               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.4.2018
            COM(2018) 247 final
            2018/0116(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca państwa członkowskie do stania się w interesie Unii Europejskiej stroną Konwencji Rady Europy w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, ochrony i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych (CETS nr 218)

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji upoważniającej państwa członkowskie do podpisania i ratyfikowania w interesie Unii Europejskiej konwencji Rady Europy w sprawie w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych („CETS nr 218” lub „Konwencja”).

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1.Kontekst

                  W dniu 29 maja 1985 r. 39 osób zginęło, a setki zostało rannych podczas gwałtownych starć między kibicami piłki nożnej podczas meczu finałowego Pucharu Europy na stadionie Heysel w Brukseli. W następstwie tych wydarzeń Rada Europy opracowała europejską konwencję w sprawie przemocy i ekscesów widzów w czasie imprez sportowych, a w szczególności meczów piłki nożnej (zwaną dalej „CETS nr 120” lub „konwencją nr 120"). Konwencja nr 120 ukierunkowana była głównie na zapobieganie incydentom, zniechęcanie do nich i reagowanie na incydenty przemocy i ekscesy w obrębie lub w pobliżu stadionów. Konwencja nr 120 weszła w życie w dniu 1 listopada 1985 r. i została ratyfikowana przez 41 Stron, w tym większość państw członkowskich Unii Europejskiej.

                  W grudniu 2013 r., w świetle analizy zasadności i celowości aktualizacji Konwencji nr 120, Komitet Ministrów Rady Europy stwierdził, że stała się ona nieaktualna: jej treść – w szczególności główny nacisk na środki bezpieczeństwa – została uznana za niezgodną z doświadczeniami i z dobrymi praktykami oraz niedostosowaną do najnowszych zaleceń Stałego Komitetu Konwencji. Komitet Ministrów polecił zatem Stałemu Komitetowi dokonanie rewizji Konwencji nr 120. Zamiast dokonywać jej zmiany, Stały Komitet postanowił opracować nowy tekst. Wynikiem tych prac jest CETS nr 218.

               2.2.Konwencja

                  CETS nr 218 ma na celu zapewnienie bezpiecznego i przyjaznego otoczenia podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych (art. 2). Konwencja rozróżnia „środki bezpieczeństwa”, „środki zabezpieczenia” i „środki obsługi” (art. 3).

                  Konwencja zobowiązuje Strony do przyjęcia „zintegrowanego, wielopodmiotowego i zrównoważonego podejścia do bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi w oparciu o zasady skutecznej współpracy i partnerstwa na poziomie lokalnym, krajowym i międzynarodowym” (art. 2 lit. a)), tj. podejścia opartego na założeniu, że „niezależnie od swojego podstawowego celu, środki bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych nieodwołalnie nakładają się na siebie, są wzajemnie powiązane i wzajemnie na siebie oddziałują, muszą być wyważone i nie mogą być opracowywane ani wdrażane niezależnie od siebie nawzajem” (art. 3 lit. f)).

                  Konwencja zobowiązuje Strony do przyjęcia krajowych i lokalnych ustaleń koordynacyjnych, mających na celu opracowanie i wdrożenie wielopodmiotowego zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi na poziomie krajowym i lokalnym (art. 4). Strony są zobowiązane do podjęcia różnych środków w celu zapewnienia bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi obiektów sportowych (art. 5); na przykład, muszą zagwarantować, aby zasady funkcjonowania stadionów przewidywały skuteczne współdziałanie z policją, służbami ratunkowymi i instytucjami partnerskimi i obejmowały zasady i procedury dotyczące takich kwestii jak zachowania rasistowskie lub dyskryminujące (art. 5 ust. 5). Strony są zobowiązane do zachęcania wszystkich odpowiednich instytucji i zainteresowanych stron do wspólnych działań w celu stworzenia bezpiecznego i przyjaznego otoczenia w przestrzeni publicznej poza stadionami(art. 6). Strony muszą zapewnić, aby odpowiednie instytucje opracowały plany awaryjne i kryzysowe (art. 7) oraz muszą zachęcać wszystkie instytucje do aktywnej współpracy z kibicami i społecznościami lokalnymi (art. 8).

                  W odniesieniu do działań policyjnych, art. 9 Konwencji nakłada na Strony obowiązek zapewnienia opracowania, regularnej oceny i doskonalenia strategii policyjnych, które będą uwzględniać dobre praktyki i będą spójne ze zintegrowanym podejściem do bezpieczeństwa, ochrony i obsługi; Strony muszą również dopilnować, by policja współpracowała z odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

                  W odniesieniu do zapobiegania i karania, art. 10 Konwencji zobowiązuje strony do podjęcia „wszelkich możliwych środków”, aby ograniczyć ryzyko incydentów przemocy i zakłócania porządku publicznego i zapewnić, zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym, istnienie „skutecznych sposobów wykluczenia z udziału w imprezach sportowych, odpowiednio do charakteru i miejsca wystąpienia ryzyka”, w celu zapobiegania tego rodzaju incydentom. Strony są zobowiązane do współpracy „w dążeniu do zapewnienia, że wobec osób dopuszczających się przestępstw za granicą zostaną zastosowane odpowiednie kary” (art. 10 ust. 3) oraz „rozważą nadanie organom sądowym lub administracyjnym, odpowiedzialnym za nakładanie sankcji na osoby, które spowodowały lub przyczyniły się do wystąpienia związanych z piłką nożną aktów przemocy lub zakłóceń porządku, uprawnień do nałożenia ograniczeń w przejazdach na mecze piłki nożnej, odbywające się w innym państwie.” (art. 10 ust. 4).

