Ważna informacja prawna

|

52007PC0572

Wniosek rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 998/2003 w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych w odniesieniu do przedłużenia okresu przejściowego {KOM(2007) 578 wersja ostateczna}  /* COM/2007/0572 końcowy - COD 2007/0202 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 8.10.2007KOM(2007) 572 wersja ostateczna2007/0202 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 998/2003 w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych w odniesieniu do przedłużenia okresu przejściowego(przedstawiony przez Komisję) {KOM(2007) 578 wersja ostateczna}UZASADNIENIE( KontekstRozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady harmonizuje przepisy dotyczące niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych między państwami członkowskimi lub po wwozie lub powrotnym wwozie do Wspólnoty z państw trzecich. Rozporządzenie zostało opublikowane dnia 13 czerwca 2003 r., weszło w życie dnia 3 lipca 2003 r. i stosuje się je do zwierząt domowych podróżujących z właścicielami.Rozporządzenie wprowadza między innymi paszporty dla kotów, psów i fretek przemieszczanych z jednego do drugiego państwa członkowskiego, które potwierdzają, że zwierzę zostało zaszczepione przeciwko wściekliźnie. Jest to jedynym wymogiem podróżowania zwierząt domowych do wszystkich państw członkowskich.Jednakże rozporządzenie przewiduje szczególne odstępstwa od przemieszczania zwierząt domowych do niektórych państw członkowskich w okresie przejściowym wynoszącym pięć lat od dnia wejścia w życie, tj. do dnia 3 lipca 2008 r. Odstępstwa te podlegają przeglądowi pod koniec tego okresu w świetle doświadczeń zebranych przez państwa członkowskie w stosowaniu artykułów 6, 8 i 16 rozporządzenia i opinii naukowej Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).W tym celu i zgodnie z art. 23 rozporządzenia Komisja została wezwana do przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do 1 lutego 2007 r. sprawozdania w sprawie konieczności zachowania testu serologicznego wraz z odpowiednimi wnioskami w celu ustalenia procedury, która będzie stosowana po okresie przejściowym.( Określenie problemuPonieważ ocena naukowa zajęła więcej czasu niż przewidywano, sprawozdanie Komisji uległo opóźnieniu. W celu umożliwienia odpowiedniego uwzględnienia wniosków ze sprawozdania należy przedłużyć powyższy okres przejściowy.( Cel wnioskuCelem niniejszego wniosku Komisji jest przedłużenie okresu przejściowego i odpowiednio zmiana rozporządzenia (WE) nr 998/2003.Niniejszy wniosek Komisji związany jest ze sprawozdaniem Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady na podstawie art. 23 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym.2007/0202 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniające rozporządzenie (WE) nr 998/2003 w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych w odniesieniu do przedłużenia okresu przejściowegoPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i 152 ust. 4 lit. b),uwzględniając wniosek Komisji[1],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],po konsultacji z Komitetem Regionów,stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[3],a także mając na uwadze, co następuje:1.  Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym[4] określa wymogi dotyczące zdrowia zwierząt dotyczące przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zasady dotyczące kontroli takich przemieszczeń.2.  Ponadto art. 6 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 stanowi, że w okresie przejściowym wynoszącym pięć lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wwóz psów i kotów na terytorium Irlandii, Malty, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa podlega spełnieniu szczególnych wymogów, biorąc pod uwagę szczególną sytuację w tych państwach członkowskich w odniesieniu do wścieklizny.3.  Art. 16 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 stanowi, że w okresie przejściowym wynoszącym pięć lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, te państwa członkowskie, które posiadają szczególne zasady dotyczące bąblowicy i kleszczy w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą uzależnić wwóz zwierząt domowych na ich terytorium od spełnienia tych wymogów. Finlandia, Irlandia, Malta, Szwecja i Zjednoczone Królestwo stosują swoje szczególne zasady dotyczące wwozu odnoszące się do bąblowicy; Malta, Irlandia i Zjednoczone Królestwo wymagają, aby psy i koty zostały poddane dodatkowym zabiegom przeciwko kleszczom, które muszą być również poświadczone w paszporcie zwierzęcia.4.  Przepisy przejściowe określone w art. 6 i 16 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 wygasają dnia 3 lipca 2008 r. Art. 23 tego rozporządzenia stanowi, że przepisy przejściowe zostaną poddane przeglądowi przed końcem okresu przejściowego.5.  W tym celu i zgodnie z art. 23 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Komisja została wezwana do przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do 1 lutego 2007 r. sprawozdania w sprawie konieczności zachowania testu serologicznego oraz przedłożenia odpowiednich wniosków w celu ustalenia procedury, która będzie stosowana w następstwie przepisów przejściowych określonych w art. 6, 8 i 16 tego rozporządzenia. To sprawozdanie powinno się opierać na dotychczas zdobytym doświadczeniu i analizie ryzyka w oparciu o opinię naukową Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).6.  Na wniosek Komisji, EFSA wydała opinię naukową, która miała na celu wsparcie Komisji przy proponowaniu odpowiednich i opartych na wiedzy zmian do rozporządzenia (WE) nr 998/2003. Ponadto Komisja musiała również uwzględnić sprawozdania państw członkowskich dotyczące ich doświadczeń w stosowaniu art. 6, 8 i 16 tego rozporządzenia.7.  Ponieważ ocena naukowa zajęła więcej czasu niż przewidywano, sprawozdanie Komisji uległo opóźnieniu. W celu umożliwienia odpowiedniego uwzględnienia wniosków ze sprawozdania należy przedłużyć okres przepisów przejściowych.8.  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 998/2003,PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W rozporządzeniu (WE) nr 998/2003 wprowadza się następujące zmiany:(1) W art. 6 ust. 1, formuła wprowadzająca otrzymuje następujące brzmienie:„Do dnia 31 sierpnia 2009 r. wwóz zwierząt domowych wymienionych w części A załącznika I na terytorium Irlandii, Malty, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa podlega następującym wymogom:”(2) W art. 16, ust. 1 otrzymuje brzmienie:„Do dnia 31 sierpnia 2009 r. Finlandia, Irlandia, Malta, Szwecja i Zjednoczone Królestwo, w odniesieniu do bąblowicy, oraz Irlandia i Zjednoczone Królestwo, w odniesieniu do kleszczy, mogą uzależnić wwóz zwierząt domowych na swoje terytorium od spełnienia szczególnych zasad określonych w dniu, w którym niniejsze rozporządzenie wejdzie w życie”.(3) W art. 23 datę „1 stycznia 2008 r.” zastępuje się datą „1 września 2009 r.”.Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. C […] z […], str. […].[2] Dz.U. C […] z […], str. […].[3] Dz.U. C 325 z 24.12.2002, str. 133;[4] Dz.U. L 146 z 13.6.2003, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji nr 245/2007 (Dz.U. L 73 z 13.3.2007, str. 9).


				|

		52011PC0842

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY określające wspólne zasady i procedury wdrażania unijnych instrumentów na rzecz działań zewnętrznych /* KOM/2011/0842 wersja ostateczna - 2011/0415 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Jednym z
priorytetów Komisji w kontekście wieloletnich ram finansowych jest
uproszczenie otoczenia regulacyjnego i ułatwienie dostępu do
unijnej pomocy krajom i regionom partnerskim, organizacjom
społeczeństwa obywatelskiego, MŚP itp. w stopniu
umożliwiającym im realizację celów niniejszego
rozporządzenia.
Jeżeli
chodzi o wdrażanie nowych instrumentów, uproszczone i elastyczne procedury
decyzyjne umożliwiłyby szybsze przyjmowanie środków
wykonawczych, a tym samym przekazywanie unijnej pomocy, w szczególności
krajom znajdującym się w sytuacji kryzysowej, pokryzysowej i braku
stabilności.
