               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.9.2016
            COM(2016) 614 final
            2016/0294(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do wniosku Stanów Zjednoczonych o przyznanie przez WTO zwolnienia, aby umożliwić Stanom Zjednoczonym stosowanie systemu preferencyjnego traktowania wobec kwalifikujących się produktów pochodzących z Nepalu

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Celem niniejszego wniosku jest ustalenie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie wniosku Stanów Zjednoczonych o przyznanie przez WTO zwolnienia z obowiązków i umożliwienie w ten sposób Unii Europejskiej poparcia tego wniosku.

               Zgoda na przyznanie Stanom Zjednoczonym przez WTO zwolnienia z obowiązków umożliwiłoby Stanom Zjednoczonym stosowanie preferencyjnego traktowania wobec kwalifikujących się produktów pochodzących z Nepalu i przywożonych na obszar celny Stanów Zjednoczonych do dnia 31 grudnia 2025 r.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Nie dotyczy.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Nie dotyczy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że gdy organ utworzony na mocy umowy międzynarodowej ma podjąć decyzję mającą skutki prawne, Rada na wniosek Komisji lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa przyjmuje decyzję ustalającą stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej. Przyznanie zwolnienia pozwalającego Stanom Zjednoczonym na preferencyjne traktowanie taryfowe w odniesieniu do kwalifikujących się produktów pochodzących z Nepalu objęte jest tym postanowieniem, jako że decyzja podejmowana jest przez organ ustanowiony na mocy umowy międzynarodowej (Radę Generalną lub Konferencję Ministerialną WTO) mającej wpływ na prawa i obowiązki Unii Europejskiej.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Nie dotyczy.

               •Proporcjonalność

               Nie dotyczy.

               •Wybór instrumentu

               Nie dotyczy.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie dotyczy.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Komisja zostanie upoważniona do zajęcia stanowiska w imieniu Unii Europejskiej, aby poprzeć wniosek Stanów Zjednoczonych o przyznanie przez WTO zwolnienia w stopniu niezbędnym do umożliwienia Stanom Zjednoczonym stosowania preferencyjnego traktowania wobec kwalifikujących się produktów pochodzących z Nepalu na okres do dnia 31 grudnia 2025 r.

               Stany Zjednoczone dążą do otrzymania zgody na zwolnienie z obowiązków wynikających z art. I ust. 1 i art. XIII ust. 1 i 2 GATT 1994 w stopniu umożliwiającym stosowanie preferencyjnego traktowania taryfowego lub preferencyjnego stosowania ograniczeń ilościowych na niektóre produkty pochodzące z Nepalu, które spełniają określone kryteria kwalifikowalności.

               Według Stanów Zjednoczonych preferencje te mają wspierać odbudowę Nepalu po niszczycielskim trzęsieniu ziemi i wstrząsach wtórnych w kwietniu 2015 r. Stany Zjednoczone wyjaśniają, że środek ten jest oparty na istniejących programach mających na celu wspieranie rozwoju gospodarczego Nepalu i uzupełni wysiłki na rzecz promowania wzrostu i rozwoju w Nepalu.

               Wniosek o zwolnienie przedłożony przez Stany Zjednoczone nie stanowi problemu ekonomicznego dla Unii Europejskiej, jako że nie przewiduje się, aby preferencyjne traktowanie miało niekorzystny wpływ na unijny handel z państwem-beneficjentem.

               Biorąc pod uwagę powyższe względy, Unia Europejska powinna w Radzie Generalnej WTO przystąpić do wyłaniającego się konsensusu w sprawie przedmiotowego wniosku o zwolnienie.

               2016/0294 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do wniosku Stanów Zjednoczonych o przyznanie przez WTO zwolnienia, aby umożliwić Stanom Zjednoczonym stosowanie systemu preferencyjnego traktowania wobec kwalifikujących się produktów pochodzących z Nepalu

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               1.W art. IX ust. 3 i 4 porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu („porozumienie ustanawiające WTO”) określono procedury stosowane przy zawieszaniu obowiązków nałożonych na członków porozumieniem WTO lub wielostronnymi porozumieniami handlowymi.

               2.Na mocy art. IX ust. 3 Porozumienia WTO Stany Zjednoczone wystąpiły z wnioskiem o zwolnienie do dnia 31 grudnia 2025 r. ze swoich obowiązków wynikających z art. I ust. 1 i art. XIII ust. 1 i 2 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., w stopniu niezbędnym do umożliwienia Stanom Zjednoczonym stosowania preferencyjnego traktowania wobec kwalifikujących się produktów pochodzących z Nepalu przywożonych na obszar celny Stanów Zjednoczonych.

               3.Zgoda na wniosek Stanów Zjednoczonych o zwolnienie WTO nie wpłynie negatywnie ani na gospodarkę Unii Europejskiej, ani na stosunki handlowe z beneficjentem tego zwolnienia.

               4.Należy zatem określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej WTO na poparcie złożonego przez Stany Zjednoczone wniosku o zwolnienie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu, to poparcie wniosku Stanów Zjednoczonych o zwolnienie ze zobowiązań nałożonych na Stany Zjednoczone w art. I ust. 1 i art. XIII ust. 1 i 2 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, na okres do dnia 31 grudnia 2025 r., zgodnie z warunkami określonymi we wniosku Stanów Zjednoczonych o zwolnienie.

               Niniejsze stanowisko zostaje przedstawione przez Komisję.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.5.2011
            KOM(2011) 277 wersja ostateczna
            2011/0123(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT)

               UZASADNIENIE

               W planie działania w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (Forest Law Enforcement, Governance and Trade – FLEGT)
                  1
                zatwierdzonym przez Radę w 2003 r.
                  2
                zaproponowano podjęcie zestawu środków obejmujących wsparcie krajów produkujących drewno, wielostronną współpracę w zwalczaniu handlu drewnem pozyskiwanym nielegalnie, wparcie inicjatyw podejmowanych przez sektor prywatny, a także środków mających zapobiec inwestycjom w działalność skłaniającą do nielegalnego pozyskiwania drewna. Podstawowym działaniem przewidzianym w planie jest ustanowienie partnerstw FLEGT pomiędzy Unią a krajami produkującymi drewno, zmierzających do powstrzymania nielegalnego pozyskiwania drewna. W 2005 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2173/2005
                  3
                ustanawiające system zezwoleń na przywóz drewna i mechanizm weryfikacji legalności przywozów drewna do Unii.

               W grudniu 2005 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania umów o partnerstwie z krajami produkującymi drewno w taki sposób, by wprowadzić w życie plan działania w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT), a w szczególności by pobudzić handel zweryfikowanym legalnym drewnem i jego przywóz do Unii z takich krajów partnerskich
                  4
               . Umowa z Republiką Środkowoafrykańską jest czwartą – po umowie z Ghaną, Kongiem i Kamerunem – umową o partnerstwie wynegocjowaną między krajem będącym producentem a Unią.

               Komisja rozpoczęła negocjacje z Republiką Środkowoafrykańską w październiku 2009 r. Trwały one ponad 14 miesięcy i obejmowały cztery bezpośrednie sesje negocjacyjne oraz osiemnaście sesji dotyczących kwestii technicznych. Przez cały okres trwania negocjacji Komisję wspierały państwa członkowskie. Komisja informowała Radę o postępach w negocjacjach za pomocą sprawozdań składanych Grupie Roboczej ds. Leśnictwa oraz szefom misji i przedstawicielom UE w Republice Środkowoafrykańskiej. Po każdej sesji negocjacyjnej strony przeprowadzały publiczne spotkanie informacyjne w celu zakomunikowania zainteresowanym podmiotom postępów osiągniętych w rozmowach. Ponadto Republika Środkowoafrykańska przyjęła podejście polegające na angażowaniu społeczeństwa obywatelskiego i sektora prywatnego w prace nad umową.

               Umowa obejmuje wszystkie elementy zawarte w wytycznych negocjacyjnych Rady. W szczególności umowa ustanawia strukturę, instytucje i systemy składające się na system zezwoleń FLEGT. W umowie przedstawiono zarysy kontroli łańcucha dostaw, ramy zgodności z prawem oraz wymagania niezależnego audytu systemu. Zagadnienia te określono w załącznikach do umowy, gdzie podano szczegółowy opis struktur, które będą stanowić podstawę zapewnienia legalności oferowanego przez wydanie zezwolenia FLEGT. Republika Środkowoafrykańska opracowała swoją definicję właściwych przepisów za pomocą szerokich konsultacji z zainteresowanymi stronami. Definicja ta obejmuje przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące przyznawania praw do pozyskiwania drewna, rejestracji przedsiębiorstw, gospodarki leśnej, przepisów w zakresie prawa pracy i ochrony środowiska, wymagań podatkowych, obowiązków społecznych, takich jak uczestnictwo społeczności lokalnych, ludności autochtonicznej oraz społeczeństwa obywatelskiego, innych obowiązków wynikających z przepisów dotyczących transportu drewna i handlu nim, a także wymagań wywozowych.

               Umowa wykracza poza ograniczony zakres produktów zaproponowany w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2173/2005 w sprawie systemu FLEGT. Obejmuje bowiem swoim zakresem stosowania handel drewnem i wszystkimi wywożonymi produktami z drewna. Tym samym Republika Środkowoafrykańska zobowiązuje się do zbudowania systemu, który da Unii pewność, że wszystkie produkty z drewna z Republiki Środkowoafrykańskiej zostały wyprodukowane legalnie, co powinno trwale przyczynić się do przyspieszenia tempa wzrostu w tym kraju.

               Umowa zawiera postanowienia dotyczące kontroli przywozu na granicach Unii, ustanowionej rozporządzeniem (WE) nr 2173/2005 w sprawie systemu FLEGT i jego rozporządzeniem wykonawczym (WE) nr 1024/2008. W umowie znajduje się także objaśnienie zezwolenia FLEGT wydawanego przez Republikę Środkowoafrykańską, zgodnego z formatem określonym we wspomnianym rozporządzeniu wykonawczym.

               Umowa ustanawia mechanizm dialogu i współpracy z Unią w zakresie systemu FLEGT, znany jako wspólny komitet odpowiedzialny za wdrażanie umowy. Ustanawia ona także zasady dotyczące udziału zainteresowanych stron, zabezpieczeń społecznych oraz przejrzystości, monitorowania skutków wdrażania umowy oraz opracowywania sprawozdań z jej wdrażania.

