Ważna informacja prawna

|

52009PC0441

Wniosek decyzja Rady w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej Protokołem Wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Tekst mający znaczenie dla EOG)  /* COM/2009/0441 końcowy - CNS 2009/0121 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 31.8.2009KOM(2009) 441 wersja ostateczna2009/0121 (CNS)WniosekDECYZJA RADYw sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej Protokołem Wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Tekst mający znaczenie dla EOG)UZASADNIENIE1. Niniejszym Komisja przedkłada Radzie zmieniony wniosek dotyczący decyzji w sprawie upoważnienia Wspólnoty do zawarcia umowy określającej warunki jej przystąpienia do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej Protokołem Wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r.2. Przystąpienie Wspólnoty do konwencji jest dopuszczalne na mocy art. 38 COTIF zmienionej Protokołem Wileńskim, którego postanowienia przewidują przystąpienie regionalnych organizacji integracji gospodarczej.3. W dniu 28 marca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Umawiającymi się Stronami COTIF w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie przystąpienia Wspólnoty do konwencji. W decyzji Rady uwzględniono wytyczne i instrukcje w zakresie negocjacji warunków przystąpienia Wspólnoty do COTIF.4. Chociaż wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie przyjęcia warunków umowy między Wspólnotą a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) został sporządzony w 2003 r.[1], przystąpienie Wspólnoty do COTIF nie mogło nastąpić do czasu wejścia w życie Protokołu Wileńskiego, co z kolei było uzależnione od liczby ratyfikacji dokonanych przez Państwa Członkowskie OTIF. COTIF zmieniona Protokołem Wileńskim weszła w życie w lipcu 2006 r.5. Wniosek Komisji dotyczący przystąpienia Wspólnoty do COTIF został przedłożony Radzie i Parlamentowi Europejskiemu w dniu 17 listopada 2003 r. W dniu 10 marca 2004 r. wniosek ten został pozytywnie zaopiniowany przez Parlament Europejski, który przyjął go bez poprawek w pierwszym czytaniu. Uznano jednak, iż Wspólnota powinna zwrócić się do OTIF o wyjaśnienia i zapewnienia w jednej szczególnej kwestii. Rosła świadomość faktu, że art. 3 § 2 COTIF, który miał rzekomo zapewniać zgodność systemów prawnych Wspólnoty i OTIF, w rzeczywistości nie zapewniał jej w należyty sposób. Przegląd prawny COTIF i załączników do niej potwierdził szereg rozbieżności między wspólnotowym dorobkiem prawnym a COTIF, odnoszących się zarówno do postanowień dotyczących jurysdykcji zawartych w COTIF (art. 12 i 28), jak i do postanowień określonych w niektórych załącznikach (E, F i G).6. Państwa członkowskie zdawały sobie dobrze sprawę z tego konfliktu i w następstwie formalnej propozycji przedstawionej przez Komisję wydały oświadczenia o niestosowaniu powyższych załączników do COTIF na mocy art. 42 COTIF. Dzięki tym oświadczeniom postanowienia znajdujące się w przedmiotowych załącznikach utraciły moc obowiązującą w krajach, które złożyły takie oświadczenia. Zapobiegło to wszelkim potencjalnym konfliktom z prawodawstwem wspólnotowym w sprawach objętych tymi załącznikami, ale wywołało również automatyczny skutek w postaci utraty mocy obowiązującej przez postanowienia, które nie były sprzeczne z prawodawstwem wspólnotowym.7. W celu ochrony systemu prawnego Wspólnoty Europejskiej Wspólnota zaproponowała dodanie do umowy odpowiednich postanowień (tzw. klauzula rozdzielności), aby uniknąć wszelkich niezgodności prawnych między COTIF a obecnym i przyszłym wspólnotowym dorobkiem prawnym.8. W dniu 19 kwietnia 2007 r. grupa ds. kompetencji Wspólnoty w zakresie relacji zewnętrznych składająca się z przedstawicieli różnych służb Komisji zbadała sprawy ogólne dotyczące przystąpienia Wspólnoty do COTIF. We wnioskach ze swoich prac grupa określiła, że najwłaściwsze dalsze kroki to:-  Uzgodnienie przez Komisję i OTIF włączenia standardowej klauzuli rozdzielności do umowy w sprawie przystąpienia Wspólnoty do COTIF.-  Podtrzymanie przez państwa członkowskie oświadczeń o niestosowaniu załączników (E, F i G) do COTIF. Zobligowanie państw członkowskich, które ratyfikowały Protokół Wileński z 1999 r., ale nie złożyły oświadczeń o niestosowaniu powyższych załączników, aby złożyły przedmiotowe oświadczenia.-  Złożenie przez Wspólnotę oświadczeń o niestosowaniu załączników (E, F i G) do COTIF w momencie jej przystąpienia do COTIF.-  Wycofanie powyższych oświadczeń (państw członkowskich i Wspólnoty), gdy zostaną usunięte niezgodności między dwoma systemami prawnymi.9. Podejście to było omawiane na posiedzeniach Rady w trakcie 2007 r., co umożliwiło ponowne rozpoczęcie negocjacji z OTIF, w szczególności odnośnie do kwestii należytej klauzuli rozdzielności. Jednocześnie podjęto prace nad rozwiązaniem kwestii niezgodności prawnych między systemami prawnymi WE i OTIF. Prace te zakończono w 2008 r.10. Podczas negocjacji między Komisją a OTIF w maju i czerwcu 2009 r. wypracowano wspólny projekt umowy, który załączono do niniejszego wniosku. Obecnie sytuacja przedstawia się następująco: COTIF ma moc obowiązującą, a Wspólnota Europejska może do niej przystąpić. Kwestie zgodności między prawodawstwem Wspólnoty Europejskiej a COTIF zostały rozstrzygnięte co do zasady, a niezbędne zmiany COTIF zostały przedłożone właściwej komisji OTIF i przez nią zatwierdzone w dniach 23, 24 i 25 czerwca 2009 r. Zmiany te wejdą w życie 12 miesięcy po zawiadomieniu o nich Państw Członkowskich OTIF.11. Załączona umowa została zatem sporządzona z uwzględnieniem wszystkich powyższych kwestii, stanowi wypełnienie zobowiązań określonych w mandacie Rady i umożliwia Wspólnocie Europejskiej dalsze działania na rzecz realizacji jej celu polegającego na rozszerzeniu obszaru kolejowego Wspólnoty i zapewnieniu szerszych możliwości rozwoju rynku transportu kolejowego.12. Z tych względów i zgodnie z obowiązującymi procedurami Komisja:-  wycofuje wniosek dotyczący decyzji w sprawie upoważnienia Wspólnoty do zawarcia umowy określającej warunki jej przystąpienia do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) przyjęty w 2003 r. (COM(2003) 696 – wersja ostateczna z dnia 17 listopada 2003 r.);-  wnosi o przyjęcie przez Radę załączonej decyzji;-  kieruje do Rady niniejszy komunikat.-  2009/0121 (CNS)WniosekDECYZJA RADYw sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej Protokołem Wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 i art. 300 ust. 2 i 3,uwzględniając wniosek Komisji[2],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rozwój interoperacyjności kolei zarówno we Wspólnocie, jak i między Wspólnotą a sąsiednimi państwami, stanowi kluczowy element polityki transportowej mającej w szczególności na celu uzyskanie większej równowagi między różnymi rodzajami transportu.(2) W obszarach objętych Konwencją o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienioną Protokołem Wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r., zwaną dalej „COTIF”, Wspólnota Europejska posiada wyłączne kompetencje lub dzieli je z państwami członkowskimi.(3) Przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do COTIF w celu wykonywania jej kompetencji jest dopuszczalne na mocy art. 38 COTIF zmienionej Protokołem Wileńskim.(4) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Umawiającymi się Stronami COTIF w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do COTIF.