				|

		52014PC0667

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (tekst jednolity) /* COM/2014/0667 final - 2014/0309 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           W kontekście
społeczeństwa obywatelskiego w Europie Komisja przywiązuje
wielką wagę do uproszczenia i uporządkowania prawa Unii, tak aby
stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla obywateli,
otwierając im w ten sposób nowe możliwości korzystania z
przysługujących im konkretnych uprawnień.
Ten cel nie może zostać
osiągnięty tak długo, jak liczne przepisy, które były
wielokrotnie zmieniane, często zasadniczo, pozostają rozproszone, tak
iż trzeba ich szukać częściowo w oryginalnym akcie, a
częściowo w późniejszych aktach zmieniających. Wymaga to
pracochłonnego porównywania wielu różnych aktów w celu ustalenia
obowiązujących norm prawnych.
Z tego powodu ujednolicenie przepisów często
zmienianych jest potrzebne, aby prawo stało się jasne i
zrozumiałe.
2.           W dniu 1 kwietnia 1987 r. Komisja
postanowiła[1]
zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty były ujednolicane
nie później niż po 10 zmianach, podkreślając,
że jest to wymaganie minimum i że odpowiednie jednostki powinny
starać się nawet częściej ujednolicać teksty, za które
są odpowiedzialne, tak aby przepisy tych aktów były jasne i
łatwo zrozumiałe.
3.           Konkluzje Prezydencji Rady
Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.) potwierdziły to
stanowisko[2],
podkreślając wagę ujednolicania, które daje
pewność co do prawa stosowanego wobec danej materii w danym czasie.
Ujednolicanie musi być podejmowane w
pełnej zgodności z normalną procedurą przyjmowania aktów
UE.
Zważywszy, że żadne zmiany co do
treści nie mogą być wprowadzane do ujednolicanych aktów,
Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze porozumienia
międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r.,
możliwość stosowania przyspieszonej procedury dla szybkiego
przyjmowania takich aktów.
4.           Celem niniejszego wniosku jest
ujednolicenie rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia
30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach
dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[3]. Nowe
rozporządzenie zastąpi włączone do niego akty[4]; niniejszy wniosek
całkowicie zachowuje treść ujednolicanych aktów, zbiera je
więc jedynie razem, dokonując tylko takich formalnych zmian,
jakie wynikają z samego zadania ujednolicenia.
5.           Wniosek w sprawie ujednolicenia
został sporządzony na podstawie wstępnej konsolidacji, w 22
językach urzędowych, rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 i aktów
je zmieniających, przygotowanej przez Urząd Publikacji Unii
Europejskiej za pomocą systemu przetwarzania danych. Tam, gdzie
artykułom nadano nowe numery, korelacja pomiędzy starą i
nową numeracją została określona w tabeli zawartej w załączniku II
do ujednoliconego rozporządzenia.
ê 1225/2009
(dostosowany)
2014/0309 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie ochrony przed przywozem produktów
po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Ö Unii Õ Europejskiej
(tekst jednolity)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat Ö o
funkcjonowaniu Unii Õ Europejskiej,
w szczególności jego art. Ö 207 ust. 2 Õ,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
ê 1225/2009 motyw
1 (dostosowany)
(1)       Rozporządzenie Rady (WE)
nr Ö 1225/2009[6] Õ zostało
kilkakrotnie znacząco zmienione[7].
Dla zachowania przejrzystości i zrozumiałości należy
je ujednolicić.
ê 1225/2009 motyw
3 (dostosowany)
(2)       Porozumienie w sprawie Ö stosowania Õ art. VI
Układu ogólnego w sprawie Ö taryf celnych Õ i handlu
z 1994 r. (zwane dalej „Porozumieniem antydumpingowym
z 1994 r.”) określa szczegółowe zasady odnoszące
się w szczególności do obliczania dumpingu, procedur wszczynania
i prowadzenia postępowań, łącznie z ustalaniem
i interpretowaniem faktów, stosowania środków tymczasowych,
nakładania i pobierania ceł antydumpingowych, terminu
obowiązywania i przeglądu środków antydumpingowych oraz
podawania do wiadomości publicznej informacji dotyczących
postępowań antydumpingowych.
(3)       W celu zapewnienia
odpowiedniego i przejrzystego stosowania zasad Ö Porozumienia
antydumpingowego z 1994 r. Õ należy Ö przenieść
jego Õ język do
prawodawstwa Ö Unii Õ w możliwie
najszerszym zakresie.
ê 1225/2009 motyw
4 (dostosowany)
è1 Sprostowanie,
Dz.U. L 7 z 12.1.2010, s. 22
(4)       W celu utrzymania równowagi
między prawami i Ö obowiązkami Õ è1 ustanowionymi
w Ö Układzie
ogólnym w sprawie taryf celnych i handlu Õ (GATT) ç Ö , stosując
postanowienia Porozumienia antydumpingowego z 1994 r., istotnym jest,
aby Unia Õ uwzględniała
wykładnię tych Ö postanowień Õ przez głównych
partnerów handlowych Ö Unii Õ.
ê 1225/2009 motyw
5
(5)       Wskazane jest ustanowienie
jasnych i szczegółowych zasad obliczania wartości normalnej.
Wartość ta powinna w każdym przypadku być oparta
na reprezentatywnej sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym
kraju wywozu. Celowe jest podanie wskazówek co do tego, kiedy strony mogą
zostać uznane za powiązane do celów określenia dumpingu.
Należy określić okoliczności, w których krajową
sprzedaż można uznać za dokonaną ze stratą,
a w konsekwencji – nieistotną, oraz w jakich
okolicznościach dopuszczalne jest odniesienie się do pozostałej
części sprzedaży, konstruowanej wartości normalnej lub
sprzedaży do państwa trzeciego. Wskazane jest także zapewnienie
właściwej alokacji kosztów, nawet w sytuacjach rozpoczynania
działalności. Wskazane jest określenie wytycznych
w odniesieniu do definicji rozpoczynania działalności, jak również
zakresu i metod alokacji. Przy konstruowaniu wartości normalnej
konieczne jest także określenie metodologii stosowanej przy ustalaniu
kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz
marży zysku, które powinny być zawarte w tej wartości.
ê 1225/2009 motyw
6
(6)       Przy ustalaniu wartości
normalnej dla krajów nieposiadających gospodarki rynkowej stosowne jest
określenie zasad wyboru odpowiedniego państwa trzeciego
o gospodarce rynkowej, które ma zostać wykorzystane w tym celu,
a w przypadku niemożności wyznaczenia właściwego
państwa trzeciego zapewnienie, że wartość normalna
może zostać ustalona w oparciu o inne, uzasadnione
podstawy.
ê 1225/2009 motyw
7 (dostosowany)
(7)       Niezbędne jest
zdefiniowanie ceny eksportowej i wyszczególnienie dostosowań, których
Ö należy Õ dokonać
w przypadkach potrzeby konstruowania takiej ceny w oparciu
o pierwszą cenę na wolnym rynku.
ê 1225/2009 motyw
8
(8)       W celu zapewnienia
porównywalności ceny eksportowej z wartością normalną
pożądane jest wyszczególnienie czynników mogących
wpływać na ceny i ich porównywalność,
a także ustanowienie szczególnych zasad dotyczących terminów
i sposobów dokonywania dostosowań, przy założeniu konieczności
unikania ich powtórzeń. Niezbędne jest także zapewnienie możliwości
porównania z zastosowaniem cen średnich, choć poszczególne ceny
eksportowe mogą być porównywane ze średnią
wartością normalną w sytuacji, gdy ceny te różnią
się w zależności od konsumenta, regionu lub okresu.
ê 1225/2009 motyw
9 (dostosowany)
(9)       Ö Wskazane Õ jest ustanowienie
jasnych i szczegółowych wytycznych odnośnie do czynników
istotnych przy ustalaniu, czy przywóz produktów po cenach dumpingowych
spowodował istotną szkodę lub grozi jej spowodowaniem.
Wykazując, że wielkość i poziom cen w danym
przywozie spowodowały szkodę w przemyśle Ö Unii Õ, należy
zwrócić uwagę na wpływ innych czynników,
w szczególności warunków rynkowych istniejących w Ö Unii Õ.
ê 1225/2009 motyw
10 (dostosowany)
(10)     Wskazane jest zdefiniowanie
terminu „przemysł Ö Unii Õ” i zapewnienie,
że strony powiązane z eksporterami mogą zostać
wyłączone z jego zakresu, oraz zdefiniowanie terminu
„powiązane”. Niezbędne jest także określenie
działań antydumpingowych, podejmowanych w imieniu producentów
określonego regionu Ö Unii, Õ oraz ustanowienie
wytycznych odnośnie do wyznaczenia tego regionu.
ê 1225/2009 motyw
11 (dostosowany)
(11)     Należy określić
podmioty mogące składać wniosek o przeprowadzenie
postępowania antydumpingowego, sposób poparcia takiego wniosku przez
przemysł Ö Unii Õ, informacje na temat
dumpingu, szkody oraz związku przyczynowego, jakie wniosek powinien
zawierać. Należy także określić procedury odrzucania
takich wniosków i wszczynania postępowania.
ê 1225/2009 motyw
12 (dostosowany)
(12)     Konieczne jest ustanowienie
sposobu zawiadamiania zainteresowanych stron o informacjach wymaganych
przez władze. Ö Zainteresowane
strony powinny mieć Õ możliwość
udostępnienia wszystkich dowodów istotnych w sprawie oraz
możliwość obrony własnych interesów. Należy jasno
określić zasady i procedury postępowania,
w szczególności umożliwić zainteresowanym stronom dokonanie
zgłoszenia do postępowania, zaprezentowanie własnych opinii
i przekazanie informacji w określonych terminach, jeżeli te
opinie i informacje mają zostać uwzględnione. Właściwe
jest określenie warunków, w których zainteresowana strona będzie
miała dostęp do informacji udostępnionych przez inne strony
i możliwość ich skomentowania. Państwa
członkowskie i Komisja powinny współpracować
w zakresie zbierania informacji.
ê 1225/2009 motyw
13 (dostosowany)
(13)     Należy ustanowić
warunki nakładania ceł tymczasowych Ö , w tym Õ warunek, Ö że
cła tymczasowe mogą być nakładane nie Õ wcześniej
niż 60 dni Ö od
wszczęcia postępowania Õ i Ö nie Õ później
niż dziewięć miesięcy po wszczęciu postępowania.
Z przyczyn administracyjnych konieczne jest zapewnienie, że takie
cła mogą być we wszystkich przypadkach nakładane przez
Komisję bezpośrednio na okres dziewięciu miesięcy lub
w dwóch etapach, na sześć i trzy miesiące.
ê 1225/2009 motyw
14 (dostosowany)
(14)     Należy Ö ustanowić Õ procedury
zatwierdzania zobowiązań eliminujących dumping
i szkodę zamiast nakładania tymczasowych lub ostatecznych
ceł. Należy określić konsekwencje naruszenia lub wycofania
tych zobowiązań oraz zapewnić możliwość
wprowadzenia ceł tymczasowych w przypadkach podejrzewanego naruszenia
lub gdy dla uzupełnienia ustaleń niezbędne jest dalsze
postępowanie. Przy zatwierdzaniu zobowiązań należy
także ustalić, czy wdrożenie proponowanych zobowiązań
nie doprowadzi do zachowań zagrażających konkurencji na rynku.
ê 1225/2009 motyw
15 (dostosowany)
(15)     Niezbędne jest
zapewnienie, że postępowanie zostanie zakończone, bez
podjęcia środków lub z podjęciem ostatecznych środków,
w zwykłym trybie w ciągu 12 miesięcy
i w żadnym wypadku w terminie nieprzekraczającym 15
miesięcy od czasu wszczęcia postępowania.
(16)     Wszelkie czynności
w sprawie należy zakończyć, jeżeli dumping nie
przekracza progu de minimis lub szkoda jest nieznaczna, przy czym
właściwe jest określenie Ö takich sytuacji Õ. W przypadku
gdy mają zostać wprowadzone środki, niezbędne jest
zakończenie postępowania i zapewnienie, że środki
będą mniejsze od marginesu dumpingu, o ile ta mniejsza kwota
wyeliminuje szkodę, oraz niezbędne jest określenie metody obliczenia
wysokości środków w przypadkach kontroli wyrywkowej.
ê 1225/2009 motyw
16
(17)     W miarę potrzeby
należy zapewnić pobór ceł tymczasowych z mocą
wsteczną oraz określić okoliczności poboru takich ceł
z mocą wsteczną w celu uniknięcia osłabienia
środków ostatecznych, które mają być zastosowane. Należy także
zapewnić możliwość poboru ceł z mocą
wsteczną w przypadkach naruszenia lub wycofania zobowiązań.
ê 1225/2009 motyw
17 (dostosowany)
(18)     Niezbędne jest
zapewnienie, że środki wygasną po upływie pięciu lat,
chyba że przegląd wykaże, że powinny zostać
utrzymane. Niezbędne jest także zapewnienie, w przypadkach
udowodnionej zmiany warunków, możliwości przeprowadzenia
przeglądów okresowych lub postępowania w celu ustalenia, czy
właściwy jest zwrot ceł antydumpingowych. Właściwe
jest również zapewnienie, że w przypadku ponownego ustalenia
wysokości dumpingu wymagającego powtórnego skonstruowania cen
eksportowych cła nie będą traktowane jak koszt poniesiony
między przywozem i odsprzedażą, jeżeli cła te
są odzwierciedlone w cenach produktów objętych środkami w Ö Unii Õ.
ê 1225/2009 motyw
18 (dostosowany)
(19)     Niezbędne jest
zapewnienie w szczególności ponownego oszacowania cen eksportowych
i marginesów dumpingu w przypadkach, gdy eksporter zaabsorbował
cło przez porozumienie kompensacyjne i gdy środki nie
są odzwierciedlone w cenach produktów podlegających
środkom w Ö Unii Õ.
ê 1225/2009 motyw
19 (dostosowany)
è1 Sprostowanie,
Dz.U. L 7 z 12.1.2010, s. 22
(20)     Porozumienie antydumpingowe
z 1994 r. nie zawiera przepisów dotyczących obejścia
środków antydumpingowych, chociaż oddzielna decyzja ministerialna
GATT uznała takie obejście za problem i przekazała go
Komitetowi Antydumpingowemu GATT w celu wypracowania rozwiązania.
Wielostronne negocjacje w tej sprawie dotychczas nie przyniosły
rezultatu. W oczekiwaniu na wynik è1 przekazania
sprawy do Komitetu Antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu
(WTO) ç prawo Ö Unii powinno Õ zawierać
przepisy dotyczące praktyk polegających na montażu produktów w Ö Unii Õ lub kraju trzecim
w celu obejścia środków antydumpingowych.
ê 1225/2009 motyw
20 (dostosowany)
è1 Sprostowanie,
Dz.U. L 7 z 12.1.2010, s. 22
(21)     Pożądane jest
także wyjaśnienie, jakie praktyki stanowią obejście
przyjętych środków. Obejście środków może mieć
miejsce zarówno wewnątrz Ö Unii Õ jak i poza
nią. W konsekwencji konieczne jest zapewnienie, aby zwolnienia
z rozszerzonych ceł, które è1 mogą
już być przyznane importerom, mogły także być
przyznawane ç eksporterom, wówczas
gdy cła Ö są
stosowane Õ w celu
odniesienia się do obejścia środków mającego miejsce poza Ö Unią Õ.
ê 1225/2009 motyw
21
(22)     Wskazane jest zawieszenie
środków antydumpingowych w przypadkach tymczasowej zmiany warunków
rynkowych, w których trwałe stosowanie takich środków
byłoby okresowo niewłaściwe.
ê 1225/2009 motyw
22
(23)     Niezbędne jest
zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem postępowania
może być zarejestrowany, tak aby można było zastosować
w stosunku do niego później odpowiednie środki.
ê 1225/2009 motyw
23
(24)     W celu zapewnienia
właściwej realizacji wprowadzonych środków niezbędne jest,
aby państwa członkowskie monitorowały i zgłaszały
Komisji handel produktami przywozowymi objętymi postępowaniem i środkami
oraz sumy ceł pobieranych na podstawie niniejszego
rozporządzenia.
ê 1225/2009 motyw
26
(25)     Wskazane jest odbywanie wizyt
weryfikacyjnych dla sprawdzenia przedstawionych informacji dotyczących
dumpingu i szkody, jednakże zależy to od poprawnego
wypełnienia otrzymanego kwestionariusza.
ê 1225/2009 motyw
27
(26)     W przypadkach
występowania dużej liczby stron i transakcji istotne jest
zapewnienie możliwości kontroli wyrywkowej w celu terminowego
zakończenia postępowania.
ê 1225/2009 motyw
28
(27)     W przypadku gdy strony nie
współpracują w sposób zadowalający, niezbędne jest
zapewnienie możliwości wykorzystania innych informacji przy
dokonywaniu ustaleń, przy czym informacje te mogą być mniej
korzystne od tych, które zostałyby zastosowane w przypadku, gdyby
strona współpracowała.
ê 1225/2009 motyw
29
(28)     Należy zapewnić
poufność informacji stanowiących tajemnicę handlową.
ê 1225/2009 motyw
30 (dostosowany)
(29)     Istotne jest zapewnienie odpowiedniej
metody ujawniania istotnych faktów i ustaleń stronom do tego
uprawnionym oraz zapewnienie takiego ujawnienia, z odpowiednim
uwzględnieniem procesów decyzyjnych w Ö Unii Õ, w terminach
umożliwiających stronom obronę ich interesów.
