				|

		52013PC0860

			Wniosek DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Republice Tunezji /* COM/2013/0860 final - 2013/0416 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
·      Podstawa i cele wniosku
Na gospodarkę
Tunezji niekorzystnie wpłynęły niepokoje wewnętrzne, których kraj ten
doświadczył po rewolucji w 2011 r., brak stabilności w regionie (w
szczególności wojna w Libii) oraz pogorszenie sytuacji gospodarczej na świecie,
szczególnie w strefie euro, z którą Tunezja utrzymuje ścisłe relacje handlowe i
finansowe. W 2011 r. nastąpiła recesja gospodarcza, a pomimo umiarkowanej
poprawy koniunktury w 2012 r., przejawiającej się wzrostem bezpośrednich
inwestycji zagranicznych oraz ożywieniem działalności gospodarczej, w tym w
sektorze turystyki, sytuacja makroekonomiczna nadal jest bardzo niestabilna.
W szczególności sytuacja budżetowa i bilans uległy znacznemu pogorszeniu, co
doprowadziło do powstania istotnych potrzeb w zakresie finansowania.
Jednocześnie, po odsunięciu od władzy
prezydenta Ben Alego w dniu 14 stycznia 2011 r., Tunezja podejmuje ważne
działania w kierunku ustanowienia demokratycznych mechanizmów, takich jak
zorganizowanie wolnych wyborów i utworzenie Narodowego Zgromadzenia
Konstytucyjnego. Chociaż przemiany polityczne zachodzą nie bez trudności i
okresów destabilizacji, oczekuje się, że proces ten zakończy się uchwaleniem
nowej konstytucji i zorganizowaniem nowych wyborów w pierwszej połowie 2014 r.
W tym kontekście w
połowie kwietnia 2013 r. władze Tunezji osiągnęły ze służbami Międzynarodowego
Funduszu Walutowego (MFW) porozumienie w sprawie 24-miesięcznej promesy
kredytowej na kwotę 1,75 mld USD (400 % kwoty), którą Rada MFW zatwierdziła
w czerwcu. Celem promesy kredytowej jest udzielenie wsparcia rządowemu
programowi reform gospodarczych, ograniczenie podatności gospodarki na
zagrożenia i promowanie trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu
społecznemu.
W związku z
powyższym w dniu 28 sierpnia 2013 r. rząd Tunezji zwrócił się do UE o pomoc
makroekonomiczną w kwocie 500 mln EUR, z czego część w postaci dotacji
(zob. wniosek znajdujący się w załączniku). Niniejszym Komisja przedkłada
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek o przyznanie Republice Tunezyjskiej
pomocy makroekonomicznej w wysokości maksymalnie 250 mln EUR. Pomocy
zostanie udzielona w formie pożyczek średnioterminowych, bez elementu
dotacji, z uwagi na to, że Tunezja nie spełnia kryteriów kwalifikowalności do
skorzystania z dotacji w ramach operacji pomocy makrofinansowej.
Będąca przedmiotem
niniejszego wniosku pomoc makroekonomiczna umożliwiłaby Tunezji częściowe pokrycie
pozostającej do pokrycia luki w zakresie finansowania zewnętrznego w latach
2014-2015 w kontekście programu MFW, szacowanej na 3 mld USD. Pomoc ta
ograniczyłaby także zagrożenia dla gospodarki pod względem bilansu płatniczego
i sytuacji budżetowej w krótkim okresie, a jednocześnie wspierałaby program
dostosowań i reform uzgodniony z MFW i Bankiem Światowym, a także reformy
uzgodnione w ramach operacji wsparcia budżetowego UE, w szczególności umowę na
rzecz budowania państwowości, Programme d’Appui à la Relance (PAR),
finansowaną częściowo z unijnego programu wsparcia na rzecz partnerstwa, reform
i wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu (SPRING).
Proponowana pomoc
makrofinansowa jest zgodna z celami inicjatywy partnerskiej z Deauville grupy G8
oraz wytycznymi nowej europejskiej polityki sąsiedztwa. Byłaby ona sygnałem dla
innych państw w regionie, że w przypadku trudności gospodarczych UE jest gotowa
wspierać państwa, które jak Tunezja podjęły się przeprowadzania reform
politycznych.
W tym kontekście
Komisja uważa, że polityczne i ekonomiczne warunki dla przeprowadzenia operacji
pomocy makrofinansowej w proponowanej wysokości i charakterze są spełnione.
·      Kontekst ogólny
Po poważnej
recesji w 2011 r., kiedy to gospodarka tunezyjska skurczyła się o 1,9 % z
powodu niepokojów politycznych w kraju i konfliktu w Libii, w 2012 r. – pomimo
niekorzystnej sytuacji w kraju i za granicą – nastąpiło umiarkowane ożywienie:
szacuje się, że wzrost realnego PKB wyniósł 3,6 %, co było w
dużej mierze zasługą zwiększenia wpływów z turystyki i bezpośrednich inwestycji
zagranicznych. Pomimo obiecującego ożywienia w sektorze produkcji i turystyki w
pierwszej połowie 2013 r., utrzymujący się zastój polityczny, niższy od
oczekiwanego wzrost gospodarczy w UE (będącej głównym partnerem handlowym
Tunezji) i na rynkach wschodzących, a także słabe zbiory doprowadziły do spadku
działalności gospodarczej. MFW skorygował niedawno prognozę dotyczącą wzrostu
PKB w 2013 r. (z 4 % do 3 % PKB). Z uwagi na znaczne ryzyko nieosiągnięcia
zakładanego poziomu PKB wynikające z sytuacji politycznej w kraju również
prognoza dotycząca wzrostu PKB w 2014 r. została skorygowana w dół – z 4,5 % do
3,7 %.
Przy stopie
bezrobocia wynoszącej pod koniec czerwca 2013 r. 15,9 % w porównaniu z 13,5 %
przed rewolucją, największym problemem pozostaje bezrobocie, szczególnie
wysokie wśród młodych osób i kobiet. Od początku 2012 r. można było
zaobserwować presje inflacyjne, spowodowane w dużej mierze regulowanymi
cenami energii i podwyżką cen żywności. Jednak do września inflacja ponownie
spadła, osiągając 5,7 % (4,4 % w przypadku inflacji bazowej) i zgodnie z
oczekiwaniami ma się utrzymać na podobnym poziomie.
W 2011 r. i w
pierwszych miesiącach 2012 r. polityka pieniężna miała charakter
dostosowawczy, co było reakcją na znaczną lukę produktową i stosunkowo stabilną
inflację bazową. Niemniej jednak wraz ze wzrostem inflacji i dalszym
pogorszeniem bilansu płatniczego i sytuacji budżetowej bank centralny Tunezji
(CBT) podjął środki służące zaostrzeniu warunków kredytowania, podnosząc
referencyjną stopę procentową o 50 punktów bazowych od sierpnia 2012 r. (do 4
%).
Jeśli chodzi o finanse
publiczne, w programie MFW przewidziano na 2013 r. umiarkowaną korektę
budżetową, przy czym deficyt budżetowy ma wzrosnąć do 7,3 % PKB,
odzwierciedlając zasadniczo koszty planowanego dokapitalizowania banków i uregulowanie
zaległych płatności. Obecny rozwój sytuacji sugeruje jednak, że z uwagi na
niepodjęcie nowych środków ustalone na 2013 r. cele budżetowe nie zostaną
zrealizowane (według obecnych szacunków deficyt wyniesie 8,4 % PKB, jeżeli nie
podjęte zostaną środki naprawcze). Szacuje się, że pogorszenie sytuacji
budżetowej w 2013 r. zostanie częściowo skompensowane – podobnie jak w ubiegłym
roku – niższym poziomem realizacji inwestycji publicznych.
W odniesieniu do
roku 2014 MFW wzywa do przeprowadzenia dodatkowej korekty budżetowej na
poziomie około 2 punktów procentowych w celu osiągnięcia docelowego poziomu
deficytu wynoszącego 6,4 % PKB. Działania naprawcze powinny obejmować
dostosowanie cen energii przy jednoczesnym stworzeniu lepiej ukierunkowanej
siatki bezpieczeństwa socjalnego, zwiększenie kontroli nad płacami w sektorze
publicznym (stanowiących około 13 % PKB i 60 % dochodów), podwyżki akcyzy i
środki służące zwiększeniu efektywności wydatków publicznych. Potrzeby sektora
finansowego w zakresie dokapitalizowania również powinny zostać odpowiednio
uwzględnione w przepisach.
Dług
sektora instytucji rządowych i samorządowych utrzymywał się w 2012 r. na
poziomie 44 % PKB, ale pod koniec bieżącego roku ma nieznacznie wzrosnąć do 45,3
% PKB, by w 2014 r. osiągnąć najwyższy poziom – 49,5 % PKB. Obsługa długu
wynosi 6 % łącznych wydatków budżetowych, a więc nie obciąża nadmiernie
budżetu.
Ożywienie wzrostu
gospodarczego w 2012 r. pomimo słabego popytu światowego (w szczególności w UE)
oraz utrzymujące się na wysokim poziomie ceny przyczyniły się do powiększenia deficytu
na rachunku obrotów bieżących do 8,1 % PKB. W 2013 r. deficyt jeszcze się
pogłębił i według ostatnich prognoz ma wynieść około 8,3 % PKB w porównaniu z
poziomem 7,5 % PKB przewidzianym w programie MFW. Ponadto dotychczasowa wartość
bezpośrednich inwestycji zagranicznych w 2013 r. jest około 40 % poniżej
wartości pierwotnie zakładanej w programie MFW. Oficjalna pomoc jest wypłacana
w kwotach znacznie niższych od przewidzianych. W związku z powyższym niedoborem
finansowania i wyższym od planowanego deficytem na rachunku obrotów bieżących w
2013 r. Tunezja ma do czynienia ze znaczną luką w bilansie płatniczym
(wynoszącą około 750 mln USD), mimo iż ewentualna pożyczka Kataru może
pomóc w jej ograniczeniu. MFW oczekuje, że niedobór ten zostanie pokryty
poprzez obniżenie – o 600 mln USD – rezerw walutowych w porównaniu z wartością
docelową pierwotnie zakładaną w programie i dalszemu ograniczeniu inwestycji
publicznych (w których duży udział ma import).
