               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.6.2018
            COM(2018) 453 final
            2018/0239(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Na podstawie odpowiednich wytycznych negocjacyjnych
                  1
                Komisja przeprowadziła negocjacje z udziałem delegacji z Kanady, Chińskiej Republiki Ludowej, Królestwa Danii w odniesieniu do Wysp Owczych i Grenlandii, Islandii, Japonii, Republiki Korei, Królestwa Norwegii, Federacji Rosyjskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki w celu zawarcia wiążącej umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego („umowa”).

               Umowa uniemożliwi prowadzenie nieuregulowanych połowów przemysłowych na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego, czyli na obszarze o powierzchni około 2,8 mln kilometrów kwadratowych. Połowów przemysłowych nigdy nie prowadzono na tym obszarze i nie jest prawdopodobne, aby działalność taka miała się rozpocząć w najbliższej przyszłości. Z uwagi jednak na zmieniające się warunki na Oceanie Arktycznym zainteresowane rządy państw opracowały przedmiotową umowę zgodnie z podejściem ostrożnościowym do zarządzania rybołówstwem.

               Na podstawie umowy ustanowiony zostanie i będzie realizowany wspólny program badań naukowych i monitorowania mający na celu poprawę znajomości ekosystemu (ekosystemów) na tym obszarze i, w szczególności, stwierdzenie, czy mogą na nim występować stada ryb, które mogłyby być przedmiotem połowów opartych na zasadzie zrównoważenia. Umowa przewiduje możliwość utworzenia w przyszłości co najmniej jednej dodatkowej regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem lub wprowadzenia innych rozwiązań dotyczących tego obszaru.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W swoich konkluzjach z 2009 r. dotyczących polityki UE wobec Arktyki
                     2
                   Rada wyraziła gotowość do rozważenia propozycji ustanowienia ram regulacyjnych dla tej części morza pełnego, która nie jest jeszcze objęta międzynarodowym systemem ochrony środowiska, poprzez rozszerzenie mandatu właściwych regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem lub innej propozycji w tej sprawie uzgodnionej przez właściwe strony.

                  Rada zaznaczyła także, że do czasu ustanowienia takich ram opowiada się za tymczasowym zakazem tworzenia nowych łowisk na tych wodach.

                  W swoich konkluzjach z 2012 r. dotyczących komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                     3
                   Rada podkreśliła m.in. potrzebę podejmowania inicjatyw w zakresie wspólnego zarządzania w przypadku stad dzielonych z państwami trzecimi, aby zapewnić równe warunki działania, a także potwierdziła zasadniczą rolę regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem w zrównoważonym zarządzaniu zasobami rybołówstwa na poziomie międzynarodowym.

                  Po swoim wejściu w życie umowa uzupełni istotną lukę regulacyjną w obecnych międzynarodowych ramach zarządzania oceanami.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Wniosek jest zgodny ze wspólną polityką rybołówstwa i międzynarodowym zarządzaniem oceanami Unii Europejskiej, w tym z polityką UE wobec Arktyki.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v).

                •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia założonego celu, a mianowicie zawarcia umowy przez UE.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  W dniu 31 marca 2016 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne upoważniające Komisję do rozpoczęcia w imieniu Unii Europejskiej rokowań dotyczących umowy międzynarodowej w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego. Państwa członkowskie były informowane o postępach rokowań.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Podczas przygotowań do każdej rundy rokowań oraz w czasie ich trwania Komisja korzystała z pomocy ekspertów z państw członkowskich. Podczas dwóch ostatnich rund rokowań członkiem delegacji UE był również zewnętrzny specjalista prawnik.

                4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               2018/0239 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  4
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia posiada wyłączne kompetencje w zakresie przyjmowania środków ochrony żywych zasobów morza oraz upoważniona jest do zawierania umów z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.

               (2)Na podstawie decyzji Rady 98/392/WE
                  5
                i decyzji Rady 98/414/WE Unia jest, odpowiednio, umawiającą się stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. („konwencja”) oraz porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi
                  6
                („porozumienie w sprawie zasobów rybnych”). Zarówno konwencja, jak i porozumienie w sprawie zasobów rybnych wymagają, aby wszystkie państwa współpracowały ze sobą w zakresie ochrony żywych zasobów morza i zarządzania nimi. Zawarcie umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego („umowa”) jest spełnieniem tego obowiązku.

               (3)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  7
                stanowi, że Unia utrzymuje zewnętrzne stosunki w zakresie rybołówstwa zgodnie ze swoimi międzynarodowymi zobowiązaniami i celami politycznymi oraz celami i zasadami określonymi w art. 2 i 3 tego rozporządzenia, aby zapewnić zrównoważoną eksploatację i ochronę żywych zasobów morza i środowiska morskiego oraz zarządzanie nimi. Umowa jest zgodna z tymi celami.

               (4)W dniu 31 marca 2016 r. Rada
                  8
                upoważniła Komisję Europejską do prowadzenia w imieniu Unii Europejskiej rokowań dotyczących umowy międzynarodowej w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego. Negocjacje w tej sprawie zakończono pomyślnie w dniu 30 listopada 2017 r. Zgodnie z decyzją Rady [xxx] z dnia [...] r. Umowa w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego została podpisana w dniu [...] r. z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

               (5)Przystąpienie do umowy będzie sprzyjać uspójnieniu unijnego podejścia do ochrony oceanów i wzmocni zaangażowanie UE w długoterminową ochronę i zrównoważone wykorzystanie żywych zasobów morza na całym świecie.

               (6)Zawarcie umowy leży zatem w interesie Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii umowę w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego („umowa”).

               Tekst umowy znajduje się w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do wystosowania w imieniu Unii powiadomienia, o którym mowa w art. 15 umowy, w celu wyrażenia przez Unię zgody na przyjęcie zobowiązań wynikających z umowy.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                        W imieniu Rady

                        Przewodniczący

                     (1)

                        Przyjęte przez Radę w dniu 31 marca 2016 r.

                     (2)

                        Doc. 16857/09 +CORI

                     (3)

                        Doc. 7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1

                     (4)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (5)

                        Decyzja Rady 98/392/WE z dnia 23 marca 1998 r. dotycząca zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 r. o prawie morza i Porozumienia z dnia 28 lipca 1994 r. odnoszącego się do stosowania jego części XI (Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 1).

                     (6)

                        Decyzja Rady 98/414/WE z dnia 8 czerwca 1998 r. w sprawie ratyfikowania przez Wspólnotę Europejską Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi (Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 14).

                     (7)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (8)

                        Dokument nr ST 7411 2016 ADD 1 przyjęty przez Radę w dniu 31 marca 2016 r.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia12.6.2018
            COM(2018) 453 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego

               ZAŁĄCZNIK

               UMOWA W SPRAWIE ZAPOBIEGANIA NIEUREGULOWANYM POŁOWOM NA MORZU PEŁNYM

               W ŚRODKOWEJ CZĘŚCI OCEANU ARKTYCZNEGO

               Strony niniejszej umowy,

               Uznając, że do niedawna lód zasadniczo pokrywał stanowiącą morze pełne część środkowej części Oceanu Arktycznego przez cały rok, przez co połowy w tych wodach były niemożliwe, ale zasięg pokrywy lodowej w tym rejonie w ostatnich latach uległ zmniejszeniu;

               Przyznając, że wprawdzie ekosystemy Oceanu Arktycznego były w stosunkowo niewielkim stopniu wystawione na działalność człowieka, to ulegają one zmianom w wyniku zmiany klimatu i innych zjawisk, skutki tych zmian nie są zaś dobrze rozpoznane;

               Uznając, że zdrowe i zrównoważone ekosystemy morskie oraz rybołówstwo mają zasadnicze znaczenie dla produkcji żywności oraz żywienia;

               Uznając szczególną odpowiedzialność i szczególne zainteresowanie państw nadbrzeżnych Oceanu Arktycznego w kwestii ochrony zasobów rybnych w środkowej części tego oceanu oraz zarządzania tymi zasobami;

               Odnotowując w tym zakresie inicjatywę państw nadbrzeżnych Oceanu Arktycznego odzwierciedloną w deklaracji dotyczącej zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego, podpisanej w dniu 16 lipca 2015 r.;

               Przywołując zasady i przepisy traktatów i innych międzynarodowych instrumentów, odnoszące się do połowów morskich, które mają już zastosowanie do stanowiącej morze pełne części środkowej części Oceanu Arktycznego; w tym zawarte w:

               Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. („konwencja”);

               Porozumieniu w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi z dnia 4 sierpnia 1995 r. („porozumienie z 1995 r.”); oraz

