               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.7.2017
            COM(2017) 395 final
            2017/0170(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
                  1
                (dalej zwanym „zmianą kodeksu granicznego Schengen”) zmieniono konwencję wykonawczą do układu z Schengen
                  2
               , rozporządzenie (WE) nr 562/2006
                  3
                (kodeks graniczny Schengen) oraz rozporządzenie (WE) nr 810/2009
                  4
               , a oprócz tego zmieniono między innymi definicję pojęcia „pobytu krótkoterminowego” obywateli państw trzecich w strefie Schengen. Począwszy od dnia 18 października 2013 r. w odniesieniu do obywateli państw trzecich planujących podróż do strefy Schengen na pobyt krótkoterminowy – bez względu na to, czy podlegają oni obowiązkowi wizowemu czy są z niego zwolnieni – maksymalny czas dozwolonego pobytu definiuje się jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”. W odróżnieniu od definicji, która obowiązywała do dnia 18 października 2013 r. (trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu), nowe pojęcie jest bardziej precyzyjne, ponieważ określa czas pobytu w dniach, a nie w miesiącach. Oprócz tego termin „po dacie pierwszego wjazdu”, który budził wiele wątpliwości i pytań, został z tej definicji usunięty.

               W drodze zmiany kodeksu granicznego Schengen wprowadzono wszystkie niezbędne zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic, czyli w konwencji wykonawczej do układu z Schengen, kodeksie granicznym Schengen, kodeksie wizowym oraz rozporządzeniu (WE) nr 539/2001
                  5
               . Pojęcie pobytu krótkoterminowego pojawia się też jednak w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską. W umowach w sprawie zniesienia wiz zawartych z Antiguą i Barbudą
                  6
               , Bahamami
                  7
               , Barbadosem
                  8
               , Brazylią
                  9
               , Mauritiusem
                  10
               , Saint Kitts i Nevis
                  11
                oraz Seszelami
                  12
                wciąż znajdują się odniesienia do poprzedniej definicji czasu pobytu niewymagającego wizy („trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu”
                  13
               ).

               Dnia 16 lipca 2014 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące decyzji Rady w sprawie upoważnienia do podjęcia rokowań w celu zmiany umowy w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych między Unią Europejską a wymienionymi wyżej państwami
                  14
               ; Rada przyjęła tę decyzję w dniu 9 października 2014 r.
                  15
               . Celem zmiany było wdrożenie w przypadku tych siedmiu państw nowej definicji pobytu krótkoterminowego, określonej w zmianie kodeksu granicznego Schengen. Co więcej, zdefiniowanie „pobytu krótkoterminowego” w umowach w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych w dniach, a nie w miesiącach jest łatwiejsze do zweryfikowania i obliczenia za pomocą środków elektronicznych lub informatycznych, a zatem jest lepiej dostosowane do wymogów scentralizowanych systemów zarządzania granicami, takich jak proponowany system wjazdu/wyjazdu
                  16
               .

               Po uzyskaniu upoważnienia Rady Komisja rozpoczęła rokowania w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz z siedmioma państwami (Antiguą i Barbudą, Bahamami, Barbadosem, Brazylią, Mauritiusem, Saint Kitts i Nevis oraz Seszelami).

               Rokowania ze Wspólnotą Bahamów zakończyły się parafowaniem umowy zmieniającej w dniu 30 sierpnia 2016 r. Strony uzgodniły, że zastosują nową definicję „pobytu krótkoterminowego” w całym tekście umowy w sprawie zniesienia wiz między UE a Wspólnotą Bahamów. Nowa umowa wiąże się ponadto ze zmianą kilku szczegółów technicznych (zob. niżej), ale wszystkie takie zmiany są nieistotne z punktu widzenia podróżnych.

                  Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule umowy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Umowa wymaga zatwierdzenia przez obie umawiające się strony zgodnie z ich odnośnymi procedurami. Po stronie Unii wymaga to przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i zawarcia umowy.

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu uzyskania jej upoważnienia do podpisania umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               Umowa zapewnia spójność prawną, a także harmonizację między państwami członkowskimi dzięki stosowaniu w niej nowej definicji pobytu krótkoterminowego przewidzianej w zmianie kodeksu granicznego Schengen, w której przedstawiono jasną wykładnię terminu „pobyt krótkoterminowy”.

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Unia nie posiada uprawnień do takiej zmiany umów w sprawie zniesienia wiz, aby były one wiążące dla czterech państw stowarzyszonych w ramach stosowania dorobku Schengen, w tym wspólnej polityki wizowej. W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia i wdrożenia postanowień dotyczących czasu dozwolonego pobytu w strefie Schengen do umowy dołączono wspólną deklarację, zgodnie z którą byłoby pożądane, aby Bahamy z jednej strony oraz Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria z drugiej strony odpowiednio zmieniły wiążące je umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Jeśli jedną z umawiających się stron umowy międzynarodowej jest Unia Europejska, to jakakolwiek zmiana takiej umowy zgodnie z prawem nie może zostać samodzielnie wdrożona przez państwa członkowskie. Umowa w sprawie zniesienia wiz z Bahamami została zawarta przez Unię Europejską. Niezbędne jest w związku z tym działanie na poziomie Unii.

               Oprócz tego zawieranie umów w sprawie zniesienia wiz przez państwa członkowskie wpłynęłoby negatywnie na dorobek prawny UE w dziedzinie wiz (art. 3 ust. 2 TFUE).

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia założonego celu, a mianowicie zmiany obowiązującej umowy w sprawie zniesienia wiz między Unią a Wspólnotą Bahamów.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               4. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne, w których upoważniła Komisję do podjęcia rokowań ze Wspólnotą Bahamów w celu zmiany umowy pomiędzy stronami w sprawie zniesienia wiz. O postępach w przebiegu rokowań informowano państwa członkowskie w trakcie posiedzeń Grupy Roboczej ds. Wiz.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Wynik rokowań

                  Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy może zostać przyjęty przez Unię.

                  Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

                  a. Czas pobytu

                  Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej oraz obywatele Wspólnoty Bahamów mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu (zamiast maksymalnie trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu). Nowa definicja ma zastosowanie w całym tekście Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

                  b. Przepisy końcowe – zawieszenie umowy (art. 8 ust. 4)

               W art. 8 ust. 4 umowy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie: „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”. Przez dodanie do dotychczasowego tekstu słów: „i przywraca stosowanie niniejszej Umowy” w zmienionej umowie sprecyzowano, że zawieszenie zniesienia wiz zostanie zakończone, jeśli ustaną powody takiego zawieszenia. W tej kwestii powyższa zmiana zapewnia dostosowanie brzmienia umowy w sprawie zniesienia wiz z Bahamami do wszystkich pozostałych umów w tej sprawie podpisanych przez Unię w latach 2015–2016. W dniu 14 czerwca 2016 r. zasięgnięto opinii Grupy Roboczej ds. Wiz w sprawie tej zmiany i żadne państwo członkowskie nie zgłosiło zastrzeżeń.

                  c. Zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny”

                  Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. jedynie Unia Europejska posiada osobowość prawną. Termin „Wspólnota Europejska” wciąż jednak widnieje w umowach międzynarodowych, które weszły w życie przed Traktatem z Lizbony – jest tak m.in. w przypadku Umowy między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa zmieniająca przewiduje zatem zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny” w całym tekście umowy.

                  d. Wspólne deklaracje

                  Do umowy dołączono dwie wspólne deklaracje:

                  – w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu oraz

                  – dotyczącą Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Liechtensteinu.

                  e. Wejście w życie

                  Umowa wejdzie w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z umawiających się stron zawiadomi drugą stronę o zakończeniu procedur ratyfikacyjnych. Aby zagwarantować pewność prawa i umożliwić podróżnym jego zrozumienie i przestrzeganie, niezbędny jest wystarczająco długi okres przejściowy. Okres sześciu miesięcy po zakończeniu ratyfikacji umowy umożliwi podróżnym zakończenie pobytów krótkoterminowych obliczanych w całości zgodnie z poprzednią definicją, zanim wejdzie w życie nowa definicja pobytu krótkoterminowego, a wraz z nią – liczony wstecz okres referencyjny wynoszący 180 dni.

                  Umowa zmieniająca nie ma wpływu na pozostałe postanowienia dotychczasowej Umowy między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, w tym na jej terytorialny zakres stosowania.

               6.PODSUMOWANIE

               W świetle wyżej przedstawionych wyników Komisja proponuje, aby Rada przyjęła decyzję o podpisaniu umowy w imieniu Unii i aby upoważniła przewodniczącego Rady do wyznaczenia w tym celu należycie umocowanej osoby (lub osób).

               2017/0170 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa stanowi, że obywatele Unii Europejskiej oraz Bahamów mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony „maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy”.

               (2)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013
                  17
                wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)W umowie między Unią a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zawarcia umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (5)Rokowania w sprawie umowy z Bahamami zakończono jej parafowaniem w dniu 30 sierpnia 2016 r. w drodze wymiany listów między głównymi negocjatorami po stronie Unii oraz Wspólnoty Bahamów.

               (6)Należy, w imieniu Unii, podpisać Umowę oraz zatwierdzić dołączone do niej deklaracje.

               (7)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  18
               . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (8)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  19
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

                     (3)
                  Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (5)
                  Dz.U. L 081 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 3.

                     (7)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 24.

                     (8)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 10.

                     (9)
                  Z Brazylią Unia zawarła dwie umowy. Jedną dotyczącą posiadaczy paszportów zwykłych (Dz.U. L 255 z 21.9.2012, s. 4) i drugą dotyczącą posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych i urzędowych (Dz.U. L 66 z 12.3.2011, s. 2).

                     (10)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 17.

                     (11)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 38.

                     (12)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 31.

                     (13)
                  Zob. artykuły tych umów zatytułowane „Cel” i „Czas pobytu”.

                     (14)
                  COM(2014) 468 final.