Po odnotowaniu w 2012
r. nieznacznego wzrostu oficjalnych rezerw walutowych, na początku 2013 r. zaczęły
one gwałtownie spadać. Do końca października 2013 r. wartość rezerw wyniosła 6,9 mld
USD, stanowiąc pokrycie na jedynie 104 dni importu. Do końca 2013 r. wartość rezerw
ma wynieść 7,5 mld USD, co stanowi spadek o 1,1 mld USD w 2013 r. w porównaniu
z pierwotnie zakładanym na bieżący rok wzrostem o 400 mln USD. Od wybuchu
rewolucji nastąpiła dewaluacja dinara w ujęciu nominalnym o około 12 % i o
około 6 % od początku 2013 r.
Kryzys w 2011 r. odcisnął piętno na wielu
głównych bankach, szczególnie państwowych, które w większym stopniu odczuły
skutki znacznego osłabienia sektora turystyki. W związku z tym w 2012 r. bank
centralny Tunezji przekazał bankom komercyjnym znaczne środki na zaspokojenie
ich potrzeb w zakresie refinansowania, jednak rozpoczęto już stopniowe
anulowanie zastrzyków kapitałowych. W ramach programu uzgodnionego z MFW władze
zamierzają dokapitalizować i poddać restrukturyzacji banki, które odczuły skutki
kryzysu.
Poza potrzebą restrukturyzacji i wzmocnienia
systemu bankowego, do innych kluczowych wyzwań w zakresie reform strukturalnych
należą: redukcja bezrobocia przy jednoczesnym zwiększeniu uczestnictwa w rynku
pracy (w szczególności kobiet), ograniczenie różnic w płacach i dysproporcji
między regionami, zmniejszenie nadmiernego uzależnienia od umiejscowionego na
wybrzeżu przemysłu eksportowego o niskiej wartości dodanej oraz reforma
niewydajnego systemu subwencjonowania cen przy jednoczesnym wzmocnieniu siatki
bezpieczeństwa socjalnego.
W dniu 7 czerwca 2013 r. Rada MFW
zatwierdziła, jak podano, dwuletnią promesę kredytową o wartości 1,75 mld USD (400
% kwoty tunezyjskiej). Do głównych celów programu MFW należą: (i) utrzymanie
stabilności makroekonomicznej, częściowo dzięki przeprowadzeniu reform
strukturalnych i dokapitalizowaniu wybranych banków; (ii) wspieranie
wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu; (iii) ograniczenie podatności na
zagrożenia zewnętrzne; oraz (iv) zwiększenie zaufania inwestorów i darczyńców.
Według
zaktualizowanych prognoz w latach 2014–2015 w Tunezji zaistnieją znaczne
potrzeby w odniesieniu do bilansu płatniczego, przy czym szacuje się, że
pozostająca do pokrycia luka w zakresie finansowania zewnętrznego wyniesie
łącznie 4,4 mld USD. Tę pozostającą do pokrycia lukę w zakresie
finansowania zewnętrznego można zasadniczo przypisać dwóm czynnikom:
utrzymującemu się na wysokim poziomie deficytowi na rachunku obrotów bieżących
i potrzebie zgromadzenia rezerw walutowych w latach 2014–2015. Po odliczeniu
wypłat środków w ramach promesy kredytowej i pożyczki w ramach polityki rozwoju
Banku Światowego, pozostająca do pokrycia luka w zakresie finansowania
zewnętrznego Tunezji wyniesie w tym okresie 3 mld USD. Będąca przedmiotem
niniejszego wniosku unijna pomoc makrofinansowa pozwoliłaby na pokrycie około 10,8
% pozostającej do pokrycia luki w zakresie finansowania zewnętrznego w latach 2014–2015.
·      Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek
Brak
·      Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii
UE dąży do stworzenia
bliskich stosunków z Tunezją oraz wspierania reform gospodarczych i
politycznych w tym kraju. W 1995 r. jako pierwsze państwo z regionu
południowego Morza Śródziemnego Tunezja podpisała układ o stowarzyszeniu z UE.
Układ ten nadal stanowi podstawę prawną dla współpracy dwustronnej. Stosunki
dwustronne uległy dalszemu wzmocnieniu w ramach realizowanej przez Unię
europejskiej polityki sąsiedztwa, w tym poprzez przyjęcie pięcioletnich planów
działania w ramach tej polityki (z których ostatni obejmuje lata 2013–2017),
wyznaczających strategiczne cele tej współpracy. Tunezja jest również członkiem
Unii dla Śródziemnomorza. Relacje gospodarcze z UE mają duże znaczenie. UE jest
głównym partnerem handlowym Tunezji. W 2012 r. z UE pochodziło 59,3 % produktów
importowanych przez Tunezję, natomiast do UE trafiło 68,1 % produktów eksportowanych
przez ten kraj. Tunezja wykazuje również dużą zależność od UE w zakresie
bezpośrednich inwestycji zagranicznych i innych przepływów finansowych,
przekazów pieniężnych i wpływów z turystyki. W 2008 r. Tunezja zakończyła
proces znoszenia ceł na wyroby przemysłowe, stając się pierwszym krajem
śródziemnomorskim, który zawarł umowę o wolnym handlu z UE. UE zaproponowała
Tunezji podjęcie negocjacji dotyczących pogłębionej i kompleksowej umowy o
wolnym handlu, która pozwoliłaby uzyskać Tunezji pełny dostęp do unijnego rynku
wewnętrznego, ale negocjacje jeszcze się nie rozpoczęły.
Unijna pomoc
makrofinansowa stanowiłaby uzupełnienie łącznej kwoty dotacji w wysokości 445
mln EUR uruchomionych w ramach ENPI i programu SPRING, a w szczególności
warunków przewidzianych w ramach pakietu PAR III, w którym uczestniczy UE. Z
uwagi na to, że programy te się uzupełniają, ich realizacja będzie podlegać ścisłej
koordynacji. Planowana pomoc makrofinansowa zostanie przeznaczona na wsparcie
bilansu płatniczego w krótkim okresie, natomiast umowa na rzecz budowania
państwowości wesprze proces przemian demokratycznych dzięki środkom dotyczącym
zarządzania gospodarką i polityką. Wspierając przyjęcie przez władze Tunezji
odpowiednich ram polityki makroekonomicznej i reform strukturalnych, unijna
pomoc makrofinansowa zwiększy wartość dodaną i efektywność zaangażowania UE za
pośrednictwem innych instrumentów finansowych. Ponadto pomoc ta stanowiłaby
uzupełnienie zasobów udostępnionych przez międzynarodowe instytucje finansowe,
darczyńców dwustronnych i pozostałe instytucje finansowe z UE, przyczyniając
się w ten sposób do ogólnej skuteczności pakietu wsparcia finansowego
uzgodnionego przez międzynarodową społeczność darczyńców w następstwie kryzysu.
Podsumowując, mimo iż
droga Tunezji do pełnej demokracji nie jest pozbawiona trudności, a znaczna
niepewność nie została wyeliminowana, kraj ten podjął znaczące działania pod
względem reform politycznych mających na celu wzmocnienie demokratycznych
mechanizmów i instytucji, w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego,
praworządności i poszanowania praw człowieka. Tunezja zajmuje się również
opracowywaniem programu reform gospodarczych, którego celem jest stworzenie
fundamentów dla modelu zrównoważonego, sprawiedliwego wzrostu, pozwalającego na
tworzenie nowych miejsc pracy.
Wniosek dotyczący
pomocy makrofinansowej jest spójny ze zobowiązaniem UE do wspierania przemian
gospodarczych i politycznych w Tunezji. Jest również zgodny z brzmieniem dwóch
decyzji w sprawie pomocy makrofinansowej dla Republiki Kirgiskiej oraz
Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego[1].
W szczególności, jak bardziej szczegółowo wyjaśniono w dokumencie roboczym
służb Komisji uzupełniającym niniejszy wniosek Komisji, wniosek ten spełnia
następujące wymogi dotyczące udzielanej pomocy makrofinansowej: wyjątkowy i
uzupełniający charakter, uzależnienie od spełnienia określonych warunków – w
tym: politycznych – oraz dyscyplina finansowa.
W trakcie realizacji
operacji pomocy makrofinansowej Komisja będzie nadal monitorować i oceniać
spełnianie tych kryteriów. Jeśli chodzi o spełnianie politycznych warunków
wstępnych służby Komisji będą ściśle współpracować z Europejską Służbą Działań
Zewnętrznych.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
·      Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Pomoc makrofinansowa stanowi integralną część
międzynarodowego wsparcia dla programu stabilizacji gospodarczej Tunezji.
Przygotowując niniejszy wniosek w sprawie pomocy makrofinansowej, służby
Komisji kontaktowały się z Międzynarodowym Funduszem Walutowym i Bankiem
Światowym, które wprowadziły już istotne programy finansowania. Komisja
utrzymywała również regularne kontakty z władzami Tunezji.
·      Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
Przy wsparciu ekspertów zewnętrznych Komisja
przeprowadzi w grudniu 2013 r. ocenę operacyjną jakości i wiarygodności
publicznego obiegu środków finansowych oraz procedur administracyjnych w
Tunezji.
