				|

		52014PC0005

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków dotyczących handlu zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu oraz ich przywozu do Unii /* COM/2014/05 final - 2014/0032 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Przepisy zootechniczne Unii mają na celu
promowanie wolnego handlu zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem
genetycznym z uwzględnieniem zrównoważonego charakteru programów
hodowlanych i zachowania zasobów genetycznych.
Obecnie na przepisy te składają się
cztery akty podstawowe (pionowe), ustanawiające fundamentalne zasady
oddzielnie dla poszczególnych gatunków zwierząt hodowlanych: bydła,
świń, owiec, kóz i zwierząt z rodziny koniowatych. Są to
dyrektywy Rady, stanowiące podstawy prawne do przyjęcia przez
Komisję szczegółowych środków dotyczących:
–
zatwierdzania lub uznawania organizacji
hodowlanych, zrzeszeń hodowców i prywatnych przedsiębiorstw i
sporządzania ich wykazów,
–
rejestracji i klasyfikacji zwierząt w
księgach hodowlanych, księgach stadnych oraz – w przypadku
mieszańców świń – w rejestrach,
–
oceny wartości użytkowej i oceny
genetycznej oraz
–
treści i formatu świadectw
zootechnicznych dla zwierząt hodowlanych, ich nasienia, komórek jajowych i
zarodków.
Wymagania techniczne
tego samego rodzaju w odniesieniu do dopuszczania zwierząt hodowlanych do
hodowli są jednak obecnie regulowane przez trzy dyrektywy Rady i
decyzję Komisji.
Ponadto nie przyjęto żadnych
środków wykonawczych do dyrektywy Rady 91/174/EWG w odniesieniu do zasad
handlu zwierzętami hodowlanymi czystorasowymi innych gatunków.
Dyrektywa horyzontalna, uzupełniona aktami
wykonawczymi, określa zasady przywozu z państw trzecich zwierząt
hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu.
Specjalna decyzja Rady określa natomiast
zasady wyznaczania ośrodka referencyjnego ds. hodowli bydła.
Niniejszy wniosek obejmuje dwanaście
rozdziałów oraz pięć załączników technicznych.
Rozdziały I-VIII wniosku stanowią
połączenie przepisów dyrektyw Rady 2009/157/WE (bydło),
88/661/EWG (świnie hodowlane czystorasowe i mieszańce
świń), 89/361/EWG (owce i kozy), 90/427/EWG (koniowate), 91/174/EWG
(pozostałe zwierzęta), oraz 94/28/WE (przywóz), jak podano w tabeli
korelacji.
W szczególności rozdział III zawiera
przepisy dotyczące relacji między hodowcami a związkami hodowców
oraz rozstrzygania sporów z uwzględnieniem procedur określonych
obecnie w decyzji Komisji 92/354/EWG.
Rozdział IV zawiera natomiast przepisy
dotyczące dopuszczania zwierząt hodowlanych do celów hodowlanych oraz
sztucznego unasienniania, obecnie określone w dyrektywach Rady 87/328/EWG
(bydło), 90/118/EWG (świnie czystorasowe) i (90/119/EWG)
(mieszańce świń), jak wskazano w tabeli korelacji, a także
w decyzji Komisji 90/257/EWG (owce i kozy).
W rozdziale V dotyczącym oceny wartości
użytkowej zawarto przepisy decyzji Rady 96/463/WE wyznaczającej organ
referencyjny dla metod badania w odniesieniu do bydła czystorasowego.
W rozdziałach IX i X określono
podstawę prawną dla przeprowadzania kontroli urzędowych w
dziedzinie zootechniki oraz dla współpracy między
właściwymi organami, z uwzględnieniem ogólnych zasad
mających zastosowanie do takich kontroli. Przepisy te włączono z
myślą o nowym prawodawstwie w dziedzinie zdrowia zwierząt oraz
wniosku dotyczącym rozporządzenia w sprawie kontroli urzędowych
i innych czynności urzędowych. Ze względu na te inicjatywy
prawne przepisy w sprawie kontroli zwierząt i ich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu w handlu wewnątrzunijnym
(dyrektywa Rady 90/425/EWG) oraz przepisy dotyczące przywozu z państw
trzecich (dyrektywa Rady 91/496/EWG) i współpracy między
właściwymi organami (dyrektywa Rady 89/608/EWG) przestaną
mieć zastosowanie do aspektów zootechnicznych. W tekście
będącym przedmiotem wniosku wzorowano się na wniosku
dotyczącym rozporządzenia w sprawie kontroli urzędowych i innych
czynności urzędowych, w szczególności na jego tytule II o
kontrolach urzędowych, tytule IV o pomocy administracyjnej, tytule VI o
kontrolach przeprowadzanych przez Komisję i tytule VII o działaniach
egzekucyjnych.
Rozdział XI jest efektem wejścia w
życie traktatu lizbońskiego, w którym znajduje się wymóg, by
przepisy upoważniające w aktach podstawowych unijnego prawodawstwa
zootechnicznego były dostosowane do art. 290 i 291 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Do tego celu niezbędne jest, w
odniesieniu do każdego środka, który ma zostać przyjęty na
podstawie uprawnień przewidzianych w aktach podstawowych, określenie
potrzebnych przekazanych uprawnień zgodnie z art. 290 TFUE lub
uprawnień wykonawczych zgodnie z art. 291 TFUE.
Rozdział XII zawiera postanowienia
końcowe w sprawie uchylenia i dat wejścia w życie oraz
rozpoczęcia stosowania.
Załącznik I (szczegółowe kryteria
uznawania związków hodowców i zatwierdzania programów hodowlanych) zawiera
przepisy, które obecnie są określone w załącznikach do
decyzji Komisji 84/247/EWG (bydło), 89/501/EWG (świnie hodowlane
czystorasowe), 89/504/EWG (mieszańce świń), 90/257/EWG (owce i
kozy) oraz 92/353/EWG (koniowate).
Załącznik II (szczegółowe kryteria
wpisywania zwierząt hodowlanych do ksiąg hodowlanych) zawiera
przepisy, które obecnie są określone w decyzjach Komisji 84/419/EWG
(bydło), 89/502/EWG (świnie hodowlane czystorasowe), 89/505/EWG
(mieszańce świń), 90/255/EWG (owce i kozy) oraz 96/78/WE
(koniowate).
Załącznik III (szczegółowe kryteria
przeprowadzania oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej)
obejmuje przepisy obecnie zawarte w decyzjach Komisji 2006/427/WE (bydło),
89/507/EWG (świnie hodowlane czystorasowe i mieszańce świń)
oraz 90/256/EWG (owce i kozy).
Załącznik IV (funkcje i obowiązki
ośrodków referencyjnych UE) jest odzwierciedleniem załącznika II
do decyzji Rady 96/463/WE.
Załącznik V (świadectwo
zootechniczne) obejmuje podstawowe wymogi dotyczące informowania, które
obecnie są określone w załącznikach do decyzji Komisji
2005/379/WE (bydło), 89/503/EWG (świnie hodowlane czystorasowe),
89/506/EWG (mieszańce świń), 90/258/EWG (owce i kozy), 96/79/WE
(koniowate), 96/509/WE (przywóz nasienia zwierząt hodowlanych
czystorasowych z gatunków bydła, świń, owiec i kóz) oraz
96/510/WE (przywóz zwierząt hodowlanych, nasienia, komórek jajowych i
zarodków).
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Podstawowe reguły i główne zasady
unijnego prawodawstwa zootechnicznego okazały się odpowiednie i
wystarczająco dostosowane do rozwoju technicznego w dziedzinie hodowli
zwierząt, dlatego zostały zachowane we wniosku. Ponieważ jednak
dotychczasowe unijne prawodawstwo w dziedzinie zootechniki jest zorganizowane
pionowo według gatunków, niemal identyczne przepisy uproszczono,
doprecyzowano, uspójniono pod względem językowym i zawarto w akcie w
formie rozporządzenia, aby uniknąć przeszkód w handlu
wynikających z transpozycji do prawa krajowego.
W ciągu ostatnich dwudziestu lat Komisja
odbywała regularne spotkania z państwami członkowskimi, aby
przedyskutować kwestie zootechniczne w ramach Stałego Komitetu ds.
Zootechniki, w wyniku czego wspólnie opracowano odnośne prawodawstwo.
Działalność transgraniczna zatwierdzonych związków hodowców
pozostaje kwestią kontrowersyjną, ponieważ niektóre państwa
członkowskie wskazywały na różnice w transpozycji dyrektyw
bazowych do prawa krajowego. Sytuacja ta uległa zmianie dopiero podczas
ostatniego posiedzenia grupy roboczej ds. zootechniki w lutym 2012 r., kiedy to
przedstawiono i omówiono najważniejsze aspekty treści, strukturę
oraz nowe elementy wniosku.
Ponadto Komisja miała do czynienia z licznymi
problemami poruszonymi przez hodowców, związki hodowców i
właściwe organy ze względu na różnice w interpretacji
obowiązujących przepisów przez właściwe organy w
państwach członkowskich. Komisja jest w związku z tym w
pełni świadoma potrzeb sektora hodowli i nadzorujących
właściwych organów.
Proponowane przepisy w sprawie kontroli
urzędowych w dziedzinie zootechniki są w pełni zgodne, po
niezbędnych dostosowaniach, z przepisami zaproponowanymi przez
Komisję, po intensywnych konsultacjach z zainteresowanymi stronami, w
rozporządzeniu w sprawie kontroli urzędowych i czynności urzędowych
w dziedzinie weterynarii.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Rozporządzenie będące przedmiotem
wniosku określa jednolite ramy prawne dla zasad dotyczących:
uznawania organizacji hodowlanych, zrzeszeń hodowców i prywatnych
przedsiębiorstw oraz sporządzania ich wykazów; zatwierdzania ich
programów hodowlanych; wpisywania zwierząt do ksiąg hodowlanych i
stadnych oraz ich klasyfikacji według cech; wpisywania mieszańców
świń do rejestrów; oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej,
a także treści świadectw zootechnicznych dla zwierząt
hodowlanych, ich nasienia, komórek jajowych oraz zarodków.
Rozporządzenie określa ponadto zasady
przywozu z państw trzecich zwierząt hodowlanych, ich nasienia,
komórek jajowych i zarodków oraz wyznaczania ośrodków referencyjnych ds.
hodowli zwierząt.
W rozporządzeniu zawarto również
przepisy dotyczące przeprowadzania kontroli urzędowych i
zootechnicznych oraz rozstrzygania sporów powstających w sytuacji, gdy w
wyniku kontroli zootechnicznych ujawniona zostanie niegodność z
wymogami zootechnicznymi.
Przepisy zawarte w rozporządzeniu
odzwierciedlają jednak przepisy określone we wniosku Komisji
dotyczącym nowego rozporządzenia w sprawie kontroli urzędowych,
które jest obecnie przedmiotem dyskusji w Parlamencie Europejskim i w Radzie.
Aby zapobiec niespójności tych dwóch tekstów oraz zapewnić
zharmonizowane podejście w dziedzinie kontroli, Komisja będzie
uważnie śledzić przebieg dyskusji nad oboma tekstami i w
stosownym czasie złoży niezbędne wnioski, aby zapewnić włączenie
przepisów w sprawie kontroli urzędowych w dziedzinie zootechniki do
przyszłego rozporządzenia w sprawie kontroli urzędowych.
Rozporządzenie będące przedmiotem
wniosku stanowi podstawę prawną do przyjmowania aktów delegowanych i
wykonawczych zgodnie z art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Brak
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
Brak
2014/0032 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie zootechnicznych i genealogicznych
warunków dotyczących handlu zwierzętami hodowlanymi i ich
materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu oraz ich przywozu do
Unii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 i art. 43
ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej[1],
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
po uzyskaniu opinii Komitetu Regionów[3],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Hodowla zwierząt
gospodarskich gatunków bydła, świń, owiec, kóz i koniowatych
oraz w mniejszym stopniu hodowla zwierząt innych gatunków odgrywają
ważną rolę w unijnym rolnictwie i są źródłem
dochodów dla ludności wiejskiej. Hodowla zwierząt tych gatunków jest
stymulowana najlepiej, gdy wykorzystuje się do niej zwierzęta
hodowlane czystorasowe lub mieszańce świń o udowodnionej
najwyższej jakości genetycznej.
(2)       Państwa członkowskie
starają się zatem, w ramach swojej polityki rolnej oraz czasami
poprzez inwestycje publiczne, stale promować produkcję zwierząt
gospodarskich o szczególnych cechach genetycznych, spełniających
określone normy w zakresie wartości użytkowej.
Rozbieżności między tymi normami mogą prowadzić do
powstania barier technicznych w handlu w Unii zwierzętami hodowlanymi i
ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu oraz w ich
przywozie do Unii.
(3)       Ramy prawne przepisów Unii w
zakresie hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunków bydła,
świń, owiec, kóz i koniowatych oraz mieszańców świń
zostały określone w następujących aktach prawnych:
dyrektywie Rady 88/661/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie norm
zootechnicznych mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z
gatunku świń[4],
dyrektywie Rady 89/361/EWG z dnia 30 maja 1989 r. dotyczącej owiec i kóz
hodowlanych czystorasowych[5],
dyrektywie Rady 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie zootechnicznych
i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi[6], dyrektywie Rady
91/174/EWG z dnia 25 marca 1991 r. ustanawiającej wymogi zootechniczne i
rodowodowe przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt czystorasowych oraz
zmieniającej dyrektywy 77/504/EWG oraz 90/425/EWG[7], dyrektywie Rady
94/28/WE z dnia 23 czerwca 1994 r. ustanawiającej zasady odnoszące
się do warunków genealogicznych i zootechnicznych stosowanych w przywozie
z państw trzecich zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków
oraz zmieniającej dyrektywę 77/504/EWG w sprawie zwierząt
hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła[8]
oraz dyrektywie Rady 2009/157/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie
zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła[9]. Celem tych dyrektyw
jest rozwój hodowli zwierząt gospodarskich w Unii oraz uregulowanie handlu
zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym
do rozrodu oraz ich przywozu do Unii, a w rezultacie utrzymanie
konkurencyjności unijnego sektora hodowli zwierząt i ich
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu.
(4)       Dyrektywę Rady
87/328/EWG z dnia 18 czerwca 1987 r. w sprawie dopuszczania zwierząt
hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła do celów hodowlanych[10], dyrektywę Rady
90/118/EWG z dnia 5 marca 1990 r. w sprawie dopuszczania do hodowli czystorasowych
świń hodowlanych[11]
oraz dyrektywę Rady 90/119/EWG z dnia 5 marca 1990 r. w sprawie
dopuszczenia do hodowli mieszańców świń hodowlanych[12] przyjęto, aby
zapobiec sytuacji, w której krajowe przepisy dotyczące dopuszczania do
celów hodowli zwierząt hodowlanych gatunków bydła i świń
oraz wytwarzania i wykorzystywania ich nasienia, oocytów i zarodków
stanowiłyby zakaz lub ograniczenie handlu wewnątrzunijnego lub
przeszkodę w tym handlu w odniesieniu do krycia naturalnego, sztucznego
unasienniania bądź pobierania nasienia, oocytów lub zarodków.
(5)       Na podstawie dyrektyw, o
których mowa w motywie 3, po konsultacji z państwami członkowskimi w
ramach Stałego Komitetu ds. Zootechniki ustanowionego decyzją Rady
77/505/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. ustanawiającą Stały Komitet
ds. Zootechniki[13],
Komisja przyjęła szereg decyzji określających, w
odniesieniu do poszczególnych gatunków, kryteria zatwierdzania lub uznawania
organizacji hodowlanych i zrzeszeń hodowców (zwanych dalej „związkami
hodowców”), wpisywania zwierząt hodowlanych do ksiąg hodowlanych i
stadnych (zwanych dalej „księgami hodowlanymi”), dopuszczania owiec i kóz
czystorasowych do hodowli i sztucznego unasienniania, oceny wartości
użytkowej i oceny genetycznej bydła, świń, owiec i kóz
hodowlanych oraz ustanawiania świadectw hodowlanych dla handlu
zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym
do rozrodu.
(6)       Komisja ustanowiła
również wykaz podmiotów zajmujących się hodowlą w
państwach trzecich oraz wzory świadectw hodowlanych do celów przywozu
do Unii zwierząt hodowlanych, ich nasienia, oocytów i zarodków.
(7)       Przepisy Unii w dziedzinie
hodowli zwierząt przyczyniają się również do zachowania
zwierzęcych zasobów genetycznych, ochrony bioróżnorodności
genetycznej oraz produkcji typowych produktów regionalnych wysokiej
jakości w oparciu o szczególne dziedziczne cechy lokalnych ras
zwierząt gospodarskich.
(8)       Dyrektywy 88/661/EWG,
89/361/EWG, 90/427/EWG, 91/174/EWG, 94/28/WE i 2009/157/WE są do siebie
bardzo podobne pod względem struktury i treści. Do kilku z nich
wprowadzono z czasem zmiany. W celu uproszczenia i uspójnienia przepisów Unii
należy uprościć unijne zasady ustanowione w tych dyrektywach.
(9)       W ciągu minionych
dwudziestu lat Komisja musiała odpowiadać na znaczną liczbę
skarg ze strony hodowców i organizacji hodowlanych w odniesieniu do krajowej
transpozycji i interpretacji prawa Unii w dziedzinie hodowli zwierząt w
różnych państwach członkowskich. Przepisy Unii w zakresie
zootechnicznych i genealogicznych warunków dotyczących handlu
zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym
do rozrodu oraz ich przywozu do Unii należy ustanowić w
rozporządzeniu, aby zapewnić jednolite stosowanie unijnych zasad
hodowli zwierząt oraz uniknąć przeszkód w handlu
zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym
do rozrodu wynikających z rozbieżności w krajowej transpozycji
dyrektyw.
(10)     Ponadto doświadczenie
wykazało, że aby ułatwić stosowanie zasad przewidzianych we
wspomnianych dyrektywach, w wielu przepisach należy doprecyzować
sformułowania i uspójnić terminologię. W celu zachowania
jasności i spójności przepisów Unii należy również
przewidzieć więcej definicji.
(11)     Termin „rasa” powinien jednak
pozostać niedookreślonym pojęciem prawnym, co umożliwi związkom
hodowców opisanie grupy zwierząt wystarczająco zbliżonych do
siebie pod względem genetycznym, którą uznają za
odróżniającą się od innych zwierząt tego gatunku, i
wpisanie takich zwierząt oraz informacji o ich znanych przodkach do
ksiąg hodowlanych w celu odtworzenia ich dziedzicznych cech poprzez
rozród, wymianę i selekcję w ramach ustalonego programu hodowlanego.
(12)     W niniejszym
rozporządzeniu należy ustanowić zasady handlu zwierzętami
hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu oraz
zasady ich przywozu do Unii w celu promowania trwałych programów
hodowlanych ukierunkowanych na ulepszenie ras oraz w celu zachowania
bioróżnorodności genetycznej zwierząt gospodarskich.
(13)     W związku z
powyższym ustanowione w niniejszym rozporządzeniu zasady
dotyczące zwierząt hodowlanych czystorasowych powinny mieć na
celu umożliwienie dostępu do handlu w oparciu o uzgodnione
reguły mające zastosowanie do uznawania związków hodowców
zajmujących się rasami oraz zatwierdzania ich odpowiednich programów
hodowlanych. W niniejszym rozporządzeniu należy również
określić kryteria regulujące wpisywanie zwierząt
hodowlanych czystorasowych do różnych klas sekcji głównej księgi
hodowlanej, zasady przeprowadzania oceny wartości użytkowej i oceny
genetycznej oraz kryteria dopuszczania zwierząt hodowlanych do hodowli, a
także treść świadectw zootechnicznych.
(14)     Podobnie zasady dotyczące
mieszańców świń ustanowione w niniejszym rozporządzeniu
powinny mieć na celu umożliwienie dostępu do handlu w oparciu o
uzgodnione reguły mające zastosowanie do uznawania
przedsiębiorstw hodowlanych zajmujących się różnymi
krzyżówkami mieszańców świń oraz zatwierdzania ich
odpowiednich programów hodowlanych. W niniejszym rozporządzeniu
należy również określić kryteria regulujące wpisywanie
mieszańców świń do sekcji głównej rejestrów, zasady
dotyczące oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej oraz
kryteria dopuszczania mieszańców świń do hodowli, a także
treść świadectw zootechnicznych.
(15)     Państwa członkowskie
nie mogą na poziomie krajowym osiągnąć w wystarczający
sposób celu niniejszego rozporządzenia, tj. zapewnienia zharmonizowanego
podejścia do handlu zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem
biologicznym przeznaczonym do rozrodu oraz ich przywozu do Unii, a także
do niezbędnych kontroli urzędowych w zakresie programów hodowlanych
realizowanych przez związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane, w
związku z czym, ze względu na skutek, złożoność,
transgraniczny i międzynarodowy charakter tego celu, cel ten można
lepiej realizować na poziomie Unii, Unia może przyjąć
środki zgodnie z zasadą pomocniczości, o której mowa w
art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zakres niniejszego
rozporządzenia jest ograniczony do środków niezbędnych do
realizacji jego celów, jest ono więc również zgodne z zasadą
proporcjonalności, o której mowa w art. 5 ust. 4 przedmiotowego Traktatu.
(16)     Jakość usług
świadczonych przez związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane
oraz sposób, w jaki oceniają one i klasyfikują zwierzęta,
mają wpływ na wartość rynkową zwierząt
hodowlanych. W związku z tym należy określić zasady
uznawania związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych w oparciu o
zharmonizowane kryteria unijne oraz zasady ich nadzorowania przez właściwe
organy państw członkowskich w celu zagwarantowania, by ustanowione
przez nie zasady nie prowadziły do różnic między programami
hodowlanymi i normami hodowlanymi, a w rezultacie do powstawania barier w
handlu wewnątrzunijnym.
(17)     W niniejszym
rozporządzeniu należy przewidzieć procedury podobne do procedur
ustanowionych w dyrektywach 88/661/EWG, 89/361/EWG, 90/427/EWG, 91/174/EWG,
94/28/WE i 2009/157/WE w odniesieniu do zamieszczania w wykazach uznanych
związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych, w tym procedury w
zakresie aktualizacji, przekazywania i publikowania tych wykazów.
(18)     Prawo do otrzymania uznania
przez związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane
spełniające określone kryteria jest fundamentalną
zasadą unijnych przepisów zootechnicznych. Ochrona działalności
gospodarczej istniejącego uznanego związku hodowców nie powinna
już uzasadniać odmowy uznania przez właściwy organ
kolejnego związku hodowców w odniesieniu do tej samej rasy. To samo
dotyczy zatwierdzenia geograficznego rozszerzenia programu hodowlanego
realizowanego dla tej samej rasy lub dla zwierząt hodowlanych, które
mogą zostać pozyskane z populacji hodowlanej istniejącego
związku hodowców. Właściwy organ powinien jednak dysponować
podstawą prawną umożliwiającą odmowę uznania lub
zatwierdzenia, w przypadku gdy istnieje uzasadnione ryzyko, że takie
uznanie lub zatwierdzenie zagrażałoby zachowaniu rzadkiej rasy lub
utrudniałoby ochronę różnorodności genetycznej.
(19)     Ochrona rzadkich ras
wiąże się z zakładaniem i uznawaniem związków hodowców
posiadających w swoich księgach hodowlanych ograniczoną
liczbę zwierząt, dlatego liczba zwierząt wpisanych do
księgi hodowlanej zasadniczo nie powinna stanowić podstawowego
warunku uznania związku hodowców i zatwierdzenia jego programu
hodowlanego, tym bardziej że uznawanie dokonywane jest na poziomie
krajowym, podczas gdy odpowiednie zwierzęta hodowlane mogły
zostać wpisane do ksiąg hodowlanych w innych państwach
członkowskich lub państwach trzecich.
(20)     Związki hodowców i
przedsiębiorstwa hodowlane uznane w jednym państwie członkowskim
powinny mieć możliwość wdrażania swoich zatwierdzonych
programów hodowlanych w innych państwach członkowskich, tak aby
zapewnić optymalne wykorzystanie zwierząt hodowlanych o wysokiej
wartości genotypowej jako ważnego czynnika produkcji w Unii. W tym
celu prosta procedura powiadamiania powinna zapewniać poinformowanie
właściwego organu w innym państwie członkowskim o
planowanej działalności.
(21)     Aby zapobiec konfliktom
między związkami hodowców chcącymi świadczyć
usługi na rzecz hodowców a organami odmawiającymi uznania nowych
związków hodowców stanowiących konkurencję dla istniejących
związków, niezbędne było oddzielenie oficjalnego uznania
związku hodowców lub organizacji hodowlanej od zatwierdzenia planowanego
programu hodowlanego.
(22)     Różnorodne skargi, które
Komisja musiała rozpatrywać w ciągu minionych lat, wskazują
na to, iż niniejsze rozporządzenie powinno określać jasne
zasady dotyczące relacji między związkiem hodowców
zakładającym księgę stadną filialną dla
określonej rasy zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny
koniowatych a związkiem hodowców, który twierdzi, że
założył księgę hodowlaną pochodzenia dla tej
rasy.
(23)     Komisja powinna zostać
uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zmieniających
załącznik I, aby dostosować kryteria uznawania związków
hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych oraz zatwierdzania programów
hodowlanych do zmian w sektorze hodowlanym.
(24)     Należy precyzyjniej
określić relacje między hodowcami a związkami hodowców i
przedsiębiorstwami hodowlanymi, w szczególności w celu
zagwarantowania prawa hodowców do członkostwa w związkach hodowców i
przedsiębiorstwach hodowlanych oraz prawa do uczestniczenia w programie
hodowlanym na obszarze geograficznym, na którym jest on realizowany.
Związki hodowców powinny posiadać zasady zapobiegające
dyskryminacji hodowców ze względu na ich pochodzenie i muszą
świadczyć minimalny zakres usług.
(25)     Doświadczenie zdobyte w
szczególności w wyniku stosowania dyrektywy 90/427/EWG oraz w mniejszym
zakresie dyrektyw 89/361/EWG i 2009/157/WE wskazuje, że należy
uściślić zasady skutecznego rozstrzygania sporów między
hodowcami z jednej strony a związkami hodowców z drugiej strony w oparciu
o jasno określony regulamin wewnętrzny oraz opis praw i obowiązków
członków. Cel ten można najlepiej osiągnąć, jeśli
spory będą rozstrzygane w ramach systemu prawnego państwa
członkowskiego, w którym powstały. Komisja powinna natomiast
angażować się jedynie w spory, które powstały między
podmiotami znajdującymi się w różnych państwach
członkowskich i których nie można skutecznie rozstrzygnąć w
ramach systemów prawnych państw członkowskich, w których
powstały.
(26)     Związki hodowców, które
zakładają i prowadzą księgi hodowlane dla zwierząt
hodowlanych czystorasowych gatunków bydła, świń, owiec, kóz i
koniowatych, oraz przedsiębiorstwa hodowlane, które zakładają i
prowadzą rejestry dla mieszańców świń, powinny
wpisywać zwierzęta hodowlane do swoich ksiąg i rejestrów, nie
stosując dyskryminacji ze względu na państwo członkowskie
pochodzenia tych zwierząt lub ich właścicieli, oraz
klasyfikować te zwierzęta zgodnie z ich cechami, w przypadku gdy
przewidziano to w programie hodowlanym.
(27)     Związkom hodowców
należy również zezwolić na ustanawianie sekcji dodatkowych w
celu podniesienia w swoim programie hodowlanym statusu tych zwierząt,
które nie spełniają kryteriów dla zwierząt hodowlanych
czystorasowych danej rasy.
(28)     Należy jednak
zezwolić związkom hodowców prowadzącym księgi hodowlane dla
niektórych zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych na
dalsze ustanawianie kryteriów wpisywania zwierząt czystorasowych z rodziny
koniowatych do tych ksiąg ze względu na potrzebę regulowania
wpisywania takich koniowatych w przypadku, gdy pochodzą one z produkcji
metodami sztucznego rozrodu.
(29)     Zwierzęta hodowlane
czystorasowe, z wyjątkiem koniowatych, wpisywane do ksiąg hodowlanych
są identyfikowane zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi zdrowia
zwierząt w sprawie identyfikacji. W przypadku zwierząt hodowlanych
czystorasowych z rodziny koniowatych związki hodowców przeprowadzają
również identyfikację koni i osłów, które wpisują lub
rejestrują do wpisania w swoich księgach hodowlanych, oraz
wydają dokumenty identyfikacyjne (paszporty). Świadczą one zatem
usługę nie tylko na rzecz hodowców, lecz także
właściwego organu odpowiedzialnego za identyfikację i
rejestrację zwierząt utrzymywanych w warunkach fermowych. System ten
doprowadził jednak do powstania wielu jednostek wydających paszporty,
co skomplikowało urzędowe kontrole zgodności z przepisami Unii
dotyczącymi higieny żywności i leków weterynaryjnych w
przypadkach, gdy właściwe organy weterynaryjne miały utrudniony
dostęp do podstawowych informacji (na przykład ze względu na
brak centralnej bazy danych), nie przestrzegano wspólnych wysokich standardów
jakości dokumentów identyfikacyjnych i brakowało urzędowego
nadzoru. Niezbędne jest zatem wprowadzenie wymogu, by także
zwierzęta hodowlane czystorasowe z rodziny koniowatych były wpisywane
do swoich odpowiednich ksiąg hodowlanych na podstawie swojej identyfikacji
zgodnie z przepisami dotyczącymi zdrowia zwierząt, oraz zapewnienie
właściwym organom weterynaryjnym możliwości przekazania
uznanym związkom hodowców, pod pewnymi warunkami, upoważnienia do
urzędowego wydawania dokumentów identyfikacyjnych dla zwierząt
hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych.
