               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 15.12.2020
            COM(2020) 801 final
            2020/0355(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie przedłożenia, w imieniu Unii Europejskiej, wniosku dotyczącego decyzji Organu Wykonawczego w sprawie metody dokonania dostosowań odzwierciedlających zmiany w członkostwie w Unii Europejskiej, z myślą o 41. posiedzeniu Organu Wykonawczego w ramach Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, oraz w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas tego posiedzenia

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady odnosi się do przedłożenia, w imieniu Unii Europejskiej, wniosku dotyczącego decyzji Organu Wykonawczego w sprawie metody dokonywania dostosowań w tabelach 2–6 załącznika II do protokołu w sprawie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej ze zmianami z 2012 r. (zwanego dalej „protokołem z Göteborga”), na mocy Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości (zwanej dalej „konwencją w sprawie zanieczyszczania powietrza”), w celu uwzględnienia zmian w członkostwie w Unii Europejskiej. Wniosek dotyczący decyzji Organu Wykonawczego zostanie przedłożony z myślą o 41. posiedzeniu Organu Wykonawczego konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza.

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady obejmuje również stanowisko negocjacyjne Unii Europejskiej w sprawie decyzji Organu Wykonawczego w odniesieniu do uwag innych stron na temat wniosku UE.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja w sprawie zanieczyszczania powietrza i protokół z Göteborga (ze zmianami z 2012 r.)

               Konwencja w sprawie zanieczyszczania powietrza, przyjęta w 1979 r., jest najbardziej zaawansowanym regionalnym porozumieniem środowiskowym dotyczącym jakości powietrza i jego zanieczyszczenia.

               Na mocy konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza w listopadzie 1999 r. został uzgodniony pierwotny protokół z Göteborga. Protokół z Göteborga zmieniono w 2012 r. Jego zmieniona wersja weszła w życie w dniu 7 października 2019 r. Zmieniony protokół stanowi podstawę zobowiązań do redukcji krajowych emisji w okresie od 2020 r. do 2029 r. na mocy dyrektywy (UE) 2016/2284 w sprawie niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, która uchyliła dyrektywę 2001/81/WE w sprawie krajowych poziomów emisji.

               Unia Europejska jest stroną konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza
                  1
                i protokołu z Göteborga ze zmianami z 2012 r.
                  2
                Wszystkie państwa członkowskie są stronami konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza; 21 państw członkowskich to strony pierwotnego protokołu z Göteborga
                  3
               , a do chwili obecnej 17 państw członkowskich przyjęło zmianę z 2012 r. do protokołu z Göteborga.
                  4

               2.2.Organ Wykonawczy konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza

               Organ Wykonawczy jest organem zarządzającym konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza i składa się z przedstawicieli stron konwencji. Zgodnie z art. 10 konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza Organ Wykonawczy dokonuje przeglądu wdrażania i realizacji konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza i protokołów do niej.

               Organ Wykonawczy dąży do podejmowania decyzji w drodze konsensusu
                  5
               .

               2.3.Planowany akt Organu Wykonawczego

               Unia Europejska i jej państwa członkowskie powinny przedłożyć wniosek dotyczący decyzji Organu Wykonawczego ustanawiającej metodę dokonywania dostosowań w tabelach 2–6 załącznika II do protokołu z Göteborga ze zmianami z 2012 r., w celu uwzględnienia zmian w członkostwie w Unii Europejskiej („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest zapewnienie, aby przeglądy zgodności na mocy zmienionego protokołu były dokonywane na podstawie prawidłowych danych dla Unii Europejskiej. W tabelach 2–6 załącznika II wymieniono krajowe poziomy emisji w 2005 r. (poziom bazowy) oraz krajowe zobowiązania do redukcji emisji od 2020 r. i w kolejnych latach w odniesieniu do każdego zanieczyszczenia (dla dwutlenku siarki, tlenków azotu, amoniaku, lotnych związków organicznych i pyłu drobnego). Wszystkie tabele zawierają również wiersz przedstawiający łączne wartości UE (suma poziomów bazowych państw członkowskich UE w kilotonach emisji w 2005 r. oraz suma zobowiązań redukcyjnych państw członkowskich UE, wyrażona jako łączna zmiana procentowa w stosunku do sumy wartości bazowych państw członkowskich UE). Obecnie wartość UE w tych tabelach jest sumą UE-27(2013), co odzwierciedla członkostwo w Unii Europejskiej w momencie zmiany protokołu w 2012 r. Załącznik II wymaga zatem korekty.

               Obecne przepisy nie przewidują jeszcze metody dla tego konkretnego przypadku dostosowania technicznego, co zostało stwierdzone przez Organ Wykonawczy na jego 36. posiedzeniu. Podobna decyzja Organu Wykonawczego dotycząca możliwości dostosowania poziomów emisji Unii Europejskiej w pierwotnym protokole z Göteborga została przyjęta w 2017 r.
                  6
                na wniosek Unii Europejskiej złożony na 36. posiedzeniu Organu Wykonawczego. Ponieważ w tamtym czasie zmieniony protokół z Göteborga nie wszedł jeszcze w życie, nie był on objęty decyzją Organu Wykonawczego z 2017 r.

               Decyzję Organu Wykonawczego w sprawie metody dostosowania wartości Unii Europejskiej w tabelach 2–6 załącznika II do zmienionego protokołu z Göteborga należy przyjąć najlepiej na wstępnym dodatkowym posiedzeniu Organu Wykonawczego w maju 2021 r., a najpóźniej podczas posiedzenia Organu Wykonawczego w grudniu 2021 r., tak aby można było wystąpić o dostosowanie tabel przed rozpoczęciem pierwszego przeglądu zgodności danych za 2020 r. (przewidywanego w drugim kwartale 2022 r.).

               Planowany akt będzie miał zastosowanie od momentu przyjęcia decyzji Organu Wykonawczego. Planowany akt, po jego przyjęciu, umożliwi Unii Europejskiej przedstawienie aktualizacji technicznych wymaganych w celu uwzględnienia zmian w członkostwie w Unii Europejskiej. Zadania przedłożenia do sekretariatu konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza dostosowań służących uwzględnieniu zmian w członkostwie dokona Komisja w imieniu Unii Europejskiej.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Unia Europejska powinna przedłożyć wniosek dotyczący decyzji, która ma zostać przyjęta przez Organ Wykonawczy konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza (zob. projekt wniosku w załączniku I).

               Celem niniejszego wniosku jest przyjęcie metody umożliwiającej techniczne dostosowania bazowych emisji Unii Europejskiej i zobowiązań do redukcji emisji w tabelach 2–6 załącznika II do zmienionego protokołu z Göteborga, tak aby zagwarantować, że wartości Unii Europejskiej w tych tabelach prawidłowo odzwierciedlają sumę wartości bazowych i zobowiązań do redukcji emisji jej państw członkowskich w następstwie zmian w członkostwie w Unii Europejskiej. Możliwość dostosowania tych tabel w szczególnych okolicznościach związanych ze zmianami w członkostwie w Unii Europejskiej jest konieczna w celu zapewnienia prawidłowego przeglądu zgodności zobowiązań Unii Europejskiej wynikających ze zmienionego protokołu z Göteborga.

               Jeżeli inne strony przedstawią projekty zmian do proponowanej decyzji Organu Wykonawczego, które mogłyby przyczynić się do osiągnięcia tych samych celów, co cele leżące u podstaw wniosku Unii Europejskiej, Unia Europejska może co do zasady poprzeć takie wnioski.

               Wnioski dotyczące dostosowania krajowych poziomów emisji lub krajowych zobowiązań państw członkowskich w zakresie redukcji emisji (wpływ polityczny) nie będą popierane, lecz będą przedmiotem odrębnej dyskusji, zwłaszcza w odniesieniu do trwającego przeglądu zmienionego protokołu z Göteborga.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  7
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Organ Wykonawczy jest organem utworzonym na mocy porozumienia, a mianowicie konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Organ Wykonawczy, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 13 ust. 5 zmienionego protokołu z Göteborga.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza ani protokołu z Göteborga.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii Europejskiej. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do środowiska.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Nie dotyczy

               2020/0355 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie przedłożenia, w imieniu Unii Europejskiej, wniosku dotyczącego decyzji Organu Wykonawczego w sprawie metody dokonania dostosowań odzwierciedlających zmiany w członkostwie w Unii Europejskiej, z myślą o 41. posiedzeniu Organu Wykonawczego w ramach Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, oraz w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas tego posiedzenia

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Protokół w sprawie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej, w swojej wersji zmienionej przyjętej w 2012 r. (zwany dalej „zmienionym protokołem z Göteborga”), załączony do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości (zwanej dalej „konwencją w sprawie zanieczyszczenia powietrza”), został zatwierdzony przez Unię Europejską na mocy decyzji Rady (UE) 2017/1757 i wszedł w życie w dniu 7 października 2019 r.

