Ważna informacja prawna

|

52007PC0813

Wniosek decyzja Rady zezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady paszy produkowanej z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92-527-1 (BPS-25271-9) i przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania ziemniaka w produktach żywnościowych i innych produktach paszowych (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny.)  /* COM/2007/0813 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 18.12.2007KOM(2007) 813 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady paszy produkowanej z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92-527-1 (BPS-25271-9) i przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania ziemniaka w produktach żywnościowych i innych produktach paszowych(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny.)(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEZałączony wniosek dotyczący decyzji Rady odnosi się do pasz produkowanych z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92-527-1 i przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania ziemniaka w produktach żywnościowych i innych produktach paszowych, w odniesieniu do których BASF Plant Science GmbH wniosła dnia 28 lutego 2005 r. do właściwych organów Zjednoczonego Królestwa o wprowadzenie do obrotu, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.W dniu 10 listopada 2006 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA“), zgodnie z art. 6 i art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, wydał pozytywną opinię, stwierdzając, że wprowadzenie na rynek produktów zawierających ziemniaka EH92-527-1, składających się z niego lub z niego wyprodukowanych, odpowiadających opisowi we wniosku, nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie człowieka, zwierząt, ani na środowisko naturalne[1].W dniu 13 kwietnia 2007 r. EFSA ponownie potwierdził, że stosowanie genu nptII jako wybieralnego znacznika w roślinach genetycznie zmodyfikowanych nie stwarza ryzyka dla zdrowia człowieka, zwierząt, ani dla środowiska naturalnego.Zezwolenie na uprawę i zastosowanie przemysłowe ziemniaka EH92-527-1 ustanowiono decyzją Komisji… [dotyczącą wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktu ziemniaczanego (Solanum tuberosum L. linii EH92-527-1) zmodyfikowanego genetycznie w celu zwiększenia zawartości amylopektyny stanowiącej składnik skrobi].W tym kontekście w dniu 10 października 2007 r. projekt decyzji Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie paszy wyprodukowanej z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92-527-1 i przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania ziemniaka w produktach żywnościowych i innych produktach paszowych przedłożono Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w celu poddania go głosowaniu. Komitet nie wydał opinii: dziesięć państw członkowskich (123 głosy) głosowało za jego przyjęciem, dwanaście państw członkowskich (133 głosy) przeciw, a pięć państw członkowskich (89 głosów) wstrzymało się od głosu.W związku z tym, na mocy art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE zmienionej decyzją Rady 2006/512/WE, Komisja ma za zadanie przedłożyć Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć, natomiast Rada decyduje w ciągu trzech miesięcy większością kwalifikowaną i informuje o tym Parlament.WniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady paszy produkowanej z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92-527-1 (BPS-25271-9) i przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania ziemniaka w produktach żywnościowych i innych produktach paszowych(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny.) (Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy[2], w szczególności jego art. 7 ust. 3 i art. 19 ust. 3,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Dnia 28 lutego 2005 r. BASF Plant Science GmbH przedłożyło do właściwych organów Zjednoczonego Królestwa wniosek, zgodnie z art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, o wprowadzenie do obrotu genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92-527-1 w celu stosowania go w żywności i paszach, zwartego w żywności i paszach, składających się z niego lub z niego wyprodukowanych, z wyjątkiem jego uprawy.2.  Z wniosku wynika, że pasze wyprodukowane z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92-527-1 są, podobnie jak w przypadku tradycyjnego ziemniaka skrobiowego, produktem ubocznym przetworzonej skrobi i są przeznaczone jedynie do stosowania w łańcuchach żywnościowym i pokarmowym.3.  W dniu 10 listopada 2006 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA“), zgodnie z art. 6 i art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, wydał pozytywną opinię stwierdzając, że wprowadzenie na rynek produktów zawierających ziemniaka EH92-527-1[3], składających się z niego lub z niego wyprodukowanych, odpowiadających opisowi zawartemu we wniosku (produkty) nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie człowieka, zwierząt, ani na środowisko. W swojej opinii EFSA rozpatrzył wszystkie szczegółowe pytania i wątpliwości zgłaszane przez państwa członkowskie w kontekście konsultacji z właściwymi organami krajowymi, przewidzianej w art. 6 ust. 4 i art. 18 ust. 4 wymienionego rozporządzenia.4.  Według opinii wydanej przez EFSA nie są konieczne żadne szczególne wymogi dotyczące etykietowania z wyjątkiem tych określonych w art. 13 ust. 1 i w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Urząd stwierdził również, że nie trzeba stosować żadnych szczególnych warunków lub ograniczeń dotyczących wprowadzania do obrotu i/lub stosowania i przetwarzania, w tym monitorowania po wprowadzeniu do obrotu, ani żadnych szczególnych warunków dotyczących ochrony poszczególnych ekosystemów/środowiska naturalnego i/lub obszarów geograficznych, o których mowa w art. 6 ust. 5 lit. e) i art. 18 ust. 5 rozporządzenia.5.  W swej opinii EFSA uznał złożony przez wnioskodawcę plan monitorowania skutków dla środowiska za zgodny z zamierzonym wykorzystaniem produktów. Monitorowanie skutków dla środowiska zostanie wprowadzone dla celów decyzji Komisji ... dotyczącej wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktu ziemniaczanego ( Solanum tuberosum L. linii EH92-527-1) zmodyfikowanego genetycznie w celu zwiększenia zawartości amylopektyny stanowiącej składnik skrobi.[4]6.  Dnia 25 stycznia 2007 r. po otrzymaniu uwag od społeczeństwa i opublikowaniu sprawozdania przez Światową Organizację Zdrowia, w którym wymieniono kanamycynę i neomycynę jako „bardzo ważne czynniki antybakteryjne w medycynie człowieka oraz w zarządzaniu ryzykiem w przypadku zastosowań niedotyczących ludzi”, Komisja skonsultowała się z Europejską Agencją Leków (EMEA) w sprawie terapeutycznego znaczenia antybiotyków, na które gen nptII pozwala się uodpornić, w medycynie człowieka i weterynarii. Po otrzymaniu odpowiedzi od EMEA Komisja zwróciła się do EFSA o dokonanie przeglądu ocen bezpieczeństwa genu nptII i roślin genetycznie zmodyfikowanych zawierających gen nptII w świetle tej odpowiedzi. Dnia 13 kwietnia 2007 r. EFSA potwierdził swoje wcześniejsze oceny bezpieczeństwa roślin genetycznie zmodyfikowanych zawierających gen nptII , stwierdzając, że występowanie genu nptII w roślinach genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do stosowania w żywności i w paszach nie stwarza ryzyka dla zdrowia człowieka, zwierząt, ani dla środowiska.7.  W świetle powyższych stwierdzeń zezwolenie powinno zostać wydane.8.  Zezwolenie na uprawę i zastosowanie przemysłowe ziemniaka EH92-527-1 ustanowiono decyzją Komisji… [dotyczącą wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktu ziemniaczanego (Solanum tuberosum L. linii EH92-527-1) zmodyfikowanego genetycznie w celu zwiększenia zawartości amylopektyny stanowiącej składnik skrobi] , która ustanawia warunki stosowania i przetwarzania zmierzającego do uniknięcia przemieszania materiału pochodzącego z tradycyjnych ziemniaków przeznaczonych na żywność lub pasze.9.  Mimo stosowanych środków nie można wykluczyć występowania w żywności czy w paszach genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka i niektórych produktów związanych z przetwarzaniem skrobi. Tego rodzaju występowanie uznaje się za przypadkowe lub technicznie nieuniknione i może zostać dopuszczone, o ile jest to w części nie przekraczającej 0,9 proc.10.  Każdemu organizmowi zmodyfikowanemu genetycznie należy przypisać niepowtarzalny identyfikator zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004 ustanawiającym system ustanawiania oraz przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów organizmom zmodyfikowanym genetycznie[5].11.  Wszystkie informacje zawarte w załączniku do niniejszej decyzji w sprawie zezwoleń dla produktów należy wprowadzić do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z rozporządzeniem.12.  Zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia warunki dotyczące zatwierdzenia produktu są wiążące dla wszystkich osób, które wprowadzają produkt do obrotu.13.  Niniejszą decyzję należy przekazać stronom Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych[6].14.  Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustalonym przez swojego przewodniczącego, zatem środki przewidziane w niniejszej decyzji muszą zostać przyjęte przez Radę,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 Organizm zmodyfikowany genetycznie i niepowtarzalny identyfikatorGenetycznie zmodyfikowany ziemniak ( Solanum tuberosum L.) EH92-527-1, określony w pkt b) załącznika, otrzymuje niepowtarzalny identyfikator BPS-25271-9, jak ustanowiono w rozporządzeniu (WE) nr 65/2004.Artykuł 2 ZezwolenieNiniejszym zezwala się na wprowadzanie do obrotu, do celów art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, następujących produktów:(a) paszy wyprodukowanej z ziemniaka BPS-25271-9;(b) żywności zawierającej ziemniaka BPS-25271-9, składającej się lub produkowanej z niego, w części nie większej niż 0,9 procent składników żywności rozpatrywanych odrębnie, lub żywności zawierającej jeden składnik z zastrzeżeniem, że jego występowanie jest przypadkowe lub nieuniknione technicznie.(c) pasze zawierające ziemniaka BPS-25271-9 lub składające się z niego, w części nie większej niż 0,9 procent paszy i każdej paszy, wchodzącej w jej skład, z zastrzeżeniem, że jego występowanie jest przypadkowe lub nieuniknione technicznie.Artykuł 3 EtykietowanieZgodnie ze szczególnymi wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, „nazwę organizmu” oznacza się jako „ziemniak ze skrobią amylopektynową”.Artykuł 4 Monitorowanie skutków dla środowiska15.  Uznaje się, że plan monitorowania skutków dla środowiska ustanowiony w art. 4 decyzji Komisji […] [dotyczącej wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktu ziemniaczanego (Solanum tuberosum L. linii EH92-527-1) zmodyfikowanego genetycznie w celu zwiększenia zawartości amylopektyny stanowiącej składnik skrobi] ma również zastosowanie do celów niniejszej decyzji.16.  Posiadacze zezwoleń przedstawiają Komisji coroczne sprawozdania z realizacji i wyników monitorowania.W sprawozdaniach tych należy jasno określić, które z jego części uważa się za poufne wraz z możliwym do zweryfikowania uzasadnieniem wniosku o poufność, zgodnie z art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.Części poufne wspomnianych sprawozdań należy przekazać jako osobne dokumenty.Artykuł 5 Rejestr wspólnotowyInformacje zawarte w załączniku do niniejszej decyzji wprowadza się do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.Artykuł 6 Posiadacz zezwoleniaPosiadaczem zezwolenia jest BASF Plant Science GmbH, Niemcy.Artykuł 7 Okres ważnościNiniejszą decyzję stosuje się przez okres 10 lat od daty powiadomienia o niej.Artykuł 8 AdresaciNiniejsza decyzja skierowana jest do BASF Plant Science GmbH, Carl-Bosch-Str.38, D-67056 Ludwigshafen, Niemcy.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIK(a) Wnioskodawca i posiadacz zezwolenia:Nazwa: BASF Plant Science GmbHAdres: Carl-Bosch-Str.38, D-67056 Ludwigshafen, Niemcy(b) Oznaczenie i specyfikacja produktów:1) pasze produkowane z ziemniaka BPS-25271-9;2) żywność zawierająca ziemniaka BPS-25271-9, składająca się lub produkowana z niego, w części nie większej niż 0,9 procent składników żywności rozpatrywanych odrębnie, lub żywności zawierającej jeden składnik z zastrzeżeniem, że występowanie tego organizmu zmodyfikowanego genetycznie jest przypadkowe lub nieuniknione technicznie;3) pasze zawierające ziemniaka BPS-25271-9 lub składające się z niego, w części nie większej niż 0,9 procent paszy i każdej paszy, z której się składa, z zastrzeżeniem, że występowanie tego organizmu zmodyfikowanego genetycznie jest przypadkowe lub nieuniknione technicznie.Genetycznie zmodyfikowany ziemniak BPS-25271-9, odpowiadający opisowi we wniosku ma zmienioną zawartość skrobi (wyższy stosunek amylopektyny do amylozy). Zmiana powoduje zahamowanie ekspresji białka syntazy związanej z granulami skrobiowymi (GBSS) odpowiedzialnego za biosyntezę amylozy. W konsekwencji produkowana skrobia ma niewiele lub nie ma amylozy i składa się z amylopektyny, co zmienia właściwości fizyczne skrobi. Gen nptII nadający odporność na kanamycynę był stosowany w wybieralnym znaczniku w procesie modyfikacji genetycznej.(c) Etykietowanie:Zgodnie ze szczególnymi wymaganiami dotyczącymi etykietowania, ustanowionymi w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, „nazwę organizmu” oznacza się jako „ziemniak ze skrobią amylopektynową”.(d) Metoda wykrywania:-  Metoda ilościowa specyficzna dla zdarzenia w czasie rzeczywistym, oparta na technice PCR, stosowana w przypadku zmodyfikowanego genetycznie ziemniaka BPS-25271-9.-  Zatwierdzone przez wspólnotowe laboratorium referencyjne ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, opublikowane pod następującym adresem: http://gmo-crl.jrc.it/statusofdoss.htm.-  Materiał referencyjny: ERM®-BF421 dostępny za pośrednictwem strony internetowej Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej (JRC) i Instytutu Materiałów Odniesienia i Pomiarów (IRMM) na stronie internetowej:http://www.irmm.jrc.be/html/reference_materials_catalogue/index.htm(e) Niepowtarzalny identyfikator:BPS-25271-9(f) Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej:System Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, ID: zob. [ do uzupełnienia po powiadomieniu o decyzji ].(g) Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub manipulacji:Brak(h) Plan monitorowania:Plan monitorowania skutków środowiskowych ustanowiony w art. 4 decyzji Komisji […] dotyczącej wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktu ziemniaczanego ( Solanum tuberosum L. linii EH92-527-1) zmodyfikowanego genetycznie w celu zwiększenia zawartości amylopektyny stanowiącej składnik skrobi.(i) Wymogi dotyczące monitorowania używania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu na rynek:BrakUwaga: Z czasem linki do odpowiednich dokumentów mogą wymagać aktualizacji. Zmiany te udostępnia się publicznie w postaci aktualizacji wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy. [1] http://www.efsa.europa.eu/EFSA/efsa_locale-1178620753816_1178620785504.htm[2] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1981/2006 (Dz.U. L 368 z 23.12.2006, str. 99).[3] http://www.efsa.europa.eu/EFSA/efsa_locale-1178620753816_1178620785504.htm[4] Dz.U. – do uzupełnienia.[5] Dz.U. L 10 z 16.1.2004, str. 5.[6] Dz.U. L 287 z 5.11.2003, str. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.9.2017
            COM(2017) 463 final
            2017/0215(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na najbliższych trzech posiedzeniach Międzynarodowej Komisji Wielorybniczej, w tym na powiązanych posiedzeniach międzysesyjnych i w ramach powiązanych działań międzysesyjnych