                     (15)
                  Decyzja Rady w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zawartych pomiędzy Unią/Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą, Wspólnotą Bahamów, Barbadosem, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Mauritiusu, Federacją Saint Kitts i Nevis oraz Republiką Seszeli, przyjęta przez Radę w dniu 9 października 2014 r.

                     (16)
                  COM(2016)194 final.

                     (17)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009, Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (18)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (19)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.7.2017
            COM(2017) 395 final
            ZAŁĄCZNIK

            wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               wniosek dotyczący decyzji Rady

               w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               Umowa między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA,

               z jednej strony, oraz

               WSPÓLNOTA BAHAMÓW (dalej zwana „Bahamami”),

               z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwaną dalej „Umową”), która weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2010 r.,

               POTWIERDZAJĄC znaczenie, jakie ma ułatwianie kontaktów międzyludzkich,

               ODNOTOWUJĄC, że Umowa funkcjonuje w sposób satysfakcjonujący dla obywateli Umawiających się Stron,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że przewidziana w Umowie definicja pobytu krótkoterminowego (do trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu) nie jest wystarczająco dokładna, a wątpliwości i pytania może budzić w szczególności pojęcie „daty pierwszego wjazdu”,

               MAJĄC NA UWADZE, że rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. wprowadzono przekrojowe zmiany w unijnym wewnętrznym dorobku prawnym dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”;

               BIORĄC POD UWAGĘ, że system wjazdu/wyjazdu, który ma zostać ustanowiony przez Unię Europejską, wymaga zastosowania jednolitej i jasno określonej definicji pobytu krótkoterminowego w odniesieniu do wszystkich obywateli państw trzecich,

               PRAGNĄC zapewnić płynny przepływ podróżnych na przejściach granicznych Umawiających się Stron,

               POTWIERDZAJĄC, że Umowa obejmuje obywateli wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu:

               1)W tytule oraz w art. 3 ust. 5, art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 7 słowa „Wspólnota” lub „wspólnotowy” zastępuje się słowami „Unia” lub „unijny” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

               2)W art. 1 wyrażenie „trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy” zastępuje się wyrażeniem „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               3)Art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Unii Europejskiej mogą przebywać na terytorium Bahamów przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.”.

               4)Art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Bahamów mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Bahamów mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.”.

               5)W art. 4 ust. 3 wyrażenie „trzy miesiące” zastępuje się wyrażeniem „90 dni”, a słowo „wspólnotowym” zastępuje się słowem „unijnym”.

               6)W art. 8 ust. 4 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

               „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”.

               Artykuł 2

               Umawiające się Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami; niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia ze Stron zawiadamia drugą Stronę o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.

               Sporządzono w […] dnia […] roku dwa tysiące siedemnastego w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Wspólnoty Bahamów

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII ORAZ LIECHTENSTEINU

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Wspólnoty Bahamów, z drugiej strony, zmieniły niezwłocznie obowiązujące umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zgodnie z warunkami niniejszej Umowy.

               Wspólna deklaracja w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               ________


				|

		52013PC0320

			Wniosek DECYZJA WYKONAWCZA RADY zmieniająca decyzję wykonawczą 2011/77/UE w sprawie przyznania Irlandii pomocy finansowej Unii /* COM/2013/0320 final - 2013/0167 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
W celu
zwiększenia stabilności realizowanego przez Irlandię programu
reform gospodarczego oraz zmniejszenia potrzeb rządu Irlandii w zakresie
płynności w okresie po ukończeniu realizacji tego programu oraz
zgodnie z oświadczeniem Eurogrupy i ministrów skupionych w Radzie ds.
Gospodarczych i Finansowych z dnia 12 kwietnia 2013 r. należy zmienić
decyzję wykonawczą Rady 2011/77/UE w sprawie przyznania Irlandii
pomocy finansowej Unii. Zmiany dotyczą zwłaszcza wydłużenia
średniego okresu wymagalności całej pożyczki z „maksymalnie
12,5 roku” do „maksymalnie 19,5 roku” poprzez wydłużenie okresów
wymagalności poszczególnych transz lub rat.
Na wniosek Irlandii oraz pod warunkiem
istnienia korzystnych warunków rynkowych Komisja może refinansować
całość lub część swojej pierwotnej pożyczki
w celu wydłużenia okresu wymagalności raty lub transzy, pod
warunkiem że nie zostanie przekroczony maksymalny średni okres
wymagalności wynoszący 19,5 roku. Wszelkie kwoty pożyczone przez
Komisję z wyprzedzeniem będą utrzymywane na rachunku prowadzonym
w EBC, który Komisja otworzyła na potrzeby administrowania pomocą
finansową. Komisja dopilnuje również, by okres wymagalności
mający zastosowanie do operacji refinansowania był odpowiedni z
punktu widzenia należytego zarządzania marżą w ramach
pułapu środków własnych UE, w tym harmonogramu wykupu obligacji
UE. Oczekuje się, że operacje refinansowania będą
realizowane począwszy od 2015 r., a wszelkie koszty poniesione przez UE w
związku z zawarciem i realizacją każdej operacji ponosić
będzie Irlandia.
Należy
zauważyć, że decyzja ta przyczyni się do zwiększenia
stabilności oraz poprawy związanych z płynnością
aspektów programu. Państwo uzyska dzięki temu lepsze warunki
zaciągania pożyczek; przyniesie to także pozytywne skutki
sektorowi prywatnemu. Skutki te są korzystne zarówno dla państw
wierzycieli, jak i państw dłużników, i przyczyniają
się tym samym do stabilności strefy euro.
Biorąc pod uwagę powyższe
wyjaśnienia, Komisja jest zdania, że zmiany polegające na
wydłużeniu średniego okresu wymagalności pożyczki dla
Irlandii przyznanej w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej
są korzystne dla zapewnienia realizacji celów programu.
2013/0167 (NLE)
Wniosek
DECYZJA WYKONAWCZA RADY
zmieniająca decyzję wykonawczą
2011/77/UE w sprawie przyznania Irlandii pomocy finansowej Unii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie
Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r. ustanawiające europejski
mechanizm stabilizacji finansowej[1],
w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Na wniosek władz
Irlandii Rada przyznała temu państwu pomoc finansową (decyzja
wykonawcza Rady 2011/77/UE[2])
w celu wsparcia programu istotnych zmian gospodarczych i reform,
ukierunkowanego na przywrócenie zaufania, umożliwienie powrotu gospodarki
do trwałego wzrostu oraz zapewnienie stabilności finansowej w
Irlandii, w strefie euro i w Unii.
(2)       Komisja ukończyła
dziewiąty przegląd realizowanego przez Irlandię programu reform
gospodarczych w dniu 22 kwietnia 2013 r.
(3)       Wydłużenie
maksymalnego średniego okresu wymagalności pożyczki UE
przyniosłoby korzystny skutek, gdyż stanowiłoby wsparcie
podejmowanych przez Irlandię starań mających na celu odzyskanie
pełnego dostępu do rynku oraz pomyślne ukończenie swojego
programu reform gospodarczych. Aby zapewnić pełnię korzyści
płynących z wydłużenia maksymalnego średniego okresu
wymagalności pożyczki UE, należy upoważnić
Komisję do wydłużenia okresu wymagalności poszczególnych rat
i transz.
(4)       W świetle
powyższych zmian należy zmienić decyzję wykonawczą
2011/77/UE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji wykonawczej 2011/77/UE
wprowadza się następujące zmiany:
1) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1.        Unia udziela Irlandii pożyczki
do maksymalnej wysokości 22,5 mld EUR, przy czym średni okres
wymagalności wynosi maksymalnie 19,5 roku. Okres wymagalności
poszczególnych transz pożyczki może wynieść maksymalnie 30
lat.”;
2) dodaje się ustęp w brzmieniu:
„9.        Na wniosek Irlandii Komisja
może wydłużyć okres wymagalności raty lub transzy, pod
warunkiem że nie zostanie przekroczony maksymalny średni okres
wymagalności określony w ust. 1. Komisja może w tym celu
refinansować całość lub część swojej
pożyczki. Wszelkie kwoty pożyczone z wyprzedzeniem utrzymywane
są rachunku prowadzonym w EBC, który Komisja otworzyła na potrzeby
administrowania pomocą finansową.”.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja
skierowana jest do Irlandii.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja
jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 118 z 12.5.2010, s. 1.
[2]               Dz.U. L 30 z 4.2.2011, s. 34.