               W umowie określono ramy czasowe i procedury wejścia umowy w życie oraz wdrożenia systemu wydawania zezwoleń. W związku z tym, że Republika Środkowoafrykańska będzie musiała zaktualizować i przekształcić swój system regulacyjny oraz system zarządzania informacjami, wprowadzić bardziej kompleksowe kontrole łańcucha dostaw oraz ustanowić niezależną weryfikację zgodności z prawem, potrzeba będzie kilku lat na rozwój nowych systemów, przeprowadzenie testów, a także na zbudowanie potencjału niezbędnego do wykonywania przewidzianych zadań w administracji rządowej, społeczeństwie obywatelskim i sektorze prywatnym. System zezwoleń FLEGT ma osiągnąć pełną funkcjonalność do 2014 r. Zanim UE zacznie honorować zezwolenia FLEGT, system zezwoleń zostanie poddany ocenie w świetle kryteriów zdefiniowanych w umowie.

               2011/0123 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W maju 2003 r. Komisja Europejska przyjęła komunikat skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowany: „Egzekwowanie prawa, zarządzanie i handel w dziedzinie leśnictwa (Forest Law Enforcement, Governance and Trade – FLEGT): wniosek w sprawie planu działania UE”
                  5
               , w którym wezwała do podjęcia środków mających na celu rozwiązanie problemu nielegalnego pozyskiwania drewna poprzez opracowanie dobrowolnych umów o partnerstwie z państwami produkującymi drewno. Rada przyjęła konkluzje dotyczące planu działania w październiku 2003 r.
                  6
               , a w dniu 11 lipca 2005 r. Parlament Europejski przyjął w tej sprawie rezolucję
                  7
               .

               (2)W dniu 5 grudnia 2005 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji w sprawie umowy o partnerstwie mającej na celu wprowadzenie w życie planu działania Unii w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT).

               (3)W dniu 20 grudnia 2005 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2173/2005
                  8
                ustanawiające system zezwoleń FLEGT na przywóz drewna do Unii Europejskiej z krajów, z którymi Unia zawarła dobrowolne umowy o partnerstwie.

               (4)Negocjacje z Republiką Środkowoafrykańską zakończono, a dobrowolną umowę o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską dotyczącą egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT) (zwaną dalej „umową”) parafowano w dniu 21 grudnia 2010 r.

               (5)Umowa powinna zostać podpisana, z zastrzeżeniem jej zawarcia,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zezwala się w imieniu Unii na podpisanie Umowy pomiędzy Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT), z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy
                  9
               .

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umowy w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     Przewodniczący

                     W imieniu Rady
                     […]

                     (1)
                  COM(2003) 251.

                     (2)
                  Dz.U. C 268 z 7.11.2003, s. 1.

                     (3)
                  Dz.U. L 347 z 30.12.2005, s. 1.

                     (4)
                  Zastrzeżony dokument Rady 15102/05.

                     (5)
                  COM(2003) 251.

                     (6)
                  Dz.U. C 268 z 7.11.2003, s. 1.

                     (7)
                  Dz.U. C 157E z 6.7.2006, s. 482.

                     (8)
                  Dz.U. L 347 z 30.12.2005, s. 1.

                     (9)
                  Tekst umowy zostanie opublikowany razem z decyzją w sprawie jej zawarcia.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.2.2016
            COM(2016) 90 final
            2016/0054(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               Załączony wniosek stanowi akt prawny umożliwiający podpisanie i tymczasowe stosowanie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy, ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (zwanego dalej „Protokołem“).

               Zgodnie z Aktem przystąpienia Republika Chorwacji zobowiązuje się przystąpić do umów międzynarodowych podpisanych lub zawartych przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie poprzez zawarcie protokołu do tych umów.

               Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, zwana dalej „Umową”, została podpisana w Brukseli dnia 11 października 2004 roku i weszła w życie z dniem 1 października 2010 r.

               Decyzją z dnia 14 września 2012 r.
                  1
                Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z zainteresowanymi państwami trzecimi w celu zawarcia odnośnych protokołów. Negocjacje z Republiką Tadżykistanu zostały pomyślnie zakończone parafowaniem Protokołu.

               Proponowanym Protokołem włącza się Republikę Chorwacji jako Umawiającą się Stronę do Umowy i zobowiązuje UE do przedstawienia autentycznej wersji Umowy w języku chorwackim.

               Komisja uznaje wynik negocjacji za satysfakcjonujący i zwraca się do Rady o upoważnienie do podpisania Protokołu, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich.

               2016/0054 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i 209 w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Republiki Chorwacji, przystąpienie Republiki Chorwacji do Umowy o partnerstwie i współpracy, ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, („Umowa”) uzgadnia się poprzez zawarcie protokołu do Umowy. Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia, do takiego przystąpienia stosowana jest procedura uproszczona, zgodnie z którą zawierany jest protokół pomiędzy Radą, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, a zainteresowanymi państwami trzecimi.

               (2)W dniu 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z zainteresowanymi państwami trzecimi
                  2
               . Negocjacje z Republiką Tadżykistanu zakończono pomyślnie parafowaniem Protokołu.

               (3)Należy podpisać Protokół w imieniu Unii i jej państw członkowskich, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy, ustanawiającej między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem zawarcia wymienionego Protokołu.

               Tekst Protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Protokołu w imieniu Unii i jej państw członkowskich.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w celu dostosowania umów podpisanych lub zawartych przez Unię Europejską lub Unię Europejską i jej państwa członkowskie z państwem trzecim lub państwami trzecimi bądź z organizacją międzynarodową lub organizacjami międzynarodowymi, z uwagi na przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (dokument Rady 13351/12 LIMITED).

                     (2)
                  Decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w celu dostosowania umów podpisanych lub zawartych przez Unię Europejską lub Unię Europejską i jej państwa członkowskie z państwem trzecim lub państwami trzecimi bądź z organizacją międzynarodową lub organizacjami międzynarodowymi, z uwagi na przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (dokument Rady 13351/12 LIMITED).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.2.2016
            COM(2016) 90 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosku w sprawie decyzji Rady
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Tadżykistanem, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               PROTOKÓŁ
                  DO UMOWY O PARTNERSTWIE I WSPÓŁPRACY USTANAWIAJĄCEJ PARTNERSTWO MIĘDZY WSPÓLNOTAMI EUROPEJSKIMI
                  I ICH PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI, Z JEDNEJ STRONY,
                  A REPUBLIKĄ TADŻYKISTANU, Z DRUGIEJ STRONY,
                  W CELU UWZGLĘDNIENIA PRZYSTĄPIENIA

               REPUBLIKI CHORWACJI,

               DO UNII EUROPEJSKIEJ

               KRÓLESTWO BELGII,

               REPUBLIKA BUŁGARII,

               REPUBLIKA CZESKA,

               KRÓLESTWO DANII,

               REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

               REPUBLIKA ESTOŃSKA,

               IRLANDIA,

               REPUBLIKA GRECKA,

               KRÓLESTWO HISZPANII,

               REPUBLIKA FRANCUSKA,

               REPUBLIKA CHORWACJI,

               REPUBLIKA WŁOSKA,

               REPUBLIKA CYPRYJSKA,

               REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

               REPUBLIKA LITEWSKA,

               WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

               WĘGRY,

               REPUBLIKA MALTY,

               KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

               REPUBLIKA AUSTRII,

               RZECZPOSPOLITA POLSKA,

               REPUBLIKA PORTUGALSKA,

               RUMUNIA,

               REPUBLIKA SŁOWENII,

               REPUBLIKA SŁOWACKA,

               REPUBLIKA FINLANDII,

               KRÓLESTWO SZWECJI,

               ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ

               Umawiające się Strony Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, zwane dalej „państwami członkowskimi”,

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”, oraz

               EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ,

                  z jednej strony,

               ORAZ

               REPUBLIKA TADŻYKISTANU,

                  z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

                  BIORĄC POD UWAGĘ, ŻE Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Republiką Tadżykistanu, zwana dalej „Umową”, została podpisana w Luksemburgu w dniu 11 października 2004 r.;

               BIORĄC POD UWAGĘ, ŻE w dniu 9 grudnia 2011 r. w Brukseli podpisano Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej;

               BIORĄC POD UWAGĘ, ŻE zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, przystąpienie Republiki Chorwacji do Umowy uzgadnia się poprzez zawarcie protokołu do Umowy;

               UWZGLĘDNIAJĄC przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej dnia 1 lipca 2013 r.,

               UZGADNIAJĄ, co następuje:

               ARTYKUŁ 1

               Republika Chorwacji niniejszym przystępuje jako strona do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tadżykistanu, z drugiej strony. Republika Chorwacji przyjmuje także i uwzględnia, w taki sam sposób jak inne państwa członkowskie Unii Europejskiej, teksty Umowy oraz wspólnych deklaracji, deklaracji i wymian listów załączonych do aktu końcowego podpisanego w tym samym dniu.

               ARTYKUŁ 2

               W odpowiednim czasie po parafowaniu niniejszego Protokołu Unia przekazuje państwom członkowskim oraz Republice Tadżykistanu chorwacką wersję językową Umowy. Z zastrzeżeniem wejścia w życie niniejszego Protokołu chorwacka wersja językowa staje się na równi autentyczna co wersje Umowy w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i tadżyckim.

               ARTYKUŁ 3

               Niniejszy Protokół stanowi integralną część Umowy.

               ARTYKUŁ 4

               1.
                     Umawiające się Strony zatwierdzają niniejszy Protokół zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami. Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu. Akty zatwierdzenia składa się w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.

               2.
                     Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie złożenia ostatniego dokumentu zatwierdzającego.

               ARTYKUŁ 5

               Niniejszy Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i tadżyckim , przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

               W DOWÓD CZEGO, niżej podpisani pełnomocnicy, należycie w tym celu umocowani,

               podpisali niniejszy Protokół.

               Sporządzono w […] dnia […] r.

