               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 1.2.2019
            COM(2019) 56 final
            2019/0028(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 14. sesji Zgromadzenia Ogólnego Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w odniesieniu do wyboru Sekretarza Generalnego OTIF na okres od dnia 8 kwietnia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 14. sesji Zgromadzenia Ogólnego Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF), które ma się odbyć w dniu 27 lutego 2019 r., w odniesieniu do wyboru Sekretarza Generalnego OTIF na okres od dnia 8 kwietnia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. Dokumenty dotyczące posiedzenia (z danymi uwierzytelniającymi) są dostępne na stronie internetowej OTIF pod następującym adresem:

                  http://extranet.otif.org/en/?page_id=1083

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF)

               Konwencja COTIF
                  1
                reguluje funkcjonowanie OTIF, jej cele, zadania, stosunki z państwami członkowskimi OTIF i ogólne działania.

               Zawiera ona samą konwencję i siedem załączników ustanawiających jednolite prawo kolejowe, tj. techniczne i funkcjonalne wymogi oraz wzory umów: Umowa międzynarodowego przewozu osób kolejami; Umowa międzynarodowego przewozu towarów kolejami; Międzynarodowy przewóz kolejami towarów niebezpiecznych; Umowa użytkowania pojazdów w międzynarodowej komunikacji kolejowej; Umowa użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej; Zatwierdzanie norm technicznych oraz przyjmowanie ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu; Dopuszczenie techniczne urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu.

               Stronami konwencji COTIF jest 50 państw, w tym 26 państw członkowskich UE, tj. wszystkie poza Maltą i Cyprem. Od 2011 r. Unia Europejska jest również umawiającą się stroną przedmiotowej konwencji.

               2.2.Umowa między Unią a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF)

               W dniu 16 czerwca 2011 r. Rada przyjęła decyzję Rady 2013/103/UE w sprawie podpisania i zawarcia umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1). Umowa weszła w życie w dniu 1 lipca 2011 r. Decyzja Rady stanowi, że Komisja reprezentuje Unię na posiedzeniach OTIF. Zawiera ona również oświadczenie Unii Europejskiej dotyczące wykonywania kompetencji i ustalenia wewnętrzne dla Rady, państw członkowskich i Komisji dotyczące procedur w ramach OTIF.

               2.3.Zgromadzenie Ogólne OTIF

               Zgromadzenie Ogólne jest najwyższym organem decyzyjnym OTIF. Podejmuje ono decyzje w sprawie wniosków dotyczących zmiany konwencji. W zależności od przypadku, dwie trzecie lub połowa państw członkowskich OTIF musi zatwierdzić przyjęte zmiany.

               Na mocy art. 14 § 2 lit. c) COTIF Zgromadzenie Ogólne jest uprawnione do wyboru Sekretarza Generalnego na okres trzech lat, z możliwością maksymalnie dwukrotnego ponownego wyboru (art. 21 § 2 COTIF). W regulaminie wewnętrznym Zgromadzenia Ogólnego (art. 21 § 2) określono, że „Zasadniczo decyzje Zgromadzenia są podejmowane większością całkowitej liczby głosów należycie reprezentowanych na sali obrad w momencie głosowania.”.

               Odbywa ono sesję zwykłą co trzy lata, może również zwołać sesje nadzwyczajne. Ostatnie posiedzenie Zgromadzenia Ogólnego odbyło się we wrześniu 2018 r.
                  2

               Unia lub jej państwa członkowskie uczestniczą zgodnie z postanowieniami COTIF, przepisami regulaminu wewnętrznego Zgromadzenia Ogólnego oraz postanowieniami umowy w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do konwencji COTIF.

               2.4.Akty przewidziane do przyjęcia na 14. sesji Zgromadzenia Ogólnego OTIF

               2.4.1.Informacje ogólne

               Kadencja Sekretarza Generalnego zakończyła się dnia 31 grudnia 2018 r. Został on wybrany na okres trzech lat na 12. sesji Zgromadzenia Ogólnego OTIF we wrześniu 2015 r.

               Sekretarz Generalny miał zostać wybrany na okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2021 r. podczas 13. sesji Zgromadzenia Ogólnego we wrześniu 2018 r. Jedyny kandydat na to stanowisko wycofał jednak swoją kandydaturę, aby z dniem 1 stycznia 2019 r. podjąć inne obowiązki, a zatem wyboru nie można było przeprowadzić, jak przewidziano, w trakcie tej sesji.

               Na 13. sesji Zgromadzenia Ogólnego polecono zatem Sekretarzowi Generalnemu zwołanie nadzwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego (14. sesji) w dniu 27 lutego 2019 r., którego porządek obrad obejmowałby jeden punkt: wybór kolejnego Sekretarza Generalnego. Na 13. sesji Zgromadzenia Ogólnego przyjęto zaproszenie do zgłaszania kandydatur na stanowisko Sekretarza Generalnego, które opublikowano w dniu 5 października 2018 r. z terminem zgłaszania kandydatur w wymaganej i odpowiedniej formie do dnia 5 stycznia 2019 r.

               Nowy Sekretarz Generalny obejmie swoje stanowisko w dniu 8 kwietnia 2019 r.

               Na 13. sesji Zgromadzenia Ogólnego wyznaczono również Basa Leermakersa (pełniącego obowiązki szefa departamentu technicznego OTIF) na stanowisko tymczasowego Sekretarza Generalnego z dniem 1 stycznia 2019 r. do dnia objęcia stanowiska przez nowo wybranego Sekretarza Generalnego.

               2.4.2.Profil kwalifikacji osoby piastującej stanowisko Sekretarza Generalnego OTIF

               Profil kwalifikacji określony w załączniku do zaproszenia do zgłaszania kandydatur jest następujący:

                        Kandydaci muszą spełniać następujące wymagania:

                        1. Obywatelstwo państwa członkowskiego OTIF, nie musi to być obywatelstwo zgłaszającego państwa członkowskiego.

                        2. Osoba z wieloletnim doświadczeniem zawodowym w różnych dziedzinach z potwierdzonymi zdolnościami do pełnienia obowiązków na wysokim stanowisku.

                        3. Znajomość wszystkich trzech języków roboczych OTIF (angielski, francuski, niemiecki) z umiejętnością łatwego i biegłego sporządzania dokumentów w jednym z języków roboczych. Kandydaci powinni posiadać umiejętność wystarczająco dobrego komunikowania się w dwóch pozostałych językach, tak aby mogli prowadzić negocjacje i sporządzać dokumenty w zrozumiały sposób.

                        4. Ukończone studia w dziedzinie istotnej dla obszaru działania OTIF, najlepiej prawo i politologia; znajomość międzynarodowego prawa publicznego, prawa dotyczącego transportu kolejowego, przewozów towarów niebezpiecznych, transportu kolejowego ogólnie i logistyki transportu będzie uznawana za atut.

                        5. Potwierdzona zdolność do kierowania podmiotem administracyjnym, takim jak Sekretariat OTIF, korzystanie z nowoczesnych technologii informacyjnych, wieloletnie doświadczenie w zarządzaniu personelem na podstawie zasad ogólnych i szczegółowych przepisów prawa pracy oraz zdolność do zarządzania aspektami finansowymi organizacji.