				|

		52012PC0560

			Wniosek DECYZJA RADY dotycząca zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej. /* COM/2012/0560 final - 2012/0271 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           Tło polityczno-prawne
Stosunki między Unią Europejską
a Republiką Zielonego Przylądka są regulowane postanowieniami
zmienionej umowy o partnerstwie AKP-WE z Kotonu, którą podpisano w dniu 23
czerwca 2005 r. Zmieniona umowa weszła w życie w dniu 1 lipca 2008 r.
w odniesieniu do Republiki Zielonego Przylądka.
Na początku dwudziestego pierwszego wieku
rząd i społeczeństwo Republiki Zielonego Przylądka
wielokrotnie wyrażały pragnienie pogłębienia i poszerzenia
stosunków z Unią Europejską.
W związku z powyższym w dniu 24
października 2007 r. Komisja przyjęła komunikat skierowany do
Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie przyszłości stosunków
między Unią Europejską a Republiką Zielonego
Przylądka, w którym Komisja uznała mocne i szczególne więzi
historyczne między tymi stronami, naznaczone istnieniem bliskich stosunków
międzyludzkich i kulturowych oraz silnych wspólnych wartości
społeczno-politycznych. Republika Zielonego Przylądka, tak jak Unia
Europejska, stoi na straży wartości i zasad demokracji, dobrych
rządów, poszanowania praw człowieka i państwa prawa. Wysokie
standardy i zaawansowane praktyki, którymi to państwo może
szczycić się w obszarze sprawowania rządów, w pełni
uzasadniają dążenie do zacieśnienia stosunków w Unią
Europejską. Propozycja planu działania została
załączona do wspominanego komunikatu.
Rada ds. Ogólnych i Stosunków
Zewnętrznych zatwierdziła w dniach 19–20 listopada 2007 r. konkluzje
popierające komunikat, ustanowienie szczególnego partnerstwa między
Unią a Republiką Zielonego Przylądka oraz plan działania,
który ma służyć wdrożeniu tego partnerstwa, zgodnie z
propozycją Komisji. Szczególne partnerstwo ma na celu wzmocnienie dialogu
politycznego, zbliżenie strategii politycznych, jak również
współpracę w nowych lub wrażliwych sektorach, wykraczając
poza zwykłe powiązania między darczyńcą a
beneficjentem oraz tworząc ramy przynoszące obopólne korzyści.
Plan działania skupia się na
następujących priorytetach: dobre rządy, bezpieczeństwo i
stabilność, integracja regionalna, przekształcenia i
modernizacja, dostosowanie norm technicznych i standardów,
społeczeństwo oparte na wiedzy, rozwój oraz walka z ubóstwem.
Planowane działania mają na celu wzmocnienie stabilności i
bezpieczeństwa oraz obejmują m.in. środki dotyczące problemów
związanych z migracją.
Wspólna deklaracja w sprawie partnerstwa na
rzecz mobilności pomiędzy Unią Europejską a Republiką
Zielonego Przylądka została podpisana w dniu 5 czerwca 2008 r. i
ogłoszona w dniu 28 lipca 2008 r. w kontekście szczególnego partnerstwa
między Unią i Republiką Zielonego Przylądka, a także w
następstwie konkluzji Rady z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie partnerstw
na rzecz mobilności i migracji cyrkulacyjnej w ramach globalnego
podejścia do migracji. W pkt 5 i 12 tej deklaracji obie strony
zobowiązały się do nawiązania dialogu w sprawie wiz
krótkoterminowych i readmisji Ponadto w pkt 3 lit. i) i pkt 6 lit. v)
załącznika do deklaracji Komisja zobowiązała się do
przedłożenia zaleceń Radzie w celu uzyskania wytycznych
służących do negocjacji umów z Republiką Zielonego
Przylądka dotyczących odpowiednio ułatwień w wydawaniu wiz
krótkoterminowych oraz readmisji.
Na tej podstawie w dniu 14 listopada 2008 r.
Komisja przedstawiła Radzie zalecenie dotyczące upoważnienia
Komisji do rozpoczęcia rokowań z Republiką Zielonego
Przylądka w celu zawarcia umowy w sprawie ułatwień w wydawaniu
wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii
Europejskiej oraz w sprawie readmisji.
W dniu 4 czerwca 2009 Rada wydała
upoważnienie, a w dniu 13 lipca 2009 r. w Brukseli rozpoczęły
się rokowania z Republiką Zielonego Przylądka dotyczące
umowy w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom
Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej. Kolejna runda
rokowań odbyła się w dniu 22 listopada 2011 r. Ponadto
przeprowadzono cztery sesje techniczne: w dniach 4–5 lutego 2010 r. w Praïa
oraz w dniach 12 października 2010 r., 30 maja i 13 września 2011 r.
w Brukseli. Rokowania zakończono w kwietniu 2012 r.
Ostateczny tekst umowy został parafowany
w dniu 24 kwietnia 2012 r. w Brukseli w obecności przewodniczącego
Komisji Europejskiej Josego Manuela Barroso oraz premiera Republiki Zielonego
Przylądka José Marii Nevesa.
Na wszystkich etapach rokowań
systematycznie informowano państwa członkowskie o ich przebiegu,
zasięgano także regularnie ich opinii na forum stosownych grup
roboczych Rady.
Dla Unii podstawą prawną umowy jest
art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej (TFUE).
Komisja podpisała umowę w dniu ... .
Zgodnie z art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE Parlament Europejski udzielił zgody
na zawarcie umowy w dniu …. . Dołączony wniosek stanowi instrument
prawny pozwalający na zawarcie umowy. Rada podejmie decyzję w tej
sprawie kwalifikowaną większością głosów.
Wniosek dotyczący decyzji w sprawie
zawarcia umowy zawiera konieczne ustalenia wewnętrzne dotyczące jej
praktycznego stosowania. Określa się w nim w szczególności,
że Komisja, wspomagana przez ekspertów z państw członkowskich,
reprezentuje Unię we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 10
umowy. Zgodnie z art. 10 ust. 4 wspólny komitet przyjmuje własny regulamin
wewnętrzny. Stanowisko Unii w tym względzie przyjmuje Komisja, po
konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę. Jeśli
chodzi o inne decyzje wspólnego komitetu, stanowisko Unii przyjmuje się
zgodnie z obowiązującymi postanowieniami Traktatu.
2.           Wynik rokowań
Komisja uważa, że cele wyznaczone
przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały
osiągnięte i że projekt umowy może zostać
przyjęty przez Unię.
Ostateczną treść umowy
można podsumować w następujący sposób:
-           dla następujących
kategorii osób wprowadzono uproszczone zasady wydawania wiz wielokrotnego
wjazdu:
a) członkowie rządów oraz
parlamentów krajowych i regionalnych, członkowie Trybunału
Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego oraz Trybunału
Obrachunkowego, stali członkowie oficjalnych delegacji,
przedsiębiorcy i przedstawiciele organizacji branżowych,
małżonkowie, dzieci poniżej 21. roku życia lub
pozostające na utrzymaniu rodziców oraz rodzice obywateli Republiki
Zielonego Przylądka lub Unii Europejskiej zamieszkujący legalnie na
terytorium drugiej Strony lub zamieszkujący w Republice Zielonego
Przylądka bądź w państwie, którego obywatelstwo
posiadają: co do zasady, wizy wielokrotnego wjazdu wydaje się na
pięć lat. Wizy wielokrotnego wjazdu na krótszy okres
ważności należy wydawać, gdy tego wymaga data
ważności dokumentu podróży lub gdy konieczność lub zamiar
częstego lub regularnego odbywania podróży są wyraźnie ograniczone
do krótszego okresu;
b) przedstawiciele organizacji
społeczeństwa obywatelskiego, przedstawiciele wolnych zawodów, osoby
biorące udział w działaniach naukowych, kulturalnych i
artystycznych, uczestnicy międzynarodowych imprez sportowych i osoby im
towarzyszące w celach zawodowych, dziennikarze i osoby akredytowane
towarzyszące im w celach zawodowych, uczniowie, studenci oraz
towarzyszący im nauczyciele, przedstawiciele wspólnot religijnych uznanych
w Republice Zielonego Przylądka lub w państwach członkowskich,
osoby odbywające regularne podróże w celach medycznych; uczestnicy
oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie lub
władze gminne; członkowie oficjalnych delegacji: co do zasady, wizy
wielokrotnego wjazdu wydaje się na jeden rok. Wizy wielokrotnego wjazdu na
krótszy okres ważności należy wydawać, gdy tego wymaga data
ważności dokumentu podróży lub gdy konieczność lub
zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży są
wyraźnie ograniczone do krótszego okresu. Wizy wielokrotnego wjazdu o
okresie ważności co najmniej dwóch lat i maksymalnie pięciu lat
wydaje się, pod warunkiem że w ciągu dwóch lat
poprzedzających wniosek o wydanie wizy, wnioskodawcy w sposób
właściwy wykorzystali jednoroczną wizę wielokrotnego wjazdu
oraz konieczność lub zamiar częstego lub regularnego odbywania
podróży nie są wyraźnie ograniczone do krótszego okresu;
-           zwolnienie niektórych kategorii
osób z opłaty wizowej: członkowie oficjalnych delegacji, dzieci
poniżej 12 lat; uczniowie, studenci, naukowcy, osoby w wieku do lat 25
uczestniczące w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych,
kulturalnych i edukacyjnych organizowanych przez organizacje nienastawione na
zysk;
-           możliwość
pobierania opłaty administracyjnej w wysokości do 30 EUR przez
