               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.2.2022
            COM(2022) 33 final
            2022/0022(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany załącznika IV (Energia) do Porozumienia EOG (Dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków)
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG w związku z planowanym przyjęciem decyzji Wspólnego Komitetu dotyczącej zmiany załącznika IV (Energia) do Porozumienia EOG

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie EOG

               Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”) gwarantuje obywatelom i podmiotom gospodarczym EOG równe prawa i obowiązki w ramach rynku wewnętrznego. Porozumienie przewiduje objęcie prawodawstwem UE dotyczącym czterech swobód wszystkich 30 państw EOG, a mianowicie państw członkowskich UE, Norwegii, Islandii i Liechtensteinu. Ponadto Porozumienie EOG obejmuje współpracę w innych ważnych dziedzinach, takich jak badania i rozwój, kształcenie, polityka społeczna, środowisko, ochrona konsumentów, turystyka i kultura, zwanych wspólnie „działaniami wspierającymi i politykami horyzontalnymi”. Porozumienie weszło w życie z dniem 1 stycznia 1994 r. Unia Europejska wraz z jej państwami członkowskimi jest stroną Porozumienia.

               2.2.Wspólny Komitet EOG

               Za zarządzanie Porozumieniem EOG odpowiada Wspólny Komitet EOG. Jest to forum wymiany poglądów dotyczących funkcjonowania Porozumienia EOG. Jego decyzje podejmowane są w drodze konsensusu. Odpowiedzialność za koordynację spraw dotyczących EOG po stronie UE spoczywa na Sekretariacie Generalnym Komisji Europejskiej.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu EOG

               Oczekuje się, że Wspólny Komitet EOG przyjmie decyzję Wspólnego Komitetu EOG („planowany akt”) dotyczącą zmiany załącznika IV (Energia) do Porozumienia EOG.

               Celem planowanego aktu jest uwzględnienie w Porozumieniu EOG dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków
                  1
               .

               Planowany akt będzie wiążący dla stron zgodnie z art. 103 i 104 Porozumienia EOG.

               3.Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii

               Komisja przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. Po przyjęciu stanowiska należy je przedstawić Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               Treść i charakter projektu załączonej decyzji Wspólnego Komitetu EOG wykraczają poza to, co można uznać za zwykłe dostosowania techniczne w rozumieniu rozporządzenia Rady nr 2894/94. Rada powinna zatem ustalić stanowisko Unii.

               Załączona decyzja Wspólnego Komitetu EOG zawiera między innymi wymienione niżej dostosowania.

               Ze względu na specyfikę stosunkowo nowych i jednolitych zasobów budowlanych Islandii proponuje się tymczasowe i warunkowe zwolnienie ze stosowania dyrektywy 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. W Islandii 99,9 % energii elektrycznej i 98 % energii przeznaczonej do ogrzewania pomieszczeń pochodzi z lokalnych odnawialnych źródeł energii. W związku z tym w przypadku Islandii środki mające na celu poprawę efektywności energetycznej budynków praktycznie nie będą miały wpływu na emisje gazów cieplarnianych ani na bezpieczeństwo energetyczne.

               Ze względu na bardzo małą wielkość zasobów budowlanych w Liechtensteinie oraz jego typologię klimatyczną i typologię budynków proponuje się zwolnienie Liechtensteinu z obowiązku przeprowadzania własnych obliczeń w celu ustalenia optymalnego pod względem kosztów poziomu minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej budynków zgodnie z art. 5 dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków.

               Proponuje się ponadto, aby Norwegia i Liechtenstein mogły ustanowić przepisy w zakresie minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej z wykorzystaniem innych granic systemu niż zużycie energii pierwotnej, które są wymagane na mocy dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, pod warunkiem jednak że spełnione są wymogi określone w art. 1 lit. c) niniejszej decyzji.

               W celu zapewnienia, aby system wystawiania świadectw charakterystyki energetycznej obsługiwany przez użytkownika w Norwegii przynosił wyniki równoważne ze świadectwami wydanymi przez niezależnych ekspertów, zgodnie z wymogami art. 17 dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, proponuje się dostosowanie na podstawie art. 1 lit. d).

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet EOG jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie Porozumienie EOG. Akt, który ma zostać przyjęty przez Wspólny Komitet EOG, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 103 i 104 Porozumienia EOG.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy. W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE w związku z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 2894/94 jest uzależniona głównie od materialnej podstawy prawnej aktu prawnego Unii, który ma zostać uwzględniony w Porozumieniu EOG.

               Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do ustanowienia i funkcjonowania wewnętrznego rynku energii.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 194 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 194 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE i art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Wspólnego Komitetu EOG zmieni załącznik IV (Energia) do Porozumienia EOG, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2022/0022 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany załącznika IV (Energia) do Porozumienia EOG

                  (Dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków)

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  4
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.

               (2)Na podstawie art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika IV do Porozumienia EOG, w którym zawarto postanowienia w sprawie energii.

               (3)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE
                  5
               .

               (4)Należy odpowiednio zmienić załącznik IV (Energia) do Porozumienia EOG.

               (5)Stanowisko Unii we Wspólnym Komitecie EOG powinno w związku z tym opierać się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG określonym w załączniku do niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika IV (Energia) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 13.

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (3)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (4)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (5)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 13.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.2.2022
            COM(2022) 33 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany załącznika IV (Energia) do Porozumienia EOG(Dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków)

               ZAŁĄCZNIK

               PROJEKT DECYZJI WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

               Nr […]

               z dnia [...] r.

               zmieniającej załącznik IV (Energia) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę 2010/31/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków
                  1
               .

               (2)Ze względu na specyfikę stosunkowo nowych i jednolitych zasobów budowlanych Islandii uzgodniono tymczasowe i warunkowe zwolnienie ze stosowania dyrektywy 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. Zwolnienie to ma zastosowanie do dyrektywy 2010/31/UE przed jej zmianą dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/844 z dnia 30 maja 2018 r. i jest ściśle ograniczone w czasie do chwili osiągnięcia porozumienia w sprawie uwzględnienia dyrektywy 2010/31/UE zmienionej dyrektywą (UE) 2018/844.

               (3)Ze względu na bardzo małą wielkość zasobów budowlanych w Liechtensteinie oraz jego typologię klimatyczną i typologię budynków Liechtenstein zostaje zwolniony z obowiązku przeprowadzania własnych obliczeń w celu ustalenia optymalnego pod względem kosztów poziomu minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej budynków zgodnie z art. 5 dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków.

               (4)Norwegia i Liechtenstein mogą ustanowić przepisy w zakresie minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej z wykorzystaniem innych granic systemu niż zużycie energii pierwotnej, które są wymagane na mocy dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, pod warunkiem jednak że spełnione są wymogi określone w art. 1 lit. c) niniejszej decyzji.

               (5)W celu zapewnienia, aby system wystawiania świadectw charakterystyki energetycznej obsługiwany przez użytkownika w Norwegii przynosił wyniki równoważne ze świadectwami wydanymi przez niezależnych ekspertów, zgodnie z wymogami art. 17 dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, proponuje się dostosowanie na podstawie art. 1 lit. d).

               (6)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IV do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Tekst pkt 17 (dyrektywa (WE) nr 2002/91 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r.) załącznika IV do Porozumienia EOG otrzymuje brzmienie:

               „32010 L 0031: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 13).

               Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               a)dyrektywy tej nie stosuje się do Islandii;

               b)w art. 5 ust. 2 dodaje się, co następuje:

               »Do celów ustalenia optymalnego pod względem kosztów poziomu minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej Liechtenstein może wykorzystać obliczenia innej Umawiającej się Strony dysponującej porównywalnymi parametrami.«;

               c)do celów art. 9 ust. 3 lit. a) i załącznika I do dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków Liechtenstein i Norwegia mogą oprzeć swoje wymogi dotyczące zużycia energii na energii netto, pod warunkiem że spełnione są następujące wymogi i zabezpieczenia:

                     2
                  (i) minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej ustala się zgodnie z wymogami określonymi w art. 5 dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, zgodnie z podstawowymi zasadami ram metodyki, które zostały ustanowione do celów obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej.