                        6. Wiedza na temat funkcjonowania organizacji międzynarodowych, negocjacji dyplomatycznych oraz doświadczenie zawodowe w sektorze transportu międzynarodowego.

                        7. Umiejętność efektywnego reprezentowania OTIF w państwach członkowskich [OTIF], na szczeblu międzynarodowym – w szczególności na konferencjach – oraz na forum publicznym. Umiejętność występowania na konferencjach międzynarodowych.

                        8. Kompleksowe zrozumienie korelacji i procesów gospodarczych (z uwzględnieniem kontekstu międzynarodowego) i potwierdzone zainteresowanie sektorem transportu i kolei. Doświadczenie w zakresie działań legislacyjnych jest konieczne.

                        9. Co najmniej dziesięcioletnie doświadczenie zawodowe, najlepiej w administracji państwowej, organizacji międzynarodowej, stowarzyszeniu międzynarodowym, przedsiębiorstwie działającym w sektorze transportu międzynarodowego lub w dziedzinie nauczania i badań. Kandydaci powinni mieć co najmniej dziesięcioletnie doświadczenie na forum międzynarodowym i być w stanie wykazać, że w okresie tym podejmowali działania o wysokim stopniu odpowiedzialności decyzyjnej.

                        10. Duże doświadczenie w negocjacjach międzynarodowych; kandydaci muszą być w stanie poradzić sobie z bardzo dużym obciążeniem pracą i być gotowi do podejmowania licznych i trudnych podróży służbowych.

                        Sekretarz Generalny powinien być osobą dynamiczną, odnajdującą się w pracy zespołowej, posiadającą wizję, przystępną i stanowczą z udokumentowanym doświadczeniem współpracy z innymi kulturami. Kandydaci muszą również posiadać umiejętność opracowywania koncepcji politycznych, prawnych, instytucjonalnych i finansowych.

               Samo Zgromadzenie Ogólne będzie musiało ocenić, czy i w jakim stopniu, kandydaci spełniają wymogi zaproszenia do zgłaszania kandydatur. W dniu 21 stycznia 2019 r. Sekretariat OTIF ogłosił oficjalną listę kandydatów wraz z dokumentacją kandydatur, które wpłynęły w okresie zgłaszania kandydatur.

               Decyzję o wyborze Sekretarza Generalnego OTIF podejmuje Zgromadzenie Ogólne w ramach procedury głosowania, którą opisano w pkt 2.3 powyżej. Wchodzi ona w życie z dniem, w którym nowo wybrany Sekretarz Generalny obejmie swoje stanowisko; powinien to być dzień 8 kwietnia 2019 r. Decyzja Zgromadzenia Ogólnego wywołuje skutki prawne dla stron konwencji COTIF, skutki te zostały dodatkowo wyjaśnione w pkt 4 poniżej.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               3.1.Lista kandydatów oficjalnie opublikowana przez Sekretariat OTIF

               W następstwie publikacji Sekretariatu OTIF z dnia 21 stycznia 2019 r., lista kandydatów na stanowisko Sekretarza Generalnego OTIF na okres od dnia 8 kwietnia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. ma oficjalnie następujące brzmienie (kandydatów wymieniono w porządku alfabetycznym).

               ·CRINIER Raphaël (kandydatura zgłoszona przez Francję);

               ·D’ALFONSO Salvatore (kandydatura zgłoszona przez Włochy);

               ·EBNER Stefan (kandydatura zgłoszona przez Austrię);

               ·GROOT Hinne (kandydatura zgłoszona przez Niderlandy);

               ·KÜPPER Wolfgang (kandydatura zgłoszona przez Niemcy).

               Należy zauważyć, że każda z pięciu kandydatur została zgłoszona przez państwa członkowskie Unii Europejskiej.

               3.2.Wniosek dotyczący stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               3.2.1.Zadania Sekretarza Generalnego OTIF i interes Unii związany z jego wyborem

               3.2.1.1.Zadania Sekretarza Generalnego OTIF

               Zadania Sekretarza Generalnego OTIF wykraczają poza zadania związane z zarządzaniem konwencją COTIF, jej stosowaniem i funkcjonowaniem. Sekretarz Generalny pełni następujące szczególne funkcje:

               –art. 21 § 4 konwencji COTIF stanowi, że „Sekretarz Generalny może przedkładać z własnej inicjatywy propozycje zmierzające do zmiany Konwencji.”;

               –Sekretarz Generalny reprezentuje OTIF na zewnątrz, opracowuje plan pracy, projekt budżetu i sprawozdania z działalności organizacji oraz zarządza gospodarką finansową organizacji (art. 21 §3 lit. b), h) oraz i) konwencji COTIF;

               Powyższe zadania zapewniają Sekretarzowi Generalnemu pewien stopień swobody;

               –istotną kwestią jest również to, że Sekretarz Generalny spełnia dyskretną i niezależną rolę w zakresie rozstrzygania sporów między umawiającymi się stronami; „na wniosek zainteresowanych stron podejmuje się, w ramach świadczenia dobrych usług, rozstrzygać sprawy sporne między nimi, wynikające w związku z interpretacją lub stosowaniem konwencji” (art. 21 § 3 lit. j) konwencji COTIF);

               –Sekretarz Generalny również „udziela na wniosek wszystkich zainteresowanych stron opinii w sprawach spornych wynikających w związku z interpretacją lub stosowaniem konwencji” (art. 21 § 3 lit. k) konwencji COTIF).

               Zatem wybór tej a nie innej osoby może mieć istotne konsekwencje dla sposobu wykonywania zadań wykraczających poza kwestie czysto techniczne.

               Odzwierciedla to również profil kwalifikacji. Kandydat ma, między innymi, wykazać się: „dużym doświadczeniem w negocjacjach międzynarodowych” oraz „umiejętnością opracowywania koncepcji politycznych, prawnych, instytucjonalnych i finansowych”.

               3.2.1.2.Interes Unii związany z wyborem

               Wybór Sekretarza Generalnego OTIF ma istotne znaczenie dla Unii.

               Działania OTIF wchodzą w zakres kompetencji Unii, a wiele z nich stanowi wyłączną kompetencję zewnętrzną Unii.

               Dlatego też załącznik I do decyzji Rady 2013/103/UE obejmuje dodatek zawierający wykaz aktów prawnych Unii obowiązujących w owym momencie i odnoszących się do kwestii regulowanych konwencją COTIF; wykaz obejmuje ponad 20 unijnych rozporządzeń i dyrektyw odnoszących się do unijnych przepisów dotyczących kolei w zakresie ekonomicznego dostępu do rynku, bezpieczeństwa, interoperacyjności i obowiązku użyteczności publicznej.

               W niektórych szczególnych obszarach (np. bezpieczeństwa, interoperacyjności systemów kolei) zakres jednolitych przepisów opracowanych przez OTIF jest bezpośrednio związany z przepisami unijnego dorobku prawnego w dziedzinie kolei i oznacza konieczność precyzyjnej harmonizacji w celu uniknięcia sprzeczności lub niedopasowania w ramach dwóch zestawów wymogów.

