               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.5.2018
            COM(2018) 295 final
            2018/0147(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie niektórych aspektów przewozów lotniczych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  W następstwie orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości w sprawach dotyczących tzw. „otwartego nieba” w dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia niektórych postanowień obowiązujących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej umową na szczeblu Unii („mandat horyzontalny”). Celem tych umów jest umożliwienie wszystkim przewoźnikom lotniczym z UE niedyskryminacyjnego dostępu do tras między Unią Europejską a państwami trzecimi, a tym samym zapewnienie zgodności z prawem Unii dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Postanowienia Umowy zastępują lub uzupełniają obowiązujące postanowienia 27 dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Chińską Republiką Ludową (zwaną dalej „Chinami”).

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Umowa przyczyni się do realizacji głównego celu unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa poprzez zapewnienie zgodności obowiązujących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej z prawem Unii.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Art. 100 ust. 2, art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Wniosek oparty jest w całości na „mandacie horyzontalnym” udzielonym przez Radę, a uwzględniono w nim kwestie objęte zakresem prawa Unii i dwustronnych umów o komunikacji lotniczej.

               •Proporcjonalność

                  Umowa zmieni lub uzupełni postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej jedynie w zakresie, w jakim jest to niezbędne do zapewnienia zgodności tych umów z prawem Unii.

               •Wybór instrumentu

                  Umowa między Unią a Chinami jest najbardziej skutecznym instrumentem umożliwiającym zapewnienie zgodności z prawem Unii wszystkich obowiązujących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Chinami.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Zgodnie z art. 218 ust. 4 TFUE Komisja przeprowadziła rokowania w konsultacji ze specjalnym komitetem. W trakcie rokowań przeprowadzono również konsultacje z sektorem lotniczym. Uwagi zgłoszone podczas konsultacji zostały wzięte pod uwagę. Zainteresowane państwa członkowskie sprawdziły poprawność odesłań do dwustronnych umów o komunikacji lotniczej. Przedstawiciele sektora lotniczego podkreślili znaczenie solidnej podstawy prawnej dla swoich operacji zarobkowych.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

                  Nie dotyczy.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Wniosek przewiduje uproszczenie prawodawstwa. Odpowiednie postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Chinami zostaną zastąpione lub uzupełnione postanowieniami jednej umowy.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Strony Umowy powiadamiają się wzajemnie na piśmie kanałami dyplomatycznymi o zakończeniu swoich procedur wewnętrznych niezbędnych do wejścia w życia niniejszej Umowy. Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem przekazania późniejszego powiadomienia.

               Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy.

               Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Międzynarodowe stosunki w dziedzinie lotnictwa między państwami członkowskimi a państwami trzecimi są tradycyjnie regulowane dwustronnymi umowami o komunikacji lotniczej zawieranymi między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, załącznikami do tych umów oraz innymi dwustronnymi lub wielostronnymi porozumieniami.

                  Tradycyjne klauzule wyznaczania stosowane przez państwa członkowskie w dwustronnych umowach o komunikacji lotniczej są jednak niezgodne z prawem Unii. Umożliwiają one państwu trzeciemu odrzucenie, cofnięcie lub zawieszenie zezwoleń lub upoważnień udzielonych przewoźnikowi lotniczemu, który został wyznaczony przez państwo członkowskie, lecz w którym to państwo członkowskie ani jego obywatele nie posiadają przeważającej części udziałów ani nie sprawują nad nim skutecznej kontroli. Taka możliwość uznana została za dyskryminację przewoźników lotniczych z UE mających siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich, ale będących własnością i pozostających pod kontrolą obywateli innych państw członkowskich. Jest ona sprzeczna z art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który gwarantuje obywatelom państw członkowskich, którzy skorzystali ze swobody przedsiębiorczości w innym państwie członkowskim, traktowanie na równi z obywatelami tego przyjmującego państwa członkowskiego.

                  Także w innych kwestiach, takich jak obowiązkowe umowy handlowe między przedsiębiorstwami lotniczymi, należy zapewnić zgodność z prawem Unii poprzez zmianę albo uzupełnienie obowiązujących postanowień w dwustronnych umowach o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

                  Działając zgodnie z mechanizmami i wytycznymi określonymi w załączniku do „mandatu horyzontalnego”, Komisja wynegocjowała Umowę z Chińską Republiką Ludową, która zastępuje pewne postanowienia obowiązujących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Chinami. Art. 2 Umowy zastępuje tradycyjnie stosowane klauzule wyznaczania unijną klauzulą wyznaczania, umożliwiającą wszystkim przewoźnikom z UE korzystanie z prawa przedsiębiorczości. Art. 4 rozwiązuje problem potencjalnej niezgodności z unijnymi przepisami w zakresie konkurencji.

               Po podpisaniu Umowy powinna ona zostać zawarta. Projekt decyzji w tej sprawie zawarto w niniejszym wniosku.

               2018/0147 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie niektórych aspektów przewozów lotniczych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady …/…/UE
                  1
                podpisano Umowę między Unią Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie niektórych aspektów przewozów lotniczych („Umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)Celem Umowy jest zapewnienie zgodności z prawem Unii dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między 27 państwami członkowskimi a Chińską Republiką Ludową.

               (3)Umowę należy zatwierdzić w imieniu Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie niektórych aspektów przewozów lotniczych („Umowa”).

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do dokonania, w imieniu Unii, powiadomienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 Umowy, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na to, aby Umowa stała się dla niej wiążąca.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L [...] z [...], s. [...].

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.5.2018
            COM(2018) 295 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie niektórych aspektów przewozów lotniczych

               PROJEKT

               UMOWA

               między Unią Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej

               w sprawie niektórych aspektów przewozów lotniczych

               UNIA EUROPEJSKA,

               z jednej strony, oraz

               RZĄD CHIŃSKIEJ REPUBLIKI LUDOWEJ,

               z drugiej strony,

               (zwane dalej „Stronami”),

               ODNOTOWUJĄC, że Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, iż pewne postanowienia umów dwustronnych zawartych przez kilka państw członkowskich z państwami trzecimi są niezgodne z prawem Unii Europejskiej,

               STWIERDZAJĄC, że między kilkoma państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Chińską Republiką Ludową zawarto pewną liczbę dwustronnych umów o komunikacji lotniczej zawierających podobne przepisy oraz że państwa członkowskie mają obowiązek zastosować wszelkie właściwe środki w celu wyeliminowania niezgodności takich umów z Traktatem UE,

               ODNOTOWUJĄC, że Unia Europejska ma wyłączne kompetencje w zakresie szeregu aspektów, które mogą zostać włączone do dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a państwami trzecimi,

               STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Unii Europejskiej przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwach członkowskich Unii Europejskiej mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do wykonywania przewozów lotniczych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a państwami trzecimi,

               UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Unią Europejską a pewnymi państwami trzecimi, przewidujące możliwość nabywania przez obywateli tych państw trzecich praw własności w odniesieniu do przewoźników lotniczych posiadających koncesje wydane zgodnie z prawem Unii Europejskiej,

               UZNAJĄC, że spójność postanowień dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a rządem Chińskiej Republiki Ludowej z prawem Unii Europejskiej zapewni solidną podstawę prawną dla przewozów lotniczych między Unią Europejską a Chinami i umożliwi zachowanie ciągłości takich przewozów,

               UZNAJĄC, że w przypadku gdy państwo członkowskie Unii Europejskiej wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, prawa Chińskiej Republiki Ludowej wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Chińską Republiką Ludową mają również zastosowanie do tego innego państwa członkowskiego,

               STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszej Umowy celem Unii Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnego natężenia ruchu powietrznego między Unią Europejską a Chińską Republiką Ludową, naruszenie równowagi między przewoźnikami lotniczymi z Unii Europejskiej a przewoźnikami lotniczymi z Chińskiej Republiki Ludowej ani zmiana wykładni postanowień dotyczących praw przewozowych, zawartych w obowiązujących umowach dwustronnych o komunikacji lotniczej,

               POTWIERDZAJĄC, że nie jest ich intencją, by uznawanie swobody przedsiębiorczości i przyjęcie zasady unijnego wyznaczania służyły lub były wykorzystywane do umożliwienia obchodzenia prawa, a zatem nie zapobiegną one odmowie przyznania praw przewozowych w przypadku takiego obchodzenia prawa,

               UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

               ARTYKUŁ 1

               Postanowienia ogólne

               1.Do celów niniejszej Umowy termin „państwa członkowskie” oznacza państwa członkowskie Unii Europejskiej; „traktaty UE” oznaczają Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               2.Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku 1 odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną danej umowy należy rozumieć jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej.

