               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.6.2022
            COM(2022) 293 final
            2022/0191(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na nadzwyczajnym posiedzeniu Konferencji Karty Energetycznej Traktatu karty energetycznej w dniu 24 czerwca 2022 r.

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na nadzwyczajnym posiedzeniu Konferencji Traktatu karty energetycznej w dniu 24 czerwca 2022 r. w Brukseli, podczas którego przyjętych ma zostać kilka aktów dotyczących następujących kwestii: (i) zmiany regulaminu Konferencji Karty Energetycznej, (ii) cofnięcia statusu obserwatora konferencji przyznanego Federacji Rosyjskiej oraz (iii) tymczasowego stosowania Traktatu karty energetycznej (dalej „TKE”) w odniesieniu do Białorusi i zawieszenie jej statusu obserwatora TKE.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Traktat karty energetycznej (TKE)

               Traktat karty energetycznej jest wielostronną umową handlowo-inwestycyjną mającą zastosowanie do sektora energetycznego, podpisaną przez UE w grudniu 1994 r., która weszła w życie w kwietniu 1998 r. Traktat zawiera postanowienia dotyczące ochrony inwestycji, handlu surowcami i produktami energetycznymi, tranzytu i rozstrzygania sporów. Traktat ustanawia również ramy współpracy międzynarodowej między 55 umawiającymi się stronami (w tym UE i Euratomem, 27 państwami członkowskimi UE
                  1
               , Japonią, Szwajcarią, Turcją, większością państw byłego ZSRR, z wyjątkiem Federacji Rosyjskiej
                  2
                i niektórych krajów Bałkanów Zachodnich).

               TKE powstał pierwotnie jako ramy współpracy międzynarodowej między państwami europejskimi a innymi państwami uprzemysłowionymi, aby rozwijać potencjał energetyczny państw Europy Środkowo-Wschodniej oraz zapewnić bezpieczeństwo dostaw energii dla UE.

               Najważniejsze postanowienia traktatu dotyczą ochrony inwestycji, handlu surowcami i produktami energetycznymi, tranzytu i rozstrzygania sporów.

               Wszystkie państwa lub regionalne organizacje integracji gospodarczej, które podpisały traktat lub do niego przystąpiły, są członkami Konferencji, która spotyka się regularnie w celu omówienia kwestii mających wpływ na współpracę w zakresie energii między sygnatariuszami traktatu, przeglądu wdrażania postanowień Traktatu karty energetycznej i Protokołu Karty energetycznej dotyczącego efektywności energetycznej i odnośnych aspektów ochrony środowiska oraz rozważenia ewentualnych nowych instrumentów i wspólnych działań w ramach Karty energetycznej.

               Konferencja Karty Energetycznej zapewnia osiągnięcie celów określonych w TKE. Zgodnie ze wspomnianym traktatem i protokołem ułatwia ona koordynację odpowiednich środków ogólnych służących realizacji zasad Karty.

               Każda ze stron ma jeden głos, a Konferencja Karty Energetycznej postępuje według różnych zasad głosowania w zależności od przedmiotu głosowania.

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE dotyczy stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do planowanych aktów w ramach Konferencji Karty Energetycznej.

               2.2.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               2.2.1. Zmiana regulaminu Konferencji Karty Energetycznej

               Na posiedzeniu w dniu 7 kwietnia 2022 r. komitet zarządzający TKE zalecił Konferencji rozważenie zatwierdzenia zmiany regulaminu w celu umożliwienia ewentualnego cofnięcia lub zawieszenia statusu obserwatora państwa lub organizacji międzynarodowej w pewnych okolicznościach. Art. 36 („Głosowanie”) TKE ma zastosowanie wyłącznie do decyzji przewidzianych w traktacie, natomiast status obserwatora Konferencji Karty Energetycznej jest częściowo uregulowany w regulaminie Konferencji Karty Energetycznej. Proponuje się zatem dodanie nowej lit. e) w poniższym brzmieniu w celu uwzględnienia przypadku ewentualnego cofnięcia lub zawieszenia statusu obserwatora oraz wyjaśnienia odpowiednich zasad głosowania:

               „III. OBSERWATORZY

               Reguła nr 7

               A. Zasady ogólne

               [...] e) Konferencja może, w drodze konsensusu, zawiesić lub cofnąć status obserwatora państwa lub organizacji międzynarodowej w przypadku:

               uporczywego lub poważnego naruszenia zasad Europejskiej karty energetycznej lub Międzynarodowej karty energetycznej, w zależności od tego, która z tych kart została podpisana przez to państwo lub organizację międzynarodową, lub

               uporczywego niewywiązywania się z zobowiązań finansowych wynikających z Międzynarodowej karty energetycznej, jakimi może być obciążone to państwo lub organizacja międzynarodowa.

               Jeżeli nie można osiągnąć konsensusu, decyzję Konferencji na podstawie niniejszej litery podejmuje się większością trzech czwartych Umawiających się Stron obecnych i głosujących na posiedzeniu Konferencji, o ile reprezentują one zwykłą większość Umawiających się Stron”.

               W dniu 16 maja 2002 r. grupa robocza ds. kwestii zarządzania zaleciła przedłożenie Konferencji do zatwierdzenia w drodze korespondencji do dnia 5 czerwca wyżej wymienioną proponowaną poprawkę (CC 742) z uwzględnieniem wniosków komitetu zarządzającego (wiadomość 1952).

               Niniejsza decyzja Konferencji Karty Energetycznej dostosowuje zalecenia wydane przez komitet zarządzający i grupę roboczą ds. kwestii zarządzania odpowiednio w dniach 7 kwietnia 2022 r. i 16 maja 2022 r. w sprawie poprawki reguły nr 7 regulaminu.

               Zgodnie z sekcją VIII Dokumentu końcowego Konferencji Europejskiej Karty Energetycznej Konferencja Karty Energetycznej jest odpowiedzialna za podejmowanie decyzji w sprawie wniosków o podpisanie deklaracji politycznej z 1991 r. Decyzje w tej sprawie były dotychczas podejmowane w drodze konsensusu.

               W związku z powyższym stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu Konferencji Karty Energetycznej, powinno polegać na zatwierdzeniu tej poprawki.

               2.2.2. Cofnięcie statusu obserwatora konferencji przyznanego Federacji Rosyjskiej

               UE powinna opowiedzieć się za cofnięciem statusu obserwatora Federacji Rosyjskiej w oparciu o przyjętą poprawkę reguły nr 7 regulaminu, co jest uzasadnione obydwoma przewidzianymi w niej przesłankami (naruszenie zasad i niewypełnienie zobowiązań finansowych).

               2.2.3. Zawieszenie tymczasowego stosowania TKE w odniesieniu do Białorusi

               Na posiedzeniach w dniach 28 kwietnia i 2 czerwca 2022 r. komitet zarządzający kontynuował dyskusje na temat zawieszenia tymczasowego stosowania Traktatu karty energetycznej (TKE) zgodnie z wnioskiem Ukrainy.

               Działanie Białorusi zezwalające Rosji na korzystanie z jej terytorium w celu ułatwienia agresji na ukraińskie elektrownie jądrowe oraz jej obiekty przechowywania odpadów promieniotwórczych, infrastrukturę przesyłu gazu, kopalnie węgla, elektrownie wodne oraz rafinerie i złoża ropy naftowej można uznać za istotne naruszenie art. 3, 7, 18 i 19 TKE („pogwałcenie postanowienia istotnego dla osiągnięcia przedmiotu i celu traktatu” [art. 60 ust. 3 lit. b) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów].

               Umawiające się strony reprezentowane na Konferencji Karty Energetycznej zostaną wezwane do podjęcia decyzji (i) o zawieszeniu tymczasowego stosowania TKE w odniesieniu do Białorusi, (ii) o zwróceniu się do Sekretariatu Karty Energetycznej o formalne poinformowanie depozytariusza i Białorusi oraz (iii) o zawieszeniu statusu obserwatora Białorusi.

               UE powinna opowiedzieć się za zawieszeniem tymczasowego stosowania TKE w odniesieniu do Białorusi i zwrócić się do Sekretariatu Karty Energetycznej o formalne poinformowanie depozytariusza i Białorusi. UE powinna również opowiedzieć się za zawieszeniem statusu obserwatora Białorusi.

               3.Podstawa prawna

               3.1.Proceduralna podstawa prawna

               3.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 TFUE określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               3.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Konferencja Karty Energetycznej jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Traktatu karty energetycznej.

               Planowane akty, które mają zostać przyjęte przez Konferencję Karty Energetycznej Traktatu karty energetycznej, są aktami mającymi skutki prawne. Zmiana zasad głosowania Konferencji Karty Energetycznej ma moc wiążącą przynajmniej w odniesieniu do instytucji Traktatu karty energetycznej.

               Również cofnięcie statusu obserwatora Federacji Rosyjskiej oraz zawieszenie tymczasowego stosowania TKE w odniesieniu do Białorusi mają prawnie wiążące skutki i w związku z tym mają zastosowanie do art. 218 ust. 9 TFUE, ponieważ mają wpływ na konkretny skład Traktatu karty energetycznej.

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanych decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               3.2.Materialna podstawa prawna

               3.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               3.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanych aktów prawnych odnoszą się do kwestii energii.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest w związku z tym art. 194 TFUE.

               3.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 194 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2022/ ()

               2022/0191 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na nadzwyczajnym posiedzeniu Konferencji Karty Energetycznej Traktatu karty energetycznej w dniu 24 czerwca 2022 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Traktat karty energetycznej („umowa”) został zawarty przez Unię decyzją 98/181/WE, EWWiS, Euratom i wszedł w życie w 1998 r.

               (2)Zgodnie z art. 34 umowy Konferencja Karty Energetycznej zapewnia osiągnięcie celów określonych w TKE. Zgodnie ze wspomnianym traktatem i protokołami ułatwia ona koordynację odpowiednich środków ogólnych służących realizacji zasad Karty.