Ponadto zmiana
rozporządzenia finansowego, która jest najbardziej istotna w zakresie
przepisów szczególnych dotyczących działań zewnętrznych,
ułatwi organizacjom społeczeństwa obywatelskiego i MŚP
uczestniczenie w programach finansowania, między innymi poprzez
uproszczenie zasad, zmniejszenie kosztów uczestnictwa i przyspieszenie procedur
przyznawania środków. Komisja zamierza wprowadzić niniejsze
rozporządzenie w życie za pomocą nowych elastycznych procedur
przewidzianych w nowym rozporządzeniu finansowym.
W związku z
tym Komisja proponuje zestaw uproszczonych i ujednoliconych przepisów
wykonawczych i procedur, które obowiązywałyby w odniesieniu do
czterech instrumentów geograficznych, tj. Instrumentu Finansowania
Współpracy na rzecz Rozwoju (DCI), Europejskiego Instrumentu
Sąsiedztwa (ENI), Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) oraz Instrument
Partnerstwa (IP), a także do trzech instrumentów tematycznych: Instrumentu
na rzecz Stabilności (IfS), Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania
Demokracji i Praw Człowieka (EIDHR) oraz Instrumentu Współpracy w
dziedzinie Bezpieczeństwa Jądrowego (INSC). Jeżeli chodzi o IPA
i ENI, szczególne cechy współpracy przedakcesyjnej i transgranicznej
będą jednak wymagały dodatkowych i szczegółowych przepisów
wykonawczych i procedur, stanowiących - jako lex specialis -
uzupełnienie wspólnego zestawu określonego we wspólnym
rozporządzeniu wykonawczym.
Ani EFR, ani
decyzja w sprawie Grenlandii, nie wchodzą w zakresie niniejszego
rozporządzenia w związku ze specyfiką mechanizmów finansowania
tych instrumentów.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Konsultacje społeczne
W okresie od 26 listopada 2010 r. do 31
stycznia 2011 r. Komisja Europejska przeprowadziła konsultacje
społeczne w sprawie przyszłego finansowania działań
zewnętrznych UE. Proces ten odbywał się z wykorzystaniem
internetowego kwestionariusza, któremu towarzyszył dokument informacyjny
zatytułowany: „Za pomocą jakich instrumentów UE powinna
finansować działania zewnętrzne po 2013 r.?” Na ogół w
nadesłanych odpowiedziach respondenci nie wskazali na potrzebę
znaczącej zmiany obecnych mechanizmów wdrażania, chociaż znaczna
większość z nich poparła zwiększenie
elastyczności i uproszczenie wdrażania.
Zdobywanie i wykorzystywanie wiedzy
eksperckiej
Komisja przeprowadziła wewnętrzny
przegląd różnych sprawozdań (z ocen, kontroli, badań i
przeglądów śródokresowych). W wyniku przeglądu ustalono, które
aspekty funkcjonują prawidłowo, a które nie, i uzyskano
doświadczenia na potrzeby przygotowania przedmiotowych instrumentów
finansowych.
Z przeglądu wynika, że obecne
instrumenty przyczyniły się do postępów w realizacji milenijnych
celów rozwojowych w krajach rozwijających się. Warunki ich
realizacji, takie jak wsparcie budżetowe i „podejście
ogólnosektorowe”, umożliwiły pogłębioną
współpracę z krajami partnerskimi i bardziej efektywny podział
prac dzięki rozdzieleniu współfinansowania między
darczyńców.
Niezależnie od tego przegląd
ujawnił szereg niedociągnięć. Obecny proces wdrażania
oceniono jako zbyt skomplikowany i uniemożliwiający dokonywanie, w
razie konieczności, szybkich dostosowań. Bezpośrednim celem
niniejszego rozporządzenia jest zaradzenie tym niedociągnięciom.

3.           ELEMENTY PRAWNE WNIOSKU
Część
piąta, tytuł III, rozdział 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej określa ramy prawne współpracy z krajami i regionami
partnerskimi. W związku z tym proponowane wspólne rozporządzenie
wykonawcze opiera się na art. 209 ust. 1 i art. 212 ust. 2 Traktatu, a
wniosek w jego sprawie jest przedstawiany przez Komisję w trybie
określonym w art. 294. Ponieważ w odniesieniu do agencji Euratom
stosuje się art. 310 i 320 TFUE (patrz art. 106a Euratom), niniejszy
wniosek może również obejmować wdrażanie współpracy
finansowej w ramach Instrumentu Współpracy w dziedzinie
Bezpieczeństwa Jądrowego (INSC).
4.           WPŁYW NA BUDŻET
n.d.
5.           GŁÓWNE ELEMENTY
(1)        Tytuł I Wdrażanie –
art. 1 - 3
Artykuł 1 (Przedmiot i zasady) określa cele rozporządzenia, którymi są zapewnienie
jednolitego zestawu przepisów wykonawczych w odniesieniu do instrumentów w
dziedzinie stosunków zewnętrznych, ochrona interesów finansowych Unii i
wspieranie uproszczenia i elastyczności stosowania tych instrumentów.
Artykuł 2 (Przyjmowanie programów
działania, środków indywidualnych i środków szczególnych) przewiduje, że podejmowane przez Komisję decyzje w sprawie
finansowania muszą mieć formę programów działania opartych
na wieloletnich dokumentach programowych. Na zasadzie wyjątku, lecz
zgodnie z wieloletnimi dokumentami programowymi, przyjmowanie środków
indywidualnych może odbywać się poza ramami programów
działania. W nieprzewidzianych i uzasadnionych przypadkach Komisja
może przyjmować środki szczególne, które nie zostały
określone w wieloletnich dokumentach programowych. Artykuł ten
zawiera przepisy dotyczące procedury komitetowej, które stosuje się w
toku podejmowania wspomnianych decyzji, a także możliwe
odstępstwa od ich zastosowania.
Artykuł 3 (Środki wsparcia) określa rodzaje wydatków stanowiących wsparcie na rzecz
wykonania przepisów niniejszego rozporządzenia i mogą być
finansowane ze środków UE (np. działania przygotowawcze,
działania następcze, monitorowanie, kontrole i oceny, realizacja
działań informacyjnych i komunikacyjnych). Środki te mogą
być finansowane w zakresie wykraczającym poza ramy dokumentów
programowych.
(2)        Tytuł II Przepisy
dotyczące metod finansowania - Art. 4 - 6
Art. 4 - 6 nie
mają wyczerpującego charakteru i uwzględniają obecny stan
rzeczy w zakresie stosowanych praktyk i zidentyfikowanych potrzeb;
określono w nich rodzaje finansowania, jakie mogą być stosowane
na mocy niniejszego rozporządzenia. Wprowadzone zmiany uwzględniają
przepisy aktualnego rozporządzenia finansowego. W szczególności art.
4 określa innowacyjne instrumenty, takie jak pożyczki, gwarancje,
instrumenty kapitałowe i oparte na podziale ryzyka oraz opisuje
możliwe rozwiązania dotyczące podatków, ceł i opłat.
Stanowi on, że środki przewidziane w rozporządzeniu mogą
być stosowane bezpośrednio przez Komisję lub też
pośrednio, poprzez powierzenie zadań w zakresie wykonania
budżetu dowolnemu podmiotowi lub osobie, o których mowa w rozporządzeniu
finansowym. Przepis ten definiuje ponadto rodzaj współfinansowania
(równoległe lub wspólne).
Artykuł 7 (Ochrona interesów
finansowych Unii Europejskiej) zawiera przepisy
mające na celu ochronę interesów finansowych Unii, w
szczególności umożliwienie jej organom (głównie Komisji,
Trybunałowi Obrachunkowemu i urzędowi OLAF) prowadzenia wszelkich
koniecznych kontroli wdrażania środków.
