               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.10.2019
            COM(2019) 459 final
            2019/0216(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku z planowanym przyjęciem decyzji w sprawie kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów, który ma być stosowany w sporach wynikających z rozdziału ósmego umowy („Inwestycje”).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony

               Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”) ma na celu liberalizację i ułatwianie handlu i inwestycji oraz promowanie bliższych stosunków gospodarczych między Unią Europejską a Kanadą („strony”). Umowę podpisano dnia 30 października 2016 r. i jest ona stosowana tymczasowo od dnia 21 września 2017 r.

               2.2.Komitet ds. Usług i Inwestycji

               Komitet ds. Usług i Inwestycji, która zajmuje się m.in. kwestiami dotyczącymi inwestycji transgranicznych, ustanowiono na mocy art. 26.2 ust. 1 lit. b) umowy. Zgodnie z art. 8.44 ust. 1 umowy Komitet ds. Usług i Inwestycji stanowi forum konsultacyjne dla stron w zakresie kwestii związanych z rozdziałem ósmym umowy („Inwestycje”), w tym trudności, które mogą pojawić się w związku z wykonywaniem postanowień rozdziału ósmego umowy („Inwestycje”) oraz wprowadzania ewentualnych zmian do postanowień rozdziału ósmego umowy („Inwestycje”), w szczególności w świetle doświadczeń i zmian w ramach innych międzynarodowych forów oraz celem zapewnienia zgodności z innymi umowami stron.

               Zgodnie z art. 26.2 ust. 4 umowy Komitet ds. Usług i Inwestycji zbiera się raz do roku, o ile umowa nie stanowi inaczej lub jeżeli współprzewodniczący nie zdecydują inaczej. Na wniosek strony lub Wspólnego Komitetu CETA można zwołać dodatkowe posiedzenia. Komitetowi ds. Usług i Inwestycji przewodniczą wspólnie przedstawiciele stron. Komitet za wzajemną zgodą ustala harmonogram posiedzeń i porządek obrad. Jeżeli uzna to za właściwe, może ustanowić i modyfikować swój własny regulamin wewnętrzny. Może przedstawiać projekty decyzji do przyjęcia przez Wspólny Komitet CETA lub podejmować decyzje, jeżeli tak przewiduje umowa.

               Zgodnie z regułą 10 ust. 2 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych, w tym Komitetu ds. Usług i Inwestycji
                  1
               , w okresie między posiedzeniami Komitet ds. Usług i Inwestycji może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej za obopólną zgodą stron umowy. W tym celu, zgodnie z regułą 7, współprzewodniczący przesyłają tekst wniosku na piśmie członkom Komitetu ds. Usług i Inwestycji, wyznaczając termin na przesłanie wszelkich zastrzeżeń lub poprawek. Zgodnie z regułą 7, o przyjętych wnioskach informuje się po upływie tego terminu, a informacje o nich zapisuje się w protokole kolejnego posiedzenia.

               2.3.Planowany akt Komitetu ds. Usług i Inwestycji

               Komitet ds. Usług i Inwestycji ma przyjąć decyzję („planowany akt”) w sprawie kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów, który ma być stosowany w sporach wynikających z rozdziału ósmego umowy („Inwestycje”).

               Celem planowanego aktu jest uzupełnienie zasad mających zastosowanie zgodnie z art. 8.30 umowy („Etyka”).

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron.

               3.Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii

               Jak określono w pkt 6 lit. f) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego umowy, Unia Europejska i jej państwa członkowskie oraz Kanada postanowiły natychmiast rozpocząć dalsze prace nad wykonaniem postanowień umowy dotyczących rozstrzygania sporów inwestycyjnych, tzw. „systemu trybunałów inwestycyjnych”
                  2
               .

               Art. 8.44 ust. 2 umowy stanowi: „Za zgodą Stron oraz po dopełnieniu ich odpowiednich wymogów i procedur wewnętrznych, Komitet ds. Usług i Inwestycji przyjmuje kodeks postępowania członków Trybunału mający zastosowanie przy rozstrzyganiu sporów związanych z niniejszym rozdziałem, który może zastąpić lub uzupełnić obowiązujące zasady oraz może dotyczyć takich kwestii, jak: a) obowiązki w zakresie ujawniania informacji; b) niezależność i bezstronność członków Trybunału; oraz c) poufność. Strony dokładają wszelkich starań, by zapewnić przyjęcie kodeksu postępowania nie później niż pierwszego dnia tymczasowego stosowania lub wejścia w życie niniejszej Umowy, w zależności od przypadku, a w każdym razie nie później niż dwa lata po tym dniu”.

               Pkt 6 lit. f) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego umowy wyraźnie odnosi się do dalszych prac nad kodeksem postępowania w celu zapewnienia bezstronności członków trybunałów.

               Ponadto oświadczenie Komisji i Rady nr 36, włączone do protokołu posiedzenia Rady w kontekście przyjęcia przez Radę decyzji upoważniającej do podpisania CETA w imieniu Unii, stanowi: „Wymogi etyczne dla sędziów trybunałów, określone już w CETA, zostaną doprecyzowane jak najszybciej i w odpowiednim czasie, tak by państwa członkowskie mogły te wymogi uwzględnić w procesie ratyfikacji, w obowiązkowym i wiążącym kodeksie postępowania (co jest już również przewidziane w CETA). Kodeks ten będzie obejmował w szczególności: precyzyjne zasady postępowania mające zastosowanie do kandydatów ubiegających się o mianowanie na stanowisko sędziego trybunału lub trybunału apelacyjnego, w szczególności dotyczące ujawnienia ich przeszłych lub obecnych działań mogących wpłynąć na ich mianowanie lub wykonywanie przez nich ich funkcji; precyzyjne zasady postępowania mające zastosowanie do sędziów trybunału i sędziów trybunału apelacyjnego w czasie trwania ich kadencji; precyzyjne zasady postępowania mające zastosowanie do sędziów trybunału i sędziów trybunału apelacyjnego w momencie upływu ich kadencji, które będą obejmować zakaz wykonywania niektórych funkcji lub zawodów przez określony czas po upływie kadencji; mechanizm nakładania sankcji w przypadku nieprzestrzegania zasad postępowania – skuteczny i w pełni szanujący niezawisłość władzy sądowniczej”
                  3
               .

               Planowany akt stanowi pełną realizację tych zobowiązań, określając m.in. szczegółowe zasady etyczne obowiązujące członków Trybunału, członków Trybunału Apelacyjnego i mediatorów. W szczególności kodeks postępowania zawiera przepisy dotyczące odpowiedzialności procesowej (art. 2 planowanego aktu); obowiązków w zakresie zgłaszania (art. 3); niezależności, bezstronności i innych obowiązków (art. 4); obowiązków byłych członków (art. 5); obowiązków w zakresie poufności (art. 6); obowiązków w zakresie przejrzystości w odniesieniu do czasu poświęconego i wydatków poniesionych w związku z postępowaniami (art. 7); sankcji (art. 8); obowiązków mediatorów (art. 9) oraz utworzenia komitetów doradczych (art. 10). Planowany akt wejdzie w życie z dniem wejścia w życie umowy (art. 11).

               Niniejszy wniosek jest zgodny z innymi inicjatywami dotyczącymi wdrażania systemu trybunałów inwestycyjnych w ramach CETA. W szczególności Komisja współpracuje od czerwca 2018 r. z państwami członkowskimi w ramach Komitetu ds. Polityki Handlowej (usługi i inwestycje) Rady oraz z Kanadą w sprawie pakietu czterech projektów decyzji dotyczących:

               –przepisów regulujących sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego zgodnie z art. 8.28 ust. 7 umowy;

               –kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów zgodnie z art. 8.44 ust. 2 umowy;

               –zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporu, zgodnie z art. 8.44 ust. 3 lit. c) umowy oraz

               –zasad proceduralnych przyjmowania wykładni zgodnie z art. 8.31 ust. 3 oraz art. 8.44 ust. 3 lit. a) umowy.