               (3)Podczas nadzwyczajnego posiedzenia w dniu 24 czerwca 2022 r. Konferencja Karty Energetycznej ma przyjąć: (i) zmianę regulaminu Konferencji Karty Energetycznej, (ii) cofnięcie statusu obserwatora konferencji przyznanego Federacji Rosyjskiej oraz (iii) zawieszenie tymczasowego stosowania TKE w odniesieniu do Białorusi i zawieszenie jej statusu obserwatora TKE.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na nadzwyczajnym posiedzeniu Konferencji Karty Energetycznej Traktatu karty energetycznej 24 czerwca 2022 r. w Brukseli jest następujące:

               należy przyjąć proponowaną poprawkę do reguły nr 7;

               należy zatwierdzić cofnięcie statusu obserwatora Federacji Rosyjskiej w oparciu o przyjętą poprawkę reguły nr 7 regulaminu, co jest uzasadnione obydwoma przewidzianymi w niej przyczynami (naruszenie zasad i niewypełnienie zobowiązań finansowych);

               należy zatwierdzić zawieszenie tymczasowego stosowania TKE w odniesieniu do Białorusi i zawieszenie jej statusu jako obserwatora.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Włochy były umawiającą się stroną, ale wycofały się w 2015 r. Oficjalnie rząd włoski wyjaśnił, że powodem tej decyzji była potrzeba obniżenia kosztów członkostwa w organizacjach międzynarodowych ze względu na ograniczenia budżetowe.

                     (2)

                        Federacja Rosyjska podpisała TKE, ale podjęła formalną decyzję, by go nie ratyfikować.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 19.5.2020
            COM(2020) 219 final
            2020/0096(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            zmieniająca decyzję Rady (UE) 2016/915 w odniesieniu do okresu referencyjnego, który ma być stosowany na potrzeby pomiaru wzrostu emisji CO2, w celu uwzględnienia skutków pandemii COVID-19 w kontekście mechanizmu CORSIA

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek – przyjęty wskutek pandemii COVID-19 – dotyczy decyzji w sprawie dostosowania stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO), dotyczącego mechanizmu kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) odnośnie do jego okresu referencyjnego na potrzeby pomiarów wzrostu emisji CO2 („poziom bazowy”).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja chicagowska i porozumienie paryskie

               Celem konwencji chicagowskiej („konwencja”) jest regulacja międzynarodowego transportu lotniczego. Konwencja weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r. i ustanowiła Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

               Podczas konferencji stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu w grudniu 2015 r. przyjęto porozumienie paryskie, którego celem jest ograniczenie globalnego wzrostu temperatury na poziomie znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomów sprzed epoki przemysłowej i kontynuacja starań zmierzających do ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 °C. Wszystkie sektory gospodarki, w tym lotnictwo międzynarodowe, powinny przyczyniać się do tego zmniejszenia emisji.

               Wszystkie państwa członkowskie UE są stronami obu porozumień. UE i jej państwa członkowskie są stronami porozumienia paryskiego i wspólnie zobowiązały się zredukować emisję gazów cieplarnianych.

               2.2.Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

               Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego to wyspecjalizowana agencja Organizacji Narodów Zjednoczonych. Celem Organizacji jest opracowywanie zasad i technik międzynarodowej żeglugi powietrznej oraz wspieranie planowania i rozwoju międzynarodowego transportu lotniczego. UE jest doraźnym obserwatorem w wielu organach ICAO (w Zgromadzeniu i innych organach technicznych).

               2.3.Mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA)

               W dniu 27 czerwca 2018 r. na swojej 214. sesji Rada Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego przyjęła międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA) jako tom IV załącznika 16 do konwencji chicagowskiej.

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/2027
                  1
                państwa członkowskie notyfikowały ICAO różnice. Różnice między dyrektywą 2003/87/WE i mechanizmem CORSIA polegają w szczególności na tym, że dyrektywa 2003/87/WE ma zastosowanie bez względu na przynależność państwową przewoźników lotniczych. Zasadniczo obejmuje ona loty rozpoczynające się lub kończące na lotnisku znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego, do którego ma zastosowanie Traktat. Przedmiotową dyrektywę stosuje się bez rozróżnienia na loty w obrębie poszczególnych państw członkowskich lub państw EOG i między nimi.

               W części II pkt 3.2 norm i zalecanych metod postępowania („wymagania w zakresie kompensacji CO2”) określono poziom bazowy średnich rocznych emisji CO2 w latach 2019 i 2020 dla tras objętych zakresem mechanizmu CORSIA.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               3.1. Kontekst

               Przedmiotową kwestią jest uwzględnienie wpływu pandemii COVID-19 na poziom bazowy mechanizmu CORSIA, który jest wykorzystywany w celu ustalenia przyszłych wymagań w zakresie kompensacji dla przewoźników lotniczych na potrzeby osiągnięcia wzrostu neutralnego pod względem emisji dwutlenku węgla od 2020 r.

               Trwająca pandemia COVID-19 z pewnością doprowadzi do znacznego ograniczenia emisji CO2 z lotnictwa międzynarodowego w 2020 r. Pandemia spowoduje znaczne obniżenie poziomu bazowego mechanizmu CORSIA, o ile nie zostanie dokonana rewizja definicji poziomu bazowego mechanizmu CORSIA, co pociągałoby za sobą wyższe wymagania w zakresie kompensacji. Oczywiście zależy to również od tempa odbudowy międzynarodowego ruchu lotniczego i rozwoju trendów emisji CO2 z międzynarodowego ruchu lotniczego.

               Komitet ICAO ds. Lotnictwa i Ochrony Środowiska (CAEP) przeprowadził analizę oczekiwanej skali, której celem było ilościowe określenie wpływu pandemii COVID-19 na popyt na jednostki emisji w ramach mechanizmu CORSIA w oparciu o różne scenariusze, oraz zbadanie różnych wariantów w odniesieniu do poziomu bazowego.
                  2

               W przeprowadzonej przez CAEP analizie, w ramach której rozważano warianty dotyczące poziomu bazowego, poczynając od status quo, poprzez wykorzystanie emisji z 2019 r. lub średnich emisji na przestrzeni większej liczby lat, aż po ekstrapolowane szacunki dotyczące poziomu potencjalnych emisji w 2020 r. w przypadku braku jakiegokolwiek kryzysu, stwierdzono, między innymi, że:

               –emisje CO2 w 2020 r. mogą być o około 40 % niższe niż poziom przewidywany w 2016 r.;

               –emisje odniesienia przy obecnym poziomie bazowym mechanizmu CORSIA mogą być o około 18 % niższe w porównaniu z poziomami z 2019 r.;

               –niższy poziom bazowy może wywrzeć znaczący wpływ na wymagania dotyczące kompensacji ogółem:

               ·faza pilotażowa (2021–2023): od +280 % w przypadku V-kształtnego scenariusza ożywienia koniunktury do +150 % w przypadku U-kształtnego scenariusza ożywienia koniunktury z trwałą obniżką;

               ·wszystkie fazy (2021–2035): od +45 % w przypadku V-kształtnego scenariusza ożywienia koniunktury do -24 %
                  w przypadku U-kształtnego scenariusza ożywienia koniunktury z trwałą obniżką.

               –Zmiana poziomu bazowego na poziom z 2019 r. mogłaby doprowadzić do wymagań w zakresie kompensacji ogółem:

               ·faza pilotażowa (2021–2023): sięgających zera lub wartości bliskiej zeru do 2023 r. w scenariuszach z COVID-19, oraz

               ·wszystkie fazy (2021–2035): od -9 % w przypadku V-kształtnego scenariusza ożywienia koniunktury
                  do -32 % w przypadku U-kształtnego scenariusza ożywienia koniunktury z trwałą obniżką.

               Podczas posiedzenia grupy sterującej CAEP w dniu 11 maja 2020 r., jednogłośnie zatwierdzono analizę oczekiwanej skali do rozpatrzenia podczas 220. sesji Rady ICAO w czerwcu 2020 r.

               3.2. Proponowane stanowisko

               Biorąc pod uwagę efektywność środowiskową celu ICAO, tj. zapewnienie od 2020 r. wzrostu neutralnego pod względem emisji dwutlenku węgla, konieczność wsparcia mechanizmu CORSIA w kontekście pandemii COVID-19 oraz potrzebę uniknięcia rozprzężenia podstaw struktury mechanizmu CORSIA, jak również procedurę prawną w ICAO, rozważne wstępne podejście, oparte na obecnie dostępnych informacjach
                  3
                polegałoby na dostosowaniu, w razie konieczności, struktury mechanizmu CORSIA przez określenie poziomu bazowego emisji CO2 z lotnictwa międzynarodowego objętych mechanizmem CORSIA tylko na podstawie 2019 r.

               Podjęcie przez Radę ICAO decyzji o dostosowaniu poziomu bazowego mechanizmu CORSIA podczas tej sesji stanowiłoby sygnał, że ICAO podejmuje kroki w celu dostosowania się do kryzysu i utrzymania poparcia państw dla mechanizmu CORSIA i ich udziału w tym mechanizmie. W celu znalezienia równowagi między pilnością decyzji i koniecznością zapewnienia zgodności z przepisami ICAO dotyczącymi zarządzania po podjęciu decyzji przez Radę ICAO mogą nastąpić konsultacje pisma skierowanego do państw i formalne przyjęcie na kolejnej, tj. 221. sesji Rady ICAO.

               Właściwe może być dokonanie pewnych powiązanych korekt w odniesieniu do elementów struktury mechanizmu CORSIA, takich jak:

               –odnośna korekta opcji wykorzystania emisji za 2020 r. jako odniesienia na potrzeby obliczania wymagań w zakresie kompensacji podczas tzw. fazy pilotażowej, tj. pierwszych trzech lat dobrowolnego uczestnictwa (2021–2023);

               –wyjaśnienie, że w ramach obliczania wymagań w zakresie kompensacji na dany rok, sektorowy współczynnik wzrostu nie może być ujemny, co uniemożliwia powstanie sytuacji, w której ujemne wymagania w zakresie kompensacji w jednym roku likwidują dodatnie wymagania w następnym roku tego samego okresu dostosowywania się do wymogów.

               Niektóre państwa wskazały, że mogą próbować skorzystać z możliwości wprowadzenia zmiany poziomu bazowego, aby postulować wprowadzenie różnych poziomów bazowych dla różnych państw w zależności od ich poziomu zaawansowania, roku przystąpienia do mechanizmu CORSIA lub innych kryteriów. Taka zmiana byłaby sprzeczna z zasadami rezolucji A40-19 i konwencji chicagowskiej oraz z jej zasadą niedyskryminacji i doprowadziłaby do poważnego ryzyka rozprzężenia mechanizmu CORSIA.