ê 1225/2009 motyw
31 (dostosowany)
(30)     Wskazane jest zapewnienie
odpowiedniego systemu administracyjnego, który umożliwi wyrażanie
opinii, czy środki są w interesie Ö Unii Õ, w tym
także w interesie konsumentów, oraz ustanowienie terminów
przedstawiania tych opinii oraz praw stron uczestniczących
w postępowaniu w odniesieniu do ujawnianych informacji.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 22 (dostosowany)
(31)     Wykonanie Ö niniejszego
rozporządzenia Õ wymaga jednolitych
warunków przyjmowania ceł tymczasowych i ostatecznych oraz zamykania
dochodzeń bez wprowadzania środków. Środki te powinny być
przyjmowane przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[8].

(32)     W przypadku przyjmowania środków
tymczasowych należy stosować procedurę doradczą ze względu
na skutki takich środków i ich logiczną kolejność względem
przyjmowania środków ostatecznych. Ze względu na skutek tych środków
w porównaniu ze środkami ostatecznymi procedurę tę należy
również stosować do akceptowania zobowiązań, do
wszczynania i braku wszczęcia przeglądów wygaśnięcia środków,
do zawieszania środków, do przedłużania terminu zawieszenia środków
oraz do ponownego wprowadzania środków. Jeżeli opóźnienie
we wprowadzaniu środków spowodowałoby trudną do naprawienia
szkodę, należy zezwolić Komisji na przyjęcie tymczasowych środków
mających natychmiastowe zastosowanie,
ê 1225/2009 (dostosowany)
è1 Sprostowanie,
Dz.U. L 7 z 12.1.2010, s. 22
è2 1168/2012 art. 1 pkt 1) lit. a)
è3 37/2014
art. 1 i załącznik pkt 22 ppkt 1)
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zasady ogólne
1. Cło antydumpingowe może
zostać nałożone na każdy produkt przywieziony po cenach
dumpingowych, którego wprowadzenie do wolnego obrotu w Ö Unii Õ powoduje
szkodę.
2. Produkt uznaje się za przywieziony po
cenach dumpingowych, jeżeli jego cena eksportowa do Ö Unii Õ jest niższa od
porównywalnej ceny produktu podobnego ustalonej w kraju wywozu
w zwykłym obrocie handlowym.
3. Kraj wywozu jest zwykle krajem pochodzenia.
Jednakże za kraj wywozu można uznać także kraj
pośredni, z wyjątkiem gdy, na przykład, produkty są
przez niego jedynie przewożone lub nie są produkowane w tym
kraju lub nie ma w nim cen porównywalnych do ceny produktu objętego
postępowaniem.
4. Do celów niniejszego rozporządzenia
„produkt podobny” oznacza produkt, który jest identyczny, to jest taki, który
przypomina pod wszystkimi względami produkt objęty postępowaniem
lub, przy braku takiego produktu, inny produkt, który wprawdzie nie przypomina
go pod każdym względem, ale którego właściwości
ściśle odpowiadają właściwościom produktu
objętego postępowaniem.
Artykuł 2
Stwierdzenie istnienia dumpingu
A. WARTOŚĆ NORMALNA
1. Podstawą obliczenia wartości
normalnej są zwykle ceny uiszczone lub należne w zwykłym
obrocie handlowym przez niezależnych nabywców w kraju wywozu.
Jednakże jeżeli eksporter
w kraju wywozu nie produkuje lub nie sprzedaje produktów podobnych,
wartość normalna może zostać ustalona na podstawie cen
innych sprzedawców lub producentów.
Ceny między stronami, co do których
wydaje się, że są ze sobą powiązane, lub że zawarły
między sobą porozumienia kompensacyjne, mogą nie zostać
uznane za obowiązujące w zwykłym obrocie handlowym oraz
mogą nie zostać wykorzystane do ustalenia wartości normalnej,
o ile nie zostanie wykazane, iż powiązanie to nie wywiera
wpływu na te ceny.
W celu ustalenia czy dwie strony są
powiązane można wziąć pod uwagę definicję stron
powiązanych określoną w art. 143 rozporządzenia
Komisji (EWG) nr 2454/93[9].
2. Sprzedaż produktu podobnego,
z przeznaczeniem na konsumpcję krajową, zazwyczaj wykorzystuje
się do ustalenia wartości normalnej, jeżeli stanowi ona 5 %
lub więcej wielkości sprzedaży danego produktu do Ö Unii Õ. Jednakże
możliwe jest także wykorzystanie niższej wielkości
sprzedaży, jeżeli, na przykład, żądane ceny zostaną
uznane za reprezentatywne dla danego rynku.
3. W przypadku gdy sprzedaż produktu
podobnego w zwykłym obrocie handlowym nie istnieje lub jest
niewystarczająca, lub gdy z powodu szczególnej sytuacji rynkowej
sprzedaż ta nie pozwala na dokonanie właściwego porównania,
wartość normalną produktu podobnego oblicza się
w oparciu o koszt produkcji w kraju pochodzenia,
powiększony o uzasadnione koszty sprzedaży, koszty ogólne
i administracyjne oraz kwotę zysku lub w oparciu o ceny
eksportowe w zwykłym obrocie handlowym, do właściwego
państwa trzeciego, pod warunkiem że ceny te są reprezentatywne.
Można stwierdzić
istnienie szczególnej sytuacji rynkowej dla danego produktu,
w rozumieniu akapitu pierwszego, między innymi, gdy ceny są
sztucznie zaniżone, gdy istnieje istotny handel barterowy lub gdy
istnieją uzgodnienia dotyczące przetwarzania na warunkach
niekomercyjnych.
4. Sprzedaż produktu podobnego na rynku
wewnętrznym kraju wywozu lub sprzedaż towarów na wywóz do
państwa trzeciego, po cenach niższych od jednostkowych (stałych
i zmiennych) kosztów produkcji powiększonych o koszty
sprzedaży, ogólne i administracyjne, mogą nie być
traktowane jako dokonane w zwykłym obrocie handlowym z uwagi na
cenę i mogą zostać pominięte przy ustalaniu
wartości normalnej wyłącznie w przypadku stwierdzenia,
że sprzedaż ta występowała w dłuższym
okresie i w znacznych ilościach oraz po cenach
uniemożliwiających zwrot wszystkich kosztów w uzasadnionym
terminie.
Jeżeli ceny poniżej kosztów
w momencie sprzedaży przewyższają średnie ważone koszty
przypadające na okres objęty postępowaniem, ceny te uważa
się za umożliwiające zwrot kosztów w uzasadnionym terminie.
Za dłuższy okres uznaje się
zwykle okres jednego roku, a w żadnym przypadku nie jest
to mniej niż sześć miesięcy, zaś sprzedaż
poniżej kosztów jednostkowych w tym okresie uznaje się za
dokonaną w znacznych ilościach, jeżeli zostanie
stwierdzone, że średnia ważona cena sprzedaży jest
niższa od średniej ważonej kosztów jednostkowych lub że
wielkość sprzedaży poniżej kosztów jest nie mniejsza
niż 20 % sprzedaży wykorzystywanej do ustalania wartości
normalnej.
5. Koszty oblicza się zazwyczaj
w oparciu o zapisy księgowe przechowywane przez stronę
postępowania, pod warunkiem że zapisy te są zgodne
z zasadami rachunkowości powszechnie przyjętymi w danym
kraju oraz zostanie wykazane, że zapisy te właściwie
dokumentują koszty związane z produkcją
i sprzedażą produktu objętego postępowaniem.
Jeżeli koszty związane
z produkcją i sprzedażą produktu objętego
postępowaniem nie są stosownie odzwierciedlone w zapisach
księgowych zainteresowanej strony, są one dostosowywane lub ustalane
na podstawie kosztów innych producentów lub eksporterów w tym samym kraju
lub, w przypadku gdy takie informacje nie są dostępne lub nie
mogą być wykorzystywane, na każdej innej stosownej podstawie,
łącznie z informacjami z innych reprezentatywnych rynków.
Przedstawione dowody właściwej
alokacji kosztów są brane pod uwagę, pod warunkiem że wykazane
zostanie stosowanie takiej alokacji w przeszłości. Przy braku
właściwszej metody pierwszeństwo ma alokacja kosztów oparta na
obrocie. Koszty dostosowuje się odpowiednio, uwzględniając te
niepowtarzające się elementy kosztów, które wpływają na
produkcję przyszłą lub obecną, jeżeli nie zostały
one już uwzględnione w alokacji kosztów na mocy niniejszego
akapitu.
W przypadku gdy na koszty
występujące w części okresu na zwrot kosztów
wpływa wykorzystanie nowych środków produkcyjnych wymagających
znacznych nakładów inwestycyjnych i niskie wykorzystanie mocy
produkcyjnych, które wynikają z operacji rozruchu mających
miejsce w okresie objętym postępowaniem lub w jego
części, średnie koszty fazy rozruchu są kosztami
mającymi zastosowanie, zgodnie z powyższymi zasadami alokacji,
pod koniec takiej fazy, w takiej wysokości i w tym okresie
są zawarte w średnich kosztach ważonych określonych
w ust. 4 akapit drugi. Okres fazy rozruchu ustala się
w odniesieniu do warunków działania danego producenta lub eksportera,
ale nie może on przekroczyć odpowiedniej początkowej
części okresu na zwrot kosztów. Dla potrzeb tego dostosowania
kosztów występujących w okresie objętym postępowaniem,
informacje dotyczące fazy rozruchu wykraczającej poza ten okres
bierze się pod uwagę wyłącznie w przypadku ich przekazania
przed wizytami weryfikacyjnymi i przed upływem trzech miesięcy
od daty wszczęcia postępowania.
6. Wysokość kosztów sprzedaży,
kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku ustala się
w oparciu o faktyczne dane dotyczące produkcji
i sprzedaży produktów podobnych przez producenta lub eksportera objętego
postępowaniem w zwykłym obrocie handlowym. W przypadku gdy
ustalenie tych wielkości nie jest możliwe na takiej podstawie,
mogą być one ustalone w oparciu o:
a)           średnią ważoną
faktycznych wielkości określonych dla innych eksporterów lub
producentów objętych postępowaniem w odniesieniu do produkcji
i sprzedaży produktu podobnego na rynku wewnętrznym w kraju
pochodzenia;
b)           faktyczne wielkości stosowane
do produkcji i sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym tej
samej ogólnej kategorii produktów danego eksportera lub producenta na rynku
wewnętrznym w kraju pochodzenia;
c)           inną uzasadnioną
metodę, pod warunkiem że ustalona przy jej stosowaniu kwota zysku nie
przekroczy zysku zwykle uzyskiwanego przez innych eksporterów lub producentów
przy sprzedaży tej samej kategorii produktów na rynku wewnętrznym
w kraju pochodzenia.
7. a)       W przypadku przywozu z krajów
nieposiadających gospodarki rynkowej[10],
normalną wartość określa się w oparciu
o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach
gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju
przeznaczoną dla innych krajów, łącznie z Ö Unią Õ,
a w przypadku, gdy jest to niemożliwe, w oparciu
o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny
faktycznie płaconej lub należnej w Ö Unii Õ za produkt podobny,
gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby
uwzględniała odpowiednią marżę zysku.
Wyznaczone zostanie państwo trzecie
posiadające gospodarkę rynkową w oparciu
o uzasadnioną metodę, z odpowiednim uwzględnieniem
wiarygodnych informacji dostępnych w czasie wyznaczania.
Uwzględnia się także ograniczenia czasowe. Gdy jest to
możliwe, wykorzystuje się państwo trzecie o gospodarce
rynkowej, będące przedmiotem tego samego postępowania.
Wkrótce po wszczęciu postępowania jego
strony informuje się o wyznaczeniu państwa trzeciego
o gospodarce rynkowej, pozostawiając 10 dni
na skomentowanie wyboru.
b)           W odniesieniu do
postępowań antydumpingowych dotyczących è1 przywozu
z Chińskiej Republiki Ludowej, Wietnamu i Kazachstanu oraz z
jakiegokolwiek kraju o gospodarce nierynkowej ç, które jest
członkiem WTO w dniu rozpoczęcia postępowania,
wartość normalna jest określana zgodnie z ust. 1–6
w wypadku wykazania, na podstawie właściwie uzasadnionych
wniosków przedstawianych przez jednego lub wielu producentów poddanych
postępowaniu oraz zgodnie z kryteriami i procedurami
określonymi w lit. c), że warunki gospodarki rynkowej
przeważają w stosunku do tego producenta lub producentów pod
względem produkcji i sprzedaży podobnego, odnośnego towaru.
Jeśli wyżej wspomniana sytuacja nie będzie miała miejsca,
stosuje się zasady określone w lit. a).
c)           Wniosek na mocy lit. b)
składa się w formie pisemnej oraz zawiera wystarczające
dowody, że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej, to
jest w takich warunkach, gdzie:
–
decyzje przedsiębiorstw dotyczące cen, kosztów
i nakładów, włączając na przykład surowce,
koszty technologii i pracy, produkcję, sprzedaż
i inwestycje, podejmowane są w odpowiedzi na sygnały rynkowe
odzwierciedlające podaż i popyt oraz bez poważnej
ingerencji w tym zakresie ze strony państwa, a koszty
ważniejszych nakładów właściwie odzwierciedlają
wartości rynkowe,
–
przedsiębiorstwa posiadają jeden
wyraźny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która jest
niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami
księgowości oraz jest stosowana pod każdym względem,
–
koszty produkcji i sytuacja finansowa
przedsiębiorstw nie podlegają znaczącym wahaniom,
wynikającym z przejścia od byłego nierynkowego systemu
gospodarki, w szczególności w odniesieniu do amortyzacji
środków trwałych, innych odpisów, wymiany barterowej oraz
płatności poprzez rekompensatę długów,
–
rozpatrywane przedsiębiorstwa podlegają
przepisom ustawowym dotyczącym upadłości i własności,
które gwarantują pewność i stabilność prawną
działania tych przedsiębiorstw, oraz
–
przeliczenie kursów walutowych dokonywane jest
według kursów rynkowych.
              Ustalenia, czy producent
spełnia wyżej wymienione kryteria, è2 dokonuje
się co do zasady w terminie siedmiu miesięcy, lecz w żadnym
wypadku nie później niż w terminie ośmiu miesięcy od
rozpoczęcia postępowania ç, è3 po
umożliwieniu przedsiębiorstwom unijnym ç przedstawienia uwag.
Ustalenie takie pozostaje w mocy w trakcie całego
postępowania. è3 O
swojej analizie wniosków otrzymanych na podstawie lit. b) Komisja informuje
państwa członkowskie w zwykłych okolicznościach w
ciągu 28 tygodni od daty wszczęcia postępowania. ç
ê 1168/2012 art.
1 pkt 1) lit. b) (dostosowany)
d)           W przypadku gdy Komisja
ograniczyła zakres swojego Ö dochodzenia Õ zgodnie z art. 17,
ustalenie na podstawie lit. b) i c) niniejszego ustępu dotyczy jedynie
stron objętych Ö dochodzeniem Õ i wszystkich
producentów korzystających z indywidualnego traktowania na podstawie art.
17 ust. 3.
ê 1225/2009
(dostosowany)
B. CENA EKSPORTOWA
8. Za cenę eksportową uważa
się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za
produkt sprzedany na wywóz z kraju wywozu do Ö Unii Õ.
9. W przypadkach braku ceny eksportowej
lub gdy okaże się, że jest ona niewiarygodna z powodu
istnienia powiązania lub istnienia porozumienia kompensacyjnego
pomiędzy eksporterem i importerem lub stroną trzecią, cena
eksportowa może zostać skonstruowana na podstawie ceny, po której
produkty przywożone po raz pierwszy odsprzedaje się niezależnemu
nabywcy, a w przypadku gdy nie są one odsprzedawane
niezależnemu nabywcy ani odsprzedawane w stanie, w jakim
zostały przywiezione, na innej uzasadnionej podstawie.
W powyższych przypadkach dokonuje
się dostosowania, uwzględniając wszystkie koszty,
łącznie z cłami i podatkami, poniesione między przywozem
a odsprzedażą, a także zyski, w celu ustalenia
wiarygodnej ceny eksportowej na poziomie granicy Ö Unii Õ.
Dostosowane pozycje obejmują koszty
zwykle ponoszone przez importera, ale zapłacone przez jakikolwiek inny
podmiot w Ö Unii Õ lub poza nią,
który jest związany lub zawarł porozumienie kompensacyjne
z importerem lub eksporterem, w tym zwykłe koszty transportu,
ubezpieczenia, przeładunku, załadunku, koszty dodatkowe, cła,
cła antydumpingowe i inne podatki należne w kraju przywozu
z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów, jak również
uzasadnioną marżę ze sprzedaży, koszty ogólne
i administracyjne oraz zysk.
C. PORÓWNANIE
10. Dokonuje się obiektywnego porównania
ceny eksportowej z wartością normalną. Porównania dokonuje
się na tym samym poziomie handlu, w odniesieniu do sprzedaży
dokonanych w jak najbardziej zbliżonych Ö okresach Õ oraz
z należytym uwzględnieniem różnic wpływających na
porównywalność cen. W przypadku gdy nie jest możliwe
porównanie ustalonej wartości normalnej i ceny eksportowej na takiej
podstawie, uwzględnia się, w formie dostosowania
i oceniając każdy przypadek z osobna, różnice
stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których
wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich
porównywalność. Unika się powtórnych dostosowań,
w szczególności w przypadku różnic dotyczących
bonifikat, rabatów, ilości i poziomu handlu. W przypadku
spełnienia określonych warunków, czynniki, co do których można
dokonać dostosowania, są następujące:
a)           Właściwości
fizyczne
              Dokonuje się dostosowania ze
względu na różnice w cechach fizycznych produktów.
