               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.12.2020
            COM(2020) 783 final
            2020/0348(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Od ponad 35 lat Republika Zielonego Przylądka i UE utrzymują bliskie i bardzo konstruktywne stosunki, opierające się szczególnie na stałej i znaczącej współpracy na rzecz rozwoju. Od listopada 2007 r. stosunki między UE a Republiką Zielonego Przylądka są regulowane w ramach szczególnego partnerstwa między Republiką Zielonego Przylądka a Unią Europejską, które jest ambitnym środkiem służącym wzmacnianiu stosunków dwustronnych i stanowi jedyny w swoim rodzaju przykład współpracy z państwami z grupy Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP). Szczególne partnerstwo ma na celu m.in. zwiększenie mobilności i intensyfikację bezpośrednich kontaktów między obywatelami Unii i Republiki Zielonego Przylądka, a także zacieśnienie współpracy w zakresie zwalczania nielegalnej imigracji. W ramach tego partnerstwa, w 2008 r. Republika Zielonego Przylądka, jako pierwszy kraj afrykański, zawarła z UE partnerstwo na rzecz mobilności, a następnie umowę w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
                  1
               , przyjętą równolegle z umową o readmisji osób przebywających nielegalnie
                  2
               . Obie umowy weszły w życie dnia 1 grudnia 2014 r.

               Po blisko 5 latach wdrażania tych umów oraz w świetle zmian wprowadzonych w ustawodawstwie wewnętrznym UE i Republiki Zielonego Przylądka dotyczącym wiz, a mianowicie zmian w kodeksie wizowym UE
                  3
                i decyzji Republiki Zielonego Przylądka o zwolnieniu obywateli Unii z obowiązku wizowego w przypadku pobytów do 30 dni
                  4
               , powołany na mocy obowiązującej umowy wspólny komitet zbadał potrzebę zmiany niektórych ustanowionych nią postanowień, w celu dostosowania ich do zmiany okoliczności.

               Na tej podstawie, w celu uzyskania wytycznych negocjacyjnych dotyczących umowy zmieniającej obowiązującą umowę z Republiką Zielonego Przylądka o ułatwieniach wizowych, w dniu 13 września 2019 r. Komisja przedstawiła Radzie zalecenie
                  5
                .

               Po udzieleniu przez Radę upoważnienia
                  6
                w dniu 29 października 2019 r., w dniu 28 listopada 2019 r. w Brukseli oficjalnie rozpoczęto negocjacje z Republiką Zielonego Przylądka. Kolejna tura rozmów, podczas której główni negocjatorzy osiągnęli w sprawie projektu tekstu porozumienie co do zasady, odbyła się w Prai 30 stycznia 2020 r. W dniu 24 lipca 2020 r. główni negocjatorzy parafowali tekst Umowy za pośrednictwem poczty elektronicznej.

               Na wszystkich etapach negocjacji we właściwych grupach roboczych Rady systematycznie informowano państwa członkowskie o przebiegu negocjacji i zasięgano ich opinii. Ostateczny projekt tekstu Umowy został przekazany Grupie Roboczej ds. Wiz, która zasadniczo poparła go w drodze procedury milczącej zgody w dniu 27 marca 2020 r.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający podpisanie Umowy. Rada podejmie decyzję w tej sprawie kwalifikowaną większością głosów.

               2.CEL I TREŚĆ UMOWY

               Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniająca Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (zwana dalej: „Umową”) ma na celu wprowadzenie — na zasadzie wzajemności — ułatwień w wydawaniu wiz na planowany pobyt nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt Umowy może zostać przyjęty przez Unię.

               Ostateczną treść Umowy można podsumować w następujący sposób:

               –
                     opłatę za rozpatrzenie wniosku wizowego obniża się do 75 % kwoty pobieranej zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem wewnętrznym (tj. 60 EUR w przypadku obywateli Republiki Zielonego Przylądka). Opłata ta będzie pobierana od wszystkich osób ubiegających się o wizę. Ponadto małżonkowie, dzieci (w tym dzieci przysposobione) w wieku poniżej 21 lat lub pozostające na utrzymaniu oraz rodzice obywateli Republiki Zielonego Przylądka zamieszkujących legalnie na terytorium jednego z państw członkowskich lub obywateli Unii przebywających w państwie członkowskim, którego są obywatelami, są całkowicie zwolnieni z tego wymogu. Ponadto w przypadku dzieci w wieku co najmniej 12 lat (lecz poniżej 18 roku życia) opłatę obniża się dodatkowo o 50 % kwoty ogólnie obowiązującej (tj. 30 EUR w przypadku obywateli Republiki Zielonego Przylądka);

               –
                     uproszczono formalności dotyczące udokumentowania celu podróży w odniesieniu do następujących kategorii osób ubiegających się o wizę: członkowie oficjalnych delegacji; przedsiębiorcy; małżonkowie, dzieci i rodzice obywateli Unii lub obywateli Republiki Zielonego Przylądka zamieszkujących legalnie w UE; uczniowie, studenci i studenci podyplomowi; uczestnicy imprez naukowych, kulturalnych, sportowych i religijnych; dziennikarze i towarzyszące im ekipy; osoby podróżujące w celach medycznych. Od osób należących do powyższych kategorii jako uzasadnienia celu podróży można wymagać jedynie dokumentów wymienionych w Umowie; osoby ubiegające się o wizę, które zgodnie z prawem wykorzystały poprzednią wizę wielokrotnego wjazdu ważną przez co najmniej rok, są zwolnione z obowiązku przedstawienia dokumentu potwierdzającego zakwaterowanie;

               –
                     postanowienia dotyczące wydawania wiz wielokrotnego wjazdu zmieniono, koncentrując się na wcześniejszym, zgodnym z prawem korzystaniu z wiz w danych okresach odniesienia, zamiast na celach podróży osób ubiegających się o wizę: co do zasady roczną wizę wielokrotnego wjazdu wydaje się osobom ubiegającym się o wizę, które zgodnie z prawem wykorzystały jedną wizę w ciągu ostatnich 18 miesięcy; dwuletnią wizę wielokrotnego wjazdu wydaje się osobom ubiegającym się o wizę, które zgodnie z prawem wykorzystały roczną wizę wielokrotnego wjazdu w ciągu ostatnich 30 miesięcy; wizy wielokrotnego wjazdu o ważności od trzech do pięciu lat wydaje się osobom ubiegającym się o wizę, które zgodnie z prawem wykorzystały dwuletnią wizę wielokrotnego wjazdu w ciągu ostatnich 42 miesięcy;

               –
                     posiadacze ważnego unijnego dokumentu laissez-passer są zwolnieni z obowiązku wizowego w przypadku krótkich pobytów;

               –
                     postanowienia końcowe przewidują, że strony mogą zawiesić wykonywanie niektórych lub wszystkich postanowień Umowy z jakiegokolwiek powodu uznanego za stosowny. Wspólna deklaracja w sprawie art. 12 ust. 5 Umowy w odniesieniu do podstaw do zawieszenia stosowania Umowy zawiera niewyczerpujący wykaz podstaw do zawieszenia, takich jak ochrona porządku publicznego, bezpieczeństwa narodowego lub zdrowia publicznego, kwestie praw człowieka i demokracji bądź brak współpracy w zakresie readmisji;

               –
                     postanowienia ogólne umowy zostają zmienione w celu zapewnienia, aby: ułatwienia oferowane obywatelom Republiki Zielonego Przylądka zostały zaoferowane obywatelom Unii w razie ponownego nałożenia na nich obowiązku wizowego w przypadku pobytów do 30 dni w Republice Zielonego Przylądka; obywatelom Unii zostały zaoferowane co najmniej takie same ułatwienia w przypadku ubiegania się przez nich o wizę Republiki Zielonego Przylądka na pobyt dłuższy niż 30 dni, ale nieprzekraczający 90 dni. Do Umowy dołączono Wspólną deklarację w sprawie zasad przyznawania obywatelom Unii wiz Republiki Zielonego Przylądka na pobyt dłuższy niż 30 dni i nieprzekraczający 90 dni, w której określono, że obywatele Unii mogą ubiegać się o przedłużenie swojego pobytu u właściwych organów na terytorium Republiki Zielonego Przylądka;

               –
                     Wspólna deklaracja w sprawie współpracy w zakresie dokumentów podróży oraz regularnej wymiany informacji na temat bezpieczeństwa dokumentów podróży zostaje zmieniona w celu uwzględnienia odniesienia do przepisów wewnętrznych Republiki Zielonego Przylądka, wprowadzających biometryczne dokumenty podróży;

               –
                     szczególną sytuację Danii i Irlandii uwzględniono w treści preambuły i wspólnych deklaracji dołączonych do Umowy.