(30)     Aby zapewnić
możliwość dostosowania warunków wpisywania zwierząt
hodowlanych czystorasowych do ksiąg hodowlanych i mieszańców
świń do rejestrów do zmian w sektorze hodowli, należy
uprawnić Komisję do przyjęcia aktów delegowanych w celu
odpowiedniej zmiany załącznika II.
(31)     Dopuszczanie zwierząt
hodowlanych do celów hodowlanych, krycia naturalnego lub wspomaganego rozrodu
należy uregulować na poziomie Unii, aby zapobiec przeszkodom w
handlu, w szczególności jeżeli takie zwierzęta hodowlane poddano
ocenie wartości użytkowej lub ocenie genetycznej przeprowadzonym
zgodnie z zasadami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, a w
szczególności w jego załączniku III.
(32)     O ile zasady dotyczące
oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej zwierząt
hodowlanych gatunków bydła, świń, owiec i kóz ocenianych pod
kątem ograniczonej liczby cech określono na poziomie Unii, o tyle
zróżnicowanie wymogów dla różnych ras, sposobów wykorzystania i
selekcji zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych
uniemożliwiało jak dotąd ich harmonizację. Zasady
dotyczące oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej są
obecnie ustalane odrębnie dla każdej rasy w księdze stadnej
pochodzenia danej rasy.
(33)     Komisja powinna zostać
uprawniona do określenia warunków dotyczących oceny wartości
użytkowej i oceny genetycznej także w odniesieniu do zwierząt
hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych oraz do zmiany dotychczasowych
warunków w załączniku III, aby uwzględnić postęp
techniczny i naukowy lub zmiany w przepisach prawnych mające wpływ na
takie badanie i ocenę, np. w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z
dnia 22 października 2007 r. ustanawiającym wspólną
organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące
niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej
organizacji rynku”)[14],
lub aby włączyć, na wniosek państw członkowskich,
warunki dotyczące oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej
zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych.
(34)     Ocenę wartości
użytkowej i ocenę genetyczną mogą przeprowadzać
instytucje wyznaczone przez związek hodowców lub przedsiębiorstwo
hodowlane. Takie wyznaczone instytucje współpracują z ośrodkami
referencyjnymi Unii Europejskiej wyznaczonymi przez Komisję. Komisja
powinna zatem zostać uprawniona do wyznaczenia w drodze aktów wykonawczych
ośrodków referencyjnych Unii Europejskiej oraz otrzymać
niezbędne uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych
określających obowiązki i funkcje tych ośrodków, w
stosownych przypadkach poprzez zmianę załącznika IV. Takie
ośrodki referencyjne kwalifikują się do otrzymania pomocy Unii
zgodnie z decyzją Rady 2009/470/WE z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie
wydatków w dziedzinie weterynarii[15].
W przypadku bydła hodowlanego czystorasowego ocena wartości
użytkowej i ocena genetyczna przeprowadzane są przez związki
hodowców przy wsparciu Interbull Centre, organu referencyjnego Unii
Europejskiej wyznaczonego decyzją Rady 96/463/WE z dnia 23 lipca 1996 r.
wyznaczającą organ referencyjny odpowiedzialny za
współpracę w zakresie ujednolicania metod badania i oceny wyników w
odniesieniu do czystorasowych zwierząt hodowlanych z gatunku bydła[16].
(35)     Ponieważ w niniejszym
rozporządzeniu ustanowiono szczegółowe przepisy dotyczące
jedynie hodowli bydła, świń, owiec, kóz i koniowatych, Komisja
musi zostać uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w sprawie
uznawania związków hodowców, zatwierdzania programów hodowlanych,
wpisywania zwierząt hodowlanych do ksiąg hodowlanych, oceny
wartości użytkowej i oceny genetycznej oraz dopuszczania do hodowli,
a także do przyjęcia aktów wykonawczych dotyczących
świadectw zootechnicznych dla handlu zwierzętami hodowlanymi innych
gatunków i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu oraz dla
ich przywozu do Unii, jeżeli jest to wymagane w celu usunięcia
przeszkód w handlu.
(36)     Przywóz zwierząt
hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu ma
kluczowe znaczenie dla europejskiego rolnictwa. Przywóz taki powinien zatem
odbywać się w warunkach ściśle odpowiadających
warunkom stosowanym w handlu między państwami członkowskimi.
Zwierzęta hodowlane i ich materiał biologiczny wykorzystywany do
rozrodu powinny jednak kwalifikować się do wpisania do sekcji
głównej księgi hodowlanej lub rejestru w Unii, jeśli poziom
kontroli urzędowych przeprowadzanych w państwie trzecim wywozu daje
tę samą pewność w odniesieniu do informacji
dotyczących rodowodu oraz wyników oceny wartości użytkowej i
oceny genetycznej jak w Unii. Ponadto podmioty zajmujące się
hodowlą w państwach trzecich powinny dopuszczać na zasadzie
wzajemności zwierzęta hodowlane i ich materiał biologiczny
wykorzystywany do rozrodu pochodzące z odpowiedniego związku hodowców
lub przedsiębiorstwa hodowlanego uznanego w Unii.
(37)     Rozporządzenie Rady (EWG)
nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i
statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[17] stanowi, że
Komisja ustanawia nomenklaturę towarową, tj. „Nomenklaturę
scaloną” lub w skrócie „CN”, która spełnia jednocześnie wymogi
Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego
Wspólnoty i innych polityk Unii dotyczących przywozu lub wywozu towarów. W
załączniku I do tego rozporządzenia znajduje się wykaz
kodów CN dla zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunków bydła,
świń, owiec, kóz i koniowatych oraz nasienia bydła, a także
wskazanie, że są one zwolnione z konwencyjnych stawek celnych. W
takim przypadku zwierzętom tym oraz ich materiałowi biologicznemu
wykorzystywanemu do rozrodu powinno towarzyszyć stosowne świadectwo
zootechniczne potwierdzające ich klasyfikację jako zwierząt
hodowlanych czystorasowych lub materiału biologicznego takich
zwierząt wykorzystywanego do rozrodu.
(38)     Po wprowadzeniu na terytorium
Unii zwierzęta hodowlane i ich materiał biologiczny wykorzystywany do
rozrodu przechodzą kontrole weterynaryjne zgodnie z dyrektywą Rady
91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady
regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych
na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy
89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG[18]
oraz dyrektywą Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r.
ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli
weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich[19]. Ponadto towary te
powinny również przejść niezbędne kontrole zootechniczne
przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.
(39)     Komisja przyjęła
wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w
sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych
przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i
paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt,
zdrowia roślin, materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin i
środków ochrony roślin, zmieniającego rozporządzenia (WE)
nr 999/2001, 1829/2003, 1831/2003, 1/2005, 396/2005, 834/2007, 1099/2009,
1069/2009, 1107/2009, rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, [….]/2013 oraz
dyrektywy 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE, 2008/120/WE i
2009/128/WE (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych)[20]. Rozporządzenie
to ma uchylić rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli
urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem
paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia
zwierząt i dobrostanu zwierząt[21]
oraz dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r.
dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających
zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi
zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku
wewnętrznego[22],
a także dyrektywy 91/496/EWG i 97/78/WE oraz włączyć
niektóre zasady określone w tych aktach z niezbędnymi dostosowaniami.
Do zakresu tego rozporządzenia nie planuje się jednak
włączenia zootechnicznych i genealogicznych warunków dotyczących
handlu zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym
wykorzystywanym do rozrodu oraz ich przywozu do Unii. Zasady dotyczące
kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych w odniesieniu
do zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu należy zatem określić w niniejszym
rozporządzeniu.
(40)     Aby ustanowione w niniejszym
rozporządzeniu unijne zasady dotyczące zwierząt hodowlanych i
ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu były
skutecznie stosowane, właściwe organy państw członkowskich
muszą w razie potrzeby współpracować ze sobą i
udzielać sobie nawzajem pomocy administracyjnej. Zgodnie z powyższym
w niniejszym rozporządzeniu należy określić ogólne zasady pomocy
i współpracy administracyjnej, podobne do zasad określonych w tytule
IV rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, z
niezbędnymi dostosowaniami.
(41)     Jeżeli w wyniku kontroli
urzędowych w państwach członkowskich lub kontroli przywozu do
Unii zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu ujawniona zostanie niezgodność z
zootechnicznymi i genealogicznymi wymogami określonymi dla takiego
przywozu w niniejszym rozporządzeniu, która może spowodować zakłócenia
w handlu w Unii zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym
wykorzystywanym do rozrodu, Komisja powinna zostać uprawniona na mocy
niniejszego rozporządzenia do przyjęcia szczególnych środków w
celu ograniczenia konsekwencji takiej niezgodności.
(42)     Właściwe organy
państw członkowskich powinny również posiadać uprawnienia
niezbędne do egzekwowania unijnych zasad zootechnicznych i genealogicznych
dotyczących zwierząt hodowlanych i określonych w niniejszym
rozporządzeniu, w tym zapisów o zawieszeniu zatwierdzenia programu
hodowlanego lub cofnięciu uznania związku hodowców lub
przedsiębiorstwa hodowlanego w przypadku niezgodności z
zootechnicznymi i genealogicznymi zasadami określonymi w niniejszym
rozporządzeniu.
(43)     W stosownych przypadkach oraz
w szczególności w świetle wyników kontroli urzędowych
przeprowadzanych przez państwa członkowskie Komisja powinna
przeprowadzać kontrole w państwach członkowskich w celu
zapewnienia stosowania zootechnicznych i genealogicznych zasad określonych
w niniejszym rozporządzeniu we wszystkich państwach
członkowskich.
(44)     W stosownych przypadkach
Komisja powinna zostać uprawniona do przeprowadzania w imieniu Unii
kontroli w państwach trzecich w celu ustanawiania wykazów państw
trzecich, z których powinien być dozwolony przywóz do Unii zwierząt
hodowlanych, ich nasienia, oocytów i zarodków, określania warunków takiego
przywozu, uzyskiwania informacji na temat funkcjonowania umów dwustronnych
oraz, jeżeli jest to uzasadnione, ze względu na poważne
naruszenie warunków takiego przywozu określonych w niniejszym
rozporządzeniu.
(45)     Ponieważ dyrektywy
88/661/EWG, 89/361/EWG, 90/427/EWG, 94/28/WE i 2009/157/WE mają
zostać uchylone i zastąpione niniejszym rozporządzeniem,
konieczne jest również uchylenie aktów Komisji przyjętych na
podstawie tych dyrektyw i zastąpienie ich aktami delegowanymi albo
wykonawczymi przyjętymi na podstawie niniejszego rozporządzenia. W
związku z powyższym Komisja powinna zostać uprawniona do
przyjęcia tych aktów delegowanych i wykonawczych.
(46)     W celu zapewnienia
odpowiedniego stosowania niniejszego rozporządzenia oraz uzupełniania
go lub wprowadzania zmian do załączników I-V do niniejszego
rozporządzenia Komisji należy przekazać uprawnienia do
przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej w odniesieniu do stosowanych kryteriów i procedur oraz wymaganych
warunków uznawania związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych,
zatwierdzania programów hodowlanych, wpisywania zwierząt do ksiąg i
rejestrów, dopuszczania zwierząt hodowlanych do hodowli oraz rozrodu
naturalnego i wspomaganego, przeprowadzania oceny wartości użytkowej
i oceny genetycznej, określania zootechnicznych i genealogicznych wymogów
dla handlu zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym i
ich przywozu z państw trzecich, a także określania
obowiązków i funkcji ośrodka referencyjnego.
(47)     Należy przekazać
Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w
odniesieniu do handlu zwierzętami hodowlanymi czystorasowymi gatunków
innych niż bydło, świnie, owce, kozy i koniowate oraz ich
produktami przeznaczonymi do rozrodu, a także w odniesieniu do ich
przywozu do Unii, aby umożliwić państwom członkowskim
reagowanie na zakłócenia w handlu, a przede wszystkim na reagowanie w
sytuacji, gdy rzadka rasa jest bliska wyginięcia lub
różnorodność genetyczna nie jest dostatecznie chroniona.
(48)     Szczególnie ważne jest,
aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne
konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i
opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne,
terminowe i odpowiednie przekazanie stosownych dokumentów Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie.
(49)     Aby zapewnić jednolite
warunki wdrażania przepisów niniejszego rozporządzenia dotyczących
sporządzania wykazów związków hodowców i przedsiębiorstw
hodowlanych, wyznaczania ośrodków referencyjnych w celu zapewnienia
jednolitego stosowania metod oceny wartości użytkowej i oceny
genetycznej zwierząt hodowlanych, wzorów świadectw zootechnicznych
towarzyszących zwierzętom hodowlanym i ich materiałowi
biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu oraz niektórych zasad
dotyczących przeprowadzania kontroli urzędowych, należy
przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być
wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady
ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie
wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[23].
(50)     Zasady określone w
dyrektywach Rady 87/328/EWG, 88/661/EWG, 89/361/EWG, 90/118/EWG, 90/119/EWG,
90/427/EWG, 91/174/EWG, 94/28/WE i 2009/157/WE oraz w decyzji Rady 96/463/WE
mają zostać zastąpione zasadami określonymi w niniejszym
rozporządzeniu oraz w aktach delegowanych i wykonawczych Komisji
przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia. W związku z
powyższym należy uchylić wymienione akty prawne.
(51)     Decyzja Komisji 84/247/EWG z
dnia 27 kwietnia 1984 r. ustanawiająca kryteria uznawania
stowarzyszeń i organizacji hodowców, które prowadzą lub
zakładają księgi zwierząt zarodowych dla zwierząt
hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła[24], decyzja Komisji
84/419/EWG z dnia 19 lipca 1984 r. ustanawiająca kryteria wpisywania
bydła do ksiąg zwierząt zarodowych[25], decyzja Komisji
2006/427/WE z dnia 20 czerwca 2006 r. ustanawiająca metody oceny
wartości użytkowej i metody oceny wartości genetycznej
zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła[26], decyzja Komisji
89/501/EWG z dnia 18 lipca 1989 r. ustanawiająca kryteria zatwierdzania i
nadzoru związków hodowców i organizacji hodowlanych, które
zakładają lub prowadzą księgi zwierząt zarodowych
świń hodowlanych czystorasowych[27],
decyzja Komisji 89/502/EWG z dnia 18 lipca 1989 r. ustanawiająca kryteria
regulujące dokonywanie wpisów do księgi zwierząt zarodowych
świń hodowlanych czystorasowych[28],
decyzja Komisji 89/504/EWG z dnia 18 lipca 1989 r. ustanawiająca kryteria
zatwierdzania i nadzoru związków hodowców, organizacji hodowlanych i
prywatnych przedsiębiorstw, które zakładają lub prowadzą
rejestry świń hodowlanych mieszańców[29], decyzja Komisji
89/505/EWG z dnia 18 lipca 1989 r. ustanawiająca kryteria regulujące
dokonywanie wpisów do rejestrów świń hodowlanych mieszańców[30], decyzja Komisji
89/507/EWG z dnia 18 lipca 1989 r. ustanawiająca metody monitoringu
osiągnięć i oceny wartości genetycznej świń
hodowlanych czystorasowych i mieszańców[31],
decyzja Komisji 90/254/EWG z dnia 10 maja 1990 r. ustanawiająca kryteria
zatwierdzania organizacji i stowarzyszeń hodowców, które zakładają
lub prowadzą księgi zwierząt zarodowych owiec i kóz hodowlanych
czystorasowych[32],
decyzja Komisji 90/255/EWG z dnia 10 maja 1990 r. ustanawiająca kryteria
regulujące dokonywanie wpisów do księgi hodowlanej owiec i kóz
hodowlanych czystorasowych[33],
decyzja Komisji 90/256/EWG z dnia 10 maja 1990 r. ustanawiająca metody
monitoringu wydajności i oceny wartości genetycznej owiec i kóz
hodowlanych czystorasowych[34],
decyzja Komisji 90/257/EWG z dnia 10 maja 1990 r. ustanawiająca kryteria
dopuszczenia do hodowli czystorasowych owiec i kóz hodowlanych oraz
wykorzystania ich nasienia, komórek jajowych lub zarodków[35], decyzja Komisji
92/353/EWG z dnia 11 czerwca 1992 r. ustanawiająca kryteria zatwierdzania
lub uznawania organizacji lub stowarzyszeń, które prowadzą lub
zakładają księgi stadne dla zwierząt z rodziny koniowatych[36] oraz decyzja Komisji
96/78/WE z dnia 10 stycznia 1996 r. ustanawiająca kryteria wpisu i
rejestracji zwierząt z rodziny koniowatych w księgach stadnych do
celów hodowlanych[37]
zostały przyjęte na podstawie aktów podstawowych, o których mowa w
motywie 46, wraz z odrębnymi dla poszczególnych gatunków kryteriami
zatwierdzania lub uznawania związków hodowców i przedsiębiorstw
hodowlanych, wpisywania zwierząt hodowlanych do ksiąg hodowlanych,
dopuszczania do hodowli i sztucznego unasienniania oraz oceny wartości
użytkowej i oceny genetycznej. W niniejszym rozporządzeniu
przewidziano zasady zastępujące zasady określone w wyżej
wymienionych aktach Komisji.
(52)     W niniejszym
rozporządzeniu określono również zasady podobne do zasad
określonych w decyzji Komisji 92/354/EWG z dnia 11 czerwca 1992 r.
ustanawiającej niektóre zasady dla zapewnienia koordynacji między
organizacjami i zrzeszeniami, które prowadzą lub zakładają księgi
stadne dla rejestrowanych koniowatych[38].
(53)     Decyzję Komisji
89/503/EWG z dnia 18 lipca 1989 r. ustanawiającą świadectwo dla
świń hodowlanych czystorasowych, ich nasienia, komórek jajowych i
zarodków[39],
decyzję Komisji 89/506/EWG z dnia 18 lipca 1989 r. ustanawiającą
świadectwo dla świń hodowlanych mieszańców, ich nasienia,
komórek jajowych i zarodków[40],
decyzję Komisji 90/258/EWG z dnia 10 maja 1990 r. ustanawiającą
świadectwa zootechniczne dla owiec i kóz hodowlanych czystorasowych, ich
nasienia, komórek jajowych i zarodków[41],
decyzję Komisji 96/79/WE z dnia 12 stycznia 1996 r.
ustanawiającą świadectwa zootechniczne dotyczące nasienia,
komórek jajowych i zarodków od rejestrowanych koniowatych[42], decyzję Komisji
2005/379/WE z dnia 17 maja 2005 r. w sprawie świadectw rodowodowych i
danych szczegółowych dotyczących zwierząt hodowlanych
czystorasowych z gatunku bydła oraz ich nasienia, komórek jajowych i
zarodków[43],
rozporządzenie Komisji (WE) nr 504/2008 z dnia 6 czerwca 2008 r.
wykonujące dyrektywy Rady 90/426/EWG i 90/427/EWG w odniesieniu do metod
identyfikacji koniowatych[44]
oraz decyzję Komisji 96/509/WE z dnia 18 lipca 1996 r.
ustanawiającą wymogi rodowodowe i zootechniczne w odniesieniu do
przywozu nasienia niektórych zwierząt[45]
przyjęto na podstawie aktów podstawowych, o których mowa w motywie 45.
(54)     W celu zapewnienia
jasności prawa i uniknięcia powielania uchylenie aktów Rady powinno
stać się skuteczne dopiero wtedy, gdy w drodze aktów delegowanych
uchylone zostaną decyzje Komisji określające odrębne dla
poszczególnych gatunków kryteria dotyczące zatwierdzania lub uznawania
związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych, wpisywania
zwierząt hodowlanych do ksiąg hodowlanych, dopuszczania do hodowli i
sztucznego unasienniania oraz oceny wartości użytkowej i oceny
genetycznej, które to kryteria zostały włączone do niniejszego
rozporządzenia, oraz gdy w drodze aktów wykonawczych ustanowione
zostaną wzory świadectw zootechnicznych dotyczących handlu
zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym
do rozrodu oraz dotyczących przywozu do Unii zwierząt hodowlanych i
ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu z państw
trzecich. Konieczne jest zatem dopilnowanie, by niniejsze rozporządzenie
było stosowane nie wcześniej niż osiemnaście miesięcy
po dacie jego wejścia w życie,
PRZYJMUJĄ
NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1.           W niniejszym rozporządzeniu
określa się:
a)      zasady zootechniczne i genealogiczne
dotyczące handlu zwierzętami hodowlanymi, ich nasieniem, oocytami i
zarodkami oraz ich przywozu do Unii;
b)      zasady dotyczące członkostwa i
rozstrzygania sporów w związkach hodowców i przedsiębiorstwach
hodowlanych;
c)      ogólne zasady dotyczące
przeprowadzania kontroli urzędowych w związkach hodowców i
przedsiębiorstwach hodowlanych oraz kontroli urzędowych programów
hodowlanych realizowanych przez nie w odniesieniu do zwierząt hodowlanych,
w tym również z wykorzystaniem nasienia, oocytów i zarodków, w celu
sprawdzenia zgodności z zasadami, o których mowa w lit. a), a także
ogólne zasady dotyczące innych czynności urzędowych, pomocy i
współpracy administracyjnej oraz egzekwowania prawa przez państwa
członkowskie;
d)      ogólne zasady dotyczące
przeprowadzania przez Komisję kontroli w państwach członkowskich
i państwach trzecich.
2.           Niniejszego rozporządzenia nie
stosuje się do handlu zwierzętami hodowlanymi, ich nasieniem,
oocytami i zarodkami ani do ich przywozu do Unii, jeśli są
przeznaczone do wykorzystania w eksperymentach technicznych lub naukowych prowadzonych
pod kontrolą właściwego organu.
3.           Do czasu przyjęcia aktów
delegowanych lub wykonawczych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu
państwa członkowskie mogą nadal stosować krajowe przepisy
zootechniczne i genealogiczne regulujące handel zwierzętami
hodowlanymi, ich nasieniem, oocytami i zarodkami oraz ich przywóz do danych
państw członkowskich, pod warunkiem że zasady przywozu nie
są korzystniejsze niż zasady regulujące handel w Unii.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia
stosuje się następujące definicje:
a)           „zwierzę” oznacza zwierzę
gospodarskie:
(i)      gatunku bydła (Bos taurus i Bubalus
bubalis), gatunku świni (Sus scrofa), owcy (Ovis aries)
lub kozy (Capra hircus);
(ii)     gatunku z rodziny koniowatych (Equus
caballus i Equus asinus);
(iii)    gatunku innego niż wymienione w
ppkt (i) i (ii), w odniesieniu do którego przyjęto akty delegowane na
podstawie art. 35 ust. 1 lub art. 45 ust. 1;
b)           „zwierzę hodowlane” oznacza
zwierzę hodowlane czystorasowe lub mieszańca świni;
c)           „materiał biologiczny wykorzystywany
do rozrodu” oznacza nasienie, oocyty i zarodki pobrane od zwierząt
hodowlanych lub wytworzone w wyniku pobrania od zwierząt hodowlanych do
celów wspomaganego rozrodu;
d)           „związek hodowców” oznacza
każdą organizację hodowlaną lub zrzeszenie hodowców, uznane
przez właściwy organ państwa członkowskiego zgodnie z art.
4 ust. 2 do celów realizacji programu hodowlanego w odniesieniu do
zwierząt hodowlanych czystorasowych wpisanych do ksiąg hodowlanych
prowadzonych lub założonych przez ten związek;
e)           „przedsiębiorstwo hodowlane”
oznacza każdą organizację hodowlaną, zrzeszenie hodowców
lub przedsiębiorstwo prywatne, uznane przez właściwy organ
państwa członkowskiego zgodnie z art. 4 ust. 2 do celów realizacji
programu hodowlanego w odniesieniu do mieszańców świń wpisanych
do rejestrów prowadzonych lub założonych przez to
przedsiębiorstwo;
f)            „podmiot zajmujący się
hodowlą” oznacza każdą organizację hodowlaną,
zrzeszenie hodowców, prywatne przedsiębiorstwo, organizację
zajmującą się chowem lub urzędowe służby w
państwie trzecim, które w odniesieniu do zwierząt hodowlanych
czystorasowych gatunków bydła, świń, owiec, kóz lub koniowatych
zostały dopuszczone przez urzędowe służby w państwie
trzecim do celu przywozu do Unii zwierząt hodowlanych do hodowli;
g)           „właściwy organ” oznacza
organ centralny państwa członkowskiego i każdy inny organ, na
który nałożono taką odpowiedzialność, odpowiedzialny
za:
(i)      uznawanie związków hodowców i
przedsiębiorstw hodowlanych oraz zatwierdzanie programów hodowlanych
realizowanych przez nie w odniesieniu do zwierząt hodowlanych;
(ii)     organizację kontroli
urzędowych związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych
zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 46 i w aktach delegowanych
przyjętych na podstawie art. 52 ust. 1;
(iii)    pomoc innym państwom
członkowskim i państwom trzecim w przypadku wykrycia
niezgodności, jak określono w art. 53, 54, 55 i 56;
(iv)    organizację innych czynności
urzędowych zgodnie z zasadami przewidzianymi w niniejszym
rozporządzeniu;
h)           „uznanie” oznacza oficjalne i
urzędowe oświadczenie właściwego organu, że poddany
wcześniejszej ocenie związek hodowców lub przedsiębiorstwo
hodowlane spełniają wymogi art. 4 ust. 2;
i)            „zwierzę hodowlane
czystorasowe” oznacza zwierzę gospodarskie:
(i)      gatunku, o którym mowa w lit. a) ppkt
(i), którego rodzice i dziadkowe zostali wpisani do sekcji głównej
księgi hodowlanej tej samej rasy i które jest wpisane lub zarejestrowane i
kwalifikujące się do wpisania w sekcji głównej takiej
księgi hodowlanej zgodnie z art. 19;
(ii)     gatunku, o którym mowa w lit. a) ppkt
(ii), którego rodzice zostali wpisani do sekcji głównej księgi
hodowlanej tej samej rasy i które jest wpisane lub zarejestrowane i
kwalifikujące się do wpisania do sekcji głównej takiej
księgi hodowlanej zgodnie z art. 19;
(iii)    gatunku innego niż wymienione w
ppkt (i) i (ii) niniejszej litery, w odniesieniu do którego szczegółowe
zasady zootechniczne i genealogiczne dotyczące handlu tymi
zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym
do rozrodu oraz zasady ich przywozu do Unii zostały ustanowione w aktach
delegowanych przyjętych na podstawie, odpowiednio, art. 35 ust. 1 i art.
45 ust. 1;
j)            „mieszaniec świni” oznacza
świnię wpisaną do rejestru, będącą wynikiem
planowego krzyżowania:
(i)      świń hodowlanych czystorasowych
pochodzących z różnych ras lub linii hodowlanych;
(ii)     świń hodowlanych
będących wynikiem krzyżowania różnych ras lub linii
hodowlanych;
(iii)    świń hodowlanych
należących do jednej z kategorii, o których mowa w ppkt (i) lub (ii);
k)           „księga hodowlana” oznacza
księgę hodowlaną, księgę stadną,
dokumentację lub nośnik danych, utrzymywane przez związek
hodowców, w których są wpisywane lub rejestrowane w celu wpisania
zwierzęta hodowlane czystorasowe oraz szczegółowe informacje o ich
przodkach i w stosownych przypadkach o ich cechach, w celu objęcia ich
programem hodowlanym;
l)            „zatwierdzenie” oznacza pozwolenie
udzielone związkowi hodowców lub przedsiębiorstwu hodowlanemu przez
właściwy organ na realizację programu hodowlanego zgodnie z art.