               3.Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku 1 odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną danej umowy należy rozumieć jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.

               4.Przyznawanie praw przewozowych będzie się nadal odbywać w drodze umów dwustronnych między Chińską Republiką Ludową a poszczególnymi państwami członkowskimi.

               ARTYKUŁ 2

               Wyznaczanie przewoźnika lotniczego, udzielanie upoważnień i zezwoleń oraz odmowa, cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie upoważnień lub zezwoleń

               1.Postanowienia zawarte w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia w artykułach wymienionych, odpowiednio, w lit. a) oraz w lit. b) załącznika 2 dotyczące, odpowiednio, wyznaczenia przewoźnika lotniczego przez zainteresowane państwo członkowskie, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Chińską Republiką Ludową oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia wspomnianych upoważnień lub zezwoleń wydanych przewoźnikowi lotniczemu.

               2.
                     Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Chińska Republika Ludowa udziela odpowiednich upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:

               (I)przewoźnik lotniczy jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego zgodnie z traktatami UE oraz przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi dotyczącymi przedsiębiorczości obowiązującymi w wyznaczającym państwie członkowskim oraz posiada ważną koncesję wydaną zgodnie z prawem Unii Europejskiej; oraz

               (II)państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a w wyznaczeniu wyraźnie wskazano odpowiednią władzę lotniczą; oraz

               (III)główne miejsce prowadzenia działalności przez przewoźnika lotniczego znajduje się na terytorium państwa członkowskiego, od którego otrzymał on ważną koncesję; oraz

               (IV)przewoźnik lotniczy stanowi własność, bezpośrednio lub poprzez pakiet większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, bądź innych państw wymienionych w załączniku 3 lub obywateli tych innych państw, oraz pozostaje pod skuteczną kontrolą tych państw lub ich obywateli.

               3.
                     Chińska Republika Ludowa może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia udzielone przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:

               (I)przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego zgodnie z traktatami UE lub nie posiada ważnej koncesji wydanej zgodnie z prawem Unii Europejskiej; lub

               (II)państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje lub nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub w wyznaczeniu nie wskazano wyraźnie odpowiedniej władzy lotniczej; lub

               (III)główne miejsce prowadzenia działalności przez przewoźnika lotniczego nie znajduje się na terytorium państwa członkowskiego, od którego otrzymał on koncesję; lub

               (IV)przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez pakiet większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, bądź innych państw wymienionych w załączniku 3 lub obywateli tych innych państw, lub nie pozostaje pod skuteczną kontrolą tych państw lub ich obywateli; lub

               (V)przewoźnik lotniczy posiada już zezwolenie na prowadzenie działalności na podstawie dwustronnej umowy między Chińską Republiką Ludową a innym państwem członkowskim, a wykonując prawa przewozowe na podstawie niniejszej Umowy na trasie, która obejmuje punkt znajdujący się na terytorium tego innego państwa członkowskiego, w tym przewozy, które są oferowane na rynku jako połączenia bezpośrednie bądź z innych względów stanowią połączenie bezpośrednie, przewoźnik ten obchodziłby nałożone w tej innej umowie ograniczenia praw trzeciej, czwartej lub piątej wolności lotniczej; lub

               (VI)wyznaczony przewoźnik lotniczy posiada certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez państwo członkowskie, z którym Chińska Republika Ludowa nie posiada dwustronnej umowy o komunikacji lotniczej, a państwo to odmówiło przyznania Chińskiej Republice Ludowej praw przewozowych.

               4.
                     Praw i obowiązków wynikających z niniejszego artykułu nie wykonuje się w sposób prowadzący do dyskryminacji między przewoźnikami z Unii Europejskiej ze względu na przynależność państwową.

               ARTYKUŁ 3

               Bezpieczeństwo

               1.
                     Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku 2 lit. c).

               2.
                     W przypadku gdy państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Chińskiej Republiki Ludowej wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Chińską Republiką Ludową mają również zastosowanie do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz w stosunku do zezwolenia na prowadzenie działalności wydanego temu przewoźnikowi lotniczemu.

               ARTYKUŁ 4

               Zgodność z przepisami w zakresie konkurencji

               1.
                     Dwustronne umowy o komunikacji lotniczej zawarte między państwami członkowskimi a Chińską Republiką Ludową nie mogą naruszać przepisów Stron w zakresie konkurencji.

               2.
                     Postanowienia wymienione w załączniku 2 lit. d) uchyla się i tracą one moc.

               ARTYKUŁ 5

               Załączniki do Umowy

               Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.

               ARTYKUŁ 6

               Wejście w życie

               1.Strony powiadamiają się wzajemnie na piśmie kanałami dyplomatycznymi o zakończeniu swoich procedur wewnętrznych niezbędnych do wejścia w życia niniejszej Umowy. Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem przekazania późniejszego powiadomienia.

               2.Niniejsza Umowa ma zastosowanie do tych umów i porozumień wymienionych w załączniku 1, które wciąż obowiązują.

               ARTYKUŁ 7

               Przegląd, rewizja lub zmiana

               1.
                     Strony monitorują realizację niniejszej Umowy i dokonują regularnych przeglądów tej realizacji. W ramach takich przeglądów ocenia się w szczególności wszelkie nieprzewidziane negatywne skutki Umowy stwierdzone przez jedną ze Stron.

               2.
                     Strony przeprowadzają, na wniosek jednej ze Stron, konsultacje w celu omówienia stosownych działań w odpowiedzi na nieprzewidziane skutki wspomniane w ust. 1.

               3.
                     Za obopólną zgodą Strony mogą w każdej chwili dokonać przeglądu, rewizji lub zmiany niniejszej Umowy.

               ARTYKUŁ 8

               Wygaśnięcie

               1.W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku 1 wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odnoszące się do danej umowy wymienionej w załączniku 1.

               2.W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku 1 wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.

               NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.

               Sporządzono w […] w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, dnia […] r. w językach angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i chińskim.

