               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.7.2018
            COM(2018) 530 final
            2018/0279(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca Austrię, Luksemburg i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Celem Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”), ratyfikowanej dotychczas przez 98 krajów, w tym przez wszystkie państwa członkowskie UE, jest przywrócenie status quo poprzez uzyskanie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci dzięki systemowi współpracy między organami centralnymi wyznaczonymi przez umawiające się strony.

                  Zapobieganie uprowadzaniu dzieci stanowi zasadniczą część unijnej polityki propagującej prawa dziecka, stąd też Unia Europejska podejmuje na szczeblu międzynarodowym działania zmierzające do poprawy stosowania postanowień konwencji haskiej z 1980 r. i zachęca państwa trzecie do przystąpienia do niej.

                  W dniu 12 stycznia 1998 r. Białoruś złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie na Białorusi w dniu 1 kwietnia 1998 r.

                  Konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie między Białorusią i 24 państwami członkowskimi UE. Jedynie Austria, Dania, Luksemburg i Rumunia nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Białorusi do tej konwencji.

                  Uzbekistan złożył dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 31 maja 1999 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Uzbekistanie w dniu 1 sierpnia 1999 r.

                  Konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie między Uzbekistanem i 24 państwami członkowskimi UE. Jedynie Austria, Dania, Luksemburg i Rumunia nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Uzbekistanu do tej konwencji.

                  Artykuł 38 ust. 4 konwencji haska z 1980 r. przewiduje, że konwencja ma zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożą oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                  Wyłączna kompetencja UE w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji haskiej z 1980 r. została potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którym skonsultowano się z inicjatywy Komisji.

                  W opinii 1/13 z dnia 14 października 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.

                  Trybunał podkreślił konieczność jednolitości na szczeblu UE, aby uniknąć „zmiennej geometrii” wśród państw członkowskich.

                  Z uwagi na fakt, że kwestia uprowadzenia dziecka za granicę jest objęta wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii Europejskiej, decyzję o ewentualnym wyrażeniu zgody na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu należy podjąć na poziomie UE w drodze decyzji Rady. Dlatego w interesie Unii Europejskiej Austria, Luksemburg i Rumunia powinny złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu.

                  W wyniku wyrażenia zgody przez Austrię, Luksemburg i Rumunię konwencja haska z 1980 r. miałaby zastosowanie między Białorusią, Uzbekistanem i wszystkimi państwami członkowskimi UE z wyjątkiem Danii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W odniesieniu do kwestii uprowadzenia dziecka przez jednego z rodziców konwencja haska z 1980 r. jest międzynarodowym odpowiednikiem rozporządzenia Rady nr 2201/2003 (tzw. rozporządzenia Bruksela II bis), które stanowi podstawę unijnej współpracy sądowej w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej.

                  Jednym z głównych celów rozporządzenia jest zapobieganie uprowadzaniu dziecka z jednego państwa członkowskiego do innego dzięki ustanowieniu procedur gwarantujących szybki powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu. W tym celu w art. 11 rozporządzenia Bruksela II bis wprowadzono procedurę ustanowioną w konwencji haskiej z 1980 r. i uzupełniono ją poprzez wyjaśnienie pewnych aspektów, w szczególności wysłuchania dziecka, terminu na wydanie orzeczenia od wniesienia wniosku o powrót dziecka oraz podstawy odmowy powrotu dziecka. Ponadto w rozporządzeniu wprowadza się przepisy regulujące sprzeczne orzeczenia zarządzające powrót dziecka i orzeczenia odmawiające zarządzenia powrotu dziecka wydane w różnych państwach członkowskich.

                  Aby państwa członkowskie mogły polegać na wspólnych przepisach w przypadku uprowadzenia dziecka, Unia Europejska na szczeblu międzynarodowym popiera przystępowanie państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r.

                  W okresie od czerwca 2015 r. do grudnia 2017 r. przyjęto już 14 decyzji Rady w celu wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej uprowadzenia dziecka 20 państw trzecich (Maroko, Singapur, Federacja Rosyjska, Albania, Andora, Seszele, Armenia, Republika Korei, Kazachstan, Peru, Gruzja, Republika Południowej Afryki, Chile, Islandia, Bahamy, Panama, Urugwaj, Kolumbia, Salwador i San Marino)
                     1
                  .

               •Spójność z innymi obszarami polityki Unii

                  Niniejszy wniosek jest w oczywisty sposób powiązany z ogólnym celem zapisanym w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącym ochrony praw dziecka. System ustanowiony konwencją haskiej z 1980 r. ma na celu ochronę dziecka przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia dziecka przez rodzica i zapewnienie dziecku możliwości utrzymywania kontaktu z obojgiem rodziców, na przykład dzięki zapewnieniu skutecznego wykonywania praw do kontaktu z dzieckiem.

                  Warto również wspomnieć o powiązaniu z promowaniem korzystania z mediacji przy rozstrzyganiu transgranicznych sporów rodzinnych. Dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych
                     2
                   ma zastosowanie między innymi do prawa rodzinnego w ramach wspólnej europejskiej przestrzeni sądowej. Konwencja haska z 1980 r. również zachęca do polubownego rozwiązywania sporów rodzinnych. Jeden z przewodników dotyczących dobrych praktyk w ramach konwencji haskiej z 1980 r., opublikowany przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, poświęcony jest korzystaniu z mediacji przy rozwiązywaniu międzynarodowych konfliktów rodzinnych dotyczących opieki nad dzieckiem, które wchodzą w zakres konwencji. Z inicjatywy Komisji przewodnik ten został przetłumaczony na wszystkie języki UE inne niż angielski i francuski oraz na język arabski, aby wspierać dialog z krajami, które nie ratyfikowały jeszcze konwencji haskiej z 1980 r., oraz udzielić wsparcia w poszukiwaniu konkretnych sposobów rozwiązywania problemów z krajami, które nie ratyfikowały konwencji, w przypadku uprowadzenia dziecka za granicę
                     3
                  .

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Ze względu na fakt, że decyzja dotyczy umowy międzynarodowej, stosowną podstawą prawną jest art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wraz z art. 81 ust. 3. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

                  Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek został sporządzony na wzór przyjętych już decyzji Rady w tej samej sprawie i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest spójność działań UE w sprawach uprowadzenia dziecka za granicę, przez zagwarantowanie, że Austria, Luksemburg i Rumunia zaakceptują przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r. w wyznaczonym czasie.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Austria, Luksemburg i Rumunia, po konsultacjach z Komisją w sprawie ich gotowości do wyrażenia zgody na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r., wydały pozytywną opinię.