8 ust. 1;
m)          „sekcja główna” oznacza
część księgi hodowlanej, do której są wpisywane lub
rejestrowane w celu wpisania zwierzęta hodowlane czystorasowe;
n)           „klasa” oznacza horyzontalną
mniejszą jednostkę sekcji głównej, do której wpisywane są
zwierzęta hodowlane w zależności od ich cech;
o)           „cecha” oznacza wymierną
dziedziczną cechę zwierzęcia hodowlanego;
p)           „rejestr” oznacza dokumentację
lub nośnik danych utrzymywane przez przedsiębiorstwo hodowlane, w
których rejestrowane są mieszańce świń wraz z informacjami
dotyczącymi ich przodków, w celu objęcia ich programem hodowlanym;
q)           „kontrola urzędowa” oznacza
każdą formę kontroli przeprowadzanej przez właściwy
organ lub Komisję w celu sprawdzenia zgodności z zasadami
zootechnicznymi i genealogicznymi przewidzianymi w niniejszym
rozporządzeniu;
r)            „inne czynności urzędowe”
oznaczają wszelkie czynności inne niż kontrola urzędowa
przeprowadzane przez właściwe organy zgodnie z niniejszym
rozporządzeniem w celu zapewnienia stosowania zasad zootechnicznych i
genealogicznych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;
s)            „świadectwo zootechniczne”
oznacza urzędowe świadectwa hodowlane, urzędowe
poświadczenia lub poświadczone dokumenty handlowe zawierające
informacje dotyczące rodowodu, identyfikacji oraz w stosownych przypadkach
oceny genetycznej zwierząt hodowlanych lub ich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, które muszą towarzyszyć
zwierzętom hodowlanym lub ich materiałowi biologicznemu, gdy są
one przemieszczane między państwami członkowskimi lub
przywożone do Unii;
t)            „niepowtarzalny dożywotni
numer” oznacza niepowtarzalny kod alfanumeryczny składający się
z 15 znaków, zawierający informacje dotyczące konkretnego
zwierzęcia z rodziny koniowatych oraz bazy danych i państwa, w którym
informacje tego rodzaju są po raz pierwszy rejestrowane zgodnie z systemem
kodowania Uniwersalnego Dożywotniego Numeru Konia[46] (UELN), na który
składa się:
(i)      sześcioznakowy kod identyfikacyjny
zgodny z UELN, odnoszący się do bazy danych prowadzonej przez organ
wydający paszport, który wydał dokument identyfikacyjny zgodnie z
przepisami Unii dotyczącymi zdrowia zwierząt oraz, w dalszej
kolejności;
(ii)     dziewięcioznakowy indywidualny
numer identyfikacyjny, przypisany do danego zwierzęcia z rodziny
koniowatych;
u)           „przywóz” oznacza działanie
polegające na sprowadzeniu zwierząt hodowlanych i ich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu na jedno z terytoriów wymienionych w
załączniku VI;
v)           „kontrola zootechniczna” oznacza
kontrolę dokumentów i kontrolę tożsamości przeprowadzane w
odniesieniu do zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu przywożonych do Unii, w celu sprawdzenia
zgodności z warunkami zootechnicznymi przewidzianymi w art. 42 oraz
zasadami zootechnicznymi i genealogicznymi określonymi w aktach
delegowanych przyjętych na podstawie art. 45 ust. 1;
w)          „kontrola dokumentów” oznacza badanie
świadectw urzędowych, poświadczeń urzędowych oraz
innych dokumentów, w tym o charakterze handlowym, które muszą
towarzyszyć przesyłkom:
(i)      zwierząt hodowlanych i ich
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu przywożonych do
Unii, jak przewidziano w art. 39;
(ii)     zwierząt hodowlanych czystorasowych
i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu w przypadku ich
przywozu do Unii, jak przewidziano w aktach delegowanych przyjętych na
podstawie art. 45 ust. 1;
x)           „kontrola tożsamości”
oznacza kontrolę wizualną mającą na celu sprawdzenie, czy
zawartość i oznakowanie przesyłki, w tym oznaczenia na
zwierzętach, plomby i środki transportu odpowiadają informacjom
zawartym w świadectwach zootechnicznych, poświadczeniach
urzędowych lub innych dokumentach towarzyszących przesyłce;
y)           „niezgodność” oznacza brak
zgodności z zasadami zootechnicznymi i genealogicznymi przewidzianymi w
niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 3
Ogólne zasady zootechniczne i
genealogiczne dotyczące handlu zwierzętami hodowlanymi i ich
materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu oraz ich przywozu do
Unii
Handel zwierzętami hodowlanymi i ich
materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu oraz przywóz tych
zwierząt i materiału do Unii nie mogą być zakazywane,
ograniczane ani utrudniane z przyczyn zootechnicznych lub genealogicznych
innych niż przyczyny przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.
Zabroniona jest dyskryminacja ze względu
na państwo pochodzenia zwierząt hodowlanych i ich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, ich właścicieli lub
hodowców, związków hodowców, przedsiębiorstw hodowlanych lub
podmiotów zajmujących się hodowlą.
ROZDZIAŁ II
Uznawanie związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych
w państwach członkowskich oraz zatwierdzanie programów hodowlanych
Sekcja 1
Uznawanie związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych
Artykuł 4
Uznawanie związków hodowców
i przedsiębiorstw hodowlanych
1.           Związki hodowców i
przedsiębiorstwa hodowlane mogą zwrócić się do
właściwego organu o uznanie zgodnie z ust. 2.
2.           Właściwy organ uznaje
każdy związek hodowców i każde przedsiębiorstwo hodowlane,
które zwrócą się do niego o uznanie, pod warunkiem że spełniają
następujące wymogi:
a)      mają główną siedzibę
na terytorium państwa członkowskiego, w którym znajduje się
właściwy organ;
b)      wykażą w swoim wniosku
zgodność z wymogami określonymi w załączniku I
część 1;
c)      określą w swoim wniosku:
(i)      charakter
swojego programu hodowlanego, który musi mieć na celu:
–
ochronę rasy, lub
–
ulepszenie rasy lub krzyżówki;
(ii)     zakres
swojego programu hodowlanego oraz zasady, które ustanowiły zgodnie z
wymogami części 2 załącznika I oraz, w przypadku
zwierząt czystorasowych z rodziny koniowatych, części 3 tego
załącznika;
(iii)    terytorium
geograficzne, na którym zamierzają realizować swój program hodowlany.

3.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 71, dotyczących zmian w
wymogach w zakresie uznawania związków hodowców i przedsiębiorstw
hodowlanych, określonych w części 1 załącznika I oraz,
w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych, w
części 3 tego załącznika, w celu uwzględnienia
różnorodności związków hodowców i przedsiębiorstw
hodowlanych, na które te wymogi maja wpływ.
Artykuł 5
Odstępstwo od art. 4 ust. 2
lit. b) dotyczące
uznawania związków hodowców
1.           Na zasadzie odstępstwa od art.
4 ust. 2 lit. b) właściwy organ może odmówić uznania
związku hodowców spełniającego wymogi określone w
załączniku I część 1, jeśli program hodowlany
tego związku hodowców mógłby zagrozić zachowaniu lub
różnorodności genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych
wpisanych lub zarejestrowanych i kwalifikujących się do wpisania w
księdze hodowlanej założonej dla tej rasy przez związek
hodowców, który został wcześniej uznany w tym państwie
członkowskim.
2.           Do celów ust. 1 właściwy
organ należycie uwzględnia następujące kryteria:
a)      liczbę związków hodowców
uznanych dotychczas w odniesieniu do tej rasy w państwie
członkowskim, w którym znajduje się związek hodowców
wnioskujący o uznanie;
b)      wielkość populacji
zwierząt hodowlanych czystorasowych tej rasy w danym państwie
członkowskim;
c)      ewentualny wkład genetyczny ze
strony innych związków hodowców, w odniesieniu do tej samej rasy, uznanych
w innych państwach członkowskich lub w państwach trzecich.
Artykuł 6
Odmowa uznania związków
hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych
1.           Jeżeli właściwy
organ, o którym mowa w art. 4, zamierza odmówić uznania związku
hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego, przekazuje temu związkowi
lub przedsiębiorstwu uzasadnione wyjaśnienie dotyczące
planowanej odmowy, przyznając mu jednocześnie prawo do odwołania
się od planowanej odmowy w terminie 30 dni od daty otrzymania
uzasadnionego wyjaśnienia.
2.           Jeżeli w świetle
odwołania, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ podtrzyma
swoją decyzję, przekazuje danemu związkowi hodowców lub
przedsiębiorstwu hodowlanemu uzasadnione wyjaśnienie dotyczące
decyzji o odmowie uznania w ciągu 30 dni od daty otrzymania
odwołania, informując jednocześnie Komisję o swojej decyzji
dotyczącej odmowy uznania, a także o jej powodach.
Artykuł 7
Wykazy uznanych związków
hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych
1.           Państwa członkowskie
sporządzają i aktualizują wykaz związków hodowców i
przedsiębiorstw hodowlanych uznanych przez ich właściwy organ
zgodnie z art. 4 ust. 2 oraz udostępniają go do publicznej
wiadomości.
2.           Wykaz, o którym mowa w ust. 1,
zawiera następujące informacje:
a)      nazwę, dane kontaktowe oraz adres
strony internetowej związku hodowców lub przedsiębiorstwa
hodowlanego;
b)      rasę lub krzyżówkę, w
odniesieniu do której zatwierdzono dany program hodowlany;
c)      w przypadku zwierząt hodowlanych
czystorasowych z rodziny koniowatych – nazwę i dane kontaktowe
związku hodowców, który prowadzi księgę hodowlaną
pochodzenia rasy.
3.           W wykazie przewidzianym w ust. 1
państwa członkowskie zamieszczają informację o zawieszeniu
zatwierdzenia programu hodowlanego nakazanym zgodnie z art. 61 ust. 2 lit. f).
4.           Państwa członkowskie
niezwłocznie usuwają z wykazu przewidzianego w ust. 1 każdy
związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane, w odniesieniu do
którego cofnięto uznanie zgodnie z art. 61 ust. 2 lit. g).
5.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych sporządzić wzory formularzy do przekazywania przez
państwa członkowskie do publicznej wiadomości informacji
dotyczących wykazu uznanych związków hodowców i przedsiębiorstw
hodowlanych przewidzianego w ust. 1.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
Sekcja 2
Zatwierdzanie programów hodowlanych
Artykuł 8
Zatwierdzanie programów
hodowlanych realizowanych przez związki hodowców i przedsiębiorstwa
hodowlane
1.           Właściwy organ zatwierdza
program hodowlany związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego,
które uznał zgodnie z art. 4 ust. 2, pod warunkiem że dany
związek hodowców lub dane przedsiębiorstwo hodowlane
przedłoży wniosek o zatwierdzenie swojego programu hodowlanego,
wykazując zgodność z wymogami przewidzianymi w art. 4 ust. 2
lit. c) i określonymi w części 2 załącznika I oraz, w
przypadku zwierząt czystorasowych z rodziny koniowatych, w
części 3 tego załącznika.
2.           Właściwy organ, o którym
mowa w art. 4, może zezwolić związkom hodowców i
przedsiębiorstwom hodowlanym na zlecanie stronom trzecim technicznego
zarządzania swoją księgą hodowlaną lub rejestrem oraz
wykonywania innych zadań związanych z programem hodowlanym, pod
warunkiem że:
a)      dane związki hodowców i
przedsiębiorstwa hodowlane będą nadal odpowiedzialne wobec
właściwego organu za zapewnienie zgodności z wymogami
przewidzianymi w art. 4 ust. 2 lit. c);
b)      nie zaistnieje konflikt interesów
między daną stroną trzecią a działalnością
gospodarczą hodowców uczestniczących w programie hodowlanym.
3.           W celu uwzględnienia
różnorodności programów hodowlanych realizowanych przez związki
hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych dotyczących zmian w wymogach w zakresie zatwierdzania
programów hodowlanych, określonych w załączniku I
część 2 oraz, w przypadku zwierząt czystorasowych z rodziny
koniowatych, w części 3 tego załącznika, zgodnie z art. 71.
Artykuł 9
Powiadamianie o programach
hodowlanych realizowanych w państwach członkowskich innych niż
państwo, w którym uznano związek hodowców lub przedsiębiorstwo
hodowlane, i zatwierdzanie takich programów
1.           Jeżeli zakres programu
hodowlanego lub terytorium geograficzne, na którym ma być realizowany,
wskazują, iż związek hodowców lub przedsiębiorstwo
hodowlane zamierza realizować go w odniesieniu do zwierząt
hodowlanych przebywających w innym państwie członkowskim,
właściwy organ, o którym mowa w art. 8 ust. 1:
a)      powiadamia właściwy organ tego
innego państwa członkowskiego co najmniej 90 dni kalendarzowych przed
planowaną datą rozpoczęcia programu hodowlanego;
b)      wraz ze wspomnianym powiadomieniem
przekazuje właściwemu organowi, o którym mowa w lit. a), kopię
wniosku o zatwierdzenie programu hodowlanego przewidzianego w art. 8 ust. 1.
2.           Właściwy
organ, o którym mowa w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, może w
ciągu 90 dni od daty otrzymania powiadomienia, o którym mowa we
wspomnianym ustępie, odmówić zatwierdzenia dotyczącego
realizacji na jego terytorium programu hodowlanego przez związek hodowców
uznany przez właściwy organ, o którym mowa w art. 8 ust. 1,
jeśli:
a)      w danym państwie członkowskim
realizowany jest już zatwierdzony program hodowlany w odniesieniu do
zwierząt hodowlanych czystorasowych tej samej rasy;
b)      zatwierdzenie kolejnego programu
hodowlanego doprowadziłoby do podziału populacji zwierząt
hodowlanych czystorasowych dostępnych w tym państwie
członkowskim do tego stopnia, że zagroziłoby to zachowaniu tej
rasy lub jej różnorodności biologicznej.
3.           Brak
w ciągu 90 dni odpowiedzi właściwego organu, o którym mowa w
ust. 1 lit a), na powiadomienie przewidziane w tym ustępie oznacza
zatwierdzenie.
4.           Właściwy organ
państwa członkowskiego, w którym związek hodowców lub
przedsiębiorstwo hodowlane są uznane lub w którym złożyli
wniosek o uznanie zgodnie z art. 4, bez zbędnej zwłoki informuje dany
związek hodowców lub dane przedsiębiorstwo hodowlane o rezultacie
powiadomienia przewidzianego w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu.
5.           Jeżeli właściwy
organ, o którym mowa w ust. 1 lit. a), zamierza odmówić zatwierdzenia
zgodnie z ust. 2, informuje Komisję o swoim zamiarze odmowy zatwierdzenia,
przedstawiając uzasadnione wyjaśnienie.
ROZDZIAŁ III
Prawa i obowiązki hodowców, związków hodowców
i przedsiębiorstw hodowlanych
Artykuł 10
Prawa hodowców
uczestniczących w programach hodowlanych zatwierdzonych zgodnie z
art. 8 ust. 1 lub art. 9
1.           Jeżeli w regulaminie
związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego przewidziano
członkostwo, hodowcy mogą ubiegać się o:
a)      członkostwo w takim związku
hodowców lub przedsiębiorstwie hodowlanym;
b)      uczestnictwo w programie hodowlanym w
zakresie i na obszarze geograficznym działalności zatwierdzonym
zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9.
2.           Jeżeli w regulaminie
związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego nie przewidziano
członkostwa, hodowcy uczestniczący w programie hodowlanym
zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9 mogą ubiegać
się o:
a)      wpisanie swoich zwierząt hodowlanych
czystorasowych do sekcji głównej księgi hodowlanej
założonej dla danej rasy przez związek hodowców zgodnie z art.
17 ust. 1;
b)      wpisanie swoich zwierząt do sekcji
dodatkowej księgi hodowlanej założonej dla danej rasy przez
związek hodowców zgodnie z art. 17 ust. 3;
c)      zarejestrowanie swoich mieszańców
świń w rejestrze założonym dla tej krzyżówki przez
przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 24;
d)      uczestnictwo w ocenie wartości
użytkowej i ocenie genetycznej zgodnie z art. 27;
e)      otrzymanie świadectwa
zootechnicznego zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2.
3.           Hodowcy mają prawo wyboru księgi
hodowlanej lub rejestru, do których chcą wpisać swoje zwierzęta
hodowlane zgodnie z art. 19 i 24.
Artykuł 11
Prawa hodowców
kwestionujących decyzję związku hodowców
1.           Hodowcy mogą zastosować
środki przewidziane w art. 13, jeżeli uważają, że
związek hodowców niesłusznie odmówił przyjęcia
któregokolwiek z poniższych wniosków:
a)      wniosku zgodnie z art. 10 ust. 1;
b)      wniosku o wpisanie zwierzęcia
hodowlanego czystorasowego do sekcji głównej księgi hodowlanej, jak
przewidziano w art. 19;
c)      wniosku o wpisanie zwierzęcia do
sekcji dodatkowej księgi hodowlanej, jak przewidziano w art. 20 ust. 3;
d)      dopuszczenia zwierzęcia hodowlanego
czystorasowego w celu:
(i)      hodowli, jak określono w art. 21;
lub
(ii)     sztucznego unasienniania, jak
określono w art. 23 ust. 1;
e)      dopuszczenia zwierzęcia hodowlanego
czystorasowego lub jego nasienia do urzędowej oceny wartości
użytkowej i oceny genetycznej, jak przewidziano w art. 23 ust. 2;
f)       przyjęcia wyników oceny
wartości użytkowej i oceny genetycznej przeprowadzonych zgodnie z
art. 27.
2.           Hodowcy mogą zastosować
środki przewidziane w art. 13, jeżeli uważają, że
związek hodowców nie przeprowadził oceny wartości użytkowej
lub oceny genetycznej zgodnie z art. 27.
Artykuł 12
Prawa hodowców
kwestionujących decyzję przedsiębiorstwa hodowlanego
1.           Hodowcy mogą zastosować
środki przewidziane w art. 13, jeżeli uważają, że
przedsiębiorstwo hodowlane niesłusznie odmówiło przyjęcia
któregokolwiek z poniższych wniosków:
a)      wniosku o wpisanie mieszańca
świni do rejestru, jak przewidziano w art. 24;
b)      dopuszczenia mieszańca świni w
celu sztucznego unasienniania, jak określono w art. 26 ust. 1;
c)      dopuszczenia mieszańca świni
lub jego nasienia do oceny wartości użytkowej, jak określono w
art. 26 ust. 2;
d)      przyjęcia wyników oceny
wartości użytkowej przeprowadzonej zgodnie z art. 27.
2.           Hodowcy mogą zastosować
środki przewidziane w art. 13, jeżeli uważają, że
przedsiębiorstwo hodowlane nie przeprowadziło oceny wartości
użytkowej lub oceny genetycznej zgodnie z art. 27.
Artykuł 13
Środki dostępne dla
hodowców kwestionujących decyzję
związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego
1.           W przypadkach, o których mowa w
art. 11 i 12, hodowcy mogą:
a)      uzyskać opinię
niezależnego eksperta;
b)      odwołać się od decyzji o
odmowie, o których mowa w art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1, lub od wyników oceny
wartości użytkowej i oceny genetycznej, o których mowa w art. 11 ust.
2 i art. 12 ust. 2, w ciągu 30 dni od daty otrzymania odmowy lub wyników
od związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego.
2.           W odwołaniu, o którym mowa w
ust. 1 lit. b), hodowca opisuje fakty i przyczyny, w miarę
możliwości oparte na opinii niezależnego eksperta, o którym mowa
w ust. 1 lit. a), na podstawie których uważa, że:
a)      odmowa związku hodowców lub
przedsiębiorstwa hodowlanego jest niezgodna z przepisami art. 19, 21, 23,
27, 28, 30 lub 32; lub
b)      wyniki oceny wartości użytkowej
i oceny genetycznej nie zostały uzyskane zgodnie z art. 27.
Artykuł 14
Rozstrzyganie sporów
1.           Jeżeli związek hodowców
lub przedsiębiorstwo hodowlane odrzuci odwołanie hodowcy przewidziane
w art. 13 ust. 1 lit. b), powiadamia o tym hodowcę oraz właściwy
organ, który uznał dany związek hodowców lub dane
przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 4 ust. 2, w ciągu 30 dni od
decyzji o odrzuceniu odwołania.
2.           Właściwy organ, o którym
mowa w art. 8 ust. 1 lub art. 9, może uchylić decyzję
związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego, jeśli uzna,
że decyzja ta jest niezgodna z przepisami art. 19, 21, 23, 27, 28, 30 lub
32.
3.           Państwa członkowskie
zapewniają dostępność procedury odwoławczej i
zapewniają, by decyzje związane z odwołaniami były wydawane
w rozsądnym terminie.
W tym celu właściwy organ może
zdecydować o ustanowieniu specjalnego trybunału upoważnionego do
anulowania decyzji związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego,
jeżeli trybunał taki uzna, że odrzucenie odwołania hodowcy
przez dany związek hodowców lub dane przedsiębiorstwo hodowlane
było nieuzasadnione.
Artykuł 15
Prawa związków hodowców i
przedsiębiorstw hodowlanych
1.           W odniesieniu do programów
hodowlanych zatwierdzonych zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9 związkom
hodowców i przedsiębiorstwom hodowlanym przysługują
następujące prawa:
a)      realizacja programu hodowlanego w
zakresie i na obszarze geograficznym działalności zdefiniowanych zgodnie
z art. 4 ust. 2 lit. c);
b)      niezależność pod
względem definiowania i realizacji swoich programów hodowlanych, z
zastrzeżeniem nadzoru ze strony właściwego organu w odniesieniu
do zgodności z art. 4 ust. 2.
2.           Związki hodowców i
przedsiębiorstwa hodowlane, które przewidują członkostwo,
mają prawo:
a)      odrzucić wniosek o członkostwo,
jeśli dane zwierzęta hodowlane nie wchodzą w zakres programu
hodowlanego lub obszaru geograficznego, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c)
ppkt (ii) i (iii);
b)      wykluczyć z członkostwa
hodowców, którzy nie wypełniają swoich obowiązków
określonych w regulaminie wewnętrznym zgodnie z
załącznikiem I część 1 pkt 3 lit. e).
Artykuł 16
Obowiązki związków
hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych
1.           Związki hodowców i
przedsiębiorstwa hodowlane, które przewidują członkostwo,
określają prawa i obowiązki swoich członków w regulaminie
wewnętrznym zgodnie z załącznikiem I część 1 pkt
3 lit. e).
2.           W zakresie programu hodowlanego
zatwierdzonego zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9 związki hodowców
wpisują do swoich ksiąg hodowlanych zwierzęta hodowlane
czystorasowe, a przedsiębiorstwa hodowlane wpisują do rejestrów
mieszańce świń, które są utrzymywane w gospodarstwach
znajdujących się na obszarze geograficznym działalności
zdefiniowanym zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. c).
3.           Na związkach hodowców i
przedsiębiorstwach hodowlanych ciąży główna
odpowiedzialność w zakresie zapobiegania sporom oraz w razie potrzeby
rozstrzygania sporów, które mogą powstać między hodowcami oraz
między hodowcami a związkiem hodowców lub przedsiębiorstwem
hodowlanym w trakcie realizacji programów hodowlanych zatwierdzonych zgodnie z
art. 8 ust. 1 lub art. 9, zgodnie z zasadami określonymi na podstawie art.
14 ust. 3 przez państwo członkowskie, w którym doszło do sporu,
oraz zasadami określonymi w załączniku I część 1
pkt 3.
ROZDZIAŁ IV
Wpisywanie zwierząt hodowlanych do ksiąg hodowlanych i rejestrów oraz
dopuszczanie do hodowli, sztucznego unasienniania i badań
Sekcja 1
Wpisywanie zwierząt hodowlanych czystorasowych do ksiąg hodowlanych
prowadzonych przez związki hodowców oraz dopuszczanie do hodowli,
sztucznego unasienniania i badań
Artykuł 17
Struktura ksiąg hodowlanych
1.           Księgi hodowlane
składają się z sekcji głównej, w której można
wpisywać lub rejestrować w celu wpisania zwierzęta hodowlane
czystorasowe spełniające wymogi określone w załączniku
II część 1 rozdziały I i II.
2.           Związki hodowców mogą
podzielić sekcję główną na klasy, w których określa
się różne kryteria lub procedury dotyczące wpisywania
zwierząt hodowlanych czystorasowych do poszczególnych klas w
zależności od ich cech.
We wspomnianych kryteriach i procedurach
można przewidzieć wymóg, by przed wpisaniem danego zwierzęcia
hodowlanego czystorasowego do określonej klasy sekcji głównej
poddać je ocenie wartości użytkowej lub ocenie genetycznej, jak
przewidziano w art. 27 lub jak określono w akcie delegowanym
przyjętym na podstawie art. 28 ust. 1, lub wszelkiej innej ocenie opisanej
w programie hodowlanym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9.
Związki hodowców mogą wprowadzić
dalszy podział klas ze względu na płeć i wiek.
3.           Oprócz sekcji głównej
przewidzianej w ust. 1 niniejszego artykułu związki hodowców
mogą również ustanowić w księgach hodowlanych jedną
lub więcej sekcji dodatkowych, przeznaczonych dla zwierząt tego
samego gatunku, które nie kwalifikują się do wpisania do sekcji
głównej, pod warunkiem że zwierzęta te spełniają
wymogi art. 20 ust. 1, a w regulaminie związku hodowców zezwala się
na wpisanie potomstwa tych zwierząt do sekcji głównej zgodnie z
zasadami określonymi w:
a)      załączniku II
część 1 rozdział III pkt 3 – w przypadku samic bydła,
świń, owiec i kóz;
b)      załączniku II
część 1 rozdział III pkt 4 – w przypadku samców i samic z
rodziny koniowatych.
4.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych dotyczących zmian zasad określonych
w załączniku II część 1 rozdział III pkt 3 i 4,
na podstawie których potomstwo zwierząt wpisanych do sekcji dodatkowej
może zostać wpisane do sekcji głównej, zgodnie z art. 71.
Artykuł 18
Specjalna sekcja w księdze
hodowlanej
1.           Właściwy organ może
zatwierdzić program hodowlany, w ramach którego na zasadzie
odstępstwa od art. 17 ust. 2 wymagany jest wpis do specjalnej sekcji
księgi hodowlanej w odniesieniu do niektórych hodowlanych czystorasowych świń,
owiec i kóz, które:
a)      zostały wpisane do sekcji
głównej księgi hodowlanej prowadzonej dla tej rasy przez związek
hodowców w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim;
b)      posiadają charakterystyczne cechy
odróżniające je od populacji tej samej rasy w państwie
członkowskim, w którym program hodowlany został zatwierdzony.
2.           Państwa członkowskie
zamierzające skorzystać z odstępstwa przewidzianego w ust. 1
informują o tym wcześniej Komisję i pozostałe państwa
członkowskie oraz przekazują uzasadnione wyjaśnienie.
Artykuł 19
Wpisywanie zwierząt
hodowlanych czystorasowych do sekcji głównej
1.           Na wniosek hodowców związki
hodowców wpisują lub rejestrują w celu wpisania do sekcji
głównej wszystkie zwierzęta hodowlane czystorasowe należące
do rasy objętej ich programem hodowlanym, które spełniają wymogi
określone w załączniku II część 1.
2.           Związki hodowców nie mogą
odmówić wpisania zwierzęcia hodowlanego czystorasowego do sekcji
głównej swoich ksiąg hodowlanych z takiego powodu, iż
zwierzę to jest już wpisane do sekcji głównej księgi
hodowlanej tej samej rasy lub, w przypadku programu krzyżowania, innej
rasy, założonej przez związek hodowców uznany zgodnie z art. 4
ust. 2 w innym państwie członkowskim lub przez podmiot zajmujący
się hodowlą zgodnie z art. 36 ust. 1 w państwie trzecim.
3.           Jeżeli sekcja główna jest
podzielona na klasy, zwierzęta hodowlane czystorasowe
spełniające kryteria umożliwiające wpisanie ich do sekcji
głównej są wpisywane przez związek hodowców w klasie odpowiadającej
cechom tych zwierząt hodowlanych czystorasowych, bez dyskryminacji ze
względu na ich pochodzenie z innego państwa członkowskiego lub
państwa trzeciego.
4.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych dotyczących zmian wymogów w zakresie
wpisywania zwierząt hodowlanych czystorasowych do sekcji głównej
ksiąg hodowlanych, określonych w załączniku II
część 1 rozdziały I i II, zgodnie z art. 71.
Artykuł 20
Wpisywanie zwierząt do
sekcji dodatkowych
1.           Na wniosek hodowców związki
hodowców wpisują do odpowiedniej sekcji dodatkowej przewidzianej w art. 17
ust. 3 zwierzęta gatunków objętych ich programem hodowlanym, które
nie kwalifikują się do wpisania do sekcji głównej, pod warunkiem
że zwierzęta te spełniają warunki określone w
załączniku II część 1 rozdział III pkt 1 i 2.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych dotyczących zmian warunków wpisywania
zwierząt do sekcji dodatkowych ksiąg hodowlanych, określonych w
załączniku II część 1 rozdział III, zgodnie z
art. 71.