               3.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu uzyskania jej upoważnienia do podpisania Umowy.

               Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218 ust. 5.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Zgodnie z art. 77 ust. 2 lit. a) TFUE negocjowanie i zawieranie porozumień, których postanowienia mają wpływ na zasady wydawania wiz krótkoterminowych na wjazd do strefy Schengen, należy do wyłącznych kompetencji Unii.

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu, tj. podpisania umowy międzynarodowej wprowadzającej ułatwienia w wydawaniu wiz obywatelom Republiki Zielonego Przylądka oraz — na zasadzie wzajemności — obywatelom Unii.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               5.WNIOSEK

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada podjęła decyzję o podpisaniu Umowy w imieniu Unii i aby upoważniła przewodniczącego Rady do wyznaczenia w tym celu należycie umocowanej osoby (lub osób).

               2020/0348 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską
                  a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską
                  a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 29 października 2019 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Republiką Zielonego Przylądka w sprawie Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej („Umowa”). Strony pomyślnie zakończyły negocjacje w dniu 30 stycznia 2020 r., a tekst Umowy parafowano w dniu 24 lipca 2020 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej.

               (2)Szczególne partnerstwo między Unią a Republiką Zielonego Przylądka zostało zatwierdzone przez Radę Unii Europejskiej w dniu 19 listopada 2007 r.
                  7
                Ma ono na celu m.in. zwiększenie mobilności i intensyfikację bezpośrednich kontaktów między obywatelami Unii i Republiki Zielonego Przylądka, a także zacieśnienie współpracy w zakresie zwalczania nielegalnej imigracji.

               (3)Dnia 1 grudnia 2014 r. Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
                  8
                weszła w życie.

               (4)W świetle zmian wprowadzonych w ustawodawstwie wewnętrznym Stron oraz w oparciu o informacje zwrotne dostarczone przez wspólny komitet mający za zadanie monitorowanie wdrożenia umowy, o której mowa w poprzednim motywie, Umowa ma na celu dostosowanie i uzupełnienie niektórych postanowień ułatwiających wydawanie wiz obywatelom Republiki Zielonego Przylądka oraz — na zasadzie wzajemności — obywatelom Unii, na planowany pobyt nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (5)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  9
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (7)Należy zatem podpisać Umowę w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie, oraz zatwierdzić dołączone do niej wspólne deklaracje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej („Umowa”), z zastrzeżeniem zawarcia tej Umowy.

               Tekst Umowy, która ma zostać podpisana, stanowi załącznik do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Zatwierdza się w imieniu Unii wspólne deklaracje dołączone do Umowy.

               Artykuł 3

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument pełnomocnictwa do podpisania Umowy, z zastrzeżeniem jej zawarcia, dla osoby wskazanej (osób wskazanych) przez negocjatora Umowy.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 282 z 24.10.2013, s. 3.

                     (2)

                        Dz.U. L 282 z 24.10.2013, s. 15.

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1155 z dnia 20 czerwca 2019 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 810/2009 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy). Dz.U. L 188 z 12.7.2019, s. 25.

                     (4)

                        Dziennik Urzędowy Republiki Zielonego Przylądka I.54 z 13.8.2018, s. 1350.

                     (5)

                        COM(2019) 417 final.

                     (6)

                        Ares(2019)6870996.

                     (7)

                        Konkluzje Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie w sprawie przyszłości stosunków Unii Europejskiej z Republiką Zielonego Przylądka (19 listopada 2007 r.); zob. dok. 15113/07.

                     (8)

                        Dz.U. L 282 z 24.10.2013, s. 3.

                     (9)

                        Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.12.2020
            COM(2020) 783 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej

               UMOWA
               między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka
               zmieniająca Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”, z jednej strony,

               oraz

               REPUBLIKA ZIELONEGO PRZYLĄDKA, z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Stronami”,

               PRZYPOMINAJĄC Umowę o partnerstwie z Kotonu między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., zmienioną w dniu 25 czerwca 2005 r. i w dniu 22 czerwca 2010 r., a także szczególne partnerstwo między Unią a Republiką Zielonego Przylądka zatwierdzone przez Radę Unii Europejskiej w dniu 19 listopada 2007 r.,

               UWZGLĘDNIAJĄC Wspólną deklarację z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie partnerstwa na rzecz mobilności pomiędzy Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka, zgodnie z którą Strony dążą do rozwijania dialogu dotyczącego kwestii wiz krótkoterminowych z myślą o ułatwieniu mobilności niektórych kategorii osób,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
                  1
               , zwaną dalej „umową”, która weszła w życie w dniu 1 grudnia 2014 r.,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka o readmisji osób przebywających nielegalnie
                  2
               , która weszła w życie w dniu 1 grudnia 2014 r.,

               MAJĄC NA UWADZE, że od dnia 2 stycznia 2019 r. obywatele Unii są zwolnieni z obowiązku wizowego w przypadku podróży do Republiki Zielonego Przylądka na okres nieprzekraczający 30 dni
                  3
               ,

               UZNAJĄC, że w razie ponownego wprowadzenia przez Republikę Zielonego Przylądka obowiązku wizowego dla obywateli Unii lub niektórych ich kategorii w przypadku planowanych pobytów nie dłuższych niż 30 dni, co najmniej takie same ułatwienia przewidziane w niniejszej Umowie dla obywateli Republiki Zielonego Przylądka zastosuje się automatycznie — na zasadzie wzajemności — względem zainteresowanych obywateli Unii,

               UWZGLĘDNIAJĄC wejście w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1155 z dnia 20 czerwca 2019 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 810/2009 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy)
                  4
               ,

               PRAGNĄC ułatwiać kontakty między ludźmi, będące ważnym warunkiem stałego rozwoju związków gospodarczych, humanitarnych, kulturalnych, naukowych i innych, poprzez wprowadzenie — na zasadzie wzajemności — ułatwień w wydawaniu wiz obywatelom Unii Europejskiej i Republiki Zielonego Przylądka,

               UZNAJĄC, że ułatwienia wizowe nie powinny prowadzić do nielegalnej migracji oraz przykładając szczególną wagę do kwestii bezpieczeństwa i readmisji,

               BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Irlandii,

               BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Danii, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Królestwa Danii,

               UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               W umowie wprowadza się następujące zmiany:

               (1)tytuł otrzymuje brzmienie:

               „Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych”;

               (2)w całym tekście umowy odniesienia do Cape Verde zastępuje się odniesieniami do Cabo Verde (nie dotyczy wersji polskiej);

               (3)art. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 2
               Postanowienia ogólne

               1.
                     Ułatwienia w wydawaniu wiz określone w niniejszej Umowie mają zastosowanie do obywateli Republiki Zielonego Przylądka i Unii, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych Unii lub jej państw członkowskich, przepisów ustawowych i wykonawczych Republiki Zielonego Przylądka, postanowień niniejszej Umowy lub innych umów międzynarodowych.

               2.
                     W razie ponownego wprowadzenia przez Republikę Zielonego Przylądka obowiązku wizowego dla obywateli Unii lub niektórych ich kategorii w przypadku planowanych pobytów nie dłuższych niż 30 dni, co najmniej takie same ułatwienia przewidziane w niniejszej Umowie dla obywateli Republiki Zielonego Przylądka zastosuje się automatycznie — na zasadzie wzajemności — względem zainteresowanych obywateli Unii.

               3.
                     W przypadku planowanych pobytów dłuższych niż 30 dni, ale nieprzekraczających 90 dni, co najmniej takie same ułatwienia przewidziane dla obywateli Republiki Zielonego Przylądka w niniejszej Umowie stosuje się względem zainteresowanych obywateli Unii.