(3)        Tytuł III Zasady
dotyczące narodowości i pochodzenia w zakresie postępowań o
udzielenie zamówienia publicznego, przyznania dotacji i innych procedur
udzielania zamówień - art. 8 - 12
Artykuły 8 - 11 (Zasady dotyczące
narodowości i pochodzenia w zakresie postępowań o udzielenie
zamówienia publicznego, przyznania dotacji i innych procedur udzielania
zamówień) określają warunki
regulujące dostęp do zamówień publicznych i przyznawanie dotacji
na potrzeby wykonania przepisów rozporządzenia. Proponowane przepisy
są znacznie uproszczone i określają cel, jakim jest propagowanie
udzielania pomocy niezwiązanej. Niemniej artykuły te wprowadzają
szczegółowe warunki kwalifikowalności w stosunku do państw
trzecich (wymóg wzajemności, uczestnictwo w realizowanym programie,
niekwalifikowanie się niektórych krajów itp.) i odstępstwa od nich
(niedostępność danych produktów lub usług, nadzwyczajna pilność
sytuacji, współpraca trójstronna itp.).
Artykuł 12 (Ocena) zobowiązuje Komisję do regularnej oceny rezultatów
realizowanej polityki i programów, polityki sektorowej i skuteczności
samego programowania. Ocena będzie obejmowała wszystkie
właściwe zainteresowane strony, a sprawozdanie z oceny będzie
przekazywane Radzie i Parlamentowi Europejskiemu.
(4)        Tytuł IV Przepisy
końcowe – art. 13 - 17
Artykuł 13 (Sprawozdanie roczne) zobowiązuje Komisję do przedkładania sprawozdania
rocznego z wdrażania przepisów niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie będzie przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 14 (Wydatki na działania
w dziedzinie klimatu i różnorodności biologicznej) określa szczególny system identyfikacji wydatków oparty na
metodyce OECD („wskaźniki z Rio”).
Artykuł 15 (Komitety) przewiduje udział w wykonywaniu przepisów niniejszego
rozporządzenia właściwych komitetów w trybie zgodnym z
przepisami nowego rozporządzenia w sprawie procedury komitetowej[1].
Artykuł 16 (Przegląd i ocena
instrumentów) przewiduje, że przed końcem
pierwszej połowy 2018 roku Komisja przygotuje i przedłoży
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające ocenę
wdrażania przepisów niniejszego rozporządzenia, a w stosownych
przypadkach, przedstawi wraz ze sprawozdaniem wniosek ustawodawczy wprowadzający
konieczne zmiany. Sprawozdanie będzie ponadto zawierało ocenę
oddziaływania środków przyjętych na podstawie niniejszego
rozporządzenia.
Artykuł 17 (Wejście w życie) stanowi, że rozporządzenie wejdzie w życie w dniu 1
stycznia 2014 r. i będzie obowiązywało począwszy od tej
daty, przy czym nie określa daty jego wygaśnięcia.
2011/0415 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
określające wspólne zasady i
procedury wdrażania unijnych instrumentów na rzecz działań
zewnętrznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209
ust. 1 i art. 212 ust. 2,
uwzględniając
wniosek Komisji,
po przekazaniu
projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
stanowiąc
zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,
a także
mając na uwadze, co następuje:
(1)
Unia Europejska powinna przyjąć
kompleksowy zestaw instrumentów obejmujących szeroki zakres polityki
związanej z działaniami zewnętrznymi, których wdrażanie
wymaga szczegółowych wspólnych zasad i procedur. Instrumenty te są
następujące: Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju
(„DCI”), Europejski Instrument na rzecz Demokracji i Praw Człowieka
(„EIDHR”), Europejski Instrument Sąsiedztwa („ENI”), Instrument na rzecz
Stabilności („IfS”), Instrument Współpracy w dziedzinie
Bezpieczeństwa Jądrowego („INSC”), Instrument Pomocy Przedakcesyjnej
(„IPA”) oraz Instrument Partnerstwa („IP”).
(2)
Zasadniczo przewiduje się, że
działania finansowane w oparciu o powyższe instrumenty powinny
być objęte wieloletnim programowaniem indykatywnym, które zapewni
ramy służące podejmowaniu decyzji w sprawie finansowania,
zgodnie z rozporządzeniem finansowym[2]
oraz procedurami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.
ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli
przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych
przez Komisję[3].
(3)
Decyzje w sprawie finansowania powinny mieć
formę rocznych lub wieloletnich programów działania i środków
indywidualnych w przypadku planowania według wieloletniego programowania
indykatywnego, środków szczególnych, gdy wymagają tego
nieprzewidziane i uzasadnione potrzeby, i środków wsparcia.
(4)
Uwzględniając specyfikę aktów wykonawczych
pod względem programowania polityki lub wykonania finansowego, w
szczególności ich wpływu na budżet, w toku ich przyjmowania
należy co do zasady stosować procedurę sprawdzającą, z
wyjątkiem środków o małej skali finansowej. Jednak w
należycie uzasadnionych przypadkach związanych z
koniecznością szybkiej reakcji ze strony Unii, gdy wymaga tego
szczególnie pilna potrzeba, Komisja powinna przyjmować akty wykonawcze
mające natychmiastowe zastosowanie.
(5)
W toku przyjmowania decyzji w sprawie finansowania
zatwierdzenie opisu każdego działania, w tym jego cele, główne
działania, oczekiwane rezultaty, przewidywany budżet i harmonogram
oraz system monitorowania realizacji, powinno przebiegać w trybie
określonym w rozporządzeniu (UE) nr 182/2011.
(6)
W toku wdrażania instrumentów finansowych, gdy
zarządzanie działaniem zostało powierzone pośrednikowi
finansowemu, decyzja Komisji powinna obejmować w szczególności
przepisy dotyczące podziału ryzyka, wynagrodzenia pośrednika
odpowiedzialnego za wdrażanie, wykorzystania i ponownego wykorzystania
środków finansowych i ewentualnych zysków.
(7)
Wspólny zestaw zasad i procedur powinien być
zgodny z obowiązującymi w odniesieniu do rocznego budżetu Unii
przepisami finansowymi, określonymi w rozporządzeniu Parlamentu
Europejskiego i Rady, zwanym dalej „rozporządzeniem finansowym”[4]; w każdym przypadku termin
„rozporządzenie finansowe” odnosi się do najnowszej
obowiązującej wersji tego rozporządzenia, w tym do
odnośnych przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia
przyjętych przez Komisję[5].
(8)
Podczas gdy potrzeby w zakresie finansowania
unijnej pomocy zewnętrznej rosną, sytuacja gospodarczo-budżetowa
Unii ogranicza zasoby dostępne na wdrażanie tej pomocy. Komisja musi
zatem poszukiwać sposobów jak najefektywniejszego wykorzystywania dostępnych
zasobów, szczególnie za pomocą instrumentów finansowych
umożliwiających uzyskanie efektu dźwigni. Wzmocnienie tego
efektu można osiągnąć poprzez zapewnienie powtórnego
wykorzystywania środków zainwestowanych i wygenerowanych dzięki
zastosowaniu tych instrumentów finansowych.
(9)
Należy chronić interesy finansowe Unii
Europejskiej z zastosowaniem proporcjonalnych środków w całym cyklu
wydatkowania, w tym prewencji, wykrywania i analizy nieprawidłowości,
odzyskiwania środków straconych, nienależnie wypłaconych lub
nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania
kar. Działania te należy prowadzić zgodnie z
obowiązującymi umowami zawartymi z organizacjami
międzynarodowymi i państwami trzecimi.