               W IMIENIU UNII EUROPEJSKIEJ, EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ I PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

               W IMIENIU REPUBLIKI TADŻYKISTANU


Ważna informacja prawna

|

52007PC0596

Wniosek decyzja Rady w sprawie stanowiska Komisji, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR z 1975 r.)  /* COM/2007/0596 końcowy - ACC 2007/0208 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 15.10.2007KOM(2007) 596 wersja ostateczna2007/0208 (ACC)WniosekDECYZJA RADYw sprawie stanowiska Komisji, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR z 1975 r.)(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r. została zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2112/78. Konwencja weszła w życie we Wspólnocie w dniu 20 czerwca 1983 r. Celem zaproponowanej decyzji jest wprowadzenie zmian do art. 13 załącznika 8 Konwencji TIR. Zmiany te dotyczą ustaleń finansowych w odniesieniu do funkcjonowania Rady Wykonawczej TIR i Sekretariatu TIR Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ. |120 | Kontekst ogólny Konwencja TIR, zarządzana przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) z siedzibą w Genewie, wprowadza tranzytowe procedury celne mające zastosowanie do międzynarodowych drogowych przewozów towarów. Konwencja umożliwia, by towary, które nie są objęte obowiązkiem uiszczania podatków i opłat celnych, były przewożone przez granice przy minimalnej interwencji ze strony organów celnych. Poprzez złagodzenie tradycyjnych przeszkód utrudniających międzynarodowy przepływ towarów system TIR zachęca do rozwoju międzynarodowego handlu. Dzięki zmniejszeniu opóźnień podczas przewozu pozwala na znaczne oszczędności w odniesieniu do kosztów transportu. Najważniejszą zaletą systemu jest fakt, że poprzez jej międzynarodowy łańcuch gwarancji Konwencja TIR zapewnia stosunkowo łatwy dostęp do wymaganych gwarancji. W ostatnich miesiącach partnerstwo publiczno-prywatne ustanowione przez organy celne i zrzeszenia gwarantujące napotkało poważne problemy w ramach systemu TIR, w szczególności związane z finansowaniem Rady Wykonawczej TIR i Sekretariatu TIR Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ. Aby wzmocnić system TIR i partnerstwo publiczno-prywatne przedstawiciele tych dwóch grup podjęli decyzję o podjęciu wszelkich koniecznych kroków w celu wprowadzenia zmian do Konwencji TIR, tak by słowo „opłata” zostało zastąpione słowem „kwota”, a procedura ustalania wysokości tej kwoty została jasno określona. Do innych koniecznych działań należy opracowanie porozumienia proceduralnego między Europejską Komisję Gospodarczą ONZ a Międzynarodowym Związkiem Transportu Drogowego. Działania te zapewnią bez wątpienia przejrzysty system finansowania Sekretariatu Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ i Rady Wykonawczej TIR. |139 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Brak obowiązujących przepisów w dziedzinie, której dotyczy wniosek. |140 | Spójność z innymi politykami i celami Unii Decyzja, której dotyczy wniosek, jest zgodna ze wspólną polityką handlową i transportową. System TIR wprowadzając ułatwienia dla transportu drogowego, umożliwia przewóz towarów przez terytorium 66 umawiających się stron przy minimalnej interwencji ze strony organów celnych, a poprzez międzynarodowy łańcuch gwarancji zapewnia stosunkowo łatwy dostęp do wymaganych gwarancji. Uproszczenia osiągnięte dzięki konwencji TIR są zgodne z odnowioną strategią lizbońską. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |211 | Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Przeprowadzono konsultacje w sprawie propozycji z Międzynarodowym Związkiem Transportu Drogowego, wszystkimi zrzeszeniami gwarantującymi i organami celnymi umawiających się stron Konwencji TIR. Konsultacje przeprowadzono w ramach posiedzeń Komitetu Kodeksu Celnego i sesji grupy roboczej ds. zagadnień celnych dotyczących transportu. |212 | Streszczenie odpowiedzi oraz sposób, w jaki były one uwzględniane Pozytywna opinia. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |230 | Ocena wpływu Konieczne jest jasne sprecyzowanie w Konwencji TIR zasad finansowania Rady Wykonawczej TIR i Sekretariatu TIR. Wprowadzenie przedmiotowych zmian zagwarantuje trwałość systemu TIR i umożliwi dalsze funkcjonowanie organów TIR. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Krótki opis proponowanych działań Przedmiotowe zmiany dotyczą zmiany terminologii w art. 13 załącznika 8 poprzez zastąpienie słowa „opłata” słowem „kwota”. Określono również jasno, w jaki sposób należy ustanowić i uzupełnić procedurę obliczania kwoty od każdego karnetu TIR. |310 | Podstawa prawna Artykuł 133 i art. 300 i art. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. |329 | Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów. |331 | Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Wprowadza on zmianę do umowy międzynarodowej, która sama w sobie jest zgodna z zasadą proporcjonalności. |332 | Zmiana wymaga wprowadzenia poprawek w terminologii w art. 13 załącznika 8 do Konwencji TIR. Celem przedmiotowych zmian jest również jasne określenie mechanizmu finansowania organów TIR i przyszłej współpracy między partnerami publicznymi i prywatnymi w tym zakresie. |Wybór instrumentów |341 | Proponowane instrumenty: Decyzja |342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następującego powodu. Umowy międzynarodowe i zmiany do tych umów są zwyczajowo wprowadzane do porządku prawnego Wspólnoty w drodze decyzji. |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |1.  2007/0208 (ACC)WniosekDECYZJA RADYw sprawie stanowiska Komisji, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR z 1975 r.)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z art. 300 ust. 2,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Konwencja Celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r. została zawarta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej ma mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2112/78 z dnia 25 lipca 1978 r.[1] i weszła w życie we Wspólnocie w dniu 20 czerwca 1983 r.[2](2) W styczniu 2007 r. Komitet Administracyjny Konwencji TIR podjął decyzję stwierdzającą, że w celu efektywnej współpracy w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego do Konwencji TIR należy wprowadzić kilka zmian, tak by zapewnić przejrzysty system finansowania Sekretariatu Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ i Rady Wykonawczej TIR. Zmiany te obejmują poprawki natury językowej, a także jasne określenie procedury obliczania kwoty od każdego karnetu TIR.(3) Wszystkie państwa członkowskie wyraziły pozytywna opinię na temat propozycji zmiany. Projekt przedstawiony przez Komitet Administracyjny konwencji TIR został już poddany dyskusji w ramach Komitetu Kodeksu Celnego i został wstępnie przyjęty.(4) Należy określić stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do proponowanych zmian,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Stanowisko Wspólnoty w ramach Komitetu Administracyjnego opiera się na projekcie zmian załączonym do niniejszej decyzji.Artykuł […]Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKZastąpić istniejący tekst art. 13 ust. 1 załącznika 8 następującym zapisem:„1. Do czasu uzyskania alternatywnych źródeł finansowania działalność Rady Wykonawczej TIR i Sekretariatu TIR finansowana jest z kwoty od każdego karnetu TIR, rozprowadzanego przez organizację międzynarodową zgodnie z art. 6. Wysokość tej kwoty zatwierdza Komitet Administracyjny.”Dodać nowa notę wyjaśniającą:„8.13.1-3 KwotaWysokość kwoty, o której mowa w ust. 1, obliczana jest w oparciu o (a) zatwierdzony przez Komitet Administracyjny budżet i plan wydatków Rady Wykonawczej TIR i Sekretariatu TIR oraz (b) przewidywaną liczbę karnetów TIR, które zgodnie z ustaleniami, mają być rozprowadzone przez organizację międzynarodową.”Zastąpić istniejący tekst art. 13 ust. 2 załącznika 8 następującym zapisem:„2. Procedura mająca na celu wdrożenie systemu finansowania działalności Rady Wykonawczej TIR i Sekretariatu TIR jest zatwierdzana przez Komitet Administracyjny.”Dodać nowa notę wyjaśniającą:„8.13.2. Po przeprowadzeniu konsultacji z organizacją międzynarodową, o której mowa w art. 6, procedura określona w ust. 2 zostaje odzwierciedlona w porozumieniu zawartym między Europejską Komisją Gospodarczą ONZ, jako upoważnioną przez umawiające się strony i działającą w ich imieniu, a organizacją międzynarodową, o której mowa w art. 6. Porozumienie zatwierdza Komitet Administracyjny.”[1] Dz.U. L 252 z 14.9.1978[2] Dz.U. L 31 z 2.2.1983, str. 13