(5) Ze względu na trwający proces dotyczący znalezienia rozwiązań dla szeregu sprzeczności między postanowieniami niektórych załączników do COTIF a prawodawstwem wspólnotowym Wspólnota Europejska, w związku z przystąpieniem do COTIF, powinna złożyć oświadczenie zgodnie z art. 42 COTIF dotyczące niestosowania załączników E, F i G do COTIF,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Umowę w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej Protokołem Wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r., przyjmuje się niniejszym w imieniu Wspólnoty z zastrzeżeniem poniższych warunków:-  w momencie przystąpienia Wspólnota składa oświadczenie dotyczące wykonywania jej kompetencji,-  w momencie przystąpienia Wspólnota składa oświadczenie dotyczące niestosowania załączników E, F i G do COTIF.2. Tekst Umowy oraz oświadczenia, o których mowa w ust. 1, stanowią załączniki do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy celem wyrażenia zgody Wspólnoty na związanie się jej postanowieniami, złożenia związanych z nią oświadczeń oraz złożenia dokumentu zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIK 1 UMOWA W SPRAWIE PRZYSTĄPIENIA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ DO KONWENCJI O MIĘDZYNARODOWYM PRZEWOZIE KOLEJAMI (COTIF) Z DNIA 9 MAJA 1980 R., ZMIENIONEJ PROTOKOŁEM WILEŃSKIM Z DNIA 3 CZERWCA 1999 R.MIĘDZYRZĄDOWA ORGANIZACJA MIĘDZYNARODOWYCH PRZEWOZÓW KOLEJAMIIWSPÓLNOTA EUROPEJSKA,uwzględniając postanowienia Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej Protokołem Wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r., zwanej dalej „Konwencją”, w szczególności art. 38 przedmiotowej Konwencji,uwzględniając kompetencje, które przenosi na Wspólnotę Europejską Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską w niektórych obszarach objętych Konwencją,zważywszy, że Konwencja ustanawia Międzyrządową Organizację Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF), której siedziba znajduje się w Bernie,zważywszy, że celem przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Konwencji jest wspomaganie OTIF na drodze do osiągnięcia jej celu, jakim jest promowanie, usprawnianie i ułatwianie międzynarodowych przewozów kolejowych pod kątem zarówno technicznym, jak i prawnym,zważywszy, że na mocy art. 3 Konwencji zobowiązania wynikające z Konwencji odnoszące się do współpracy międzynarodowej nie mają pierwszeństwa dla państw członkowskich, które są również członkami Wspólnot Europejskich lub państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, przed ich zobowiązaniami jako członków Wspólnot Europejskich lub państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym,zważywszy, że dla tych części Konwencji, które wchodzą w zakres Wspólnoty Europejskiej, niezbędna jest klauzula rozdzielności w celu wskazania, że we wzajemnych stosunkach państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej nie mogą się powoływać na prawa i obowiązki wynikające z Konwencji ani stosować tych praw i obowiązków,zważywszy, że Konwencję stosuje się w pełni wobec Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich z jednej strony oraz pozostałych Stron Konwencji z drugiej strony,zważywszy, że przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do Konwencji wymaga ustanowienia jasnych zasad odnośnie do stosowania postanowień Konwencji do Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich,zważywszy, że warunki przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Konwencji muszą pozwalać Wspólnocie na wykonywanie w ramach Konwencji kompetencji przyznanych jej przez państwa członkowskie,UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Wspólnota Europejska niniejszym przystępuje do Konwencji na warunkach ustanowionych w niniejszej Umowie, zgodnie z art. 38 Konwencji.Artykuł 2Umawiające się Strony Konwencji będące państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej stosują w swoich stosunkach wzajemnych przepisy wspólnotowe, o ile przepisy wspólnotowe regulujące przedmiotowy obszar istnieją i mają zastosowanie w określonym przypadku, bez uszczerbku dla przedmiotu i celu Konwencji i jej pełnego stosowania w stosunku do pozostałych Umawiających się Stron Konwencji.Artykuł 3Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej Umowy postanowienia Konwencji interpretuje się w taki sposób, aby obejmowały również Wspólnotę Europejską w ramach jej kompetencji, a różne terminy używane do określania Umawiających się Stron Konwencji i ich przedstawicieli należy rozumieć odpowiednio.Artykuł 4Wspólnota Europejska nie wnosi wkładu do budżetu OTIF i nie uczestniczy w podejmowaniu decyzji dotyczących tego budżetu.Artykuł 51. Bez uszczerbku dla wykonywania swoich praw głosu zgodnie z art. 6 Wspólnota Europejska uprawniona jest do bycia reprezentowaną i brania udziału w pracach wszystkich organów OTIF, w których którekolwiek z jej państw członkowskich uprawnione jest do bycia reprezentowanym jako Umawiająca się Strona, oraz w których mogą być podejmowane sprawy wchodzące w zakres jej kompetencji.Wspólnota Europejska nie może być członkiem Komitetu Administracyjnego. Wspólnota może zostać zaproszona do udziału w posiedzeniach tego komitetu, jeżeli komitet wyrazi życzenie skonsultowania się z nią odnośnie do wprowadzonych do porządku obrad spraw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.2. Wspólnotę Europejską reprezentuje Komisja Europejska. Komisja Europejska może upoważnić jedno lub kilka państw członkowskich Wspólnoty do reprezentowania jej.Artykuł 61. Odnośnie do decyzji w sprawach, w których Wspólnota Europejska ma wyłączne kompetencje, Wspólnota Europejska wykonuje prawa głosu swoich państw członkowskich w ramach Konwencji.2. Odnośnie do decyzji w sprawach, w których Wspólnota Europejska dzieli kompetencje z państwami członkowskimi, w głosowaniu uczestniczy Wspólnota Europejska albo jej państwa członkowskie.3. Z zastrzeżeniem art. 26 § 7 Konwencji Wspólnota Europejska dysponuje liczbą głosów równą liczbie głosów jej państw członkowskich będących również Państwami Członkowskimi OTIF. Jeżeli Wspólnota Europejska uczestniczy w głosowaniu, jej państwa członkowskie nie biorą w nim udziału.4. Wspólnota Europejska powiadamia w każdym przypadku pozostałe Umawiające się Strony Konwencji, jeśli w odniesieniu do różnych punktów porządku obrad Zgromadzenia Ogólnego i innych obradujących organów będzie wykonywać prawa głosu przewidziane w ust. 1-3 powyżej. Obowiązek ten stosuje się również, gdy decyzje są podejmowane korespondencyjnie. Takie powiadomienie należy przekazać z odpowiednim wyprzedzeniem Sekretarzowi Generalnemu OTIF celem umożliwienia jego rozesłania wraz z dokumentami dotyczącymi posiedzenia lub decyzją, która ma zostać podjęta korespondencyjnie.Artykuł 7Zakres kompetencji Wspólnoty jest określony ogólnie w pisemnym oświadczeniu złożonym przez Wspólnotę Europejską w momencie zawarcia niniejszej Umowy. Oświadczenie to może zostać odpowiednio zmienione w drodze powiadomienia OTIF przez Wspólnotę Europejską. Nie zastępuje ono ani w żaden sposób nie ogranicza kwestii, które mogą być objęte powiadomieniami dotyczącymi kompetencji Wspólnoty złożonymi przed podjęciem decyzji przez OTIF w drodze formalnego głosowania lub w inny sposób.Artykuł 8Tytuł V Konwencji ma zastosowanie do każdej sprawy spornej między Umawiającymi się Stronami niniejszej Umowy w sprawie przystąpienia wynikłej z interpretacji, stosowania lub wykonania niniejszej Umowy, w tym w odniesieniu do jej istnienia, obowiązywania i rozwiązania.Artykuł 9Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po jej podpisaniu przez Umawiające się Strony. W tym przypadku nie stosuje się postanowień art. 34 § 2 Konwencji.Artykuł 10Niniejsza Umowa pozostaje w mocy na czas nieokreślony.Jeśli wszystkie Państwa Członkowskie OTIF będące państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej wypowiedzą Konwencję, powiadomienie o tym wypowiedzeniu, jak również o wypowiedzeniu niniejszej Umowy, uznaje się za dokonane przez Wspólnotę Europejską w momencie powiadomienia o wypowiedzeniu Konwencji przez ostatnie państwo członkowskie Wspólnoty Europejskiej na mocy art. 41 Konwencji.Artykuł 