               W IMIENIU UNII EUROPEJSKIEJ:
                     W IMIENIU RZĄDU CHIŃSKIEJ REPUBLIKI LUDOWEJ:

               Załącznik 1

               Wykaz umów, o których mowa w art. 1 niniejszej Umowy

               a) Umowy o komunikacji lotniczej i inne porozumienia między Chińską Republiką Ludową a państwami członkowskimi Unii Europejskiej, z uwzględnieniem modyfikacji lub zmian, które w dniu podpisania niniejszej Umowy były zawarte, podpisane lub parafowane:

               -Umowa między federalnym rządem Austrii a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Pekinie w dniu 12 września 1985 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Austria”;

               -Umowa między rządem Królestwa Belgii a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Pekinie w dniu 20 kwietnia 1975 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Belgia”;

               -Umowa o transporcie lotniczym między rządem Republiki Bułgarii a rządem Chińskiej Republiki Ludowej, podpisana w Pekinie w dniu 21 czerwca 1993 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Bułgaria”;

               -Umowa o komunikacji lotniczej między rządem Republiki Chorwacji a rządem Chińskiej Republiki Ludowej, podpisana w Zagrzebiu w dniu 20 czerwca 2009 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Chorwacja”;

               -Umowa o cywilnym transporcie lotniczym między rządem Republiki Cypru a rządem Chińskiej Republiki Ludowej, parafowana w dniu 5 kwietnia 2000 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Cypr”;

               -Umowa o transporcie lotniczym między rządem Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej a rządem Chińskiej Republiki Ludowej, podpisana w Pekinie w dniu 25 maja 1988 r., w odniesieniu do której Republika Czeska zadeklarowała, że uznaje się za związaną jej postanowieniami, zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Republika Czeska”;

               -Umowa o komunikacji lotniczej między rządem Królestwa Danii a rządem Chińskiej Republiki Ludowej, parafowana w dniu 12 marca 2010 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Dania”;

               -Umowa między rządem Republiki Estonii a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Tallinie w dniu 1 marca 1999 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Estonia”;

               -Umowa między rządem Republiki Finlandii a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Pekinie w dniu 2 października 1975 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Finlandia”;

               -Umowa między rządem Republiki Francuskiej a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca komunikacji lotniczej, podpisana w Paryżu w dniu 1 czerwca 1966 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Francja”;

               -Umowa o cywilnym transporcie lotniczym między rządem Republiki Federalnej Niemiec a rządem Chińskiej Republiki Ludowej, podpisana w Pekinie w dniu 31 października 1975 r., zmieniona Protokołem zmieniającym umowę o cywilnym transporcie lotniczym między rządem Republiki Federalnej Niemiec a rządem Chińskiej Republiki Ludowej, podpisanym w Pekinie w dniu 11 grudnia 1995 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Niemcy”;

               -Umowa między rządem Królestwa Grecji a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Pekinie w dniu 23 maja 1973 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Grecja”;

               -Umowa o transporcie lotniczym między rządem Republiki Węgier a rządem Chińskiej Republiki Ludowej, podpisana w Budapeszcie w dniu 15 września 1993 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Węgry”;

               -Umowa między rządem Irlandii a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Pekinie w dniu 14 września 1998 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Irlandia”;

               -Umowa między rządem Republiki Włoskiej a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Pekinie w dniu 8 stycznia 1973 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Włochy”;

               -Umowa między rządem Republiki Łotwy a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Rydze w dniu 4 marca 1999 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Łotwa”;

               -Umowa między rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Pekinie w dniu 18 listopada 2002 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Luksemburg”;

               -
                     Umowa między rządem Republiki Malty a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Pekinie w dniu 1 września 1997 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Malta”;

               -Umowa między rządem Królestwa Niderlandów a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Pekinie w dniu 23 maja 1996 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Niderlandy”;

               -Umowa między rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o cywilnej komunikacji lotniczej, podpisana w Pekinie w dniu 20 marca 1986 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Polska”;

               -Umowa o transporcie lotniczym między rządem Republiki Portugalii a rządem Chińskiej Republiki Ludowej, parafowana w dniu 26 marca 1999 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Portugalia”;

               -Umowa między rządem Socjalistycznej Republiki Rumunii a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Bukareszcie w dniu 6 kwietnia 1972 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Rumunia”;

               -Umowa o komunikacji lotniczej między rządem Republiki Słowackiej a rządem Chińskiej Republiki Ludowej, parafowana w dniu 12 sierpnia 2010 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Słowacja”;

               -Umowa między rządem Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii a rządem Chińskiej Republiki Ludowej dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Belgradzie w dniu 14 kwietnia 1972 r., utrzymana w mocy między Chinami a Słowenią, zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Słowenia”;

               -Umowa między rządem Królestwa Hiszpanii a rządem Chińskiej Republiki Ludowej, podpisana w Pekinie w dniu 19 czerwca 1978 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Hiszpania”;

               -Umowa o komunikacji lotniczej między rządem Królestwa Szwecji a rządem Chińskiej Republiki Ludowej, parafowana w dniu 12 marca 2010 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Szwecja”;

               -Umowa między rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie komunikacji lotniczej, parafowana w dniu 14 kwietnia 2011 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Chiny–Zjednoczone Królestwo”.

               Załącznik 2

               Wykaz artykułów w umowach wymienionych w załączniku 1, o których mowa w art. 2–4 niniejszej Umowy

               a) Wyznaczenie przez państwo członkowskie:

               -art. 3 umowy Chiny–Austria;

               -art. 3 umowy Chiny–Belgia;

               -art. 3 umowy Chiny–Bułgaria;

               -art. 3 umowy Chiny–Chorwacja;

               -art. 3 umowy Chiny–Cypr;

               -art. 3 umowy Chiny–Republika Czeska;

               -art. 3 umowy Chiny–Dania;

               -art. 3 umowy Chiny–Estonia;

               -art. 2 umowy Chiny–Finlandia;

               -art. 2 umowy Chiny–Francja;

               -art. 2 ust. 2 umowy Chiny–Niemcy;

               -art. 3 umowy Chiny–Grecja;

               -art. 3 umowy Chiny–Węgry;

               -art. 3 umowy Chiny–Irlandia;

               -art. III umowy Chiny–Włochy;

               -art. 3 umowy Chiny–Łotwa;

               -art. 3 umowy Chiny–Luksemburg;

               -art. 3 umowy Chiny–Malta;

               -art. 3 umowy Chiny–Niderlandy;

               -art. 3 umowy Chiny–Polska;

               -art. 3 umowy Chiny–Portugalia;

               -art. 2 umowy Chiny–Rumunia;

               -art. 3 umowy Chiny–Słowacja;

               -art. 2 umowy Chiny–Słowenia;

               -art. 2 umowy Chiny–Hiszpania;

               -art. 3 umowy Chiny–Szwecja;

               -art. 4 umowy Chiny–Zjednoczone Królestwo.

               b) Odmowa, cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie upoważnień lub zezwoleń:

               -art. 4 umowy Chiny–Austria;

               -art. 4 umowy Chiny–Belgia;

               -art. 4 umowy Chiny–Bułgaria;

               -art. 4 umowy Chiny–Chorwacja;

               -art. 4 umowy Chiny–Cypr;

               -art. 4 umowy Chiny–Republika Czeska;

               -art. 4 umowy Chiny–Dania;

               -art. 4 umowy Chiny–Estonia;

               -art. 3 umowy Chiny–Finlandia;

               -art. 15 umowy Chiny–Francja;

               -art. 3 ust. 1 lit. a) umowy Chiny–Niemcy;

               -art. 4 umowy Chiny–Grecja;

               -art. 4 umowy Chiny–Węgry;

               -art. 4 umowy Chiny–Irlandia;

               -art. III umowy Chiny–Włochy;

               -art. 4 umowy Chiny–Łotwa;

               -art. 4 umowy Chiny–Luksemburg;

               -art. 4 umowy Chiny–Malta;

               -art. 4 umowy Chiny–Niderlandy;

               -art. 4 umowy Chiny–Polska;

               -art. 4 umowy Chiny–Portugalia;

               -art. 2 umowy Chiny–Rumunia;

               -art. 4 umowy Chiny–Słowacja;

               -art. 3 umowy Chiny–Słowenia;

               -art. 3 umowy Chiny–Hiszpania;

               -art. 4 umowy Chiny–Szwecja;

               -art. 5 umowy Chiny–Zjednoczone Królestwo.

               c) Bezpieczeństwo:

               -art. 15 umowy Chiny–Chorwacja;

               -art. 13 umowy Chiny–Dania;

               -art. 17 umowy Chiny–Węgry;

               -art. XIbis umowy Chiny–Włochy;

               -art. 6 umowy Chiny–Luksemburg;

               -art. 15 umowy Chiny–Portugalia;

               -art. 8 umowy Chiny–Słowacja;

               -załącznik 3 do protokołu ustaleń między Chinami a Hiszpanią, sporządzonego w Pekinie w dniu 26 listopada 2004 r.;