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji Rady ustalającej stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w związku z posiedzeniami Międzynarodowej Komisji Wielorybniczej (IWC) w ramach Międzynarodowej konwencji o uregulowaniu połowów wielorybów, w tym w związku z posiedzeniami i działaniami międzysesyjnymi.

               Wniosek przygotowano w oparciu o decyzje Rady, które zostały przyjęte w dniach 2 marca 2009 r. i 13 grudnia 2011 r. na podstawie wniosków Komisji
                  1
                i które umożliwiły Unii skoordynowanie jej stanowiska w odniesieniu do wielu kwestii na trzech posiedzeniach IWC (w latach 2012, 2014 i 2016), w tym na powiązanych posiedzeniach międzysesyjnych.

               Wieloletni charakter poprzednich decyzji i stabilne podejście polityczne przewidziane w tych decyzjach umożliwiły UE i jej państwom członkowskim czynne zaangażowanie się w sprawy IWC, w wyniku czego rządy państw trzecich coraz częściej proszą UE o pilne uczestnictwo w działaniach. W związku z tym proponuje się, by w przyszłej decyzji Rady nie tylko uregulowano kwestie powiązanych posiedzeń IWC, ale także uwzględniono działania międzysesyjne w ramach politycznych określonych w decyzji, np. poprzez démarche.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Międzynarodowa konwencja o uregulowaniu połowów wielorybów

               Podpisana w 1946 r. Międzynarodowa konwencja o uregulowaniu połowów wielorybów zapewnia zarówno ochronę wielorybów, jak i zrównoważone zarządzanie ich populacją na szczeblu światowym.

               Konwencja zawiera wiążący prawnie plan, w którym określono gatunki podlegające i niepodlegające ochronie, wody zamknięte i otwarte, w tym obszary rezerwatów, oraz limity połowowe dla wielorybnictwa komercyjnego i wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych. W konwencji uregulowano wielorybnictwo na potrzeby badań naukowych. W tym kontekście w planie przewidziano, by umawiające się rządy dostarczały propozycje zezwoleń na badania naukowe w celu ich zbadania przez Komitet Naukowy, przed ich wydaniem. Zezwolenia są wydawane przez poszczególne państwa.

               Ponieważ konwencja została podpisana przed podpisaniem traktatu rzymskiego, stronami konwencji o uregulowaniu wielorybnictwa są tylko rządy, w związku z czym Unia Europejska posiada jedynie status obserwatora
                  2
               . Obecnie umawiającymi się rządami konwencji o uregulowaniu wielorybnictwa są rządy dwudziestu pięciu państw członkowskich UE
                  3
               , a łączna liczba umawiających się rządów wynosi osiemdziesiąt siedem.

               2.2.Międzynarodowa Komisja Wielorybnicza

               Właściwym organem regulującym stosowanie konwencji jest Międzynarodowa Komisja Wielorybnicza (IWC), która spotyka się co dwa lata. IWC sprawuje swoje podstawowe obowiązki zarówno w zakresie zrównoważonego zarządzania, jak i ochrony, wprowadzając zmiany w planie do konwencji o uregulowaniu wielorybnictwa w odpowiedzi na wnioski umawiających się rządów. Zatwierdzenie zmian wymaga uzyskania większości wynoszącej co najmniej trzy czwarte głosów głosujących członków IWC. Decyzje IWC zmieniające plan załączony do konwencji mają bezpośrednie skutki prawne, gdyż stają się skuteczne w określonym terminie bez konieczności ratyfikacji
                  4
               . Praktycznie na każdym posiedzeniu IWC proponowano zmiany w planie do konwencji w celu uzyskania zezwolenia na połowy wielorybów pod pewnymi warunkami lub ustanowienia rezerwatów.

               Na przestrzeni czasu IWC znacznie się zmieniła i stała się organizacją międzynarodową, która jest punktem odniesienia we wszystkich sprawach związanych z wielorybami i połowami wielorybów i prowadzi działania w takich obszarach jak programy badań terenowych, kształtowanie populacji, plany ochrony oraz wiedza o zagrożeniach i zarządzanie nimi. Na IWC w coraz większym stopniu będzie wpływać Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i ogólnie cele zrównoważonego rozwoju, a w szczególności cel zrównoważonego rozwoju 14
                  5
               .

               Wkład finansowy umawiających się rządów stanowi główny przychód IWC, ale rządy członkowskie i organizacje społeczeństwa obywatelskiego wnoszą dodatkowe dobrowolne wkłady, aby wesprzeć poszczególne programy prac zarządzane przez IWC.

               IWC korzysta z doradztwa swojego Komitetu Naukowego, który pomaga mu przede wszystkim w ocenie stanu stad, określaniu limitów połowowych oraz analizie informacji dotyczących wielorybów i połowów wielorybów. Ponadto Komitet Naukowy rozpatruje pozwolenia na połów wielorybów na potrzeby badań naukowych
                  6
                i wydaje opinię na temat tych pozwoleń, zanim umawiające się rządy wydadzą je swoim obywatelom
                  7
               .

               Podwójny charakter zadań IWC, polegający na zarządzaniu połowami wielorybów i jednocześnie na ochronie wielorybów, doprowadził na przestrzeni lat do wystąpienia radykalnej różnicy zdań między umawiającymi się rządami, które popierają połowy wielorybów, a umawiającymi się rządami, które koncentrują się na ścisłej ochronie. Taka sytuacja prowadzi do osłabienia IWC, która w dalszym ciągu stanowi jednak jedyny istniejący organ, który może rozwiązywać globalne problemy.

               3.Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii

               3.1.Konieczność przyjęcia stanowiska Unii

               Decyzje o zmianie planu przyjmowane w ramach IWC mogą wpływać na realizację celów polityki i prawodawstwa UE w odniesieniu do waleni.