11Umawiające się Strony Konwencji niebędące państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, stosujące w wyniku umów międzynarodowych ze Wspólnotą Europejską odpowiednie przepisy Wspólnoty Europejskiej, mogą za zgodą depozytariusza Konwencji składać indywidualne oświadczenia odnośnie do zachowania ich praw i obowiązków na mocy ich umów ze Wspólnotą Europejską, COTIF i odpowiednich przepisów.NA DOWÓD CZEGO, niżej podpisani pełnomocnicy, po przedstawieniu swoich pełnomocnictw uznanych za sporządzone w należytej i właściwej formie, podpisali niniejszą Umowę.SPORZĄDZONO w […] dnia […] r. w dwóch oryginalnych egzemplarzach w języku angielskim, po jednym dla OTIF i Wspólnoty Europejskiej. Tłumaczenie i dystrybucję ostatecznej wersji Umowy pozostawia się w gestii właściwych organów Umawiających się Stron.W imieniu Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) | W imieniu Wspólnoty Europejskiej |ZAŁĄCZNIK 2OŚWIADCZENIE WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ DOTYCZĄCE WYKONYWANIA KOMPETENCJIW sektorze kolejowym Wspólnota Europejska dzieli wykonywanie kompetencji z państwami członkowskimi na mocy art. 70, 71, 80 ust. 1 i art. 156 Traktatu WE.W tytule V Traktatu WE ustanawia się wspólną politykę transportową Wspólnoty Europejskiej, a w tytule XV przewiduje się udział Wspólnoty Europejskiej w ustanowieniu i rozwoju sieci transeuropejskich w obszarach transportu.Tytuł V art. 71 Traktatu WE przewiduje w szczególności, że Wspólnota Europejska może ustanawiać:-  wspólne reguły mające zastosowanie do transportu międzynarodowego wykonywanego z lub na terytorium państwa członkowskiego lub tranzytu przez terytorium jednego lub więcej państw członkowskich;-  warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w państwie członkowskim do transportu krajowego w państwie członkowskim;-  środki pozwalające polepszyć bezpieczeństwo transportu;-  wszelkie inne potrzebne przepisy.Odnośnie do sieci transeuropejskich tytuł XV art. 155 Traktatu WE określa bardziej szczegółowo, że Wspólnota Europejska:-  ustanawia zbiór wytycznych obejmujących cele, priorytety i ogólne kierunki działań przewidzianych w dziedzinie sieci transeuropejskich; wytyczne te wskazują projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania;-  urzeczywistnia każdy środek, który może się okazać niezbędny do zapewnienia współdziałania między sieciami, w szczególności w dziedzinie normalizacji technicznej;-  może wspierać projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, popierane przez państwa członkowskie, a wskazane w ramach wytycznych określonych w tiret pierwszym, w szczególności poprzez analizy możliwości wykonania, gwarancje kredytowe lub bonifikaty oprocentowania; Wspólnota może się również przyczyniać do finansowania, za pośrednictwem Funduszu Spójności, poszczególnych projektów w państwach członkowskich w dziedzinie infrastruktury transportu.Na podstawie postanowień tych dwóch artykułów Wspólnota Europejska przyjęła znaczną liczbę instrumentów prawnych mających zastosowanie do transportu kolejowego.Zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej Wspólnota Europejska ma wyłączne kompetencje w kwestiach dotyczących transportu kolejowego, w przypadku gdy Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmieniona Protokołem Wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r., zwana dalej „Konwencją”, lub instrumenty prawne przyjęte na jej podstawie naruszają obowiązujące przepisy wspólnotowe.W kwestiach regulowanych Konwencją, w przypadku których Wspólnota Europejska ma kompetencje wyłączne, państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej nie posiadają kompetencji.W przypadku gdy ani Konwencja, ani instrumenty prawne przyjęte na jej podstawie nie naruszają obowiązujących przepisów wspólnotowych, Wspólnota Europejska dzieli z państwami członkowskimi wykonywanie kompetencji w kwestiach dotyczących Konwencji.Wykaz odpowiednich wspólnotowych aktów prawnych obowiązujących w momencie zawarcia niniejszej Umowy ujęto w dodatku. Zakres kompetencji Wspólnoty wynikający z tych aktów prawnych należy oceniać w świetle szczegółowych przepisów każdego aktu prawnego, a w szczególności tego, czy przepisy te ustanawiają wspólne reguły. Zakres kompetencji Wspólnoty podlega ciągłym zmianom. W ramach Traktatu właściwe organy mogą podejmować decyzje, które ustalają zakres kompetencji Wspólnoty Europejskiej. Wspólnota Europejska zastrzega sobie zatem prawo do dokonywania odpowiednich zmian niniejszego oświadczenia, co nie stanowi warunku koniecznego do wykonywania jej kompetencji w ramach Konwencji.DODATEK DO ZAŁĄCZNIKA 2WSPÓLNOTOWE AKTY PRAWNE DOTYCZĄCE KWESTII REGULOWANYCH PRZEZ KONWENCJĘDo tej pory Wspólnota wykonywała swoje kompetencje m.in. za pomocą następujących wspólnotowych aktów prawnych:AKTY PRAWNE DOTYCZĄCE GOSPODARKI / DOSTĘPU DO RYNKU-  Rozporządzenie nr 11 dotyczące zniesienia dyskryminacji w stawkach i warunkach transportu, w związku z wykonaniem art. 79 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą (Dz.U. L 532 z 16.8.1960, s. 1121);-  Dyrektywa Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237 z 24.8.1991, s. 25);-  Dyrektywa Rady 95/18/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. w sprawie wydawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym (Dz.U. L 143 z 27.6.1995, s. 70);-  Dyrektywa 2001/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych, (Dz.U. L 75 z 15.3.2001, s. 1);-  Dyrektywa 2001/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym (Dz.U. L 75 z 15.3.2001, s. 26);-  Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75 z 15.3.2001, s. 29);-  Dyrektywa nr 2004/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 164-172 i Dz.U. L 220 z 21.6.2004, s. 58-60);-  Rozporządzenie (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 14);-  Dyrektywa 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/440/WE w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 44).-  AKTY PRAWNE DOTYCZĄCE INTEROPERACYJNOŚCI I BEZPIECZEŃSTWA-  Dyrektywa Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości (Dz.U. L 235 z 17.9.1996, s. 6);-  Dyrektywa 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych (Dz.U. L 110 z 20.4.2001, s. 1);-  Dyrektywa Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych (Dz.U. L 235 z 17.9.1996, s. 25);-  Dyrektywa 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 44-113 i Dz.U. L 220 z 21.6.2004, s.16-39);-  Dyrektywa 2004/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniająca dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 114-163 i Dz.U. L 220 z 21.6.2004, s. 40-57);-  Rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 1-43 i Dz.U. L 220 z 21.6.2006, s. 3-14);-  Dyrektywa 2007/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie przyznawania uprawnień maszynistom prowadzącym lokomotywy i pociągi w obrębie systemu kolejowego Wspólnoty (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 51);-  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (przekształcenie) (Dz.U. L 191 z 18.7.2008, s. 1);-  Dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz.U. L 260 z 30.9.2008, s. 13);-  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/110/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2004/49/WE w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych (dyrektywę w sprawie bezpieczeństwa kolei) (Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 62);-  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1335/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 881/2004 ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (rozporządzenie w sprawie Agencji) (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 51).AKTY PRAWNE DOTYCZĄCE OBOWIĄZKÓW UŻYTECZNOŚCI PUBLICZNEJ-  