               Powyższe wyjaśnienia
                  3
                wskazują, że Sekretarz Generalny uzyskuje istotny zakres swobody w kilku obszarach, szczególnie odnośnie do zgłaszania propozycji i rozstrzygania sporów.

               Dlatego też działanie Sekretarza Generalnego z pewnością będzie miało wpływ na funkcjonowanie OTIF w obszarach bezpośrednio związanych z tworzeniem i stosowaniem unijnej polityki kolejowej. Analogicznie będzie ono z pewnością miało wpływ na możliwości Unii jako członka OTIF.

               W związku z interesem Unii dotyczącym wyboru Sekretarza Generalnego, powinna ona przyjąć stanowisko dotyczące tego wyboru.

               3.2.2.Kandydatury

               Na podstawie dokumentów przedstawionych przez Sekretariat OTIF wydaje się, że każdy z pięciu kandydatów spełnia wymogi określone w profilu kwalifikacji załączonym do zaproszenia do zgłaszania kandydatur.

               Każdy z pięciu kandydatów został ponadto zgłoszony przez państwo członkowskie i jest obywatelem UE.

               Względy, jakimi państwa członkowskie powinny się kierować przy dokonywaniu wyboru, należy określić w odniesieniu do następujących informacji ogólnych.

               Przede wszystkim należy jasno określić, że głosy powinny być oddane jedynie na kandydatów, którzy są obywatelami Unii Europejskiej i spełniają wszystkie wymogi określone w profilu kwalifikacji. Mimo że termin zgłaszania kandydatur upłynął, pierwszy zestaw kryteriów powinien stanowić zabezpieczenie przed nagłymi zaskoczeniami. Poza tym mając na względzie szczególny interes Unii w tym zadaniu, głos należy oddać na kandydata, który w największym stopniu spełnia szereg kryteriów istotny dla przedmiotowego interesu. Niektóre z tych kryteriów zostały już ustanowione w zaproszeniu do zgłaszania kandydatur. Kolejne kryterium jest związane z wymogiem określonym w zaproszeniu do składania wniosków, ale jest bardziej szczegółowe w odniesieniu do interesu Unii związanego z wyborem.

               Ogólnie proponuje się następujący wykaz kryteriów:

                        Potencjalne kryteria wyboru

                        Wymogi zawarte w zaproszeniu do zgłaszania kandydatur

                        Kompetencje UE

                        Kryterium nie jest wyraźnie określone w załączniku do zaproszenia do zgłaszania kandydatur: Znajomość ram instytucjonalnych Unii Europejskiej oraz dorobku prawnego i polityki Unii w dziedzinie kolei (w powiązaniu z wymogiem określonym w pkt 4 załącznika do zaproszenia do zgłaszania kandydatur)

                        Kompetencje techniczne

                        Kryteria, o których mowa w pkt 4, 5 i 6 załącznika do zaproszenia do zgłaszania kandydatur

                        Kompetencje ogólne

                        Kryteria, o których mowa w pkt 8 i 9 załącznika do zaproszenia do zgłaszania kandydatur, oprócz kryteriów, o których mowa w akapicie podsumowującym wykaz wymogów w tym załączniku:

                        Osoba dynamiczna odnajdująca się w pracy zespołowej, posiadająca wizję, przystępna i stanowcza, z udokumentowanym doświadczeniem współpracy z innymi kulturami.

                        Umiejętność opracowywania koncepcji politycznych, prawnych, instytucjonalnych i finansowych.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Zgromadzenie Ogólne OTIF jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie konwencji COTIF. Wybór Sekretarza Generalnego OTIF, do którego przeprowadzenia wezwano Zgromadzenia Ogólne, stanowi akt wywołujący skutki prawne. Skutki prawne wynikają z zadań powierzonych Sekretarzowi Generalnemu, które wykraczają poza podstawowe zarządzanie umową międzynarodową, jej stosowanie i funkcjonowanie. Szczegóły opisano w pkt 3.2.2.1 powyżej. Jak wyjaśniono we wspomnianym punkcie, wybór tej a nie innej osoby może mieć istotne konsekwencje dla sposobu wykonywania zadań wykraczających poza kwestie czysto techniczne. Szczególnie ze względu na swoje możliwości zgłaszania propozycji zmierzających do zmiany konwencji i interweniowania w sporach pomiędzy państwami członkowskimi Sekretarz Generalny ma zdolność do wyznaczania kierunku politycznego i prawnego dla działań OTIF.

               W związku z tym należy stwierdzić, że wybór Sekretarza Generalnego OTIF wywołuje skutki prawne. Nie prowadzi on do uzupełniania ani zmiany ram instytucjonalnych umowy. W związku tym proceduralną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do transportu kolejowego.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 91 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, powinien być art. 91 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0028 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 14. sesji Zgromadzenia Ogólnego Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w odniesieniu do wyboru Sekretarza Generalnego OTIF na okres od dnia 8 kwietnia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia przystąpiła do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (zwanej dalej „konwencją COTIF”), na mocy decyzji Rady 2013/103/UE
                  4
               .

               (2)Zgromadzenie Ogólne OTIF powołano zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. a) Konwencji COTIF („Zgromadzenie Ogólne”). Unia uczestniczy w sesjach Zgromadzenia Ogólnego zgodnie z postanowieniami COTIF, przepisami regulaminu wewnętrznego Zgromadzenia Ogólnego oraz postanowieniami umowy w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do konwencji COTIF.

               (3)Na 14. sesji, która ma się odbyć w dniu 27 lutego 2019 r., Zgromadzenie Ogólne ma podjąć decyzję w sprawie wyboru Sekretarza Generalnego OTIF na okres od dnia 8 kwietnia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.

               (4)Wybór Sekretarza Generalnego OTIF ma istotne znaczenie dla Unii. Działania OTIF wchodzą w zakres kompetencji Unii, a wiele z nich stanowi wyłączną kompetencję zewnętrzną Unii. Sekretarz Generalny uzyskuje istotny zakres swobody w kilku obszarach, szczególnie odnośnie do zgłaszania propozycji dotyczących zmiany konwencji COTIF i rozstrzygania sporów. Dlatego też działanie Sekretarza Generalnego z pewnością będzie miało wpływ na funkcjonowanie OTIF w obszarach bezpośrednio związanych z tworzeniem i stosowaniem unijnej polityki kolejowej. Analogicznie będzie ono z pewnością miało wpływ na Unię jako członka OTIF. W związku z interesem Unii dotyczącym wyboru Sekretarza Generalnego, powinna ona przyjąć stanowisko dotyczące tego wyboru.

               (5)Każda z pięciu kandydatur na stanowisko Sekretarza Generalnego OTIF na okres od dnia 8 kwietnia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. została zgłoszona przez państwa członkowskie, a wszyscy kandydaci są obywatelami państw członkowskich. Oceniono, że każdy z pięciu kandydatów spełnia wymogi określone w profilu kwalifikacji dla osoby piastującej stanowisko Sekretarza Generalnego OTIF.

               (6)Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 14. sesji Zgromadzenia Ogólnego OTIF, ponieważ planowana decyzja dotyczy kwestii będącej przedmiotem zainteresowania Unii objętej zakresem kompetencji Unii i powoduje dla niej prawnie wiążące skutki.