Artykuł 21
Dopuszczanie zwierząt
hodowlanych czystorasowych do hodowli
1.           Związki hodowców nie
wykluczają ze względów zootechnicznych lub genealogicznych innych
niż względy wynikające z zastosowania art. 19 wykorzystania
zwierząt hodowlanych czystorasowych wpisanych do sekcji głównej ich
ksiąg hodowlanych do hodowli z zastosowaniem następujących
technik rozrodu:
a)      krycia naturalnego;
b)      pobrania i wykorzystania do celów hodowli
oocytów i zarodków;
c)      pobrania nasienia od zwierząt
hodowlanych, które przeszły w stosownych przypadkach ocenę
wartości użytkowej i ocenę genetyczną zgodnie z art. 27 lub
ocenę wartości użytkowej i ocenę genetyczną
określone w akcie delegowanym przyjętym na podstawie art. 28 ust. 1;
d)      sztucznego unasienniania z wykorzystaniem
nasienia, o którym mowa w lit. c);
e)      produkcji in vitro i wykorzystania
do celów hodowlanych zarodków wytworzonych z oocytów, o których mowa w lit. b),
i poczętych w wyniku wykorzystania nasienia, o którym mowa w lit. c).
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 71, dotyczących
kryteriów:
a)      dopuszczania przez związki hodowców
zwierząt hodowlanych czystorasowych do hodowli;
b)      pobierania i stosowania materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu pozyskanego od zwierząt
hodowlanych czystorasowych do celów hodowli.
Artykuł 22
Metody sprawdzania
tożsamości
1.           Związki hodowców wymagają,
by zwierzęta hodowlane czystorasowe gatunków bydła i samce hodowlane
czystorasowe owiec i kóz ras mlecznych były identyfikowane poprzez
analizę grupy krwi lub inną stosowną metodę zapewniającą
co najmniej ten sam poziom pewności, jeżeli zwierzęta te są
wykorzystywane do:
a)      pobierania nasienia do sztucznego
unasienniania;
b)      pobierania oocytów i zarodków.
2.           Uwzględniając postęp
techniczny i zalecenia europejskich ośrodków referencyjnych, o których
mowa w art. 31, Komisja może – w drodze aktów wykonawczych –
zatwierdzić, na wniosek państwa członkowskiego lub europejskiego
zrzeszenia związków hodowców zwierząt czystorasowych przedmiotowych
gatunków, metody sprawdzania tożsamości zwierząt hodowlanych
czystorasowych gatunków bydła oraz samców hodowlanych czystorasowych owiec
i kóz ras mlecznych, zapewniające co najmniej ten sam poziom pewności
co analiza grupy krwi tych zwierząt hodowlanych czystorasowych.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
Artykuł 23
Dopuszczanie nasienia do celów
sztucznego unasienniania i zapładniania in vitro oocytów
oraz dopuszczanie zwierząt hodowlanych czystorasowych i ich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu do badań
1.           Związki hodowców nie
zakazują wykorzystywania nasienia do sztucznego unasienniania samic
hodowlanych czystorasowych lub zapładniania in vitro oocytów
pobranych od samic hodowlanych czystorasowych, pod warunkiem że nasienie
to pobrano od dawców będących zwierzętami hodowlanymi
czystorasowymi:
a)      gatunków bydła, świń,
owiec i kóz, dopuszczonymi do pobrania nasienia w celu sztucznego unasienniania
lub zapładniania in vitro oocytów w państwie członkowskim
na podstawie oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej
przeprowadzonych zgodnie z art. 27 i załącznikiem III;
b)      gatunków z rodziny koniowatych,
dopuszczonymi do pobrania nasienia w celu sztucznego unasienniania lub
zapładniania in vitro oocytów na podstawie programu hodowlanego
zatwierdzonego zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9.
2.           Zwierzęta hodowlane
czystorasowe i ich materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu, wpisane
do sekcji głównej księgi hodowlanej założonej przez
związek hodowców uznany w jednym państwie członkowskim, są
dopuszczane do celów oceny wartości użytkowej i, w stosownych
przypadkach, do oceny genetycznej przez związek hodowców realizujący
program hodowlany dla tej samej rasy w innym państwie członkowskim na
tych samych warunkach i z zastosowaniem tych samych ograniczeń
ilościowych, które są stosowane w odniesieniu do zwierząt
hodowlanych czystorasowych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu wpisanych do księgi hodowlanej założonej dla tej
samej rasy przez związek hodowców uznany w państwie
członkowskim, w którym wspomniana ocena wartości użytkowej i
ocena genetyczna mają zostać przeprowadzone zgodnie z art. 27.
3.           Do celów ust. 1 i 2 materiał
biologiczny wykorzystywany do rozrodu pochodzący od zwierząt
hodowlanych czystorasowych, o którym mowa w tych ustępach, jest pobierany,
poddawany obróbce i przechowywany przez centrum pozyskiwania lub przechowywania
nasienia lub przez zespół pozyskiwania lub produkcji zarodków
urzędowo zatwierdzone do handlu wewnątrzunijnego tymi towarami zgodnie
z przepisami Unii dotyczącymi zdrowia zwierząt.
4.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 71, dotyczących
warunków dopuszczania:
a)      zwierząt hodowlanych czystorasowych
gatunków z rodziny koniowatych niektórych ras do sztucznego unasienniania i
zapładniania in vitro oocytów;
b)      zwierząt hodowlanych czystorasowych
gatunków z rodziny koniowatych niektórych ras i ich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu w celu przeprowadzenia oceny
wartości użytkowej i oceny genetycznej.
Sekcja 2
Wpisywanie mieszańców świń do rejestrów prowadzonych przez
przedsiębiorstwa hodowlane i dopuszczanie do hodowli,
sztucznego unasienniania i badań
Artykuł 24
Wpisywanie mieszańców
świń do rejestrów
1.           W stosownych przypadkach na wniosek
swoich członków przedsiębiorstwa hodowlane wpisują do swojego
rejestru każdego mieszańca świni tej samej krzyżówki, który
spełnia wymogi określone w załączniku II
część 2.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych dotyczących zmian wymogów w zakresie
wpisywania mieszańców świń do rejestrów, określonych w
załączniku II część 2, zgodnie z art. 71.
Artykuł 25
Dopuszczanie mieszańców
świń do hodowli
1.           Przedsiębiorstwa hodowlane nie
wykluczają ze względów zootechnicznych lub genealogicznych innych
niż względy wynikające z zastosowania art. 27 wykorzystania
mieszańców świń wpisanych do ich rejestrów do hodowli z
zastosowaniem następujących technik rozrodu:
a)      krycia naturalnego;
b)      pobrania i wykorzystania do celów hodowli
oocytów i zarodków;
c)      pobrania i wykorzystania nasienia od
zwierząt hodowlanych, które przeszły ocenę wartości
użytkowej i ocenę genetyczną zgodnie z art. 27 lub ocenę
wartości użytkowej i ocenę genetyczną określone w
akcie delegowanym przyjętym na podstawie art. 28 ust. 1;
d)      sztucznego unasienniania z wykorzystaniem
nasienia, o którym mowa w lit. c);
e)      produkcji in vitro i wykorzystania
do celów hodowlanych zarodków wytworzonych z oocytów, o których mowa w lit. b),
i poczętych w wyniku wykorzystania nasienia, o którym mowa w lit. c).
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 71, dotyczących
kryteriów:
a)      dopuszczania przez przedsiębiorstwa
hodowlane mieszańców świń do hodowli;
b)      pobierania i wykorzystywania nasienia,
oocytów lub zarodków mieszańców świń do celów hodowlanych.
Artykuł 26
Dopuszczanie mieszańców
świń do sztucznego unasienniania i badań
1.           Przedsiębiorstwa hodowlane nie
zakazują wykorzystywania nasienia do sztucznego unasienniania lub
zapładniania in vitro oocytów pobranych od samic mieszańców
świń, pod warunkiem że nasienie to pobrano od dawców
będących mieszańcami świń, których linia została
poddana ocenie wartości użytkowej i ocenie genetycznej zgodnie z art.
27 i załącznikiem III.
2.           Samce mieszańców świń
i ich nasienie, wpisane do rejestru założonego przez
przedsiębiorstwo hodowlane uznane w jednym państwie
członkowskim, są dopuszczane przez przedsiębiorstwo hodowlane
realizujące program hodowlany dla tej samej krzyżówki w innym
państwie członkowskim do oceny wartości użytkowej oraz w
stosownych przypadkach do oceny genetycznej, na tych samych warunkach i z
zastosowaniem tych samych ograniczeń ilościowych, które są
stosowane w odniesieniu do samców mieszańców świń i ich nasienia
wpisanych do rejestru założonego dla tej samej krzyżówki przez
przedsiębiorstwo hodowlane uznane w państwie członkowskim, w
którym ma zostać przeprowadzona ocena wartości użytkowej i ocena
genetyczna zgodnie z art. 27.
3.           Do celów ust. 1 i 2 nasienie, o
którym mowa w tych ustępach, jest pobierane, poddawane obróbce i
przechowywane przez centrum pozyskiwania lub przechowywania nasienia
urzędowo zatwierdzone do handlu wewnątrzunijnego tymi towarami
zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi zdrowia zwierząt.
4.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych dotyczących warunków dopuszczania
mieszańców świń do sztucznego unasienniania i badań,
zgodnie z art. 71.
ROZDZIAŁ V
Ocena wartości użytkowej, ocena genetyczna
i świadectwa zootechniczne
Artykuł 27
Metody oceny wartości
użytkowej i oceny genetycznej
1.           Jeżeli program hodowlany
zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9 wymaga przeprowadzenia oceny
wartości użytkowej i oceny genetycznej w celu zaklasyfikowania
zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunków bydła, świń,
owiec i kóz w księgach hodowlanych oraz w celu dopuszczenia do hodowli
samców hodowlanych tych gatunków oraz ich nasienia, związki hodowców
zapewniają przeprowadzenie takiej oceny wartości użytkowej i
oceny genetycznej zgodnie z następującymi zasadami określonymi w
załączniku III:
a)      w odniesieniu bydła hodowlanego
czystorasowego – w części 1;
b)      w odniesieniu do świń
hodowlanych czystorasowych – w części 2 rozdział I i w
części 2 rozdział II pkt 1;
c)      w odniesieniu do owiec i kóz hodowlanych
czystorasowych – w części 3.
2.           Jeżeli program hodowlany
zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9 wymaga przeprowadzenia oceny
wartości użytkowej i oceny genetycznej w celu zaklasyfikowania
zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych w księgach
hodowlanych oraz w celu dopuszczenia do hodowli samców hodowlanych z rodziny
koniowatych oraz ich nasienia, związki hodowców zapewniają
przeprowadzenie takiej oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej
zgodnie z następującymi zasadami określonymi w załączniku
I:
a)      część 2 pkt 1 lit. e);
b)      część 3 pkt 1 lit. a) ppkt
(i) i lit. b) ppkt (i) oraz pkt 2 lit. b);
3.           Jeżeli program hodowlany
zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9 wymaga przeprowadzenia oceny
genetycznej w celu zaklasyfikowania mieszańców świń w rejestrach
oraz w celu dopuszczenia do hodowli samców mieszańców świń oraz
ich nasienia, przedsiębiorstwa hodowlane zapewniają przeprowadzenie
oceny genetycznej zgodnie z zasadami określonymi w załączniku
III część 2 rozdział II pkt 2.
Artykuł 28
Przekazane uprawnienia i uprawnienia
wykonawcze dotyczące wymogów
w zakresie oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 71, dotyczących zasad
oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej oraz w stosownych przypadkach
dotyczących zmiany załącznika III w celu uwzględnienia:
a)      postępu naukowego;
b)      rozwoju technicznego;
c)      funkcjonowania rynku wewnętrznego;
lub
d)      potrzeby ochrony wartościowych
zasobów genetycznych.
2.           W świetle opinii
niezależnego eksperta, o której mowa w art. 13 ust. 1 lit. a), Komisja
może w drodze aktu wykonawczego ustanowić jednolite zasady
dotyczące oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej oraz
interpretacji ich wyników.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
Artykuł 29
Instytucje wyznaczone do
przeprowadzania oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej
1.           Jeśli jest to niezbędne do
realizacji programu hodowlanego zatwierdzonego zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art.
9, związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane wyznaczają
instytucję, która przeprowadza ocenę wartości użytkowej i
ocenę genetyczną zwierząt hodowlanych przewidziane w art. 27.
2.           Instytucje
przewidziane w ust. 1 mogą:
a)      działać
jako wyspecjalizowane jednostki podlegające związkowi hodowców lub
przedsiębiorstwu hodowlanemu; albo
b)      być upoważnione przez
właściwy organ, który zatwierdził program hodowlany.
3.           Związki hodowców i
przedsiębiorstwa hodowlane prowadzą aktualny wykaz instytucji
wyznaczonych przez siebie zgodnie z ust. 1 i udostępniają go do
publicznej wiadomości.
Artykuł 30
Obowiązki instytucji
wyznaczonych zgodnie z art. 29 ust. 1
1.           Instytucje wyznaczone przez
związki hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlane, jak przewidziano w
art. 29 ust. 1, przekazują na wniosek właściwego organu
następujące informacje:
a)      zapis wszystkich danych dotyczących
przeprowadzonych ocen wartości użytkowej;
b)      dane identyfikacyjne wyznaczającego
związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego oraz
właściwego organu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 lit. b);
c)      szczegółowe informacje
dotyczące metod zapisu cech;
d)      szczegółowe informacje
dotyczące metodyki oceny wartości użytkowej wykorzystywanej do
analizy wyników oceny wartości użytkowej;
e)      szczegółowe informacje
dotyczące metody statystycznej wykorzystywanej do analizy wyników oceny
wartości użytkowej dla każdej ocenianej cechy;
f)       szczegółowe informacje
dotyczące parametrów genetycznych stosowanych dla każdej ocenianej
cechy.
2.           Instytucje wyznaczone przez
związki hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlane, jak przewidziano w
art. 29 ust. 1, udostępniają do wiadomości publicznej i
aktualizują wyniki ocen genetycznych zwierząt hodowlanych, których
nasienie jest wykorzystywane do sztucznego unasienniania.
Artykuł 31
Wyznaczenie ośrodków
referencyjnych Unii Europejskiej
1.           Komisja w drodze aktów wykonawczych
wyznacza ośrodki referencyjne Unii Europejskiej odpowiedzialne za
współpracę ze związkami hodowców w zakresie ujednolicania metod
oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej bydła hodowlanego
czystorasowego.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
2.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych wyznaczyć ośrodki referencyjne Unii Europejskiej
odpowiedzialne za harmonizację metod oceny wartości użytkowej i
oceny genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych innych niż
bydło.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
Artykuł 32
Wymogi dotyczące
ośrodków referencyjnych Unii Europejskiej, ich obowiązki i funkcje
1.           Ośrodki referencyjne Unii
Europejskiej wyznaczone zgodnie z art. 31:
a)      spełniają wymogi określone
w załączniku IV pkt 1;
b)      wykonują obowiązki i funkcje
określone w załączniku IV pkt 2;
c)      współpracują ze związkami
hodowców i instytucjami wyznaczonymi przez związki hodowców zgodnie z art.
29 ust. 1 w celu ułatwienia jednolitego stosowania metod oceny
wartości użytkowej i oceny genetycznej zwierząt hodowlanych
czystorasowych, jak określono w art. 27.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 71, dotyczących zmian:
a)      wymogów dotyczących ośrodków
referencyjnych Unii Europejskiej określonych w załączniku IV pkt
1;
b)obowiązków i funkcji ośrodków
referencyjnych Unii Europejskiej określonych w załączniku IV pkt
2.
W aktach delegowanych przewidzianych w ust. 2
należycie uwzględnia się gatunki zwierząt hodowlanych
czystorasowych, w odniesieniu do których metody oceny wartości
użytkowej i oceny genetycznej mają zostać ujednolicone, a
także postęp naukowy i techniczny w zakresie oceny genetycznej.
3.           Komisja może przeprowadzić
audyty w ośrodkach referencyjnych Unii Europejskiej wyznaczonych zgodnie z
art. 31 ust. 1 lub 2 w celu sprawdzenia, czy:
a)      spełniają wymogi określone
w załączniku IV pkt 1;
b)      wykonują obowiązki i funkcje
określone w załączniku IV pkt 2.
Jeżeli audyty takie wykażą, że
ośrodek referencyjny Unii Europejskiej nie wykonuje swoich funkcji i
obowiązków określonych w załączniku IV pkt 2, Komisja
może zmniejszyć wkład finansowy Unii przyznany zgodnie z art. 31
decyzji Rady 2009/470/WE lub cofnąć wyznaczenie zgodnie z
procedurą, o której mowa w art. 72 ust. 2.
Artykuł 33
Wydawanie, treść i
format świadectw zootechnicznych
dla wewnątrzunijnego handlu zwierzętami hodowlanymi i ich
materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu
1.           Do celów wpisania zwierząt
hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu do
ksiąg hodowlanych lub rejestrów związki hodowców i
przedsiębiorstwa hodowlane wydają świadectwa zootechniczne,
które:
a)      zawierają informacje określone
w załączniku V;
b)      są zgodne z odpowiednimi wzorami
formularzy świadectw zootechnicznych przewidzianymi w aktach wykonawczych
przyjętych na podstawie ust. 4.
2.           Związki hodowców i przedsiębiorstwa
hodowlane przeprowadzające ocenę wartości użytkowej i
ocenę genetyczną zgodnie ze swoim programem hodowlanym zatwierdzonym
zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9 podają w świadectwie
zootechnicznym wydanym dla zwierzęcia hodowlanego lub jego materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu:
a)      wszystkie dostępne wyniki ocen
wartości użytkowej;
b)      aktualne wyniki oceny genetycznej;
c)      wszystkie szczególne cechy genetyczne i
wady genetyczne danego zwierzęcia oraz jego rodziców i dziadków zgodnie z
wymogami zatwierdzonego programu hodowlanego.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych dotyczących informacji wymaganych
zgodnie z ust. 1 lit. a) oraz w stosownych przypadkach dotyczących zmian
treści świadectw zootechnicznych przewidzianych w
załączniku V, zgodnie z art. 71.
4.           Komisja w drodze aktów wykonawczych
sporządza wzory formularzy świadectw zootechnicznych dla
zwierząt hodowlanych, ich nasienia, oocytów i zarodków.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
Artykuł 34
Odstępstwa w kwestii
wydawania, treści i formatu świadectw zootechnicznych
dla wewnątrzunijnego handlu zwierzętami hodowlanymi i ich
materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu
1.           Na zasadzie odstępstwa od art.
33 ust. 1 właściwe organy mogą zezwolić, by:
a)      świadectwa zootechniczne były
wydawane przez centra pozyskiwania nasienia i zespoły pozyskiwania lub
produkcji zarodków zatwierdzone do celów handlu tym materiałem
biologicznym wykorzystywanym do rozrodu zgodnie z przepisami Unii
dotyczącymi zdrowia zwierząt;
b)      informacje, które zgodnie z wymogami
mają zostać włączone do świadectwa zootechnicznego,
zostały zawarte w innych dokumentach towarzyszących zwierzętom
hodowlanym czystorasowym gatunków bydła, hodowlanym czystorasowym
świniom, owcom lub kozom oraz mieszańcom świń, pod
warunkiem że związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane
prowadzące księgę hodowlaną lub rejestr poświadczą
treść tych innych dokumentów zgodnie z załącznikiem V
część 1 pkt 2;
c)      informacje, które zgodnie z wymogami
mają zostać włączone do świadectwa zootechnicznego,
zostały zawarte w dokumencie identyfikacyjnym wydanym przez związek
hodowców zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi zdrowia zwierząt w
zakresie identyfikacji zwierząt z rodziny koniowatych.
2.           Na
zasadzie odstępstwa od art. 33 ust. 2 lit. b), jeśli wyniki oceny
genetycznej są publicznie dostępne w internecie, związki
hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlane mogą w danym świadectwie
zootechnicznym odesłać do strony internetowej, na której wyniki te
zostały udostępnione.
ROZDZIAŁ VI
Zootechniczne i genealogiczne zasady dotyczące handlu zwierzętami
hodowlanymi czystorasowymi innych gatunków
Artykuł 35
Przekazane uprawnienia i
uprawnienia wykonawcze dotyczące zootechnicznych i genealogicznych zasad
handlu zwierzętami hodowlanymi czystorasowymi, o których mowa w art. 2
lit. i) ppkt (iii),
i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu
1.           Jeżeli jest to konieczne dla
funkcjonowania rynku wewnętrznego albo dla ochrony wartościowych
zasobów genetycznych, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów
delegowanych, zgodnie z art. 71, dotyczących zootechnicznych i
genealogicznych zasad handlu zwierzętami hodowlanymi czystorasowymi, o
których mowa w art. 2 lit. i) ppkt (iii), i ich materiałem biologicznym
wykorzystywanym do rozrodu, w zakresie:
a)      uznawania związków hodowców;
b)      zatwierdzania programów hodowlanych;
c)      warunków wpisywania tych zwierząt
hodowlanych czystorasowych do ksiąg hodowlanych;
d)      dopuszczania tych zwierząt
hodowlanych czystorasowych przez związki hodowców do hodowli, sztucznego
unasienniania oraz pobierania i stosowania ich materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu;
e)      metod oceny wartości użytkowej
i oceny genetycznej w odniesieniu do tych zwierząt hodowlanych
czystorasowych;
f)       informacji, które należy
zawrzeć w świadectwach zootechnicznych, które muszą
towarzyszyć tym zwierzętom hodowlanym czystorasowym.
2.           W zakresie, w jakim Komisja
przyjęła akty delegowane, o których mowa w ust. 1, Komisja
sporządza, w drodze aktów wykonawczych, wzory formularzy świadectw
zootechnicznych, o których mowa w ust. 1 lit. f) niniejszego artykułu, dla
zwierząt hodowlanych czystorasowych, o których mowa w art. 2 lit. i) ppkt
(iii), ich nasienia, oocytów i zarodków.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
ROZDZIAŁ VII
Przywóz z państw trzecich
Artykuł 36
Podmioty zajmujące się
hodowlą
1.           Na wniosek hodowcy związki
hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlane wpisują do swoich ksiąg
hodowlanych lub rejestrów wszystkie zwierzęta hodowlane przywożone do
Unii i potomstwo wytworzone z materiału biologicznego wykorzystywanego do
rozrodu przywożonego do Unii, pod warunkiem że dane zwierzęta
hodowlane lub dawcy materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
zostali wpisani do księgi hodowlanej lub rejestru podmiotu
zajmującego się hodowlą w państwie trzecim, który:
a)      spełnia kryteria umieszczenia w
wykazie podmiotów zajmujących się hodowlą, przewidziane w art.
37;
b)      został włączony do wykazu
podmiotów zajmujących się hodowlą, przekazanego Komisji przez
państwo trzecie pochodzenia danych zwierząt hodowlanych lub ich
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu.
2.           Komisja prowadzi, aktualizuje i publikuje
wykazy podmiotów zajmujących się hodowlą w państwach
trzecich, o których to wykazach mowa w ust. 1 lit. b).
Artykuł 37
Kryteria umieszczania w wykazie
podmiotów zajmujących się hodowlą
1.           Komisja włącza do wykazu
przewidzianego w art. 36 ust. 2 jedynie podmioty zajmujące się
hodowlą, w odniesieniu do których otrzymała od urzędowych
służb danego państwa trzeciego dokumentację
wykazującą, że podmioty zajmujące się hodowlą, o
których włączenie do wykazu wnosi to państwo trzecie,
spełniają następujące wymogi:
a)      realizują programy hodowlane, które
są równoważne z programami hodowlanymi realizowanymi dla tej samej
rasy lub krzyżówki przez związki hodowców lub przedsiębiorstwa
hodowlane w odniesieniu do:
(i)      zasad mających zastosowanie do
wpisywania zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu do ksiąg hodowlanych lub rejestrów;
(ii)     zasad mających zastosowanie do
dopuszczania zwierząt hodowlanych do celów hodowlanych;
(iii)    zasad mających zastosowanie do
wykorzystywania materiału biologicznego zwierząt hodowlanych
wykorzystywanego do rozrodu do badań i hodowli;
(iv)    metod stosowanych do oceny wartości
użytkowej i oceny genetycznej;
b)      są nadzorowane i kontrolowane przez
urzędowe służby w danym państwie trzecim, które mają
uprawnienia niezbędne do egzekwowania stosowania zasad równoważnych z
zasadami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu, dotyczących:
(i)      uznawania związków hodowców i
przedsiębiorstw hodowlanych;
(ii)     zatwierdzania ich programów hodowlanych;
(iii)    wpisywania zwierząt hodowlanych
czystorasowych do ksiąg hodowlanych i wpisywania mieszańców
świń do rejestrów;
(iv)    metod oceny wartości użytkowej
i oceny genetycznej.
2.           Komisja włącza do wykazu
przewidzianego w art. 36 ust. 2 jedynie podmioty zajmujące się hodowlą
z państw trzecich, w odniesieniu do których otrzymała od
urzędowych służb danego państwa trzeciego, o których mowa w
ust. 1, dokumentację wykazującą, że podmioty zajmujące
się hodowlą, o których włączenie do wykazu wnosi to
państwo trzecie, posiadają regulamin wewnętrzny
zapewniający, by:
a)      zwierzęta hodowlane czystorasowe
wpisane do ksiąg hodowlanych przez związki hodowców były
wpisywane lub kwalifikowały się do wpisania bez dyskryminowania w
księgach hodowlanych tej samej rasy założonych przez podmioty
zajmujące się hodowlą w tym państwie trzecim;
b)      mieszańce świń wpisane do
rejestru przez przedsiębiorstwa hodowlane były rejestrowane lub
kwalifikowały się do zarejestrowania bez dyskryminacji w rejestrach
tej samej krzyżówki założonych przez podmioty zajmujące
się hodowlą w tym państwie trzecim.
Artykuł 38
Umowy o równoważności
1.           Komisja może w drodze aktów
wykonawczych uznać, że środki stosowane w państwie trzecim
są równoważne ze środkami wymaganymi przez przepisy
zootechniczne Unii w odniesieniu do:
a)      uznawania i nadzorowania związków
hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych przewidzianych w art. 4 lub
określonych w akcie delegowanym przyjętym na podstawie art. 35 ust.
1;
b)      zatwierdzania programów hodowlanych
związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych przewidzianego w art.
8 ust. 1 lub określonego w akcie delegowanym przyjętym na podstawie
art. 35 ust. 1;
c)      wpisywania zwierząt hodowlanych do
ksiąg hodowlanych i rejestrów przewidzianego w art. 19 i 24 lub
określonego w akcie delegowanym przyjętym na podstawie art. 35 ust.
1;
d)      dopuszczania zwierząt hodowlanych do
hodowli przewidzianego w art. 21 i 25 lub określonego w akcie delegowanym
przyjętym na podstawie art. 35 ust. 1;
e)      wykorzystywania materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu do celów hodowli przewidzianego w
art. 23 ust. 1 lub określonego w akcie delegowanym przyjętym na
podstawie art. 35 ust. 1;
f)       wykorzystywania nasienia do badań
przewidzianych w art. 23 ust. 2 lub określonych w akcie delegowanym
przyjętym na podstawie art. 35 ust. 1;
g)      oceny wartości użytkowej i
oceny genetycznej przewidzianych w art. 27 lub określonych w akcie
delegowanym przyjętym na podstawie art. 35 ust. 1.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
2.           Akty wykonawcze, o których mowa w ust.
1, są przyjmowane na podstawie:
a)      dogłębnej analizy informacji i
danych przedstawionych przez zainteresowane państwo trzecie na podstawie
art. 37 ust. 1;
b)      w stosownych przypadkach –
zadowalającego wyniku kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 67.
3.           W aktach wykonawczych, o których
mowa w ust. 1, można określić warunki regulujące
wprowadzanie na terytorium Unii zwierząt hodowlanych i ich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu z danego państwa trzeciego; akty
te mogą obejmować:
a)      charakter i treść
świadectw zootechnicznych lub dokumentów zgodnie z wymogami
określonymi w załączniku V, które muszą towarzyszyć
zwierzętom hodowlanym lub ich materiałowi biologicznemu
wykorzystywanemu do rozrodu;
b)      szczegółowe wymogi mające
zastosowanie do wprowadzania na terytorium Unii zwierząt hodowlanych lub
ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu oraz kontroli
urzędowych, jakie należy przeprowadzić w momencie wprowadzania
na terytorium Unii;
c)      w stosownych przypadkach – procedury
sporządzania i zmieniania wykazów podmiotów zajmujących się
hodowlą w zainteresowanym państwie trzecim, z którego dopuszczone
jest wprowadzanie na terytorium Unii zwierząt hodowlanych i ich
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu.