               -art. 13 umowy Chiny–Szwecja;

               -art. 10 umowy Chiny–Zjednoczone Królestwo.

               d) Zgodność z przepisami w zakresie konkurencji:

               -art. 12 ust. 2 oraz art. 14 ust. 2–4 umowy Chiny–Bułgaria;

               -art. 9 ust. 2–4 umowy Chiny–Cypr;

               -art. 10 ust. 2 oraz art. 12 ust. 2–4 umowy Chiny–Republika Czeska;

               -art. 8 ust. 2–4 umowy Chiny–Estonia;

               -art. 7 ust. 3 oraz art. 8 ust. 2–6 umowy Chiny–Finlandia;

               -w umowie Chiny–Francja:

               oart. 5 ust. 1 zdanie ostatnie oraz ust. 2 i 3;

               oart. 3 ust. 1 pierwsze dwa zdania, ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 2 podustęp B);

               oart. 12 wyrażenie „w walucie uzgodnionej między wyznaczonymi przedsiębiorstwami lotniczymi obu Umawiających się Stron”, zmienione w drodze wymiany not dyplomatycznych z dnia 15 września i z dnia 22 września 1966 r.;

               oart. 16, zmieniony w drodze wymiany not dyplomatycznych z dnia 27 lipca i z dnia 7 września 1973 r.;

               oust. II podustęp 2 akapit drugi wymiany not dyplomatycznych z dnia 19 stycznia i z dnia 11 marca 1991 r. (zaczynający się słowami: „Ponadto warunki prowadzenia działalności w zakresie tych przewozów ...”);

               -w umowie Chiny–Niemcy:

               oart. 7 ust. 3 zdanie pierwsze oraz wyrażenie „uzgodnione w ten sposób” w zdaniu drugim;

               oart. 8 ust. 2 zdanie pierwsze oraz słowo „tego rodzaju” w zdaniu drugim;

               oart. 8 ust. 3 wyrażenie „uzgodnione w ten sposób”;

               oart. 8 ust. 4 słowa „jeżeli nie można uzgodnić taryfy zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu lub” oraz słowa „uzgodnionej zgodnie z postanowieniami ust. 2”;

               -art. 10 ust. 2 oraz art. 11 ust. 2–5 umowy Chiny–Grecja;

               -art. 10 ust. 2–4 umowy Chiny–Węgry;

               -art. 8 ust. 2–4 umowy Chiny–Łotwa;

               -art. 11 ust. 2–4 umowy Chiny–Luksemburg;

               -art. 12 ust. 2 lit. a)–b) umowy Chiny–Malta;

               -art. 8 ust. 2–4 umowy Chiny–Niderlandy;

               -art. 10 ust. 2 oraz art. 12 ust. 2–4 umowy Chiny–Polska;

               -art. 17 ust. 2–5 umowy Chiny–Portugalia;

               -art. 4 ust. 2–3 umowy Chiny–Słowenia;

               -art. 7 ust. 3 oraz art. 8 ust. 2–6 umowy Chiny–Hiszpania.

               Załącznik 3

               Wykaz innych państw, o których mowa w art. 2 niniejszej Umowy

               a) Republika Islandii (na podstawie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               b) Księstwo Liechtensteinu (na podstawie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               c) Królestwo Norwegii (na podstawie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               d) Konfederacja Szwajcarska (na podstawie Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 3.7.2018
            COM(2018) 510 final
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Podkomitecie ds. Ceł utworzonym na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w odniesieniu do zastąpienia protokołu I do tego Układu, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej, nowym protokołem, który odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Podkomitecie ds. Ceł utworzonym na mocy Układu o stowarzyszeniu („Układ”) między Unią Europejską, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w związku z planowanym przyjęciem decyzji w sprawie zastąpienia protokołu I do Układu, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej, nowym protokołem, który odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia
                  1
                („Konwencja”).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Protokół I do Układu o stowarzyszeniu

               Na mocy umowy ustanowiono system preferencji handlowych. System ten zapewnia wzajemny dostęp do rynków Unii i Ukrainy. Protokół I do Układu dotyczy definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej. Układ wszedł w życie z dniem 1 września 2017 r.

               2.2.Podkomitet ds. Ceł UE–Ukraina

                  Art. 39 ust. 1 protokołu I stanowi, że utworzony na mocy Układu Podkomitet ds. Ceł może podjąć decyzję o wprowadzeniu zmian do protokołu I do Układu o stowarzyszeniu. Art. 39 ust. 2 protokołu I stanowi bardziej szczegółowo, że Podkomitet ds. Ceł może zdecydować, po przystąpieniu Ukrainy do regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia, o zastąpieniu reguł pochodzenia określonych w tym protokole regułami dołączonymi do Konwencji.

               2.3.Planowany akt Podkomitetu ds. Ceł UE–Ukraina

                  Podkomitet ds. Ceł UE–Ukraina ma podjąć decyzję w sprawie zastąpienia protokołu I do Układu, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej, nowym protokołem, który odwołuje się do Konwencji.

                  Celem planowanego aktu jest zapewnienie skutecznego wdrożenia Konwencji.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Konwencja ustanawia przepisy dotyczące pochodzenia towarów będących przedmiotem wymiany handlowej na mocy odpowiednich umów zawartych między umawiającymi się stronami. Unia podpisała Konwencję w dniu 15 czerwca 2011 r. Ukraina złożyła wniosek o przystąpienie do Konwencji w dniu 12 września 2016 r., a decyzją nr 1/2017
                  2
                z dnia 16 maja 2017 r. Wspólny Komitet Konwencji uznał, że należy zaprosić Ukrainę do przystąpienia do Konwencji.

               Unia złożyła swój akt przyjęcia u depozytariusza Konwencji w dniu 26 marca 2012 r. Ukraina złożyła swój akt przyjęcia u depozytariusza Konwencji w dniu 19 grudnia 2017 r. W związku z powyższym, w zastosowaniu art. 10 ust. 2 i 3 Konwencji, Konwencja weszła w życie w odniesieniu do UE i Ukrainy odpowiednio w dniu 1 maja 2012 r. i 1 lutego 2018 r.

               Art. 6 Konwencji przewiduje, że każda z umawiających się stron wprowadza odpowiednie środki w celu zapewnienia skutecznego stosowania Konwencji. Proponowana decyzja Podkomitetu ds. Ceł UE–Ukraina jest etapem procedury niezbędnym do realizacji głównego celu Konwencji, jakim jest zastąpienie protokołów dotyczących reguł pochodzenia w umowach zawartych między umawiającymi się stronami konwencji protokołem, który odwołuje się do Konwencji.

               W związku z tym nie zaistniała potrzeba skonsultowania się z zainteresowanymi stronami.

                  Nie ma ponadto potrzeby przeprowadzania oceny skutków, ponieważ planowane zmiany będą miały charakter techniczny i nie zmienią istoty obecnie obowiązującego protokołu dotyczącego reguł pochodzenia.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

                  W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

                  Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

                  Podkomitet ds. Ceł UE–Ukraina jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony.

                  Akt, który ma zostać przyjęty przez Podkomitet ds. Ceł UE–Ukraina, stanowi akt mający skutki prawne.

                  Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Układu.

                  W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

                  Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy w pierwszej kolejności od celu i treści planowanego aktu, w odniesieniu do którego zajmowane jest stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

                  Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

                  Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

                  Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Podkomitetu ds. Ceł UE–Ukraina zmieni Układ o stowarzyszeniu, po przyjęciu aktu należy opublikować go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Podkomitecie ds. Ceł utworzonym na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w odniesieniu do zastąpienia protokołu I do tego Układu, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej, nowym protokołem, który odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony („Układ”) został zawarty przez Unię decyzją Rady 2014/668/UE
                  3
                i wszedł w życie w dniu 1 września 2017 r.