               Trwają dalsze prace nad innymi obszarami wdrażania systemu trybunałów inwestycyjnych. Zgodnie z pkt 6 lit. f) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego CETA „Wspólnym celem jest zakończenie prac do czasu wejścia w życie umowy”.

               Należy w związku z tym określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji w odniesieniu do planowanego aktu, aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  4
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Komitet ds. Usług i Inwestycji jest organem utworzonym na mocy umowy, mianowicie kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”).

               Akt, który ma przyjąć Komitet ds. Usług i Inwestycji, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący dla stron na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 26.2 ust. 4 umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjmowana na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, mianowicie tę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               W związku z tym materialną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, stanowią art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, powinien być art. 207 ust. 3 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Autentyczne wersje językowe i publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Komitetu ds. Usług i Inwestycji będzie stanowił wdrożenie umowy w zakresie rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, powinien zostać przyjęty we wszystkich autentycznych wersjach językowych umowy
                  5
               , a po przyjęciu opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2019/0216 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzja Rady (UE) 2017/37
                  6
                przewiduje podpisanie, w imieniu Unii Europejskiej, kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”). Umowę podpisano dnia 30 października 2016 r.

               (2)W decyzji Rady (UE) 2017/38
                  7
                przewidziano tymczasowe stosowanie części umowy, w tym ustanowienie Komitetu ds. Usług i Inwestycji. Umowa jest tymczasowo stosowana od dnia 21 września 2017 r.

               (3)Zgodnie z art. 26.2 ust. 4 umowy Komitet ds. Usług i Inwestycji może podejmować decyzje, jeżeli tak przewiduje umowa.

               (4)Zgodnie z art. 8.44 ust. 2 umowy Komitet ds. Usług i Inwestycji ma przyjąć decyzję w sprawie kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów, który ma być stosowany w sporach wynikających z rozdziału ósmego umowy („Inwestycje”).

               (5)Należy zatem określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji na podstawie dołączonego projektu decyzji Komitetu ds. Usług i Inwestycji w sprawie kodeksu postępowania, aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji w odniesieniu do przyjęcia kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów, opiera się na projekcie decyzji Komitetu ds. Usług i Inwestycji dołączonym do niniejszej decyzji Rady.

               Artykuł 2

               1.Decyzję Komitetu ds. Usług i Inwestycji przyjmuje się we wszystkich językach autentycznych umowy.

               2.Decyzję Komitetu ds. Usług i Inwestycji publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Wspólnego Komitetu CETA nr 001/2018 z dnia 26 września 2018 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych (Dz.U. L 190 z 27.7.2018, s. 13), dostępna pod adresem
                  https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32018D1062

                     (2)

                        Wspólny instrument interpretacyjny dotyczący kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 3).

                     (3)

                        Oświadczenia, które mają zostać włączone do protokołu posiedzenia Rady (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 9).

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (5)

                        Zgodnie z art. 30.11 („Teksty autentyczne”) umowy sporządzono ją w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda z tych wersji jest na równi autentyczna.

                     (6)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/37 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1).

                     (7)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/38 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie tymczasowego stosowania Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1080).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.10.2019
            COM(2019) 459 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów

               ZAŁĄCZNIK

               PROJEKT

               DECYZJA NR [.../2019] KOMITETU DS. USŁUG I INWESTYCJI

               z dnia ... r.

               w sprawie przyjęcia kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów

               KOMITET CETA DS. USŁUG i INWESTYCJI,

               uwzględniając art. 26.2 ust. 1 lit. b) kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”),

               mając na uwadze, że art. 8.44 ust. 2 umowy zobowiązuje Komitet CETA ds. Usług i Inwestycji do przyjęcia kodeksu postępowania mającego zastosowanie przy rozstrzyganiu sporów związanych z rozdziałem ósmym umowy, który może zastąpić lub uzupełnić obowiązujące zasady,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Definicje

               Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)definicje zawarte w art. 1.1 („Definicje o zastosowaniu ogólnym”) rozdziału pierwszego („Ogólne definicje i postanowienia wstępne”) umowy;

               b)definicje zawarte w art. 8.1 („Definicje”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy;

               c)„asystent” oznacza osobę inną niż osoba zatrudniona przez sekretariat ICSID, która zgodnie z zasadami powołania członka wspomaga go w przeprowadzaniu analiz lub pełnieniu obowiązków;

               d)„kandydat” oznacza osobę, która zgłosiła własną kandydaturę na stanowisko członka lub jest świadoma, że jest brana pod uwagę przy wyborze członka;

               e)„mediator” oznacza osobę, która prowadzi mediacje zgodnie z art. 8.20 („Mediacja”) umowy;

               f)„członek” oznacza członka Trybunału lub Trybunału Apelacyjnego ustanowionych na mocy sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy.

               Artykuł 2

               Odpowiedzialność procesowa

               Kandydaci, członkowie i byli członkowie unikają niewłaściwych zachowań i ich znamion oraz przestrzegają wysokich standardów postępowania, aby zachować rzetelność i bezstronność mechanizmu rozstrzygania sporów.

               Artykuł 3

               Obowiązki w zakresie zgłaszania

               1.Kandydaci zgłaszają stronom wszelkie przeszłe i bieżące interesy, powiązania lub kwestie, które mogą w sposób rzeczywisty lub zasadnie domniemany ograniczać ich niezależność lub bezstronność, skutkować bezpośrednim lub pośrednim konfliktem interesów lub stwarzać wrażenie niewłaściwego zachowania lub stronniczości. W tym celu kandydaci podejmują wszelkie stosowne działania, aby rozpoznać takie interesy, powiązania lub kwestie. Obowiązkowi zgłoszenia podlegają przeszłe interesy, powiązania lub kwestie, które zaistniały w okresie co najmniej pięciu lat poprzedzających złożenie kandydatury lub uzyskanie przez kandydata wiedzy o tym, że jest on brany pod uwagę przy wyborze członka.

               2.Członkowie zgłaszają pisemnie kwestie dotyczące faktycznego lub potencjalnego naruszenia niniejszego kodeksu postępowania stronom, a w przypadku gdy kwestie te mają znaczenie dla sporu – stronom sporu.

               3.Członkowie stale podejmują wszelkie uzasadnione działania, aby rozpoznać wszystkie interesy, powiązania lub kwestie, o których mowa w ust. 1. Członkowie każdorazowo zgłaszają wspomniane interesy, powiązania lub kwestie przez cały okres pełnienia funkcji, informując o nich strony oraz, w stosownych przypadkach, strony sporu.

               4.Aby zapewnić przedstawianie przez kandydatów i członków odpowiednich informacji, zgłoszeń należy dokonywać za pośrednictwem standardowego formularza z możliwością dodania lub załączenia dowolnego dokumentu oraz zgodnie z wszelkimi innymi procedurami ustanowionymi przez strony.

               Artykuł 4

               Niezależność, bezstronność i inne obowiązki członków

               1.Oprócz zobowiązań ustanowionych w art. 2 niniejszej decyzji członkowie zachowują niezależność i bezstronność oraz wystrzegają się wszelkich zachowań mogących budzić wątpliwości co do ich niezależności i bezstronności oraz unikają bezpośrednich i pośrednich konfliktów interesów.

               2.Członkowie nie dopuszczają, aby na ich postępowanie wpływały: własny interes, naciski z zewnątrz, względy polityczne, presja społeczna, lojalność w stosunku do jednej ze stron, stron sporu lub innych osób bądź podmiotów zaangażowanych w postępowanie lub uczestniczących w nim, obawa przed krytyką bądź powiązania lub zobowiązania finansowe, biznesowe, zawodowe, rodzinne lub społeczne.

               3.Członkowie nie podejmują, bezpośrednio ani pośrednio, żadnych zobowiązań, nie przyjmują żadnych korzyści, nie nawiązują żadnych stosunków ani nie nabywają żadnych udziałów finansowych, które mogłyby ograniczać ich niezależność lub bezstronność lub sprawiać takie wrażenie.

               4.Członkowie nie biorą udziału w kontaktach dotyczących postępowania pod nieobecność jednej ze stron (ex parte).