Wysokość dostosowań wynika z obiektywnej oceny
wartości rynkowej tej różnicy.
b)           Przywozowe należności
celne i podatki pośrednie
              Dokonuje się dostosowania
wartości normalnej o kwotę odpowiadającą wszystkim
opłatom przywozowym lub podatkom pośrednim od produktu podobnego oraz
jego fizycznych składników, w przypadku gdy jest on przeznaczony do
konsumpcji w kraju wywozu, zaś opłaty te nie zostały
pobrane ani zwrócone w odniesieniu do produktu wywiezionego do Ö Unii Õ.
c)           Bonifikaty, rabaty, ilości
              Dokonuje się dostosowania
z tytułu różnic bonifikat i rabatów, w tym udzielonych
z uwagi na ilość sprzedanego towaru, o ile są one
właściwie naliczone i bezpośrednio związane ze
sprzedażą badaną w postępowaniu. Dostosowanie
może także zostać dokonane z tytułu odroczonych
bonifikat lub rabatów, jeżeli roszczenie jest poparte trwałą
praktyką w poprzednich okresach, w tym zgodnością
z warunkami wymaganymi do udzielania bonifikaty lub rabatu.
d)           Poziom handlu
(i)      Dokonuje się dostosowania
z tytułu różnic w poziomach handlu, w tym różnic
spowodowanych sprzedażą OEM (Original Equipment Manufacturer),
jeżeli w sieci dystrybucji na obydwu rynkach zostanie wykazane,
że cena eksportowa, w tym konstruowana cena eksportowa,
występuje na innym poziomie handlowym niż wartość normalna,
zaś różnica wpływa na porównywalność ceny, co
odzwierciedlają stałe i znaczące różnice funkcji
i cen sprzedawcy na różnych poziomach handlu na rynku
wewnętrznym kraju wywozu. Kwota dostosowania opiera się na
wartości rynkowej różnic;
(ii)     niemniej jednak, w okolicznościach
nieprzewidzianych w ppkt (i), w przypadku gdy niemożliwe
jest ilościowe określenie różnicy w poziomie handlu,
wskutek braku odnośnych poziomów na rynkach krajowych krajów wywozu lub
gdy jasno wykazano, iż niektóre funkcje są wyraźnie
powiązane z poziomami handlu, które nie są wykorzystywane
do porównania, można dokonać specjalnego dostosowania.
e)           Transport, ubezpieczenie,
przeładunek, załadunek i koszty dodatkowe
Dokonuje się dostosowania ze względu na
różnice w poniesionych kosztach bezpośrednio związanych
z dostarczeniem produktu objętego postępowaniem z obiektu
eksportera do niezależnego nabywcy, w przypadku gdy koszty te są
uwzględnione w pobieranych cenach. Koszty te obejmują transport,
ubezpieczenie, przeładunek, załadunek i koszty dodatkowe.
f)            Opakowanie
Dokonuje się dostosowania ze względu na
różnice w odpowiednich kosztach, bezpośrednio związanych
z opakowaniem produktu objętego postępowaniem.
g)           Kredyt
Dokonuje się dostosowania ze względu na
różnice kosztów wszelkich kredytów udzielonych na dokonanie danej
sprzedaży, pod warunkiem że czynnik ten jest uwzględniony przy
ustalaniu pobieranych cen.
h)           Koszty ponoszone po
sprzedaży
Dokonuje się dostosowania ze względu na
różnice bezpośrednich kosztów udzielania poręczenia, gwarancji,
pomocy technicznej serwisu i obsługi, zgodnie z przepisami prawa
lub postanowieniami umowy sprzedaży.
i)            Prowizje
Dokonuje się dostosowania ze względu na
różnice w prowizjach naliczanych przy danej sprzedaży.
Pojęcie „marże” należy
rozumieć również jako obejmujące narzut uzyskiwany przez podmiot
gospodarczy od produktu lub od produktu podobnego, jeżeli funkcje takiego
podmiotu gospodarczego są podobne do funkcji przedstawiciela
pracującego na zasadzie prowizji.
j)            Przeliczanie waluty
W przypadku gdy porównywanie cen wymaga
przeliczania waluty, dokonuje się go po kursie wymiany z dnia sprzedaży,
z wyjątkiem gdy z daną ceną eksportową
bezpośrednio związana jest sprzedaż waluty obcej na rynkach
terminowych, kiedy to stosuje się kurs wymiany w sprzedaży
terminowej. Za datę sprzedaży zwykle uważa się
datę wystawienia faktury, ale może być to także data umowy,
zamówienia lub potwierdzenia zamówienia, jeżeli dokumenty te lepiej
odzwierciedlają faktyczne warunki sprzedaży. Wahania kursów wymiany
są pomijane, a eksporterzy mają 60 dni na reakcję na
trwałe tendencje kursów wymiany w okresie objętym postępowaniem.
k)           Inne czynniki
Dostosowania można również dokonać
z tytułu różnic czynników, nieprzewidzianych
w lit. a)–j), jeżeli zostanie wykazane, że
wpływają one na porównywalność cen, stosownie do
wymagań niniejszego ustępu, w szczególności gdy zostanie
wykazane, że klienci płacą różne ceny na rynku krajowym
wskutek różnicy tych czynników.
D. MARGINES DUMPINGU
11. Z zastrzeżeniem odpowiednich
przepisów regulujących obiektywne porównanie, istnienie marginesów
dumpingu w okresie objętym postępowaniem zwykle ustala się
na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej
ze średnią ważoną cen we wszystkich transakcjach wywozowych
do Ö Unii Õ lub na podstawie
porównania poszczególnych wartości normalnych z poszczególnymi cenami
eksportowymi do Ö Unii Õ w rozbiciu na
poszczególne transakcje. Jednakże wartość normalna ustalona
w oparciu o średnią ważoną może zostać
porównana z cenami wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych do Ö Unii Õ, o ile istnieje
Ö znaczna
różnica w Õ strukturze cen
eksportowych Ö pomiędzy
poszczególnymi Õ nabywcami, regionami
lub okresami, zaś metody przewidziane w pierwszym zdaniu niniejszego
ustępu nie odzwierciedlałyby pełnego zakresu praktyk
dumpingowych. Przepisy niniejszego ustępu nie wykluczają zastosowania
metody kontroli wyrywkowej, zgodnie z art. 17.
12. Margines dumpingu stanowi
wielkość, o jaką wartość normalna przewyższa
cenę eksportową. W przypadku wystąpienia różnych
marginesów dumpingu może zostać ustalony średni ważony
margines dumpingu.
Artykuł 3
Ustalenie szkody
1. W rozumieniu niniejszego
rozporządzenia termin „szkoda” oznacza, jeżeli nie określono
inaczej, istotną szkodę dla przemysłu Ö Unii Õ, zagrożenie
istotną szkodą dla przemysłu Ö Unii Õ lub istotne
opóźnienie powstawania takiego przemysłu oraz jest interpretowany
zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
2. Ustalenie szkody odbywa się na
podstawie zebranych dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny:
a)           wielkości przywozu towarów po
cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na
rynku Ö Unii Õ; oraz
b)           wpływu tego przywozu na
przemysł Ö Unii Õ.
3. W odniesieniu do wielkości
przywozu towarów po cenach dumpingowych uwzględnia się fakt, czy
nastąpił jego znaczny wzrost w wartościach
bezwzględnych bądź w stosunku do produkcji lub konsumpcji w
Ö Unii. Õ W odniesieniu
do wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny produktów Ö unijnych Õ, uwzględnia
się fakt, czy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe przywozu
towarów po cenach dumpingowych w stosunku do cen Ö unijnych Õ produktów podobnych
lub czy przywóz ten w inny sposób nie spowoduje znacznego spadku tych cen
bądź zahamuje ich znaczny wzrost, który nastąpiłby
w innych warunkach. Żaden z powyższych czynników brany pod
uwagę osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej
wskazówki.
4. Jeżeli przedmiotem postępowania
antydumpingowego jest jednocześnie przywóz produktów z więcej
niż jednego kraju, skutki tego przywozu ocenia się w sposób
łączny jedynie, pod warunkiem że:
a)           ustalony margines dumpingu
w przywozie z każdego kraju przekracza poziom de minimis
zdefiniowany w art. 9 ust. 3 i wielkość przywozu
z każdego z tych krajów nie jest nieznaczna; oraz
b)           łączna ocena skutków
przywozu jest właściwa po uwzględnieniu warunków konkurencji
między produktami przywożonymi oraz warunków konkurencji między
produktami przywożonymi a Ö unijnym Õ produktem podobnym.
5. Ocena wpływu przywozu towarów po
cenach dumpingowych na dany przemysł Ö Unii Õ obejmuje ocenę
wszystkich istotnych czynników ekonomicznych i wskaźników
oddziałujących na stan tego przemysłu, w tym faktu, czy
przemysł wciąż przechodzi proces przezwyciężania
skutków przywozu po cenach dumpingowych lub subsydiowanego mającego
miejsce w przeszłości, rozmiarów faktycznego marginesu dumpingu,
faktycznego i potencjalnego spadku sprzedaży, zysków, produkcji,
udziału w rynku, wydajności, stopy zwrotu z inwestycji,
wykorzystania mocy produkcyjnych; czynników wpływających na ceny Ö unijne Õ; faktycznych
i potencjalnych skutków w zakresie przepływów
pieniężnych, zapasów, zatrudnienia, wynagrodzeń, rozwoju,
zdolności do pozyskania kapitału lub inwestycji. Wykaz ten nie jest
wyczerpujący, a żaden z tych czynników brany pod uwagę
osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej wskazówki.
6. Należy wykazać, na podstawie
dowodów zebranych w sprawie w odniesieniu do ust. 2, że
przywóz towarów po cenach dumpingowych powoduje szkodę w rozumieniu
niniejszego rozporządzenia. Obejmuje to w szczególności
wykazanie, że wielkości lub poziomy cen, ustalone na podstawie
ust. 3, wywierają wpływ na przemysł Ö Unii Õ, zgodnie
z ust. 5, oraz że wpływ ten można uznać za
istotny.
7. Inne niż przywóz produktów po cenach
dumpingowych znane czynniki, w tym samym czasie powodujące
szkodę dla przemysłu Ö Unii Õ, również
poddaje się ocenie w celu stwierdzenia, czy spowodowana przez nie
szkoda nie została przypisana przywozowi towarów po cenach dumpingowych na
podstawie ust. 6. Czynniki, które można w tym kontekście
poddać ocenie, to m.in. wielkość i ceny przywożonych
towarów niesprzedanych po cenach dumpingowych, zmniejszenie popytu, zmiana
struktury konsumpcji, restrykcyjne praktyki handlowe i konkurencja
między producentami z krajów trzecich i producentami Ö unijnymi Õ, postęp
technologiczny, wyniki wywozu i wydajność przemysłu Ö Unii Õ.
8. Skutki przywozu produktów po cenach
dumpingowych ocenia się w odniesieniu do produkcji produktu podobnego
przemysłu Ö Unii Õ, o ile
dostępne dane umożliwiają oddzielną identyfikację tej
produkcji na podstawie takich czynników, jak proces produkcyjny oraz obroty
i zyski producenta. Jeżeli oddzielna identyfikacja tej produkcji nie
jest możliwa, skutki dumpingu ocenia się poprzez zbadanie najbardziej
zbliżonej grupy lub zakresu towarów obejmującego produkt podobny, dla
którego dostępne są niezbędne informacje.
9. Zagrożenie istotną szkodą
ustala się na podstawie faktów, a nie tylko domniemań,
przypuszczeń, bądź odległych możliwości. Zmiany
okoliczności mogących spowodować sytuację, w której
dumping doprowadziłby do powstania szkody, muszą być jednoznacznie
przewidziane i nieuchronne.
Ustalając zagrożenie istotną
szkodą, powinno się uwzględnić takie czynniki, jak:
a)           znacząca stopa wzrostu przywozu
towarów po cenach dumpingowych na rynek Ö Unii Õ, wskazująca na
prawdopodobieństwo znacznego wzrostu przywozu;
b)           swobodne dysponowanie rezerwami mocy
produkcyjnych przez eksportera lub nieuchronność znacznego
zwiększenia tych mocy, wskazujące na prawdopodobieństwo
znacznego wzrostu wywozu towarów po cenach dumpingowych do Ö Unii Õ, przy
uwzględnieniu dostępności innych rynków wywozowych,
mogących wchłonąć dodatkowy wywóz;
c)           fakt, czy przywóz jest prowadzony po
cenach, które mogłyby w znacznym stopniu spowodować
obniżenie cen lub zapobiec ich wzrostowi, który w innych warunkach
miałby miejsce, oraz po cenach, które mogłyby zwiększyć
popyt na dalszy przywóz;
d)           stan zapasów produktu objętego
postępowaniem.
Żaden z czynników wymienionych
powyżej nie musi stanowić decydującej wskazówki, ale wszystkie
uwzględnione czynniki powinny doprowadzić do wniosku, że dalszy
wywóz towarów po cenach dumpingowych jest nieunikniony i w przypadku
braku działań ochronnych spowodowana zostanie istotna szkoda.
Artykuł 4
Definicja przemysłu Ö Unii Õ
1. Dla celów niniejszego rozporządzenia
określenie „przemysł Ö Unii Õ” oznacza wszystkich Ö unijnych Õ producentów
produktów podobnych lub tych spośród nich, których łączna
produkcja stanowi znaczącą część produkcji tych
produktów w całej Ö Unii Õ w rozumieniu
art. 5 ust. 4, z wyjątkiem następujących
przypadków:
a)           gdy producenci są
powiązani z eksporterami lub importerami albo sami są
importerami produktu, w odniesieniu do którego zarzuca się przywóz po
cenach dumpingowych, określenie „przemysł Ö Unii Õ” można
rozumieć jako odnoszące się do pozostałej części
producentów;
b)           w wyjątkowych
okolicznościach obszar Ö Unii Õ dla danej produkcji
można podzielić na dwa lub większą liczbę
konkurencyjnych rynków, zaś producentów na każdym z tych rynków
można traktować jak oddzielny przemysł, jeżeli:
(i)      producenci na takim rynku sprzedają
całą lub prawie całą swoją produkcję danego produktu
na tym rynku, oraz
(ii)     popyt na tym rynku nie jest
w znacznym stopniu zaspokajany przez producentów danego produktu
z innych obszarów Ö Unii Õ.
W takich okolicznościach szkoda
może zostać stwierdzona nawet wówczas, gdy nie została
wyrządzona znaczącej części przemysłu Ö Unii Õ, o ile
występuje koncentracja przywozu towarów po cenach dumpingowych na taki
odizolowany rynek oraz przywóz ten wyrządza szkodę wszystkim lub
prawie wszystkim producentom na tym rynku.
2. Dla celów ust. 1 producenta uznaje
się za powiązanego z eksporterami lub importerami
wyłącznie w przypadku, gdy:
a)           jeden z nich bezpośrednio
lub pośrednio kontroluje drugiego; lub
b)           obaj są bezpośrednio lub
pośrednio kontrolowani przez osobę trzecią; lub
c)           obaj bezpośrednio lub
pośrednio kontrolują osobę trzecią, pod warunkiem że
istnieją podstawy do uznania lub podejrzeń, iż na skutek
powiązań dany producent postępuje odmiennie od producentów niepowiązanych.
Do celów niniejszego ustępu osobę
uznaje się za kontrolującą inną osobę,
w przypadku gdy ma ona prawne lub faktyczne możliwości
kierowania lub ograniczania działania drugiej osoby.
3. W przypadku uznania przemysłu Ö Unii Õ za odnoszący
się do produkcji w określonym regionie eksporterzy mają
możliwość składania zobowiązania cenowego na podstawie
art. 8 w odniesieniu do danego regionu. W takich przypadkach
przy ocenie interesu Ö Unii Õ w zakresie
środków uwzględnia się w szczególności interes danego
regionu. Jeżeli właściwe zobowiązania nie zostaną
przyjęte bezzwłocznie lub występują okoliczności
określone w art. 8 ust. 9 i 10, można nałożyć
cło tymczasowe lub ostateczne w stosunku do Ö Unii Õ jako całości.
W takich przypadkach w miarę możliwości cła
mogą być ograniczone do określonych producentów lub eksporterów.
4. Przepisy art. 3 ust. 8 stosuje
się do niniejszego artykułu.
Artykuł 5
Wszczęcie postępowania
1. Z zastrzeżeniem przepisów
ust. 6, postępowanie mające na celu ustalenie występowania,
stopnia i skutków domniemanego dumpingu wszczyna się na pisemny
wniosek każdej osoby fizycznej lub prawnej albo organizacji
nieposiadającej osobowości prawnej, działającej
w imieniu przemysłu Ö Unii Õ.
Wniosek można kierować do Komisji
lub do państwa członkowskiego, które przekazuje go Komisji. Komisja
przesyła państwom członkowskim odpisy każdego otrzymanego
wniosku. Wniosek uznaje się za złożony pierwszego dnia roboczego
po dostarczeniu go Komisji przesyłką poleconą lub za
potwierdzeniem odbioru przez Komisję.
Jeżeli mimo braku wniosku państwo
członkowskie posiada wystarczające dowody występowania dumpingu
i wynikającej z niego szkody dla przemysłu Ö Unii Õ, dowody te
państwo członkowskie niezwłocznie przedstawia Komisji.