               Zgodnie z art. 191 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) jednym z celów unijnej polityki ochrony środowiska jest upowszechnianie na szczeblu międzynarodowym środków mających na celu rozwiązywanie problemów w dziedzinie środowiska o zasięgu regionalnym lub światowym. Ten cel obejmuje ochronę gatunków na szczeblu światowym, w tym wielorybów i innych waleni, a Unia Europejska wdrożyła przepisy dotyczące ochrony środowiska, które zapewniają skuteczną ochronę poprzez szeroko zakrojoną harmonizację regulacji na szczeblu unijnym.

               W załączniku IV do dyrektywy siedliskowej
                  8
                wymieniono wszystkie gatunki waleni. Oznacza to, że wszystkie gatunki wielorybów i inne walenie są objęte ochroną na wodach UE przed umyślnym niepokojeniem, połowem lub zabijaniem. Tworzy to również unijny kontekst polityczny, w którym należy ustalać stanowiska w odniesieniu do takich kwestii, jak zanieczyszczenie hałasem, zderzenia ze statkami, zaplątanie się w sieci i przyłów. Dyrektywa siedliskowa zabrania również przetrzymywania, transportu, sprzedaży lub wymiany okazów schwytanych na wolności. Ten akt prawny nie zezwala na wznowienie połowów wielorybów w celach komercyjnych.

               W rozporządzeniu Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi
                  9
               , które wdraża w UE postanowienia Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES), zakazano wprowadzania waleni do Unii dla celów głównie handlowych. Wysoki stopień ochrony wzmocniono jeszcze poprzez dyrektywę ramową w sprawie strategii morskiej
                  10
               , która ma poprawić jakość środowiska dla wielorybów i innych waleni poprzez wspieranie dobrego stanu środowiska oceanów i mórz w UE.

               W związku z tym, że wieloryby migrują, polityka unijna nie będzie jednak skuteczna na wodach UE, jeżeli nie zostanie poparta spójnymi działaniami na szczeblu światowym w porównywalnych międzynarodowych ramach regulacyjnych. Ramy te stanowi Międzynarodowa konwencja o uregulowaniu połowów wielorybów.

               Na szereg kwestii podlegającym rezolucjom IWC wpływa również uczestnictwo UE w wielostronnych umowach środowiskowych, takich jak Konwencja o różnorodności biologicznej, Ramowa konwencja ONZ w sprawie zmian klimatu i Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych, a także ratyfikacja przez UE Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci.

               3.2.Poszczególne kwestie polityczne

               3.2.1.Wielorybnictwo komercyjne, małe wielorybnictwo przybrzeżne i kryteria uzyskania zezwoleń na badania naukowe

               IWC reguluje wielorybnictwo komercyjne; w 1982 r. podjęła decyzję, że należy ustanowić moratorium na wielorybnictwo w celach komercyjnych odnoszące się do wszystkich gatunków wielorybów począwszy od 1986 r.

               Norwegia i Islandia nie są związane moratorium, ponieważ złożyły wobec niego odpowiednio sprzeciw
                  11
                i zastrzeżenie
                  12
               . Obecnie w dalszym ciągu prowadzą połowy wielorybów w celach komercyjnych
                  13
               . Oba te państwa ustanowiły własne limity połowowe, ale przekazują Komisji informacje na temat swoich połowów i powiązane z nimi dane naukowe. Zarówno Norwegia, jak i Islandia twierdzą, że ustanawiają swoje limity połowowe na podstawie ulepszonej procedury zarządzania (RMP), którą opracowała IWC w celu oszacowania zrównoważonych limitów połowowych dla wielorybnictwa komercyjnego. Ścisłe stosowanie RMP w sposób zalecany przez Komitet Naukowy jest zasadniczym elementem zapobieżenia wyznaczeniu zbyt wysokich limitów połowowych.

               Japonia jest związana moratorium na wielorybnictwo w celach komercyjnych, ale wydaje specjalne pozwolenia na podstawie art. VIII konwencji o uregulowaniu wielorybnictwa, które umożliwiają odstrzał, odłów i przerób wielorybów „na potrzeby badań naukowych, podlegające ograniczeniu ich liczby oraz wszelkim innym warunkom, jakie umawiający się rząd uważa za właściwe”. W 2014 r. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości orzekł jednak, że główny japoński program „naukowych połowów wielorybów” jest niezgodny z prawem i nie przedstawia wystarczającej jakości naukowej, aby uzasadnić go stwierdzeniem, że jest stosowany „wyłącznie do celów naukowych”
                  14
               . Ponadto nie wykazano, że spełnienie określonych celów naukowych wymaga uśmiercania zwierząt w próbie. W 2016 r. Japonia wznowiła jednak „naukowe połowy wielorybów” w Antarktyce i kontynuowała je w 2017 r. na podstawie nowego programu, nie przystępując do ulepszonego procesu rozpatrywania zezwoleń na połowy wielorybów – taki wymóg określono we właściwych rezolucjach IWC
                  15
               , wobec których Japonia zgłosiła sprzeciw.

               Chociaż państwa te w dalszym ciągu prowadzą połowy wielorybów, w ciągu ostatnich trzydziestu lat moratorium na wielorybnictwo w celach komercyjnych przyczyniło się do ochrony wielorybów. Wiele populacji wielorybów nadal jest jednak przedmiotem nadmiernego eksploatowania, co wynika również z coraz większej liczby zagrożeń innych niż połowy wielorybów, takich jak zaplątanie w sieci rybackie, zanieczyszczenie, w tym zanieczyszczenie hałasem pod wodą, degradacja siedlisk itd. W dalszym ciągu istotne znaczenie dla odnowy tych populacji ma zatem zapobieganie presji, jaką wywierają połowy komercyjne. W związku z tym należy utrzymać ogólny zakaz wielorybnictwa komercyjnego, który zarządziła IWC. Jest on zgodny z polityką UE i wymagany przez UE.

               Japonia starała się także przekonać IWC do poparcia utworzenia nowej kategorii połowów wielorybów, a mianowicie małego wielorybnictwa przybrzeżnego
                  16
               , co w rezultacie doprowadziłoby do częściowego zniesienia moratorium na wielorybnictwo w celach komercyjnych. UE powinna sprzeciwić się wnioskom dotyczącym wprowadzenia nowych kategorii wielorybnictwa i poprzeć ustalenia Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości
                  17
               , zgodnie z którym w konwencji o uregulowaniu wielorybnictwa wielorybnictwo podzielono na trzy kategorie: wielorybnictwo komercyjne i wielorybnictwo prowadzone w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej (obie kategorie zostały uregulowane w planie) oraz wielorybnictwo na podstawie specjalnych pozwoleń przewidziane w art. VIII. To pozwoli na uniknięcie luk w stosowaniu zakazu wielorybnictwa komercyjnego i pomoże zapobiec stosowaniu tej koncepcji w pobliżu wód UE.

               Jeżeli chodzi o „naukowe połowy wielorybów”, UE powinna zdecydowanie pozostawać na stanowisku, że nie można stosować art. VIII zezwalającego na wielorybnictwo na podstawie specjalnych pozwoleń, aby usprawiedliwić działania, które stanowią przede wszystkim wielorybnictwo komercyjne. Naruszenie tego artykułu kwestionuje istotę moratorium i wolę IWC wyrażoną w szeregu rezolucji. Aby UE mogła zaakceptować propozycje specjalnych pozwoleń jako zgodne z art. VIII, muszą one spełniać wymogi określone przez Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie połowów wielorybów w Antarktyce. Oznacza to, że muszą być one w pełni zgodne z postanowieniami rezolucji 2014-5 w sprawie połowów wielorybów na podstawie specjalnych pozwoleń, w której ustalono, że w celu uzyskania specjalnego pozwolenia należy spełnić łącznie dwa wymogi: uśmiercanie zwierząt w próbie musi stanowić „badanie naukowe” i służyć „wyłącznie celom” tego badania. W praktyce oznacza to, że Komitet Naukowy byłby usatysfakcjonowany, gdyby każda umawiająca się strona, która chce wydać specjalne pozwolenia, wykazała, że przewidywane rezultaty projektu są uzasadnione jako badanie naukowe, uważnie rozważyła, czy cel badania można zrealizować bez uśmiercania zwierząt w próbie, stwierdziła, że jest to niemożliwe, a także wykazała, że zaproponowana liczebność próby ma ścisły związek z potrzebami naukowymi i nie jest większa, niż uzasadnia to cel naukowy.

               Ponadto UE powinna poprzeć pogląd, który został ostatecznie przyjęty przez wszystkie strony sprawy przed MTS i który stanowi, że IWC ma do odegrania uzasadnioną rolę w debatach na temat połowów wielorybów na podstawie specjalnych pozwoleń. UE powinna zatem w dalszym ciągu wspierać podejścia, które gwarantują rozważenie każdego specjalnego pozwolenia przez Komitet Naukowy IWC i samą IWC przed jego wydaniem oraz zgodność takiego pozwolenia z odnośnymi zaleceniami.

               3.2.2.Ochrona

               W 1946 r. konwencja o uregulowaniu wielorybnictwa była jedną z pierwszych umów międzynarodowych, która ustanawiała związek ochrony ze zrównoważoną eksploatacją. Na przestrzeni czasu skutki zagrożeń innych niż połowy wielorybów i problemy w dziedzinie ochrony przybrały na sile i stały się jednym z największych wyzwań dla IWC.

               W 2003 r. powołano Komitet Ochrony. Działa on w ścisłej współpracy z Komitetem Naukowym, aby wyeliminować wiele zagrożeń dla wielorybów i ich siedlisk. W 2016 r. IWC, wspierana przez umawiające się rządy państw członkowskich UE na podstawie skoordynowanego stanowiska UE, przyjęła nowy plan strategiczny
                  18
               , do którego dołączono program prac i w którym określono najważniejsze zagrożenia dla waleni (zderzenia ze statkami, odpady morskie, przyłów, dźwięki antropogeniczne, zanieczyszczenie chemiczne i zmiana klimatu), a także działania priorytetowe (zrównoważona obserwacja wielorybów, plany zarządzania ochroną, rezerwaty, gromadzenie danych i sprawozdawczość). Ponadto położono nacisk na wkład wielorybów i innych waleni w regulowanie ekosystemów i świadczenie usług ekosystemowych zarówno w trakcie życia, jak i poprzez śmierć.

               UE powinna wspierać dalszy rozwój w zakresie coraz większego zaangażowania IWC w ochronę, które jest zgodne z polityką i przepisami UE.