               5.Członkowie przez cały okres trwania postępowania wykonują swoje obowiązki sumiennie i sprawnie, przestrzegając przy tym zasad uczciwości i staranności.

               6.Członkowie rozważają jedynie kwestie poruszane w trakcie postępowań, które są konieczne do wydania orzeczenia, i nie zlecają wykonania tego obowiązku innej osobie.

               7.Członkowie podejmują wszelkie właściwe działania dla zapewnienia, aby ich asystenci znali przepisy art. 2 („Odpowiedzialność procesowa”), art. 3 ust. 2 i 3 („Obowiązki w zakresie zgłaszania”), art. 4 ust. 1–5 („Niezależność, bezstronność i inne obowiązki członków”), art. 5 ust. 1 i 3 („Obowiązki byłych członków”) oraz art. 6 („Poufność”) niniejszej decyzji i odpowiednio przestrzegali tych przepisów.

               8.Członkowie należycie uwzględniają inne przewidziane w umowie działania w zakresie rozstrzygania sporów, w szczególności decyzje lub orzeczenia Trybunału Apelacyjnego.

               Artykuł 5

               Obowiązki byłych członków

               1.Byli członkowie unikają działań mogących sprawiać wrażenie, że w ramach sprawowania funkcji byli stronniczy lub odnosili korzyści z decyzji lub orzeczeń Trybunału lub Trybunału Apelacyjnego.

               2.Członkowie zobowiązują się, że przez okres trzech lat po upływie ich kadencji nie będą działać jako przedstawiciele żadnej ze stron sporu w zakresie sporów inwestycyjnych przed Trybunałem lub przed Trybunałem Apelacyjnym.

               3.Bez uszczerbku dla możliwości dalszego sprawowania funkcji w wydziale do czasu zakończenia postępowań prowadzonych przez ten wydział członkowie zobowiązują się, że po upływie kadencji nie będą się angażować:

               a)w żaden sposób w spory inwestycyjne, które toczyły się przed Trybunałem lub przed Trybunałem Apelacyjnym przed upływem ich kadencji;

               b)w żaden sposób w spory inwestycyjne bezpośrednio i wyraźnie związane ze sporami, również zakończonymi, którymi zajmowali się jako członkowie Trybunału lub Trybunału Apelacyjnego.

               4.Jeżeli przewodniczący Trybunału lub Trybunału Apelacyjnego zostanie poinformowany lub w inny sposób uzyska wiedzę, że byłemu członkowi zarzuca się działanie niezgodnie z obowiązkami określonymi w ust. 1–3 niniejszego artykułu lub z jakimikolwiek innymi przepisami niniejszej decyzji w czasie pełnienia funkcji członka, bada on sprawę, zapewnia byłemu członkowi możliwość złożenia wyjaśnień oraz, po weryfikacji, informuje o tych zarzutach:

               a)organizację zawodową lub inną taką instytucję, z którą związany jest były członek;

               b)strony;

               c)jeśli kwestia dotyczy konkretnego sporu – strony sporu oraz

               d)przewodniczącego każdego innego właściwego trybunału lub sądu międzynarodowego w celu podjęcia właściwych działań.

               Przewodniczący Trybunału lub Trybunału Apelacyjnego podaje do publicznej wiadomości decyzję o podjęciu wszelkich działań, o których mowa w lit. a)–d) powyżej, wraz z uzasadnieniem.

               Artykuł 6

               Poufność

               1.Członkowie ani byli członkowie w żadnym momencie nie ujawniają ani nie wykorzystują żadnych niedostępnych publicznie informacji dotyczących postępowania ani uzyskanych w trakcie postępowania, z wyjątkiem ich ujawnienia lub wykorzystania do celów tego postępowania, i w żadnym przypadku nie ujawniają ani nie wykorzystują takich informacji do uzyskania osobistych korzyści lub korzyści na rzecz innej osoby lub w celu zaszkodzenia interesom innych osób.

               2.Członkowie nie ujawniają treści postanowień, decyzji ani orzeczeń ani ich części przed ich opublikowaniem zgodnie z przepisami w zakresie przejrzystości zawartymi w art. 8.36 umowy („Przejrzystość postępowań”).

               3.Członkowie ani byli członkowie nie ujawniają treści narad Trybunału ani Trybunału Apelacyjnego ani opinii żadnego członka, z wyjątkiem ujawnienia ich w ramach postanowienia, decyzji lub orzeczenia.

               Artykuł 7

               Wydatki

               Każdy członek rejestruje czas poświęcony i wydatki poniesione w związku z postępowaniem przez siebie i swojego asystenta oraz sporządza ich końcowe rozliczenie.

               Artykuł 8

               Sankcje

               1.Dla większej pewności przepisy niniejszego kodeksu postępowania stosuje się łącznie z obowiązkami określonymi w art. 8.30 ust. 1 umowy, natomiast w odniesieniu do naruszeń niniejszego kodeksu postępowania stosuje się procedury przewidziane w art. 8.30 ust. 2, 3 i 4 umowy.

               2.Dla większej pewności Wspólny Komitet CETA zapewnia członkowi możliwość przedstawienia własnego stanowiska przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji na podstawie art. 8.30 ust. 4 umowy.

               Artykuł 9

               Mediatorzy

               1.Przepisy niniejszej decyzji mające zastosowanie do kandydatów stosuje się odpowiednio do osób, które są świadome, że są brane pod uwagę przy powoływaniu mediatorów.

               2.Przepisy niniejszej decyzji mające zastosowanie do członków stosuje się odpowiednio do mediatorów począwszy od dnia, w którym zostali powołani jako mediatorzy, do dnia, w którym:

               a)strony sporu przyjmą wspólnie uzgodnione rozwiązanie;

               b)mediator złoży pisemne oświadczenie o zrzeczeniu się funkcji mediatora lub

               c)jedna bądź obie strony sporu doręczą mediatorowi i drugiej stronie sporu pismo o wypowiedzeniu funkcji mediatora lub odstąpieniu od procedury mediacji, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

               3.Przepisy niniejszej decyzji dotyczące byłych członków stosuje się odpowiednio do byłych mediatorów.

               Artykuł 10

               Komitety doradcze

               1.Przewodniczącego Trybunału i przewodniczącego Trybunału Apelacyjnego wspomagają komitety doradcze w celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszego kodeksu postępowania i art. 8.30 umowy („Etyka”) oraz w celu wykonania wszelkich innych zadań, jeśli tak przewidziano.

               2.Każdy z obu komitetów doradczych składa się z wiceprzewodniczącego i dwóch najwyższych rangą członków Trybunału lub Trybunału Apelacyjnego.

               Artykuł 11

               Wejście w życie

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana i wchodzi w życie z dniem wejścia w życie postanowień sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy z zastrzeżeniem wymiany przez strony, za pośrednictwem kanałów dyplomatycznych, pisemnych powiadomień potwierdzających wypełnienie przez strony niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych.

               Sporządzono w […] dnia […] r.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.10.2019
            COM(2019) 458 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji w sprawie procedury przyjmowania wykładni zgodnie z art. 8.31 ust. 3 i art. 8.44 ust. 3 lit. a) CETA jako załącznika do regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu

               ZAŁĄCZNIK

               PROJEKT

               DECYZJA NR […/2019] WSPÓLNEGO KOMITETU CETA

               z dnia ... r.

               w sprawie przyjęcia procedury przyjmowania wykładni zgodnie z art. 8.31 ust. 3 i art. 8.44 ust. 3 lit. a) CETA jako załącznika do regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA

               WSPÓLNY KOMITET CETA,

               uwzględniając art. 26.1 kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, a w szczególności art. 26.1 ust. 4 lit. d) i art. 26.2 ust. 4,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 26.1 ust. 4 lit. d) umowy Wspólny Komitet CETA ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               (2)Zgodnie z art. 26.2 ust. 1 lit. b) umowy jednym ze specjalnych komitetów ustanowionych na mocy umowy jest Komitet ds. Usług i Inwestycji.