               Jeżeli potrzeba będzie kilku lat, aby osiągnąć poziom ruchu i związanych z nim emisji sprzed kryzysu, wyższy poziom bazowy emisji z 2019 r. prawdopodobnie nie doprowadzi do żadnych lub doprowadzi do minimalnych wymagań w zakresie kompensacji w fazie pilotażowej. W tym kontekście należy przypomnieć, że w rezolucji Zgromadzenia A40-19 przewidziano przeprowadzanie, począwszy od 2022 r., co trzy lata przeglądów mechanizmu CORSIA. Stwierdza się w niej, że przeglądy powinny obejmować ocenę: postępów w realizacji ambitnego celu ICAO, jakim jest utrzymanie na tym samym poziomie globalnych emisji netto dwutlenku węgla z lotnictwa międzynarodowego od 2020 r.; wpływu mechanizmu na rynek i koszty dla państw i przewoźników lotniczych oraz jego wpływu na lotnictwo międzynarodowe; oraz funkcjonowania elementów struktury mechanizmu; a także uwzględniać usprawnienia mechanizmu służące realizacji celów porozumienia paryskiego, w szczególności tych długoterminowych dotyczących temperatury; i aktualizację elementów struktury mechanizmu w celu poprawy wdrażania, zwiększenia efektywności i zminimalizowania zakłócenia na rynku.

               Przeglądy te są bardzo ważne dla zapewnienia spójności z ambitnym długoterminowym celem w zakresie redukcji emisji CO2, który Zgromadzenie planuje uwzględnić.

               W zależności od tempa odbudowy międzynarodowego ruchu lotniczego oraz w zależności od tego, w jakim stopniu mechanizm CORSIA przyczynia się do realizacji ambitnego długoterminowego celu w zakresie redukcji emisji CO2, przy okazji przyszłego przeglądu może być potrzebna weryfikacja poziomu ambicji mechanizmu CORSIA, potencjalnie obejmująca kwestię poziomu bazowego. Zwiększenie poziomu ambicji mechanizmu CORSIA byłoby zgodne ze stanowiskiem Unii określonym w decyzji Rady (UE) 2016/915.

               Zmiana stanowiska Unii w sprawie mechanizmu CORSIA ze względu na pandemię COVID-19, nie będzie miała wpływu na samo wsparcie UE dla polityki leżącej u podstaw ambitnego celu ICAO, jakim jest osiągnięcie wzrostu neutralnego pod względem emisji dwutlenku węgla od 2020 r. określonego w rezolucji Zgromadzenia A40-19.

               4.Spójność z innymi politykami Unii

               Decyzja, której dotyczy wniosek, jest spójna z innymi politykami Unii, zwłaszcza dotyczącymi energii, środowiska i transportu, a także je uzupełnia.

               5.Podstawa prawna

               5.1.Proceduralna podstawa prawna

               5.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu, czy też stroną danej umowy
                  4
               .

               5.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Akt (CORSIA SARP), do którego zmiany Rada ICAO może zostać wezwana, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt może mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Porozumienia.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.2.Materialna podstawa prawna

               Zgodnie z art. 192 ust. 1 i art. 191 TFUE Unia Europejska przyczynia się do osiągania m.in. następujących celów: zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska, promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska, w szczególności walki ze zmianą klimatu.

               5.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, którego ma dotyczyć stanowisko zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               5.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do polityki klimatycznej w kontekście lotnictwa międzynarodowego.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1 TFUE.

               5.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0096 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               zmieniająca decyzję Rady (UE) 2016/915 w odniesieniu do okresu referencyjnego, który ma być stosowany na potrzeby pomiaru wzrostu emisji CO2, w celu uwzględnienia skutków pandemii COVID-19 w kontekście mechanizmu CORSIA

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym („konwencja”), która ma na celu uregulowanie międzynarodowego transportu lotniczego, weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r. Na jej mocy ustanowiono Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

               (2)Wszystkie państwa członkowskie Unii są umawiającymi się państwami konwencji oraz członkami ICAO, natomiast Unia ma status obserwatora w niektórych organach ICAO.

               (3)Podczas 21. konferencji stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu przyjęto w grudniu 2015 r. porozumienie paryskie, którego celem jest ograniczenie globalnego wzrostu temperatury na poziomie znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomów sprzed epoki przemysłowej i kontynuacja starań zmierzających do ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 °C. Wszystkie sektory gospodarki, w tym lotnictwo międzynarodowe, powinny przyczyniać się do realizacji tego zmniejszenia emisji.

               (4)W 2016 r. podczas 39. sesji Zgromadzenia ICAO postanowiono, w rezolucji A39-3, utworzyć globalny mechanizm rynkowy służący ograniczeniu emisji gazów cieplarnianych z lotnictwa międzynarodowego, tak aby utrzymać je na poziomach z 2020 r. Stanowisko Unii w kwestii opracowania i przyjęcia mechanizmu i różnych jego elementów określono za pośrednictwem decyzji Rady (UE) 2016/915
                  5
               . Decyzja ta odzwierciedla fakt, że odpowiednie decyzje przyjęte przez Radę ICAO, organ ustanowiony na mocy umowy, mają skutki prawne. Mogą one stać się wiążące zgodnie z konwencją i w granicach w niej określonych oraz mogą również stać się wiążące dla Unii i jej państw członkowskich na podstawie obowiązujących międzynarodowych umów dotyczących transportu lotniczego.

               (5)W dniu 27 czerwca 2018 r. na dziesiątym posiedzeniu swojej 214. sesji Rada ICAO przyjęła pierwsze wydanie tomu IV załącznika 16 do konwencji: Międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA). Tekst ten określa między innymi wartości emisji stosowane do obliczania współczynników wzrostu (zarówno w odniesieniu do sektorowego współczynnika wzrostu, jak i współczynników wzrostu przewoźników lotniczych). Wartości te określa się jako średnią emisji CO2 z lotnictwa międzynarodowego objętych mechanizmem CORSIA w latach 2019 i 2020 (na poziomie sektora i na poziomie indywidualnych przewoźników lotniczych).

               (6)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/2027
                  6
                państwa członkowskie poinformowały ICAO o różnicach między dyrektywą 2003/87/WE a tymi normami i zalecanymi metodami postępowania.

               (7)Trwająca pandemia COVID-19 doprowadzi do znacznego ograniczenia emisji CO2 z lotnictwa międzynarodowego w 2020 r.
                  7
                W związku z tym doprowadzi ona również do znacznego obniżenia wartości emisji w ramach mechanizmu CORSIA wykorzystywanych do obliczania współczynników wzrostu
                  8
               . O ile wartości te nie zostaną zmienione może to spowodować znaczne podwyższenie wymagań w zakresie kompensacji w zależności od tempa odbudowy międzynarodowego ruchu lotniczego i rozwoju trendów emisji CO2 z międzynarodowego ruchu lotniczego.

               (8)Na swojej 220. sesji w dniach 8–26 czerwca 2020 r. Rada ICAO podejmie prawdopodobnie decyzję w sprawie zmiany wartości emisji wykorzystywanych do obliczania współczynników wzrostu w ramach mechanizmu CORSIA, a dokładniej w odniesieniu do branego pod uwagę okresu referencyjnego („okres bazowy”). Ewentualnie ostateczna decyzja w tej sprawie może zostać podjęta na kolejnej (221.) sesji Rady ICAO. Scenariusz ten może się urzeczywistnić, w szczególności jeżeli Rada ICAO uzna, że taka decyzja powinna być poprzedzona konsultacjami pisma skierowanego do państw.

               (9)Podobnie jak sam mechanizm CORSIA, wszelkie zmiany jego warunków są przyjmowane w drodze prawnie wiążących decyzji organu ustanowionego na mocy umowy i mają skutki prawne.

               (10)Chociaż Unia i jej państwa członkowskie konsekwentnie opowiadały się za globalnym ograniczeniem emisji gazów cieplarnianych z lotnictwa międzynarodowego nie wyższym niż poziom z 2020 r., w obecnych okolicznościach wydaje się, że odniesienie do roku 2019 jako okresu bazowego jest najlepszym możliwym wskaźnikiem zastępczym opartym o realne dane, aby odzwierciedlić długoterminowy cel ICAO, jakim jest wzrost neutralny pod względem emisji dwutlenku węgla od 2020 r., jak określono w rezolucji A 39-3. W tym kontekście oraz z myślą o zachowaniu wystarczającego wsparcia i utrzymaniu kluczowych elementów struktury mechanizmu CORSIA oraz w oparciu o obecnie dostępne informacje wydaje się, że wskazane jest przyjęcie roku kalendarzowego 2019, jako jednolitego okresu bazowego.

               (11)Nie należy stosować proponowanej obecnie alternatywy, polegającej na ustaleniu różnych poziomów bazowych dla poszczególnych państw, w zależności od ich poziomu rozwoju, roku przystąpienia do mechanizmu CORSIA lub innych kryteriów. Stanowiłoby to naruszenie zasady niedyskryminacji przywołanej w rezolucji A40-19, i mogłoby zagrozić dalszemu istnieniu mechanizmu CORSIA w jego obecnej formie.

               (12)W związku z tym należy zmienić decyzję Rady (UE) 2016/915, aby umożliwić Unii i jej państwom członkowskim przyjęcie roku kalendarzowego 2019 jako jednolitego okresu bazowego.

               (13)W dalszym ciągu obowiązuje zasada okresowego przeglądu. W tym kontekście należy przypomnieć, że w rezolucji Zgromadzenia A40-19 przewidziano przeprowadzenie, począwszy od 2022 r., co trzy lata przeglądów mechanizmu CORSIA. Przegląd ten będzie tym istotniejszy, im więcej czasu potrwa osiągnięcie przez sektor poziomu ruchu lotniczego sprzed kryzysu i związanych z nim emisji. W przypadku powolnej odbudowy poziom bazowy emisji z 2019 r. prawdopodobnie nie spowoduje żadnych wymagań lub minimalne wymagania w zakresie kompensacji podczas fazy pilotażowej mechanizmu CORSIA (2021–2023)
                  9
               . Przeglądy te są bardzo ważne dla zapewnienia spójności z ambitnym długoterminowym celem w zakresie redukcji emisji CO2, który Zgromadzenie planuje uwzględnić.

