bezterminowe przedłużenie okresu przejściowego nie byłoby wystarczająco zachęcające dla członków – krajów najmniej rozwiniętych do podejmowania wysiłków w tym zakresie i mogłoby przynieść efekt przeciwny do zamierzonego dla ich konkurencyjności w systemie światowego handlu. Uzasadnione jest jednak kolejne przedłużenie okresu przejściowego na wdrożenie postanowień porozumienia TRIPS innych niż zawarte w art. 3, 4 i 5. Członkowie – kraje najmniej rozwinięte stanowią najbardziej podatny na zagrożenia segment międzynarodowej wspólnoty handlowej, charakteryzujący się takimi ograniczeniami jak niski dochód na mieszkańca, niski poziom rozwoju społecznego oraz gospodarcze i strukturalne utrudnienia wzrostu. Pandemia COVID-19 jeszcze bardziej nasiliła wyzwania, przed którymi stoją członkowie – kraje najmniej rozwinięte. W związku z tym członkowie – kraje najmniej rozwinięte muszą dysponować przestrzenią polityczną i elastycznością, aby sprostać swoim wyzwaniom rozwojowym i stworzyć trwałą bazę technologiczną.

               Ważne jest również dążenie do zagwarantowania, by żadne zmiany w przepisach ustawowych, wykonawczych i praktyce członków – krajów najmniej rozwiniętych wprowadzone w dodatkowym okresie przejściowym nie mogły powodować obniżenia poziomu zgodności z postanowieniami porozumienia TRIPS. Wymóg ten zachęciłby członków – kraje najmniej rozwinięte do stopniowego wdrażania niektórych postanowień porozumienia TRIPS i uniemożliwiłby obniżenie poziomu ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej. Wysiłki członków – krajów najmniej rozwiniętych na rzecz wdrożenia niektórych postanowień porozumienia TRIPS byłyby brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji w sprawie beneficjentów współpracy technicznej i finansowej przewidzianej w art. 67 porozumienia TRIPS w celu ułatwienia wdrożenia porozumienia TRIPS, z naciskiem na obszary, które są najbardziej użyteczne.

               Druga część wniosku członków – krajów najmniej rozwiniętych, tj. wniosek o zwolnienie na dodatkowy okres dwunastu lat od dnia, w którym członek – kraj najmniej rozwinięty przestaje należeć do kategorii krajów najmniej rozwiniętych, wydaje się wykraczać poza zakres art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS, ponieważ artykuł ten ma zastosowanie wyłącznie do przedłużenia okresu przejściowego na wdrożenie niektórych postanowień porozumienia TRIPS przez członków – kraje najmniej rozwinięte. Wniosek wydaje się być równoznaczny ze zwolnieniem z odnośnych postanowień porozumienia TRIPS, o czym Rada TRIPS nie może postanowić. W związku z tym nie można poprzeć wniosku o przyznanie zwolnienia dla krajów niebędących krajami najmniej rozwiniętymi w ramach decyzji Rady TRIPS w trybie art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS.

               Należy zauważyć, że wniosek o przyznanie zwolnienia na dodatkowy okres dwunastu lat od dnia, w którym członek – kraj najmniej rozwinięty przestaje należeć do kategorii krajów najmniej rozwiniętych, uwzględniono również w komunikacie
                  4
                w sprawie sprawnej transformacji krajów, które przestają należeć do kategorii krajów najmniej rozwiniętych, przedłożonym Radzie Generalnej przez misję Czadu w imieniu grupy krajów najmniej rozwiniętych w dniu 17 listopada 2020 r.; jest on obecnie przedmiotem dyskusji na forum Rady Generalnej.

               Przedmiotowa inicjatywa jest w pełni spójna z polityką UE. Podobne decyzje przyjęto już wcześniej. Unia Europejska poparła przedłużenie okresu przejściowego do dnia 1 lipca 2021 r., uzgodnione przez członków WTO w dniu 11 czerwca 2013 r. i dotyczące niestosowania przez członków – kraje najmniej rozwinięte postanowień porozumienia TRIPS innych niż zawarte w art. 3, 4 i 5
                  5
               .