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) 1107/70 (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 1).ZAŁĄCZNIK 3OŚWIADCZENIE WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ ZGODNIE Z ART. 42 COTIFDo czasu usunięcia pewnych niezgodności między prawodawstwem Wspólnoty a niektórymi postanowieniami COTIF poniższe załączniki do COTIF nie są stosowane w całości przez Wspólnotę Europejską:1. Przepisy ujednolicone o umowie użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej (CUI – załącznik E do Konwencji).2. Przepisy ujednolicone o zatwierdzaniu norm technicznych oraz przyjmowaniu ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu (APTU – załącznik F do Konwencji).3. Przepisy ujednolicone o dopuszczeniu technicznym urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu (ATMF – załącznik G do Konwencji).USTALENIA WEWNĘTRZNE MIĘDZY RADĄ, PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI I KOMISJĄ W SPRAWIE UDZIAŁU WSPÓLNOTY I JEJ PAŃSTW CZŁONKOWSKICH W POSIEDZENIACH ODBYWAJĄCYCH SIĘ W RAMACH KONWENCJI O MIĘDZYNARODOWYM PRZEWOZIE KOLEJAMI Z 1999 R.Pamiętając o wymogu jedności reprezentowania Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich na forum międzynarodowym zgodnie z Traktatem WE i orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym również na etapie wykonywania zobowiązań międzynarodowych,Rada, państwa członkowskie i Komisja przyjmują następujące ustalenia wewnętrzne:1. CHARAKTER I ZAKRES1.1. Niniejszy dokument określa ustalenia wewnętrzne między Radą, państwami członkowskimi i Komisją w sprawie przygotowań do posiedzeń odbywających się w ramach Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z 1999 r. (zwanej dalej „Konwencją”). Niniejsze ustalenia wewnętrzne stosuje się do wszystkich posiedzeń organizowanych przez Międzyrządową Organizację Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w odniesieniu do stosowania Konwencji.2. PODZIAŁ ZADAŃ NA PODSTAWIE KOMPETENCJI2.1. W sprawach dotyczących transportu kolejowego wchodzących w zakres kompetencji państw członkowskich Prezydencja zwołuje z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji lub państwa członkowskiego spotkania koordynacyjne delegacji państw członkowskich UE przed, w trakcie i po każdym posiedzeniu, o którym mowa w pkt 1, mające na celu wypracowanie skoordynowanych stanowisk. Prezydencja przedstawia te skoordynowane stanowiska.2.2. Komisja przedstawia w imieniu Wspólnoty stanowiska Wspólnoty w kwestiach wchodzących w zakres kompetencji Wspólnoty, szczególnie odnośnie do:-  tytułu V art. 71 Traktatu WE,-  tytułu XV art. 155 Traktatu WE,-  wszelkich innych kwestii wchodzących w zakres kompetencji wyłącznej lub głównej Wspólnoty na mocy tytułu V lub XV Traktatu WE,-  wspólnotowych aktów prawnych dotyczących kwestii podejmowanych przez Konwencję i określonych w dodatku do załącznika 2 do umowy w sprawie przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do Konwencji.2.3. Prezydencja i Komisja uzgadniają, która z nich przedstawi wszelkie oświadczenia, które należy złożyć w imieniu Wspólnoty i państw członkowskich, w przypadkach gdy poszczególne kompetencje są ze sobą nierozerwalnie powiązane. Komisja przedstawia wspólne stanowisko, jeżeli dana sprawa wchodzi w przeważającym stopniu w zakres kompetencji Wspólnoty, a Prezydencja przedstawia wspólne stanowisko, jeżeli dana sprawa wchodzi w przeważającym stopniu w zakres kompetencji państw członkowskich.3. USTALANIE STANOWISK I PROCEDURA KOORDYNACJI3.1. Wszystkie stanowiska Wspólnoty i jej państw członkowskich na posiedzeniach OTIF są należycie skoordynowane.W kwestiach należących do ich kompetencji państwa członkowskie dążą do wypracowania skoordynowanych stanowisk. Projekty stanowisk są uprzednio przekazywane państwom członkowskim.Wnioski Komisji dotyczące stanowisk Wspólnoty i wspólnych stanowisk Wspólnoty i państw członkowskich omawia się na posiedzeniach właściwych komitetów powołanych na mocy odpowiednich wspólnotowych dyrektyw dotyczących kolei; są to odpowiednio:-  Komitet ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych - w sprawach dotyczących załącznika RID do Konwencji; w przypadku gdy sprawy te dotyczą interoperacyjności kolei lub wspólnego podejścia do bezpieczeństwa wypracowanego w ramach dyrektywy 2004/49/WE, stanowisko, jakie ma zająć Wspólnota, należy określić we współpracy z Komitetem ds. Interoperacyjności i Bezpieczeństwa Kolei.-  Komitet ds. Rozwoju Kolei Wspólnotowych - w sprawach dotyczących załączników CIV, CIM, CUV, CUI do Konwencji oraz w sprawach systemów jednolitych przepisów opracowywanych przez OTIF;-  Komitet ds. Interoperacyjności i Bezpieczeństwa Kolei - w sprawach dotyczących załączników APTU i ATMF do Konwencji.Na spotkaniach koordynacyjnych w miejscu obrad Komisja i państwa członkowskie dokładają wszelkich starań w celu ustalenia uzgodnionego stanowiska.3.2. W zakresie prac dotyczących przewozów towarów niebezpiecznych Wspólnotę Europejską reprezentuje w Komisji Ekspertów RID Komisja Europejska wspierana ze względu na fachową wiedzę techniczną przez ekspertów z państw członkowskich lub Europejską Agencję Kolejową, lub w razie potrzeby Komisja Europejska upoważnia państwa członkowskie do jej reprezentowania.3.3. Komisja powiadamia odpowiedni komitet o punktach porządku obrad każdego posiedzenia OTIF, dla których zdaniem Komisji wymagane jest złożenie oświadczeń w imieniu Wspólnoty bądź w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich.3.4. W przypadku głosowania nad punktami porządku obrad Komisja wydaje opinię, czy w głosowaniu powinna wziąć udział Wspólnota czy poszczególne państwa członkowskie.3.5. Decyzje w sprawie wykonywania obowiązków i w sprawie ustaleń dotyczących oświadczeń i głosowania w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad podlegającego wyłącznej kompetencji Wspólnoty zapadają na spotkaniach koordynacyjnych komitetów wymienionych w pkt 3.1.3.6. W razie potrzeby spotkania koordynacyjne mogą się również odbywać w miejscu obrad.4. PRZEDSTAWIANIE STANOWISKA4.1. Jeżeli Prezydencja nie jest reprezentowana na posiedzeniach, o których mowa w pkt 1, stanowisko Wspólnoty i jej państw członkowskich osiągnięte w ramach procesu koordynacji w sprawach objętych pkt 2.1 i, w odpowiednich przypadkach, pkt 2.3, przedstawia delegat tego reprezentowanego państwa członkowskiego, które zajmuje kolejne miejsce na liście rotacji Prezydencji UE.5. GŁOSOWANIE5.1. Komisja wykonuje prawo głosu Wspólnoty w imieniu Wspólnoty Europejskiej na podstawie stanowisk Wspólnoty lub wspólnych stanowisk wypracowanych w drodze koordynacji w sprawach, o których mowa w pkt 2.2 i, w odpowiednich przypadkach, w pkt 2.3.Można uzgodnić, że w przypadkach, w których Wspólnota nie jest reprezentowana przez Komisję, Prezydencja wykonuje prawo głosu Wspólnoty w tych kwestiach na podstawie wspólnych stanowisk.5.2. Państwa członkowskie wykonują swoje prawa głosu wyłącznie w kwestiach, o których mowa w pkt 2.1 i, w odpowiednich przypadkach, w pkt 2.3 w oparciu o skoordynowane lub wspólne stanowiska osiągnięte w ramach procesu koordynacji.6. PRZEDSTAWIANIE STANOWISKA I GŁOSOWANIE W PRZYPADKU BRAKU POROZUMIENIA6.1. W przypadku gdy kwestie omawiane na posiedzeniach któregokolwiek z trzech komitetów wymienionych w pkt 3.1 powyżej pozostają nierozstrzygnięte, kwestie te przekazuje się bez zbędnej zwłoki do Komitetu Stałych Przedstawicieli. Jeżeli Komisja i państwa członkowskie nie osiągnęły porozumienia, państwa członkowskie i Komisja nie zajmują stanowiska ani nie głosują w sposób, który mógłby stanowić naruszenie wspólnotowego dorobku prawnego.6.2. Decyzje, o których mowa w pkt 6.1, nie uchybiają odpowiednim kompetencjom Wspólnoty i jej państw członkowskich. [1] COM(2003) 696 z 17.11.2003 r.[2] Dz.U. C […] z […], s. […].[3] Dz.U. C […] z […], s. […].