               (14)Podobnie jak wszystkie sektory gospodarki przyczyniające się do redukcji emisji CO2 lotnictwo od 2012 r. wnosi wkład poprzez uczestnictwo w unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji. Komisja złoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie i przedstawi wniosek w sprawie wdrożenia mechanizmu CORSIA, stosownie do przypadku, zgodny z zapewnieniem wkładu lotnictwa w unijne zobowiązanie do obniżenia do 2030 r. emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce.

               (15)Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Rady (UE) 2016/915,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W załączniku do decyzji Rady (UE) 2016/915 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Rady

                  Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/2027 z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do pierwszego wydania międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA), Dz.U. L 325 z 20.12.2018, s. 25.

                     (2)

                        Również IATA, ICSA i inne organizacje przeprowadziły powiązane badania. Zob. na przykład:

                  https://www.iata.org/en/policy/environment/corsia/

                        lub https://www.edf.org/sites/default/files/documents/COVID_CORSIA_baseline_analysis.pdf

                     (3)

                        W szczególności od komitetu lotniczej ochrony środowiska ICAO.

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (5)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/915 z maja 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do międzynarodowego instrumentu, który ma zostać opracowany w ramach organów ICAO i który ma doprowadzić do wdrożenia od 2020 r. jednolitego globalnego środka rynkowego dotyczącego emisji z lotnictwa międzynarodowego (Dz.U. L 153 z 10.6.2016, s. 32).

                     (6)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/2027 z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do pierwszego wydania międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA), Dz.U. L 325 z 20.12.2018, s. 25.

                     (7)

                        Emisje CO2 w 2020 r. mogą być o około 40 % niższe niż przewidywano w 2016 r. (ICAO CAEP, 11 maja 2020 r.).

                     (8)

                        Emisje odniesienia przy obecnym poziomie bazowym mechanizmu CORSIA mogą być o około 18 % niższe w porównaniu z poziomami z 2019 r. (ICAO CAEP, 11 maja 2020 r.).

                     (9)

                        ICAO CAEP, 11 maja 2020 r.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 19.5.2020
            COM(2020) 219 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            zmieniającej decyzję Rady (UE) 2016/915 w odniesieniu do okresu referencyjnego, który ma być stosowany na potrzeby pomiaru wzrostu emisji CO2, w celu uwzględnienia skutków pandemii COVID-19 w kontekście mechanizmu CORSIA

               ZAŁĄCZNIK

               W załączniku do decyzji Rady (UE) 2016/915 wprowadza się następujące zmiany:

               po tiret drugim dodaje się tiret w brzmieniu:

               „– z myślą o uwzględnieniu wpływu pandemii COVID-19 na emisje w roku 2020, przyjmuje się, że wartości emisji stosowane do obliczenia współczynników wzrostu ustanowionych w ramach mechanizmu CORSIA zostają zmienione, tak aby odnosiły się wyłącznie do poziomów emisji w 2019 r.;”.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 24.7.2020
            COM(2020) 332 final
            2020/0150(CNS)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca Francję do stosowania obniżonej stawki niektórych podatków pośrednich na rum „tradycyjny” produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie
            {SWD(2020) 141 final}

               UZASADNIENIE

               Rum tradycyjny produkowany w najbardziej oddalonych regionach Francji jest od 1923 r. objęty specjalnym podatkiem akcyzowym na rynku Francji metropolitalnej. Od czasu utworzenia rynku wewnętrznego i harmonizacji podatków akcyzowych w Europie ten szczególny system podatku akcyzowego był kontynuowany za zgodą Unii Europejskiej.

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Wniosek dotyczy decyzji Rady w sprawie zastąpienia obowiązującej obecnie decyzji Rady nr 189/2014/UE z dnia 20 lutego 2014 r.
                  1
                przyjętej na podstawie art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Artykuł ten przewiduje przyjmowanie specyficznych środków dla regionów najbardziej oddalonych, ponieważ uznaje się w nim, że istnieją trwałe i występujące łącznie utrudnienia, które poważnie ograniczają ich rozwój i wpływają na ich sytuację gospodarczą i społeczną. Artykuł zezwala na przyjmowanie takich środków, pod warunkiem że nie naruszają one integralności ani spójności porządku prawnego Unii, w tym rynku wewnętrznego i wspólnych polityk. Obecna decyzja zezwala Francji na stosowanie obniżonych stawek niektórych podatków pośrednich
                  2
                od tradycyjnego rumu produkowanego we francuskich regionach najbardziej oddalonych – na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie – gdy przewożony on jest do Francji metropolitalnej i tam konsumowany. Obniżenie podatków pośrednich nie może przekraczać 50 % francuskiego standardowego podatku akcyzowego nakładanego na alkohol i ograniczone jest do rocznego kontyngentu 144 000 hektolitrów czystego alkoholu. Odstępstwo wygasa w dniu 31 grudnia 2020 r.

               Celem tego systemu jest zrekompensowanie wyższych kosztów produkcji tradycyjnego rumu we francuskich regionach najbardziej oddalonych oraz zagwarantowanie dostępu do rynku we Francji metropolitalnej, która jest ich głównym rynkiem zbytu. Niekorzystna sytuacja konkurencyjna, z jaką borykają się przedsiębiorcy, spowodowana jest oddaleniem, wyspiarskim charakterem, niewielkimi rozmiarami, trudną topografią i klimatem francuskich regionów najbardziej oddalonych oraz ich zależnością gospodarczą od niewielkiej liczby produktów, zwłaszcza należących do łańcucha wartości trzcina cukrowa-cukier-rum, które to warunki poważnie ograniczają ich rozwój gospodarczy.

               Na podstawie dokumentu analitycznego towarzyszącego niniejszemu wnioskowi, w którym przeanalizowano obecny system oraz potencjalne skutki możliwych wariantów na okres po 2020 r., Komisja proponuje odnowienie systemu do 2027 r. i zwiększenie rocznego kontyngentu do 153 000 hektolitrów czystego alkoholu. Maksymalna wielkość obniżenia utrzymana jest na poziomie 50 %. Zwiększenie rocznego kontyngentu do 153 000 hektolitrów czystego alkoholu jest zgodne z historycznymi wzrostami kontyngentu, uwzględnia wzrost produkcji i jest wystarczające do zmniejszenia potrzeby dalszych zmian przed upływem siedmiu lat obowiązywania nowej decyzji. W ten sposób rozwiązany zostanie stwierdzony problem stałego kontyngentu, który doprowadził do jego okresowego dostosowywania w drodze zmian do decyzji Rady, wprowadzanych zazwyczaj z mocą wsteczną. Miało to negatywny wpływ na zdolność producentów do planowania produkcji, a w niektórych przypadkach również długoterminowych inwestycji. Ponadto niewielki wzrost kontyngentu zapewnia spójność z polityką w zakresie zdrowia publicznego i konkurencji.

               Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W komunikacie z 2017 r. w sprawie strategicznego partnerstwa z najbardziej oddalonymi regionami UE
                     3
                   stwierdzono, że regiony najbardziej oddalone nadal stoją w obliczu poważnych wyzwań, z których wiele ma charakter trwały. W komunikacie tym przedstawiono podejście Komisji polegające na wspieraniu tych regionów w korzystaniu ze swoich wyjątkowych atutów oraz w zidentyfikowaniu nowych sektorów, które umożliwią wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy.

                  W tym kontekście celem niniejszego wniosku jest wsparcie francuskich regionów najbardziej oddalonych w wykorzystaniu swoich atutów w celu umożliwienia lokalnego wzrostu i tworzenia miejsc pracy w sektorze trzciny cukrowej i rumu. Niniejszy wniosek stanowi uzupełnienie Programu szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich (POSEI)
                     4
                  , ukierunkowanego na wspieranie sektora pierwotnego i produkcji surowców.

               Spójność z innymi politykami Unii

                  Wniosek jest spójny ze strategią jednolitego rynku z 2015 r.
                     5
                  , w której Komisja przedstawiła plany stworzenia pogłębionego i bardziej sprawiedliwego jednolitego rynku, który przyniesie korzyści wszystkim zainteresowanym stronom. Jednym z celów proponowanego środka jest złagodzenie dodatkowych kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwa w regionach najbardziej oddalonych, które to koszty utrudniają pełne uczestnictwo tych przedsiębiorstw w jednolitym rynku. Ze względu na ograniczone wielkości produkcji (ilość przedmiotowego rumu stanowi mniej niż 1,5 % konsumpcji napojów alkoholowych we Francji) nie przewiduje się negatywnego wpływu na sprawne funkcjonowanie jednolitego rynku.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               Podstawa prawna

                  Podstawą prawną wniosku jest art. 349 TFUE. Przepis ten umożliwia Radzie przyjęcie przepisów szczególnych dostosowujących stosowanie Traktatów do regionów najbardziej oddalonych UE.

               Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Jedynie Rada jest uprawniona do przyjęcia, na podstawie art. 349 TFUE, środków szczególnych na rzecz regionów najbardziej oddalonych w celu dostosowania stosowania Traktatów do tych regionów, w tym wspólnej polityki, z powodu występowania trwałych niekorzystnych warunków, które mają wpływ na sytuację gospodarczą i społeczną tych regionów. Dotyczy to również zatwierdzania odstępstw od art. 110 TFUE. W związku z powyższym niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady jest zgodny z zasadą pomocniczości.

               Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej. Proponowane zmiany nie wykraczają poza to, co jest konieczne do rozwiązania przedmiotowych problemów, a tym samym do osiągnięcia celów określonych w Traktacie, polegających na zapewnieniu prawidłowego i skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

                  Kontyngent 153 000 hektolitrów czystego alkoholu odpowiada historycznej rocznej stopie wzrostu wynoszącej 2 % produkcji rumu.

               Wybór instrumentu

                  Instrumentem proponowanym w celu zastąpienia decyzji Rady 189/2014/UE jest decyzja Rady.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

                  W badaniu zewnętrznym potwierdzono zasadność systemu, jako że producenci z regionów najbardziej oddalonych nadal ponoszą wyższe koszty produkcji niż producenci we Francji metropolitalnej, co jest obecnie kompensowane niższymi stawkami podatku akcyzowego.