(10)
Należy wprowadzić dodatkowe przepisy w
odniesieniu do metod finansowania, ochrony interesów finansowych Unii, zasad
dotyczących obywatelstwa i pochodzenia oraz oceny instrumentów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ
I
REALIZACJA
Artykuł 1
Przedmiot
i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady i
warunki udzielania unijnej pomocy finansowej na rzecz działań, w tym
programów działania i innych środków, w ramach
następujących instrumentów: Instrumentu Finansowania Współpracy
na rzecz Rozwoju („DCI”), Europejskiego Instrumentu na rzecz Demokracji i Praw
Człowieka („EIDHR”), Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa („ENI”),
Instrumentu na rzecz Stabilności („IfS”), Instrumentu Współpracy w
dziedzinie Bezpieczeństwa Jądrowego („INSC”), Instrumentu Pomocy
Przedakcesyjnej („IPA”) Instrumentu Partnerstwa („IP”), zwanych dalej
również zbiorczo „instrumentami” i indywidualnie „właściwym
instrumentem”.
2.
Komisja dopilnowuje, by realizacja
działań przebiegała zgodnie z celami właściwego
instrumentu oraz przy zapewnieniu skutecznej ochrony finansowych instrumentów
Unii. Pomoc finansowa udzielana w ramach instrumentów musi być zgodna z
zasadami i procedurami ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym, które
określa podstawowe ramy finansowe i prawne ich stosowania.
3.
W celu zapewnienia skuteczności i efektywności
wdrażania niniejszego rozporządzenia, wykonując jego przepisy,
Komisja w pierwszej kolejności stosuje procedury o największej
elastyczności, o ile jest to możliwe i stosowne w świetle
charakteru działania.
Artykuł 2
Przyjmowanie
programów działania, środków indywidualnych i środków
szczególnych
1.
Komisja przyjmuje roczne lub wieloletnie programy
działania, o ile są one wymagane w świetle indykatywnych
dokumentów programowych określonych we właściwym instrumencie.
W wyjątkowych wypadkach, w szczególności
gdy program działania nie został jeszcze przyjęty, Komisja
może, w oparciu o indykatywne dokumenty programowe, przyjąć
środki indywidualne, według tych samych zasad i procedur, które
obowiązują w odniesieniu do programów działania.
W razie wystąpienia nieprzewidzianych i
uzasadnionych potrzeb Komisja może przyjąć środki
szczególne, nieprzewidziane w indykatywnych dokumentach programowych. Może
również posłużyć się środkami szczególnymi w celu
ułatwienia przejścia z pomocy doraźnej na długoterminowe
działania na rzecz rozwoju, w tym środki mające na celu lepsze
przygotowanie ludności na ponowne wystąpienie sytuacji kryzysowej.
2.
Programy działania i środki indywidualne
określone w ust. 1, w przypadku których wysokość unijnej pomocy
przekracza 10 milionów EUR, oraz środki szczególne, w przypadku których
wysokość unijnej pomocy przekracza 30 milionów EUR, są
przyjmowane z zastosowaniem procedury sprawdzającej, o której mowa w art.
15 ust. 3.
Zastosowanie tej procedury nie jest wymagane w
odniesieniu do programów działania i środków nieprzekraczających
powyższych progów oraz do ich nieznacznych zmian. Nieznaczna zmiana
oznacza dostosowanie techniczne, takie jak przedłużenie okresu
realizacji, przesunięcie środków w ramach prognozowanego budżetu
lub zwiększenie czy zmniejszenie wielkości budżetu o mniej
niż 20 % w stosunku do pierwotnego budżetu, pod warunkiem że
zmiana ta nie wpływa znacząco na cele pierwotnego programu
działania lub środka. W takim wypadku o programach działania i
środkach oraz nieznacznych zmianach informuje się Parlament
Europejski i Radę w terminie jednego miesiąca od ich przyjęcia.
3.
W należycie uzasadnionych i szczególnie
pilnych przypadkach, takich jak sytuacje kryzysowe, pokryzysowe i braku
stabilności lub zagrożenie demokracji, praworządności, praw
człowieka lub podstawowych wolności, Komisja może
przyjąć akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, w
tym zmiany do istniejących programów działania i środków,
zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 4.
4.
Przewiduje się prowadzenie odpowiedniej
kontroli na poziomie projektu, między innymi pod kątem jego
wpływu na zmianę klimatu i różnorodność
biologiczną, w tym, tam gdzie to stosowne, za pomocą oceny
oddziaływania na środowisko (OOŚ) w przypadku projektów, które
mogą mieć wpływ na środowisko, zwłaszcza dużych
nowych projektów infrastrukturalnych. W stosownych przypadkach w toku
wdrażania programów sektorowych przeprowadza się strategiczne oceny
oddziaływania na środowisko. W procesie oceny oddziaływania na
środowisko należy zapewnić udział zainteresowanych stron i
publiczny dostęp wyników oceny.
Artykuł 3
Środki
wsparcia
1.
Unijne finansowanie może obejmować
wydatki na wdrożenie instrumentów i realizację ich celów, w tym na
wsparcie administracyjne związane z przygotowaniem, działaniami
następczymi, monitorowaniem, kontrolą i oceną działań
bezpośrednio niezbędnych do wdrożenia, oraz wydatki poniesione
przez unijne delegatury na wsparcie administracyjne potrzebne do
zarządzania operacjami finansowanymi w ramach instrumentów.
2.
Z zastrzeżeniem że działania
określone w lit. a), b) i c) są związane z realizacją
ogólnych celów właściwego instrumentu wdrażanego za pomocą
danego działania, unijne finansowanie może być przeznaczone na:
a)      analizy, spotkania, działania
informacyjne, uświadamiające, szkolenia, działalność
publikacyjną i inne wydatki administracyjne lub techniczne konieczne do
zarządzania działaniami;
b)      działania badawcze i analizy
dotyczące istotnych zagadnień oraz ich upowszechnianie;
c)      wydatki związane z wykonywaniem
działań informacyjnych i komunikacyjnych, w tym na komunikację
wewnętrzną dotyczącą priorytetów unijnej polityki.
3.
Środki wsparcia mogą być finansowane
w zakresie wykraczającym poza indykatywne dokumenty programowe. W
stosownych przypadkach Komisja przyjmuje środki wsparcia z wykorzystaniem
procedury doradczej, o której mowa w art. 15 ust. 2.
TYTUŁ
II
Przepisy
dotyczące metod finansowania
Artykuł
4
Ogólne przepisy dotyczące finansowania
1.
Unijna pomoc finansowa może być
udzielana, między innymi, z wykorzystaniem następujących
rodzajów finansowania przewidzianych w rozporządzeniu finansowym:
a)      dotacji;
b)      zamówień na usługi, dostawy lub
roboty budowlane;
c)      wsparcia budżetowego;
d)      wpłat na rzecz funduszy
powierniczych utworzonych przez Komisję;
e)      instrumentów finansowych, takich jak
pożyczki, gwarancje, kapitałowe lub quasi-kapitałowe instrumenty
inwestycyjne, inwestycje lub udziały, a także instrumenty
podziału ryzyka, w miarę możliwości w powiązaniu z
dotacjami;
f)       akcji lub udziałów
kapitałowych międzynarodowych instytucji finansowych, w tym banków
rozwoju regionalnego.
Unijnej pomocy finansowej można również
udzielać, zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego, za
pośrednictwem wpłat na rzecz funduszy międzynarodowych,
regionalnych lub krajowych, takich jak fundusze utworzone lub zarządzane
przez Europejski Bank Inwestycyjny, organizacje międzynarodowe,
państwa członkowskie lub kraje i regiony partnerskie w celu
zapewnienia źródeł współfinansowania wśród dużego grona
darczyńców, lub na rzecz funduszy utworzonych przez jednego lub kilku
darczyńców w celu wspólnej realizacji projektów.
2.
Jeżeli chodzi o wdrażanie instrumentów
finansowych określonych w lit. e) powyżej oraz zgodnie z art. 18 ust.
4 rozporządzenia finansowego, dochody i zwroty pochodzące z jednego
instrumentu finansowego przeznacza się na odpowiadający instrument
finansowy jako wewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel. W
przypadku instrumentów utworzonych w trakcie obowiązywania wieloletnich
ram finansowych 2007-2013 te dochody i zwroty przypisuje się do
równoważnego nowego instrumentu finansowego w okresie 2014-2020.