2. Wniosek, o którym mowa
w ust. 1, musi zawierać dowody na istnienie dumpingu, szkody
i związku przyczynowego między domniemanym przywozem towarów po
cenach dumpingowych a domniemaną szkodą. Wniosek zawiera
następujące dostępne składającemu informacje:
a)           dane dotyczące
składającego wniosek oraz dane na temat wielkości
i wartości produkcji Ö unijnej Õ produktów podobnych
wnioskodawcy. Jeżeli składany jest pisemny wniosek w imieniu
przemysłu Ö Unii Õ, należy
określić przemysł, w imieniu którego składany jest
wniosek, poprzez przedstawienie wykazu znanych producentów produktu podobnego w
Ö Unii Õ (lub stowarzyszeń
producentów produktu podobnego w Ö Unii Õ) oraz,
w miarę możliwości, dane na temat wielkości
i wartości produkcji produktu podobnego w Ö Unii Õ, wytwarzanej przez
tych producentów;
b)           pełny opis produktu,
w odniesieniu do którego zarzuca się przywóz po cenach dumpingowych,
ze wskazaniem kraju lub krajów pochodzenia lub wywozu, dane dotyczące
każdego eksportera lub zagranicznego producenta znanego
składającemu wniosek, oraz listę znanych mu osób importujących
dany produkt;
c)           ceny, po których sprzedawany jest
dany produkt z przeznaczeniem dla konsumenta na rynku wewnętrznym
kraju lub krajów pochodzenia lub wywozu (lub gdy jest to właściwe,
ceny, po których produkt jest sprzedawany z kraju/krajów pochodzenia lub
wywozu do państwa trzeciego/państw trzecich albo informacje na temat
konstruowanej wartości produktu) oraz ceny eksportowe lub,
w miarę potrzeby, ceny, po których produkt po raz pierwszy
odsprzedawany jest niezależnemu nabywcy w Ö Unii Õ;
d)           zmiany w wielkości
przywozu produktu, w odniesieniu do którego zarzuca się przywóz po
cenach dumpingowych, jego wpływ na ceny produktu podobnego na rynku Ö Unii Õ i wpływ na
przemysł Ö Unii Õ, zgodnie
z istotnymi czynnikami i wskaźnikami oddziałującymi na
stan tego przemysłu wymienionymi w art. 3 ust. 3 i 5.
3. Komisja w możliwym zakresie zbada
dokładność i adekwatność materiału
dowodowego przedstawionego we wniosku, w celu ustalenia, czy informacje te
są wystarczające do wszczęcia postępowania.
4. Postępowania nie wszczyna się na
podstawie ust. 1, jeżeli nie zostanie ustalone, na podstawie
poparcia lub sprzeciwu wyrażonego przez producentów produktu podobnego
w Ö Unii Õ, że wniosek
został złożony przez przemysł Ö Unii Õ lub w jego
imieniu. Wniosek uznaje się za złożony przez przemysł Ö Unii Õ lub w jego
imieniu, jeżeli popierają go producenci Ö unijni Õ, których
całkowita produkcja stanowi ponad 50 % łącznej produkcji
produktu podobnego tej części przemysłu Ö Unii Õ, która wyraża
poparcie lub sprzeciw w stosunku do wniosku. Jednakże nie wszczyna
się postępowania, jeżeli udział producentów Ö unijnych Õ w sposób
wyraźny popierających wniosek stanowi mniej niż 25 %
całkowitej produkcji produktu podobnego wytwarzanej przez przemysł Ö Unii Õ.
5. Jeżeli nie została podjęta
decyzja o wszczęciu postępowania, władze nie podają
wniosku o wszczęcie postępowania do publicznej wiadomości.
Jednakże po otrzymaniu właściwie umotywowanego wniosku
i przed działaniami zmierzającymi do wszczęcia
postępowania zawiadamia się rząd kraju wywozu, którego
dotyczyć ma postępowanie.
ê 37/2014 art. 1 i
załącznik pkt 22 ppkt 2) (dostosowany)
6. Jeżeli w szczególnych
okolicznościach Ö Komisja
podejmie decyzję Õ o wszczęciu postępowania
bez złożenia przez unijny przemysł lub w jego imieniu pisemnego
wniosku o wszczęcie postępowania, postępowanie to wszczyna
się w oparciu o dowody istnienia dumpingu, szkody i związku
przyczynowego, ustalone zgodnie z ust. 2, uzasadniające jego wszczęcie.
Gdy Komisja ustali konieczność wszczęcia takiego
postępowania, informuje o tym państwa członkowskie.
ê 1225/2009
(dostosowany)
7. Decyzję o wszczęciu
postępowania podejmuje się, rozpatrując równocześnie dowody
istnienia zarówno dumpingu, jak i szkody. Wniosek oddala się
w przypadku, gdy dowody na istnienie dumpingu lub szkody mające
uzasadnić wszczęcie postępowania w danej sprawie nie
są wystarczające. Nie wszczyna się postępowania przeciwko
krajom, których przywóz stanowi mniej niż 1 % rynku, chyba że
kraje te łącznie zapewniają 3 % lub więcej konsumpcji Ö Unii Õ.
8. Wniosek można wycofać przed
wszczęciem postępowania; w takim przypadku uznaje się,
że nie został on złożony.
ê 37/2014 art. 1 i
załącznik pkt 22 ppkt 2) (dostosowany)
9. Ö Jeżeli
okaże się, że istnieją dostateczne dowody
uzasadniające wszczęcie Õ postępowania,
Komisja Ö wszczyna Õ je w ciągu 45 dni
od daty złożenia Ö skargi Õ i publikuje
zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W przypadku
przedstawienia niewystarczającego materiału dowodowego wnioskodawca
zostaje o tym fakcie poinformowany w ciągu 45 dni od daty
złożenia wniosku do Komisji. O swojej analizie wniosku Komisja
informuje państwa członkowskie w zwykłych
okolicznościach w ciągu 21 dni od daty złożenia
wniosku Komisji.
ê 1225/2009
(dostosowany)
è1 37/2014
art. 1 i załącznik pkt 22 ppkt 3)
10. Poprzez zawiadomienie
o rozpoczęciu czynności ogłasza się wszczęcie
postępowania; ponadto zawiadomienie wskazuje produkt i kraje
objęte postępowaniem, zawiera streszczenie uzyskanych informacji,
powiadamia o możliwości przekazywania Komisji wszelkich informacji
mogących mieć znaczenie.
Zawiadomienie określa terminy,
w których zainteresowane strony mogą zgłosić swój
udział w postępowaniu, przedstawić stanowisko w formie
pisemnej i przekazać informacje, jeżeli te opinie
i informacje mają zostać uwzględnione podczas
postępowania. Zawiadomienie określa także terminy,
w których zainteresowane strony mogą wnioskować
o wyznaczenie posiedzenia wyjaśniającego przez Komisję,
zgodnie z art. 6 ust. 5.
11. Komisja informuje o wszczęciu
postępowania eksporterów i importerów, których zgodnie z jej
informacjami ma ono dotyczyć oraz ich reprezentatywne stowarzyszenia, jak
również przedstawicieli kraju wywozu i wnioskodawców
postępowania oraz, należycie zabezpieczając informacje poufne,
przekazuje pełny tekst pisemnego wniosku, otrzymanego na podstawie
ust. 1, znanym jej eksporterom i władzom kraju wywozu, jak
również na żądanie udostępnia go innym zainteresowanym
stronom. Jeżeli liczba eksporterów jest szczególnie duża, pełny
tekst pisemnego wniosku może być przekazany jedynie władzom
kraju wywozu lub odpowiedniemu stowarzyszeniu handlowemu.
12. Postępowanie antydumpingowe nie
może utrudniać procedur odprawy celnej.
Artykuł 6
Postępowanie
1. Po wszczęciu postępowania Komisja
we współpracy z państwami członkowskimi podejmuje
działania na szczeblu Ö Unii Õ. Postępowanie
obejmuje zarówno dumping, jak i szkodę, które badane są
jednocześnie.
Aby ustalenia były reprezentatywne,
określa się okres objęty postępowaniem, który
w przypadku dumpingu zwykle obejmuje nie mniej niż sześć
miesięcy bezpośrednio poprzedzających wszczęcie
postępowania.
Informacje dotyczące okresu
następującego po okresie objętym postępowaniem zwykle
nie są brane pod uwagę.
2. Strony otrzymujące kwestionariusz
stosowany przy postępowaniu antydumpingowym mają co najmniej 30 dni
na udzielenie odpowiedzi. Dla eksporterów okres ten rozpoczyna się
z dniem otrzymania kwestionariusza; przy czym za dzień otrzymania
kwestionariusza uznaje się dzień przypadający po tygodniu od dnia
wysłania kwestionariusza do eksportera lub przekazania
właściwemu przedstawicielstwu dyplomatycznemu kraju wywozu. 30-dniowy
okres może zostać przedłużony, przy odpowiednim
uwzględnieniu terminów postępowania, pod warunkiem że dana strona
przedstawi odpowiednie powody dla takiego przedłużenia, uzasadnione
szczególnymi okolicznościami.
3. Komisja może zażądać od
państw członkowskich dostarczenia informacji, a państwa
członkowskie są zobowiązane podjąć wszelkie kroki
niezbędne do spełnienia tego żądania.
Państwa członkowskie przesyłają
Komisji wymagane informacje wraz z wynikami wszelkich przeprowadzonych
inspekcji, kontroli i postępowań.
W przypadku gdy informacje te
stanowią przedmiot ogólnego zainteresowania lub gdy państwo
członkowskie wnioskowało o ich przekazanie, Komisja przekazuje
je innym państwom członkowskim, pod warunkiem że informacje te
nie są poufne; w takim przypadku przekazuje się ich jawne
streszczenie.
4. Komisja może wystąpić
z żądaniem dokonania przez państwa członkowskie
niezbędnych kontroli i inspekcji, w szczególności
wśród importerów, handlowców i producentów Ö unijnych Õ oraz przeprowadzenia
postępowań w państwach trzecich, pod warunkiem że
zainteresowane przedsiębiorstwa wyrażą na to zgodę,
a rząd danego kraju został oficjalnie powiadomiony i nie
zgłasza sprzeciwu.
Państwa członkowskie podejmują
wszelkie kroki konieczne do spełnienia tych żądań Komisji.
Na wniosek Komisji lub państwa
członkowskiego urzędnicy Komisji mogą towarzyszyć
urzędnikom państw członkowskich w wykonywaniu ich
obowiązków.
5. Zainteresowane strony, które dokonały
zgłoszenia zgodnie z art. 5 ust. 10, zostaną
wysłuchane, o ile wystąpią z wnioskiem
o posiedzenie wyjaśniające w terminie określonym w zawiadomieniu
opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
wskazując dlaczego są zainteresowane wynikiem postępowania
i że istnieją szczególne powody, dla których strony te powinny
zostać wysłuchane.
6. Na odpowiedni wniosek umożliwia
się importerom, eksporterom, przedstawicielom rządu kraju wywozu
i wnioskodawcom, którzy dokonali zgłoszenia zgodnie
z art. 5 ust. 10, spotkanie ze stronami o przeciwnych
interesach, w celu przedstawienia odmiennych opinii
i kontrargumentów.
Zapewniając takie możliwości,
należy uwzględnić potrzebę zachowania poufności
i wygody stron.
Żadna ze stron nie ma obowiązku
uczestnictwa w spotkaniu i niestawiennictwo nie wpływa
negatywnie na jej pozycję w danej sprawie.
Informacje ustne przekazane na podstawie
niniejszego ustępu uwzględnia się, jeżeli zostaną one
następnie potwierdzone na piśmie.
7. Wnioskodawcy postępowania, importerzy,
eksporterzy, ich reprezentatywne zrzeszenia, organizacje użytkowników
i konsumentów, zgłaszający się zgodnie z art. 5
ust. 10, oraz przedstawiciele kraju wywozu mogą na pisemny wniosek
zapoznać się ze wszystkimi informacjami przekazanymi przez
każdą ze stron postępowania istotnymi dla ich sprawy,
nieobjętymi klauzulą poufności w rozumieniu art. 19
i wykorzystywanymi podczas postępowania, z wyjątkiem
wewnętrznych dokumentów opracowanych przez organy Ö Unii Õ lub państw
członkowskich.
Strony te mogą odnosić się do
uzyskanych informacji, zaś ich komentarze będą brane pod
uwagę, o ile zostaną odpowiednio uzasadnione.
8. Z wyjątkiem sytuacji
przewidzianych w art. 18 informacje udostępnione przez
zainteresowane strony i na podstawie których dokonano ustaleń są
w możliwym zakresie badane pod względem zgodności
z rzeczywistością.
9. Postępowanie wszczęte na
podstawie art. 5 ust. 9 zostaje zakończone w ciągu
jednego roku, jeśli jest to możliwe. W każdym przypadku
postępowanie zostaje zakończone w ciągu 15 miesięcy
od daty wszczęcia, zgodnie z ustaleniami dokonanymi na podstawie
art. 8 dotyczącymi zobowiązań lub ustaleniami na podstawie
art. 9 dla podjęcia ostatecznych działań.
Artykuł 7
Środki tymczasowe
1. Cło tymczasowe może zostać
nałożone, jeżeli:
a)           postępowanie zostało
wszczęte zgodnie z art. 5;
b)           zostało wydane odpowiednie
zawiadomienie oraz è1 stworzono
zainteresowanym stronom odpowiednią możliwość
przedstawienia informacji i uwag ç zgodnie
z art. 5 ust. 10;
c)           wstępnie stwierdzono istnienie
dumpingu i wynikającą z niego szkodę dla
przemysłu Ö Unii Õ;
d)           interes Ö Unii Õ wymaga interwencji
w celu zapobieżenia tej szkodzie.
Cła tymczasowe nakłada się nie
wcześniej niż 60 dni od wszczęcia postępowania, ale nie
później niż dziewięć miesięcy po jego wszczęciu.
2. Wysokość tymczasowego cła
antydumpingowego nie może przekroczyć wstępnie ustalonego
marginesu dumpingu, lecz powinna ona być niższa od tego marginesu,
jeżeli takie niższe cło byłoby wystarczające do
usunięcia szkody, jaką ponosi przemysł Ö Unii Õ.
3. Cła tymczasowe są zabezpieczone
w formie gwarancji, a dopuszczenie danych produktów do wolnego obrotu
w Ö Unii Õ jest
uzależnione od zapewnienia takiej gwarancji.
ê 37/2014 art. 1 i
załącznik pkt 22 ppkt 3) (dostosowany)
4. Komisja Ö przyjmuje środki Õ tymczasowe zgodnie z
procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 4.
ê 1225/2009
5. W przypadku gdy państwo
członkowskie wystąpi z wnioskiem o niezwłoczną
interwencję Komisji i warunki określone w ust. 1
zostaną spełnione, najpóźniej w ciągu pięciu dni
roboczych od daty otrzymania wniosku Komisja podejmuje decyzję, czy tymczasowe
cło antydumpingowe powinno zostać nałożone.
ê 1225/2009
6. Cło tymczasowe może zostać
nałożone na okres sześciu miesięcy, a następnie
przedłużone o kolejne trzy miesiące lub od razu
nałożone na dziewięć miesięcy. Jednakże może
ono zostać przedłużone lub nałożone na
dziewięć miesięcy, w przypadku gdy eksporterzy
reprezentujący znaczny udział procentowy danego obrotu
wystąpią z takim wnioskiem lub nie zgłoszą sprzeciwu
po otrzymaniu zawiadomienia od Komisji.
Artykuł 8
Zobowiązania
cenowe
ê 37/2014 art. 1 i
załącznik pkt 22 ppkt 4)
1. Pod
warunkiem tymczasowego stwierdzenia dumpingu i szkody, Komisja może,
zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 15 ust. 2,
przyjąć złożoną przez eksportera ofertę
zadowalającego, dobrowolnego zobowiązania do zmiany cen lub
zaprzestania wywozu na dany obszar po cenach dumpingowych, jeżeli uzna,
że szkodliwe efekty dumpingu zostaną usunięte.
W takim przypadku oraz tak długo, jak
zobowiązania takie są obowiązujące, odpowiednio, tymczasowe
cła nałożone przez Komisję zgodnie z art. 7 ust. 1 lub
ostateczne cła nałożone zgodnie z art. 9 ust. 4 nie mają
zastosowania do odnośnego przywozu przedmiotowych towarów wytwarzanych
przez przedsiębiorstwa, o których mowa w decyzji Komisji o przyjęciu
zobowiązań, wraz z późniejszymi zmianami.
Podwyżki cen wynikające ze
zobowiązań nie mogą być wyższe od niezbędnych
do wyeliminowania marginesu dumpingu, natomiast powinny być
niższe od marginesu dumpingu, jeżeli spowodują usunięcie
szkody dla przemysłu unijnego.
ê 1225/2009
2. Złożenie zobowiązania
może być zasugerowane przez Komisję, ale eksporterzy nie mają
obowiązku jego podejmowania. Fakt, że eksporter nie
złożył zobowiązania lub nie skorzystał
z zaproszenia do jego złożenia w żaden sposób nie
wpływa na ocenę danej sprawy.
Jednakże może zostać
stwierdzone, że zagrożenie szkodą jest bardziej prawdopodobne,
jeżeli przywóz produktów po cenach dumpingowych będzie kontynuowany.
Zobowiązania nie są od eksporterów wymagane ani akceptowane,
jeżeli dumping i spowodowana nim szkoda nie zostały
wstępnie ustalone.
Z wyjątkiem szczególnych
okoliczności, zobowiązania składa się nie później
niż do końca okresu, w którym można składać
oświadczenia na podstawie art. 20 ust. 5.
3. Składane zobowiązania nie
muszą zostać zaakceptowane, jeżeli ich przyjęcie
byłoby nierealistyczne, przykładowo gdy liczba rzeczywistych lub
potencjalnych eksporterów jest zbyt duża lub ze względu na inne
przyczyny, w tym wynikające z założeń polityki
ogólnej. Zainteresowany eksporter może zostać poinformowany
o powodach odrzucenia oferowanego przez niego zobowiązania
i może być przyznane mu prawo do wyrażenia opinii
w tej sprawie. Powody odrzucenia wyszczególnia się w ostatecznej
decyzji.
4. Strony składające
zobowiązanie przedstawiają także jego jawną wersję,
tak aby strony postępowania mogły mieć do niego dostęp.
ê 37/2014 art. 1 i
załącznik pkt 22 ppkt 4)
5. Jeżeli zobowiązania
przyjęto, postępowanie zostaje zakończone. Komisja kończy
postępowanie zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 15 ust. 3.