               Kodeksie odpowiedzialnego rybołówstwa z 1995 r. i innych odnośnych instrumentach przyjętych przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa;

               Podkreślając wagę zagwarantowania współpracy i koordynacji między Stronami i Komisją ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku, która posiada kompetencje do przyjmowania środków ochrony i zarządzania w stanowiącej morze pełne części środkowej części Oceanu Arktycznego, oraz innych mechanizmów istotnych dla zarządzania rybołówstwem, które zostały ustanowione i funkcjonując zgodnie z prawem międzynarodowym, a także z innymi odnośnymi międzynarodowymi organami i programami;

               Wierząc, że połowy przemysłowe w stanowiącej morze pełne części środkowej części Oceanu Arktycznego prawdopodobnie w najbliższej przyszłości nie staną się rentowne i w związku z tym w obecnych okolicznościach przedwczesne jest ustanawianie dla tego akwenu jakichkolwiek dodatkowych regionalnych bądź subregionalnych organizacji zarządzania rybołówstwem czy też rozwiązań;

               Pragnąc, zgodnie z zasadą ostrożnego zarządzania zasobami, zapobiec pojawieniu się nieuregulowanych połowów w stanowiącej morze pełne części środkowej części Oceanu Arktycznego przy jednoczesnym regularnym przeglądzie potrzeb w zakresie dodatkowych środków ochrony i zarządzania;

               Przywołując Deklarację praw ludów tubylczych Organizacji Narodów Zjednoczonych z 2007 r.;

               Uznając interesy mieszkańców Arktyki, w tym rdzennych ludów Arktyki, w zakresie długofalowej ochrony i zrównoważonego użytkowania żywych zasobów morza oraz zdrowych ekosystemów morskich w Oceanie Arktycznym i podkreślając znaczenie zaangażowania tych mieszkańców i ich wspólnot; oraz

               Pragnąc promować wykorzystywanie zarówno wiedzy naukowej, jak i tradycyjnej oraz lokalnej znajomości żywych zasobów morskich Oceanu Arktycznego oraz ekosystemów, w których one występują, jako podstawy ochrony rybołówstwa i zarządzania nim w stanowiącej morze pełne części środkowej części Oceanu Arktycznego,

               uzgadniają, co następuje:

               Artykuł 1

               Stosowanie terminów

               Do celów niniejszej umowy:

               a)
                     „obszar objęty umową” oznacza pojedynczą część morza pełnego w obrębie środkowej części Oceanu Arktycznego, otoczoną wodami, nad którymi jurysdykcję w zakresie rybołówstwa sprawują: Kanada, Królestwo Danii w odniesieniu do Grenlandii, Królestwo Norwegii, Federacja Rosyjska i Stany Zjednoczone Ameryki;

               b)
                     „ryby” oznaczają gatunki ryb, mięczaków i skorupiaków z wyjątkiem gatunków należących do osiadłych, jak określono w art. 77 konwencji;

               c)
                     „połowy” oznaczają poszukiwanie ryb, ich przywabianie, lokalizowanie, łowienie, zbieranie lub odławianie lub wszelką działalność, co do której można rozsądnie oczekiwać, że jej wynikiem jest przywabianie, lokalizowanie, łowienie, zbieranie lub odławianie ryb;

               d)
                     „połowy przemysłowe” oznaczają połowy do celów handlowych;

               e)
                     „zwiad rybacki” oznacza połów na potrzeby oceny zrównoważonego charakteru i wykonalności przyszłych połowów przemysłowych dzięki wniesieniu wkładu w dane naukowe dotyczące takich połowów;

               f)
                     „statek” oznacza każdy statek wykorzystywany do połowów, wyposażony do celów takiego wykorzystywania lub w zamierzeniu przeznaczony do połowów.

               Artykuł 2

               Cele umowy

               Celem niniejszej umowy jest zapobieganie nieuregulowanym połowom w stanowiącej morze pełne części środkowej części Oceanu Arktycznego przez zastosowanie zapobiegawczych środków ochrony i zarządzania jako element długofalowej strategii, mającej na celu zachowanie zdrowych ekosystemów morskich i zapewnienie ochrony oraz zrównoważonego użytkowania zasobów rybnych.

               Artykuł 3

               Tymczasowe środki ochrony i zarządzania odnoszące się do połowów

               1.
                     Każda ze Stron udziela statkom uprawnionym do pływania pod jej banderą upoważnienia do prowadzenia połowów przemysłowych w obszarze objętym umową wyłącznie w zgodzie z:

               a)
                     środkami ochrony i zarządzania do celów zrównoważonego zarządzania zasobami rybnymi, przyjętymi przez co najmniej jedną regionalną lub subregionalną organizację ds. zarządzania rybołówstwem lub w ramach rozwiązań, które zostały lub mogą zostać ustanowione i funkcjonują zgodnie z prawem międzynarodowym, w celu zarządzania takimi połowami zgodnie z uznanymi normami międzynarodowymi; lub

               b)
                     tymczasowymi środkami ochrony i zarządzania, które mogą zostać ustanowione przez Strony zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (ii).

               2.
                     Zachęca się Strony do prowadzenia badań naukowych w ramach wspólnego programu badań naukowych i monitorowania, powołanego zgodnie z art. 4, oraz w ramach ich odnośnych krajowych programów naukowych.

               3.
                     Strony mogą udzielić upoważnienia statkom pływającym pod ich banderą do prowadzenia zwiadów rybackich w obszarze objętym umową jedynie zgodnie ze środkami ochrony i zarządzania ustanowionymi przez Strony na podstawie art. 5 ust. 1 lit. d).

               4.
                     Strony zapewniają, aby ich naukowa działalność badawcza obejmująca połowy ryb w obszarze objętym umową nie powodowała zagrożenia dla zapobiegania nieuregulowanym połowom przemysłowym, dla zwiadów rybackich oraz ochrony zdrowych ekosystemów morskich. Zachęca się Strony do wzajemnego informowania się o planach udzielenia upoważnień do takiej naukowej działalności badawczej.

               5.
                     Strony zapewniają zgodność z tymczasowymi środkami ustanowionymi niniejszym artykułem oraz wszelkimi dodatkowymi bądź innymi środkami tymczasowymi, które mogą ustanowić zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c).

               6.
                     Zgodnie z art. 7 porozumienia z 1995 r. Strony będące państwami nadbrzeżnymi oraz inne strony współpracują, aby zapewnić spójność środków ochrony i zarządzania, odnoszących się do stad ryb występujących w środkowej części Oceanu Arktycznego w obszarach zarówno objętych krajową jurysdykcją, jak i poza tymi obszarami, w celu zagwarantowania ochrony tych stad i zarządzania nimi w całości.

               7.
                     We wszystkich przypadkach innych niż wskazane w ust. 4 żadne sformułowanie w niniejszej umowie nie może być interpretowane w sposób ograniczający uprawnienia Stron w odniesieniu do morskich badań naukowych określonych w konwencji.

               Artykuł 4

               Wspólny program badań naukowych i monitorowania

               1.
                     Strony ułatwiają współpracę w ramach działalności naukowej, mającej na celu poszerzenie wiedzy na temat żywych zasobów morskich w środkowej części Oceanu Arktycznego oraz ekosystemów, w których one występują.

               2.
                     Strony zgadzają się ustanowić w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej umowy wspólny program badań naukowych i monitorowania, którego celem jest poprawa znajomości ekosystemów obszaru objętego umową, a w szczególności stwierdzenie, czy w obszarze objętym umową obecnie występują lub w przyszłości mogą występować stada ryb, które mogłyby być przedmiotem połowów opartych na zasadzie zrównoważenia, a także określenie ewentualnych skutków takich połowów dla ekosystemów obszaru objętego umową.

               3.
                     Strony kierują opracowaniem, koordynacją i wykonywaniem wspólnego programu badań naukowych i monitorowania.

               4.
                     Strony zapewniają, aby we wspólnym programie badań naukowych i monitorowania uwzględniany był dorobek właściwych organizacji naukowych i technicznych, organów i programów, a także tradycyjna i lokalna znajomość rzeczy.

               5.
                     W ramach wspólnego programu badań naukowych i monitorowania Strony przyjmują w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej umowy protokół wymiany danych i dzielą się danymi bezpośrednio bądź za pośrednictwem właściwych organizacji naukowych i technicznych, organów i programów, zgodnie z przedmiotowym protokołem.