               (ii) publikuje się liczbowy wskaźnik zużycia energii pierwotnej odpowiadający wymaganiom dotyczącym charakterystyki energetycznej określonym w kodeksie budowlanym;

               (iii) Komisja zastrzega sobie prawo do ponownego rozpatrzenia tego konkretnego dostosowania w kontekście przyszłych negocjacji dotyczących dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków zmienionej dyrektywą (UE) 2018/844;

               d)w art. 17 dodaje się, co następuje:

               »Państwa EFTA mogą ustanowić uproszczony, obsługiwany przez użytkownika system wystawiania świadectw charakterystyki energetycznej budynków mieszkalnych, który może być stosowany jako alternatywa dla korzystania z usług ekspertów, jeżeli spełnione są następujące warunki:

               (i) dostępna jest dogłębna wiedza i dane dobrej jakości na temat wszystkich zasobów budynków mieszkalnych, w tym wszystkich typologii budynków i przedziałów wiekowych, oraz charakterystyki przegród zewnętrznych i stosowanych systemów technicznych budynku w podziale na typologie, co umożliwia obliczenie charakterystyki energetycznej poszczególnych budynków i modułów budynków z wysokim stopniem pewności na podstawie danych wprowadzonych przez użytkownika;

               (ii) dostępne są szczegółowe informacje na temat optymalnych pod względem kosztów lub opłacalnych ulepszeń dla każdej typologii budynków;

               (iii) wprowadzono środki mające na celu wsparcie użytkowników w obsłudze systemu wystawiającego świadectwa budowlane. Środki te mogą obejmować infolinię lub usługi doradcze, które umożliwią kontakt między użytkownikami, z jednej strony, a niezależnymi ekspertami i ekspertami ds. systemu, z drugiej strony;

               (iv)aby zapewnić znikome ryzyko manipulowania wynikami, system wystawiania świadectw obsługiwany przez użytkownika obejmuje mechanizmy kontroli jakości i weryfikacji w celu sprawdzenia danych wprowadzonych przez użytkowników oraz tego, czy dane wprowadzone przez użytkowników są przejrzyste;

               (v)wprowadzono niezależne systemy kontroli w celu zapewnienia, aby system wystawiania świadectw charakterystyki energetycznej obsługiwany przez użytkownika przynosił wyniki równoważne ze świadectwami wydanymi przez ekspertów pod względem jakości i wiarygodności;

               (vi)system obsługiwany przez użytkownika wydaje zalecenia, które mogą doradzać użytkownikom w zakresie optymalnych pod względem kosztów lub opłacalnych ulepszeń specyficznych dla ich budynków i modułów budynków.«”.

               Artykuł 2

               Teksty dyrektywy 2010/31/UE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem [...] r., pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG
                  3*.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG

                     (1)

                        Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 13.

                     (2)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 244/2012 z dnia 16 stycznia 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i ustanawiające ramy metodologii porównawczej do celów obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków.

                     (3)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 3.2.2022
            COM(2022) 29 final
            2022/0019(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej i Komitetu Technicznego Reguł Pochodzenia ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu odpowiednio do przyjmowania opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań i podobnych aktów dotyczących ustalania wartości celnej przywożonych towarów na mocy Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 oraz przyjmowania opinii doradczych, informacji i doradztwa oraz podobnych aktów dotyczących określania pochodzenia towarów na podstawie Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ramowej określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej i Komitetu Technicznego Reguł Pochodzenia ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do odpowiednio przyjmowania opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań i podobnych aktów dotyczących ustalania wartości celnej przywożonych towarów na mocy Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 oraz przyjmowania opinii doradczych, informacji i doradztwa oraz podobnych aktów dotyczących określania pochodzenia towarów na podstawie Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie Światowej Organizacji Handlu w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 oraz Porozumienie w sprawie reguł pochodzenia.

               Porozumienie w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 („porozumienie w sprawie ustalania wartości celnej” lub „CVA”)
                  1
                ma na celu ustanowienie sprawiedliwego, jednolitego i neutralnego systemu ustalania wartości celnej towarów dla wszystkich członków Światowej Organizacji Handlu.

               Porozumienie w sprawie reguł pochodzenia („ARO”)
                  2
                ma na celu zapewnienie, aby same niepreferencyjne reguły pochodzenia nie tworzyły niepotrzebnych przeszkód w handlu, oraz ma na celu harmonizację na szczeblu międzynarodowym reguł pochodzenia innych niż reguły pochodzenia odnoszące się do przyznawania preferencji taryfowych. Do czasu zakończenia programu harmonizacji umawiające się strony mają zapewnić, aby ich reguły pochodzenia były przejrzyste, by nie miały one wpływu ograniczającego, wypaczającego ani zakłócającego handel międzynarodowy oraz by były zarządzane w sposób spójny, jednolity, bezstronny i racjonalny.

               Oba porozumienia weszły w życie dnia 1 stycznia 1995 r.

               Unia Europejska jest stroną obu porozumień
                  3
               .

               2.2.Komitet Techniczny Ustalania Wartości Celnej i Komitet Techniczny Reguł Pochodzenia, ustanowione pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej

               Komitet Techniczny Ustalania Wartości Celnej (TCCV), ustanowiony pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej, jest między innymi odpowiedzialny za dostarczanie informacji i udzielanie doradztwa w zakresie wszelkich kwestii dotyczących ustalania wartości celnej przywożonych towarów, o które to informacje i doradztwo może wystąpić każdy członek lub komitet. Takie informacje lub doradztwo mogą przyjmować formę opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku i badań.

               Posiedzenia TCCV są zwoływane w miarę potrzeb, ale nie rzadziej niż dwa razy w roku. Decyzje TCCV podejmowane są większością co najmniej dwóch trzecich głosów członków obecnych na posiedzeniu. Opinie doradcze, komentarze, noty wyjaśniające, studia przypadków i badania przyjęte przez TCCV są załączane do sprawozdań z posiedzeń TCCV i są udostępniane organom celnym i przedsiębiorcom w kompendium tekstów TCCV. Unia i jej państwa członkowskie uczestniczą w TCCV jako wspólnota, wyrażając swój głos na podstawie skoordynowanego stanowiska UE ustalanego przed posiedzeniami TCCV.

               Komitet Techniczny Reguł Pochodzenia (TCRO), ustanowiony pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej, jest między innymi odpowiedzialny za dostarczanie opinii doradczych, informacji i udzielanie doradztwa w zakresie wszelkich kwestii dotyczących określania pochodzenia towarów w celu zapewnienia jednolitości interpretacji i stosowania ARO.

               Posiedzenia TCCV są zwoływane w miarę potrzeb, ale nie rzadziej niż raz w roku. Unia i jej państwa członkowskie uczestniczą w posiedzeniach TCRO jako wspólnota, wyrażając swój głos na podstawie skoordynowanego stanowiska UE ustalanego przed posiedzeniami TCRO.

               2.3.Planowane akty

               W przypadku TCCV proponowana decyzja ramowa dotyczy następujących aktów w zakresie, w jakim miałyby one skutki prawne w Unii:

               - Opinie doradcze przyjmowane zgodnie z pkt 2 lit. a) i pkt 2 lit. d) załącznika II do CVA. Opinia doradcza jest odpowiedzią na pytanie dotyczące zastosowania CVA do konkretnego zbioru faktów czy też sytuacji teoretycznych. W związku z tym, gdy stan faktyczny w danej sytuacji jest identyczny z okolicznościami opisanymi w opinii doradczej, administracje celne będą dysponowały gotowym rozwiązaniem; również jednak w przypadkach, w których stan faktyczny nie jest identyczny, opinia doradcza może służyć jako wskazówka przy rozwiązywaniu problemu.

               - Komentarze przyjmowane zgodnie z pkt 2 lit. d) załącznika II do CVA. Komentarz to opracowanie składające się z szeregu uwag dotyczących części tekstu CVA, mających na celu wyjaśnienie sytuacji, w której dosłowne brzmienie samego tekstu można z pożytkiem uzupełnić dodatkowymi wskazówkami. Komentarze zawierają w stosownych przypadkach przykłady ilustrujące. W związku z tym komentarze będą zazwyczaj dostarczały administracjom celnym wskazówek dotyczących stosowania określonej części CVA w różnych sytuacjach.

               - Noty wyjaśniające przyjmowane zgodnie z pkt 2 lit. d) załącznika II do CVA. Nota wyjaśniająca przedstawia poglądy Komitetu Technicznego na temat kwestii o charakterze ogólnym, wynikających z jednego lub większej liczby postanowień CVA. Noty wyjaśniające mogą również służyć do badania praktyk handlowych w zakresie, w jakim odnoszą się one do danej kwestii, i wyciągania niezbędnych wniosków. Odniesienie do noty wyjaśniającej umożliwi administracjom celnym zastosowanie danego postanowienia CVA do szeregu różnych sytuacji handlowych objętych zakresem jego stosowania.

               - Studia przypadku przyjmowane zgodnie z pkt 2 lit. b) załącznika II do CVA. Studium przypadku stanowi opis złożonego zbioru faktów opartych na rzeczywistej transakcji handlowej, które można wykorzystać do przedstawienia praktycznego zastosowania jednego lub większej liczby postanowień CVA.

               - Badania przyjmowane zgodnie z pkt 2 lit. b) załącznika II do CVA. W badaniu przedstawiany jest wynik dogłębnej analizy danej kwestii związanej z postanowieniami CVA, której nie można lepiej ująć w żadnym z wcześniej wymienionych instrumentów.

               Opinie doradcze, komentarze, noty wyjaśniające, studia przypadków i badania są przyjmowane przez TCCV w drodze konsensusu i załączane do sprawozdań z posiedzeń TCCV. Ponadto udostępnia się je organom celnym i przedsiębiorstwom w kompendium tekstów TCCV.