ê 1225/2009
6. Jeżeli zobowiązania zostaną
przyjęte, postępowanie w sprawie dumpingu i szkody zwykle
zostaje dokończone. W takim przypadku, jeżeli stwierdzono brak
dumpingu lub szkody, zobowiązanie automatycznie wygasa,
z wyjątkiem przypadków, w których stwierdzenie takie jest
w dużej mierze wynikiem istnienia zobowiązania. W takich
wypadkach można wymagać kontynuacji zobowiązania przez
uzasadniony okres.
W przypadku gdy dumping lub szkoda
zostaną potwierdzone, zobowiązanie trwa nadal, zgodnie z jego
warunkami i przepisami niniejszego rozporządzenia.
7. Na eksportera, którego zobowiązanie
zostało przyjęte, Komisja nakłada obowiązek okresowego
przekazywania informacji niezbędnych do spełnienia zobowiązania
oraz do weryfikacji odpowiednich danych. Niezastosowanie się do tego
wymogu stanowi naruszenie zobowiązania.
8. W przypadku przyjęcia
zobowiązań od określonych eksporterów podczas postępowania,
dla celów art. 11, uznaje się je za wchodzące w życie
od daty zakończenia postępowania dla danego kraju wywozu.
ê 37/2014 art. 1 i
załącznik pkt 22 ppkt 4)
9. W przypadku naruszenia lub wycofania
zobowiązania przez dowolną ze stron, lub w przypadku wycofania
przyjęcia tego zobowiązania przez Komisję, przyjęcie
zobowiązania zostaje wycofane przez Komisję odpowiednio w drodze
decyzji albo rozporządzenia, a tymczasowe cło nałożone
przez Komisję zgodnie z art. 7 lub ostateczne cło nałożone
zgodnie z art. 9 ust. 4 stosuje się automatycznie, przy zapewnieniu, aby
zainteresowany eksporter, z wyjątkiem eksporterów wycofujących
zobowiązanie, miał możliwość wypowiedzenia się.
Gdy Komisja postanawia wycofać zobowiązanie, informuje państwa
członkowskie.
ê 1225/2009
Każda zainteresowana strona albo
państwo członkowskie może przedstawić informację
zawierającą dowody prima facie naruszenia zobowiązania.
Późniejszej oceny, czy nastąpiło naruszenie zobowiązania,
dokonuje się zazwyczaj w terminie sześciu miesięcy, jednak
nie później niż w ciągu dziewięciu miesięcy od
należycie uzasadnionego wniosku.
Komisja może wnioskować o pomoc
do organów państw członkowskich właściwych do monitorowania
zobowiązań.
ê 37/2014 art. 1 i
załącznik pkt 22 ppkt 4)
10. Cło tymczasowe może zostać
nałożone, stosownie do art. 7, w oparciu o najlepsze posiadane
informacje, w przypadku uzasadnionego podejrzenia naruszenia zobowiązania
lub w przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania, jeżeli
postępowanie, które doprowadziło do zobowiązania, nie
zostało zakończone.
ê 1225/2009
(dostosowany)
Artykuł 9
Zakończenie bez wprowadzenia
środków, nałożenie ceł ostatecznych
1. W przypadku wycofania wniosku
postępowania mogą zostać zakończone, chyba że będzie
to sprzeczne z interesem Ö Unii Õ.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 22 ppkt 5)
2. Jeżeli środki ochronne nie są
konieczne, postępowania lub inne czynności w sprawie zostają
zakończone. Komisja kończy postępowanie zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 3.
ê 1225/2009
(dostosowany)
3. Dla celów Ö postępowań Õ rozpoczętych na
podstawie art. 5 ust. 9 szkodę zwykle uważa się za
nieznaczną, gdy dany przywóz jest mniejszy od wielkości
określonych w art. 5 ust. 7. Czynności te zostają
również natychmiast zakończone w przypadku stwierdzenia, że
margines dumpingu wynosi mniej niż 2 % wyrażone jako udział
procentowy w cenie eksportowej, jednakże zostaje zakończone jedynie
postępowanie w stosunku do indywidualnych eksporterów, dla
których margines wynosi poniżej 2 %, którzy jednak nadal są
objęci pozostałymi czynnościami i mogą zostać
objęci kolejnym przeglądem, przeprowadzanym dla danego kraju na
podstawie art. 11.
ê 37/2014 art. 1 i
załącznik pkt 22 ppkt 5)
4. Jeżeli ostatecznie ustalone fakty
wykazują istnienie dumpingu i spowodowanej nim szkody oraz interes Unii
wymaga interwencji zgodnie z art. 21, Komisja nakłada ostateczne cło
antydumpingowe zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa
w art. 15 ust. 3. W przypadku obowiązywania cła tymczasowego,
Komisja wszczyna tę procedurę nie później niż jeden
miesiąc przed wygaśnięciem tego cła.
Kwota cła antydumpingowego nie może
przekraczać stwierdzonego marginesu dumpingu, lecz powinna być
niższa od tego marginesu, jeżeli mniejsze cło spowoduje
usunięcie szkody dla przemysłu unijnego.
ê 765/2012 art. 1
5. Cło antydumpingowe nakłada
się w odpowiedniej wysokości dla każdego przypadku, w sposób
niedyskryminujący, na przywóz towarów ze wszystkich źródeł, co
do którego stwierdzono, że jest dumpingowy i powoduje szkodę, z
wyłączeniem przywozu towarów ze źródeł, z których
zobowiązania na podstawie niniejszego rozporządzenia zostały
przyjęte.
W rozporządzeniu wprowadzającym
środki antydumpingowe określa się cło dla każdego
dostawcy lub, jeżeli jest to niewykonalne, dla danego państwa
dokonującego dostaw. Dostawcy, którzy są prawnie odrębni od
innych dostawców lub którzy są prawnie odrębni od państwa,
mogą jednak być uznawani na potrzeby określenia cła za
pojedynczy podmiot. Do celów stosowania niniejszego akapitu mogą
być uwzględniane takie czynniki, jak istnienie powiązań
strukturalnych lub korporacyjnych między dostawcami a państwem lub
między dostawcami, kontrola lub znaczący wpływ ze strony
państwa w odniesieniu do ustalania cen i produkcji, lub
struktura gospodarcza państwa dokonującego dostaw.
ê 1225/2009
(dostosowany)
è1 1168/2012
art. 1 pkt 2)
è2 37/2014
art. 1 i załącznik pkt 22 ppkt 6)
è3 37/2014
art. 1 i załącznik pkt 22 ppkt 7)
6. è1 W
przypadku gdy Komisja ograniczyła zakres Ö dochodzenia Õ zgodnie
z art. 17, cło antydumpingowe nakładane na przywóz
dokonywany przez eksporterów lub producentów, którzy dokonali zgłoszenia
zgodnie z art. 17, ale nie zostali objęci tym badaniem Ö dochodzeniem Õ, nie może
przekroczyć średniego ważonego marginesu dumpingu stwierdzonego
w odniesieniu do stron ujętych w próbie, bez względu na to, czy
normalna wartość dla tych stron została określona na
podstawie art. 2 ust. 1–6 lub art. 2 ust. 7 lit. a). ç
Dla celów niniejszego ustępu Komisja
pomija marginesy zerowe i de minimis oraz marginesy ustalone
w warunkach określonych w art. 18.
Indywidualną stawkę cła stosuje
się wobec przywozu dokonywanego przez każdego eksportera lub
producenta, któremu przyznano indywidualne traktowanie, zgodnie
z art. 17.
Artykuł 10
Moc wsteczna
1. Środki tymczasowe i ostateczne
cła antydumpingowe stosuje się wyłącznie do produktów
wprowadzonych do wolnego obrotu po wejściu w życie Ö środka
przyjętego Õ na mocy odpowiednio
art. 7 ust. 1 lub art. 9 ust. 4, z zastrzeżeniem
wyjątków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
è2 2.
W przypadku gdy zastosowano cło tymczasowe i ostatecznie ustalono
istnienie dumpingu oraz szkody, Komisja decyduje, bez względu na fakt, czy
zostanie nałożone ostateczne cło antydumpingowe, jaka
część cła tymczasowego powinna być ostatecznie
pobrana. ç Dla tego celu
określenie „szkoda” nie obejmuje istotnego Ö opóźnienia Õ powstawania
przemysłu Ö Unii Õ ani zagrożenia
istotną szkodą, chyba że zostanie stwierdzone, że
w przypadku braku środków tymczasowych istotna szkoda byłaby
powstała. W pozostałych przypadkach, obejmujących Ö takie Õ zagrożenie lub Ö opóźnienie Õ, wszelkie kwoty
tymczasowe zostaną zwolnione, a cła ostateczne mogą
zostać nałożone wyłącznie od daty ostatecznego
ustalenia istnienia zagrożenia lub istotnego Ö opóźnienia Õ.
3. Jeżeli ostateczne cło
antydumpingowe jest wyższe od cła tymczasowego, różnicy nie
pobiera się. Jeżeli ostateczne cło jest niższe od cła
tymczasowego, wysokość cła ustala się ponownie. Jeżeli
ostateczne ustalenia są negatywne, cło tymczasowe nie jest
potwierdzane.
4. Ostateczne cło antydumpingowe
może zostać nałożone na produkty, które zostały
wprowadzone do konsumpcji nie wcześniej niż 90 dni przed datą
zastosowania środków tymczasowych, ale nie przed wszczęciem
postępowania, pod warunkiem że:
a)           przywóz został zarejestrowany
zgodnie z art. 14 ust. 5;
b)           Komisja umożliwiła
zainteresowanym importerom przedstawienie ich uwag;
c)           dany produkt
w przeszłości stanowił przedmiot dumpingu
w dłuższym okresie lub importer był świadomy albo
powinien być świadomy dumpingu w zakresie jego rozmiarów
i szkody, domniemanej bądź stwierdzonej; oraz
d)           poza rozmiarem przywozu, który
spowodował szkodę, w okresie objętym postępowaniem
przywóz nadal znacznie rośnie, co przy uwzględnieniu momentu,
w którym ma on miejsce, jego wielkości i innych
okoliczności może znacznie osłabić skutki ostatecznego
cła antydumpingowego, które ma zostać wprowadzone.
5. W przypadkach naruszenia lub wycofania
zobowiązania cło ostateczne może być pobrane od produktów
wprowadzonych do wolnego obrotu nie później niż 90 dni przed
zastosowaniem środków tymczasowych, pod warunkiem że przywóz ten
został zarejestrowany zgodnie z art. 14 ust. 5 i takie
wsteczne traktowanie nie dotyczy przywozu produktów dokonanego przed
naruszeniem lub wycofaniem zobowiązania.
Artykuł 11
Okres działania środka,
przeglądy oraz zwroty ceł
1. Środek antydumpingowy pozostaje
w mocy jedynie w okresie i w zakresie niezbędnym
do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę.
2. Ostateczny środek antydumpingowy
wygasa pięć lat po jego wprowadzeniu lub pięć lat od daty
zakończenia ostatniego przeglądu przeprowadzonego po wprowadzeniu
środków w odniesieniu do dumpingu i szkody, chyba że podczas
przeglądu stwierdzono, że wygaśnięcie doprowadzi do
kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. Taki
przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych wszczyna
się z inicjatywy Komisji lub na wniosek złożony w imieniu
producentów Ö unijnych Õ, a środek
pozostaje w mocy do czasu zakończenia tego przeglądu.
Przegląd wygaśnięcia
środków antydumpingowych wszczyna się w przypadku, gdy wniosek
o jego wszczęcie zawiera wystarczające dowody na to, że
wygaśnięcie środków prawdopodobnie doprowadziłoby do kontynuacji
lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. Prawdopodobieństwo
takie można wykazać, np. dowodząc kontynuacji dumpingu
i szkody lub dowodząc, że wyeliminowanie szkody
w całości lub części wynika z istnienia
środków, lub dowodząc, że sytuacja eksporterów lub warunki
rynkowe mogą wskazywać na prawdopodobieństwo dalszego
występowania szkodliwego dumpingu.
Podczas postępowania prowadzonego na
podstawie niniejszego ustępu eksporterom, importerom oraz przedstawicielom
kraju wywozu i producentom Ö unijnym Õ zapewnia się
możliwość odparcia zarzutów oraz rozszerzenia
i skomentowania kwestii wyszczególnionych we wniosku o wszczęcie
tego przeglądu, zaś wnioski formułuje się
z uwzględnieniem wszystkich istotnych i należycie
udokumentowanych dowodów na to, czy wyeliminowanie środków doprowadzi do
kontynuacji bądź ponownego wystąpienia dumpingu i szkody.
Zawiadomienie w sprawie
zbliżającego się wygaśnięcia środków publikuje
się w odpowiednim terminie w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej, w ostatnim roku stosowania środków określonych
w niniejszym ustępie. Po zamieszczeniu tej publikacji producenci Ö unijni Õ mają prawo
wystąpić z wnioskiem o wszczęcie przeglądu
zgodnie z akapitem drugim, nie później niż trzy miesiące
przed końcem pięcioletniego okresu. Zawiadomienie o faktycznym
wygaśnięciu środków na mocy niniejszego akapitu również
jest publikowane.
3. Potrzeba utrzymywania środków
może również zostać objęta przeglądem
w uzasadnionych przypadkach z inicjatywy Komisji lub na wniosek
państwa członkowskiego albo pod warunkiem, że
upłynął co najmniej rok od wprowadzenia środków
ostatecznych, na wniosek eksportera, importera lub producentów Ö unijnych Õ, który to wniosek
zawiera wystarczające dowody uzasadniające potrzebę
przeprowadzenia przeglądu okresowego.
Przegląd okresowy wszczyna się
w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że
dalsze stosowanie środków nie jest już konieczne do wyeliminowania
dumpingu lub istnieje niewielkie prawdopodobieństwo kontynuacji lub
ponownego wystąpienia szkody, jeżeli środki zostaną
usunięte lub zmienione; albo zawiera dowody na to, że istniejące
środki nie są lub przestały być wystarczające do
przeciwdziałania dumpingowi powodującemu szkodę.
Prowadząc postępowanie na mocy
przepisów niniejszego ustępu, Komisja może między innymi
rozważyć, czy okoliczności związane z dumpingiem
i szkodą uległy istotnej zmianie albo czy istniejące
środki przynoszą zamierzone skutki w usuwaniu szkody poprzednio
ustalonej zgodnie z art. 3. W ostatecznym stwierdzeniu tej
kwestii uwzględnia się wszystkie istotne i należycie
udokumentowane dowody.
4. Przegląd przeprowadza się
także w celu ustalenia indywidualnych marginesów dumpingu dla nowych
eksporterów z kraju objętego środkami, którzy nie eksportowali
produktu w okresie objętym postępowaniem, rozpatrywanym na
potrzeby wprowadzenia danych środków.
Przegląd wszczyna się
w przypadku, gdy nowy eksporter lub producent potrafi wykazać,
że nie jest powiązany z eksporterami ani producentami
z kraju wywozu, którzy objęci są środkami antydumpingowymi
dotyczącymi tego produktu, oraz że dokonał faktycznego wywozu do
Ö Unii Õ po wymienionym
wyżej okresie objętym postępowaniem, lub może wykazać,
że przyjął nieodwołalne zobowiązanie umowne do wywozu
znacznej ilości produktu do Ö Unii Õ.
è3 Przegląd
pod kątem nowego eksportera wszczyna się i prowadzi w trybie
przyspieszonym po umożliwieniu producentom unijnym wyrażenia
opinii. ç Rozporządzenie
Komisji wszczynające przegląd uchyla obowiązujące cło
dotyczące nowego eksportera, poprzez zmianę rozporządzenia
nakładającego to cło oraz poddanie przywożonych towarów
rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5, tak aby zapewnić,
że w przypadku stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego
przeglądu, iż nowy eksporter wywoził towar po cenach
dumpingowych, cło antydumpingowe będzie mogło zostać
pobrane z mocą wsteczną od momentu wszczęcia
przeglądu.
Przepisów niniejszego ustępu nie stosuje
się w przypadku nałożenia ceł na mocy art. 9
ust. 6.
5. Odpowiednie przepisy niniejszego
rozporządzenia dotyczące procedur i przebiegu postępowania,
z wyjątkiem przepisów określających terminy, stosuje
się do wszystkich przeglądów prowadzonych na podstawie ust. 2, 3
i 4.
Przeglądy prowadzone na podstawie
ust. 2 i 3 przeprowadza się niezwłocznie i zazwyczaj
kończy w terminie 12 miesięcy od dnia wszczęcia
przeglądu. Przeglądy na podstawie ust. 2 i 3 kończą
się bezwarunkowo w terminie 15 miesięcy od dnia wszczęcia.
Przeglądy na podstawie ust. 4
kończą się bezwarunkowo w terminie dziewięciu
miesięcy od dnia wszczęcia.
Jeśli w tym samym postępowaniu
wszczęto przegląd na podstawie ust. 2 w trakcie
trwającego już przeglądu na podstawie ust. 3, wówczas
przegląd na podstawie ust. 3 kończy się w tym samym
terminie co przegląd na podstawie ust. 2.
ê 1225/2009
W przypadku gdy postępowanie nie zostanie
zakończone w terminach wskazanych w akapitach drugim, trzecim i
czwartym, środki:
–
wygasają w odniesieniu do
postępowań na podstawie ust. 2,
–
wygasają w przypadku postępowań
prowadzonych na podstawie ust. 2 i 3 równolegle, kiedy w ramach
tego samego postępowania wszczęto przegląd na podstawie
ust. 2 w trakcie toczącego się już przeglądu na
podstawie ust. 3 albo kiedy takie przeglądy wszczęto w tym
samym czasie, albo
–
nie ulegają zmianie w postępowaniach
na podstawie ust. 3 i 4.
Zawiadomienie o aktualnym
wygaśnięciu lub utrzymaniu środków zgodnie z niniejszym
ustępem jest następnie publikowane w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej.