               6.
                     Przynajmniej co dwa lata i co najmniej dwa miesiące przed posiedzeniami Stron, które odbywają się zgodnie z art. 5, Strony odbywają wspólne posiedzenia naukowe, z osobistym udziałem lub w inny sposób, aby przedstawić wyniki swoich badań, dokonać przeglądu najlepszych dostępnych informacji naukowych i zapewnić terminowo doradztwo naukowe na potrzeby posiedzeń Stron. Strony przyjmują w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej umowy zakresy działania i inne procedury dotyczące wspólnych posiedzeń naukowych.

               Artykuł 5

               Przegląd i dalsza realizacja

               1.
                     Strony spotykają się co dwa lata lub częściej, jeżeli tak postanowią. Podczas posiedzeń Strony między innymi:

               a)
                     dokonują przeglądu wykonania niniejszej umowy i w stosownych przypadkach rozważają wszelkie kwestie odnoszące się do okresu jej obowiązywania zgodnie z art. 13 ust. 2;

               b)
                     dokonują przeglądu wszelkich dostępnych informacji naukowych opracowanych za pośrednictwem wspólnego programu badań naukowych i monitorowania, uzyskanych z krajowych programów naukowych oraz z innych właściwych źródeł, włącznie z tradycyjną i lokalną wiedzą.

               c)
                     na podstawie informacji naukowych pochodzących ze wspólnego programu badań naukowych i monitorowania, krajowych programów naukowych oraz innych właściwych źródeł oraz biorąc pod uwagę istotne względy dotyczące zarządzania rybołówstwem oraz względy ekosystemowe, rozważają między innymi, czy rozmieszczenie, migracja i obfitość ryb w obszarze objętym umową sprzyjałyby zrównoważonym połowom przemysłowym, i na tej podstawie decydują:

               (i)
                     czy należy rozpocząć negocjacje w celu ustanowienia jednej regionalnej bądź subregionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem lub większej ich liczby bądź rozwiązań dotyczących zarządzania połowami w obszarze objętym umową; oraz

               (ii)
                     czy po rozpoczęciu negocjacji zgodnie z powyższym ppkt (i) i po osiągnięciu przez Strony zgody co do mechanizmów służących zrównoważeniu stad ryb należy ustanowić dodatkowe lub inne tymczasowe środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do tych stad w obszarze objętym umową,

               d)
                     ustanawiają w ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszej umowy środki ochrony i zarządzania dotyczące zwiadów rybackich w obszarze objętym umową. Strony mogą od czasu do czasu zmieniać te środki. Środki te służą między innymi zapewnieniu, aby:

               (i)
                     zwiady rybackie nie zagrażały celom niniejszej umowy;

               (ii)
                     czas, zakres i skala zwiadów rybackich były ograniczone, aby zminimalizować wpływ na stada ryb i ekosystemy, i aby zwiady rybackie podlegały standardowym wymogom ustanowionym w protokole wymiany danych przyjętym zgodnie z art. 4 ust. 5;

               (iii)
                     Strona mogła udzielić upoważnienia do prowadzenia zwiadu rybackiego jedynie na podstawie solidnych badan naukowych i w przypadku gdy jest to spójne ze wspólnym programem badań naukowych i monitorowania oraz z jej własnym krajowym programem naukowym lub programami;

               (iv)
                     Strona mogła udzielić upoważnienia do prowadzenia zwiadu rybackiego jedynie po powiadomieniu innych Stron o swoich planach w tym zakresie i pod warunkiem, że zapewni innym Stronom możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii; oraz

               (v)
                     Strona wywiązała się z obowiązku odpowiedniego monitorowania wszelkich zwiadów rybackich, na których przeprowadzenie udzieliła upoważnienia, i przedstawienia wyników takiego zwiadu innym Stronom.

               2.
                     Aby promować wykonanie niniejszej umowy, w tym w odniesieniu do wspólnego programu badań naukowych i monitorowania oraz innych działań podejmowanych zgodnie z art. 4, Strony mogą powoływać komisje lub podobne organy, w których mogą uczestniczyć przedstawiciele społeczności Arktyki, w tym rdzenne ludy tego regionu.

               Artykuł 6

               Podejmowanie decyzji

               1.
                     Decyzje w kwestiach proceduralnych zapadają większością głosów Stron opowiadających się za lub przeciw.

               2.
                     Decyzje w kwestiach merytorycznych podejmowane są przez Strony w drodze konsensusu. Do celów niniejszej umowy „konsensus” oznacza brak jakiegokolwiek formalnego sprzeciwu zgłoszonego w momencie podjęcia decyzji.

               3.
                     Kwestia uznawana jest za merytoryczną, jeżeli którakolwiek ze Stron uzna ją za merytoryczną.

               Artykuł 7

               Rozstrzyganie sporów

               Postanowienia dotyczące rozstrzygania sporów ustanowione w części VIII porozumienia z 1995 r. mają odpowiednio zastosowanie do wszelkich sporów między Stronami, odnoszących się do interpretacji bądź stosowania niniejszej umowy, niezależnie od tego, czy dane Strony są również Stronami wspomnianego porozumienia.

               Artykuł 8

               Podmioty niebędące Stronami

               1.
                     Strony zachęcają podmioty niebędące Stronami niniejszej umowy do stosowania środków spójnych z postanowieniami umowy.

               2.
                     Strony stosują środki spójne z prawem międzynarodowym, aby powstrzymywać działania statków upoważnionych do pływania pod banderą podmiotów niebędących Stronami, które to działania zagrażają skutecznemu wykonywaniu niniejszej umowy.

               Artykuł 9

               Podpisanie umowy

               1.
                     Umowa będzie dostępna do podpisania przez Kanadę, Chińską Republikę Ludową, Królestwo Danii w odniesieniu do Wysp Owczych i Grenlandii. Islandię, Japonię, Republikę Korei, królestwo Norwegii, Federację Rosyjską, Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską w [miejsce] od dnia [data] r. i pozostanie otwarta do podpisu przez 12 miesięcy od tej daty.

               2.
                     Niniejsza umowa pozostanie otwarta do ratyfikacji, przyjęcia bądź zatwierdzenia przez sygnatariuszy w dowolnym momencie.

               Artykuł 10

               Przystąpienie

               1.
                     Państwa wymienione w art. 9 ust. 1, które nie podpisały niniejszej umowy, oraz Unia Europejska, jeżeli nie podpisała niniejszej umowy, mogą przystąpić do niej w dowolnym momencie.

               2.
                     Po wejściu w życie niniejszej umowy Strony mogą zaprosić do przystąpienia do niej inne państwa mające w tym rzeczywisty interes.

               Artykuł 11

               Wejście w życie

               1.
                     Niniejsza umowa wchodzi w życie 30 dni po przyjęciu przez depozytariusza wszystkich dokumentów jej ratyfikacji, przyjęcia bądź zatwierdzenia lub przystąpienia do umowy złożonych przez państwa wymienione w art. 9 ust. 1 oraz Unię Europejską.

               2.
                     Po wejściu niniejszej umowy w życie wchodzi ona w życie w każdym państwie zaproszonym do przystąpienia zgodnie z art. 10 ust. 2, które złożyło dokument przystąpienia, w terminie 30 dni po dacie złożenia tego dokumentu.

               Artykuł 12

               Odstąpienie od umowy

               Strona może odstąpić od niniejszej umowy w dowolnym momencie, przesyłając depozytariuszowi kanałami dyplomatycznymi pisemne powiadomienie o odstąpieniu, w którym określa datę wejścia w życie odstąpienia, przy czym data ta musi przypadać co najmniej sześć miesięcy po dacie powiadomienia. Odstąpienie od niniejszej umowy nie wpływa na jej stosowanie przez pozostałe Strony ani na spoczywający na Stronie odstępującej obowiązek wypełnienia wszelkich zobowiązań na podstawie niniejszej umowy, któremu Strona ta podlegałaby na podstawie prawa międzynarodowego niezależnie od niniejszej umowy.

               Artykuł 13

               Okres obowiązywania umowy

               1.
                     Niniejsza umowa pozostaje w mocy przez początkowy okres 16 lat od jej wejścia w życie.

               2.
                     Po upływie początkowego okresu, o którym mowa w ust. 1 niniejsza umowa pozostaje w mocy przez kolejny(-e) pięcioletni(e) okres(y) przedłużenia, o ile którakolwiek ze Stron:

               a)
                     nie zgłosi formalnego sprzeciwu wobec przedłużenia umowy podczas ostatniego spotkania stron odbywającego się przed upływem okresu początkowego lub któregokolwiek kolejnego okresu przedłużenia; lub

               b)
                     nie prześle depozytariuszowi formalnego pisemnego sprzeciwu wobec przedłużenia nie później niż na sześć miesięcy przed upływem danego okresu.