               (2)Zgodnie z art. 39 ust. 1 protokołu I do Układu (zwanego dalej „protokołem I”) utworzony na mocy art. 83 rozdziału 5 tytułu IV Układu Podkomitet ds. Ceł (zwany dalej „Podkomitetem ds. Ceł”) może przyjmować zmiany postanowień tego protokołu.

               (3)Art. 39 ust. 2 protokołu I stanowi, że Podkomitet ds. Ceł może również zdecydować, po przystąpieniu Ukrainy do regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia
                  4
                („Konwencja”), o zastąpieniu reguł pochodzenia określonych w tym protokole regułami dołączonymi do Konwencji.

               (4)Konwencja zawiera postanowienia dotyczące pochodzenia towarów będących przedmiotem wymiany handlowej na podstawie odpowiednich umów zawartych między umawiającymi się stronami i weszła w życie w odniesieniu do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2012 r., a w odniesieniu do Ukrainy w dniu 1 lutego 2018 r.

               (5)Podkomitet ds. Ceł UE–Ukraina ma przyjąć decyzję w sprawie zastąpienia protokołu I, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej, nowym protokołem, który odwołuje się do Konwencji.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Podkomitetu ds. Ceł, ponieważ decyzja przyjęta przez ten Podkomitet będzie wiążąca dla Unii.

               (7)Art. 6 Konwencji stanowi, że każda z umawiających się stron podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia skutecznego jej stosowania. W tym celu protokół I należy zastąpić nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do Konwencji.

               (8)Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Komitetu ds. Ceł, powinno opierać się na załączonym projekcie decyzji.

               (9)Ponieważ decyzja Podkomitetu ds. Ceł zmieni protokół I, należy ją opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (10)Zgodnie z art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej w Podkomitecie ds. Ceł Unię reprezentuje Komisja,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Podkomitecie ds. Ceł ustanowionym na mocy art. 83 rozdziału 5 tytułu IV Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony („Podkomitet ds. Ceł”), opiera się na projekcie decyzji dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przedstawiciele Unii w Podkomitecie ds. Ceł mogą bez kolejnej decyzji Rady wyrazić zgodę na niewielkie zmiany projektu decyzji, o którym mowa w art. 1.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     Przewodniczący

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

                     (2)

                        Dz.U. L 191 z 22.7.2017, s. 11.

                     (3)

                        Decyzja Rady 2014/668/UE z dnia 23 czerwca 2014 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, oraz tymczasowego stosowania Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w odniesieniu do jego tytułu III (z wyjątkiem postanowień dotyczących traktowania pracowników będących obywatelami państw trzecich legalnie zatrudnionych na terytorium drugiej Strony) oraz tytułów IV, V, VI i VII, jak również powiązanych załączników i protokołów (Dz.U. L 278 z 20.9.2014, s. 1).

                     (4)

                        Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia3.7.2018
            COM(2018) 510 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Podkomitecie ds. Ceł utworzonym na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w odniesieniu do zastąpienia protokołu I do tego Układu, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej, nowym protokołem, który odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

               ZAŁĄCZNIK

               Projekt
                  DECYZJA NR …/2018 PODKOMITETU ds. CEŁ UE–UKRAINA

               z dnia...

               w sprawie zastąpienia Protokołu I do Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską a Ukrainą dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej

               PODKOMITET DS. CEŁ UE–UKRAINA,

               uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony
                  1
               , w szczególności jego art. 26 ust. 2,

               uwzględniając Protokół I do Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W art. 26 ust. 2 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony („Układ”), znajduje się odwołanie do Protokołu I do Układu („Protokół I”) w odniesieniu do reguł pochodzenia.

               (2)Układ ten wszedł w życie z dniem 1 września 2017 r.

               (3)Art. 39 Protokołu I stanowi, że Podkomitet ds. Ceł, ustanowiony na mocy art. 83 rozdziału 5 tytułu IV Układu, może podjąć decyzję o zmianie postanowień tego Protokołu i zastąpieniu reguł pochodzenia określonych w tym Protokole.

               (4)Regionalna konwencja w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia
                  2
                („Konwencja”) ma na celu zastąpienie protokołów dotyczących reguł pochodzenia obowiązujących obecnie w państwach strefy paneurośródziemnomorskiej jednym aktem prawnym.

               (5)Unia podpisała Konwencję w dniu 15 czerwca 2011 r. W dniu 16 maja 2017 r. Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 3 ust. 1 Konwencji uznał, że Ukrainę należy zaprosić do przystąpienia do Konwencji
                  3
               .

               (6)Unia złożyła swój akt przyjęcia u depozytariusza Konwencji w dniu 26 marca 2012 r. Ukraina złożyła swój akt przyjęcia u depozytariusza Konwencji w dniu 19 grudnia 2017 r. W związku z powyższym, w zastosowaniu art. 10 ust. 2 i 3 Konwencji, Konwencja weszła w życie w odniesieniu do UE w dniu 1 maja 2012 r. i w odniesieniu do Ukrainy w dniu 1 lutego 2018 r.

               (7)Protokół I należy zatem zastąpić nowym protokołem, odwołującym się do Konwencji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Protokół I do Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej, zastępuje się tekstem zawartym w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia …

               Sporządzono w …

               W imieniu Podkomitetu ds. Ceł UE–Ukraina

                     Przewodniczący

               Załącznik

               Protokół I

               dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej

               Artykuł 1

               Obowiązujące reguły pochodzenia

               1.
                     Do celów wdrożenia niniejszego Układu stosuje się dodatek I oraz odpowiednie postanowienia dodatku II do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia
                  4
                („Konwencja”).

               2.
                     Wszystkie odniesienia do „odpowiedniej umowy” zawarte w dodatku I i w odpowiednich postanowieniach dodatku II do Konwencji interpretowane są jako odniesienia do niniejszego Układu.

               Artykuł 2

               Rozstrzyganie sporów

               1.
                     Spory zaistniałe w związku z procedurami weryfikacji określonymi w art. 32 dodatku I do Konwencji, których nie można rozstrzygnąć pomiędzy organami celnymi wnioskującymi o przeprowadzenie weryfikacji a organami celnymi odpowiedzialnymi za przeprowadzenie tej weryfikacji, przekazuje się Podkomitetowi ds. Ceł. Postanowienia dotyczące mechanizmu rozstrzygania sporów określone w rozdziale 14 (Rozstrzyganie sporów) tytułu IV (Handel i zagadnienia związane z handlem) niniejszego Układu nie mają zastosowania.

               2.
                     We wszystkich przypadkach rozstrzyganie sporów pomiędzy importerem a organami celnymi państwa przywozu podlega prawodawstwu tego państwa.

               Artykuł 3

               Zmiany w Protokole

               Podkomitet ds. Ceł może zdecydować o wprowadzeniu zmian do postanowień niniejszego Protokołu.

               Artykuł 4

               Wystąpienie z Konwencji

               1.
                     Jeżeli Unia Europejska lub Ukraina zawiadomi depozytariusza Konwencji na piśmie o zamiarze wystąpienia z Konwencji zgodnie z jej art. 9, Unia Europejska i Ukraina niezwłocznie rozpoczną negocjacje w sprawie reguł pochodzenia w celu wdrożenia niniejszego Układu.

               2.
                     Do czasu wejścia w życie takich nowo wynegocjowanych reguł pochodzenia, do niniejszego Układu nadal mają zastosowanie reguły pochodzenia zawarte w dodatku I oraz, w stosownych przypadkach, odpowiednie postanowienia dodatku II do Konwencji, mające zastosowanie w momencie wystąpienia. Jednakże począwszy od momentu wystąpienia reguły pochodzenia zawarte w dodatku I oraz, w stosownych przypadkach, odpowiednie postanowienia dodatku II do Konwencji uznaje się za umożliwiające dwustronną kumulację wyłącznie między Unią Europejską a Ukrainą.