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.10.2016
            COM(2016) 671 final
            2016/0327(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Konfederacją Szwajcarską, Norwegią i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Wniosek jest przedstawiany w kontekście reformy reguł pochodzenia GSP z 2010 r. wprowadzonej rozporządzeniem (UE) nr 1063/2010 z dnia 18 listopada 2010 r., które zmieniło rozporządzenie (EWG) nr 2454/93.

               W ramach reformy do systemu kumulacji pochodzenia, który wcześniej funkcjonował między Unią, Szwajcarią i Norwegią, włączono warunkowo Turcję.

               W ramach tej reformy wprowadzono także nowy system poświadczania pochodzenia przez zarejestrowanych eksporterów, którego stosowanie jest odroczone do dnia 1 stycznia 2017 r.

               W oparciu o powyższe elementy należy dokonać zmiany istniejącego instrumentu prawnego mającego zastosowanie do systemu kumulacji pochodzenia między Unią, Szwajcarią i Norwegią. Jest to celem niniejszego wniosku.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Wniosek jest spójny ze wspólną polityką handlową, w szczególności z polityką celną, zasadą swobodnego obrotu towarami i regułami pochodzenia.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Nie dotyczy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 5;
                  decyzja Rady nr 2001/101/WE z dnia 5 grudnia 2000 r.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest związany ze wspólną polityką handlową, która należy do wyłącznych kompetencji Unii.

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ jego skutki są ściśle ograniczone do tego, co jest niezbędne dla zapewnienia rozszerzenia kumulacji obowiązującej w stosunku do produktów pochodzących ze Szwajcarii i Norwegii na Turcję.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Rada, na wniosek negocjatora, przyjmuje decyzję upoważniającą do podpisania porozumienia. Niniejszy dokument stanowi wniosek dotyczący takiej decyzji.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Konsultacje z zainteresowanymi stronami utorowały drogę do porozumienia, które jest w pełni zaakceptowane we wszystkich jego elementach.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

               Nie przeprowadzono żadnej oceny skutków w odniesieniu do towarzyszącego harmonogramu i wytycznych dotyczących lepszego stanowienia prawa, gdyż przedmiotowy wniosek odnosi się do kumulacji pochodzenia między Unią, Szwajcarią, Norwegią i ewentualnie Turcją, czyli systemu, który już wcześniej istniał, a obecnie jest dostosowywany, tak aby spełnić wymogi techniczne wynikające z wdrażania systemu zarejestrowanych eksporterów (REX) od dnia 1 stycznia 2017 r.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

               Wniosek nie ma skutków dla ochrony praw podstawowych.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie dotyczy.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Środek będzie regularnie oceniany przez Strony, które będą uczestniczyć w regularnych kontaktach, sesjach szkoleniowych i spotkaniach dotyczących wdrożenia systemu REX.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

               Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Poprzednie Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą oraz każdym krajem EFTA, który przyznaje preferencje taryfowe w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (Norwegia i Szwajcaria), z zastrzeżeniem, że towary z zawartością części o pochodzeniu norweskim lub szwajcarskim są traktowane po ich wejściu na obszar celny Wspólnoty jak towary z zawartością części pochodzenia wspólnotowego, zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej (decyzja Rady z dnia 5 grudnia 2000 r.), należy zastąpić nowym porozumieniem w celu uwzględnienia reformy reguł pochodzenia GSP przyjętej rozporządzeniem nr 1063/2010 z dnia 18 listopada 2010 r. W następstwie upoważnienia udzielonego Komisji przez Radę w dniu 8 marca 2012 r. przeprowadzono i zakończono rokowania z Norwegią i Szwajcarią w sprawie tego nowego porozumienia.

               2016/0327 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Konfederacją Szwajcarską, Norwegią i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z jego art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 41 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446
                  1
                produkty uzyskane w Norwegii, Szwajcarii lub Turcji zawierające materiały, które nie zostały tam w całości uzyskane, uznaje się za pochodzące z kraju korzystającego, pod warunkiem że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 45 tego rozporządzenia delegowanego (system kumulacji).

               (2)Zgodnie z art. 54 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 system kumulacji ma zastosowanie, pod warunkiem że Szwajcaria przyznaje, na zasadzie wzajemności, takie samo traktowanie produktom pochodzącym z krajów korzystających, zawierającym materiały pochodzące z Unii.

               (3)W zakresie, w jakim dotyczy to Szwajcarii, ten system kumulacji został pierwotnie ustanowiony w drodze porozumienia w formie wymiany listów między Unią i Szwajcarią. Ta wymiana listów miała miejsce w dniu 14 grudnia 2000 r. po zatwierdzeniu przez Radę decyzją 2001/101/WE
                  2
               .

               (4)W celu zapewnienia stosowania pojęcia pochodzenia odpowiadającego temu, które określono w regułach pochodzenia w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) Unii, Szwajcaria zmieniła swoje reguły pochodzenia w ramach GSP. Konieczne jest zatem dokonanie zmiany porozumienia w formie wymiany listów między Unią i Szwajcarią.

               (5)System wzajemnego uznawania zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A przez Unię, Norwegię i Szwajcarię powinien nadal obowiązywać w ramach zmienionej wymiany listów i być warunkowo stosowany przez Turcję w celu ułatwienia wymiany handlowej między Unią, Norwegią, Szwajcarią i Turcją.

               (6)Ponadto reguły pochodzenia w ramach GSP Unii przewidują wprowadzenie nowego systemu ustalania dowodów pochodzenia przez zarejestrowanych eksporterów, który ma być stosowany od dnia 1 stycznia 2017 r. Również w tym zakresie należy dokonać zmian w wymianie listów.

               (7)Aby uprzedzić stosowanie tego nowego systemu oraz przepisów z nim związanych, w dniu 8 marca 2012 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania porozumienia ze Szwajcarią, w formie wymiany listów, dotyczącego wzajemnego uznawania zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i określającego, że produkty z zawartością części o pochodzeniu norweskim, szwajcarskim lub tureckim mają być traktowane w chwili ich przybycia na obszar celny Unii jak produkty z zawartością części o pochodzeniu unijnym. Rokowania zostały pomyślnie zakończone parafowaniem porozumienia.

               (8)Należy zatem podpisać porozumienie w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia w terminie późniejszym,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Podpisanie Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Konfederacją Szwajcarską, Norwegią i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej („porozumienie”) zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii, z zastrzeżeniem zawarcia przedmiotowego porozumienia.

               Tekst porozumienia w formie wymiany listów, które ma zostać podpisane, dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania porozumienia, z zastrzeżeniem jego zawarcia, osobom wskazanym przez negocjatora porozumienia.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1).

                     (2)
                  Decyzja Rady 2001/101/WE z dnia 5 grudnia 2000 r. dotycząca zatwierdzenia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą oraz każdym krajem EFTA, który przyznaje preferencje taryfowe w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (Norwegia oraz Szwajcaria), z zastrzeżeniem, że towary z zawartością części o pochodzeniu norweskim lub szwajcarskim traktowane będą po ich wejściu na obszar celny Wspólnoty jak towary z zawartością części pochodzenia wspólnotowego (porozumienie wzajemne) (Dz.U. L 38 z 8.2.2001, s. 24).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.10.2016
            COM(2016) 671 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Konfederacją Szwajcarską, Norwegią i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

               Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Konfederacją Szwajcarską, Norwegią i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

               A. List Unii

                     …, …

                     [miejsce i data]

               Szanowni Państwo!

               1. Unia Europejska („Unia”) i Konfederacja Szwajcarska („Szwajcaria”) jako Strony niniejszego porozumienia przyjmują do wiadomości, że do celów ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) obie Strony stosują podobne reguły pochodzenia oparte na następujących zasadach ogólnych:

               (a)definicja pojęcia produktów pochodzących oparta na takich samych kryteriach;

               (b)postanowienia dotyczące regionalnej kumulacji pochodzenia;

               (c)postanowienia dotyczące stosowania kumulacji do materiałów, które pochodzą, w rozumieniu reguł pochodzenia GSP Stron, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji;

               (d)postanowienia dotyczące ogólnej tolerancji w odniesieniu do materiałów niepochodzących;

               (e)postanowienia dotyczące niezmienności produktów z kraju korzystającego;

               (f)postanowienia dotyczące wystawiania lub sporządzania zastępczych dowodów pochodzenia;

               (g)wymóg współpracy administracyjnej z właściwymi organami krajów korzystających w zakresie dowodów pochodzenia.