4.           Komisja
w drodze aktów wykonawczych niezwłocznie uchyla akty wykonawcze, o których
mowa w ust. 1, jeżeli jakikolwiek warunek uznawania
równoważności gwarancji ustanowionych w momencie przyjmowania tych
aktów przestaje być spełniony.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
Artykuł 39
Zootechniczne warunki
dotyczące przywozu do Unii
zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu
1.           Hodowcy mogą przywozić do
Unii zwierzęta hodowlane i ich materiał biologiczny wykorzystywany do
rozrodu wpisane do księgi hodowlanej lub rejestru podmiotu
zajmującego się hodowlą wymienionego w wykazie ustanowionym
zgodnie z art. 36 ust. 2 lub art. 7, jeżeli stwierdzono równoważność
zgodnie z art. 38 ust. 1, którym to zwierzętom lub materiałowi
towarzyszy świadectwo zootechniczne, jak przewidziano w art. 40, i które
spełniają następujące warunki dodatkowe:
a)      zwierzętom hodowlanym towarzyszy
dowód, że mają zostać wpisane do księgi hodowlanej
związku hodowców lub do rejestru przedsiębiorstwa hodowlanego;
b)      nasienie:
(i)      zostało pobrane od zwierząt
hodowlanych, które poddano ocenie wartości użytkowej i ocenie
genetycznej zgodnie z załącznikiem III, w przypadkach gdy takie
badanie i ocena są wymagane na mocy art. 27 ust. 1; lub
(ii)     jest przywożone w ilościach
niezbędnych do przeprowadzenia oceny wartości użytkowej i oceny
genetycznej, jak przewidziano w art. 23 ust. 2;
c)      oocyty i zarodki zostały pobrane od
zwierząt hodowlanych lub wytworzone w wyniku pobrania od zwierząt
hodowlanych, które poddano ocenie wartości użytkowej i ocenie
genetycznej zgodnie z załącznikiem III, w przypadku gdy takie badanie
i ocena są wymagane na mocy art. 27 ust. 1.
2.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych dotyczących zootechnicznych i
genealogicznych zasad przywozu do Unii zwierząt hodowlanych i ich
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu w celu
uwzględnienia szczególnej sytuacji zootechnicznej w państwie trzecim
pochodzenia zwierzęcia hodowlanego, zgodnie z art. 71.
Artykuł 40
Wydawanie, treść i
format świadectw zootechnicznych dla przywozu do Unii
zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu
1.           Do celu wpisania zwierząt
hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu do
ksiąg hodowlanych lub rejestrów świadectwa zootechniczne, o których
mowa w art. 39 ust. 1:
a)      są wydawane przez podmiot
zajmujący się hodowlą wymieniony w wykazie zgodnie z art. 36
ust. 2;
b)      zawierają informacje określone
w załączniku V;
c)      są sporządzane zgodnie ze
wzorem formularza świadectwa zootechnicznego przewidzianego w akcie
wykonawczym przyjętym na podstawie ust. 2.
2.           Komisja w drodze aktów wykonawczych
sporządza wzory formularzy świadectw zootechnicznych dla przywozu do
Unii zwierząt hodowlanych, ich nasienia, oocytów i zarodków.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
Artykuł 41
Odstępstwa w kwestii
wydawania, treści i formatu świadectw zootechnicznych
dla przywozu do Unii zwierząt hodowlanych i ich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
1.           Na zasadzie odstępstwa od art.
40 ust. 1 lit. a) materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu
może towarzyszyć świadectwo zootechniczne wydane w imieniu
podmiotu zajmującego się hodowlą, o którym mowa w art. 40 ust. 1
lit. a), przez centra pozyskiwania nasienia lub zespoły pozyskiwania lub
produkcji zarodków zatwierdzone do celów przywozu do Unii wspomnianego
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu zgodnie z przepisami
Unii dotyczącymi zdrowia zwierząt.
2.           Na zasadzie odstępstwa od art.
40 ust. 1 lit. b) informacje, które zgodnie z wymogami mają zostać
włączone do świadectwa zootechnicznego, mogą:
a)      zostać zawarte w innych dokumentach towarzyszących
zwierzęciu hodowlanemu lub jego materiałowi biologicznemu
wykorzystywanemu do rozrodu, pod warunkiem że podmiot zajmujący
się hodowlą prowadzący daną księgę hodowlaną
lub rejestr poświadczył treść tych dokumentów zgodnie z
załącznikiem V część 1 pkt 2;
b)      mieć postać odniesienia do
strony internetowej, na której wyniki te są dostępne, pod warunkiem
że wyniki oceny genetycznej są publicznie dostępne w internecie.
Artykuł 42
Kontrole zootechniczne
zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu
przywożonych do Unii
1.           Państwa członkowskie
przeprowadzają kontrole zootechniczne przesyłek zwierząt
hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
przywożonych do Unii z państw trzecich w punktach kontroli
granicznej, w których przeprowadza się kontrole dokumentów, kontrole
tożsamości i kontrole fizyczne zgodnie z art. 42 rozporządzenia
(UE) nr […] [COM/2013/0265 final - 2013/0140 (COD)].
2.           Do celów ust. 1 importerzy
zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu okazują urzędnikowi przeprowadzającemu kontrole
dokumentów, kontrole tożsamości i kontrole fizyczne, o których mowa w
ust. 1, świadectwo zootechniczne, które musi towarzyszyć
przesyłce zgodnie z art. 39 ust. 1.
Artykuł 43
Warunki wpisywania do ksiąg
hodowlanych zwierząt hodowlanych czystorasowych przywożonych do Unii
1.           Związki hodowców wpisują
do sekcji głównej swoich ksiąg hodowlanych zwierzęta hodowlane
czystorasowe:
a)      przywiezione do Unii zgodnie z art. 39 ust.
1 lit. a);
b)      urodzone w państwie
członkowskim w wyniku wspomaganego rozrodu z wykorzystaniem:
(i)      nasienia przywiezionego zgodnie z art.
39 ust. 1 lit. b);
(ii)     oocytów lub zarodków przywiezionych
zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. c).
2.           Związki hodowców mogą
wpisywać do sekcji głównej swoich ksiąg hodowlanych
zwierzęta hodowlane czystorasowe przywiezione do Unii, które
spełniają normy określone dla danej rasy w programie hodowlanym
zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9, pod warunkiem że:
a)      podmiot zajmujący się
hodowlą spełnia kryteria umieszczenia w wykazie podmiotów
zajmujących się hodowlą przewidziane w art. 37;
b)      wpisywanie takich zwierząt
hodowlanych czystorasowych do sekcji głównej danej księgi hodowlanej
jest przewidziane w zatwierdzonym programie hodowlanym;
c)      zwierzętom hodowlanym czystorasowym
towarzyszy świadectwo zootechniczne:
(i)      wydane przez podmiot zajmujący
się hodowlą, o którym mowa w lit. a);
(ii)     zawierające informacje
określone w załączniku V.
Artykuł 44
Warunki wpisywania do rejestrów
mieszańców świń
przywożonych do Unii
1.           Przedsiębiorstwa hodowlane
wpisują do swoich rejestrów mieszańce świń:
a)      przywiezione do Unii zgodnie z art. 39
ust. 1 lit. a);
b)      urodzone w państwie
członkowskim w wyniku wspomaganego rozrodu z wykorzystaniem:
(i)      nasienia przywiezionego zgodnie z art.
39 ust. 1 lit. b);
(ii)     oocytów lub zarodków przywiezionych
zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. c).
2.           Przedsiębiorstwa hodowlane
mogą wpisywać do swoich rejestrów mieszańce świń
przywiezione do Unii, które spełniają normy określone dla danej
krzyżówki w programie hodowlanym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 1 lub
art. 9, pod warunkiem że:
a)      podmiot zajmujący się
hodowlą mający swą siedzibę w państwie trzecim
spełnia wymogi art. 37;
b)      wpisywanie takich mieszańców
świń do rejestru jest przewidziane w zatwierdzonym programie
hodowlanym.
ROZDZIAŁ
VIII
Zootechniczne i genealogiczne warunki dotyczące przywozu do Unii
zwierząt hodowlanych czystorasowych innych gatunków
Artykuł 45
Przekazane uprawnienia i uprawnienia
wykonawcze dotyczące zootechnicznych i genealogicznych zasad przywozu do
Unii zwierząt hodowlanych czystorasowych, o których mowa w art. 2 lit. i)
ppkt (iii), i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
1.           Jeżeli jest to konieczne dla funkcjonowania
rynku wewnętrznego albo dla ochrony wartościowych zasobów
genetycznych, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych,
zgodnie z art. 71, dotyczących szczegółowych zasad przywozu do Unii
zwierząt hodowlanych czystorasowych, o których mowa w art. 2 lit. i) ppkt
(iii), i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, w
zakresie:
a)      włączania do wykazu podmiotów
zajmujących się hodowlą;
b)      warunków wpisywania tych zwierząt
czystorasowych do ksiąg hodowlanych założonych przez związki
hodowców;
c)      dopuszczania tych zwierząt
hodowlanych czystorasowych przez związki hodowców do hodowli, sztucznego
unasienniania oraz pobierania i stosowania ich materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu;
d)      metod oceny wartości użytkowej
i oceny genetycznej tych zwierząt czystorasowych;
e)      najważniejszych informacji, które
należy zawrzeć w świadectwach zootechnicznych, które muszą
towarzyszyć tym zwierzętom hodowlanym czystorasowym i ich
materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu.
2.           W zakresie, w jakim Komisja
przyjęła akty delegowane, o których mowa w ust. 1, Komisja
sporządza, w drodze aktów wykonawczych, wzory formularzy świadectw
zootechnicznych, o których mowa w ust. 1 lit. f), dla zwierząt hodowlanych
czystorasowych, o których mowa w art. 2 lit. i) ppkt (iii), ich nasienia,
oocytów i zarodków.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
ROZDZIAŁ IX
Kontrole urzędowe i inne czynności urzędowe, pomoc i
współpraca administracyjna oraz egzekwowanie przepisów przez państwa
członkowskie
Artykuł 46
Ogólne zasady kontroli
urzędowych
1.           Właściwy organ regularnie
przeprowadza kontrole urzędowe związków hodowców i
przedsiębiorstw hodowlanych w oparciu o ryzyko oraz z odpowiednią
częstotliwością, uwzględniając:
a)      stwierdzone przypadki niezgodności
związane:
(i)      ze zwierzętami hodowlanymi i ich
materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu;
(ii)     z działalnością
będącą pod kontrolą związków hodowców i
przedsiębiorstw hodowlanych;
(iii)    z lokalizacją
działalności lub działań hodowców, związków hodowców i
przedsiębiorstw hodowlanych;
b)      wyniki kontroli urzędowych
związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych, którym zostały
one poddane w przeszłości, oraz ich zgodność z zasadami
zootechnicznymi i genealogicznymi przewidzianymi w niniejszym
rozporządzeniu;
c)      wiarygodność i wyniki
własnych kontroli przeprowadzanych przez związki hodowców i
przedsiębiorstwa hodowlane lub na ich wniosek przez stronę
trzecią do celów zapewnienia zgodności z zasadami zootechnicznymi i
genealogicznymi przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu;
d)      wszelkie informacje, które mogą
wskazywać na niezgodność.
2.           Właściwy organ
przeprowadza kontrole urzędowe regularnie i z odpowiednią
częstotliwością w celu zidentyfikowania możliwych celowych
naruszeń zasad zootechnicznych i genealogicznych przewidzianych w
niniejszym rozporządzeniu, uwzględniając w uzupełnieniu do
kryteriów, o których mowa w ust. 1, informacje dotyczące takich
możliwych celowych naruszeń przekazywane w ramach mechanizmów pomocy
administracyjnej przewidzianych w art. 53 i inne informacje wskazujące na
możliwość wystąpienia takich naruszeń.
3.           Kontrole urzędowe prowadzone
przed rozpoczęciem handlu niektórymi zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem
biologicznym wykorzystywanym do rozrodu w celu wydania świadectw
urzędowych lub poświadczeń urzędowych wymaganych na
podstawie przepisów zootechnicznych i genealogicznych przewidzianych w
niniejszym rozporządzeniu jako warunek handlu zwierzętami hodowlanymi
lub ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu są
realizowane zgodnie z:
a)      zasadami zootechnicznymi i
genealogicznymi przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu;
b)      aktami delegowanymi przyjętymi przez
Komisję zgodnie z art. 35 i 45.
4.           Kontrole urzędowe są
przeprowadzane po uprzednim powiadomieniu hodowcy, związku hodowców lub
przedsiębiorstwa hodowlanego, chyba że istnieją poważne
podstawy do przeprowadzenia niezapowiedzianych kontroli.
5.           Kontrole urzędowe przeprowadza
się w miarę możliwości w sposób minimalizujący
obciążenie hodowcy, związku hodowców lub przedsiębiorstwa
hodowlanego.
6.           Właściwy organ
przeprowadza kontrole urzędowe z taką samą
starannością, niezależnie od tego, czy zwierzęta hodowlane
lub ich materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu:
a)      są dostępne na rynku Unii, bez
względu na to, czy pochodzą z państwa członkowskiego, w
którym przeprowadzane są kontrole urzędowe, czy z innego państwa
członkowskiego;
b)      są wprowadzane na terytorium Unii z
państw trzecich.
Artykuł 47
Przejrzystość kontroli
urzędowych
1.           Właściwy organ
przeprowadza kontrole urzędowe w sposób bardzo przejrzysty i podaje do
wiadomości publicznej istotne informacje dotyczące organizacji i
przeprowadzania kontroli urzędowych.
Właściwy organ zapewnia regularną i
terminową publikację informacji w sprawie kontroli urzędowych,
które przeprowadza, oraz publikuje co najmniej informacje dotyczące:
a)      rodzaju, liczby i wyników
przeprowadzonych przez siebie kontroli urzędowych;
b)      rodzaju i liczby wykrytych przez siebie
przypadków niezgodności;
c)      przypadków zastosowania przez siebie
środków zgodnie z art. 61;
d)      przypadków nałożenia przez
siebie kar przewidzianych w art. 62.
2.           Komisja w drodze aktów wykonawczych
określa i w razie potrzeby aktualizuje format, w którym publikowane
są informacje przewidziane w ust. 1.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
3.           Właściwy organ może
opublikować lub w inny sposób podać do wiadomości publicznej
informacje dotyczące rankingu poszczególnych związków hodowców i
przedsiębiorstw hodowlanych w oparciu o ocenę ich zgodności z
kryteriami rankingu i o wyniki kontroli urzędowych, jeśli
spełnione są następujące warunki:
a)      kryteria rankingu są obiektywne,
przejrzyste i dostępne publicznie;
b)      wprowadzono odpowiednie ustalenia w celu
zapewnienia spójności i przejrzystości procesu sporządzania
rankingu.
Artykuł 48
Udokumentowana kontrola i
procedury weryfikacji kontroli
1.           Właściwy organ
przeprowadza kontrole urzędowe zgodnie z udokumentowanymi procedurami,
które zawierają szczegółowe instrukcje dla pracowników
przeprowadzających kontrole urzędowe.
2.           Właściwy organ posiada
ustalone procedury wewnętrzne służące weryfikacji
spójności i skuteczności kontroli urzędowych i innych
przeprowadzanych przez siebie czynności urzędowych.
3.           Właściwy organ:
a)      podejmuje działania naprawcze we
wszystkich przypadkach, w których w ramach wewnętrznych procedur
przewidzianych w ust. 2 zostaną zidentyfikowane braki dotyczące
spójności i skuteczności kontroli urzędowych i innych
czynności urzędowych;
b)      w stosownych przypadkach aktualizuje
udokumentowane procedury przewidziane w ust. 1.
Artykuł 49
Sprawozdania z kontroli
urzędowych
1.           Właściwy organ
sporządza sprawozdania ze wszystkich przeprowadzonych kontroli
urzędowych zawierające:
a)      opis celu kontroli urzędowych;
b)      zastosowane metody kontroli;
c)      wyniki kontroli urzędowych;
d)      w stosownych przypadkach – określone
przez właściwy organ działania, jakie ma podjąć
hodowca, związek hodowców i przedsiębiorstwo hodowlane w wyniku
kontroli urzędowych.
2.           Właściwy organ przekazuje
hodowcy, związkowi hodowców lub przedsiębiorstwu hodowlanemu
objętym kontrolą urzędową kopię sprawozdania
przewidzianego w ust. 1.
Artykuł 50
Metody i techniki przeprowadzania
kontroli urzędowych
1.           Właściwy organ
przeprowadza kontrole urzędowe z zastosowaniem metod i technik kontroli
obejmujących w stosownych przypadkach weryfikację, inspekcje i
audyty.
2.           Właściwy organ
przeprowadza kontrole urzędowe hodowców, związków hodowców i
przedsiębiorstw hodowlanych obejmujące w stosownych przypadkach:
a)      badanie systemów kontroli wprowadzonych
przez związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane oraz wyników
uzyskanych na skutek funkcjonowania takich systemów kontroli;
b)      inspekcję:
(i)      pomieszczeń, terenów, biur i
sprzętu hodowców, związków hodowców i przedsiębiorstw
hodowlanych;
(ii)     należących do hodowców
zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu;
(iii)    oznakowania, prezentacji i reklamy
hodowców, związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych;
c)      badanie dokumentów i innych zapisów,
które mogą być istotne dla oceny zgodności z zasadami
zootechnicznymi i genealogicznymi przewidzianymi w niniejszym
rozporządzeniu;
d)      rozmowy z członkami i pracownikami
związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych;
e)      wszelkie inne działania
niezbędne do zidentyfikowania przypadków niezgodności.
Artykuł 51
Obowiązki hodowców,
związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych
1.           Jeżeli jest to niezbędne
do przeprowadzenia kontroli urzędowych lub innych czynności
urzędowych, hodowcy, związki hodowców i przedsiębiorstwa
hodowlane umożliwiają urzędnikom właściwego organu
niezbędny dostęp do:
a)      pomieszczeń, terenów, biur i
sprzętu;
b)      komputerowych systemów zarządzania
informacjami;
c)      zwierząt hodowlanych i ich
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;
d)      dokumentów i wszelkich innych istotnych
informacji.
2.           Podczas kontroli urzędowych i
innych czynności urzędowych hodowcy, związki hodowców i przedsiębiorstwa
hodowlane udzielają urzędnikom właściwego organu pomocy w
wypełnianiu ich zadań.
3.           Komisja może ustanowić, w
drodze aktów wykonawczych, przepisy dotyczące:
a)      ustaleń w zakresie dostępu
urzędników właściwego organu do komputerowych systemów zarządzania
informacjami, o których mowa w ust. 1 lit. b);
b)      jednolitych zasad dotyczących pomocy
udzielanej właściwemu organowi przez hodowców, związki hodowców
i przedsiębiorstwa hodowlane, przewidzianej w ust. 2.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie
z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
Artykuł 52
Przekazanie uprawnień w
zakresie szczegółowych zasad kontroli urzędowych oraz
działań, jakie ma podjąć właściwy organ w
związku ze zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym
wykorzystywanym do rozrodu
1.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 71, dotyczących zasad w
zakresie:
a)      przeprowadzania urzędowych kontroli
zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu w celu zweryfikowania zgodności z zasadami zootechnicznymi i
genealogicznymi przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu;
b)      działań, jakie powinien
podjąć właściwy organ w związku z wynikami uzyskanymi
na skutek przeprowadzenia kontroli urzędowych.
2.           W aktach delegowanych przewidzianych
w ust. 1 określa się:
a)      szczególne obowiązki i zadania
właściwego organu w uzupełnieniu do tych przewidzianych w art.
46-50;
b)      przypadki, w których właściwy
organ w związku z konkretnymi przypadkami niezgodności wprowadza co
najmniej jeden ze środków przewidzianych w aktach wykonawczych
przyjętych na podstawie art. 66 ust. 1 lub dodatkowe środki oprócz
tych określonych we wspomnianym artykule.
Artykuł 53
Zasady ogólne dotyczące
pomocy i współpracy administracyjnej
1.           Właściwe organy w
państwach członkowskich zapewniają sobie wzajemnie pomoc
administracyjną w celu zapewnienia właściwego stosowania zasad
zootechnicznych i genealogicznych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu
w przypadkach niezgodności, które pod względem swojego pochodzenia,
zakresu i skutków wykraczają poza jedno państwo członkowskie.
2.           Pomoc administracyjna przewidziana w
ust. 1 obejmuje w stosownych przypadkach udział właściwego
organu państwa członkowskiego w kontrolach urzędowych na
miejscu, które są przeprowadzane przez właściwy organ innego
państwa członkowskiego.
3.           Przepisy niniejszego artykułu
mają zastosowanie bez uszczerbku dla przepisów krajowych:
a)      mających zastosowanie do
udostępniania dokumentów, które są przedmiotem postępowania
sądowego lub odnoszą się do niego;
b)      mających na celu ochronę
interesów handlowych osób fizycznych lub prawnych.
4.           Wszelka komunikacja między
właściwymi organami zgodnie z art. 54, 55 i 56 odbywa się
na piśmie.
Artykuł 54
Pomoc na wniosek
1.           W przypadku gdy właściwy
organ („właściwy organ składający wniosek”) uzna, że w
celu przeprowadzenia kontroli urzędowych lub skutecznych działań
następczych w związku z takimi kontrolami potrzebuje informacji od
właściwego organu w innym państwie członkowskim
(„właściwy organ, do którego skierowany jest wniosek”),
przedkłada temu organowi umotywowany wniosek.
Właściwy organ, do którego skierowany
jest wniosek, bez zbędnej zwłoki:
a)      potwierdza otrzymanie umotywowanego
wniosku i określa czas potrzebny na przekazanie przedmiotowych informacji;
b)      przeprowadza niezbędne kontrole
urzędowe lub bada przedmiotową kwestię w celu:
(i)      przekazania właściwemu
organowi składającemu wniosek wszelkich niezbędnych informacji i
oryginalnych dokumentów lub ich poświadczonych kopii;
(ii)     sprawdzenia, w razie potrzeby na
miejscu, zgodności z zasadami zootechnicznymi i genealogicznymi
przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu w obrębie swojej
jurysdykcji.
2.           Właściwy organ
składający wniosek i organ, do którego skierowany jest wniosek,
mogą uzgodnić, by urzędnicy wyznaczeni przez właściwy
organ składający wniosek byli obecni podczas kontroli
urzędowych, o których mowa w ust. 1 akapit drugi lit. b) ppkt (i).
W takich przypadkach urzędnicy
właściwego organu składającego wniosek:
a)      w każdej chwili są w stanie
przedstawić pisemne upoważnienie określające ich
tożsamość i funkcje urzędowe;
b)      mają dostęp, jedynie do celów
przeprowadzanych kontroli urzędowych, do tych samych pomieszczeń,
terenów i dokumentów, do których ma dostęp obecny podczas kontroli
urzędnik właściwego organu, do którego skierowany jest wniosek;
c)      nie mogą z własnej inicjatywy
wykonywać uprawnień w zakresie przeprowadzania kontroli
urzędowych powierzonych urzędnikom właściwego organu, do
którego skierowany jest wniosek.
Artykuł 55
Pomoc udzielona bez wniosku
1.           Jeżeli właściwy organ
dowie się o przypadku niezgodności oraz jeżeli ta
niezgodność może mieć skutki dla innego państwa
członkowskiego, organ ten bez zbędnej zwłoki i z własnej inicjatywy
powiadamia o tym właściwy organ tego państwa
członkowskiego.
2.           Właściwy organ
powiadomiony zgodnie z ust. 1:
a)      niezwłocznie potwierdza otrzymanie
powiadomienia;
b)      w terminie dziesięciu dni od daty
otrzymania powiadomienia określa:
(i)      w jaki sposób zamierza zbadać
przypadek niezgodności, o którym mowa w ust. 1; lub
(ii)     powody, dla których uważa, że
badanie tej sprawy nie jest konieczne.
3.           Jeżeli właściwy organ
powiadomiony zgodnie z ust. 1 postanowi zbadać dany przypadek zgodnie z
ust. 2, niezwłocznie informuje powiadamiający właściwy organ
o wynikach takiego badania oraz w stosownych przypadkach o środkach
zastosowanych w wyniku takiego badania.
Artykuł 56
Pomoc w przypadku
niezgodności
1.           W przypadku gdy w trakcie kontroli
urzędowych przeprowadzanych w odniesieniu do zwierząt hodowlanych i
ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu pochodzących
z innego państwa członkowskiego właściwy organ ustali,
że te zwierzęta hodowlane lub ich materiał biologiczny
wykorzystywany do rozrodu są niezgodne z zasadami zootechnicznymi i genealogicznymi
przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu w sposób stanowiący
poważne naruszenie tych zasad, organ ten niezwłocznie powiadamia
właściwy organ państwa członkowskiego wysyłki oraz
organy wszelkich innych państw członkowskich, których to dotyczy, aby
umożliwić im odpowiednie zbadanie sprawy.
2.           Właściwe organy
powiadomione zgodnie z ust. 1 bez zbędnej zwłoki:
a)      potwierdzają otrzymanie
powiadomienia i określają, w jaki sposób zamierzają zbadać
przypadek niezgodności, o którym mowa w ust. 1;
b)      badają przedmiotową
sprawę, stosują wszelkie niezbędne środki i informują
powiadamiający właściwy organ o charakterze przeprowadzonego
badania i kontroli urzędowych, które przeprowadziły, podjętych
decyzjach oraz powodach takich decyzji.
3.           Jeżeli powiadamiający
właściwy organ, o którym mowa w ust. 1, ma powód sądzić,
że badanie przeprowadzone przez powiadomione właściwe organy lub
zastosowane przez nie środki zgodnie z ust. 2 nie są odpowiednie, by
zaradzić stwierdzonej niezgodności, żądają od
powiadomionych właściwych organów przeprowadzenia dodatkowych
kontroli urzędowych lub zastosowania dodatkowych środków.
W takich przypadkach:
a)      właściwe organy obydwu
państw członkowskich szukają sposobów wypracowania uzgodnionego
podejścia w celu właściwego zaradzenia niezgodności, o
której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w tym za pomocą wspólnych
kontroli urzędowych na miejscu przeprowadzanych zgodnie z art. 53 ust. 2 i
art. 54 ust. 2;
b)      właściwe organy obydwu
państw członkowskich bez zbędnej zwłoki powiadamiają Komisję,
jeżeli nie są w stanie uzgodnić właściwych
środków.
4.           Jeżeli kontrole urzędowe
przeprowadzone w odniesieniu do zwierząt hodowlanych lub ich
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu pochodzących z
innego państwa członkowskiego wykazują powtarzające
się przypadki niezgodności z zasadami, o których mowa w ust. 1,
właściwy organ państwa członkowskiego miejsca przeznaczenia
bez zbędnej zwłoki informuje Komisję i właściwe organy
pozostałych państw członkowskich.
Artykuł 57
Informacje dotyczące braku
zgodności otrzymane od państw trzecich
1.           Jeżeli właściwy organ
otrzyma od państwa trzeciego informacje wskazujące na przypadek
niezgodności z zasadami zootechnicznymi i genealogicznymi przewidzianymi w
niniejszym rozporządzeniu, bez zbędnej zwłoki przekazuje takie
informacje:
a)      Komisji, jeżeli są one lub
mogą być przydatne na poziomie Unii;
b)      właściwym organom w innych
zainteresowanych państwach członkowskich.
2.           Informacje uzyskane za
pośrednictwem urzędowych kontroli i badań przeprowadzonych zgodnie
z niniejszym rozporządzeniem mogą być przekazane państwu
trzeciemu, o którym mowa w ust. 1, pod warunkiem że:
a)      właściwe organy, które
dostarczyły te informacje, zgadzają się na takie przekazanie;
b)      dane państwo trzecie
zobowiązało się udzielić pomocy koniecznej do zebrania
dowodów na temat praktyk, które są lub wydają się być
niezgodne z przepisami Unii;
c)      zachowana jest zgodność z
odpowiednimi przepisami Unii i przepisami krajowymi mającymi zastosowanie
do przekazywania danych osobowych państwom trzecim.
Artykuł 58
Skoordynowana pomoc i
działania następcze Komisji
1.           Komisja niezwłocznie
przystępuje do koordynacji środków zastosowanych przez
właściwy organ zgodnie z niniejszym rozdziałem, jeżeli:
a)      z informacji dostępnych Komisji
wynika, że działalność, która jest lub wydaje się
być niezgodna z przepisami:
(i)      ma lub może mieć skutki w
więcej niż jednym państwie członkowskim; lub
(ii)     może mieć miejsce w
więcej niż jednym państwie członkowskim;
b)      właściwe organy w
zainteresowanych państwach członkowskich nie są w stanie
uzgodnić właściwych działań w celu zaradzenia takiej
niezgodności.
2.           W przypadkach, o których mowa w
ust. 1, Komisja może:
a)      we współpracy z zainteresowanym
państwem członkowskim wysłać zespół inspekcyjny w celu
przeprowadzenia kontroli urzędowej na miejscu;
b)      zażądać od
właściwego organu państwa członkowskiego wysyłki oraz
w stosownych przypadkach od właściwych organów innych
zainteresowanych państw członkowskich, by odpowiednio nasiliły
kontrole urzędowe oraz przedstawiły jej sprawozdania dotyczące
zastosowanych przez siebie środków;
c)      przedłożyć informacje
dotyczące takich przypadków komitetowi, o którym mowa w art. 72 ust. 1,
wraz z propozycją środków mających na celu zaradzenie przypadkom
niezgodności, o których mowa w ust. 1 lit. a).