ê 37/2014 art. 1 i
załącznik pkt 22 ppkt 7)
6. Przeglądy prowadzone na podstawie
niniejszego artykułu wszczyna Komisja. O tym, czy wszcząć
przegląd określony w ust. 2 niniejszego artykułu, decyduje
Komisja zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 15
ust. 2. Komisja informuje również państwa członkowskie, gdy
przedsiębiorca lub państwo członkowskie wystąpili z wnioskiem
uzasadniającym wszczęcie przeglądu, o którym mowa w ust. 3 i 4
niniejszego artykułu, a Komisja zakończyła analizę
wniosku, lub gdy Komisja samodzielnie ustaliła, że należy
zrewidować potrzebę dalszego stosowania środków.
W zależności od wyniku
przeglądu, środki, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o
której mowa w art. 15 ust. 3, uchyla się lub utrzymuje na podstawie ust. 2
niniejszego artykułu albo uchyla, utrzymuje lub zmienia na podstawie ust.
3 i 4 niniejszego artykułu.
W przypadku uchylenia środków dla indywidualnych
eksporterów, a nie dla kraju jako całości, eksporterzy ci
pozostają przedmiotem postępowania i mogą automatycznie
zostać poddani ponownemu postępowaniu w każdym kolejnym
przeglądzie prowadzonym dla tego kraju na podstawie niniejszego
artykułu.
ê 1225/2009
(dostosowany)
7. W przypadku gdy przegląd
środków na podstawie ust. 3 jest w toku pod koniec okresu ich
stosowania określonego w ust. 2, taki przegląd obejmuje
także okoliczności wymienione w ust. 2.
8. Niezależnie od przepisów ust. 2
importer może wnioskować o zwrot pobranych ceł w przypadku
wykazania, że margines dumpingu, na podstawie którego
cła te uiszczono, został wyeliminowany lub zredukowany
poniżej poziomu obowiązującego cła.
Żądając zwrotu ceł
antydumpingowych, importer przekazuje wniosek Komisji. Wniosek jest
składany za pośrednictwem państwa członkowskiego, na
obszarze którego produkty zostały wprowadzone do wolnego obrotu,
w okresie sześciu miesięcy od daty ustalenia przez
właściwe organy kwoty cła ostatecznego, które należy uiścić
lub daty podjęcia ostatecznej decyzji o pobraniu kwot zabezpieczonych
cłem tymczasowym. Państwa członkowskie niezwłocznie
przekazują wniosek Komisji.
Wniosek o zwrot uważa się za
należycie poparty dowodami, jeżeli zawiera on dokładne
informacje na temat żądanej kwoty zwrotu cła antydumpingowego
i towarzyszy mu pełna dokumentacja celna dotycząca obliczenia
i uiszczenia tej kwoty. Wniosek powinien także zawierać dowody
wartości normalnych i cen eksportowych do Ö Unii Õ, stosowanych
w reprezentatywnym okresie przez eksportera lub producenta objętego
cłem. W przypadku gdy importer nie jest związany z danym
eksporterem ani producentem i informacje te nie są natychmiast
dostępne albo eksporter lub producent nie jest skłonny przekazać
ich importerowi, wniosek musi zawierać oświadczenie eksportera lub
producenta stwierdzające, iż margines dumpingu został
wyeliminowany lub zmniejszony, jak określono w niniejszym artykule,
oraz że odpowiednie dowody potwierdzające zostaną przekazane do
Komisji. W przypadku gdy dowody takie nie zostaną przekazane przez
eksportera lub producenta w uzasadnionym terminie, wniosek zostaje
odrzucony.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 22 ppkt 7)
Komisja zdecyduje, czy i w jakim zakresie
wniosek ten należy przyjąć, lub może także w dowolnym
momencie podjąć decyzję o wszczęciu przeglądu
okresowego, po czym informacje i ustalenia uzyskane w wyniku takiego
przeglądu, prowadzonego zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do
takich przeglądów są wykorzystane do ustalenia, czy i w jakim
zakresie zwrot jest uzasadniony. Komisja informuje państwa
członkowskie, gdy zakończy analizę wniosku.
ê 1225/2009
(dostosowany)
è1Sprostowanie,
Dz.U. L 7 z 12.1.2010, s. 22
Zwrot ceł zwykle następuje
w ciągu 12 miesięcy, a w żadnym wypadku nie później
niż 18 miesięcy po dacie złożenia przez importera produktu
objętego cłem antydumpingowym należycie popartego dowodami
wniosku o zwrot ceł.
Kwotę zatwierdzonego zwrotu wypłaca
państwo członkowskie zwykle w ciągu 90 dni od daty
podjęcia wymienionej decyzji.
9. We wszystkich przeglądach lub
czynnościach dotyczących zwrotu ceł, prowadzonych na podstawie
niniejszego artykułu, Komisja stosuje metodologię wykorzystywaną
w trakcie postępowania, które doprowadziło do nałożenia
cła, pod warunkiem że okoliczności nie uległy zmianie,
z należytym uwzględnieniem przepisów art. 2,
w szczególności jego ust. 11 i 12, oraz art. 17
niniejszego rozporządzenia.
10. W każdym postępowaniu
prowadzonym na podstawie niniejszego artykułu Komisja bada
wiarygodność cen eksportowych zgodnie z art. 2.
Jednakże w przypadku podjęcia decyzji o konstruowaniu ceny
eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9, cenę tę oblicza
się bez odjęcia kwoty uiszczonych ceł antydumpingowych,
jeżeli zostanie bezspornie udowodnione, że cła są
należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i dalszych
cenach sprzedaży w Ö Unii Õ.
Artykuł 12
è1 Absorpcja ç
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 22 ppkt 8)
1. W przypadku
gdy przemysł unijny lub dowolna inna zainteresowana strona przedstawi,
zazwyczaj w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie środków,
wystarczające informacje wskazujące, że po pierwotnym okresie
objętym postępowaniem oraz przed wprowadzeniem środków lub w ich
następstwie, ceny eksportowe zmniejszyły się lub nie
nastąpiły żadne ruchy, albo nastąpiły
niewystarczające ruchy cen odsprzedaży lub dalszych cen
sprzedaży towaru przywożonego w Unii, Komisja może wznowić
postępowanie w celu ustalenia, czy środki wywierają wpływ
na powyższe ceny. Gdy zainteresowana strona przedstawi dostateczne
informacje uzasadniające wznowienie postępowania, a Komisja
zakończy ich analizę, Komisja informuje państwa
członkowskie.
ê 1225/2009
(dostosowany)
è1 Sprostowanie,
Dz.U. L 7 z 12.1.2010, s. 22
Pod warunkami wskazanymi Ö w akapicie
pierwszym Õ postępowanie
może zostać ponownie otwarte także z inicjatywy Komisji lub
na wniosek państwa członkowskiego.
2. è1 W trakcie
ponownego postępowania prowadzonego na podstawie niniejszego artykułu
eksporterom, importerom i producentom Ö unijnym Õ zapewnia się
możliwość wyjaśnienia sytuacji odnośnie do cen
odsprzedaży i dalszych cen sprzedaży. W przypadku
stwierdzenia, że środki powinny były doprowadzić do zmian
tych cen, w celu usunięcia szkody poprzednio ustalonej zgodnie
z art. 3, ceny eksportowe zostaną ponownie oszacowane zgodnie
z art. 2, a marginesy dumpingu ponownie obliczone, tak aby
uwzględnione zostały powtórnie oszacowane ceny eksportowe.
W przypadku stwierdzenia, że brak zmian cen we Wspólnocie jest
spowodowany spadkiem cen eksportowych, który poprzedzał lub
nastąpił po zastosowaniu środków, marginesy dumpingu mogą
zostać ponownie obliczone, tak aby uwzględnione zostały
niższe ceny eksportowe. W przypadku stwierdzenia, że warunki
art. 12 ust. 1 są spełnione wskutek spadku cen
eksportowych, który nastąpił po pierwotnym postępowaniu oraz
przed albo po zastosowaniu środków, marginesy dumpingu mogą
zostać ponownie obliczone tak, aby uwzględnione zostały
niższe ceny eksportowe. ç
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 22 ppkt 8)
3. W przypadku gdy ponowne postępowanie
na podstawie niniejszego artykułu wykaże wzrost dumpingu, Komisja
może zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art.
15 ust. 3, zmienić obowiązujące środki zgodnie z nowymi
ustaleniami dotyczącymi cen eksportowych. Wysokość cła antydumpingowego
nakładanego na podstawie niniejszego artykułu nie może
przekroczyć dwukrotności kwoty cła nałożonego
pierwotnie.
ê 1225/2009
4. Odpowiednie
przepisy art. 5 i 6 stosuje się do ponownego postępowania
prowadzonego na podstawie niniejszego artykułu z tym, że takie
ponowne postępowanie prowadzi się niezwłocznie i zwykle kończy
w ciągu sześciu miesięcy od daty wszczęcia ponownego
postępowania. W każdym przypadku takie ponowne postępowanie
kończą się w terminie dziewięciu miesięcy od dnia
wszczęcia ponownego postępowania.
ê 1225/2009
(dostosowany)
W przypadku gdy ponowne postępowanie nie
zostanie zakończone w terminach wskazanych w akapicie pierwszym,
środki nie ulegają zmianie. Zawiadomienie o utrzymaniu
środków zgodnie z niniejszym ustępem jest publikowane w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
5. Domniemane zmiany wartości normalnej
uwzględnia się na podstawie niniejszego artykułu
wyłącznie w przypadkach, gdy pełne informacje na temat
zweryfikowanych wartości normalnych, należycie udokumentowane,
zostaną przedstawione Komisji w terminach określonych
w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. W przypadku
gdy postępowanie obejmuje ponowną ocenę wartości
normalnych, przywóz może podlegać rejestracji zgodnie
z art. 14 ust. 5 do czasu zakończenia tego
postępowania.
Artykuł 13
Obejście środków
1. Cła antydumpingowe nałożone
na podstawie niniejszego rozporządzenia można rozszerzyć tak,
aby objęły przywóz z państw trzecich, których dotyczy
środek produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych jak
też niemodyfikowanych, lub nieznacznie zmodyfikowanych produktów podobnych,
lub też ich części, w przypadku gdy obowiązujące
środki są obchodzone.
Cła antydumpingowe nieprzekraczające
pozostałych ceł antydumpingowych nałożonych stosownie do
art. 9 ust. 5 można rozszerzyć tak, aby objęły
przywożone towary od przedsiębiorców korzystających
z ceł indywidualnych w krajach, których dotyczy środek,
w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone.
Obejście ceł określa się
jako zmianę struktury handlu między państwami trzecimi a Ö Unią Õ lub między
poszczególnymi przedsiębiorcami w kraju, którego dotyczy środek,
a Ö Unią Õ,
wynikającą z praktyki, procesu lub prac niemających
racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym
cłem, przy czym istnieją dowody szkody lub osłabienia skutków
naprawczych cła w odniesieniu do cen lub ilości podobnych
produktów, jak również dowody na istnienie dumpingu w odniesieniu
do normalnych wartości uprzednio ustalonych dla tych produktów,
jeśli jest to konieczne stosownie do przepisów art. 2.
Praktyka, proces lub prace, o których
mowa w akapicie pierwszym, polegają między innymi na:
a)           nieznacznej modyfikacji
przedmiotowego towaru, tak aby podlegał on zakwalifikowaniu pod takie
regulacje celne, które zazwyczaj nie są objęte środkami, pod
warunkiem że Ö modyfikacja Õ taka nie zmienia
istotnej charakterystyki tego towaru;
b)           wysyłce towaru objętego
środkiem za pośrednictwem państw trzecich;
c)           reorganizowaniu przez eksporterów
lub producentów ich struktury lub kanałów sprzedaży w kraju
objętym środkiem, aby ostatecznie wyeksportować własne
towary do Ö Unii Õ za
pośrednictwem producentów korzystających z indywidualnej stawki
celnej niższej od stawki mającej zastosowanie dla towarów tych
wytwórców;
d)           w okolicznościach
wskazanych w ust. 2, montażu części poprzez ich
składanie w Ö Unii Õ lub kraju trzecim.
2. Działalność
montażową prowadzoną w Ö Unii Õ lub
w państwie trzecim uznaje się za mającą na celu
obejście obowiązujących środków, jeżeli:
a)           rozpoczęła się lub
znacznie się zwiększyła po lub tuż przed wszczęciem
postępowania antydumpingowego, zaś części pochodzą
z kraju objętego środkami; oraz
b)           części te stanowią 60 %
lub więcej łącznej wartości wszystkich części
zmontowanego produktu, przy czym w żadnym wypadku za obejście
środków nie zostanie uznana sytuacja, w której wartość
dodana do części wykorzystanych w trakcie montażu lub
wykończenia przekracza 25 % kosztów produkcji; oraz
c)           efekty ochronne cła są
osłabione w odniesieniu do cen lub ilości zmontowanych produktów
podobnych i istnieją dowody na istnienie dumpingu w stosunku
do wartości normalnych uprzednio ustalonych dla produktów podobnych
lub zbliżonych.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 22 ppkt 9)
3. Postępowania na mocy niniejszego
artykułu wszczyna się z inicjatywy Komisji, na wniosek
państwa członkowskiego lub każdej zainteresowanej strony w
przypadkach, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody dotyczące
czynników wymienionych w ust. 1. Wszczęcie następuje w
drodze rozporządzenia Komisji, które może także nakazać
organom celnym poddanie przywozu rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 lub
żądanie gwarancji. Komisja informuje państwa członkowskie,
gdy zainteresowana strona lub państwo członkowskie
wystąpiły z wnioskiem uzasadniającym wszczęcie
postępowania, a Komisja zakończyła jego analizę, lub gdy
Komisja samodzielnie ustaliła, że należy wszcząć
postępowanie.
Postępowania prowadzone są przez Komisję.
Mogą jej towarzyszyć organy celne, a postępowania są
kończone w ciągu dziewięciu miesięcy.
W przypadku gdy ostatecznie ustalone fakty
uzasadnią rozszerzanie środków, rozszerzenia tego dokonuje Komisja
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15
ust. 3. Rozszerzenie skutkuje począwszy od daty nałożenia
obowiązku rejestracji na podstawie art. 14 ust. 5 lub żądania
gwarancji. Odpowiednie przepisy proceduralne niniejszego rozporządzenia w
odniesieniu do wszczynania i prowadzenia postępowań mają
zastosowanie na podstawie niniejszego artykułu.
ê 1225/2009
(dostosowany)
4. Przywożone towary nie podlegają
rejestracji na podstawie art. 14 ust. 5 ani środkom
w przypadku, gdy handel nimi prowadzą przedsiębiorstwa
korzystające ze zwolnień.
Wnioski o przyznanie zwolnienia wraz ze
stosownymi dowodami przedstawia się w terminach wskazanych we
wszczynającym postępowanie rozporządzeniu Komisji.
W przypadku gdy praktyka, proces lub
prace skutkujące obejściem wykonywane są poza Ö Unią Õ, zwolnienie
może zostać przyznane producentom przedmiotowego towaru, którzy
wykażą, że nie są związani z żadnym
z producentów objętych środkiem oraz że uznano, iż nie
biorą udziału w praktyce obejścia środków, stosownie
do definicji w ust. 1 i ust. 2 niniejszego artykułu.
W przypadku gdy praktyka, proces lub
prace skutkujące obejściem wykonywane są wewnątrz Ö Unii Õ, zwolnienie
może zostać przyznane importerom, którzy wykażą, że
nie są w żaden sposób związani z producentami
objętymi środkiem.
ê 37/2014 art. 1 i
załącznik pkt 22 ppkt 9)
Zwolnienia te przyznawane są w drodze
decyzji Komisji i pozostają w mocy w okresie i na warunkach w niej
przewidzianych. Komisja informuje państwa członkowskie, gdy zakończy
swoją analizę.
ê 1225/2009
Pod warunkiem spełnienia wymagań
ustanowionych w art. 11 ust. 4, zwolnienia można
przyznać także po zakończeniu postępowania
prowadzącego do rozszerzenia środków.
Po upłynięciu co najmniej roku od rozszerzenia
środków oraz w przypadku złożenia wniosku lub
możliwości złożenia wniosku o zwolnienie przez
znacząca liczbę stron, Komisja może zadecydować
o wszczęciu przeglądu rozszerzenia środka. Każdy taki
przegląd jest prowadzony zgodnie z art. 11 ust. 5
mającym zastosowanie do przeglądu na podstawie art. 11
ust. 3.
5. Przepisy niniejszego artykułu nie
wyłączają zwykłego stosowania obowiązujących
przepisów dotyczących ceł.
Artykuł 14
Przepisy ogólne
1. Tymczasowe lub ostateczne cła
antydumpingowe nakłada się w drodze rozporządzenia
i pobiera je państwo członkowskie w formie
i wysokości, a także zgodnie z innymi kryteriami
ustanowionymi w rozporządzeniu nakładającym te cła.
Cła te pobiera się niezależnie od ceł, podatków
i innych opłat zwykle nakładanych na przywóz.
Żaden produkt nie może być
objęty jednocześnie cłem antydumpingowym i wyrównawczym
w celu eliminacji tych samych skutków powstałych z tytułu
dumpingu lub subsydiowania wywozu.
2. Rozporządzenia nakładające
tymczasowe lub ostateczne cła antydumpingowe oraz rozporządzenia
i decyzje dotyczące przyjęcia zobowiązania lub
zakończenia postępowania lub innych czynności publikuje się
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Takie rozporządzenia i decyzje
zawierają w szczególności i przy należytej ochronie
informacji poufnych nazwy eksporterów, jeżeli jest to możliwe, lub
zaangażowanych państw, opis produktu oraz streszczenie stanu faktycznego
i wniosków istotnych dla stwierdzenia dumpingu bądź szkody.
W każdym przypadku znanym stronom zainteresowanym przesyła
się egzemplarz rozporządzenia lub decyzji. Przepisy niniejszego
ustępu stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian,
do przeglądów.
