				|

		52011PC0794

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich) /* KOM/2011/0794 wersja ostateczna - 2011/0374 (COD) */

			   	UZASADNIENIE

1.
Kontekst wniosku

Obecny wniosek, wraz z wnioskiem
dotyczącym dyrektywy w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów
konsumenckich („dyrektywa w sprawie ADR w sporach konsumenckich”), należy
rozpatrywać w kontekście wysiłków na rzecz poprawy
funkcjonowania detalicznego rynku wewnętrznego, a zwłaszcza na rzecz
usprawnienia dochodzenia przez konsumentów roszczeń związanych z
transgranicznymi transakcjami handlu elektronicznego.
Obecnie oferta systemów ADR
umożliwiających rozstrzyganie sporów konsumenckich związanych z
handlem elektronicznym jest rozproszona i niepełna. Ponadto, pomimo
że w ramach połowy istniejących systemów ADR konsumenci
mają możliwość składania skarg przez internet, tylko w
nielicznych systemach mogą prowadzić całą procedurę
przez internet (za pośrednictwem internetowego systemu rozstrzygania
sporów – ODR)[1].
Prowadzenie całego procesu przez internet dałoby
oszczędności czasowe i ułatwiłoby komunikację
między stronami.
Wraz z rozwojem
handlu elektronicznego zakres i wielkość rynków, na których
działają przedsiębiorstwa i konsumenci, znacznie wzrósł i
wykracza poza granice państwowe. Jednak
zarówno konsumenci, jak i przedsiębiorcy postrzegają jako ryzykowne
angażowanie się w transgraniczne transakcje handlu elektronicznego,
ponieważ obawiają się, że ewentualne spory mogłyby
być trudne do rozstrzygnięcia ze względu na wirtualny charakter
transakcji.
Brak skutecznego sposobu dochodzenia
roszczeń w związku ze skargami wynikłymi z transgranicznych
transakcji internetowych ma niekorzystne skutki zarówno dla konsumentów, jak i
przedsiębiorców. Konsumenci tracą, nie będąc w stanie
dokonywać przez internet zakupów za granicą; umyka im w ten sposób
możliwość porównania kosztów produktów na szerszym rynku UE i
nabycia ich tam, gdzie są one tańsze. Przedsiębiorstwa,
zwłaszcza małe i średnie, są zniechęcane do zdobywania
potencjału administracyjnego potrzebnego do zajmowania się sporami z
konsumentami zamieszkałymi w innym państwie członkowskim.
Utrudnia to rozwój cyfrowego rynku wewnętrznego.
W inicjatywie przewodniej „Europejska agenda
cyfrowa”[2]
w ramach strategii „Europa 2020” ogłoszono strategię UE w zakresie
ulepszenia systemów ADR, wskazując, że Komisja zaproponuje
wprowadzenie ogólnounijnego internetowego narzędzia dochodzenia roszczeń
dla handlu elektronicznego, aby zwiększyć zaufanie konsumentów i
przedsiębiorstw do rynku cyfrowego. W Akcie o jednolitym rynku[3] z 2011 r. wśród
głównych priorytetów znalazło się ustanowienie „środków
pozasądowych, dzięki którym będzie można znaleźć
łatwo i szybko rozwiązania niewiążące się z
nadmiernymi kosztami dla konsumentów, które zapewnią zachowanie dobrych
stosunków przedsiębiorstw z klientami. To działanie obejmie
również handel internetowy.”.
Z uwagi na wskazane problemy celem wniosku
dotyczącego rozporządzenia jest utworzenie ogólnounijnego systemu
ODR, który ułatwi rozstrzyganie sporów między
przedsiębiorcą a konsumentem, związanych z transgraniczną
internetową sprzedażą towarów lub świadczeniem usług.

2.
Wyniki konsultacji z zainteresowanymi stronami oraz
oceny skutków
2.1.
Gromadzenie wiedzy specjalistycznej i konsultacje z
zainteresowanymi stronami

W kilku przeprowadzonych przez Komisję
badaniach dotyczących ADR w sporach konsumenckich zajęto się
kwestiami związanymi z narzędziami internetowego rozstrzygania
sporów. Wśród tych badań były: „Study on the use of Alternative
Dispute Resolution in the European Union” z 2009 r., w którym przeprowadzono
dogłębną analizę istniejących systemów ADR i ich
funkcjonowania we wszystkich państwach członkowskich, badanie
dotyczące dochodzenia roszczeń konsumenckich w UE[4], „Assessment of the compliance
costs including administrative costs/burdens on businesses linked to the use of
Alternative Dispute Resolution (ADR)” z 2011 r. oraz „Cross-border ADR in the
European Union” z 2011 r.
W
rozpoczętych w styczniu 2011 r. konsultacjach społecznych na temat
stosowania ADR również poruszono kwestie związane z ODR oraz
poszukiwaniem najlepszych rozwiązań zapewniających konsumentom
skuteczne dochodzenie roszczeń związanych z transgranicznymi
transakcjami handlu elektronicznego[5].
Potrzeba ulepszenia narzędzi ODR zyskała wielkie poparcie, w
szczególności w odniesieniu do transakcji handlu elektronicznego, w którym
zauważa się rosnącą liczbę skarg zwłaszcza w
sprawach o niskiej wartości. Podkreślono zwłaszcza
konieczność rozwiązania kwestii językowych oraz zapewnienia
stronom odpowiednich informacji o postępowaniu i jego wyniku. Zdecydowana
większość respondentów zwróciła uwagę na potrzebę
wykorzystania pozytywnych doświadczeń istniejących w konkretnych
branżach.
Debata przeprowadzona podczas szczytu na temat
alternatywnych metod rozstrzygania sporów dla rynku wewnętrznego i
konsumentów („Alternative Dispute Resolution for Internal Market and
consumers”), zorganizowanego wspólnie przez służby Komisji i
Parlament Europejski w marcu 2011 r., wykazała ogólne poparcie dla
opracowania narzędzi ODR w odniesieniu do sporów konsumenckich poprzez
działanie UE mające na celu zapewnienie jasnych warunków oraz wysokiej
jakości systemów ADR dla handlu elektronicznego we wszystkich
branżach. Podczas warsztatów na temat usprawnienia działania ADR
(„ADR: how to make it work better?”), zorganizowanych w ramach europejskiego
szczytu konsumentów w kwietniu 2011 r.[6],
zajmowano się kwestiami związanymi z internetowym rozstrzyganiem
sporów.
Na koniec skonsultowano się także z
Europejskim Inspektorem Ochrony Danych (EIOD).

2.2.
Ocena skutków

Komisja przeprowadziła
szczegółową ocenę skutków, obejmującą szereg wariantów
strategicznych zarówno zasięgu, informacji i jakości w zakresie ADR,
jak i ODR dla transgranicznych transakcji handlu elektronicznego.
W ocenie skutków
stwierdzono, że jedynie połączenie dwóch instrumentów dla ADR i
ODR może zapewnić dostęp do bezstronnych, przejrzystych i
skutecznych sposobów rozstrzygania bez udziału sądu sporów
konsumenckich związanych z transgranicznymi transakcjami handlu
elektronicznego. W szczególności w rozporządzeniu zostanie stworzony
ogólnounijny system ODR, w ramach którego możliwe będzie skuteczne
rozstrzyganie sporów związanych z transgranicznymi transakcjami handlu
elektronicznego w oparciu o pełen zakres systemów ADR odpowiedniej
jakości, który ma zostać osiągnięty zgodnie z
dyrektywą w sprawie ADR w sporach konsumenckich.

3.
Aspekty prawne wniosku
3.1.
Funkcjonowanie ogólnounijnego internetowego systemu
rozstrzygania sporów
3.1.1.
Utworzenie europejskiego internetowego systemu
rozstrzygania sporów

Celem niniejszego wniosku jest utworzenie
europejskiej platformy internetowego rozstrzygania sporów („platforma ODR”). Ta
platforma ODR przybiera postać interaktywnej strony internetowej
stanowiącej jeden punkt dostępu dla konsumentów i
przedsiębiorców pragnących rozstrzygnąć bez udziału
sądu spór wynikły z transgranicznej transakcji handlu elektronicznego.
Dostęp do platformy możliwy jest we wszystkich językach
urzędowych UE, a korzystanie z niej jest nieodpłatne. Systemy ADR
utworzone w państwach członkowskich, notyfikowane Komisji zgodnie z
„dyrektywą w sprawie ADR w sporach konsumenckich”, będą rejestrowane
elektronicznie na platformie ODR.
Konsumenci i przedsiębiorcy
będą mogli składać skargi za pośrednictwem
elektronicznego formularza dostępnego na stronie internetowej platformy we
wszystkich językach urzędowych UE. Platforma sprawdzi, czy skarga
może być rozpatrzona, i będzie starać się doprowadzić
do porozumienia stron w kwestii jej przekazania podmiotowi ADR
właściwemu do rozstrzygnięcia sporu. W ramach
właściwego systemu ADR w ciągu 30 dni od daty otrzymania skargi
nastąpi próba rozstrzygnięcia sporu zgodnie z procedurami stosowanymi
w danym systemie. System ADR będzie musiał przekazać platformie
pewne dane związane z przebiegiem sporu (datę powiadomienia stron o
sporze, datę rozstrzygnięcia sporu, wynik sporu).
Zgodnie z wnioskiem utworzona zostanie
sieć doradców ds. internetowego rozstrzygania sporów („sieć doradców
ds. ODR”), w której skład wchodzić będzie po jednym punkcie
kontaktowym ds. internetowego rozstrzygania sporów z każdego państwa
członkowskiego. Sieć doradców ds. ODR stanowić będzie
wsparcie przy rozstrzyganiu sporów przedłożonych za
pośrednictwem platformy ODR.

3.1.2.
Informacja o ogólnounijmym systemie ODR

W obecnym wniosku wymaga się, aby
mający siedzibę w UE przedsiębiorcy prowadzący
transgraniczny handel elektroniczny informowali konsumentów o platformie ODR.
Informacja ta musi być łatwo, bezpośrednio, widocznie i stale
dostępna na stronie internetowej przedsiębiorcy, jak również w
chwili, gdy konsument składa przedsiębiorcy skargę.

3.1.3.
Nadzór

Sporządzane będzie coroczne
sprawozdanie z działalności platformy. Wypełnianie przez systemy
ADR obowiązków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu będzie
nadzorowane przez właściwe organy, które zostaną powołane
przez państwa członkowskie zgodnie z dyrektywą w sprawie ADR w
sporach konsumenckich. Co trzy lata Komisja składać będzie Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania rozporządzenia.