               (7)Głosy należy oddać na kandydata, który jest obywatelem Unii, został zgłoszony przez państwo członkowskie, spełnia wszystkie wymogi określone w zaproszeniu do zgłaszania kandydatur opublikowanym przez OTIF, a także spełnia w największym stopniu zestaw kryteriów dotyczących szczególnego interesu Unii związanego z tym wyborem.

               (8)Stanowisko Unii na 14. sesję Zgromadzenia Ogólnego OTIF powinno zatem zakładać głosowanie zgodnie ze wszystkimi powyższymi kryteriami,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1)Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 14. sesji Zgromadzenia Ogólnego OTIF, zakłada głosowanie na kandydata, który:

               a)jest obywatelem Unii, został zgłoszony przez państwo członkowskie, spełnia wszystkie wymogi określone w załączniku do zaproszenia do zgłaszania kandydatur do wyborów Sekretarza Generalnego OTIF na okres od dnia 8 kwietnia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. (dokument SG-18106 z dnia 5 października 2018 r.); oraz

               b)spełnia w największym stopniu poniższe kryteria:

               –znajomość ram instytucjonalnych Unii Europejskiej oraz dorobku prawnego i polityki Unii w dziedzinie kolei;

               –kryteria określone w pkt 4, 5, 6, 8 i 9 załącznika do zaproszenia do zgłaszania kandydatur;

               –kryteria figurujące pod listą określoną w załączniku do zaproszenia do zgłaszania kandydatur, dotyczące osoby dynamicznej, odnajdującej się w pracy zespołowej, posiadającej wizję, przystępnej i stanowczej, z udokumentowanym doświadczeniem współpracy z innymi kulturami oraz posiadającej umiejętność opracowywania koncepcji politycznych, prawnych, instytucjonalnych i finansowych.

               2)Państwa członkowskie głosują zgodnie z ust. 1.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich i Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r. zmieniona protokołem wileńskim, który obowiązuje od dnia 1 lipca 2006 r.

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/1296 z dnia 18 września 2018 r. określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 13. sesji Zgromadzenia Ogólnego Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w odniesieniu do pewnych zmian Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz załączników do niej (Dz.U. L 243 z 27.9.2018, s. 11).

                     (3)

                        Pkt 4.1.

                     (4)

                        Decyzja Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r. zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.3.2019
            COM(2019) 98 final
            2019/0048(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim, oraz uchylająca decyzję 9398/1/14 REV 1

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na spotkaniach Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC) w latach 2019–2023 w związku z przewidywanym przyjęciem środków ochrony i zarządzania.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim

               Umowa o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim („umowa IOTC”) ma na celu, poprzez ustanowienie IOTC, wspieranie współpracy zmierzającej do ochrony i optymalnego wykorzystania zasobów oraz wspierania zrównoważonego rozwoju rybołówstwa eksploatującego te zasoby. Umowa ta weszła w życie w dniu 23 marca 1996 r.

               Unia jest jedną ze stron umowy IOTC i zatwierdziła ją zgodnie z decyzją Rady 95/399/WE
                  1
               .

               2.2.Komisja ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim

               IOTC jest organem ustanowionym przez odnośną umowę, którego obowiązkiem jest zarządzanie zasobami rybnymi i ich ochrona w obszarze objętym umową. IOTC przyjmuje środki ochrony i zarządzania, by zapewnić ochronę zasobów objętych umową i wspierać ich optymalne wykorzystanie.

               Jako członek IOTC Unia ma prawo uczestnictwa i prawo głosu. IOTC podejmuje decyzje w drodze konsensusu, z możliwością przegłosowania większością trzech czwartych głosów.

               2.3.Decyzje IOTC

               IOTC posiada upoważnienie do przyjmowania środków ochrony i egzekwowania w odniesieniu do zasobów objętych jej kompetencją, a środki te są wiążące dla umawiających się stron.

               Zgodnie z art. IX ust. 4 umowy środki te wchodzą w życie 120 dni po dniu, w którym umawiające się strony zostały o nich powiadomione przez IOTC. Umawiające się strony, które zgłoszą sprzeciw wobec danego środka w terminie 120 dni od powiadomienia, nie są nim związane. Jeżeli ponad jedna trzecia umawiających się stron zgłosi sprzeciw, pozostałe umawiające się strony nie są zobowiązane do wdrożenia kwestionowanego środka.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznych posiedzeniach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), ustala się obecnie na dwóch etapach. Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej; podlega ono następnie dostosowaniu na potrzeby każdego corocznego posiedzenia w drodze nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               W odniesieniu do IOTC podejście to jest wdrożone decyzją Rady 9398/1/14 REV 1
                  2
                z dnia 8 maja 2014 r., która określa stanowisko Unii na forum IOTC na lata 2014–2018. Decyzja zawiera ogólne zasady i kierunki działań, ale uwzględnia również w możliwie największym stopniu specyfikę IOTC. Ponadto na wniosek państw członkowskich decyzja ustanawia standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii.

               W decyzji Rady 9398/1/14 REV 1 przewidziano dokonanie przeglądu stanowiska Unii przed corocznym posiedzeniem w 2019 r. Niniejszy wniosek określa stanowisko Unii na forum IOTC na lata 2019–2023, zastępując tym samym decyzję 9398/1/14 REV 1.

               W decyzji 9398/1/14 REV 1 uwzględniono zasady i kierunki działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  3
               , jak również cele określone w komunikacie Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  4
               . Ponadto stanowisko Unii zostało w niej dostosowane do traktatu lizbońskiego.

               Obecna modyfikacja uwzględnia, w kontekście skutków rybołówstwa, komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  5
                oraz wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zatytułowany „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  6
                i konkluzje Rady w sprawie tego wspólnego komunikatu
                  7
               .

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty mające skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego regulujących dany organ oraz instrumenty, które nie mają mocy wiążącej na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  8
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               IOTC jest organem utworzonym na mocy porozumienia, a mianowicie umowy IOCT.

               Akty, które ma przyjąć IOTC, to akty mające skutki prawne. Są one wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. IX umowy IOTC i mogą mieć decydujący wpływ na treść przepisów unijnych, w tym na:

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania
                  9
               ;

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  10
               ; oraz

               ·rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi
                  11
               .

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy IOTC.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli akt ten ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. tę podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 ust. 2 TFUE. Decyzja ma zastąpić decyzję 9398/1/14 REV 1, która obejmuje lata 2014–2018.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0048 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim, oraz uchylająca decyzję 9398/1/14 REV 1

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją Rady 95/399/WE
                  12
                Unia zawarła Umowę o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim („umowa IOTC”), na mocy której ustanowiono Komisję ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC).

               (2)IOTC jest organem ustanowionym przez umowę IOTC, którego obowiązkiem jest zarządzanie zasobami rybnymi i ich ochrona w obszarze objętym umową IOTC. Komisja IOTC przyjmuje środki ochrony i zarządzania, by zapewnić ochronę zasobów objętych umową IOTC i wspierać ich optymalne wykorzystanie. Takie środki mogą stać się wiążące dla Unii.