               Artykuł 5

               Postanowienia przejściowe – kumulacja

               Niezależnie od postanowień art. 16 ust. 5 i art. 21 ust. 3 dodatku I do Konwencji, w przypadku gdy kumulacja obejmuje wyłącznie państwa EFTA, Wyspy Owcze, Unię Europejską, Turcję, uczestników procesu stabilizacji i stowarzyszenia, Republikę Mołdawii, Gruzję i Ukrainę, dowodem pochodzenia może być świadectwo przewozowe EUR.1 lub deklaracja pochodzenia.

                     (1)

                        Dz.U. L 161 z 29.5.2014, s. 3.

                     (2)

                        Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

                     (3)

                        Decyzja nr 1/2017 Wspólnego Komitetu Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie wniosku Ukrainy o przystąpienie do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia jako umawiająca się strona [2017/1367] (Dz.U. L 191 z 22.7.2017, s. 11).

                     (4)

                        Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.11.2017
            COM(2017) 691 final
            2017/0308(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Ministerialnej powołanej na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Ministerialnej powołanej na podstawie Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową („traktat”), w odniesieniu do planowanej decyzji w sprawie przyjęcia przez Radę Ministerialną jej wewnętrznego regulaminu.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową

               Angielska wersja językowa Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową ze stronami z Bałkanów Zachodnich (Albania, Bośnia i Hercegowina, Kosowo
                  1* [zwane dalej „Kosowo”], była jugosłowiańska republika Macedonii, Czarnogóra i Serbia) została podpisana przez wszystkie strony, z wyjątkiem Bośni i Hercegowiny, w ramach szczytu sześciu państw Bałkanów Zachodnich, który odbył się w dniu 12 lipca 2017 r. w Trieście, natomiast Bośnia i Hercegowina podpisała ją w dniu 18 września 2017 r. w Brukseli. Pozostałe wersje językowe traktatu zostały podpisane przez strony w dniu 9 października 2017 r. Po podpisaniu traktat jest stosowany tymczasowo zgodnie z jego art. 41 ust. 3. W odniesieniu do Unii tymczasowe stosowanie zostało ustanowione decyzją Rady w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową
                  2
               .

               Unia Europejska jest stroną traktatu.

               2.2Rada Ministerialna

                  Rada Ministerialna została ustanowiona artykułem 21 traktatu, aby zapewnić osiągnięcie określonych w nim celów. Do jej zadań należy:

               –a) przedstawianie ogólnych wytycznych polityki;

               –b) dokonywanie przeglądu postępów w realizacji traktatu, w tym działań następczych związanych z wnioskami formułowanymi przez Forum Socjalne;

               –c) wydawanie opinii na potrzeby powołania Dyrektora Sekretariatu; oraz

               –d) podjęcie decyzji w sprawie siedziby Sekretariatu.

                  Każda z Umawiających się Stron ma jednego przedstawiciela w składzie Rady Ministerialnej. Udział w charakterze obserwatora jest otwarty dla wszystkich państw członkowskich UE. Rada Ministerialna podejmuje decyzje na zasadzie konsensusu, chyba że określono inaczej.

               2.3Akt, który ma zostać przyjęty przez Radę Ministerialną

                  Projekt decyzji dotyczy przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady Ministerialnej w celu zapewnienia odpowiedniego wykonywania przez nią zadań zgodnie z artykułami 21, 22 i 23 traktatu. Projekt regulaminu obejmuje takie tematy, jak udział w posiedzeniach Rady Ministerialnej, przewodnictwo Radzie Ministerialnej, przygotowywanie posiedzeń Rady Ministerialnej i zasady proceduralne mające zastosowanie do takich posiedzeń, procedury w odniesieniu do różnych rodzajów działań potencjalnie podejmowanych przez Radę Ministerialną, ujawniania informacji, a także różne przepisy końcowe. Regulamin wewnętrzny staje się skuteczny z dniem przyjęcia. Decyzja w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady Ministerialnej będzie miała zasadnicze znaczenie dla terminowej realizacji traktatu.

                  Przewidywana decyzja stanie się prawnie wiążąca dla stron na mocy art. 21 traktatu.

               3.STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

               Dla Rady Ministerialnej przyjęcie regulaminu wewnętrznego ma zasadnicze znaczenie w celu zapewnienia odpowiedniego wykonywania przez nią zadań zgodnie z art. 21, 22 i 23 traktatu. Unia jest stroną traktatu, stanowisko Unii jest zatem niezbędne.

               W tym względzie należy przypomnieć, że traktat stanowi jeden z elementów mogących przyczynić się do wzmocnienia współpracy regionalnej w obrębie Bałkanów Zachodnich, jak wyjaśniono we wniosku Komisji dotyczącym decyzji Rady w sprawie podpisania traktatu [COM(2017) 324 final, sekcja „Kontekst ogólny”].

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1 Zasady

                  W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie przez Radę decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

                  Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                     3
                  .

               4.1.2 Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada Ministerialna jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową.

               Akt, który Rada Ministerialna ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Będącą organem ustanowionym traktatem i uprawnionym do podejmowani działań zgodnie z jego art. 21 Radę Ministerialną należy traktować jaką upoważnioną do przyjęcia przepisów proceduralnych w celu zapewnienia możliwości właściwego wypełniania powierzonych jej zadań. Z racji swojej natury jak i zgodnie z prawem międzynarodowym regulującym kwestie Rady Ministerialnej, zasady te obejmują elementy prawnie wiążące dla członków Rady Ministrów, a zatem również dla przedstawiciel Unii. W związku z tym należy je uznać za mające skutki prawne.

               Planowany akt nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych odnośnej umowy.

               W związku tym proceduralną podstawę prawną wnioskowanej decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozłącznie ze sobą związane, a żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany do przyjęcia akt jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania traktatu. Sam traktat służy realizacji różnych celów i zawiera elementy składowe z obszarów transportu drogowego, kolejowego i wodnego śródlądowego, to jest rodzajów transportu objętych art. 91 TFUE, jak również z obszaru transportu morskiego, to jest rodzaju transportu objętego art. 100 ust. 2 TFUE. Ze względu na swój horyzontalny charakter planowany akt dotyczy wszystkich tych elementów. Wszystkie te elementy są ze sobą nierozerwalnie związane, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych.

                  Materialna podstawa prawna wnioskowanej decyzji obejmuje zatem następujące przepisy: art. 91 oraz art. 100 ust. 2 TFUE.

                  4.3
                        Wniosek

                  Podstawą prawną wnioskowanej decyzji powinien być art. 91 i art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2017/0308 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Ministerialnej powołanej na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 i art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową („traktat”) został podpisany przez Unię zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/1937 z dnia 11 lipca 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową
                  4
               .

               (2)Zgodnie z art. 41 ust. 3 traktatu jest on od dnia [XXX] r. tymczasowo stosowany w relacjach między Unią Europejską a Republiką Albanii, Bośnią i Hercegowiną oraz Republiką Serbii.

               (3)Dla Rady Ministerialnej przyjęcie regulaminu wewnętrznego ma zasadnicze znaczenie w celu zapewnienia odpowiedniego wykonywania przez nią zadań zgodnie z art. 21, 22 i 23 traktatu.

               (4)Rada Ministerialna na swym drugim posiedzeniu postanowiła przyjąć decyzję w sprawie swojego regulaminu wewnętrznego najpóźniej do końca 2018 r.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej, ponieważ decyzja w sprawie regulaminu wewnętrznego Rady Ministerialnej będzie wiążąca dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Podstawę stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na pierwszym posiedzeniu Rady Ministerialnej, stanowi projekt decyzji Rady Ministerialnej dołączony do niniejszej decyzji.