               W ramach zdecydowanego zobowiązania politycznego na rzecz ochrony UE powinna w dalszym ciągu wspierać wszystkie wnioski dotyczące rezerwatów wielorybów
                  19
               . Aby przyjąć te wnioski, konieczna jest zmiana planu, której zatwierdzenie wymaga uzyskania co najmniej trzech czwartych głosów. Aby uzyskać taką liczbę, należy przeprowadzić ożywioną dyskusję przygotowawczą z umawiającymi się rządami, które zwykle głosują przeciwko ustanowieniu rezerwatów. UE i jej państwa członkowskie powinny również zachęcać do większej przejrzystości, proponując umieszczenie postanowień planu dotyczących rezerwatów w osobnej sekcji pod właściwym tytułem
                  20
               .

               Wesprzeć należy również wnioski IWC, które mają na celu poprawę dobrostanu wielorybów. Praca w obszarze dobrostanu zwierząt może obejmować m.in. zaplątanie w sieci, zderzenia ze statkami, masowe osiadanie na brzegu, obserwację wielorybów, zanieczyszczenie hałasem, ulepszenie metod odstrzału i uśmiercania itd.

               W ostatnich latach IWC nabrała obaw co do kwestii związanych z chorobami waleni, a w szczególności z chorobami, które mogą mieć związek z działalnością człowieka i które mogą przenosić się między zwierzętami a ludźmi, co może stanowić zagrożenie dla społeczności tubylczych prowadzących wielorybnictwo w celu zaspokojenia potrzeb życiowych i spożywających produkty z wielorybów pochodzące z odłowów niekomercyjnych. UE i jej państwa członkowskie powinny wspierać takie dyskusje, pod warunkiem że opierają się one na dowodach naukowych i że rozważenie ich na forum IWC stanowi wartość dodaną względem pracy innych grup.

               3.2.3.Wielorybnictwo prowadzone w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej

               Wielorybnictwo prowadzone w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej
                  21
                jest przedmiotem kolejnych planów, a jego uregulowanie stanowi podstawową i integralną częścią zadań wypełnianych przez IWC, która co sześć lat ustala limity połowowe w ramach wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych (kolejny raz zostaną one ustalone w 2018 r.). Wielorybnictwo prowadzone w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej nie podlega moratorium i nie stanowi wielorybnictwa komercyjnego. Rządy mają obowiązek udowodnić potrzeby swoich ludów tubylczych w formie „oświadczenia o potrzebach”, w których wyszczególnione zostaną kulturowe i żywieniowe aspekty odłowu, produktów i ich dystrybucji oraz ich znaczenie dla potrzeb życiowych. Komitet Naukowy udziela porad w odniesieniu do zrównoważonego charakteru proponowanych polowań i bezpiecznych limitów połowowych, a IWC – uwzględniając oświadczenie o potrzebach oraz opinię Komitetu Naukowego – ustala limity połowowe w odniesieniu do każdego polowania. Jest to jednak często kwestia sporna, zarówno na poziomie UE, jak i IWC. Sytuację tę utrudnia dodatkowo fakt, że w planie uznaje się, iż połowy wielorybów przez ludność rdzenną na potrzeby własne mają być prowadzone w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej
                  22
               , jednak plan nie zawiera definicji tego pojęcia. Opracowanie tego rodzaju definicji jest szczególnie delikatną kwestią, biorąc pod uwagę złożoność pojęć, różnorodność polowań i cechy szczególne społeczności, które powinna ona obejmować.

               UE jako całość oraz Dania w imieniu Grenlandii podjęły istotne inicjatywy w celu złagodzenia napięć związanych z wielorybnictwem prowadzonym w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej. W 2014 r. IWC przyjęła rezolucję 2014–1 dotyczącą potrzeby uregulowania w przyszłości wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej, przyjmując bardziej spójne i długoterminowe podejście. Zwróciła się również do Komitetu Naukowego i podkomitetu ds. wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej o wykonanie szczególnych zadań
                  23
                przed kolejną rundą ustalania kwot wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej w 2018 r., aby zapewnić solidniejszą podstawę do podjęcia decyzji w sprawie wysokości limitów połowowych.

               W dodatku do rezolucji 2014/1 eksperci wywodzący się z różnych środowisk, w tym przedstawiciele ludności rdzennych prowadzących wielorybnictwo w celu zaspokojenia potrzeb własnych, omówili pojęcie potrzeb życiowych w odniesieniu do praw ludów tubylczych
                  24
               . Zalecili lepsze zrozumienie praw, wzmocnienie roli ludów tubylczych w IWC oraz utworzenie powiązań między IWC a innymi istotnymi forami. Zasugerowali również zastąpienie „oświadczeń o potrzebach”, które uznano za ograniczające prawa ludów tubylczych do korzystania ze swoich zasobów, mniej wymagającym dokumentem. Ponadto zaproponowali udoskonalenie procedury i harmonogramu ustalania limitów połowowych dotyczących wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej po 2018 r.

               Podczas 66. posiedzenia IWC, które odbyło się w październiku 2016 r., UE i umawiające się rządy jej państw członkowskich poparły w sposób ogólny potrzebę przywiązania większej wagi do praw ludów tubylczych w pracach IWC, a także przedstawiony przez ekspertów wniosek o udoskonalenie procedury ustalania limitów połowowych dotyczących wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej. Nie osiągnięto jednak zgody w kwestii zastąpienia terminu „oświadczenie o potrzebach”. W związku z tym podczas 66. posiedzenia IWC uzgodniono, że grupa robocza ds. wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej powinna dokładniej rozważyć te kwestie i wydać stosowne zalecenia dla 67. posiedzenia IWC w 2018 r. W tej perspektywie istotne jest, by dwa państwa członkowskie UE najbardziej zaangażowane w dyskusje dotyczące tych kwestii podjęły współpracę w celu zapewnienia, aby zalecenia dla 67. posiedzenia IWC mogły zostać poparte przez UE jako całość.

               Jeżeli chodzi o prawa ludów tubylczych, UE od dawna wspiera przestrzeganie praw człowieka we wszystkich rejonach świata i wdrożyła szereg rodzajów polityki istotnych dla ludów tubylczych
                  25
               . Aby wykazać wsparcie na rzecz podejścia opartego na prawach, UE mogłaby zastosować się do zaleceń ekspertów
                  26
                i przedstawić IWC wniosek w sprawie rezolucji dotyczącej znaczenia ostatnich osiągnięć w zakresie praw ludów tubylczych, jak również zachęcić do zbadania podczas posiedzeń IWC mechanizmów mających na celu poprawę statusu delegatów ludów tubylczych. UE mogłaby również rozważyć rozszerzenie proponowanych zmian planu, które będą rozpatrywane podczas 67. posiedzenia IWC, o zmianę terminu „ludność tubylcza” na „ludy tubylcze”.

               Pozostałe zalecenia dotyczące praw ludów tubylczych, tj. zlecenie badania instrumentów dotyczących tego rodzaju praw, regularne zapraszanie specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. praw ludów tubylczych na posiedzenia IWC, wyznaczenie przedstawiciela IWC w celu uczestnictwa w posiedzeniu Stałego Forum do spraw Ludów Tubylczych oraz zbadanie potencjalnych korzyści przystąpienia Sekretariatu do Międzyagencyjnej Grupy Wsparcia ds. Ludów Tubylczych, wydają się raczej nieproporcjonalne w stosunku do niewielkiej organizacji, w ramach której jedynie czterech członków prowadzi wielorybnictwo w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej. Można podnieść skuteczność i obniżyć koszty dostarczania IWC istotnych informacji dotyczących tych aspektów, opierając się na oświadczeniach złożonych przez odnośne umawiające się rządy i delegatów w zakresie wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej.

               Realizując podejście oparte na prawach, UE będzie musiała mieć świadomość, że prawa ludów tubylczych nie mają charakteru bezwzględnego i istnieje możliwość wpływu na te prawa w drodze rozsądnego i obiektywnie uzasadnionego działania. Przykładowo dostarczanie informacji w celu wsparcia wniosków w zakresie limitów połowowych dotyczących połowów wielorybów przez ludność rdzenną na potrzeby własne jest racjonalnie i obiektywnie uzasadnione w świetle ciążącego na IWC obowiązku ustalania limitów połowowych dotyczących połowów wielorybów przez ludność rdzenną na potrzeby własne w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej. Ograniczenie kwot połowów w ramach wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej w związku z obawami dotyczącymi zrównoważonego charakteru polowania może być również racjonalnie i obiektywnie uzasadnione upoważnieniem IWC do zarządzania populacjami wielorybów w skali światowej.

               3.3.Kwestie instytucjonalne

               Ponieważ UE przysługuje status obserwatora, stanowiska przyjęte w imieniu UE w ramach IWC są wyrażane przez państwa członkowskie działające wspólnie w interesie UE w sposób, który najlepiej przyczyni się do promowania uznawania UE, oraz nie naruszając przepisów Traktatu dotyczących reprezentowania UE.

               Chociaż wydaje się nieprawdopodobne, by wysiłki obecnego japońskiego przewodniczącego IWC na rzecz podjęcia dyskusji na temat „IWC w przyszłości” doprowadziły do rozważenia zmian traktatów, UE i jej państwa członkowskie powinny skorzystać ze wszystkich nadarzających się okazji, aby przyspieszyć sprawę członkostwa UE.

               Wobec braku członkostwa UE jeszcze większego znaczenia nabiera kwestia, by państwa członkowskie korzystały ze swojej zbiorowej siły, aby w pełni bronić stanowisk UE w IWC zgodnie z zasadą lojalnej współpracy zawartą w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz zasadą jedności zewnętrznej reprezentacji UE. Jednolite stanowisko UE jest również kluczowe, ponieważ stanowi warunek wstępny osiągnięcia konsensusu lub jednomyślności w ramach IWC, co jest szczególnie istotne w świetle stwierdzenia Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym rezolucje IWC mogą mieć szczególne znaczenie w odniesieniu do wykładni konwencji lub załączonego do niej planu, jeżeli są one przyjmowane na zasadzie konsensusu lub jednomyślności
                  27
               .

               Maksymalizacja wspólnej siły UE wymaga, by wszystkie państwa członkowskie były umawiającymi się rządami IWC i mogły głosować nad wprowadzeniem zmian do planu i nad innymi rezolucjami. Obecnie dwadzieścia pięć państw członkowskich UE jest umawiającymi się rządami IWC, przy czym istotne jest, by trzy państwa, które jeszcze nie są umawiającymi się rządami (Malta i Łotwa) lub już nie są umawiającymi się rządami (Grecja), bezzwłocznie przystąpiły do IWC. Podobnie wszystkie państwa członkowskie muszą terminowo wpłacać składki w ustalonej wysokości, aby przysługiwały im prawa głosu
                  28
               .