               4.
                     Do spraw nieobjętych niniejszą Umową stosuje się przepisy prawa krajowego Republiki Zielonego Przylądka oraz prawa krajowego państw członkowskich lub prawo Unii.”;

               (4)w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

               (a)lit. a) otrzymuje brzmienie:

               „a)
                     » państwo członkowskie « oznacza każde państwo członkowskie Unii, z wyjątkiem Królestwa Danii oraz Irlandii;”;

               (b)lit. e) otrzymuje brzmienie:

               „e)
                     » osoba zamieszkująca legalnie « oznacza każdego obywatela Republiki Zielonego Przylądka, który został upoważniony lub uprawniony na podstawie prawodawstwa krajowego lub prawa Unii do pobytu na terytorium jednego z państw członkowskich przez okres dłuższy niż 90 dni;”;

               (c)dodaje się punkt w brzmieniu:

               „f)
                     » unijny dokument laissez-passer « oznacza dokument wydawany przez Unię pracownikom instytucji Unii zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1417/2013
                  5
               .”;

               (5)art. 4 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 4
               Wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu

               1.
                     Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich wydają pięcioletnie wizy wielokrotnego wjazdu następującym kategoriom obywateli Republiki Zielonego Przylądka:

               a)
                     członkom rządów i parlamentów krajowych i lokalnych oraz trybunałów konstytucyjnych, sądów najwyższych oraz Trybunału Obrachunkowego w zakresie pełnionych przez nich obowiązków, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej Umowy;

               b)
                     stałym członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka odbywają podróż do państwa członkowskiego, aby uczestniczyć w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach, programach wymiany lub wydarzeniach organizowanych z inicjatywy organizacji międzyrządowych;

               c)
                     przedsiębiorcom i przedstawicielom przedsiębiorstw, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

               d)
                     małżonkom, dzieciom (w tym dzieciom przysposobionym) poniżej 21 roku życia lub pozostającym na utrzymaniu oraz rodzicom obywateli Republiki Zielonego Przylądka legalnie zamieszkujących na terytorium jednego z państw członkowskich; lub obywateli Unii przebywających w państwie członkowskim, którego są obywatelami.

               Jeśli jednak konieczność częstego lub regularnego odbywania podróży jest wyraźnie ograniczona do krótszego okresu, ważność wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu, w szczególności, gdy krótszy niż 5 lat jest:

               -mandat, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. a);

               -okres ważności statusu stałego członka oficjalnej delegacji, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. b);

               -okres ważności statusu przedsiębiorcy lub przedstawiciela przedsiębiorstwa, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. c); lub

               -okres ważności zezwolenia na pobyt obywateli Republiki Zielonego Przylądka zamieszkujących na terytorium jednego z państw członkowskich, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. d) część pierwsza.

               2.
                     Nie naruszając postanowień ust. 1, misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich wydają innym osobom ubiegającym się o wizę wizy wielokrotnego wjazdu o ważności:

               a)
                     roku, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę uzyskała i zgodnie z prawem wykorzystała jedną wizę w ciągu ostatnich 18 miesięcy;

               b)
                     dwóch lat, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę uzyskała i zgodnie z prawem wykorzystała jedną jednoroczną wizę wielokrotnego wjazdu w ciągu ostatnich 30 miesięcy;

               c)
                     trzech do pięciu lat, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę uzyskała i zgodnie z prawem wykorzystała jedną dwuletnią wizę wielokrotnego wjazdu w ciągu ostatnich 42 miesięcy.

               3.
                     Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2, w indywidualnych przypadkach można skrócić okres ważności wizy w razie uzasadnionych wątpliwości co do tego, że warunki wjazdu zostaną spełnione w odniesieniu do całego okresu lub gdy okres ważności wizy przekraczałby okres ważności dokumentu podróży osoby ubiegającej się o wizę.

               4.
                     Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, nie mogą przebywać na terytorium państw członkowskich dłużej niż 90 dni łącznie w każdym 180-dniowym okresie.”;

               (6)art. 5 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 5
               Opłaty wizowe i opłaty za usługę

               1.
                     Opłata za rozpatrzenie wniosku wizowego wynosi 75 % kwoty pobieranej zgodnie z obowiązującym prawodawstwem krajowym.

               Powyższa wartość może ulec zmianie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 ust. 4.

               2.
                     Nie naruszając postanowień ust. 1, państwa członkowskie nie pobierają opłaty wizowej od następujących kategorii osób:

               a)
                     członków oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka odbywają podróż do państwa członkowskiego, aby uczestniczyć w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach, programach wymiany lub wydarzeniach organizowanych z inicjatywy organizacji międzyrządowych;

               b)
                     dzieci poniżej 12. roku życia;

               c)
                     uczniów, studentów, studentów podyplomowych i towarzyszących im nauczycieli, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń;

               d)
                     badaczy podróżujących w związku z prowadzeniem badań naukowych;

               e)
                     uczestników seminariów, konferencji lub imprez sportowych, kulturalnych lub edukacyjnych organizowanych przez organizacje nienastawione na zysk, w wieku do 25 lat;

               f)
                     małżonków, dzieci (w tym dzieci przysposobionych) poniżej 21 roku życia lub pozostających na utrzymaniu oraz rodziców obywateli Republiki Zielonego Przylądka legalnie zamieszkujących na terytorium jednego z państw członkowskich; lub obywateli Unii przebywających w państwie członkowskim, którego są obywatelami.

               3.
                     Nie naruszając postanowień ust. 2 lit. f), w przypadku dzieci w wieku co najmniej 12 lat, ale poniżej 18 roku życia, pobiera się 50 % opłaty mającej zastosowanie na mocy ust. 1.

               4.
                     Jeżeli państwa członkowskie współpracują z usługodawcą zewnętrznym, może zostać pobrana opłata za usługę. Opłata za usługę musi być proporcjonalna do kosztów ponoszonych przez usługodawcę zewnętrznego z tytułu wykonywania zadań i nie może przekraczać 30 EUR.”;

               (7)dodaje się artykuł w brzmieniu:

               „Artykuł 5a
               Dowody w postaci dokumentów

               1.
                     W przypadku następujących kategorii obywateli Republiki Zielonego Przylądka do zweryfikowania celu podróży wystarczą następujące dokumenty:

               a)
                     w przypadku członków rządów i parlamentów krajowych i lokalnych oraz trybunałów konstytucyjnych, sądów najwyższych oraz Trybunału Obrachunkowego w zakresie pełnionych przez nich obowiązków, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej Umowy:

               -
                     nota werbalna wystosowana przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Zielonego Przylądka potwierdzająca, że osoba ubiegająca się o wizę odbywa oficjalną podróż służbową do państwa członkowskiego;

               b)
                     w przypadku członków oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka odbywają podróż do państwa członkowskiego, aby uczestniczyć w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach, programach wymiany lub wydarzeniach organizowanych z inicjatywy organizacji międzyrządowych:

               -
                     pismo sporządzone przez właściwy organ Republiki Zielonego Przylądka, potwierdzające, że osoba ubiegająca się o wizę jest członkiem jego delegacji udającej się na terytorium państwa członkowskiego/państw członkowskich, aby uczestniczyć w danym wydarzeniu/wydarzeniach, wraz z kopią oficjalnego zaproszenia lub potwierdzenia rejestracji wystawionego przez organizację przyjmującą;

               c)
                     w przypadku przedsiębiorców i przedstawicieli organizacji przedsiębiorstw:

               -
                     pisemne zaproszenie wystosowane przez przedsiębiorstwo lub organizację z siedzibą w państwie członkowskim przeznaczenia;

               d)
                     w przypadku małżonków, dzieci (w tym dzieci przysposobionych) poniżej 21 roku życia lub pozostających na utrzymaniu oraz rodziców obywateli Republiki Zielonego Przylądka legalnie zamieszkujących na terytorium jednego z państw członkowskich lub obywateli Unii przebywających w państwie członkowskim, którego są obywatelami:

               -
                     pisemne zaproszenie otrzymane od osoby przyjmującej;

               e)
                     w przypadku uczniów, studentów, studentów podyplomowych i towarzyszących im nauczycieli, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów uniwersyteckich lub innych programów wymiany (w przypadku pobytów nieprzekraczających 90 dni w każdym okresie 180-dniowym):

               -
                     pisemne zaproszenie lub zaświadczenie o wpisaniu na listę uczniów/studentów wydane przez przyjmującą szkołę, kolegium lub uniwersytet, lub zaświadczenia z kursów, na które uczęszczać będzie dana osoba;

               f)
                     w przypadku uczestników badań naukowych lub akademickich, szkoleń, w tym szkoleń zawodowych (w przypadku pobytów nieprzekraczających 90 dni w każdym okresie 180-dniowym):

               -
                     zaświadczenie o wpisaniu na listę pracowników naukowych/studentów wydane przez instytucję edukacyjną lub pisemny wniosek wystosowany przez organizację przyjmującą;

               g)
                     w przypadku uczestników seminariów, konferencji, imprez kulturalnych lub religijnych organizowanych przez organizacje nienastawione na zysk zarejestrowane w państwie członkowskim:

               -
                     pisemne zaproszenie do uczestnictwa w tych działaniach otrzymane od organizacji przyjmującej;

               h)
                     w przypadku osób podróżujących w celach medycznych i niezbędnych osób towarzyszących:

               -
                     dokument urzędowy wystawiony przez zakład opieki zdrowotnej, potwierdzający potrzebę korzystania w nim z opieki medycznej oraz dowód posiadania wystarczających środków na pokrycie kosztów leczenia lub dowód uiszczenia przedpłaty na opiekę medyczną oraz, w stosownych przypadkach, dowód na konieczność obecności osoby towarzyszącej;

               i)
                     w przypadku uczestników międzynarodowych imprez sportowych i osób towarzyszących im w ramach swoich obowiązków zawodowych:

               -
                     pisemne zaproszenie otrzymane od organizacji przyjmującej, właściwych organów, krajowych związków sportowych lub narodowych komitetów olimpijskich państw członkowskich;

               j)
                     w przypadku dziennikarzy i ekip technicznych towarzyszących im w ramach swoich obowiązków zawodowych:

               -
                     zaświadczenie lub inny dokument wydany przez organizację zawodową lub pracodawcę osoby ubiegającej się o wizę, stanowiący dowód na to, że osoba ta jest zawodowym dziennikarzem, a celem podróży jest wykonanie zadania dziennikarskiego, lub że osoba ta jest członkiem ekipy technicznej towarzyszącej dziennikarzowi w ramach swoich obowiązków zawodowych.

               2.
                     Do celów niniejszego artykułu pisemne zaproszenie lub odpowiednie dokumenty urzędowe zawierają następujące informacje:

               a)
                     na temat osoby zapraszanej: imię i nazwisko, datę urodzenia, płeć, obywatelstwo, numer paszportu, czas i cel podróży, wymaganą liczbę wjazdów oraz (w stosownych przypadkach) imiona i nazwiska małżonka i dzieci towarzyszących tej osobie; oraz

               b)
                     jeżeli strona zapraszająca jest osobą fizyczną: imię, nazwisko, adres oraz (w stosownych przypadkach) dowód legalnego pobytu w państwie członkowskim zgodnie z ustawodawstwem krajowym; lub

               c)
                     jeżeli strona zapraszająca jest osobą prawną, przedsiębiorstwem lub organizacją (w tym organizacją nienastawioną na zysk) z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego/państw członkowskich: pełne imię i nazwisko/nazwę oraz adres osoby zapraszającej, imię i nazwisko oraz stanowisko przedstawiciela podpisującego wniosek, a także numer wpisu do ewidencji działalności osoby zapraszającej, zgodnie z przepisami prawa krajowego danego państwa członkowskiego; lub

               d)
                     jeżeli stosowny dokument urzędowy jest wydawany przez organ publiczny: imię i nazwisko oraz stanowisko osoby podpisującej wniosek oraz status osoby ubiegającej się o wizę.

               3.
                     Osoby ubiegające się o wizę, które uzyskały i zgodnie z prawem wykorzystały w ciągu ostatnich 30 miesięcy wizę wielokrotnego wjazdu ważną przez co najmniej rok, są co do zasady zwolnione z obowiązku przedstawienia dokumentów potwierdzających zakwaterowanie lub dowodu posiadania wystarczających środków na pokrycie kosztów zakwaterowania.”;

               (8)art. 8 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 8
               Paszporty dyplomatyczne i służbowe

               1.
                     Obywatele Republiki Zielonego Przylądka, którzy posiadają ważny paszport dyplomatyczny lub służbowy wydany przez Republikę Zielonego Przylądka, mogą wjechać na terytorium państw członkowskich, opuścić to terytorium lub przejechać przez nie bez wizy.

               2.
                     Obywatele Unii, którzy posiadają ważny paszport dyplomatyczny lub służbowy wydany przez jedno z państw członkowskich oraz posiadacze ważnego unijnego dokumentu laissez-passer mogą wjechać na terytorium Republiki Zielonego Przylądka, opuścić to terytorium lub przejechać przez nie bez wizy.

               3.
                     Obywatele, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, mogą pozostać na terytorium odpowiednio państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.”;

               (9)art. 10 ust. 1. otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     Strony powołują Wspólny Komitet ds. zarządzania Umową (» komitet «), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii i Republiki Zielonego Przylądka.”;

               (10)art. 11 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 11
               Niniejsza Umowa w kontekście umów zawartych między państwami członkowskimi a Republiką Zielonego Przylądka

               Od momentu wejścia w życie niniejsza Umowa staje się nadrzędna wobec postanowień umów lub ustaleń dwustronnych lub wielostronnych zawartych między państwami członkowskimi a Republiką Zielonego Przylądka w zakresie, w jakim postanowienia tych umów i ustaleń mogą wpływać na zakres niniejszej Umowy lub go zmieniać.”;

               (11)art. 12 ust. 5. otrzymuje brzmienie:

               „5.
                     Każda ze Stron może zawiesić wykonywanie niektórych lub wszystkich postanowień niniejszej Umowy. Drugą Stronę należy zawiadomić o decyzji w sprawie zawieszenia nie później niż 48 godzin przed jej wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, bezzwłocznie zawiadamia o tym drugą Stronę.”;

               (12)akapit drugi Protokołu do umowy dotyczącego państw członkowskich, które nie w pełni stosują dorobek Schengen, otrzymuje brzmienie:

               „Zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014/UE
                  6
                wprowadzono środki harmonizujące mające na celu uproszczenie przejazdu tranzytem lub pobytów krótkoterminowych posiadaczy wiz Schengen i dokumentów pobytowych Schengen przez terytorium lub na terytorium państw członkowskich, które jeszcze nie w pełni stosują dorobek Schengen. Decyzja nr 565/2014/UE upoważnia Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię do jednostronnego uznawania następujących dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi, nie tylko na przejazd tranzytem przez ich terytorium, ale również na planowane pobyty nieprzekraczające 90 dni w każdym okresie 180-dniowym:

               -jednolitych wiz krótkoterminowych upoważniających do dwukrotnego lub wielokrotnego wjazdu;

               -wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych wydawanych przez państwa członkowskie, które w pełni wprowadzają w życie dorobek Schengen, w tym wiz o ograniczonej ważności terytorialnej wydanych zgodnie z art. 25 ust. 3 zdanie pierwsze kodeksu wizowego; oraz

               -wiz krajowych i dokumentów pobytowych wydawanych przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię.”.

               Artykuł 2

               1.
                     Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu, zgodnie z procedurami wewnętrznymi Stron. Strony dokonują wzajemnej notyfikacji o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu.

               2.
                     Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym Strony dokonają ostatniej notyfikacji, o której mowa w ust. 1.

               Artykuł 3

               Niniejszą Umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest tak samo autentyczny.

               Strony przyjmują następujące dołączone do Umowy wspólne deklaracje:

               „Wspólna deklaracja w sprawie zasad przyznawania obywatelom Unii wiz Republiki Zielonego Przylądka na pobyt dłuższy niż 30 dni i nieprzekraczający 90 dni

               Zgodnie z ustawodawstwem Republiki Zielonego Przylądka obywatele Unii są zwolnieni z obowiązku wizowego w przypadku wjazdów i pobytów na terytorium Republiki Zielonego Przylądka nieprzekraczających 30 dni. W przypadku planowanych pobytów dłuższych niż 30 dni obywatele ci są zobowiązani do uzyskania zezwolenia od władz Republiki Zielonego Przylądka. Zgodnie z ustawą Republiki Zielonego Przylądka nr 66/VIII/2014 z późniejszymi zmianami obywatele Unii mogą ubiegać się o wizę ważną przez okres maksymalnie 90 dni i uzyskać ją w urzędach konsularnych Republiki Zielonego Przylądka lub mogą ubiegać się o przedłużenie swojego pobytu u właściwych organów na terytorium Republiki Zielonego Przylądka.

               Na mocy art. 2 ust. 3 Umowy, w przypadku planowanych pobytów dłuższych niż 30 dni, ale nieprzekraczających 90 dni, co najmniej takie same ułatwienia przewidziane dla obywateli Republiki Zielonego Przylądka w niniejszej Umowie stosuje się względem zainteresowanych obywateli Unii.

               Strony uznają, że wspólny komitet powołany na podstawie art. 10 będzie monitorował wdrożenie powyższego postanowienia.”;

               „Wspólna deklaracja w sprawie art. 12 ust. 5 Umowy w odniesieniu do podstaw do zawieszenia stosowania Umowy

               Każda ze Stron może zawiesić stosowanie Umowy, całkowicie lub częściowo, a w szczególności jej art. 8, ze względów takich jak porządek publiczny, ochrona bezpieczeństwa narodowego lub zdrowia publicznego, brak współpracy w zakresie readmisji lub kwestie praw człowieka i demokracji. Zawieszenia takiego dokonuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 5.