               Proponowana decyzja ramowa może dotyczyć również następujących aktów przyjmowanych przez TCRO w zakresie, w jakim miałyby one skutki prawne w Unii:

               - Opinie doradcze przyjmowane zgodnie z pkt 1 lit. a) załącznika I do ARO. Na wniosek jednego ze swoich członków TCRO może badać konkretne problemy techniczne wynikające z bieżącego stosowania reguł pochodzenia i wydawać opinie doradcze na temat odpowiednich rozwiązań na podstawie przedstawionych faktów.

               - Informacje i doradztwo zgodnie z pkt 1 lit. b) załącznika I do ARO. Na wniosek jednego ze swoich członków TCRO może udzielać informacji i doradztwa w zakresie wszelkich kwestii dotyczących określania pochodzenia towarów.

               Opinie doradcze, informacje i doradztwo przyjmowane przez TCRO mogą służyć jako wytyczne w rozwiązywaniu podobnych problemów technicznych lub kwestii dotyczących określania pochodzenia towarów. Opinie doradcze, informacje i doradztwo są przyjmowane przez TCRO w drodze konsensusu.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Niektóre stanowiska Unii, które mają zostać zajęte na posiedzeniach TCCV lub TCRO i ustalone przed tymi posiedzeniami, dotyczą przyjmowania w tych komitetach opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań, informacji i doradztwa oraz podobnych aktów, które – niekoniecznie będąc aktami prawnie wiążącymi – mogą mieć skutki prawne w UE.

               Przyjęcie stanowisk Unii w sprawie tych konkretnych instrumentów wymaga zintensyfikowanej i skutecznej współpracy między instytucjami ze względu na techniczny charakter i liczbę kwestii omawianych w tych komitetach, a także krótki czas na rozpatrzenie kwestii będących przedmiotem debaty.

               W interesie Unii leży zatem, aby stanowiska te były ustalane zgodnie z zasadami, kryteriami i wytycznymi regulującymi odpowiednio ustalanie wartości celnej przywożonych towarów i określanie pochodzenia towarów oraz w możliwie najszybszy sposób, tak by umożliwić Unii wykonywanie jej praw w ramach TCCV i TCRO.

               W tym celu Komisja proponuje przyjęcie przez Radę decyzji „zbiorczej” zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE)
                  4
               . W decyzji tej określone zostaną ramy terminowego ustalania stanowisk, które mają zostać zajęte w imieniu Unii w ramach TCCV i TCRO, gdy organy te mają przyjąć akty mające skutki prawne.

               Aby zapewnić Radzie możliwość regularnej oceny oraz, w stosownych przypadkach, zmiany sposobu postępowania przewidzianego w niniejszej decyzji, a także w duchu lojalnej współpracy między instytucjami Unii zapisanej w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej
                  5
               , ważność niniejszej „zbiorczej” decyzji Rady powinna być ograniczona w czasie.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 TFUE określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  6
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               TCCV pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej (WCO) jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (porozumienie w sprawie ustalania wartości celnej – CVA). TCRO pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej (WCO) jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia (ARO).

               Techniczne opinie doradcze, komentarze, noty wyjaśniające, studia przypadku, badania, informacje i doradztwo oraz podobne akty, które mają być przyjmowane przez TCCV i TCRO, dotyczące odpowiednio ustalania wartości celnej przywożonych towarów oraz określania pochodzenia towarów, stanowią akty mające skutki prawne, ponieważ mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na przepisy unijnego kodeksu celnego oraz rozporządzenia delegowanego i rozporządzenia wykonawczego do tego kodeksu dotyczące ustalania wartości celnej przywożonych towarów oraz kwestii związanych z określaniem pochodzenia towarów.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem akt prawny Unii wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej, jeżeli dotyczy konkretnie wymiany handlowej, to znaczy jego głównym zadaniem jest jej wspieranie, ułatwianie lub regulowanie oraz gdy wywiera on na nią bezpośredni i natychmiastowy wpływ. Wartość celna towarów oraz pochodzenie towarów są określane i regulowane na podstawie unijnego kodeksu celnego jako czynniki, na podstawie których stosowane są należności celne przywozowe i wywozowe oraz inne środki w odniesieniu do handlu towarami. CVA i ARO to umowy handlowe związane z handlem towarami, podobnie jak akty przyjmowane przez organy, które tymi umowami ustanowiono. Główny cel i treść planowanych aktów odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2022/0019 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej i Komitetu Technicznego Reguł Pochodzenia ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu odpowiednio do przyjmowania opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań i podobnych aktów dotyczących ustalania wartości celnej przywożonych towarów na mocy Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 oraz przyjmowania opinii doradczych, informacji i doradztwa oraz podobnych aktów dotyczących określania pochodzenia towarów na podstawie Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r.
                  7
                Unia zatwierdziła Porozumienie w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (porozumienie w sprawie ustalania wartości celnej – CVA) oraz Porozumienie w sprawie reguł pochodzenia (ARO).

               (2)W art. 18 ust. 2 CVA ustanowiono, pod auspicjami Rady Współpracy Celnej (WCO), Komitet Techniczny Ustalania Wartości Celnej (TCCV) w celu zapewnienia, zgodnie z pkt 1 załącznika II do CVA, jednolitości interpretacji i stosowania CVA na poziomie technicznym.

               (3)Zgodnie z pkt 2 lit. a) załącznika II do CVA TCCV jest odpowiedzialny za badanie konkretnych problemów technicznych wynikających z bieżącego stosowania systemu ustalania wartości celnej przez członków oraz za wydawanie opinii doradczych na temat odpowiednich rozwiązań na podstawie przedstawionych faktów.

               (4)Zgodnie z pkt 2 lit. b) załącznika II do CVA TCCV jest odpowiedzialny za badanie – na wniosek – przepisów, procedur i praktyk dotyczących ustalania wartości celnej w zakresie, w jakim są one związane z tym porozumieniem, oraz za sporządzanie sprawozdań z wyników takich badań.

               (5)Zgodnie z pkt 2 lit. d) załącznika II do CVA TCCV jest odpowiedzialny za dostarczanie informacji i udzielanie doradztwa w zakresie wszelkich kwestii dotyczących ustalania wartości celnej przywożonych towarów, o które to informacje i doradztwo może wystąpić każdy członek lub Komitet Ustalania Wartości Celnej (CCV) ustanowiony na podstawie art. 18 ust. 1 CVA. Takie informacje lub doradztwo mogą przyjmować formę opinii doradczych, komentarzy lub not wyjaśniających.

               (6)W art. 4 ust. 2 ARO ustanowiono, pod auspicjami Rady Współpracy Celnej (WCO), Komitet Techniczny Reguł Pochodzenia (TCRO), który wykonuje zadania techniczne określone w załączniku I do ARO.

               (7)Zgodnie z pkt 1 lit. a) załącznika I do ARO TCRO jest odpowiedzialny za badanie konkretnych problemów technicznych wynikających z bieżącego stosowania reguł pochodzenia przez członków oraz za wydawanie opinii doradczych na temat odpowiednich rozwiązań na podstawie przedstawionych faktów.

               (8)Zgodnie z pkt 1 lit. b) załącznika I do ARO TCRO jest odpowiedzialny za dostarczanie informacji i udzielanie doradztwa w zakresie wszelkich kwestii dotyczących określania pochodzenia towarów, o które to informacje lub doradztwo może wystąpić każdy członek lub Komitet Reguł Pochodzenia (CRO) ustanowiony na podstawie art. 4 ust. 1 ARO.

               (9)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach TCCV w odniesieniu do przyjmowania opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań i podobnych aktów w zakresie wszelkich kwestii dotyczących ustalania wartości celnej przywożonych towarów, aby zapewnić jednolitość interpretacji i stosowania CVA, ponieważ akty takie mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny
                  8
               , rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r.
                  9
                i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r.
                  10
                dotyczące wartości celnej towarów i jej określania.

               (10)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach TCRO w odniesieniu do przyjmowania opinii doradczych, informacji i doradztwa oraz podobnych aktów dotyczących określania pochodzenia towarów, aby zapewnić jednolitość interpretacji i stosowania ARO, ponieważ akty takie mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na przepisy rozporządzenia (UE) nr 952/2013, rozporządzenia (UE) 2015/2446 i rozporządzenia (UE) 2015/2447 dotyczące pochodzenia towarów i jego określania.

               (11)W interesie Unii leży, by stanowiska wyrażane przez Unię w ramach TCCV i TCRO były ustalane zgodnie z zasadami, kryteriami i wytycznymi regulującymi odpowiednio ustalanie wartości celnej przywożonych towarów i określanie pochodzenia towarów. W interesie Unii leży również, aby takie stanowiska były ustalane w możliwie jak najszybszy sposób, tak aby umożliwić Unii wykonywanie swoich praw w ramach TCCV i TCRO.