                  Z dyskusji przeprowadzonych na posiedzeniu ekspertów w dniu 18 kwietnia 2018 r. wynika, że na obecnym etapie państwa członkowskie nie mają zastrzeżeń odnośnie do wyrażenia przez Austrię, Luksemburg i Rumunię zgody na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 roku.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Biorąc pod uwagę, że konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie między 24 państwami członkowskimi a Białorusią i Uzbekistanem, Komisja i eksperci z państw członkowskich są zdania, że w takim przypadku nie ma potrzeby dokonywania szczegółowej oceny sytuacji w tych państwach trzecich.

               •Ocena skutków

                  Podobnie jak w przypadku 14 decyzji Rady przyjętych w latach 2015 - 2017 dotyczących zgody na przystąpienie niektórych państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r., nie ma konieczności przeprowadzenia oceny skutków, zważywszy na charakter tego aktu ustawodawczego. W każdym razie przeprowadzenie szczegółowej oceny sytuacji w odniesieniu do Białorusi i Uzbekistanu zostało uznane za zbędne, biorąc pod uwagę zarówno to, że konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie z 24 państwami członkowskimi UE, oraz fakt, że Austria, Luksemburg i Rumunia są gotowe wyrazić zgodę na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Decyzja będąca przedmiotem wniosku nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Jako że wniosek dotyczy jedynie upoważnienia Austrii, Luksemburga i Rumunii do wyrażenia zgody na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r., monitorowanie jego realizacji ograniczono do przestrzegania przez Austrię, Luksemburg i Rumunię treści deklaracji oraz terminu jej złożenia i poinformowania o tym fakcie Komisji zgodnie z decyzją Rady.

               2018/0279 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca Austrię, Luksemburg i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  4
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003
                  5
                (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

               (4)Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)Białoruś złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 12 stycznia 1998 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie na Białorusi w dniu 1 kwietnia 1998 r.

               (11)Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii, Danii, Luksemburga i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Białorusi do konwencji haskiej z 1980 r. Białoruś wyraziła zgodę na przystąpienie Bułgarii, Estonii, Litwy, Łotwy i Malty do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji na Białorusi wynika, że Austria, Luksemburg i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Białorusi zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)Uzbekistan złożył dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 31 maja 1999 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Uzbekistanie w dniu 1 sierpnia 1999 r.

               (13)Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii, Danii, Luksemburga i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r. Uzbekistan wyraził zgodę na przystąpienie Bułgarii, Estonii, Litwy, Łotwy i Malty do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Uzbekistanie wynika, że Austria, Luksemburg i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Uzbekistanu zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (14)Austria, Luksemburg i Rumunia powinny zatem zostać upoważnione do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r. zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii, które wyraziły już zgodę na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r., nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (15)Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (16)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Austria, Luksemburg i Rumunia zostają niniejszym upoważnione do wyrażenia zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”).

               2.
                     Najpóźniej do dnia... [dwanaście miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji], Austria, Luksemburg i Rumunia składają oświadczenie o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r., w brzmieniu:

               „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/…”.

               3.
                     Austria, Luksemburg i Rumunia informują Radę i Komisję o złożeniu ich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r. i przekazują Komisji tekst tych oświadczeń w terminie dwóch miesięcy od ich złożenia.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Austrii, Luksemburga i Rumunii.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Przyjęto już 14 decyzji Rady w sprawie upoważnienia państw członkowskich do wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji haskiej z 1980 r. Andory (decyzja Rady (UE) 2015/1023 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Seszeli (decyzja Rady (UE) 2015/2354 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Rosji (decyzja Rady (UE) 2015/2355 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Albanii (decyzja Rady (UE) 2015/2356 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Singapuru (decyzja Rady (UE) 2015/1024 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Maroka (decyzja Rady (UE) 2015/2357 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Armenii (decyzja Rady (UE) 2015/2358 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Republiki Korei (decyzja Rady (UE) 2016/2313 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.); Kazachstanu (decyzja Rady (UE) 2016/2311 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.) oraz Peru (decyzja Rady (UE) 2016/2312 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.); Gruzji i Republiki Południowej Afryki (decyzja Rady (UE) 2017/2462 z dnia 18 grudnia 2017 r.); Chile, Islandii i Bahamów (decyzja Rady (UE) 2017/2424 z dnia 18 grudnia 2017 r.); Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru (decyzja Rady (UE) 2017/2464 z dnia 18 grudnia 2017 r.); San Marino (decyzja Rady (UE) 2017/2463 z dnia 18 grudnia 2017 r.).

                     (2)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24.5.2008, s. 3);

                     (3)

                  https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (4)

                        Dz.U. C  z , s. .

                     (5)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.8.2018
            COM(2018) 576 final
            2018/0305(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komisji Mieszanej UE-CTC ustanowionej Konwencją z dnia 20 maja 1987 r. o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym oraz Komisji Mieszanej UE-CTC ustanowionej Konwencją z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej w odniesieniu do zaproszenia Zjednoczonego Królestwa do przystąpienia do tych konwencji

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

                  Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komisji Mieszanej UE-CTC
                     11 ustanowionej Konwencją z dnia 20 maja 1987 r. o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym oraz Komisji Mieszanej UE-CTC ustanowionej Konwencją z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej („Komisji Mieszanych”) w związku z planowanym przyjęciem przez każdą z Komisji Mieszanych decyzji w sprawie zaproszenia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczonego Królestwa”) do przystąpienia do, odpowiednio, Konwencji o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym oraz Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej („konwencji”).

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1. Konwencje

                  Konwencje mają na celu ułatwienie przemieszczania towarów między Unią Europejską a innymi państwami, które są umawiającymi się stronami konwencji. Weszły one w życie w dniu 1 stycznia 1988 r.

                  Unia Europejska jest umawiającą się stroną konwencji.

                  Państwa, które są umawiającymi się stronami konwencji, ale nie są członkami Unii, określa się w konwencjach jako państwa wspólnego tranzytu.

               2.2. Komisje Mieszane

                  Zadaniem Komisji Mieszanych jest administrowanie konwencjami i zapewnienie ich prawidłowego stosowania. Komisje Mieszane wydają decyzje zapraszające kraje trzecie do przystąpienia do konwencji.

                  Decyzje Komisji Mieszanych przyjmowane są za wzajemnym porozumieniem umawiających się stron.