Artykuł 59
Ogólna zasada finansowania
kontroli urzędowych
1.           Państwa członkowskie
zapewniają dostępność stosownych zasobów finansowych
pozwalających na zatrudnienie pracowników oraz zapewnienie innych zasobów
niezbędnych właściwemu organowi do przeprowadzania kontroli
urzędowych i innych czynności urzędowych.
2.           Państwa członkowskie mogą pobierać
opłaty w celu pokrycia kosztów poniesionych w związku z kontrolami
urzędowymi, które przeprowadziły.
Artykuł 60
Zobowiązania ogólne
właściwych organów w odniesieniu do egzekwowania przepisów
1.           Właściwe organy,
działając zgodnie z niniejszym rozdziałem, nadają priorytet
działaniom, które mają być podejmowane w celu wyeliminowania
niezgodności lub zminimalizowania ich skutków dla handlu zwierzętami
hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu.
2.           W przypadku podejrzenia
niezgodności właściwe organy przeprowadzają dochodzenie w
celu potwierdzenia lub wyeliminowania takiego podejrzenia.
3.           Jeżeli jest to konieczne do
jego celów, dochodzenie, o którym mowa w ust. 2, obejmuje prowadzenie przez
odpowiedni okres wzmożonych kontroli urzędowych w odniesieniu do
zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu oraz hodowców, związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych.
Artykuł 61
Dochodzenia i środki w
przypadku ustalonej niezgodności
1.           W przypadku ustalenia
niezgodności właściwe organy:
a)      przeprowadzają wszelkie dalsze
dochodzenie konieczne, aby określić pochodzenie i zakres
niezgodności oraz ustalić obowiązki hodowców, związków
hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych;
b)      wprowadzają właściwe
środki, aby zapewnić przeprowadzenie przez hodowców, związki
hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane działań naprawczych w
odniesieniu do niezgodności oraz zapobieżenie dalszej
niezgodności.
Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego,
jakie środki należy zastosować, właściwe organy
uwzględniają charakter niezgodności i historię hodowcy,
związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego pod względem
zachowywania zgodności.
2.           Właściwe organy,
działając zgodnie z ust. 1, w stosownych przypadkach:
a)      wstrzymują wpisywanie zwierząt
hodowlanych czystorasowych do ksiąg hodowlanych lub wpisywanie
mieszańców świń do rejestrów;
b)      nakazują zmianę statusu
zwierząt lub ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
przeznaczonych do hodowli zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub
przekazanie hodowcom informacji korygującej;
c)      ograniczają handel, przywóz do Unii
lub wywóz do państw trzecich, lub ich zakazują, w odniesieniu do zwierząt
i materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu jako zwierząt
hodowlanych lub materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
zdefiniowanych w art. 2, zakazują ich zwrotu lub nakazują ich zwrot
do państwa członkowskiego wysyłki;
d)      nakazują hodowcy, związkowi
hodowców lub przedsiębiorstwu hodowlanemu zwiększenie
częstotliwości własnych kontroli;
e)      nakazują, aby określone
elementy działalności danego hodowcy, związku hodowców lub
przedsiębiorstwa hodowlanego podlegały częstszym lub systematycznym
kontrolom urzędowym;
f)       nakazują zaprzestanie na odpowiedni
okres całości lub części działalności danego
hodowcy, związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego oraz w
stosownych przypadkach prowadzonych lub wykorzystywanych przez nich stron internetowych
oraz zawieszają zatwierdzenie programu hodowlanego realizowanego przez
związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane, jeżeli
związek ten lub to przedsiębiorstwo wielokrotnie, stale lub ogólnie
nie spełniają wymogów programu hodowlanego zatwierdzonego zgodnie z
art. 8 ust. 1 lub art. 9;
g)      nakazują cofnięcie uznania
związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego przyznanego zgodnie
z art. 4 ust. 2, jeżeli praktyka administracyjna tego związku
hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego wskazuje, że wielokrotnie,
stale lub ogólnie nie spełniają one wymogów art. 4 ust. 2 lit. c);
h)      stosują wszelkie inne środki,
jakie uznają za właściwe w celu zapewnienia zgodności z
zasadami zootechnicznymi i genealogicznymi przewidzianymi w niniejszym
rozporządzeniu.
3.           Właściwe organy
dostarczają danemu hodowcy, związkowi hodowców, przedsiębiorstwu
hodowlanemu bądź ich przedstawicielom:
a)      pisemne powiadomienie o swojej decyzji
dotyczącej działania lub środka, które mają być
wprowadzone zgodnie z ust. 1 i 2, wraz z powodami takiej decyzji;
b)      informacji dotyczących prawa do
odwołania się od takich decyzji oraz stosownej procedury i terminów.
4.           Wszelkie wydatki powstałe na
podstawie niniejszego artykułu ponosi odpowiedzialny hodowca, związek
hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane.
Artykuł 62
Kary
Państwa członkowskie
ustanawiają przepisy o karach mających zastosowanie
w przypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz
stosują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić ich
wykonanie. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i
odstraszające.
Najpóźniej w terminie
określonym w art. 74 akapit drugi państwa członkowskie
powiadamiają Komisję o ustanowionych przepisach, a następnie
niezwłocznie powiadamiają ją o wszelkich zmianach mających
wpływ na te przepisy.
ROZDZIAŁ X
Kontrole przeprowadzane przez Komisję
Sekcja 1
Kontrole przeprowadzane przez Komisję w państwach członkowskich
Artykuł 63
Kontrole przeprowadzane przez
Komisję w państwach członkowskich
1.           Eksperci Komisji przeprowadzają
kontrole w każdym państwie członkowskim w celu:
a)      zweryfikowania ogólnego stosowania zasad
zootechnicznych i genealogicznych przewidzianych w niniejszym
rozporządzeniu;
b)      zweryfikowania funkcjonowania krajowych
systemów kontroli, o których mowa w art. 46, i właściwego organu
odpowiadającego za ich obsługę;
c)      badania i gromadzenia informacji na
temat:
(i)      kontroli urzędowych i praktyk w
zakresie egzekwowania przepisów;
(ii)     ważnych i powracających
problemów w zakresie stosowania lub egzekwowania zasad zootechnicznych i
genealogicznych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;
(iii)    pojawiających się problemów
lub rozwoju sytuacji w państwach członkowskich.
2.           Kontrole Komisji przewidziane w ust.
1 są organizowane we współpracy z właściwymi organami
państw członkowskich i mogą obejmować weryfikacje na
miejscu we współpracy z pracownikami właściwego organu
przeprowadzającymi kontrole urzędowe.
3.           Eksperci z państw
członkowskich mogą wspierać ekspertów Komisji.
Eksperci krajowi towarzyszący ekspertom
Komisji mają takie same prawa w zakresie dostępu, jak eksperci
Komisji.
Artykuł 64
Sprawozdania z kontroli
przeprowadzanych przez Komisję w państwach członkowskich
1.           Komisja:
a)      przygotowuje projekt sprawozdania
dotyczącego ustaleń z kontroli przeprowadzonych przez Komisję i
przesyła jego kopię państwu członkowskiemu, w którym
przeprowadzono przedmiotowe kontrole zgodnie z art. 63 ust. 1, aby
przedstawiło ono swoje uwagi;
b)      przygotowuje sprawozdanie końcowe
dotyczące ustaleń z przedmiotowych kontroli przeprowadzonych przez
Komisję, uwzględniając uwagi państwa członkowskiego
przewidziane w lit. a);
c)      udostępnia publicznie sprawozdanie
końcowe oraz uwagi państwa członkowskiego przewidziane w lit. a)
i b).
2.           W stosownych przypadkach Komisja
może zalecić w swoim sprawozdaniu końcowym przewidzianym w
ust. 1 lit. b) działania naprawcze lub zapobiegawcze, jakie mają
podjąć państwa członkowskie, aby rozwiązać
problem indywidualnych lub systemowych braków zidentyfikowanych w ramach
kontroli przeprowadzonych przez Komisję zgodnie z art. 63
ust. 1.
Artykuł 65
Zobowiązania państw
członkowskich w odniesieniu do kontroli przeprowadzanych przez
Komisję
1.           Aby wspomóc Komisję w
przeprowadzaniu przez nią kontroli przewidzianych w art. 63 ust. 1,
państwa członkowskie:
a)      zapewniają niezbędną
pomoc, dokumentację oraz inne wsparcie techniczne, jakiego
żądają eksperci Komisji, w celu umożliwienia im sprawnego i
skutecznego przeprowadzenia kontroli przeprowadzanych przez Komisję;
b)      zapewniają ekspertom Komisji
dostęp do wszystkich pomieszczeń i terenów lub ich części
oraz do informacji, w tym systemów komputerowych, niezbędnych dla
przeprowadzenia kontroli przez Komisję.
2.           Państwa członkowskie
podejmują stosowne działania następcze w związku z
zaleceniami określonymi w sprawozdaniu końcowym przewidzianym w art.
64 ust. 1 lit. b) w celu zapewnienia zgodności z zasadami zootechnicznymi
i genealogicznymi przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 66
Poważny błąd w
systemie kontroli państwa członkowskiego
1.           Jeżeli Komisja posiada dowody
na wystąpienie poważnego błędu w systemie kontroli
państwa członkowskiego, a błąd taki może
spowodować powszechne naruszenie przepisów zootechnicznych i
genealogicznych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, przyjmuje ona
w drodze aktów wykonawczych co najmniej jeden z następujących
środków, który stosuje się aż do wyeliminowania błędu
w systemie kontroli:
a)      zakaz handlu zwierzętami hodowlanymi
lub ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu, których
dotyczy błąd w systemie kontroli urzędowych;
b)      wprowadzenie szczególnych warunków, w
uzupełnieniu do warunków przewidzianych w rozdziale II, dotyczących
uznawania związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych,
zatwierdzania programów hodowlanych lub handlu zwierzętami hodowlanymi i
ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu;
c)      inne stosowne środki tymczasowe.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
2.           Środki przewidziane w
ust. 1 przyjmuje się tylko wtedy, gdy zainteresowane państwo
członkowskie nie naprawiło sytuacji na wezwanie Komisji i w
określonym przez nią terminie.
Sekcja 2
Kontrole przeprowadzane przez Komisję w państwach trzecich
Artykuł 67
Kontrole przeprowadzane przez
Komisję w państwach trzecich
1.           Eksperci Komisji mogą
prowadzić kontrole przeprowadzane przez Komisję w państwach
trzecich, aby:
a)      sprawdzić, czy zasady zootechniczne
i genealogiczne dotyczące zwierząt hodowlanych i ich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu przewidziane w prawodawstwie
państwa trzeciego zapewniają gwarancje równoważne z gwarancjami
przewidzianymi w Unii na mocy niniejszego rozporządzenia;
b)      sprawdzić, czy system kontroli
obowiązujący w danym państwie trzecim może zapewnić
zgodność przesyłek zwierząt hodowlanych i ich
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu wywożonych do
Unii z odpowiednimi wymogami w rozdziale VII niniejszego rozporządzenia;
c)      gromadzić informacje w celu
wyjaśnienia przyczyn powtarzających się przypadków, w których
zwierzęta hodowlane i ich materiał biologiczny wykorzystywany do
rozrodu przywożone do Unii nie spełniają zootechnicznych i
genealogicznych wymogów dotyczących przywozu do Unii, których
spełnienie zostało bezpodstawnie poświadczone.
2.           Kontrole przeprowadzane przez
Komisję przewidziane w ust. 1 dotyczą w szczególności:
a)      przepisów zootechnicznych i
genealogicznych dotyczących zwierząt hodowlanych i ich materiału
biologicznego wykorzystywanego do rozrodu w danym państwie trzecim;
b)      organizacji właściwego organu
danego państwa trzeciego, jego kompetencji oraz zakresu
niezależności, nadzoru, jakiemu podlega, oraz uprawnień, jakie
posiada w celu skutecznego egzekwowania przepisów, o których mowa w lit. a);
c)      szkolenia pracowników w zakresie
przeprowadzania kontroli urzędowych;
d)      zasobów dostępnych dla
właściwego organu w państwie trzecim;
e)      istnienia i funkcjonowania
udokumentowanych procedur kontroli oraz systemów kontroli opartych na
priorytetach;
f)       zakresu i funkcjonowania kontroli
urzędowych przeprowadzanych w odniesieniu do zwierząt hodowlanych i
ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
przybywających z innych państw trzecich;
g)      zabezpieczeń, jakich państwo
trzecie może udzielić w odniesieniu do zgodności lub
równoważności z wymogami określonymi w zasadach zootechnicznych
i genealogicznych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 68
Częstotliwość i
organizacja kontroli przeprowadzanych przez Komisję w państwach
trzecich
1.           Częstotliwość
kontroli przeprowadzanych przez Komisję w państwach trzecich ustala
się na podstawie:
a)      zasad zootechnicznych i genealogicznych
przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;
b)      ilości i charakteru zwierząt
hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu
wprowadzanych na terytorium Unii z danego państwa trzeciego;
c)      wyników wcześniejszych kontroli
przeprowadzonych przez Komisję;
d)      wyników kontroli urzędowych w
odniesieniu do zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu wprowadzanych na terytorium Unii z danego państwa
trzeciego oraz wszelkich innych kontroli urzędowych, jakie zostały
przeprowadzone przez właściwe organy państw członkowskich.
2.           W celu zwiększenia
efektywności i skuteczności kontroli przeprowadzanych przez
Komisję przewidzianych w ust. 1 Komisja może, przed
przeprowadzeniem takich kontroli, zażądać od danego państwa
trzeciego:
a)      informacji, o których mowa w art. 37 ust.
1 lit. b);
b)      w stosownych przypadkach – pisemnej
dokumentacji dotyczącej kontroli urzędowych przeprowadzonych w tym
państwie trzecim.
3.           Komisja może powołać
ekspertów z państw członkowskich do wsparcia swoich własnych
ekspertów podczas kontroli przewidzianych w ust. 1.
Artykuł 69
Sprawozdania Komisji z kontroli
przeprowadzanych przez jej ekspertów w państwach trzecich
1.           Jeżeli miały miejsce
kontrole przeprowadzane przez Komisję zgodnie z art. 67 ust. 1, Komisja:
a)      przygotowuje projekt sprawozdania
dotyczącego ustaleń z kontroli przeprowadzonych przez Komisję i
przesyła jego kopię państwu trzeciemu, w którym przeprowadzono
przedmiotowe kontrole, aby przedstawiło ono swoje uwagi;
b)      przygotowuje sprawozdanie końcowe
dotyczące ustaleń z kontroli przeprowadzonych przez Komisję za
pośrednictwem jej ekspertów w państwie trzecim,
uwzględniając uwagi państwa trzeciego, w którym przeprowadzono
te kontrole;
c)      udostępnia publicznie sprawozdanie
końcowe oraz uwagi państwa trzeciego, w którym przeprowadzono te
kontrole.
2.           W stosownych przypadkach Komisja
może zalecić w swoim sprawozdaniu końcowym przewidzianym w
ust. 1 działania naprawcze lub zapobiegawcze, jakie ma
podjąć państwo trzecie, aby rozwiązać problem
indywidualnych lub systemowych braków zidentyfikowanych przez jej ekspertów w
ramach kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 67 ust. 1.
Artykuł 70
Ustanowienie środków
szczególnych dotyczących przywozu do Unii
zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego
do rozrodu
1.           Jeżeli istnieją dowody na
to, że może występować powszechna, poważna
niezgodność z zasadami zootechnicznymi i genealogicznymi
przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu, Komisja przyjmuje w drodze
aktów wykonawczych szczególne środki niezbędne do wyeliminowania
takiej niezgodności.
Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 72
ust. 2.
2.           Środki szczególne przewidziane
w ust. 1 pozwalają na identyfikację zwierząt hodowlanych i
ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu poprzez
odniesienie się do ich kodów z Nomenklatury scalonej i mogą
obejmować:
a)      zakaz z przyczyn zootechnicznych dotyczący
przywozu do Unii zwierząt hodowlanych i materiału biologicznego
wykorzystywanego do rozrodu pochodzących lub wysyłanych z państw
trzecich, których dotyczy niezgodność, o której mowa w ust. 1;
b)      wymóg, by zwierzęta hodowlane i
materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu, o których mowa w ust. 1,
pochodzące lub wysłane z państw trzecich, których dotyczy
niezgodność, o której mowa w ust. 1:
(i)      podlegały określonym kontrolom
przeprowadzanym przed wysyłką lub w momencie wprowadzenia na
terytorium Unii;
(ii)     posiadały świadectwo
urzędowe lub inny dowód świadczący o tym, że dane
zwierzęta hodowlane lub ich materiał biologiczny wykorzystywany do
rozrodu spełniają wymogi określone w rozdziale VII niniejszego
rozporządzenia lub w aktach delegowanych przyjętych na podstawie art.
45 ust. 1;
c)      wymóg, aby dowód, o którym mowa w
lit. b) ppkt (ii), przedstawiano zgodnie z określonym formatem;
d)      inne środki niezbędne do
zaradzenia niezgodności, o której mowa w ust. 1.
3.           Przy przyjmowaniu środków
szczególnych, o których mowa w ust. 2, uwzględnia się:
a)      informacje zgromadzone zgodnie z
art. 67 ust. 2;
b)      wszelkie inne informacje przekazane przez
państwa trzecie, których dotyczy niezgodność, o której mowa w
ust. 1;
c)      w razie potrzeby – wyniki
przeprowadzonych przez Komisję kontroli przewidzianych w art. 67
ust. 1.
4.           Komisja monitoruje sytuację
oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 72 ust. 2 zmienia lub
uchyla przyjęte środki, w zależności od rozwoju sytuacji.
ROZDZIAŁ XI
Przekazanie i wykonywanie uprawnień
Artykuł 71
Wykonywanie przekazywanych
uprawnień
1.           Powierzenie Komisji uprawnień
do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w
niniejszym artykule.
2.           Uprawnienia do przyjęcia aktów
delegowanych, o których mowa w art. 4 ust. 3, art. 8 ust. 3, art. 17 ust. 4,
art. 19 ust. 4, art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 2, art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 2,
art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 2, art. 33 ust. 3, art. 35 ust. 1, art. 39 ust. 2,
art. 45 ust. 1 i art. 52 ust. 1, powierza się Komisji na czas nieokreślony
od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3.           Przekazanie uprawnień, o
których mowa w art. 4 ust. 3, art. 8 ust. 3, art. 17 ust. 4, art. 19 ust. 4,
art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 2, art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 2, art. 28 ust. 1,
art. 32 ust. 2, art. 33 ust. 3, art. 35 ust. 1, art. 39 ust. 2, art. 45 ust. 1
i art. 52 ust. 1, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez
Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy
przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu
staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji
późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność
jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4.           Niezwłocznie po przyjęciu
aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie.
5.           Akt delegowany przyjęty na
podstawie art. 4 ust. 3, art. 8 ust. 3, art. 17 ust. 4, art. 19 ust. 4, art. 20
ust. 2, art. 21 ust. 2, art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 2, art. 28 ust. 1, art. 32
ust. 2, art. 33 ust. 3, art. 35 ust. 1, art. 39 ust. 2, art. 45 ust. 1 i art.
52 ust. 1 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo
Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania
tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego
terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały
Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten może
zostać przedłużony o dwa miesiące z inicjatywy
Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 72
Procedura komitetowa
1.           Komisję
wspomaga Stały Komitet ds. Zootechniki ustanowiony decyzją Rady
77/505/EWG. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE)
nr 182/2011.
2.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr
182/2011.
W przypadku gdy opinia komitetu ma być
uzyskana w drodze procedury pisemnej, procedura ta kończy się bez
osiągnięcia rezultatu, gdy przed upływem terminu na wydanie
opinii zdecyduje o tym przewodniczący komitetu lub wniesie o to
większość zwykła członków komitetu.
3.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr
182/2011 w związku z jego art. 5.
ROZDZIAŁ XII
Przepisy końcowe
Artykuł 73
Uchylenia
1.           Dyrektywy Rady 87/328/EWG,
88/661/EWG, 89/361/EWG, 90/118/EWG, 90/119/EWG, 90/427/EWG, 91/174/EWG,
94/28/WE i 2009/157/WE oraz decyzja Rady 96/463/WE tracą moc.
2.           Odesłania do uchylonych
dyrektyw oraz do uchylonej decyzji 96/463/WE traktuje się jako
odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą
korelacji zamieszczoną w załączniku VII.
Artykuł 74
Wejście w życie i
stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
od dnia [01/mm/yyyy] r. [date to be inserted: please insert the first day of
the eighteen month following the date referred to in the first paragraph.]
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego                                                 W
imieniu Rady
Przewodniczący                                                                                Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
I
Związki hodowców i
przedsiębiorstwa hodowlane zakładające lub prowadzące
księgi hodowlane lub rejestry,
o których mowa w rozdziale II
Część 1
Ogólne wymogi dotyczące uznawania związków hodowców i
przedsiębiorstw hodowlanych, jak określono w art. 4 ust. 2
Do celów uznania zgodnie z art. 4 ust. 2
związek hodowców zakładający lub prowadzący
księgę hodowlaną lub przedsiębiorstwo hodowlane
zakładające lub prowadzące rejestr muszą:
1.           mieć osobowość
prawną zgodnie z prawodawstwem obowiązującym w państwie
członkowskim, w którym został złożony wniosek o uznanie;
2.           być prawnie i finansowo
niezależne od właściwego organu;
3.           przedłożyć
właściwemu organowi dokumentację wykazującą, że:
a)      dysponują wystarczającą
liczbą wykwalifikowanych pracowników oraz odpowiednimi pomieszczeniami i
sprzętem, aby skutecznie wdrażać swój program hodowlany, który
ma zostać zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 1 oraz w stosownych
przypadkach z art. 9;
b)      mogą przeprowadzać lub
przeprowadzają kontrole niezbędne do rejestracji rodowodów
zwierząt hodowlanych, w odniesieniu do których realizują swój program
hodowlany, który ma zostać zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 1 oraz w
stosownych przypadkach z art. 9;
c)      mogą dysponować lub
dysponują wystarczająco dużą populacją zwierząt
hodowlanych oraz wystarczającą liczbą hodowców na obszarze
geograficznym działalności, na którym realizowany jest program
hodowlany, który ma zostać zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 1 oraz w
stosownych przypadkach z art. 9, w celu ulepszenia rasy lub krzyżówki lub
ochrony rasy;
d)      mogą generować i
wykorzystywać dane dotyczące oceny wartości użytkowej
zwierząt hodowlanych niezbędne do realizacji ich programu
hodowlanego, który ma zostać zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 1 oraz w
stosownych przypadkach z art. 9;
e)      w przypadku gdy związek hodowców lub
przedsiębiorstwo hodowlane przewidują wymóg członkostwa,
posiadają regulamin wewnętrzny, w którym przewidziano:
(i)      równe traktowanie hodowców
będących członkami lub ubiegających się o
członkostwo, którzy utrzymują swoje zwierzęta hodowlane w
gospodarstwach znajdujących się na obszarze geograficznym, na którym
realizowany jest zatwierdzony program hodowlany;
(iii)    świadczenie niektórych usług
na wniosek hodowców będących członkami, którzy przenoszą
swoje zwierzęta hodowlane do gospodarstw znajdujących się poza
obszarem geograficznym, na którym realizowany jest zatwierdzony program
hodowlany;
f)       przyjęły regulamin
wewnętrzny regulujący rozstrzyganie sporów z hodowcami
dotyczących oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej
zwierząt hodowlanych, wpisywania do poszczególnych klas zgodnie z cechami,
dopuszczania zwierząt hodowlanych do hodowli i pobierania oraz stosowania
materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu.
Część 2
Ogólne wymogi dotyczące zatwierdzania programów hodowlanych realizowanych
przez związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane, jak
określono w art. 8 ust. 1 i art. 9
1.           Jak określono w art. 8 ust. 1 i
art. 9, aby uzyskać zatwierdzenie swojego programu hodowlanego,
związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane
przedkładają właściwemu organowi następujące
informacje:
a)      nazwę i szczegółową
charakterystykę danej rasy lub – w przypadku mieszańców
świń – krzyżówki, której dotyczy księga hodowlana lub
rejestr, w celu uniknięcia pomyłek w przypadku podobnych
zwierząt hodowlanych wpisanych do innych istniejących ksiąg lub
rejestrów;
b)      system identyfikacji poszczególnych
zwierząt hodowlanych zapewniający wpisywanie zwierząt
hodowlanych do księgi hodowlanej lub rejestru tylko w przypadku, gdy
są zidentyfikowane co najmniej zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi
zdrowia zwierząt w odniesieniu do identyfikacji i rejestracji
zwierząt danego gatunku;
c)      system rejestracji rodowodów
zwierząt hodowlanych czystorasowych wpisanych lub zarejestrowanych i
kwalifikujących się do wpisania do ksiąg hodowlanych lub
rodowodów mieszańców świń wpisanych do rejestrów;
d)      cele programu hodowlanego oraz szczegółowe
kryteria oceny dotyczące selekcji zwierząt hodowlanych, które w
przypadku zakładania księgi hodowlanej dla nowej rasy muszą
zawierać szczegółowe informacje na temat okoliczności
uzasadniających ustanowienie nowej rasy;
e)      systemy generowania, rejestracji,
przekazywania i wykorzystywania wyników oceny wartości użytkowej
oraz, jeżeli jest to wymagane zgodnie z art. 27, przeprowadzania oceny
genetycznej dla oszacowania wartości genotypowych zwierząt
hodowlanych w celu ulepszenia, selekcji lub ochrony rasy lub ulepszenia
krzyżówki;
f)       szczegóły dotyczące zasad
podziału sekcji głównej księgi hodowlanej na klasy, gdy
istnieją różne kryteria lub procedury klasyfikowania zwierząt
hodowlanych czystorasowych wpisywanych do księgi hodowlanej według
ich cech;
g)      w stosownych przypadkach systemy
wpisywania do ksiąg pochodzenia, które zostało już wpisane do
innej księgi hodowlanej.
2.           Związki
hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane informują w sposób przejrzysty
i terminowy właściwy organ, swoich członków oraz hodowców, o
których mowa w art. 10 ust. 2, o wszelkich zmianach w informacjach, o których
mowa w pkt 1.
Część 3
Szczególne wymogi dla związków hodowców zakładających lub
prowadzących
księgi hodowlane dla zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny
koniowatych
1.           W uzupełnieniu do warunków
określonych w części 2 pkt 1 do zwierząt hodowlanych
czystorasowych z rodziny koniowatych zastosowanie mają
następujące szczególne wymogi:
a)      związek hodowców może
przedłożyć właściwemu organowi oświadczenie,
że założona przez niego księga hodowlana jest
księgą hodowlaną pochodzenia rasy objętej jego programem
hodowlanym, pod warunkiem że ten związek hodowców:
(i)      dysponuje zapisami z
przeszłości świadczącymi o tym, że ustanowił
zasady określone w części 2 pkt 1 i podał je do publicznej
wiadomości;
(ii)     wykaże, że w momencie
ubiegania się o uznanie, o którym mowa w art. 4 ust. 1, nie wiadomo o
istnieniu innego związku hodowców uznanego w tym samym lub innym
państwie członkowskim lub w państwie trzecim, który założył
księgę hodowlaną dla tej samej rasy oraz ustanowił i
opublikował zasady określone w części 2 pkt 1;
(iii)    ściśle współpracuje ze
związkami hodowców, o których mowa w lit. b), w szczególności do celu
ogólnych wymogów określonych w części 2 pkt 2;
(iv)    w stosownych przypadkach – ustanowił
niedyskryminacyjne zasady prowadzenia swojej działalności w
odniesieniu do ksiąg hodowlanych założonych dla tej samej rasy
przez podmioty zajmujące się hodowlą, które nie zostały
włączone do wykazu zgodnie z art. 37 ust. 2;
b)      związek hodowców może
przedłożyć właściwemu organowi oświadczenie,
że założona przez niego księga hodowlana jest
księgą stadną filialną dla rasy objętej jego programem
hodowlanym, pod warunkiem że:
(i)      włączył do swojego
programu hodowlanego zasady ustanowione przez związek hodowców, o którym
mowa w lit. a) i który prowadzi księgę hodowlaną pochodzenia tej
samej rasy;
(ii)     podał do publicznej wiadomości
informacje na temat stosowania zasad, o których mowa w ppkt (i), oraz ich
źródło;
(iii)    wdrożył mechanizmy
umożliwiające dostosowanie we właściwym czasie zasad
regulujących jego program hodowlany zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 1
lub z art. 9 do zmian wprowadzonych w tych zasadach przez związek
hodowców, o którym mowa w lit. a) i który prowadzi księgę
hodowlaną pochodzenia tej rasy, oraz podejmuje się wprowadzić
takie dostosowanie.