               (12)Ze względu na wysoce techniczny charakter kwestii związanych z ustalaniem wartości celnej przywożonych towarów oraz kwestii związanych z określaniem pochodzenia towarów, liczbę zagadnień poddawanych dyskusji na posiedzeniach TCCV i TCRO odbywających się co roku, ograniczony czas na zapoznanie się z dokumentami przedkładanymi przez Sekretariat WCO i członków TCCV/TCRO w ramach przygotowań do posiedzeń TCCV/TCRO, a także wynikającą z tego konieczność uwzględnienia i operacyjnego przetworzenia w stanowisku Unii nowych informacji przedstawianych przed posiedzeniami TCCV i TCRO lub w ich trakcie, należy ustalić niezbędne kroki w celu określenia stanowiska Unii, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zapisaną w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.

               (13)Z uwagi na powtarzające się opóźnienia w udostępnianiu dokumentów roboczych przed posiedzeniami TCCV i TCRO oraz w celu ochrony praw i interesów Unii w ramach tych komitetów technicznych Komisja powinna starać się wzywać Sekretariat WCO do zapewniania dostępności dokumentów roboczych zgodnie z regulaminem danego komitetu, tak by dokumenty takie były rozsyłane co najmniej 30 dni przed rozpoczęciem danej sesji.

               (14)Aby zapewnić Radzie możliwość regularnej oceny oraz, w stosownych przypadkach, zmiany sposobu postępowania przewidzianego w niniejszej decyzji, a także w duchu lojalnej współpracy między instytucjami Unii zapisanej w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, ważność niniejszej decyzji powinna być ograniczona w czasie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do przyjmowania opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań i podobnych aktów dotyczących ustalania wartości celnej przywożonych towarów oraz przygotowywania takich aktów w ramach Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej ustanowionego Porozumieniem w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej, ustala się zgodnie z zasadami, kryteriami i kierunkami działania określonymi w sekcji I załącznika.

               Artykuł 2

               Ustalenia stanowiska Unii, jakie ma zostać zajęte na podstawie art. 1, dokonuje się zgodnie ze specyfikacjami określonymi w sekcji II załącznika.

               Artykuł 3

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do przyjmowania opinii doradczych, informacji i doradztwa oraz podobnych aktów dotyczących określania pochodzenia towarów i przygotowywania takich aktów w ramach Komitetu Technicznego Reguł Pochodzenia ustanowionego Porozumieniem w sprawie reguł pochodzenia pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej, ustala się zgodnie z zasadami, kryteriami i kierunkami działania określonymi w sekcji I załącznika.

               Artykuł 4

               Ustalenia stanowiska Unii, jakie ma zostać zajęte na podstawie art. 3, dokonuje się zgodnie ze specyfikacjami określonymi w sekcji II załącznika.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Niniejsza decyzja traci moc z dniem 31 grudnia 2025 r.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        https://www.wto.org/english/docs_e/legal_e/20-val_01_e.htm.

                     (2)

                        http://www.wcoomd.org/-/media/wco/public/global/pdf/topics/origin/overview/wto-agreement.pdf?db=web

                     (3)

                        Decyzja Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r., Dz.U. L 336/1 z 23.12.1994, s. 1.

                     (4)

                        Wersja skonsolidowana Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dz.U. C 326 z 26.10.2012, s. 47.

                     (5)

                        Wersja skonsolidowana Traktatu o Unii Europejskiej, Dz.U. C 326 z 26.10.2012, s. 13.

                     (6)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (7)

                        Decyzja Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1).

                     (8)

                        Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.

                     (9)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego, Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1.

                     (10)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny, Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 3.2.2022
            COM(2022) 29 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej i Komitetu Technicznego Reguł Pochodzenia ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu odpowiednio do przyjmowania opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań i podobnych aktów dotyczących ustalania wartości celnej przywożonych towarów na mocy Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 oraz przyjmowania opinii doradczych, informacji i doradztwa oraz podobnych aktów dotyczących określania pochodzenia towarów na podstawie Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia

               ZAŁĄCZNIK

               1.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej i Komitetu Technicznego Reguł Pochodzenia ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu odpowiednio do przyjmowania opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań i podobnych aktów dotyczących ustalania wartości celnej przywożonych towarów na podstawie Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 oraz przyjmowania opinii doradczych, informacji i doradztwa oraz podobnych aktów dotyczących określania pochodzenia towarów na podstawie Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia

               1.1.ZASADY

               W ramach Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej i Komitetu Technicznego Reguł Pochodzenia, ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej, Unia:

               a)propaguje i ułatwia ustalanie wartości celnej przywożonych towarów oraz jednolitą interpretację i stosowanie Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (CVA), a także przyczynia się do osiągnięcia tych celów;

               b)propaguje i ułatwia określanie pochodzenia towarów oraz jednolitą interpretację i stosowanie Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia (ARO), a także przyczynia się do osiągnięcia tych celów;

               c)działa na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron na etapie przygotowywania opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań, informacji lub doradztwa w dowolnej sprawie lub podobnych aktów Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej (TCCV) i Komitetu Technicznego Reguł Pochodzenia (TCRO) oraz zapewnia zgodność opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań, informacji lub doradztwa w dowolnej sprawie lub podobnych aktów przyjętych przez te komitety techniczne odpowiednio z CVA i ARO;

               d)zapewnia zgodność środków przyjętych w TCCV z ogólnym komentarzem wstępnym do CVA i uwagami interpretacyjnymi zawartymi w załączniku I do CVA;

               e)propaguje stanowiska spójne z politykami i najlepszymi praktykami Unii, w tym z celem polegającym na ochronie interesów finansowych UE, a także ze wszelkimi innymi międzynarodowymi zobowiązaniami Unii w danej dziedzinie.

               1.2.KRYTERIA

               Stanowiska, jakie mają być zajęte w imieniu Unii:

               a)ustalane są zgodnie z CVA, ogólnym komentarzem wstępnym do CVA i uwagami interpretacyjnymi zawartymi w załączniku I do CVA w zakresie, w jakim dotyczy to ustalania wartości celnej przywożonych towarów;

               b)ustalane są zgodnie z ARO w zakresie, w jakim dotyczy to określania pochodzenia towarów;

               c)uwzględniają w stosownych przypadkach:

               –orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczące wartości celnej towarów i pochodzenia towarów;

               –instrumenty przyjęte wcześniej przez TCCV i TCRO i mające nadal zastosowanie;

               –przepisy prawne Unii dotyczące wartości celnej towarów i pochodzenia towarów;

               –instrumenty stanowiące wytyczne dotyczące wartości celnej towarów opracowane w ramach sekcji ds. ustalania wartości celnej grupy ekspertów celnych;

               –instrumenty stanowiące wytyczne dotyczące pochodzenia towarów opracowane w ramach sekcji ds. pochodzenia grupy ekspertów celnych;

               –wszelkie inne akty prawne lub wytyczne dotyczące ustalania wartości celnej i pochodzenia towarów opracowane przez Radę lub Komisję.

               1.3.KIERUNKI DZIAŁANIA

               a)W stosownych przypadkach Unia stara się wspierać przyjmowanie w TCCV i TCRO opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań, informacji i doradztwa lub podobnych aktów dotyczących odpowiednio ustalania wartości celnej przywożonych towarów i określania pochodzenia towarów, aby zapewnić jednolitość interpretacji i stosowania CVA i ARO na poziomie technicznym.

               b)W stosownych przypadkach Unia proponuje i przygotowuje instrumenty, o których mowa w lit. a).

               2.Specyfikacja stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej i Komitetu Technicznego Reguł Pochodzenia ustanowionych pod auspicjami WCO w odniesieniu odpowiednio do przyjmowania opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań i podobnych aktów dotyczących ustalania wartości celnej przywożonych towarów na podstawie CVA oraz opinii doradczych, informacji i doradztwa oraz podobnych aktów dotyczących określania pochodzenia towarów na podstawie ARO.

               1.Przed każdym posiedzeniem TCCV lub TCRO, podczas którego TCCV lub TCRO mają przyjąć opinie doradcze, komentarze, noty wyjaśniające, studia przypadku, badania, informacje i doradztwo oraz podobne akty, które mają skutki prawne dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko przedstawiane w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje techniczne i inne istotne informacje przekazane Komisji, zgodnie z zasadami, kryteriami i kierunkami działania określonymi w sekcji I. W celu ochrony praw i interesów Unii w ramach WCO Komisja zwraca szczególną uwagę na dostępność dokumentów roboczych zgodnie z regulaminami TCCV i TCRO.

               2.W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie z odpowiednim wyprzedzeniem przed każdym posiedzeniem TCCV i TCRO, o którym mowa w pkt 1, pisemny dokument zawierający proponowane elementy określające stanowisko Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii. Rada analizuje dokumenty Komisji w możliwie najkrótszym terminie.
                  Jeżeli Rada nie zatwierdzi danej części wniosku, Komisja nie przedstawi stanowiska Unii w tej kwestii na posiedzeniu TCCV lub TCRO.