               Wzrost produkcji rumu spowodował zwiększenie popytu na trzcinę cukrową, a w badaniu oszacowano, że system generuje zapotrzebowanie na 53 000 ton trzciny cukrowej, co doprowadziło do powstania 400 miejsc pracy w łańcuchu wartości trzcina cukrowa-cukier-rum. Badanie wykazało też, że pod względem finansowym koszty przekraczają korzyści płynące z systemu. Rum odgrywa znaczącą rolę w gospodarce francuskich regionów najbardziej oddalonych, co należy uwzględniać przy określaniu ogólnej skuteczności systemu.

                  Pomimo spadku udziału w rynku tradycyjnego rumu z francuskich regionów najbardziej oddalonych, w badaniu stwierdzono, że w wartościach bezwzględnych system był ogólnie skuteczny w zakresie utrzymania dostępu do rynku we Francji metropolitalnej.

                  Ogólna skuteczność systemu jest jednak ograniczona przez mechanizm kontyngentów. W badaniu zwrócono również uwagę na fakt, że ogólną skuteczność można by zwiększyć dzięki udoskonalonym ramom monitorowania.

                  Ponadto w badaniu stwierdzono, że system pozostaje spójny z innymi powiązanymi politykami UE.

               Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  W ramach zewnętrznego badania na potrzeby analizy obecnego systemu uzyskano od wszystkich zainteresowanych stron odpowiedzi na kwestionariusze oraz opinie wyrażone w wywiadach i dyskusjach. Konsultacje publiczne umożliwiły uzyskanie odpowiedzi od szerszego grona zainteresowanych stron, chociaż udział w nich był ograniczony (łącznie dziesięć podmiotów): odpowiedzi uzyskano od pięciu obywateli UE, dwóch podmiotów gospodarczych, jednej organizacji pozarządowej, jednej organizacji związkowej i jednego stowarzyszenia przedsiębiorców.

               Ocena skutków

                  Inicjatywę planuje się w sposób sekwencyjny: przeprowadzenie oceny ex post obecnego systemu, po której nastąpi od razu ocena perspektywiczna. Taka ocena potencjalnych skutków kontynuacji i ewentualnej zmiany istniejącego systemu została opisana w dokumencie analitycznym, który zawiera załącznik oceniający. Dokument ten opiera się na zewnętrznym badaniu i informacjach dostarczonych przez państwo członkowskie.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii Europejskiej, ponieważ dochody z podatku akcyzowego trafiają w całości do państw członkowskich.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Monitorowanie wdrażania i funkcjonowania odstępstwa będzie, tak jak dotychczas, rolą władz francuskich i Komisji.

                  Francja zostanie poproszona o przedłożenie sprawozdania z monitorowania w odniesieniu do okresu od 2019 r. do 2024 r. do dnia 30 września 2025 r. Sprawozdanie to będzie obejmowało następujące elementy:

               ·informacje na temat dodatkowych kosztów związanych z produkcją,

               ·zakłócenia gospodarcze i wpływ na rynek,

               ·informacje na potrzeby oceny skuteczności, wydajności i spójności z innymi obszarami polityki UE,

               ·informacje na temat dalszej adekwatności i unijnej wartości dodanej nowych przepisów.

                  Przedstawienie sprawozdania powinno również mieć na celu gromadzenie informacji od wszystkich odpowiednich zainteresowanych stron w odniesieniu do poziomu i zmian ich dodatkowych kosztów produkcji, kosztów przestrzegania przepisów oraz wszelkich przypadków zakłóceń na rynku.

                  Aby upewnić się, że informacje zebrane przez władze francuskie zawierają dane niezbędne do podjęcia w przyszłości przez Komisję świadomej decyzji w sprawie ważności i wiarygodności systemu, Komisja opracuje szczegółowe wytyczne dotyczące wymaganych informacji. Takie wytyczne będą w miarę możliwości wspólne dla innych podobnych systemów w najbardziej oddalonych regionach UE, regulowanych podobnymi przepisami.

                  Umożliwi to Komisji ocenę, czy nadal istnieją powody uzasadniające odstępstwo, czy korzyść podatkowa przyznana przez Francję jest nadal proporcjonalna oraz czy możliwe są środki alternatywne w stosunku do systemu odstępstw podatkowych, z uwzględnieniem ich wymiaru międzynarodowego.

                  Struktura i dane wymagane w sprawozdaniu z monitorowania załączone są do wniosku w załączniku 1.

               2020/0150 (CNS)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca Francję do stosowania obniżonej stawki niektórych podatków pośrednich na rum „tradycyjny” produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 349,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  6
               ,

               stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzja Rady 189/2014/WE
                  7
                upoważnia Francję do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie i sprzedawany na terenie Francji metropolitalnej, która to stawka może być niższa od minimalnej stawki podatku akcyzowego przewidzianej w dyrektywie Rady 92/84/EWG, ale nie może być niższa o więcej niż 50 % od podstawowej krajowej stawki podatku akcyzowego na alkohol. Obniżona stawka podatku akcyzowego jest ograniczona do rocznego kontyngentu w wysokości 144 000 hektolitrów czystego alkoholu. Odstępstwo to wygasa z dniem 31 grudnia 2020 r.

               (2)W dniu 18 października 2019 r. władze Francji zwróciły się do Komisji z prośbą o przedłożenie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie przedłużenia terminu udzielenia zezwolenia określonego w decyzji 189/2014/UE, ze zwiększonym kontyngentem, na okres kolejnych siedmiu lat, od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r.

               (3)Ze względu na niewielki rozmiar lokalnego rynku gorzelnie w przedmiotowych czterech regionach najbardziej oddalonych objętych przedmiotowym zezwoleniem mogą rozwijać działalność wyłącznie wtedy, gdy dysponują wystarczającym dostępem do rynku we Francji metropolitalnej, która stanowi główny rynek zbytu dla ich rumu (65 %). Trudność konkurowania „tradycyjnego” rumu na rynku unijnym spowodowana jest dwoma parametrami: wyższymi kosztami produkcji i wyższymi podatkami za butelkę, jako że rum „tradycyjny” jest zwykle wprowadzany do obrotu z większa zawartością alkoholu i w większych butelkach.

               (4)Koszty produkcji w łańcuchu wartości trzcina cukrowa-cukier-rum w przedmiotowych czterech regionach najbardziej oddalonych są wyższe niż w innych regionach świata. W szczególności oddalenie, trudna topografia i klimat wymienionych regionów najbardziej oddalonych znacząco wpływają na koszty składników i produkcji. Ponadto koszty pracy są wyższe niż w krajach sąsiadujących, ponieważ na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie obowiązują francuskie przepisy socjalne. W tych regionach najbardziej oddalonych obowiązują również unijne normy w zakresie ochrony środowiska i bezpieczeństwa, wymagające znacznych inwestycji i kosztów niemających bezpośredniego związku z wydajnością, nawet jeśli część tych inwestycji jest współfinansowana z funduszy strukturalnych Unii. Ponadto gorzelnie w tych regionach najbardziej oddalonych są mniejsze niż gorzelnie międzynarodowych grup. Skutkuje to wyższymi kosztami produkcji w przeliczeniu na jednostkę produkcji.

               (5)We Francji metropolitalnej rum „tradycyjny” jest zwykle sprzedawany w większych butelkach (36 % rumu sprzedaje się w butelkach o pojemności 1 l) i z większą zawartością alkoholu (wynoszącą od 40 % do 59 %) niż ma to miejsce w przypadku konkurencyjnych produktów na bazie rumu, który zwykle sprzedaje się w butelkach o pojemności 0,7 l i z zawartością alkoholu wynoszącą 37,5 %. Wyższy poziom zawartości alkoholu skutkuje z kolei wyższymi podatkami akcyzowymi, wyższą składką „vignette sécurité sociale” (VSS), a ponadto wyższym podatkiem od wartości dodanej (VAT) od litra sprzedanego rumu. W związku z tym obniżona stawka podatku akcyzowego, która nie jest niższa o więcej niż 50 % od standardowej krajowej stawki akcyzy na alkohol, pozostaje proporcjonalna do łącznych dodatkowych kosztów związanych z wyższymi kosztami produkcji oraz wyższym podatkiem akcyzowym, VSS i VAT.

               (6)Dlatego należy również wziąć pod uwagę dodatkowe koszty wynikające z ugruntowanej przez dziesięciolecia praktyki sprzedawania rumu „tradycyjnego” z wyższą zawartością alkoholu, a zatem podlegającego wyższym podatkom.

               (7)Korzyść podatkowa obejmująca zarówno zharmonizowane podatki akcyzowe, jak i składki VSS, która ma być przedmiotem upoważnienia, musi pozostać proporcjonalna, tak aby nie osłabiała integralności i spójności porządku prawnego Unii, w tym ochrony wolnego od zakłóceń konkurencji rynku wewnętrznego i polityk w zakresie pomocy państwa.

               (8)Na dzień dzisiejszy korzyść podatkowa nie miała wpływu na jednolity rynek, ponieważ udział rumu tradycyjnego w rynku w ostatnich latach zmniejszył się o 11 % ze względu na coraz większą konsumpcję napojów alkoholowych na bazie rumu.

               (9)W celu uniknięcia poważnego ograniczenia rozwoju gospodarczego francuskich regionów najbardziej oddalonych oraz w celu zapewnienia ciągłości przemysłu związanego z trzciną cukrową, cukrem i rumem oraz miejsc pracy, jakie przemysł ten generuje we francuskich regionach najbardziej oddalonych, należy odnowić i zwiększyć roczny kontyngent zezwolenia określonego w decyzji 189/2014/UE.

               (10)W celu zapewnienia, aby niniejsza decyzja nie podważała jednolitego rynku, ilości rumu pochodzącego z departamentów zamorskich kwalifikujące się do zastosowania tego środka powinny zostać ustalone w wysokości 153 000 hektolitrów czystego alkoholu rocznie.

               (11)Ponieważ korzyść podatkowa nie wykracza ponad to, co jest konieczne do wyrównania dodatkowych kosztów, a przedmiotowe ilości pozostają niewielkie, zaś korzyść podatkowa ogranicza się do spożycia we Francji metropolitalnej, środek nie podważa integralności i spójności porządku prawnego Unii.