               2.3. •Przewidywane działania Komisji Mieszanych

               •Wybór instrumentu

                  W komunikacie Komisji Europejskiej z 2001 r. do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie strategii przygotowania państw kandydujących do przystąpienia do konwencji WE–EFTA z 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej i o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym
                     22 oraz przyjętym następnie komunikacie Komisji Europejskiej z 2010 r. do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie strategii przygotowania niektórych państw sąsiadujących do przystąpienia do obu konwencji
                     33 i konkluzjach Rady z dnia 14 kwietnia 2011 r. potwierdzających podejście określone w obydwu komunikatach przewidziano wsparcie dla kilku krajów mające ułatwić im przystąpienie do obu konwencji.

                  Zjednoczone Królestwo, będące państwem członkowskim Unii Europejskiej, stosowało konwencje od czasu ich wejścia w życie w 1988 r. Posiada ono zatem wystarczające doświadczenie w stosowaniu postanowień konwencji i spełnia jako państwo członkowskie Unii kryteria techniczne określone w komunikatach z lat 2001 i 2010.

                  Gdy Zjednoczone Królestwo wystąpi z Unii Europejskiej, konwencje przestaną automatycznie stosować się do tego państwa, ponieważ umawiającą się stroną jest tylko Unia (a nie jej państwa członkowskie). Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji jako odrębnej umawiającej się strony ułatwi w znacznym stopniu przemieszczanie towarów między Unią, Zjednoczonym Królestwem i innymi państwami wspólnego tranzytu.

                  Jeżeli w ramach umowy o wystąpieniu, która jest obecnie negocjowana na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej, wejdą w życie przejściowe uregulowania uzgodnione między UE a Zjednoczonym Królestwem, umowy międzynarodowe, których Unia jest stroną, w tym konwencje, będą stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie od dnia wystąpienia do dnia 31 grudnia 2020 r. W takim przypadku przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji powinno być zatem skuteczne dopiero od dnia, w którym prawo Unii (w tym konwencje) przestanie być stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

                  Wzywa się Komisję do przyjęcia niniejszego projektu wniosku dotyczącego decyzji i przekazania go Radzie.

                  Decyzje Komisji Mieszanych dotyczące przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji staną się wiążące dla umawiających się stron zgodnie z art. 2 każdej z tych decyzji, które przewidują ich wejście w życie z dniem przyjęcia „Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia”.

                  Zgodnie z art. 11 ust. 3 Konwencji o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym oraz art. 15 ust. 3 Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, decyzje dotyczące zaproszenia krajów trzecich do przystąpienia do konwencji są wykonywane przez umawiające się strony zgodnie z ich własnymi przepisami prawnymi.

               3.STANOWISKO, JAKIE MA BYĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

                  Proponowane stanowisko zakłada uchwalenie decyzji o zaproszeniu Zjednoczonego Królestwa do przystąpienia do konwencji, tak aby konwencje te stosowały się do Zjednoczonego Królestwa natychmiast po jego wystąpieniu z Unii, albo – jeżeli w ramach umowy o wystąpieniu, która jest obecnie negocjowana na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej, wejdą w życie przejściowe uregulowania uzgodnione między UE a Zjednoczonym Królestwem – od dnia, w którym prawo Unii (w tym konwencje) przestaną być stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

                  Celem proponowanego stanowiska jest ułatwienie handlu między Unią, Zjednoczonym Królestwem i obecnymi państwami wspólnego tranzytu. Oczekuje się, że przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji przyniesie znaczące i wymierne korzyści przedsiębiorcom oraz administracjom celnym poprzez uproszczenie formalności tranzytowych i ułatwienie przepływu towarów.

                  Proponowane stanowisko jest zgodne ze wspólną polityką handlową.

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1.Proceduralne aspekty prawne

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

                  Art. 11 ust. 3 Konwencji o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym oraz art. 15 ust. 3 Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej stanowią, że Komisje Mieszane zapraszają w drodze decyzji kraj trzeci – w rozumieniu, odpowiednio, art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 lit. c) – do przystąpienia do konwencji.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

                  Komisje Mieszane są to organy powołane na mocy umowy, a mianowicie Konwencji o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym (art. 10) i Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej (art. 14).

                  Decyzje, do przyjęcia których wzywa się Komisje Mieszane, stanowią akty mające skutki prawne. Decyzje te będą wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 15 Konwencji o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym i art. 20 Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej.

                  Chociaż Zjednoczone Królestwo nie będzie krajem trzecim w momencie wydania przez Komisje Mieszane decyzji w sprawie zaproszenia, to w interesie Unii leży jednak zapewnienie, aby państwo to przystąpiło do konwencji jako odrębna umawiająca się strona od dnia, w którym prawo Unii (w tym te konwencje) przestanie być stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie. Konieczne jest zatem przygotowanie do uchwalenia przez Komisje Mieszane zaproszenia do przystąpienia do tych konwencji, aby Zjednoczone Królestwo mogło zostać odrębną umawiającą się stroną natychmiast po tym, gdy stanie się krajem trzecim.

                  Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych konwencji.

                  W związku z tym proceduralną podstawę prawną wnioskowanych decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

                  Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

                  Uproszczenia osiągnięte dzięki zaproszeniu Zjednoczonego Królestwa do przystąpienia do konwencji dotyczą skutecznych procedur przekraczania granic. Główny cel i treść planowanych aktów odnoszą się zatem do wspólnej polityki handlowej.

                  Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest w związku z tym art. 207 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanych decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2018/0305 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komisji Mieszanej UE-CTC ustanowionej Konwencją z dnia 20 maja 1987 r. o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym oraz Komisji Mieszanej UE-CTC ustanowionej Konwencją z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej w odniesieniu do zaproszenia Zjednoczonego Królestwa do przystąpienia do tych konwencji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja z dnia 20 maja 1987 r. o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym
                  4
               4 i Konwencja z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
                  5
               5 („konwencje”) zostały zawarte pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w dniu 20 maja 1987 r., po czym weszły w życie dnia 1 stycznia 1988 r.

               (2)Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) wyraziło wolę przystąpienia do konwencji jako odrębna umawiająca się strona od dnia, w którym konwencje przestaną być stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

               (3)Zgodnie z art. 11 ust. 3 Konwencji o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym, Komisja Mieszana ustanowiona tą konwencją może uchwalać, w drodze decyzji, zaproszenia wystosowywane do krajów trzecich w celu ich przystąpienia do tej konwencji.