               (3)Zgodnie z art. 26.2 ust. 4 umowy komitety specjalne ustanawiają i modyfikują swój własny regulamin wewnętrzny, jeżeli uznają to za właściwe.

               (4)Reguła 14 ust. 4 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA (decyzja Wspólnego Komitetu CETA nr 001/2018 z dnia 26 września 2018 r.) stanowi, że komitety specjalne i inne organy ustanowione na mocy umowy stosują, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu CETA, o ile nie postanowiły inaczej na mocy art. 26.2 ust. 4 umowy.

               (5)Zgodnie z art. 8.9 ust. 1 umowy strony potwierdzają przysługujące im prawo do wprowadzania regulacji w interesie publicznym w celu osiągania uzasadnionych celów polityki publicznej, takich jak ochrona zdrowia publicznego, bezpieczeństwo, ochrona środowiska, w tym kwestie zmiany klimatu i bioróżnorodności, moralność publiczna, ochrona społeczna i ochrona konsumentów oraz promowanie i ochrona różnorodności kulturowej.

               (6)Zgodnie z ust. 6 lit. e) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego umowy, aby zagwarantować, by trybunały ustanowione na mocy sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy szanowały w każdej sytuacji zamiar stron wyrażony w umowie, zawiera ona postanowienia umożliwiające stronom wydawanie wiążących not interpretacyjnych, zaś strony potwierdzają, że Kanada oraz Unia Europejska i jej państwa członkowskie zobowiązały się do stosowania tych postanowień, by uniknąć jakiejkolwiek błędnej interpretacji umowy przez trybunały lub ją skorygować.

               (7)Zgodnie z art. 8.31 ust. 3 i art. 8.44 ust. 3 lit. a) umowy w przypadku pojawienia się poważnych wątpliwości dotyczących wykładni, która może mieć wpływ na inwestycję, Komitet ds. Usług i Inwestycji może – za zgodą stron oraz po dopełnieniu ich odpowiednich wymogów i procedur wewnętrznych – zalecić Wspólnemu Komitetowi CETA przyjęcie wykładni umowy. Wykładnia przyjęta przez Wspólny Komitet CETA jest wiążąca dla trybunałów ustanowionych na podstawie sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy. Wspólny Komitet CETA może zdecydować, że wykładnia ma moc wiążącą od określonej daty,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               1.Niniejszym przyjmuje się jako załącznik do regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA procedurę przyjmowania wykładni na mocy art. 8.31 ust. 3 i art. 8.44 ust. 3 lit. a) umowy, określoną w załączniku do niniejszej decyzji.

               2.Załącznik stanowi integralną część regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA (decyzja Wspólnego Komitetu CETA nr 001/2018 z dnia 26 września 2018 r.).

               Artykuł 2

               Załącznik stanowi integralną część niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana i wchodzi w życie z dniem wejścia w życie postanowień sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy z zastrzeżeniem wymiany przez strony, za pośrednictwem kanałów dyplomatycznych, pisemnych powiadomień potwierdzających wypełnienie przez strony niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych.

               Sporządzono w […] dnia […] r.

               W imieniu Wspólnego Komitetu CETA

               Współprzewodniczący

               ZAŁĄCZNIK

               ZAŁĄCZNIK DO REGULAMINU WEWNĘTRZNEGO WSPÓLNEGO KOMITETU CETA

               1.W każdej sytuacji, gdy jedna ze stron ma poważne zastrzeżenia w odniesieniu do kwestii związanych z wykładnią umowy, która może mieć wpływ na inwestycje, w tym w przypadku poważnych zastrzeżeń związanych z konkretnym środkiem, w odniesieniu do którego inwestor drugiej strony przedłożył wniosek o konsultacje zgodnie z art. 8.19 umowy („Konsultacje”), twierdząc, że środek ten narusza zobowiązanie na mocy rozdziału ósmego umowy („Inwestycje”):

               a)strona ta może skierować sprawę na piśmie do Komitetu ds. Usług i Inwestycji;

               b)w przypadku skierowania sprawy zgodnie z lit. a) strony niezwłocznie rozpoczynają konsultacje w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji oraz

               c)Komitet ds. Usług i Inwestycji podejmuje jak najszybciej decyzję w tej sprawie.

               2.Każda ze stron należycie rozpatruje oświadczenia drugiej strony odnoszące się do art. 8.31 ust. 3 umowy i dokłada wszelkich starań, aby znaleźć rozwiązanie danej kwestii w krótkim czasie i w sposób satysfakcjonujący obie strony.

               3.Za zgodą stron oraz po dopełnieniu ich odpowiednich wymogów i procedur wewnętrznych Komitet ds. Usług i Inwestycji może zalecić Wspólnemu Komitetowi CETA przyjęcie wykładni, które mają być stosowane w odniesieniu do odpowiednich postanowień rozdziału ósmego umowy („Inwestycje”). Wykładnie te mogą dotyczyć między innymi dopuszczalności i warunków uznania danego rodzaju środka za zgodny z rozdziałem ósmym umowy („Inwestycje”).

               4.Jeżeli Komitet ds. Usług i Inwestycji postanowi zalecić Wspólnemu Komitetowi CETA przyjęcie wykładni, Wspólny Komitet CETA przyjmuje decyzję w tej sprawie najszybciej, jak to możliwe.

               5.Wykładnia przyjęta przez Wspólny Komitet CETA jest wiążąca dla Trybunału i Trybunału Apelacyjnego ustanowionych na mocy sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy. Wspólny Komitet CETA może zdecydować, że wykładnia ma moc wiążącą od określonej daty.

               6.Wykładnie przyjęte przez Wspólny Komitet CETA podaje się niezwłocznie do wiadomości publicznej oraz przekazuje się stronom i przewodniczącym Trybunału i Trybunału Apelacyjnego, którzy zapewniają przekazanie ich treści wydziałom Trybunału i Trybunału Apelacyjnego ustanowionym na podstawie sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.10.2019
            COM(2019) 458 final
            2019/0218(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji w sprawie procedury przyjmowania wykładni zgodnie z art. 8.31 ust. 3 i art. 8.44 ust. 3 lit. a) CETA jako załącznika do regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku z planowanym przyjęciem decyzji w sprawie procedury przyjmowania wykładni zgodnie z art. 8.31 ust. 3 i art. 8.44 ust. 3 lit. a) CETA jako załącznika do regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony

               Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”) ma na celu liberalizację i ułatwianie handlu i inwestycji oraz promowanie bliższych stosunków gospodarczych między Unią Europejską a Kanadą („strony”). Umowę podpisano dnia 30 października 2016 r. i jest ona stosowana tymczasowo od dnia 21 września 2017 r.

               2.2.Wspólny Komitet CETA

               Wspólny Komitet CETA ustanowiono na mocy art. 26.1 umowy, który stanowi, że Wspólny Komitet CETA składa się z przedstawicieli Unii Europejskiej i przedstawicieli Kanady, a przewodniczą mu wspólnie minister handlu międzynarodowego Kanady oraz członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za handel lub wyznaczone przez nich osoby. Wspólny Komitet CETA spotyka się raz do roku lub na wniosek jednej ze stron, uzgadnia harmonogram posiedzeń i ustala swój porządek obrad. Wspólny Komitet CETA odpowiada za wszystkie kwestie dotyczące wymiany handlowej i inwestycji dokonywanych między stronami oraz za wykonanie i stosowanie umowy. Strona może zwrócić się do Wspólnego Komitetu CETA o rozpatrzenie każdej kwestii dotyczącej wykonania i wykładni umowy lub każdej innej kwestii dotyczącej wymiany handlowej i inwestycji dokonywanych między stronami.

               Zgodnie z art. 26.3 umowy Wspólny Komitet CETA jest upoważniony do podejmowania, za wzajemną zgodą, decyzji w odniesieniu do wszystkich spraw, jeżeli jest to zgodne z postanowieniami umowy. Decyzje podejmowane przez Wspólny Komitet CETA są wiążące dla stron, z zastrzeżeniem dopełnienia wszelkich niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych, i strony muszą je wykonać.