               Jeśli wdrażanie wszystkich lub niektórych postanowień Umowy zostaje zawieszone, Strony rozpoczynają konsultacje na forum komitetu powołanego na mocy art. 10, celem rozwiązania problemów, które doprowadziły do decyzji o zawieszeniu.

               Niniejsza Wspólna deklaracja zastępuje Wspólną deklarację w sprawie art. 8 umowy dotyczącą paszportów dyplomatycznych i służbowych.”;

               „Wspólna deklaracja w sprawie współpracy w zakresie dokumentów podróży

               Strony są zgodne, że wspólny komitet powołany na mocy art. 10 ocenia, w ramach kontroli wykonania niniejszej Umowy, wpływ poziomu zabezpieczeń odpowiednich dokumentów podróży na funkcjonowanie Umowy. W tym celu Strony postanawiają regularnie informować się nawzajem o:

               -środkach podejmowanych, aby zapobiegać mnożeniu dokumentów podróży;

               -środkach podejmowanych, aby rozwijać techniczne aspekty zabezpieczeń dokumentów podróży; oraz

               -środkach podejmowanych w odniesieniu do procesu personalizacji wydawania dokumentów podróży.

               Obie Strony deklarują w pierwszym rzędzie gotowość zapewnienia wysokiego poziomu zabezpieczeń paszportów dyplomatycznych i służbowych, w szczególności poprzez zastosowanie identyfikatorów biometrycznych. Unia dokona tego zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie. Republika Zielonego Przylądka dokona tego zgodnie z dekretem z mocą ustawy nr 21/2014 z dnia 17 marca 2014 r. ustanawiającym specyfikacje techniczne, warunki dotyczące bezpieczeństwa i wydawania paszportów biometrycznych przez Republikę Zielonego Przylądka.

               Niniejsza Wspólna deklaracja zastępuje Wspólną deklarację w sprawie współpracy w zakresie dokumentów podróży.”.

                     (1)

                        Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 282 z 24.10.2013, s. 3.

                     (2)

                        Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 282 z 24.10.2013, s. 15.

                     (3)

                        Dziennik Urzędowy Republiki Zielonego Przylądka I.54 z 13.8.2018, s. 1350.

                     (4)

                        Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 188 z 12.7.2019, s. 25.

                     (5)

                        Rozporządzenie Rady (UE) nr 1417/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające formę dokumentu laissez-passer wydawanego przez Unię Europejską (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 353 z 28.12.2013, s. 26).

                     (6)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. wprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym oraz uchylająca decyzje nr 895/2006/WE i nr 582/2008/WE (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 157 z 27.5.2014, s. 23).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.12.2020
            COM(2020) 794 final
            2020/0352(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego Eurośródziemnomorską umową dotyczącą usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Eurośródziemnomorską umową dotyczącą usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony (zwaną dalej „umową”)
                  1
               .

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Eurośródziemnomorska umowa dotycząca usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony

               Umowa ma na celu sprzyjanie stopniowemu otwieraniu dostępu do rynku i harmonizacji przepisów, między innymi w dziedzinie bezpieczeństwa, zarządzania ruchem lotniczym, regulacji gospodarczych, ochrony konsumentów i środowiska, w celu zbliżenia ich do przepisów UE. Zasady powinny opierać się na odpowiednich przepisach obowiązujących w Unii Europejskiej, określonych w załączniku VI do przedmiotowej umowy.

               Umowa weszła w życie w dniu 19 marca 2018 r.

               2.2.Wspólny komitet

               Wspólny komitet ustanowiono na podstawie art. 22 umowy. Wspólny komitet odpowiada za administrowanie umową oraz zapewnia jej właściwe wykonanie.

               W tym celu współpracuje on w wielu dziedzinach oraz wydaje zalecenia i podejmuje decyzje w przypadkach wyraźnie przewidzianych w umowie. Do jego głównych zadań należy prowadzenie współpracy poprzez: a) sprzyjanie wymianie poglądów na szczeblu eksperckim dotyczącej nowych inicjatyw prawodawczych lub wykonawczych oraz postępów w tej dziedzinie, w tym w dziedzinie ochrony lotnictwa, bezpieczeństwa, środowiska naturalnego, infrastruktury lotniczej (w tym również przydziałów czasu na start lub lądowanie) oraz ochrony konsumentów; b) regularne analizowanie skutków społecznych stosowania umowy, w szczególności w dziedzinie zatrudnienia, oraz opracowywanie właściwych rozwiązań w przypadku uzasadnionych zastrzeżeń; c) rozważanie obszarów dalszego rozwoju niniejszej umowy, również poprzez zalecenia dotyczące jej ewentualnych zmian.

               Ponadto, zgodnie z art. 5 (Inwestycje) umowy, wspólny komitet rozpatruje kwestie związane z dwustronnymi inwestycjami dotyczącymi udziałów większościowych lub ze zmianami w zakresie skutecznej kontroli nad przewoźnikami lotniczymi stron.

               Zgodnie z art. 22 ust. 6 umowy wspólny komitet przyjmuje w drodze decyzji swój regulamin wewnętrzny.

               2.3.Planowany akt wspólnego komitetu

               Podczas swojego pierwszego posiedzenia wspólny komitet ma przyjąć decyzję dotyczącą przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest przyjęcie, zgodnie z art. 22 ust. 6 umowy, regulaminu wewnętrznego stanowiącego podstawę organizacji i funkcjonowania wspólnego komitetu, aby umożliwić właściwe wykonanie umowy.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Celem stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii, powinno być poparcie przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu ustanowionego umową. Stanowisko to powinno opierać się na projekcie decyzji wspólnego komitetu załączonym do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywierają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie w tym przypadku Eurośródziemnomorskiej umowy dotyczącej usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony.

               Akt, który ma przyjąć wspólny komitet, jest aktem mającym skutki prawne, ponieważ będzie dla stron wiążący na mocy prawa międzynarodowego.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do kwestii transportu lotniczego.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2 TFUE.

               4.3.Konkluzja

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               W akcie wspólnego komitetu zostanie uchwalony jego regulamin wewnętrzny, dlatego akt ten należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu.

               2020/0352 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego Eurośródziemnomorską umową dotyczącą usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Eurośródziemnomorska umowa dotycząca usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony („umowa”) została zawarta przez Unię w drodze decyzji Rady (UE) 2018/146
                  2
                i weszła w życie w dniu 19 marca 2018 r.

               (2)W art. 22 umowy ustanawia się wspólny komitet mający zapewnić administrowanie umową i jej właściwe wykonanie.

               (3)Art. 22 ust. 6 umowy stanowi, że wspólny komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               (4)Właściwe wykonanie umowy wymaga przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach wspólnego komitetu, ponieważ decyzja wspólnego komitetu w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego będzie wiążąca dla Unii. Stanowisko Unii w ramach wspólnego komitetu powinno być oparte na projekcie decyzji wspólnego komitetu dołączonym do niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii podczas pierwszego posiedzenia wspólnego komitetu ustanowionego na podstawie art. 22 Eurośródziemnomorskiej umowy dotyczącej usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony w związku z przyjęciem regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu, opiera się na projekcie decyzji wspólnego komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.

               Przedstawiciele Unii we wspólnym komitecie mogą, bez konieczności przyjmowania kolejnej decyzji przez Radę, uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji wspólnego komitetu.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/146 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Eurośródziemnomorskiej umowy dotyczącej usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony (Dz.U. L 26 z 31.1.2018, s. 4).

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/146 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Eurośródziemnomorskiej umowy dotyczącej usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony (Dz.U. L 26 z 31.1.2018, s. 4).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.12.2020
            COM(2020) 794 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego Eurośródziemnomorską umową dotyczącą usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony

               DECYZJA nr 1/[rok] WSPÓLNEGO KOMITETU UE-MAROKO USTANOWIONEGO EUROŚRÓDZIEMNOMORSKĄ UMOWĄ DOTYCZĄCĄ USŁUG LOTNICZYCH MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ I JEJ PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI, Z JEDNEJ STRONY, A KRÓLESTWEM MAROKA, Z DRUGIEJ STRONY

               z dnia...

               w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu

               WSPÓLNY KOMITET DS. UMOWY UE-MAROKO,

               uwzględniając Eurośródziemnomorską umowę dotyczącą usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony („umowa”), w szczególności jej art. 22 ust. 6,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł

               Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny wspólnego komitetu zawarty w załączniku do niniejszej decyzji.