                  Art. 11 tej konwencji nosi tytuł „Współpraca międzynarodowa”. Zobowiązuje on Strony do ustanowienia krajowego punktu informacyjnego ds. piłki nożnej (punkt NFIP) działającego jako jedyny kanał wymiany informacji i danych wywiadowczych dotyczących wszystkich międzynarodowych meczów piłki nożnej i załatwiania innych kwestii dotyczących międzynarodowej współpracy policyjnej (art. 11 ust. 2–4). Treść art. 11 ust. 2–4 zainspirowana została decyzją Rady 2002/348/WSiSW z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącą bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym i stosowana jest w niej ta sama terminologia.

                  Postanowienia końcowe Konwencji dotyczą podpisania (art. 16), wejścia w życie (art. 17), przystąpienia przez państwa niebędące członkami Rady Europy (art. 18), skutków Konwencji w odniesieniu do Konwencji nr 120 (art. 19), terytorialnego zakresu stosowania (art. 20), wypowiedzenia (art. 21) i powiadomień (art. 22). Klauzule te są „zasadniczo oparte” na Modelowych klauzulach końcowych dla konwencji i umów zawartych w ramach Rady Europy z lutego 1980 r. i na klauzulach końcowych Konwencji nr 120.

               2.3.Obecna legislacja i polityka Unii w tej dziedzinie

                  Unia przyjęła szereg środków dotyczących współpracy policyjnej i wymiany informacji policyjnych. W szczególności w odniesieniu do współpracy policyjnej i wymiany informacji policyjnych na temat bezpieczeństwa i ochrony podczas meczów piłki nożnej, Unia przyjęła decyzję Rady 2002/348/WSiSW z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącą bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym
                     1
                  . Decyzja Rady 2002/348/WSiSW oparta została na art. 30 ust. 1 lit. a) Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), obecnie art. 87 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), a także na uchylonym art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej.

                  Decyzja Rady 2002/348/WSiSW nakłada na każde państwo członkowskie obowiązek „ustanowienia bądź wyznaczenia narodowego punktu informacyjnego o charakterze policyjnym dla piłki nożnej (NFIP)”, który „działa jako bezpośredni, centralny punkt informacyjny dla wymiany istotnych informacji oraz dla ułatwiania międzynarodowej współpracy policyjnej w zakresie meczów piłki nożnej o charakterze międzynarodowym” (art. 1). Decyzja Rady określa zadania punktów NFIP (art. 2), informacje policyjne, które są między nimi wymieniane (art. 3) oraz procedurę komunikowania się między punktami NFIP (art. 4). Decyzja Rady 2007/412/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. zmieniająca decyzję 2002/348/WSiSW dotyczącą bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym
                     2
                   zawiera również przepisy dotyczące okresowych ocen krajowych zakłóceń porządku związanych z piłką nożną (art. 2 ust. 6) i formularze do wymiany informacji (art. 3 ust. 4).

                  W rezolucji Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zakazów wstępu na obiekty sportowe, na których odbywają się mecze piłki nożnej o charakterze międzynarodowym
                     3
                   i w podręczniku UE dotyczącym meczów piłki nożnej
                     4
                   zawarto odniesienie do decyzji Rady 2002/348/WSiSW. Podręcznik, który został po raz pierwszy przyjęty w czerwcu 1999 r. i ostatnio zaktualizowany w listopadzie 2016 r., zawiera szczegółowe zalecenia w zakresie międzynarodowej współpracy policyjnej oraz w zakresie działań prewencyjnych i kontrolnych związanych z aktami przemocy i zakłóceniami porządku podczas międzynarodowych meczów piłki nożnej, w tym wytyczne dotyczące wymiany informacji policyjnych i dotyczące roli i zadań punktów NFIP.