|

52010PC0266

Wniosek decyzja Rady w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego  /* COM/2010/0266 końcowy - NLE 2010/0143 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 21.5.2010KOM(2010)266 wersja ostateczna2010/0143 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnegoUZASADNIENIE1. Wstęp1.1. W dniu 4 sierpnia 2009 r. Komisja wystąpiła do Rady z wnioskiem o upoważnienie do prowadzenia negocjacji z Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie wzajemnego uznawania ustaleń certyfikacyjnych w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego i zgodności z zasadami ochrony środowiska[1].1.2. Rada udzieliła takiego upoważnienia w dniu 9 października 2009 r. i zwróciła się do Komisji o przeprowadzenie tych negocjacji zgodnie ze zbiorem wytycznych negocjacyjnych oraz powołała specjalny komitet mający służyć pomocą w tym zadaniu.1.3. Upoważnienie udzielone Komisji przewidywało porozumienie w sprawie wzajemnego uznawania ustaleń skupiając się w pierwszej kolejności na certyfikacji wyrobów, części i urządzeń lotniczych. Ponadto upoważnienie potwierdziło, że dzięki procesowi budowy wzajemnego zaufania umowa może obejmować także zatwierdzenia instytucji i pracowników odpowiedzialnych za obsługę techniczną wyrobów, części i urządzeń lotniczych oraz nadzór nad tymi instytucjami i pracownikami. Dlatego też umowa między UE a Federacyjną Republiką Brazylii powinna gwarantować:a) aby wyroby projektowane, produkowane, modyfikowane lub naprawiane zgodnie z przepisami jednej ze stron łatwo uzyskiwały zatwierdzenia niezbędne do rejestracji lub eksploatacji zgodnie z przepisami drugiej strony;b) aby statki powietrzne rejestrowane lub eksploatowane zgodnie z przepisami jednej ze stron mogły uzyskać obsługę techniczną od instytucji podlegających przepisom drugiej strony.1.4. Głównym celem takiej umowy byłoby ułatwienie handlu towarami i usługami objętymi umową, maksymalne ograniczenie dublowania się ocen, prób i kontroli do znaczących różnic prawnych oraz oparcie się na systemie certyfikacji jednej strony w celu sprawdzenia zgodności z wymogami drugiej strony.1.5. Dla osiągnięcia tak postawionych celów w wytycznych negocjacyjnych określono następujące środki:-  stopniowe zbliżanie wymogów oraz procesów regulacyjnych przewidzianych w przepisach obu stron;-  utrzymanie wzajemnego zaufania co do systemów certyfikacji obydwu stron opierającego się na doświadczeniu zdobytym w ramach współpracy pomiędzy urzędem lotnictwa cywilnego (ANAC) Federacyjnej Republiki Brazylii a Europejską Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA), aby umożliwić właściwym organom wszystkich państw członkowskich wykonywanie w imieniu ANAC zadań koniecznych do wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 216/2008;-  pozwolenie każdej ze stron na stwierdzenie, że organy zaangażowane w procedurę regulacyjną drugiej strony są w stanie w zadowalający sposób dokonać oceny zgodności oraz sprawować nadzór regulacyjny, niezbędny do wydawania własnych zatwierdzeń;-  wzmocnienie współpracy poprzez wprowadzenie postanowień o regularnych konsultacjach między stronami w celu zapewnienia zadowalającego funkcjonowania umowy, w szczególności poprzez wprowadzenie odpowiednich mechanizmów współpracy w celu weryfikacji – na zasadach wzajemności – ciągłej zdolności i potencjału organów regulacyjnych zaangażowanych w wykonywanie umowy;-  utworzenie systemu stałego monitorowania funkcjonowania umowy, a w szczególności jej załączników będących jej integralną częścią, oraz pozwolenie na efektywne zarządzanie umową przez wspólny komitet składający się z przedstawicieli obu stron, któremu powierzono zadanie rozpoznawania i proponowania w odpowiednim czasie rozwiązań ewentualnych problemów wynikających z wykonywania umowy.2. Proces negocjacyjny2.1. Negocjacje z Brazylią skupiały się na sposobach umożliwienia wzajemnego uznawania zatwierdzeń poświadczających zdatność do lotu statków powietrznych, podzespołów i urządzeń w nich zainstalowanych oraz zatwierdzeń certyfikujących instytucje zaangażowanie w ich projektowanie, produkcję i obsługę techniczną. Zatwierdzenia te byłyby wydawane przez którąkolwiek ze stron przy zastosowaniu określonych procedur dotyczących zdatności do lotu oraz obsługi technicznej. W trakcie negocjacji obydwie strony zdecydowały się na szczegółowe określenie tych procedur w odrębnych załącznikach do umowy.2.2. W ramach negocjacji, które rozpoczęto w Brukseli w dniach 14 i 15 grudnia 2009 r. oraz procesu budowy wzajemnego zaufania EASA przeprowadziła kontrolę ANAC oraz brazylijskiej branży lotniczej w dniach 22-26 lutego 2010 r. Jako główne obszary bezpieczeństwa kontrola objęła zatwierdzanie projektu, certyfikację i zatwierdzanie produkcji. Ponadto kontrola obejmowała ogólną ocenę systemu zatwierdzania obsługi technicznej stosowanego w Federacyjnej Republice Brazylii. W ramach kontroli dokonano także oceny sposobu sprawowania nadzoru przez ANAC nad brazylijską branżą lotniczą. Kontrola spełniła swój cel, gdyż pozwoliła lepiej zrozumieć organizację i funkcjonowanie ANAC, a także brazylijskich ram regulacyjnych dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, w tym procesu certyfikacji związanego z zatwierdzaniem projektów, produkcji i obsługi technicznej wyrobów oraz zatwierdzaniem instytucji. Kontrola pokazała, że system brazylijski zapewnia taki sam poziom niezależnej weryfikacji zgodności, jaki przewiduje prawo europejskiej (rozporządzenia nr 216/2008 i 1702/2003), dzięki bezpośredniemu zaangażowaniu ANAC i stosowaniu systemu „osoby wyznaczonej” (podobnego do systemu w USA) w zakresie projektowania i produkcji. W obszarze obsługi technicznej kontrola wskazała, że rozwiązania i procedury w zakresie certyfikacji zapewniają potwierdzenie zgodności z wymogami prawa odpowiadającymi wymogom prawa europejskiego (rozporządzenie nr 2042/2003). Niemniej jednak kontrola pokazała, że dalsze budowanie wzajemnego zaufania przyczyni się do jeszcze lepszego zrozumienia systemu nadzoru nad instytucjami obsługi technicznej zatwierdzonymi przez ANAC.2.3. Tekst projektu umowy wraz z dwoma załącznikami dotyczącymi certyfikacji odpowiednio zdatności do lotu i obsługi technicznej został zatwierdzony ad referendum na w Rio de Janeiro dnia 2 marca 2010 r.3. Podstawa prawna umowy3.1. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości wyeliminowanie barier technicznych w handlu towarami należy do zakresu wspólnej polityki handlowej zdefiniowanej w art. 207 ust. 1 TFUE, a tym samym należy do wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej[2].3.2. Ponadto, wraz z wejściem w życie we wrześniu 2002 r. rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Transportu Lotniczego (EASA), Unia Europejska osiągnęła harmonizację wewnętrzną w dziedzinach objętych tym rozporządzeniem, tzn. początkowej i ciągłej zdatności do lotu (w tym obsługi technicznej) wyrobów lotniczych i ich zgodność z zasadami ochrony środowiska. Przepisy te zastąpiło rozporządzenie (WE) nr 216/2008[3]. Rozporządzenie to zostało uzupełnione szeregiem środków wykonawczych (rozporządzenie Komisji nr 1702/2003 oraz nr 2042/2003) określających wymogi i procedury obowiązujące wnioskodawców, posiadaczy certyfikatów oraz organy władz dla zapewnienia stałego przestrzegania najważniejszych wymogów oraz celów rozporządzenia podstawowego. Proponowana umowa ma wpływ na powyższe prawodawstwo Unii Europejskiej, w rozumieniu orzecznictwa w sprawie AETR.3.3. W związku z powyższym, Komisja uważa, że zawarcie umowy na podstawie art. 207 ust 4. oraz art. 100 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej.4. Struktura umowy4.1. Wynegocjowana umowa ma co do zasady strukturę „klasycznej” umowy w sprawie bezpieczeństwa lotniczego, czyli „BASA”, jak nazywa się istniejące dwustronne umowy w sprawie bezpieczeństwa lotniczego między państwami członkowskimi a państwami trzecimi. Podobnie jak w przypadku umów „BASA”, przedmiotowa umowa opiera się na wzajemnym zaufaniu do systemów drugiej strony oraz na porównywaniu różnic regulacyjnych. Stąd też pociąga ona za sobą obowiązki i konieczność wypracowania metod współpracy między organami dokonującymi wywozu i przywozu tak, aby te ostatnie mogły wydać własny certyfikat wyrobów lotniczych, części i akcesoriów, nie powielając wszystkich ocen dokonanych przez organy kraju wywozu, a także procedury rozstrzygania sporów w zakresie wprowadzania zmian do umowy.4.2. Środki umożliwiające realizację tzn. sposoby współpracy i wzajemnego uznawania ustaleń certyfikacyjnych w zakresie zdatności do lotu i obsługi technicznej (metody, zakres w odniesieniu do produktów i usług, różnice regulacyjne, zwane również w żargonie „warunkami specjalnymi”) zostały określone w załącznikach do umowy. Od początku negocjacji obydwie strony zgadzały się, że szczegółowe procedury umożliwiające obydwu stronom wzajemne uznawanie ustaleń certyfikacyjnych w dwóch obszarach – certyfikacja projektu i produkcji oraz zatwierdzanie instytucji obsługi technicznej – zostaną określone w załącznikach, które będą jednakowo wiążące dla obydwu stron i stanowić będą integralną część umowy.4.3. Projekt umowy daje stronom możliwość określenia najlepszych sposobów poprawy funkcjonowania umowy i przedstawiania za pośrednictwem wspólnego komitetu propozycji zmian, w tym nowych załączników do umowy. Pozostawia on stronom swobodę wyboru sposobu zmiany umowy i jej załączników zgodnie z taką samą procedurą, to znaczy w momencie, gdy strony wzajemnie poinformują się, że ich krajowe procedury wewnętrzne dotyczące wejścia w życie ustalonej zmiany zostały zakończone. Szczególnie w przypadku, gdy przedmiotem zmian są obowiązujące załączniki lub wprowadzenie nowych załączników, strony mogą uzgodnić zmianę umowy poprzez zwykłą wymianę not dyplomatycznych.4.4. Ponadto projekt umowy stanowi ewidentną korzyść dla Unii Europejskiej, zważywszy, że ustanowi ona wzajemne uznawanie ustaleń certyfikacyjnych we wszystkich obszarach zdatności do lotu dla wszystkich państw członkowskich. Należy zwrócić uwagę, że obecnie tylko sześć państw członkowskich ma umowy dwustronne z Brazylią obejmujące kwestię certyfikacji wyrobów. Do tej pory ANAC także uznawał ustalenia europejskich organów, zwłaszcza, gdy były one sporządzane pod auspicjami JAA, w celu wydania własnych dokumentów zatwierdzających. Podobnie JAA dokonały kontroli brazylijskiego systemu i uzgodniły „umowy outsourcingowe” z administracją brazylijską, które szczegółowo opisują procesy jakie należy stosować, aby umożliwić JAA wydanie zalecenia do uznania jej ustaleń przez organ będący członkiem JAA. To samo podejście przeważa, jeśli chodzi o zatwierdzanie instytucji obsługi technicznej, gdzie istnieje tylko sześć formalnych umów. Również w tym obszarze zawarto umowę „outsourcingową” pomiędzy ANAC a JAA umożliwiającą uznawanie przez organy członkowskie brazylijskich stacji napraw (instytucji obsługi technicznej) pozostających pod nadzorem brazylijskiej administracji. Obecnie nie ma umów obejmujących certyfikację wyrobów lotniczych w zakresie ochrony środowiska.5. Treść umowy5.1. Jasno określone prawa i obowiązki stron5.1.1. Umowa nie przewiduje wychodzenia poza to, co jest dozwolone w ramach obowiązującego prawa każdej ze stron. Obowiązujące prawo dla Unii Europejskiej to rozporządzenie (WE) nr 216/2008 oraz przepisy wykonawcze do tego rozporządzenia, wraz z późniejszymi zmianami. System Unii Europejskiej znajduje pełne odzwierciedlenie w tekście projektu umowy, wyraźnie określającego podział zadań w zakresie certyfikacji wyrobów lotniczych oraz podzespołów, a także jednostek zaangażowanych w projektowanie i produkcję takich wyrobów i podzespołów.5.1.2. Jeśli chodzi o obsługę techniczną, o ile proces kwalifikacji personelu ANAC uznano za wszechstronny, o tyle niektóre procesy związane ze szkoleniem wymagają jeszcze pełnego wdrożenia. Analogicznie nadzór nad instytucjami obsługi technicznej jest sprawowany w drodze rozbudowanego rocznego audytu przeprowadzanego przez dwóch audytorów ANAC z wykorzystaniem szczegółowych list kontrolnych. Ponieważ ANAC i EASA dopiero niedawno rozpoczęły współpracę w obszarze obsługi technicznej, w celu uzyskania pełnej gwarancji co do brazylijskiego systemu nadzoru i utrzymania jego wiarygodności, umowa proponuje pełne uznawanie certyfikacji i nadzoru sprawowanego przez ANAC dopiero w momencie wykazania możliwości zapewnienia przez ANAC nadzoru nad instytucjami obsługi technicznej. Gdy już ANAC wykaże się takimi możliwościami, proponuje się, aby w przypadku umów dwustronnych między