               (4)Zgodnie z art. 15 ust. 3 Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, Komisja Mieszana ustanowiona tą konwencją może uchwalać, w drodze decyzji, zaproszenia wystosowywane do krajów trzecich w celu ich przystąpienia do tej konwencji.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach tych Komisji Mieszanych, ponieważ decyzje zapraszające Zjednoczone Królestwo do przystąpienia do konwencji jako odrębna umawiająca się strona będą wiążące dla Unii.

               (6)Konwencje te zapewniają skuteczne procedury przekraczania granic na potrzeby handlu między umawiającymi się stronami.

               (7)Chociaż Zjednoczone Królestwo nie będzie krajem trzecim w momencie wydania przez Komisje Mieszane decyzji w sprawie zaproszeń, to w interesie Unii leży jednak zapewnienie, aby państwo to przystąpiło do konwencji jako odrębna umawiająca się strona od dnia, w którym prawo Unii (w tym te konwencje) przestanie być stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

               (8)Obie konwencje przewidują, że zaproszony kraj trzeci zostaje umawiającą się stroną przez złożenie dokumentu przystąpienia i że przystąpienie staje się skuteczne pierwszego dnia drugiego miesiąca po złożeniu dokumentu przystąpienia.

               (9)Biorąc pod uwagę ten harmonogram, aby Zjednoczone Królestwo mogło przystąpić do tych konwencji niezwłoczne po tym, gdy stanie się krajem trzecim, konieczne jest przygotowanie do uchwalenia przez Komisje Mieszane zaproszeń do przystąpienia do tych konwencji.

               (10)Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji powinno być skuteczne dopiero od dnia, w którym państwo to przestanie być objęte konwencjami jako państwo członkowskie Unii Europejskiej, albo – jeżeli Unia Europejska i Zjednoczone Królestwo uzgodnią przejściowe uregulowania, na mocy których konwencje byłyby stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa i w tym państwie – od dnia, w którym te uregulowania przejściowe przestaną obowiązywać,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komisji Mieszanej UE-CTC, ustanowionej Konwencją z dnia 20 maja 1987 r. o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym, w sprawie zaproszenia Zjednoczonego Królestwa do przystąpienia do tej konwencji, oparte jest na projekcie aktu tej Komisji Mieszanej załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komisji Mieszanej UE-CTC, ustanowionej Konwencją z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, w sprawie zaproszenia Zjednoczonego Królestwa do przystąpienia do tej konwencji, oparte jest na projekcie aktu tej Komisji Mieszanej załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Po spełnieniu przez Zjednoczone Królestwo warunków technicznych związanych z przystąpieniem do konwencji albo po uzyskaniu wystarczającej pewności co do tego, że warunki techniczne zostaną spełnione w odpowiednim terminie przed dniem, w którym konwencja zacznie stosować się wobec Zjednoczonego Królestwa jako umawiającej się strony, przedstawiciel Unii w Komisjach Mieszanych, o których mowa odpowiednio w art. 1 i 2, przedstawia wnioski dotyczące decyzji w sprawie zaproszenia Zjednoczonego Królestwa do przystąpienia do konwencji i głosuje w sprawie tych decyzji zgodnie z art. 1 i 2 niniejszej decyzji.

               Artykuł 4

               Po przyjęciu decyzji Komisji Mieszanej UE-CTC ds. uproszczenia formalności w obrocie towarowym oraz decyzji Komisji Mieszanej UE-CTC ds. wspólnego tranzytu zostają one opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  1 ang. Common Transit Countries – państwa wspólnego tranzytu.

                     (2)
                  2 COM(2001)289 final

                     (3)
                  3 COM(2010)668 final

                     (4)
                  4 Dz.U. L 134 z 22.5.1987, s. 2.

                     (5)
                  5 Dz.U. L 226 z 13.8.1987, s. 2.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.8.2018
            COM(2018) 576 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komisji Mieszanej UE-CTC ustanowionej Konwencją z dnia 20 maja 1987 r. o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym oraz Komisji Mieszanej UE-CTC ustanowionej Konwencją z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej w odniesieniu do zaproszenia Zjednoczonego Królestwa do przystąpienia do tych konwencji

               ZAŁĄCZNIK

               Wniosek dotyczący decyzji nr .../2018 Komisji Mieszanej ustanowionej Konwencją z dnia 20 maja 1987 r. o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym
                  z dnia ... 2018 r.

               w sprawie zaproszenia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do przystąpienia do tej konwencji

               KOMISJA MIESZANA

               uwzględniając Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym
                  1
                („konwencję”), w szczególności jej art. 11 ust. 3,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) wyraziło wolę przystąpienia do konwencji jako odrębna umawiająca się strona od dnia, w którym konwencja przestanie być stosowana wobec Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

               (2) Wymiana towarowa ze Zjednoczonym Królestwem zostałaby ułatwiona poprzez uproszczenie formalności związanych z handlem między Zjednoczonym Królestwem a Unią Europejską, Republiką Islandii, byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, Królestwem Norwegii, Republiką Serbii, Konfederacją Szwajcarską i Republiką Turcji.

               (3) W celu wprowadzenia takiego ułatwienia należy zaprosić Zjednoczone Królestwo do przystąpienia do konwencji.

               (4) Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji powinno być skuteczne dopiero od dnia, w którym państwo to przestanie być objęte konwencją jako państwo członkowskie Unii Europejskiej, albo – jeżeli Unia Europejska i Zjednoczone Królestwo uzgodnią przejściowe uregulowania, na mocy których konwencje byłyby stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa i w tym państwie – od dnia, w którym te uregulowania przejściowe przestaną obowiązywać,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Zjednoczone Królestwo zaprasza się do przystąpienia do konwencji zgodnie z art. 11a konwencji od dnia, w którym państwo to przestanie być państwem członkowskim Unii Europejskiej, albo od dnia, w którym przestaną obowiązywać ewentualne uregulowania przejściowe między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem, na mocy których konwencja byłaby stosowana wobec Zjednoczonego Królestwa i w tym państwie.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                  W imieniu Komisji Mieszanej

                  Przewodniczący

                  Philip Kermode

               Wniosek dotyczący decyzji nr .../2018 Komisji Mieszanej ustanowionej Konwencją z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej

               z dnia ... 2018 r.

               w sprawie zaproszenia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do przystąpienia do tej konwencji

               KOMISJA MIESZANA

               uwzględniając Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
                  2
                („konwencję”), w szczególności jej art. 15 ust. 3 lit. e),

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) wyraziło wolę przystąpienia do konwencji jako odrębna umawiająca się strona od dnia, w którym konwencja przestanie być stosowana wobec Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

               (2) Przepływ towarów z i do Zjednoczonego Królestwa zostałby ułatwiony poprzez wspólną procedurę tranzytową dla towarów przemieszczanych między Zjednoczonym Królestwem a Unią Europejską, Republiką Islandii, byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, Królestwem Norwegii, Republiką Serbii, Konfederacją Szwajcarską i Republiką Turcji.