               2.4.Powody przedstawienia wniosku

                  Konwencja zawiera przepisy w zakresie współpracy policyjnej (87 TFUE), a równocześnie wpisuje się ona również bardziej ogólnie w cele unijnej polityki w odniesieniu do przedsięwzięć w zakresie sportu (art. 165 TFUE). Zgodnie z art. 165 ust. 3 TFUE Unia i państwa członkowskie mają obowiązek sprzyjać współpracy z państwami trzecimi oraz z organizacjami międzynarodowymi właściwymi w dziedzinie edukacji i sportu, zwłaszcza z Radą Europy. Środki zachęcające UE, w tym wsparcie dla projektów w ramach określonych w rozdziale programu Erasmus + dotyczącym sportu, adresowane do kibiców kampanie informacyjne i sankcje sportowe nie są wystarczające, aby rozwiązać występujące na zawodach sportowych problemy związane z aktami przemocy i dyskryminacji. W zakresie, w jakim jest to kwestia porządku publicznego, krajowe władze publiczne uzupełniały te inicjatywy działaniami prewencyjnymi oraz ukierunkowanymi środkami przymusu. Jest to złożone zadanie ze względu na międzynarodowy charakter niektórych meczów i różnice występujące między odpowiednimi przepisami i praktykami w zakresie utrzymania porządku, bezpieczeństwa i ochrony w różnych państwach członkowskich UE. Niezbędna jest ściślejsza współpraca między różnymi podmiotami zaangażowanymi w walkę z przemocą i wszelkimi formami dyskryminacji. Działania w zakresie egzekwowania prawa muszą być lepiej skoordynowane, a UE może ten proces ułatwić, w szczególności poprzez wspieranie Konwencji Rady Europy.

                  Sama UE nie może stać się stroną Konwencji. Wynika to z faktu, że Konwencja odnosi się wyłącznie do „Państw” lub „Państw-Stron” i nie zawiera żadnego postanowienia umożliwiającego UE lub innym organizacjom integracji regionalnej stanie się jej stroną.

                  Niemniej jednak UE przyjęła ogólne i szczególne środki w zakresie współpracy i wymiany informacji policyjnych, które mają zastosowanie do kwestii dotyczących ochrony i bezpieczeństwa podczas meczów piłki nożnej o charakterze międzynarodowym, jak również szczegółowe, niedawno zaktualizowane zalecenia na temat sposobu stosowania tych środków.

                  Ponadto zobowiązania określone w art. 11 Konwencji, w odniesieniu do narodowych punktów informacyjnych ds. piłki nożnej, mogą mieć wpływ na wspólne zasady, o których mowa w art. 3 ust. 2 TFUE. Wynika to z faktu, że obowiązek utworzenia lub wyznaczenia punktów NFIP jest już zawarty w decyzji Rady 2002/348/WSiSW, która precyzuje zadania punktów NFIP i określa zasady ich współpracy, w szczególności w odniesieniu do wymiany informacji policyjnych. Zobowiązania zawarte w art. 11 ust. 2–4 Konwencji nr 218 pokrywają się prawie całkowicie z obowiązkami określonymi w decyzji Rady 2002/348/WSiSW. W istocie, zgodnie ze sprawozdaniem wyjaśniającym do konwencji nr 218, punkty NFIP zostały utworzone na mocy prawa Unii Europejskiej, a tekst art. 11 ust. 2–4 został zainspirowany decyzją Rady 2002/348/WSiSW i stosowana jest w nim zawarta w niej terminologia.

                  Okoliczności te wskazują na fakt, że przy podejmowaniu zobowiązań międzynarodowych w obszarze współpracy policyjnej i wymiany informacji między państwami członkowskimi, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa i ochrony podczas meczów piłki nożnej o charakterze międzynarodowym, państwa członkowskie powinny działać w ramach instytucji UE.

                  Mimo że art. 11 ust. 2–4 Konwencji oparte były na decyzji Rady 2002/348/WSiSW, aby uniknąć sprzeczności z prawem UE, nie zmienia to faktu, że decyzja Rady 2002/348/WSiSW przewiduje system współpracy i wymiany informacji policyjnych między państwami członkowskimi w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony podczas meczów piłki nożnej o charakterze międzynarodowym poprzez sieć ustanowionych specjalnie w tym celu organów. Jedynie UE jest w stanie przyjąć na siebie zobowiązanie wobec państw trzecich do dalszego stosowania tego systemu w UE oraz do rozszerzenia zakresu jego stosowania na określone państwa trzecie.

                  Ze względu na to, że sama UE nie może zostać stroną CETS nr 218, i jako że państwa członkowskie mogą zostać stroną tej Konwencji jedynie, jeżeli zostały do tego upoważnione przez UE (art. 2 ust.1 TFUE), należy przyjąć decyzję upoważniającą państwa członkowskie do podpisania i ratyfikowania Konwencji w interesie UE.

               3.PODSTAWA PRAWNA

                  Proponowana decyzja Rady oparta jest na art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) oraz na art. 218 ust. 8 TFUE w związku z art. 87 ust. 1 TFUE, który stanowi główną podstawę prawną dla przepisów UE dotyczących współpracy policyjnej.

               2018/0116 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca państwa członkowskie do stania się w interesie Unii Europejskiej stroną
                  Konwencji Rady Europy w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, ochrony i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych
                  (CETS nr 218)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 8 w związku z art. 87 ust. 1,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  5
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja Rady Europy w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, ochrony i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych (zwana dalej „Konwencją”) została otwarta do podpisu i ratyfikacji od dnia 3 lipca 2016 r.