               (2)Zgodnie z art. 10 konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza Organ Wykonawczy dokonuje przeglądu wdrażania i realizacji konwencji w sprawie zanieczyszczenia powietrza i protokołów do niej i może przyjmować decyzje wyjaśniające wdrażanie tych protokołów.

               (3)Podczas 36. posiedzenia Organu Wykonawczego konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza strony tej konwencji wezwały Unię Europejską i jej państwa członkowskie do zaproponowania metody dostosowania poziomów emisji Unii Europejskiej w tabeli 1 załącznika II do pierwotnego protokołu z Göteborga (wersja przyjęta w 1999 r.) w celu uwzględnienia zmian w członkostwie w Unii Europejskiej;

               (4)Następnie na 37. posiedzeniu Organu Wykonawczego konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza przyjęto decyzję zaproponowaną przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie
                  8
               .

               (5)Metoda dostosowywania wartości Unii Europejskiej w tabelach 2–6 załącznika II do zmienionego protokołu z Göteborga w celu uwzględnienia zmian w członkostwie w Unii Europejskiej jest konieczna, aby zmiany w członkostwie w Unii Europejskiej były prawidłowo odzwierciedlone w kontekście przeglądu przestrzegania przez Unię Europejską zobowiązań wynikających ze zmienionego protokołu z Göteborga. Nie dotyczy to dostosowania krajowych poziomów emisji ani krajowych zobowiązań do redukcji emisji w tych samych tabelach.

               (6)Po przyjęciu przez Organ Wykonawczy metody dostosowań Komisja powinna przedłożyć niezbędne dostosowania Sekretarzowi Wykonawczemu Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych wdrażającemu tę metodę, aby odzwierciedlić zmiany w członkostwie w Unii Europejskiej od czasu przyjęcia zmienionego protokołu z Göteborga, a także przedstawić wszelkie dostosowania konieczne w przypadku późniejszych zmian w członkostwie w Unii Europejskiej.

               (7)Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Organu Wykonawczego, gdyż decyzja Organu wykonawczego będzie wiążąca dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Na 41. posiedzeniu Organu Wykonawczego konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza Unia Europejska dąży do osiągnięcia następującego celu: ustanowienie metody umożliwiającej techniczne dostosowania bazowych poziomów emisji Unii Europejskiej i zobowiązań do redukcji emisji w tabelach 2–6 załącznika II do zmienionego protokołu z Göteborga celem zapewnienia, by wartości Unii Europejskiej w tych tabelach mogły być dostosowane tak, aby prawidłowo odzwierciedlały sumę wartości bazowych emisji i zobowiązań do redukcji emisji państw członkowskich, w następstwie zmian w członkostwie w Unii Europejskiej.

               2.
                     Z myślą o 41. posiedzeniu Organu Wykonawczego konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza oraz by osiągnąć cel określony w ust. 1, Unia Europejska przedkłada wniosek dotyczący wymaganej metody dostosowania, który jest załączony do niniejszej decyzji.

               3.
                     Komisja, w imieniu Unii Europejskiej, przedstawia ten wniosek Sekretariatowi konwencji.

               Artykuł 2

               Unia Europejska może poprzeć zmiany zaproponowane przez inne strony konwencji, pod warunkiem że przyczyniają się one do osiągnięcia celów Unii Europejskiej wymienionych w art. 1.

               Artykuł 3

               W zależności od rozwoju sytuacji na 41. posiedzeniu Organu Wykonawczego konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza, przedstawiciele Unii Europejskiej w porozumieniu z państwami członkowskimi mogą uzgodnić doprecyzowanie stanowiska, o którym mowa w art. 1 i 2, podczas organizowanych na miejscu posiedzeń koordynacyjnych, bez konieczności podejmowania przez Radę kolejnej decyzji.

               Artykuł 4

               Po przyjęciu przez Organ Wykonawczy konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza metody umożliwiającej dokonanie tych dostosowań Komisja przedstawia w imieniu Unii Europejskiej niezbędne dostosowania wdrażające tę metodę.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        81/462/EWG: Decyzja Rady z dnia 11 czerwca 1981 r. w sprawie zawarcia Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości (Dz.U. L 171 z 27.6.1981, s. 11).

                     (2)

                        2003/507/WE: Decyzja Rady z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Protokołu do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości z 1979 r. w zakresie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej (Dz.U. L 179 z 17.7.2003, s. 1); Decyzja Rady (UE) 2017/1757 z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie przyjęcia w imieniu Unii Europejskiej zmiany Protokołu z 1999 r. do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości w zakresie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej z 1979 r. (Dz.U. L 248 z 27.9.2017, s. 3).

                     (3)

                        Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Republika Czeska, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Niemcy, Węgry, Łotwa, Litwa, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Hiszpania i Szwecja (stan ratyfikacji na dzień 1 października 2020 r.).

                     (4)

                        Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Republika Czeska, Dania, Estonia, Finlandia, Niemcy, Łotwa, Litwa, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Hiszpania i Szwecja (stan ratyfikacji na dzień 1 października 2020 r.).

                     (5)

                        Regulamin posiedzeń Organu Wykonawczego Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, przyjęty decyzją 2010/19 i zmieniony decyzją 2013/1, pkt 29.

                     (6)

                        Decyzja Organu Wykonawczego 2017/3,
                  https://www.unece.org/fileadmin/DAM/env/documents/2017/AIR/EB/EB_Decisions_2017_3-E.pdf

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (8)

                        Decyzja 2017/3 Organu Wykonawczego konwencji w sprawie zanieczyszczania powietrza,
                  https://www.unece.org/fileadmin/DAM/env/documents/2017/AIR/EB/EB_Decisions_2017_3-E.pdf

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 15.12.2020
            COM(2020) 801 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            Przedłożenie, w imieniu Unii Europejskiej, wniosku dotyczącego decyzji Organu Wykonawczego w sprawie metody dokonania dostosowań odzwierciedlających zmiany w członkostwie w Unii Europejskiej, z myślą o 41. posiedzeniu Organu Wykonawczego w ramach Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości

               Wniosek Unii Europejskiej dotyczący decyzji Organu Wykonawczego w ramach Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości: metoda dokonania dostosowań w tabelach 2–6 załącznika II do Protokołu w sprawie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej (zwanego „protokołem z Göteborga”) zmienionego w 2012 r., w celu uwzględnienia zmian w członkostwie w Unii Europejskiej.

               Projekt decyzji w sprawie dokonania dostosowań w załączniku II do protokołu z Göteborga zmienionego w 2012 r., w celu uwzględnienia zmian w członkostwie w Unii Europejskiej

               Organ Wykonawczy

               Przywołując swoje decyzje 2013/14 i 2016/4 dotyczące przestrzegania przez Unię Europejską Protokołu w sprawie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej (zwanego dalej „protokołem z Göteborga”)

               Odnotowując, że art. 13 ust. 2 zmienionego protokołu z Göteborga przewiduje procedurę, zgodnie z którą jedna ze stron może zaproponować dostosowanie swoich zobowiązań do redukcji emisji wymienionych w załączniku II do protokołu z Göteborga, ale metody określone w decyzjach Organu Wykonawczego 2012/3 i 2012/12 w sprawie dostosowań nie będą miały zastosowania do dostosowania tych zobowiązań do redukcji emisji w celu odzwierciedlenia zmian w członkostwie w Unii Europejskiej,

               Przywołując swoją decyzję 2017/3 dotyczącą dostosowań na mocy Protokołu w sprawie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej w celu uwzględnienia zmian w członkostwie w Unii Europejskiej, przyjętą na wniosek Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w odpowiedzi na wniosek stron konwencji złożony na 36. posiedzeniu Organu Wykonawczego (ECE/EB.AIR/137),

               Z zadowoleniem przyjmując wejście w życie Protokołu w sprawie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej (zwanego „protokołem z Göteborga) zmienionego w 2012 r., w dniu 7 października 2019 r.,

               1.Postanawia, zgodnie z art. 13 ust. 2 zmienionego protokołu z Göteborga, ustanowić następującą metodę dostosowania bazowych poziomów emisji i zobowiązań do redukcji emisji wymienionych w odniesieniu do Unii Europejskiej w tabelach 2–6 załącznika II do zmienionego protokołu z Göteborga, w przypadku zmian w członkostwie w Unii Europejskiej:

               -Emisje bazowe Unii Europejskiej w podziale na rodzaj zanieczyszczenia, odpowiadające poziomom emisji z 2005 r. wyrażonym w kilotonach w tabelach 2–6 załącznika II do zmienionego protokołu z Göteborga, stanowią sumę emisji bazowych w podziale na rodzaj zanieczyszczenia dla państw członkowskich Unii Europejskiej, z uwzględnieniem każdego przystąpienia do Unii Europejskiej lub wystąpienia z niej.