               3.
                     Strony zapewniają spójność między niniejszą umową a każdą potencjalną nową umową ustanawiającą dodatkową regionalną lub subregionalną organizację ds. zarządzania rybołówstwem lub rozwiązanie dotyczące zarządzania połowami w obszarze objętym umową w celu zachowania zdrowych ekosystemów morskich i zapewnienia ochrony oraz zrównoważonego użytkowania zasobów rybnych.

               Artykuł 14

               Powiązania z innymi umowami

               1.
                     Strony uznają, że są i będą nadal związane obowiązkami na podstawie stosownych postanowień prawa międzynarodowego, w tym obowiązkami określonymi w konwencji i w porozumieniu z 1995 r., oraz uznają znaczenie dalszej współpracy w celu realizacji tych obowiązków nawet w przypadku, gdy niniejsza umowa wygaśnie lub zostanie rozwiązana przy braku innych umów ustanawiających dodatkowe regionalne lub subregionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem lub rozwiązań dotyczących zarządzania połowami w obszarze objętym umową.

               2.
                     Żadne z postanowień niniejszej umowy nie wpływa na sytuację żadnej ze Stron pod względem jej praw i obowiązków na podstawie umów międzynarodowych ani na jej sytuację dotyczącą żadnej kwestii związanej z prawem morza, w tym sytuację pod względem wykonania praw i jurysdykcji na obszarze Oceanu Arktycznego.

               3.
                     Żadne z postanowień niniejszej umowy nie wpływa na prawa, jurysdykcję ani obowiązki żadnej ze Stron na podstawie stosownych postanowień prawa międzynarodowego odzwierciedlonych w konwencji lub porozumieniu z 1995 r., w tym na prawo do zaproponowania wszczęcia negocjacji w sprawie ustanowienia regionalnych bądź subregionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem bądź rozwiązań dotyczących obszaru objętego umową.

               4.
                     Niniejsza umowa nie zmienia praw i obowiązków żadnej ze Stron, wynikających z innych porozumień zgodnych z umową i niewpływających na korzystanie przez Strony z ich praw lub na wykonywanie ich obowiązków na podstawie niniejszej umowy. Niniejsza umowa nie narusza roli i uprawnień żadnych dotychczasowych mechanizmów międzynarodowych związanych z zarządzaniem rybołówstwem, ani nie stoi z nimi w sprzeczności.

               Artykuł 15

               Depozytariusz

               1.
                     Depozytariuszem umowy jest rząd Kanady.

               2.
                     Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do umowy są złożone u depozytariusza.

               3.
                     Depozytariusz informuje wszystkich sygnatariuszy i wszystkie Strony o złożeniu wszystkich dokumentów ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia i wykonuje inne funkcje przewidziane w Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z 1969 r.

               Sporządzono w _________________________ w dniu _______________ 201X r., w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach angielskim, chińskim, francuskim i rosyjskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.7.2018
            COM(2018) 527 final
            2018/0277(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca Austrię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Celem Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”), ratyfikowanej dotychczas przez 98 krajów, w tym przez wszystkie państwa członkowskie UE, jest przywrócenie status quo poprzez uzyskanie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci dzięki systemowi współpracy między organami centralnymi wyznaczonymi przez umawiające się strony.

                  Zapobieganie uprowadzaniu dzieci stanowi zasadniczą część unijnej polityki propagującej prawa dziecka, stąd też Unia Europejska podejmuje na szczeblu międzynarodowym działania zmierzające do poprawy stosowania postanowień konwencji haskiej z 1980 r. i zachęca państwa trzecie do przystąpienia do niej.

                  W dniu 22 stycznia 1992 r. Ekwador złożył dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Ekwadorze w dniu 1 kwietnia 1992 r.

                  Konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie między Ekwadorem i 26 państwami członkowskimi UE. Jedynie Austria i Dania nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Ekwadoru do tej konwencji.

                  Ukraina złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 2 czerwca 2006 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie na Ukrainie w dniu 1 września 2006 r.

                  Konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie między Ukrainą i 26 państwami członkowskimi UE. Jedynie Austria i Dania nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Ukrainy do tej konwencji.

                  Artykuł 38 ust. 4 konwencji haskiej z 1980 r. przewiduje, że konwencja ma zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożą oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                  Wyłączna kompetencja UE w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji haskiej z 1980 r. została potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którym skonsultowano się z inicjatywy Komisji.

                  W opinii 1/13 z dnia 14 października 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.

                  Trybunał podkreślił konieczność jednolitości na szczeblu UE, aby uniknąć „zmiennej geometrii” wśród państw członkowskich.

                  Z uwagi na fakt, że kwestia uprowadzenia dziecka za granicę jest objęta wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii Europejskiej, decyzję o ewentualnym wyrażeniu zgody na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy należy podjąć na poziomie UE w drodze decyzji Rady. Dlatego w interesie Unii Europejskiej Austria powinna złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy.

                  W wyniku wyrażenia zgody przez Austrię konwencja haska z 1980 r. miałaby zastosowanie między Ekwadorem i Ukraina oraz wszystkimi państwami członkowskimi UE z wyjątkiem Danii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W odniesieniu do kwestii uprowadzenia dziecka przez jednego z rodziców konwencja z haska 1980 r. jest międzynarodowym odpowiednikiem rozporządzenia Rady nr 2201/2003 (tzw. rozporządzenia Bruksela II bis), które stanowi podstawę unijnej współpracy sądowej w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej.

                  Jednym z głównych celów rozporządzenia jest zapobieganie uprowadzaniu dziecka z jednego państwa członkowskiego do innego dzięki ustanowieniu procedur gwarantujących szybki powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu. W tym celu w art. 11 rozporządzenia Bruksela II bis wprowadzono procedurę ustanowioną w konwencji haskiej z 1980 r. i uzupełniono ją poprzez wyjaśnienie pewnych aspektów, w szczególności wysłuchania dziecka, terminu na wydanie orzeczenia od wniesienia wniosku o powrót dziecka oraz podstawy odmowy powrotu dziecka. Ponadto w rozporządzeniu wprowadza się przepisy regulujące sprzeczne orzeczenia zarządzające powrót dziecka i orzeczenia odmawiające zarządzenia powrotu dziecka wydane w różnych państwach członkowskich.

                  Aby państwa członkowskie mogły polegać na wspólnych przepisach w przypadku uprowadzenia dziecka, Unia Europejska na szczeblu międzynarodowym popiera przystępowanie państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r.

                  W okresie od czerwca 2015 r. do grudnia 2017 r. przyjęto już 14 decyzji Rady w celu wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej uprowadzenia dziecka 20 państw trzecich (Maroko, Singapur, Federacja Rosyjska, Albania, Andora, Seszele, Armenia, Republika Korei, Kazachstan, Peru, Gruzja, Republika Południowej Afryki, Chile, Islandia, Bahamy, Panama, Urugwaj, Kolumbia, Salwador i San Marino)
                     1
                  .

               •Spójność z innymi obszarami polityki Unii

                  Niniejszy wniosek jest w oczywisty sposób powiązany z ogólnym celem zapisanym w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącym ochrony praw dziecka. System ustanowiony konwencją haską z 1980 r. ma na celu ochronę dziecka przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia dziecka przez rodzica i zapewnienie dziecku możliwości utrzymywania kontaktu z obojgiem rodziców, na przykład dzięki zapewnieniu skutecznego wykonywania praw do kontaktu z dzieckiem.

                  Warto również wspomnieć o powiązaniu z promowaniem korzystania z mediacji przy rozstrzyganiu transgranicznych sporów rodzinnych. Dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych
                     2
                   ma zastosowanie między innymi do prawa rodzinnego w ramach wspólnej europejskiej przestrzeni sądowej. Konwencja haska z 1980 r. również zachęca do polubownego rozwiązywania sporów rodzinnych. Jeden z przewodników dotyczących dobrych praktyk w ramach konwencji haskiej z 1980 r., opublikowany przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, poświęcony jest korzystaniu z mediacji przy rozwiązywaniu międzynarodowych konfliktów rodzinnych dotyczących opieki nad dzieckiem, które wchodzą w zakres konwencji. Z inicjatywy Komisji przewodnik ten został przetłumaczony na wszystkie języki UE inne niż angielski i francuski oraz na język arabski, aby wspierać dialog z krajami, które nie ratyfikowały jeszcze konwencji haskiej z 1980 r., oraz udzielić wsparcia w poszukiwaniu konkretnych sposobów rozwiązywania problemów z krajami, które nie ratyfikowały konwencji, w przypadku uprowadzenia dziecka za granicę
                     3
                  .