·      Ocena skutków
Pomoc makrofinansowa i powiązany z nią program
dostosowań i reform gospodarczych przyczynią się w krótkim okresie do
częściowego zaspokojenia potrzeb finansowych Tunezji, wspierając jednocześnie
realizację działań politycznych służących poprawie sytuacji bilansu płatniczego
i finansów publicznych oraz wzmocnieniu trwałego wzrostu gospodarczego, jak
uzgodniono z MFW. Przyczyni się to przede wszystkim do: zwiększenia
skuteczności i przejrzystości zarządzania finansami publicznymi; wspierania
reform fiskalnych zmierzających do zwiększenia poboru podatków i poprawy
progresywności systemu podatkowego; wspierania podjętych już wysiłków na rzecz
wzmocnienia siatki bezpieczeństwa socjalnego; promowania reform rynku pracy (w
celu ograniczenia bezrobocia i podniesienia współczynników aktywności
zawodowej, szczególnie wśród kobiet); a także do ułatwienia przyjmowania
środków mających na celu ulepszenie ram prawnych dla handlu i inwestycji.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
·      Krótki opis proponowanych działań
Unia Europejska udostępni Tunezji pomoc
makrofinansową w łącznej maksymalnej kwocie 250 mln EUR, udzieloną w formie
pożyczki średnioterminowej. Cele pomocy są następujące: (i) udział w pokryciu
pozostających do zaspokojenia potrzeb Tunezji w zakresie finansowania
zewnętrznego w latach 2014–2015, ustalonych przez Komisję w oparciu o szacunki
Międzynarodowego Funduszu Walutowego; (ii) wsparcie wysiłków na rzecz
konsolidacji budżetowej oraz zewnętrznej stabilizacji w ramach programu
Międzynarodowego Funduszu Walutowego; (iii) ułatwienie i wsparcie wysiłków
władz Tunezji na rzecz wdrożenia środków określonych na mocy planu działania
UE-Tunezja w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa oraz (iv) wsparcie
wysiłków na rzecz reform strukturalnych mających na celu poprawę ogólnego
zarządzania makroekonomicznego, wzmocnienie zarządzania gospodarczego i
zwiększenie przejrzystości oraz poprawę warunków sprzyjających zrównoważonemu
wzrostowi.
Pomoc ma zostać wypłacona w trzech transzach.
Pierwsza transza (90 mln EUR) ma zostać wypłacona w połowie 2014 r. Wypłata
drugiej transzy (80 mln EUR), uzależniona od spełnienia szeregu warunków
dotyczących polityki, mogłaby nastąpić pod koniec 2014 r. Trzecia i ostatnia
transza (80 mln EUR) mogłaby zostać udostępniona – pod warunkiem spełnienia
warunków dotyczących polityki – w pierwszej połowie 2015 r. Pomocą będzie
zarządzać Komisja. Obowiązują szczegółowe przepisy dotyczące zapobiegania
nadużyciom finansowym oraz innym nieprawidłowościom, zgodne z rozporządzeniem finansowym.

Jak zwykle w przypadku instrumentu pomocy
makrofinansowej wypłaty środków byłyby uzależnione od pozytywnych wyników
przeglądów programu dokonywanych w ramach porozumienia finansowego z MFW
(promesa kredytowa). Ponadto Komisja i władze Tunezji uzgodnią w formie
protokołu ustaleń konkretne środki na rzecz reform strukturalnych. Według
Komisji do priorytetowych reform należą: reformy strukturalne mające na celu
poprawę ogólnego zarządzania makroekonomicznego i warunków trwałego wzrostu
gospodarczego (np. w zakresie przejrzystości i skuteczności zarządzania
finansami publicznymi; reformy polityki budżetowej; reformy służące wzmocnieniu
siatki bezpieczeństwa socjalnego; reformy rynku pracy; a także reformy służące
udoskonaleniu ram prawnych dla handlu i inwestycji.
Decyzja o wypłacie całej pomocy
makrofinansowej w postaci pożyczek jest uzasadniona stopniem rozwoju Tunezji
(mierzonym poziomem dochodu na mieszkańca) i wskaźnikami zadłużenia. Jest
również zgodna z traktowaniem Tunezji przez Bank Światowy i MFW. Tunezja nie
kwalifikuje się do otrzymania finansowania z Międzynarodowego Stowarzyszenia
Rozwoju lub z funduszu powierniczego MFW na rzecz redukcji ubóstwa i wspierania
rozwoju (Poverty Reduction and Growth Trust Fund).
·      Podstawa prawna
Podstawę
prawną niniejszego wniosku stanowi art. 212 TFUE.
·      Zasada pomocniczości
Zasada pomocniczości ma zastosowanie, gdyż cel
przywrócenia krótkoterminowej stabilności makroekonomicznej w Tunezji nie może
zostać tak skutecznie osiągnięty przez poszczególne państwa członkowskie jak
przez Unię Europejską. Głównymi przyczynami są ograniczenia budżetowe na
szczeblu krajowym oraz konieczność ścisłej koordynacji między darczyńcami celem
zmaksymalizowania zakresu i skuteczności pomocy.
·      Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności: ogranicza się on do minimum koniecznego do osiągnięcia celu
krótkoterminowej stabilności makroekonomicznej i nie wykracza poza to, co
niezbędne do osiągnięcia tego celu.
Zgodnie z ustaleniami Komisji w oparciu o
szacunki MFW w kontekście promesy kredytowej, kwota pomocy odpowiada 10,8 %
pozostającej do pokrycia luki w zakresie finansowania zewnętrznego Tunezji w
latach 2014–2015. Biorąc pod uwagę wielkość pomocy dla Tunezji zadeklarowanej
przez innych dwustronnych i wielostronnych darczyńców i wierzycieli, uznaje
się, że jest to odpowiedni poziom finansowania ze strony UE.
·      Wybór instrumentów
Pomoc na finansowanie projektów lub pomoc
techniczna nie byłyby odpowiednim lub wystarczającym narzędziem realizacji
zakładanych celów makroekonomicznych. Główna wartość dodana pomocy
makrofinansowej w porównaniu z innymi instrumentami UE polegałaby na
złagodzeniu ograniczeń w zakresie finansowania zewnętrznego oraz wsparciu
budowy stabilnych ram makroekonomicznych, w tym poprzez przyczynienie się do
zrównoważenia bilansu płatniczego i budżetu, oraz właściwych warunków ramowych
dla reform strukturalnych. Poprzez pomoc w ustanowieniu właściwych ogólnych ram
dla polityki makroekonomicznej i strukturalnej, pomoc makrofinansowa może zwiększyć
skuteczność działań finansowanych w Tunezji w ramach innych, bardziej
ukierunkowanych instrumentów finansowych UE.
Proponowany program wzmocni zaangażowanie
rządu na rzecz reform oraz jego aspiracje związane z zacieśnieniem stosunków z
UE. Wynik ten zostanie osiągnięty, między innymi, poprzez odpowiednie warunki
uzależniające wypłatę pomocy. W szerszym kontekście program będzie sygnałem dla
innych państw w regionie, że w przypadku trudności gospodarczych UE jest gotowa
wspierać państwa, które wyraźnie rozpoczęły proces reform politycznych.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Planowana
pomoc zostanie udzielona w formie pożyczki i powinna być finansowana poprzez
operację zaciągnięcia pożyczki, którą Komisja przeprowadzi w imieniu UE. Koszty
budżetowe pomocy będą odpowiadały kwocie zasilającej – w wysokości 9 %
wypłaconych w ramach pożyczki kwot – fundusz gwarancyjny dla zewnętrznych
operacji udzielania pożyczek przez UE z pozycji budżetowej 01 03 06
(„finansowanie Funduszu Gwarancyjnego”)[2]. Zakładając, że pierwsza i druga wypłata
pożyczki nastąpi w 2014 r. w łącznej kwocie 170 mln EUR, trzecia – w 2015 r. w
kwocie 80 mln EUR, zgodnie z zasadami regulującymi mechanizm Funduszu
Gwarancyjnego zasilanie funduszu będzie następować z budżetów na lata 2016 i 2017.
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
·      Klauzula przeglądu/rewizji/wygaśnięcia
Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia.
Proponowana pomoc makrofinansowa udostępniana jest na dwuipółroczny okres,
rozpoczynający się pierwszego dnia po wejściu w życie protokołu ustaleń.
2013/0416 (COD)
Wniosek
DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej
Republice Tunezji
PARLAMENT
EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212,
uwzględniając wniosek
Komisji Europejskiej[3],

po przekazaniu
projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze
zwykłą procedurą ustawodawczą[4],
a także mając na
uwadze, co następuje:
(1)       Stosunki między Unią
Europejską (zwaną dalej „Unią”) a Republiką Tunezji (zwaną dalej „Tunezją”)
rozwijają się w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS).
Eurośródziemnomorski układ o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej
państwami członkowskimi, z jednej strony, a Tunezją, z drugiej strony, wszedł w
życie w dniu 1 marca 1998 r. Na mocy tego układu w 2008 r. Tunezja zakończyła
proces znoszenia ceł na wyroby przemysłowe, stając się pierwszym krajem
śródziemnomorskim, który zawarł umowę o wolnym handlu z Unią. Dwustronny dialog
polityczny i współpraca gospodarcza są obecnie prowadzone w ramach planów
działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, z których ostatni,
obejmujący lata 2013–2017, jest obecnie przedmiotem dyskusji.
(2)       Na gospodarce Tunezji silnie
odbił się rozwój sytuacji w kraju związany z wydarzeniami, jakie miały miejsce
w południowym regionie Morza Śródziemnego od końca 2010 r., znanymi jako
„arabska wiosna” i niepokoje w regionie, które wystąpiły w jej wyniku, szczególnie
w sąsiedniej Libii. Wydarzenia te, jak również pogorszenie sytuacji
gospodarczej na świecie, a w szczególności recesja w strefie euro (głównym
partnerze handlowym i finansowym Tunezji) wywarły bardzo niekorzystny wypływ na
tunezyjską gospodarkę, prowadząc do spadku tempa wzrostu gospodarczego i
znacznych luk w finansowaniu zewnętrznym oraz do znacznej luki budżetowej.