               Przedstawiciele Unii w Radzie Ministerialnej mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja jest skierowana do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  *
                        Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (z 1999 r.) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

                     (2)

                        Dz.U. L 278 z 10.2.1982, s. 1.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., sprawa C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Dz. U. L 278, 27.10.2017, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia22.11.2017
            COM(2017) 691 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Ministerialnej powołanej na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA Nr 2018/1

               RADY MINISTERIALNEJ WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ

               D/2018/1/MC-TC z dnia … 2018 r.: Regulamin wewnętrzny Rady Ministerialnej

               RADA MINISTERIALNA WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ,

               uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową, w szczególności jego art. 21, 22 i 23,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł

               Przyjmuje się Regulamin wewnętrzny Rady Ministerialnej, załączony do niniejszej decyzji.

               Sporządzono w [   ], dnia [   ] 2018 r.

               W imieniu Rady Ministerialnej

               ……………………………

               ZAŁĄCZNIK REGULAMIN WEWNĘTRZNY RADY MINISTERIALNEJ WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ

               I.
                     POSTANOWIENIA OGÓLNE

               1.
                     Regulamin ustanawia wewnętrzne procedury funkcjonowania Rady Ministerialnej jako instytucji na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową („traktatu”).

               2.
                     W przypadku sprzeczności między tym regulaminem a traktatem, zastosowanie mają postanowienia traktatu.

               II.
                     STRONY, OBSERWATORZY I INNI UCZESTNICY

               1.
                     Strony powinny być zasadniczo reprezentowane w Radzie Ministerialnej na szczeblu ministerialnym lub równoważnym.

               2.
                     Bez uszczerbku dla stanowiska obserwatorów, zgodnie z art. 22 traktatu zdanie drugie, strona sprawująca przewodnictwo i wiceprezydencja, o których mowa w ust. 2 sekcji III, mogą, w stosownych przypadkach, wyrazić zgodę na zaproszenie przedstawicieli innych państw, organizacji międzynarodowych lub innych podmiotów, w tym przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, do udziału na zasadzie ad hoc w określonych posiedzeniach Rady Ministerialnej lub którejś (którychś) z jej części.

               3.
                     Jeżeli strona sprawująca przewodnictwo i wiceprezydencja, o których mowa w ust. 2 sekcji III, wyrażą zgodę na zaproszenie przedstawicieli innych państw, organizacji międzynarodowych lub innych podmiotów, strona sprawująca przewodnictwo powiadamia o tym strony i stały sekretariat Wspólnoty Transportowej („Sekretariat”) co najmniej trzy tygodnie przed posiedzeniem. Strony i Sekretariat mogą przedstawiać swoje stanowisko stronie sprawującej przewodnictwo w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania tego powiadomienia.

               III.
                     PRZEWODNICTWO

               1.
                     Przewodnictwo w Radzie Ministerialnej sprawuje ta sama Strona z Europy Południowo-Wschodniej, która przewodniczy Regionalnemu Komitetowi Sterującemu zgodnie z art. 24 ust. 6 traktatu i zasadami określonymi w regulaminie wewnętrznym Regionalnego Komitetu Sterującego.

               2.
                     Strona sprawująca przewodnictwo przewodniczy posiedzeniom Rady Ministerialnej. Wspomaga ją jeden przedstawiciel Unii Europejskiej i jeden przedstawiciel kolejnej strony, która będzie sprawować przewodnictwo, których wspólnie określa się mianem wiceprezydencji.

               3.
                     Jeżeli strona sprawująca przewodnictwo nie jest w stanie wykonywać swoich zadań w odniesieniu do konkretnego posiedzenia, posiedzeniu temu będzie przewodniczył przedstawiciel Unii Europejskiej jako wiceprezydencja.

               IV.
                     PRZYGOTOWYWANIE POSIEDZEŃ

               1.
                     Oprócz posiedzeń odbywanych corocznie zgodnie z art. 23 traktatu Rada Ministerialna może w razie potrzeby odbywać inne posiedzenia. Posiedzenia takie są zwoływane przez stronę sprawującą przewodnictwo po uzgodnieniu z wiceprezydencją.

               2.
                     O miejscu posiedzeń Rady Ministerialnej decyduje strona sprawująca przewodnictwo po konsultacjach z wiceprezydencją i Sekretariatem. Decyzja taka zapada co najmniej dwa miesiące przed danym posiedzeniem. Wkład Sekretariatu w koszty organizacji posiedzeń poza siedzibą Sekretariatu są objęte jego wewnętrznymi regulacjami budżetowymi.

               3.
                     Daty posiedzeń są uzgadniane między stroną sprawującą przewodnictwo, wiceprezydencją i Sekretariatem. Zasadniczo daty te są uzgadniane co najmniej dwa miesiące przed danym posiedzeniem.

               4.
                     Projekt porządku obrad posiedzenia jest uzgadniany między stroną sprawującą przewodnictwo i wiceprezydencją. Projekt porządku obrad i wszelkie powiązane z nim dokumenty są przekazywane stronom i obserwatorom co najmniej dwa miesiące przed danym posiedzeniem. Strony mogą przedstawić uwagi i zaproponować dodanie do porządku obrad nowych punktów. Przedstawicielom zaproszonym zgodnie z ust. 2 sekcji II przekazuje się materiały będące przedmiotem ich zainteresowania.

               5.
                     Za przygotowanie posiedzeń odpowiada Sekretariat. Sekretariat informuje stronę sprawującą przewodnictwo i wiceprezydencję okresowo i na żądanie o procesie przygotowawczym i spełnia w tym względzie ich żądania i kieruje się ich wytycznymi.

               V.
                     POSIEDZENIA RADY MINISTERIALNEJ – PRZEPISY PROCEDURALNE

               1.
                     Posiedzenia Rady Ministerialnej nie są jawne, chyba że postanowi ona inaczej.

               2.
                     Każdej stronie lub uczestnikowi posiedzenia mogą towarzyszyć wspomagający ich urzędnicy. Nazwiska i funkcje tych urzędników podawane są wcześniej do wiadomości Sekretariatu. Co do zasady liczba tych urzędników nie powinna przekraczać trzech w przypadku każdej strony i dwóch w przypadku każdego innego uczestnika posiedzenia. Strona sprawująca przewodnictwo może jednak podać dalsze wskazówki dotyczące maksymalnej liczby przedstawicieli na każdą delegację.

               3.
                     Posiedzenie Rady Ministerialnej uznaje się za posiadające wymagane quorum jedynie wówczas, gdy reprezentowane są cztery Strony z Europy Południowo-Wschodniej oraz Unia Europejska.

               4.
                     Rada Ministerialna podejmuje decyzje na zasadzie konsensusu. Wstrzymanie się strony od głosu nie stanowi przeszkody w podejmowaniu działań przez Radę Ministerialną jeżeli jest quorum wymagane zgodnie z wymogiem zawartym w ust. 3 niniejszej sekcji.

               5.
                     Porządek obrad jest zatwierdzany na początku posiedzenia. W pilnych przypadkach, za zgodą strony sprawującej przewodnictwo i wiceprezydencji, podczas posiedzenia do porządku obrad mogą być włączone nowe tematy.

               6.
                     Obserwatorzy mogą składać oświadczenia za zgodą lub na zaproszenie strony sprawującej przewodnictwo.

               7.
                     Osoby zaproszone zgodnie z ust. 2 sekcji II mogą brać udział w dyskusjach, ale nie uczestniczą oni w żadnych działaniach podejmowanych przez Radę Ministerialną.

               8.
                     Konkluzje z każdego posiedzenia są sporządzane z pomocą Sekretariatu. Są one podpisywane przez stronę sprawującą przewodnictwo i rozprowadzane wśród stron i obserwatorów. Jeżeli ukończenie projektu konkluzji przed końcem danego posiedzenia nie jest możliwe, strona sprawująca przewodnictwo zapewnia, aby zostały one ostateczne zredagowane i rozprowadzone w ciągu siedmiu dni kalendarzowych od daty posiedzenia. Każda ze stron może zażądać ich korekty w terminie siedmiu dni kalendarzowych od otrzymania projektu konkluzji. Strona sprawująca przewodnictwo zapewnia, aby ostateczna wersja została przekazywana w terminie siedmiu dni po upływie czasu na przedstawienie uwag.