               Członkom – krajom najmniej rozwiniętym przyznano również specjalne zwolnienie dotyczące wdrażania postanowień porozumienia TRIPS dotyczących produktów farmaceutycznych. Zwolnienie to miało początkowo wygasnąć w dniu 1 stycznia 2016 r. na podstawie Deklaracji z Ad-Dauhy w sprawie porozumienia TRIPS i zdrowia publicznego przyjętej w dniu 14 listopada 2001 r. W 2015 r. Bangladesz, w imieniu grupy krajów najmniej rozwiniętych, zwrócił się o zwolnienie członków – krajów najmniej rozwiniętych z zobowiązań wynikających z porozumienia TRIPS w odniesieniu do produktów farmaceutycznych tak długo, jak długo członkowie ci będą krajami najmniej rozwiniętymi. UE poparła ten wniosek grupy krajów najmniej rozwiniętych w świetle Deklaracji z Ad-Dauhy w sprawie porozumienia TRIPS i zdrowia publicznego oraz decyzji Rady Generalnej WTO z dnia 30 sierpnia 2003 r. w sprawie wykonania pkt 6 deklaracji z Ad-Dauhy. Ostatecznie okres zwolnienia został przedłużony do dnia 1 stycznia 2033 r. lub do dnia, w którym członek – kraj najmniej rozwinięty przestanie być krajem najmniej rozwiniętym, w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.

               Stanowisko UE w sprawie planowanego aktu jest w pełni spójne ze stanowiskiem UE w sprawie wdrożenia postanowień porozumienia TRIPS dotyczących produktów farmaceutycznych.

               4.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  6
               .

               4.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada TRIPS jest organem utworzonym na mocy porozumienia z Marrakeszu i porozumienia TRIPS, stanowiącego załącznik 1C do porozumienia z Marrakeszu.

               Akt, który Rada TRIPS ma przyjąć, jest aktem mającym skutki prawne. Zgodnie z art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.3.Materialna podstawa prawna

               4.3.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.3.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 ust. 4 TFUE.

               4.4.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0098 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej Światowej Organizacji Handlu

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu, wraz z porozumieniami zawartymi w załącznikach 1, 2 i 3 do tego porozumienia („porozumienie z Marrakeszu”), zostało zawarte przez Unię decyzją Rady 94/800/WE
                  7
                i weszło w życie w dniu 1 stycznia 1995 r.

               (2)Zgodnie z art. 66 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej („porozumienie TRIPS”), zawartego w załączniku 1C do porozumienia z Marrakeszu, Rada Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej Światowej Organizacji Handlu („Rada TRIPS”), na dobrze umotywowany wniosek członka – kraju najmniej rozwiniętego, godzi się na przedłużenie okresu przejściowego, podczas którego członkowie – kraje najmniej rozwinięte nie są zobowiązani do stosowania postanowień porozumienia TRIPS innych niż zawarte w art. 3, 4 i 5.

               (3)Obecny okres przejściowy, jak ustalono w decyzji Rady TRIPS z dnia 11 czerwca 2013 r.
                  8
               , ma zakończyć się dnia 1 lipca 2021 r.

               (4)W dniu 1 października 2020 r. Czad, w imieniu grupy krajów najmniej rozwiniętych, złożył formalny wniosek
                  9
                o przedłużenie okresu przejściowego.

               (5)Podczas formalnego posiedzenia w dniach 8 i 9 czerwca 2021 r. Rada TRIPS ma przyjąć decyzję w sprawie wniosku o przedłużenie okresu przejściowego w trybie art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS w odniesieniu do członków – krajów najmniej rozwiniętych („decyzja Rady TRIPS”).

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Rady TRIPS, gdyż decyzja Rady TRIPS będzie wiążąca dla Unii.

               (7)Członkowie – kraje najmniej rozwinięte stanowią najbardziej podatny na zagrożenia segment międzynarodowej wspólnoty handlowej i borykają się z ograniczeniami natury gospodarczej, finansowej i administracyjnej. Członkowie – kraje najmniej rozwinięte muszą dysponować przestrzenią polityczną i elastycznością, aby sprostać swoim wyzwaniom rozwojowym, oraz dodatkowym czasem na wdrożenie porozumienia TRIPS.