(3)       Po odsunięciu od władzy
prezydenta Ben Alego w dniu 14 stycznia 2011 r., w dniu 23 października 2011 r.
odbyły się pierwsze wolne i demokratyczne wybory Tunezji. Wtedy również
utworzono Narodowe Zgromadzenie Konstytucyjne, i mimo iż przemiany polityczne
zachodzą nie bez trudności, główne siły polityczne w kraju podejmują wspólnie
wysiłki na rzecz przeprowadzenia reform służących stworzeniu w pełni
rozwiniętego systemu demokratycznego.
(4)       Od rozpoczęcia arabskiej
wiosny Unia wielokrotnie deklarowała swoje zobowiązanie do wspierania Tunezji w
jej reformach gospodarczych i politycznych. Zobowiązanie to zostało
potwierdzone w konkluzjach posiedzenia Rady Stowarzyszenia między Unią i
Tunezją w listopadzie 2012 r. Finansowe wsparcie ze strony Unii na rzecz
procesu reform w Tunezji jest spójne z polityką Unii wobec krajów południowego
regionu Morza Śródziemnego, określoną w kontekście europejskiej
polityki sąsiedztwa.
(5)       Unijna pomoc makrofinansowa
powinna stanowić instrument finansowy stosowany w sytuacjach wyjątkowych,
mający formę niewiązanego i nieukierunkowanego wsparcia bilansu płatniczego,
służący przywróceniu trwałego finansowania zewnętrznego beneficjenta; pomoc ta
powinna także stanowić podstawę realizacji programu dotyczącego polityki
obejmującego solidne środki dostosowawcze i środki w zakresie reformy
strukturalnej zmierzające do poprawy pozycji bilansu płatniczego, szczególnie w
okresie trwania programu, i do umocnienia wdrażania odpowiednich porozumień i
programów z Unią.
(6)       W kwietniu 2013 r. władze
Tunezji oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) uzgodniły trzyletnią umowę
promesy kredytowej („program MFW”) o wartości 1,150 mln SDR (specjalnych praw
ciągnienia) w celu wsparcia tunezyjskiego programu dostosowań i reform
gospodarczych. Cele programu MFW są zgodne z celem unijnej pomocy
makrofinansowej, który zakłada złagodzenie krótkoterminowych trudności
dotyczących bilansu płatniczego, oraz z realizacją solidnych środków
dostosowawczych zgodnie z celem unijnej pomocy makrofinansowej.
(7)       Unia udostępniła 290 mln EUR
w formie dotacji na lata 2011–2013 w ramach programu regularnej współpracy w
celu wsparcia programu reform politycznych i gospodarczych w Tunezji. Ponadto w
latach 2011–2013 Tunezji przyznano 155 mln EUR w ramach programu wsparcia na
rzecz partnerstwa, reform i wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu
społecznemu (SPRING).
(8)       W sierpniu 2013 r., w związku
z pogarszającą się sytuacją gospodarczą i prognozami gospodarczymi, Tunezja
wystąpiła do Unii z wnioskiem o udzielenie pomocy makrofinansowej.
(9)       Biorąc pod uwagę, że Tunezja
jest objęta europejską polityką sąsiedztwa, powinna zostać uznana za kraj
kwalifikujący się do otrzymania unijnej pomocy makrofinansowej.
(10)     Biorąc pod uwagę fakt, że w
bilansie płatniczym Tunezji utrzymuje się znaczna pozostająca do pokrycia luka
w finansowaniu zewnętrznym przekraczająca zasoby udostępnione przez MFW i inne
instytucje wielostronne, unijna pomoc makrofinansowa, która ma zostać udzielona
Tunezji („unijna pomoc makrofinansowa”), jest w obecnych nadzwyczajnych
okolicznościach uważana za właściwą odpowiedź na wniosek tego państwa o
wsparcie stabilizacji gospodarczej w powiązaniu z programem MFW. Unijna pomoc
makrofinansowa stanowiłaby wsparcie dla stabilizacji gospodarczej oraz dla
programu reform strukturalnych Tunezji, uzupełniając środki udostępnione w
ramach porozumienia finansowego z MFW.
(11)     Celem unijnej pomocy
makrofinansowej powinno być wspieranie przywrócenia Tunezji trwałego finansowania
zewnętrznego, a tym samym wsparcie jej gospodarczego i społecznego rozwoju.
(12)     Ustalanie kwoty unijnej pomocy
makrofinansowej opiera się na kompleksowej ocenie ilościowej pozostających do
zaspokojenia potrzeb Tunezji w zakresie finansowania zewnętrznego oraz
uwzględnia zdolność tego państwa do finansowania się z własnych zasobów, w
szczególności z rezerw walutowych, którymi dysponuje. Unijna pomoc
makrofinansowa powinna uzupełniać programy i zasoby udostępniane przez MFW i
Bank Światowy. Przy ustalaniu kwoty udzielanej pomocy uwzględnia się również
spodziewane wkłady finansowe ze strony darczyńców będących podmiotami
wielostronnymi oraz potrzebę zapewnienia sprawiedliwego podziału obciążeń
między Unią a innymi darczyńcami, a także wcześniej uruchomione środki w
Tunezji w ramach innych unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego oraz
wartość dodaną ogólnego zaangażowania Unii.
(13)     Komisja powinna zapewnić
zgodność prawną i merytoryczną unijnej pomocy makrofinansowej z głównymi
zasadami, celami i środkami podejmowanymi w różnych obszarach działań
zewnętrznych oraz z innymi stosownymi politykami Unii.
(14)     Unijna pomoc makrofinansowa
powinna wspierać politykę zewnętrzną Unii dotyczącą Tunezji. Służby Komisji i
Europejska Służba Działań Zewnętrznych powinny ściśle współpracować przez cały
okres udzielania pomocy makrofinansowej w celu koordynowania zewnętrznej
polityki Unii i zapewnienia spójności tej polityki.
(15)     Unijna pomoc makrofinansowa
powinna wspierać zaangażowanie Tunezji w przestrzeganie wartości podzielanych
przez to państwo i Unię, w tym demokracji, praworządności, dobrych rządów,
poszanowania praw człowieka, zrównoważonego rozwoju i ograniczania ubóstwa, a
także jej zaangażowanie w przestrzeganie zasady otwartego, opartego na zasadach
i uczciwego handlu.
(16)     Warunkiem wstępnym przyznania
unijnej pomocy makrofinansowej powinno być respektowanie przez Tunezję
skutecznych mechanizmów demokratycznych, w tym wielopartyjnego systemu
parlamentarnego i praworządności oraz gwarantowanie poszanowania praw
człowieka. Ponadto cele szczególne unijnej pomocy makrofinansowej powinny
polegać na zwiększeniu skuteczności, przejrzystości i odpowiedzialności organów
odpowiedzialnych za zarządzanie finansami publicznymi w Tunezji i wspieraniu
reform strukturalnych mających na celu wsparcie trwałego i sprzyjającego
włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego, tworzenie miejsc pracy i
konsolidację budżetową. Komisja powinna regularnie monitorować zarówno
spełnienie warunków wstępnych, jak i realizację tych celów.
(17)     W celu zapewnienia skutecznej
ochrony interesów finansowych Unii, powiązanych z unijną pomocą makrofinansową,
Tunezja powinna podjąć odpowiednie środki w zakresie zapobiegania nadużyciom
finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom związanym z tą pomocą
oraz w zakresie zwalczania tych zjawisk. Należy również zapewnić kontrole
przeprowadzane przez Komisję i kontrole przeprowadzane przez Trybunał
Obrachunkowy.
(18)     Przekazanie unijnej pomocy
makrofinansowej nie narusza uprawnień Parlamentu Europejskiego i Rady.
(19)     Kwoty przeznaczone na pomoc
makrofinansową powinny odpowiadać środkom budżetowym przewidzianym w
wieloletnich ramach finansowych.
(20)     Unijną pomocą makrofinansową
powinna zarządzać Komisja. Aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
możliwość śledzenia wykonania niniejszej decyzji, Komisja powinna regularnie
informować wspomniane instytucje o rozwoju sytuacji w związku z pomocą i
udostępniać im odpowiednie dokumenty.
(21)     W celu zapewnienia jednolitych
warunków wykonywania niniejszej decyzji należy powierzyć Komisji uprawnienia
wykonawcze. Uprawnienia te należy wykonywać zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011
Parlamentu Europejskiego i Rady[5].
(22)     Unijna pomoc makrofinansowa
powinna podlegać warunkom dotyczącym polityki gospodarczej, które mają zostać
określone w protokole ustaleń. W celu zapewnienia jednolitych warunków
wykonywania i ze względu na efektywność Komisja powinna być uprawniona do
negocjowania tych warunków z władzami Tunezji pod nadzorem komitetu przedstawicieli
państw członkowskich zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011. Na mocy tego
rozporządzenia procedura doradcza powinna, co do zasady, mieć zastosowanie we
wszystkich przypadkach innych niż te określone we wspomnianym rozporządzeniu.
Mając na uwadze potencjalnie duży wpływ pomocy w kwocie większej niż 90 mln
EUR, w odniesieniu do takich operacji należy stosować procedurę sprawdzającą.
Mając na uwadze kwotę unijnej pomocy makrofinansowej dla Tunezji, w odniesieniu
do przyjęcia protokołu ustaleń oraz do obniżenia, zawieszania lub anulowania
pomocy zastosowanie powinna mieć procedura sprawdzająca,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.           Unia udostępnia Tunezji pomoc
makrofinansową (zwaną dalej „unijną pomocą makrofinansową”) w maksymalnej
kwocie 250 mln EUR w celu wsparcia stabilizacji gospodarczej i reform
gospodarczych w Tunezji. Pomoc przyczynia się do pokrycia potrzeb Tunezji w
zakresie bilansu płatniczego określonych w aktualnym programie MFW.