3.
Komisja wdraża unijną pomoc
finansową, zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego,
bezpośrednio za pośrednictwem departamentów Komisji, delegatur Unii i
agencji wykonawczych, lub też pośrednio, powierzając zadania w
zakresie wykonania budżetu podmiotom wymienionym w rozporządzeniu
finansowym, między innymi w ramach zarządzania dzielonego z
państwami członkowskimi.
4.
Rodzaje finansowania określone w ust. 1 i
w art. 6 ust. 1 oraz metody wdrażania określone w ust. 3 wybiera
się pod kątem ich przydatności w realizacji celów
szczegółowych działań, z uwzględnieniem, między
innymi, kosztów kontroli, obciążeń administracyjnych oraz
przewidywanego ryzyka braku zgodności. W przypadku dotacji powyższa
zasada obejmuje rozważenie możliwości zastosowania kwot
ryczałtowych, stawek zryczałtowanych i taryf kosztów jednostkowych.
5.
Działania finansowane w ramach instrumentów
mogą być realizowane z wykorzystaniem współfinansowania
równoległego i wspólnego.
W przypadku współfinansowania
równoległego działanie zostaje podzielone na szereg wyraźnie
identyfikowalnych elementów, które są osobno finansowane przez
poszczególnych partnerów, przekazujących współfinansowanie w sposób
umożliwiający określenie końcowego przeznaczenia
środków.
W przypadku współfinansowania wspólnego
całkowity koszt działania dzieli się pomiędzy
poszczególnych partnerów współfinansujących, a środki
trafiają do jednej puli w sposób uniemożliwiający stwierdzenie
źródła finansowania zadań wykonywanych w ramach danego
działania.
6.
W przypadku korzystania z jednego z rodzajów
finansowania, o których mowa w ust. 1 lub art. 6 ust. 1, współpraca
między Unią a jej partnerami może przyjąć, między
innymi, formę:
a)      uzgodnień trójstronnych, na mocy
których Unia koordynuje wspólnie z krajami trzecimi swoją pomoc na rzecz
kraju partnerskiego lub regionu;
b)      środków współpracy administracyjnej,
takich jak partnerstwo między instytucjami publicznymi, organami
władz lokalnych, krajowymi organami publicznymi lub podmiotami prawa
prywatnego, którym powierzono zadania użyteczności publicznej, danego
państwa członkowskiego a podmiotami kraju lub regionu partnerskiego,
a także środków współpracy z udziałem ekspertów z sektora
publicznego oddelegowanych przez państwa członkowskie lub ich
władze regionalne i lokalne;
c)      udziału w kosztach koniecznych do
zawiązania partnerstwa publiczno-prywatnego i administrowania nim;
d)      programów wspierania polityki sektorowej,
w ramach których Unia udziela pomocy na realizację programów sektorowych
państw członkowskich;
e)      w przypadku IPA oraz ENI, dofinansowania
na rzecz udziału państw w unijnych programach i współpracy z
unijnymi agencjami.
Artykuł 5
Podatki,
cła i opłaty
Unijna pomoc nie generuje szczególnych
podatków, ceł ani opłat i nie stwarza obowiązku ich pobierania.
W stosownych przypadkach negocjuje się z
krajami partnerskimi odpowiednie postanowienia dotyczące zwolnienia
działań w zakresie wdrażania unijnej pomocy finansowej z
podatków, ceł i innych obciążeń skarbowych. W przeciwnym
razie podatki, cła i opłaty z tego tytułu kwalifikują się
do pomocy na warunkach określonych w rozporządzeniu finansowym.
Artykuł 6
Szczegółowe
przepisy dotyczące finansowania
1.
Oprócz rodzajów finansowania, o których mowa w art.
4 ust. 1, w ramach niżej wymienionych instrumentów unijnej pomocy
finansowej można również udzielać, zgodnie z przepisami
rozporządzenia finansowego, przy użyciu następujących
rodzajów finansowania:
a)      w ramach DCI i ENI, umorzenia długów
na podstawie uzgodnionego na szczeblu międzynarodowym programu redukcji
zadłużenia;
b)      w ramach DCI - a w ramach IfS w
wyjątkowych przypadkach - sektorowych i ogólnych programów wsparcia na
rzecz importu, które mogą mięć formę:
(i)         sektorowych programów importu towarów;
(ii)         sektorowych programów importu
zapewniających walutę obcą na finansowanie importu dla danego
sektora; lub
(iii)        ogólnych programów importu zapewniających
walutę obcą na finansowanie importu ogólnego, obejmującego
szeroką gamę produktów;
c)      w ramach EIDHR, bezpośredniego
udzielania:
(i)         drobnych dotacji dla podmiotów
zajmujących się ochroną praw człowieka w celu finansowania
pilnych środków ochronnych;
(ii)         dotacji na finansowanie
działań w skrajnie trudnych warunkach lub sytuacjach określonych
w art. 2 ust. 4 rozporządzenia EIDHR, w których opublikowanie zaproszenia
do składania wniosków byłoby niestosowne. Kwota tych dotacji nie
przekracza 2 000 000 EUR i jest udzielana na okres 18 miesięcy, który
można przedłużyć o dodatkowe sześć miesięcy
w razie wystąpienia obiektywnych i nieprzewidzianych przeszkód w
wykorzystaniu dotacji;
(iii)        dotacji
–
na działalność Biura Wysokiego
Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Praw Człowieka;
–
na działalność Wspólnego Centrum
Uniwersytetów Europejskich na rzecz Praw Człowieka i Demokracji, które
oferuje europejski program studiów magisterskich w dziedzinie praw
człowieka i demokratyzacji, oraz na rzecz programu stypendiów UE-ONZ i na
działalność sieci uczelni oferujących w pełni
dostępne dla obywateli państw trzecich programy studiów podyplomowych
w dziedzinie praw człowieka.
2.
W ramach IPA oraz ENI unijna pomoc finansowa
może być wdrażana w drodze zarządzania dzielonego z
państwami członkowskimi, a w przypadku współpracy
transgranicznej w ramach ENI, w drodze zarządzania pośredniego, pod
warunkiem określenia przepisów sektorowych i uzupełniających
wymaganych na mocy rozporządzenia finansowego w akcie delegowanym przyjętym
na podstawie właściwego instrumentu.
3.
Zobowiązania budżetowe z tytułu
działań w ramach IPA oraz ENI trwających dłużej
niż jeden rok budżetowy można rozbić na raty wypłacane
na przestrzeni kilku lat.
Artykuł 7
Ochrona
interesów finansowych Unii
1.
Komisja przyjmuje odpowiednie środki
zapewniające, w trakcie realizacji działań finansowanych na
podstawie niniejszego rozporządzenia, ochronę interesów finansowych
Unii Europejskiej przez stosowanie środków zapobiegania nadużyciom
finansowym, korupcji i innym bezprawnym działaniom, przez skuteczne
kontrole oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, przez odzyskiwanie
kwot nienależnie wypłaconych, a gdy beneficjentem jest państwo
lub instytucja publiczna danego państwa trzeciego, dochodzenie kwot
nienależnie wypłaconych. W odpowiednich przypadkach stosuje się
skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary.
2.
Komisja oraz Trybunał Obrachunkowy mają
uprawnienia do audytu, na podstawie dokumentacji i na miejscu, wobec wszystkich
beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymują od
Unii środki.
Europejski Urząd ds. Zwalczania
Nadużyć Finansowych (OLAF) może przeprowadzać kontrole i
inspekcje na miejscu u podmiotów gospodarczych, których takie finansowanie
bezpośrednio lub pośrednio dotyczy, zgodnie z procedurami
określonymi w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96[6], w celu ustalenia, czy
miały miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakiekolwiek inne
nielegalne działanie, naruszające interesy finansowe Unii, w
związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o udzieleniu
dotacji lub zamówieniem dotyczącym finansowania przez Unię.