               Zgodnie z art. 26.2 ust. 4 umowy specjalne komitety, w tym Komitet ds. Usług i Inwestycji, mogą przedstawiać projekty decyzji do przyjęcia przez Wspólny Komitet CETA.

               Zgodnie z regułą 10 ust. 2 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych
                  1
                w okresie między posiedzeniami Wspólny Komitet CETA może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej za obopólną zgodą stron umowy. W tym celu, zgodnie z regułą 7, współprzewodniczący przesyłają tekst wniosku na piśmie członkom Wspólnego Komitetu CETA, wyznaczając termin na przesłanie wszelkich zastrzeżeń lub poprawek. Zgodnie z regułą 7, o przyjętych wnioskach informuje się po upływie tego terminu, a informacje o nich zapisuje się w protokole kolejnego posiedzenia.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu CETA

               Wspólny Komitet CETA ma przyjąć decyzję w sprawie procedury przyjmowania wykładni zgodnie z art. 8.31 ust. 3 i art. 8.44 ust. 3 lit. a) CETA jako załącznik do swojego regulaminu wewnętrznego („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest doprecyzowanie procedury przyjmowania przez Wspólny Komitet CETA wykładni postanowień umowy dotyczących inwestycji.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron. Art. 26.3 ust. 2 umowy stanowi: „Decyzje podejmowane przez Wspólny Komitet CETA są wiążące dla Stron, z zastrzeżeniem dopełnienia wszelkich niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych, i Strony muszą je wykonać”.

               3.Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii

               Jak określono w pkt 6 lit. f) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego umowy, Unia Europejska i jej państwa członkowskie oraz Kanada postanowiły natychmiast rozpocząć dalsze prace nad wdrożeniem postanowień umowy dotyczących rozstrzygania sporów inwestycyjnych, tzw. „systemu trybunałów inwestycyjnych”
                  2
               .

               Zgodnie z art. 8.31 ust. 3 i art. 8.44 ust. 3 lit. a) umowy w przypadku pojawienia się poważnych wątpliwości dotyczących wykładni, która może mieć wpływ na inwestycję, Komitet ds. Usług i Inwestycji może – za zgodą stron oraz po dopełnieniu ich odpowiednich wymogów i procedur wewnętrznych – zalecić Wspólnemu Komitetowi CETA przyjęcie wykładni umowy. Wykładnia przyjęta przez Wspólny Komitet CETA jest wiążąca dla trybunałów ustanowionych na podstawie sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy. Wspólny Komitet CETA może zdecydować, że wykładnia ma moc wiążącą od określonej daty.

               Pkt 6 lit. e) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego umowy stanowi: „Aby zagwarantować poszanowanie przez trybunały w każdej sytuacji zamiaru Stron wyrażonego w umowie, zawiera ona postanowienia umożliwiające Stronom wydawanie wiążących not interpretacyjnych. Kanada oraz Unia Europejska i jej państwa członkowskie zobowiązują się do stosowania tych postanowień, by uniknąć jakiejkolwiek błędnej interpretacji umowy przez trybunały lub ją skorygować”.

               Należy w związku z tym precyzyjnie określić procedurę przyjmowania przez Wspólny Komitet CETA wykładni postanowień umowy dotyczących inwestycji.

               Zgodnie z art. 26.1 ust. 4 lit. d) umowy Wspólny Komitet CETA przyjął swój regulamin wewnętrzny decyzją 001/2018 Wspólnego Komitetu CETA z dnia 26 września 2018 r. Zgodnie z jego regułą 14 ust. 4 regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu CETA stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian do specjalnych komitetów, w tym do Komitetu ds. Usług i Inwestycji, oraz do innych organów ustanowionych na mocy umowy, o ile dany komitet nie postanowił inaczej na mocy art. 26.2 ust. 4 umowy.

               Wspólny Komitet CETA powinien przyjąć planowany akt jako załącznik do swojego regulaminu wewnętrznego.

               Planowany akt zawiera szczegółowe przepisy dotyczące działań proceduralnych, które są niezbędne do przyjęcia wykładni umowy przez Wspólny Komitet CETA.

               Niniejszy wniosek jest zgodny z innymi inicjatywami dotyczącymi wdrażania systemu trybunałów inwestycyjnych w ramach CETA. W szczególności Komisja współpracuje od czerwca 2018 r. z państwami członkowskimi w ramach Komitetu ds. Polityki Handlowej (usługi i inwestycje) Rady oraz z Kanadą w sprawie pakietu czterech projektów decyzji dotyczących:

               –przepisów regulujących sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego zgodnie z art. 8.28 ust. 7 umowy;

               –kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów zgodnie z art. 8.44 ust. 2 umowy;

               –zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporu, zgodnie z art. 8.44 ust. 3 lit. c) umowy oraz

               –zasad proceduralnych przyjmowania wykładni zgodnie z art. 8.31 ust. 3 oraz art. 8.44 ust. 3 lit. a) umowy.

               Trwają dalsze prace nad innymi obszarami wdrażania systemu trybunałów inwestycyjnych. Zgodnie z pkt 6 lit. f) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego CETA „Wspólnym celem jest zakończenie prac do czasu wejścia w życie umowy”.

               Należy w związku z tym określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA w odniesieniu do planowanego aktu, aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Wspólny Komitet CETA jest organem utworzonym na mocy umowy, mianowicie kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”).

               Akt, który ma przyjąć Wspólny Komitet CETA, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący dla stron na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 26.3 ust. 2 umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjmowana na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, mianowicie tę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               W związku z tym materialną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, stanowią art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, powinien być art. 207 ust. 3 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Autentyczne wersje językowe i publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Wspólnego Komitetu CETA będzie stanowił wdrożenie umowy w zakresie rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, powinien zostać przyjęty we wszystkich autentycznych wersjach językowych umowy
                  4
               , a po przyjęciu opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2019/0218 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji w sprawie procedury przyjmowania wykładni zgodnie z art. 8.31 ust. 3 i art. 8.44 ust. 3 lit. a) CETA jako załącznika do regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzja Rady (UE) 2017/37
                  5
                przewiduje podpisanie, w imieniu Unii Europejskiej, kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”). Umowę podpisano dnia 30 października 2016 r.

               (2)W decyzji Rady (UE) 2017/38
                  6
                przewidziano tymczasowe stosowanie części umowy, w tym ustanowienie Wspólnego Komitetu CETA oraz Komitetu ds. Usług i Inwestycji. Umowa jest tymczasowo stosowana od dnia 21 września 2017 r.

               (3)Zgodnie z art. 26.3 ust. 1 umowy na potrzeby osiągnięcia celów umowy Wspólny Komitet CETA jest upoważniony do podejmowania decyzji w odniesieniu do wszystkich spraw, jeżeli jest to zgodne z postanowieniami umowy.

               (4)Zgodnie z art. 26.3 ust. 2 umowy decyzje podejmowane przez Wspólny Komitet CETA są wiążące dla stron, z zastrzeżeniem dopełnienia wszelkich niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych, i strony muszą je wykonać.

               (5)Zgodnie z art. 26.1 ust. 4 lit. d) umowy Wspólny Komitet CETA ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               (6)Zgodnie z art. 26.2 ust. 1 lit. b) umowy jednym ze specjalnych komitetów ustanowionych na mocy umowy jest Komitet ds. Usług i Inwestycji.

               (7)Zgodnie z art. 26.2 ust. 4 umowy komitety specjalne ustanawiają i modyfikują swój własny regulamin wewnętrzny, jeżeli uznają to za właściwe.

               (8)Reguła 14 ust. 4 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA (decyzja Wspólnego Komitetu CETA 001/2018 z dnia 26 września 2018 r.) stanowi, że komitety specjalne i inne organy ustanowione na mocy umowy stosują, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu CETA, o ile nie postanowiły inaczej na mocy art. 26.2 ust. 4 umowy.