3.1.4.
Zasady ochrony danych

Dane wprowadzone przez strony i systemy ADR na
platformie ODR będą przechowywane w bazie danych i podlegać
będą odpowiednim przepisom o ochronie danych.

3.2.
Zasada pomocniczości

Podstawą
wniosku jest art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Opracowanie
ogólnounijnego systemu ODR w odniesieniu do transgranicznych sporów
internetowych w oparciu o istniejące systemy ADR w państwach
członkowskich i przestrzeganie obowiązujących w tych systemach
procedur zwiększy zaufanie do detalicznego cyfrowego rynku
wewnętrznego i stworzy nowe możliwości dla przedsiębiorstw.
Pomimo niskiego obecnie poziomu
transgranicznych transakcji handlu elektronicznego cyfrowy rynek detaliczny
rozwija się szybko w obrębie państw członkowskich. Dlatego
zapewnienie prostych, tanich i skutecznych sposobów dochodzenia roszczeń
bez udziału sądu jest potrzebne dla zwiększenia zaufania
konsumentów i przedsiębiorców do transakcji internetowych ponad granicami.
Działanie na poziomie UE jest konieczne
dla stworzenia ogólnounijnej platformy ODR, która jest niezbędnym
narzędziem wspierania handlu elektronicznego. Konieczne jest również
zapewnienie europejskim konsumentom tego samego poziomu ochrony i promowanie
praktyk konkurencyjnych wśród przedsiębiorstw, a tym samym
zwiększenie transgranicznej internetowej wymiany produktów i usług.

3.3.
Proporcjonalność

Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności z następujących względów.
We wniosku zmierza się do wprowadzenia
najskuteczniejszych środków osiągnięcia obranego celu po
stosunkowo najniższych kosztach. Zamiast tworzenia całkiem nowej
struktury na poziomie UE zamierzone uregulowania prawne opierają się
na istniejących krajowych systemach ADR zgodnych z wymaganiami
określonymi w odpowiednich przepisach Unii.
We wniosku dotyczącym rozporządzenia
zostanie w związku z tym zapewnione pełne objęcie
transgranicznych sporów internetowych usługami ADR o odpowiedniej
jakości, a koszty realizacji zostaną ograniczone do kosztów
związanych z elementami dodanymi we wniosku do istniejących struktur
ADR na poziomie krajowym.
Proponowane we wniosku przepisy zostały
zbadane pod kątem proporcjonalności i poddane intensywnym
konsultacjom w celu zagwarantowania, że będą one właściwe
i proporcjonalne.