               (12)Aby umożliwić Komisji ocenę, czy warunki uzasadniające zezwolenie są nadal spełniane, do dnia 30 września 2025 r. Francja powinna przedłożyć Komisji sprawozdanie z monitorowania.

               (13)Niniejsza decyzja nie narusza ewentualnego stosowania art. 107 i 108 TFUE,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W drodze odstępstwa od art. 110 TFUE upoważnia się Francję do przedłużenia stosowania na terytorium Francji metropolitalnej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie, niższej niż pełna stawka podatku akcyzowego na alkohol określona w art. 3 dyrektywy 92/84/EWG
                  8
               , oraz stawki składki zwanej „cotisation sur les boissons alcooliques” (VSS) niższej niż pełna stawka określona we francuskim prawodawstwie krajowym.

               Artykuł 2

               Odstępstwo określone w art. 1 ma zastosowanie do rumu określonego w pkt 1 lit. f) załącznika II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008
                  9
                do dnia 24 maja 2021 r. oraz do rumu określonego w pkt 1 lit. g) ppkt (i) załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/787
                  10
                od dnia 25 maja 2021 r., produkowanego na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie z trzciny cukrowej zebranej w miejscu produkcji, o zawartości substancji lotnych innych niż alkohol etylowy i alkohol metylowy równej lub przekraczającej 225 g na hektolitr czystego alkoholu oraz o objętościowej mocy alkoholu 40 % lub większej.

               Artykuł 3

               1)Obniżone stawki podatku akcyzowego i składki VSS, o których mowa w art. 1 niniejszej decyzji, mające zastosowanie do rumu, o którym mowa w art. 2 niniejszej decyzji, ograniczone są do rocznego kontyngentu 153 000 hektolitrów czystego alkoholu.

               2)Obniżone stawki zarówno podatku akcyzowego, jak i składki VSS, o których mowa w art. 1 niniejszej decyzji, mogą być niższe od minimalnej stawki podatku akcyzowego na alkohol określonej dyrektywą 92/84/EWG, lecz nie mogą być niższe o więcej niż 50 % od pełnej stawki podatku akcyzowego na alkohol określonej zgodnie z art. 3 dyrektywy 92/84/EWG lub pełnej stawki składki VSS od alkoholu.

               3)Łączna korzyść podatkowa, która jest przedmiotem upoważnienia zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, wynosi nie więcej niż 50 % pełnej stawki podatku akcyzowego na alkohol określonej zgodnie z art. 3 dyrektywy 92/84/EWG.

               Artykuł 4

               Najpóźniej do dnia 30 września 2025 r. Francja przedstawi Komisji sprawozdanie z monitorowania, aby umożliwić jej ocenę, czy warunki uzasadniające zezwolenie określone w art. 1 i 2 są nadal spełniane. Sprawozdanie to zawiera informacje wymagane w załączniku.

               Artykuł 5

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r.

               Artykuł 6

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 59 z 28.2.2014, s. 1.

                     (2)

                        Wspomniane podatki pośrednie to podatki akcyzowe i „vignette sécurité sociale” (VSS). Podatek akcyzowy to podatek pośredni od sprzedaży lub użytkowania określonych produktów, takich jak alkohol i tytoń. Jest on zwykle wyliczany od ilości produktu. Wszystkie dochody z podatku akcyzowego trafiają w całości do państw członkowskich. VSS to składki na ubezpieczenie społeczne od napojów alkoholowych sprzedawanych we Francji, pobierane w celu przeciwdziałania zagrożeniom dla zdrowia związanym z nadmiernym spożyciem alkoholu etylowego. Składki VSS pobiera się jako dodatek do krajowego podatku akcyzowego.

                     (3)

                        COM(2017) 623 final

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 z dnia 13 marca 2013 r.

                     (5)

                        Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego
                        Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Usprawnianie jednolitego rynku: więcej możliwości dla obywateli i przedsiębiorstw (COM(2015) 550 final), s. 4.

                     (6)

                        Dz.U. C XXX z XXX, s. XXX.

                     (7)

                  https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=celex%3A32014D0189

                     (8)

                        Dyrektywa Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. L 316 z 31.10.1992, s. 29).

                     (9)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 16).

                     (10)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/787 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, stosowania nazw napojów spirytusowych w prezentacji i etykietowaniu innych środków spożywczych, ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, wykorzystywania alkoholu etylowego i destylatów pochodzenia rolniczego w napojach alkoholowych, a także uchylające rozporządzenie (WE) nr 110/2008 (Dz.U. L 130 z 17.5.2019, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 24.7.2020
            COM(2020) 332 final
            ZAŁĄCZNIK
            do dokumentu
            Wniosek Decyzja Rady
            upoważniająca Francję do stosowania obniżonej stawki niektórych podatków pośrednich na rum „tradycyjny” produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie
            {SWD(2020) 141 final}

               ZAŁĄCZNIK

               Informacje, które należy zamieścić w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 4

               1.Szacowane koszty dodatkowe. Należy podać informacje dla każdego rodzaju rumu („rum agricole” i „sucrerie rum”) korzystającego z obniżonej stawki przedmiotowych podatków pośrednich. Władze Francji wypełniają tabelę 1, podając co najmniej następujące informacje, o ile takie są dostępne. Informacje przedstawione w tabeli powinny być wystarczające do oceny dodatkowych kosztów ponoszonych przez producentów we francuskich regionach najbardziej oddalonych.

               Tabela 1

                        Gwadelupa (w EUR)

                        Gujana Francuska (w EUR)

                        Martynika (w EUR)

                         Reunion (w EUR)

                        Uwagi2

                        Cena trzciny cukrowej (za 100 kg)

                        Cena melasy (za 100 kg)

                        Koszt frachtu (za kg)

                        Siła robocza (na hektolitr czystego alkoholu)

                        Inne nakłady (na hektolitr czystego alkoholu)

                        Koszty amortyzacji

                        Koszty przestrzegania przepisów

                        Pozostałe koszty1

               Uwagi do tabeli:

               1)Należy podać informacje na temat kosztów wody, energii, kosztów związanych z odpadami i innych odnośnych kosztów.

               2)Podać informacje dotyczące wszystkich specyfikacji i wyjaśnienia, na których opierają się metody obliczeń.

               2.Inne subwencje. Władze Francji wypełniają tabelę 2, wymieniając wszystkie inne rodzaje pomocy i środki wsparcia dotyczące dodatkowych kosztów operacyjnych podmiotów gospodarczych związane ze statusem regionu najbardziej oddalonego.

               Tabela 2

                        Środek pomocy / wsparcia1

                        Okres2

                        Sektor wsparcia3

                        Kwota w budżecie w EUR4

                        Roczne wydatki w EUR (2019-2024)5

                        Udział w budżecie związany z kompensacją dodatkowych kosztów6

                        Szacunkowa liczba przedsiębiorstw-beneficjentów7

                        Uwagi8

                        [lista]

               Uwagi do tabeli:

               1)Proszę podać informacje dotyczące identyfikacji i rodzaju środka (program, numer pomocy państwa itd.).

               2)Podać informacje na temat lat objętych danym środkiem.

               3)Podać informacje wyłącznie w odniesieniu do środków sektorowych.

               4)Podać informacje na temat całkowitego budżetu środka i źródeł finansowania.

               5)Podać informacje na temat rzeczywistych wydatków w poszczególnych latach okresu monitorowania (2019–2024), jeżeli są one dostępne.

               6)Należy przedstawić przybliżone oszacowanie, w % całkowitego budżetu.

               7)W miarę możliwości podać przybliżone oszacowanie.

               8)Podać ewentualne dodatkowe uwagi i wyjaśnienia.

               3.Wpływ na budżet publiczny. Władze Francji wypełniają tabelę 3, podając szacowaną całkowitą kwotę podatku (w EUR) niepobranego z powodu stosowanych różnic w opodatkowaniu.

               Tabela 3.

                        2019

                        2020

                        2021

                        2022

                        2023

                        2024

                        Utracone dochody podatkowe

               4.Wpływ na ogólne wyniki gospodarcze Władze Francji wypełniają tabelę 4, podając wszelkie dane wykazujące wpływ obniżonej stawki przedmiotowych podatków pośrednich na rozwój społeczno-gospodarczy regionów najbardziej oddalonych. Wskaźniki wymagane w tabeli odnoszą się do wyników sektora rumu w porównaniu z wynikami ogólnymi w regionalnej gospodarce. Jeżeli niektóre wskaźniki nie są dostępne, należy podać alternatywne dane dotyczące wpływu na ogólne wyniki społeczno-gospodarcze regionów najbardziej oddalonych.

               Tabela 4

                        Rok1

                        2019

                        2020

                        2021

                        2022

                        2023

                        2024

                        Uwagi2

                        Regionalna wartość dodana brutto

                        w sektorze rumu

                        w sektorze trzciny cukrowej, cukru i rumu

                        Zatrudnienie w lokalnych gorzelniach

                        Zatrudnienie w sektorze trzciny cukrowej, cukru i rumu

                        Stopa bezrobocia

                        Liczba aktywnych przedsiębiorstw

                        Liczba producentów rumu (w tym MŚP)

                        Powierzchnia uprawy trzciny cukrowej (ha)

                        Wskaźnik poziomu cen – Francja metropolitalna

                        Wskaźnik poziomu cen – regiony

                        Liczba turystów – regiony

                        Liczba turystów – gorzelnie

               Uwagi do tabeli:

               1)Informacje mogą nie być dostępne dla wszystkich wymienionych lat.

               2)Proszę przedstawić uwagi i wyjaśnienia uznane za istotne.

               5.Specyfikacje systemu. Władze Francji wypełniają tabelę 5 dla każdego rodzaju rumu („agricole rum” i „sucrerie rum”) oraz w podziale na regiony (Gwadelupa, Gujana Francuska, Martynika i Reunion). Jeżeli niektóre wskaźniki nie są dostępne, należy podać alternatywne dane dotyczące specyfikacji systemu.