               -Zobowiązania Unii Europejskiej do redukcji emisji, w podziale na zanieczyszczenie, określone w tabelach 2–6 załącznika II do zmienionego protokołu z Göteborga, są sumą zobowiązań do redukcji emisji państw członkowskich Unii Europejskiej obliczonych w wyniku: a) zastosowania do poziomów emisji z 2005 r. każdego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, określonych w tabelach 2–6 załącznika II do zmienionego protokołu z Göteborga, zobowiązań redukcyjnych każdego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na 2020 r., określonych w tych samych tabelach; oraz b) wyrażania sumy wyników w lit. a) jako procentu sumy poziomów emisji państw członkowskich Unii Europejskiej w 2005 r.

               -Jeśli chodzi o tę metodę, poziomy emisji z 2005 r. są poziomami wymienionymi w tabelach 2–6 załącznika II do zmienionego protokołu z Göteborga, chyba że dla danego sygnatariusza lub strony nie określono w załączniku II poziomów emisji na 2005 r., w którym to przypadku stosuje się najnowsze zgłoszone emisje z 2005 r. Zobowiązania do redukcji emisji na 2020 r. i kolejne lata są zobowiązaniami wymienionymi w tabelach 2–6 załącznika II do zmienionego protokołu z Göteborga, chyba że w załączniku II nie określono żadnych zobowiązań do redukcji emisji na 2020 r. i kolejne lata w odniesieniu do danego sygnatariusza lub strony, w którym to przypadku Unia Europejska przekazuje te informacje na piśmie Sekretarzowi Wykonawczemu Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych.

               2.Postanawia, że Unia Europejska może, stosując powyższą metodę, przedstawić na piśmie dostosowania Sekretarzowi Wykonawczemu Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, który przekaże te dostosowania do wiadomości wszystkim stronom.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.12.2020
            COM(2020) 814 final
            2020/0357(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać wyrażone w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego czwartego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać wyrażone w imieniu Unii podczas 64. posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. 64. posiedzenie Komisji ds. Środków Odurzających ma odbyć się w dniach 12–16 kwietnia 2021 r.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1. Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r. oraz Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               Celem Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. („konwencja o środkach odurzających”)
                  1
                jest zwalczanie nadużywania środków odurzających poprzez skoordynowane działania międzynarodowe. Przewiduje ona dwie uzupełniające się formy interwencji i kontroli: po pierwsze – ograniczenie posiadania, używania, dystrybucji, przywozu, wywozu, wytwarzania i produkcji środków odurzających oraz handlu nimi wyłącznie do celów leczniczych i naukowych; po drugie – zwalczanie handlu narkotykami poprzez międzynarodową współpracę w celu odstraszania i zniechęcania do handlu nimi.

               Konwencją ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. („konwencja o substancjach psychotropowych”)
                  2
                ustanowiono międzynarodowy system kontroli substancji psychotropowych. Stanowiła ona reakcję na dywersyfikację i rozszerzenie asortymentu nielegalnych narkotyków i wprowadziła środki kontroli szeregu leków syntetycznych w zależności od ich potencjału w zakresie nadużywania z jednej strony i ich wartości terapeutycznej z drugiej.

               Stronami przedmiotowych konwencji są wszystkie państwa członkowskie UE, natomiast Unia nią nie jest.

               2.2.Komisja ds. Środków Odurzających

               Komisja ds. Środków Odurzających działa przy Radzie Gospodarczo-Społecznej Organizacji Narodów Zjednoczonych, a jej funkcje i uprawnienia określono m.in. w obu konwencjach. Członkami tej komisji są 53 państwa członkowskie ONZ wybierane przez Radę Gospodarczo-Społeczną Organizacji Narodów Zjednoczonych. Od marca 2021 r. członkami Komisji ds. Środków Odurzających z prawem głosu będzie 12 państw członkowskich
                  3
               . Unia ma w Komisji ds. Środków Odurzających status obserwatora.

               2.3.Planowany akt Komisji ds. Środków Odurzających

               Komisja ds. Środków Odurzających regularnie uaktualnia – na podstawie zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), której doradza Komitet Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO – wykaz substancji załączony do przedmiotowych konwencji.

               WHO zaleciła Sekretarzowi Generalnemu ONZ dodanie do wykazów załączonych do tych konwencji ośmiu z jedenastu substancji, które zostały poddane przeglądowi przez Komitet Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających.

               Na 64. posiedzeniu, zaplanowanym w dniach 12–16 kwietnia 2021 r. w Wiedniu, Komisja ds. Środków Odurzających ma przyjąć decyzje w sprawie umieszczenia tych substancji w wykazie na mocy przedmiotowych konwencji.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej we wszystkich państwach członkowskich. Art. 1 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami
                  4
                („decyzja ramowa”) stanowi, że do celów tej decyzji „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających albo konwencji o substancjach psychotropowych oraz każdą substancję wymienioną w załączniku do decyzji ramowej. W związku z tym do substancji wymienionych w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz do konwencji o substancjach psychotropowych zastosowanie ma decyzja ramowa. W związku z tym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do tych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy UE i zmieniają zakres ich stosowania zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Ma to miejsce niezależnie od tego, czy dana substancja jest objęta kontrolą w Unii
                  5
               .

               Jedna z jedenastu substancji poddanych przeglądowi przez Komitet Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających podlega środkom kontroli w całej Unii. Izotonitazen został włączony do definicji „narkotyku” w decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW
                  6
               . Jedna substancja, MDMB-4en-PINACA, jest intensywnie monitorowana przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii. Jest ona również przedmiotem sprawozdania z oceny zagrożeń. Pozostałe 9 substancji jest monitorowane przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

               We wniosku Komisji dotyczącym projektu stanowiska Unii proponuje się poparcie zaleceń WHO, ponieważ są one zgodne z obecnym stanem wiedzy naukowej. Jeśli chodzi o nowe substancje psychoaktywne, dodanie tych substancji do wykazów załączonych do przedmiotowych konwencji jest również poparte informacjami z europejskiej bazy danych o nowych narkotykach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

               Konieczne jest, aby Rada ustaliła stanowisko Unii na posiedzenie Komisji ds. Środków Odurzających, podczas którego komisja ta zdecyduje o umieszczeniu substancji w wykazach. Ze względu na ograniczenia związane ze statusem obserwatora, jaki posiada Unia, wspólne stanowisko powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie, które będą członkami Komisji ds. Środków Odurzających w marcu 2021 r., działające wspólnie w interesie Unii w obrębie tej komisji. Unia nie jest stroną przedmiotowych konwencji, ale posiada wyłączne kompetencje w tej dziedzinie.

               W związku z powyższym Komisja proponuje stanowisko Unii, jakie powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie, które będą członkami Komisji ds. Środków Odurzających w marcu 2021 r., w imieniu Unii Europejskiej podczas 64. posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych. Jest to piąty raz, kiedy Komisja przygotowuje taki wniosek dotyczący stanowiska Unii
                  7
               . Te stanowiska Unii
                  8
                zostały przyjęte przez Radę, dzięki czemu na poprzednich posiedzeniach Komisji ds. Środków Odurzających w sprawie włączenia substancji do międzynarodowych wykazów państwa członkowskie UE będące członkami tej komisji jednomyślnie głosowały za ich włączeniem, zgodnie ze stanowiskiem Unii.

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy
                  9
               . Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  10
               .

               Komisja ds. Środków Odurzających jest „organem utworzonym przez umowę” w rozumieniu wspomnianego artykułu, ponieważ jest to organ utworzony przez Radę Gospodarczo-Społeczną Organizacji Narodów Zjednoczonych – organ Organizacji Narodów Zjednoczonych – oraz któremu powierzono konkretne zadania na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych.

               Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających o umieszczeniu substancji w wykazie są „aktami mającymi skutki prawne” w rozumieniu art. 218 ust. 9 TFUE. Zgodnie z konwencją o środkach odurzających oraz konwencją o substancjach psychotropowych decyzje Komisji ds. Środków Odurzających stają się wiążące automatycznie, chyba że jedna ze stron przedłoży daną decyzję do rewizji przez Radę Gospodarczo-Społeczną Organizacji Narodów Zjednoczonych w obowiązującym terminie
                  11
               . Decyzje Rady Gospodarczo-Społecznej Organizacji Narodów Zjednoczonych w tej sprawie są ostateczne. Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają również skutki prawne dla porządku prawnego UE na mocy prawa Unii, ponieważ mogą one w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów unijnych, mianowicie na mocy decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW. Zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania tego unijnego instrumentu prawnego.

               Planowany akt nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii.

               Główny cel i treść planowanego aktu dotyczą nielegalnego handlu narkotykami.

               Z tego powodu materialną podstawą prawną decyzji będącej przedmiotem wniosku jest art. 83 ust. 1 TFUE, w którym stwierdza się, że nielegalny handel narkotykami stanowi jedną z dziedzin przestępczości o szczególnym wymiarze transgranicznym, i upoważnia się Parlament Europejski i Radę do ustanowienia norm minimalnych odnoszących się do określania przestępstw oraz kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami.

               4.3.Zmienna geometria

               Dania jest związana decyzją ramową Rady 2004/757/WSiSW mającą zastosowanie do dnia 21 listopada 2018 r., która stanowi w art. 1, że „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających lub konwencji o substancjach psychotropowych.

               Ponieważ decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają wpływ na wspólne przepisy w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami, którymi to przepisami Dania jest związana, Dania uczestniczy w przyjęciu decyzji Rady określającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii przy przyjmowaniu decyzji dotyczących umieszczenia substancji w wykazie.

               4.4.Wniosek

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 83 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.WPŁYW NA BUDŻET

               Brak wpływu na budżet.

               2020/0357 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać wyrażone w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego czwartego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem
                  12
                z 1972 r. („konwencja o środkach odurzających”) weszła w życie w dniu 8 sierpnia 1975 r.

               (2)Na podstawie art. 3 konwencji o środkach odurzających Komisja ds. Środków Odurzających może podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji. Może ona dokonać zmian w wykazach jedynie zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), ale może także zdecydować o odstąpieniu od dokonania zmian zalecanych przez WHO.

               (3)Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. („konwencja o substancjach psychotropowych”)
                  13
                weszła w życie w dniu 16 sierpnia 1976 r.

               (4)Zgodnie z art. 2 konwencji o substancjach psychotropowych Komisja ds. Środków Odurzających może, na podstawie zaleceń WHO, podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji lub o ich usunięciu. Ma ona dużą swobodę decyzyjną, jeśli chodzi o uwzględnianie czynników gospodarczych, społecznych, prawnych, administracyjnych i innych, ale nie może postępować w sposób arbitralny.

               (5)Zmiany w wykazach załączonych do obu konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej. Do substancji wymienionych w wykazach załączonych do wspomnianych konwencji ma zastosowanie decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW
                  14
               . W związku z tym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy unijne i zmieniają zakres ich stosowania zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               (6)Podczas swojego sześćdziesiątego czwartego posiedzenia zaplanowanego wstępnie w dniach 12–16 kwietnia 2021 r. w Wiedniu Komisja ds. Środków Odurzających ma przyjąć decyzje o dodaniu 8 nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji ONZ.

               (7)Unia nie jest stroną konwencji o środkach odurzających ani konwencji o substancjach psychotropowych. Ma ona status obserwatora bez prawa głosu w Komisji ds. Środków Odurzających, w której w marcu 2021 r. członkami jest dwanaście państw członkowskich z prawem głosu
                  15
               . W związku z tym konieczne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do wyrażenia stanowiska Unii w sprawie umieszczenia substancji w wykazach na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych, ponieważ decyzje dotyczące dodania nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

               (8)WHO zaleciła dodanie jednej nowej substancji do wykazu I do konwencji o środkach odurzających oraz czterech nowych substancji do wykazu II i trzech nowych substancji do wykazu IV do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (9)Wszystkie substancje poddane przeglądowi przez Komitet Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających („komitet ekspertów”) i które WHO zaleciła umieścić w wykazach są monitorowane przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowe substancje psychoaktywne na mocy rozporządzenia (WE) nr 1920/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
                  16
               .

               (10)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja izotonitazen (nazwa chemiczna: N,N-dietylo-2-[[4-(1-metyloetoksy)fenylo]metylo]-5-nitro— 1H-benzimidazolo-1-etanoamina) jest syntetycznym opioidowym lekiem przeciwbólowym i jest blisko powiązana z etonitazenem i klonitazenem, które podlegają kontroli międzynarodowej na podstawie konwencji o środkach odurzających z 1961 r. Substancja izotonitazen nie ma zastosowań terapeutycznych ani nie otrzymała pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja izotonitazen jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie izotonitazenu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (11)Izotonitazen został włączony do definicji „narkotyku” w rozumieniu decyzji ramowej 2004/757/WSiSW w drodze dyrektywy delegowanej Komisji
                  17
               .

               (12)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem izotonitazenu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (13)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja MDMB-4en-PINACA (nazwa chemiczna: 3,3-dimetylo-2-(1-(pent-4-en-1-ylo)-1H-indazolo-3-karboksyamido)butanian metylu) jest syntetycznym kannabinoidem. Substancja MDMB-4en-PINACA nie ma zastosowań terapeutycznych ani nie otrzymała pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja MDMB-4en-PINACA jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie MDMB-4en-PINACA w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (14)Substancję MDMB-4en-PINACA wykryto w 20 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w 14 państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci dziewięciu osób. Wiąże się ją również z 11 przypadkami zatrucia bez skutku śmiertelnego. MDMB-4en-PINACA jest obecnie przedmiotem szczegółowego dochodzenia, które doprowadzi do sporządzenia sprawozdania z oceny zagrożeń przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

               (15)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem MDMB-4en-PINACA do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (16)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja CUMYL-PeGACLONE (nazwa chemiczna: 2-(1-metylo-1-fenylo-etylo)-5-pentylo-pirydo[4,3-b]indol-1-on) jest syntetycznym kannabinoidem. Wydaje się, że nie zezwolono, by substancja CUMYL-PeGACLONE miała zastosowanie terapeutyczne ani nie otrzymała ona pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja CUMYL-PeGACLONE jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie substancji CUMYL-PeGACLONE w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (17)Substancję CUMYL-PeGACLONE wykryto w jedenastu państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej pięciu państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci co najmniej trzech osób i została ona wykryta w sześciu próbkach biologicznych związanych z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi.

               (18)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem CUMYL-PeGACLONE do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (19)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja flubromazolam (nazwa chemiczna: 8-bromo-6-(2-fluorofenylo) - 1- metylo-4H- [1, 2, 4]-triazolo[4, 3-a] [1, 4]-benzodiazepina) jest substancją w rodzaju benzodiazepiny. Substancję flubromazolam badano pod kątem jej właściwości przeciwlękowych oraz skutków ubocznych w postaci obniżonego działania uspokajającego, hipnotycznego i ataktycznego, ale wydaje się, że nie zezwolono, by miała zastosowanie terapeutyczne ani nie otrzymała ona pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja flubromazolam jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie flubromazolamu w wykazie IV załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (20)Substancję flubromazolam wykryto w 15 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej siedmiu państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci dwóch osób i siedmiu przypadków zatrucia bez skutku śmiertelnego. Wykryto ją również w 44 próbkach biologicznych związanych ze zgonami.

               (21)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem flubromazolamu do wykazu IV załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (22)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja clonazolam (zwany również clonitrazolamem; nazwa chemiczna: 6-(2-chlorofenylo)-1-metylo-8-nitro-4H-[1,2,4]triazolo[4,3-a][1,4]benzodiazepina) jest substancją w rodzaju benzodiazepiny. Wydaje się, że nie zezwolono, by substancja clonazolam miała zastosowanie terapeutyczne ani nie otrzymała ona pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja clonazolam jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie clonazolamu w wykazie IV załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (23)Substancję clonazolam wykryto w 15 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej czterech państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci dwóch osób i pięciu przypadków zatrucia bez skutku śmiertelnego.

               (24)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem clonazolamu do wykazu IV załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (25)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja diclazepam (zwany również Ro 5-3448; nazwa chemiczna: 7-chloro-5-(2-chlorofenylo)-1-metylo-1,3-dihydro-2H-1,4-benzodiazepin-2-on) jest substancją w rodzaju benzodiazepiny. Wydaje się, że nie zezwolono, by substancja diclazepam miała zastosowanie terapeutyczne ani nie otrzymała ona pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja diclazepam jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie diclazepamu w wykazie IV załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (26)Substancję diclazepam wykryto w 16 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej ośmiu państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci dwóch osób. Wykryto ją również w 8 próbkach biologicznych związanych ze zgonami.