2.           Pełna kwota unijnej pomocy
makrofinansowej jest udostępniona Tunezji w formie pożyczek. Komisja jest
upoważniona do pożyczenia w imieniu Unii niezbędnych środków na rynkach
kapitałowych lub od instytucji finansowych i ich dalszego pożyczenia Tunezji.
Maksymalny termin wymagalności pożyczek wynosi 15 lat.
3.           Udostępnianiem unijnej pomocy
finansowej zarządza Komisja, w sposób spójny z umowami lub ustaleniami
zawartymi między MFW a Tunezją oraz z głównymi zasadami i celami reform
gospodarczych określonymi w układzie o stowarzyszeniu między UE a Tunezją oraz
planie działania UE-Tunezja na lata 2013–2017 uzgodnionym w ramach europejskiej
polityki sąsiedztwa. Komisja regularnie informuje Parlament Europejski i Radę o
rozwoju sytuacji w zakresie unijnej pomocy makrofinansowej, w tym o jej
wypłacie, a także w stosownym terminie przekazuje tym instytucjom odpowiednie
dokumenty.
4.           Unijna pomoc makrofinansowa
udostępniana jest na okres dwóch i pół roku, począwszy od pierwszego dnia po
wejściu w życie protokołu ustaleń, o którym mowa w art. 3 ust. 1.
5.           W sytuacji gdy potrzeby
finansowe Tunezji znacznie się zmniejszą w okresie wypłacania unijnej pomocy
makrofinansowej w stosunku do pierwotnych założeń, Komisja – działając zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2 – obniża wysokość
takiej pomocy, zawiesza ją lub anuluje.
Artykuł 2
Warunkiem wstępnym przyznania unijnej pomocy
makrofinansowej jest respektowanie przez Tunezję skutecznych mechanizmów
demokratycznych, w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego i praworządności
oraz gwarantowanie poszanowania praw człowieka. Komisja monitoruje wypełnienie
tego warunku wstępnego przez cały czas udzielania unijnej pomocy
makrofinansowej. Niniejszy artykuł stosuje się zgodnie z decyzją Rady 2010/427/UE[6].
Artykuł 3
1.           Komisja, zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2, uzgadnia z władzami Tunezji jasno
określone warunki dotyczące polityki gospodarczej oraz warunki finansowe –
koncentrując się na reformach strukturalnych i zdrowych finansach publicznych –
którym to warunkom ma podlegać unijna pomoc makrofinansowa; warunki te mają
zostać określone w protokole ustaleń („protokół ustaleń”) zawierającym
harmonogram spełnienia tych warunków. Warunki dotyczące polityki gospodarczej
oraz warunki finansowe określone w protokole ustaleń muszą być zgodne z umowami
lub ustaleniami, o których mowa w art. 1 ust. 3, w tym z programami w zakresie
dostosowania makroekonomicznego i reform strukturalnych realizowanymi przez
Tunezję przy wsparciu MFW.
2.           Warunki te mają w
szczególności służyć zwiększeniu skuteczności i przejrzystości
oraz odpowiedzialności organów odpowiedzialnych za zarządzanie finansami
publicznymi w Tunezji, w tym w odniesieniu do wykorzystania unijnej pomocy
makrofinansowej. Podczas opracowywania środków politycznych uwzględnia się
również należycie postępy we wzajemnym otwieraniu rynku, rozwój opartego na
zasadach i uczciwego handlu oraz inne priorytety w kontekście unijnej polityki
zewnętrznej. Komisja regularnie monitoruje postępy w osiąganiu tych celów.
3.           Szczegółowe warunki finansowe
unijnej pomocy makrofinansowej określa umowa pożyczki do uzgodnienia między
Komisją a władzami Tunezji.
4.           W regularnych odstępach czasu
Komisja ocenia, czy warunki określone w art. 4 ust. 3 są nadal spełniane, w
tym, czy polityka gospodarcza Tunezji jest zgodna z celami unijnej pomocy
makrofinansowej. Komisja działa w tym zakresie w ścisłej współpracy z MFW i
Bankiem Światowym oraz – jeżeli jest to konieczne – z Parlamentem Europejskim i
Radą.
Artykuł 4
1.           Unijna pomoc makrofinansowa
udostępniana jest przez Komisję w trzech transzach, z zastrzeżeniem spełnienia
warunków określonych w ust. 3. Wysokość każdej transzy określa się w
protokole ustaleń.
2.           Kwoty unijnej pomocy
makrofinansowej są zabezpieczane, jeżeli jest to wymagane, zgodnie z
rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 480/2009[7].

3.           O przekazaniu każdej transzy
decyduje Komisja, przy czym jest to uzależnione od spełnienia wszystkich
następujących warunków:
a)      warunku wstępnego określonego w art. 2;
b)      udokumentowania stałych zadowalających
postępów we wdrażaniu programu dotyczącego polityki obejmującego solidne środki
dostosowawcze oraz środki w zakresie reformy strukturalnej wspierane przez inne
niż ostrożnościowe rozwiązania MFW w zakresie kredytowania; oraz
c)      spełnienia w określonych ramach czasowych
warunków dotyczących polityki gospodarczej i warunków finansowych uzgodnionych
w protokole ustaleń.
Wypłata drugiej transzy następuje nie wcześniej
niż po upływie trzech miesięcy od przekazania pierwszej transzy. Wypłata
trzeciej transzy następuje nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od
przekazania drugiej transzy.
4.           Jeżeli warunki, o których
mowa ust. 3, nie zostały spełnione, Komisja tymczasowo zawiesza lub anuluje
wypłatę unijnej pomocy makrofinansowej. W takich przypadkach Komisja informuje
Parlament Europejski i Radę o przyczynach zawieszenia lub anulowania.
5.           Unijna pomoc makrofinansowa
jest wypłacana bankowi centralnemu Tunezji. Unijne środki mogą zostać
przekazane ministerstwu finansów Tunezji jako beneficjentowi końcowemu, z
zastrzeżeniem postanowień uzgodnionych w protokole ustaleń, w tym potwierdzenia
budżetowych potrzeb finansowych pozostających do zaspokojenia.
Artykuł 5
1.           Operacje zaciągania i
udzielania pożyczek związane z unijną pomocą makrofinansową przeprowadzane są w
euro z tą samą datą waluty i nie wiążą się dla Unii ze zmianą terminów
wymagalności ani nie narażają jej na żadne ryzyko walutowe lub ryzyko związane
ze stopami procentowymi ani na żadne inne ryzyko handlowe.
2.           Jeżeli pozwalają na to
okoliczności oraz na wniosek Tunezji Komisja może podjąć kroki niezbędne do
zapewnienia, aby w warunkach dotyczących pożyczki uwzględniona została klauzula
wcześniejszej spłaty i aby odpowiadała jej odpowiednia klauzula w warunkach
zaciąganej pożyczki.
3.           Jeśli okoliczności pozwalają
na poprawę oprocentowania udzielonej pożyczki i jeśli Tunezja złoży stosowny
wniosek, Komisja może zdecydować o refinansowaniu całości lub części
zaciągniętej pierwotnie pożyczki lub może zmienić odpowiednie warunki
finansowe. Operacje refinansowania lub zmiany warunków pożyczki przeprowadzane
są zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 i 4 oraz nie skutkują przedłużeniem
terminu wymagalności danej pożyczki ani zwiększeniem kwoty kapitału
pozostającej do spłaty na dzień refinansowania lub zmiany warunków pożyczki.
4.           Tunezja pokrywa wszystkie
koszty poniesione przez Unię, które mają związek z operacjami zaciągania i
udzielania pożyczek na podstawie niniejszej decyzji.
5.           Komisja informuje Parlament
Europejski i Radę o rozwoju sytuacji w zakresie operacji, o których mowa w ust.
2 i 3.
Artykuł 6
1.           Unijna pomoc makrofinansowa
jest udzielana zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE,
Euratom) nr 966/2012[8]
oraz z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 1268/2012[9].
2.           Unijna pomoc makrofinansowa
jest udzielana w ramach zarządzania bezpośredniego.
3.           Protokół ustaleń oraz umowa
pożyczki które mają zostać uzgodnione z władzami Tunezji, zawierają przepisy:
a)      zapewniające, aby Tunezja regularnie
sprawdzała, czy środki finansowe pochodzące z budżetu Unii zostały właściwie
wykorzystane, podejmowała odpowiednie środki zapobiegające nieprawidłowościom i
nadużyciom finansowym oraz, w razie konieczności, podejmowała działania prawne
zmierzające do odzyskania wszelkich środków udostępnionych na mocy niniejszej
decyzji, które zostały sprzeniewierzone;
b)      zapewniające ochronę interesów
finansowych Unii, w szczególności przewidujące podjęcie konkretnych środków
związanych z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym
nieprawidłowościom mającym wpływ na unijną pomoc makrofinansową, oraz ze
zwalczaniem takich zjawisk, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95[10], rozporządzeniem Rady
(Euratom, WE) nr 2185/96[11]
oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013[12];
c)      wyraźnie upoważniające Komisję, w tym
Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, lub przedstawicieli tych
instytucji, do przeprowadzania kontroli, w tym kontroli na miejscu i inspekcji;

d)      wyraźnie upoważniające Komisję i Trybunał
Obrachunkowy do przeprowadzania – w okresie, na jaki została udostępniona
unijna pomoc makroekonomiczna, i po jego upływie – kontroli, w tym kontroli
dokumentów i kontroli na miejscu, takich jak ocena operacyjna;
e)      zapewniające, aby Unia była uprawniona do
wcześniejszej spłaty pożyczki, jeżeli stwierdzono, że w związku z zarządzaniem
unijną pomocą makrofinansową Tunezja uczestniczyła w jakiejkolwiek czynności
stanowiącej nadużycie finansowe lub korupcję lub w jakiejkolwiek innej
nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii.