               (3) W celu wprowadzenia takiego ułatwienia należy zaprosić Zjednoczone Królestwo do przystąpienia do konwencji.

               (4) Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji powinno być skuteczne dopiero od dnia, w którym państwo to przestanie być objęte konwencją jako państwo członkowskie Unii Europejskiej, albo – jeżeli Unia Europejska i Zjednoczone Królestwo uzgodnią przejściowe uregulowania, na mocy których konwencje byłyby stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa i w tym państwie – od dnia, w którym te uregulowania przejściowe przestaną obowiązywać,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Zjednoczone Królestwo zaprasza się do przystąpienia do konwencji zgodnie z art. 15a konwencji od dnia, w którym państwo to przestanie być państwem członkowskim Unii Europejskiej, albo od dnia, w którym przestaną obowiązywać ewentualne uregulowania przejściowe między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem, na mocy których konwencja byłaby stosowana wobec Zjednoczonego Królestwa i w tym państwie.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                     W imieniu Komisji Mieszanej

                  Przewodniczący

                  Philip Kermode

                     (1)

                        Dz.U. L 134 z 22.5.1987, s. 2.

                     (2)

                        Dz.U. L 226 z 13.8.1987, s. 2.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.8.2018
            COM(2018) 598 final
            2018/0308(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian załączników do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) oraz przepisów załączonych do Europejskiego porozumienia w sprawie międzynarodowych przewozów materiałów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi (ADN), przyjętych przez grupę roboczą ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15 i komitet administracyjny ADN

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Proponowana decyzja Rady ma na celu określenie stanowiska Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian załączników do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) oraz przepisów załączonych do Europejskiego porozumienia w sprawie międzynarodowych przewozów materiałów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi (ADN), obowiązujących od dnia 1 stycznia 2019 r., w związku z planowanym końcem okresu zawieszenia, w którym umawiające się strony członkowie grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych (WP.15) i komitetu administracyjnego ADN mogą zgłosić sprzeciw wobec proponowanych zmian w wydaniu z 2019 r.

               2.KONTEKST WNIOSKU

                  Wyżej wymienione załączniki i rozporządzenia, powszechnie znane jako załączniki do ADR oraz przepisy załączone do ADN, regulują międzynarodowy przewóz towarów niebezpiecznych odpowiednio drogą lądową i śródlądową drogą wodną pomiędzy członkami Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), które są także stronami ADR i ADN.

                  Rozwój drogowego i śródlądowego transportu towarów niebezpiecznych, zarówno w Unii, jak i między Unią a sąsiednimi państwami, stanowi kluczowy element europejskiej wspólnej polityki transportowej i zapewnia właściwe funkcjonowanie wszystkich gałęzi przemysłu produkujących lub stosujących towary sklasyfikowane jako niebezpieczne zgodnie z ADR i ADN. Dostosowanie tych umów do postępu naukowo-technicznego ma zatem zasadnicze znaczenie dla rozwoju transportu i powiązanych gałęzi przemysłu w całym łańcuchu gospodarki. Celem zmian jest dostosowanie ADR i ADN do przepisów modelowych ONZ, w tym nowych definicji, kryteriów klasyfikacji i numerów ONZ, wymagań w zakresie pakowania/etykietowania, aktualizacji mających zastosowanie norm i przepisów technicznych, jak również poprawek redakcyjnych.

               Międzynarodowe przepisy dotyczące transportu towarów niebezpiecznych zostały ustalone w ramach różnych międzynarodowych organizacji, takich jak EKG ONZ,
                  Międzyrządowa Organizacja Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) i poszczególne wyspecjalizowane organy Organizacji Narodów Zjednoczonych. Ponieważ należy zachować zgodność między tymi przepisami, organizacje zaangażowane w te działania opracowały kompleksowy międzynarodowy system do celów koordynacji i harmonizacji. Przepisy są dostosowywane w dwuletnim cyklu.

               2.1 Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR)

               Celem Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) jest uregulowanie międzynarodowego drogowego transportu towarów niebezpiecznych między państwami członkowskimi EKG ONZ i innymi państwami, które stosują ADR (umawiające się strony ADR). Przedmiotowa umowa weszła w życie w dniu 29 stycznia 1968 r. Unia Europejska nie jest stroną umowy, mimo że wszystkie jej państwa członkowskie są umawiającymi się stronami tej umowy.

               2.2 Europejskie porozumienie w sprawie międzynarodowych przewozów materiałów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi (ADN)

               Celem Europejskiego porozumienia w sprawie międzynarodowych przewozów materiałów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi (ADN) jest uregulowanie międzynarodowego transportu towarów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi między państwami członkowskimi EKG ONZ, które stosują ADN (umawiające się strony ADN). Porozumienie to weszło w życie z dniem 28 lutego 2008 r. Unia Europejska nie jest stroną tego porozumienia, mimo że dwanaście jej państw członkowskich jest umawiającymi się stronami tego porozumienia.

               2.3 Grupa robocza ds. transportu towarów niebezpiecznych (WP.15) i komitet administracyjny ADN; przyjęte decyzje i działania następcze

               Grupa robocza ds. transportu towarów niebezpiecznych (WP.15) i komitet administracyjny ADN oraz komitet ds. bezpieczeństwa ADN (WP.15/AC.2) są organami ustanowionymi w ramach EKG ONZ w celu podejmowania decyzji w sprawie zmian ADR i ADN. W skład tych organów wchodzą przedstawiciele państw członkowskich EKG ONZ, które stosują ADR i ADN. Każda umawiającą się strona ADR i ADN ma prawo do głosowania.

                  Zgodnie z rozdziałem VII – „Głosowanie” zakresu zadań i regulaminu grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych (WP.15), tylko pełnoprawni uczestnicy WP.15 dysponują jednym głosem, a decyzje tego organu są podejmowane przede wszystkim na zasadzie konsensusu. W ramach WP.15 głosuje przez podniesienie ręki.