4.
Wpływ na budżet

Niniejsze działanie jest
częścią programu ochrony konsumentów na lata 2014–2020[7]. Wpływ na budżet
zostanie uwzględniony przy pomocy przegrupowania obejmującego lata
2012 i 2013. Środki finansowe na realizację wniosku w latach
2012–2020 wyniosą 4,586 mln EUR w cenach bieżących. Potrzeby w
zakresie zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów dyrekcji generalnej
już przydzielonych na zarządzanie tym działaniem i
przesuniętych w ramach dyrekcji generalnej, uzupełnionych w razie
potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które mogą zostać
przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach procedury
rocznego przydziału środków oraz w świetle istniejących
ograniczeń budżetowych. Do wniosku załączono ocenę
skutków finansowych.
2011/0374 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie internetowego systemu rozstrzygania
sporów konsumenckich (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach
konsumenckich)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego artykuł 114,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[8],
po konsultacji z Europejskim Inspektorem
Ochrony Danych,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
Artykuł 169 ust. 1 oraz art. 169 ust. 2 lit.
a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowią, że
Unia ma się przyczyniać do osiągnięcia wysokiego poziomu
ochrony konsumentów poprzez środki, które przyjmuje na podstawie art. 114
Traktatu. Art. 38 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej stanowi, że w
polityce UE zapewnia się wysoki poziom ochrony konsumentów.
(2)
Zgodnie z art. 26 ust. 2 TFUE rynek wewnętrzny
ma obejmować obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony
swobodny przepływ towarów i usług. Aby cyfrowy aspekt rynku
wewnętrznego budził zaufanie konsumentów i przysparzał im
korzyści, konieczne jest, by mieli oni dostęp do łatwych i
tanich sposobów rozstrzygania sporów powstających w związku z
internetową sprzedażą towarów i świadczeniem usług.
Jest to szczególnie ważne, gdy konsumenci nabywają towary i
usługi za granicą.
(3)
W Akcie o jednolitym rynku[9] Komisja określiła
przepisy o alternatywnych metodach rozstrzygania sporów obejmujące
kwestię handlu elektronicznego jako jedną z dwunastu dźwigni na
rzecz pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia zaufania do jednolitego
rynku.
(4)
Rada Europejska wezwała Parlament i Radę
do przyjęcia do końca 2012 r. pierwszego zestawu priorytetowych
środków, które mają być nowym bodźcem dla jednolitego rynku[10].
(5)
Rynek wewnętrzny jest dla konsumentów w ich
codziennym życiu realnym środowiskiem, gdy podróżują i
dokonują zakupów oraz płatności. Konsumenci to podstawowi
uczestnicy rynku wewnętrznego, a zatem powinni oni odgrywać w nim
kluczową rolę. Cyfrowy aspekt rynku wewnętrznego staje się
niezwykle istotny zarówno dla konsumentów, jak i dla przedsiębiorców.
Konsumenci coraz częściej dokonują zakupów przez internet,
podobnie coraz więcej przedsiębiorców prowadzi w ten sposób
sprzedaż. Konsumenci i przedsiębiorcy powinni czuć się
bezpiecznie, dokonując transakcji w środowisku cyfrowym.
(6)
Możliwość skorzystania z
łatwego i taniego sposobu rozstrzygania sporów może
zwiększyć zaufanie konsumentów i przedsiębiorców do rynku
cyfrowego. Wciąż jednak istnieją przeszkody utrudniające im
znalezienie rozwiązań pozasądowych, w szczególności w
przypadku sporów powstałych w związku z internetowymi transakcjami
transgranicznymi. Z tego powodu spory takie obecnie często pozostają
nierozstrzygnięte.
(7)
Internetowy system rozstrzygania sporów stanowi
proste i tanie rozwiązanie pozasądowe w przypadku sporów
wynikłych z internetowych transakcji transgranicznych. Brakuje jednak
obecnie mechanizmów, które pozwalałyby konsumentom i przedsiębiorcom
rozstrzygać takie spory przy pomocy środków elektronicznych.
Działa to na niekorzyść konsumentów, stanowi przeszkodę dla
internetowych transakcji transgranicznych, stwarza nierówne szanse dla
przedsiębiorców i w konsekwencji utrudnia rozwój handlu elektronicznego.
(8)
Niniejsze rozporządzenie należy
stosować do pozasądowego rozstrzygania sporów między
konsumentami i przedsiębiorcami, wynikających z transgranicznej
internetowej umowy o sprzedaż towarów lub świadczenie usług
przez przedsiębiorców. Nie należy go stosować do sporów
między konsumentami i przedsiębiorcami powstałych w związku
z internetową sprzedażą towarów lub świadczeniem
usług, jeśli co najmniej jeden z nich nie ma siedziby lub miejsca
zamieszkania w państwie członkowskim Unii w chwili, gdy konsument
zamawia takie towary lub usługi, lub gdy przedsiębiorca i konsument
mają siedzibę lub miejsce zamieszkania w tym samym państwie członkowskim.
(9)
Niniejsze rozporządzenie nie powinno
naruszać przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z
dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach
cywilnych i handlowych[11],
rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie
jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w
sprawach cywilnych i handlowych[12],
rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11
lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań
pozaumownych („Rzym II”)[13]
i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia
17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla
zobowiązań umownych („Rzym I”)[14].
(10)
Definicja „konsumenta” powinna obejmować osoby
fizyczne, których działania nie mają związku z ich
działalnością handlową, gospodarczą,
rzemieślniczą lub wykonywaniem wolnego zawodu. Jeśli jednak
umowa zostaje zawarta w celu częściowo związanym z działalnością
handlową danej osoby, a częściowo niemającym takiego
związku (umowy o dwojakim celu), i cel związany z
działalnością handlową jest na tyle ograniczony, że
nie przeważa w ogólnym kontekście dostawy, osobę taką
należy również uznać za konsumenta.
(11)
Definicja „internetowej sprzedaży towarów lub
świadczenia usług” powinna obejmować transakcje internetowej
sprzedaży towarów lub świadczenia usług, w przypadku których
przedsiębiorca lub jego pośrednik oferuje towary lub usługi za
pośrednictwem strony internetowej lub innych środków elektronicznych,
a konsument zamawia te towary lub usługi, korzystając z tej strony
internetowej lub innych środków elektronicznych. Powinna ona również
obejmować przypadki, w których konsument uzyskał dostęp do
strony internetowej lub innych usług społeczeństwa
informacyjnego przy pomocy bezprzewodowego urządzenia elektronicznego,
takiego jak telefon komórkowy.
(12)
Niniejszego rozporządzenia nie należy
stosować do sporów między konsumentami i przedsiębiorcami
powstałych w związku z transgraniczną sprzedażą
towarów lub świadczeniem usług „offline” (bez korzystania z sieci
komputerowych). Niniejszego rozporządzenia nie należy stosować
do sporów między przedsiębiorcami.
(13)
Niniejsze rozporządzenie należy
odczytywać w związku z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady
…./…/UE [Office of Publications insert reference number] z dnia [Office
of Publications insert date of adoption] r. w sprawie alternatywnych metod
rozstrzygania sporów konsumenckich (dyrektywa w sprawie ADR w sporach
konsumenckich)[15],
w której wymaga się, by państwa członkowskie zapewniły
możliwość skierowania wszystkich sporów między konsumentami
i przedsiębiorcami mającymi miejsce zamieszkania lub siedzibę w
Unii, powstałych w związku ze sprzedażą towarów lub
świadczeniem usług, do podmiotu oferującego alternatywne metody
rozstrzygania sporów.
(14)
Celem niniejszego rozporządzenia jest
stworzenie platformy internetowego rozstrzygania sporów („ODR”) na poziomie
europejskim. Platforma ODR powinna przybrać postać interaktywnej
strony internetowej stanowiącej jeden punkt dostępu dla konsumentów i
przedsiębiorców pragnących rozstrzygać bez udziału
sądu spory wynikłe z transgranicznych transakcji handlu
elektronicznego. Powinna ona umożliwiać konsumentom i
przedsiębiorcom składanie skarg poprzez wypełnienie elektronicznego
formularza skargi dostępnego we wszystkich językach urzędowych
Unii oraz przekazywanie skargi podmiotowi oferującemu alternatywne metody
rozstrzygania sporów („ADR”) właściwemu w kwestiach dotyczących
danego sporu. Podmioty ADR oraz strony powinny mieć możliwość
przeprowadzenia procedury rozstrzygania sporu przy pomocy platformy.
(15)
System ODR na poziomie europejskim powinien
opierać się na istniejących podmiotach ADR w państwach
członkowskich, powinien być także stworzony z poszanowaniem
tradycji prawnych państw członkowskich. Podmioty ADR, do których
przekazana została skarga za pośrednictwem platformy ODR, powinny
zatem stosować własne procedury, w tym zasady dotyczące kosztów.
W niniejszym rozporządzeniu pragnie się jednak ustanowić pewne
wspólne zasady mające zastosowanie do wspomnianych procedur; zasady te
służyć będą skuteczności tych procedur. Powinno
to objąć zasady zapewniające sprawne osiągnięcie
rozstrzygnięcia sporu.
(16)
Zapewnienie elektronicznego połączenia
wszystkich podmiotów ADR notyfikowanych Komisji zgodnie z art. 17 ust. 2 dyrektywy
…./…/UE [= dyrektywy w sprawie ADR w sporach konsumenckich] [Office of
Publications insert reference number] z europejską platformą ODR
powinno pozwolić na pełne objęcie sporów transgranicznych
powstałych w związku z internetową sprzedażą towarów
lub świadczeniem usług systemem internetowego dochodzenia
roszczeń bez udziału sądu.
(17)
Niniejsze rozporządzenie nie stoi na
przeszkodzie działaniu jakiegokolwiek istniejącego podmiotu
zajmującego się internetowym rozstrzyganiem sporów
działającego na terenie Unii. Nie powinno ono uniemożliwiać
podmiotom ADR zajmowania się transgranicznymi sporami internetowymi, które
zostały im przedstawione w inny sposób niż poprzez platformę
ODR.
(18)
Sieć doradców ds. internetowego rozstrzygania
sporów powinna stanowić wsparcie przy rozstrzyganiu sporów
dotyczących skarg złożonych za pośrednictwem platformy ODR.
Sieć ta powinna się składać z punktów kontaktowych ds. ODR
w państwach członkowskich, w których to punktach działać
będą doradcy ds. internetowego rozstrzygania sporów.
(19)
Prawo do skutecznego środka prawnego i prawo
dostępu do bezstronnego sądu są prawami podstawowymi
zagwarantowanymi w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Procedury
internetowego rozstrzygania sporów nie mogą zmierzać do
zastąpienia procedur sądowych i nie powinny pozbawiać
konsumentów ani przedsiębiorców ich praw do dochodzenia roszczeń
przed sądami. Nic w niniejszym rozporządzeniu nie powinno zatem
uniemożliwiać stronom korzystania z ich prawa dostępu do systemu
sądowego.
(20)
Przetwarzanie informacji na mocy niniejszego
rozporządzenia powinno podlegać ścisłym gwarancjom