2.           Do zwierząt hodowlanych
czystorasowych z rodziny koniowatych zastosowanie mają
następujące odstępstwa:
a)      na zasadzie odstępstwa od
części 1 pkt 3 lit. e) ppkt (i), jeżeli dla jednej rasy na
terytorium Unii opisanym w załączniku VI istnieje kilka związków
hodowców, które prowadzą księgi hodowlane dla tej rasy, a ich
programy hodowlane zatwierdzone zgodnie z art. 8 ust. 1 obejmują
całość tego terytorium, zasady, o których mowa w pkt 3 lit. e)
ppkt. (i) tej części, ustanowione przez te związki hodowców:
(i)      mogą stanowić, że
zwierzęta hodowlane czystorasowe z rodziny koniowatych tej rasy muszą
być urodzone w określonej części terytorium Unii, aby
kwalifikować się do wpisania do księgi hodowlanej tej rasy do
celów deklaracji urodzeń;
(ii)     muszą gwarantować, by
ograniczenie przewidziane w ppkt (i) nie miało zastosowania do wpisu do
księgi hodowlanej tej rasy do celów rozrodu;
b)      na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit.
a) niniejszej części, jeśli zasady, o których mowa w
części 2 pkt 1 lit. d), zostały ustanowione wyłącznie
przez międzynarodową organizację działającą w
skali globalnej, a w państwie członkowskim lub w państwie trzecim
nie istnieje, odpowiednio, związek hodowców lub podmiot zajmujący się
hodowlą, który prowadzi księgę hodowlaną pochodzenia tej
rasy, właściwy organ w państwie członkowskim uznaje
związki hodowców prowadzące księgę stadną
filialną dla tej rasy, pod warunkiem że zasady, o których mowa w
części 2 pkt 1 lit. d), ustanowione przez tę
międzynarodową organizację:
(i)      zostaną udostępnione przez ten
związek hodowców do celów weryfikacji właściwemu organowi, o
którym mowa w art. 4 ust. 2;
(ii)     zostaną włączone do
programu hodowlanego zatwierdzonego zgodnie z art. 8 ust. 1 realizowanego przez
ten związek hodowców;
c)      na zasadzie odstępstwa od pkt 1 lit.
b) niniejszej części, związek hodowców prowadzący
księgę stadną filialną może ustanowić dodatkowe
klasy według cech, pod warunkiem że zwierzęta hodowlane
czystorasowe z rodziny koniowatych wpisane do klas w sekcji głównej
księgi hodowlanej pochodzenia tej rasy mogą zostać wpisane do
odpowiednich klas sekcji głównej księgi stadnej filialnej.
ZAŁĄCZNIK
II
Wpisywanie do ksiąg hodowlanych i
rejestrów,
o czym mowa w rozdziale IV
Część 1
Wpisywanie zwierząt hodowlanych czystorasowych do ksiąg hodowlanych
Rozdział I
Sekcja główna
1.           Na wniosek hodowcy związek
hodowców, jak określono w art. 19 ust. 1, wpisuje lub rejestruje w celu
wpisania do sekcji głównej swojej księgi hodowlanej każde zwierzę
hodowlane czystorasowe, które spełnia następujące warunki:
a)      spełnia kryteria pochodzenia
określone w:
(i)      art. 2 lit. i) ppkt (i) w przypadku
zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunków bydła (Bos taurus
i Bubalus bubalis), świni (Sus scrofa), owcy (Ovis aries)
i kozy (Capra hircus);
(ii)     art. 2 lit. i) ppkt (ii) w przypadku
zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunków z rodziny koniowatych (Equus
caballus i Equus asinus);
(ii)     aktach delegowanych przyjętych na
podstawie art. 35 ust. 1 i art. 45 ust. 1 w przypadku zwierząt hodowlanych
czystorasowych innych gatunków, o których mowa w art. 2 lit. i) ppkt (iii);
b)      jego rodowód został ustalony zgodnie
z zasadami określonymi w księdze hodowlanej zgodnie z programem
hodowlanym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9;
c)      po urodzeniu zostało zidentyfikowane
zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi zdrowia zwierząt w odniesieniu
do danego gatunku oraz zasadami określonymi w programie hodowlanym
zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9, które w przypadku
zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych muszą
zawierać wymóg identyfikacji jako źrebię przed
odłączeniem od matki i posiadania co najmniej świadectwa
pokrycia;
d) towarzyszy mu, jeżeli jest to wymagane,
świadectwo zootechniczne wydane zgodnie z art. 33 ust. 1.
2.           Na zasadzie odstępstwa od pkt 1
lit. a) ppkt (ii) związek hodowców realizujący program
krzyżowania w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych z
rodziny koniowatych może wpisać do sekcji głównej swojej księgi
hodowlanej zwierzę hodowlane czystorasowe z rodziny koniowatych, które
jest wpisane do sekcji głównej księgi hodowlanej dla innej rasy, pod
warunkiem że ta inna rasa oraz kryteria wpisywania tych zwierząt
hodowlanych czystorasowych zostały wymienione w danym programie hodowlanym
zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 9.
3.           Związek hodowców, który wpisuje
do swojej księgi hodowlanej zwierzę hodowlane czystorasowe z rodziny
koniowatych, które zostało już wpisane do księgi hodowlanej
założonej przez związek hodowców w innym państwie
członkowskim, wpisuje to zwierzę hodowlane czystorasowe pod jego
niepowtarzalnym dożywotnim numerem oraz, o ile dwa związki, których
to dotyczy, nie uzgodniły inaczej, pod tym samym imieniem z podaniem,
zgodnie z międzynarodowymi porozumieniami dla danej rasy, kodu
państwa, w którym zwierzę się urodziło.
Rozdział II
Odstępstwa w odniesieniu do nowo założonych ksiąg
hodowlanych dla zwierząt hodowlanych czystorasowych
1.           Jeżeli związek hodowców
jest uznawany zgodnie z art. 4 ust. 2 po raz pierwszy w celu
założenia księgi hodowlanej dla rasy, dla której w państwie
członkowskim nie istnieje księga hodowlana, właściwy organ,
na zasadzie odstępstwa od rozdziału I pkt 1 lit. a), może
zezwolić na bezpośrednie wpisanie do sekcji głównej tej nowo
założonej księgi hodowlanej zwierząt hodowlanych
czystorasowych lub potomstwa zwierząt hodowlanych czystorasowych
różnych ras, pod warunkiem że:
a)      okres założenia nowej
księgi hodowlanej odpowiedni dla odstępu pokoleniowego danego gatunku
został zdefiniowany w programie hodowlanym, który ma zostać
zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 1 i art. 9;
b)      zamieszczono odniesienie do jakiejkolwiek
istniejącej księgi hodowlanej, do której po raz pierwszy po urodzeniu
wpisano zwierzęta hodowlane czystorasowe lub ich rodziców, wraz z
oryginalnym numerem rejestracyjnym tej księgi hodowlanej;
c)      zwierzęta hodowlane są wpisane
do sekcji głównej oraz, w stosownych przypadkach, do stosownych klas
zgodnie z zasadami określonymi w programie hodowlanym, który ma
zostać zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 1 i art. 9.
2.           Przed upływem okresu
założenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a), właściwy organ
przeprowadza kontrole urzędowe przewidziane w art. 50.
Rozdział III
Sekcje dodatkowe
1.           Związek hodowców
prowadzący księgę hodowlaną może postanowić,
że zwierzę z gatunku bydła, świni, owcy, kozy lub
zwierzę z rodziny koniowatych, które nie spełnia warunków
określonych w rozdziale I pkt 1, może zostać wpisane do sekcji
dodatkowej tej księgi hodowlanej założonej zgodnie z art. 20 ust.
1, pod warunkiem że zwierzę to spełnia następujące
warunki:
a)      zostało zidentyfikowane zgodnie z
przepisami Unii dotyczącymi zdrowia zwierząt w odniesieniu do danego
gatunku oraz zasadami określonymi dla tej księgi hodowlanej przez
związek hodowców;
b)      zostało uznane przez związek
hodowców za zgodne z charakterystyką tej rasy, o której mowa w
załączniku I część 2 pkt 1 lit. a);
c)      cechuje się pewnym minimalnym
poziomem wartości użytkowej, jak przewidziano w zasadach
określonych przez związek hodowców dla tej księgi hodowlanej w
odniesieniu do wartości użytkowej dla cech, pod kątem których
zwierzęta hodowlane tego gatunku wpisywane do sekcji głównej są
badane zgodnie z załącznikiem III.
2.           Związek hodowców może
stosować różne wymogi dotyczące zgodności z charakterystyką
rasy, o której mowa w pkt 1 lit. b), lub wartością
użytkową, o której mowa w pkt 1 lit. c), w zależności od
tego, czy dane zwierzę:
a)      należy do danej rasy, chociaż
jego pochodzenie nie jest znane;
b)      pochodzi z programu krzyżowania
zatwierdzonego przez ten związek hodowców.
3.           Związki hodowców nie
odmawiają wpisania zgodnie z warunkami określonymi w rozdziale I do
sekcji głównej założonej przez nie księgi hodowlanej
żadnej samicy bydła, świni, owcy ani kozy, która jest uznana za
czystorasową pod następującymi warunkami:
a)      jej matka i babka ze strony matki są
wpisane do sekcji dodatkowej księgi hodowlanej tej samej rasy, jak
określono w pkt 1;
b)      jej ojciec i obaj dziadkowie są
wpisani do sekcji głównej księgi hodowlanej tej samej rasy.
4.           Związki hodowców, które
założyły księgi hodowlane dla zwierząt hodowlanych
czystorasowych z rodziny koniowatych, określają w swoich programach
hodowlanych zatwierdzonych zgodnie z art. 8 ust. 1 i art. 9 warunki wpisywania
do sekcji głównej samców i samic hodowlanych wpisanych do sekcji
dodatkowej.
W przypadku samic hodowlanych czystorasowych z
rodziny koniowatych warunki te nie mogą być surowsze niż warunki
określone w pkt 3 lit. a) i b) niniejszego rozdziału.
Część 2
Wpisywanie mieszańców świń do rejestrów
1.           Na wniosek hodowcy
przedsiębiorstwo hodowlane uznane zgodnie z art. 4 ust. 2 wpisuje do
rejestru każdego mieszańca świni tej samej krzyżówki,
który:
a)      został zidentyfikowany po urodzeniu
zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi zdrowia zwierząt w odniesieniu
do danego gatunku oraz zasadami tego rejestru;
b)      jego pochodzenie zostało ustalone
zgodnie z zasadami rejestru, do którego ma zostać wpisany;
c) towarzyszy mu, jeżeli jest to wymagane,
świadectwo zootechniczne wydane zgodnie z art. 33 ust. 1.
2.           Przedsiębiorstwa hodowlane nie
odmawiają wpisywania do swoich rejestrów mieszańców świń
wpisanych zgodnie z pkt 1 do rejestru założonego dla tej samej
krzyżówki przez przedsiębiorstwo hodowlane uznane zgodnie z art. 4
ust. 2 w tym samym lub w innym państwie członkowskim.
ZAŁĄCZNIK
III
Ocena wartości użytkowej i ocena
genetyczna,
O KTÓRYCH MOWA W ROZDZIALE V
Część 1
Bydło
Rozdział I
Ocena wartości użytkowej
Związki hodowców przeprowadzają
ocenę wartości użytkowej w celu ustalenia wartości
genotypowej bydła hodowlanego czystorasowego z wykorzystaniem metody lub
kombinacji metod określonych w niniejszym rozdziale.
Ocena
wartości użytkowej przeprowadzana jest zgodnie z zasadami i normami
określonymi przez odpowiedni ośrodek referencyjny Unii Europejskiej
przewidziany w art. 31 ust. 1 we współpracy z Międzynarodowym
Komitetem ds. Rejestracji Zwierząt (ICAR).
Sekcja
1
Cechy produkcyjne wołowiny
1.           W odniesieniu do oceny własnej
wartości użytkowej zwierzęcia hodowlanego lub jego potomstwa
(„badane zwierzęta”) w punkcie badań przedstawia się
następujące informacje:
a)      metodę badania i liczbę
zwierząt poddanych badaniu;
b)      protokół badania zawierający
następujące szczegółowe informacje:
(i)      warunki przyjęcia badanych
zwierząt do punktu badań;
(ii)     wyniki wcześniejszych badań
przeprowadzonych na badanych zwierzętach, w tym, w stosownych przypadkach,
wyniki oceny wartości użytkowej badanych zwierząt w
gospodarstwie;
(iii)    tożsamość
właściciela badanych zwierząt;
(iv)    maksymalny wiek badanych zwierząt
wprowadzanych do punktu badań i rozpiętość wieku
zwierząt przebywających w punkcie badań w ramach równoczesnego
porównania;
(v)     długość czasu adaptacji i
okresy prowadzenia badań w punkcie badań;
(vi)    rodzaj diety i system żywienia
stosowane podczas badania;
c)      cechy, jakie należy rejestrować
podczas badania, obejmują przyrost żywej masy i rozwój tkanek
mięśniowych (pokrój bydła) oraz, jeżeli to możliwe,
mogą obejmować inne cechy, takie jak zużycie paszy oraz cechy
tuszy po uboju.
2.           Badanie w terenie (w gospodarstwie)
Metodę badania i metodę walidacji
wyników badania zapewnia wyznaczona instytucja przewidziana w art. 29 ust. 1.
Cechy, jakie należy rejestrować podczas
badania, obejmują żywą masę i wiek oraz, jeżeli to
możliwe, mogą obejmować inne cechy, takie jak pokrój bydła.
3.           Badanie poprzez dokonanie
przeglądu danych z gospodarstw oraz punktów sprzedaży i uboju
W zależności od dostępności
danych związek hodowców rejestruje żywą masę i masę
tuszy po uboju, ceny sprzedaży, klasę uformowania tuszy zgodnie z
unijnymi skalami klasyfikacji tusz określonymi w art. 42
rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007, jakość mięsa i inne
cechy wołowiny.
Sekcja
2
Cechy dotyczące mleczności
Związki hodowców rejestrują dane
dotyczące produkcji mleka zgodnie z zasadami i normami określonymi
przez odpowiedni ośrodek referencyjny Unii Europejskiej przewidziany w
art. 31 ust. 1 we współpracy z ICAR.
Sekcja
3
Cechy pozaprodukcyjne
1.           Jeżeli związki hodowców
włączą do oceny genetycznej płodność,
zdolność cielenia się i długowieczność, cechy te
są oceniane na podstawie wskaźnika niepowtarzalności lub innych
danych dotyczących zapłodnienia, wyników w zakresie ocieleń,
długości życia produkcyjnego oraz wieku brakowania.
2.           Włączenie do oceny
genetycznej temperamentu, danych dotyczących oceny budowy oraz
odporności na choroby brane jest pod uwagę jedynie w przypadku, gdy
dane są generowane na podstawie systemu rejestracji zatwierdzonego przez
wyznaczoną instytucję, jak określono w art. 29 ust. 1.
Rozdział II
Ocena genetyczna
1.           Ocena genetyczna zwierząt
hodowlanych przeprowadzana jest przez wyznaczoną instytucję, jak
określono w art. 29 ust. 1, i obejmuje, zgodnie z celami selekcji
określonymi w programie hodowlanym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 1 i
art. 9, następujące cechy produkcyjne:
a)      cechy produkcji mlecznej w odniesieniu do
zwierząt hodowlanych ras mlecznych;
b)      cechy produkcyjne wołowiny w
odniesieniu do zwierząt hodowlanych ras mięsnych;
c)      cechy produkcji mlecznej i cechy
produkcyjne wołowiny w odniesieniu do ras o podwójnym przeznaczeniu.
2.           Ocena genetyczna obejmuje cechy
pozaprodukcyjne, o których mowa w rozdziale I sekcja 3, dla ras, w odniesieniu
do których związki hodowców rejestrują te cechy zgodnie ze swoimi
programami hodowlanymi zatwierdzonymi zgodnie z art. 8 ust. 1 i art. 9.
Wartość hodowlana zwierzęcia
hodowlanego obliczana jest na podstawie wyników oceny wartości
użytkowej danego zwierzęcia lub jego krewnych, a zaufanie do takiej
wartości hodowlanej można zwiększyć poprzez wykorzystanie
informacji genomicznych lub na podstawie innej metody zwalidowanej przez
ośrodek referencyjny Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 31 ust. 1.
3.           Metody statystyczne stosowane w
przypadku oceny genetycznej muszą być zgodne z zasadami i normami
określonymi przez odpowiedni ośrodek referencyjny Unii Europejskiej
przewidziany w art. 31 ust. 1 we współpracy z ICAR i gwarantować
ocenę genetyczną wolną od wpływu podstawowych czynników
środowiskowych i struktury danych.
Wiarygodność oceny genetycznej mierzy
się jako współczynnik determinacji zgodnie z zasadami i normami
określonymi przez odpowiedni ośrodek referencyjny Unii Europejskiej
przewidziany w art. 31 ust. 1 we współpracy z ICAR. Przy publikowaniu
wyników oceny podaje się wiarygodność oceny oraz datę jej
przeprowadzenia.
4.           Publikuje się szczególne cechy
genetyczne i wady genetyczne zwierzęcia hodowlanego określone przez
związek hodowców.
5.           Buhaje przeznaczone do sztucznego
unasienniania, z wyjątkiem buhajów należących do ras
zagrożonych wyginięciem, poddawane są ocenie genetycznej pod
względem cech obowiązkowych, jak opisano w pkt 6 lub 7. Związek
hodowców publikuje powyższe wartości hodowlane.
Związek hodowców publikuje również inne
dostępne wartości hodowlane buhajów przeznaczonych do sztucznego
unasienniania.
6.           Ocena genetyczna w odniesieniu do
cech dotyczących mleczności buhajów przeznaczonych do sztucznego
unasienniania obejmuje:
a)      wydajność mleczną oraz
zawartość tłuszczu i białka;
b)      inne dostępne i istotne cechy
produkcyjne i pozaprodukcyjne.
Minimalna wiarygodność oceny genetycznej
buhajów przeznaczonych do sztucznego unasienniania należących do ras
mlecznych wynosi co najmniej 0,5 dla cech wydajności mlecznej oraz
zawartości tłuszczu i białka, zgodnie z zasadami i normami
określonymi przez odpowiedni ośrodek referencyjny Unii Europejskiej
przewidziany w art. 31 ust. 1 we współpracy z ICAR w zakresie oceny
głównych cech produkcyjnych, z uwzględnieniem wszystkich
dostępnych informacji związanych z potomstwem i ze zwierzętami z
linii bocznej.
Młode buhaje ocenione genomicznie, bez
zapisów dotyczących wartości użytkowej potomstwa, uznaje
się za zdatne do sztucznego unasienniania, jeżeli ich ocena
genomiczna jest zwalidowana zgodnie z zasadami i normami określonymi przez
odpowiedni ośrodek referencyjny Unii Europejskiej przewidziany w art. 31
ust. 1 we współpracy z ICAR.
7.           Ocenę genetyczną pod
względem cech produkcyjnych wołowiny buhajów przeznaczonych do
sztucznego unasienniania przeprowadza się w oparciu o jedną z
następujących metod badania:
a)      ocena własnej wartości
użytkowej w punkcie badań;
b)      ocena wartości użytkowej
potomstwa lub zwierząt z linii bocznej w punkcie badań lub w
wyspecjalizowanych jednostkach;
c)      ocena wartości użytkowej
potomstwa lub zwierząt z linii bocznej w gospodarstwie, w sposób
polegający na rozprowadzeniu potomstwa do zarejestrowanych stad w celu
umożliwienia właściwej oceny porównawczej buhajów;
d)      ocena wartości użytkowej
potomstwa lub zwierząt z linii bocznej poprzez zbieranie danych w
gospodarstwach, na aukcjach lub w rzeźniach, w sposób
umożliwiający dokonanie właściwej oceny porównawczej
buhajów;
e)      ocena genomiczna lub każda inna
metoda, w tym kombinacja tych metod, zwalidowane zgodnie z zasadami i normami
określonymi przez odpowiedni ośrodek referencyjny Unii Europejskiej
przewidziany w art. 31 ust. 1 we współpracy z ICAR.
W przypadku rejestrowania masy tuszy oraz, w
stosownych przypadkach, cech dotyczących jakości mięsa,
przyrostu oraz zdolności cielenia się, cechy te, podobnie jak inne
istotne cechy, zostają włączone do oceny genetycznej buhaja.
Minimalna wiarygodność oceny genetycznej
buhajów przeznaczonych do sztucznego unasienniania należących do ras
mięsnych wynosi co najmniej 0,5 dla cech przyrostu żywej masy i
rozwoju tkanek mięśniowych (pokrój bydła) zgodnie z zasadami i
normami określonymi przez odpowiedni ośrodek referencyjny Unii
Europejskiej przewidziany w art. 31 ust. 1 we współpracy z ICAR dla oceny
głównych cech produkcyjnych.
Jeżeli obliczane są genomiczne
wartości hodowlane, są one walidowane w odniesieniu do przedmiotowych
cech zgodnie z zasadami i normami określonymi przez odpowiedni
ośrodek referencyjny Unii Europejskiej przewidziany w art. 31 ust. 1 we
współpracy z ICAR.
Wymagana jest ponowna walidacja tych wartości
w regularnych odstępach czasu i w każdym przypadku, gdy
nastąpią znaczące zmiany w ocenie genomicznej, ocenie
konwencjonalnej lub populacji referencyjnej.
Część
2
Świnie
Rozdział I
Ocena wartości użytkowej
1.           Ocena wartości użytkowej w
punkcie badań
W odniesieniu do oceny wartości
użytkowej zwierzęcia hodowlanego lub jego potomstwa („badane
zwierzęta”) w punkcie badań należy przedstawić
następujące informacje:
a)      nazwę związku hodowców,
przedsiębiorstwa hodowlanego lub właściwego organu
odpowiedzialnego za punkt badań;
b)      metodę badania i liczbę
zwierząt poddanych badaniu;
c) protokół badania, który zawiera
następujące szczegółowe informacje:
(i)      warunki przyjęcia badanych
zwierząt do punktu badań;
(ii)     maksymalny wiek badanych zwierząt
wprowadzanych do punktu badań i rozpiętość wieku
zwierząt przebywających w punkcie badań w ramach równoczesnego
porównania;
(iii)    długość okresu badania w
punkcie badań;
(iv)    rodzaj diety i system żywienia
stosowane podczas badania;
(v) tożsamość
właściciela badanych zwierząt w przypadku oceny własnej
wartości użytkowej;
d)      rejestrowane cechy, które obejmują
żywą masę, zużycie paszy oraz szacunkową ocenę
składu tkankowego ciała i mogą obejmować inne istotne dane;
e)      metodę zastosowaną do
oszacowania wartości genetycznej, którą podaje się jako
wartość hodowlaną lub równoczesne porównanie w odniesieniu do
każdej cechy, która to metoda musi być naukowo dopuszczalna, zgodnie
z ustanowionymi regułami zootechnicznymi.
2.           Ocena wartości użytkowej w
gospodarstwie
Jeżeli ocena wartości użytkowej
jest przeprowadzana w gospodarstwie, związek hodowców lub
przedsiębiorstwo hodowlane zapewniają możliwość
obliczenia, w momencie zakończenia oceny, wartości hodowlanej zgodnie
z ustanowionymi regułami zootechnicznymi z uwzględnieniem unijnych
skal klasyfikacji tusz określonych w art. 42 rozporządzenia Rady (WE)
nr 1234/2007.
Rozdział II
Ocena genetyczna
1.           Badanie potomstwa lub zwierząt
z linii bocznej
a) Wartość genetyczną
zwierzęcia hodowlanego oblicza się, oceniając
właściwości odpowiedniej liczby potomstwa lub zwierząt z
linii bocznej w odniesieniu do cech produkcyjnych:
(i)      podaje się albo przytacza
szczegółowy opis metody badania;
(ii)     potomstwa ani zwierząt z linii
bocznej nie traktuje się wybiórczo;
(iii)    wyróżnia się trzy rodzaje
badań potomstwa lub zwierząt z linii bocznej:
–
badanie centralne w punkcie badań potomstwa
lub zwierząt z linii bocznej;
–
planowe badanie potomstwa lub zwierząt z linii
bocznej w gospodarstwie, pod warunkiem że potomstwo lub zwierzęta z
linii bocznej rozprowadzono wśród stad w taki sposób, żeby
możliwe było dokonanie właściwej oceny porównawczej
między zwierzętami hodowlanymi,
–
dane zebrane w odniesieniu do zidentyfikowanych
tusz potomstwa lub zwierząt z linii bocznej;
b)      potomstwo lub zwierzęta z linii
bocznej wybiera się w sposób bezstronny. Do oceny wartości hodowlanej
zwierząt hodowlanych wykorzystuje się wszelkie odnośne dane.
Należy wyeliminować oddziaływania inne niż
wartość genetyczna, stosując właściwe procedury przy
określaniu wartości hodowlanej;
c)      należy podać zarejestrowane
cechy, takie jak przyrost żywej masy, zużycie paszy, jakość
tusz, cechy dotyczące rozmnażania się, płodność,
plenność, żywotność potomstwa lub zwierząt z
linii bocznej oraz inne odnośne dane;
d)      metoda stosowana do oszacowania
wartości genetycznej musi być naukowo dopuszczalna, zgodnie z
ustanowionymi regułami zootechnicznymi.
2.           Ocena polegająca na
równoczesnym porównaniu w odniesieniu do mieszańców świń
Jeżeli dane dotyczące wartości
użytkowej lub wartości genotypowe są podane w świadectwie
zootechnicznym towarzyszącym mieszańcom świń lub ich
materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu, warunki stosowane
wobec potomstwa lub zwierząt z linii bocznej zdefiniowane w pkt 1 lit. a),
b), c) i d) mają zastosowanie, po dokonaniu niezbędnych zmian, do
zwierząt z linii hybrydowych mieszańców świń w ramach
równoczesnego porównania.
Część 3
Owce i kozy
Rozdział I
Ocena wartości użytkowej
1.           Ocena wartości użytkowej w
punkcie badań
a)      Metoda stosowana do oszacowania
wartości genetycznej musi być naukowo dopuszczalna, zgodnie z
ustanowionymi regułami zootechnicznymi. Wartość genetyczną
badanych zwierząt hodowlanych podaje się jako wartość
hodowlaną albo równoczesne porównanie w odniesieniu do każdej cechy;
b)      należy wyraźnie podać
następujące informacje:
(i)      warunki przyjęcia do punktu
badań;
(ii)     maksymalny wiek lub maksymalną
masę młodych zwierząt hodowlanych na początku badania oraz
liczbę zwierząt;
(iii)    długość okresu badania w
stacji albo masę końcową;
(iv)    rodzaj diety i system żywienia
stosowane podczas badania.
2.           Ocena wartości użytkowej w gospodarstwie
Jeżeli ocena wartości użytkowej
jest przeprowadzana w gospodarstwie, związek hodowców zapewnia
możliwość obliczenia, w momencie zakończenia oceny,
wartości hodowlanej zgodnie z ustanowionymi regułami zootechnicznymi
z uwzględnieniem unijnych skal klasyfikacji tusz określonych w art.
42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007.
3.           Rejestr mleczny i ocenę
wartości genetycznej samic pod względem cech mlecznych przeprowadza
się następująco:
a)      podaje się cechy zarejestrowane
zgodnie z regułami uzgodnionymi przez ICAR, takimi jak produkcja mleka,
skład mleka i inne odnośne dane;
b)      rejestry mleczne stosowane do wyznaczenia
wartości genetycznej samic:
(i)      odnoszą się do okresu
odpowiadającego normie przewidzianej przez ICAR w odniesieniu do
rejestrowania produktywności zwierząt mlecznych;
(ii)     są dostosowane pod
względem istotnego wpływu środowiska.
Rozdział II
Ocena genetyczna
Wartość genetyczną
zwierzęcia hodowlanego oblicza się, oceniając
właściwości odpowiedniej liczby potomstwa i, w stosownych
przypadkach, zwierząt z linii bocznej w następujący sposób:
a)           w odniesieniu do cech
dotyczących produkcji mięsa:
(i)      podaje się albo przytacza
szczegółowy opis metody badania;
(ii)     potomstwo lub zwierzęta z linii
bocznej traktowane są jednakowo;
(iii)    wyróżnia się trzy rodzaje
badań potomstwa lub zwierząt z linii bocznej:
–
badanie centralne w punkcie badań potomstwa
lub zwierząt z linii bocznej,
–
planowe badanie potomstwa lub zwierząt z linii
bocznej w gospodarstwie, pod warunkiem że potomstwo lub zwierzęta z
linii bocznej rozprowadzono wśród stad w taki sposób, żeby
możliwe było dokonanie właściwej oceny porównawczej
między zwierzętami hodowlanymi,
–
dane zebrane w odniesieniu do zidentyfikowanych
tusz potomstwa lub zwierząt z linii bocznej;
b)           w odniesieniu do cech
dotyczących produkcji mlecznej:
(i)      podaje się plan badania;
(ii)     samic nie traktuje się wybiórczo;
(iii)    przy obliczaniu wartości
genetycznej uwzględnia się produkcję mleczną i skład
mleka;
c)           potomstwo lub zwierzęta z linii
bocznej wybiera się w sposób bezstronny. Do oceny wartości hodowlanej
zwierząt hodowlanych wykorzystuje się wszelkie odnośne dane.