               (2)Konwencja ma na celu zapewnienie bezpiecznego i przyjaznego otoczenia podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych.

               (3)Art. 11 ust. 2–4 Konwencji, w odniesieniu do narodowych punktów informacyjnych ds. piłki nożnej, mogą mieć wpływ na wspólne zasady lub zmienić ich zakres w rozumieniu art. 3 ust. 2 TFUE, jako że przepisy te są zbieżne z obowiązkami zawartymi w decyzji Rady 2002/348/WSiSW
                  6
               , dotyczącej bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym.

               (4)Wsparcie Unii na rzecz Konwencji jest istotne dla zwalczania przemocy związanej z imprezami sportowymi i będzie uzupełnieniem wysiłków podjętych już w tej dziedzinie poprzez wspieranie projektów w ramach określonych w rozdziale dotyczącym sportu w programie Erasmus +.

               (5)Unia nie może zostać stroną konwencji, ponieważ jej stronami mogą być jedynie państwa.

               (6)Państwa członkowskie powinny zatem być upoważnione do podpisania i ratyfikowania Konwencji, działając wspólnie w interesie Unii, w odniesieniu do części wchodzących w zakres wyłącznej kompetencji Unii.

               (7)Zjednoczone Królestwo i Irlandia są związane decyzją Rady 2002/348/WSiSW i z tego powodu uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (8)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana, ani jej nie stosuje.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do stania się stroną Konwencji Rady Europy w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, ochrony i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych (CETS nr 218) w odniesieniu do tych jej części, które wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 121 z 8.5.2002.

                     (2)

                        Dz.U. L 155 z 15.6.2007, s. 76.

                     (3)

                        Dz.U. C 281 z 22.11.2003, s. 1.

                     (4)

                        Rezolucja Rady z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie podręcznika zawierającego zalecenia dla międzynarodowej współpracy policyjnej oraz dotyczącego środków w zakresie zapobiegania aktom przemocy i zakłócaniu porządku publicznego i kontrolowania takich zjawisk związanych z międzynarodowymi meczami piłki nożnej, które dotyczą co najmniej jednego państwa członkowskiego; Dz.U. C 022 z 24.1.2003, s. 1.

                     (5)

                        Dz.U. C z, s. .

                     (6)

                        Decyzja Rady 2002/348/WSiSW z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotycząca bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym (Dz.U. L 121 z 8.5.2002, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.5.2018
            COM(2018) 249 final
            2018/0117(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany w załączniku XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) oraz protokołu 37 (zawierającego wykaz przewidziany w art. 101) do Porozumienia EOG (Ogólne rozporządzenie o ochronie danych)
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Podstawa i cele wniosku

                  Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) ma na celu zmianę załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) oraz protokołu 37 (zawierającego wykaz przewidziany w art. 101) do Porozumienia EOG w celu uwzględnienia w nim ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (rozporządzenie (UE) 2016/679)
                     1
                  .

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu rozszerza zakres obowiązującej polityki UE na państwa EFTA należące do EOG (Norwegię, Islandię i Liechtenstein).

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Rozszerzenie dorobku prawnego UE na państwa EFTA należące do EOG poprzez jego uwzględnienie w Porozumieniu EOG jest przeprowadzane zgodnie z celami i zasadami przedmiotowego Porozumienia w celu stworzenia dynamicznego i jednorodnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opartego na wspólnych przepisach i równych warunkach konkurencji.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Przepisy, które mają zostać uwzględnione w Porozumieniu EOG, opierają się na art. 16 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  2
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               Komisja we współpracy z ESDZ przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. Komisja ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić stanowisko Unii Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

               Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

               Proces uwzględnienia dorobku prawnego UE w Porozumieniu EOG jest przeprowadzany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym potwierdza się przyjęte podejście.

                  •
                        Proporcjonalność

               Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie przewiduje się, by uwzględnienie rozporządzenia (UE) 2016/679 w Porozumieniu EOG miało wpływ na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Uzasadnienie głównych proponowanych zmian

               Klauzula o uczestnictwie (dostosowania a) i k))

               W wyniku uwzględnienia ogólnego rozporządzenia o ochronie danych („ogólne rozporządzenie”) w Porozumieniu EOG organy nadzorcze państw EFTA należących do EOG będą uczestniczyć w możliwie najpełniejszym zakresie w tzw. mechanizmie kompleksowej współpracy i mechanizmie spójności i mieć takie same prawa i obowiązki w Europejskiej Radzie Ochrony Danych, jak organy nadzorcze państw członkowskich UE, z wyjątkiem prawa do głosowania i prawa do kandydowania w wyborach na przewodniczącego lub wiceprzewodniczących Europejskiej Rady Ochrony Danych. Stanowiska organów nadzorczych państw EFTA będą również protokołowane oddzielnie.