poufności i powinno być zgodne z zasadami ochrony danych osobowych
określonymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie
przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[16] oraz w rozporządzeniu
(WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o
ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez
instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych[17]. Zasady te należy
stosować do przetwarzania danych osobowych prowadzonego na mocy
niniejszego rozporządzenia przez różnych uczestników platformy,
niezależnie od tego, czy działają oni sami, czy wspólnie z
innymi uczestnikami platformy.
(21)
Podmioty danych należy informować o
przetwarzaniu ich danych osobowych w ramach platformy ODR, oraz o ich prawach w
odniesieniu do tego przetwarzania, przy pomocy wyczerpującej informacji o
polityce prywatności, którą Komisja ma podawać do publicznej
wiadomości, opisującej w jasny i zrozumiały sposób operacje
przetwarzania wykonywane na odpowiedzialność różnych uczestników
platformy, zgodnie z art. 11 i 12 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 oraz przepisami
krajowymi przyjętymi na podstawie art. 10 i 11 dyrektywy 95/46/WE.
(22)
Przedsiębiorcy powinni informować
konsumentów o platformie ODR na swych stronach internetowych, które powinny
zawierać łącze elektroniczne do strony startowej platformy.
Powinni również zapewniać takie informacje, gdy konsument składa
skargę przedsiębiorcy, rzecznikowi praw konsumenta w danej firmie lub
za pośrednictwem systemu rozpatrywania skarg konsumenckich prowadzonego
przez przedsiębiorcę. Obowiązek ten nie powinien naruszać
przepisów art. 10 ust. 1–3 dyrektywy .…/…/UE [Office of Publications insert
reference number] dotyczących informowania konsumentów przez
przedsiębiorców o procedurach ADR obejmujących tych
przedsiębiorców oraz o tym, czy zobowiązują się oni do
stosowania procedur alternatywnego rozstrzygania sporów z konsumentami. Ponadto
obowiązek ten nie powinien naruszać przepisów art. 6 ust. 1 lit. t) i
art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25
października 2011 r. w sprawie praw konsumentów[18]. Artykuł 6 ust. 1 lit. t)
dyrektywy 2011/83/UE stanowi, że w przypadku umów konsumenckich
zawieranych na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa
przedsiębiorca musi poinformować konsumenta o możliwości skorzystania
z pozasądowych mechanizmów rozpatrywania reklamacji i dochodzenia
roszczeń, którym podlega przedsiębiorca, oraz możliwości
dostępu do tych procedur, zanim konsument zostanie związany
umową.
(23)
W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych
innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia należy
przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290
TFUE w odniesieniu do rodzaju informacji, jakie skarżący ma
zawrzeć w elektronicznym formularzu skargi udostępnionym na
platformie ODR. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych
Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów.
Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna
zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych
dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(24)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania
niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia
wykonawcze w odniesieniu do działania platformy ODR, sposobów
składania skarg oraz współpracy z siecią doradców ds. ODR.
Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.
ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli
przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych
przez Komisję. W przypadku przyjmowania
aktów wykonawczych dotyczących elektronicznego formularza skargi
należy stosować procedurę doradczą, biorąc pod
uwagę jego wyłącznie techniczną naturę. W przypadku przyjmowania przepisów dotyczących
sposobów współpracy między doradcami ds. ODR należącymi do
sieci doradców ds. internetowego rozstrzygania sporów należy stosować
procedurę sprawdzającą.
(25)
Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia,
a mianowicie stworzenie regulowanej wspólnymi przepisami europejskiej platformy
internetowego rozstrzygania sporów dla transgranicznych sporów internetowych,
ze względu na rozmiary i skutki działania nie mogą zostać
osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa
członkowskie, a zatem możliwe jest lepsze ich osiągnięcie
na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z
zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii
Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną
w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest
konieczne do osiągnięcia tego celu.
(26)
W niniejszym rozporządzeniu respektuje
się prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w
Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, zwłaszcza w jej art. 7, 8, 38
i 47,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Przedmiot
Celem niniejszego rozporządzenia jest
przyczynienie się do funkcjonowania rynku wewnętrznego, w
szczególności jego aspektu cyfrowego, oraz do osiągnięcia
wysokiego poziomu ochrony konsumentów dzięki stworzeniu platformy
ułatwiającej bezstronne, przejrzyste, skuteczne i sprawiedliwe
rozstrzyganie przez internet sporów między konsumentami i
przedsiębiorcami bez udziału sądu.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
do rozstrzygania bez udziału sądu sporów między konsumentami a
przedsiębiorcami, wynikających z transgranicznej internetowej umowy o
sprzedaż towarów lub świadczenie usług, poprzez interwencję
podmiotu zajmującego się alternatywnym rozstrzyganiem sporów,
spełniającego wymagania dyrektywy [Office of Publications please
insert number of Directive of the European Parliament and of the
Council on alternative dispute resolution for consumer disputes and amending
Regulation (EC) No 2006/2004 and Directive 2009/22/EC (Directive on consumer
ADR)], i z użyciem europejskiej platformy internetowego rozstrzygania
sporów.
Artykuł 3
Związek z innymi przepisami Unii
Niniejsze rozporządzenie nie narusza
przepisów dyrektywy 2008/52/WE, rozporządzenia (WE) nr 44/2001,
rozporządzenia (WE) nr 864/2007 ani rozporządzenia (WE) nr 593/2008.
Artykuł 4
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
(a)
„konsument” oznacza każdą osobę
fizyczną działającą w celach niezwiązanych z jej
działalnością handlową, gospodarczą,
rzemieślniczą lub wykonywaniem wolnego zawodu;
(b)
„przedsiębiorca” oznacza każdą
osobę fizyczną lub każdą osobę prawną,
niezależnie od tego, czy jest to podmiot publiczny czy prywatny, która
działa – w tym również za pośrednictwem każdej innej osoby
działającej w jej imieniu lub na jej rzecz – w celach związanych
z jej działalnością handlową, gospodarczą,
rzemieślniczą lub wykonywaniem wolnego zawodu;
(c)
„internetowa sprzedaż towarów lub
świadczenie usług” oznacza transakcję sprzedaży towarów lub
świadczenia usług, w przypadku której przedsiębiorca lub jego
pośrednik oferuje towary lub usługi za pośrednictwem strony
internetowej lub innych środków elektronicznych, a konsument zamawia takie
towary lub usługi, korzystając z tej strony internetowej lub innych
środków elektronicznych;
(d)
„środki elektroniczne” oznaczają
sprzęt do przetwarzania (w tym do kompresji cyfrowej) i przechowywania
danych, w całości przesyłanych, przenoszonych i otrzymywanych za
pośrednictwem przewodów, fal radiowych, środków optycznych lub innych
środków elektromagnetycznych.
Następujących usług nie uważa
się za usługi świadczone przy pomocy środków
elektronicznych:
–
usług „off-line”,
–
usług obejmujących element materialny,
nawet jeśli są świadczone przy pomocy urządzeń
elektronicznych takich jak automaty wydające gotówkę lub bilety
(banknoty, bilety kolejowe), urządzenia umożliwiające dostęp
do sieci drogowych, parkingów samochodowych, pobierające opłaty za
korzystanie, nawet jeśli istnieją urządzenia elektroniczne przy
wjeździe lub wyjeździe kontrolujące dostęp lub
zapewniające dokonanie poprawnej płatności,
–
usług, które nie są świadczone za
pośrednictwem elektronicznych systemów przetwarzania lub
inwentaryzacyjnych, takich jak usługi telefonii głosowej, usługi
faksowe lub teleksowe, usługi świadczone za pośrednictwem
telefonii głosowej lub faksu; konsultacji z lekarzem przy pomocy telefonu
lub faksu; konsultacji z prawnikiem przy pomocy telefonu lub faksu; marketingu
bezpośredniego za pośrednictwem telefonu lub faksu;
(e)
„transgraniczna internetowa sprzedaż towarów
lub świadczenie usług” oznacza internetową sprzedaż towarów
lub świadczenie usług w sytuacji, w której w chwili gdy konsument
zamawia takie towary lub usługi, ma on miejsce zamieszkania w
państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie,
w którym przedsiębiorca ma siedzibę;
(f)
przedsiębiorca ma „siedzibę”
–
jeśli przedsiębiorca jest osobą
fizyczną – tam, gdzie znajduje się jego miejsce prowadzenia
działalności,
–
jeśli przedsiębiorca jest
spółką lub inną osobą prawną lub stowarzyszeniem osób
fizycznych lub prawnych – tam, gdzie znajduje się jego siedziba statutowa,
zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności, lub –
jeśli przedsiębiorca składa ofertę bądź
jeśli zamówione towary mają być dostarczone lub zamówione
usługi mają być świadczone w wyniku działań
oddziału, agencji lub innego zakładu – tam, gdzie znajduje się
ten oddział, agencja lub inny zakład;
(g)
„procedura alternatywnego rozstrzygania sporów”
(dalej „procedura ADR”) oznacza procedurę służącą
rozstrzygnięciu sporu bez udziału sądu poprzez interwencję
podmiotu rozstrzygającego spory, który proponuje lub narzuca
rozwiązanie bądź doprowadza do kontaktu między stronami w
celu ułatwienia zawarcia ugody.
Procedur toczących się przed podmiotami
rozstrzygającymi spory, w przypadku gdy osoby fizyczne odpowiadające
za rozstrzygnięcie sporu są zatrudnione wyłącznie przez
przedsiębiorcę, procedur w ramach prowadzonych przez
przedsiębiorcę systemów rozpatrywania skarg konsumenckich,
bezpośrednich negocjacji między konsumentem a
przedsiębiorcą, niezależnie od tego, czy są reprezentowani
przez inne osoby, oraz czynionych przez sędziów prób rozwiązania
sporu w toku postępowania sądowego dotyczącego tego sporu nie
uważa się za procedury ADR;
(h)
„podmiot zajmujący się alternatywnym
rozstrzyganiem sporów” (dalej „podmiot ADR”) oznacza podmiot objęty art. 4
lit. e) dyrektywy [Office of Publications insert number of Directive of
the European Parliament and of the Council on alternative dispute resolution
for consumer disputes and amending Regulation (EC) No 2006/2004 and Directive
2009/22/EC (Directive on consumer ADR)], który został zgłoszony Komisji
zgodnie z art. 17 ust. 2 tej dyrektywy;
(i)
„strona skarżąca” oznacza konsumenta lub