usługodawcę zewnętrznego, z którym Republika Zielonego
Przylądka lub państwo członkowskie współpracuje, mając
na względzie wydawanie wiz, przy utrzymaniu możliwości
składania wniosków przez wszystkich wnioskodawców bezpośrednio w
placówce konsularnej;
-           bezpłatne
przedłużenie obowiązywania wiz obywateli Republiki Zielonego
Przylądka i Unii Europejskiej, którzy nie mają możliwości
opuszczenia terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego
Przylądka w terminie wskazanym w wizie z powodu działania siły
wyższej;
-           zwolnienie z obowiązku
wizowego w przypadku krótkich pobytów dla obywateli Republiki Zielonego
Przylądka i obywateli Unii Europejskiej legitymujących się
ważnym paszportem dyplomatycznym lub służbowym. We wspólnej
deklaracji wskazano, że każda ze stron może skorzystać z
prawa do zawieszenia przepisu dotyczącego zwolnienia osób
posiadających paszporty dyplomatyczne lub służbowe z
obowiązku wizowego (art. 8), jeśli druga Strona nadużywa praw wynikających
z tego postanowienia lub jeśli jego wykonanie może zagrozić
bezpieczeństwu publicznemu; W deklaracji przewidziano również,
że Republika Zielonego Przylądka i Unia Europejska w pierwszym
rzędzie zobowiązują się do zagwarantowania wysokiego poziomu
zabezpieczeń paszportów dyplomatycznych, w szczególności poprzez
zastosowanie identyfikatorów biometrycznych.
-           umożliwienie obywatelom
Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej, którzy zgubili dowód
tożsamości lub którym taki dokument skradziono podczas pobytu na
terytorium odwiedzanego kraju, opuszczenia Republiki Zielonego Przylądka
lub państwa członkowskiego na podstawie ważnych dokumentów
tożsamości bez wizy lub innej formy pozwolenia;
-           na wniosek Republiki Zielonego
Przylądka nie wprowadzono żadnego postanowienia dotyczącego
uproszczenia wymogów odnoszących się do dokumentów wymaganych, aby
uzasadnić cel podróży;
-           ustanowienie Wspólnego Komitetu
ds. Zarządzania Umową;
-           postanowienia regulujące
wejście w życie, obowiązywanie, zmiany, zawieszenie i
rozwiązanie umowy; zważywszy, że umowa w sprawie
ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych oraz umowa o readmisji
są powiązane, obie powinny równocześnie wejść w
życie;
-           zawarto protokół,
określający, że zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego
i Rady nr 582/2008/WE z dnia 17 czerwca 2008 r.[1]
wprowadzono zharmonizowane środki w celu ułatwienia tranzytu osób
posiadających wizę Schengen lub zezwolenie na pobyt w obszarze
Schengen przez terytorium państw członkowskich, które jeszcze nie w
pełni stosują dorobek Schengen.
-           wspólna deklaracja dotycząca
harmonizacji niezbędnych informacji na temat procedur wydawania wiz
krótkoterminowych oraz na temat dokumentów wymaganych przy składaniu
wniosku o wizę krótkoterminową;
-           wspólna deklaracja dotycząca
współpracy w zakresie dokumentów podróży oraz regularnej wymiany
informacji na temat zabezpieczeń dokumentów;
-           szczególną sytuację
Danii, Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule oraz w
dwóch wspólnych deklaracjach dołączonych do umowy. We wspólnej
deklaracji do umowy uwzględniono również fakt włączenia
Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu we wprowadzanie w życie,
stosowanie i rozwijanie dorobku prawnego Schengen.
3.           Wnioski
W świetle powyższych ustaleń
Komisja proponuje, by Rada:
-           zatwierdziła, po uzyskaniu
zgody Parlamentu Europejskiego, załączoną umowę między
Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie
ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki
Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej.
2012/0271 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
dotycząca zawarcia umowy między
Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie
ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki
Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit.
a) w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
uwzględniając zgodę Parlamentu
Europejskiego[2],
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zgodnie z decyzją Rady
2012/XXX z dnia [...][3]
umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego
Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych
obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (zwana dalej
„umową”) została podpisana przez Komisję w dniu […], z zastrzeżeniem
jej zawarcia w późniejszym terminie.
(2)       Umowa powinna zostać
zawarta.
(3)       Na mocy umowy ustanawia
się wspólny komitet, który może przyjąć swój regulamin
wewnętrzny. Celowe jest wprowadzenie uproszczonej procedury ustalania
stanowiska Unii w tym przypadku.
(4)       Niniejsza decyzja stanowi
rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone
Królestwo nie uczestniczy zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego
Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie
wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen[4]; W związku z tym
Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jej przyjęciu, nie jest nią
związane, ani jej nie stosuje.
(5)       Niniejsza decyzja stanowi
rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy
zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r.
dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych
przepisów dorobku Schengen[5];
W związku z tym Irlandia nie uczestniczy w jej przyjęciu, nie jest
nią związana, ani jej nie stosuje.
(6)       Zgodnie z art. 1
i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii,
załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy
w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią
związana, ani jej nie stosuje,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a
Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w
wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i
Unii Europejskiej zostaje zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst umowy jest załączony do
niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący
Rady wyznacza osobę uprawnioną do dokonania w imieniu Unii
Europejskiej zawiadomienia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 umowy, w celu
wyrażenia zgody Unii Europejskiej na to, aby umowa stała się dla
niej wiążąca[6].
Artykuł 3
Komisja,
wspomagana przez ekspertów z państw członkowskich, reprezentuje
Unię we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 10 umowy.
Artykuł 4
Komisja przyjmuje
stanowisko Unii w ramach wspólnego komitetu w sprawie przyjęcia jego
regulaminu wewnętrznego zgodnie z wymogami art. 10 ust. 4 umowy po
konsultacji ze specjalnym komitetem, wyznaczonym przez Radę.
Artykuł 5
Niniejsza
decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
UMOWA
między
Unią
Europejską a Republiką Zielonego Przylądka
w
sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych
obywatelom
Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
oraz
REPUBLIKA ZIELONEGO PRZYLĄDKA,
zwane dalej „Stronami”,
pragnąc
ułatwiać bezpośrednie kontakty między ludźmi,
będące ważnym warunkiem stałego rozwoju związków
gospodarczych, humanitarnych, kulturalnych, naukowych i innych, poprzez
wprowadzenie na zasadzie wzajemności ułatwień w wydawaniu wiz
obywatelom Unii Europejskiej i Republiki Zielonego Przylądka,
uwzględniając wspólną deklarację z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie
partnerstwa na rzecz mobilności pomiędzy Unią Europejską a
Republiką Zielonego Przylądka, zgodnie z którą strony
dążą do rozwijania dialogu dotyczącego kwestii wiz
krótkoterminowych z myślą o ułatwieniu mobilności
niektórych kategorii osób,
przypominając
umowę o partnerstwie z Kotonu oraz szczególne partnerstwo między
Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka
zatwierdzone przez Radę Unii Europejskiej w dniu 19 listopada 2007 r.,
uznając,
że ułatwienia wizowe nie powinny prowadzić do nielegalnej
migracji oraz przykładając szczególną wagę do kwestii
bezpieczeństwa i readmisji,
biorąc pod uwagę Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii
w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz potwierdzając, że
postanowienia niniejszej umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego
Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
biorąc pod uwagę Protokół w sprawie stanowiska Danii, załączony do
Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i
potwierdzając, że postanowienia niniejszej umowy nie mają
zastosowania do Królestwa Danii,
UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
1
Przedmiot
i zakres stosowania
Celem niniejszej umowy jest wprowadzenie na
zasadzie wzajemności ułatwień w wydawaniu wiz obywatelom
Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej planującym pobyt
nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego
okresu.