               (9)Zgodnie z art. 8.31 ust. 3 i art. 8.44 ust. 3 lit. a) umowy w przypadku pojawienia się poważnych wątpliwości dotyczących wykładni, która może mieć wpływ na inwestycję, Komitet ds. Usług i Inwestycji może – za zgodą stron oraz po dopełnieniu ich odpowiednich wymogów i procedur wewnętrznych – zalecić Wspólnemu Komitetowi CETA przyjęcie wykładni umowy. Wykładnia przyjęta przez Wspólny Komitet CETA jest wiążąca dla trybunałów ustanowionych na podstawie sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy. Wspólny Komitet CETA może zdecydować, że wykładnia ma moc wiążącą od określonej daty.

               (10)Należy zatem określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA na podstawie dołączonego projektu decyzji Wspólnego Komitetu CETA, aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA w odniesieniu do przyjęcia decyzji w sprawie procedury przyjmowania wykładni zgodnie z art. 8.31 ust. 3 i art. 8.44 ust. 3 lit. a) CETA jako załącznika do jej regulaminu wewnętrznego, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu CETA dołączonym do niniejszej decyzji Rady.

               Artykuł 2

               1.Decyzję Wspólnego Komitetu CETA przyjmuje się we wszystkich językach autentycznych umowy.

               2.Decyzję Wspólnego Komitetu CETA publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Wspólnego Komitetu CETA nr 001/2018 z dnia 26 września 2018 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych (Dz.U. L 190 z 27.7.2018, s. 13), dostępna pod adresem
                  https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32018D1062

                     (2)

                        Wspólny instrument interpretacyjny dotyczący kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 3).

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Zgodnie z art. 30.11 („Teksty autentyczne”) umowy sporządzono ją w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda z tych wersji jest na równi autentyczna.

                     (5)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/37 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1).

                     (6)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/38 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie tymczasowego stosowania Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1080).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.10.2019
            COM(2019) 563 final
            2019/0245(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji dotyczącej przeglądu Uzgodnienia w sprawie zasad zarządzania kontyngentami taryfowymi dotyczącymi produktów rolnych, jak wskazano w art. 2 Porozumienia w sprawie rolnictwa.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu

               Proponowana decyzja Rady ma na celu upoważnienie Komisji Europejskiej do wspierania w imieniu Unii decyzji, która ma zostać przyjęta na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu (WTO). Światowa Organizacja Handlu została ustanowiona na mocy porozumienia z Marrakeszu („porozumienie WTO”), które weszło w życie w dniu 1 stycznia 1995 r.

               Unia Europejska jest stroną tego porozumienia.

               2.2.Konferencja ministerialna i Rada Generalna Światowej Organizacji Handlu

               Na podstawie art. IV ust. 1 porozumienia WTO konferencja ministerialna jest upoważniona do podejmowania decyzji we wszystkich sprawach związanych z wielostronnymi porozumieniami handlowymi.

               Jednak na podstawie art. IV ust. 2 porozumienia WTO w przerwach między sesjami konferencji ministerialnej jej funkcje pełni Rada Generalna.

               Na podstawie art. IX ust. 1 organy WTO dążą do podejmowania decyzji w drodze konsensusu.

               2.3.Planowany akt Rady Generalnej WTO

               W grudniu 2013 r. podczas dziewiątej sesji konferencji ministerialnej WTO ministrowie (ds. handlu) przyjęli decyzję dotyczącą „Uzgodnienia w sprawie zasad zarządzania kontyngentami taryfowymi dotyczącymi produktów rolnych, jak wskazano w art. 2 Porozumienia w sprawie rolnictwa” (WT/MIN (13)/39) („uzgodnienie w sprawie kontyngentów taryfowych”).

               Celem uzgodnienia w sprawie kontyngentów taryfowych jest usprawnienie zarządzania kontyngentami taryfowymi na produkty rolne. W ust. 13 uzgodnienia w sprawie kontyngentów taryfowych przewidziano jego przegląd z uwzględnieniem dotychczasowych doświadczeń związanych z jego funkcjonowaniem. Przegląd miał się rozpocząć nie później niż cztery lata po przyjęciu uzgodnienia w sprawie kontyngentów taryfowych. W 2018 r. Komitet ds. Rolnictwa przystąpił do procesu przeglądu. Na początku 2019 r. Sekretariat Komitetu ds. Rolnictwa wydał projekt sprawozdania przedstawiającego dotychczasowe postępy, które ma być skierowane do Rady Generalnej WTO.

               Z uwagi na brak porozumienia między członkami WTO w sprawie istotnych zmian w uzgodnieniu w sprawie kontyngentów taryfowych Komitet zaleca Radzie Generalnej przedłużenie okresu przeglądu do końca 2021 r. oraz zwiększenie przejrzystości zarządzania kontyngentami taryfowymi (zob. załącznik 2 do sprawozdania).

               Zalecenia te (w załączniku 2 do sprawozdania) powinny zostać przedstawione Radzie Generalnej w grudniu 2019 r. Rada Generalna powinna przyjąć te zalecenia w formie decyzji dotyczącej przeglądu uzgodnienia w sprawie kontyngentów taryfowych.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Celem niniejszego wniosku jest umożliwienie Unii przyjęcia decyzji dotyczącej przeglądu uzgodnienia w sprawie kontyngentów taryfowych na posiedzeniu Rady Generalnej WTO w grudniu 2019 r.

               Z perspektywy Unii kluczowe znaczenie ma przedłużenie okresu przeglądu do końca 2021 r., ponieważ pozwala na kontynuację obecnego uzgodnienia w sprawie kontyngentów taryfowych i zezwala członkom WTO na prowadzenie dalszych rozmów na temat przeglądu tego uzgodnienia.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada Generalna WTO jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie porozumienie WTO.

               Akt, który Rada Generalna ma przyjąć, jest aktem mającym skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. II ust. 2 i art. IX ust. 3 porozumienia WTO.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych układu.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

                  Główny cel i treść planowanego aktu odnosi się do wspólnej polityki handlowej.

                  Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Rady Generalnej WTO będzie stanowił uzupełnienie porozumienia WTO poprzez rozszerzenie stosowania uzgodnienia w sprawie kontyngentów taryfowych oraz ustanowienie zasad dotyczących lepszego wykorzystania kontyngentów taryfowych, po jego przyjęciu należy opublikować ten akt w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2019/0245 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu („porozumienie WTO”) zostało zawarte przez Unię decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r.
                  2
                i weszło w życie dnia 1 stycznia 1995 r.

               (2)Na podstawie art. IV ust. 1 porozumienia WTO konferencja ministerialna Światowej Organizacji Handlu („WTO”) jest upoważniona do podejmowania decyzji we wszystkich sprawach związanych z wielostronnymi porozumieniami handlowymi.

               (3)Na podstawie art. IV ust. 2 porozumienia WTO w przerwach między sesjami konferencji ministerialnej jej funkcje ma pełnić Rada Generalna WTO.

               (4)Na podstawie art. IX ust. 1 organy WTO zazwyczaj podejmują decyzje w drodze konsensusu.

               (5)Podczas dziewiątej sesji konferencji ministerialnej WTO (Bali, grudzień 2013 r.) przyjęto decyzję ministerialną dotyczącą Uzgodnienia w sprawie zasad zarządzania kontyngentami taryfowymi dotyczącymi produktów rolnych, jak wskazano w art. 2 Porozumienia w sprawie rolnictwa (WT/MIN(13)/39) („uzgodnienie w sprawie kontyngentów taryfowych”), które reguluje zarządzanie kontyngentami taryfowymi na produkty rolne.

               (6)Zgodnie z ust. 13 uzgodnienia w sprawie kontyngentów taryfowych nie później niż cztery lata po jego przyjęciu ma się rozpocząć przegląd funkcjonowania tego uzgodnienia z uwzględnieniem dotychczasowych doświadczeń. Celem tego przeglądu jest promowanie stałego procesu poprawy wykorzystania kontyngentów taryfowych.