Unią Europejską a Kanadą dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, ANAC będzie w stanie wydawać zatwierdzenia w imieniu EASA instytucjom obsługi technicznej znajdującym się w Brazylii i zajmującym się obsługą techniczną statków powietrznych i części zaprojektowanych we WE bez konieczności wydawania przez EASA własnych certyfikatów/zatwierdzeń na podstawie certyfikatów/zatwierdzeń wydanych przez ANAC. Powyższe spełnia europejskie wymogi prawne określone w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 216/2008, który przewiduje, że w ramach porozumienia międzynarodowego certyfikaty „mogą” być wydawane przez EASA lub organy państw członkowskich na podstawie certyfikatów wydanych przez organy państw trzecich.5.1.3. Komisja uważa, że przepisy art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 nie stanowią przeszkody dla Unii Europejskiej do zawarcia międzynarodowej umowy, na podstawie której certyfikaty wydane przez właściwy organ państwa trzeciego byłyby automatycznie ważne także w Unii Europejskiej. W związku z powyższym umowa przewiduje w obszarze obsługi technicznej uzgodnienia przejściowe w celu budowania wzajemnego zaufania:-  strony uzgadniają, że, dla celów procedury w zakresie obsługi technicznej, zgodność z obowiązującymi przepisami dotyczącymi obsługi technicznej jednej strony i z wymogami regulacyjnymi wymienionymi w dodatku B1 stanowi zgodność z obowiązującymi przepisami drugiej strony;-  strony uzgadniają, że, dla celów procedury w zakresie obsługi technicznej, rozwiązania i procedury stosowane przez właściwy organ każdej ze stron, związane z certyfikacją, stanowią równoważny dowód zgodności z wymogami, o których mowa powyżej;-  strony uzgadniają, że, dla celów procedury w zakresie obsługi technicznej, odpowiednie normy stron związane z licencjonowaniem personelu obsługi technicznej uznaje się za równoważne.5.2. Jasno określone środki dla osiągnięcia celów mandatu5.2.1. Projekt umowy stanowi, że każda ze stron uznaje ustalenia kontroli zgodności drugiej strony jako wyniki określonych procedur, jeśli zostały one dokonane zgodnie z postanowieniami załączników – art. 3 ust. 1.5.2.2. Projekt uznaje prawo organu regulacyjnego każdej ze stron do wydawania certyfikatów potwierdzających zgodność z systemem drugiej strony, w imieniu drugiej strony – art. 3 ust. 1.5.2.3. Projekt umowy zapewnia utrzymanie wzajemnego zaufania poprzez odpowiedni mechanizm przewidujący system stałej współpracy, a także konsultacje poprzez zwiększoną współpracę w ramach audytów, kontroli, powiadamiania we właściwym czasie oraz konsultacji we wszystkich sprawach należących do zakresu umowy – art. 8 dotyczący wzajemnej współpracy, pomocy i przejrzystości.5.3. Wzmożona współpraca w zakresie polityki bezpieczeństwa dzięki przejrzystości i wymianie informacji dotyczących bezpieczeństwa5.3.1. Projekt umowy daje stronom możliwość ścisłej współpracy w zakresie polityki bezpieczeństwa dzięki zastosowaniu proaktywnego podejścia do koordynacji polityki bezpieczeństwa i inicjatyw związanych z bezpieczeństwem. Dlatego też proponuje się wymianę informacji i danych oraz opracowanie wspólnych programów dla zwiększenia możliwości przewidywania i zapobiegania lub niwelowania potencjalnych zagrożeń dla lotnictwa cywilnego w celu wdrożenia systemu nadzoru dla wszystkich statków powietrznych operujących na terytorium stron.5.3.2. Gwarantując poufność i ochronę informacji szczególnie chronionych (zastrzeżonych), umowa (art. 8a) daje obydwu stronom możliwość:a) udzielenia drugiej stronie, na żądanie i niezwłocznie, informacji i pomocy w związku z wypadkami, incydentami lub zdarzeniami związanymi z kwestiami objętymi umową, orazb) wymiany innych informacji dotyczących bezpieczeństwa odnoszących się do eksploatacji statków powietrznych i wyników nadzoru, w tym kontroli na ziemi statków powietrznych korzystających z portów lotniczych każdej ze stron zgodnie z procedurami opracowanymi przez ANAC i EASA.5.4. Regularne konsultacje oraz rozstrzyganie sporów w trybie przyspieszonym5.4.1. Projekt umowy ma zapewnić jej sprawne funkcjonowanie w codziennej praktyce, celem możliwie najszybszego rozwiązywania problemów technicznych wynikających z jej wykonywania. W tym celu powołuje się wspólny komitet stron, a także podkomitety – wspólny komitet branżowy ds. certyfikacji i wspólny komitet branżowy ds. obsługi technicznej – podlegające wspólnemu komitetowi stron oraz monitorujące stosowanie załączników. Wspólny komitet oraz podkomitety pełnią zarówno rolę konsultacyjną, jak i mediacyjną, aby zapewnić sprawne funkcjonowanie umowy, stanowiąc forum rozstrzygania sporów między stronami – art. 9 (wspólny komitet) oraz załącznik 1 pkt 2.2 w zakresie certyfikacji i załącznik 2 pkt 4.2 w zakresie obsługi technicznej.5.4.2. Wspólnemu komitetowi powierzono zadanie omawiania wszelkich zmian w umowie i jej załącznikach oraz przekazywania zaleceń stronom w tej sprawie, a także opracowania procedur roboczych w zakresie współpracy regulacyjnej i przejrzystości w odniesieniu do wszystkich działań, za które nie odpowiadają podkomitety. W ten sposób kwestie dotyczące obszarów nieobjętych tymi dwoma załącznikami, lecz objętych prawem Unii Europejskiej (tzn. eksploatacja statków powietrznych, licencje lub syntetyczne symulatory lotu) można omawiać w konstruktywny sposób, aby umożliwić wprowadzenie w przyszłości ewentualnych zmian w umowie.5.4.3. O konsultacje można zwrócić się w dowolnym momencie – art. 15. Niemniej jednak strony powinny podjąć wszelkie starania, aby rozstrzygać kwestie techniczne na najniższym możliwym poziomie zanim przekształcą się one w „spory”.5.5. Utrzymywanie wysokiego poziomu zaufania do systemu drugiej strony5.5.1. Celem utrzymania wysokiego poziomu zaufania do systemu certyfikacji początkowej i ciągłej zdatności do lotu każdej ze stron, Unia Europejska oraz Brazylia przyjmują na siebie określone obowiązki:- powiadamianie drugiej strony o tożsamości „właściwego organu”; dla Unii Europejskiej oznacza to zawiadomienie strony brazylijskiej o pomyślnej kontroli krajowego urzędu lotnictwa cywilnego (przeprowadzonej przez EASA), a także potwierdzenie, że kontrola ta wykazała pełną zgodność urzędu z prawem Unii Europejskiej, że urząd ten zna wymogi w odpowiednich obszarach wynikające z prawa brazylijskiego i że jest w stanie realizować zadania związane z certyfikacją i obsługą techniczną, wynikające z załączników – art. 5 ust. 2 i 3;- zagwarantowanie poprzez regularne kontrole, że krajowe urzędy lotnictwa cywilnego, które zostały wskazane drugiej stronie jako „właściwe organy”, są w stanie stale realizować swoje zadania wynikające z umowy i załączników – art. 5 ust. 4 i 5;- współpraca w zakresie zapewniania jakości oraz pozwalanie na udział drugiej strony w kontrolach standaryzacyjnych i wzajemnych ocenach zgodności (organy i przedsiębiorstwa) – art. 5 ust. 6 i art. 8 ust. 5;- wymiana danych dotyczących bezpieczeństwa – dostępnych informacji na temat wypadków, incydentów lub zdarzeń – art. 8 ust. 4, a także zapewnienie należytej poufności przy wymianie informacji – art. 11;- wzajemne powiadamianie się o wszelkich innych obowiązujących wymogach, wzajemne konsultacje w zakresie zmian regulacyjnych i organizacyjnych na wczesnym etapie – art. 8.5.6. Wzmocnione środki ochronne5.6.1. Tekst projektu umowy daje stronom niezbędną elastyczność, aby mogły natychmiast reagować na problemy związane z bezpieczeństwem lub wprowadzać wyższy poziom ochrony, jeśli uznają to za konieczne ze względów bezpieczeństwa – art. 6. Aby umożliwić stronom podejmowanie działań w takich sytuacjach nienaruszając ważności umowy, ustalono szczegółowe procedury w tym zakresie.5.6.2. Gdyby jednak strony nie były w stanie zaradzić danej sytuacji w zadowalający sposób, projekt umowy przewiduje, po pierwsze, możliwość wstrzymania uznawania ustaleń kwestionowanego właściwego organu – art. 6 i 10, a po drugie, środki i procedury zmierzające do rozwiązania umowy w całości lub w części – art. 16 ust. 3.2010/0143 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnegoRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 i art. 207 ust. 4 w powiązaniu z art. 218 ust. 6 lit. a) i art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji[4],uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego[5],a także mając na uwadze, co następuje:1.  Komisja w imieniu Unii Europejskiej wynegocjowała umowę dotyczącą bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego z Federacyjną Republiką Brazylii, zgodnie z decyzją Rady upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji.2.  Umowa wynegocjowana przez Komisję została podpisana dnia […] r., z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia na późniejszym etapie.3.  Umowę tę należy zatwierdzić.4.  Konieczne jest określenie ustaleń proceduralnych dla uczestnictwa Unii Europejskiej we wspólnych organach ustanowionych na mocy umowy, a także dla przyjęcia określonych decyzji dotyczących, w szczególności, zmiany umowy oraz jej załączników, dodawania nowych załączników, rozwiązywania poszczególnych załączników, konsultacji i rozstrzygania sporów oraz przyjęcia środków ochronnych.5.  Państwa członkowskie podejmą wszelkie konieczne środki w celu zagwarantowania, że ich umowy dwustronne z Brazylią dotyczące tych samych kwestii zostaną rozwiązane z dniem wejścia w życie umowy,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 16.  Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej i umowę dotyczącą bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii.7.  Tekst umowy dołączony jest do niniejszej decyzji.8.  Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) uprawnionej (uprawnionych) do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 16 ust. 1 umowy.Artykuł 29.  Unia Europejska jest reprezentowana we wspólnym komitecie stron, powołanym na mocy art. 9 umowy, przez Komisję Europejską wspomaganą przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego oraz z towarzyszeniem urzędów lotnictwa cywilnego, jako przedstawicieli państw członkowskich.10.  Unia Europejska jest reprezentowana we wspólnym komitecie branżowym ds. certyfikacji, określonym w załączniku A pkt 2.1.1 do umowy oraz we wspólnym komitecie branżowym ds. obsługi technicznej, określonym w załączniku B pkt 4.1.1 do umowy, przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego wspomaganą przez urzędy lotnictwa cywilnego, których bezpośrednio dotyczy porządek obrad na danym posiedzeniu.Artykuł 311.  Po konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę Komisja określa stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska we wspólnym komitecie stron, w odniesieniu do następujących zagadnień:12.  przyjmowanie lub zmiana regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu stron, określonego w art. 9 umowy.13.  Po konsultacji z komitetem specjalnym wymienionym w ust. 1, Komisja może podejmować następujące działania:14.  przyjmować środki ochronne, zgodnie z art. 6 umowy;15.  zwracać się o konsultacje, zgodnie z art. 15 umowy;16.  przyjmować środki służące zawieszeniu zgodnie z art. 10 umowy;17.  wszelkie pozostałe działania realizowane przez stronę zgodnie z umową, z zastrzeżeniem ust. 3 i prawa UE.18.  Działając na podstawie kwalifikowanej większości, Rada podejmuje decyzję w sprawie wniosku Komisji, w odniesieniu do następujących zagadnień:19.  przyjęcia dodatkowych załączników zgodnie z art. 16 ust. 5 umowy;20.  wszelkich innych zmian umowy nieobjętych zakresem ust. 1;21.  uchylenia pojedynczych załączników zgodnie z art. 16 ust. 3 umowy.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.PrzewodniczącyW imieniu Rady […] [1] Zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję do prowadzenia negocjacji dotyczących umowy dwustronnej między Unią Europejską a Brazylią w sprawie wzajemnego uznawania ustaleń certyfikacyjnych w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego i zgodności z zasadami ochrony środowiska, SEC(2009) 1097 wersja ostateczna z dnia 3 sierpnia 2009 r.[2] Opinia 1/94, WTO, [1994] ECR I-5267, pkt 33. Zgodnie z tym orzecznictwem umowy o wzajemnym uznawaniu są zwykle zawierane na podstawie art. 133 Traktatu WE. Zob. np. decyzja Rady 1999/78/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zawarcia umowy o wzajemnym uznawaniu między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Dz.U. L 31 z 4.2.1999.[3] Rozporządzenie (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE, Dz.U. L 79 z 19.3.2008, s.1.[4] Dz.U. C […] z […], s. […].[5] Dz.U. C […] z […], s. […].