4.           W okresie udzielania unijnej
pomocy makrofinansowej Komisja monitoruje w drodze ocen operacyjnych
prawidłowość stosowanych przez Tunezję uregulowań finansowych, procedur
administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli, które
są istotne dla tej pomocy.
Artykuł 7
1.           Komisja jest wspierana przez
komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 8
1.           Do dnia 30 czerwca każdego
roku Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na
temat wykonania niniejszej decyzji w poprzednim roku, zawierające ocenę takiego
wykonania. Sprawozdanie zawiera:
a)      analizę postępów poczynionych w
udzielaniu unijnej pomocy makrofinansowej;
b)      ocenę sytuacji gospodarczej Tunezji i jej
perspektyw gospodarczych, a także ocenę postępów poczynionych we wdrażaniu
środków politycznych, o których mowa w art. 3 ust. 1;
c)      informacje o związku pomiędzy warunkami
dotyczącymi polityki gospodarczej określonymi w protokole ustaleń, bieżącymi
wynikami gospodarczymi i budżetowymi Tunezji a decyzjami Komisji dotyczącymi
wypłaty poszczególnych transz unijnej pomocy makrofinansowej.
2.           Nie później niż dwa lata po
upływie okresu, na jaki udostępniona została pomoc, o którym mowa w art. 1 ust.
4, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny
ex post, zawierające ocenę rezultatów i efektywności ukończonych działań w
ramach unijnej pomocy makrofinansowej oraz zakresu, w jakim przyczyniły się one
do osiągnięcia celów tej pomocy.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego
dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […]
r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego                         W
imieniu Rady
Przewodniczący                                                          Przewodniczący
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY

              1.1.    Tytuł wniosku/inicjatywy
              1.2.    Dziedziny polityki w strukturze ABM/ABB, których
dotyczy wniosek/inicjatywa
              1.3.    Charakter wniosku/inicjatywy
              1.4.    Cele
              1.5.    Uzasadnienie wniosku/inicjatywy
              1.6.    Okres trwania działania i jego wpływ finansowy
              1.7.    Przewidywane tryby zarządzania
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA
              2.1.    Zasady nadzoru i sprawozdawczości
              2.2.    System zarządzania i kontroli
              2.3.    Środki zapobiegania nadużyciom finansowym i
nieprawidłowościom
3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY
              3.1.    Działy wieloletnich ram finansowych i linie
budżetowe po stronie wydatków, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ
              3.2.    Szacunkowy wpływ na wydatki
              3.3.    Szacunkowy wpływ na dochody
OCENA
SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY

1.1.        Tytuł wniosku/inicjatywy
Pomoc makrofinansowa dla Republiki Tunezyjskiej.
1.2.        Dziedziny polityki w
strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa[13]
Dziedzina polityki:   Tytuł 01 – Sprawy
gospodarcze i finansowe
Działanie:      03 – Międzynarodowe kwestie
gospodarcze i finansowe
1.3.        Charakter wniosku/inicjatywy
X Wniosek/inicjatywa dotyczynowego działania
1.4.        Cele
1.4.1.     Wieloletnie cele strategiczne
Komisji wskazane we wniosku/inicjatywie
„Promowanie dobrobytu poza obszarem Unii
Europejskiej”
Główny obszar działań DG ds. Gospodarczych i
Finansowych związany z przedmiotową pomocą obejmuje:
1. Wspieranie realizacji europejskiej polityki
sąsiedztwa poprzez pogłębianie analizy ekonomicznej oraz wzmocnienie dialogu i
doradztwa politycznego w zakresie gospodarczych aspektów planów działania.
2. Przygotowywanie, wdrażanie i monitorowanie
pomocy makrofinansowej dla partnerskich państw trzecich we współpracy z
właściwymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi.
1.4.2.     Cele szczegółowe i działania
ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
Cel szczegółowy nr 1:
„Udzielanie pomocy makrofinansowej państwom trzecim w ramach rozwiązywania
sytuacji kryzysowych dotykających ich bilansów płatniczych i przywracania
zdolności obsługi zadłużenia zewnętrznego”
Działania ABM/ABB, których dotyczy
wniosek/inicjatywa: Międzynarodowe stosunki
gospodarcze i finansowe, ład globalny.
1.4.3.     Oczekiwane wyniki i wpływ
Proponowana pomoc składa się z pożyczki UE w
kwocie 250 mln EUR dla Republiki Tunezyjskiej („Tunezji”) w celu doprowadzenia
do bardziej zrównoważonej sytuacji pod względem bilansu płatniczego w tym
kraju. Pomoc, która ma zostać wypłacona w dwóch transzach, pomoże Tunezji
przezwyciężyć trudności gospodarcze i społeczne, jakich kraj ten doświadcza w
wyniku wewnętrznych i regionalnych niepokojów. Pomoc ta będzie również wspierać
reformy strukturalne mające na celu wzmocnienie trwałego wzrostu gospodarczego
oraz poprawę zarządzania finansami publicznymi.
1.4.4.     Wskaźniki wyników i wpływu
Władze Tunezji zobowiązane będą do regularnego
składania służbom Komisji sprawozdań dotyczących określonych wskaźników oraz do
złożenia obszernego sprawozdania dotyczącego spełnienia uzgodnionych warunków
dotyczących polityki przed wypłatą drugiej i trzeciej transzy pomocy.
Po dokonaniu oceny operacyjnej obiegu środków
finansowych oraz procedur administracyjnych, która zostanie przeprowadzona w
Tunezji w fazie przygotowawczej tego przedsięwzięcia, służby Komisji
kontynuować będą monitorowanie zarządzania finansami publicznymi. Delegatura UE
w Tunezji będzie także składać regularne sprawozdania dotyczące kwestii
istotnych z punktu widzenia monitorowania pomocy. Służby Komisji pozostają w
ścisłym kontakcie z MFW oraz Bankiem Światowym, by korzystać z wiedzy, jaką
instytucje te dysponują dzięki prowadzonej przez nie w Tunezji działalności.
W proponowanej decyzji przewiduje się coroczne
sprawozdanie dla Rady i Parlamentu Europejskiego zawierające ocenę wdrożenia
operacji pomocy makrofinansowej. Pomoc zostanie poddana niezależnej ocenie ex
post w ciągu dwóch lat po upływie okresu realizacji. Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
1.5.        Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
1.5.1.     Potrzeby, które mają zostać
zaspokojone w perspektywie krótko- lub długoterminowej
Wypłata pomocy będzie uzależniona od
zadowalających postępów w wykonaniu uzgodnionej przez Tunezję i MFW umowy
dotyczącej promesy kredytowej. Ponadto Komisja uzgodni z władzami Tunezji
szczególne warunki dotyczące polityki, wymienione w protokole ustaleń, które
muszą zostać spełnione przed wypłatą drugiej i trzeciej transzy pomocy przez
Komisję.
1.5.2.     Wartość dodana z tytułu
zaangażowania Unii Europejskiej
Pomagając temu państwu przezwyciężyć szok
gospodarczy spowodowany wewnętrznymi i regionalnymi niepokojami, proponowana
pomoc makrofinansowa przyczyni się do wsparcia stabilności makroekonomicznej,
reform gospodarczych i postępu politycznego. Uzupełniając zasoby udostępnione
przez międzynarodowe instytucje finansowe, UE i pozostałych darczyńców, pomoc
ta przyczyni się do ogólnej skuteczności pakietu wsparcia finansowego
uzgodnionego przez międzynarodową społeczność darczyńców w następstwie kryzysu.

Proponowany program wzmocni zaangażowanie rządu na
rzecz reform oraz jego aspiracje związane z zacieśnieniem stosunków z UE. Wynik
ten zostanie osiągnięty, między innymi, poprzez odpowiednie warunki
uzależniające wypłatę pomocy. W szerszym kontekście program będzie sygnałem dla
innych państw w regionie, że w przypadku trudności gospodarczych UE jest gotowa
wspierać państwa, które wyraźnie rozpoczęły proces reform politycznych.
1.5.3.     Główne wnioski wyciągnięte z
podobnych działań
Od 2004 r. przeprowadzono łącznie piętnaście ocen
ex post dotyczących operacji pomocy makrofinansowej. Na podstawie tych ocen
można stwierdzić, że pomoc makrofinansowa przyczynia się do poprawy równowagi
bilansu płatniczego, stabilności makroekonomicznej i realizacji reform
strukturalnych w kraju będącym jej odbiorcą, nawet jeśli jej oddziaływanie jest
czasem umiarkowane i pośrednie. W większości przypadków pomoc
makrofinansowa miała pozytywny wpływ na bilans płatniczy w kraju będącym
jej beneficjentem oraz umożliwiła złagodzenie ograniczeń budżetowych.
Prowadziła ona również do nieznacznie wyższego wzrostu gospodarczego.
1.5.4.     Spójność z innymi właściwymi
instrumentami oraz możliwa synergia
UE jest jednym z głównych darczyńców Tunezji. UE
udostępniła 290 mln EUR w formie dotacji na lata 2011–2013 w ramach regularnej
współpracy w celu wsparcia programu reform politycznych i gospodarczych w
Tunezji. W latach 2011–2013 Tunezji przyznano ponadto 140 mln EUR w ramach
programu SPRING.