przedsiębiorcę, który złożył skargę za
pośrednictwem europejskiej platformy internetowego rozstrzygania sporów;
(j)
„strona pozwana” oznacza konsumenta lub
przedsiębiorcę, przeciwko któremu złożono skargę za
pośrednictwem europejskiej platformy internetowego rozstrzygania sporów;
(k)
„dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje
dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby
fizycznej („podmiotu danych”); osoba możliwa do zidentyfikowania to osoba,
której tożsamość można ustalić bezpośrednio lub
pośrednio, szczególnie przez powołanie się na numer
identyfikacyjny lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających
jej fizyczną, fizjologiczną, umysłową, ekonomiczną,
kulturową lub społeczną tożsamość.
ROZDZIAŁ II
Europejska platforma internetowego rozstrzygania sporów
Artykuł 5
Utworzenie europejskiej platformy internetowego rozstrzygania sporów
1.
Komisja tworzy europejską platformę
internetowego rozstrzygania sporów (dalej „platforma ODR”).
2.
Platforma ODR jest interaktywną stroną
internetową, do której możliwy jest elektroniczny i bezpłatny
dostęp we wszystkich językach urzędowych Unii. Platforma ODR
stanowi jeden punkt dostępu dla konsumentów i przedsiębiorców pragnących
pozasądowego rozstrzygnięcia sporów objętych niniejszym
rozporządzeniem.
3.
Platforma ODR spełnia następujące
zadania:
(a)
udostępnienie elektronicznego formularza
skargi, który może wypełnić strona skarżąca;
(b)
proponowanie stronom, w oparciu o informacje zawarte
w elektronicznym formularzu skargi, jednego właściwego podmiotu ADR
lub większej ich liczby i dostarczanie informacji, w stosownych
przypadkach, o pobieranych przez nie opłatach, języku lub
językach, w których będzie prowadzone postępowanie, i przybliżonym
czasie trwania postępowania, lub informowanie strony skarżącej,
że w oparciu o przedłożone informacje nie można było
ustalić właściwego podmiotu ADR;
(c)
kierowanie skarg do podmiotu ADR, z którego strony
zgodnie zdecydowały się skorzystać;
(d)
umożliwienie stronom i podmiotowi ADR
prowadzenia przez internet procedury rozstrzygania sporu;
(e)
udostępnienie elektronicznego formularza, przy
pomocy którego podmioty ADR przesyłają informacje, o których mowa w
art. 9 lit. c);
(f)
udostępnienie systemu zbierania opinii pozwalającego
stronom na wyrażenie opinii o działaniu platformy ODR i o podmiocie
ADR, który rozpatrywał ich spór;
(g)
publikowanie informacji o podmiotach ADR
notyfikowanych Komisji zgodnie z art. 17 ust. 2 dyrektywy …./…/UE [Office of
Publications please insert number of Directive of the European
Parliament and of the Council on alternative dispute resolution for consumer
disputes and amending Regulation (EC) No 2006/2004 and Directive 2009/22/EC
(Directive on consumer ADR)], które rozpatrują spory objęte niniejszym
rozporządzeniem;
(h)
dostarczanie ogólnych informacji o alternatywnych
metodach rozstrzygania sporów jako sposobach rozstrzygania sporów bez
udziału sądu;
(i)
udostępnianie danych statystycznych na temat
wyników sporów rozpatrywanych przez podmioty ADR, do których przekazano skargi
za pośrednictwem platformy ODR.
4.
Podmioty zajmujące się alternatywnym
rozstrzyganiem sporów, które zostały notyfikowane Komisji zgodnie z art.
17 ust. 2 dyrektywy …./…/UE [Office of Publications please insert number of Directive
of the European Parliament and of the Council on alternative dispute
resolution for consumer disputes and amending Regulation (EC) No 2006/2004 and
Directive 2009/22/EC (Directive on consumer ADR)] i które zgodnie z elementami
koniecznymi do ustalenia ich właściwości, notyfikowanymi na
podstawie art. 16 ust. 1 lit. g) dyrektywy …./…/UE [Office of Publications
please insert number of Directive of the European Parliament and of
the Council on alternative dispute resolution for consumer disputes and
amending Regulation (EC) No 2006/2004 and Directive 2009/22/EC (Directive on
consumer ADR)], i w oparciu o informacje zawarte w elektronicznym formularzu
skargi, o którym mowa w ust. 3 lit. a), są właściwe do
rozpatrywania sporów objętych niniejszym rozporządzeniem, rejestrują
się elektronicznie na platformie ODR.
5.
Komisja odpowiada za platformę ODR w
odniesieniu do jej opracowania, działania i utrzymania oraz w odniesieniu
do bezpieczeństwa danych.
6.
Komisja przyjmuje środki dotyczące
sposobów wykonywania zadań przedstawionych w ust. 3 przy pomocy aktów
wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 3.
Artykuł 6
Sieć doradców ds. internetowego rozstrzygania sporów
1.
Każde państwo członkowskie wyznacza
jeden punkt kontaktowy ds. ODR i przekazuje Komisji jego nazwę i dane
kontaktowe. Państwa członkowskie mogą powierzyć
odpowiedzialność za punkty kontaktowe ds. ODR swym centrom
należącym do Sieci Europejskich Centrów Konsumenckich, organizacjom
konsumenckim lub dowolnemu innemu podmiotowi. W każdym z punktów
kontaktowych ds. ODR działa co najmniej dwóch doradców ds. internetowego
rozstrzygania sporów (dalej „doradcy ds. ODR”).
2.
Doradcy ds. ODR pomagają przy rozstrzyganiu
sporów dotyczących skarg złożonych za pośrednictwem
platformy poprzez spełnianie następujących zadań:
(a)
ułatwianie, w razie potrzeby, komunikacji
między stronami a właściwym podmiotem ADR;
(b)
informowanie konsumentów o innych sposobach
dochodzenia roszczeń w przypadku gdy sporu nie można
rozstrzygnąć za pośrednictwem platformy, na przykład w
sytuacji, gdy przedsiębiorca nie zgadza się na zastosowanie ADR;
(c)
składanie Komisji i państwom
członkowskim corocznego sprawozdania z działalności w oparciu o
praktyczne doświadczenia zdobyte w trakcie wykonywania swoich zadań;
(d)
informowanie stron o zaletach i wadach procedur
stosowanych przez proponowane podmioty ADR.
3.
Komisja tworzy sieć doradców ds. internetowego
rozstrzygania sporów (dalej „sieć doradców ds. ODR”), która umożliwia
współpracę między doradcami ds. ODR i przyczynia się do
wykonywania zadań określonych w ust. 2.
4.
Komisja co najmniej raz do roku zwołuje
zebranie członków sieci doradców ds. ODR w celu umożliwienia wymiany
najlepszych praktyk oraz dyskusji nad powtarzającymi się problemami
napotykanymi w trakcie działania platformy ODR.
5.
Komisja przyjmuje przepisy dotyczące sposobów
współpracy między doradcami ds. ODR przy pomocy aktów wykonawczych.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 3.
Artykuł 7
Złożenie skargi
1.
W celu złożenia skargi poprzez
platformę ODR strona skarżąca wypełnia elektroniczny
formularz skargi, który jest dostępny na stronie internetowej platformy.
Strona skarżąca może dołączyć do formularza
skargi dowolne dokumenty w postaci elektronicznej na poparcie swej skargi.
2.
Informacje, które ma przedłożyć
strona skarżąca, muszą być wystarczające do ustalenia
właściwego podmiotu ADR. Informacje te opisano w
załączniku.
3.
Platforma ODR podaje stronom informacje na temat
podmiotu lub podmiotów ADR uznanych przez platformę ODR za
właściwe; jeśli możliwy jest wybór więcej niż
jednego podmiotu, doradcy ds. ODR z danych państw członkowskich
podają stronom szczegółowe informacje o różnych podmiotach
ustalonych w powyższy sposób i doradzają im w kwestii zalet i wad
stosowanych przez każdy z tych podmiotów procedur, aby umożliwić
stronom dokonanie świadomego wyboru.
4.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów
delegowanych zgodnie z art. 16 w celu dostosowania informacji wymienionych w
załączniku, z uwzględnieniem kryteriów, przy pomocy których
podmioty ADR notyfikowane Komisji zgodnie z art. 17 ust. 2 dyrektywy …./…/UE [Office
of Publications please insert number of Directive of the European
Parliament and of the Council on alternative dispute resolution for consumer
disputes and amending Regulation (EC) No 2006/2004 and Directive 2009/22/EC
(Directive on consumer ADR)], które rozpatrują spory objęte
niniejszym rozporządzeniem, określają swe odpowiednie zakresy
kompetencji.
5.
Komisja określa rozwiązania
dotyczące elektronicznego formularza skargi przy pomocy aktów
wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
doradczą, o której mowa w art. 15 ust. 2.
6.
Przy pomocy elektronicznego formularza skargi oraz
załączników do niego przetwarza się tylko te dane, które są
dokładne, istotne i nie są zbędne w stosunku do celów, dla
których zostały zgromadzone.
Artykuł 8
Rozpatrywanie i przekazywanie skargi
1.
Skargę złożoną za
pośrednictwem platformy rozpatruje się, jeśli formularz skargi
jest w całości wypełniony.
2.
Po otrzymaniu w całości wypełnionego
formularza skargi platforma ODR przekazuje stronie skarżącej, w
języku skargi, oraz przesyła stronie pozwanej w wiadomości
e-mail, w języku umowy, następujące informacje:
(a)
 informację, że strony muszą
uzgodnić jeden właściwy podmiot ADR, aby skarga mogła mu
zostać przekazana;
(b)
 informację, że w przypadku gdy strony
nie uzgodnią jednego właściwego podmiotu ADR lub gdy nie zostanie
ustalony właściwy podmiot ADR, skarga nie będzie dalej
rozpatrywana;
(c)
wykaz wszystkich właściwych podmiotów
ADR, jeśli jakiekolwiek zidentyfikowano;
(d)
nazwę i dane kontaktowe punktu kontaktowego
ds. ODR w miejscu zamieszkania konsumenta i w miejscu, w którym znajduje
się siedziba przedsiębiorcy, oraz krótki opis zadań, o których
mowa w art. 6 ust. 2 lit. a), b) i d);
(e)
skierowane do konsumenta zaproszenie do dokonania
wyboru z przedstawionego wykazu jednego podmiotu ADR lub większej ich
liczby, zawierające informację, że nie jest on zobowiązany
do dokonania takiego wyboru;
(f)
skierowane do przedsiębiorcy zaproszenie do
dokonania wyboru z przedstawionego wykazu jednego podmiotu ADR lub
większej ich liczby, w przypadku gdy żaden z tych podmiotów nie jest
podmiotem, z którego przedsiębiorca zobowiązał się
korzystać zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy …./…/UE [Office of
Publications please insert number of Directive of the European
Parliament and of the Council on alternative dispute resolution for consumer
disputes and amending Directive 2009/22/EC (Directive on consumer ADR)];
(g)
informację, że w przypadku gdy konsument
wybierze podmiot ADR, z którego przedsiębiorca zobowiązał
się korzystać zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy …./…/UE [Office
of Publications please insert number of Directive of the European
Parliament and of the Council on alternative dispute resolution for consumer
disputes and amending Directive 2009/22/EC (Directive on consumer ADR)],
platforma automatycznie przekaże skargę temu podmiotowi ADR.
3.
Informacje, o których mowa w ust. 2, muszą
zawierać opis następujących cech każdego podmiotu:
(a)
pobieranych przez podmiot opłat, w stosownych
przypadkach;
(b)
 języka lub języków, w których
będzie prowadzone postępowanie;
(c)
przybliżonego czasu trwania postępowania;