               Dostosowanie a) zapewnia również, aby regulamin wewnętrzny Europejskiej Rady Ochrony Danych umożliwiał pełne uczestnictwo organów nadzorczych państw EFTA należących do EOG i Urzędu Nadzoru EFTA, z wyjątkiem prawa do głosowania i do kandydowania w wyborach na przewodniczącego lub wiceprzewodniczących Europejskiej Rady Ochrony Danych.

               Ponieważ ogólne rozporządzenie nadaje krajowym organom nadzorczym kompetencje, jakie należy wykonywać na szczeblu krajowym, i wymaga międzynarodowej koordynacji i konwergencji, udział organów nadzorczych państw EFTA należących do EOG na równych prawach w mechanizmie kompleksowej współpracy i mechanizmie spójności jest niezbędny do spójnej współpracy w zakresie nadzoru i spójności wewnątrz EOG.

               W celu ułatwienia i zapewnienia spójnego egzekwowania przepisów EOG przez Urząd Nadzoru EFTA względem państw EFTA należących do EOG oraz umożliwienia wykonywania zadań przez Urząd Nadzoru EFTA zgodnie z art. 108 Porozumienia EOG, dostosowanie k) stanowi, że Urząd Nadzoru EFTA ma prawo uczestniczyć w posiedzeniach Europejskiej Rady Ochrony Danych bez prawa do głosowania i wyznacza swojego przedstawiciela do Europejskiej Rady Ochrony Danych. Ponadto, jak stwierdzono powyżej, dostosowanie a) stanowi, że regulamin wewnętrzny Europejskiej Rady Ochrony Danych przewiduje pełnoprawne uczestnictwo Urzędu Nadzoru EFTA.

               Informacje na temat negocjacji z państwami trzecimi (dostosowanie f))

               Dostosowanie przewiduje, że państwa EFTA należące do EOG są informowane o konsultacjach z państwami trzecimi w celu przyjęcia decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony danych osobowych, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 93 ust. 3. Zgodnie z art. 100 Porozumienia EOG państwa EFTA w pełni uczestniczą w komitecie ustanowionym na mocy art. 93; nie przysługuje im jednak prawo do głosowania.

               Dostosowanie stanowi również, że w przypadku gdy dane państwo trzecie lub organizacja międzynarodowa podejmie szczególne obowiązki dotyczące przetwarzania danych osobowych pochodzących z państw członkowskich, UE bierze pod uwagę sytuację państw EFTA należących do EOG oraz omawia z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi możliwe mechanizmy ewentualnego dalszego stosowania przez państwa EFTA należące do EOG.

               Art. 45 ust. 1 – Przekazywanie danych do państw trzecich i organizacji międzynarodowych (dostosowanie e))

               Przekazywanie danych osobowych z państwa EFTA należącego do EOG do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej może nastąpić na podstawie aktu wykonawczego (decyzja stwierdzająca odpowiedni poziom ochrony) przyjętego przez Komisję, który został uwzględniony w Porozumieniu EOG zgodnie z normalnymi procedurami opisanymi w Porozumieniu EOG. Dostosowanie e) ma na celu umożliwienie przekazywania danych również w przypadku, gdy decyzja stwierdzająca odpowiedni stopień ochrony danych jest stosowana przez państwo EFTA należące do EOG w oczekiwaniu na decyzję Wspólnego Komitetu EOG o uwzględnieniu tej decyzji. Dostosowanie e) przewiduje również, że przed wejściem w życie decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony każde z państw EFTA należących do EOG postanawia i informuje Komisję i Urząd Nadzoru EFTA, czy będzie taką decyzję stosować w tym samym czasie, co państwa członkowskie UE. Jeżeli dane państwo EFTA nie przekaże takiej informacji Komisji i Urzędowi Nadzoru EFTA, będzie to oznaczać, że państwo to będzie stosować środki w tym samym czasie, co państwa członkowskie UE.

               Jeśli w ciągu dwunastu miesięcy od daty wejścia w życie decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony nie uda się we Wspólnym Komitecie EOG dojść do porozumienia w sprawie uwzględnienia tej decyzji w Porozumieniu EOG, każde państwo EFTA należące do EOG może zaprzestać stosowania takich środków do czasu uwzględnienia decyzji w Porozumieniu EOG; w takim przypadku państwo to powiadamia o tym niezwłocznie Komisję i Urząd Nadzoru EFTA. Dostosowanie to nie wyklucza stosowania art. 102 Porozumienia EOG, jak określono w dostosowaniu.

               Jeśli państwo EFTA należące do EOG postanowi zaprzestać stosowania środków przyjętych na podstawie art. 45 ust. 5 (tj. środków dotyczących państwa trzeciego, terytorium lub jednego lub więcej określonych sektorów w państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej, które przestały zapewniać odpowiedni stopień ochrony), pozostałe Umawiające się Strony Porozumienia EOG zabraniają swobodnego przepływu danych osobowych do tego państwa EFTA należącego do EOG.