               (3)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  13
                stanowi, że Unia musi zapewnić, by działalność w zakresie połowów i akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie stanowi również, że Unia ma stosować podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem i zapewnić, by eksploatacja żywych zasobów morza umożliwiała odbudowę populacji poławianych gatunków i utrzymywanie ich powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi także, że Unia ma stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa.

               (4)Zgodnie ze wspólnym komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  14
                oraz konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  15
                propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

               (5)Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  16
                odnosi się do konkretnych środków mających na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach IOTC w latach 2019–2023, ponieważ środki IOTC w zakresie ochrony i egzekwowania będą wiążące dla Unii i mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008
                  17
               ; rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009
                  18
               ; i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403
                  19
               .

               (7)Obecnie stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach IOTC, jest określone w decyzji Rady 9398/1/14 REV 1
                  20
               . Należy uchylić decyzję 9398/1/14 REV 1 i zastąpić ją nową decyzją obejmującą lata 2019–2023.

               (8)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze objętym umową IOTC oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska unijnego, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje naukowe i inne istotne informacje przedstawione przed posiedzeniami IOTC lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2019–2023.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC), jest określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie ma zostać zajęte na posiedzeniach IOTC, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznego posiedzenia IOTC w 2024 r.

               Artykuł 4

               Decyzja 9398/1/14 REV 1 z dnia 8 maja 2014 r. traci moc.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 95/399/WE z dnia 18 września 1995 r. dotycząca przystąpienia Wspólnoty do Umowy o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (Dz.U. L 236 z 5.10.1995, s. 24).

                     (2)

                        Decyzja Rady 9398/1/14 REV 1 w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC).

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (4)

                        COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (5)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (6)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (7)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (8)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (9)

                        Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

                     (10)

                        Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

                     (11)

                        Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81.

                     (12)

                        Decyzja Rady z dnia 18 września 1995 r. dotycząca przystąpienia Wspólnoty do Umowy o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (Dz.U. L 236 z 5.10.1995, s. 24).

                     (13)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (14)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (15)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (16)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (17)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).

                     (18)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

                     (19)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1006/2008 (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81).

                     (20)

                        Decyzja Rady 9398/1/14 REV 1 w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.3.2019
            COM(2019) 98 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            dotyczącej stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim, oraz uchylającej decyzję 9398/1/14 REV 1

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC)

               1.ZASADY

               W ramach IOTC Unia Europejska:

               a) działa zgodnie z celami i zasadami Unii realizowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz dzięki celom dotyczącym maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonym w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b) pracuje na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania środków IOTC i zapewnia zgodność przyjmowanych w ramach IOTC środków z umową IOTC;

               c) gwarantuje zgodność środków podejmowanych przez IOTC z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morza, porozumienia ONZ z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz porozumienia z 1993 r. o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

               d) propaguje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) w tym samym obszarze;

               e) dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z innymi politykami, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, zatrudnienia, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

               f)zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g) działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  1
               ;

               h) dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze objętym umową IOTC, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

               i) działa zgodnie z komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  2
                oraz z konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  3
               , propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności IOTC oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jej zarządzania i wyników (w szczególności w dziedzinie nauki, zgodności z przepisami, przejrzystości i podejmowania decyzji) jako wkład w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego aspektach;

               j) wspiera koordynację między regionalnymi organizacjami ds. zarządzania rybołówstwem a regionalnymi konwencjami morskimi oraz współpracę z organizacjami światowymi, w stosownych przypadkach, w ramach ich mandatów;

               k) promuje koordynację i współpracę z innymi regionalnymi organizacjami odpowiedzialnymi za połowy tuńczyka w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w szczególności poprzez reaktywację tak zwanego procesu z Kobe w ramach regionalnych organizacji odpowiedzialnych za połowy tuńczyka, i rozszerzenie tego procesu na wszystkie RFMO.

               2.KIERUNKI DZIAŁANIA

               W stosownych przypadkach Unia Europejska stara się wspierać podejmowanie przez IOTC działań takich jak:

               a) środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych w obszarze objętym umową IOTC w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, w tym środki dotyczące całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i kwot, nakładu połowowego lub zdolności połowowych dla żywych zasobów morza objętych regulacjami IOTC, co pozwoliłoby osiągnąć produkcję na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu w sposób progresywny i stopniowy, najpóźniej do 2020 r. W razie konieczności należy rozważyć zastosowanie szczególnych środków w odniesieniu do stad ryb zagrożonych z powodu przełowienia w celu utrzymania nakładu połowowego na poziomie zgodnym z dostępnymi uprawnieniami do połowów;

               b) środki mające na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie na obszarze objętym umową IOTC, w tym umieszczenie w wykazie statków NNN;

               c) środki monitorowania, kontroli i nadzoru na obszarze objętym umową IOTC w celu zapewnienia skuteczności kontroli i zgodności ze środkami przyjętymi przez IOTC;

               d) środki mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na różnorodność biologiczną mórz oraz ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym: środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się na obszarach objętych umową IOTC i zgodne z rezolucjami ZO ONZ oraz środki, których celem jest zapobieżenie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczenie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               e)środki zarządzania stosowaniem urządzeń do sztucznej koncentracji ryb (FAD), szczególnie poprzez usprawnienie gromadzenia danych, dokładne określenie liczby FAD i śledzenie i monitorowanie ich stosowania, środki służące zmniejszeniu wpływu na wrażliwe stada tuńczyka, złagodzeniu ich potencjalnych skutków dla gatunków docelowych i niedocelowych, jak również dla ekosystemu, oraz zmniejszeniu ilości odpadów morskich;

               f)środki służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

               g) środki mające na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

               h)zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

               i) dodatkowe środki techniczne w oparciu o opinie organów i grup roboczych IOTC.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć

               na posiedzeniach Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim

               Przed każdym posiedzeniem IOTC, kiedy organ ten ma podjąć decyzje mające skutki prawne dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym corocznym posiedzeniem IOTC pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.

               Jeżeli podczas posiedzenia IOTC, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.

                     (1)

                        7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (2)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (3)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.3.2019
            COM(2019) 102 final
            2019/0051(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku, oraz uchylająca decyzję 9449/1/14 REV 1

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO) w latach 20192023 w związku z przewidywanym przyjęciem środków ochrony i zarządzania.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku

               Konwencja o współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku („konwencja NAFO”) ma na celu, poprzez ustanowienie NAFO, przyczynienie się, dzięki konsultacjom i współpracy, do zapewnienia optymalnego wykorzystania zasobów rybnych na obszarze objętym konwencją NAFO („obszar podlegający regulacji”), racjonalnego zarządzania nimi i ich ochrony. Konwencja weszła w życie w dniu 1 stycznia 1979 r. i została zmieniona czterokrotnie.

               Czwarta zmiana, która weszła w życie w dniu 18 maja 2017 r., miała na celu zmodernizowanie NAFO w szczególności dzięki:

               –wprowadzeniu podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem;

               –usprawnieniu procesu decyzyjnego na forum NAFO;

               –zwiększeniu obowiązków umawiających się stron, państw bandery i państw portu; oraz

               –ustanowieniu formalnego mechanizmu rozstrzygania sporów.