               (27)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem diclazepamu do wykazu IV załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (28)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja 3-MeO-PCP (nazwa chemiczna: 1-[1-(3-metoksyfenylo)cykloheksylo]piperydyna) jest substancją o działaniu dysocjacyjnym. Wydaje się, że nie zezwolono, by substancja 3-MeO-PCP miała zastosowanie terapeutyczne ani nie otrzymała ona pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja 3-MeO-PCP jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie 3-MeO-PCP w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (29)Substancję 3-MeO-PCP wykryto w 18 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej ośmiu państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci co najmniej siedmiu osób i pięciu przypadków zatrucia bez skutku śmiertelnego. Wykryto ją również w 18 próbkach biologicznych związanych z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi.

               (30)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem substancji 3-MeO-PCP do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (31)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja difenidyna (nazwa chemiczna: 1-(1,2-difenyletylo)piperydyna) jest substancją o działaniu dysocjacyjnym. Wydaje się, że nie zezwolono, by substancja difenidyna miała zastosowanie terapeutyczne ani nie otrzymała ona pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja difenidyna jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie difenidyny w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (32)Substancję difenidyna wykryto w 17 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej ośmiu państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do co najmniej dwóch przypadków zatrucia bez skutku śmiertelnego i została ona wykryta w pięciu próbkach biologicznych związanych z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi.

               (33)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem difenidyny do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (34)Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komisji ds. Środków Odurzających, ponieważ decyzje o zmienionej kwalifikacji ośmiu substancji będą mogły mieć decydujący wpływ na treść przepisów prawa Unii, mianowicie decyzji ramowej 2004/757/WSiSW.

               (35)Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie.

               (36)Dania jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW mającą zastosowanie do dnia 21 listopada 2018 r., zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (37)Irlandia jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW, zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas sześćdziesiątego czwartego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających w dniach od 12 do 16 kwietnia 2021 r., gdy organ ten ma przyjąć decyzje w sprawie dodania substancji do wykazów załączonych do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. i do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r., jest określone w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                        W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 978, nr 14152.

                     (2)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 1019, nr 14956.

                     (3)

                        Austria, Belgia, Chorwacja, Republika Czeska, Francja, Hiszpania, Niderlandy, Niemcy, Polska, Szwecja, Węgry i Włochy.

                     (4)

                        Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 8, zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2103 z dnia 15 listopada 2017 r. zmieniającą decyzję ramową Rady 2004/757/WSiSW w celu włączenia nowych substancji psychoaktywnych do definicji narkotyku i uchylającą decyzję Rady 2005/387/WSiSW, Dz.U. L 305 z 21.11.2017, s. 12.

                     (5)

                        Zob. załącznik do decyzji ramowej.

                     (6)

                        Dyrektywa delegowana Komisji (UE) 2020/1687 z dnia 2 września 2020 r. zmieniająca załącznik do decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW w odniesieniu do włączenia nowej substancji psychoaktywnej N,N-dietylo-2-[[4-(1-metyloetoksy)fenylo]metylo]-5-nitro-1H-benzimidazolo-1-etanoaminy (izotonitazenu) do definicji narkotyku, Dz.U. L 379 z 13.11.2020, s. 55.

                     (7)

                        COM(2017) 72 final; COM(2018) 31 final; COM(2018) 862 final; COM(2019) 631 final.

                     (8)

                        Przyjęte przez Radę odpowiednio w dniach 7 marca 2017 r., 27 lutego 2018 r., 5 marca 2019 r. i 11 lutego 2020 r.

                     (9)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (10)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (11)

                        Art. 3 ust. 7 konwencji o środkach odurzających; art. 2 ust. 7 konwencji o substancjach psychotropowych.

                     (12)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 978, nr 14152.

                     (13)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 1019, nr 14956.

                     (14)

                        Decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiająca minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami (Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 8).

                     (15)

                        Austria, Belgia, Chorwacja, Republika Czeska, Francja, Hiszpania, Niderlandy, Niemcy, Polska, Szwecja, Węgry i Włochy.

                     (16)

                        Rozporządzenie (WE) nr 1920/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 1).

                     (17)

                        Dyrektywa delegowana Komisji (UE) 2020/1687 z dnia 2 września 2020 r. zmieniająca załącznik do decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW w odniesieniu do włączenia nowej substancji psychoaktywnej N,N-dietylo-2-[[4-(1-metyloetoksy)fenylo]metylo]-5-nitro-1H-benzimidazolo-1-etanoaminy (izotonitazenu) do definicji narkotyku, C(2020) 5897 final, Dz.U. L 379 z 13.11.2020, s. 55.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.12.2020
            COM(2020) 814 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać wyrażone w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego czwartego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               ZAŁĄCZNIK

               Stanowisko, jakie ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie, które są członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie, w interesie Unii, podczas sześćdziesiątego czwartego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających zaplanowanego wstępnie w dniach 12–16 kwietnia 2021 r., w odniesieniu do zmian w zakresie kontroli substancji:

               1)substancja izotonitazen powinna zostać włączona do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających;

               2)substancja MDMB-4en-PINACA powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych;

               3)substancja CUMYL-PeGACLONE powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych;

               4)substancja flubromazolam powinna zostać włączona do wykazu IV załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych;

               5)substancja clonazolam powinna zostać włączona do wykazu IV załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych;

               6)substancja diclazepam powinna zostać włączona do wykazu IV załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych;

               7)substancja 3-MeO-PCP powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych;

               8)substancja difenidyna powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.12.2020
            COM(2020) 847 final
            2020/0376(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do uzgodnienia sektorowego w sprawie kredytów eksportowych dotyczących cywilnych statków powietrznych

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do uzgodnienia sektorowego w sprawie kredytów eksportowych dotyczących cywilnych statków powietrznych („uzgodnienie sektorowe dotyczące statków powietrznych” lub „uzgodnienie sektorowe”) w związku z planowanymi uzgodnionymi warunkami zgodnie z częścią 4 sekcja 3 uzgodnienia sektorowego.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Uzgodnienie sektorowe w sprawie kredytów eksportowych dotyczących cywilnych statków powietrznych

               Celem uzgodnienia sektorowego dotyczącego statków powietrznych jest stworzenie ram dla przewidywalnego, spójnego i przejrzystego korzystania z oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych w odniesieniu do transakcji sprzedaży lub dzierżawy statków powietrznych oraz powiązanych towarów i usług określonych w art. 4 lit. a) uzgodnienia sektorowego. Uzgodnienie sektorowe weszło w życie dnia 1 lutego 2011 r.

               Uzgodnienie sektorowe dotyczące statków powietrznych stanowi załącznik III do Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych („Porozumienie”), którego administracja odbywa się w ramach OECD i które otrzymuje wsparcie ze strony sekretariatu OECD ds. kredytów. Niemniej jednak ani Porozumienie, ani uzgodnienie sektorowe dotyczące statków powietrznych nie są aktami OECD
                  1
               .

               Unia Europejska jest stroną Porozumienia i uzgodnienia sektorowego dotyczącego statków powietrznych. Oba dokumenty transponowano do wspólnotowego dorobku prawnego na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r.
                  2
                W związku z tym Porozumienie i uzgodnienie sektorowe dotyczące statków powietrznych są prawnie wiążące i wchodzą w zakres prawa Unii.

               2.2.Uczestnicy uzgodnienia sektorowego

               Obecnie istnieje dziesięciu uczestników uzgodnienia sektorowego dotyczącego statków powietrznych („uczestnicy uzgodnienia sektorowego”): Australia, Brazylia, Japonia, Kanada, Korea, Norwegia, Nowa Zelandia, Stany Zjednoczone, Szwajcaria i Unia Europejska. Uczestnicy uzgodnienia sektorowego podejmują decyzje w sprawie zmian uzgodnienia sektorowego i mogą przyjmować uzgodnione warunki zgodnie z częścią 4 sekcja 3 uzgodnienia sektorowego. Decyzje podejmowane są w drodze konsensusu, co oznacza, że zmiana uzgodnienia sektorowego lub uzgodnionych warunków nie może zostać przyjęta, jeżeli którykolwiek z uczestników wyraża sprzeciw.