Artykuł
2
Postanowienia
ogólne
1.         Ułatwienia wizowe, o których
mowa w niniejszej umowie, mają zastosowanie do obywateli Unii Europejskiej
i Republiki Zielonego Przylądka, o ile nie są oni zwolnieni z
obowiązku wizowego na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych Republiki
Zielonego Przylądka, Unii lub państw członkowskich,
postanowień niniejszej umowy lub innych umów międzynarodowych.
2.         W odniesieniu do zagadnień
nieobjętych postanowieniami niniejszej umowy, takich jak: odmowa wydania
wizy, uznanie dokumentów podróży, dowód posiadania wystarczających
środków utrzymania, odmowa wjazdu oraz procedury wydalania osób, stosuje
się prawo krajowe Republiki Zielonego Przylądka lub prawo państw
członkowskich bądź Unii.
Artykuł
3
Definicje
Na potrzeby niniejszej umowy:
a)         „państwo członkowskie”:
oznacza każde państwo członkowskie Unii Europejskiej, z
wyjątkiem Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej
Brytanii i Irlandii Północnej;
b)         „obywatel Unii Europejskiej”:
oznacza każdego obywatela państw członkowskich w rozumieniu lit.
a);
c)         „obywatel Republiki Zielonego
Przylądka”: oznacza każdą osobę
posiadającą obywatelstwo Republiki Zielonego Przylądka;
d)         „wiza”: oznacza zezwolenie
wydane lub decyzję podjętą przez jedno z państw
członkowskich lub Republikę Zielonego Przylądka konieczne do wjazdu
na terytorium Republiki Zielonego Przylądka lub jednego z państw
członkowskich w celu tranzytu lub z zamiarem pobytu nie
dłuższego niż 90 dni łącznie na terytorium tego
państwa członkowskiego lub wielu państw członkowskich lub
na terytorium Republiki Zielonego Przylądka;
e)         „osoba zamieszkująca
legalnie”:
oznacza w przypadku Unii Europejskiej –
każdego obywatela Republiki Zielonego Przylądka, który został
upoważniony lub uprawniony na podstawie prawodawstwa krajowego lub
unijnego do pobytu na terytorium jednego z państw członkowskich przez
okres nie dłuższy niż 90 dni;
w przypadku Republiki Zielonego Przylądka
– każdego obywatela Unii Europejskiej w rozumieniu lit. b),
posiadającego prawo stałego pobytu zgodnie z prawodawstwem krajowym.
Artykuł
4
Wydawanie
wiz wielokrotnego wjazdu
1.         Misje dyplomatyczne oraz
urzędy konsularne państw członkowskich i Republiki Zielonego
Przylądka wydają wizy wielokrotnego wjazdu o pięcioletnim
okresie ważności następującym kategoriom osób:
            a) członkom rządów i
parlamentów krajowych i regionalnych oraz trybunałów konstytucyjnych,
sądów najwyższych oraz Trybunału Obrachunkowego w zakresie
pełnionych przez nich obowiązków, o ile nie są oni zwolnieni z
obowiązku wizowego na mocy niniejszej umowy;
b) stałym członkom oficjalnych
delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego
Przylądka uczestniczą w regularnych spotkaniach, konsultacjach,
negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na
terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego
Przylądka przez organizacje międzyrządowe;
c) przedsiębiorcom i przedstawicielom
organizacji branżowych, którzy odbywają regularne podróże do
państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka;
d) małżonkom, dzieciom poniżej
21 roku życia (w tym dzieciom przysposobionym) lub pozostającym na
utrzymaniu oraz odwiedzającym rodzicom:
- obywateli Republiki Zielonego Przylądka
przebywających legalnie na terytorium jednego z państw
członkowskich lub obywateli Unii Europejskiej przebywających legalnie
na terytorium Republiki Zielonego Przylądka, lub
- obywateli Unii Europejskiej
przebywających w ich kraju pochodzenia lub obywateli Republiki Zielonego
Przylądka przebywających na terenie Republiki Zielonego
Przylądka.
Jeśli jednak konieczność lub
zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży jest wyraźnie
ograniczona do krótszego okresu, ważność wizy wielokrotnego
wjazdu ogranicza się do tego okresu, w szczególności gdy:
- mandat, w odniesieniu do osób, o których
mowa w lit. a),
- okres ważności statusu
stałego członka oficjalnej delegacji, w odniesieniu do osób, o
których mowa w lit. b),
- okres ważności statusu
przedsiębiorcy lub przedstawiciela organizacji branżowych, w
odniesieniu do osób, o których mowa w lit. c), lub
- zezwolenie na pobyt obywateli Republiki
Zielonego Przylądka przebywających na terytorium jednego z
państw członkowskich lub obywateli Unii Europejskiej
przebywających na terytorium Republiki Zielonego Przylądka, w
odniesieniu do osób, o których mowa w lit. d),
są krótsze niż pięć lat.
2.         Misje dyplomatyczne oraz
służby konsularne państw członkowskich i Republiki
Zielonego Przylądka wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie
ważności jednego roku następującym kategoriom obywateli,
pod warunkiem że w poprzednim roku otrzymali oni przynajmniej jedną
wizę, z której skorzystali zgodnie z przepisami prawnymi dotyczącymi
wjazdu do danego kraju i pobytu w nim:
a) przedstawicielom organizacji
społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają regularne
podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego
Przylądka w celu odbycia szkoleń lub uczestniczenia w seminariach lub
konferencjach, w tym w ramach programów wymiany;
b) przedstawicielom wolnych zawodów
uczestniczącym w międzynarodowych wystawach, konferencjach,
sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach, którzy odbywają
regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki
Zielonego Przylądka;
c) osobom biorącym udział w
działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym w programach
uniwersyteckich i innych programach wymiany, które odbywają regularne
podróże do państw członkowskich Republiki Zielonego
Przylądka;
d) uczestnikom międzynarodowych imprez
sportowych i osobom im towarzyszącym w celach zawodowych;
e) dziennikarzom i osobom akredytowanym,
towarzyszącym im w celach zawodowych;
f) uczniom, studentom, studentom podyplomowym
oraz towarzyszącym im nauczycielom, którzy odbywają podróż w
celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów
wymiany oraz innych działań szkolnych;
g) przedstawicielom wspólnot religijnych
uznanych w Republice Zielonego Przylądka lub w państwach
członkowskich, którzy odbywają regularne podróże do państw
członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka;
h) osobom odbywającym regularne
podróże w celach medycznych;
i) uczestnikom oficjalnych programów wymiany
organizowanych przez miasta partnerskie lub władze gminne;
j) członkom oficjalnych delegacji, którzy
na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka
uczestniczą w regularnych spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub
programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium
państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka przez
organizacje międzyrządowe;
Jeśli jednak konieczność lub
zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży jest wyraźnie
ograniczona do krótszego okresu, ważności wizy wielokrotnego wjazdu
ogranicza się do tego okresu.
3.         Misje dyplomatyczne oraz
urzędy konsularne państw członkowskich i Republiki Zielonego
Przylądka wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie
ważności co najmniej dwóch lat i co najwyżej pięciu lat
kategoriom obywateli wymienionym w ust. 2 niniejszego artykułu, pod
warunkiem że w poprzednich dwóch latach korzystali oni zgodnie z prawem z
jednorocznej wizy wielokrotnego wjazdu w celu wjazdu i pobytu na terytorium
odwiedzanego kraju.
Jeśli jednak konieczność lub
zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży jest wyraźnie
ograniczona do krótszego okresu, ważności wizy wielokrotnego wjazdu
ogranicza się do tego okresu.
4.         Całkowity czas pobytu osób, o
których mowa w ust. 1–3 niniejszego artykułu, na terytorium państw
członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka nie przekracza 90 dni
w ciągu każdego 180-dniowego okresu.
Artykuł
5
Opłaty
wizowe i opłaty administracyjne
1.         Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2
państwa członkowskie i Republika Zielonego Przylądka nie
pobierają opłaty wizowej od następujących kategorii osób:
a) członków oficjalnych delegacji, którzy
na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka,
państw członkowskich lub Unii Europejskiej uczestniczą w
regularnych spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a
także w imprezach organizowanych na terytorium państw
członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka przez organizacje
międzyrządowe;
b) dzieci poniżej 12. roku życia;
c) uczniów, studentów, uczestników studiów
doktoranckich i towarzyszących nauczycieli, którzy podróżują w
celu podjęcia studiów lub udziału w szkoleniach;
d) badaczy podróżujących w
związku z prowadzeniem badań naukowych;
e) osób w wieku do lat 25 uczestniczących
w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych i edukacyjnych
organizowanych przez organizacje nienastawione na zysk.
2.         Jeżeli państwa
członkowskie współpracują z zewnętrznym dostawcą
usług, może zostać pobrana opłata dodatkowa opłata z
tytułu obsługi. Opłata za usługę jest proporcjonalna
do kosztów ponoszonych przez usługodawcę zewnętrznego z
tytułu wykonywania swoich zadań i nie przekracza 30 EUR. Republika
Zielonego Przylądka, państwo członkowskie lub państwa
członkowskie nadal zapewniają wszystkim wnioskodawcom
możliwość składania wniosków bezpośrednio w swoich
konsulatach.
Artykuł
6
Wyjazd
w przypadku zgubienia lub kradzieży dokumentów
Obywatel Unii Europejskiej lub Republiki
Zielonego Przylądka, który zgubił swój dowód tożsamości,
lub któremu taki dokument skradziono podczas pobytu na terytorium Republiki
Zielonego Przylądka lub państw członkowskich, może
opuścić to terytorium na podstawie ważnego dowodu
tożsamości upoważniającego do przekroczenia granicy,
wydanego przez misję dyplomatyczną lub urząd konsularny danego
państwa członkowskiego lub Republiki Zielonego Przylądka, bez
konieczności posiadania wizy lub innego rodzaju upoważnienia.
Artykuł
7
Przedłużenie
wizy w wyjątkowych okolicznościach
Obywatelowi Unii Europejskiej i Republiki