               Unia jest jedną ze stron konwencji NAFO i zatwierdziła ją zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3179/78
                  1
               . Ratyfikowała ona czwartą zmianę konwencji decyzją Rady 2010/717/UE
                  2
               .

               2.2.Komisja Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku

               Komisja Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku („Komisja NAFO”) jest organem ustanowionym przez konwencję NAFO, którego obowiązkiem jest zarządzanie zasobami rybnymi i ich ochrona w obszarze podlegającym regulacji. Organ ten przyjmuje środki w zakresie ochrony i egzekwowania, aby umożliwić optymalne wykorzystanie zasobów rybnych, które podlegają jego kompetencji.

               Jako członek Komisji NAFO Unia ma prawo uczestnictwa i prawo głosu. Komisja NAFO podejmuje decyzje w drodze konsensusu.

               2.3.Decyzje NAFO

               Komisja NAFO posiada upoważnienie do przyjmowania środków ochrony i egzekwowania w odniesieniu do zasobów objętych jej kompetencją, a środki te są wiążące dla umawiających się stron.

               Zgodnie z art. XIV.1 konwencji NAFO środki te wchodzą w życie 60 dni po dniu, w którym umawiające się strony zostały o nich powiadomione przez NAFO. Każda z umawiających się stron, która zgłosi sprzeciw wobec danego środka w terminie 60 dni od powiadomienia, nie jest tym środkiem związana.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na dorocznych posiedzeniach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), ustala się obecnie na dwóchetapach. Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej; podlega ono następnie dostosowaniu na potrzeby każdego dorocznego posiedzenia w drodze nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               W odniesieniu do NAFO podejście to jest wdrożone decyzją Rady 9449/1/14 REV 1 z dnia 19 maja 2014 r., która określa stanowisko Unii na forum NAFO na lata 2014–2018. Decyzja zawiera ogólne zasady i kierunki działań, ale uwzględnia również w możliwie największym stopniu specyfikę NAFO. Ponadto na wniosek państw członkowskich decyzja ustanawia standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii.

               W decyzji Rady 9449/1/14 REV 1 przewidziano dokonanie przeglądu stanowiska Unii przed dorocznym posiedzeniem w 2019 r. Niniejszy wniosek określa stanowisko Unii na forum NAFO na lata 2019–2023, zastępując tym samym decyzję 9449/1/14 REV 1.

               W decyzji 9449/1/14 REV 1 uwzględniono zasady i kierunki działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  3
               , jak również cele określone w komunikacie Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  4
               . Ponadto stanowisko Unii zostało w niej dostosowane do traktatu lizbońskiego.

               Obecna modyfikacja uwzględnia, w kontekście skutków rybołówstwa, komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  5
                oraz wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zatytułowany „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  6
                i konkluzje Rady w sprawie tego wspólnego komunikatu
                  7
               .

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty mające skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego regulujących dany organ oraz instrumenty, które nie mają mocy wiążącej na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  8
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komisja NAFO jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie konwencji NAFO.

               Akty, które ma przyjąć Komisja NAFO, to akty mające skutki prawne. Są one wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. XIV konwencji NAFO i mogą mieć decydujący wpływ na treść przepisów unijnych, w tym na:

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania
                  9
               ;

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  10
               ; oraz

               ·rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi
                  11
               .

               Planowane akty nie uzupełniają, ani nie zmieniają ram instytucjonalnych konwencji NAFO.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli akt ten ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. tę podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 ust. 2 TFUE. Decyzja ma zastąpić decyzję 9449/1/14 REV 1, która obejmuje lata 2014–2018.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 ust. 2 TFUE, w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0051 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku, oraz uchylająca decyzję 9449/1/14 REV 1

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Rozporządzeniem (EWG) nr 3179/78
                  12
                Unia Europejska zawarła Konwencję o współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku („konwencja NAFO”), na mocy której ustanowiono Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku („NAFO”). Zgodnie z decyzją Rady 2010/717/UE z dnia 8 listopada 2010 r.
                  13
               , Unia przyjęła czwartą zmianę do konwencji NAFO, na podstawie której utworzono Komisję Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku („Komisja NAFO”).

               (2)Komisja NAFO jest odpowiedzialna za przyjmowanie środków mających na celu zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów rybnych na obszarze objętym konwencją NAFO („obszar podlegający regulacji”) oraz ochrony ekosystemów morskich, w których te zasoby występują. Takie środki ochrony i zarządzania mogą stać się wiążące dla Unii.

               (3)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  14
                stanowi, że Unia musi zapewnić, by działalność w zakresie połowów i akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie stanowi również, że Unia ma stosować podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem i dążyć do zapewnienia, by eksploatacja żywych zasobów morza umożliwiała odbudowę populacji poławianych gatunków i utrzymywanie ich powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi także, że Unia ma stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa.

               (4)Zgodnie ze wspólnym komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  15
                oraz konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  16
                propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

               (5)Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  17
                odnosi się do konkretnych środków mających na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Komisji NAFO w latach 2019–2024, oraz uchylić decyzję Rady 9449/1/14 REV 1
                  18
               , ponieważ środki NAFO w zakresie ochrony i egzekwowania będą wiążące dla Unii i mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na: rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008
                  19
               ; rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009
                  20
               ; i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403
                  21
               .

               (7)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze podlegającym regulacji oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska unijnego, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje naukowe i inne istotne informacje przedstawione przed posiedzeniami Komisji NAFO lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2019–2023.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Komisji Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku („NAFO”), jest określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie ma zostać zajęte na posiedzeniach Komisji NAFO, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznego posiedzenia Komisji NAFO w 2024 r.

               Artykuł 4

               Decyzja 9449/1/14 REV 1 z dnia 19 maja 2014 r. traci moc.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3179/78 z dnia 28 grudnia 1978 r. dotyczące zawarcia przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku (Dz.U. L 378 z 30.12.1978, s. 1).

                     (2)

                        Decyzja Rady 2010/717/UE z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Unii Europejskiej, zmian do Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku (Dz.U. L 321 z 7.12.2010, s. 1).

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (4)

                        COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (5)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (6)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (7)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (8)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (9)

                        Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

                     (10)

                        Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

                     (11)

                        Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81.

                     (12)

                        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3179/78 z dnia 28 grudnia 1978 r. dotyczące zawarcia przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku (Dz.U. L 378 z 30.12.1978, s. 1).

                     (13)

                        Decyzja Rady 2010/717/UE z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Unii Europejskiej, zmian do Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku (Dz.U. L 321 z 7.12.2010, s. 1–19).

                     (14)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (15)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (16)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (17)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (18)

                        Decyzja Rady z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie należy zająć, w imieniu Unii Europejskiej, na forum Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku.

                     (19)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).