Nie naruszając przepisów akapitu pierwszego i
drugiego, w umowach z państwami trzecimi i organizacjami
międzynarodowymi, umowach o udzielenie dotacji, decyzjach o udzieleniu
dotacji i zamówieniach wynikających z wdrożenia niniejszego
rozporządzenia wyraźnie upoważnia się Komisję,
Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia takich audytów, kontroli i
inspekcji na miejscu.
TYTUŁ
III
Zasady
dotyczące obywatelstwa i pochodzenia w zakresie postępowań o
udzielenie zamówienia publicznego, przyznanie dotacji i innych procedur
udzielania zamówień
Artykuł 8
Zasady
wspólne
1.
Postępowania o udzielenie zamówienia
publicznego, przyznanie dotacji i inne procedury udzielania zamówień w
związku z działaniami finansowanymi na rzecz stron trzecich zgodnie z
niniejszym rozporządzeniem są otwarte dla wszystkich osób fizycznych
będących obywatelami kraju kwalifikującego się lub osób
prawnych posiadających siedzibę w tym kraju określonych dla
właściwego instrumentu w poniższych artykułach niniejszego
tytułu, a także dla organizacji międzynarodowych.
2.
W przypadku działań
współfinansowanych wspólnie z partnerem lub wdrażanych za
pośrednictwem podmiotu, któremu powierzono zarządzanie
pośrednie, lub też wdrażanych za pośrednictwem funduszu
powierniczego utworzonego przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem
finansowym, kraje kwalifikujące się do finansowania na podstawie
regulaminu tego podmiotu, wskazane w umowach zawartych z organem
współfinansującym albo wykonawczym lub w akcie
założycielskim funduszu powierniczego, kwalifikują się
niezależnie od przepisów szczegółowych określonych w
poniższych artykułach. Ponadto organy współfinansujące lub
wykonawcze zawierają umowy w sprawie stosowania zasad kwalifikowalności
określonych w niniejszym rozporządzeniu i określonych w
tychże umowach.
3.
W przypadku działań finansowanych w
ramach jednego z instrumentów oraz dodatkowo na podstawie innego instrumentu na
rzecz działań zewnętrznych, w tym Europejskiego Funduszu Rozwoju,
lub w przypadku działań o zasięgu ogólnoświatowym,
regionalnym lub transgranicznym, w których uczestniczą również
beneficjenci kwalifikujący się na podstawie zasad określonych w
tych instrumentach, za kwalifikujące się do celów tego działania
można uznać kraje określone w ramach dowolnego z tych
instrumentów.
4.
Wszystkie dostawy i towary zakupione w ramach
zamówień publicznych lub na podstawie umowy o przyznaniu dotacji,
finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia, muszą pochodzić
ze Wspólnoty lub z kwalifikującego się kraju. Mogą one jednak
pochodzić z dowolnego innego kraju, w przypadku dopuszczalności
zastosowania konkurencyjnej procedury negocjacyjnej. Do celów niniejszego
rozporządzenia stosuje się definicję pojęcia „pochodzenie”
określoną we właściwych unijnych przepisach
dotyczących zasad pochodzenia na potrzeby postępowania celnego.
5.
Przepisy niniejszego tytułu nie mają
zastosowania - ani nie stwarzają ograniczeń pod względem
obywatelstwa - w odniesieniu do osób fizycznych zatrudnionych na podstawie
umowy o pracę lub innego rodzaju umów przez kwalifikującego się
wykonawcę lub, w stosownych przypadkach, podwykonawcę.
6.
Jeżeli rozporządzenie finansowe
przewiduje swobodę uznania w wyborze wykonawcy, pierwszeństwo
przyznaje się, w stosownych przypadkach, zamówieniom lokalnym i
regionalnym.
7.
W drodze odstępstwa od wszystkich
pozostałych przepisów, zakres kwalifikowalności określony w
niniejszym tytule można ograniczyć pod względem obywatelstwa,
siedziby lub rodzaju wnioskodawców, jeżeli wymagają tego charakter i
cele działania i jest to uzasadnione koniecznością jego
skutecznej realizacji. Ograniczenia te mogą być zastosowane w
szczególności do udziału w procedurach udzielania zamówień w
przypadku działań współpracy transgranicznej.
8.
Oferenci, wnioskodawcy i kandydaci, którzy
otrzymali zamówienia, przestrzegają obowiązujących norm
prawnych, w tym postanowień wielostronnych umów środowiskowych oraz
uzgodnionych międzynarodowych podstawowych norm pracy[7].
Artykuł 9
DCI,
ENI, IP oraz INSC
1.
Do finansowania w ramach DCI, ENI, IP oraz INSC
kwalifikują się oferenci, wnioskodawcy i kandydaci z
następujących krajów:
a)      państw członkowskich,
państw kandydujących i potencjalnych państw kandydujących
uznanych przez Unię, a także krajów członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego;
b)      w przypadku ENI - krajów partnerskich
objętych ENI, a także Federacji Rosyjskiej, pod warunkiem
zastosowania właściwej procedury przewidzianej w
międzynarodowych i transgranicznych programach współpracy, w których
uczestniczy Federacja Rosyjska;
c)      krajów i terytoriów rozwijających
się, zgodnie z definicją Komitetu Pomocy Rozwojowej Organizacji
Współpracy Gospodarczej i Rozwoju („DAC/OECD”), które nie są
członkami grupy G-20, a także krajów i terytoriów zamorskich
objętych decyzją Rady [2001/822/WE z 27 listopada 2001 r.[8]];
d)      krajów rozwijających się,
zgodnie z definicją OECD-DAC, które są członkami grupy G-20, i
innych krajów i terytoriów będących beneficjentami działań
finansowanych przez Unię w ramach instrumentów objętych zakresem niniejszego
artykułu;
e)      krajów, którym Komisja przyznaje
dostęp do pomocy zewnętrznej na zasadzie wzajemności.
Dostęp na zasadzie wzajemności można przyznać na
ograniczony okres przynajmniej jednego roku, pod warunkiem że dany kraj
uzna, na równych warunkach, kwalifikowalność podmiotów z Unii i z
krajów kwalifikujących się w ramach instrumentów, o których mowa w
niniejszym artykule. Komisja decyduje o przyznaniu dostępu na zasadzie
wzajemności i czasu jego trwania zgodnie z procedurą doradczą, o
której mowa w art. 15 ust. 2, i po konsultacjach z zainteresowanym krajem
korzystającym/krajami korzystającymi; oraz
f)       kraju członkowskiego OECD-DAC, w
przypadku zamówień realizowanych w kraju najmniej rozwiniętym,
zgodnie z definicją OECD-DAC.
2.
Oferenci, wnioskodawcy i kandydaci z
niekwalifikujących się krajów lub towary niekwalifikującego
się pochodzenia, mogą być uznane przez Komisję za
kwalifikujące się:
a)      jeżeli dany kraj utrzymuje
tradycyjne gospodarcze, handlowe lub geograficzne stosunki z sąsiednim
krajem beneficjentem; lub
b)      w przypadku realizacji trójstronnych
uzgodnień dotyczących współpracy z krajami trzecimi; lub
c)      w razie wystąpienia nagłej
konieczności albo niedostępności produktów lub usług na
rynku danego kraju, lub też w innych uzasadnionych przypadkach,
jeżeli zastosowanie zasad kwalifikowalności uniemożliwiłoby
lub nadmiernie utrudniłoby realizację projektu, programu lub
działania.
3.
W przypadku działań realizowanych w
ramach wspólnego zarządzania, właściwe państwo
członkowskie, któremu Komisja powierzyła zadania wykonawcze, jest
uprawnione do uznawania w imieniu Komisji za kwalifikujących się
oferentów, wnioskodawców lub kandydatów z niekwalifikujących się
krajów w rozumieniu ust. 2 lub towarów niekwalifikującego się
pochodzenia w rozumieniu art. 8 ust. 4.