Zielonego Przylądka, który nie może opuścić terytorium
Republiki Zielonego Przylądka lub państwa członkowskiego przed
terminem określonym w jego wizie z powodu działania siły
wyższej, bezpłatnie przedłuża się wizę zgodnie z
przepisami ustawowymi państwa przyjmującego na okres konieczny do
powrotu do państwa zamieszkania.
Artykuł
8
Paszporty
dyplomatyczne i służbowe
1.         Obywatele Republiki Zielonego
Przylądka lub państw członkowskich, którzy posiadają
ważny paszport dyplomatyczny lub służbowy, mogą
wjechać na terytorium państw członkowskich lub Republiki
Zielonego Przylądka, opuścić to terytorium lub przejechać
przez nie bez wizy.
2.         Obywatele, o których mowa w ust. 1
niniejszego artykułu, mogą pozostać na terytorium państw
członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka przez okres nie
przekraczający 90 na każde 180 dni.
Artykuł
9
Ważność
terytorialna wiz
Z zastrzeżeniem krajowych zasad i
uregulowań dotyczących bezpieczeństwa narodowego
obowiązujących w Republice Zielonego Przylądka i w
państwach członkowskich oraz z zastrzeżeniem unijnych zasad
dotyczących wiz z ograniczoną ważnością
terytorialną, obywatele Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
są uprawnieni do podróżowania w granicach terytorium państw
członkowskich i Republiki Zielonego Przylądka na takich samych
zasadach co obywatele Unii Europejskiej i obywatele Republiki Zielonego
Przylądka.
Artykuł
10
Wspólny
Komitet ds. Zarządzania Umową
1.         Strony powołują Wspólny
Komitet ds. Zarządzania Umową (dalej zwany „komitetem”), w skład
którego wchodzą przedstawiciele Unii i Republiki Zielonego Przylądka.
Unię reprezentuje Komisja Europejska, którą wspomagają eksperci
z państw członkowskich.
2.         Komitet wykonuje przede wszystkim
zadania polegające na:
a)         kontroli wykonania niniejszej
umowy;
b)         proponowaniu zmian lub
uzupełnień do niniejszej umowy;
c)         rozstrzyganiu sporów
dotyczących interpretacji bądź stosowania postanowień
niniejszej umowy.
3.         Posiedzenia komitetu odbywają
się w miarę potrzeby na wniosek jednej ze Stron, przynajmniej raz w
roku.
4.         Komitet przyjmuje własny
regulamin.
Artykuł
11
Niniejsza
umowa w kontekście umów dwustronnych zawartych
między państwami członkowskimi a Republiką Zielonego
Przylądka
Od momentu wejścia w życie niniejsza
umowa staje się nadrzędna wobec postanowień umów lub
ustaleń dwustronnych lub wielostronnych zawartych między
państwami członkowskimi a Republiką Zielonego Przylądka w
zakresie, w jakim postanowienia tych umów i ustaleń dotyczą
zagadnień objętych niniejszą umową.
Artykuł
12
Postanowienia
końcowe
1.         Niniejsza umowa zostaje
ratyfikowana lub zatwierdzona przez Strony zgodnie z ich wewnętrznymi
procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca
następującego po dniu, w którym Strony dokonają wzajemnej
notyfikacji o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.
2.         Na zasadzie odstępstwa od ust.
1 niniejszego artykułu niniejsza umowa wchodzi w życie dopiero w dniu
wejścia w życie umowy o readmisji między Unią
Europejską a Republiką Zielonego Przylądka, jeśli
dzień ten przypada po dniu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego
artykułu.
3.         Niniejszą umowę zawiera
się na czas nieokreślony z zastrzeżeniem możliwości
jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu.
4.         Niniejsza umowa może
zostać zmieniona za pisemnym porozumieniem Stron. Zmiany wchodzą w
życie po dokonaniu przez strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu
koniecznych w tym celu procedur wewnętrznych.
5.         Każda ze stron może
zawiesić wykonywanie części lub wszystkich postanowień
niniejszej umowy ze względu na porządek publiczny, ochronę
bezpieczeństwa narodowego lub ochronę zdrowia obywateli. O decyzji w
sprawie zawieszenia niniejszej umowy należy zawiadomić drugą
Stronę nie później niż 48 godzin przed jej wejściem w
życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia umowy Strona, która
zawiesiła stosowanie niniejszej umowy, bezzwłocznie zawiadamia o tym
drugą Stronę.
6.         Każda ze Stron może
wypowiedzieć niniejszą umowę w drodze pisemnego zawiadomienia
drugiej Strony. Niniejsza umowa przestaje obowiązywać po 90 dniach od
dnia otrzymania takiego zawiadomienia.
Sporządzono w Brukseli dnia 24 kwietnia
2012 r. w dwóch egzemplarzach w każdym z następujących
języków: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim,
estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim,
łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim,
portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim,
węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest tak
samo autentyczny.
 W imieniu Unii Europejskiej || W imieniu Republiki Zielonego Przylądka
PROTOKÓŁ
DO UMOWY DOTYCZĄCY PAŃSTW CZŁONKOWSKICH, KTÓRE NIE W PEŁNI
STOSUJĄ DOROBEK SCHENGEN
Państwa członkowskie, które są
związane dorobkiem Schengen, lecz jeszcze nie wydają wiz Schengen, w
oczekiwaniu na stosowne decyzje Rady w tej kwestii, wydają wizy krajowe,
których ważność terytorialna ogranicza się do ich
własnego terytorium.
Zgodnie z decyzją Parlamentu
Europejskiego i Rady nr 582/2008/WE podjęto zharmonizowane środki w
celu ułatwienia tranzytu osób posiadających wizę Schengen lub
zezwolenie na pobyt w obszarze Schengen przez terytorium państw
członkowskich, które jeszcze nie w pełni stosują dorobek
Schengen.
WSPÓLNA
DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 8 UMOWY DOTYCZĄCA PASZPORTÓW DYPLOMATYCZNYCH I
SŁUŻBOWYCH
Każda ze stron może skorzystać
z prawa do częściowego zawieszenia umowy, a w szczególności jej
art. 8, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 ust. 5 umowy,
jeśli druga strona nadużywa praw wynikających z art. 8 lub
jeśli jego stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu
publicznemu.
Jeśli stosowanie art. 8 zostaje
zawieszone, obie strony rozpoczynają konsultacje na forum komitetu
powołanego na mocy niniejszej umowy celem rozwiązania problemów,
które doprowadziły do decyzji o zawieszeniu.
Obie strony deklarują w pierwszym
rzędzie gotowość zapewnienia wysokiego poziomu zabezpieczeń
paszportów dyplomatycznych i służbowych, w szczególności poprzez
zastosowanie identyfikatorów biometrycznych. Unia Europejska ze swojej strony
zapewnia takie zabezpieczenia zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu
(WE) nr 2252/2004.
WSPÓLNA
DEKLARACJA DOTYCZĄCA HARMONIZACJI INFORMACJI O PROCEDURACH WYDAWANIA WIZ
KRÓTKOTERMINOWYCH I DOKUMENTÓW, JAKIE NALEŻY ZŁOŻYĆ WRAZ Z
WNIOSKIEM O WIZĘ KRÓTKOTERMINOWĄ
Uznając znaczenie przejrzystości dla
osób składających wnioski wizowe, strony niniejszej umowy
uważają, że należy podjąć stosowne
działania:
-           ogólnie w celu przygotowania
informacji dla wnioskodawców na temat procedur i warunków składania
wniosków wizowych, samych wiz oraz ich ważności;
-           w zakresie każdej strony z
osobna, w celu sporządzenia wykazu minimalnych wymogów, zapewniając
wnioskodawcom spójną i jednolitą informację oraz stosując
wobec nich zasadniczo te same wymogi dotyczące niezbędnych
zaświadczeń.
Informacje, o których mowa powyżej,
należy szeroko rozpowszechnić (na tablicach informacyjnych w
urzędach konsularnych, w ulotkach, na stronach internetowych itp.).
WSPÓLNA
DEKLARACJA DOTYCZĄCA KRÓLESTWA DANII
Strony przyjmują do wiadomości,
że niniejsza umowa nie stosuje się do procedur wydawania wiz przez
misje dyplomatyczne i urzędy konsularne Królestwa Danii.
W związku z tym wskazane jest, aby
władze Królestwa Danii i Republiki Zielonego Przylądka zawarły
niezwłocznie dwustronną umowę o ułatwieniach w wydawaniu
wiz krótkoterminowych na warunkach podobnych do zawartych w umowie między
Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka.
WSPÓLNA
DEKLARACJA DOTYCZĄCA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII
PÓŁNOCNEJ ORAZ IRLANDII
Strony przyjmują do wiadomości,
że niniejsza umowa nie stosuje się do terytorium Zjednoczonego
Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ani terytorium Irlandii.
W związku z tym wskazane jest, aby
władze Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii
Północnej, Irlandii i Republiki Zielonego Przylądka zawarły
niezwłocznie dwustronną umowę o ułatwieniach w wydawaniu
wiz krótkoterminowych.
WSPÓLNA
DEKLARACJA DOTYCZĄCA REPUBLIKI ISLANDII, KRÓLESTWA NORWEGII, KONFEDERACJI
SZWAJCARSKIEJ I LIECHTENSTEINU
Strony przyjmują do wiadomości
ścisłe związki między Unią Europejską a
Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją
Szwajcarską i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umowy z dnia
18 maja 1999 r. oraz 26 października 2004 r. dotyczącej
włączenia tych krajów we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój
dorobku Schengen.
W związku z powyższym wskazane jest,
aby władze Republiki Islandii, Królestwa Norwegii, Federacji
Szwajcarskiej, Liechtensteinu i Republiki Zielonego Przylądka zawarły
niezwłocznie dwustronną umowę o ułatwieniach w wydawaniu
wiz krótkoterminowych o podobnych warunkach jak niniejsza umowa.
WSPÓLNA
DEKLARACJA W SPRAWIE WSPÓŁPRACY W ZAKRESIE DOKUMENTÓW PODRÓŻY
Strony są zgodne, że Wspólny Komitet
ustanowiony na mocy art. 11 ocenia, w ramach kontroli wykonania niniejszej
umowy, wpływ poziomu zabezpieczeń odpowiednich dokumentów
podróży na funkcjonowanie umowy. W tym celu Strony zgadzają się
regularnie informować się nawzajem o środkach podejmowanych, aby
zapobiegać mnożeniu dokumentów podróży oraz rozwijać
techniczne aspekty zabezpieczeń dokumentów podróży, a także o
środkach dotyczących procesu personalizacji wydawania dokumentów
podróży.
[1]               Dz.U. L 161 z 20.6.2008, s. 30.
[2]               Dz. U.
[3]               Dz. U.
[4]               Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.
[5]               Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.
[6]               Data wejścia w życie umowy zostanie
opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez
Sekretariat Generalny Rady.