               Komisja Europejska reprezentuje Unię na posiedzeniach uczestników uzgodnienia sektorowego, jak również w pisemnych procedurach podejmowania decyzji przez uczestników.

               Uzgodnione warunki to instrument w ramach uzgodnienia sektorowego, który umożliwia uczestnikom, w drodze wyjątku, odejście od postanowień uzgodnienia sektorowego w odniesieniu do konkretnej transakcji lub tymczasowe odejście od tych postanowień w odniesieniu do nieokreślonej liczby transakcji. Uzgodnione warunki mogą zostać przyjęte w drodze procedury pisemnej z zachowaniem milczenia, gdyż uznaje się, że uczestnik, który nie udzielił odpowiedzi, akceptuje propozycję dotyczącą uzgodnionych warunków. To samo dotyczy sytuacji, gdy uczestnik informuje, że nie zajmuje stanowiska. Odpowiedzi na propozycję dotyczącą uzgodnionych warunków udziela się zasadniczo w ciągu 20 dni kalendarzowych (art. 29 uzgodnienia sektorowego). Sekretariat OECD ds. kredytów eksportowych informuje uczestników, czy uzgodnione warunki zostały przyjęte; w razie ich przyjęcia wchodzą one w życie w ciągu trzech dni kalendarzowych po ogłoszeniu tej informacji (art. 32 uzgodnienia sektorowego).

               2.3.Planowany akt, jaki mają przyjąć uczestnicy uzgodnienia sektorowego

               Planowanym środkiem byłaby propozycja dotycząca uzgodnionych warunków, która zostałaby przedłożona uczestnikom uzgodnienia sektorowego zgodnie z częścią 4 sekcja 3 uzgodnienia sektorowego. Proponowane uzgodnione warunki stanowiłby pilny i wyjątkowy środek umożliwiający reakcję na pogorszenie koniunktury gospodarczej spowodowane kryzysem zdrowotnym związanym z COVID-19 oraz ograniczenie poważnych skutków kryzysu dla europejskiego sektora lotnictwa cywilnego (zob. więcej informacji w sekcji 3 poniżej). Proponowane uzgodnione warunki, o ile zostaną przyjęte, tymczasowo zmieniłyby postanowienie uzgodnienia sektorowego regulujące spłatę kapitału (art. 13 uzgodnienia sektorowego), co w konsekwencji miałoby skutki prawne w UE, ponieważ przepis ten wchodzi w zakres prawa Unii (zob. 2.1 powyżej).

               Biorąc pod uwagę nadzwyczajny charakter środka, propozycja powinna zostać złożona jak najszybciej, a planowane uzgodnione warunki – jeśli zostaną uzgodnione – będą również musiały wejść w życie w odniesieniu do wszystkich uczestników tak szybko, jak to możliwe. W rezultacie szczególnej 20-dniowej procedury milczącej zgody określonej w uzgodnieniu sektorowym (zob. 2.2 powyżej) uczestnicy mogą automatycznie przyjąć propozycję Unii dotyczącą uzgodnionych warunków – pod warunkiem że nikt nie zgłosi sprzeciwu – jako ostateczną wersję uzgodnionych warunków, która powinna wejść w życie trzy dni po zakończeniu procedury.

               W związku z powyższym należy określić propozycję Unii jako stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego na mocy umowy, ponieważ decyzja ta będzie wiążąca dla Unii i będzie miała wpływ na prawo Unii na mocy art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1233/2011, który stanowi, że „[w]ytyczne zawarte w Porozumieniu w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych («Porozumienie») mają zastosowanie w Unii. Tekst Porozumienia stanowi załącznik do niniejszego rozporządzenia.”.

               Oczekuje się, że procedura uzgodnionych warunków zostanie wszczęta przez uczestników uzgodnienia sektorowego w styczniu 2021 r. i sfinalizowana w lutym 2021 r.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Planowane uzgodnione warunki umożliwiłyby zapewnienie tymczasowego wsparcia producentom cywilnych statków powietrznych w krajach będących uczestnikami uzgodnienia sektorowego, którzy to producenci borykają się z zagrażającymi ich działalności problemami z płynnością krótkoterminową operatorów i nabywców nowych statków powietrznych i silników w następstwie wybuchu pandemii COVID-19. Obecnie większość linii lotniczych, jeśli nie wszystkie, zmaga się ze znacznym spadkiem dochodów. W czasie ożywienia gospodarczego po pandemii COVID-19 przedsiębiorstwa te nadal będą znajdowały się w niestabilnej sytuacji w zakresie płynności, ponieważ będą musiały stawić czoła finansowym skutkom kryzysu i ograniczonemu popytowi.

               Konkretnie rzecz ujmując, proponowane uzgodnione warunki umożliwiłyby nabywcom nowych statków powietrznych i silników odroczenie rozpoczęcia spłaty kapitału kredytu o 12 lub – w razie spełnienia określonych warunków – 18 miesięcy od dostawy, umożliwiając jednocześnie producentom otrzymanie płatności za nowe statki powietrzne i silniki dostarczone w ciągu najbliższych 12 miesięcy. Uzgodnione warunki obowiązują przez 12 miesięcy.

               Biorąc pod uwagę, że celem planowanych uzgodnionych warunków jest ograniczenie poważnych skutków kryzysu zdrowotnego związanego z COVID-19 dla europejskiego sektora lotnictwa cywilnego oraz że Unia zamierza przedstawić propozycję dotyczącą niniejszych uzgodnionych warunków, stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, powinno polegać na przedstawieniu i poparciu projektu propozycji znajdującego się w załączniku do niniejszej decyzji.

               3.1.Proceduralna podstawa prawna

               3.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywołują skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono również instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               3.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Akt, który mają przyjąć uczestnicy uzgodnienia sektorowego, stanowi akt wywołujący skutki prawne. Planowany akt wywołuje skutki prawne na mocy art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie stosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylającego decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE, który stanowi, że „[w]ytyczne zawarte w Porozumieniu w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych («Porozumienie») mają zastosowanie w Unii. Tekst Porozumienia stanowi załącznik do niniejszego rozporządzenia.”.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               3.2.Materialna podstawa prawna

               3.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii.

               3.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               3.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt uczestników uzgodnienia sektorowego zmieni uzgodnienie sektorowe dotyczące statków powietrznych, po zatwierdzeniu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0376 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do uzgodnienia sektorowego w sprawie kredytów eksportowych dotyczących cywilnych statków powietrznych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Uzgodnienie sektorowe w sprawie kredytów eksportowych dotyczących cywilnych statków powietrznych („uzgodnienie sektorowe dotyczące statków powietrznych” lub „uzgodnienie sektorowe”), które stanowi załącznik III do Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych, zostało transponowane i w związku z tym stało się prawnie wiążące w Unii Europejskiej na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011
                  4
               .

               (2)Uczestnicy uzgodnienia sektorowego dotyczącego statków powietrznych („uczestnicy uzgodnienia sektorowego”) mają podjąć decyzję, w drodze procedury pisemnej, w sprawie propozycji Unii Europejskiej dotyczącej uzgodnionych warunków zgodnie z częścią 4 sekcja 3 uzgodnienia sektorowego i mającej umożliwić tymczasowe odroczenie spłaty kapitału nabywcom nowych statków powietrznych i silników w świetle trwającego obecnie pogorszenia koniunktury gospodarczej związanego z COVID-19.

               (3)Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w procedurze pisemnej stosowanej przez uczestników uzgodnienia sektorowego w odniesieniu do propozycji Unii, gdyż decyzja ta może wywrzeć decydujący wpływ na treść prawa Unii na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie stosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylającego decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE.

               (4)Proponowane uzgodnione warunki umożliwiłyby nabywcom nowych statków powietrznych określonych w art. 8 lit. a) pkt 1 uzgodnienia sektorowego oraz nabywcom wsparcia w odniesieniu do silników zapasowych i części zamiennych określonych w art. 20 lit. a), b) i c) uzgodnienia sektorowego odroczenie spłaty kapitału kredytu o 12 lub – w razie spełnienia określonych warunków – 18 miesięcy od dostawy. Ten wyjątkowy środek jest niezbędny do zareagowania na pogorszenie koniunktury gospodarczej spowodowane kryzysem zdrowotnym związanym z COVID-19 i ograniczenia poważnych skutków kryzysu dla sektora lotnictwa cywilnego, borykającego się z zagrożeniem w postaci problemów z płynnością krótkoterminową operatorów i nabywców nowych statków powietrznych i silników,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do propozycji dotyczącej uzgodnionych warunków zgodnie z częścią 4 sekcja 3 uzgodnienia sektorowego dotyczącego statków powietrznych, opiera się na załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        W rozumieniu art. 5 Konwencji OECD.