               3.W przypadku gdy stanowisko Unii różni się zasadniczo od opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań i podobnych aktów zaproponowanych w TCCV lub od opinii doradczych, informacji i doradztwa oraz podobnych aktów zaproponowanych w TCRO, Komisja przedstawia w imieniu Unii stanowisko, że dany akt nie spełnia warunków niezbędnego konsensusu, by zostać przyjętym przez TCCV lub TCRO.

               4. W celu ochrony praw Unii i uniknięcia decyzji w sprawie, w której Rada nie jest w stanie uzgodnić stanowiska, zanim członkowie TCCV lub TCRO zostaną poproszeni o przedstawienie swojego ostatecznego stanowiska w sprawie przyjęcia opinii doradczych, komentarzy, not wyjaśniających, studiów przypadku, badań, informacji i doradztwa oraz podobnych aktów, Komisja zwraca się w imieniu Unii o poddanie proponowanego aktu pod dyskusję w TCCV lub TCRO.

               ***


                           KOMISJA
                           EUROPEJSKA

                                                   Bruksela, dnia 8.2.2022 r.
                                                   COM(2022) 41 final

                                                   2022/0029 (NLE)

                                         Wniosek

                                    DECYZJA RADY

          w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na
     sześćdziesiątej piątej sesji Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do dodania
     substancji do wykazu w tabeli I załączonej do Konwencji Narodów Zjednoczonych
          o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami
                                       psychotropowymi

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                              UZASADNIENIE

     1.      PRZEDMIOT WNIOSKU
     Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu
     Unii w Komisji ds. Środków Odurzających (CND) w związku z planowanym przyjęciem
     zmian w tabelach załączonych do Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ)
     o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi
     z 1988 r. na podstawie zaleceń Międzynarodowego Organu Kontroli Środków Odurzających
     (INCB).

     2.      KONTEKST WNIOSKU
     2.1.    Konwencja ONZ o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi
             i substancjami psychotropowymi z 1988 r.
     Celem Konwencji ONZ o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi
     i substancjami psychotropowymi z 1988 r. (zwanej dalej „Konwencją”) jest wspieranie
     współpracy między stronami, tak aby mogły one skuteczniej zajmować się poszczególnymi
     aspektami nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi
     o wymiarze międzynarodowym. Wypełniając swoje zobowiązania wynikające z Konwencji,
     strony podejmują niezbędne środki, w tym środki ustawodawcze i administracyjne, zgodnie
     z podstawowymi przepisami swoich krajowych systemów prawnych.
     Konwencja weszła w życie dnia 11 listopada 1990 r.
     UE1 i państwa członkowskie są stronami Konwencji.
     2.2.    Komisja ds. Środków Odurzających (CND)
     Komisja ds. Środków Odurzających (CND) działa przy Radzie Gospodarczej i Społecznej
     (ECOSOC) Narodów Zjednoczonych, a jej funkcje i uprawnienia określono m.in.
     w Konwencji. Członkami tej komisji są 53 państwa członkowskie ONZ wybierane przez
     ECOSOC. Członkami CND z prawem głosu jest obecnie 12 państw członkowskich UE2. Unia
     ma w CND status obserwatora.
     Uwzględniając uwagi przedstawione przez strony oraz uwagi i zalecenia INCB, których
     ocena jest rozstrzygająca w odniesieniu do kwestii naukowych, a także biorąc pod uwagę
     wszelkie inne istotne czynniki, CND może zadecydować większością dwóch trzecich głosów
     swoich członków o umieszczeniu danej substancji w tabelach załączonych do Konwencji.
     2.3.    Planowany akt CND
     Na swojej sześćdziesiątej piątej sesji, która ma odbyć się między 14 a 18 marca 2022 r., CND
     ma przyjąć decyzję w sprawie umieszczenia substancji w wykazie dotyczącą dodania trzech
     substancji w tabelach załączonych do Konwencji („planowane akty”), a mianowicie 4-AP,
     boc-4-AP i norfentanylu.
     Zgodnie z Konwencją decyzje CND stają się wiążące, chyba że któraś ze stron przedłoży
     daną decyzję do rewizji przez ECOSOC w obowiązującym terminie3. Decyzje ECOSOC w tej

     1
            Decyzja Rady z dnia 22 października 1990 r. dotycząca podpisania w imieniu Europejskiej Wspólnoty
            Gospodarczej Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami
            odurzającymi i substancjami psychotropowymi (Dz.U. L 326 z 24.11.1990, s. 56).
     2
            Austria, Belgia, Francja, Hiszpania, Litwa, Niderlandy, Niemcy, Polska, Słowenia, Szwecja, Węgry
            i Włochy.
     3
            Art. 12 ust. 7 Konwencji ONZ z 1988 r.

PL                                                     1                                                        PL
 ---pagebreak---      sprawie są ostateczne. Planowane akty staną się wiążące dla stron zgodnie z art. 12
     Konwencji, który stanowi, co następuje, w swoich odpowiednich częściach:
     „Każda decyzja Komisji podjęta zgodnie z niniejszym artykułem jest przekazywana przez
     Sekretarza Generalnego wszystkim państwom i innym podmiotom, które są lub mają prawo
     stać się stronami niniejszej Konwencji, a także INCB. Decyzja taka staje się w pełni
     skuteczna w odniesieniu do każdej ze Stron po upływie stu osiemdziesięciu dni od daty
     takiego powiadomienia.
     Decyzje Komisji podjęte na podstawie niniejszego artykułu podlegają przeglądowi Rady na
     wniosek każdej ze Stron złożony w terminie stu osiemdziesięciu dni od daty powiadomienia
     o decyzji. Wniosek o dokonanie przeglądu przesyłany jest Sekretarzowi Generalnemu wraz ze
     wszystkimi istotnymi informacjami, na których wniosek ten się opiera.
     Sekretarz Generalny przekazuje kopie wniosku o dokonanie przeglądu oraz odpowiednie
     informacje Komisji, INCB i wszystkim Stronom, zapraszając ich do zgłaszania uwag
     w terminie dziewięćdziesięciu dni. Wszystkie otrzymane uwagi przedkłada się Radzie do
     rozpatrzenia.
     Rada może potwierdzić lub uchylić decyzję Komisji. Powiadomienie o decyzji Rady
     przekazywane jest wszystkim Państwom i innym podmiotom, które są lub mają prawo stać się
     Stronami niniejszej Konwencji, a także Komisji i INCB.”

     3.      STANOWISKO, JAKIE MA BYĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII
     2 lutego 2022 r. Komisja została poinformowana, że INCB zaleca dodanie do tabeli I
     załączonej do Konwencji trzech substancji, a mianowicie 4-AP, boc-4-AP i norfentanylu.
     Zgodnie z oceną INCB 4-AP, boc-4-AP i norfentanyl są często wykorzystywane
     w nielegalnej produkcji fentanylu i analogów fentanylu (tj. opioidów syntetycznych). Istnieją
     dowody na to, że wielkość i zakres nielegalnej produkcji wymienionych środków
     odurzających i substancji psychotropowych stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia
     publicznego i stwarza problemy społeczne, co uzasadnia objęcie tych substancji kontrolą
     międzynarodową. Ponadto nie wiadomo o zgodnym z prawem zastosowaniu 4-AP, boc-4-AP
     i norfentanylu, z wyjątkiem niewielkich ilości stosowanych w pracach badawczo-
     rozwojowych i analizach laboratoryjnych.
     Nielegalna produkcja fentanylu i analogów fentanylu stanowi poważny problem w Unii. Te
     nielegalnie produkowane środki odurzające i substancje psychotropowe powodują w Unii
     znaczne problemy związane ze zdrowiem publicznym, a także problemy społeczne.
     Państwa członkowskie Unii powinny zatem wyrazić stanowisko w Komisji ds. Środków
     Odurzających popierające dodanie 4-AP, boc-4-AP i norfentanylu do tabeli I załączonej do
     Konwencji.
     Zmiany w tabelach załączonych do Konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania
     prawa Unii w obszarze kontroli prekursorów narkotyków, gdyż substancje dodawane w tych
     tabelach należy włączyć do prawa Unii4. W celu zapewnienia tego Komisję uprawniono do
     przyjęcia aktów delegowanych.

     4
            ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określające zasady
            nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami trzecimi (Dz.U. L 22
            z 26.1.2005, s. 1) oraz ROZPORZĄDZENIE (WE) nr 273/2004 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I
            RADY z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz.U. L 47 z 18.2.2004, s. 1).

PL                                                     2                                                        PL
 ---pagebreak---      4.        PODSTAWA PRAWNA
     4.1.      Proceduralna podstawa prawna
     4.1.1.    Zasady
     W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano
     przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii
     w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki
     prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne
     umowy”.
     Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu
     czy też stroną danej umowy5.
     Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywierają skutki prawne na mocy
     przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto
     instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób
     decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii” 6.
     4.1.2.    Zastosowanie w niniejszej sprawie

     Komisja ds. Środków Odurzających (CND) jest organem utworzonym na mocy umowy,
     a mianowicie Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu
     środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi.