               Nie wszystkie państwa członkowskie muszą delegować przedstawicieli krajowych ze stolic w celu uczestnictwa w posiedzeniach IWC, aby zmaksymalizować wpływ UE w ujęciu całościowym. Można upoważnić w tym zakresie pracowników miejscowej ambasady. Alternatywnie, w braku przedstawicielstwa państw członkowskich w państwie będącym gospodarzem posiedzenia IWC i zgodnie z praktyką ustaloną w innych prawnie wiążących umowach właściwy organ krajowy może udzielić upoważnienia członkowi delegacji innego państwa członkowskiego przed rozpoczęciem posiedzenia.

               Obowiązek lojalnej współpracy oznacza, że państwa członkowskie UE nie powinny głosować przeciwko sobie i powinny dołożyć wszelkich starań, aby wypracować wspólne stanowisko.

               Ponieważ istnieje osiemdziesiąt siedem umawiających się rządów konwencji o uregulowaniu wielorybnictwa, obecny poziom dwudziestu dwóch głosujących państw członkowskich stanowi jedną czwartą członków IWC uprawnionych do głosowania.

               Zarówno podstawowe zasady polityki, jak i siła głosu wymagają zatem, by UE jako całość osiągnęła porozumienie z dużym wyprzedzeniem przed rozpoczęciem posiedzeń IWC dotyczących wniosków IWC.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określono tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”. Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem odnośnego organu lub stroną danej umowy
                  29
               .

               Międzynarodowa Komisja Wielorybnicza jest podmiotem utworzonym w drodze umowy, tj. Międzynarodowej konwencji o uregulowaniu połowów wielorybów. Akty, które mają zostać przyjęte przez IWC, stanowią akty mające skutki prawne. Planowane akty mogą wywrzeć decydujący wpływ na treść przepisów UE (zob. sekcja 3.1 powyżej). Planowane akty nie uzupełniają, ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               W kontekście IWC nadrzędnym celem Unii Europejskiej jest zapewnienie skutecznych międzynarodowych ram regulacyjnych służących ochronie wielorybów i zarządzaniu nimi, co zagwarantuje istotną poprawę statusu ochrony wielorybów i innych waleni w perspektywie długoterminowej i spowoduje, że wszystkie działania związane z połowami wielorybów podejmowane przez członków IWC będą kontrolowane przez IWC. W poprzednich wnioskach główny cel i główną treść planowanego aktu uznano za odnoszące się przede wszystkim do środowiska, a zatem wykorzystano jako materialną podstawę prawną art. 191 ust. 1 TFUE, natomiast nie zaproponowano art. 43 ust. 2 jako części operacyjnej podstawy prawnej decyzji w sprawie stanowiska Unii dotyczącego IWC (zob. również COM(2011)495 i COM(2008)711). Na razie sugeruje się zaproponowanie tej samej podstawy prawnej co w latach 2008 i 2011. Należy podkreślić, że rozgraniczenie zakresów stosowania art. 191 ust. 1 i art. 43 ust. 2 TFUE jest przedmiotem określonych postępowań toczących się przed Trybunałem
                  30
               . Niniejszy wniosek dotyczący materialnej podstawy prawnej pozostaje ściśle bez uszczerbku dla wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej w zakresie zachowania morskich zasobów biologicznych zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 lit. d) w związku z art. 38 i załącznikiem I do Traktatu, a zatem w odniesieniu do wszystkich żywych zasobów wodnych w ramach wspólnej polityki rybołówstwa prowadzonej zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1380/2013
                  31
               . Podejście to nie prowadzi do powstania precedensu w odniesieniu do wszelkich przyszłych negocjacji dotyczących ochrony żywych zasobów wodnych objętych zakresem stosowania wspomnianego rozporządzenia i zarządzania tymi zasobami, przy czym w szczególności może zaistnieć konieczność dostosowania tego podejścia w świetle wyników odnośnych spraw zawisłych przed Trybunałem dotyczących rozgraniczenia zakresów stosowania art. 191 ust. 1 i art. 43 ust. 2 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Obecnie podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, powinien być art. 191 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2017/0215 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na najbliższych trzech posiedzeniach Międzynarodowej Komisji Wielorybniczej, w tym na powiązanych posiedzeniach międzysesyjnych i w ramach powiązanych działań międzysesyjnych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 191 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Na podstawie Międzynarodowej konwencji o uregulowaniu połowów wielorybów podpisanej w 1946 r. powołano Międzynarodową Komisję Wielorybniczą (IWC), która jest organizacją międzynarodową właściwą do spraw ochrony wielorybów i zarządzania nimi na szczeblu światowym.

               (2)Plan, który reguluje przeprowadzanie połowów wielorybów na całym świecie, jest załączony do konwencji i stanowi jej integralną część. Zawiera on szczegółowe postanowienia regulujące połowy wielorybów w zakresie ochrony i eksploatacji zasobów wielorybów. Postanowienia planu i zmiany do nich przyjęte przez IWC są wiążące dla wszystkich stron, chyba że strona złoży formalny sprzeciw dotyczący danej zmiany zgodnie z art. V ust. 3 konwencji o uregulowaniu wielorybnictwa.

               (3)W wyniku zmiany planu uzgodnionej przez większość państw reprezentowanych w IWC w 1986 r. weszło w życie moratorium na wielorybnictwo w celach komercyjnych. Najważniejsze państwa prowadzące połowy wielorybów konsekwentnie sprzeciwiają się moratorium i w dalszym ciągu dokonują połowów wielorybów w celach określanych przez nie jako naukowe lub z innych wyjątkowych względów.

               (4)Stosowne jest ustalenie stanowiska, które należy przyjąć w imieniu Unii w ramach IWC, ponieważ decyzje o zmianie planu przyjmowane w ramach IWC mogą wywoływać skutki prawne i wpływać na realizację celów polityki i prawodawstwa Unii w odniesieniu do waleni. Niektóre z wniosków poddawanych regularnie pod głosowanie podczas posiedzeń IWC mają na celu zezwolenie na połowy wielorybów poprzez ustalanie kwot oraz stosowanie środków zarządzania lub ustanowienie rezerwatów wielorybów i wymagają ustalenia stanowiska unijnego.

               (5)Członkostwo w IWC jest otwarte jedynie dla rządów. Obecnie dwadzieścia pięć państw członkowskich Unii Europejskiej należy do IWC
                  32
               . Unii Europejskiej przysługuje w IWC status obserwatora i jest ona reprezentowana przez Komisję.

               (6)W związku z tym, że Unii przysługuje w IWC status obserwatora, stanowisko, które należy przyjąć w imieniu Unii w odniesieniu do kwestii należących do zakresu jej wyłącznych kompetencji na podstawie art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ mogą one wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres, powinno zostać przyjęte przez Radę, przy czym państwa członkowskie – działając wspólnie w interesie Unii – powinny to stanowisko reprezentować.

               (7)Aby wzmocnić pozycję Unii na forum IWC, należy poprzeć wszelki przegląd konwencji o uregulowaniu wielorybnictwa umożliwiający Unii zostanie stroną IWC.

               (8)W załączniku IV do dyrektywy Rady 92/43/EWG
                  33
                wymieniono wszystkie walenie jako gatunki ważne dla Unii, które wymagają ścisłej ochrony. Wszystkie gatunki wielorybów są zatem objęte na wodach unijnych ochroną przed umyślnym niepokojeniem, połowem lub zabijaniem. W dyrektywie tej zabrania również przetrzymywania, transportu i sprzedaży lub wymiany oraz oferowania do sprzedaży lub wymiany okazów pozyskanych ze stanu dzikiego.

               (9)W rozporządzeniu Rady (WE) nr 338/97
                  34
               , które wdraża w Unii postanowienia Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem, zakazano wprowadzania waleni do Unii do celów głównie handlowych. Ponadto w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 348/81
                  35
                zezwala się na przywóz niektórych produktów wymienionych w załączniku do przedmiotowego rozporządzenia wyłącznie wówczas, gdy nie są one wykorzystywane do celów handlowych.

               (10)Wieloryby należą do gatunków migrujących. W związku z tym polityka i prawodawstwo unijne dotyczące wielorybów będzie skuteczniejsze na wodach unijnych, jeżeli zostanie poparte spójnym działaniem ogólnoświatowym.

               (11)Unia popiera Deklarację praw ludów tubylczych ONZ oraz dokument końcowy Światowej Konferencji w sprawie Ludów Tubylczych, która odbyła się w 2014 r.
                  36

               (12)Stanowisko Unii powinno zostać wyrażone przez działające wspólnie państwa członkowskie Unii które są członkami Międzynarodowej Komisji Wielorybniczej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko Unii Europejskiej, które zostanie przyjęte na najbliższych trzech posiedzeniach
                  37
                Międzynarodowej Komisji Wielorybniczej (IWC), w tym na powiązanych posiedzeniach międzysesyjnych i w ramach powiązanych działań międzysesyjnych, określa się w załączniku.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, jest wyrażane przez działające wspólnie państwa członkowskie będące członkami IWC.

               Artykuł 3

               Jeżeli nowe informacje naukowe lub techniczne przedstawione przed posiedzeniami IWC lub w ich trakcie mogą mieć wpływ na stanowisko, o którym mowa w art. 1, lub jeżeli na bieżąco przedstawia się wnioski dotyczące kwestii nieobjętych jeszcze stanowiskiem unijnym, w odniesieniu do takiego wniosku przyjmuje się nowe stanowisko poprzez koordynację, w tym koordynację na miejscu, przed poddaniem wniosku pod głosowanie. Przedstawiciele Unii w IWC mogą uzgodnić nieznaczne zmiany stanowiska bez konieczności wydania kolejnej decyzji przez Radę.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  COM(2008) 711 final i COM(2011) 495 final.

                     (2)
                  Zmiana konwencji umożliwiająca UE przystąpienie do niej w charakterze członka wymagałaby ratyfikacji protokołu przez wszystkich członków IWC. W 1992 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący negocjacji w sprawie przystąpienia Unii do konwencji, ale Rada nie podjęła żadnych działań następczych w związku z tym wnioskiem (projekt decyzji Rady upoważniającej Komisję do negocjacji w imieniu Wspólnoty protokołu zmieniającego Międzynarodową konwencję o uregulowaniu połowu wielorybów, Waszyngton, dnia 2 grudnia 1946 r., COM(92) 316).

                     (3)
                  Austria, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Republika Czeska, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Niemcy, Węgry, Irlandia, Włochy, Litwa, Luksemburg, Niderlandy, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Hiszpania, Szwecja, Zjednoczone Królestwo.