				|

		52012PC0176

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma przyjąć Rada w imieniu Unii Europejskiej na forum wspólnego komitetu UE-EFTA, dotyczącego przyjęcia decyzji zmieniającej Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej /* COM/2012/0176 final - 2012/0088 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Przystąpienie Turcji do Konwencji o
wspólnej procedurze tranzytowej z dnia 20 maja 1987 r. wiąże
się z koniecznością wprowadzenia w tekście konwencji nowych
odniesień językowych dotyczących tego kraju. Konieczna jest
również odpowiednia zmiana dokumentów gwarancyjnych, w których wymienia
się umawiające się strony konwencji.
Kontekst ogólny
Na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o
wspólnej procedurze tranzytowej („konwencji”) ustanowiono środki ułatwiające
przepływ towarów między Unią Europejską a Republiką
Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską.
Turcja wystąpiła z formalnym
wnioskiem o przystąpienie do konwencji oraz spełniła wymogi
prawne i strukturalne, a także wymogi w zakresie technologii
informacyjnej, które są niezbędnym warunkiem przystąpienia.
W związku ze spełnieniem przez
Turcję wspomnianych wymogów oraz zaproszeniem tego kraju do
przystąpienia do konwencji, konieczne jest wprowadzenie zmian do konwencji
uwzględniających nowe odniesienia językowe w języku
tureckim oraz odpowiednie dostosowanie dokumentów gwarancyjnych. Zmiany te
powinny zostać wprowadzone i stosowane od pierwszego dnia korzystania
przez Turcję ze wspólnego systemu tranzytowego.
 Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Brak obowiązujących przepisów w dziedzinie, której dotyczy wniosek.
 Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
 Konsultacje z zainteresowanymi stronami
 Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Konsultacje z grupą roboczą UE-EFTA ds. wspólnego tranzytu, reprezentującą umawiające się strony konwencji, oraz zatwierdzenie przez tę grupę.
 Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia Opinia pozytywna.
 Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
 Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.
 Ocena skutków Przystąpienie do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej można postrzegać jako element strategii przedakcesyjnej w kontekście przystąpienia do Unii Europejskiej. Przyczyni się ono do dostosowania do wspólnotowego dorobku prawnego w obszarze tranzytu. Wprowadzenie w Turcji wspólnego tranzytu jako alternatywy dla procedury TIR przyniesie dalsze ułatwienia w tranzycie, obniżenie kosztów oraz ewentualne zwiększenie wymiany handlowej.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
 Krótki opis proponowanych działań Przystąpienie Turcji wiąże się z wprowadzeniem nowych odniesień językowych dotyczących tego kraju w celu umożliwienia wdrożenia wspólnej procedury tranzytowej między umawiającymi się stronami. Szczególnie dokumenty gwarancyjne wymagają wprowadzenia koniecznych zmian. Projekt niniejszej decyzji został zatwierdzony przez sekcję ds. statusu celnego i tranzytu Komitetu Kodeksu Celnego oraz przez grupę roboczą UE-EFTA ds. wspólnego tranzytu. Komisja proszona jest o zatwierdzenie projektu niniejszej decyzji w procedurze pisemnej w celu przedstawienia jej Radzie, aby ta ustaliła wspólne stanowisko przed ostatecznym przyjęciem decyzji przez wspólny komitet UE-EFTA ds. wspólnego tranzytu.
 Podstawa prawna Artykuł 15 Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej.
 Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.
 Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:
 Nie dotyczy.
 Wybór instrumentów
 Proponowane instrumenty: inne.
 Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następującego względu. Nie ma innego odpowiedniego instrumentu.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu finansowego na
budżet UE.
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
 Uproszczenie
 Wniosek przewiduje uproszczenie procedur administracyjnych dla władz publicznych oraz podmiotów prywatnych.
 Wniosek ma na celu wprowadzenie jednej wspólnej procedury tranzytowej dla wszystkich umawiających się stron konwencji.
 Wspólna procedura tranzytowa umożliwia zatwierdzenie uproszczeń dotyczących podmiotów prywatnych.
2012/0088 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, jakie ma
przyjąć Rada w imieniu Unii Europejskiej na forum wspólnego komitetu
UE-EFTA, dotyczącego przyjęcia decyzji zmieniającej
Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207
ust. 4 w związku z art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Na mocy art. 15a Konwencji o
wspólnej procedurze tranzytowej[1]
państwo trzecie może zostać umawiającą się
stroną tej konwencji w wyniku decyzji wspólnego komitetu o zaproszeniu
tego państwa.
(2)       Artykuł 15 Konwencji o
wspólnej procedurze tranzytowej upoważnia wspólny komitet, powołany
na mocy konwencji, do wydawania zaleceń i uchwalania w drodze decyzji
zmian do konwencji i jej dodatków.
(3)       Turcja wystąpiła z
formalnym wnioskiem o przystąpienie do wspólnego systemu tranzytowego i w
wyniku decyzji ustanowionego na mocy konwencji wspólnego komitetu z dnia 19
stycznia 2012 r. została zaproszona do przystąpienia.
(4)       Spełniwszy istotne
wymogi prawne i strukturalne oraz wymogi w zakresie technologii informacyjnej,
które są niezbędnym warunkiem przystąpienia, Turcja – w wyniku
formalnej procedury przystąpienia – przystąpi do Konwencji z dnia 20
maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej.
(5)       Rozszerzenie wspólnego
systemu tranzytowego będzie wymagało wprowadzenia pewnych zmian do
konwencji. Obejmują one odniesienia językowe w języku tureckim
oraz odpowiednie dostosowanie dokumentów gwarancyjnych.
(6)       Zaproponowaną
zmianę przedstawiono i omówiono na forum grupy roboczej UE-EFTA i jej
treść została wstępnie zatwierdzona.
(7)       Należy zatem
określić stanowisko Unii Europejskiej w odniesieniu do proponowanej
zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Podstawą stanowiska, jakie ma
przyjąć Unia Europejska na forum wspólnego komitetu UE-EFTA ds.
wspólnego tranzytu, dotyczącego przyjęcia przez ten komitet decyzji
nr XXX zmieniającej Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej
procedurze tranzytowej, jest projekt decyzji załączony do niniejszej
decyzji.
Przedstawiciele Unii we wspólnym komitecie
UE-EFTA mogą, bez konieczności przyjmowania przez Komisję
kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji.
Artykuł
2
Komisja publikuje przyjętą
decyzję wspólnego komitetu UE-EFTA ds. wspólnego tranzytu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
Wniosek
DECYZJA NR XXX WSPÓLNEGO KOMITETU UE-EFTA
ds. WSPÓLNEGO TRANZYTU
zmieniająca Konwencję z dnia 20
maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej [...]
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Konwencję z dnia
20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej[2], w szczególności jej art.
15 ust. 3 lit. a),
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1) Turcja ma przystąpić do
Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej i w wyniku
decyzji ustanowionego na mocy tej konwencji wspólnego komitetu z dnia 19
stycznia 2012 r. została zaproszona do przystąpienia.
(2) W związku z powyższym do
konwencji należy wprowadzić, w odpowiednim porządku, tureckie
wersje językowe stosowanych w niej odniesień.
(3) Stosowanie niniejszej decyzji
wiąże się z datą przystąpienia Turcji do konwencji.
(4) W celu umożliwienia stosowania
formularzy gwarancyjnych, drukowanych zgodnie z kryteriami obowiązującymi
przed datą przystąpienia Turcji do konwencji, należy
wprowadzić okres przejściowy, w którym druki te, z pewnymi zmianami,
będą mogły być nadal stosowane.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić
konwencję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku III do Konwencji o
wspólnej procedurze tranzytowej wprowadza się zmiany zgodnie z
załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.           Niniejszą decyzję
stosuje się od dnia 1 lipca 2012 r.
2.           Po dokonaniu niezbędnych
dostosowań geograficznych i dostosowań związanych z wyborem
adresu do doręczeń lub pełnomocnika, formularze, których wzór
został określony w dodatkach C1, C2, C3, C4, C5 i C6 do
załącznika III, mogą być nadal stosowane, jednak nie dłużej
niż do dnia 30 czerwca 2013 r.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
            W imieniu wspólnego komitetu
            Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
1.           W dodatku B1, pod polem 51,
między Zjednoczonym Królestwem a Islandią dodaje się tiret w
brzmieniu:
„Turcja TR”;
2.         w tytule III dodatku B6 wprowadza
się następujące zmiany:
2.1.      ,w pierwszej części tabeli
„Ograniczona ważność – 99200”, przed IS, dodaje się tiret w
brzmieniu:
„-         TR       Sınırlı
Geçerli”;
2.2.      w drugiej części tabeli
„Zwolnienie – 99201”, przed IS, dodaje się tiret w brzmieniu:
„-         TR       Vazgeçme”;
2.3.      w trzeciej części tabeli
„Alternatywny dowód – 99202”, przed IS, dodaje się tiret w brzmieniu:
„-         TR       Alternatif Kanıt”;
2.4.      w czwartej części tabeli
„Niezgodności: urząd, w którym przedstawiono towar … (nazwa i kraj) –
99203”, przed IS, dodaje się tiret w brzmieniu:
„-         TR       Değişiklikler:
Eşyanın sunulduğu idare…....(adı ve ülkesi)”;
2.5.      w piątej części
tabeli „Wyprowadzenie z ... podlega ograniczeniom lub opłatom zgodnie z
rozporządzeniem/dyrektywą/decyzją nr ... – 99204”, przed IS,
dodaje się tiret w brzmieniu:
„-         TR       Eşyanın ………’dan
çıkışı .…. No.lu Tüzük / Direktif / Karar
kapsamında kısıtlamalara veya mali yükümlülüklere tabidir”;
2.6.      w szóstej części tabeli
„Zwolniony z wiążącej trasy przewozu – 99205”, przed IS, dodaje
się tiret w brzmieniu:
„-         TR       Zorunlu Güzergahtan
Vazgeçme”;
2.7.      w siódmej części tabeli
„Upoważniony nadawca – 99206”, przed IS, dodaje się tiret w
brzmieniu:
„-         TR       İzinli Gönderici”;
2.8.      w ósmej części tabeli
„Zwolniony ze składania podpisu – 99207”, przed IS, dodaje się tiret
w brzmieniu:
„-         TR       İmzadan Vazgeçme”
2.9.      w dziewiątej części
tabeli „Zakaz korzystania z gwarancji generalnej – 99208”, przed IS, dodaje
się tiret w brzmieniu:
„-         TR       Kapsamlı teminat
yasaklanmıştır”;
2.10.    w dziesiątej części
tabeli „Nieograniczone korzystanie – 99209”, przed IS, dodaje się tiret w
brzmieniu:
„-         TR       Kısıtlanmamış
kullanım”;
2.11.    w jedenastej części tabeli
„Wystawione retrospektywnie – 99210”, przed IS, dodaje się tiret w
brzmieniu:
„-         TR       Sonradan
Düzenlenmiştir”;
2.12.    w dwunastej części tabeli
„Różne – 99211”, przed IS, dodaje się tiret w brzmieniu:
„-         TR       Çeşitli”;
2.13.    w trzynastej części tabeli
„Luzem – 99212”, przed IS, dodaje się tiret w brzmieniu:
„-         TR       Dökme”;
2.14.    w czternastej części tabeli
„Nadawca – 99213”, przed IS, dodaje się tiret w brzmieniu:
„-         TR       Gönderici”.
3.         Dodatek C1 otrzymuje brzmienie:
„DODATEK C1
WSPÓLNA/WSPÓLNOTOWA PROCEDURA TRANZYTOWA
DOKUMENT GWARANCYJNY
GWARANCJA POJEDYNCZA
I.              Zobowiązanie
gwaranta
1.          Niżej
podpisany[3].........................................................................................................................
zamieszkały (z
siedzibą) w[4].................................................................................................................
niniejszym składa
solidarnie gwarancję w urzędzie składania gwarancji
..................................................................................................
do
maksymalnej kwoty
.............................................................................................................................
na rzecz Unii
Europejskiej (obejmującej Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii,
Republikę Czeską, Królestwo Danii, Republikę Federalną
Niemiec, Republikę Estońską, Republikę Grecką,
Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Irlandię,
Republikę Włoską, Republikę Cypryjską, Republikę
Łotewską, Republikę Litewską, Wielkie Księstwo
Luksemburga, Węgry, Republikę Malty, Królestwo Niderlandów,
Republikę Austrii, Rzeczpospolitą Polską, Republikę
Portugalską, Rumunię, Republikę Słowenii, Republikę
Słowacką, Republikę Finlandii, Królestwo Szwecji, Zjednoczone
Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej) oraz Republiki
Chorwacji, Republiki Islandii, Królestwa Norwegii, Konfederacji Szwajcarskiej,
Republiki Turcji, Księstwa Andory oraz Republiki San Marino[5], na kwoty wynikające z
zobowiązań głównych lub ubocznych, kosztów i dopłat – z
wyjątkiem kar pieniężnych lub grzywien – które główny
zobowiązany,[6]...........................................................................,
jest lub może
być winny wymienionym państwom z tytułu
należności celnych i innych opłat dotyczących
opisanych poniżej towarów objętych wspólnotową lub wspólną
procedurą tranzytową od urzędu wyjścia
w …………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………..
do urzędu
przeznaczenia ....................................................................................................................
…………………………………………………………………………………………………………
Opis towarów:
…………………………………………………………………………………………………………..
2.          Niżej podpisany zobowiązuje
się, w terminie 30 dni po pierwszym pisemnym wezwaniu
właściwych organów państw wymienionych w pkt 1,
bezzwłocznie uiścić żądane kwoty, o ile on lub
inna zainteresowana osoba nie udowodni właściwym organom przed upływem
tego terminu, że procedura została zakończona.
Właściwe organy
mogą, z uzasadnionych powodów, na wniosek podpisanego,
przedłużyć termin 30 dni od dnia wezwania do zapłaty,
w którym niżej podpisany powinien uiścić żądane
kwoty. Koszty wynikające z udzielenia dodatkowego terminu,
w szczególności odsetki, należy tak wyliczyć, aby
odpowiadały one kwocie pobieranej z tego tytułu w podobnych
okolicznościach na rynku pieniężnym lub finansowym danego kraju.
3.          Niniejsze
zobowiązanie jest wiążące z dniem jego przyjęcia
przez urząd składania gwarancji. Niżej podpisany pozostaje
odpowiedzialny za zapłacenie długu powstałego w wyniku
wspólnotowych lub wspólnych procedur tranzytowych, które są objęte
niniejszym zobowiązaniem, o ile procedury rozpoczęły
się, zanim odwołanie lub cofnięcie gwarancji stało się
skuteczne, nawet jeżeli wniosek o zapłatę został
złożony po tej dacie.
4.          Do
celów niniejszego zobowiązania niżej podpisany podaje adresy do
doręczeń[7]
we wszystkich krajach określonych w pkt 1:
 Kraj || Imię i nazwisko lub nazwa i pełen adres
 ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….. || ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Niżej podpisany
uznaje, że wszelka korespondencja, powiadomienia oraz wszelkie
formalności lub środki proceduralne dotyczące niniejszego
zobowiązania, przesłane lub złożone na piśmie pod
jednym z jego adresów do doręczeń, są uznawane za
prawidłowo mu doręczone i przyjęte.
Niżej podpisany
uznaje jurysdykcję sądów w miejscach, gdzie posiada swoje adresy
do doręczeń.
Niżej podpisany zobowiązuje
się utrzymać adresy do doręczeń; ewentualna zmiana jednego
lub kilku z nich może nastąpić tylko po wcześniejszym
poinformowaniu urzędu składania gwarancji.
Sporządzono w ………………………………. dnia
………………………………………..
…………………………………………………………….
(Podpis)[8]
II.            Przyjęcie
przez urząd składania gwarancji
Urząd składania
gwarancji………………………………………………………………………………………..
Zobowiązanie
gwaranta przyjęto dnia ................................... r. w celu
zabezpieczenia wspólnotowej/wspólnej operacji tranzytowej wykonywanej na
podstawie zgłoszenia tranzytowego nr .................. z dnia
...........................r.[9].
…………………………………………………
(Pieczęć i podpis)”.
4.         Dodatek C2 otrzymuje brzmienie:
„DODATEK C2
WSPÓLNA/WSPÓLNOTOWA PROCEDURA TRANZYTOWA
DOKUMENT GWARANCYJNY
GWARANCJA POJEDYNCZA W FORMIE KARNETÓW
I.              Zobowiązanie
gwaranta
1.          Niżej
podpisany[10].........................................................................................................................
zamieszkały (z
siedzibą ) w[11]...............................................................................................................
niniejszym składa
solidarnie gwarancję w urzędzie składania gwarancji
......................................................
na rzecz Unii
Europejskiej (obejmującej Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii,
Republikę Czeską, Królestwo Danii, Republikę Federalną
Niemiec, Republikę Estońską, Republikę Grecką,
Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Irlandię, Republikę
Włoską, Republikę Cypryjską, Republikę
Łotewską, Republikę Litewską, Wielkie Księstwo
Luksemburga, Węgry, Republikę Malty, Królestwo Niderlandów,
Republikę Austrii, Rzeczpospolitą Polską, Republikę
Portugalską, Rumunię, Republikę Słowenii, Republikę Słowacką,
Republikę Finlandii, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej
Brytanii i Irlandii Północnej) oraz Republiki Chorwacji, Republiki
Islandii, Królestwa Norwegii, Konfederacji Szwajcarskiej, Republiki Turcji,
Księstwa Andory oraz Republiki San Marino[12],
na kwoty wynikające
z zobowiązań głównych lub ubocznych, kosztów i dopłat – z
wyjątkiem kar pieniężnych lub grzywien – które główny
zobowiązany jest lub może być winny wymienionym państwom z
tytułu należności celnych i innych opłat dotyczących
towarów objętych wspólnotową lub wspólną procedurą
tranzytową, za które niżej podpisany przyjął
odpowiedzialność poprzez wystawienie karnetów gwarancji pojedynczej,
do maksymalnej kwoty 7 000 EUR na każdy karnet gwarancyjny.
2.          Niżej
podpisany zobowiązuje się, w terminie 30 dni po pierwszym
pisemnym wezwaniu właściwych organów państw wymienionych
w pkt 1, bezzwłocznie uiścić żądane kwoty do
wysokości maksymalnej kwoty 7 000 EUR na każdy karnet
gwarancji pojedynczej, o ile on lub inna zainteresowana osoba nie udowodni
właściwym organom przed upływem tego terminu, że procedura
została zakończona.
Właściwe organy
mogą, z uzasadnionych powodów, na wniosek podpisanego,
przedłużyć termin 30 dni od dnia wezwania do zapłaty,
w którym niżej podpisany powinien uiścić żądane
kwoty. Koszty wynikające z udzielenia dodatkowego terminu, w szczególności
odsetki, należy tak wyliczyć, aby odpowiadały one kwocie
pobieranej z tego tytułu w podobnych okolicznościach na
rynku pieniężnym lub finansowym danego kraju.
3.          Niniejsze
zobowiązanie jest wiążące z dniem jego przyjęcia
przez urząd składania gwarancji. Niżej podpisany pozostaje