				|

		52013PC0008

			Wniosek DECYZJA RADY zezwalająca Francji na stosowanie obniżonej stawki opodatkowania benzyny bezołowiowej wykorzystywanej jako paliwo silnikowe i zużywanej w departamentach Korsyki zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE /* COM/2013/08 final - 2013/0006 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Opodatkowanie produktów energetycznych i
energii elektrycznej w UE jest regulowane dyrektywą Rady 2003/96/WE
(zwaną dalej „dyrektywą”). Dyrektywa określa produkty, które
podlegają opodatkowaniu, ich wykorzystanie prowadzące do ich
opodatkowania oraz minimalne stawki, którymi muszą być opodatkowane w
zależności od tego, czy są wykorzystywane jako paliwo silnikowe,
do niektórych celów przemysłowych lub handlowych czy też jako paliwo
do ogrzewania.
Zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy Rada,
stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może
upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia
dalszych zwolnień lub obniżek stawki podatków akcyzowych na podstawie
szczególnych rozważań politycznych.
Celem niniejszego wniosku jest umożliwienie
Francji dalszego stosowania obniżonej stawki opodatkowania benzyny
bezołowiowej wykorzystywanej jako paliwo silnikowe i zużywanej w
departamentach Korsyki w celu częściowej rekompensaty dodatkowych
kosztów spowodowanych odległym położeniem geograficznym i
trudnościami związanymi z dostawami.
Wniosek i
jego kontekst ogólny
Decyzja Rady 2007/880/WE z dnia 20 grudnia 2007
r. upoważniła Francję do stosowania obniżonej stawki
podatku akcyzowego w odniesieniu do benzyny bezołowiowej wykorzystywanej
jako paliwo silnikowe i zużywanej w departamentach Korsyki pod warunkiem,
że obniżka nie przekracza dodatkowych kosztów transportu,
składowania i dystrybucji w porównaniu z Francją kontynentalną.
Celem niniejszej decyzji jest umożliwienie Francji częściowego zrekompensowania
dodatkowych kosztów spowodowanych odległym położeniem
geograficznym i trudnościami związanymi z dostawami. W zastosowaniu
niniejszej decyzji Francja stosowała obniżkę w wysokości 1
EUR za 1 hektolitr benzyny bezołowiowej.
Pismem z dnia 12 marca 2012 r. władze
francuskie zwróciły się o upoważnienie do dalszego stosowania
obniżki w wysokości 1 EUR za 1 hektolitr przez okres sześciu
lat, od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. W pismach z dnia 25
czerwca 2012 r. i 5 października 2012 r. Francja
przedłożyła dodatkowe informacje dotyczące uzasadnienia
wniosku o przyznanie odstępstwa.
Jak w poprzednich wnioskach, władze
francuskie stwierdziły, że obniżka stawki podatku akcyzowego
jest konieczna w celu częściowej rekompensaty wyższej ceny
benzyny bezołowiowej[1]
wynikającej z wyspiarskiego charakteru Korsyki. Wyższa cena
spowodowana jest dodatkowymi kosztami sprzedaży paliwa w tym regionie,
które szacuje się na 7 eurocentów za litr. Według władz
francuskich istnieje kilka przyczyn tych dodatkowych kosztów:
(1)
Biorąc pod uwagę, że na Korsyce nie
ma rafinerii, koszty transportu i dystrybucji paliwa na Korsyce są
wyższe ze względu na dodatkowe koszty związane z transportem
morskim i drogowym (większa odległość i dłuższy
czas przewozu). Odległość od najbliższej rafinerii w
Fos-sur-Mer do dwóch składów paliw na Korsyce w Luciano i Ajaccio wynosi
odpowiednio 358 km (z czego 182 km drogą morską) i 315 km (z czego 170
km drogą morską). Transport do tych składów odbywa się
wyłącznie statkami, podczas gdy wszystkie składy znajdujące
się we Francji kontynentalnej są bezpośrednio
połączone z rafineriami siecią rurociągów, co znacznie
ogranicza koszty transportu. Na przykład koszty transportu na Korsykę
są od czterech do pięciu razy wyższe niż koszty transportu
rurociągiem między Hawrem i regionem paryskim.
(2)
Z powodu znacznie mniejszej pojemności
wspomnianych dwóch składów na Korsyce (odpowiednio 16 000 m3 i 19
000 m3) konieczne są częstsze dostawy paliw do tych
składów. Inwestycje w zakresie obsługi technicznej, zgodności
urządzeń i kosztów personelu są uzależnione od skali
działalności tych składów. Całkowita ilość paliwa
przywożonego do tych składów wynosi mniej niż 400 000 m3
rocznie, co stanowi połowę średniej ilości paliwa w
przypadku składu zlokalizowanego na kontynencie. W związku z tym
koszt składowania metra sześciennego paliwa jest wyższy na
Korsyce.
(3)
Koszty stałe ponoszone przez dystrybutorów
muszą być wchłonięte przez niższą
wielkość sprzedaży z powodu niskiej liczby ludności[2], bardzo górzysty teren (90% to
góry) oraz małych ilości paliwa sprzedawanego przez poszczególne
stacje paliw. Dlatego obszary dystrybucji są odizolowane i oddalone od
siebie. Liczba mieszkańców przypadających na stację paliw wynosi
2 485; dla porównania na terytorium Francji średnia wynosi 5 768.
Natomiast wielkość sprzedaży przypadająca na stację
paliw na Korsyce wynosi 2 278 m3, a we Francji kontynentalnej 4 149
m3.
Jak przedstawiono w tabeli poniżej,
międzynarodowe notowania cen ropy dla Korsyki i dla Francji kontynentalnej
są takie same i wynoszą 64,82 EUR za 100 litrów. Różnica w
kosztach transportu brutto między Francją kontynentalną a
Korsyką jest bardzo duża – odpowiednio 7,77 EUR za 100 litrów i 23,28
za 100 litrów. Pomimo niższych stawek podatkowych (zarówno podatku energetycznego
jak i VAT), ostateczna cena benzyny bezołowiowej jest wyższa na
Korsyce niż we Francji kontynentalnej.
 Poniższa tabela przedstawia strukturę cen benzyny i oleju
napędowego w dniu 10 sierpnia 2012 r.
 Średnia cena paliwa w EUR za 100 litrów || Francja kontynentalna benzyna || Korsyka benzyna || Korsyka Południowa benzyna
 Cena włącznie z podatkami || 160,07 || 165,00 || 163,51
 VAT || 26,23 || 18,98 || 18,81
 Podatek energetyczny || 61,25 || 57,92 || 57,92
 Marża brutto dotycząca transportu i dystrybucji || 7,77 || 23,28 || 21,96
 Międzynarodowe notowania (hipotetyczne dla Korsyki) || 64,82 || 64,82 || 64,82
Źródło: www.prix- carburants.gouv.fr
Francja wskazała również na fakt,
że wspomniany środek objęty jest szczególną polityką
rządu na rzecz rozwoju na Korsyce, uzasadnioną jej trudniejszą
sytuacją wynikającą z jej wyspiarskiego charakteru. Według
dostępnych statystyk Korsyka jako całość odnotowała w 2009
r. produkt krajowy brutto na jednego mieszkańca w wysokości 23 800
EUR, czyli znacznie niższy niż średnia krajowa w wysokości 29
574 EUR odnotowana w tym samym roku.
Przepisy w dziedzinie, której dotyczy
wniosek
Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27
października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów
ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii
elektrycznej.
Decyzja Rady 2011/38/UE z dnia 18 stycznia 2011
r. zezwalająca Francji na stosowanie zróżnicowanych stawek
opodatkowania paliw silnikowych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE.
Regionalizacja stawek krajowych podatków konsumpcyjnych na produkty ropopochodne
(TIPP) dotyczy zarówno oleju napędowego jak i benzyny bezołowiowej
używanych jako paliwo silnikowe. Stanowi ona część polityki
decentralizacji planowanej przez władze francuskie, gdyż
umożliwia regionom Francji, w tym Korsyce, dostosowanie wysokości
stawek podatku akcyzowego mających zastosowanie do paliw silnikowych.
Decentralizacja ta stanowi część podejścia mającego na
celu wzmocnienie skuteczności administracyjnej poprzez poprawę
jakości i obniżenie kosztów usług publicznych. Jest ona
również elementem polityki pomocniczości, umożliwiając
podejmowanie decyzji w wielu dziedzinach na odpowiednim szczeblu (zob. motyw
drugi decyzji 2011/38/UE), a zatem realizuje cele inne niż te, do których
dąży się poprzez obniżenie podatku. Upoważnienie
wygasa z końcem 2012 r., jednak Francja zwróciła się o jego
przedłużenie.
Ocena
środka zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE
Szczególne
względy polityczne
Artykuł 19 ust. 1 akapit pierwszy
dyrektywy stanowi:
„Oprócz przepisów przedstawionych w
poprzednich artykułach, w szczególności w art. 5, 15 i 17, Rada,
stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może
upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia
dalszych zwolnień lub obniżek na podstawie szczególnych
rozważań politycznych”.
Zróżnicowanie podatku umożliwia
zbliżenie sytuacji konsumentów benzyny bezołowiowej na Korsyce do
sytuacji podobnych konsumentów we Francji kontynentalnej poprzez
częściową rekompensatę dodatkowych kosztów ponoszonych
przez konsumentów na Korsyce. Środek ten realizuje więc niektóre cele
polityki regionalnej i polityki spójności.
Obniżka podatku nie przekracza
dodatkowych kosztów transportu i dystrybucji ponoszonych przez konsumentów na
Korsyce. Obniżka o 10 EUR/1 000 litrów kosztów benzyny bezołowiowej
jest znacznie mniejsza niż różnica między odnośnymi cenami
końcowymi.
Obniżona
stawka opodatkowania zużycia benzyny bezołowiowej stosowana obecnie
na Korsyce (579,2 EUR/1000 l) ([3])
jest nadal znacznie wyższa niż minimalny poziom unijny ustalony w
dyrektywie 2003/96/WE (359 EUR/1000 l).
Spójność
z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii
W przypadku gdy Komisja bada wniosek, bierze
pod uwagę właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego,
konieczność zapewnienia uczciwej konkurencji oraz wdrażania
polityki UE w dziedzinie zdrowia, ochrony środowiska, energii i
transportu.
Środek jest możliwy do
przyjęcia z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania rynku
wewnętrznego oraz konieczności zapewnienia uczciwej konkurencji.
Ogranicza się on do częściowej rekompensaty dodatkowych kosztów
związanych z wyspiarskim charakterem Korsyki. Ze względu na oddalenie
i wyspiarski charakter departamentów, do których środek ma zastosowanie
oraz umiarkowany zakres obniżki stawki – która jest zresztą bardzo
wysoka w porównaniu z minimalną stawką unijną - nie przewiduje
się, by środek ten mógł doprowadzić do zmian w zużyciu
paliwa poprzez przyciągnięcie konsumentów spoza tych obszarów.
Ponieważ skutki ulgi podatkowej w
odniesieniu do transportu mają być nieznaczne, a także
możliwa jest realizacja polityki kompensacyjnej w przypadku
wystąpienia ewentualnych skutków marginalnych, środek nie jest
niezgodny z polityką Unii w dziedzinie zdrowia, ochrony środowiska,
energii i transportu.
Okres stosowania środka i opracowanie
ram prawnych UE w zakresie opodatkowania energii
Art. 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE ustanawia,
dla tego typu środka, maksymalny okres obowiązywania wynoszący
sześć lat, z możliwością przedłużenia.