     Akt, do przyjęcia którego wzywa się Komisję ds. Środków Odurzających (CND), stanowi akt
     wywołujący skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa
     międzynarodowego zgodnie z art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu
     nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi i może
     w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów Unii, a mianowicie: rozporządzenia
     Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu
     prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami trzecimi oraz rozporządzenia (WE)
     nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie
     prekursorów narkotykowych. Dzieje się tak, ponieważ zmiany w tabelach załączonych do
     Konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w obszarze kontroli
     prekursorów narkotyków, gdyż substancje dodawane w tabelach załączonych do Konwencji
     należy włączyć do prawa Unii.

     Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

     W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9
     TFUE.

     4.2.      Materialna podstawa prawna
     4.2.1.    Zasady

     Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona
     głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte

     5
              Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12, Niemcy/Rada,
              ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.
     6
              Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy/Rada,
              ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

PL                                                      3                                                      PL
 ---pagebreak---      w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden
     z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy
     charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną
     podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element
     składowy.

     4.2.2.    Zastosowanie w niniejszej sprawie

     Główny cel i treść planowanego aktu odnosi się do wspólnej polityki handlowej.

     Materialną podstawą prawną proponowanej           decyzji jest zatem art. 207 Traktatu
     o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

     4.3.      Podsumowanie
     Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218
     ust. 9 TFUE.
              Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)
     Nie dotyczy.

     •        Proporcjonalność
     Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności i nie wykracza poza to, co jest konieczne do
     osiągnięcia jego celów, ponieważ dotyczy on tych nowych prekursorów narkotyków, które
     budzą obawy w UE.

     •        Wybór instrumentu
     Zastosowanie decyzji Rady jest wymagane na mocy art. 218 ust. 9 TFUE w celu ustalenia
     stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego umową
     międzynarodową.

     5.        PUBLIKACJA PLANOWANEGO AKTU
     Brak

PL                                                 4                                               PL
 ---pagebreak---                                                               2022/0029 (NLE)

                                                    Wniosek

                                                 DECYZJA RADY

                w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na
           sześćdziesiątej piątej sesji Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do dodania
           substancji do wykazu w tabeli I załączonej do Konwencji Narodów Zjednoczonych
                o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami
                                             psychotropowymi

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
     uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207
     w związku z art. 218 ust. 9,
     uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
     a także mając na uwadze, co następuje:
     (1)       Konwencja Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami
               odurzającymi i substancjami psychotropowymi z 1988 r. (zwana dalej „Konwencją”)
               została zawarta przez Unię decyzją Rady 90/611/EWG i weszła w życie z dniem 11
               listopada 1990 r.
     (2)       Zgodnie z art. 12 ust. 2–7 Konwencji substancje mogą być dodawane w tabelach
               załączonych do Konwencji, w których wymienione są prekursory narkotyków.
     (3)       Na swojej sześćdziesiątej piątej sesji w dniach 14–18 marca 2022 r. w Wiedniu
               Komisja ds. Środków Odurzających ma przyjąć decyzję o dodaniu trzech nowych
               substancji do tabeli I załączonej do Konwencji.
     (4)       Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komisji ds.
               Środków Odurzających, ponieważ decyzja tej komisji będzie wiążąca dla Unii oraz
               może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawodawstwa UE, a mianowicie
               na rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określające
               zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami
               trzecimi7 oraz rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
               z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych8.
     (5)       Zgodnie z oceną Międzynarodowego Organu Kontroli Środków Odurzających, trzy
               substancje, a mianowicie 4-AP, boc-4-AP i norfentanyl, są często wykorzystywane
               w nielegalnej produkcji fentanylu i bardzo dobrze nadają się do nielegalnej produkcji
               fentanylu i różnych analogów fentanylu, które są bardzo silnymi syntetycznymi
               opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Istnieją dowody na to, że wielkość i zakres
               nielegalnej produkcji fentanylu i jego analogów stanowi poważne zagrożenie dla
               zdrowia publicznego i stwarza problemy społeczne, co uzasadnia objęcie tych
               substancji kontrolą międzynarodową.

     7
               (Dz.U. L 22 z 26.1.2005, s. 1.)
     8
               (Dz.U. L 47 z 18.2.2004, s. 1.)

PL                                                     5                                               PL
 ---pagebreak---      (6)    W związku z tym 2 lutego 2022 r. Międzynarodowy Organ Kontroli Środków
            Odurzających zalecił Komisji ds. Środków Odurzających umieścić 4-AP, boc-4-AP
            i norfentanyl w tabeli I załączonej do Konwencji.
     (7)    Nielegalnie produkowany fentanyl i jego analogi spowodowały w niektórych
            państwach członkowskich znaczne problemy w zakresie zdrowia publicznego
            i problemy społeczne.
     (8)    Decyzja w sprawie umieszczenia substancji w tabeli I załączonej do Konwencji
            wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji Unii. Unia ma status obserwatora w Komisji
            ds. Środków Odurzających, w której członkami z prawem głosu jest obecnie 12
            państw członkowskich Unii.
     (9)    Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii, które są
            członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie w interesie Unii.
     (10)   Na sesji Komisji ds. Środków Odurzających państwa członkowskie Unii powinny
            opowiedzieć się za umieszczeniem 4-AP, boc-4-AP i norfentanylu w tabeli I
            załączonej do Konwencji,
     PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                              Artykuł 1
     Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii przez państwa członkowskie na
     sześćdziesiątej piątej sesji Komisji ds. Środków Odurzających w dniach 14–18 marca 2022 r.,
     jest następujące:
     4-AP, boc-4-AP i norfentanyl należy włączyć do tabeli I załączonej do Konwencji.

                                              Artykuł 2
     Stanowisko, o którym mowa w art. 1, wyrażają działające wspólnie w interesie UE państwa
     członkowskie Unii, które są członkami Komisji ds. Środków Odurzających.

                                              Artykuł 3
     Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
     Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                                               W imieniu Rady
                                               Przewodniczący

PL                                               6                                                 PL


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.2.2022
            COM(2022) 38 final
            2022/0025(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowego Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych (ICSID)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Administracyjnej Międzynarodowego Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych (ICSID) w związku z planowanym przyjęciem zmienionych zasad ICSID
                  1
               . Przyjęcie to będzie miało skutki prawne dla praktyki traktatowej Unii Europejskiej w dziedzinie rozstrzygania sporów inwestycyjnych.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Szczególne zainteresowanie Unii Europejskiej ICSID

               Obecnie 155 państw jest umawiającymi się państwami ICSID, z czego 26 to państwa członkowskie Unii. Sama Unia Europejska nie jest członkiem ICSID. Unia Europejska włączyła jednak zasady arbitrażu i zasady arbitrażu dotyczące dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID do wszystkich swoich umów handlowych i inwestycyjnych, które zawierają przepisy w zakresie ochrony inwestycji
                  2
               . Zgodnie z takimi umowami zasady ICSID mogą mieć zastosowanie w sporach inwestycyjnych wszczętych przez inwestorów z UE przeciwko państwom trzecim, przez inwestorów spoza UE przeciwko państwom członkowskim UE lub, po wprowadzeniu proponowanych zmian, w sporach wniesionych przeciwko Unii na podstawie zasad arbitrażu dotyczących dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID. Unia jest zatem szczególnie zainteresowana reformą zasad ICSID.

               2.2.ICSID

               ICSID jest instytucją wchodzącą w skład Grupy Banku Światowego. Jest to niezależna i odpolityczniona instytucja zajmująca się rozstrzyganiem sporów. Celami ICSID są:

               a)zapewnienie mechanizmu rozstrzygania sporów między inwestorami a państwami w drodze postępowania pojednawczego, arbitrażu lub ustalania faktów,

               b)administrowanie tymi sporami oraz

               c)zachęcanie do inwestycji międzynarodowych poprzez zapewnienie zaufania do procesu rozstrzygania sporów.

               Mechanizm rozstrzygania sporów ICSID jest dostępny w odniesieniu do sporów między inwestorami a państwami oraz sporów między państwami na podstawie umów inwestycyjnych i umów handlowych, na podstawie krajowego prawa inwestycyjnego oraz zgodnie z umowami inwestycyjnymi zawieranymi między państwami a inwestorami zagranicznymi. ICSID pełni również funkcję rejestru administracyjnego.