               Tabela 5

                        Ilość (w hektolitrach czystego alkoholu)

                        2019

                        2020

                        2021

                        2022

                        2023

                        2024

                        Produkcja rumu

                        Produkcja rumu tradycyjnego

                        Lokalna sprzedaż rumu

                        Rum wysyłany do Francji metropolitalnej

                        Rum tradycyjny wysyłany do Francji metropolitalnej

                        Rum tradycyjny wysyłany na mocy odstępstwa

                        Rum wysyłany do innych państw członkowskich

                        Rum wywożony do państw trzecich

                        Procentowa udział rumu w całkowitym wywozie dodatkowym regionów zamorskich (%)

                        Udział francuskiego rumu tradycyjnego w rynku rumu Francji metropolitalnej (%)

                        Stopa wzrostu rynku rumu we Francji metropolitalnej (%)

                        Stopa wzrostu rynku napojów spirytusowych we Francji metropolitalnej (%)

               6.Nieprawidłowości. Władze Francji przekazują informacje dotyczące wszelkich dochodzeń w sprawie nieprawidłowości administracyjnych, uchylania się od przedmiotowych podatków pośrednich i przemytu przedmiotowych produktów alkoholowych w kontekście stosowania pozwolenia. Przekazują one również szczegółowe informacje, w tym co najmniej informacje na temat charakteru sprawy, wartości i okresu.

               7.Skargi. Władze Francji przekazują informacje na temat tego, czy władze lokalne, regionalne lub krajowe otrzymały jakiekolwiek skargi dotyczące stosowania zezwolenia, czy to od beneficjentów, czy też od podmiotów niebędących beneficjentami.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2020
            COM(2020) 622 final
            2020/0160(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            upoważniająca Francję do wynegocjowania umowy uzupełniającej obowiązujący traktat dwustronny ze Zjednoczonym Królestwem dotyczący budowy i eksploatacji stałego połączenia przez kanał La Manche przez prywatnych koncesjonariuszy

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Traktat między Francją a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dotyczący budowy i eksploatacji stałego połączenia przez kanał La Manche przez prywatnych koncesjonariuszy, podpisany w Canterbury w dniu 12 lutego 1986 r. (zwany dalej „traktatem z Canterbury”), ustanowił Komisję Międzyrządową ds. nadzoru nad wszystkimi kwestiami dotyczącymi budowy i eksploatacji stałego połączenia przez kanał La Manche.

               Do końca okresu przejściowego wprowadzonego na mocy Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
                  1
                Komisja Międzyrządowa jest krajowym organem ds. bezpieczeństwa w rozumieniu art. 3 pkt 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798
                  2
               , który jest właściwy do spraw stałego połączenia przez kanał La Manche.

               Zgodnie z art. 3 pkt 7 dyrektywy (UE) 2016/798 krajowym organem ds. bezpieczeństwa może być organ, któremu grupa państw członkowskich powierzyła zadania w zakresie bezpieczeństwa kolei oraz, w ramach dyrektywy (UE) 2016/797 – w zakresie interoperacyjności kolei. Jednak po zakończeniu wspomnianego okresu przejściowego Komisja Międzyrządowa będzie organem ustanowionym przez państwo członkowskie i państwo trzecie. Dyrektywa (UE) 2016/798 nie przewiduje możliwości, aby krajowym organem ds. bezpieczeństwa był organ, któremu zadania powierzyły państwo członkowskie i państwo trzecie. W związku z tym, o ile nie zostanie przewidziane inaczej, po zakończeniu okresu przejściowego Komisja Międzyrządowa przestanie być krajowym organem ds. bezpieczeństwa w rozumieniu dyrektywy (UE) 2016/798 w odniesieniu do stałego połączenia przez kanał La Manche. Od tego samego momentu prawo Unii nie będzie już miało zastosowania do części stałego połączenia przez kanał La Manche znajdującej się pod jurysdykcją Zjednoczonego Królestwa. Zgodnie z dyrektywą (UE) 2016/798 i art. L 2221/1 francuskiego kodeksu transportowego (Code des Transports) francuski urząd publiczny ds. bezpieczeństwa kolei (Etablissement public de sécurité ferroviaire) zostałby krajowym organem ds. bezpieczeństwa w odniesieniu do części stałego połączenia przez kanał La Manche znajdującej się pod jurysdykcją francuską.

               Aby zapewnić bezpieczną i skuteczną eksploatację stałego połączenia przez kanał La Manche korzystniejsze byłoby, aby istniał jeden organ ds. bezpieczeństwa, który stosowałby ten sam zbiór przepisów w odniesieniu do całej infrastruktury, w tym do odcinka znajdującego się pod jurysdykcją Zjednoczonego Królestwa. Komisja Międzyrządowa powinna pozostać tym jednym organem i nadal stosować unijne przepisy dotyczące bezpieczeństwa i interoperacyjności kolei. Wymagałoby to w szczególności zmiany art. 3 pkt 7 dyrektywy (UE) 2016/798. Zmianę tę zapewniłby równoległy wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia zmieniającego tę dyrektywę – COM(2020) 623.

                  Pismem z dnia 16 lipca 2020 r. Francja poinformowała Komisję o zamiarze wynegocjowania umowy uzupełniającej traktat z Canterbury.

                  Celem niniejszego wniosku jest upoważnienie Francji do wynegocjowania umowy międzynarodowej ze Zjednoczonym Królestwem w celu zapewnienia bezpiecznej i skutecznej eksploatacji stałego połączenia przez kanał La Manche, poprzez utrzymanie jednego organu ds. bezpieczeństwa odpowiedzialnego za całość tej infrastruktury oraz określenie szczególnych wymogów, z którymi proponowana umowa musi być zgodna, takich jak zobowiązanie Komisji Międzyrządowej do stosowania przepisów Unii w dziedzinie bezpieczeństwa i interoperacyjności kolei.

                  Taka umowa może mieć wpływ na obszar objęty w znacznej mierze prawem Unii, a w szczególności dyrektywą (UE) 2016/797
                     3
                  , dyrektywą (UE) 2016/798 i rozporządzeniem (UE) 2016/796
                     4
                  . W związku z tym umowa taka wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii. Zgodnie z art. 2 ust. 1 TFUE Unia może upoważnić państwa członkowskie do działania w dziedzinach, w których ma wyłączną kompetencję. Biorąc pod uwagę wzajemne powiązanie tego upoważnienia z obowiązującymi przepisami przyjętymi przez prawodawcę Unii, konieczne jest również, aby prawodawca Unii przyznał takie upoważnienie zgodnie z procedurą ustawodawczą, o której mowa w art. 91 TFUE.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Celem umowy międzynarodowej, którą Francja ma zawrzeć ze Zjednoczonym Królestwem na podstawie proponowanej decyzji o upoważnieniu, jest utrzymanie Komisji Międzyrządowej jako jednego krajowego organu ds. bezpieczeństwa w odniesieniu do stałego połączenia przez kanał La Manche oraz zapewnienie, by nadal przestrzegała przepisów prawa Unii mających zastosowanie do krajowych organów ds. bezpieczeństwa, w szczególności dyrektywy (UE) 2016/798, dyrektywy (UE) 2016/797 i rozporządzenia 2016/796, w odniesieniu do całego stałego połączenia przez kanał La Manche, w tym odcinka znajdującego się pod jurysdykcją Zjednoczonego Królestwa.

                  Cel ten jest zatem w pełni zgodny z przepisami obowiązującymi w obszarze bezpieczeństwa i interoperacyjności kolei.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Umowa uzupełniająca traktat z Canterbury w celu zapewnienia bezpiecznej i skutecznej eksploatacji stałego połączenia przez kanał La Manche poprzez utrzymanie jednego organu ds. bezpieczeństwa odpowiedzialnego za całość tej infrastruktury nie byłaby sprzeczna z żadną inną polityką Unii.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 2 ust. 1 i art. 91 TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

               •Proporcjonalność

                  Celem wniosku jest upoważnienie, zgodnie z art. 2 ust. 1 TFUE, do negocjowania umowy uzupełniającej traktat z Canterbury w celu zapewnienia bezpiecznej i skutecznej eksploatacji stałego połączenia przez kanał La Manche poprzez utrzymanie jednego organu ds. bezpieczeństwa odpowiedzialnego za całość tej infrastruktury. Z zastrzeżeniem zmiany art. 3 pkt 7 dyrektywy (UE) 2016/798, Komisja Międzyrządowa powołana na mocy traktatu z Canterbury powinna pozostać jednym organem ds. bezpieczeństwa i powinna nadal stosować unijne przepisy dotyczące bezpieczeństwa kolei. W związku z tym proponowana decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

               •Wybór instrumentu

                  Celem tego instrumentu jest zapewnienie, by Komisja Międzyrządowa stosowała prawo Unii w odniesieniu do całego stałego połączenia przez kanał La Manche, w tym części podlegającej jurysdykcji Zjednoczonego Królestwa. Komisja Międzyrządowa to organ dwunarodowy powołany przez Francję i Zjednoczone Królestwo. Jej funkcjonowanie reguluje traktat z Canterbury zawarty między Francją a Zjednoczonym Królestwem. W związku z tym elementy, o których mowa powyżej, należy włączyć do umowy między Francją a Zjednoczonym Królestwem, dlatego też należy upoważnić Francję w tym zakresie.

                  Proponowana decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady skierowana do Francji i upoważniająca ją na mocy art. 2 ust. 1 i art. 91 TFUE do wynegocjowania i zawarcia takiej umowy ze Zjednoczonym Królestwem stanowi zatem odpowiedni instrument.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Niniejszy wniosek opiera się na wniosku złożonym przez Francję, a proponowane upoważnienie byłoby skierowane wyłącznie do tego państwa członkowskiego. Ze względu na ograniczenia czasowe przeprowadzono nieformalne konsultacje z zainteresowanymi stronami, takimi jak koncesjonariusz stałego połączenia przez kanał La Manche, które potwierdziły, że Komisja Międzyrządowa powinna zostać utrzymana jako jeden organ ds. bezpieczeństwa stosujący prawo Unii w odniesieniu do całego stałego połączenia przez kanał La Manche.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.

               2020/0160 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               upoważniająca Francję do wynegocjowania umowy uzupełniającej obowiązujący traktat dwustronny ze Zjednoczonym Królestwem dotyczący budowy i eksploatacji stałego połączenia przez kanał La Manche przez prywatnych koncesjonariuszy

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  5
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  6
               ,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)
                     Traktat między Francją a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dotyczący budowy i eksploatacji stałego połączenia przez kanał La Manche przez prywatnych koncesjonariuszy, podpisany w Canterbury w dniu 12 lutego 1986 r. (zwany dalej „traktatem z Canterbury”), ustanowił Komisję Międzyrządową ds. nadzoru nad wszystkimi kwestiami dotyczącymi budowy i eksploatacji stałego połączenia przez kanał La Manche.