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylające decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE (Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 45).

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12 Niemcy/Rada, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylające decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE (Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 45).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.12.2020
            COM(2020) 847 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do uzgodnienia sektorowego w sprawie kredytów eksportowych dotyczących cywilnych statków powietrznych

               ZAŁĄCZNIK

               Propozycja UE dotycząca uzgodnionych warunków zgodnie z art. 28 i nast. uzgodnienia sektorowego – odroczenie spłaty

               1.Numer referencyjny: UE [•]/2020

               2.Nazwa kraju importującego: więcej niż jeden kraj

               3.Opis transakcji: oficjalne wsparcie w odniesieniu do nowych statków powietrznych i silników zapasowych

               4.Propozycja dotycząca uzgodnionych warunków: tymczasowe dodanie dwóch alternatywnych schematów spłaty w art. 13 lit. a) uzgodnienia sektorowego

               5.Przynależność państwowa i nazwy znanych oferentów: nie dotyczy

               6.Data zamknięcia przetargu/oferty: nie dotyczy

               7.Inne informacje:

               Kontekst:

               UE proponuje tymczasowe uzgodnione warunki, które zaczną obowiązywać natychmiastowo, w celu rozwiązania problemów z płynnością krótkoterminową, z jakimi borykają się operatorzy i nabywcy nowych statków powietrznych i silników w świetle trwającego obecnie kryzysu związanego z COVID-19. Nie ulega wątpliwości, że obecnie większość linii lotniczych, jeśli nie wszystkie, zmaga się ze znacznym spadkiem dochodów, a nawet w okresie ożywienia gospodarczego po pandemii COVID-19 ich sytuacja w zakresie płynności będzie o wiele bardziej niestabilna, ponieważ będą musiały one stawić czoła finansowym skutkom kryzysu i popyt na ich usługi może nadal przez pewien czas być obniżony.

               Proponowane uzgodnione warunki mają na celu złagodzenie potencjalnego wpływu finansowych skutków kryzysu na producentów krajowych poprzez umożliwienie uczestnikom uzgodnienia sektorowego oferowania warunków finansowania zgodnych z zasadami uzgodnienia sektorowego dotyczącego statków powietrznych przy jednoczesnym uwzględnieniu szczególnego, odnotowywanego obecnie wpływu na płynność krótkoterminową.

               ·Warunki ogólne

               Propozycja ma na celu rozwiązanie tego problemu poprzez tymczasowe umożliwienie nabywcom odroczenia spłaty kapitału o 12 lub 18 miesięcy, a jednocześnie umożliwienie producentom otrzymania płatności za nowe statki powietrzne i silniki dostarczone w ciągu najbliższych 12 miesięcy.

               ·Uzasadnienie premii środowiskowej

               Ze względu na wyjątkową sytuację nabywcy i kredytobiorcy mają bardzo ograniczone możliwości finansowania, biorąc pod uwagę gwałtowny spadek popytu. W tym kontekście nabywcy i kredytobiorcy kwalifikują się do odroczenia spłaty o dodatkowe sześć miesięcy. W zamian zachęca się ich do przyjęcia najlepszych praktyk w zakresie monitorowania i ograniczania emisji gazów cieplarnianych.

               Z zastrzeżeniem ogólnej analizy ryzyka transakcji przeprowadzanych przez każdą agencję kredytów eksportowych płatność pierwszej raty kapitału rozpoczyna się nie później niż 18 miesięcy od daty uruchomienia kredytu, a spłata odsetek rozpoczyna się nie później niż trzy miesiące – lub nie później niż sześć miesięcy z zastrzeżeniem powiadomienia z wyprzedzeniem – od daty uruchomienia kredytu, jeżeli plan monitorowania i ograniczania lub równoważenia emisji gazów cieplarnianych („plan w zakresie emisji gazów cieplarnianych”) jest udostępniany publicznie co roku i obejmuje:

               i.monitorowanie emisji gazów cieplarnianych przy użyciu uznanej i akceptowalnej metodyki

               oraz

               ii.określenie celu ilościowego w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz ujawnienie już podjętych działań lub działań, które mają zostać wdrożone, służących ograniczeniu lub równoważeniu emisji gazów cieplarnianych.

               W przypadku gdy plan w zakresie emisji gazów cieplarnianych nie został jeszcze wprowadzony i udostępniony publicznie, nabywcy lub kredytobiorcy mogą nadal kwalifikować się do odroczenia spłaty o dodatkowe 6 miesięcy, o którym mowa powyżej, jeżeli w chwili składania wniosku wyraźnie zobowiążą się do przyjęcia takiego planu i zapewnienia jego odpowiedniego ujawnienia w rozsądnym terminie w ciągu 12 miesięcy obowiązywania alternatywnego schematu spłaty.

               Jeżeli nabywca lub kredytobiorca nie ujawni takiego sprawozdania lub planu w ciągu 12 miesięcy obowiązywania alternatywnego schematu spłaty, zastosowanie mają ogólne warunki, a pierwszej spłaty kapitału dokonuje się nie później niż 12 miesięcy od daty uruchomienia kredytu.

               Propozycja:

               Proponuje się umożliwienie uczestnikom stosowania przez okres 12 miesięcy alternatywnego schematu spłaty zgodnie z art. 13 lit. a) uzgodnienia sektorowego: Spłata kapitału i odsetek w ramach uzgodnionych warunków. Dodatkowy schemat spłaty, z jakiego mógłby skorzystać uczestnik, zostałby określony w następujący sposób:

               13 a)Uczestnicy stosują schemat spłaty kapitału i odsetek określony w poniższych pkt 1, 2, 3 lub 4:

               1)...zgodnie z treścią uzgodnienia sektorowego

               2)...zgodnie z treścią uzgodnienia sektorowego

               3) z zastrzeżeniem powiadomienia z wyprzedzeniem spłaty kapitału wraz z odsetkami dokonuje się w ratach równych:

               a)raty spłaca się nie rzadziej niż co trzy miesiące, przy czym:

               (i)pierwsza rata spłaty kapitału podlega spłacie nie później niż 12 miesięcy od daty uruchomienia kredytu. W celu uniknięcia wątpliwości przy obliczaniu rat spłaty kapitału, których spłata ma być dokonywana zgodnie z pkt 3), uwzględnia się proporcjonalnie raty spłaty kapitału, które zwykle przypadałyby do spłaty w ciągu pierwszych 12 miesięcy zgodnie z pkt 1) lub 2);

               (ii)lub, ewentualnie, jeżeli nabywca lub kredytobiorca

               –publicznie ujawnia roczne sprawozdanie obejmujące monitorowanie emisji gazów cieplarnianych oraz plan ograniczania lub równoważenia emisji tych gazów („plan w zakresie emisji gazów cieplarnianych”);

               lub

               –oficjalnie zobowiązuje się w chwili składania wniosku do przyjęcia takiego planu i zapewnienia jego odpowiedniego udostępnienia w rozsądnym terminie w ciągu 12 miesięcy obowiązywania alternatywnego schematu spłaty zgodnie z pkt 3 lit. a) ppkt (i) powyżej.

               Pierwsza rata spłaty kapitału podlega spłacie nie później niż 18 miesięcy od daty uruchomienia kredytu. W celu uniknięcia wątpliwości raty spłaty kapitału, które mają być dokonywane zgodnie z pkt 3), oblicza się proporcjonalnie do rat spłaty kapitału, które zwykle przypadałyby do spłaty w ciągu pierwszych 18 miesięcy, zgodnie z pkt 1) lub 2).

               Jeżeli nabywca lub kredytobiorca nie ujawni takiego sprawozdania lub planu w ciągu 12 miesięcy obowiązywania alternatywnego schematu spłaty, pierwszej spłaty kapitału dokonuje się nie później niż 12 miesięcy od daty uruchomienia kredytu;

               b)spłaty odsetek następują w ratach nie rzadziej niż co trzy miesiące, a pierwsza rata podlega spłacie nie później niż trzy miesiące od daty uruchomienia kredytu;

               c)ewentualnie raty spłaty kapitału z odsetkami można spłacać co sześć miesięcy, przy czym płatność pierwszej raty spłaty kapitału rozpoczyna się nie później niż 12 miesięcy lub – w przypadku, o którym mowa w lit. a) ppkt (ii) – nie później niż 18 miesięcy od daty uruchomienia kredytu, natomiast spłata rat odsetkowych rozpoczyna się nie później niż sześć miesięcy od daty uruchomienia kredytu. W takim przypadku zastosowanie ma dopłata w wysokości 15 % do minimalnych stawek ubezpieczenia, obliczona zgodnie z dodatkiem II;

               d)w przypadku transakcji o zmiennej stopie procentowej plan spłaty kapitału ustala się na cały okres, nie więcej niż pięć dni roboczych przed datą wypłacenia, na podstawie zmiennej stopy procentowej lub stopy swapowej obowiązującej w tym momencie.