                     (4)
                  Zob. art. V konwencji. Zgodnie z ust. 3 zmiany w planie stają się wiążące dla stron w ciągu dziewięćdziesięciu dni, o ile nie wyrażono sprzeciwu.

                     (5)
                  Cel zrównoważonego rozwoju 14: „Chronić oceany, morza i zasoby morskie oraz wykorzystywać je w sposób zrównoważony”.

                     (6)
                  Art. VIII konwencji.

                     (7)
                  W ust. 30 planu ustanowiono wyraźny wymóg, zgodnie z którym umawiający się rząd musi dostarczyć Komitetowi Naukowemu zezwolenia na badania naukowe przed ich wydaniem i zapewni mu możliwość ich rozpatrzenia i wydania o nich opinii.

                     (8)
                  Dyrektywa 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7.

                     (9)
                  Dz.U. L 61 z 3.3.1997, s. 1.

                     (10)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego.

                     (11)
                  W art. V ust. 3 konwencji ustalono, że umawiające się rządy mogą zgłosić sprzeciw dotyczący każdej zmiany planu, przez co ten rząd nie będzie związany taką zmianą.

                     (12)
                  Islandia wystąpiła z IWC w 1992 r., ale przystąpiła do niej ponownie w 2002 r. z zastrzeżeniem moratorium.

                     (13)
                  Federacja Rosyjska również głosiła sprzeciw w odniesieniu do moratorium, ale nie korzysta z niego.

                     (14)
                  Pkt 227 i 245 wyroku MTS z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie połowów wielorybów w Antarktyce (Australia przeciwko Japonii, interwenient: Nowa Zelandia).

                     (15)
                  Rezolucja IWC 2014-5 w sprawie połowów wielorybów na podstawie specjalnych pozwoleń oraz rezolucja IWC 2016-2 w sprawie ulepszenia procesu rozpatrywania specjalnych pozwoleń na połowy wielorybów. Japonia zgłosiła sprzeciw dotyczący obu wspomnianych rezolucji, argumentując, że „mają one na celu nieuzasadnione ograniczenie wdrażania japońskich programów badań naukowych bez uwzględnienia wartości naukowej i w sposób niezgodny z konwencją”.

                     (16)
                  Małe wielorybnictwo przybrzeżne jest rodzajem wielorybnictwa, w ramach którego wykorzystuje się małe łodzie poławiające wieloryby (płetwale karłowate i inne małe wieloryby) do celów komercyjnych podczas jednodniowych rejsów na wodach krajowych. Japonia dążyła do ustanowienia limitów połowowych w ramach małego wielorybnictwa przybrzeżnego dla społeczności, które – jej zdaniem – odnoszą szkody z powodu moratorium.

                     (17)
                  Pkt 229 i 230 wyroku MTS z dnia 31 marca 2014 r.

                     (18)

                     https://iwc.int/private/downloads/YTtNWzZ21VOaPZRjvTQGng/CC_StrategicPlan2016_26_FINAL.pdf

                     (19)

                        Obecnie Międzynarodowa Komisja Wielorybnicza wyznacza dwa rezerwaty – Rezerwat Oceanu Indyjskiego i Południowy Rezerwat Oceaniczny, na obszarze których wielorybnictwo komercyjne jest zakazane. W ostatnich latach Komisja wielokrotnie otrzymywała dodatkowy wniosek o ustanowienie rezerwatu na południowym Atlantyku, ale jak dotąd nie uzyskano wymaganego progu trzech czwartych głosów.

                     (20)
                  Obecnie postanowienia dotyczące rezerwatów znajdują się w sekcji III planu pod tytułem „Pozyskanie”.

                     (21)
                  Wielorybnictwo prowadzone w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej to polowanie na wieloryby prowadzone przez ludność rdzenną posiadającą tradycję połowu wielorybów i polowania na wieloryby w celu zaspokojenia swoich potrzeb życiowych.

                     (22)
                  Ust. 13 lit. a) planu.

                     (23)
                  Zadania te obejmowały zakończenie prac nad algorytmami limitów odstrzałów w odniesieniu do polowań na Grenlandii, a także odniesienia się do wniosków o zapewnienie znormalizowanych oświadczeń o potrzebach, jak również lepsze zrozumienie zależności między potrzebami a strukturą konsumpcji oraz wniosku o aktualizację planu, aby odzwierciedlał on podejście w zakresie algorytmów limitów odstrzałów.

                     (24)
                  Warsztaty ekspertów na temat wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej, Maniitsoq/Grenlandia, 2015 r.

                     (25)
                  UE poparła przyjęcie Deklaracji praw ludów tubylczych ONZ (ZO ONZ 61/295) podczas Zgromadzenia Ogólnego ONZ w 2007 r. oraz dokumentu końcowego (ZO ONZ 69/2) Światowej Konferencji w sprawie Ludów Tubylczych, która odbyła się w ramach posiedzenia plenarnego ZO ONZ na wysokim szczeblu w 2014 r. W obydwu dokumentach podkreślono prawa ludów tubylczych do zasobów, które tradycyjnie wykorzystują, a także potrzebę ochrony tych praw przez państwa oraz współpracy i konsultacji państw z ludami tubylczymi. Dnia 15 maja 2017 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła konkluzje (dok. 8814/17, 15 maja 2017 r.), w których potwierdza swoje wsparcie na rzecz praw ludów tubylczych i uznaje, że istnieje pole do podniesienia skuteczności stosowania tych ram polityki we współpracy wielostronnej poprzez poszerzanie możliwości dialogu i konsultacji na wszystkich poziomach unijnej współpracy.

                     (26)
                  Zalecenia 2 i 6 na s. 21 IWC/66/ASW Rep01.

                     (27)
                  Pkt 46 wyroku MTS z dnia 31 marca 2014 r.

                     (28)
                  Obecnie prawa głosu 3 państw członkowskich są zawieszone, a w jednym przypadku należne są zaległe płatności za okres 3 lat.

                     (29)
                  Wyrok w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (30)
                  Sprawy C-626/15 i C-659/16, Komisja przeciwko Radzie (sprawy dotyczące Morza Weddella). Zob. również wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie C-683/16.

                     (31)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE, Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22.

                     (32)
                  Belgia, Bułgaria, Republika Czeska, Dania, Niemcy, Estonia, Irlandia, Hiszpania, Francja, Chorwacja, Włochy, Cypr, Litwa, Luksemburg, Węgry, Niderlandy, Austria, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowenia, Słowacja, Finlandia, Szwecja, Zjednoczone Królestwo (styczeń 2017 r.). Obecnie dwudziestu dwóm państwom spośród wymienionych państw członkowskich przysługuje status członka IWC uprawnionego do głosowania.

                     (33)
                  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7).

                     (34)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz.U. L 61 z 3.3.1997, s. 1).

                     (35)
                  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 348/81 z dnia 20 stycznia 1981 r. w sprawie wspólnych zasad przy przywozie wielorybów lub innych produktów otrzymywanych z waleni (Dz.U. L 39 z 12.2.1981, s. 1).

                     (36)
                  Konkluzje Rady w sprawie ludów tubylczych, dok. 8814/17, dnia 15 maja 2017 r.

                     (37)
                  67. posiedzenie IWC w 2018 r., 68. posiedzenie IWC w 2020 r. i 69. posiedzenie IWC w 2022 r.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.9.2017
            COM(2017) 463 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie
            stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na najbliższych trzech posiedzeniach Międzynarodowej Komisji Wielorybniczej, w tym na powiązanych posiedzeniach międzysesyjnych i w ramach powiązanych działań międzysesyjnych

               ZAŁĄCZNIK

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na najbliższych trzech posiedzeniach Międzynarodowej Komisji Wielorybniczej, w tym na powiązanych posiedzeniach międzysesyjnych i w ramach powiązanych działań międzysesyjnych

               1.Nadrzędnym celem Unii Europejskiej w kontekście Międzynarodowej Komisji Wielorybniczej (IWC) jest zapewnienie skutecznych międzynarodowych ram regulacyjnych służących ochronie wielorybów i zarządzaniu ich stadami, co zagwarantuje istotną poprawę statusu ochrony wielorybów i innych waleni oraz spowoduje, że wszystkie połowy wielorybów dokonywane przez członków IWC będą kontrolowane przez IWC.

               2.Aby osiągnąć ten cel, konieczne jest, by te nieliczne państwa członkowskie, które nie są obecnie stronami konwencji, dołączyły do niej, aby wzmocnić wpływ Unii podczas głosowania nad sprawami będącymi przedmiotem jej zainteresowania. Równie istotne jest, aby wszystkie państwa członkowskie utrzymały swoje prawa głosu poprzez terminowe wpłacanie składek w ustalonej wysokości.

               3.Na kolejnych trzech posiedzeniach, które odbywają się dwa razy do roku, a także na wszelkich powiązanych posiedzeniach międzysesyjnych i w ramach działań międzysesyjnych po przyjęciu niniejszego stanowiska państwa członkowskie działające wspólnie w interesie Unii zajmują następujące stanowisko w przedmiocie propozycji zmian w planie lub rezolucji IWC:

               a)dążenie do objęcia kontrolą IWC wszystkich działań w zakresie połowu wielorybów przeprowadzanych przez członków IWC;

               b)poparcie dla utrzymania w planie i pełnego wdrażania moratorium na wielorybnictwo w celach komercyjnych;

               c)poparcie ustaleń Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości i sprzeciwienie się wszelkim propozycjom ustanowienia nowych rodzajów wielorybnictwa, których nie przewidziano w Międzynarodowej konwencji o uregulowaniu połowów wielorybów i które mogą naruszyć stosowanie moratorium lub doprowadzić do powstania zagrożeń dla stad wielorybów w obszarach w bezpośrednim sąsiedztwie Unii;

               d)poparcie dla wniosków, które mają na celu zakończenie „naukowych połowów wielorybów” będących poza kontrolą IWC; poparcie dla wniosków, które mają na celu promowanie badań naukowych bez konieczności uśmiercania zwierząt oraz zwiększenie skuteczności i przejrzystości procesu rozpatrywania specjalnych pozwoleń na połowy wielorybów IWC, aby zapobiegać nadużyciom oraz zapewnić przestrzeganie wszystkich postanowień wyroku Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (wyrok z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie połowów wielorybów w Antarktyce, Australia przeciwko Japonii, interwenient: Nowa Zelandia) i wdrożenie odnośnych rezolucji IWC;

               e)poparcie dla wniosków dotyczących zarządzania wielorybnictwem prowadzonym w celu zaspokojenia potrzeb życiowych, które to wnioski:

                  (1)gwarantują, że ochrona odnośnych stad nie ulega osłabieniu, przy uwzględnieniu zasady ostrożności i zgodnie z opinią Komitetu Naukowego;

                  (2)gwarantują, że połowy wielorybów są właściwie regulowane, a wielkość połowów jest zgodna z zasadą zrównoważenia i mieści się w zakresie potrzeb własnych w kontekście wykorzystania lokalnego;

                  (3)uwzględniają podejście do ludów tubylczych oparte na poszanowaniu ich praw przy uwzględnieniu, że wieloryby są zwierzętami wędrownymi i przepływają do innych państw zasięgu.