(d)
konieczności fizycznej obecności stron
lub ich przedstawicieli, w stosownych przypadkach;
(e)
wiążącego lub
niewiążącego charakteru wyniku postępowania.
4.
Jeśli strony nie udzielą platformie
odpowiedzi lub nie uzgodnią jednego właściwego podmiotu ADR,
skargi nie rozpatruje się dalej. Konsumenta informuje się o
możliwości skontaktowania się z doradcą ds. ODR celem
uzyskania informacji o innych sposobach dochodzenia roszczeń.
5.
W przypadku gdy konsument wybrał ten sam
podmiot ADR, z którego przedsiębiorca zobowiązał się
korzystać zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy …./…/UE [Office of
Publications please insert number of Directive of the European
Parliament and of the Council on alternative dispute resolution for consumer
disputes and amending Directive 2009/22/EC (Directive on consumer ADR)], lub
gdy strony wybrały w swych odpowiedziach ten sam podmiot ADR, platforma
automatycznie przekazuje skargę temu podmiotowi ADR.
6.
W przypadku gdy strony uzgodniły więcej
niż jeden podmiot ADR, wzywa się konsumenta do dokonania wyboru
jednego z uzgodnionych podmiotów ADR. Platforma automatycznie przekazuje
skargę temu podmiotowi ADR.
Artykuł 9
Rozstrzygnięcie sporu
Podmioty ADR, którym przekazano skargę
zgodnie z art. 8:
(a)
niezwłocznie powiadamiają strony o sporze
i informują je o procedurach oraz opłatach mających zastosowanie
w związku z rozstrzyganiem danego sporu;
(b)
jeśli po powiadomieniu stron o sporze strony
zgadzają się na wszczęcie postępowania przed danym
podmiotem, kończą procedurę rozstrzygania sporu w ciągu 30
dni od chwili wszczęcia postępowania. W przypadku złożonych
sporów podmiot ADR może przedłużyć ten termin;
(c)
niezwłocznie przekazują platformie ODR
następujące informacje:
(i)      datę zgłoszenia podmiotowi
sporu i jego przedmiot;
(ii)      datę powiadomienia stron o sporze;
(iii)     datę zakończenia i wynik
procedury.
Artykuł 10
Baza danych
Komisja stosuje niezbędne środki w
celu utworzenia i utrzymania elektronicznej bazy danych, w której przechowuje
informacje przetwarzane zgodnie z art. 5 ust. 3 i art. 9 lit. c).
Artykuł 11
Przetwarzanie danych osobowych
1.
Dostępu do informacji, w tym danych osobowych,
związanych ze sporem i przechowywanych w bazie danych, o której mowa w
art. 10, udziela się, do celów, o których mowa w art. 9,
wyłącznie podmiotowi ADR, któremu przekazano spór zgodnie z art. 8.
Dostępu do tych samych informacji udziela się również doradcom
ds. ODR do celów, o których mowa w art. 6 ust. 3.
2.
Komisja ma dostęp do informacji przetwarzanych
zgodnie z art. 9 do celów nadzoru nad korzystaniem z platformy ODR i jej
działaniem oraz sporządzania sprawozdań, o których mowa w art.
17. Przetwarza ona dane osobowe użytkowników platformy w zakresie
koniecznym dla działania i utrzymania platformy, w tym do celów nadzoru
nad korzystaniem z platformy przez podmioty ADR i doradców ds. ODR.
3.
Dane osobowe związane z danym sporem
przechowuje się w bazie danych, o której mowa w ust. 1, jedynie przez czas
konieczny do osiągnięcia celów, dla których zostały zgromadzone,
oraz do zapewnienia podmiotom danych możliwości dostępu do ich
danych osobowych w celu korzystania z ich praw; dane te usuwa się
automatycznie najpóźniej po 6 miesiącach od daty zakończenia
sporu, który został przekazany platformie ODR, zgodnie z art. 9 lit. c)
ppkt (iii). Wyżej wymieniony okres przechowywania danych ma również
zastosowanie do danych osobowych przechowywanych w aktach krajowych przez
podmiot ADR lub doradcę ds. ODR, którzy rozpatrywali dany spór, z
wyjątkiem przypadków, w których w procedurach stosowanych przez podmiot
ADR lub w jakichkolwiek przepisach szczegółowych prawa krajowego
przewidziano dłuższy okres przechowywania.
4.
Każdego doradcę ds. ODR i każdy
podmiot ADR uważa się za administratora danych zgodnie z art. 2 lit.
d) dyrektywy 95/46/WE w odniesieniu do czynności przetwarzania danych
prowadzonych przez nich na mocy niniejszego rozporządzenia;
odpowiadają oni za zapewnienie zgodności tych czynności z
zasadami ochrony danych określonymi w przepisach krajowych przyjętych
na podstawie dyrektywy 95/46/WE. W odniesieniu do jej obowiązków na mocy
niniejszego rozporządzenia oraz wynikającego z nich przetwarzania
danych osobowych Komisję uważa się za administratora danych
zgodnie z art. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
Artykuł 12
Poufność i bezpieczeństwo danych
1.
Doradcy ds. ODR i podmioty ADR podlegają
zasadom zachowania tajemnicy służbowej lub innym równoważnym
obowiązkom w zakresie poufności określonym w przepisach
krajowych.
2.
Komisja stosuje odpowiednie środki techniczne
i organizacyjne dla zapewnienia bezpieczeństwa danych przetwarzanych na
podstawie niniejszego rozporządzenia, w tym odpowiednią kontrolę
dostępu do danych, plan bezpieczeństwa i zarządzanie zdarzeniami
związanymi z bezpieczeństwem, zgodnie z art. 22 rozporządzenia
(WE) nr 45/2001.
Artykuł 13
Informowanie konsumentów
1.
Przedsiębiorcy mający siedzibę w
Unii i prowadzący transgraniczną internetową sprzedaż
towarów lub świadczenie usług informują konsumentów o platformie
ODR i swoim adresie e-mail. Informacja ta musi być łatwo,
bezpośrednio, widocznie i stale dostępna na stronie internetowej
przedsiębiorcy oraz, jeśli oferta jest składana przy pomocy
wiadomości e-mail lub innej wiadomości tekstowej przekazywanej
środkami elektronicznymi – w tej wiadomości. Informacja ta musi
zawierać łącze elektroniczne do strony startowej platformy ODR.
Przedsiębiorcy informują również konsumentów o platformie ODR,
gdy konsument składa skargę przedsiębiorcy lub za
pośrednictwem systemu rozpatrywania skarg konsumenckich zarządzanego
przez przedsiębiorcę, bądź rzecznikowi praw konsumenta w
danej firmie.
2.
Przepisy ust. 1 nie naruszają przepisów art.
10 dyrektywy …./…/UE [Office of Publications please insert number of Directive
of the European Parliament and of the Council on alternative dispute
resolution for consumer disputes and amending Regulation (EC) No 2006/2004 and
Directive 2009/22/EC (Directive on consumer ADR)] dotyczących informowania
konsumentów przez przedsiębiorców o procedurach ADR, którymi dani
przedsiębiorcy są objęci, oraz o tym, czy przedsiębiorcy ci
zobowiązują się do stosowania procedur alternatywnego rozstrzygania
sporów do rozstrzygania sporów z konsumentami.
3.
Przepisy ust. 1 nie naruszają przepisów art. 6
i 8 dyrektywy 2011/83/UE dotyczących informowania konsumentów w przypadku
umów zawieranych na odległość i poza lokalem
przedsiębiorstwa.
Artykuł 14
Nadzór
Wypełnianie przez podmioty ADR
obowiązków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu nadzorowane jest
przez właściwe organy powołane przez państwa
członkowskie zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy …./…/UE [Office of
Publications please insert number of Directive of the European
Parliament and of the Council on alternative dispute resolution for consumer
disputes and amending Regulation (EC) No 2006/2004 and Directive 2009/22/EC
(Directive on consumer ADR)].
ROZDZIAŁ III
Przepisy końcowe
Artykuł 15
Akty wykonawcze
1.
Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest
komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. W
przypadku gdy opinia komitetu ma być uzyskana w drodze procedury pisemnej,
procedura ta kończy się bez osiągnięcia rezultatu gdy,
przed upływem terminu na wydanie opinii, zdecyduje o tym
przewodniczący komitetu lub wniesie o to zwykła
większość członków komitetu.
Artykuł 16
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.
Powierzenie Komisji uprawnień do
przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym
artykule.
2.
Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o
których mowa w art. 7 ust. 4, powierza się Komisji na czas
nieokreślony od dnia [Office of Publications insert same date as in
Art. 18(1) = date of entry into force of this Regulation].
3.
Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 7
ust. 4, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament
Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy
przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu
staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji
późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność
jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4.
Niezwłocznie po przyjęciu aktu
delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie.
5.
Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 7
ust. 4 wchodzi w życie tylko, jeśli Parlament Europejski albo Rada
nie wyraziły sprzeciwu w terminie 2 miesięcy od przekazania tego aktu
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeśli, przed upływem tego
terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały
Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten
przedłuża się o 2 miesiące z inicjatywy Parlamentu
Europejskiego lub Rady.
Artykuł 17
Sprawozdania
Co trzy lata, a po raz pierwszy nie
później niż pięć lat po wejściu w życie
niniejszego rozporządzenia, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdaniu w razie potrzeby towarzyszą wnioski dotyczące dostosowania
niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 18
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie
dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
od dnia [Office of Publications insert date = 6 months after implementation
deadline for Directive of the European Parliament and of the Council on
alternative dispute resolution for consumer disputes and amending Regulation
(EC) No 2006/2004 and Directive 2009/22/EC (Directive on consumer ADR as to be
inserted in that Directive in accordance with Art 22(1) of that Directive]
r., z wyjątkiem art. 5 ust. 1, 4, 5 i 6, art. 6 ust. 1, 2 i 6, art. 7 ust.
4 i 5, art. 10, 15 i 16, które stosuje się od daty wejścia w
życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze
rozporządzenie wiąże w całości i jest
bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
Informacje, które należy przedstawić przy wypełnianiu
elektronicznego formularza skargi
(1)
Nazwa lub nazwisko, adres oraz, w stosownych
przypadkach, adres e-mail i adres strony internetowej strony
skarżącej.
(2)
Informacja, czy strona skarżąca jest
konsumentem czy przedsiębiorcą.
(3)
Nazwa lub nazwisko, adres oraz, w stosownych przypadkach,
adres e-mail i adres strony internetowej strony pozwanej.
(4)
Informacja, czy strona pozwana jest konsumentem czy
przedsiębiorcą.
(5)
Rodzaj towarów lub usług, których
sprzedaży bądź świadczenia dotyczy skarga.
(6)
Podstawy skargi.
(7)
Miejsce zamieszkania konsumenta w chwili zamówienia
towarów lub usług.
(8)
Metoda komunikacji, przy pomocy której zaoferowano
towary lub usługi, oraz metoda komunikacji, przy pomocy której dokonano
zamówienia.
(9)
W stosownych przypadkach, w sytuacji gdy
przedsiębiorca złożył ofertę bądź towary lub
usługi zostały dostarczone lub świadczone, bądź
miały być dostarczone lub świadczone, w wyniku działań
oddziału, agencji lub innego zakładu – miejsce, gdzie znajduje
się ten oddział, agencja lub inny zakład.
(10)
Język umowy.
(11)
Podmioty ADR, z których przedsiębiorca
zobowiązał się korzystać zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy
…./…/UE [Office of Publications please insert number of Directive of
the European Parliament and of the Council on alternative dispute resolution
for consumer disputes and amending Directive 2009/22/EC (Directive on consumer
ADR)], jeśli są znane.
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH WNIOSKÓW
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY

1.1.        Tytuł wniosku/inicjatywy

 Rozporządzenie w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich. Wpływ na budżet zostanie uwzględniony przy pomocy przegrupowania obejmującego lata 2012 i 2013. Działanie jest częścią programu ochrony konsumentów 2020 na lata 2014–2020.
1.2.        Dziedzina(-y) polityki w
strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa[19]
Konsumenci
1.3.        Charakter wniosku/inicjatywy
√ Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego
działania
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu
pilotażowego/działania przygotowawczego[20]
¨ Wniosek/inicjatywa
wiąże się z przedłużeniem bieżącego
działania
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy działania, które zostało przekształcone pod
kątem nowego działania
1.4.        Cele
1.4.1.     Wieloletni(e) cel(e)
strategiczny(-e) Komisji wskazany(-e) we wniosku/inicjatywie
W
ramach działu 1a „Konkurencyjność na rzecz wzrostu i
zatrudnienia” celem wniosku jest stworzenie ogólnounijnego internetowego
systemu rozstrzygania sporów w odniesieniu do transgranicznych sporów
internetowych między konsumentami a przedsiębiorcami.
1.4.2.     Cel(e) szczegółowy(-e) i
działanie(-a) ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
Cel szczegółowy nr:
Stworzenie
ogólnounijnego informatycznego systemu internetowego rozstrzygania sporów w
odniesieniu do transgranicznych sporów internetowych między konsumentami a
przedsiębiorcami.
Działanie(-a) ABM/ABB, którego(-ych) dotyczy wniosek/inicjatywa
Konsumenci
1.4.3.     Oczekiwany(-e) wynik(i) i
wpływ
Należy
wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie
docelowej.
Konsumenci
i przedsiębiorstwa w całej Europie będą mieli proste,
szybkie i tanie sposoby rozwiązywania sporów wynikłych po zawarciu
internetowej transakcji transgranicznej. Konsumenci będą mogli
dochodzić roszczeń i uzyskać odszkodowanie, a
przedsiębiorstwa nie stracą reputacji i unikną wysokich kosztów
postępowania sądowego.
1.4.4.     Wskaźniki wyników i
wpływu
Należy
określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie
realizacji wniosku/inicjatywy.
–
Wszystkie podmioty ADR mają zostać
połączone z platformą ODR i korzystać z niej, gdy platforma
zacznie działać z początkiem 2015 r.
–
Wzrost liczby konsumentów skłonnych do
dokonywania zakupów przez internet w innym państwie członkowskim o
20 % w 2020 r.
–
Wzrost liczby przedsiębiorstw skłonnych
do prowadzenia sprzedaży przez internet w innych państwach
członkowskich o 10 % w 2020 r.
1.5.        Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
1.5.1.     Potrzeba(-y), która(-e)
ma(-ją) zostać zaspokojona(-e) w perspektywie krótko- lub
długoterminowej
Artykuły
114 i 169 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Konsumenci
i przedsiębiorstwa będą mieli prosty, szybki i tani sposób
rozwiązywania powstałych między nimi sporów związanych z
transgranicznymi transakcjami internetowymi dzięki zastosowaniu
środków internetowego rozstrzygania sporów bez udziału sądu.
1.5.2.     Wartość dodana z
tytułu zaangażowania Unii Europejskiej
Brak
skutecznych sposobów rozstrzygania sporów wpływa na zaufanie konsumentów
do zakupów transgranicznych. Zarówno przedsiębiorstwa, jak i konsumenci
przyznają otwarcie, że obawy przed ewentualnymi problemami w
dochodzeniu roszczeń w innym państwie członkowskim
zniechęcają ich do dokonywania sprzedaży i zakupów
transgranicznych, a przez to do korzystania w pełni z potencjalnych
korzyści rynku wewnętrznego. Ta sytuacja wskazuje, że szczególną
uwagę należy zwrócić na wzbudzenie zaufania konsumentów do rynku
wewnętrznego i zapewnienie równych warunków działalności dla
przedsiębiorstw we wszystkich państwach członkowskich.
Pomimo
niskiego poziomu obecnych transgranicznych transakcji handlu elektronicznego
obserwuje się szybką tendencję zwyżkową, jeśli
chodzi o cyfrowy rynek detaliczny w obrębie państw
członkowskich. Dlatego zapewnienie prostych, tanich i skutecznych sposobów
dochodzenia roszczeń na drodze pozasądowej jest tym bardziej istotne,
aby konsumenci i przedsiębiorcy byli skłonni do dokonywania
transakcji internetowych ponad granicami. Żadne działanie na poziomie
państw członkowskich nie doprowadzi do stworzenia ogólnounijnego
internetowego systemu rozstrzygania sporów, który, jak zaznaczono w
Europejskiej agendzie cyfrowej, jest niezbędnym narzędziem wspierania
handlu elektronicznego.
Obrane
cele, ze względu na ich skutki i rozmiary, można lepiej
osiągnąć przez wprowadzenie środków na poziomie UE.
Oczywistą przewagą stworzenia ODR na poziomie UE jest skuteczne i
odpowiednie traktowanie sporów konsumenckich związanych z internetowymi
transakcjami transgranicznymi.
Konsumenci
będą mieli do dyspozycji szybki, niedrogi i prosty sposób
rozstrzygania sporów z przedsiębiorcami niezależnie od branży
rynku i kwoty będącej przedmiotem sporu. Znaczna część
konsumentów nie ma pełnego zaufania do cyfrowego rynku wewnętrznego
pomimo licznych płynących z niego korzyści, takich jak
dostęp do szerszej oferty produktów i usług; w około połowie
państw członkowskich ponad połowa produktów poszukiwanych przez
internet była dostępna przez internet jedynie w innym państwie.
Wreszcie, skuteczniejszy system ODR na rynku wewnętrznym ograniczy szkody
ponoszone przez konsumentów (obecnie stanowiące 0,02 % unijnego PKB)
i pozwoli im uzyskać znaczne oszczędności w transakcjach
internetowych, które można będzie wykorzystać do zakupu
dodatkowych towarów i usług na rynku wewnętrznym. Ponadto
przedsiębiorcy będą mieli takie same możliwości
postępowania w przypadku sporów konsumenckich w całej UE, co zapewni
im równe warunki działalności.
Jednostronne
działania na poziomie państw członkowskich nie zapewnią
konsumentom i przedsiębiorcom w wystarczającym stopniu opisanych
powyżej korzyści. Przeciwnie, nieskoordynowane starania państw
członkowskich mogą doprowadzić do nierównego traktowania
konsumentów i przedsiębiorców na rynku wewnętrznym i powstania
różnych poziomów w zakresie możliwości dochodzenia roszczeń
konsumenckich w UE. Działanie na poziomie UE w tej dziedzinie cieszy
się poparciem zdecydowanej większości zainteresowanych stron.
Zwiększenie
w równym stopniu zaufania podmiotów rynkowych, przedsiębiorstw i obywateli
ma podstawowe znaczenie dla poprawy konkurencyjności Europy. Dobrze
działający jednolity rynek, obejmujący 500 milionów konsumentów,
których wydatki stanowią 56 % unijnego PKB, oraz ponad 21 milionów
przedsiębiorstw to podstawa dla osiągnięcia inteligentnego i
zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu
społecznemu, zgodnie z celami strategii „Europa 2020”.
1.5.3.     Główne wnioski
wyciągnięte z podobnych działań
Obecnie
nie istnieje system informatyczny na poziomie UE umożliwiający
rozstrzyganie przez internet sporów między konsumentami i
przedsiębiorcami dotyczących transgranicznych transakcji
internetowych. Działa już jednak szereg narzędzi informatycznych
łączących różne podmioty w różnych państwach
członkowskich. Nowe narzędzie informatyczne opierać się
będzie w dużej mierze na tych narzędziach. Ważniejsze z
nich to narzędzia informatyczne działające w ramach systemów
IMI, ECC i SOLVIT.
1.5.4.     Spójność z
ewentualnymi innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia
Rozporządzenie
w sprawie ODR opiera się na wniosku dotyczącym dyrektywy w sprawie
alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich (dyrektywy w sprawie
ADR w sporach konsumenckich).
1.6.        Czas trwania działania i
jego wpływu finansowego
√ Wniosek/inicjatywa o określonym
czasie trwania
–
√   Wniosek/inicjatywa obowiązuje od
2012 r. do 2020 r.
–
√ Wpływ finansowy od 2012 r. do 2020 r.
Wniosek/inicjatywa o nieokreślonym czasie
trwania
–
Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od
2012 r. do 2014 r.,
–
po którym następuje faza operacyjna.
1.7.        Przewidywany(-e) tryb(y)
zarządzania[21]
√ Bezpośrednie zarządzanie
scentralizowane przez Komisję
¨ Pośrednie zarządzanie
scentralizowane poprzez przekazanie zadań
wykonawczych:
–
¨  agencjom wykonawczym
–
¨  organom utworzonym przez Wspólnoty[22]