               4)Z zastrzeżeniem powiadomienia z wyprzedzeniem spłaty kapitału dokonuje się w ratach równych wraz z odsetkami płatnymi od zmniejszających się sald:

               a)raty kapitału spłaca się nie rzadziej niż co trzy miesiące, przy czym:

               (i)pierwsza rata podlega spłacie nie później niż 12 miesięcy od daty uruchomienia kredytu. W celu uniknięcia wątpliwości raty spłaty kapitału, które mają być dokonywane zgodnie z pkt 4), oblicza się proporcjonalnie do rat spłaty kapitału, które zwykle przypadałyby do spłaty w ciągu pierwszych 12 miesięcy, zgodnie z pkt 1) lub 2);

               (ii)lub, ewentualnie, jeżeli nabywca lub kredytobiorca

               –publicznie ujawnia roczne sprawozdanie obejmujące monitorowanie emisji gazów cieplarnianych oraz plan ograniczania lub równoważenia emisji tych gazów;

               lub

               –oficjalnie zobowiązuje się w chwili składania wniosku do przyjęcia takiego planu i zapewnienia jego odpowiedniego udostępnienia w rozsądnym terminie w ciągu 12 miesięcy obowiązywania alternatywnego schematu spłaty zgodnie z pkt 4 lit. a) ppkt (i) powyżej.

               Pierwsza rata spłaty kapitału podlega spłacie nie później niż 18 miesięcy od daty uruchomienia kredytu. W celu uniknięcia wątpliwości raty spłaty kapitału, które mają być dokonywane zgodnie z pkt 4), oblicza się proporcjonalnie do rat spłaty kapitału, które zwykle przypadałyby do spłaty w ciągu pierwszych 18 miesięcy, zgodnie z pkt 1) lub 2).

               Jeżeli nabywca lub kredytobiorca nie ujawni takiego sprawozdania lub planu w ciągu 12 miesięcy obowiązywania alternatywnego schematu spłaty, pierwszej spłaty kapitału dokonuje się nie później niż 18 miesięcy od daty uruchomienia kredytu;

               b)spłaty odsetek następują w ratach nie rzadziej niż co trzy miesiące, a pierwsza rata podlega spłacie nie później niż trzy miesiące od daty uruchomienia kredytu;

               c)ewentualnie raty spłaty kapitału z odsetkami można spłacać co sześć miesięcy, przy czym płatność pierwszej raty spłaty kapitału rozpoczyna się nie później niż 12 miesięcy lub – w przypadku, o którym mowa w lit. a) ppkt (ii) – nie później niż 18 miesięcy od daty uruchomienia kredytu, natomiast spłata rat odsetkowych rozpoczyna się nie później niż sześć miesięcy od daty uruchomienia kredytu. W takim przypadku zastosowanie ma dopłata w wysokości 15 % do minimalnych stawek ubezpieczenia, obliczona zgodnie z dodatkiem II.

               Zakres:

               Proponuje się, aby uzgodnione warunki:

                        (i)

                        obowiązywały przez dwanaście miesięcy od dnia 1 listopada 2020 r.;

                        (ii)

                        miały zastosowanie wyłącznie do nowych statków powietrznych, jak określono w art. 8 lit. a) pkt 1, oraz do wsparcia w odniesieniu do silników zapasowych i części zamiennych, jak określono w art. 20 lit. a), b) i c) uzgodnienia sektorowego;

                        (iii)

                        nie miały zastosowania do statków powietrznych niewykorzystywanych do operacji generujących dochód ani w zakresie przewozu pasażerów lub towarów, ani do leasingu operacyjnego;

                        (iv)

                        miały zastosowanie wyłącznie do nowego rodzaju działalności określonego w ppkt (ii) powyżej, w przypadku gdy oficjalnego wsparcia udziela się w okresie obowiązywania uzgodnionych warunków;

                        (v)

                        miały zastosowanie wyłącznie do statków powietrznych i silników określonych w ppkt (ii) zamówionych w ramach umów zakupu, które wykonano nie później niż w dniu 11 marca 2020 r.;

                        (vi)

                        umożliwiały elastyczność w odniesieniu do tymczasowych porozumień dotyczących finansowania (zgodnie z definicją określoną w art. 8 lit. b)) wyłącznie w przypadku, gdy zarówno dostawa, jak i tymczasowe porozumienie dotyczące finansowania mają miejsce w okresie obowiązywania uzgodnionych warunków;

                        (vii)

                        były dostępne dla wszystkich nabywców lub kredytobiorców, z zastrzeżeniem dostarczenia uczestnikowi analizy wpływu na przepływy pieniężne wraz z uzasadnieniem, dlaczego konieczne jest stosowanie uzgodnionych warunków;

                        (viii)

                        miały zastosowanie do opóźnionej dostawy, pod warunkiem że faktyczna dostawa nastąpi nie później niż 90 dni od daty rzeczywistego zakończenia obowiązywania uzgodnionych warunków; oraz

                        (ix)

                        nie miały wpływu na stosowanie jakichkolwiek innych warunków uzgodnienia sektorowego, które nadal mają zastosowanie.

               W celu uniknięcia wątpliwości stosowanie proponowanych uzgodnionych warunków nie wpływa na zdolność uczestników do uzgadniania jakichkolwiek działań w celu zminimalizowania strat zgodnie z art. 7 uzgodnienia sektorowego.

               Opóźniona dostawa:

               Jeśli uczestnik zobowiązał się do udzielenia oficjalnego wsparcia dla dostawy zgodnie z proponowanymi uzgodnionymi warunkami, a dostawa ta jest opóźniona i nie nastąpiła przed datą rzeczywistego zakończenia obowiązywania uzgodnionych warunków, uczestnik będzie mógł wywiązać się z tego pierwotnego zobowiązania, o ile faktyczna dostawa nastąpi nie później niż 90 dni od daty rzeczywistego zakończenia obowiązywania uzgodnionych warunków.

               Uczestnik zamierzający przedłużyć okres dostępności uzgodnionych warunków w przypadku opóźnionej dostawy uzasadni powody wyrażenia zgody na przedłużenie terminu w późniejszym powiadomieniu.

               Dostawa w okresie od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia przyjęcia uzgodnionych warunków

               Nabywcy lub kredytobiorcy, którzy przyjmują dostawę statku powietrznego z wykorzystaniem oficjalnego wsparcia w okresie od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia przyjęcia uzgodnionych warunków, będą uprawnieni do zmiany warunków transakcji realizowanych w ramach oficjalnego wsparcia w taki sposób, aby obowiązywały uzgodnione warunki, każdorazowo z zastrzeżeniem zgody uczestniczących agencji kredytów eksportowych na objęcie wsparciem transakcji i płatności dodatkowej składki zgodnie z poniższym akapitem.

               Minimalne stawki ubezpieczenia:

               Zasady dotyczące stawek ubezpieczenia określone w dodatku II do uzgodnienia sektorowego mają nadal zastosowanie do wszelkich transakcji objętych wsparciem na podstawie uzgodnionych warunków. Zmiana schematu spłaty zgodnie z wyżej opisaną propozycją doprowadzi do wydłużenia średniego ważonego czasu trwania okresu spłaty transakcji, co zostanie zrekompensowane uczestnikom pobierającym stawkę ubezpieczenia z góry, a nie w formie marży w okresie spłaty kredytu, poprzez nałożenie wyższej stawki ubezpieczenia, jeżeli zdecydują się oni na stosowanie proponowanych zasad określonych w uzgodnionych warunkach.

               Klasyfikacja ryzyka:

               W przypadku nabywców lub kredytobiorców, których klasyfikacja ryzyka określona w uzgodnieniu sektorowym została przyjęta nie później niż w dniu 11 marca 2020 r., należy zaproponować aktualizację klasyfikacji ryzyka zgodnie ze zwykłą procedurą opisaną w dodatku II do uzgodnienia sektorowego w celu zastosowania niniejszych uzgodnionych warunków.

               Powiadomienia:

               Zastosowanie proponowanych uzgodnionych warunków przez uczestników zostanie zgłoszone zgodnie z procedurą powiadomienia z wyprzedzeniem określoną w uzgodnieniu sektorowym wyłącznie w celach informacyjnych.