               Art. 46 ust. 2 – Stosowanie aktów wykonawczych dotyczących standardowych klauzul ochrony danych (dostosowanie h))

               Dostosowanie to opiera się na takiej samej zasadzie, jak dostosowanie e) (zob. powyżej). Dostosowanie umożliwia administratorom danych lub podmiotom przetwarzającym dane w państwach EFTA stosowanie standardowych klauzul ochrony danych w tym samym czasie, gdy wejdą one w życie w UE, chyba że dane państwo EFTA postanowi nie stosować danego środka w tym samym czasie, co państwa członkowskie UE.

               Odstąpienie od stosowania odniesienia do Karty praw podstawowych (dostosowanie i))

               Zgodnie z art. 7 Porozumienia EOG wiążące dla państw EFTA są jedynie akty, które zostały uwzględnione w Porozumieniu EOG. Karta praw podstawowych Unii Europejskiej stanowi instrument prawa pierwotnego UE, który nie jest wiążący dla państw trzecich i nie ma znaczenia w kontekście EOG. W związku z tym dostosowanie i) do ogólnego rozporządzenia wyłącza odniesienie do Karty zawarte w art. 58 ust. 4.

               Art. 63, art. 64 ust. 2, art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 70 ust. 1 lit. e) – wnioski Urzędu Nadzoru EFTA do Europejskiej Rady Ochrony Danych o konsultację lub opinię (dostosowanie l))

               Zgodnie z dostosowaniem l) Urząd Nadzoru EFTA ma prawo zwrócić się do Europejskiej Rady Ochrony Danych o konsultację lub opinię, a także zgłaszać sprawy do Europejskiej Rady Ochrony Danych, na podstawie art. 63, art. 64 ust. 2, art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 70 ust. 1 lit. e). W tym dostosowaniu określono artykuły, w przypadku których mają zastosowanie takie prawa i obowiązki i które są istotne z punktu widzenia wykonywania zadań przez Urząd Nadzoru EFTA zgodnie z art. 109 Porozumienia.

               2018/0117 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej
                  we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany w załączniku XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) oraz protokołu 37 (zawierającego wykaz przewidziany w art. 101) do Porozumienia EOG

                  (Ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 16 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  4
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) oraz protokołu 37 (zawierającego wykaz przewidziany w art. 101) do Porozumienia EOG.

               (3)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679
                  5
               .

               (4)Rozporządzenie (UE) 2016/679 uchyla [ze skutkiem od dnia 25 maja 2018 r.] dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE
                  6
               , która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z tym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG [ze skutkiem od 25 maja 2018 r.].

               (5)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XI oraz protokół 37 do Porozumienia EOG.

               (6)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika XI i protokołu 37 do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6-8.

                     (3)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (4)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

                     (6)

                        Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia2.5.2018
            COM(2018) 249 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany w załączniku XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) oraz protokołu 37 (zawierającego wykaz przewidziany w art. 101) do Porozumienia EOG (Ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

               ZAŁĄCZNIK I
                  DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
                  nr

               z dnia 0.0.0 r.

               zmieniająca załącznik XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) i protokół 37 (zawierający wykaz przewidziany w art. 101) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)
                  1
               .

               (2)Ochrona danych jest prawem podstawowym chronionym w ramach różnych międzynarodowych porozumień dotyczących praw człowieka.

               (3)Zasada równości praw i obowiązków administratorów danych i podmiotów przetwarzających dane na terytorium EOG ma istotne znaczenie.

               (4)Niniejsza decyzja stanowi, że organy nadzorcze państw EFTA uczestniczą w możliwie najpełniejszym zakresie w tzw. mechanizmie kompleksowej współpracy i mechanizmie spójności i mają takie same prawa i obowiązki w Europejskiej Radzie Ochrony Danych, ustanowionej rozporządzeniem (UE) 2016/679, jak organy nadzorcze państw członkowskich UE, z wyjątkiem prawa do głosowania i prawa do kandydowania w wyborach na przewodniczącego lub wiceprzewodniczących. W tym celu organy nadzorcze państw EFTA powinny zostać włączone do działań Europejskiej Rady Ochrony Danych, w tym wszelkich podgrup ewentualnie powoływanych przez nią w celu realizowania jej zadań, oraz otrzymywać wszelkie niezbędne informacje umożliwiające im skuteczne uczestnictwo, w tym, w razie potrzeby, poprzez pełny dostęp do elektronicznego systemu wymiany informacji ewentualnie utworzonego przez Europejską Radę Ochrony Danych.

               (5)Rozporządzenie (UE) 2016/679 uchyla [ze skutkiem od dnia 25 maja 2018 r.] dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE
                  2
               , która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z tym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG [ze skutkiem od 25 maja 2018 r.].