3. Przepisy szczególne, zwłaszcza
dotyczące powszechnej definicji pojęcia pochodzenia, zawarte
w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92[11], mogą zostać
przyjęte na potrzeby niniejszego rozporządzenia.
ê 37/2014 art. 1 i
załącznik pkt 22 ppkt 10)
4. W interesie Unii środki wprowadzone na
mocy niniejszego rozporządzenia mogą zostać zawieszone
decyzją Komisji na okres dziewięciu miesięcy zgodnie z
procedurą doradczą, o której mowa w art. 15 ust. 2. Komisja
może zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art.
15 ust. 2, przedłużyć zawieszenie na kolejny okres, nie
dłuższy niż jeden rok.
Środki mogą zostać zawieszone
wyłącznie w przypadku, gdy warunki rynkowe tymczasowo uległy
zmianie w takim zakresie, że wskutek zawieszenia nie powinna ponownie
nastąpić szkoda, oraz z zastrzeżeniem, że przemysł
unijny miał możliwość wyrażenia na ten temat opinii,
która została uwzględniona. Środki mogą zostać
wprowadzone ponownie w dowolnym terminie zgodnie z procedurą
doradczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, jeżeli przyczyna
zawieszenia ustała.
ê 1225/2009
(dostosowany)
è1 37/2014
art. 1 i załącznik pkt 22 ppkt 10)
è1 5.
Komisja, po poinformowaniu w odpowiednim czasie państw członkowskich,
może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu
rejestrowania przywożonych towarów, tak aby środki mogły zostać
zastosowane w odniesieniu do przywozu od daty rejestracji. ç Przywożone
towary mogą zostać poddane rejestracji na wniosek przemysłu Ö Unii Õ, który zawiera
dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Rejestracja zostaje
wprowadzona rozporządzeniem, które określa cel tego działania
oraz, gdy jest to właściwe, szacunkową kwotę opłat,
które mogłyby być zapłacone w przyszłości. Okres
obowiązkowej rejestracji nie może być dłuższy niż
dziewięć miesięcy.
6. Państwa członkowskie każdego
miesiąca składają sprawozdania Komisji na temat handlu
produktami objętymi postępowaniem i środkami,
a także na temat kwoty ceł pobranych na mocy niniejszego
rozporządzenia.
7. Bez uszczerbku dla ust. 6 Komisja
może w konkretnych przypadkach wnioskować do państw
członkowskich, o dostarczenie informacji koniecznych do skutecznego
monitorowania stosowania środków. W tym zakresie stosuje się
art. 6 ust. 3 i 4. Wszelkie dane dostarczone przez państwa
członkowskie na podstawie tego artykułu objęte są przepisami
art. 19 ust. 6.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 22 ppkt 11)
Artykuł 15
Procedura
komitetowa
1. Komisję
wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia
(UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
4. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w
związku z jego art. 4.
5. Jeżeli zgodnie z art. 3 ust. 5
rozporządzenia (UE) nr 182/2011 stosuje się procedurę
pisemną, by zdecydować o przyjęciu ostatecznych środków w
myśl ust. 3 niniejszego artykułu lub by zdecydować o
wszczęciu bądź braku wszczęcia przeglądu
wygaśnięcia środków w myśl art. 11 ust. 6 niniejszego
rozporządzenia, procedura ta zostaje zamknięta bez
rozstrzygnięcia, gdy w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego on
sam tak zdecyduje lub gdy wystąpi o to większość członków
komitetu określona w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE)
nr 182/2011. Jeżeli procedurę pisemną stosuje się w
innych okolicznościach, w których komitet omawiał projekt
środka, procedura ta zostaje zamknięta bez rozstrzygnięcia, gdy
w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego on sam tak
zdecyduje lub wystąpi o to zwykła większość
członków komitetu. Jeżeli procedurę pisemną stosuje
się w innych okolicznościach, w których komitet nie omawiał
projektu środka, procedura ta zostaje zamknięta bez rozstrzygnięcia,
gdy w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego on sam tak zdecyduje lub
wystąpi o to przynajmniej jedna czwarta członków komitetu.
6. Komitet może rozpatrywać wszelkie
sprawy odnoszące się do stosowania niniejszego rozporządzenia,
zgłaszane przez Komisję lub we wniosku przez państwo
członkowskie. Państwa członkowskie mogą
żądać informacji oraz wymieniać poglądy na forum
komitetu lub w bezpośredniej relacji z Komisją.
ê 1225/2009
(dostosowany)
Artykuł 16
Wizyty weryfikacyjne
1. Komisja, gdy uznaje to za
właściwe, przeprowadza wizyty w celu zbadania dokumentacji
importerów, eksporterów, handlowców, agentów, producentów, stowarzyszeń
i organizacji zawodowych oraz w celu weryfikacji dostarczonych
informacji dotyczących dumpingu i szkody. W przypadku braku
właściwej i terminowej odpowiedzi wizyta weryfikacyjna może
się nie odbyć.
2. Komisja może prowadzić
postępowanie w państwach trzecich, jeśli jest to konieczne
i pod warunkiem, że uzyska zgodę zainteresowanej firmy,
zawiadomi przedstawicieli rządu danego kraju i rząd ten nie
wyrazi sprzeciwu. Niezwłocznie po uzyskaniu zgody zainteresowanej firmy,
Komisja przekazuje władzom kraju wywozu nazwy i adresy firm, które
będą wizytowane oraz uzgodnione terminy.
3. Zainteresowane firmy powiadamia się
o charakterze informacji, które będą objęte
weryfikacją podczas wizyty oraz o innych informacjach, które
muszą zostać przedstawione podczas takiej wizyty, co nie wyklucza
możliwości żądania podczas weryfikacji, w świetle
uzyskanych informacji, dalszych szczegółów.
4. Podczas Ö dochodzenia Õ prowadzonego na
podstawie ust. 1, 2 i 3 Komisji towarzyszą urzędnicy tych
państw członkowskich, które wyrażą takie życzenie.
Artykuł 17
Kontrola wyrywkowa
1. W przypadku dużej liczby
wnioskodawców, eksporterów, importerów, typów produktu lub transakcji
postępowanie można ograniczyć do uzasadnionej liczby stron,
produktów lub transakcji, wykorzystując statystycznie reprezentatywne
próbki w oparciu o informacje dostępne w momencie ich
doboru, albo do największej reprezentatywnej wielkości produkcji,
sprzedaży lub wywozu, która może zostać właściwie
zbadana w dostępnym czasie.
2. Ostatecznego wyboru stron, typów produktów
lub transakcji dokonuje Komisja na podstawie niniejszych przepisów
o kontroli wyrywkowej, chociaż preferowany jest wybór próbki po
konsultacji i za zgodą zainteresowanych stron, pod warunkiem że
strony te dokonają zgłoszenia i udostępnią
informacje w ciągu trzech tygodni od wszczęcia
postępowania, w celu umożliwienia wyboru reprezentatywnej
próbki.
3. W przypadkach ograniczenia zakresu Ö dochodzenia Õ zgodnie
z niniejszym artykułem oblicza się jednak indywidualne marginesy
dumpingu dla eksportera lub producenta niewyznaczonego początkowo do
próbki, a który przekaże niezbędne informacje w terminach
przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem
sytuacji gdy liczba eksporterów lub producentów jest tak duża, że
indywidualne badanie byłyby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiałoby
zakończenie Ö dochodzenia Õ w odpowiednim
czasie.
4. Jeżeli po podjęciu decyzji
o kontroli wyrywkowej niektóre lub wszystkie wybrane strony nie
podejmują współpracy, co może w znacznym stopniu
wpłynąć na wynik postępowania, można wybrać nową
próbkę.
Jednakże jeżeli współpraca
nadal będzie w znacznym stopniu niepodejmowana lub w przypadku
braku czasu na wybór nowej próbki, stosuje się odpowiednie przepisy
art. 18.
Artykuł 18
Brak współpracy
1. Jeżeli zainteresowana strona odmawia
dostępu lub w inny sposób nie zapewnia niezbędnych informacji
w terminach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, albo
znacznie utrudnia postępowanie, ustalenia tymczasowe lub ostateczne,
pozytywne bądź negatywne, mogą zostać dokonane
w oparciu o fakty dostępne.
W przypadku podania przez stronę zainteresowaną
błędnych lub mylących informacji informacje te nie zostaną
uwzględnione, a użyte zostaną fakty dostępne.
Zainteresowane strony informuje się
o konsekwencjach braku współpracy.
2. Nieudzielenie odpowiedzi w formie
elektronicznej nie oznacza braku współpracy, pod warunkiem że
zainteresowana strona wykaże, że przekazanie odpowiedzi
w wymaganej formie skutkowałoby dodatkowym, nieuzasadnionym
obciążeniem lub dodatkowym, nieuzasadnionym kosztem.
3. W przypadku gdy zainteresowana strona
przekaże informacje, które nie są idealne pod każdym
względem, nie zostaną one pomimo to pominięte, pod warunkiem
że braki te nie spowodują nadmiernych trudności
w dokonywaniu ustaleń o uzasadnionej dokładności oraz
są one właściwie i terminowo przekazane oraz weryfikowalne,
a zainteresowana strona działała, dokładając wszelkich
starań.
4. Jeżeli dowody bądź
informacje nie są zaakceptowane, stronę je dostarczającą
bezzwłocznie powiadamia się o przyczynach takiej decyzji,
zapewniając jej możliwość udzielenia dalszych wyjaśnień
w wyznaczonym terminie. Jeżeli wyjaśnienia te zostają
uznane za niezadowalające, przyczyny odrzucenia tych dowodów lub
informacji zostaną ujawnione i podane w ramach opublikowanych
ustaleń.
5. Jeżeli ustalenia, w tym
dotyczące wartości normalnej, przyjęto w oparciu
o przepisy ust. 1, łącznie z informacjami zawartymi we
wniosku o wszczęcie postępowania, sprawdza się je,
o ile to możliwe i z uwzględnieniem terminów postępowania,
poprzez odniesienie do informacji pochodzących z innych
dostępnych niezależnych źródeł, takich jak opublikowane
cenniki, urzędowe statystyki dotyczące przywozu i deklaracje
celne lub informacji uzyskanych od innych zainteresowanych stron podczas
postępowania.
Takie informacje mogą zawierać
istotne dane związane z rynkiem światowym lub z innymi
reprezentatywnymi rynkami, gdy jest to właściwe.
6. Jeżeli zainteresowana strona nie
współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo, tak że
odpowiednie informacje pozostają nieujawnione, wynik może być
mniej korzystny dla tej strony niż ten, który miałby miejsce
w przypadku pełnej współpracy.
Artykuł 19
Poufność
1. Wszelkie informacje będące
z natury rzeczy poufnymi (np. których ujawnienie stworzyłoby
znaczącą przewagę konkurencyjną podmiotu konkurencyjnego
lub miałoby znacząco negatywne skutki dla osoby przekazującej
informacje lub osoby, od której ta ostatnia otrzymała te informacje)
lub przekazywane z klauzulą poufności przez strony
postępowania są, po wskazaniu uzasadnionych powodów, traktowane przez
władze jako poufne.
2. Zainteresowane strony przekazujące
informacje poufne zobowiązane są dostarczyć także ich jawne
streszczenie. Streszczenia te powinny być na tyle szczegółowe,
aby umożliwić zrozumienie istoty informacji poufnych.
W wyjątkowych okolicznościach zainteresowane strony mogą powiadomić,
że streszczenie tych informacji nie jest możliwe. W takich
wyjątkowych okolicznościach musi zostać dostarczone
oświadczenie określające powody, dla których nie jest
możliwe przedstawienie takiego streszczenia.
3. W przypadku stwierdzenia, że
żądanie poufności nie jest uzasadnione, a osoba
dostarczająca informacji albo nie jest skłonna ich ujawnić, albo
upoważnić innych do ich ujawnienia w formie uogólnionej lub
streszczonej, informacje te mogą zostać pominięte, chyba że
inne odpowiednie źródła wskazują w zadowalający sposób
na poprawność tych informacji. Wniosków o objęcie
klauzulą poufności nie można odrzucać w sposób
arbitralny.
4. Niniejszy artykuł nie wyklucza
możliwości ujawniania informacji ogólnych przez organy Ö Unii Õ,
w szczególności powodów decyzji podjętych na mocy niniejszego
rozporządzenia, ani ujawniania dowodów, na których opierają się
organy Ö Unii Õ, w zakresie
niezbędnym do uzasadnienia tych powodów w postępowaniu
sądowym. Przy ujawnianiu należy uwzględnić uzasadniony
interes zainteresowanych stron, w tym zachowanie poufności
względem ich tajemnic handlowych.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 22 ppkt 12)
5. Komisja i państwa członkowskie, w
tym urzędnicy Komisji i państw członkowskich, nie mogą
ujawniać żadnych informacji uzyskanych na podstawie niniejszego
rozporządzenia, w stosunku do których osoba przekazująca
wnioskowała o poufność, bez wyraźnego zezwolenia tej osoby.
Wymiana informacji między Komisją a państwami członkowskimi
lub dokumenty wewnętrzne przygotowane przez organy Unii lub jej
państwa członkowskie nie są ujawniane, z wyjątkiem
przypadku gdy niniejsze rozporządzenie wyraźnie to przewiduje.
ê 1225/2009
(dostosowany)
6. Informacje uzyskane na podstawie
niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do
celów, dla których o nie wnioskowano.
Przepis ten nie wyklucza wykorzystania
informacji uzyskanych w kontekście jednego postępowania dla
potrzeb wszczęcia innego postępowania w ramach tego samego postępowania
w odniesieniu do przedmiotowego towaru.
Artykuł 20
Ustalenia postępowania
1. Wnioskodawcy, importerzy, eksporterzy, ich
reprezentatywne stowarzyszenia oraz przedstawiciele kraju wywozu mogą
wystąpić z wnioskiem o przekazanie dokonanych w toku
postępowania szczegółów najważniejszych ustaleń
i faktów, na podstawie których wprowadzono środki tymczasowe. Wnioski
o przekazanie tych ustaleń składa się w formie
pisemnej, niezwłocznie po wprowadzeniu środków tymczasowych, po czym
niezwłocznie przekazuje się je także w formie pisemnej.
2. Strony wymienione w ust. 1
mogą wystąpić z wnioskiem o przekazanie dokonanych
w toku postępowania najważniejszych ustaleń i faktów,
na podstawie których ma być zalecone wprowadzenie środków
ostatecznych lub zakończenie postępowania bądź
pozostałych czynności bez zastosowania środków, zwracając
szczególną uwagę na ujawnienie faktów i ustaleń
odmiennych od wykorzystanych przy środkach tymczasowych.
3. Wnioski o przekazanie ustaleń
ostatecznych, o których mowa w ust. 2, sporządza się
w formie pisemnej i doręcza Komisji, w przypadku Ö nałożenia Õ cła
tymczasowego, nie później niż w ciągu miesiąca po
opublikowaniu informacji o nałożeniu tego cła. Jeżeli
cło tymczasowe nie zostało nałożone, stronom umożliwia
się wystąpienie z wnioskiem o przekazanie ustaleń
ostatecznych w terminie określonym przez Komisję.
ê 37/2014 art. 1 i
załącznik pkt 22 ppkt 13)
4. Ostateczne
ujawnienia należy składać w formie pisemnej. Sporządza się
je z zastrzeżeniem ochrony informacji poufnych, tak szybko jak
to możliwe, zwykle nie później niż jeden miesiąc przed
wszczęciem procedur określonych w art. 9. W przypadku gdy Komisja nie
jest w stanie ujawnić niektórych faktów lub okoliczności w danym terminie,
robi to niezwłocznie po jego upływie.
Ujawnienie nie przesądza o żadnej
dalszej decyzji, która może zostać podjęta przez Komisję,
ale w przypadku gdy decyzja taka będzie oparta na innych faktach i ustaleniach,
są one niezwłocznie ujawniane.
5. Oświadczenia złożone po
dokonaniu ostatecznego ujawnienia uwzględnia się wyłącznie
w przypadku, gdy zostaną one przekazane w terminie określonym
przez Komisję dla każdego przypadku, co najmniej
dziesięciodniowym, przy należytym uwzględnieniu pilności
sprawy. Wyznaczony termin może być krótszy, jeżeli konieczne
jest dokonanie dodatkowego ostatecznego ujawnienia.
ê 1225/2009
(dostosowany)
Artykuł 21
Interes Ö Unii Õ
1. Ustalenie, czy interes Ö Unii Õ wymaga interwencji,
opiera się na ocenie różnych interesów rozpatrywanych
łącznie, w tym interesu przemysłu krajowego,
użytkowników i konsumentów. Ustalenia na podstawie niniejszego
artykułu dokonuje się wyłącznie w przypadku, gdy
wszystkim stronom umożliwiono wyrażenie poglądów na podstawie
ust. 2. Dokonując takiej oceny, szczególną uwagę zwraca
się na potrzebę eliminacji skutków szkodliwego dumpingu
zakłócającego handel oraz na przywrócenie efektywnej konkurencji.
Środków ustalonych na skutek stwierdzonego dumpingu i szkody
można nie stosować w przypadku, gdy organy Ö Unii Õ mogą
jednoznacznie uznać w oparciu o przedstawione informacje,
że zastosowanie takich środków nie leży w interesie Ö Unii Õ.
2. W celu zapewnienia solidnej podstawy,
w oparciu o którą organy będą mogły
uwzględnić wszystkie uwagi i informacje przy podejmowaniu
decyzji, czy nakładanie środków leży w interesie Ö Unii Õ, wnioskodawcy,
importerzy i ich reprezentatywne stowarzyszenia, reprezentatywne
organizacje użytkowników i konsumentów mogą w terminach
określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania
antydumpingowego zgłosić się do postępowania
i dostarczać Komisji informacje. Informacje te lub ich streszczenia
udostępnia się innym stronom określonym w niniejszym
artykule i one są uprawnione do udzielenia na nie odpowiedzi.