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Ze względu na fakt, że decyzja dotyczy umowy międzynarodowej, stosowną podstawą prawną jest art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wraz z art. 81 ust. 3. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

                  Zjednoczone Królestwo i Irlandia są związane rozporządzeniem (UE) nr 2201/2003 i w związku z tym uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek został sporządzony na wzór przyjętych już decyzji Rady w tej samej sprawie i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest spójność działań UE w sprawach uprowadzenia dziecka za granicę, przez zagwarantowanie, że Austria zaakceptuje przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. w wyznaczonym czasie.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Austria, po konsultacjach z Komisją w sprawie jej gotowości do wyrażenia zgody na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r., wydała pozytywną opinię.

                  Z dyskusji przeprowadzonych na posiedzeniu ekspertów w dniu 18 kwietnia 2018 r. wynika, że na obecnym etapie państwa członkowskie nie mają zastrzeżeń odnośnie do wyrażenia przez Austrię zgody na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 roku.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Biorąc pod uwagę, że konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie z 26 państwami członkowskimi zarówno w przypadku Ekwadoru, jak i Ukrainy, zdaniem ekspertów Komisji i państw członkowskich w takim przypadku nie ma potrzeby dokonywania szczegółowej oceny sytuacji w tych państwach trzecich.

               •Ocena skutków

                  Podobnie jak w przypadku 14 decyzji Rady przyjętych w latach 2015 - 2017 dotyczących zgody na przystąpienie niektórych państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r., nie ma konieczności przeprowadzenia oceny skutków, zważywszy na charakter tego aktu ustawodawczego. W każdym razie przeprowadzenie szczegółowej oceny sytuacji w odniesieniu do Ekwadoru i Ukrainy zostało uznane za zbędne, biorąc pod uwagę zarówno to, że konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie z 26 państwami członkowskimi UE, jak i fakt, że Austria jest gotowa wyrazić zgodę na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Decyzja będąca przedmiotem wniosku nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Jako że wniosek dotyczy jedynie upoważnienia Austrii do wyrażenia zgody na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji z 1980 r., monitorowanie jego realizacji ograniczono do przestrzegania przez Austrię treści deklaracji oraz terminu jej złożenia i poinformowania o tym fakcie Komisji zgodnie z decyzją Rady.

               2018/0277 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca Austrię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  4
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003
                  5
                (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu uprowadzonych lub bezprawnie zatrzymanych dzieci.

               (4)Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)Ekwador złożył dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 22 stycznia 1992 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Ekwadorze w dniu 1 kwietnia 1992 r.

               (11)Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Danii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Ekwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. Ekwador zaakceptował przystąpienie Bułgarii, Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty, Polski, Rumunii i Słowenii do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji na Ekwadorze wynika, że Austria może wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Ekwadoru zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)Ukraina złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 2 czerwca 2006 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie na Ukrainie w dniu 1 września 2006 r.

               (13)Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Danii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji na Ukrainie wynika, że Austria może wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Ukrainy zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (14)Austria powinna zatem zostać upoważniona do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii, które wyraziły już zgodę na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r., nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (15)Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (16)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Austria zostaje niniejszym upoważniona do wyrażenia zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”).

               2.
                     Najpóźniej do dnia... [dwanaście miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji], Austria składa oświadczenie o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. w brzmieniu:

               „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/…”.

               3.
                     Austria informuje Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. i przekazuje Komisji tekst tego oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Austrii.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Przyjęto 14 decyzji Rady w sprawie upoważnienia państw członkowskich do wyrażenia zgody na przystąpienie Andory do konwencji haskiej z 1980 r. (decyzja Rady (UE) 2015/1023 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Seszeli (decyzja Rady (UE) 2015/2354 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Rosji (decyzja Rady (UE) 2015/2355 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Albanii (decyzja Rady (UE) 2015/2356 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Singapuru (decyzja Rady (UE) 2015/1024 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Maroka (decyzja Rady (UE) 2015/2357 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Armenii (decyzja Rady (UE) 2015/2358 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Republiki Korei (decyzja Rady (UE) 2016/2313 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.); Kazachstanu (decyzja Rady (UE) 2016/2311 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.) oraz Peru (decyzja Rady (UE) 2016/2312 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.); Gruzji i Republiki Południowej Afryki (decyzja Rady (UE) 2017/2462 z dnia 18 grudnia 2017 r.); Chile, Islandii i Bahamów (decyzja Rady (UE) 2017/2424 z dnia 18 grudnia 2017 r.); Panamy, Urugwaju, Kolumbii Salwadoru(decyzja Rady (UE) 2017/2464 z dnia 18 grudnia 2017 r.); San Marino (decyzja Rady (UE) 2017/2463 z dnia 18 grudnia 2017 r.).

                     (2)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24 maja 2008, s. 3);

                     (3)

                  https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (4)

                        Dz.U. C  z , s. .

                     (5)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.7.2018
            COM(2018) 526 final
            2018/0276(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca Austrię, Cypr, Chorwację, Luksemburg, Portugalię, Rumunię i Zjednoczone Królestwo do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Celem Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”), ratyfikowanej dotychczas przez 98 krajów, w tym przez wszystkie państwa członkowskie UE, jest przywrócenie status quo poprzez uzyskanie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci dzięki systemowi współpracy między organami centralnymi wyznaczonymi przez umawiające się strony.

                  Zapobieganie uprowadzaniu dzieci stanowi zasadniczą część unijnej polityki propagującej prawa dziecka, stąd też Unia Europejska podejmuje na szczeblu międzynarodowym działania zmierzające do poprawy stosowania postanowień konwencji haskiej z 1980 r. i zachęca państwa trzecie do przystąpienia do niej.

                  W dniu 11 sierpnia 2004 r. Republika Dominikańska złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Republice Dominikańskiej w dniu 1 listopada 2004 r.

                  Konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie między Republika Dominikańską i 20 państwami członkowskimi UE. Austria, Cypr, Chorwacja, Dania, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo nie wyraziły zgody na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r.

                  Artykuł 38 ust. 4 konwencji haskiej z 1980 r. przewiduje, że konwencja ma zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożą oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                  Wyłączna kompetencja UE w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji haskiej z 1980 r. została potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którym skonsultowano się z inicjatywy Komisji.

                  W opinii 1/13 z dnia 14 października 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.

                  Trybunał podkreślił konieczność jednolitości na szczeblu UE, aby uniknąć „zmiennej geometrii” wśród państw członkowskich.

                  Z uwagi na fakt, że kwestia uprowadzenia dziecka za granicę jest objęta wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii Europejskiej, decyzję o ewentualnym wyrażeniu zgody na przystąpienie Republiki Dominikańskiej należy podjąć na poziomie UE w drodze decyzji Rady. Dlatego w interesie Unii Europejskiej Austria, Cypr, Chorwacja, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo powinny złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Republiki Dominikańskiej.

                  W wyniku wyrażenia zgody przez Austrię, Cypr, Chorwację, Luksemburg, Portugalię, Rumunię i Zjednoczone Królestwo konwencja haska z 1980 r. miałaby zastosowanie między Republiką Dominikańską oraz wszystkimi państwami członkowskimi UE z wyjątkiem Danii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W odniesieniu do kwestii uprowadzenia dziecka przez jednego z rodziców konwencja haska z 1980 r. jest międzynarodowym odpowiednikiem rozporządzenia Rady nr 2201/2003 (tzw. rozporządzenia Bruksela II bis), które stanowi podstawę unijnej współpracy sądowej w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej.

                  Jednym z głównych celów rozporządzenia jest zapobieganie uprowadzaniu dziecka z jednego państwa członkowskiego do innego dzięki ustanowieniu procedur gwarantujących szybki powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu. W tym celu w art. 11 rozporządzenia Bruksela II bis wprowadzono procedurę ustanowioną w konwencji haskiej z 1980 r. i uzupełniono ją poprzez wyjaśnienie pewnych aspektów, w szczególności wysłuchania dziecka, terminu na wydanie orzeczenia od wniesienia wniosku o powrót dziecka oraz podstawy odmowy powrotu dziecka. Ponadto w rozporządzeniu wprowadza się przepisy regulujące sprzeczne orzeczenia zarządzające powrót dziecka i orzeczenia odmawiające zarządzenia powrotu dziecka wydane w różnych państwach członkowskich.

                  Aby państwa członkowskie mogły polegać na wspólnych przepisach w przypadku uprowadzenia dziecka, Unia Europejska na szczeblu międzynarodowym popiera przystępowanie państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r.