               (6)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XI oraz protokół 37 do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Punkt 5e (dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XI do Porozumienia EOG otrzymuje [, ze skutkiem od dnia 25 maja 2018 r.,] brzmienie:

               „32016 R 0679: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

               Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               a)Organy nadzorcze państw EFTA uczestniczą w działaniach Europejskiej Rady Ochrony Danych. W tym celu mają one takie same prawa i obowiązki w Europejskiej Radzie Ochrony Danych jak organy nadzorcze państw członkowskich UE, z wyjątkiem prawa do głosowania i prawa do kandydowania w wyborach na przewodniczącego lub wiceprzewodniczących, o ile niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej. Stanowiska organów nadzorczych państw EFTA są protokołowane oddzielnie przez Europejską Radę Ochrony Danych.

               Regulamin wewnętrzny Europejskiej Rady Ochrony Danych umożliwia pełne uczestnictwo organów nadzorczych państw EFTA i Urzędu Nadzoru EFTA, z wyjątkiem prawa do głosowania i do kandydowania w wyborach na przewodniczącego lub wiceprzewodniczących Europejskiej Rady Ochrony Danych.

               b)Nie naruszając postanowień Protokołu 1 do niniejszego Porozumienia i o ile niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, pojęcia „państwo członkowskie (państwa członkowskie)” i „organy nadzorcze” należy rozumieć jako obejmujące – poza znaczeniem nadanym im w rozporządzeniu – odpowiednio państwa EFTA oraz ich organy nadzorcze.

               c)Odesłania do prawa Unii lub unijnych przepisów dotyczących ochrony danych należy rozumieć odpowiednio jako odesłania do Porozumienia EOG lub przepisów o ochronie danych w nim zawartych.

               d)W art. 13 ust. 1 lit. f) oraz 14 ust. 1 lit. f) po wyrazach „o stwierdzeniu lub braku stwierdzenia przez Komisję odpowiedniego stopnia ochrony” dodaje się w odniesieniu do państw EFTA wyrazy „w drodze decyzji mającej zastosowanie na mocy Porozumienia EOG”.

               e)W art. 45, w odniesieniu do państw EFTA, po ust. 1 dodaje się ustęp 1a w brzmieniu:

               „1a. Do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia w Porozumieniu EOG aktu wykonawczego przyjętego na podstawie ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu państwo EFTA może podjąć decyzję o stosowaniu środków w nim zawartych.

               Przed wejściem w życie każdego aktu wykonawczego przyjętego na podstawie ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu dane państwo EFTA postanawia i informuje Komisję i Urząd Nadzoru EFTA, czy do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG zamierza stosować zawarte w nim środki w tym samym czasie co państwa członkowskie UE. W przypadku braku przeciwnej decyzji każde państwo EFTA stosuje środki określone w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu w tym samym czasie, co państwa członkowskie UE.

               Nie naruszając postanowień art. 102 Porozumienia, jeśli w ciągu dwunastu miesięcy od daty wejścia w życie aktu wykonawczego przyjętego na podstawie ust. 3 lub 5 niniejszego artykułu nie uda się we Wspólnym Komitecie EOG dojść do porozumienia w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG, każde państwo EFTA może zaprzestać stosowania takich środków; w takim przypadku państwo to powiadamia o tym niezwłocznie Komisję i Urząd Nadzoru EFTA.

               Pozostałe Umawiające się Strony Porozumienia EOG, w drodze odstępstwa od art. 1 ust. 3, ograniczają lub zabraniają swobodnego przepływu danych osobowych do państwa EFTA, które nie stosuje środków zawartych w akcie wykonawczym przyjętym zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu, w taki sam sposób, w jaki środki te wykluczają przekazywanie danych osobowych do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej.”.

               f)W każdym przypadku podjęcia przez UE konsultacji z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi w celu przyjęcia decyzji stwierdzającej odpowiedni poziom ochrony na podstawie art. 45 państwa EFTA są na bieżąco i należycie informowane. W przypadku gdy dane państwo trzecie lub organizacja międzynarodowa podejmie szczególne obowiązki dotyczące przetwarzania danych osobowych pochodzących z państw członkowskich, UE bierze pod uwagę sytuację państw EFTA oraz omawia z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi możliwe mechanizmy ewentualnego dalszego stosowania przez państwa EFTA.

               g)W art. 46 ust. 2 lit. d) dodaje się, co następuje:

               „Organy nadzorcze państw EFTA mają takie samo prawo jak organy nadzorcze UE do przedstawienia standardowych klauzul ochrony danych do zatwierdzenia przez Komisję zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 93 ust. 2.”.

               h)W art. 46, w odniesieniu do państw EFTA, po ust. 2 dodaje się ustęp 2a w brzmieniu:

               „2 a. Do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia w Porozumieniu EOG aktu wykonawczego odpowiednie zabezpieczenia, o których mowa w ust. 1, można zapewnić za pomocą standardowych klauzul ochrony danych, o których mowa w art. 46 ust. 2 lit. c) i d) w przypadku stosowania przez państwo EFTA przewidzianych w nim środków.