Należy wyeliminować oddziaływania inne niż
wartość genetyczna, stosując właściwe procedury przy
określaniu wartości hodowlanej;
d)           podaje się zarejestrowane
cechy, takie jak przyrost żywej masy, zużycie paszy, jakość
tusz z uwzględnieniem unijnych skal klasyfikacji tusz określonych w
rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007, produkcję mleczną,
skład mleka, jakość produkcji wełny, cechy w odniesieniu do
rozmnażania się, płodność, plenność,
żywotność potomstwa lub zwierząt z linii bocznej
bądź inne odnośne dane;
e)           metoda stosowana do oszacowania
wartości genetycznej musi być naukowo dopuszczalna, zgodnie z
ustanowionymi regułami zootechnicznymi.
ZAŁĄCZNIK
IV
Ośrodki referencyjne Unii Europejskiej
1.           Ośrodki referencyjne Unii
Europejskiej wyznaczone zgodnie z art. 31 ust. 1 muszą posiadać:
a)      odpowiednio wykwalifikowany personel
przeszkolony w zakresie przeprowadzania oceny wartości użytkowej i
oceny genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych;
b)      odpowiednią infrastrukturę
administracyjną;
c)      personel poinformowany o
konieczności przestrzegania poufnego charakteru określonych
zagadnień, wyników lub wiadomości;
d)      personel posiadający
dostateczną wiedzę na temat działalności badawczej na
poziomie krajowym, unijnym i międzynarodowym;
e)      wyposażenie i przyrządy
niezbędne do wykonywania obowiązków i funkcji, o których mowa w pkt
2.
2.           Obowiązki i funkcje
ośrodków referencyjnych Unii Europejskiej wyznaczonych zgodnie z art. 31
ust. 1 są następujące:
a)      informowanie państw
członkowskich o metodach oceny wartości użytkowej i oceny
genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych w oparciu o:
(i)      regularne otrzymywanie i analizę
wyników oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej przeprowadzonych
przez związki hodowców oraz danych, na których się opierały;
(ii)     porównywanie różnych metod oceny
wartości użytkowej i oceny genetycznej zwierząt hodowlanych
czystorasowych;
b)      udzielanie pomocy na wniosek Komisji lub
państwa członkowskiego:
(i)      w związku z harmonizacją
różnych metod oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej
zwierząt hodowlanych czystorasowych, szczególnie w celu zalecania metod
obliczania, które należy zastosować;
(ii)     przy określaniu płaszczyzny do
porównywania wyników metod oceny wartości użytkowej i oceny
genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych w państwach
członkowskich, w szczególności poprzez:
–
opracowywanie protokołów kontroli w zakresie
oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej zwierząt
hodowlanych czystorasowych przeprowadzanych w państwach członkowskich
w celu poprawy porównywalności wyników i efektywności programów
hodowlanych,
–
dokonywanie międzynarodowej oceny
zwierząt gospodarskich na podstawie połączonych wyników oceny
wartości użytkowej i oceny genetycznej zwierząt hodowlanych
czystorasowych przeprowadzanych w państwach członkowskich,
–
rozpowszechnianie informacji dotyczących
indywidualnych wyników międzynarodowych ocen,
–
publikowanie wzorów przeliczeniowych i wszystkich
odnośnych prac z dziedziny genetyki;
(iii)    w zakresie przekazywania danych
dotyczących oceny genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych
oraz zapewniania szkoleń w celu wsparcia wyznaczonej instytucji, jak
określono w art. 29 ust. 1, uczestniczącej w międzynarodowych
porównaniach wyników ocen genetycznych;
(iv)    w zakresie ułatwiania
rozwiązywania problemów w państwach członkowskich
powstałych w związku z oceną genetyczną zwierząt
hodowlanych czystorasowych;
(v)     w zakresie przekazywania Stałemu
Komitetowi ds. Zootechniki, na wniosek Komisji, technicznej wiedzy fachowej.
ZAŁĄCZNIK
V
Informacje, które należy przedstawić
w świadectwach zootechnicznych, O KTÓRYCH MOWA W ROZDZIAŁACH VI i VII
Część 1
Wymogi ogólne
1.           Jeżeli wyniki oceny genetycznej
zwierzęcia hodowlanego są publicznie dostępne w internecie, w
świadectwach zootechnicznych, o których mowa w częściach 2 i 3,
wystarczy zamieścić odesłanie do strony internetowej, na której
można zapoznać się z tymi wynikami.
2.           Jeżeli informacje, które
należy przedstawić w świadectwie zootechnicznym zgodnie z
częścią 2 rozdziały I i II lub częścią 3
rozdziały I i II niniejszego załącznika, znajdują się
w innych dokumentach towarzyszących zwierzęciu hodowlanemu lub jego
materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu, związek
hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane:
a)      poświadczają treść
tego dokumentu, oświadczając, że zawiera on informacje wymagane
przez akt wykonawczy przyjęty na podstawie art. 33 ust. 4;
b)      dodają do tego oświadczenia
wyczerpujący wykaz stosownych załączników.
3.           W tytule świadectwa zootechnicznego:
a)      dla żywych zwierząt
hodowlanych, ich nasienia, oocytów lub zarodków znajduje się odniesienie
do taksonomicznej nazwy gatunku;
b)      znajduje się informacja, czy
przesyłka przeznaczona jest do handlu wewnątrzunijnego, czy do
przywozu do Unii.
Część 2
Świadectwa zootechniczne dla zwierząt hodowlanych czystorasowych,
ich nasienia, oocytów i zarodków
Rozdział
I
Świadectwa zootechniczne dla zwierząt hodowlanych czystorasowych
1.           Świadectwa zootechniczne dla
zwierząt hodowlanych czystorasowych zawierają następujące
informacje:
a)      nazwę wydającego związku
hodowców lub, w przypadku przywozu do Unii, podmiotu zajmującego się
hodowlą;
b)      nazwę księgi hodowlanej;
c)      rasę;
d)      płeć;
e)      numer wpisu w księdze hodowlanej
(„nr w księdze hodowlanej”);
f)       system identyfikacji zwierzęcia
hodowlanego czystorasowego;
g)      numer identyfikacyjny przyznany
zwierzęciu hodowlanemu czystorasowemu zgodnie z przepisami Unii
dotyczącymi zdrowia zwierząt w odniesieniu do identyfikacji
zwierząt gatunku objętego danym świadectwem zootechnicznym albo,
w przypadku przywozu do Unii, zgodnie z przepisami krajowymi;
h)      datę urodzenia zwierzęcia
hodowlanego czystorasowego;
i)       imię i nazwisko (nazwę), adres
i adres e-mail hodowcy;
j)       imię i nazwisko (nazwę) i
adres właściciela;
k)      rodowód:
 Ojciec || Dziadek || Babka
 Nr w księdze hodowlanej || Nr w księdze hodowlanej || Nr w księdze hodowlanej
 Matka || Dziadek || Babka
 Nr w księdze hodowlanej || Nr w księdze hodowlanej || Nr w księdze hodowlanej
l)       wszystkie dostępne wyniki oceny
własnej wartości użytkowej oraz aktualne wyniki oceny
genetycznej, w tym szczególne cechy genetyczne i wady genetyczne danego
zwierzęcia hodowlanego czystorasowego oraz jego rodziców i dziadków,
zgodnie z wymaganiami programu hodowlanego zatwierdzonego zgodnie z art. 8 ust.
1 lub art. 9 dla danej kategorii i danego zwierzęcia hodowlanego
czystorasowego;
m)     w przypadku ciężarnych samic –
datę unasiennienia lub pokrycia oraz dane identyfikacyjne reproduktora;
n)      imię i nazwisko oraz stanowisko
osoby podpisującej, datę i miejsce wydania świadectwa oraz
podpis osoby upoważnionej przez związek hodowców wydający
świadectwo lub, w przypadku przywozu do Unii, przez podmiot zajmujący
się hodowlą.
2.           Na zasadzie odstępstwa od pkt 1
niniejszego rozdziału świadectwem zootechnicznym w odniesieniu do
handlu zwierzętami hodowlanymi czystorasowymi z rodziny koniowatych
może być dokument identyfikacyjny zgodnie z przepisami Unii
dotyczącymi zdrowia zwierząt, pod warunkiem że:
a)      oprócz informacji wymaganych przepisami
Unii dotyczącymi zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego zawiera on co
najmniej informacje zgodnie z pkt 1 lit. a) do k) i lit. n);
b)      został wydany przez związek
hodowców, któremu właściwy organ powierzył zadanie wydania
dokumentu identyfikacyjnego;
c)      właściwe organy weterynaryjne
mają dostęp do informacji dotyczących tożsamości
zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych oraz wydania
dokumentów identyfikacyjnych w ramach centralnej bazy danych
założonej zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi zdrowia
zwierząt.
Rozdział II
Świadectwa zootechniczne dla nasienia zwierząt hodowlanych
czystorasowych
Świadectwa zootechniczne dla nasienia
zawierają następujące informacje:
a)           wszystkie szczegółowe
informacje, o których mowa w rozdziale I niniejszego załącznika,
dotyczące zwierzęcia hodowlanego czystorasowego, od którego pobrano
nasienie, oraz jego grupę krwi lub wyniki badań dających
równoważne gwarancje naukowe w celu weryfikacji jego tożsamości
i pochodzenia zgodnie z wszelkimi aktami wykonawczymi przyjętymi na
podstawie art. 22 ust. 2;
b)           informacje umożliwiające
identyfikację nasienia, datę jego pobrania, nazwę i adres
centrum pozyskiwania nasienia lub centrum przechowywania nasienia, imię i
nazwisko (nazwę) oraz adres odbiorcy;
c)           w przypadku nasienia przeznaczonego
do urzędowego badania zwierząt hodowlanych czystorasowych nazwę
i adres związku hodowców lub instytucji wyznaczonej zgodnie z art. 29 ust.
1 odpowiedzialnych za przeprowadzenie oceny wartości użytkowej
zgodnie z art. 27;
d)           imię i nazwisko oraz stanowisko
osoby podpisującej, datę i miejsce wydania świadectwa oraz
podpis osoby upoważnionej przez związek hodowców wydający
świadectwo lub, w przypadku przywozu do Unii, przez podmiot zajmujący
się hodowlą.
Rozdział
III
Świadectwa zootechniczne dla oocytów zwierząt hodowlanych
czystorasowych
Świadectwa zootechniczne dla oocytów
zwierząt hodowlanych czystorasowych zawierają następujące
informacje:
a)           wszystkie informacje, o których mowa
w rozdziale I, dotyczące dawczyni oocytów oraz jej grupę krwi lub
wyniki badania dającego równoważne gwarancje naukowe w celu
weryfikacji jej tożsamości i pochodzenia;
b)           informacje umożliwiające
identyfikację oocytów, datę ich pobrania, nazwę i adres
zespołu pozyskiwania i wytwarzania zarodków oraz imię i nazwisko
(nazwę) i adres odbiorcy;
c)           jeśli w słomce znajduje
się więcej niż jeden oocyt, wyraźne oznaczenie liczby
oocytów, przy czym wszystkie oocyty muszą pochodzić od tego samego
zwierzęcia hodowlanego czystorasowego;
d)           imię i nazwisko oraz stanowisko
osoby podpisującej, datę i miejsce wydania świadectwa oraz
podpis osoby upoważnionej przez związek hodowców wydający
świadectwo lub, w przypadku przywozu do Unii, przez podmiot zajmujący
się hodowlą.
Rozdział
IV
Świadectwa zootechniczne dla zarodków zwierząt hodowlanych
czystorasowych
Świadectwa zootechniczne dla zarodków
zawierają następujące informacje:
a)           wszystkie informacje, o których mowa
w rozdziale I, dotyczące dawczyni i reproduktora oraz ich grupy krwi lub
wyniki badań dających równoważne gwarancje naukowe w celu
weryfikacji ich tożsamości i pochodzenia;
b)           informacje umożliwiające
identyfikację zarodka, datę jego pobrania lub wytworzenia oraz
nazwę i adres zespołu pozyskiwania lub wytwarzania zarodków oraz
imię i nazwisko (nazwę) i adres odbiorcy;
c)           jeśli w słomce znajduje
się więcej niż jeden zarodek, wyraźne oznaczenie liczby
zarodków, przy czym wszystkie zarodki muszą pochodzić od tych samych
rodziców;
d)           imię i nazwisko oraz stanowisko
osoby podpisującej, datę i miejsce wydania świadectwa oraz
podpis osoby upoważnionej przez związek hodowców wydający
świadectwo lub, w przypadku przywozu do Unii, przez podmiot zajmujący
się hodowlą.
Część
3
Świadectwa zootechniczne dla mieszańców świń, ich nasienia,
oocytów i zarodków
Rozdział
I
Świadectwa zootechniczne dla mieszańców świń
Świadectwa zootechniczne dla
mieszańców świń zawierają następujące informacje:
a)           nazwę wydającego
przedsiębiorstwa hodowlanego lub, w przypadku przywozu do Unii, podmiotu
zajmującego się hodowlą;
b)           nazwę rejestru;
c)           typ genetyczny lub linię;
d)           płeć;
e)           numer wpisu w rejestrze;
f)            system identyfikacji
zwierzęcia;
g)           numer identyfikacyjny przyznany
mieszańcowi świni zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi zdrowia
zwierząt w odniesieniu do identyfikacji świń albo, w przypadku
przywozu do Unii, zgodnie z przepisami krajowymi;
h)           datę urodzenia zwierzęcia;
i)            imię i nazwisko (nazwę)
oraz adres hodowcy;
j)            imię i nazwisko (nazwę) i
adres właściciela;
k)           imię i nazwisko oraz stanowisko
osoby podpisującej, datę i miejsce wydania świadectwa
zootechnicznego oraz podpis osoby upoważnionej przez przedsiębiorstwo
hodowlane wydające świadectwo lub, w przypadku przywozu do Unii,
przez podmiot zajmujący się hodowlą.
Rozdział
II
Świadectwa zootechniczne dla nasienia mieszańców świń
Świadectwa zootechniczne dla nasienia
mieszańców świń zawierają następujące informacje:
a)           wszystkie informacje, o których mowa
w rozdziale I, dotyczące mieszańca świni, od którego pobrano
nasienie;
b)           informacje umożliwiające
identyfikację nasienia, datę jego pobrania, nazwę i adres
centrum pozyskiwania nasienia oraz imię i nazwisko (nazwę) i adres
odbiorcy;
c)           imię i nazwisko oraz stanowisko
osoby podpisującej, datę i miejsce wydania świadectwa
zootechnicznego oraz podpis osoby upoważnionej przez przedsiębiorstwo
hodowlane wydające świadectwo lub, w przypadku przywozu do Unii,
przez podmiot zajmujący się hodowlą.
Rozdział III
Świadectwa zootechniczne dla oocytów mieszańców świń
Świadectwa zootechniczne dla oocytów
mieszańców świń zawierają następujące informacje:
a)           wszystkie informacje, o których mowa
w rozdziale I, dotyczące mieszańca świni, od którego pobrano
oocyty;
b)           informacje umożliwiające
identyfikację oocytów, datę ich pobrania, nazwę i adres
zespołu pozyskiwania lub wytwarzania zarodków oraz imię i nazwisko
(nazwę) i adres odbiorcy;
c)           imię i nazwisko oraz stanowisko
osoby podpisującej, datę i miejsce wydania świadectwa
zootechnicznego oraz podpis osoby upoważnionej przez przedsiębiorstwo
hodowlane wydające świadectwo lub, w przypadku przywozu do Unii,
przez podmiot zajmujący się hodowlą.
Rozdział
IV
Świadectwa zootechniczne dla zarodków mieszańców świń
Świadectwa zootechniczne dla zarodków
pobranych lub wytworzonych w wyniku pobrania od mieszańców świń
zawierają następujące informacje:
a)           wszystkie informacje, o których mowa
w rozdziale I, dotyczące dawczyni i reproduktora;
b)           datę pobrania zarodków lub
oocytów, nazwę i adres zespołu pozyskiwania lub wytwarzania zarodków
oraz imię i nazwisko (nazwę) i adres odbiorcy; dane identyfikacyjne
nasienia wykorzystanego do sztucznego unasiennienia lub zapłodnienia
oocytów;
c)           jeśli w słomce znajduje
się więcej niż jeden zarodek, wyraźne oznaczenie liczby
zarodków, przy czym wszystkie zarodki muszą pochodzić od tych samych
rodziców;
d)           imię i nazwisko oraz stanowisko
osoby podpisującej, datę i miejsce wydania świadectwa
zootechnicznego oraz podpis osoby upoważnionej przez przedsiębiorstwo
hodowlane wydające świadectwo lub, w przypadku przywozu do Unii,
przez podmiot zajmujący się hodowlą.
ZAŁĄCZNIK
VI
TERYTORIA,
O KTÓRYCH MOWA W ART. 2 LIT. U)
1.           Terytorium Królestwa Belgii
2.           Terytorium Republiki Bułgarii
3.           Terytorium Republiki Czeskiej
4.           Terytorium Królestwa Danii z
wyjątkiem Wysp Owczych oraz Grenlandii
5.           Terytorium Republiki Federalnej
Niemiec
6.           Terytorium Republiki Estońskiej
7.           Terytorium Irlandii
8.           Terytorium Republiki Greckiej
9.           Terytorium Królestwa Hiszpanii z
wyjątkiem Ceuty i Melilli
10.         Terytorium Republiki Francuskiej
11.         Terytorium Republiki Chorwacji
12.         Terytorium Republiki Włoskiej
13.         Terytorium Republiki Cypryjskiej
14.         Terytorium Republiki Łotewskiej
15.         Terytorium Republiki Litewskiej
16.         Terytorium Wielkiego Księstwa
Luksemburga
17.         Terytorium Węgier
18.         Terytorium Republiki Malty
19.         Terytorium Królestwa Niderlandów w
Europie
20.         Terytorium Republiki Austrii
21.         Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
22.         Terytorium Republiki Portugalskiej
23.         Terytorium Rumunii
24.         Terytorium Republiki Słowenii
25.         Terytorium Republiki Słowackiej
26.         Terytorium Republiki Finlandii
27.         Terytorium Królestwa Szwecji
28.         Terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej
Brytanii i Irlandii Północnej
ZAŁĄCZNIK
VII
Tabela
korelacji
 Akt prawny || Przepisy || Odpowiednie przepisy w niniejszym rozporządzeniu
 dyrektywa Rady 2009/157/WE (dawna 77/504/EWG) (bydło) || art. 1 || art. 2
 art. 2 lit. a), b) i e) || art. 3 akapit pierwszy
 art. 2 lit. c) || art. 8 ust. 1
 art. 2 lit. d) || art. 4 ust. 2
 art. 3 || art. 19 ust. 1
 art. 4 ust. 1 || art. 7 ust. 1
 art. 4 ust. 2 || art. 7 ust. 5
 art. 5 || art. 33 ust. 1 i załącznik II część 1 rozdział I pkt 1 lit. d)
 art. 6 || art. 28 ust. 1, art. 4 ust. 3, art. 8 ust. 3, art. 17 ust. 4, art. 19 ust. 4, art. 20 ust. 2 i art. 24 ust. 2
 art. 7 ust. 1 || art. 72 ust. 1
 art. 7 ust. 2 || art. 72 ust. 2
 art. 8 || n.d.
 art. 9 || n.d.
 art. 10 || n.d.
 art. 11 || n.d.
 dyrektywa Rady 87/328/EWG (dopuszczanie do hodowli) || art. 1 || art. 21
 art. 2 ust. 1 || art. 23 ust. 1 i 2
 art. 2 ust. 2 || art. 12 i 13 oraz art. 28 ust. 2
 art. 2 ust. 3 || -
 art. 3 || art. 22
 art. 4 || art. 23 ust. 3
 art. 5 || art. 31 ust. 1
 art. 6 || n.d.
 art. 7 || n.d.
 decyzja Rady 96/463/WE (Interbull) || art. 1 ust. 2 || art. 32 ust. 1
 art. 2 || -
 załącznik II || załącznik IV
 dyrektywa Rady 88/661/EWG (świnie) || art. 1 || art. 2
 art. 2 ust. 1 || art. 3 akapit pierwszy, art. 4 ust. 2 i art. 8 ust. 1
 art. 2 ust. 2 || art. 1 ust. 3
 art. 3 || art. 21 ust. 2
 art. 4 ust. 1 || art. 19 ust. 1
 art. 4 ust. 2 || art. 18 ust. 1
 art. 4a akapit pierwszy || art. 7 ust. 1
 art. 4a akapit drugi || art. 7 ust. 5
 art. 5 || art. 33 ust. 1 i załącznik II część 1 rozdział I pkt 1 lit. d)
 art. 6 ust. 1 || art. 28 ust. 1, art. 8 ust. 3, art. 17 ust. 4, art. 19 ust. 4, art. 4 ust. 3 i art. 33 ust. 3
 art. 6 ust. 2 || n.d.
 art. 7 ust. 1 || art. 3, art. 8 ust. 1 i art. 4 ust. 2
 art. 7 ust. 2 || art. 1 ust. 3
 art. 7a || art. 7 ust. 1
 art. 8 || art. 25 ust. 2
 art. 9 || art. 33 ust. 1 i załącznik II część 2 pkt 1 lit. c)
 art. 10 ust. 1 || art. 28 ust. 1, art. 8 ust. 3, art. 17 ust. 4, art. 19 ust. 4, art. 4 ust. 3 i art. 33 ust. 3
 art. 10 ust. 2 || n.d.
 art. 11 ust. 1 || art. 72 ust. 1
 art. 11 ust. 2 || art. 72 ust. 2
 art. 11 ust. 3 || art. 72 ust. 2
 art. 12 || art. 1 ust. 3
 art. 13 || n.d.
 art. 14 || n.d.
 dyrektywa Rady 90/118/EWG (dopuszczanie do hodowli – zwierzęta czystorasowe) || art. 1 || art. 21 ust. 1
 art. 2 ust. 1 || art. 23 ust. 1 i 2
 art. 2 ust. 2 || art. 12 i 13 oraz art. 28 ust. 2
 art. 2 ust. 3 || art. 14 i art. 28 ust. 2
 art. 3 || art. 23 ust. 3
 art. 4 || art. 72 ust. 1
 art. 5 || n.d.
 art. 6 || n.d.
 dyrektywa Rady 90/119/EWG (dopuszczanie do hodowli – mieszańce) || art. 1 || art. 25 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 i 2
 art. 2 || art. 23 ust. 3
 art. 3 || n.d.
 art. 4 || n.d.
 dyrektywa Rady 89/361/EWG (owce i kozy) || art. 1 ust. 1 || art. 1 ust. 1
 art. 1 ust. 2 || art. 1 ust. 3
 art. 2 || art. 2
 art. 3 ust. 1 || art. 3 akapit pierwszy oraz art. 4 ust. 2
 art. 3 ust. 2 || art. 1 ust. 3
 art. 4 || art. 4 ust. 3, art. 19 ust. 4, art. 28 ust. 1 i art. 21 ust. 2
 art. 5 || art. 7 ust. 1
 art. 6 || art. 33 ust. 1 i załącznik II część 1 rozdział I pkt 1 lit. d)
 art. 7 || art. 1 ust. 3
 art. 8 || art. 72 ust. 1
 art. 9 || n.d.
 art. 10 || n.d.
 dyrektywa Rady 90/427/EWG (koniowate) || art. 1 || art. 1 ust. 1
 art. 2 || art. 2
 art. 3 akapit pierwszy || art. 3 akapit pierwszy
 art. 3 akapit drugi || art. 1 ust. 3
 art. 4 ust. 1 lit. a) || załącznik I część 1 i część 3 pkt 1 lit. a)
 art. 4 ust. 1 lit. b), || załącznik II część 1 rozdział I pkt 1 lit. c)
 art. 4 ust. 2 || art. 4 ust. 3, art. 19 ust. 4, art. 33, art. 34 ust. 1 lit. c), art. 14 oraz załącznik II część 1 rozdział I pkt 1 lit. c)
 art. 5 || art. 7 ust. 1
 art. 6 || załącznik II część 1 rozdział I pkt 3
 art. 7 || art. 28 ust. 1 oraz art. 21 ust. 2:
 art. 8 pkt 1 || załącznik II część 1 rozdział I pkt 1 lit. c)
 art. 8 pkt 2 || art. 33 ust. 1
 art. 9 || art. 1 ust. 3
 art. 10 || art. 72 ust. 1
 art. 11 || n.d.
 art. 12 || n.d.
 załącznik || n.d.
 dyrektywa Rady 91/174/EWG (całość) || art. 1 || art. 2
 art. 2 || art. 3, art. 35 ust. 1 i art. 45 ust. 1
 art. 3 || n.d.
 art. 4 || n.d.
 art. 5 || n.d.
 art. 6 || n.d.
 art. 7 || n.d.
 art. 8 || n.d.
 dyrektywa Rady 94/28/WE przywóz || art. 1 || art. 1
 art. 2 || art. 2
 art. 3 || art. 37
 art. 4 || art. 39 ust. 1 lit. a) i art. 40 ust. 1
 art. 5 || art. 39 ust. 1 lit. b) i art. 40 ust. 1
 art. 6 || art. 39 ust. 1 lit. c) i art. 40 ust. 1
 art. 7 || art. 39 ust. 1 lit. c) i art. 40 ust. 1
 art. 8 || art. 39 ust. 2
 art. 9 ust. 1 i 2 || art. 42
 art. 9 ust. 3 || -
 art. 10 || art. 67 i 70
 art. 11 || n.d.
 art. 12 || art. 72 ust. 1
 art. 13 || n.d.
 art. 14 || n.d.
 art. 15 || n.d.
[1]               Dz.U. C […] z [dd/mm/rrrr], s. […].
[2]               Dz.U. C […] z [dd/mm/rrrr], s. […].
[3]               Dz.U. C […] z [dd/mm/rrrr], s. […].
[4]               Dz.U. L 382 z 31.12.1988, s. 36.
[5]               Dz.U. L 153 z 6.6.1989, s. 30.
[6]               Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 55.
[7]               Dz.U. L 85 z 5.4.1991, s. 37.
[8]               Dz.U. L 178 z 12.7.1994, s. 66.
[9]               Dz.U. L 323 z 10.12.2009, s. 1.
[10]             Dz.U. L 167 z 26.6.1987, s. 54.
[11]             Dz.U. L 71 z 17.3.1990, s. 34.
[12]             Dz.U. L 71 z 17.3.1990, s. 36.
[13]             Dz.U. L 206 z 12.8.1977, s. 11.
[14]             Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.
[15]             Dz.U. L 155 z 18.6.2009, s. 30.
[16]             Dz.U. L 192 z 2.8.1996, s. 19.
[17]             Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.
[18]             Dz.U. L 268 z 24.9.1991, s. 56.
[19]             Dz.U. L 24 z 30.1.1998, s. 9.
[20]             COM/2013/0265 final – 2013/0140 (COD).
[21]             Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1.
[22]             Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 29.
[23]             Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
[24]             Dz.U. L 125 z 12.5.1984, s. 58.
[25]             Dz.U. L 237 z 5.9.1984, s. 11.
[26]             Dz.U. L 169 z 22.6.2006, s. 56.
[27]             Dz.U. L 247 z 23.8.1989, s. 19.
[28]             Dz.U. L 247 z 23.8.1989, s. 21.
[29]             Dz.U. L 247 z 23.8.1989, s. 31.
[30]             Dz.U. L 247 z 23.8.1989, s. 33.
[31]             Dz.U. L 247 z 23.8.1989, s. 43.
[32]             Dz.U. L 145 z 8.6.1990, s. 30.
[33]             Dz.U. L 145 z 8.6.1990, s. 32.
[34]             Dz.U. L 145 z 8.6.1990, s. 35.
[35]             Dz.U. L 145 z 8.6.1990, s. 38.
[36]             Dz.U. L 192 z 11.7.1992, s. 63.
[37]             Dz.U. L 19 z 25.1.1996, s. 39.
[38]             Dz.U. L 192 z 11.7.1992, s. 66.
[39]             Dz.U. L 247 z 23.8.1989, s. 22.
[40]             Dz.U. L 247 z 23.8.1989, s. 34.
[41]             Dz.U. L 145 z 8.6.1990, s. 39.
[42]             Dz.U. L 19 z 25.1.1996, s. 41.
[43]             Dz.U. L 125 z 18.5.2005, s. 15.
[44]             Dz.U. L 149 z 7.6.2008, s. 3.
[45]             Dz.U. L 210 z 20.8.1996, s. 47.
[46]             http://www.ueln.net/