Artykuł 10
IPA
1.
Do finansowania w ramach IPA kwalifikują
się oferenci, wnioskodawcy i kandydaci z następujących krajów:
a)      państw członkowskich,
państw korzystających objętych IPA, państw
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego i krajów partnerskich
objętych ENI;
b)      krajów-darczyńców, którym Komisja
przyznała dostęp do pomocy zewnętrznej na zasadzie
wzajemności, zgodnie z warunkami określonymi w art. 9 ust. 1 lit e).
2.
Oferenci, wnioskodawcy i kandydaci z
niekwalifikujących się krajów lub towary niekwalifikującego
się pochodzenia mogą w uzasadnionych przypadkach zostać uznane
przez Komisję za kwalifikujące się:
a)      jeżeli zastosowanie zasad
kwalifikowalności uniemożliwiłoby lub nadmiernie
utrudniłoby realizację działania w związku z niedostępnością
produktów i usług na rynku danego kraju, lub w razie wystąpienia
nadzwyczajnej pilności, lub
b)      w przypadku realizacji trójstronnych umów
o współpracy z krajami trzecimi.
3.
W przypadku działań realizowanych w
ramach wspólnego zarządzania, właściwe państwo
członkowskie, któremu Komisja powierzyła zadania wykonawcze, jest
uprawnione do uznawania w imieniu Komisji za kwalifikujących się
oferentów, wnioskodawców lub kandydatów z niekwalifikujących się
krajów w rozumieniu ust. 2 lub towarów niekwalifikującego się
pochodzenia w rozumieniu art. 8 ust. 4.
Artykuł 11
IfS
oraz EIDHR
1.
Bez uszczerbku dla ograniczeń
wynikających z charakteru celów działań określonych w art.
8 ust. 7, w ramach IfS oraz EIDHR udział w postępowaniach o
udzielenie zamówienia lub przyznanie dotacji i w naborze specjalistów jest
otwarty bez ograniczeń.
2.
W ramach EIDHR do finansowania zgodnie z art. 4
ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 lit. c) kwalifikują się
następujące organizacje i podmioty:
a)      organizacje społeczeństwa
obywatelskiego, w tym organizacje nienastawione na zysk i niezależne
fundacje polityczne, organizacje społeczne i organizacje sektora
prywatnego nienastawione na zysk, instytucje i organizacje szczebla lokalnego,
krajowego, regionalnego i międzynarodowego oraz ich sieci;
b)      agencje sektora publicznego nienastawione
na zysk, instytucje i organizacje szczebla lokalnego, krajowego, regionalnego i
międzynarodowego oraz ich sieci;
c)      krajowe, regionalne i międzynarodowe
zgromadzenia parlamentarne, o ile wymaga tego realizacja celów danego
instrumentu, a proponowane działanie nie może być finansowane z
wykorzystaniem innego unijnego instrumentu finansowania pomocy
zewnętrznej;
d)      międzynarodowe i regionalne
organizacje międzyrządowe;
e)      osoby fizyczne, podmioty niemające
osobowości prawnej oraz, w wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach,
inne organizacje i podmioty niewymienione w niniejszym ustępie, o ile
wymaga tego realizacja celów instrumentu.
Artykuł 12
Ocena
działań
1.
Komisja regularnie monitoruje i kontroluje swoje
działania i ocenia wyniki realizacji polityki i działań
sektorowych oraz efektywność programowania - w stosownych
przypadkach, za pomocą niezależnych ocen zewnętrznych - w celu
ustalenia, czy odnośne cele zostały zrealizowane, i sformułowania
zaleceń na rzecz poprawy przyszłych działań.
2.
Komisja przekazuje swoje sprawozdania z oceny do
informacji Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Państwa członkowskie
mogą złożyć wniosek o omówienie konkretnych ocen w
komitetach, o których mowa w art. 15. Wyniki tych dyskusji uwzględnia
się w projektowaniu programu i przydziale środków.
3.
W proces oceny unijnej pomocy określonej na
mocy niniejszego rozporządzenia Komisja włącza w odpowiednim
stopniu wszystkie właściwe zainteresowane strony.
TYTUŁ IV
INNE PRZEPISY
WSPÓLNE
Artykuł 13
Sprawozdanie
dwuletnie
1.
Komisja bada postępy w realizacji
działań w zakresie pomocy finansowej podejmowanych w dziedzinie
działań zewnętrznych i począwszy od 2016 r. co dwa lata
przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie
wdrożenia i rezultatów oraz, w możliwym stopniu, w sprawie
głównych efektów i oddziaływania unijnej pomocy finansowej.
Sprawozdanie to jest przekazywane Parlamentowi Europejskiemu, Radzie,
Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
2.
Sprawozdanie dwuletnie zawiera informacje na temat
finansowanych działań, wyników monitorowania i oceny,
zaangażowania właściwych partnerów oraz wykonania
zobowiązań i płatności budżetowych za rok poprzedni.
Ocenia ono rezultaty unijnej pomocy finansowej, w miarę możliwości
z wykorzystaniem dokładnych i mierzalnych wskaźników
odzwierciedlających rolę pomocy w realizacji celów instrumentów.
Artykuł 14
Wydatki
na działania w dziedzinie klimatu i różnorodności biologicznej
Środki finansowe przydzielane w
kontekście instrumentów są objęte rocznym systemem identyfikacji
opartym na metodologii OECD („wskaźniki z Rio”), włączonym do
obowiązującej metodologii zarządzania wynikami programów UE,
który służy określaniu wysokości wydatków związanych z
działaniami w dziedzinie klimatu i różnorodności biologicznej na
poziomie programów działania, środków indywidualnych i szczególnych,
o których mowa w art. 2 ust. 1, a także ich ujmowaniu w ramach ocen i
sprawozdań dwuletnich. Łączne roczne kwoty wydatków
związanych z działaniami w dziedzinie klimatu i
różnorodności biologicznej są szacowane w oparciu o
przyjęte indykatywne dokumenty programowe.
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 15
Komitety
1.
Komisję wspierają komitety utworzone w
ramach instrumentów.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
W przypadku gdy opinia komitetu ma zostać
uzyskana w drodze procedury pisemnej, procedura ta kończy się bez
rezultatu, jeżeli przed upływem terminu na wydanie opinii zdecyduje o
tym przewodniczący komitetu lub wniosą o to zwykłą
większością głosów jego członkowie.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
W przypadku gdy opinia komitetu ma zostać
uzyskana w drodze procedury pisemnej, procedura ta kończy się bez
rezultatu, jeżeli przed upływem terminu na wydanie opinii zdecyduje o
tym przewodniczący komitetu lub wniosą o to zwykłą
większością głosów jego członkowie.
4.
W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w
związku z jego art. 5.
Przyjęta decyzja pozostaje w mocy w okresie
obowiązywania przyjętego lub zmodyfikowanego dokumentu, programu
działania lub środka.
Artykuł 16
Przegląd
i ocena instrumentów
1.
Najpóźniej w terminie 31 grudnia 2017 r.
Komisja przygotowuje sprawozdanie z oceny realizacji celów każdego z
instrumentów, przy użyciu wskaźników rezultatów i oddziaływania
służących określaniu efektywności wykorzystania
zasobów i europejskiej wartości dodanej instrumentów, pod kątem
decyzji o przedłużeniu, modyfikacji lub zawieszeniu rodzajów
działań realizowanych w ramach tych instrumentów. W ocenie
uwzględnia się ponadto kwestie uproszczenia, wewnętrznej i
zewnętrznej spójności, dalszego znaczenia wszystkich celów, a także
wkładu środków w realizację unijnych priorytetów w zakresie
inteligentnego i zrównoważonego wzrostu sprzyjającego
włączeniu społecznemu. Uwzględnia ono również
ustalenia i wnioski dotyczące wpływu długoterminowego
instrumentów.