               2.3.Planowane akty ICSID

               W 2018 r. Sekretariat ICSID rozpoczął proces konsultacji w sprawie reformy zasad Centrum. W latach 2018–2021 toczyły się intensywne rozmowy między Sekretariatem a państwami członkowskimi ICSID oparte na pięciu kolejnych projektach zmienionych zasad. Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską, aktywnie uczestniczyła w procesie konsultacji, koordynowała stanowiska państw członkowskich UE i wielokrotnie przedstawiała pisemne uwagi do projektów tekstów w imieniu UE i jej państw członkowskich. W wyniku tego procesu następujące zmiany i nowe teksty, mające skutki prawne dla praktyki traktatowej Unii Europejskiej, zostaną poddane głosowaniu w Radzie Administracyjnej w ramach procedury pisemnej, której zakończenie zaplanowano na dzień 21 marca 2022 r.:

               2.3.1.
                     Zmiany w postępowaniach przewidzianych w konwencji ICSID

               Do zmian należą zmiany w regulaminie administracyjnym i finansowym ICSID, zasadach dotyczących instytucji ICSID, zasadach arbitrażu ICSID oraz zasadach postępowania pojednawczego ICSID.

               Główne zmiany merytoryczne obejmują m.in. nowy wymóg zamieszczenia opisu własności i kontroli inwestycji we wniosku o arbitraż lub postępowanie pojednawcze, obowiązek ujawniania informacji o finansowaniu przez osoby trzecie, zaostrzone przepisy dotyczące odwoływania arbitrów, koszty postępowania, wcześniejsze oddalanie bezzasadnych roszczeń, rozdzielanie postępowań, a także zmienione terminy. Nowe postanowienie wyraźnie odnosi się do wniosków o zabezpieczenie kosztów. Przejrzystość postępowań została zwiększona w możliwie największym stopniu bez konieczności wprowadzania zmian do konwencji ICSID. Zaproponowano również nowy zestaw zasad dotyczących przyspieszonego postępowania arbitrażowego.

               2.3.2. Zmiany w postępowaniach w ramach dodatkowego mechanizmu zarządzania

               Do zmian należą zmiany w zasadach dotyczących dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID, regulaminie administracyjnym i finansowym w zakresie dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID, zasadach arbitrażu dotyczących dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID, zasadach postępowania pojednawczego dotyczących dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID.

               Potencjalny zakres zastosowania zasad dotyczących dodatkowego mechanizmu zarządzania rozszerzono na spory inwestycyjne, w których ani pozwany, ani państwo skarżącego nie są umawiającymi się stronami konwencji ICSID, jak również na spory z udziałem regionalnych organizacji integracji gospodarczej. Ponadto większość zmian wprowadzonych do zasad arbitrażu i zasad postępowania pojednawczego ICSID znajduje odzwierciedlenie również w zmienionych zasadach dotyczących dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID, przy czym postanowienia dotyczące przejrzystości są nieco bardziej ambitne.

               2.3.3. Zmiany w postępowaniach w sprawie ustalania faktów w ramach ICSID

               Zmiany dotyczą zasad ustalania faktów w ramach ICSID, a także regulaminu administracyjnego i finansowego w zakresie ustalania faktów w ramach ICSID. Proponuje się zestaw zaktualizowanych odrębnych zasad ustalania faktów, dzięki któremu strony sporu mogą wspólnie wystąpić do Komitetu ds. ustalania faktów o przeprowadzenie konkretnego postępowania w sprawie ustalania faktów.

               2.3.4. Propozycja nowych zasad mediacji ICSID

               Proponuje się nowy zestaw zasad mediacji ICSID oraz odpowiedni regulamin administracyjny i finansowy w odpowiedzi na wnioski państw i inwestorów o zapewnienie większej zdolności mediacyjnej. Zasady mediacji mają szeroki zakres zastosowania i za zgodą mogą być stosowane do wszelkich postępowań mediacyjnych dotyczących inwestycji, w które zaangażowane jest państwo lub regionalna organizacja integracji gospodarczej.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Zmiany, do głosowania nad którymi zostanie wezwana Rada Administracyjna ICSID, odnoszą się do niektórych stwierdzonych niedociągnięć obecnego systemu rozstrzygania sporów między inwestorami a państwami. Należy zauważyć, że równolegle do procesu reformy ICSID Unia Europejska i jej państwa członkowskie dążą do utworzenia stałego wielostronnego trybunału rozstrzygania sporów inwestycyjnych, który zastąpiłby obecny system arbitrażu inwestycyjnego stałym mechanizmem. Prace nad utworzeniem wielostronnego trybunału rozstrzygania sporów inwestycyjnych prowadzone są aktualnie w ramach Komisji Narodów Zjednoczonych do spraw Międzynarodowego Prawa Handlowego (UNCITRAL) i mają się zakończyć w 2026 r. W opinii Unii Europejskiej jedynie stały trybunał rozstrzygania sporów inwestycyjnych dostatecznie i kompleksowo rozwiąże wszystkie problemy wynikające z obecnego systemu arbitrażu inwestycyjnego ad hoc. Do czasu utworzenia wielostronnego trybunału obecny system arbitrażu inwestycyjnego będzie jednak nadal obowiązywał, a wszelkie udoskonalenia jego zasad należy przyjąć z zadowoleniem. W związku z tym Rada powinna poprzeć proponowane zmiany zasad ICSID.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, co następuje: „Rada, na wniosek Komisji lub wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, przyjmuje decyzję zawieszającą stosowanie umowy i ustalającą stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Po pierwsze, w art. 218 ust. 9 TFUE wymaga się organu utworzonego przez umowę międzynarodową, który jest uprawniony do ustanawiania zasad lub przyjmowania decyzji w kontekście tej umowy. Sformułowanie „w ramach organu utworzonego przez umowę” oznacza, że „postanowieni[e] dotyczy stanowisk, które mają zostać zajęte w imieniu Unii w ramach udziału tejże poprzez jej instytucje lub w danym wypadku za pośrednictwem jej państw członkowskich działających solidarnie w jej interesie w przyjęciu takich aktów w ramach danego organu międzynarodowego”
                  3
               .

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia Europejska jest członkiem organu lub stroną umowy
                  4
               . Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że „[w] przypadku gdy dana dziedzina należy do kompetencji Unii [...], brak udziału Unii w danej umowie międzynarodowej nie stanowi przeszkody w wykonywaniu przez nią tej kompetencji poprzez ustanowienie, w ramach swoich instytucji stanowiska, jakie ma być zajęte w jej imieniu w ramach organu utworzonego w drodze tej umowy, zwłaszcza za pośrednictwem państw członkowskich będących stronami tej umowy i działających solidarnie w interesie Unii”
                  5
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowane akty zmieniające zasady ICSID są zgodne ze wspomnianymi zasadami.

               Po pierwsze, Rada Administracyjna ICSID, organ głosujący nad zmianami, jest organem utworzonym przez umowę, zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE. W obowiązującym art. 7 konwencji ICSID i przepisie 7 regulaminu administracyjnego i finansowego ICSID określono rolę Rady Administracyjnej między innymi w zakresie zmiany zasad ICSID. Rada Administracyjna jest uprawniona do ustanawiania zasad lub przyjmowania decyzji w kontekście umów ICSID. Rada Administracyjna nie działa niezależnie od stron, lecz za pośrednictwem umawiających się państw (zob. art. 4 ust. 1 konwencji ICSID).

               Po drugie, planowane akty to „akty mające skutki prawne”, zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE. Mechanizm rozstrzygania sporów ICSID ma zastosowanie w międzynarodowych umowach o ochronie inwestycji zawieranych przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie
                  6
               . W szczególności, po przyjęciu zmian, zasady dotyczące dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID potencjalnie będą miały zastosowanie w sporach wszczętych przeciwko Unii Europejskiej, w których przedmiotem sporu są środki przyjęte przez Unię i w których Unia występowałaby jako pozwany. Zmiany zasad ICSID mają zatem skutki prawne dla funkcjonowania i stosowania umów międzynarodowych zawartych przez Unię oraz dla przebiegu postępowań sądowych, w których Unia byłaby stroną.

               Podsumowując, Komisja zwraca się do Rady o przyjęcie stanowiska Unii w odniesieniu do planowanych aktów, tak aby państwa członkowskie będące umawiającymi się stronami konwencji ICSID, działając wspólnie w interesie Unii, mogły wyrazić stanowisko Unii na forum Rady Administracyjnej ICSID. Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii Europejskiej. „Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wybór podstawy prawnej środka wspólnotowego powinien opierać się na obiektywnych i podlegających kontroli sądowej czynnikach, do których należą w szczególności cel i istota tego środka”
                  7
               .

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel planowanych aktów dotyczy aktualizacji i zmiany obowiązujących zasad ICSID, tj. reformy zasad rozstrzygania sporów inwestycyjnych, stosowanych przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie w kilku umowach UE.

               Zgodnie z art. 207 TFUE bezpośrednie inwestycje zagraniczne stanowią część wspólnej polityki handlowej Unii Europejskiej. Umowy międzynarodowe UE i państw członkowskich UE, które odnoszą się do zasad ICSID, zapewniają ochronę bezpośrednich inwestycji zagranicznych i zostały przyjęte (lub dozwolone w przypadku umów inwestycyjnych państw członkowskich UE
                  8
               ) na podstawie art. 207 TFUE. Według Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej bezpośrednie inwestycje zagraniczne wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji Unii, natomiast inwestycje zagraniczne inne niż bezpośrednie oraz rozstrzyganie sporów inwestycyjnych należą do kompetencji dzielonych między Unią a państwami członkowskimi
                  9
               .