               Sporządzono w

               W imieniu wspólnego komitetu,

               Szef Delegacji Unii Europejskiej

               [imię i nazwisko]

               Szef Delegacji Maroka

               [imię i nazwisko]

               Załącznik

               Regulamin wewnętrzny wspólnego komitetu

               Artykuł 1: Szefowie delegacji

               1. Jak przewidziano w art. 22 ust. 1 umowy, wspólny komitet składa się z przedstawicieli umawiających się stron.

               2. Wspólnemu komitetowi przewodniczą wspólnie szefowie delegacji umawiających się stron.

               Artykuł 2: Posiedzenia

               1. Zgodnie z art. 22 ust. 3 umowy wspólny komitet zbiera się w miarę potrzeby. Każda z umawiających się stron może zażądać zwołania posiedzenia.

               2. Posiedzenia wspólnego komitetu mogą odbywać się w formie bezpośrednich spotkań lub za pośrednictwem innych uzgodnionych środków, takich jak telekonferencja czy wideokonferencja.

               3. W miarę możliwości posiedzenia odbywają się naprzemiennie w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz w Królestwie Maroka, o ile umawiające się strony nie postanowią inaczej.

               4. Po uzgodnieniu przez strony terminu i miejsca posiedzenia jest ono zwoływane przez Komisję Europejską w odniesieniu do Unii Europejskiej i jej państw członkowskich oraz przez ministerstwo odpowiedzialne za lotnictwo cywilne w odniesieniu do Maroka.

               5. O ile nie postanowiono inaczej, posiedzenia wspólnego komitetu są niejawne. W razie potrzeby na zakończenie posiedzenia można za obopólną zgodą sporządzić komunikat prasowy.

               Artykuł 3: Delegacje

               1. Przed każdym posiedzeniem szefowie delegacji informują się nawzajem o planowanym składzie swoich delegacji na dane posiedzenie.

               2. Przedstawiciele branży transportu lotniczego mogą zostać zaproszeni do udziału w posiedzeniach w charakterze obserwatorów, jeżeli wspólny komitet wyrazi na to zgodę.

               3. Wspólny komitet może zaprosić inne zainteresowane strony lub ekspertów do uczestnictwa w swoich posiedzeniach w celu uzyskania informacji na konkretne tematy.

               Artykuł 4: Sekretariat

               Urzędnik Komisji Europejskiej oraz urzędnik ministerstwa odpowiedzialnego za lotnictwo cywilne Maroka sprawują wspólnie funkcję sekretarzy wspólnego komitetu.

               Artykuł 5: Porządek obrad

               1. Szefowie delegacji ustalają wstępny porządek obrad każdego posiedzenia za obopólną zgodą. Sekretarze przekazują członkom delegacji wstępny porządek obrad najpóźniej piętnaście dni przed datą posiedzenia.

               2. Wspólny komitet przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Jeżeli strony wyrażają na to zgodę, w porządku obrad można umieścić punkty nieznajdujące się wcześniej we wstępnym porządku obrad.

               3. Szefowie delegacji mogą skrócić termin wskazany w ust. 1 niniejszego artykułu w celu uwzględnienia wymogów lub pilnego charakteru danej sprawy.

               Artykuł 6: Protokół

               1. Z każdego posiedzenia wspólnego komitetu sporządza się protokół. Wskazuje się w nim omawiane punkty, wszelkie sformułowane zalecenia i przyjęte decyzje.

               2. W ciągu miesiąca od daty posiedzenia szef delegacji, który pełni rolę gospodarza posiedzenia, przedkłada projekt protokołu drugiemu szefowi delegacji do zatwierdzenia w drodze procedury pisemnej.

               3. Po zatwierdzeniu protokół zostaje podpisany w dwóch egzemplarzach przez szefów delegacji i każda ze stron zachowuje po jednym oryginalnym egzemplarzu. Szefowie delegacji mogą zdecydować, że podpisanie i wymiana kopii w formie elektronicznej spełnia powyższy wymóg.

               4. Protokoły z posiedzeń wspólnego komitetu są jawne, chyba że jedna z umawiających się stron zażąda inaczej.

               Artykuł 7: Procedura pisemna

               W razie potrzeby i w uzasadnionych przypadkach, decyzje i zalecenia wspólnego komitetu mogą być przyjmowane w drodze procedury pisemnej. W tym celu szefowie delegacji wymieniają projekty środków, w odniesieniu do których zwrócono się do wspólnego komitetu o wydanie opinii, co może następnie zostać potwierdzone w drodze wymiany korespondencji. Każda z umawiających się stron może jednak zażądać zwołania wspólnego komitetu w celu omówienia danej kwestii.

               Artykuł 8: Decyzje i zalecenia

               1. Wspólny komitet formułuje zalecenia i podejmuje decyzje w drodze konsensusu.

               2. Decyzje lub zalecenia wspólnego komitetu noszą nazwę odpowiednio „decyzji” lub „zalecenia”, po których następuje numer porządkowy, data przyjęcia oraz opis przedmiotu.

               3. Szefowie delegacji podpisują decyzje i zalecenia wspólnego komitetu, które są następnie załączane do protokołu z posiedzenia.

               4. Decyzje podejmowane przez wspólny komitet są wdrażane przez umawiające się strony zgodnie z ich własnymi procedurami wewnętrznymi.

               5. Decyzje podejmowane przez wspólny komitet mogą być publikowane przez umawiające się strony w ich odpowiednich dziennikach urzędowych. Każda z umawiających się stron może podjąć decyzję o publikacji wszelkich innych aktów przyjętych przez wspólny komitet. Każda z umawiających się stron zachowuje po jednym oryginalnym egzemplarzu decyzji i zaleceń.

               Artykuł 9: Grupy robocze

               1. Wspólny komitet może powoływać grupy robocze, które wspierają go w wykonywaniu jego funkcji. Zakres zadań grupy roboczej znajduje się w załączniku do decyzji ustanawiającej daną grupę roboczą.

               2. W skład grupy roboczej wchodzą przedstawiciele umawiających się stron.

               3. Grupy robocze podlegają wspólnemu komitetowi, któremu składają sprawozdanie po każdym ze swoich posiedzeń. Grupy robocze nie podejmują decyzji, mogą jednak formułować zalecenia dla wspólnego komitetu.

               4. Wspólny Komitet może w każdej chwili podjąć decyzję o rozwiązaniu istniejącej grupy roboczej, zmianie jej zakresu zadań lub o powołaniu nowych grup roboczych wspierających go w wykonywaniu jego funkcji.

               Artykuł 10: Ustalenia językowe

               Językami urzędowymi wspólnego komitetu są języki urzędowe stron.

               Artykuł 11: Wydatki

               1. Każda z umawiających się stron pokrywa wydatki, które ponosi w związku ze swoim udziałem w posiedzeniach wspólnego komitetu i grup roboczych, co dotyczy zarówno wydatków na personel, podróże i diety, jak i wydatków na usługi pocztowe i telekomunikacyjne.

               2. Wydatki związane z materialnym aspektem organizacji posiedzeń ponosi strona, która pełni rolę gospodarza danego posiedzenia.

               Artykuł 12: Zmiany w regulaminie wewnętrznym

               Wspólny komitet może w każdej chwili zmienić niniejszy regulamin wewnętrzny w drodze decyzji podjętej zgodnie z art. 22 umowy.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.12.2020
            COM(2020) 802 final
            2020/0354(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach stron Umowy o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach stron Umowy o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania

               Umowa o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania („umowa”) stanowi pierwszą wiążącą umową międzynarodową, która dotyczy nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów („połowy NNN”).

               Jej głównym celem jest zapobieganie połowom NNN oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie poprzez uniemożliwianie statkom, które prowadzą połowy NNN, korzystania z portów i wprowadzania połowów do obrotu. Dzięki temu umowa pozwala zniechęcać takie statki do kontynuowania działalności, jak również blokować dostęp produktów rybołówstwa pochodzących z połowów NNN do rynków krajowych i międzynarodowych. W efekcie skuteczne wprowadzenie w życie umowy przyczynia się do długoterminowej ochrony i zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów morskich i ekosystemów morskich. Postanowienia umowy mają zastosowanie do statków rybackich, które występują o zezwolenie na wejście do portu państwa innego niż ich państwo bandery.