                     (20)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

                     (21)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1006/2008 (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.3.2019
            COM(2019) 102 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            dotyczącej stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku, oraz uchylającej decyzję 9449/1/14 REV 1

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku („NAFO”)

               1.ZASADY

               W ramach NAFO Unia Europejska:

               a) działa zgodnie z celami i zasadami Unii realizowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz celów dotyczących maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem i ograniczającego wpływ działalności połowowej na środowisko, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b) pracuje na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania środków NAFO i zapewnia zgodność przyjmowanych przez Komisję NAFO środków z konwencją NAFO;

               c) gwarantuje zgodność środków podejmowanych przez Komisję NAFO z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r., porozumienia ONZ w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi z 1995 r. oraz porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu z 1993 r., a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

               d) propaguje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) w tym samym obszarze;

               e) dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z innymi politykami, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, zatrudnienia, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

               f)zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g) działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  1
               ;

               h) dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze podlegającym regulacji NAFO, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

               i) działa zgodnie z komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  2
                oraz z konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  3
               , propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności NAFO oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jej zarządzania i wyników (w szczególności w dziedzinie nauki, zgodności z przepisami, przejrzystości i podejmowania decyzji) jako wkład w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego aspektach;

               j) wspiera koordynację między regionalnymi organizacjami ds. zarządzania rybołówstwem a regionalnymi konwencjami morskimi oraz współpracę z organizacjami światowymi, stosownie do przypadku, w ramach ich mandatów, w razie potrzeby;

               k)wspiera mechanizmy współpracy między regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa, które nie zajmują się połowami tuńczyka, które to mechanizmy są podobne do tzw. procesu z Kobe dotyczącego RFMO zajmujących się połowami tuńczyka.

               2.KIERUNKI DZIAŁANIA

               W stosownych przypadkach Unia Europejska stara się wspierać podejmowanie przez NAFO działań takich jak:

               a) środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych w obszarze podlegającym regulacji NAFO w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, w tym zasadę ostrożnego zarządzania zasobami i środki dotyczące całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i kwot, nakładu połowowego lub zdolności połowowych dla żywych zasobów morza objętych regulacjami NAFO, co pozwoliłoby osiągnąć produkcję na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu w sposób progresywny i stopniowy, najpóźniej do 2020 r. W razie konieczności należy rozważyć zastosowanie szczególnych środków w odniesieniu do stad ryb zagrożonych z powodu przełowienia w celu utrzymania nakładu połowowego na poziomie zgodnym z dostępnymi uprawnieniami do połowów;

               b) środki mające na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie na obszarze podlegającym regulacji, w tym umieszczenie w wykazie statków NNN;

               c) środki monitorowania, kontroli i nadzoru w obszarze podlegającym regulacji NAFO w celu zapewnienia skuteczności kontroli i zgodności ze środkami przyjętymi w ramach NAFO;

               d) środki mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na różnorodność biologiczną mórz oraz ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym: środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się na obszarach objętych konwencją NAFO i zgodne z tą konwencją a jednocześnie uwzględniające międzynarodowe wytyczne FAO dotyczące zarządzania połowami głębinowymi na morzu pełnym, oraz środki, których celem jest zapobieżenie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczenie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               e)środki służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

               f) środki mające na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

               g)wspólne strategie z innymi RFMO, w stosownych przypadkach, w szczególności z tymi, które są zaangażowane w zarządzanie rybołówstwem w tym samym regionie;

               h)opracowywanie podejścia do kwestii związanych z wpływem wywieranym przez działalność inną niż połowowa na zasoby biologiczne mórz w obszarze podlegającym regulacji;

               i)zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

               j)dodatkowe środki techniczne w oparciu o opinie organów pomocniczych i grup roboczych NAFO.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć

               na posiedzeniach Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku

               Przed każdym posiedzeniem Komisji NAFO, kiedy organ ten ma podjąć decyzje mające skutki prawne dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym corocznym posiedzeniem Komisji NAFO pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.

               Jeżeli podczas posiedzenia Komisji NAFO, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.

                     (1)

                        7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (2)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (3)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.4.2019
            COM(2019) 167 final
            2019/0089(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej w związku z zamierzonym przedłużeniem obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. do dnia 30 czerwca 2021 r.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o handlu zbożem z 1995 r.

               Celem Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. („konwencja”) jest dalsza międzynarodowa współpraca we wszystkich aspektach handlu zbożem, promowanie rozszerzenia zakresu międzynarodowego handlu zbożem oraz dopilnowanie, by handel ten był uwolniony w jak najwyższym stopniu. Ponadto konwencja ma na celu przyczynienie się w jak największym stopniu do stabilności międzynarodowych rynków zboża w interesie wszystkich członków, zwiększenie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz stworzenie forum wymiany informacji i zapewnienie członkom forum dyskusji o ich wątpliwościach dotyczących handlu zbożem.

               Konwencja weszła w życie dnia 1 lipca 1995 r.

               Unia jest stroną konwencji
                  1
               .

               2.2.Międzynarodowa Rada Zbożowa

               Międzynarodowa Rada Zbożowa jest organizacją międzyrządową, która dąży do osiągnięcia celów określonych w art. 1 konwencji. W szczególności Międzynarodowa Rada Zbożowa ma na celu:

               pogłębianie międzynarodowej współpracy we wszystkich aspektach handlu zbożem;

               promowanie rozszerzenia zakresu, otwartości i sprawiedliwości międzynarodowego handlu zbożem;

               przyczynianie się do stabilności międzynarodowych rynków zboża, zwiększanie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz przyczynianie się do rozwoju krajów, których gospodarki w dużym stopniu zależą od sprzedaży zboża.

               Sposobem osiągnięcia tych celów jest poprawa przejrzystości rynku dzięki wymianie informacji, analizie i konsultacjom na temat rozwoju rynku i polityki.

               Międzynarodowa Rada Zbożowa liczy 28 członków, w tym wielu największych na świecie producentów zbóż oraz importerów. Poza Unią jej członkami są między innymi Argentyna, Australia, Kanada, Egipt, Indie, Japonia, Rosja, Ukraina i USA. Jej członkami nie są jednak Chiny ani Brazylia.

               28 członków Rady posiada łącznie 2 000 głosów.

               W odniesieniu do procedur budżetowych (zob. art. 12 konwencji), tj. w kwestii ustalania rocznych wkładów finansowych członków, Unia dysponuje w 2018/19 r.
                  2
                367 głosami.

               W przypadku podejmowania decyzji, tj. w przypadku głosowania (zob. art. 11 konwencji) 1 000 głosów zostaje podzielonych wśród 10 członków eksportujących (w tym Unię z 243 głosami) oraz 1 000 głosów wśród 18 członków importujących. Należy podkreślić, że zasadniczo Międzynarodowa Rada Zbożowa działa na zasadzie konsensusu, a głosowanie przeprowadzane jest bardzo rzadko.

               Na posiedzeniach Międzynarodowej Rady Zbożowej Unia jest reprezentowana przez Komisję. Państwa członkowskie mogą uczestniczyć w spotkaniach Międzynarodowej Rady Zbożowej, w szczególności w jej posiedzeniach.

               2.3.Planowany akt Międzynarodowej Rady Zbożowej

               W dniu 10 czerwca 2019 r. podczas swojego czterdziestego dziewiątego posiedzenia Międzynarodowa Rada Zbożowa ma przyjąć decyzję dotyczącą przedłużenia o dwa lata okresu obowiązywania konwencji („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu, którego podstawą jest art. 33 konwencji, jest umożliwienie kontynuowania działalności Międzynarodowej Rady Zbożowej.