–
¨  krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek
świadczenia usługi publicznej
–
¨  osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych
działań na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej,
określonym we właściwym prawnym akcie podstawowym w rozumieniu
art. 49 rozporządzenia finansowego
¨ Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi
¨ Zarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi
¨ Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy
wyszczególnić)
W przypadku wskazania
więcej niż jednego trybu należy podać dodatkowe informacje
w części „Uwagi”.
Uwagi
Brak uwag.
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA

2.1.        Zasady nadzoru i
sprawozdawczości
Należy
określić częstotliwość i warunki.
Co
trzy lata, a po raz pierwszy nie później niż pięć lat po
wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja opublikuje
sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia. Sprawozdaniu w
razie potrzeby będą towarzyszyć wnioski dotyczące dostosowania
niniejszego rozporządzenia.
2.2.        System zarządzania i
kontroli
2.2.1.     Zidentyfikowane ryzyko
Wykonanie
budżetu obejmuje studium wykonalności i stworzenie platformy
informatycznej dla ODR. Główne ryzyko jest następujące:
„Dyrektywa
w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich (dyrektywa w
sprawie ADR w sporach konsumenckich)” stanowi podstawę dla
rozporządzenia w sprawie ODR, ponieważ platforma ODR będzie
obejmować krajowe systemy alternatywnego rozstrzygania sporów, które
będą notyfikowane zgodnie z dyrektywą. Dlatego niepełna lub
spóźniona transpozycja dyrektywy w sprawie ADR w sporach konsumenckich
wpłynie na skuteczne funkcjonowanie unijnego internetowego systemu
rozstrzygania sporów.
Mimo
że Komisja zarządza szeregiem narzędzi informatycznych,
platforma ODR będzie jednym z narzędzi o największej liczbie
podłączonych użytkowników i o aplikacjach, które
umożliwią indywidualne podejście do potrzeb użytkowników.
Ryzyko stanowić mogą trudności techniczne opóźniające
stworzenie platformy.
2.2.2.     Przewidywane metody kontroli
Budżet
będzie wykonany w trybie bezpośredniego zarządzania
scentralizowanego.
Komisja
będzie nadzorować etapy dokonywania analiz, programowania i
testowania podczas tworzenia narzędzia informatycznego. Odpowiadający
za systemy informacji dział w DG ds. Zdrowia i Konsumentów ma
rozległe doświadczenie w zarządzaniu narzędziami
informatycznymi (np. w ramach systemów ECC, CPCS i RAPEX); niektóre z tych
narzędzi wykazują podobieństwa do platformy ODR (narzędzie w
ramach sieci ECC). Te doświadczenia z przeszłości
umożliwią szybkie i skuteczne reagowanie na ewentualne problemy.
Ponadto studium wykonalności, które zostanie przeprowadzone w 2012 r.,
pomoże określić ewentualne ryzyko i trudności techniczne,
co umożliwi bezproblemowe stworzenie platformy ODR. Przeprowadzone
zostaną również konsultacje z DG ds. Informatyki i DG ds.
Tłumaczeń Pisemnych w odniesieniu do pewnych aspektów technicznych
(np. narzędzia do tłumaczenia automatycznego).
2.3.        Środki zapobiegania nadużyciom
finansowym i nieprawidłowościom
Określić
istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochrony
Oprócz stosowania wszystkich mechanizmów kontroli
regulacyjnej DG ds. Zdrowia i Konsumentów opracuje strategię zwalczania
nadużyć finansowych, zgodnie z nową strategią Komisji w
zakresie zwalczania nadużyć finansowych przyjętą w dniu 24
czerwca 2011 r., w celu dopilnowania m.in., by jej wewnętrzne kontrole
odnoszące się do zwalczania nadużyć finansowych były w
pełni zgodne ze wspomnianą strategią Komisji oraz by jej
podejście w zakresie zarządzania ryzykiem nadużyć
finansowych było ukierunkowane na wykrywanie obszarów, w których istnieje
takie ryzyko, oraz na podejmowanie w odpowiedzi na nie właściwych
działań.
Komisja przestrzega przepisów rozporządzenia
finansowego przy udzielaniu zamówień na usługi informatyczne
dotyczące sprzętu i oprogramowania oraz powiązane usługi;
do wszystkich podpisanych umów mają zastosowanie przepisy odnoszące
się do audytów i kontroli przeprowadzanych przez Trybunał Obrachunkowy
i OLAF.
3.           SZACUNKOWY WPŁYW
FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY
3.1.        Dział(y) wieloletnich
ram finansowych i pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na które
wniosek/inicjatywa ma wpływ
·      Istniejące pozycje w budżecie
Według
działów wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie
 Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer [Treść………………………...……….] || Zróżnicowane /niezróżnicowane ([23]) || państw EFTA[24] || krajów kandydujących[25] || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 1A || 17.020200 || Zróżnicowane || TAK || NIE || NIE || NIE
·      Nowe pozycje w budżecie, o których utworzenie się wnioskuje:
nie dotyczy.
Według działów wieloletnich ram finansowych i
pozycji w budżecie
 Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer [Dział……………………………………..] || Zróżnicowane /niezróżnicowane || państw EFTA || krajów kandydujących || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
   || [XX.YY.YY.YY]   ||   || TAK/ NIE || TAK/ NIE || TAK/ NIE || TAK/ NIE
3.2.        Szacunkowy wpływ na
wydatki
3.2.1.     Synteza szacunkowego
wpływu na wydatki
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Dział wieloletnich ram finansowych: || Numer 3 || Konkurencyjność na rzecz wzrostu i zatrudnienia
 Dyrekcja Generalna ds. Zdrowia i Konsumentów ||   ||   || Rok 2012 || Rok 2013 || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 || OGÓŁEM
  Środki operacyjne ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Numer pozycji w budżecie: 17.020200 || Środki na zobowiązania || (1) || 0,150 || 1,000 || 1,000 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 3,95
 Środki na płatności || (2) || 0,150 || 1,000 || 1,000 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 3,95
 Numer pozycji w budżecie || Środki na zobowiązania || (1a) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (2a) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne[26] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Numer pozycji w budżecie ||   || (3) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki dla Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Konsumentów || Środki na zobowiązania || =1+1a +3 || 0,150 || 1,000 || 1,000 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 3,95
 Środki na płatności || =2+2a +3 || 0,150 || 1,000 || 1,000 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 0,300 || 3,95
  OGÓŁEM środki operacyjne || Środki na zobowiązania || (4) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (5) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
  OGÓŁEM środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne || (6) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ <….> wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || =4+ 6 || 0,150 || 1,0 || 1,0 || 0,3 || 0,3 || 0,3 || 0,3 || 3,95
 Środki na płatności || =5+ 6 || 0,150 || 1,0 || 1,0 || 0,3 || 0,3 || 0,3 || 0,3 || 3,95
Jeżeli wpływ wniosku/inicjatywy nie
ogranicza się do jednego działu: nie dotyczy.
  OGÓŁEM środki operacyjne || Środki na zobowiązania || (4) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (5) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
  OGÓŁEM środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne || (6) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 4 wieloletnich ram finansowych (kwota referencyjna) || Środki na zobowiązania || =4+ 6 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || =5+ 6 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Dział wieloletnich ram finansowych: || 5 || „Wydatki administracyjne”
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   ||   ||   || Rok 2012 || Rok 2013 ||   ||   ||   || OGÓŁEM
 Dyrekcja Generalna <ds. Zdrowia i Konsumentów> ||
  Zasoby ludzkie || 0,318 || 0,318 ||   ||   ||   ||   ||   || 0,636
  Pozostałe wydatki administracyjne ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM Dyrekcja Generalna <ds. Zdrowia i Konsumentów> || Środki || 0,318 || 0,318 ||   ||   ||   ||   ||   || 0,636
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = środki na płatności ogółem) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   || 0,636
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   || Rok 2012 || Rok 2013 || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 || OGÓŁEM
 OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586
 Środki na płatności || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586 || 4,586
   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
3.2.2.     Szacunkowy wpływ na
środki operacyjne
–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków operacyjnych
–
√   Wniosek/inicjatywa
wiąże się z koniecznością wykorzystania środków
operacyjnych, jak określono poniżej:
Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku)
 Określić cele i realizacje ||   ||   || Rok 2012 || Rok 2013 || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 || OGÓŁEM
 REALIZACJA
     || Rodzaj || Średni koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba całkowita || Koszt całkowity
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 1 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 - Realizacja Platforma IT ||   ||   || 1 ||   ||   || 1,0 ||   || 1,0 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||  1 || 2,0
 - Realizacja Utrzymanie platformy IT ||   ||   || 1 ||   ||   ||   ||   ||   ||   || 0,3 ||   || 0,3 ||   || 0,3 ||   || 0.3 ||   || 0,3 ||   || 0,3 || 1  ||  1,8
 - Realizacja Studium wykonalności ||   ||   || 1 || 0,150 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||  1 ||  0,150
 Cel szczegółowy nr 1 - suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 2 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 - Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 2 - suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 KOSZT OGÓŁEM ||   || 0,150 ||   || 1,0 ||   || 1,0 ||   || 0,3 ||   || 0,3 ||   || 0,3 || 0,3 ||   || 0,3 ||   || 0,3 ||   || 3,95
3.2.3.     Szacunkowy wpływ na
środki administracyjne
3.2.3.1.  Streszczenie
–
√   Wniosek/inicjatywa
nie wiąże się z koniecznością wykorzystania
środków administracyjnych
–
–   √ Wniosek/inicjatywa wiąże
się z koniecznością wykorzystania środków
administracyjnych, jak określono poniżej:
w mln EUR (do 3 miejsc
po przecinku)
   || Rok 2012 || Rok 2013 || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 || OGÓŁEM
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Zasoby ludzkie || 0,318 || 0,318 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   || 0,636
 Pozostałe wydatki administracyjne ||   || 0, 030 || 0,020 || 0,030 || 0,010 || 0,010 || 0,010 || 0,010 || 0,010 || 0,130
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa ||   || 0, 348 || 0,020 || 0,030 || 0,010 || 0,010 || 0,010 || 0,010 || 0,010 || 0,448
 Poza DZIAŁEM 5[27] wieloletnich ram finansowych ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Zasoby ludzkie ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Pozostałe wydatki administracyjne ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM || 0,318 || 0,348 || 0,020 || 0,030 || 0,010 || 0,010 || 0,010 || 0,010 || 0,010 || 4,798
3.2.3.2.  Szacowane zapotrzebowanie na
zasoby ludzkie
–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich
–
√   Wniosek/inicjatywa
wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów
ludzkich, jak określono poniżej[28]:
Wartości szacunkowe należy
wyrazić w pełnych kwotach (lub najwyżej z
dokładnością do jednego miejsca po przecinku)
   || Rok 2012 || Rok 2013 ||   ||   || Rok N
  Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) ||
 17 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji ) || 2 (0,254) || 2 (0,254) ||   ||   ||   ||   ||
 XX 01 01 02 (w delegaturach) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
  Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy)[29]   ||
 17 01 02 01 (AC, END, INT z globalnej koperty finansowej) || 1 (0,064) || 1 (0,064) ||   ||   ||   ||   ||
 XX 01 02 02 (AC, AL, END, INT i JED w delegaturach) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 XX 01 04 yy [30] || - w centrali[31] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 - w delegaturach ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 XX 01 05 02 (AC, END, INT - pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 10 01 05 02 (AC, END, INT - bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Inna pozycja w budżecie (określić) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM || 3 (0,318) || 3 (0,318) ||   ||   ||   ||   ||
XX oznacza
odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w
budżecie
Opis zadań do
wykonania:
 Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony || Opracowanie, utrzymanie i aktualizacja informatycznego internetowego systemu rozstrzygania sporów.
 Personel zewnętrzny || Nie dotyczy.
Potrzeby w zakresie zasobów ludzkich
zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na zarządzanie
tym działaniem i przesuniętych w ramach dyrekcji generalnej,
uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które
mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej
w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w świetle
istniejących ograniczeń budżetowych.
3.2.4.     Zgodność z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi
–
√   Wniosek/inicjatywa
jest zgodny(-a) zarówno z wieloletnimi ramami finansowymi na lata 2007–2013,
jak i na lata 2014–2020.
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu
w wieloletnich ramach finansowych.
Należy wyjaśnić, na czym ma
polegać przeprogramowanie, określając pozycje w budżecie,
których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.
…………………………………………………………………………………………………………..
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności
lub zmiany wieloletnich ram finansowych[32]
Należy wyjaśnić, który wariant jest
konieczny, określając pozycje w budżecie, których ma on
dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.
…………………………………………………………………………………………………………..
3.2.5.     Udział osób trzecich w
finansowaniu
–
√   Wniosek/inicjatywa
nie przewiduje współfinansowania ze strony osób trzecich
–
Wniosek/inicjatywa przewiduje
współfinansowanie szacowane zgodnie z poniższym:
Środki w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (zob. pkt 1.6) || Ogółem
 Określić organ współfinansujący ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki objęte współfinansowaniem ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
3.3.        Szacunkowy wpływ na
dochody
–
√   Wniosek/inicjatywa
nie ma wpływu finansowego na dochody.
–
¨ Wniosek/inicjatywa ma wpływ finansowy określony
poniżej:
¨         wpływ na zasoby własne
¨         wpływ na dochody różne
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Pozycja w budżecie dotycząca dochodów || Środki zapisane w budżecie na bieżący rok budżetowy || Wpływ wniosku/inicjatywy[33]
 Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (zob. pkt 1.6)
 Artykuł …………. ||   || 5.                          ||   ||   ||   ||   ||   ||
W przypadku wpływu
na dochody różne należy wskazać pozycję(-e) wydatków w
budżecie, którą(-e) ten wpływ obejmie.
…………………………………………………………………………………………………………..
Należy
określić metodę obliczania wpływu na dochody.
…………………………………………………………………………………………………………..
[1]               Ze sprawozdania Europejskiej Sieci Centrów Konsumenckich
za rok 2010 wynika, że ponad połowa skarg (56,3 %) otrzymanych
za pośrednictwem sieci ECC-Net związanych było z transakcjami
handlu elektronicznego. Jednakże spośród 35 000 skarg transgranicznych
otrzymanych za pośrednictwem sieci ECC w 2010 r. 91 % nie mogło
być skierowanych do systemu ADR w innym państwie członkowskim,
ponieważ nie istniał odpowiedni system ADR (http://ec.europa.eu/consumers/ecc/docs/2010_annual_report_ecc_en.pdf).
[2]               Inicjatywa
przewodnia strategii „Europa 2020”: „Europejska agenda cyfrowa”, COM(2010) 245,
s. 13.
[3]               Komunikat
Komisji „Akt o jednolitym rynku”, COM(2011) 206, s. 9.
[4]               „Consumer redress in the European Union: consumers’
experiences, perceptions and opinions”, 2009 r. http://ec.europa.eu/consumers/redress_cons/docs/cons_redress_EU_qual_study_report_en.pdf.
[5]               Konsultacje społeczne na temat stosowania metod
alternatywnego rozstrzygania sporów (ADR) jako sposobu rozstrzygania sporów
związanych z transakcjami i praktykami handlowymi w UE. Odpowiedzi i ich
podsumowanie dostępne na stronie internetowej: http://ec.europa.eu/consumers/redress_cons/adr_en.htm.
[6]               http://www.european-consumer-summit.eu/workshops3_en.asp.
[7]               Wniosek
dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie
programu ochrony konsumentów na lata 2014–2020, SEC(2011) 1320 wersja
ostateczna i SEC(2011) 1321 wersja ostateczna.
[8]               Dz.U.
C […] z […], s.[…].
[9]               Komunikat
Komisji „Akt o jednolitym rynku”, COM(2011) 206, s. 9.
[10]             Konkluzje
Rady Europejskiej z dn. 24–25 marca 2011 r., EUCO 10/11, s. 4; zob.
również konkluzje Rady Europejskiej z dn. 23 października 2011 r.,
EUCO 52/11, s. 1–2.
[11]             Dz.U. L 136 z 24.5.2008, s. 3.
[12]             Dz.U.
L 12 z 16.1.2001, s. 32.
[13]             Dz.U.
L 199 z 31.7.2007, s. 40.
[14]             Dz.U.
L 177 z 4.7.2008, s. 6.
[15]             Dz.U.
L z […], s. […].
[16]             Dz.U.
L 281 z 23.11.1995, s. 31.
[17]             Dz.U.
L 8 z 12.1.2001, s. 1.
[18]             Dz.U.
L z […], s. […].
[19]             ABM:
Activity Based Management: zarządzanie kosztami działań - ABB:
Activity Based Budgeting: budżet zadaniowy.
[20]             O
którym mowa w art. 49 ust. 6 lit. a) lub b) rozporządzenia finansowego.
[21]             Wyjaśnienia
dotyczące trybów zarządzania oraz odniesienia do rozporządzenia
finansowego znajdują się na następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html.
[22]             O
których mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego.
[23]             Środki
zróżnicowane/środki niezróżnicowane.
[24]             EFTA:
Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu.
[25]             Kraje
kandydujące oraz w stosownych przypadkach potencjalne kraje
kandydujące Bałkanów Zachodnich.
[26]             Wsparcie
techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania
w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”),
pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.
[27]             Wsparcie
techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania
w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”),
pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.
[28]             Wpływ
na budżet zostanie uwzględniony przy pomocy przegrupowania w latach
2012 i 2013. Począwszy od roku 2014 zapotrzebowanie na zasoby ludzkie jest
pokryte przez program ochrony konsumentów 2020.
[29]             AC
= pracownik kontraktowy; INT = pracownik tymczasowy; JED = młodszy
oddelegowany ekspert; AL = członek personelu miejscowego; END =
oddelegowany ekspert krajowy.
[30]             W
ramach pułapu na personel zewnętrzny ze środków operacyjnych
(dawne pozycje „BA”).
[31]             Przede
wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju
Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz Rybacki.
[32]             Zob.
pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.
[33]             W
przypadku tradycyjnych zasobów własnych (opłaty celne, opłaty
wyrównawcze od cukru) należy wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto
po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.