               Przed wejściem w życie każdego aktu wykonawczego przyjętego na podstawie art. 46 ust. 2 lit. c) i d) dane państwo EFTA postanawia i informuje Komisję i Urząd Nadzoru EFTA, czy do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG zamierza stosować zawarte w nim środki w tym samym czasie co państwa członkowskie UE. W przypadku braku przeciwnej decyzji każde państwo EFTA stosuje środki określone w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie art. 46 ust. 2 lit. c) i d) w tym samym czasie, co państwa członkowskie UE.

               Nie naruszając postanowień art. 102 Porozumienia, jeśli w ciągu dwunastu miesięcy od daty wejścia w życie aktu wykonawczego przyjętego na podstawie art. 46 ust. 2 lit. c) i d) nie uda się we Wspólnym Komitecie EOG dojść do porozumienia w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG, każde państwo EFTA może zaprzestać stosowania takich środków; w takim przypadku państwo to powiadamia o tym niezwłocznie Komisję i Urząd Nadzoru EFTA.

               i)W art. 58 ust. 4, w odniesieniu do państw EFTA, wyrazy „zgodnie z Kartą praw podstawowych” nie mają zastosowania.

               j)W art. 59 po wyrazie „Komisji” dodaje się wyrazy „i Urzędowi Nadzoru EFTA”.

               k)Urząd Nadzoru EFTA ma prawo uczestniczyć w posiedzeniach Europejskiej Rady Ochrony Danych bez prawa głosowania. Urząd Nadzoru EFTA wyznacza swojego przedstawiciela.

               l)W przypadkach, w których ma to znaczenie dla wypełniania jego funkcji na podstawie art. 109 niniejszego Porozumienia, Urząd Nadzoru EFTA ma prawo zwrócić się do Europejskiej Rady Ochrony Danych o konsultację lub opinię, a także zgłaszać sprawy do Europejskiej Rady Ochrony Danych, na podstawie art. 63, art. 64 ust. 2, art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 70 ust. 1 lit. e). W art. 63, art. 64 ust. 2, art. 65 ust. 1 lit. c) i art. 70 ust. 1 lit. e) po wyrazie „Komisja” dodaje się wyrazy „i – w stosownych przypadkach – Urząd Nadzoru EFTA” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

               m)Przewodniczący Europejskiej Rady Ochrony Danych lub sekretariat w stosownych przypadkach przekazuje Urzędowi Nadzoru EFTA informacje o działaniach Europejskiej Rady Ochrony Danych na podstawie art. 64 ust. 5 lit. a) i b), art. 65 ust. 5 i art. 75 ust. 6 lit. b). W art. 64 ust. 5 lit. a) i b), art. 65 ust. 5 i art. 75 ust. 6 lit. b) po wyrazie „Komisja” we wszelkich przypadkach gramatycznych dodaje się wyrazy „i – w stosownych przypadkach – Urząd Nadzoru EFTA” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

               W przypadkach, w których ma to znaczenie dla wypełniania jego funkcji na podstawie art. 109 niniejszego Porozumienia, Urząd Nadzoru EFTA ma prawo otrzymywać informacje od urzędu nadzorczego jednego z państw EFTA na podstawie art. 66 ust. 1. W art. 66 ust. 1 po wyrazie „Komisję” dodaje się wyrazy „oraz – w stosownych przypadkach – Urząd Nadzoru EFTA”.

               n)W art. 71 ust. 1 po wyrazie „Radzie” dodaje się wyrazy „, Stałemu Komitetowi Państw EFTA, Urzędowi Nadzoru EFTA”.

               o)W art. 73 ust. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:

               „Członkowie Europejskiej Rady Ochrony Danych reprezentujący państwa EFTA nie mogą zostać wybrani na stanowisko przewodniczącego ani wiceprzewodniczących.”.

               Artykuł 2

               W protokole 37 do Porozumienia EOG skreśla się tekst pkt 13 (Grupa Robocza ds. Ochrony Osób Fizycznych w zakresie Przetwarzania Danych Osobowych).

               Artykuł 3

               Teksty rozporządzenia (UE) 2016/679 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG*.

                  3Artykuł 5

               Niniejszą decyzję publikuje się w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

               ZAŁĄCZNIK II

                  Wspólna deklaracja Umawiających się Stron

                  do decyzji Wspólnego Komitetu nr XX z dnia DD.MM.RRRR r. w sprawie uwzględnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) w Porozumieniu EOG

               Mając na uwadze system Porozumienia EOG opierający się na dwóch filarach oraz mając na uwadze bezpośrednio wiążący charakter decyzji Europejskiej Rady Ochrony Danych względem krajowych organów nadzoru w państwach EFTA należących do EOG, Umawiające się Strony:

               –- przyjmują do wiadomości fakt, że decyzje Europejskiej Rady Ochrony Danych są skierowane do krajowych organów nadzorczych,

               –- uznają, że to rozwiązanie nie stanowi precedensu w kontekście przyszłych dostosowań aktów UE uwzględnianych w Porozumieniu EOG.

                     (1)

                        Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

                     (3)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych]. [Wskazano wymogi konstytucyjne].