Komisja proponuje, aby ustanowiony okres stosowania był maksymalnym
okresem, jaki dopuszcza dyrektywa 2003/96/WE, tj. aby wynosił
sześć lat, biorąc pod uwagę brak negatywnego wpływu
obecnych ustaleń na handel wewnątrzunijny i na ogólny poziom
opodatkowania paliw we Francji, w celu zapewnienia pewności prawa w tym
regionie, Komisja proponuje na tym etapie przyznanie upoważnienia na
sześć lat, tj. od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.
Jednakże, aby nie naruszać
przyszłych ogólnych zmian obowiązujących ram prawnych,
należy zagwarantować, że jeżeli Rada, działając
na podstawie art. 113 Traktatu, wprowadzi zmieniony powszechny system
opodatkowania produktów energetycznych, do którego nie będzie dostosowane
niniejsze upoważnienie, niniejsza decyzja wygaśnie w dniu
rozpoczęcia stosowania tych zmienionych przepisów.
Jeśli Rada przyjmie taki nowy system, a
Komisja uzna, że upoważnienie zawarte w niniejszym wniosku jest nadal
uzasadnione, Komisja rozpatrzy, w konstruktywny sposób i bez zbędnej
zwłoki, każdy wniosek Francji dotyczący podobnego
upoważnienia dostosowanego do nowego systemu, aby zapewnić
ciągłość niniejszego wniosku.
Przepisy
dotyczące pomocy państwa
Środek może stanowić pomoc
państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. W związku z tym, że
obniżone stawki są wyższe niż unijne stawki minimalne,
środek byłby objęty art. 25 rozporządzenia 800/2008/WE ([4]) ogólne rozporządzenie w
sprawie wyłączeń blokowych), a tym samym zostać uznana za
zgodną z rynkiem wewnętrznym. Jednakże ponieważ okres
obowiązywania ogólnego rozporządzenia w sprawie
wyłączeń blokowych wygasa z dniem 31 grudnia 2013 r., wszelka
pomoc nieodłącznie związana z przedmiotowym środkiem
musiałaby być zgłaszana Komisji zgodnie z przepisami
dotyczącymi pomocy państwa, w przypadku gdyby Komisja nie
przyjęła nowego rozporządzenie porównywalnego do ogólnego
rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych lub w
przypadku, gdyby nowe rozporządzenie nie zawierało przepisu
równoważnego przepisowi zawartemu w art. 25.
Decyzja pozostaje bez uszczerbku dla
mających zastosowanie zasad pomocy państwa w okresie objętym
wspomnianym odstępstwem.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Wniosek dotyczy obniżki podatku, która
odnosi się wyłącznie do Francji.
Uzyskanie i wykorzystanie wiedzy
specjalistycznej
Nie korzystano z pomocy ekspertów
zewnętrznych.
Ocena skutków
Nie przeprowadzono oceny skutków.
Streszczenie proponowanego środka
Komisja proponuje zezwolenie na
obniżkę podatku w wysokości 10 EUR za 1 000 litrów do dnia 31
grudnia 2018 r., co pozwoli Francji na stosowanie obniżonej stawki
opodatkowania benzyny bezołowiowej wykorzystywanej jako paliwo silnikowe i
zużywanej w departamentach Korsyki.
Podstawa prawna
Artykuł 19 dyrektywy Rady 2003/96/WE.
Zasada pomocniczości
Dziedzina podatków pośrednich objęta
art. 113 TFUE nie jest sama w sobie przedmiotem wyłącznej kompetencji
UE w rozumieniu art. 3 Traktatu.
Tym niemniej wykonywanie przez państwa
członkowskie ich obecnych kompetencji w tej dziedzinie jest
ściśle określone i ograniczone przez środki
harmonizujące ustawodawstwo krajowe już przyjęte przez
Radę.
Zasadniczo zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE
jedynie Rada może upoważnić państwo członkowskie do
wprowadzenie dalszych zwolnień lub obniżek w rozumieniu tego
przepisu. Państwa członkowskie nie mogą zastępować w
tym zakresie Rady.
Wniosek jest zatem zgodny z zasadą
pomocniczości.
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności. Obniżenie o 0,01 EUR/l kosztu benzyny
bezołowiowej jest znacznie niższe od ponoszonych dodatkowych kosztów
(0,10 EUR za litr).
Wybór instrumentów
Proponowany instrument: decyzja Rady.
Artykuł 19 dyrektywy 2003/96/WE
przewiduje jedynie tego typu środek.
3.           WPŁYW NA BUDŻET
Proponowany środek nie pociąga ze
sobą obciążenia finansowego ani administracyjnego dla Unii, w
związku z powyższym niniejszy wniosek nie ma wpływu na
budżet Unii.
4.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
Brak.
2013/0006 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
zezwalająca Francji na stosowanie
obniżonej stawki opodatkowania benzyny bezołowiowej wykorzystywanej
jako paliwo silnikowe i zużywanej w departamentach Korsyki zgodnie z art. 19
dyrektywy 2003/96/WE
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/96/WE
z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych
przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i
energii elektrycznej[5],
w szczególności jej art. 19 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Decyzją Rady 2007/880/WE
([6]) Francja została
upoważniona do stosowania obniżonej stawki opodatkowania benzyny
bezołowiowej wykorzystywanej jako paliwo silnikowe i zużywanej w
departamentach Korsyki zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE.
(2)       Pismem z dnia 12 marca 2012
r. Francja zwróciła się o upoważnienie do stosowania
obniżonej stawki podatku energetycznego w odniesieniu do benzyny
bezołowiowej wykorzystywanej jako paliwo silnikowe, w drodze
przedłużenia praktyki stosowanej zgodnie z decyzją 2007/880/WE.
Obniżka wynosi 1 EUR za hektolitr. Wniosek o upoważnienie obejmuje
okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. Na Korsyce koszty
związane z dostarczaniem benzyny bezołowiowej do dystrybutorów
są znacznie wyższe niż we Francji kontynentalnej, a ostateczna
cena jest o 0,10 EUR za litr wyższa niż na kontynencie.
(3)       Dzięki obniżeniu
podatku od benzyny bezołowiowej płaconego przez konsumentów na Korsyce,
ich sytuacja stanie się bardziej porównywalna z sytuacją konsumentów
na kontynencie. Środek realizuje więc cele polityki regionalnej i
polityki spójności.
(4)       Obniżenie podatku nie
przekracza poziomu koniecznego ze względu na dodatkowe koszty transportu i
dystrybucji ponoszone przez konsumentów na Korsyce.
(5)       Ostateczny poziom
opodatkowania jest zgodny ze stawkami minimalnymi przewidzianymi w dyrektywie 2003/96/WE
– obecnie 359 EUR/1 000 l (czyli 35,90 EUR/hl). Jest tak nawet po
uwzględnieniu upoważnienia analogicznego do upoważnienia
przyznanego decyzją wykonawczą Rady 2011/38/UE z dnia 18 stycznia 2011
r. zezwalającą Francji na stosowanie zróżnicowanych stawek
opodatkowania paliw silnikowych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE ([7]), na okres od dnia 1 stycznia 2013
r., w przypadku gdy skutki takiej decyzji są połączone ze
skutkami niniejszej decyzji.
(6)       Ze względu na oddalenie
i wyspiarski charakter departamentów, do których decyzja ma zastosowanie, a
także na niewielką wysokość obniżki stawki, która jest
zresztą bardzo wysoka w porównaniu z poziomem minimalnym przewidzianym w
dyrektywie 2003/96/WE, środek ten nie spowoduje przemieszczeń
ściśle związanych z dostawą paliw.
(7)       W związku z tym
środek jest dopuszczalny z punktu widzenia prawidłowego
funkcjonowania rynku wewnętrznego i konieczności zapewnienia uczciwej
konkurencji, a także nie jest niezgodny z polityką Unii w dziedzinie
zdrowia, ochrony środowiska, energii i transportu.
(8)       Należy więc
zezwolić Francji, zgodnie z art. 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE, na
stosowanie obniżonej stawki opodatkowania w odniesieniu do benzyny
bezołowiowej wykorzystywanej jako paliwo i zużywanej na Korsyce do
dnia 31 grudnia 2018 r.
(9)       Z art. 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE
wynika, że każde upoważnienie przyznawane na podstawie tego
artykułu musi być ściśle ograniczone w czasie.
(10)     Aby dać odnośnym
regionom wystarczającą pewność, upoważnienie
należy przyznać na okres sześciu lat. Jednakże, aby nie
naruszać przyszłych ogólnych zmian obowiązujących ram
prawnych, należy zagwarantować, że jeżeli Rada,
stanowiąc na podstawie art. 113 Traktatu, wprowadzi zmieniony powszechny
system opodatkowania produktów energetycznych, do którego nie będzie
dostosowane niniejsze upoważnienie, niniejsza decyzja wygaśnie w dniu
rozpoczęcia stosowania tego zmienionego systemu.
(11)     Należy zapewnić
Francji możliwość stosowania obniżki będącej
przedmiotem niniejszej decyzji z zachowaniem ciągłości w
stosunku do przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2013 r.,
zgodnie z decyzją 2007/880/WE. Należy zatem przyznać
upoważnienie, którego dotyczy wniosek, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2013
r.
(12)     Niniejsza decyzja pozostaje
bez uszczerbku dla stosowania unijnych przepisów dotyczących pomocy
państwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwala się Francji na zastosowanie
obniżki stawki opodatkowania nieprzekraczającej 1 EUR za hektolitr
benzyny bezołowiowej wykorzystywanej jako paliwo silnikowe i
zużywanej w departamentach Korsyki.
Aby uniknąć nadmiernej rekompensaty,
obniżka nie może przekroczyć dodatkowych kosztów transportu,
magazynowania i dystrybucji w porównaniu z Francją kontynentalną.
Obniżona stawka musi być zgodna z
obowiązkami przewidzianymi w dyrektywie 2003/96/WE, w szczególności z
minimalnymi stawkami określonymi w art. 7 tej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się
od dnia 1 stycznia 2013 r.; i wygasa ona w dniu 31 grudnia 2018 r.
Jednakże w przypadku gdy Rada,
stanowiąc na podstawie art. 113 Traktatu, wprowadzi zmieniony powszechny
system opodatkowania produktów energetycznych, do którego upoważnienie
przyznane w art. 1 niniejszej decyzji nie będzie dostosowane, niniejsza
decyzja wygaśnie w dniu rozpoczęcia stosowania tego zmienionego
systemu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki
Francuskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
([1])            Cena
benzyny bezołowiowej (SSP 95) na stacji paliw na Korsyce w dniu 22 maja 2012
r. wynosiła 1,66 EUR za litr; dla porównania średnia cena na
terytorium Francji wynosiła 1,56 EUR za litr.
([2])            Gęstość
zaludnienia wynosi 35/km2 na Korsyce w porównaniu z 94/km2
we Francji kontynentalnej.
([3])            Stawka
ta uwzględnia obniżkę stosowaną przez Korsykę w
zastosowaniu decyzji Rady 2011/38/UE z dnia 17 stycznia 2011 r.
([4])            Rozporządzenie
Komisji (WE) nr 800/2008/WE z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre
rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88
Traktatu (Dz.U. L 214 z 9.8.2008, s. 3).
([5])            Dz.U.
L 283 z 31.10.2003 r., s. 51.
([6])            Dz.U.
L 346 z 29.12.2007, s. 15.
([7])            Dz.U.
L 19 z 22.1.2011, s. 13.