               W ten sposób, działając zgodnie z rezolucją IWC 2014-1 w sprawie połowów wielorybów przez ludność rdzenną na potrzeby własne, którą popiera Unia, państwa członkowskie Unii działające wspólnie w jej interesie będą prowadzić czynne działania następcze i uczestniczyć w dalszym prowadzeniu prac, które podjęto w ramach grupy roboczej ad hoc IWC do spraw wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej, celem poprawy zrozumienia i ulepszenia procedur, uwzględniając przy tym większą przejrzystość, terminowe przekazywanie informacji i wczesne rozpoczynanie dialogu, w ramach Unii i IWC, aby zapewnić, by decyzje w sprawie limitów wielorybnictwa prowadzonego w celu zaspokojenia potrzeb życiowych ludności tubylczej były podejmowane sprawnie i z zachowaniem należytych terminów;

               f)poparcie dla wniosków dotyczących utworzenia rezerwatów wielorybów;

               g)dalsze poparcie dla rozwoju pozostałych działań IWC na rzecz ochrony wielorybów i innych waleni oraz ich siedlisk, rozumienia i eliminacji zagrożeń dla ich zdrowia i dobrobytu – w tym potencjalnych skumulowanych skutków tych zagrożeń – oraz lepszego rozumienia i zachowania roli wielorybów i innych waleni, którą odgrywają jako istotne elementy zdrowych ekosystemów lub w interakcjach z ludźmi; w tym kontekście – poprawa koordynacji i współpracy IWC z innymi organizacjami, aby wzmocnić światowy system ochrony waleni;

               h)poparcie dla wniosków, których celem jest poprawa zarządzania IWC zgodnie z najlepszymi praktykami w zakresie innych umów wielostronnych i ich organów zarządzających, w tym mechanizmów, które zapewniają lepszą przejrzystość, rozliczalność, zgodność z przepisami i ich egzekwowanie, aby wzmocnić legitymację IWC i integralność jej procesu decyzyjnego;

               i)poparcie dla wniosków, których celem jest utrwalenie przejrzystości systemu obsługiwanego przez Sekretariat IWC, aby zwiększyć szanse rządów o ograniczonych możliwościach na uczestniczenie w pracach IWC; równoczesne wymaganie przejrzystości od darczyńców, którzy bezpośrednio finansują przedstawicieli z państw trzecich spoza wspomnianego systemu;

               j)wzmocnienie dialogu i współpracy ze społeczeństwem obywatelskim oraz podejmowanie dalszych działań na rzecz zwiększenia zaangażowania i udziału organizacji społeczeństwa obywatelskiego w pracach IWC na wszystkich szczeblach zgodnie z powszechną praktyką, która jest stosowana w odniesieniu do innych umów wielostronnych.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.10.2015
            COM(2015) 549 final
            2015/0255(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) i na sesji plenarnej Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR), w sprawie przyjęcia normy dotyczącej wymogów technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Niniejszy wniosek Komisji dotyczy ustalenia stanowiska Unii na posiedzenie Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) w dniu 26 listopada 2015 r. oraz na posiedzenie plenarne Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR) w odniesieniu do europejskiej normy ustanawiającej wymogi techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej.

               1.1.CESNI

                  Na swoim wiosennym posiedzeniu CKŻR przyjęła w dniu 3 czerwca 2015 r. rezolucję CCNR 2015-I-3 dotyczącą utworzenia i funkcjonowania Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI). Jego misja obejmuje: przyjmowanie norm technicznych w różnych obszarach, zwłaszcza dotyczących statków, technologii informacyjnej i załogi; jednolitą wykładnię przedmiotowych norm i odnośnych procedur; a także rozpatrywanie kwestii dotyczących bezpieczeństwa żeglugi, ochrony środowiska lub innych aspektów żeglugi.

                  W skład CESNI wchodzą eksperci reprezentujący państwa członkowskie CKŻR i UE.

                  Członkom CKŻR (Niemcy, Francja, Niderlandy, Belgia i Szwajcaria) oraz pozostałym państwom członkowskim UE przysługuje prawo głosu na zasadzie jednego głosu na państwo. UE nie jest członkiem CKŻR ani CESNI. Niemniej jednak może uczestniczyć, bez prawa głosu, w pracach CESNI wraz z organizacjami międzynarodowymi, których misja obejmuje obszary działania CESNI.

                  CESNI przyjmuje normy jednomyślnie głosami obecnych państw członkowskich CKŻR i UE. W przypadku braku konsensusu odnośnie do decyzji o umieszczeniu przyjęcia norm w porządku obrad, CESNI podejmuje decyzję większością dwóch trzecich głosów państw członkowskich obecnych na posiedzeniu. Następnie CESNI przyjmuje normy jednomyślnie głosami obecnych państw członkowskich CKŻR i UE. Po podjęciu decyzji normom nadaje się niepowtarzalny numer referencyjny i są one publikowane.

                  CKŻR zdobyła znaczne doświadczenie w zakresie ustanawiania wymogów technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej. Dzięki funkcjonowaniu w ramach CKŻR oraz udziałowi wszystkich państw członkowskich UE CESNI posiada niezbędną wiedzę specjalistyczną i reprezentatywność geograficzną do opracowywania wspólnych norm na potrzeby całej sieci śródlądowych dróg wodnych w Unii Europejskiej.

               1.2.Europejska norma ustanawiająca wymogi techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej

                  Prace przygotowawcze dotyczące jednolitej normy technicznej dla statków żeglugi śródlądowej, która ma być stosowana zarówno przez UE, jak i CKŻR, rozpoczęły się w ramach istniejącej wspólnej grupy roboczej, która wspiera wdrożenie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/87/WE ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylającej dyrektywę Rady 82/714/EWG
                     1
                  .

                  Wspólna grupa robocza dokonała porównania obowiązujących wymogów technicznych zgodnie z prawodawstwem UE i w ramach CKŻR, a także opracowała jednolite rozwiązania w obszarach, w których występują różnice.

                  CESNI kontynuuje prace wspólnej grupy roboczej i zamierza przyjąć normę dotyczącą wymogów technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej.

                  W przedmiotowej normie ustanowiono jednolite wymogi techniczne niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa statków żeglugi śródlądowej. Zawiera ona przepisy dotyczące: budowy statków żeglugi śródlądowej, ich wyposażenia i urządzeń; specjalne przepisy dotyczące poszczególnych kategorii statków, takich jak statki pasażerskie, zestawy pchane i kontenerowce; przepisy dotyczące identyfikacji statków; wzór zaświadczenia oraz rejestru; przepisy przejściowe; jak również instrukcje dotyczące stosowania normy technicznej.  Na posiedzeniu w dniu 28 września 2015 r. CESNI postanowił jednogłośnie o zaplanowaniu przyjęcia europejskiej normy ustanawiającej wymogi techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej na posiedzeniu w dniu 26 listopada 2015 r. Przedmiotowa norma zostanie przedłożona do ostatecznego zatwierdzenia na posiedzeniu zorganizowanym pod auspicjami CESNI w dniu 6 listopada 2015 r. z zamiarem jej przyjęcia wkrótce potem. Oczekuje się, że do tekstu zostaną wprowadzone jedynie formalne i niewielkie zmiany. Norma zostanie opublikowana na stronie internetowej przeznaczonej do tego celu (cesni.eu).

                  Norma nie staje się wiążąca po jej przyjęciu. Jednakże będzie ona służyć jako punkt odniesienia dla CKŻR i innych organizacji międzynarodowych, w celu zapewnienia jej stosowania zgodnie z ich odpowiednimi ramami prawnymi.

                  Po przyjęciu normy przez CESNI CKŻR dostosuje zatem swoje ramy prawne (przepisy dotyczące inspekcji statków na Renie) w celu uwzględnienia odniesienia do normy CESNI i podejmie na sesji plenarnej CKŻR decyzję o uznaniu przedmiotowej normy za obowiązkową.

               2.WŁAŚCIWE PRAWODAWSTWO I KOMPETENCJE UE

               W dyrektywie 2006/87/WE zapewniono, by unijne świadectwa zdolności żeglugowej były wystawiane dla jednostek, które spełniają wymogi techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej określone w załączniku II do wspomnianej dyrektywy, w odniesieniu do których ustalono równoważność z wymogami technicznymi określonymi w zastosowaniu poprawionej Konwencji o żegludze na Renie.

               Świadectwa wystawiane na podstawie art. 22 poprawionej Konwencji o żegludze na Renie oraz unijne świadectwa zdolności żeglugowej uznaje się za równoważne z punktu widzenia wymogów technicznych mających zastosowanie do statków, w szczególności ze względu na fakt, że wymogi techniczne w ramach prawnych UE opierają się przede wszystkim na wymogach technicznych określonych w przepisach dotyczących inspekcji statków na Renie.

               Art. 20 dyrektywy 2006/87/WE stanowi ponadto, że wszelkie zmiany załącznika II wynikające z postępu technicznego lub rozwoju w tym obszarze i będące rezultatem prac organizacji międzynarodowych, w szczególności CKŻR, muszą zapewniać, by świadectwa były wydane zgodnie z odpowiednimi ramami regulacyjnymi są nadal równoważne, aby zagwarantować równoważny poziom bezpieczeństwa.

               W związku z tym wszelkie zmiany wynikające ze zmieniających się wymogów technicznych w ramach CKŻR mogą mieć wpływ na dyrektywę 2006/87/WE.

                  Ponadto w dniu 10 września 2013 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy ustanawiającej wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej i uchylającej obowiązującą dyrektywę 2006/87/WE
                     2
                  , w ramach pakietu NAIADES II
                     3
                  . Jak wskazano w motywach wspomnianego wniosku, utrzymanie dwóch odrębnych zestawów przepisów dotyczących wymogów technicznych mających zastosowanie do statków w ramach dwóch różnych systemów prawnych (CKŻR oraz UE), które działają zgodnie z własnymi zasadami i procedurami, jest trudne i nie zapewnia pewności prawa ani bezpieczeństwa.