               (8)Pewien poziom ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej jest korzystny również dla członków – krajów najmniej rozwiniętych, ponieważ prawa własności intelektualnej są katalizatorem innowacji i istotnym narzędziem zrównoważonego rozwoju. Niektórzy członkowie – kraje najmniej rozwinięte podjęli już działania w celu wdrożenia porozumienia TRIPS i należy zachęcać ich, by nie obniżali istniejącego poziomu ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej.

               (9)Przedłużenie okresu przejściowego bez ograniczeń czasowych, zgodnie z propozycją grupy krajów najmniej rozwiniętych, spowolniłoby proces stopniowej integracji członków – krajów najmniej rozwiniętych jako członków wielostronnego systemu handlowego w międzynarodowym systemie własności intelektualnej na podstawie minimalnych wymogów określonych w porozumieniu TRIPS.

               (10)W związku z tym należy przedłużyć okres przejściowy na wdrożenie postanowień porozumienia TRIPS innych niż zawarte w art. 3, 4 i 5 przez członków – kraje najmniej rozwinięte o ograniczony okres nieprzekraczający dziesięciu lat.

               (11)Jeżeli członkowie Światowej Organizacji Handlu poprą przedłużenie okresu przejściowego w trybie art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS o dłuższy okres lub na czas nieokreślony, Unia nie powinna utrudniać osiągnięcia konsensusu.

               (12)Wniosek krajów najmniej rozwiniętych o zwolnienie na dodatkowy okres dwunastu lat od dnia, w którym członek – kraj najmniej rozwinięty przestaje należeć do kategorii krajów najmniej rozwiniętych, wydaje się wykraczać poza zakres art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS, ponieważ artykuł ten ma zastosowanie wyłącznie do przedłużenia okresu przejściowego na wdrożenie niektórych postanowień porozumienia TRIPS przez członków – kraje najmniej rozwinięte. W związku z tym nie należy popierać wniosku o przyznanie zwolnienia dla członków niebędących krajami najmniej rozwiniętymi w ramach decyzji Rady TRIPS w trybie art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Rady Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej Światowej Organizacji Handlu („Rada TRIPS”) podczas jej formalnego posiedzenia w dniach 8 i 9 czerwca 2021 r., jest następujące:

               a)Od członków – krajów najmniej rozwiniętych nie należy wymagać stosowania postanowień Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej („porozumienie TRIPS”) innych niż zawarte w art. 3, 4 i 5 przez ograniczony okres nieprzekraczający 10 lat lub do dnia, w którym przestaną oni być członkami – krajami najmniej rozwiniętymi, w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.

               b)Jeżeli członkowie Światowej Organizacji Handlu poprą przedłużenie okresu przejściowego w trybie art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS o dłuższy okres lub na czas nieokreślony, Unia nie powinna utrudniać osiągnięcia konsensusu.

               c)Członkowie – kraje najmniej rozwinięte powinni zapewnić, by żadne zmiany w ich przepisach ustawowych, wykonawczych i praktyce wprowadzone w dodatkowym okresie przejściowym nie powodowały obniżenia poziomu zgodności z postanowieniami porozumienia TRIPS. Jeżeli członkowie Światowej Organizacji Handlu nie poprą jednak nałożenia takiego zobowiązania na członków – kraje najmniej rozwinięte, Unia nie powinna utrudniać osiągnięcia konsensusu.

               d)Nie należy popierać wniosku członków – krajów najmniej rozwiniętych o przyznanie zwolnienia na dodatkowy okres dwunastu lat od dnia, w którym członek – kraj najmniej rozwinięty przestaje należeć do kategorii krajów najmniej rozwiniętych, ponieważ wniosek ten nie wchodzi w zakres art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1).

                     (2)

                        Regulamin wewnętrzny posiedzeń Rady TRIPS (28 września 1995 r.) – IP/C/1.

                     (3)

                        Dokument WTO IP/C/W/668.

                     (4)

                        WT/GC/W/807.

                     (5)

                        Dokument WTO IP/C/64.

                     (6)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (7)

                        Decyzja Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1).

                     (8)

                        IP/C/64.

                     (9)

                        Dokument WTO IP/C/W/668.