               2. Unia i Szwajcaria uznają, że materiały pochodzące, w rozumieniu ich odpowiednich reguł pochodzenia GSP, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji uzyskują pochodzenie z kraju korzystającego z systemu GSP którejkolwiek ze Stron, jeżeli są poddawane w tym kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza operacje uważane za obróbkę lub przetworzenie niewystarczające dla nadania statusu produktów pochodzących. Niniejszy akapit stosuje się do materiałów pochodzących z Norwegii i Turcji, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych odpowiednio w pkt 15 i 16.

               Organy celne państw członkowskich Unii oraz Szwajcarii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną, szczególnie do celów późniejszej weryfikacji dowodów pochodzenia w odniesieniu do materiałów, o których mowa w poprzednim akapicie. Zastosowanie mają postanowienia dotyczące współpracy administracyjnej zawarte w protokole nr 3 do umowy z dnia 22 lipca 1972 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską.

               Postanowień niniejszego punktu nie stosuje się do produktów objętych działami 1–24 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów przyjętego przez organizację powołaną na mocy Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, podpisanej w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r. („System Zharmonizowany”).

               3. Unia i Szwajcaria zobowiązują się niniejszym uznawać zastępcze dowody pochodzenia w formie zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A („świadectwa zastępcze”) wystawione przez organy celne drugiej Strony i zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządzone przez ponownego nadawcę drugiej Strony zarejestrowanego do tego celu.

               Każda ze Stron może ocenić kwalifikowalność produktów objętych zastępczym dowodem pochodzenia do preferencyjnego traktowania zgodnie z własnym ustawodawstwem.

               4. Przed wystawieniem lub sporządzeniem zastępczego dowodu pochodzenia każda Strona zapewnia spełnienie następujących warunków:

               (a)zastępczy dowód pochodzenia może zostać wystawiony lub sporządzony tylko wówczas, gdy pierwotny dowód pochodzenia został wystawiony lub sporządzony zgodnie z przepisami obowiązującymi w Unii lub w Szwajcarii;

               (b)jedynie w przypadku gdy produkty nie zostały dopuszczone do obrotu na terytorium jednej ze Stron, dowód pochodzenia lub zastępczy dowód pochodzenia może zostać zastąpiony jednym lub większą liczbą zastępczych dowodów pochodzenia w celu wysłania wszystkich lub niektórych produktów objętych pierwotnym dowodem pochodzenia z tej Strony do drugiej Strony;

               (c)produkty pozostawały pod dozorem celnym u Strony ponownie wysyłającej i nie zostały zmienione, w jakikolwiek sposób przekształcone ani poddane czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich dobrym w stanie („zasada niezmienności”);

               (a)w przypadku gdy produkty uzyskały status pochodzenia w ramach odstępstwa od reguł pochodzenia przyznanego przez Stronę, zastępczych dowodów pochodzenia nie wystawia się ani nie sporządza się, jeżeli produkty są ponownie wysyłane do drugiej Strony;

               (b)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli produkty, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, uzyskały status pochodzenia przez zastosowanie kumulacji regionalnej;

               (c)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli Strona ponownie wysyłająca nie przyznała produktom, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, preferencyjnego traktowania.

               5. Do celów pkt 4 lit. c) mają zastosowanie poniższe warunki:

               Jeżeli wydaje się, że są podstawy do wątpliwości co do zgodności z zasadą niezmienności, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia dowodu zgodności z tą zasadą, co można wykazać za pomocą wszelkich środków.

               Na wniosek ponownego nadawcy organy celne Strony ponownie wysyłającej poświadczają, że produkty pozostawały podczas ich pobytu na terytorium tej Strony pod dozorem celnym i że podczas ich przechowywania na terytorium danej Strony organy celne nie udzieliły żadnego pozwolenia na zmianę, przekształcenie w jakikolwiek sposób ani poddanie produktów czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich w dobrym stanie.

               Jeśli zastępczy dowód jest świadectwem zastępczym, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia nie występują o świadectwo o braku manipulacji za okres pozostawania produktów na terytorium drugiej Strony.

               6. Każda ze Stron zapewnia, że:

               a)
                     jeżeli zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym z GSP Unii i GSP Szwajcarii, organy celne państw członkowskich Unii i organy celne Szwajcarii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną do celów późniejszej weryfikacji tych zastępczych dowodów pochodzenia. Na wniosek Strony będącej miejscem przeznaczenia organy celne Strony ponownie wysyłającej wszczynają i prowadzą procedurę późniejszej weryfikacji odpowiednich pierwotnych dowodów pochodzenia;

               b)
                     gdy zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym wyłącznie z systemu GSP Strony będącej miejscem przeznaczenia, Strona ta przeprowadza procedurę późniejszej weryfikacji pierwotnych dowodów pochodzenia we współpracy z krajem korzystającym. Pierwotne dowody pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji lub, w stosownych przypadkach, kopie pierwotnych dowodów pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji są przedkładane przez organy celne Strony ponownie wysyłającej organom celnym Strony będącej miejscem przeznaczenia w celu umożliwienia im przeprowadzenia procedury późniejszej weryfikacji.

               7. Każda ze Stron zapewnia, że:

               (a)w prawym górnym polu każdego świadectwa zastępczego wskazana jest nazwa pośredniczącego kraju ponownej wysyłki, w którym świadectwo zostało wystawione;

               (b)pole 4 zawiera wyrazy „replacement certificate” lub „certificat de remplacement” oraz datę wystawienia pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A wraz z jego numerem seryjnym;

               (c)w polu 1 umieszcza się nazwę/ imię i nazwisko ponownego nadawcy;

               (d)nazwa/ imię i nazwisko ostatecznego odbiorcy może(-gą) zostać umieszczona(-e) w polu 2;

               (e)wszystkie dane szczegółowe produktów ponownie wysyłanych, znajdujące się na pierwotnym świadectwie, przenosi się do pól 3–9;

               (f)w polu 10 można wpisać dane faktury wystawionej przez ponownego nadawcę;

               (g)poświadczenie organu celnego, który wystawił świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11. Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego. Dane szczegółowe z pola 12 dotyczące kraju pochodzenia oraz kraju przeznaczenia przenosi się z pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A. Ponowny nadawca podpisuje świadectwo pochodzenia w polu 12. Ponowny nadawca, który podpisuje pole 12 w dobrej wierze, nie ponosi odpowiedzialności za prawidłowość danych szczegółowych zawartych w pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A;

               (h)organ celny, do którego złożono wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, odnotowuje na pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A wagę, liczbę oraz charakter przesyłanych dalej produktów oraz wpisuje na nim numery seryjne każdego odpowiedniego świadectwa zastępczego lub świadectw zastępczych. Organ ten przechowuje wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, jak również pierwotne świadectwo pochodzenia na formularzu A przez okres co najmniej trzech lat;

               (i)zastępcze świadectwa pochodzenia sporządza się w języku angielskim lub francuskim.

               8. Każda ze Stron zapewnia, że:

               (a)ponowny nadawca umieszcza na każdym zastępczym oświadczeniu o pochodzeniu następujące informacje:

               (1)wszystkie dane ponownie wysyłanych produktów pobrane z pierwotnego dowodu pochodzenia;

               (2)data sporządzenia pierwotnego dowodu pochodzenia;

               (3)dane pierwotnego dowodu pochodzenia, w tym – w stosownych przypadkach – informacje o kumulacji zastosowanej wobec towarów będących przedmiotem oświadczenia o pochodzeniu;

               (4)nazwa/ nazwisko i imię, adres i numer zarejestrowanego eksportera;

               (5)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy w Unii lub w Szwajcarii;

               (6)data i miejsce sporządzenia oświadczenia o pochodzeniu lub wystawienia świadectwa pochodzenia;

               (b)każde zastępcze oświadczenie o pochodzeniu oznacza się jako „Replacement statement” lub „Attestation de remplacement”;

               (c)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu są sporządzane przez ponownych nadawców zarejestrowanych w elektronicznym systemie samodzielnego poświadczania pochodzenia przez eksporterów, zwanym systemem zarejestrowanych eksporterów (REX), niezależnie od wartości produktów pochodzących zawartych w pierwotnej przesyłce;

               (d)w przypadku zastąpienia dowodu pochodzenia ponowny nadawca umieszcza na pierwotnym dowodzie pochodzenia następujące informacje:

               (1)data sporządzenia zastępczego oświadczenia lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i ilości towarów objętych oświadczeniem zastępczym lub oświadczeniami zastępczymi o pochodzeniu;

               (2)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres ponownego nadawcy;

               (3)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy lub odbiorców w Unii lub w Szwajcarii;

               (e)pierwotne oświadczenie o pochodzeniu oznacza się dopiskiem „Replaced” lub „Remplacé”;

               (f)zastępcze oświadczenie o pochodzeniu jest ważne przez dwanaście miesięcy od daty jego sporządzenia;

               (g)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządza się w języku angielskim lub francuskim.