                  Zgodnie z art. 17 ust. 7 ADN każda umawiająca się strona reprezentowana na sesji komitetu administracyjnego ADN ma prawo do głosowania.

                  Poprawki przyjęte w dwuletnim okresie 2016–2018 obejmują szereg dostosowań do postępu naukowo-technicznego.

                  W szczególności zasady klasyfikacji towarów niebezpiecznych zostały wyjaśnione w obu umowach w odniesieniu do próbek materiałów wysokoenergetycznych do celów badawczych (sekcja 2.1.4.3), klasyfikacji artykułów jako artykuły zawierające towary niebezpieczne, i.n.o. (sekcja 2.1.5), klasyfikacji substancji żrących (sekcja 2.2.8). Do wykazu towarów niebezpiecznych wprowadzono kilka nowych pozycji, począwszy od substancji o numerze UN 3535 TOKSYCZNE CIAŁO STAŁE, ŁATWOPALNE, NIEORGANICZNE, I.N.O. do 3548 ARTYKUŁY ZAWIERAJĄCE RÓŻNE TOWARY NIEBEZPIECZNE I.N.O. Opracowano nowe instrukcje dotyczące pakowania, np. instrukcję pakowania P911 dotyczącą wadliwych ogniw i baterii (baterie litowo-metalowe, baterie litowo-jonowe przewożone indywidualnie lub zawarte w urządzeniach). Ponadto wprowadzono zmiany do obowiązujących przepisów dotyczących opakowań zawartych w rozdziale 3.3, np. specjalny przepis 392 mający zastosowanie do przewozu układów zapobiegania rozprzestrzenianiu się gazu przeznaczonych i zatwierdzonych do stosowania w pojazdach silnikowych zawierających gaz, który został zmieniony w celu uwzględnienia opracowania specjalnych norm i przepisów, w tym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 79/2009 z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych napędzanych wodorem, oraz zmieniającego dyrektywę 2007/46/WE
                     1
                   oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 406/2010 z dnia 26 kwietnia 2010 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 79/2009 w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych napędzanych wodorem
                     2
                  . Jeżeli chodzi o zmiany dotyczące rodzajów transportu w ramach ADR wprowadzono nowe przepisy mające zastosowanie do mocowań. Dla ADN wprowadzono klasyfikację stref dla zbiornikowców, dla których wymagana jest ochrona przeciwwybuchowa oraz klasyfikację kategorii urządzeń w celu dostosowania wymogów mających zastosowanie do takich statków do obecnych wymogów dyrektywy 2014/34/UE
                     3
                  .

               W trakcie przygotowywania obecnych zmian zasięgnięto opinii dużej liczby ekspertów z sektora publicznego i prywatnego. Podczas opracowywania zmian odbyły się następujące spotkania techniczne:

               –spotkania na forum Podkomitetu Ekspertów ONZ ds. Przewozu Towarów Niebezpiecznych w ramach Rady Gospodarczo-Społecznej ONZ na:

               1)47. sesji w Genewie w dniach 22–26 czerwca 2015 r.,

               2)48. sesji w Genewie w dniach 30 listopada–9 grudnia 2015 r.,

               3)49. sesji w Genewie w dniach 27 czerwca–7 lipca 2016 r.,

               4)50. sesji w Genewie w dniach 28 listopada–6 grudnia 2016 r.,

               –spotkania komisji ekspertów RID i grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych (WP.15/AC.1) w ramach wspólnego posiedzenia EKG ONZ–OTIF na:

               1)sesji jesiennej 2016 w Genewie w dniach 19–23 września 2016 r.,

               2)sesji wiosennej 2017 w Bernie w dniach 13–17 marca 2017 r.,

               3)sesji jesiennej 2017 w Genewie w dniach 19–29 września 2017 r.,

               4)sesji wiosennej w Bernie w dniach 12–16 marca 2018 r.,

               –dla ADR w ramach grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych (WP.15) na:

               1)101. sesji w Genewie dniach 8–10 listopada 2016 r.,

               2)102. sesji w Genewie w dniach 8–12 maja 2017 r.,

               3)103. sesji w Genewie w dniach 6–10 listopada 2017 r.,

               4)104. sesji w Genewie w dniach 15–17 maja 2018 r.,

               –dla ADN w ramach komitetu ds. bezpieczeństwa ADN (WP.15/AC.2) na:

               1)29. sesji w Genewie w dniach 22–26 sierpnia 2016 r.,

               2)30. sesji w Genewie w dniach 23–27 stycznia 2017 r.,

               3)31. sesji w Genewie w dniach 28–31 sierpnia 2017 r.,

               4)32. sesji w Genewie w dniach 22–26 stycznia 2018 r.,

               –w ramach komitetu administracyjnego ADN na:

               1)20. sesji w Genewie w dniu 26 stycznia 2018 r.

               W trakcie tych spotkań poszczególne propozycje zmian były analizowane i rozpatrywane przez komisje ekspertów. W większości przypadków zalecane działanie zostało uzgodnione jednomyślnie. Niektóre propozycje zmian były zalecane przez większość ekspertów.

                  Dla ADR grupa robocza ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15 podejmowała decyzje w sprawie tych propozycji podczas wszystkich wyżej wymienionych spotkań. W przypadku ADN komitet administracyjny podjął decyzję w sprawie zmian na swojej 20. sesji w Genewie w dniu 26 stycznia 2018 r.

                  Zgodnie z art. 14 ADR, po uzgodnieniu wszelkich proponowanych zmian załączników do ADR przez grupę roboczą ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15, zmiany te uznaje się za przyjęte, chyba że w ciągu trzech miesięcy od daty rozesłania przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych przynajmniej jedna trzecia umawiających się stron lub pięć z nich, jeżeli jedna trzecia stron przekracza tę liczbę, przekazała Sekretarzowi Generalnemu pisemne powiadomienie o swoim sprzeciwie wobec proponowanej zmiany.

                  Zgodnie z art. 20 ADN, po podjęciu decyzji przez komitet administracyjny ADN, zmiany uznaje się za przyjęte, chyba że w ciągu trzech miesięcy od daty rozesłania przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych przynajmniej jedna trzecia umawiających się stron lub pięć z nich, jeżeli jedna trzecia stron przekracza tę liczbę, przekazała Sekretarzowi Generalnemu pisemne powiadomienie o swoim sprzeciwie wobec proponowanej zmiany.