                  W okresie od czerwca 2015 r. do grudnia 2017 r. przyjęto już 14 decyzji Rady w celu wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej uprowadzenia dziecka 20 państw trzecich (Maroko, Singapur, Federacja Rosyjska, Albania, Andora, Seszele, Armenia, Republika Korei, Kazachstan, Peru, Gruzja, Republika Południowej Afryki, Chile, Islandia, Bahamy, Panama, Urugwaj, Kolumbia, Salwador i San Marino)
                     1
                  .

               •Spójność z innymi obszarami polityki Unii

                  Niniejszy wniosek jest w oczywisty sposób powiązany z ogólnym celem zapisanym w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącym ochrony praw dziecka. System ustanowiony konwencją haską z 1980 r. ma na celu ochronę dziecka przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia dziecka przez rodzica i zapewnienie dziecku możliwości utrzymywania kontaktu z obojgiem rodziców, na przykład dzięki zapewnieniu skutecznego wykonywania praw do kontaktu z dzieckiem.

                  Warto również wspomnieć o powiązaniu z promowaniem korzystania z mediacji przy rozstrzyganiu transgranicznych sporów rodzinnych. Dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych
                     2
                   ma zastosowanie między innymi do prawa rodzinnego w ramach wspólnej europejskiej przestrzeni sądowej. Konwencja haska z 1980 r. również zachęca do polubownego rozwiązywania sporów rodzinnych. Jeden z przewodników dotyczących dobrych praktyk w ramach konwencji haskiej z 1980 r., opublikowany przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, poświęcony jest korzystaniu z mediacji przy rozwiązywaniu międzynarodowych konfliktów rodzinnych dotyczących opieki nad dzieckiem, które wchodzą w zakres konwencji. Z inicjatywy Komisji przewodnik ten został przetłumaczony na wszystkie języki UE inne niż angielski i francuski oraz na język arabski, aby wspierać dialog z krajami, które nie ratyfikowały jeszcze konwencji haskiej z 1980 r., oraz udzielić wsparcia w poszukiwaniu konkretnych sposobów rozwiązywania problemów z krajami, które nie ratyfikowały konwencji, w przypadku uprowadzenia dziecka za granicę
                     3
                  .

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Ze względu na fakt, że decyzja dotyczy umowy międzynarodowej, stosowną podstawą prawną jest art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wraz z art. 81 ust. 3. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

                  Zjednoczone Królestwo i Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i w związku z tym uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek został sporządzony na wzór przyjętych już decyzji Rady w tej samej sprawie i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest spójność działań UE w sprawach uprowadzenia dziecka za granicę, przez zagwarantowanie, że Austria, Cypr, Chorwacja, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo zaakceptują przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r. w wyznaczonym czasie.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Austria, Cypr, Chorwacja, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo, po konsultacjach z Komisją w sprawie ich gotowości do wyrażenia zgody na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r., wydały pozytywną opinię.

                  Z dyskusji przeprowadzonych na posiedzeniu ekspertów w dniu 18 kwietnia 2018 r. wynika, że na obecnym etapie państwa członkowskie nie mają zastrzeżeń odnośnie do wyrażenia przez Austrię, Cypr, Chorwację, Luksemburg, Portugalię, Rumunię i Zjednoczone Królestwo zgody na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 roku.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Biorąc pod uwagę, że konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie między Republiką Dominikańską i 20 państwami członkowskimi, zdaniem ekspertów Komisji i państw członkowskich w takim przypadku nie ma potrzeby dokonywania szczegółowej oceny sytuacji w danym państwie trzecim.

               •Ocena skutków

                  Podobnie jak w przypadku 14 decyzji Rady przyjętych w latach 2015–2017 dotyczących zgody na przystąpienie niektórych państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r., nie ma konieczności przeprowadzenia oceny skutków, zważywszy na charakter tego aktu ustawodawczego. W każdym razie przeprowadzenie szczegółowej oceny sytuacji w odniesieniu do Republiki Dominikańskiej zostało uznane za zbędne, biorąc pod uwagę zarówno to, że konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie z 20 państwami członkowskimi UE, jak i fakt, że Austria, Cypr, Chorwacja, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo są gotowe wyrazić zgodę na przystąpienie Republiki Dominikańskiej.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Decyzja będąca przedmiotem wniosku nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Jako że wniosek dotyczy jedynie upoważnienia Austrii, Cypru, Chorwacji, Luksemburga, Portugalii, Rumunii i Zjednoczonego Królestwa do wyrażenia zgody na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r., monitorowanie jego realizacji ograniczono do przestrzegania przez Austrię, Cypr, Chorwację, Luksemburga, Portugalię, Rumunię i Zjednoczone Królestwo treści deklaracji oraz terminu jej złożenia i poinformowania o tym fakcie Komisji zgodnie z decyzją Rady.

               2018/0276 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca Austrię, Cypr, Chorwację, Luksemburg, Portugalię, Rumunię i Zjednoczone Królestwo do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  4
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003
                  5
                (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu uprowadzonych lub bezprawnie zatrzymanych dzieci.

               (4)Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)Republika Dominikańska złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 11 sierpnia 2004 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Republice Dominikańskiej w dniu 1 listopada 2004 r.

               (11)Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii, Cypru, Chorwacji, Danii, Luksemburga, Portugalii, Rumunii i Zjednoczonego Królestwa wyraziły już zgodę na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Republice Dominikańskiej wynika, że Austria, Cypr, Chorwacja, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Republiki Dominikańskiej zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)Austria, Cypr, Chorwacja, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo powinny zatem zostać upoważniona do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r. zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii, które wyraziły już zgodę na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r., nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (13)Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (14)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Austria, Cypr, Chorwacja, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo zostają niniejszym upoważnione do wyrażenia zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”).

               2.
                     Najpóźniej do dnia... [dwanaście miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji], Austria, Cypr, Chorwacja, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo składają oświadczenie o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r. w brzmieniu:

               „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/…”.

               3.
                     Austria, Cypr, Chorwacja, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo informują Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r. i przekazują Komisji tekst tego oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Austrii, Cypru, Chorwacji, Luksemburga, Portugalii, Rumunii i Zjednoczonego Królestwa.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Przyjęto 14 decyzji Rady w sprawie upoważnienia państw członkowskich do wyrażenia zgody na przystąpienie Andory do konwencji haskiej z 1980 r. (decyzja Rady (UE) 2015/1023 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Seszeli (decyzja Rady (UE) 2015/2354 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Rosji (decyzja Rady (UE) 2015/2355 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Albanii (decyzja Rady (UE) 2015/2356 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Singapuru (decyzja Rady (UE) 2015/1024 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Maroka (decyzja Rady (UE) 2015/2357 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Armenii (decyzja Rady (UE) 2015/2358 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Republiki Korei (decyzja Rady (UE) 2016/2313 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.); Kazachstanu (decyzja Rady (UE) 2016/2311 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.) oraz Peru (decyzja Rady (UE) 2016/2312 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.); Gruzji i Republiki Południowej Afryki (decyzja Rady (UE) 2017/2462 z dnia 18 grudnia 2017); Chile, Islandii i Bahamów (decyzja Rady (UE) 2017/2424 z dnia 18 grudnia 2017); Panamy, Urugwaju, Kolumbii Salwadoru(decyzja Rady (UE) 2017/2464 z dnia 18 grudnia 2017); San Marino (decyzja Rady (UE) 2017/2463 z dnia 18 grudnia 2017 r.).

                     (2)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24.5.2008, s. 3).

                     (3)

                  https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (4)

                        Dz.U. C  z , s. .

                     (5)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.7.2018
            COM(2018) 551 final
            2018/0292(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stosowania przez Unię regulaminów nr 9, 63 i 92 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie jednolitych przepisów dotyczących homologacji pojazdów trójkołowych, motorowerów i zamiennych układów tłumiących wydechu dla pojazdów kategorii L w zakresie emisji hałasu

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele

               Europejska Komisja Gospodarcza Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) opracowuje wymagania zharmonizowane na szczeblu międzynarodowym, które mają na celu usunięcie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („zrewidowanego porozumienia z 1958 r.”)
                  1
               , a także zagwarantowanie, że pojazdy takie zapewniają wysoki poziom ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i ochrony środowiska.