Główna wartość dodana pomocy makrofinansowej w
porównaniu z innymi instrumentami UE polegałaby na stworzeniu stabilnych ram
makroekonomicznych, w tym poprzez przyczynienie się do zrównoważenia bilansu
płatniczego i budżetu, oraz właściwych warunków ramowych dla reform
strukturalnych. Pomoc makrofinansowa nie stanowi regularnej pomocy finansowej
ani nie ma na celu wspierania rozwoju gospodarczego i społecznego w
otrzymujących ją krajach. Wypłata pomocy makrofinansowej jest wstrzymywana, gdy
tylko sytuacja kraju pod względem finansowania zewnętrznego wraca na ścieżkę
równowagi. Wówczas korzysta się z regularnych unijnych instrumentów pomocy i
współpracy.
Pomoc makrofinansowa stanowi również w zamyśle
uzupełnienie interwencji podejmowanych przez międzynarodowe instytucje
finansowe, w szczególności programu reform i dostosowań wspieranego przez
promesę kredytową MFW oraz pożyczki w ramach polityki rozwoju Banku Światowego.
1.6.        Okres trwania działania i
jego wpływ finansowy
X Wniosek/inicjatywa o ograniczonym okresie
trwania
X Okres trwania wniosku/inicjatywy: 2,5 lata od
wejścia w życie protokołu ustaleń, zgodnie z art. 1 ust. 4 decyzji
X Okres trwania wpływu finansowego: od 2014 r. do 2017
r.
1.7.        Przewidywane tryby
zarządzania[14]
X Bezpośrednie zarządzanie scentralizowane
przez Komisję
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA
2.1.        Zasady nadzoru i
sprawozdawczości
Niniejsza pomoc ma charakter makroekonomiczny i
dostosowana została do programu gospodarczego wspieranego przez MFW.
Monitorowanie działań przez służby Komisji będzie prowadzone na podstawie
postępów w realizacji promesy kredytowej oraz konkretnych środków reform, które
zostaną uzgodnione z władzami Tunezji w protokole ustaleń (zob. również pkt 1.4.4).

2.2.        System zarządzania i kontroli

2.2.1.     Zidentyfikowane ryzyko
Z proponowaną operacją pomocy makrofinansowej
wiąże się ryzyko o charakterze powierniczym, ryzyko związane z prowadzoną
polityką gospodarczą, a także ogólne ryzyko polityczne.
Istnieje ryzyko, że pomoc makrofinansowa, która
nie jest przeznaczona na sfinansowanie konkretnych wydatków, zostanie
wykorzystana w nieuczciwy sposób. Zasadniczo ryzyko to powiązane jest z takimi
czynnikami jak jakość systemów zarządzania w banku centralnym i ministerstwie
finansów, a także odpowiednie możliwości w zakresie kontroli wewnętrznych i
zewnętrznych.
Kolejne kluczowe ryzyko dla operacji wynika z
panującej w regionie niepewności gospodarczej i politycznej, zwłaszcza w Libii,
co ma bezpośredni wpływ na gospodarkę Tunezji. W wymiarze krajowym główne
ryzyko niestabilności jest związane z trudnościami dotyczącymi procesu reform
politycznych i gospodarczych. Pełne wdrożenie środków stabilizacji i reform
wspierane przez społeczność międzynarodową, w tym poprzez proponowaną pomoc
makrofinansową, może zostać osłabione przez niezadowolenie społeczne.
Ponadto istnieją zagrożenia wynikające z
ewentualnego pogorszenia sytuacji gospodarczej w Europie i na świecie i wzrostu
światowych cen energii i żywności.
2.2.2.     Przewidywane metody kontroli
Pomoc makrofinansowa podlegać będzie procedurom
weryfikacji, kontroli i audytu, za które odpowiedzialna będzie Komisja, w tym
Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), oraz Trybunał
Obrachunkowy.
2.2.3.     Koszty i korzyści wynikające z
kontroli oraz prawdopodobny wskaźnik niezgodności
Koszty podstawowe dla Komisji dotyczące metod
weryfikacji i kontroli, jak również koszty oceny operacyjnej obiegu środków
finansowych i procedur administracyjnych przeprowadzonej przed realizacją
operacji zostały podane w tabeli 3.2.1. Ponadto istnieją koszty dla
Europejskiego Trybunału Obrachunkowego oraz koszty ewentualnych interwencji
OLAF-u. Ocena operacyjna nie tylko pomaga ocenić ryzyko niewłaściwego
wykorzystania funduszy, ale jako dodatkową korzyść zapewnia użyteczne
informacje na temat niezbędnych reform w obszarze zarządzania finansami
publicznymi, co znalazło odzwierciedlenie w warunkach politycznych operacji.
Jeśli chodzi o prawdopodobny wskaźnik niezgodności, ryzyko niezgodności z
warunkami (w postaci niespłacenia pożyczki lub niewłaściwego wykorzystania
środków) zostało uznane za niskie w oparciu o doświadczenia dotyczące
instrumentu pomocy makrofinansowej od momentu jej przyznania po raz pierwszy.
2.3.        Środki zapobiegania
nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom
Aby ograniczyć ryzyko nieuczciwego wykorzystania,
zostaną podjęte następujące działania:
Po pierwsze, proponowana podstawa prawna pomocy
makrofinansowej dla Tunezji obejmuje przepis dotyczący środków zapobiegania
nadużyciom finansowym. Środki te zostaną bardziej szczegółowo określone w
protokole ustaleń oraz umowie pożyczki, zawierających szereg postanowień
dotyczących kontroli, zapobiegania nadużyciom finansowym, audytów oraz
odzyskania funduszy w przypadku nadużyć finansowych lub korupcji. Przewiduje
się ponadto, że pomoc podlegać będzie warunkom właściwym dla odnośnych obszarów
polityki, szczególnie w dziedzinie zarządzania finansami publicznymi, w celu
zwiększenia skuteczności, przejrzystości i rozliczalności.
Po drugie, przed przyjęciem protokołu ustaleń
służby Komisji, przy wsparciu należycie upoważnionych ekspertów zewnętrznych,
przeprowadzą ocenę operacyjną obiegu środków finansowych oraz procedur
administracyjnych w ministerstwie finansów oraz banku centralnym Tunezji w celu
spełnienia wymogów wynikających z rozporządzenia finansowego mającego
zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich. W wyniku tego przeglądu, który obejmie takie obszary jak: struktura i
organizacja zarządzania, zarządzanie funduszami i kontrola funduszy, bezpieczeństwo
systemów informatycznych, możliwości w zakresie kontroli wewnętrznych i
zewnętrznych oraz niezależność banku centralnego, ustalone zostanie, czy
struktury mające zagwarantować należyte zarządzanie finansowe w odniesieniu do
pomocy makroekonomicznej są w Tunezji wystarczająco skuteczne. W świetle
tej oceny w porozumieniu z organami krajowymi mogą zostać wprowadzane specjalne
mechanizmy mające zastosowanie do zarządzania funduszami przez beneficjentów.
Kwota pomocy zostanie wpłacona na wyznaczone konto w banku centralnym Tunezji.
Ponadto pomoc będzie
podlegała procedurom weryfikacji, kontroli i audytu, za które odpowiedzialna
będzie Komisja, w tym również OLAF, oraz Europejski Trybunał Obrachunkowy.
3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY
3.1.        Działy wieloletnich ram
finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na które wniosek/inicjatywa
ma wpływ
·      Istniejące linie budżetowe
01 03 02: Pomoc makrofinansowa
01 03 06 –Finansowanie Funduszu Gwarancyjnego[15]
Według działów
wieloletnich ram finansowych i linii budżetowych
 Dział wieloletnich ram finansowych || Linia budżetowa || Rodzaj środków || Wkład
 Liczba [treść…...….] || Zróżnicowane /niezróżnicowane ([16])   || z państw EFTA[17]   || z krajów kandydujących[18]   || z państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 4 || 01 03 02 Pomoc makrofinansowa || Zróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE
 4 || 01 03 06 Finansowanie Funduszu Gwarancyjnego || Zróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE
01 03 06 – Gwarancja
Unii Europejskiej związana z pożyczkami UE zaciągniętymi na pomoc
makrofinansową dla państw trzecich: Fundusz Gwarancyjny dla działań
zewnętrznych musi zostać zasilony wpłatami zgodnie ze zmienionym
rozporządzeniem ustanawiającym Fundusz. Zgodnie z tym rozporządzeniem wpłaty są
dokonywane na podstawie kwoty pożyczki pozostającej do spłaty na koniec roku.
Wysokość wpłaty jest obliczana na początku roku „n” jako różnica pomiędzy kwotą
docelową a wartością aktywów netto Funduszu na koniec roku „n-1”. Jest ona
włączana w roku „n” do budżetu wstępnego na rok „n+1” i faktycznie przekazywana
w ramach jednej transakcji na początku roku „n+1” z pozycji „Finansowanie
Funduszu Gwarancyjnego” (pozycja w budżecie nr 01 03 06). W konsekwencji 9 %
(maksymalnie 22,5 mln EUR) wypłaconej faktycznie kwoty zostanie uwzględnione w
kwocie docelowej na koniec roku „n-1” do celów obliczenia wpłat zasilających
Fundusz.
Wpis w budżecie („p.m.”) odzwierciedlający gwarancję budżetową w
odniesieniu do pożyczki zostanie uruchomiony tylko w przypadku faktycznego
uruchomienia gwarancji. Oczekuje się, że gwarancja budżetowa nie zostanie
uruchomiona.
¨¨Nowe linie budżetowe, o
których utworzenie się wnioskuje: nie dotyczy.