               Umowę wynegocjowano w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), której Unia Europejska jest członkiem. Na swojej trzydziestej szóstej sesji w dniu 22 listopada 2009 r. konferencja FAO zatwierdziła umowę rezolucją nr 12/2009 na mocy art. XIV ust. 1 umowy założycielskiej FAO. Umowa weszła w życie w dniu 5 czerwca 2016 r. i liczy obecnie
                  1
                67 stron.

               Unia Europejska, która przystąpiła do umowy w 2011 r., była jedną z pierwszych jej stron
                  2
               .

               2.2.Posiedzenie stron

               Posiedzenie stron jest organem decyzyjnym w ramach umowy, który zbiera się co dwa lata lub częściej, jeżeli tak postanowi
                  3
               .

               Ponadto art. 24 ust. 2. umowy stanowi, że cztery lata od wejścia w życie umowy FAO zwołuje posiedzenie Stron w celu dokonania przeglądu i oceny skuteczności umowy pod kątem realizacji jej celów
                  4
               . W razie potrzeby strony decydują następnie o zwołaniu kolejnych posiedzeń.

               Ponadto można zwoływać specjalne posiedzenia stron w innych terminach, jeśli strony uznają to za konieczne lub na pisemny wniosek którejkolwiek ze stron
                  5
               .

               2.3.Decyzje podejmowane przez posiedzenie stron

               Posiedzenie stron jest uprawnione do przyjęcia środków w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania. Środki te są wiążące dla umawiających się stron.

               Co do zasady strony podejmują decyzje merytoryczne w drodze konsensusu, ale jeżeli przewodniczący stwierdzi, że wyczerpano wszystkie środki na rzecz osiągnięcia konsensusu, decyzję podejmuje się większością zwykłą oddanych głosów
                  6
               .

               Zmiany do regulaminu wewnętrznego posiedzeń stron można przyjmować w drodze konsensusu, a jeżeli nie można osiągnąć konsensusu, decyzję podejmuje się większością dwóch trzecich oddanych głosów, pod warunkiem że większość ta stanowi ponad połowę wszystkich stron
                  7
               . Unia ma prawo uczestnictwa i prawo głosu.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Proponuje się, aby stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach stron, zostało ustalone na zasadzie dwupoziomowości. Decyzja Rady określi podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej; podlegać ono będzie następnie dostosowaniu na potrzeby każdego posiedzenia w drodze nieoficjalnych dokumentów Komisji, które mają być przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               Podejście to jest obecnie stosowane również w regionalnych organizacjach ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) oraz w odniesieniu do stanowiska, które należy zająć w imieniu Unii podczas tych posiedzeń.

               W niniejszej decyzji uwzględniono zasady i kierunki działań wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  8
               , jak również założenia wspólnotowego systemu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1005/2008. W decyzji uwzględniono przepisy: rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów WPRyb
                  9
               , rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi
                  10
               , rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1241 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie zachowania zasobów rybnych i ochrony ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych
                  11
                oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 404/2011 ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  12
               .

               Ponadto w niniejszej decyzji uwzględniono zobowiązania międzynarodowe UE w ramach: Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. (UNCLOS), porozumienia Narodów Zjednoczonych w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi z dnia 4 sierpnia 1995 r. (porozumienie Narodów Zjednoczonych o zasobach rybnych), porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu z dnia 24 listopada 1993 r. (porozumienie FAO), a także innych odpowiednich umów wielostronnych i dwustronnych.

               Niniejsza decyzja odzwierciedla cele określone w komunikacie Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru WPRyb
                  13
                i w związanych z nim konkluzjach Rady, w konkluzjach Rady w sprawie oceanów i mórz
                  14
               , w konkluzjach Rady
                  15
                w sprawie wspólnego komunikatu Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji pt. „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  16
               , w tym w odniesieniu do współpracy z państwami trzecimi w celu wdrożenia umowy o środkach stosowanych przez państwo portu. Uwzględniono w niej również aspekty dotyczące połowów NNN zawarte w strategii Unii Europejskiej w zakresie bezpieczeństwa morskiego
                  17
                oraz zmienionym planie działania dotyczącym jej realizacji
                  18
               .

               Ponadto decyzja odwołuje się do stwierdzenia Komisji zawartego w jej komunikacie w sprawie Zielonego Ładu
                  19
               , że będzie ona stosować podejście zerowej tolerancji dla nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, co zostało następnie potwierdzone w dwóch komunikatach Komisji pt. „Unijna strategia na rzecz bioróżnorodności 2030”
                  20
                oraz „Strategia »od pola do stołu« na rzecz sprawiedliwego, zdrowego i przyjaznego dla środowiska systemu żywnościowego”
                  21
               .

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywierają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  22
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Posiedzenie stron to organ ustanowiony umową, mianowicie Umową o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania.

               Akty, które mają zostać przyjęte przez posiedzenie stron, stanowią akty mające skutki prawne. Planowane akty posiedzenia stron będą wiążące na mocy prawa międzynarodowego i mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów UE, a mianowicie na:

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania
                  23
               ;

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  24
               ;

               ·rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi
                  25
               ;

               ·rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1241 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie zachowania zasobów rybnych i ochrony ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych
                  26
               ;

               ·rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 404/2011 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  27
               .

               Planowane akty jednak nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanych aktów prawnych odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 ust. 2 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0354 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach stron Umowy o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania („umowa”), wynegocjowana pod egidą Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), której Unia jest członkiem, została zatwierdzona przez Unię decyzją Rady (UE) 2011/443
                  28
               . Umowa weszła w życie w dniu 5 czerwca 2016 r.

               (2)Posiedzenie stron jest organem decyzyjnym w ramach umowy i jest uprawnione do przyjęcia środków w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania; środki te są wiążące dla umawiających się stron. Posiedzenie stron zbiera się co dwa lata lub częściej, jeżeli tak postanowi.

               (3)Ponadto art. 24 ust. 2. umowy stanowi, że cztery lata od wejścia w życie umowy FAO zwołuje posiedzenie stron w celu dokonania przeglądu i oceny skuteczności umowy pod kątem realizacji jej celów. W razie potrzeby strony decydują następnie o zwołaniu kolejnych posiedzeń. Ponadto można zwoływać specjalne posiedzenia stron w innych terminach, jeśli strony uznają to za konieczne lub na pisemny wniosek którejkolwiek ze stron.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie powinno być zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu stron umowy stanowiącym pierwsze posiedzenie dotyczące przeglądu umowy
                  29
               , o którym mowa w jej art. 24 ust. 2 umowy, oraz na trzech kolejnych codwuletnich posiedzeniach stron oraz na wszelkich powiązanych posiedzeniach międzysesyjnych organizowanych po przyjęciu aktualnego stanowiska, ponieważ środki w ramach umowy będą wiążące dla Unii i mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008
                  30
                i (WE) nr 1224/2009
                  31
               , rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403
                  32
                oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 404/2011 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  33
               .

               (5)Ze względu na to, że stanowisko Unii powinno uwzględniać rozwój sytuacji, w oparciu o istotne informacje przedstawione przed posiedzeniami stron lub w ich trakcie, należy również ustanowić procedury – zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej – w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na potrzeby pierwszego posiedzenia dotyczącego przeglądu umowy, jak określono w jej art. 24 ust. 2, a także trzech kolejnych codwuletnich posiedzeń stron i wszelkich powiązanych posiedzeń międzysesyjnych.

               (6)Głównym celem umowy jest zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom (połowy NNN) oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie poprzez uniemożliwianie statkom, które prowadzą połowy NNN, korzystania z portów i wprowadzania swoich połowów do obrotu. Dzięki temu umowa pozwala zniechęcać takie statki do kontynuowania działalności, jak również blokować dostęp produktów rybołówstwa pochodzących z połowów NNN do rynków krajowych i międzynarodowych.

               (7)Połowy NNN są jednym z poważniejszych zagrożeń dla zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych oraz naruszają podstawy unijnej wspólnej polityki rybołówstwa i międzynarodowych działań na rzecz wspierania lepszego zarządzania zasobami oceanicznymi.

               (8)Posiedzenie stron umowy jest odpowiedzialne za przyjęcie środków, które mają zapewnić wdrożenie umowy, a tym samym zapewnić długoterminową ochronę i zrównoważoną eksploatację żywych zasobów morskich i ekosystemów morskich. Na tych posiedzeniach Unia powinna odgrywać aktywną, skuteczną i konstruktywną rolę, aby zapewnić wdrożenie umowy i wspierać współpracę międzynarodową dotyczącą połowów NNN,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na posiedzeniach stron Umowy o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, jest określone w załączniku I.