               (7)Zgodnie z ust. 13 Komitet ds. Rolnictwa przystąpił do przeglądu uzgodnienia w sprawie kontyngentów taryfowych w 2018 r. Wyniki przeglądu zostaną przedstawione na posiedzeniu Rady Generalnej w grudniu 2019 r. w formie sprawozdania wydanego przez Komitet ds. Rolnictwa (sprawozdanie nr ... „Przegląd funkcjonowania decyzji z Bali dotyczącej zarządzania kontyngentami taryfowymi” z dnia ...).

               (8)Ze względu na brak konsensusu wśród członków WTO co do istotnych zmian w uzgodnieniu w sprawie kontyngentów taryfowych w sprawozdaniu zaleca się przedłużenie okresu przeglądu do końca 2021 r., aby można było osiągnąć konsensus w sprawie istotnych zmian. Sprawozdanie zawiera ponadto zalecenia mające na celu zwiększenie przejrzystości zarządzania kontyngentami taryfowymi.

               (9)Na posiedzeniu w grudniu 2019 r. Rada Generalna WTO powinna zostać poproszona o rozważenie przyjęcia zaleceń określonych w załączniku 2 do sprawozdania nr ... w formie decyzji dotyczącej przeglądu uzgodnienia w sprawie kontyngentów taryfowych.

               (10)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Rady Generalnej WTO, ponieważ decyzja, która ma zostać przyjęta, będzie wiążąca dla Unii.

               (11)W Radzie Generalnej WTO Unia jest reprezentowana przez Komisję zgodnie z art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zająć Komisja Europejska w imieniu Unii na posiedzeniu Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w grudniu 2019 r., opiera się na projekcie decyzji w sprawie przyjęcia zaleceń przedstawionych Radzie Generalnej przez Komitet ds. Rolnictwa w załączniku 2 do jego sprawozdania nr ... z dnia ... załączonym do niniejszej decyzji.

               Przedstawiciele Unii w Radzie Generalnej WTO mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgadniać niewielkie zmiany w projekcie decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Decyzja Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.10.2019
            COM(2019) 563 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącegoDECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu

               ZAŁĄCZNIK

               PRZEGLĄD FUNKCJONOWANIA DECYZJI Z BALI W SPRAWIE ZARZĄDZANIA KONTYNGENTAMI TARYFOWYMI

               Sprawozdanie dla Rady Generalnej

               1)Podczas dziewiątej sesji konferencji ministerialnej ministrowie przyjęli decyzję dotyczącą „Uzgodnienia w sprawie zasad zarządzania kontyngentami taryfowymi dotyczącymi produktów rolnych, jak wskazano w art. 2 Porozumienia w sprawie rolnictwa” (WT/MIN (13)/39) („decyzja z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych”). Ministrowie zobowiązali Komitet do dokonania przeglądu i monitorowania realizacji zobowiązań członków, które ustanowiono na mocy decyzji z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych, z myślą o tym, że przegląd będzie promował ciągły proces poprawy wykorzystania kontyngentów taryfowych, rozpoczynający się nie później niż w 2017 r., z uwzględnieniem nabytego do tego czasu doświadczenia
                  1
               . Dyskusje dotyczące przeglądu rozpoczęły się na posiedzeniu Komitetu w październiku 2017 r.
                  2
               . Na posiedzeniu w lutym 2018 r. Komitet zgodził się na proces i harmonogram przeprowadzenia przeglądu określone w dokumencie G/AG/W/171
                  3
               . Zgodnie z uzgodnioną procedurą przegląd przeprowadzono w drodze otwartych nieformalnych posiedzeń Komitetu, które zaplanowano przy okazji jego regularnych posiedzeń
                  4
               .

               2)Członkowie omówili przegląd na czterech nieformalnych posiedzeniach Komitetu w 2018 r. w dniach 20 lutego, 11 czerwca, 25 września i 26 listopada. Podczas listopadowego nieformalnego posiedzenia z udziałem przedstawicieli przemysłu odbyła się sesja tematyczna dotycząca zarządzania kontyngentami taryfowymi i ich niepełnego wykorzystania. Na dyskusje na temat przeglądu pozytywnie wpłynęło również wiele pisemnych uwag członków. Podobnie, w odpowiedzi na wnioski członków i zgodnie z uzgodnioną procedurą i terminami przeprowadzenia przeglądu, w celu ułatwienia przeglądu Sekretariat przygotował dokument informacyjny
                  5
                dotyczący zarządzania kontyngentami taryfowymi i wskaźników ich wykorzystania. Załącznik 1 zawiera wykaz wszystkich dokumentów pisemnych uwzględnionych do tej pory w przeglądzie.

               3)W trakcie dyskusji przeglądowych członkowie wskazali następujące tematy: 1) skuteczne wdrażanie i działania następcze w odniesieniu do zobowiązań materialnych wynikających z decyzji z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych; 2) wymogi w zakresie przejrzystości kontyngentów taryfowych; 3) mechanizm niepełnego wykorzystania. Poniżej przedstawiono niektóre kwestie
                  6
                poruszone w ramach każdego z tych trzech tematów, w tym w trakcie dyskusji tematycznych w listopadzie.

               SKUTECZNE WDROŻENIE I DZIAŁANIA NASTĘPCZE

               (i)Ponowny przydział niewykorzystanych pozwoleń w ramach kontyngentów taryfowych.

               (ii)Procesy ponownego przydziału, w tym w odniesieniu do przydziałów dla poszczególnych państw
                  7
               .

               (iii)Wymiana doświadczeń i najlepszych praktyk w zakresie poprawy wykorzystania kontyngentów taryfowych, w tym ponownego przydziału kontyngentów taryfowych w ramach regionalnych umów handlowych.

               WYMOGI W ZAKRESIE PRZEJRZYSTOŚCI KONTYNGENTÓW TARYFOWYCH

               (i)Terminowe i kompletne powiadomienia o kontyngentach taryfowych.

               (ii)Niezwłoczne zgłaszanie zmian dotyczących zarządzania kontyngentami taryfowymi.

               (iii)Spójne zgłaszanie wskaźników wykorzystania przez wszystkich członków ze zobowiązaniami dotyczącymi kontyngentów taryfowych.

               (iv)Zharmonizowane praktyki w zakresie powiadamiania (np. w odniesieniu do nieotwartych kontyngentów taryfowych lub planowanych kontyngentów taryfowych bez przewagi taryfowej).

               (v)Zgłaszanie przyczyn niepełnego wykorzystania.

               (vi)Wymiana krajowych doświadczeń i najlepszych praktyk w zakresie zarządzania kontyngentami taryfowymi.

               (vii)Specjalne i zróżnicowane traktowanie (uciążliwość wymogów w zakresie powiadamiania).

               (viii)Powiązanie z wymogami dotyczącymi powiadamiania w obszarze procedur licencjonowania przywozu.

               (ix)Pomoc techniczna Sekretariatu w zakresie poprawy sposobu powiadamiania przez członków.

               MECHANIZM NIEPEŁNEGO WYKORZYSTANIA

               (i)Różne obowiązki członków (ust. 4 załącznika A).

               (ii)Specjalne i zróżnicowane traktowanie.

               (iii)Zastosowanie potencjalnie mniej niż uniwersalne w przyszłości.

               (iv)Powiązanie między załącznikiem B a załącznikiem A ust. 4.

               (v)Badanie przyczyn niepełnego wykorzystania.

               (vi)Ukierunkowane badanie niepełnego wykorzystania kontyngentów taryfowych w niektórych szczególnych sektorach.

               (vii)Praktyczne zastosowanie mechanizmu niepełnego wykorzystania (badanie przyczyn, w tym potencjalnej złożoności i powodu niepowołania się na nią, wymiana doświadczeń i uproszczenie wymogów proceduralnych).

               (viii)Utrzymywanie wykazu wykorzystanych kontyngentów taryfowych przez Sekretariat.