                  Procedura ustawodawcza dotycząca wyżej wymienionego wniosku jest już w znacznym stopniu zaawansowana zarówno w Radzie, jak i w Parlamencie Europejskim. W tym zakresie wypracowano szeroki konsensus dotyczący konieczności uproszczenia przepisów technicznych dotyczących żeglugi śródlądowej i unikania niepotrzebnego powielania działań. Pomysł włączenia w zakres przyszłej dyrektywy odniesienia do norm technicznych ustanowionych pod auspicjami CKŻR jako sposobu osiągnięcia tych celów spotkał się z powszechną akceptacją.

                  Parlament Europejski przyjął stanowisko w pierwszym czytaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r., zasadniczo popierając wniosek Komisji.

                  W Radzie podejście ogólne wypracowano podczas posiedzenia Rady ds. Transportu w dniu 11 czerwca 2015 r., na którym to posiedzeniu zmieniono strukturę tekstu Komisji w celu zwiększenia jego klarowności. W podejściu ogólnym przewidziano w szczególności zastąpienie załącznika II do wniosku określającego wymogi techniczne przez odniesienie do norm technicznych opracowanych w ramach CKŻR.

                  Nadal toczą się międzyinstytucjonalne negocjacje mające na celu osiągnięcie porozumienia w pierwszym czytaniu.

                  Podsumowując, przyjęcie normy w ramach CKŻR ma znaczenie również dla przewidywalnego rozwoju wspólnotowego dorobku prawnego w tej dziedzinie w przyszłości.

               3.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

               Rzeczona norma techniczna była przedmiotem intensywnych prac przygotowawczych na szczeblu UE i CKŻR. Konsultacje w tym zakresie przeprowadzono z dużą liczbą ekspertów z sektora publicznego i prywatnego. Podczas opracowywania przedmiotowej normy odbyły się następujące spotkania techniczne:

               –na poziomie wspólnej grupy roboczej (UE-CKŻR): spotkania w dniach 17–20 lutego 2014 r., 3–5 czerwca 2014 r., 9–11 września 2014 r., 9–11 grudnia 2014 r., 17–19 lutego 2015 r., 16–18 czerwca 2015 r. i 22–23 września 2015 r.;

               –na poziomie CKŻR: posiedzenia Komitetu ds. Przepisów dotyczących Inspekcji (RV) w dniach 9 kwietnia 2014 r., 15 kwietnia 2014 r. i 22 kwietnia 2015 r., a także posiedzenia komitetu przygotowawczego (PRE) w dniach 11 czerwca 2014 r., 8 października 2014 r., 3 grudnia 2014 r., 25 marca 2015 r. i 3 czerwca 2015 r.;

               –na poziomie CESNI: posiedzenie w dniu 28 września 2015 r.

               Dalsze spotkania techniczne zaplanowano w dniach 21–22 października 2015 r. oraz w dniu 6 listopada 2015 r.

               Spotkania te umożliwiają osiągnięcie porozumienia na szczeblu ekspertów w sprawie wymogów technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej.

               4.WYMÓG PRZYJĘCIA DECYZJI NA PODSTAWIE ART. 218 UST. 9 TFUE

               Artykuł 218 ust. 9 TFUE stanowi, że „Rada, na wniosek Komisji (...), przyjmuje decyzję (...) ustalającą stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Odnośnie do stosowania art. 218 ust. 9 TFUE, procedury, o której w nim mowa, należy przestrzegać, jeżeli spełnione zostały warunki w nim określone. Przedmiotowe warunki są następujące: a) dany obszar wchodzi w zakres kompetencji Unii, b) stanowisko Unii jest wyrażane w ramach organu utworzonego na mocy umowy międzynarodowej, gdy organ ten ma przyjąć, c) akty mające skutki prawne. W orzecznictwie wyjaśniono, że członkostwo Unii w odpowiednim organie nie stanowi przesłanki dla stosowania art. 218 ust. 9 TFUE.

               W tym przypadku nie budzi wątpliwości ani fakt, że wymogi techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej nie tylko należą do kompetencji Unii (bezpieczeństwo żeglugi), ani co więcej, to że UE wykonywała swoje kompetencje za pośrednictwem dyrektywy 2006/87/WE, a dziedzina wymagań technicznych dla statków żeglugi śródlądowej jest regulowana głównie przez wspólne przepisy unijne.

               Zarówno CESNI, jak i CKŻR spełniają drugie kryterium, gdyż są organami utworzonymi na mocy umowy międzynarodowej.

               Pomimo że przepisy przyjęte przez CESNI nie są wiążące same w sobie, oczywiste jest, że staną się wiążące dla członków CKŻR po przyjęciu ram prawnych przez CKŻR (przepisów dotyczących inspekcji statków na Renie) w celu uwzględnienia normy przyjętej przez CESNI i nadania jej statusu obowiązkowego w ramach stosowania poprawionej Konwencji o żegludze na Renie. Wiążący charakter takich przepisów dla członków CKŻR został ustanowiony w konwencji z Mannheim z dnia 17 października 1868 r.
                  4
               .

               Ponadto z orzecznictwa ETS wynika jasno, że niewiążący akt organizacji międzynarodowej można uznać za „akt wywołujący skutki prawne” do celów stosowania art. 218 ust. 9 TFUE, jeżeli taki akt może mieć decydujący wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę UE. Z powyższych wyjaśnień wynika, że ramy stosowane na mocy poprawionej Konwencji o żegludze na Renie muszą być brane pod uwagę przy jakichkolwiek zmianach dyrektywy 2006/87/WE. Ponadto przewiduje się zawarcie w prawie unijnym wymogów technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej przyjętych przez CESNI.

               Rada musi zatem przyjąć decyzję na mocy art. 218 ust. 9 TFUE ustalającą stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii najpierw na forum CESNI przed przyjęciem normy dotyczącej wymogów technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej, a następnie na forum CKŻR przed zmianą przepisów dotyczących inspekcji statków na Renie.

               2015/0255 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) i na sesji plenarnej Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR), w sprawie przyjęcia normy dotyczącej wymogów technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

                  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

                  uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

                  a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Działania Unii w sektorze żeglugi śródlądowej powinny zmierzać do zapewnienia jednolitości w zakresie opracowywania wymogów technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej, które to wymogi mają być stosowane w Unii.

               (2)Europejski Komitet ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) został utworzony dnia 3 czerwca 2015 r. w ramach Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR) w celu opracowywania norm technicznych w odniesieniu do śródlądowych dróg wodnych w różnych dziedzinach, zwłaszcza w odniesieniu do jednostek pływających, technologii informacyjnej i załóg.

               (3)Przewiduje się, że na posiedzeniu w dniu 26 listopada 2015 r. CESNI przyjmie normę dotyczącą wymogów technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej. Na sesji plenarnej CKŻR dokona zmian swoich ram prawnych (przepisów dotyczących inspekcji statków na Renie), aby uwzględnić przedmiotową normę oraz nadać jej obowiązkowy status w ramach stosowania poprawionej Konwencji o żegludze na Renie.

               (4)W przedmiotowej normie ustanowiono jednolite wymogi techniczne niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa statków żeglugi śródlądowej. Zawiera ona przepisy dotyczące: budowy statków żeglugi śródlądowej, ich wyposażenia i urządzeń; specjalne przepisy dotyczące poszczególnych kategorii statków, takich jak statki pasażerskie, zestawy pchane i kontenerowce; przepisy dotyczące identyfikacji statków; wzór zaświadczenia oraz rejestru; przepisy przejściowe; jak również instrukcje dotyczące stosowania normy technicznej. W dyrektywie

                  2006/87/WE

                Parlamentu Europejskiego i Rady
                  5
                zapewniono, by unijne świadectwa zdolności żeglugowej były wystawiane dla jednostek, które spełniają wymogi techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej określone w załączniku II do wspomnianej dyrektywy, w przypadku których ustalono równoważność z wymogami technicznymi określonymi w zastosowaniu poprawionej Konwencji o żegludze na Renie. Ponadto Komisja przyjęła w dniu 10 września 2013 r. wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej i uchylającej dyrektywę 2006/87/WE
                  6
               , w który przewidziano uwzględnienie zmian zachodzących w tej dziedzinie wynikających z prac organizacji międzynarodowych, w szczególności CKŻR, w stosowaniu wymogów technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej.

               (5)Norma dotycząca wymogów technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej, która ma zostać przyjęta pod auspicjami CKŻR, będzie miała zatem wpływ na dyrektywę

                  2006/87/WE

               , jak również na przewidywalny rozwój wspólnotowego dorobku prawnego w tej dziedzinie.

               (6)Unia nie jest członkiem CKŻR ani CESNI. Dlatego też konieczne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do wyrażania stanowiska Unii w odniesieniu do tej normy na forum tych organów,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Na posiedzeniu CESNI w dniu 26 listopada 2015 r. należy zająć w imieniu Unii stanowisko, zgodnie z którym wyraża się zgodę na przyjęcie europejskiej normy ustanawiającej wymogi techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej.

               2.Na posiedzeniu plenarnym CKŻR należy zająć w imieniu Unii stanowisko, zgodnie z którym wyraża się zgodę na zmianę przepisów dotyczących żeglugi na Renie mającą na celu uwzględnienie europejskiej normy ustanawiającej wymogi techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej przyjętej przez CESNI.

               Artykuł 2

               1.Stanowisko Unii określone w art. 1 ust. 1 jest wyrażane przez państwa członkowskie będące członkami CESNI, działające wspólnie w interesie Unii.

               2.Stanowisko Unii określone w art. 1 ust. 2 jest wyrażane przez państwa członkowskie będące członkami CKŻR, działające wspólnie w interesie Unii.

               Artykuł 3

                  Niewielkie zmiany stanowiska określonego w art. 1 mogą zostać uzgodnione bez konieczności wprowadzania zmian do tego stanowiska.

               Artykuł 4

                  Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                        W imieniu Rady

                        Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 389 z 30.12.2006, s. 1.

                     (2)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady

                     2006/87/WE

                   z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylająca dyrektywę Rady

                     82/714/EWG

                   (Dz.U. L 389 z 30.12.2006, s. 1).

                     (3)
                  COM(2013) 622 final, 10.9.2013 - Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej i uchylającej dyrektywę 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

                     (4)
                  Poprawiona Konwencja o żegludze na Renie z dnia 17 października 1868 r., zmieniona w dniu 20 listopada 1963 r.

                     (5)
                  Dz.U. L 389 z 30.12.2006, s. 1.

                     (6)
                  COM (2013) 622 final.