               (2)
                     Do końca okresu przejściowego wprowadzonego na mocy Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
                  7
                Komisja Międzyrządowa jest uznawana za organ, któremu grupa państw członkowskich powierzyła zadania w zakresie bezpieczeństwa kolei w odniesieniu do stałego połączenia przez kanał La Manche. W tym celu stanowi ona zatem krajowy organ ds. bezpieczeństwa w rozumieniu art. 3 pkt 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798
                  8
               . Podczas pełnienia tej funkcji stosuje ona przepisy prawa Unii dotyczące bezpieczeństwa i interoperacyjności kolei.

               (3)
                     Po zakończeniu okresu przejściowego, o którym mowa w motywie 2, Komisja Międzyrządowa będzie organem ustanowionym przez państwo członkowskie i państwo trzecie. Ponadto, i o ile nie zostanie przewidziane inaczej w umowie międzynarodowej wiążącej Zjednoczone Królestwo, prawo Unii nie będzie już miało zastosowania do części stałego połączenia przez kanał La Manche znajdującej się pod jurysdykcją Zjednoczonego Królestwa.

               (4)
                     Umowa międzynarodowa z państwem trzecim w sprawie stosowania przepisów dotyczących bezpieczeństwa i interoperacyjności kolei w sytuacjach transgranicznych może mieć wpływ na obszar objęty w znacznym stopniu prawem Unii, w szczególności dyrektywą (UE) 2016/798, dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797
                  9
                oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/796
                  10
               . W związku z tym każda taka umowa wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii. Państwa członkowskie mogą negocjować lub zawierać takie umowy tylko wtedy, gdy są do tego upoważnione przez Unię zgodnie z art. 2 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Biorąc pod uwagę wzajemne powiązanie z obowiązującymi przepisami Unii konieczne jest również, aby prawodawca Unii przyznał takie upoważnienie zgodnie z procedurą ustawodawczą, o której mowa w art. 91 TFUE.

               (5)
                     Pismem z dnia 16 lipca 2020 r. Francja zwróciła się z wnioskiem o przyznanie przez Unię upoważnienia do wynegocjowania i zawarcia umowy międzynarodowej uzupełniającej traktat z Canterbury ze Zjednoczonym Królestwem.

               (6)
                     Aby zapewnić bezpieczną i skuteczną eksploatację stałego połączenia przez kanał La Manche, korzystne byłoby utrzymanie Komisji Międzyrządowej jako jednego organu ds. bezpieczeństwa odpowiedzialnego za całość tej infrastruktury. Biorąc pod uwagę szczególną sytuację stałego połączenia przez kanał La Manche, stanowiącego połączenie kolejowe obejmujące jeden złożony obiekt inżynieryjny znajdujący się częściowo na terytorium Francji i kraju trzeciego, właściwe jest upoważnienie Francji do zawarcia z Zjednoczonym Królestwem umowy międzynarodowej w sprawie stosowania unijnych przepisów dotyczących bezpieczeństwa kolei w odniesieniu do stałego połączenia przez kanał La Manche w celu utrzymania jednolitego systemu bezpieczeństwa w całym tunelu, pod warunkiem spełnienia określonych wymogów.

               (7)
                     Komisja Międzyrządowa mogłaby pełnić rolę krajowego organu ds. bezpieczeństwa odpowiedzialnego za część stałego połączenia przez kanał La Manche znajdującą się pod jurysdykcją francuską, z zastrzeżeniem zmiany art. 3 pkt 7 dyrektywy (UE) 2016/798 i o ile spełnione zostaną określone warunki.

               (8)
                     Komisja Międzyrządowa powinna stosować te same przepisy w odniesieniu do całego stałego połączenia przez kanał La Manche, niezależnie od tego, czy mają one zastosowanie do części znajdujących się pod jurysdykcją Francji czy Zjednoczonego Królestwa. Powinny to być odpowiednie przepisy prawa Unii, w szczególności przepisy dyrektywy (UE) 2016/798, dyrektywy (UE) 2016/797 i rozporządzenia (UE) 2016/796, wraz z ich późniejszymi zmianami i przepisami je zastępującymi, a także przepisy aktów przyjętych na ich podstawie.

               (9)
                     Zgodnie z art. 19 traktatu z Canterbury spory między Francją a Zjednoczonym Królestwem dotyczące wykładni lub stosowania traktatu z Canterbury rozstrzygane są przez trybunał arbitrażowy. Jeżeli w takich sporach pojawiają się kwestie wykładni prawa Unii, w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa Unii trybunał arbitrażowy powinien skierować taką kwestię do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i powinien być związany jego decyzją.

               (10)
                     Konieczne jest również ustanowienie przepisów szczegółowych dotyczących stosowania prawa Unii w odniesieniu do części stałego połączenia przez kanał La Manche znajdującej się pod jurysdykcją francuską w celu zapewnienia, by prawo Unii było zawsze prawidłowo stosowane i aby Komisja mogła nadzorować jego stosowanie pod kontrolą Trybunału Sprawiedliwości, w tym w sytuacjach pilnych lub w przypadku niezastosowania się przez Komisję Międzyrządową do decyzji trybunału arbitrażowego. W tym celu Francja powinna zachować prawo do podjęcia w razie potrzeby jednostronnych działań w celu zapewnienia pełnego i prawidłowego stosowania prawa Unii w odniesieniu do części stałego połączenia przez kanał La Manche znajdującego się pod jej jurysdykcją.

               (11)
                     W celu zapewnienia skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii sądy lub trybunały, do których stosuje się art. 19 ust. 1 TFUE, powinny mieć wyłączną właściwość w odniesieniu do wniosków składanych przez koncesjonariuszy i użytkowników stałego połączenia przez kanał La Manche przeciwko decyzjom Komisji Międzyrządowej.

               (12)
                     Elementy opisane w motywach 8–11 powinny znaleźć odzwierciedlenie w umowach międzynarodowych między Francją a Zjednoczonym Królestwem dotyczących stałego połączenia przez kanał La Manche. Te umowy międzynarodowe powinny być pod każdym względem zgodne z prawem Unii,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Francja zostaje upoważniona do wynegocjowania, podpisania i zawarcia umowy międzynarodowej ze Zjednoczonym Królestwem w sprawie stosowania przepisów dotyczących bezpieczeństwa kolei w odniesieniu do stałego połączenia przez kanał La Manche, pod warunkiem że umowa ta wejdzie w życie po upływie okresu przejściowego przewidzianego w Umowie o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej i spełnia następujące warunki:

               1)Aby zachować jednolity system bezpieczeństwa w odniesieniu do całego stałego połączenia przez kanał La Manche, Komisja Międzyrządowa powołana na mocy traktatu z Canterbury zapewnia stosowanie, w odniesieniu do stałego połączenia przez kanał La Manche, przepisów prawa Unii istotnych z punktu widzenia zadań krajowych organów ds. bezpieczeństwa w rozumieniu art. 3 pkt 7 dyrektywy (UE) 2016/798, a w szczególności przepisów tej dyrektywy, dyrektywy (UE) 2016/797 i rozporządzenia (UE) 2016/796, wraz z ich późniejszymi zmianami i przepisami je zastępującymi, a także aktów przyjętych na ich podstawie.

               2)Jeżeli spór przedłożony do arbitrażu zgodnie z art. 19 traktatu z Canterbury obejmuje kwestię wykładni przepisu prawa Unii, trybunał arbitrażowy nie ma uprawnień do podejmowania decyzji w tej kwestii. W takim przypadku trybunał arbitrażowy zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wydanie orzeczenia w tej kwestii. Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest wiążące dla trybunału arbitrażowego.

               3)W razie konieczności, w szczególności w sytuacjach pilnych lub w przypadku niezastosowania się przez Komisję Międzyrządową do decyzji trybunału arbitrażowego, Francja zachowuje prawo do jednostronnego działania w celu zapewnienia pełnego, prawidłowego i szybkiego stosowania prawa Unii w odniesieniu do części stałego połączenia znajdującej się pod jurysdykcją francuską.

               4)Sądy lub trybunały, do których stosuje się art. 19 ust. 1 TFUE, mają wyłączną właściwość w zakresie podejmowania decyzji w sprawie środków odwoławczych od decyzji podjętych przez Komisję Międzyrządową w ramach pełnienia funkcji, o których mowa w ust. 1, o których to środków zastosowanie wnoszą koncesjonariusze i użytkownicy stałego połączenia przez kanał La Manche.

               5)Umowa musi być pod każdym względem zgodna z prawem Unii.

               Artykuł 2

               Francja regularnie informuje Komisję o negocjacjach ze Zjednoczonym Królestwem w sprawie uzupełnienia traktatu z Canterbury lub zawarcia nowej umowy, o której mowa w art. 1, i w stosownych przypadkach zaprasza Komisję do uczestnictwa w charakterze obserwatora.

               Po zakończeniu negocjacji Francja przedkłada Komisji projekt tekstu. Komisja przekazuje te informacje Radzie i Parlamentowi Europejskiemu.

               W terminie jednego miesiąca od przedłożenia projektu umowy Komisja podejmuje decyzję, czy spełnione są wymogi określone w art. 1. Jeżeli Komisja podejmie decyzję stwierdzającą, że są one spełnione, Francja może podpisać i zawrzeć odpowiednią umowę. Egzemplarz podpisanej umowy przekazuje się Komisji w terminie jednego miesiąca od daty jej wejścia w życie lub, w przypadku tymczasowego stosowania, w terminie jednego miesiąca od rozpoczęcia jej tymczasowego stosowania.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.

                     (2)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei (Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 102).

                     (3)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei w Unii Europejskiej (Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 44).

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/796 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Kolejowej Unii Europejskiej i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 881/2004 (Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 1).

                     (5)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (6)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (7)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.

                     (8)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei (Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 102).

                     (9)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei w Unii Europejskiej (Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 44).

                     (10)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/796 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Kolejowej Unii Europejskiej i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 881/2004 (Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 1).