odpowiedzialny za zapłacenie długu powstałego w wyniku
wspólnotowych lub wspólnych procedur tranzytowych, które są objęte
niniejszym zobowiązaniem, o ile procedury rozpoczęły
się, zanim odwołanie lub cofnięcie gwarancji stało się
skuteczne, nawet jeżeli wniosek o zapłatę został
złożony po tej dacie.
4.          Do
celów niniejszego zobowiązania niżej podpisany podaje adresy do
doręczeń[13]
we wszystkich krajach określonych w pkt 1:
 Kraj || Imię i nazwisko lub nazwa i pełen adres
 ………………………………………………………………………………………………………. || ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
Niżej podpisany
uznaje, że wszelka korespondencja, powiadomienia oraz wszelkie formalności
lub środki proceduralne dotyczące niniejszego zobowiązania,
przesłane lub złożone na piśmie pod jednym z jego
adresów do doręczeń, są uznawane za prawidłowo mu
doręczone i przyjęte.
Niżej podpisany
uznaje jurysdykcję sądów w miejscach, gdzie posiada swoje adresy
do doręczeń.
Niżej podpisany
zobowiązuje się utrzymać adresy do doręczeń;
ewentualna zmiana jednego lub kilku z nich może nastąpić
tylko po wcześniejszym poinformowaniu urzędu składania
gwarancji.
Sporządzono w ………………………………. dnia ………………………………………..
…………………………………………..
(Podpis)[14]
II.            Przyjęcie
przez urząd składania gwarancji
Urząd składania
gwarancji
………………………………………………………………………………………..
Oświadczenie
gwaranta przyjęto dnia
..........................................................................................................................
………………………………………………..
(Pieczęć i podpis)”.
5.           Dodatek C4 otrzymuje
brzmienie:
„DODATEK C4
WSPÓLNA/WSPÓLNOTOWA PROCEDURA TRANZYTOWA
DOKUMENT GWARANCYJNY
GWARANCJA GENERALNA
I.          Zobowiązanie
gwaranta
1.          Niżej podpisany[15].....................................................................................................zamieszkały
(z siedzibą ) w[16]
niniejszym składa
solidarnie gwarancję w urzędzie składania gwarancji
......................................................
do maksymalnej kwoty
...................................................................................................................................................................
stanowiącej
100/50/30%[17]
kwoty referencyjnej, na rzecz Unii Europejskiej (obejmującej Królestwo
Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Czeską, Królestwo
Danii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę
Estońską, Republikę Grecką, Królestwo Hiszpanii, Republikę
Francuską, Irlandię, Republikę Włoską, Republikę
Cypryjską, Republikę Łotewską, Republikę
Litewską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Republikę
Malty, Królestwo Niderlandów, Republikę Austrii, Rzeczpospolitą
Polską, Republikę Portugalską, Rumunię, Republikę
Słowenii, Republikę Słowacką, Republikę Finlandii,
Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii
Północnej) oraz Republiki Chorwacji, Republiki Islandii, Królestwa
Norwegii, Konfederacji Szwajcarskiej, Republiki Turcji, Księstwa Andory
oraz Republiki San Marino[18],
na kwoty wynikające
z zobowiązań głównych lub ubocznych, kosztów i dopłat – z
wyjątkiem kar pieniężnych lub grzywien – które główny
zobowiązany[19],
................................................................................,
jest lub może być winny wymienionym państwom z tytułu
należności celnych i innych opłat dotyczących towarów
objętych wspólnotową lub wspólną procedurą tranzytową.
2.          Niżej
podpisany zobowiązuje się, w terminie 30 dni po pierwszym
pisemnym wezwaniu właściwych organów krajów wymienionych w pkt
1, bezzwłocznie uiścić żądane kwoty do wysokości
wymienionej kwoty maksymalnej, o ile on lub inna zainteresowana osoba nie
udowodni właściwym organom przed upływem tego terminu, że
procedura tranzytowa została zakończona.
Właściwe organy
mogą, z uzasadnionych powodów, na wniosek podpisanego,
przedłużyć termin 30 dni, od dnia wezwania do zapłaty,
w którym niżej podpisany powinien uiścić żądane
kwoty. Koszty wynikające z udzielenia dodatkowego terminu, w szczególności
odsetki, należy tak wyliczyć, aby odpowiadały one kwocie,
pobieranej z tego tytułu w podobnych okolicznościach na
rynku pieniężnym lub finansowym danego kraju.
Kwota ta nie może
zostać pomniejszona o kwoty, które na mocy niniejszego
zobowiązania zostały już zapłacone, chyba że
wystąpiono wobec niżej podpisanego o zapłatę
należności wynikających z realizacji wspólnotowej lub
wspólnej operacji tranzytowej, która rozpoczęła się przed
otrzymaniem danego wezwania do zapłaty lub w ciągu
następnych trzydziestu dni.
3.          Niniejsze
zobowiązanie jest wiążące z dniem jego przyjęcia
przez urząd składania gwarancji. Niżej podpisany pozostaje
odpowiedzialny za zapłacenie długu powstałego w wyniku
wspólnotowych lub wspólnych procedur tranzytowych, które są objęte
niniejszym zobowiązaniem, o ile procedury rozpoczęły
się, zanim odwołanie lub cofnięcie gwarancji stało się
skuteczne, nawet jeżeli wniosek o zapłatę został
złożony po tej dacie.
4.          Do
celów niniejszego zobowiązania niżej podpisany podaje adresy do
doręczeń[20]
we wszystkich krajach określonych w pkt 1:
 || Kraj || Imię i nazwisko lub nazwa i pełen adres
 ………………………………………………………………………………………………………….. || …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Niżej podpisany
uznaje, że wszelka korespondencja, powiadomienia oraz wszelkie
formalności lub środki proceduralne dotyczące niniejszego
zobowiązania, przesłane lub złożone na piśmie pod
jednym z jego adresów do doręczeń, są uznawane za prawidłowo
mu doręczone i przyjęte.
Niżej podpisany
uznaje jurysdykcję sądów w miejscach, gdzie posiada swoje adresy
do doręczeń.
Niżej podpisany
zobowiązuje się utrzymać adresy do doręczeń;
ewentualna zmiana jednego lub kilku z nich może nastąpić
tylko po wcześniejszym poinformowaniu urzędu składania
gwarancji.
Sporządzono w ………………………………. dnia
………………………………………..
………………………………………………
(Podpis)[21]
II.            Przyjęcie
przez urząd składania gwarancji
Urząd składania
gwarancji
………………………………………………………………………………………..
Oświadczenie
gwaranta przyjęto dnia
..........................................................................................................................
………………………………………………….
(Pieczęć i podpis)”.
6.           W polu 7 dodatku C5
między słowami „Szwajcaria” i „Andora” dodaje się słowo
„Turcja”.
7.           W polu 6 dodatku C6
między słowami „Szwajcaria” i „Andora” dodaje się słowo
„Turcja”.
[1]               Dz.U. L 226 z 13.8.1987, s. 2.
[2]               Dz.U. L 226 z 13.8.1987, s. 2.
[3]               Imię i nazwisko lub nazwa.
[4]               Pełny adres.
[5]               Wykreślić nazwę Umawiającej się
Strony lub Stron lub krajów (Andora lub San Marino), przez których obszar
nie będą przewożone towary. Odniesienia do Księstwa Andory
i Republiki San Marino dotyczą tylko procedur tranzytu wspólnotowego.
[6]               Imię i nazwisko lub nazwa i pełny
adres głównego zobowiązanego.
[7]               Jeżeli przepisy prawne danego kraju nie przewidują
ustanowienia adresu do doręczeń, gwarant musi wyznaczyć
w każdym z tych krajów upoważnionego do odbioru wszystkich
przeznaczonych dla niego informacji. Zobowiązania krajów wynikające
z ust. 4 akapit drugi i czwarty stosuje się mutatis mutandis.
Dla decyzji w kwestiach spornych wynikających z tej gwarancji
właściwe są sądy w miejscu, w którym gwarant lub
jego pełnomocnik posiada adres do doręczeń.
[8]               Przed złożeniem podpisu należy
odręcznie dopisać: „Gwarancja na kwotę .......................”,
przy czym kwotę należy wpisać słownie.
[9]               Wypełnia urząd wyjścia.
[10]             Imię i nazwisko lub nazwa.
[11]             Pełny adres.
[12]             Wyłącznie dla procedur tranzytu wspólnotowego
[13]             Jeżeli przepisy prawne danego kraju nie
przewidują ustanowienia adresu do doręczeń, gwarant musi
wyznaczyć w każdym z tych krajów upoważnionego do
odbioru wszystkich przeznaczonych dla niego informacji. Zobowiązania
krajów wynikające z ust. 4 akapit drugi i czwarty stosuje
się mutatis mutandis. Dla decyzji w kwestiach spornych
wynikających z tej gwarancji właściwe są sądy
w miejscu, w którym gwarant lub jego pełnomocnik posiada adres
do doręczeń.
[14]             Przed złożeniem podpisu należy
odręcznie dopisać: „Gwarancja”.
[15]             Imię i nazwisko lub nazwa.
[16]             Pełny adres.
[17]             Niepotrzebne skreślić.
[18]             Wykreślić nazwę Umawiającej się
Strony lub Stron lub krajów (Andora lub San Marino), przez których obszar
nie będą przewożone towary. Odniesienia do Księstwa Andory
i Republiki San Marino dotyczą tylko procedur tranzytu wspólnotowego.
[19]             Imię i nazwisko lub nazwa i pełny
adres głównego zobowiązanego.
[20]             Jeżeli przepisy prawne danego kraju nie
przewidują ustanowienia adresu do doręczeń, gwarant musi
wyznaczyć w każdym z tych krajów upoważnionego do
odbioru wszystkich przeznaczonych dla niego informacji. Zobowiązania
krajów wynikające z ust. 4 akapit drugi i czwarty stosuje
się mutatis mutandis. Dla decyzji w kwestiach spornych
wynikających z tej gwarancji właściwe są sądy
w miejscu, w którym gwarant lub jego pełnomocnik posiada adres
do doręczeń.
[21]             Przed złożeniem podpisu należy
odręcznie dopisać: „Gwarancja na kwotę .....................”,
przy czym kwotę należy wpisać w pełnym brzmieniu.