               9. Pierwotne dowody pochodzenia i kopie zastępczych dowodów pochodzenia są przechowywane przez ponownego nadawcę przez co najmniej trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym zastępcze dowody pochodzenia zostały wystawione lub sporządzone.

               10. Strony zgodnie postanawiają dzielić się kosztami systemu REX według zasad współpracy, które zostaną określone przez właściwe organy Stron.

               11. Wszelkie różnice stanowisk między Stronami wynikające z interpretacji lub stosowania niniejszego porozumienia są rozwiązywane wyłącznie w drodze dwustronnych negocjacji między Stronami. Jeżeli różnice te mogą mieć wpływ na interesy Norwegii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje.

               12. Strony mogą zmienić niniejsze porozumienie za obopólną zgodą na piśmie w dowolnym momencie. Na wniosek jednej ze Stron obie Strony rozpoczynają konsultacje w sprawie ewentualnych zmian niniejszego porozumienia. Jeżeli zmiany te mogą mieć wpływ na interesy Norwegii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje. Zmiany takie wchodzą w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy obie Strony powiadomią się wzajemnie o spełnieniu odpowiednich wymogów wewnętrznych.

               13. W przypadku poważnych wątpliwości co do właściwego funkcjonowania niniejszego porozumienia każda ze Stron może zawiesić jego stosowanie, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

               14. Niniejsze porozumienie może zostać rozwiązane przez każdą ze Stron, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

               15. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących z Norwegii tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie z Norwegią i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.

               16. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących z Turcji
                  1
                tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie z Turcją i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.

               17. Od chwili wejścia w życie porozumienia między Szwajcarią i Turcją zgodnie z pkt 2 akapit pierwszy niniejszego porozumienia i z zastrzeżeniem wzajemności ze strony Turcji każda ze Stron może postanowić, że zastępcze dowody pochodzenia dla produktów zawierających materiały pochodzące z Turcji, które zostały przetworzone w ramach kumulacji dwustronnej w państwach korzystających z GSP, mogą być wystawiane lub sporządzane w Stronach.

               18. Niniejsze porozumienie wchodzi w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy Unia i Szwajcaria powiadomią się wzajemnie o spełnieniu wymaganych wewnętrznych procedur przyjęcia. Od tego dnia niniejsze rozporządzenie zastępuje Porozumienie w formie wymiany listów podpisane w dniu 14 grudnia 2000 r.
                  2
               .

               Zwracam się do Państwa z prośbą o potwierdzenie zgody Państwa rządu na powyższe ustalenia.

               Mam zaszczyt zaproponować, jeżeli powyższe ustalenia zostaną przyjęte przez Państwa rząd, aby niniejszy list oraz Państwa potwierdzenie stanowiły łącznie porozumienie między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską.

               Z wyrazami najwyższego szacunku

               W imieniu Unii Europejskiej

                  B. List Szwajcarii

               Szanowni Państwo!

               Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Państwa listu o następującej treści:

               1. Unia i Szwajcaria jako Strony niniejszego porozumienia przyjmują do wiadomości, że do celów ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) obie Strony stosują podobne reguły pochodzenia oparte na następujących zasadach ogólnych:

               (a)definicja pojęcia produktów pochodzących oparta na takich samych kryteriach;

               (b)postanowienia dotyczące regionalnej kumulacji pochodzenia;

               (c)postanowienia dotyczące stosowania kumulacji do materiałów, które pochodzą, w rozumieniu reguł pochodzenia GSP Stron, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji;

               (d)postanowienia dotyczące ogólnej tolerancji w odniesieniu do materiałów niepochodzących;

               (e)postanowienia dotyczące niezmienności produktów z kraju korzystającego;

               (f)postanowienia dotyczące wystawiania lub sporządzania zastępczych dowodów pochodzenia;

               (g)wymóg współpracy administracyjnej z właściwymi organami krajów korzystających w zakresie dowodów pochodzenia.

               2. Unia i Szwajcaria uznają, że materiały pochodzące, w rozumieniu ich odpowiednich reguł pochodzenia GSP, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji uzyskują pochodzenie z kraju korzystającego z systemu GSP którejkolwiek ze Stron, jeżeli są poddawane w tym kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza operacje uważane za obróbkę lub przetworzenie niewystarczające dla nadania statusu produktów pochodzących. Niniejszy akapit stosuje się do materiałów pochodzących z Norwegii i Turcji, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych odpowiednio w pkt 15 i 16.

               Organy celne państw członkowskich Unii oraz Szwajcarii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną, szczególnie do celów późniejszej weryfikacji dowodów pochodzenia w odniesieniu do materiałów, o których mowa w poprzednim akapicie. Zastosowanie mają postanowienia dotyczące współpracy administracyjnej zawarte w protokole nr 3 do umowy z dnia 22 lipca 1972 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską.

               Postanowień niniejszego punktu nie stosuje się do produktów objętych działami 1–24 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów przyjętego przez organizację powołaną na mocy Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, podpisanej w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r. („System Zharmonizowany”).

               3. Unia i Szwajcaria zobowiązują się niniejszym uznawać zastępcze dowody pochodzenia w formie zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A („świadectwa zastępcze”) wystawione przez organy celne drugiej Strony i zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządzone przez ponownego nadawcę drugiej Strony zarejestrowanego do tego celu.

               Każda ze Stron może ocenić kwalifikowalność produktów objętych zastępczym dowodem pochodzenia do preferencyjnego traktowania zgodnie z własnym ustawodawstwem.

               4. Przed wystawieniem lub sporządzeniem zastępczego dowodu pochodzenia każda Strona zapewnia spełnienie następujących warunków:

               (a)zastępczy dowód pochodzenia może zostać wystawiony lub sporządzony tylko wówczas, gdy pierwotny dowód pochodzenia został wystawiony lub sporządzony zgodnie z przepisami obowiązującymi w Unii lub w Szwajcarii;

               (b)jedynie w przypadku gdy produkty nie zostały dopuszczone do obrotu na terytorium jednej ze Stron, dowód pochodzenia lub zastępczy dowód pochodzenia może zostać zastąpiony jednym lub większą liczbą zastępczych dowodów pochodzenia w celu wysłania wszystkich lub niektórych produktów objętych pierwotnym dowodem pochodzenia z tej Strony do drugiej Strony;

               (c)produkty pozostawały pod dozorem celnym u Strony ponownie wysyłającej i nie zostały zmienione, w jakikolwiek sposób przekształcone ani poddane czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich dobrym w stanie („zasada niezmienności”);

               (a)w przypadku gdy produkty uzyskały status pochodzenia w ramach odstępstwa od reguł pochodzenia przyznanego przez Stronę, zastępczych dowodów pochodzenia nie wystawia się ani nie sporządza się, jeżeli produkty są ponownie wysyłane do drugiej Strony;

               (b)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli produkty, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, uzyskały status pochodzenia przez zastosowanie kumulacji regionalnej;

               (c)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli Strona ponownie wysyłająca nie przyznała produktom, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, preferencyjnego traktowania.

               5. Do celów pkt 4 lit. c) mają zastosowanie poniższe warunki:

               Jeżeli wydaje się, że są podstawy do wątpliwości co do zgodności z zasadą niezmienności, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia dowodu zgodności z tą zasadą, co można wykazać za pomocą wszelkich środków.

               Na wniosek ponownego nadawcy organy celne Strony ponownie wysyłającej poświadczają, że produkty pozostawały podczas ich pobytu na terytorium tej Strony pod dozorem celnym i że podczas ich przechowywania na terytorium danej Strony organy celne nie udzieliły żadnego pozwolenia na zmianę, przekształcenie w jakikolwiek sposób ani poddanie produktów czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich w dobrym stanie.