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podsumowując, podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Z uwagi na interes publiczny związany z reformą systemu rozstrzygania sporów między inwestorami a państwami oraz zgodnie ze zobowiązaniem Unii do zapewnienia przejrzystości właściwe jest opublikowanie decyzji Rady po zakończeniu procedury głosowania w Radzie Administracyjnej ICSID w dniu 21 marca 2022 r.

               2022/0025 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowego Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych (ICSID)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Rada Administracyjna ICSID będzie głosować nad zmianami zasad ICSID, które będą miały skutki prawne do celów art. 218 ust. 9 TFUE, w drodze procedury pisemnej, której zakończenie zaplanowano na dzień 21 marca 2022 r.

               (2)Unia Europejska nie jest członkiem ICSID. Unia stale włączała jednak w drodze odniesień zasady ICSID do swoich umów handlowych i inwestycyjnych, które przewidują ochronę inwestycji i rozstrzyganie sporów inwestycyjnych.

               (3)W swojej opinii 2/15 z dnia 16 maja 2017 r.
                  10
                Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że bezpośrednie inwestycje zagraniczne wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii, natomiast kompetencja w zakresie inwestycji zagranicznych innych niż bezpośrednie i sporów inwestycyjnych jest kompetencją dzieloną między Unią a państwami członkowskimi.

               (4)Dzięki reformie zasad ICSID zasady dotyczące dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID potencjalnie będą miały zastosowanie do sporów wszczynanych przeciwko regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia Europejska. Unia stosuje również zasady ICSID w swoich umowach i zasady te mogą być wykorzystywane przez inwestorów z Unii w sprawach wniesionych przeciwko państwom trzecim, przez inwestorów spoza Unii przeciwko państwom członkowskim Unii lub samej Unii, jeżeli spełnione są odpowiednie wymogi przewidziane w konwencji ICSID
                  11
               . Zmiany zasad ICSID będą zatem miały skutki prawne dla funkcjonowania i stosowania umów międzynarodowych zawartych przez Unię oraz dla przebiegu postępowań sądowych, w których Unia może być stroną. Unia jest zatem szczególnie zainteresowana reformą zasad ICSID.

               (5)Dwadzieścia sześć państw członkowskich Unii jest członkami ICSID. Te państwa członkowskie mogą uczestniczyć w posiedzeniach Rady Administracyjnej i głosować nad zmienionymi zasadami w drodze procedury pisemnej.

               (6)W związku z tym Rada powinna przyjąć stanowisko Unii w odniesieniu do planowanych zmian zasad ICSID, tak aby umożliwić państwom członkowskim będącym umawiającymi się stronami konwencji ICSID, działającym wspólnie w interesie Unii, wyrażenie stanowiska Unii na forum Rady Administracyjnej ICSID.

               (7)W kontekście postępowań przewidzianych w konwencji ICSID zmiany polegają na aktualizacji i rozszerzeniu regulaminu administracyjnego i finansowego ICSID, zasad dotyczących instytucji ICSID, zasad arbitrażu ICSID oraz zasad postępowania pojednawczego ICSID. Zmiany doprowadzą między innymi do zwiększenia przejrzystości postępowań, doprecyzowania przepisów dotyczących wcześniejszego oddalania bezzasadnych roszczeń i zabezpieczenia kosztów oraz wdrożenia obowiązków w zakresie ujawniania informacji o finansowaniu przez osoby trzecie.

               (8)W kontekście postępowań w ramach dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID proponowane zmiany polegają na aktualizacji i rozszerzeniu regulaminu administracyjnego i finansowego w zakresie dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID, zasad arbitrażu dotyczących dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID oraz zasad postępowania pojednawczego dotyczących dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID. Większość zmian w postępowaniach przewidzianych w konwencji ICSID zostanie odzwierciedlona również w zasadach dotyczących dodatkowego mechanizmu zarządzania ICSID. Ponadto zakres postępowań w ramach dodatkowego mechanizmu zarządzania zostanie rozszerzony, tak aby obejmował także między innymi spory z udziałem regionalnych organizacji integracji gospodarczej.

               (9)W kontekście postępowań w sprawie ustalania faktów ICSID proponowane zmiany polegają na aktualizacji i rozszerzeniu odrębnych zasad ustalania faktów ICSID oraz regulaminu administracyjnego i finansowego w zakresie ustalania faktów ICSID.

               (10)W kontekście mediacji ICSID we wniosku dotyczącym reformy ustanawia się nowy zestaw zasad mediacji ICSID oraz regulamin administracyjny i finansowy w zakresie mediacji ICSID.

               (11)Wraz z rządami państw członkowskich, które są umawiającymi się stronami konwencji ICSID, Komisja przyjęła wiodącą rolę w negocjacjach w sprawie zaktualizowanych zasad na podstawie uzgodnionych stanowisk Unii. Zmiany uwzględniają aktualne obawy wyrażane w odniesieniu do obowiązującego systemu rozstrzygania sporów między inwestorami a państwami oraz w znacznym stopniu udoskonalają zasady i regulaminy ICSID.

               (12)Stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii na podstawie niniejszej decyzji, pozostaje bez uszczerbku dla głównego celu Unii i jej państw członkowskich, jakim jest dążenie do utworzenia stałego wielostronnego trybunału rozstrzygania sporów inwestycyjnych, który zastąpiłby obecny system arbitrażu inwestycyjnego stałym mechanizmem,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Działając wspólnie w interesie Unii, państwa członkowskie będące umawiającymi się stronami konwencji ICSID wyrażają zgodę na wprowadzenie zmian w zasadach ICSID w czasie pisemnych procedur głosowania wszczętych przez przewodniczącego Rady Administracyjnej ICSID w dniu 20 stycznia 2022 r.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po zakończeniu procedury głosowania w Radzie Administracyjnej ICSID.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich, które są umawiającymi się stronami konwencji ICSID.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Tj. regulaminu administracyjnego i finansowego ICSID (ICSID Administrative and Financial Regulations), zasad dotyczących instytucji (Institution Rules), zasad arbitrażu (Arbitration Rules), zasad postępowania pojednawczego (Conciliation Rules), zasad dotyczących dodatkowego mechanizmu zarządzania (Additional Facility Rules), regulaminu administracyjnego i finansowego w zakresie dodatkowego mechanizmu zarządzania (Additional Facility Administrative and Financial Regulations), zasad arbitrażu dotyczących dodatkowego mechanizmu zarządzania (Additional Facility Arbitration Rules), zasad postępowania pojednawczego dotyczących dodatkowego mechanizmu zarządzania (Additional Facility Conciliation Rules), zasad ustalania faktów (Fact-Finding Rules), regulaminu administracyjnego i finansowego w zakresie ustalania faktów (Fact-Finding Administrative and Financial Regulations), zasad mediacji (Mediation Rules), regulaminu administracyjnego i finansowego w zakresie mediacji (Mediation Administrative and Financial Regulations).

                     (2)

                        Zob. art. 8.23 ust. 2 kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między UE a Kanadą (CETA), art. 3.33 ust. 2 umowy o ochronie inwestycji między UE a Wietnamem i art. 3.6 ust. 1 umowy o ochronie inwestycji między UE a Singapurem. W art. 26 Traktatu karty energetycznej, którego Unia jest stroną, również dopuszcza się stosowanie zasad ICSID.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 października 2015 r. Rada/Komisja, C-73/14, ECLI:EU:C:2015:663, pkt 63.

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 52.

                     (6)

                        Zob. art. 8.23 ust. 2 kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między UE a Kanadą (CETA), art. 3.33 ust. 2 umowy o ochronie inwestycji między UE a Wietnamem i art. 3.6 ust. 1 umowy o ochronie inwestycji między UE a Singapurem. W art. 26 Traktatu karty energetycznej, którego Unia jest stroną, również dopuszcza się stosowanie zasad ICSID.

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2002 r., Komisja/Rada, C-281/01, ECLI:EU:C:2002:761, pkt 33.

                     (8)

                        Zob. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1219/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. ustanawiające przepisy przejściowe w zakresie dwustronnych umów inwestycyjnych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

                     (9)

                        Opinia 2/15 Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 maja 2017 r., ECLI:EU:C:2017:376, pkt 293.

                     (10)

                        Opinia 2/15 Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 maja 2017 r., ECLI:EU:C:2017:376.

                     (11)

                        Obecnie jest to niemożliwe w przypadku Unii, ponieważ regionalne organizacje integracji gospodarczej nie mogą być członkami ICSID, jeżeli nie zostanie wprowadzona zmiana do konwencji ICSID.