               Stanowisko to ustala się na potrzeby pierwszego posiedzenia dotyczącego przeglądu umowy, jak określono w jej art. 24 ust. 2, a także trzech kolejnych codwuletnich posiedzeń stron i wszelkich powiązanych posiedzeń międzysesyjnych.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach stron umowy, o których mowa w art. 1 akapit drugi, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i w stosownych przypadkach modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia posiedzenia stron umowy odbywającego się po trzecim codwuletnim posiedzeniu, o którym mowa w art. 1 akapit drugi.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                        W imieniu Rady

                        Przewodniczący

                     (1)

                        Październik 2020 r.;
                  http://www.fao.org/port-state-measures/background/parties-psma/en/

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2011/443 z dnia 20 czerwca 2011 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej Umowy o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania (Dz.U. L 191 z 22.7.2011, s. 1).

                     (3)

                        Zasada 5.1 regulaminu wewnętrznego posiedzeń stron.

                     (4)

                        Posiedzenie to, którego gospodarzem będzie UE, miało się odbyć w 2020 r., ale ze względu na COVID-19 zostało przełożone na 2021 r.

                     (5)

                        Zasada 5.2 regulaminu wewnętrznego posiedzeń stron.

                     (6)

                        Zasady 7.2 i 7.3 regulaminu wewnętrznego posiedzeń stron.
                        Zasada XVII ust. 3 lit. a) ogólnych zasad organizacji.

                     (7)

                        Zasada 13 regulaminu wewnętrznego posiedzeń stron.

                     (8)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (9)

                        Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

                     (10)

                        Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81.

                     (11)

                        Dz.U. L 198 z 25.7.2019, s. 105.

                     (12)

                        Dz.U. L 112 z 30.4.2011, s. 1.

                     (13)

                        COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (14)

                        Dok. 14249/19 z 19.11.2019.

                     (15)

                        Dok. 7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (16)

                        Dok. JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (17)

                        Dok. Rady Unii Europejskiej 11205/14 z 24.6.2014.

                     (18)

                        Dok. Rady Unii Europejskiej 10494/18 z 26.6.2018.

                     (19)

                        COM(2019) 640 final z 11.12.2019.

                     (20)

                        COM(2020) 380 final z 20.05.2020.

                     (21)

                        COM(2020) 381 final z 20.05.2020.

                     (22)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (23)

                        Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

                     (24)

                        Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

                     (25)

                        Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81.

                     (26)

                        Dz.U. L 198 z 25.7.2019, s. 105.

                     (27)

                        Dz.U. L 112 z 30.4.2011, s. 1.

                     (28)

                        Decyzja Rady (UE) 2011/443 z dnia 20 czerwca 2011 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej Umowy o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania (Dz.U. L 191 z 22.7.2011, s. 1).

                     (29)

                        Obecnie zaplanowane na okres od 31 maja do 4 czerwca 2021 r.

                     (30)

                        Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

                     (31)

                        Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

                     (32)

                        Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81.

                     (33)

                        Dz.U. L 112 z 30.4.2011, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.12.2020
            COM(2020) 802 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach stron Umowy o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na posiedzeniach stron Umowy o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania

                1. ZASADY

               W ramach umowy o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania Unia przestrzega między innymi następujących zasad:

               a)zapewnia, by środki wprowadzane w ramach umowy były zgodne z samą umową, jak również z prawem międzynarodowym, a w szczególności z zobowiązaniami międzynarodowymi Unii na mocy Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS)
                  1
               , porozumienia ONZ z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi (UNFSA)
                  2
                oraz porozumienia z 1993 r. o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu
                  3
               ;

               b)działa zgodnie z celami i zasadami realizowanymi przez Unię w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, jak określono w rozporządzeniu (UE) nr 1380/2013, oraz zgodnie z przepisami unijnego systemu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1005/2008;

               c)działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  4
                oraz dąży do tego, by wymiar zewnętrzny opierał się na tych samych zasadach i propagował te same standardy zarządzania rybołówstwem i kontroli, jakie stosuje się na wodach Unii; propaguje równe warunki działania, między innymi w celu wspierania przejrzystego handlu produktami rybołówstwa podlegającego ściśle przestrzeganym i kontrolowanym normom; oraz propaguje inicjatywy dotyczące roli państw portu i państw bandery w zwalczaniu nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów (połowy NNN);

               d)działa zgodnie z konkluzjami Rady w sprawie oceanów i mórz
                  5
               , konkluzjami Rady
                  6
                w sprawie wspólnego komunikatu Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej pt. „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  7
                oraz propaguje środki, które zmierzają do wspierania i poprawy skutecznego wdrażania umowy o środkach stosowanych przez państwo portu jako wkładu w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego wymiarach;

               e)stosuje podejście zerowej tolerancji dla połowów NNN, w szczególności biorąc pod uwagę, że warunki polityczne i społeczno-gospodarcze wynikające z COVID-19 mogły stworzyć sprzyjające warunki dla pozbawionych skrupułów osób do prowadzenia połowów NNN lub handlu nimi, co dodatkowo wzmaga konieczność wprowadzenia drastycznych środków na podstawie umowy.

               2. KIERUNKI DZIAŁANIA

               Unia dąży do opracowania i wspiera przyjmowanie następujących działań i kierunków działania, które mają zapewnić powszechny udział w umowie i jej skuteczne wdrażanie:

               a)zapewnia spójność z innymi politykami Unii, zwłaszcza w dziedzinie stosunków zewnętrznych, środowiska, handlu, zatrudnienia, rozwoju, badań naukowych i innowacji, oraz dąży do spójności i synergii z politykami realizowanymi przez Unię w kontekście jej stosunków dwustronnych w dziedzinie rybołówstwa z państwami trzecimi;

               b)propaguje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) i regionalnych organów ds. rybołówstwa (RFB) oraz koordynuje te organizacje z umową;

               c)wspiera przyjmowanie globalnych programów rozwoju zdolności, aby pomóc państwom rozwijającym się w przygotowaniach do wdrożenia lub we wdrażaniu umowy, przy jednoczesnym zapewnieniu, w razie potrzeby, komplementarności z pomocą udzielaną państwom trzecim przez Unię w związku ze zwalczaniem połowów NNN;

               d)w stosownych przypadkach propaguje środki zacieśniające współpracę między umową a innymi organizacjami światowymi i regionalnymi, w ramach ich mandatów, a także z państwami niebędącymi stronami umowy, tam gdzie jest to pożądane i możliwe;

               e)wspiera środki zachęcające do ratyfikacji umowy przez podmioty niebędące stronami, w tym poprzez ogólnoświatowy wzrost świadomości i budowanie zdolności, tak aby państwa rozumiały zarówno korzyści płynące z ewentualnego przystąpienia do umowy, jak i wymogi wynikające z jej wdrażania;

               f)wspiera środki rozwijające i propagujące stosowanie narzędzi (technologii, systemów wymiany informacji, rejestrów itp.) w celu wspierania i ułatwiania wdrażania umowy oraz zapewnia ich zgodność z narzędziami opracowanymi w Unii do podobnych celów;

               g)wspiera środki mające na celu zwiększenie przejrzystości oraz rozwój dialogu i współpracy z odpowiednimi zainteresowanymi stronami, w tym między innymi z rybakami, sektorem rybołówstwa, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, naukowcami i środowiskiem akademickim, w kwestiach związanych z wdrażaniem umowy oraz, w stosownych przypadkach, środki zmierzające do zwiększenia ich zaangażowania i udziału w pracach związanych z wdrażaniem umowy zgodnie ze wspólną praktyką przyjętą w innych umowach wielostronnych.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach stron Umowy o środkach stosowanych przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania

               Przed każdym posiedzeniem stron umowy, kiedy organ ten ma przyjąć decyzje mające skutki prawne dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie z odpowiednim wyprzedzeniem przed każdym posiedzeniem stron umowy pisemny dokument zawierający proponowane elementy określające stanowisko Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.

               Jeżeli podczas posiedzenia stron umowy, w tym na miejscu, nie jest możliwe osiągnięcie porozumienia, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.

                     (1)

                        Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 3.

                     (2)

                        Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 16.

                     (3)

                        Dz.U. L 177 z 16.7.1996, s. 26.

                     (4)

                        Dok. 7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (5)

                        Dok. 14249/19 z 19.11.2019.

                     (6)

                        Dok. 7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (7)

                        Dok. JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.