                  Zmiany przyjęte przez WP.15, przedstawione w dokumentach zawartych w załączniku do niniejszego wniosku, zostały przesłane do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, tak aby mogły zostać przedstawione do zatwierdzenia przez umawiające się strony ADR w dniu 1 lipca 2018 r., zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ADR; są one również dostępne w internecie
                     4
                  .

                  Zmiany przyjęte przez komitet administracyjny ADN, przedstawione w dokumentach zawartych w załączniku do niniejszego wniosku, zostały przesłane do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych do zatwierdzenia przez umawiające się strony ADN w dniu 1 lipca 2018 r., zgodnie z procedurą określoną w art. 20 ADN; są one również dostępne w internecie
                     5
                  .

                  Do dnia 1 października 2018 r. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych, działający jako depozytariusz, może przyjmować sprzeciwy wobec zmian do ADR i ADN, przyjętych podczas sesji, o których mowa w pkt 2.3 powyżej.

                  Oczekuje się, że odnośne zmiany na podstawie niniejszego wniosku wejdą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. i staną się wiążące, chyba że strony zgłoszą wystarczającą liczbę sprzeciwów.

               3. STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

               3.1 Kontekst

                  Unia Europejska nie jest umawiającą się stroną ADR i ADN. Niemniej jednak fakt, iż Unia Europejska nie jest stroną umowy międzynarodowej nie stanowi przeszkody w wykonywaniu przez nią kompetencji poprzez ustanowienie, w ramach swoich instytucji, stanowiska, jakie ma być zajęte w jej imieniu w ramach organu utworzonego tą umową, zwłaszcza za pośrednictwem państw członkowskich będących stronami tej umowy i działających wspólnie w interesie Unii (zob. wyrok w sprawie Niemcy przeciwko Radzie, C-399/12 („OIV”), pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo).

                  ADR ma obecnie 50 umawiających się stron, a wszystkie państwa członkowskie UE są umawiającymi się stronami tej umowy. ADN ma obecnie 17 umawiających się stron, a 12 państw członkowskich UE jest umawiającymi się stronami tej umowy.

                  Unia Europejska stosowała przepisy ADR w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych na terytorium UE od dnia 1 stycznia 1997 r., początkowo na mocy dyrektywy Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych
                     6
                  . W 2008 r. dyrektywa 94/55/WE została zastąpiona przez dyrektywę 2008/68/WE, która ma takie same cele jak poprzedzający ją akt prawny. Od 1 stycznia 2009 r. Unia Europejska stosuje przepisy ADN w odniesieniu do transportu śródlądowego towarów niebezpiecznych.

                  Zgodnie z art. 4 dyrektywy 2008/68/WE dotyczącym krajów trzecich „transport towarów niebezpiecznych pomiędzy państwami członkowskimi a krajami trzecimi jest dozwolony pod warunkiem zgodności z przepisami ADR, RID lub ADN, o ile nie zastrzeżono inaczej w załącznikach”.

                  Ponadto wyżej wymienione zmiany, w zakresie, w jakim stają się one wiążące, będą miały wpływ na funkcjonowanie dyrektywy 2008/68/WE w świetle jej art. 8. Zgodnie z tym przepisem Komisja jest uprawniona do dostosowania załącznika I sekcja I.1 i załącznika III sekcja III.1 do dyrektywy 2008/68/WE do postępu naukowego i technicznego „w szczególności w celu uwzględnienia zmian w ADR, RID i ADN”.

               3.2 Stanowisko UE

                  Załącznik do niniejszego wniosku zawiera szczegółowy wykaz planowanych zmian, określając, że zmiany mogą zostać przyjęte przez Unię. Planowane zmiany zostały uznane za właściwe do celów bezpiecznego transportu materiałów niebezpiecznych w opłacalny sposób, biorąc pod uwagę postęp technologiczny, a zatem można je poprzeć. Celem proponowanych zmian jest bezpieczny i pewny transport towarów niebezpiecznych poprzez wyeliminowanie nieodłącznych zagrożeń związanych z tymi towarami.

               4. PODSTAWA PRAWNA

               4.1 Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1 Zasady

                  Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

                  Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy
                     7
                  .

                  Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne w wyniku stosowania przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                     8
                  .

               4.1.2 Zastosowanie w niniejszej sprawie

                  WP.15 jest organem utworzonym na podstawie umowy, a mianowicie Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR).

                  Komitet administracyjny ADN jest organem utworzonym na podstawie porozumienia, a mianowicie Europejskiego porozumienia w sprawie międzynarodowych przewozów materiałów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi (ADN).

                  Akty przyjęte przez WP.15 i komitet administracyjny ADN stanowią akty mające skutki prawne. Zgodnie z warunkami opisanymi powyżej przyjęte akty prawne będą wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 14 ADR i art. 20 ADN i mogą mieć decydujący wpływ na treść przepisów UE, a mianowicie na dyrektywę 2008/68/WE. Wynika to z faktu, że w art. 4 dyrektywy 2008/68/WE dotyczącym krajów trzecich „transport towarów niebezpiecznych pomiędzy państwami członkowskimi a krajami trzecimi jest dozwolony pod warunkiem zgodności z przepisami ADR, RID lub ADN, o ile nie zastrzeżono inaczej w załącznikach”. Ponadto wspomniane powyżej akty prawne będą miały wpływ na funkcjonowanie dyrektywy 2008/68/WE w świetle jej art. 8. Zgodnie z tym przepisem Komisja jest uprawniona do dostosowania załącznika I sekcja I.1 i załącznika III sekcja III.1 do dyrektywy 2008/68/WE do postępu naukowego i technicznego „w szczególności w celu uwzględnienia zmian w ADR, RID i ADN”.

                  Planowane akty nie uzupełniają, ani nie zmieniają ram instytucjonalnych Umowy.

                  W związku z tym proceduralną podstawę prawną wnioskowanej decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2 Materialna podstawa prawna

               4.2.1 Zasady

                  Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2 Zastosowanie w niniejszej sprawie

                  Główny cel i treść decyzji dotyczą drogowego i śródlądowego transportu towarów niebezpiecznych. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 91 TFUE.

               4.3 Podsumowanie

                  Podstawą prawną proponowanej decyzji Rady powinien być art. 91 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5. PUBLIKACJA PLANOWANEGO AKTU

                  Ze względu na przejrzystość i właściwe odniesienie, odniesienie do decyzji grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych (WP.15) i komitetu ds. bezpieczeństwa ADN jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem daty ich wejścia w życie.