               Jeśli zastępczy dowód jest świadectwem zastępczym, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia nie występują o świadectwo o braku manipulacji za okres pozostawania produktów na terytorium drugiej Strony.

               6. Każda ze Stron zapewnia, że:

               a)
                     jeżeli zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym z GSP Unii i GSP Szwajcarii, organy celne państw członkowskich Unii i organy celne Szwajcarii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną do celów późniejszej weryfikacji tych zastępczych dowodów pochodzenia. Na wniosek Strony będącej miejscem przeznaczenia organy celne Strony ponownie wysyłającej wszczynają i prowadzą procedurę późniejszej weryfikacji odpowiednich pierwotnych dowodów pochodzenia;

               b)
                     gdy zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym wyłącznie z systemu GSP Strony będącej miejscem przeznaczenia, Strona ta przeprowadza procedurę późniejszej weryfikacji pierwotnych dowodów pochodzenia we współpracy z krajem korzystającym. Pierwotne dowody pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji lub, w stosownych przypadkach, kopie pierwotnych dowodów pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji są przedkładane przez organy celne Strony ponownie wysyłającej organom celnym Strony będącej miejscem przeznaczenia w celu umożliwienia im przeprowadzenia procedury późniejszej weryfikacji.

               7. Każda ze Stron zapewnia, że:

               (a)w prawym górnym polu każdego świadectwa zastępczego wskazana jest nazwa pośredniczącego kraju ponownej wysyłki, w którym świadectwo zostało wystawione;

               (b)pole 4 zawiera wyrazy „replacement certificate” lub „certificat de remplacement” oraz datę wystawienia pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A wraz z jego numerem seryjnym;

               (c)w polu 1 umieszcza się nazwę/ imię i nazwisko ponownego nadawcy;

               (d)nazwa/ imię i nazwisko ostatecznego odbiorcy może(-gą) zostać umieszczona(-e) w polu 2;

               (e)wszystkie dane szczegółowe produktów ponownie wysyłanych, znajdujące się na pierwotnym świadectwie, przenosi się do pól 3–9;

               (f)w polu 10 można wpisać dane faktury wystawionej przez ponownego nadawcę;

               (g)poświadczenie organu celnego, który wystawił świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11. Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego. Dane szczegółowe z pola 12 dotyczące kraju pochodzenia oraz kraju przeznaczenia przenosi się z pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A. Ponowny nadawca podpisuje świadectwo pochodzenia w polu 12. Ponowny nadawca, który podpisuje pole 12 w dobrej wierze, nie ponosi odpowiedzialności za prawidłowość danych szczegółowych zawartych w pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A;

               (h)organ celny, do którego złożono wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, odnotowuje na pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A wagę, liczbę oraz charakter przesyłanych dalej produktów oraz wpisuje na nim numery seryjne każdego odpowiedniego świadectwa zastępczego lub świadectw zastępczych. Organ ten przechowuje wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, jak również pierwotne świadectwo pochodzenia na formularzu A przez okres co najmniej trzech lat;

               (i)zastępcze świadectwa pochodzenia sporządza się w języku angielskim lub francuskim.

               8. Każda ze Stron zapewnia, że:

               (a)ponowny nadawca umieszcza na każdym zastępczym oświadczeniu o pochodzeniu następujące informacje:

               (1)wszystkie dane ponownie wysyłanych produktów pobrane z pierwotnego dowodu pochodzenia;

               (2)data sporządzenia pierwotnego dowodu pochodzenia;

               (3)dane pierwotnego dowodu pochodzenia, w tym – w stosownych przypadkach – informacje o kumulacji zastosowanej wobec towarów będących przedmiotem oświadczenia o pochodzeniu;

               (4)nazwa/ nazwisko i imię, adres i numer zarejestrowanego eksportera;

               (5)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy w Unii lub w Szwajcarii;

               (6)data i miejsce sporządzenia oświadczenia o pochodzeniu lub wystawienia świadectwa pochodzenia;

               (b)każde zastępcze oświadczenie o pochodzeniu oznacza się jako „Replacement statement” lub „Attestation de remplacement”;

               (c)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu są sporządzane przez ponownych nadawców zarejestrowanych w elektronicznym systemie samodzielnego poświadczania pochodzenia przez eksporterów, zwanym systemem zarejestrowanych eksporterów (REX), niezależnie od wartości produktów pochodzących zawartych w pierwotnej przesyłce;

               (d)w przypadku zastąpienia dowodu pochodzenia ponowny nadawca umieszcza na pierwotnym dowodzie pochodzenia następujące informacje:

               (1)data sporządzenia zastępczego oświadczenia lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i ilości towarów objętych oświadczeniem zastępczym lub oświadczeniami zastępczymi o pochodzeniu;

               (2)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres ponownego nadawcy;

               (3)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy lub odbiorców w Unii lub w Szwajcarii;

               (e)pierwotne oświadczenie o pochodzeniu oznacza się dopiskiem „Replaced” lub „Remplacé”;

               (f)zastępcze oświadczenie o pochodzeniu jest ważne przez dwanaście miesięcy od daty jego sporządzenia;

               (g)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządza się w języku angielskim lub francuskim.

               9. Pierwotne dowody pochodzenia i kopie zastępczych dowodów pochodzenia są przechowywane przez ponownego nadawcę przez co najmniej trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym zastępcze dowody pochodzenia zostały wystawione lub sporządzone.

               10. Strony zgodnie postanawiają dzielić się kosztami systemu REX według zasad współpracy, które zostaną określone przez właściwe organy Stron.

               11. Wszelkie różnice stanowisk między Stronami wynikające z interpretacji lub stosowania niniejszego porozumienia są rozwiązywane wyłącznie w drodze dwustronnych negocjacji między Stronami. Jeżeli różnice te mogą mieć wpływ na interesy Norwegii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje.

               12. Strony mogą zmienić niniejsze porozumienie za obopólną zgodą na piśmie w dowolnym momencie. Na wniosek jednej ze Stron obie Strony rozpoczynają konsultacje w sprawie ewentualnych zmian niniejszego porozumienia. Jeżeli zmiany te mogą mieć wpływ na interesy Norwegii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje. Zmiany takie wchodzą w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy obie Strony powiadomią się wzajemnie o spełnieniu odpowiednich wymogów wewnętrznych.

               13. W przypadku poważnych wątpliwości co do właściwego funkcjonowania niniejszego porozumienia każda ze Stron może zawiesić jego stosowanie, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

               14. Niniejsze porozumienie może zostać rozwiązane przez każdą ze Stron, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

               15. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących z Norwegii tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie z Norwegią i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.

               16. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących z Turcji
                  3
                tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie z Turcją i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.

               17. Od chwili wejścia w życie porozumienia między Szwajcarią i Turcją zgodnie z pkt 2 akapit pierwszy niniejszego porozumienia i z zastrzeżeniem wzajemności ze strony Turcji każda ze Stron może postanowić, że zastępcze dowody pochodzenia dla produktów zawierających materiały pochodzące z Turcji, które zostały przetworzone w ramach kumulacji dwustronnej w państwach korzystających z GSP, mogą być wystawiane lub sporządzane w Stronach.

               18. Niniejsze porozumienie wchodzi w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy Unia i Szwajcaria powiadomią się wzajemnie o spełnieniu wymaganych wewnętrznych procedur przyjęcia. Od tego dnia niniejsze rozporządzenie zastępuje Porozumienie w formie wymiany listów podpisane w dniu 14 grudnia 2000 r.
                  4
               .

               Mam zaszczyt wyrazić zgodę mojego rządu na powyższe ustalenia.

                     (1)
                  Unia spełniła ten warunek przez publikację zawiadomienia Komisji zgodnie z art. 85 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania wspólnotowego kodeksu celnego, rozszerzającego system kumulacji dwustronnej ustanowiony na mocy tego artykułu na Turcję; Dz.U. C 134 z 15.4.2016, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 38 z 8.2.2001, s. 24.

                     (3)
                  Unia spełniła ten warunek przez publikację zawiadomienia Komisji zgodnie z art. 85 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania wspólnotowego kodeksu celnego, rozszerzającego system kumulacji dwustronnej ustanowiony na mocy tego artykułu na Turcję; Dz.U. C 134 z 15.4.2016, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 38 z 8.2.2001, s. 24.