3.2.        Szacunkowy wpływ na wydatki
3.2.1.     Synteza szacunkowego wpływu na
wydatki
w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)
 Dział wieloletnich ram finansowych: || 4 ||   ||   || [Pozycja/Artykuł UE jako partner na arenie międzynarodowej
 DG: <ECFIN> ||   ||   || Rok 2013[19] || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || SUMA
 Środki operacyjne ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Numer pozycji w budżecie: 01 03 06 – Finansowanie Funduszu Gwarancyjnego || Środki na zobowiązania || (1a) ||   ||   ||   || 15,3 || 7,2 || 22,5
 Środki na płatności || (2 a) ||   ||   ||   || 15,3 || 7,2 || 22,5
 Środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne[20] (ocena operacyjna i ocena ex post) ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Linia budżetowa 01 03 02 || Środki na zobowiązania || (3) || 0,05 ||   ||   || 0,15 ||   || 0,20
   || Środki na płatności || (3 a) ||   || 0,05 ||   || 0,05 || 0,10 || 0,20
 OGÓŁEM środki dla DG ECFIN || Środki na zobowiązania || =1+1a +3 || 0,05 ||   ||   || 15,45 || 7,2 || 22,7
 Środki na płatności || = 2+2a +3 ||   || 0,05 ||   || 15,35 || 7,3 || 22,7
 OGÓŁEM środki operacyjne || Środki na zobowiązania || (4) || 0,05 ||   ||   || 15,45 || 7,2 || 22,7
 Środki na płatności || (5) ||   || 0,05 ||   || 15,35 || 7,3 || 22,7
  OGÓŁEM środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne || 6. ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 4 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || =4+ 6 || 0,05 ||   ||   || 15,45 || 7,2 || 22,7
 Środki na płatności || =5+ 6 ||   || 0,05 ||   || 15,35 || 7,3 || 22,7
Jeżeli wpływ
wniosku/inicjatywy nie ogranicza się do jednego działu:
w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)
 Dział wieloletnich ram finansowych: || 5 ||   || „Wydatki administracyjne”
   ||   ||   || Rok 2013 || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || SUMA
 DG: <…….> ||   ||
 Zasoby ludzkie || 0,030 || 0,028 || 0,021 || 0,010 || 0,016 || 0,105
 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,015 || 0,015 || 0,010 ||   ||   || 0,040
 OGÓŁEM Dyrekcja Generalna ECFIN || Środki || 0,045 || 0,043 || 0,031 || 0,010 || 0,016 || 0,145
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = środki na płatności ogółem) || 0,045 || 0,043 || 0,031 || 0,010 || 0,016 || 0,145
w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)
   ||   ||   || Rok 2013[21] || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || SUMA
 OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 0,095 || 0,043 || 0,031 || 15,46 || 7,216 || 22,845
 Środki na płatności || 0,045 || 0,093 || 0,031 || 15,36 || 7,316 || 22,845
3.2.2.     Szacunkowy wpływ na środki
operacyjne
–
¨Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania środków
operacyjnych
–
X Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków operacyjnych, jak określono poniżej:
Środki na zobowiązania w mln EUR (do trzech miejsc po
przecinku)
 Określić cele i produkty   ò ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
   ||
   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 1[22] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
   ||   || Rok 2013 || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 ||   ||
   || Rodzaj || Numer || Koszt || Numer || Koszt || Numer || Koszt || Numer || Koszt || Numer || Koszt || Całkowita liczba || Koszt całkowity
 - Produkt 1 || Ocena operacyjna || 1 || 0,05 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   || 1 || 0,05
 - Produkt 2 || Ocena ex post ||   ||   ||   ||   ||   ||   || 1 || 0,15 ||   ||   || 1 || 0,15
 - Produkt 3 || Finansowanie Funduszu Gwarancyjnego ||   ||   ||   ||   ||   ||   || 1 || 15,3 || 1 || 7,2 || 2 || 22,5
 Cel szczegółowy nr 1 – suma cząstkowa || 1 || 0,05 ||   ||   ||   ||   || 2 || 15,45 || 1 || 7,2 || 4 || 22,7
 KOSZT OGÓŁEM || 1 || 0,05 ||   ||   ||   ||   || 2 || 15,45 || 1 || 7,2 || 4 || 22,7
3.2.3.     Szacunkowy wpływ na środki
administracyjne
3.2.3.1.  Streszczenie
–
¨Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania środków
administracyjnych
–
X Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków administracyjnych, jak określono poniżej:
w mln EUR (do trzech
miejsc po przecinku)
   || Rok 2013[23]   || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Zasoby ludzkie || 0,030 || 0,028 || 0,021 || 0,010 || 0,016 ||   ||   ||   || 0,105
 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,015 || 0,015 || 0,010 ||   ||   ||   ||   ||   || 0,040
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 0,045 || 0,043 || 0,031 || 0,010 || 0,016 ||   ||   ||   || 0,145
 Poza DZIAŁEM 5[24] wieloletnich ram finansowych   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Zasoby ludzkie ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Pozostałe wydatki administracyjne ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM || 0,045 || 0,043 || 0,031 || 0,010 || 0,016 ||   ||   ||   || 0,145
Potrzeby w zakresie
środków administracyjnych zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na
zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji generalnej,
uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które mogą
zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach procedury
rocznego przydziału środków oraz w świetle istniejących ograniczeń budżetowych.
3.2.3.2.   Szacowane
zapotrzebowanie na zasoby ludzkie
–
¨Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów
ludzkich
–
X Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono poniżej:
Wartości szacunkowe należy wyrazić w
ekwiwalentach pełnego czasu pracy
   || Rok 2013 || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6)
 Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) ||
 01 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji ) || 0,227 || 0,212 || 0,159 || 0,076 || 0,121 ||   ||   ||
 XX 01 01 02 (w delegaturach) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu prac – EPC)[25]
 XX 01 02 01 (CA, SNE, INT z globalnej koperty finansowej) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 XX 01 02 02 (CA, LA, SNE, INT i JED w delegaturach) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 XX 01 04 yy[26]   || - w centrali ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 - w delegaturach ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 XX 01 05 02 (CA, SNE, INT - pośrednie badania naukowe)   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 10 01 05 02 (CA, SNE, INT - bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Inna linia budżetowa (określić) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM || 0,227 || 0,212 || 0,159 || 0,076 || 0,121 ||   ||   ||
XX oznacza odpowiednią dziedzinę polityki lub
odpowiedni tytuł w budżecie
Potrzeby w zakresie
zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na zarządzanie
tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji generalnej, uzupełnionych w
razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które mogą zostać przydzielone
zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach procedury rocznego przydziału
środków oraz w świetle istniejących ograniczeń budżetowych.
Opis zadań do wykonania:
 Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony || Kierownik działu: Nadzorowanie operacji i zarządzanie nią, porozumienie w sprawie umowy pożyczki, sprawozdania z przeglądu, prowadzenie misji oraz ocena postępów w zakresie wypełniania warunków. Biuro: Np. przygotowywanie protokołu ustaleń, konsultacje z władzami oraz międzynarodowymi instytucjami finansowymi, konsultacje z ekspertami zewnętrznymi dotyczące oceny operacyjnej i oceny ex-post, odbywanie podróży służbowych w celu dokonywania przeglądów, przygotowywanie sprawozdań służb Komisji oraz procedur Komisji związanych z zarządzaniem pomocą.
 Personel zewnętrzny || nie dotyczy
3.2.4.     Zgodność z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi
–
X Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi.
3.2.5.     Udział osób trzecich w
finansowaniu
–
X  Wniosek/inicjatywa nie przewiduje
współfinansowania ze strony osób trzecich
3.3.        Szacunkowy wpływ na dochody
X       Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu
finansowego na dochody.
[1]               Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1025/2013/UE
z dnia 22 października 2013 r. w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej
Republice Kirgiskiej; Projekt decyzji w sprawie udzielenia pomocy
makrofinansowej Jordańskiemu Królestwu Haszymidzkiemu, której przyjęcie
przewidziane jest na grudzień 2013 r.
[2]               Wraz z budżetem na rok 2014 linia budżetowa 01 04 01 14
staje się linią budżetową 01 03 06.
[3]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[4]               Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia […] 2012 r.
oraz decyzja Rady z dnia […] 2012 r.
[5]              Rozporządzenie (UE) nr 182/2011 Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne
dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień
wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
[6]               Decyzja Rady 2010/427/UE z
dnia 26 lipca 2010 r. określająca organizację i zasady funkcjonowania
Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30).
[7]               Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 z dnia 25
maja 2009 r. ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (Dz.U.
L 145 z 10.6.2009, s. 10).
[8]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE,
Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych
mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie
Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298
z 26.10.2012, s. 1).
[9]               Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z
dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad
finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).
[10]             Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18
grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich
(Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).
[11]             Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11
listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji
przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot
Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U.
L 292 z 15.11.1996, s. 2).
[12]             Rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013
r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania
Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999
Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999
(Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).
[13]             ABM: activity-based management: zarządzanie kosztami
działań –ABB: activity-based budgeting: budżet zadaniowy.
[14]             Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania oraz odniesienia
do rozporządzenia finansowego znajdują się na następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html
[15]             Wraz z budżetem na rok 2014 linia budżetowa 01 04 01 14
staje się linią budżetową 01 03 06.
[16]             Zróżnicowane =Środki zróżnicowane/niezróżnicowane = Środki
niezróżnicowane
[17]             EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu
[18]             Kraje kandydujące oraz w stosownych przypadkach potencjalne
kraje kandydujące Bałkanów Zachodnich.
[19]             Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w
życie wniosku/inicjatywy.
[20]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań UE (dawne
pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.
[21]             Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w
życie wniosku/inicjatywy.
[22]             Zgodnie z opisem w pkt 1.4.2. „Cele szczegółowe…”.
[23]             Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w
życie wniosku/inicjatywy.
[24]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań UE (dawne
pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.
[25]             CA = pracownik kontraktowy, LA = personel miejscowy; SNE =
oddelegowany ekspert krajowy; INT = pracownik tymczasowy; JED = młodszy
oddelegowany ekspert.
[26]             W ramach pułapu cząstkowego na personel zewnętrzny ze
środków operacyjnych (dawne linie „BA”).