               4)W kwestii przyszłego funkcjonowania ust. 4 mechanizmu niepełnego wykorzystania i związanego z tym przepisu S&D stanowiska członków były rozbieżne. Niektórzy z członków rozwijających się utrzymywali, że nie należy osłabiać przepisów S&D zawartych w decyzji z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych; niektórzy inni członkowie twierdzili, że traktowanie S&D w odniesieniu do krajów rozwijających się nie powinno prowadzić do wyłączenia oraz że kraje rozwijające się będące beneficjentami powinny raczej przyjąć zobowiązania w odniesieniu do zarządzania kontyngentami taryfowymi, biorąc pod uwagę ich status rozwojowy.

               5)Kilku członków uznało, że zakres niniejszego przeglądu ogranicza się do dążenia do poprawy w zakresie zarządzania kontyngentami taryfowymi, aby odróżnić go od negocjacji w sprawie dostępu do rynku. Niektórzy inni odnieśli się do możliwości podjęcia kwestii związanych z kontyngentami taryfowymi w negocjacjach w sprawie dostępu do rynku.

               6)Niektórzy członkowie uznali, że w oparciu o uwagi członków Komitet powinien zbadać przyczyny, dla których nie powołano się jeszcze na mechanizm niepełnego wykorzystania.

               7)Zgodnie z ust. 13–15 decyzji z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych (WT/MIN(13)/39) Komitet na posiedzeniu w dniu 30 października 2019 r. uzgadnia poniższe zalecenia zawarte w załączniku 2 do niniejszego sprawozdania do rozważenia przez Radę Generalną.

               Załącznik 1

                        Wykaz dokumentów:

                        G/AG/W/169

                        10 października 2017 r.

                        Monitorowanie i przegląd zobowiązań członków, które ustanowiono na mocy decyzji z Bali w sprawie zarządzania kontyngentami taryfowymi.

                        Uwaga Sekretariatu

                        G/AG/W/171

                        9 lutego 2018 r.

                        Proponowany proces przeglądu funkcjonowania decyzji z Bali w sprawie zarządzania kontyngentami taryfowymi

                        Uwaga Sekretariatu

                        G/AG/W/175

                        18 maja 2018 r.

                        oraz

                        G/AG/W/175/Add.1

                        7 maja 2019 r.

                        Dokument przedłożony przez Unię Europejską Komitetowi ds. Rolnictwa dotyczący procesu przeglądu funkcjonowania decyzji z Bali w sprawie zarządzania kontyngentami taryfowymi
                           8
                        .

                        Komunikaty Unii Europejskiej

                        G/AG/W/179

                        6 czerwca 2018 r.

                        Przegląd funkcjonowania decyzji ministerialnej z Bali dotyczącej „Uzgodnienia w sprawie zasad zarządzania kontyngentami taryfowymi dotyczącymi produktów rolnych ...”
                           9
                        .

                        Uwagi przedstawione przez grupę CAIRNS

                        G/AG/W/183

                        31 lipca 2018 r.

                        Metody zarządzania kontyngentami taryfowymi i wskaźniki wykorzystania na lata 2007–2016.

                        Dokument informacyjny Sekretariatu

                        G/AG/W/186

                        19 września 2018 r.

                        Przegląd decyzji z Bali w sprawie zarządzania kontyngentami taryfowym.

                        Uwagi przedstawione przez Australię

                        G/AG/W/197

                        24 maja 2019 r.

                        Mechanizm niepełnego wykorzystania określony w decyzji z Bali w sprawie zarządzania kontyngentami taryfowymi

                        Uwagi przedstawione w imieniu grupy CAIRNS

               Załącznik 2

               1)[Termin określony w ust. 14 i przypisie 2 decyzji z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych w odniesieniu do decyzji dotyczącej ust. 4 załącznika A zostaje przedłużony do końca 2021 r. lub do 13. konferencji ministerialnej, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.] [Dla większej pewności, jeżeli konferencja ministerialna ani Rada Generalna przed końcem 2021 r. nie zdecydują o rozszerzeniu ust. 4 załącznika A do decyzji z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych w jej obecnej lub w zmienionej formie, ust. 4 załącznika A, z zastrzeżeniem ust. 15 tej decyzji, nie będzie miał już zastosowania od dnia 1 stycznia 2022 r. [w odniesieniu do członków wymienionych w załączniku B, a także członków, którzy przed końcem 2021 r. wystąpili z wnioskiem o dodanie do załącznika B].]

               2)W międzyczasie Komitet ds. Rolnictwa („Komitet”) będzie nadal prowadzić dyskusje na temat stosowania ust. 4 załącznika A. [Dla większej pewności podczas tej dyskusji należy utrzymać decyzję z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych wraz z jej załącznikami.]

               3)Komitet przedstawi zalecenia dla Rady Generalnej w odniesieniu do stosowania ust. 4 [załącznika A i zgodnie z ust. 14] przed końcem 2021 r.]

               4)Uznając znaczenie większej przejrzystości zarządzania kontyngentami taryfowymi i wskaźników wykorzystania oraz terminowego przesyłania powiadomień przez członków, a także uznając, że internetowy rolniczy system powiadamiania powinien prowadzić do lepszej harmonizacji, Komitet zgadza się co do następujących kwestii:

               a)Sekretariat przygotuje wykaz istniejących praktyk członków w zakresie powiadamiania o kontyngentach taryfowych członków, w tym w przypadkach, gdy planowany kontyngent taryfowy nie został otwarty.

               b)Komitet rozpocznie dyskusje na temat harmonizacji praktyk członków w zakresie powiadamiania o kontyngentach taryfowych członków, w tym na temat wskaźników wykorzystania kontyngentów taryfowych.

               c)W przypadku zaplanowanych kontyngentów taryfowych, które nie zostały otwarte, Komitet zachęca członków do dołączania wyjaśnień do powiadomień w tabeli MA:2.

               d)Sekretariat będzie regularnie aktualizował informacje na temat zarządzania kontyngentami taryfowymi i wskaźników wykorzystania zawarte w G/AG/W/183
                  10
               , a także informacje na temat tego, którzy członkowie zgłosili wskaźniki wykorzystania, oraz na temat kwestii podniesionych na posiedzeniu Komitetu w odniesieniu do wskaźników wykorzystania.

               e)Na podstawie danych przedstawionych przez członków Komitet zbada powody, dla których nie powołano się jeszcze na mechanizm niepełnego wykorzystania.

               5)Komitet zgadza się na przeprowadzanie regularnych przeglądów funkcjonowania decyzji z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych co 3 lata po zakończeniu tego przeglądu. Te okresowe przeglądy obejmować będą między innymi analizę wykorzystania przez członków mechanizmu niepełnego wykorzystania w oparciu o ich uwagi.

               __________

                     (1)

                        Ust. 13 WT/MIN(13)/39. Nie zgłoszono jeszcze żadnych doświadczeń w odniesieniu do korzystania z mechanizmu niepełnego wykorzystania.

                     (2)

                        Zob. sekcja 2.2.1 G/AG/R/86.

                     (3)

                        Zob. sekcja 2.5.1 G/AG/R/87.

                     (4)

                        Na posiedzeniu w czerwcu 2019 r. Komitet wyraził zgodę na przedłużenie terminu do posiedzenia Komitetu w październiku 2019 r. w celu sfinalizowania sprawozdania z przeglądu.

                     (5)

                        G/AG/W/183.

                     (6)

                        Członkowie nie osiągnęli porozumienia co do tych kwestii ani ich traktowania w zaleceniach.

                     (7)

                        Ust. 9 decyzji ministerialnej z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych odnosi się do procesu ponownego przydziału. Ponadto przypisy 3 i 5 do załącznika A do decyzji z Bali odnoszą się do praw członków posiadających przydział dla poszczególnych państw, szczególnie w kontekście mechanizmu niepełnego wykorzystania.

                     (8)

                        Dokument G/AG/W/171 z dnia 9 lutego 2018 r.

                     (9)

                        WT/MIN (13)/39 ORAZ WT/L/914 z dnia 11 grudnia 2013 r.

                     (10)

                        Notatka informacyjna Sekretariatu może zawierać w szczególności wykaz kontyngentów taryfowych, w przypadku których nie przedłożono powiadomienia w tabeli MA:2 lub w przypadku których wskaźnik wykorzystania jest niższy niż 65 %.