               Przedłużenie obowiązywania konwencji obejmie okres od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2021 r.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

                  Konwencja o handlu zbożem z 1995 r. została zawarta przez Unię decyzją Rady 96/88/WE
                     3
                   do dnia 30 czerwca 1998 r. i od tego czasu okres jej obowiązywania był regularnie przedłużany. Za każdym razem konwencja zostaje przedłużona na okres nie dłuższy niż dwa lata zgodnie z art. 33 konwencji. Ostatnio przedłużono ją w czerwcu 2017 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. decyzją Międzynarodowej Rady Zbożowej.

                  Unia zawsze była aktywnym członkiem Międzynarodowej Rady Zbożowej, a dalsze przedłużenie obowiązywania konwencji na okres nie dłuższy niż dwa lata leży w interesie Unii. Unia jest głównym producentem zbóż i wiodącym eksporterem pszenicy i jęczmienia, a jednocześnie największym importerem kukurydzy.

                  Celem niniejszego wniosku jest upoważnienie Komisji przez Radę do głosowania w imieniu Unii za przedłużeniem okresu obowiązywania konwencji do dnia 30 czerwca 2021 r. w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej. Przyjęcie formalnej decyzji w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania konwencji ma nastąpić podczas 49. posiedzenia Międzynarodowej Rady Zbożowej, planowanego na dzień 10 czerwca 2019 r. w Londynie, w Zjednoczonym Królestwie.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  4
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt Międzynarodowej Rady Zbożowej skutkuje przedłużeniem okresu obowiązywania konwencji, która jest umową międzynarodową wiążącą Unię. Planowany akt ma zatem skutki prawne.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii należy zająć stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do handlu produktami rolnymi.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest w związku z tym art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Międzynarodowej Rady Zbożowej przedłuży okres obowiązywania konwencji, należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu.

               2019/0089 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o handlu zbożem z 1995 r. („konwencja”) została zawarta przez Unię decyzją Rady 96/88/WE
                  5
                i weszła w życie w dniu 1 lipca 1995 r. Konwencja została zawarta na okres trzech lat, który od tego czasu jest regularnie przedłużany o kolejne dwa lata. Okres obowiązywania konwencji przedłużono ostatnio w czerwcu 2017 r.
                  6
                decyzją Międzynarodowej Rady Zbożowej, do dnia 30 czerwca 2019 r.

               (2)Zgodnie z art. 33 konwencji Międzynarodowa Rada Zbożowa może każdorazowo przedłużyć okres obowiązywania konwencji o kolejne okresy nieprzekraczające dwóch lat.

               (3)Podczas 49. posiedzenia, które ma się odbyć w dniu 10 czerwca 2019 r., Międzynarodowa Rada Zbożowa ma podjąć decyzję w sprawie przedłużenia obowiązywania konwencji do dnia 30 czerwca 2021 r.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na 49. posiedzeniu Międzynarodowej Rady Zbożowej, ponieważ przedłużenie obowiązywania konwencji leży w interesie Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte przez Komisję w imieniu Unii na 49. posiedzeniu Międzynarodowej Rady Zbożowej, jest głosowanie za przedłużeniem obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. na kolejny okres maksymalnie dwóch lat, do dnia 30 czerwca 2021 r.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                        OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH

                        FinancSt/10/
                        PS/pl/1100670

                        6.221.2019.1

                        DATA: 14.02.2019

                        1.

                        LINIA BUDŻETOWA:

                        ROZDZIAŁ 05 06 — MIĘDZYNARODOWE ASPEKTY OBSZARU POLITYKI „ROLNICTWO I ROZWÓJ OBSZARÓW WIEJSKICH”

                        05 06 01 Międzynarodowe umowy w dziedzinie rolnictwa

                        ŚRODKI:

                        B2019 6 300 000 EUR

                        2.

                        TYTUŁ:

                        Wniosek dotyczący decyzji Rady określającej stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

                        3.

                        PODSTAWA PRAWNA: Artykuł 207 w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

                        4.

                        CELE:

                        Przedłużenie okresu obowiązywania Konwencji o handlu zbożem o kolejne dwa lata (1.7.2019–30.6.2021)

                        5.

                        SKUTKI FINANSOWE

                        OKRES 12 MIESIĘCY

                           (w mln EUR)

                        BIEŻĄCY ROK BUDŻETOWY

                        2019

                        (w mln EUR)

                        NASTĘPNY ROK BUDŻETOWY

                        2020

                        (w mln EUR)

                        5.0

                        WYDATKI

                        -
                              POKRYWANE Z BUDŻETU UE
                           (REFUNDACJE/INTERWENCJE)

                        -
                              POKRYWANE PRZEZ ORGANY KRAJOWE

                        -
                              INNE

                        0,41

                        0,35

                        5.1

                        DOCHODY

                        -
                              ZASOBY WŁASNE UE
                           (OPŁATY/CŁA)

                        -
                              KRAJOWE

                        2021

                        5.0.1

                        SZACOWANE WYDATKI

                        -

                        5.1.1

                        SZACOWANE DOCHODY

                        5.2

                        METODA OBLICZENIOWA: W oparciu o założenia dotyczące szacowanej liczby głosów UE (zmienia się każdego roku) i szacunkowej kwoty do wpłaty w przeliczeniu na głos w funtach szterlingach (GBP).

                        6.0

                        CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY ZE ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W ODPOWIEDNIM ROZDZIALE BIEŻĄCEGO BUDŻETU?

                        TAK

                        6.1

                        CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY POPRZEZ PRZESUNIĘCIE POMIĘDZY ROZDZIAŁAMI BIEŻĄCEGO BUDŻETU?

                        -

                        6.2

                        CZY WYMAGANY BĘDZIE BUDŻET DODATKOWY?

                        -

                        6.3

                        CZY BĘDZIE TRZEBA PRZEWIDZIEĆ ŚRODKI W KOLEJNYCH BUDŻETACH?

                        TAK

                        UWAGI:

                        Faktyczna kwota do wpłaty może różnić się w zależności od ostatecznej liczby głosów, jaka zostanie przydzielona UE, kwoty do wpłaty w przeliczeniu na głos w GBP i kursu wymiany EUR/GBP.

                     (1)

                        Dz.U. L 21 z 27.1.1996, s. 47.

                     (2)

                        Międzynarodowa Rada Zbożowa działa na podstawie roku podatkowego trwającego od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca.

                     (3)

                        Dz.U. L 21 z 27.1.1996, s. 47.

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (5)

                        Decyzja Rady 96/88/WE z dnia 19 grudnia 1995 r. w sprawie zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską Konwencji o handlu zbożem oraz Konwencji o pomocy żywnościowej, stanowiących Międzynarodowe porozumienie w sprawie zboża z 1995 r. (Dz.U. L 21 z 27.1.1996, s. 47).

                     (6)

                        Informacja dotycząca przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. (Dz.U. L 12 z 17.1.2018, s. 1).