               Unia Europejska jest umawiającą się stroną zrewidowanego porozumienia z 1958 r., podobnie jak państwa członkowskie, i stosuje większość regulaminów ONZ przyjętych na mocy tego porozumienia, z wyjątkiem tych, które nie zapewniają poziomu ochrony podobnego lub wyższego niż prawodawstwo UE. Dotyczyło to do tej pory regulaminów ONZ nr 9 w sprawie emisji hałasu z pojazdów trójkołowych
                  2
               , 63 w sprawie emisji hałasu z motorowerów
                  3
                oraz 92 w sprawie zamiennych układów tłumiących wydechu dla pojazdów kategorii L
                  4
                (odpowiednio „regulaminy ONZ nr 9, 63 i 92”). Przedmiotowe regulaminy ONZ zostały jednak niedawno dostosowane do tego samego poziomu ochrony środowiska co unijne przepisy dotyczące homologacji typu, co obecnie umożliwia Unii rozpoczęcie ich stosowania. Celem wspomnianych regulaminów jest ustanowienie równoważnych przepisów dotyczących należytej kontroli motocykli w zakresie hałasu i zapewnienie wyjaśnień dotyczących pomiaru hałasu emitowanego przez takie pojazdy w stanie nieruchomym.

               Na poziomie UE załączniki IV, V i VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców
                  5
               , odnoszące się do załącznika IX do rozporządzenia (UE) nr 134/2014 dotyczącego wymogów w zakresie efektywności środowiskowej i osiągów jednostki napędowej pojazdów dwu- lub trójkołowych oraz czterokołowców i ich komponentów, układów i oddzielnych zespołów technicznych
                  6
               , upoważniają do udzielenia homologacji typu dla dwukołowych i trójkołowych pojazdów silnikowych zgodnie z procedurami pomiarowymi i wartościami granicznymi poziomów hałasu określonymi w załącznikach IV, V i VI do rozporządzenia (UE) nr 168/2013.

               Niniejsza decyzja Rady określa stosowanie przez Unię regulaminów ONZ nr 9, 63 i 92 oraz upoważnia Komisję do powiadomienia o tym Sekretarza Generalnego ONZ.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Niniejszy wniosek uzupełnia unijną politykę dotyczącą rynku wewnętrznego w odniesieniu do przemysłu motoryzacyjnego i jest z nią w pełni zgodny.

               System WP.29 wzmacnia międzynarodową harmonizację norm dotyczących pojazdów. Porozumienie z 1958 r. odgrywa kluczową rolę w realizacji tego celu, ponieważ producenci unijni mogą posługiwać się wspólnym zbiorem regulaminów dotyczących homologacji typu, wiedząc, że ich produkty będą uznawane przez umawiające się strony za zgodne z ich prawodawstwem krajowym. Na przykład system ten umożliwił już w ramach rozporządzenia (UE) nr 134/2014 stosowanie regulaminu ONZ nr 41 w sprawie homologacji motocykli w zakresie hałasu, a także umożliwił obowiązkowe stosowanie 31 regulaminów ONZ w ramach rozporządzenia (UE) nr 3/2014 dotyczącego bezpieczeństwa funkcjonalnego pojazdów dwu- i trójkołowych oraz czterokołowców, a także rozporządzenia (UE) nr 44/2014 dotyczącego konstrukcji i wymogów ogólnych odnośnie do tych samych pojazdów.

               Podobne podejście przyjęto w rozporządzeniu (WE) nr 661/2009 w sprawie bezpieczeństwa ogólnego pojazdów silnikowych, które uchyla ponad 50 dyrektyw UE i zastępuje je odpowiednimi regulaminami opracowanymi na mocy porozumienia z 1958 r. i dyrektywy 2007/46/WE
                  7
               , która zastąpiła systemy homologacji państw członkowskich unijną procedurą homologacji oraz ustanowiła zharmonizowane ramy obejmujące przepisy administracyjne i ogólne wymogi techniczne odnoszące się do wszystkich nowych pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych. Dyrektywą tą włączono regulaminy ONZ do unijnego systemu homologacji typu, bądź jako wymagania dotyczące homologacji typu, bądź jako przepisy alternatywne wobec przepisów Unii. Od czasu przyjęcia tej dyrektywy regulaminy ONZ w coraz większym stopniu są włączane do przepisów Unii w ramach unijnego systemu homologacji typu.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Wniosek jest zgodny z celami rozporządzeń (UE) 168/2013 i 134/2014 i w związku z tym jest spójny z celami UE w zakresie ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i ochrony środowiska, a także z celem polegającym na dążeniu do harmonizacji na szczeblu międzynarodowym prawodawstwa dotyczącego pojazdów kategorii L (pojazdy dwu- i trójkołowe oraz czterokołowce).

                  Ponadto wniosek jest zgodny z decyzją Rady 97/836/WE, której celem jest stosowanie przez Wspólnotę Europejską postanowień zrewidowanego porozumienia z 1958 r. System WP.29 jest również powiązany z unijną polityką konkurencyjności, na którą niniejsza inicjatywa ma pozytywny wpływ. Niniejszy wniosek jest również spójny z polityką transportową i polityką energetyczną Unii, które są należycie uwzględnione w procesie opracowywania i przyjmowania regulaminów ONZ podlegających porozumieniu z 1958 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Biorąc pod uwagę cel i treść decyzji Rady, podstawę prawną stanowią art. 114 i 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE. Procedura przyjęcia niniejszej decyzji Rady została ustanowiona w art. 3 ust. 3 decyzji Rady 97/836/WE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wymogi dotyczące poziomu hałasu zostały już zharmonizowane na poziomie UE, ale odpowiednie przepisy prawne są przestarzałe i wymagają uaktualnienia w odniesieniu do postępu technicznego, który nastąpił od czasu ich przyjęcia. Stosowanie instrumentów międzynarodowych, takich jak równoważne regulaminy ONZ, oraz ich włączenie do unijnego systemu homologacji typu pojazdów silnikowych może być przeprowadzone wyłącznie na poziomie Unii Europejskiej. Takie rozwiązanie nie tylko zapobiega rozdrobnieniu rynku wewnętrznego, lecz także zapewnia jednolite normy w zakresie ochrony zdrowia, bezpieczeństwa oraz normy środowiskowe w całej Unii. Daje ono również korzyści skali: produkty mogą być wytwarzane z przeznaczeniem na cały rynek unijny czy nawet międzynarodowy, a nie muszą być dostosowywane w celu uzyskania krajowej homologacji typu w każdym państwie członkowskim osobno.

                  Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.

               •Proporcjonalność

                  Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, gdyż nie wykracza poza zakres działań koniecznych do osiągnięcia celu, jakim jest właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa publicznego i ochrony środowiska.

               •Wybór instrumentu

               Proponowane instrumenty: decyzja Rady.

                  Zastosowanie decyzji Rady jest uznane za właściwe, ponieważ jest zgodne z wymogami art. 3 ust. 3 decyzji Rady 97/836/WE.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Przygotowując wniosek, Komisja Europejska przeprowadziła konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz z ich organizacjami. Przeprowadzono ogólne konsultacje w sprawie przewidywanego stanowiska w sprawie emisji hałasu przez pojazdy obejmujące państwa członkowskie, producentów (przedstawicieli europejskich i krajowych oraz poszczególnych przedsiębiorstw), producentów części, organizacji transportowych i przedstawicieli użytkowników na posiedzeniu grupy roboczej ds. motocykli. Treść trzech regulaminów EKG ONZ została poparta przez wszystkie zainteresowane strony wchodzące w skład tej grupy, jak również w ramach grupy roboczej EKG ONZ ds. hałasu (GRB). Proponowane podejście w odniesieniu do stosowania regulaminów ONZ nr 9, 63 i 92 zostało również przedstawione na forum Komitetu Technicznego ds. Pojazdów Silnikowych (TCMV), który jest elementem procedury komitetowej w zakresie przepisów dotyczących pojazdów drogowych, ustanowionym na mocy art. 40 dyrektywy 2007/46/WE, i nie otrzymano żadnych uwag.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Wiedza fachowa zewnętrznych ekspertów nie jest istotna dla niniejszego wniosku. Został on jednak zweryfikowany przez Komitet Techniczny ds. Pojazdów Silnikowych. W odniesieniu do treści regulaminów ONZ nr 9, 63 i 92 należy zauważyć, że w latach 2015/2016 przeprowadzono badanie zlecone przez Komisję, w którym zaproponowano wprowadzenie usprawnień w tych trzech regulaminach, aby móc zapewnić co najmniej taki sam poziom wymogów jak w przypadku rozporządzeń (UE) nr 168/2013 i 134/2014. W następstwie tego badania i w oparciu o wynikające z niego wnioski Komisja zaproponowała konieczne zmiany w tych trzech regulaminach ONZ, które zostały przyjęte przez WP.29 na sesji w marcu 2017 r., co doprowadziło do zmian, o których mowa w pkt 1 powyżej (kontekst niniejszego wniosku).