3. Strony działające zgodnie
z ust. 2 mogą wystąpić z wnioskiem
o przeprowadzenie posiedzenia wyjaśniającego. Wnioski takie
rozpatruje się pozytywnie, jeżeli zostały one złożone
w terminach określonych w ust. 2 i jeśli określają
powody, w odniesieniu do interesu Ö Unii Õ, dla których strony
te powinny zostać wysłuchane.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 22 ppkt 14)
4. Strony działające zgodnie z ust.
2 mogą przedstawić uwagi na temat zastosowania wszelkich ceł
tymczasowych. Takie uwagi należy dostarczyć w ciągu 25 dni od
daty wprowadzenia tych środków, jeżeli mają zostać
uwzględnione; uwagi lub ich odpowiednie streszczenia udostępnia
się innym stronom, które mają prawo się do nich
odnieść.
5. Komisja bada odpowiednio przekazane
informacje oraz określa, do jakiego stopnia są one reprezentatywne, a
wyniki tej analizy wraz z ich oceną przekazuje komitetowi jako
część projektu środka przedstawianego zgodnie z art. 9.
Poglądy wyrażone na forum komitetu Komisja uwzględnia na
zasadach określonych w rozporządzeniu (UE) nr 182/2011.
6. Strony działające zgodnie z ust.
2 mogą wystąpić z wnioskiem o udostępnienie faktów i ustaleń,
w oparciu o które mają zostać podjęte ostateczne decyzje.
Informacje te udostępnia się w możliwym zakresie, bez
uszczerbku dla dalszych decyzji podejmowanych przez Komisję.
ê 1225/2009
(dostosowany)
7. Informacje są brane pod uwagę
wyłącznie w przypadku gdy towarzyszą im dowody
potwierdzające ich prawdziwość.
Artykuł 22
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie nie wyklucza
stosowania:
a)           szczególnych zasad przewidzianych
w umowach między Ö Unią Õ a krajami
trzecimi;
b)           rozporządzeń Ö Unii Õ w sektorze
rolnym oraz rozporządzeń Rady (WE) nr 1667/2006[12], (WE) nr 614/2009[13] i (WE) nr 1216/2009[14]. Niniejsze
rozporządzenie uzupełnia te rozporządzenia i jest stosowane
w drodze odstępstwa od wszelkich przepisów w nich zawartych,
które wykluczają stosowanie ceł antydumpingowych;
c)           specjalnych środków, pod
warunkiem że nie jest to sprzeczne ze zobowiązaniami
wynikającymi z Ö Układu
ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. Õ.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 22 ppkt 15)
Artykuł 23
Sprawozdanie
1. Z poszanowaniem zasad ochrony informacji
poufnych w rozumieniu art. 19 Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i
Radzie sprawozdanie roczne na temat stosowania i wykonywania niniejszego
rozporządzenia. W sprawozdaniu ujmuje informacje o stosowaniu środków
tymczasowych i ostatecznych, o zakończeniu postępowań bez
wprowadzania środków, ponownych postępowań, przeglądów i
wizyt weryfikacyjnych oraz o działalności różnych organów
odpowiedzialnych za monitorowanie wykonywania niniejszego
rozporządzenia i wypełniania wynikających z niego
obowiązków.
2. W ciągu miesiąca od
przedstawienia sprawozdania przez Komisję Parlament Europejski może
zaprosić Komisję na specjalnie zwołane posiedzenie swojej
przedmiotowo właściwej komisji, aby Komisja przedstawiła i
objaśniła wszelkie kwestie związane z wykonywaniem niniejszego
rozporządzenia.
3. Komisja podaje sprawozdanie do
wiadomości publicznej nie później niż sześć
miesięcy od daty jego przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
ê 1225/2009
(dostosowany)
Artykuł 24
Utrata mocy
Rozporządzenie (WE) nr Ö 1225/2009 Õ traci moc.
Odesłania do uchylonego
rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego
rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji znajdującą
się w załączniku II.
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi
w życie dwudziestego dnia po jego opublikowania w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio
stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               COM(87) 868 PV.
[2]               Zob. załącznik 3 do części
A konkluzji.
[3]               Włączone do programu legislacyjnego na 2014 r.
[4]               Zob. załącznik I do niniejszego wniosku.
[5]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[6]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia
30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach
dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty
Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51).
[7]               Zob. załącznik I.
[8]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady
ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie
wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z
28.2.2011, s. 13).
[9]               Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia
2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania
rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy
Kodeks Celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).
[10]             è1 Takich
jak Albania, Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Gruzja, Kirgistan,
Korea Północna, Mołdowa, Mongolia, Tadżykistan, Turkmenistan,
Uzbekistan. ç
[11]             Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia
12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks
Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1).
[12]             Rozporządzenie
Rady (WE) nr 1667/2006 z dnia 7 listopada 2006 r. w sprawie glukozy i laktozy (Dz.U. L 312
z 11.11.2006, s. 1).
[13]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 614/2009 z dnia 7 lipca
2009 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminami jaj i mleka (Dz.U. L 181
z 14.7.2009, s. 8).
[14]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 1216/2009 z dnia 30
listopada 2009 r. ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami
pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych (Dz.U. L 328 z 15.12.2009,
s. 10).
é
ZAŁĄCZNIK I
Uchylone rozporządzenie i wykaz
jego kolejnych zmian
 Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51) ||   ||
 || Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 765/2012 (Dz.U. L 237 z 3.9.2012, s. 1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 (Dz.U. L 344 z 14.12.2012, s. 1) ||
 || Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 (Dz.U. L 18 z 21.1.2014, s. 1) || Tylko pkt 22 załącznika
_____________
ZAŁĄCZNIK II
Tabela korelacji
 Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 || Niniejsze rozporządzenie
 Artykuły 1 - 4 || Artykuły 1 - 4
 Artykuł 5 ust. 1 - 9 || Artykuł 5 ust. 1 - 9
 Artykuł 5 ust. 10 zdanie pierwsze || Artykuł 5 ust. 10 akapit pierwszy
 Artykuł 5 ust. 10 zdanie drugie i trzecie || Artykuł 5 ust. 10 akapit drugi
 Artykuł 5 ust. 11 i 12 || Artykuł 5 ust. 11 i 12
 Artykuł 6 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie || Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy
 Artykuł 6 ust. 1 zdanie trzecie || Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi
 Artykuł 6 ust. 1 zdanie czwarte || Artykuł 6 ust. 1 akapit trzeci
 Artykuł 6 ust. 2 || Artykuł 6 ust. 2
 Artykuł 6 ust. 3 zdanie pierwsze || Artykuł 6 ust. 3 akapit pierwszy
 Artykuł 6 ust. 3 zdanie drugie || Artykuł 6 ust. 3 akapit drugi
 Artykuł 6 ust. 3 zdanie trzecie || Artykuł 6 ust. 3 akapit trzeci
 Artykuł 6 ust. 4 zdanie pierwsze || Artykuł 6 ust. 4 akapit pierwszy
 Artykuł 6 ust. 4 zdanie drugie || Artykuł 6 ust. 4 akapit drugi
 Artykuł 6 ust. 4 zdanie trzecie || Artykuł 6 ust. 4 akapit trzeci
 Artykuł 6 ust. 5 || Artykuł 6 ust. 5
 Artykuł 6 ust. 6 zdanie pierwsze || Artykuł 6 ust. 6 akapit pierwszy
 Artykuł 6 ust. 6 zdanie drugie || Artykuł 6 ust. 6 akapit drugi
 Artykuł 6 ust. 6 zdanie trzecie || Artykuł 6 ust. 6 akapit trzeci
 Artykuł 6 ust. 6 zdanie czwarte || Artykuł 6 ust. 6 akapit czwarty
 Artykuł 6 ust. 7 zdanie pierwsze || Artykuł 6 ust. 7 akapit pierwszy
 Artykuł 6 ust. 7 zdanie drugie || Artykuł 6 ust. 7 akapit drugi
 Artykuł 6 ust. 8 i 9 || Artykuł 6 ust. 8 i 9
 Artykuł 7 ust. 1 zdanie pierwsze || Artykuł 7 ust. 1 akapit pierwszy
 Artykuł 7 ust. 1 zdanie drugie || Artykuł 7 ust. 1 akapit drugi
 Artykuł 7 ust. 2 – 5 || Artykuł 7 ust. 2 – 5
 Artykuł 7 ust. 7 || Artykuł 7 ust. 6
 Artykuł 8 ust. 1 zdanie pierwsze || Artykuł 8 ust. 1 akapit pierwszy
 Artykuł 8 ust. 1 zdanie drugie || Artykuł 8 ust. 1 akapit drugi
 Artykuł 8 ust. 1 zdanie trzecie || Artykuł 8 ust. 1 akapit trzeci
 Artykuł 8 ust. 2 zdanie pierwsze i drugie || Artykuł 8 ust. 2 akapit pierwszy
 Artykuł 8 ust. 2 zdanie trzecie i czwarte || Artykuł 8 ust. 2 akapit drugi
 Artykuł 8 ust. 2 zdanie piąte || Artykuł 8 ust. 2 akapit trzeci
 Artykuł 8 ust. 3, 4 i 5 || Artykuł 8 ust. 3, 4 i 5
 Artykuł 8 ust. 6 zdanie pierwsze i drugie || Artykuł 8 ust. 6 akapit pierwszy
 Artykuł 8 ust. 6 zdanie trzecie || Artykuł 8 ust. 6 akapit drugi
 Article 8 ust. 7 i 8 || Article 8 ust. 7 i 8
 Artykuł 8 ust. 9 akapit pierwszy || Artykuł 8 ust. 9 akapit pierwszy
 Artykuł 8 ust. 9 akapit pierwszy zdanie pierwsze i drugie || Artykuł 8 ust. 9 akapit drugi
 Artykuł 8 ust. 9 akapit pierwszy zdanie trzecie || Artykuł 8 ust. 9 akapit trzeci
 Artykuł 8 ust. 10 || Artykuł 8 ust. 10
 Artykuł 9 ust. 1, 2 i 3 || Artykuł 9 ust. 1, 2 i 3
 Artykuł 9 ust. 4 zdanie pierwsze || Artykuł 9 ust. 4 akapit pierwszy
 Artykuł 9 ust. 4 zdanie drugie || Artykuł 9 ust. 4 akapit drugi
 Artykuł 9 ust. 5 || Artykuł 9 ust. 5
 Artykuł 9 ust. 6 zdanie pierwsze || Artykuł 9 ust. 6 akapit pierwszy
 Artykuł 9 ust. 6 zdanie drugie || Artykuł 9 ust. 6 akapit drugi
 Artykuł 9 ust. 6 zdanie trzecie || Artykuł 9 ust. 6 akapit trzeci
 Artykuł 10 ust. 1 || Artykuł 10 ust. 1
 Artykuł 10 ust. 2 zdanie pierwsze || Artykuł 10 ust. 2 akapit pierwszy
 Artykuł 10 ust. 2 zdanie drugie i trzecie || Artykuł 10 ust. 2 akapit drugi
 Artykuł 10 ust. 3 || Artykuł 10 ust. 3
 Artykuł 10 ust. 4 wyrażenie wprowadzające || Artykuł 10 ust. 4 wyrażenie wprowadzające oraz lit. a) i b)
 Artykuł 10 ust. 4 lit. a) || Artykuł 10 ust. 4 lit. c)
 Artykuł 10 ust. 4 lit. b) || Artykuł 10 ust. 4 lit. d)
 Artykuł 10 ust. 5 || Artykuł 10 ust. 5
 Artykuł 11 ust. 1-4 || Artykuł 11 ust. 1-4
 Artykuł 11 ust. 5 akapit pierwszy zdanie pierwsze || Artykuł 11 ust. 5 akapit pierwszy
 Artykuł 11 ust. 5 akapit pierwszy zdanie drugie || Artykuł 11 ust. 5 akapit drugi
 Artykuł 11 ust. 5 akapit pierwszy zdanie trzecie || Artykuł 11 ust. 5 akapit trzeci
 Artykuł 11 ust. 5 akapit pierwszy zdanie czwarte || Artykuł 11 ust. 5 akapit czwarty
 Artykuł 11 ust. 5 akapit drugi || Artykuł 11 ust. 5 akapit piąty
 Artykuł 11 ust. 5 akapit trzeci || Artykuł 11 ust. 5 akapit szósty
 Artykuł 11 ust. 6 zdanie pierwsze, drugie i trzecie || Artykuł 11 ust. 6 akapit pierwszy
 Artykuł 11 ust. 6 zdanie czwarte || Artykuł 11 ust. 6 akapit drugi
 Artykuł 11 ust. 6 zdanie piąte || Artykuł 11 ust. 6 akapit trzeci
 Artykuł 11 ust. 7 || Artykuł 11 ust. 7
 Artykuł 11 ust. 8 akapit pierwszy, drugi i trzeci || Artykuł 11 ust. 8 akapit pierwszy, drugi i trzeci
 Artykuł 11 ust. 8 akapit czwarty, zdanie pierwsze i drugie || Artykuł 11ust. 8 akapit czwarty
 Artykuł 11 ust. 8 akapit czwarty, zdanie trzecie || Artykuł 11ust. 8 akapit piąty
 Artykuł 11 ust. 8 akapit czwarty, zdanie czwarte || Artykuł 11ust. 8 akapit szósty
 Artykuł 11 ust. 9 i 10 || Artykuł 11 ust. 9 i 10
 Artykuł 12 || Artykuł 12
 Artykuł 13 ust. 1 akapit pierwszy, zdanie pierwsze || Artykuł 13 ust. 1 akapit pierwszy
 Artykuł 13 ust. 1 akapit pierwszy, zdanie drugie || Artykuł 13 ust. 1 akapit drugi
 Artykuł 13 ust. 1 akapit pierwszy, zdanie trzecie || Artykuł 13 ust. 1 akapit trzeci
 Artykuł 13 ust. 1 akapit drugi || Artykuł 13 ust. 1 akapit czwarty
 Artykuł 13 ust. 2 i 3 || Artykuł 13 ust. 2 i 3
 Artykuł 13 ust. 4 akapit pierwszy, zdanie pierwsze || Artykuł 13 ust. 4 akapit pierwszy
 Artykuł 13 ust. 4 akapit pierwszy, zdanie drugie || Artykuł 13 ust. 4 akapit drugi
 Artykuł 13 ust. 4 akapit pierwszy, zdanie trzecie || Artykuł 13 ust. 4 akapit trzeci
 Artykuł 13 ust. 4 akapit pierwszy, zdanie czwarte || Artykuł 13 ust. 4 akapit czwarty
 Artykuł 13 ust. 4 akapit drugi || Artykuł 13 ust. 4 akapit piąty
 Artykuł 13 ust. 4 akapit trzeci || Artykuł 13 ust. 4 akapit szósty
 Artykuł 13 ust. 4 akapit czwarty || Artykuł 13 ust. 4 akapit siódmy
 Artykuł 13 ust. 5 || Artykuł 13 ust. 5
 Artykuł 14 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie || Artykuł 14 ust. 1 akapit pierwszy
 Artykuł 14 ust. 1 zdanie trzecie || Artykuł 14 ust. 1 akapit drugi
 Artykuł 14 ust. 2 zdanie pierwsze || Artykuł 14 ust. 2 akapit pierwszy
 Artykuł 14 ust. 2 zdanie drugie, trzecie i czwarte || Artykuł 14 ust. 2 akapit drugi
 Artykuł 14 ust. 3 || Artykuł 14 ust. 3
 Artykuł 14 ust. 4 zdanie pierwsze i drugie || Artykuł 14 ust. 4 akapit pierwszy
 Artykuł 14 ust. 4 zdanie trzecie i czwarte || Artykuł 14 ust. 4 akapit drugi
 Artykuł 14 ust. 5, 6 i 7 || Artykuł 14 ust. 5, 6 i 7
 Artykuły 15 i 16 || Artykuły 15 i 16
 Artykuł 17 ust. 1, 2 i 3 || Artykuł 17 ust. 1, 2 i 3
 Artykuł 17 ust. 4 zdanie pierwsze || Artykuł 17 ust. 4 akapit pierwszy
 Artykuł 17 ust. 4 zdanie drugie || Artykuł 17 ust. 4 akapit drugi
 Artykuł 18 ust. 1 zdanie pierwsze || Artykuł 18 ust. 1 akapit pierwszy
 Artykuł 18 ust. 1 zdanie drugie || Artykuł 18 ust. 1 akapit drugi
 Artykuł 18 ust. 1 zdanie trzecie || Artykuł 18 ust. 1 akapit trzeci
 Artykuł 18 ust. 2-6 || Artykuł 18 ust. 2-6
 Artykuł 19 ust. 1-5 || Artykuł 19 ust. 1-5
 Artykuł 19 ust. 6 zdanie pierwsze || Artykuł 19 ust. 6 akapit pierwszy
 Artykuł 19 ust. 6 zdanie drugie || Artykuł 19 ust. 6 akapit drugi
 Artykuł 20 ust. 1, 2 i 3 || Artykuł 20 ust. 1, 2 i 3
 Artykuł 20 ust. 4 zdanie pierwsze, drugie i trzecie || Artykuł 20 ust. 4 akapit pierwszy
 Artykuł 20 ust. 4 zdanie czwarte || Artykuł 20 ust. 4 akapit drugi
 Artykuł 20 ust. 5 || Artykuł 20 ust. 5
 Artykuły 21 i 22 || Artykuły 21 i 22
 Artykuł 22a || Artykuł 23
 Artykuł 23 || Artykuł 24
 Artykuł 24 || Artykuł 25
 Załącznik I || -
 Załącznik II || -
 - || Załącznik I
 - || Załącznik II
_____________