               2018/0308 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian załączników do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) oraz przepisów załączonych do Europejskiego porozumienia w sprawie międzynarodowych przewozów materiałów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi (ADN), przyjętych przez grupę roboczą ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15 i komitet administracyjny ADN

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych („ADR”) weszła w życie w dniu 29 stycznia 1968 r. Europejskie porozumienie w sprawie międzynarodowych przewozów materiałów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi („ADN”) weszło w życie w dniu 29 lutego 2008 r.

               (2)Zgodnie z art. 14 ADR każda z umawiających się stron może zaproponować jedną lub więcej zmian załączników do tej Umowy, a zatem grupa robocza ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15 może przyjąć zmiany do załączników do ADR. Zgodnie z art. 20 ADN komitet ds. bezpieczeństwa i komitet administracyjny mogą przyjmować zmiany do przepisów załączonych do ADN.

               (3)Zmiany przyjęte w okresie dwuletnim 2016–2018 przez WP.15 i komitet administracyjny ADN dotyczące drogowego i śródlądowego transportu towarów niebezpiecznych zostały zgłoszone umawiającym się stronom ADR i ADN w dniu 1 lipca 2018 r.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do tych zmian do ADR i ADN, gdyż akty te mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na dyrektywę 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych
                  9
               . Dyrektywa ta ustanawia wymagania dotyczące drogowego, kolejowego lub śródlądowego transportu towarów niebezpiecznych w obrębie państw członkowskich lub między nimi, poprzez odniesienie do ADR i ADN. A zatem zgodnie z art. 4 tej dyrektywy „transport towarów niebezpiecznych pomiędzy państwami członkowskimi a krajami trzecimi jest dozwolony pod warunkiem zgodności z przepisami ADR, RID lub ADN, o ile nie zastrzeżono inaczej w załącznikach”. Ponadto zgodnie z art. 8 dyrektywy Komisja jest uprawniona do dostosowania załącznika I sekcja I.1 i załącznika III sekcja III.1 do dyrektywy 2008/68/WE do postępu naukowego i technicznego, „w szczególności w celu uwzględnienia zmian w ADR, RID i ADN”.

               (5)Unia nie jest umawiającą się stroną ADR i ADN. Jednakże fakt ten nie stanowi przeszkody w wykonywaniu przez nią kompetencji poprzez ustanowienie, w ramach swoich instytucji, stanowiska, jakie ma być zajęte w jej imieniu w ramach organu utworzonego tą umową, zwłaszcza za pośrednictwem państw członkowskich będących stronami tej umowy i działających wspólnie w interesie Unii.

               (6)Wszystkie państwa członkowskie są umawiającymi się stronami ADR i stosują ją, a 12 państw członkowskich jest umawiającymi się stronami ADN i je stosują.

               (7)Przyjęte zmiany wspomniane powyżej dotyczą norm technicznych lub ujednoliconych przepisów technicznych, mają na celu zapewnienie bezpiecznego i wydajnego transportu towarów niebezpiecznych przy jednoczesnym uwzględnieniu postępu naukowego i technicznego w tym sektorze oraz opracowywania nowych substancji i artykułów stwarzających zagrożenie podczas transportu. Rozwój drogowego i śródlądowego transportu towarów niebezpiecznych, zarówno w Unii, jak i między Unią a jej państwami sąsiadującymi, stanowi kluczowy element wspólnej polityki transportowej i zapewnia właściwe funkcjonowanie wszystkich gałęzi przemysłu produkujących lub stosujących towary sklasyfikowane jako niebezpieczne zgodnie z ADR i ADN.

               (8)Wszystkie proponowane zmiany są uzasadnione i korzystne, a zatem Unia powinna je poprzeć.

               (9)Stanowisko Unii jest wyrażane przez państwa członkowskie Unii, które są umawiającymi się stronami ADR i ADN, działające wspólnie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian przyjętych przez grupę roboczą ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15 i komitet administracyjny ADN w odniesieniu do odpowiednio załączników do ADR oraz przepisów załączonych do ADN, o których mowa w załączniku do niniejszej decyzji, jest określone w tym załączniku.

               Niewielkie zmiany w tym stanowisku mogą zostać uzgodnione bez kolejnej decyzji Rady, zgodnie z art. 2.

               Artykuł 2

               Stanowisko Unii jest wyrażane przez państwa członkowskie, które są umawiającymi się stronami ADR i ADN, działające wspólnie w interesie Unii.

               Artykuł 3

               Odniesienie do decyzji grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych (WP.15) i komitetu ds. bezpieczeństwa ADN jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem daty ich wejścia w życie.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 35 z 4.2.2009, s. 32.

                     (2)

                        Dz.U. L 122 z 18.5.2010, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. L 96 z 29.3.2014, s. 309.

                     (4)

                        http://www.unece.org/trans/main/dgdb/wp15/wp15rep.html.

                     (5)

                        http://www.unece.org/trans/main/dgdb/adn/adn_rep.html.

                     (6)

                        Dz.U. L 319 z 12.12.1994, s. 7.

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (8)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (9)

                        Dz.U. L 260 z 30.9.2008, s. 13.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.8.2018
            COM(2018) 598 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            decyzji Rady
            określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian załączników do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) oraz przepisów załączonych do Europejskiego porozumienia w sprawie międzynarodowych przewozów materiałów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi (ADN), przyjętych przez grupę roboczą ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15 i komitet administracyjny ADN

               ZAŁĄCZNIK

                        Propozycja

                        Dokument referencyjny

                        Notyfikacja

                        Przedmiot

                        Uwagi

                        Stanowisko UE

                        1

                        ECE/TRANS/WP.15/240

                           C.N.304.2018.

                        TREATIES-XI.B.14

                        Projekty zmian do załączników A i B do ADR

                        Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15

                        Zgoda na zmiany

                        2

                        ECE/TRANS/WP.15/240/Add.1

                           C.N.304.2018.

                        TREATIES-XI.B.14

                        Projekty zmian do załączników A i B do ADR – Addendum (Ponownie wydane 8 czerwca 2018 r.)

                        Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15

                        Zgoda na zmiany

                        3

                        ECE/TRANS/WP.15/240/Corr.1

                           C.N.304.2018.

                        TREATIES-XI.B.14

                        Projekty zmian do załączników A i B do ADR – Corrigendum (Ponownie wydane 8 czerwca 2018 r.)

                        Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15

                        Zgoda na zmiany

                        4

                        ECE/ADN/45

                           C.N.297.2018.

                        TREATIES-XI.D.6

                        Projekty zmian przepisów załączonych do ADN

                        Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach komitetu administracyjnego ADN

                        Zgoda na zmiany