               •Ocena skutków

               Stosowanie regulaminów ONZ nr 9, 63 i 92 nie prowadzi do zmiany ograniczeń lub progów emisji hałasu określonych obecnie w rozporządzeniu (UE) nr 168/2013. Ponadto metody badania określone w tych trzech regulaminach ONZ są równoważne pod względem zakresu i podejścia naukowego z metodami przewidzianymi w rozporządzeniu (UE) 134/2014. Dlatego też nie przewiduje się, by proponowane stosowanie regulaminu miało społeczne, środowiskowe i gospodarcze skutki dla Unii Europejskiej lub EOG z uwagi na ogólną równoważność zarówno proponowanych metod badania poziomów emisji hałasu, jak i ograniczeń i progów emisji hałasu.

                  W ramach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców przeprowadzono analizę kosztów i korzyści związanych z hałasem oraz dokonywaniem nieuprawnionych manipulacji w pojazdach kategorii L, w wyniku której wykazano pogorszenie emisji hałasu w odniesieniu do pojazdów kategorii L ze względu na dokonywanie nieuprawnionych manipulacji. Pod tym względem regulaminy ONZ nr 9, 63 i 92 wprowadzają metody badań, wartości dopuszczalne emisji hałasu, a także racjonalne pod względem kosztów elementy i środki zabezpieczające przed nieuprawnionymi manipulacjami, które są w pełni zharmonizowane z unijnymi ramami prawnymi dotyczącymi pojazdów kategorii L.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Jeśli chodzi o obciążenia administracyjne, niniejsza inicjatywa nie ma na nie wpływu, ponieważ regulaminy ONZ zaproponowane do stosowania w Unii nie spowodują wprowadzenia nowych obowiązków sprawozdawczych lub innych wymogów administracyjnych dla przedsiębiorstw, w tym dla MŚP. Przeciwnie, ma ona na celu ograniczenie obciążeń administracyjnych, ponieważ zastosowanie wymagań zharmonizowanych na poziomie światowym umożliwia producentom przedstawianie dokumentacji homologacji układów i części nie tylko w UE, ale również na rynkach eksportowych umawiających się stron porozumienia z 1958 r. spoza UE.

                  Niniejszy wniosek ma bardzo pozytywny wpływ na konkurencyjność unijnego przemysłu motoryzacyjnego i na handel międzynarodowy. Przyjęcie przez partnerów handlowych UE zharmonizowanych na poziomie międzynarodowym przepisów dotyczących pojazdów uznawane jest za najlepszy sposób usunięcia pozataryfowych barier handlowych oraz otwarcia lub rozszerzenia dostępu do rynku dla unijnych przedsiębiorstw sektora motoryzacyjnego.

               •Prawa podstawowe

                  Wniosek nie ma skutków dla ochrony praw podstawowych.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Niniejsza inicjatywa nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Nie dotyczy.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  W ramach inicjatywy proponuje się stosowanie w Unii regulaminów ONZ nr 9, 63 i 92 w sprawie homologacji typu w zakresie emisji hałasu z, odpowiednio, pojazdów trójkołowych, motorowerów i zamiennych układów tłumiących dla pojazdów kategorii L.

               2018/0292 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stosowania przez Unię regulaminów nr 9, 63 i 92 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie jednolitych przepisów dotyczących homologacji pojazdów trójkołowych, motorowerów i zamiennych układów tłumiących wydechu dla pojazdów kategorii L w zakresie emisji hałasu

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 i 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady 97/836/WE
                  8
                Unia przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań
                  9
                („zrewidowane porozumienie z 1958 r.”).

               (2)Zharmonizowane wymagania regulaminu nr 9 – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii L2, L4 oraz L5 w odniesieniu w zakresie emisji hałasu
                  10
               , regulaminu nr 63 – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii L1 w zakresie emisji hałasu
                  11
                oraz regulaminu nr 92 – Jednolite przepisy dotyczące homologacji nieoryginalnych zamiennych układów tłumiących wydechu (NORESS) w pojazdach kategorii L1, L2, L3, L4 oraz L5 w zakresie ich emisji hałasu
                  12
                Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ („regulaminy ONZ nr 9, 63 i 92”) mają na celu usunięcie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi pomiędzy umawiającymi się stronami zrewidowanego porozumienia z 1958 r. oraz zagwarantowanie, że pojazdy takie zapewniają wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony. Kategoria pojazdów L obejmuje lekkie pojazdy, takie jak rowery z napędem, motorowery dwu- lub trójkołowe, motocykle z wózkiem bocznym lub bez niego, pojazdy trójkołowe i czterokołowce.

               (3)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013
                  13
                i rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 134/2014
                  14
                upoważniają do przyjęcia dopuszczalnych poziomów hałasu, wymagań dotyczących zamiennych układów wydechowych i procedur badania dwu- i trójkołowych pojazdów silnikowych i czterokołowców.

               (4)Załączniki IV, V i VI do rozporządzenia (UE) nr 168/2013 i załącznik IX do rozporządzenia (UE) nr 134/2014 zawierają wymagania dotyczące homologacji typu pojazdów kategorii L w odniesieniu do ich dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego.

               (5)W dniu przystąpienia do zrewidowanego porozumienia z 1958 r. Unia przystąpiła do szeregu regulaminów ONZ wymienionych w załączniku II do decyzji 97/836/WE; Regulaminy nr 9, 63 i 92 ONZ nie zostały ujęte w tym wykazie.

               (6)Zgodnie z art. 3 ust. 3 decyzji 97/836/WE oraz zgodnie z art. 1 ust. 7 zrewidowanego porozumienia z 1958 r. Unia może podjąć decyzję o stosowaniu jednego, kilku lub wszystkich regulaminów ONZ, do których nie przystąpiła w chwili przystąpienia do zrewidowanego porozumienia z 1958 r.

               (7)W następstwie niedawnych zmian w regulaminach ONZ nr 9, 63 i 92, dostosowujących je do odpowiednich przepisów technicznych rozporządzeń (UE) nr 168/2013 i (UE) nr 134/2014, właściwe jest obecnie, by Unia stosowała regulaminy ONZ nr 9, 63 i 92 w celu zapewnienia wspólnych, zharmonizowanych wymogów na poziomie międzynarodowym. Powinno to umożliwić unijnym przedsiębiorstwom stosowanie jednego zestawu wymagań uznanego na poziomie światowym, w szczególności w umawiających się stronach zrewidowanego porozumienia z 1958 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Unia Europejska stosuje regulamin Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ nr 9 – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii L2, L4 oraz L5 w zakresie emisji hałasu, regulamin nr 63 – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii L1 w zakresie emisji hałasu oraz regulamin nr 92 – Jednolite przepisy dotyczące homologacji nieoryginalnych zamiennych układów tłumiących wydechu (NORESS) w pojazdach kategorii L1, L2, L3, L4 oraz L5 w zakresie emisji hałasu.

               Artykuł 2

               Komisja powiadamia o niniejszej decyzji Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 78.

                     (2)

                        Dokument EKG ONZ/TRANS/WP.29/2017/2 [Dz.U. proszę zastąpić odniesieniem do publikacji w Dz.U. UE, gdy ona nastąpi].

                     (3)

                        Dokument EKG ONZ/TRANS/WP.29/2017/4 [Dz.U. proszę zastąpić odniesieniem do publikacji w Dz.U. UE, gdy ona nastąpi].

                     (4)

                        Dokument EKG ONZ/TRANS/WP.29/2017/5 [Dz.U. proszę zastąpić odniesieniem do publikacji w Dz.U. UE, gdy ona nastąpi].

                     (5)

                        Dz.U. L 60 z 2.3.2013, s. 52.

                     (6)

                        Dz.U. L 53 z 21.2.2014, s. 1.

                     (7)

                        Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1.

                     (8)

                        Decyzja Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („zrewidowane porozumienie z 1958 r.”) (Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 78).

                     (9)

                        Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 81.

                     (10)

                        Dokument EKG ONZ/TRANS/WP.29/2017/2 [Dz.U. proszę zastąpić odniesieniem do publikacji w Dz.U. UE, gdy ona nastąpi].

                     (11)

                        Dokument EKG ONZ/TRANS/WP.29/2017/4 [Dz.U. proszę zastąpić odniesieniem do publikacji w Dz.U. UE, gdy ona nastąpi].

                     (12)

                        Dokument EKG ONZ/TRANS/WP.29/2017/5 [Dz.U. proszę zastąpić odniesieniem do publikacji w Dz.U. UE, gdy ona nastąpi].

                     (13)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców (Dz.U. L 60 z 2.3.2013, s. 52).

                     (14)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 134/2014 z dnia 16 grudnia 2013 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 w odniesieniu do wymogów w zakresie efektywności środowiskowej i osiągów jednostki napędowej oraz zmieniające jego załącznik V (Dz.U. L 53 z 21.2.2014, s. 1).