2.
Komisja przedkłada powyższe sprawozdanie
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, wraz z załączonymi w stosownych
przypadkach wnioskami ustawodawczymi przewidującymi wprowadzenie do
instrumentów niezbędnych zmian.
3.
Podstawą oceny stopnia realizacji celów
są wartości wskaźników z dnia 1 stycznia 2014 r.
4.
Komisja wymaga od krajów partnerskich przekazania
wszystkich danych i informacji umożliwiających monitorowanie i
ocenę danych środków w świetle międzynarodowych
zobowiązań w zakresie efektywności pomocy.
5.
Oddziaływanie i trwałość
efektów instrumentów w dłuższej perspektywie czasowej ocenia się
zgodnie z zasadami i procedurami obowiązującymi w danym czasie.
Artykuł 17
Wejście
w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże
w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich
państwach członkowskich.
Niniejsze
rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Rozporządzenie (WE) nr
182/2011. Zgodnie z regulaminem
wewnętrznym komitetów obserwator z ramienia Europejskiego Banku
Inwestycyjnego może uczestniczyć w procedurze komitetowej, w zakresie
w jakim dotyczy ona kwestii odnoszących się do EBI (zob. Wzór
regulaminu wewnętrznego komitetów, Dz.U. L 206 z 12.7.2011, s.11).
[2]               O którym mowa w motywie 6.
[3]               Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
[4]               Obecnie rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr
1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego
mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich
(Dz.U. 248, 16.9.2002 s. 1).
[5]               Obecnie rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr
2342/2002 z dnia 25 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady
wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie
rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu
ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1).
[6]               Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.
[7]               Podstawowe normy pracy MOP, konwencje dotyczące
wolności związkowej, konwencje o rokowaniach zbiorowych, o zniesieniu
pracy przymusowej i obowiązkowej, zniesieniu dyskryminacji w zakresie
zatrudnienia i wykonywania zawodu, a także zniesienia pracy dzieci.
[8]               Dz.U. L 314 z 30.11.2001, s. 1.


|

52011PC0906

Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY Zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości  /* KOM/2011/0906 wersja ostateczna - 2011/0445 (COD) */

	UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKUW art. 290 i 291 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) wprowadzono rozróżnienie między dwoma rodzajami aktów wydawanych przez Komisję:Zgodnie z art. 290 TFUE prawodawca może przekazywać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów o charakterze nieprawodawczym o zasięgu ogólnym, które uzupełniają lub zmieniają niektóre, inne niż istotne, elementy aktu prawodawczego. Akty prawne przyjęte w ten sposób przez Komisję są według terminologii stosowanej w traktacie „aktami delegowanymi” (art. 290 ust. 3).Zgodnie z art. 291 TFUE państwa członkowskie przyjmują wszelkie środki prawa krajowego niezbędne do wprowadzenia w życie prawnie wiążących aktów Unii. Jeżeli potrzebne są jednolite warunki wdrażania tych aktów, powierza się w nich Komisji uprawnienia wykonawcze. Akty prawne przyjęte w ten sposób przez Komisję są według terminologii stosowanej w Traktacie „aktami wykonawczymi” (art. 291 ust. 4).Celem niniejszego wniosku jest dostosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierającego i ustalającego zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości, do artykułów 290 i 291 Traktatu.Rozporządzenie (WE) nr 774/94 powierza Komisji uprawnienia umożliwiające jej przyjmowanie niezbędnych środków wykonawczych. Zgodnie z rozporządzeniem Komisja posiada również uprawnienia do przyjmowania dostosowań do przedmiotowego rozporządzenia, jeżeli wielkości i inne warunki w zakresie uzgodnień dotyczących kontyngentów powinny zostać skorygowane, w szczególności poprzez decyzję o zatwierdzeniu umowy z jednym lub z większą liczbą państw trzecich.Na skutek wejścia w życie traktatu lizbońskiego uprawnienia powierzone Komisji na mocy rozporządzenia (WE) nr 774/94 muszą zostać dostosowane do postanowień art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania rozporządzenia (WE) nr 774/94 należy powierzyć Komisji odpowiednie uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję.2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓWNie wystąpiła konieczność konsultacji z zainteresowanymi stronami ani przeprowadzenia oceny skutków, ponieważ wniosek w sprawie dostosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 774/94 do TFUE stanowi kwestię międzyinstytucjonalną dotyczącą wszystkich rozporządzeń Rady.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU-  Streszczenie wnioskuDostosowanie rozporządzenia (WE) nr 774/94 do nowych przepisów zgodnie z art. 290 i 291 Traktatu w następstwie wejścia w życie traktatu lizbońskiego.-  Podstawa prawna:Artykuł 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.4. WPŁYW NA BUDŻETWniosek nie ma wpływu finansowego na budżet.5. ELEMENTY FAKULTATYWNENie istnieją elementy fakultatywne.2011/0445 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYZmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałościPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,a także mając na uwadze, co następuje:1.  W rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94[1] przekazano Komisji uprawnienia w celu wdrożenia niektórych przepisów przedmiotowego rozporządzenia.2.  Na skutek wejścia w życie traktatu lizbońskiego uprawnienia przekazane Komisji na mocy rozporządzenia (WE) nr 774/94 muszą zostać dostosowane do postanowień art. 290 i art. 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.3.  W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów rozporządzenia (WE) nr 774/94, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do przyjmowania dostosowań do przedmiotowego rozporządzenia, w przypadku konieczności zmian wielkości i innych warunków uzgodnień kontyngentowych, w szczególności w drodze decyzji o zatwierdzeniu umowy z jednym lub z większą liczbą państw trzecich. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, również z ekspertami. W trakcie przygotowania i opracowania aktów delegowanych Komisja powinna zapewnić jednoczesne i odpowiednie przekazanie na czas właściwych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.4.  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 774/94, należy przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania przepisów niezbędnych do zarządzania uzgodnieniami kontyngentowymi, o których mowa w przedmiotowym rozporządzeniu. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[2].5.  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 774/94,PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W rozporządzeniu (WE) nr 774/94 wprowadza się następujące zmiany:1) art. 7 i 8 otrzymują brzmienie:„Artykuł 7Komisja – w drodze aktów wykonawczych – przyjmuje przepisy niezbędne do zarządzania uzgodnieniami kontyngentowymi, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, oraz w stosownych przypadkach:a) przepisy gwarantujące właściwy rodzaj, miejsce wytworzenia i pochodzenie produktu;b) przepisy dotyczące uznawania dokumentu umożliwiającego weryfikację gwarancji, o której mowa w lit. a); orazc) przepisy dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz i terminu ich ważności.Przedmiotowe akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. [323 ust. 2] rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr [xxxx/yyyy] [ dostosowane rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku ]*.Artykuł 8Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 8a w celu przyjęcia dostosowań do niniejszego rozporządzenia, jeżeli wielkości i inne warunki uzgodnień kontyngentowych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, wymagają dostosowania, w szczególności w drodze decyzji o zatwierdzeniu umowy z jednym lub z większą liczbą państw trzecich.* Dz.U. L … z …, s. …”;2) dodaje się art. 8a w brzmieniu:„Artykuł 8a1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.2. Uprawnienia, o których mowa w art. 8, przekazuje się Komisji na czas nieokreślony od dnia [ data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia ].3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8 może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od późniejszej daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących.4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8 wchodzi w życie wyłącznie w przypadku braku sprzeciwu ze strony Parlamentu Europejskiego albo Rady wyrażonego w ciągu dwóch miesięcy od przekazania takiego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub jeżeli przed upływem tego terminu Parlament Europejski i Rada poinformują Komisję, że nie wyrażą sprzeciwu. Wspomniany termin przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie X dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. L 91 z 8.4.1994, s. 1.[2] Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.