               9.
                     Wszelkie ogólne wytyczne polityczne lub środki przyjęte na posiedzeniu są odnotowywane w konkluzjach.

               10.
                     Konkluzje z posiedzenia nie mogą w żaden sposób ograniczać zakresu lub skutków aktów prawnych bądź traktatu. Nie przyjmuje się stanowisk ani konkluzji sprzecznych z obowiązującymi przepisami. Konkluzje z posiedzenia nie stanowią części aktów prawnych ani nie posiadają znaczenia normatywnego.

               VI.
                     SPOSOBY DZIAŁANIA I PROCEDURY PRZESTRZEGANE PRZEZ RADĘ MINISTERIALNĄ;

               1.
                     Rada Ministerialna działa przez przyjmowanie, w zależności od przypadku:

               – ogólnych wytycznych dotyczących polityki; oraz

               – decyzji, zaleceń lub opinii (zwanych dalej ogólnie „środkami”).

               Przyjęcie zasad, mających na celu zapewnienie funkcjonowania Rady Ministerialnej, a także przyjęcie sprawozdań, uważa się za przyjęcie decyzji.

               2.
                     Przyjęte lub zmienione ogólne wytyczne dotyczące polityki lub środki są niezwłocznie podpisywane przez stronę sprawującą przewodnictwo i rozsyłane przez Sekretariat wszystkim stronom.

               3.
                     Ogólne wytyczne dotyczące polityki i środki wchodzą w życie z dniem ich przyjęcia, chyba że stanowią one inaczej.

               Ogólne wytyczne dotyczące polityki

               4.
                     Każda ze stron lub Sekretariat może złożyć wniosek o przyjęcie lub zmianę ogólnych wytycznych dotyczących polityki. Wniosek składa się w formie pisemnej; zawiera on wystarczające informacje wyjaśniające potrzebę przyjęcia lub zmiany proponowanych wytycznych przez Radę Ministerialną.

               5.
                     Pisemny wniosek zostaje przedłożony przez składającą go stronę stronie sprawującej przewodnictwo z kopią dla wiceprezydencji i Sekretariatu. Strona sprawująca przewodnictwo powiadamia wszystkie pozostałe strony w terminie siedmiu dni kalendarzowych od dnia otrzymania wniosku. W razie potrzeby strona sprawująca przewodnictwo lub Sekretariat zwracają się do Regionalnego Komitetu Sterującego z odnośnym wnioskiem o zajęcie stanowiska.

               6.
                     Strona sprawująca przewodnictwo w porozumieniu z wiceprezydencją i za jej zgodą organizuje przygotowanie projektu stanowiska Rady Ministerialnej, które zostanie przedstawione do dyskusji podczas najbliższego posiedzenia Rady Ministerialnej. Projekt stanowiska jest przesyłany stronom co najmniej 30 dni kalendarzowych przed posiedzeniem.

               7.
                     W odpowiednio uzasadnionych przypadkach ogólne wytyczne polityczne mogą zostać przyjęte lub zmienione bez zachowania form i procedur określonych w ust. 4–6 niniejszej sekcji.

               Środki

               9.
                     Jeżeli w niniejszym regulaminie wewnętrznym lub innych zasadach ustanowionych przez Radę Ministerialną w szczególnych przypadkach nie wskazano inaczej, przyjęcia lub zmiany środków dokonuje się według tej samej procedury.

               10.
                     Każdy wniosek o przyjęcie lub zmianę środka składany przez stronę lub Sekretariat sporządzany jest na piśmie na co najmniej 60 dni kalendarzowych przed posiedzeniem Rady Ministerialnej, na którym ma on być omawiany.

               11.
                     Wniosek należy przesłać do strony sprawującej przewodnictwo z kopią do wszystkich stron i Sekretariatu. Należy dołączyć stosowne objaśnienia. W razie potrzeby strona sprawująca przewodnictwo lub Sekretariat zwracają się do Regionalnego Komitetu Sterującego z odnośnym wnioskiem o zajęcie stanowiska.

               12.
                     W odpowiednio uzasadnionych przypadkach środki mogą zostać przyjęte lub zmienione bez zachowania form i procedur określonych w ust. 10 i 11 niniejszej sekcji.

               Przyjęcie ogólnych wytycznych dotyczących polityki i środków drogą korespondencyjną

               13.
                     W okresach między posiedzeniami Rada Ministerialna może przyjmować lub zmieniać ogólne wytyczne dotyczące polityki lub środki drogą korespondencyjną. Strona sprawująca przewodnictwo, na wniosek jednej ze stron lub Sekretariatu o przyjęcie drogą korespondencyjną ogólnych wytycznych dotyczących polityki lub środka, bądź z własnej inicjatywy, po konsultacji i w porozumieniu z wiceprezydencją, podejmuje decyzję, czy dana kwestia wymaga zastosowania procedury korespondencyjnej.

               14.
                     Jeżeli strona sprawująca przewodnictwo zdecydowała o zainicjowaniu procedury korespondencyjnej, poleca ona Sekretariatowi wysłanie do każdej ze stron wniosku wraz z informacjami, które strona sprawująca przewodnictwo, po konsultacji i w porozumieniu z wiceprezydencją, uznaje za konieczne. Strona sprawująca przewodnictwo, po konsultacji i w porozumieniu z wiceprezydencją, określa również, czy strony mogą wprowadzać zmiany do wniosku, a jeśli tak, to pod jakimi warunkami.

               15.
                     Strona sprawująca przewodnictwo, po konsultacji i w porozumieniu z wiceprezydencją, określa datę i godzinę, do której muszą wpłynąć odpowiedzi; termin ten w żadnym wypadku nie może być krótszy niż 10 dni kalendarzowych od daty przekazania informacji, o których mowa w ust. 14 niniejszej sekcji. W wyjątkowych okolicznościach, na wniosek lub z własnej inicjatywy, strona sprawująca przewodnictwo może, po konsultacji i w porozumieniu z wiceprezydencją, przedłużyć termin składania odpowiedzi. Brak przekazania przez stronę odpowiedzi na piśmie (w tym za pomocą poczty elektronicznej) w wyznaczonym terminie uznaje się za wstrzymanie się od głosu.

               VII.
                     UJAWNIANIE INFORMACJI

               1.
                     O ile nie postanowiono inaczej, końcowa wersja dokumentów z posiedzeń (porządek obrad, konkluzje itp.) jest udostępniana na stronie internetowej Sekretariatu.

               2.
                     Prawo dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Rady Ministerialnej jest określane przez Regionalny Komitet Sterujący zgodnie z art. 38 ust. 2 i 3 traktatu.

               VIII.
                     PRZEPISY KOŃCOWE

               1.
                     Obserwatorzy i osoby zaproszone zgodnie z ust. 2 sekcji II postępują zgodnie z wszelkimi wymogami poufności, mającymi zastosowanie do stron. Wymogi te powinny być odzwierciedlone w konkluzjach danego posiedzenia.

               2.
                     Osoby zaproszone zgodnie z ust. 2 sekcji II są przed wzięciem udziału w odnośnych dyskusjach proszone o podpisanie oświadczenia o poufności. Takie oświadczenie o poufności zawiera zobowiązanie do poszanowania zasad poufności, o których mowa w pierwszym ustępie niniejszej sekcji. W przypadku odmowy podpisania takiego oświadczenia, osoby zostają wykluczone z udziału w dyskusji.

               3.
                     Wszystkie akty Rady Ministerialnej są podpisywane przez stronę sprawującą przewodnictwo.

               4.
                     Wszelkie zmiany niniejszego regulaminu wewnętrznego przyjmowane są w drodze decyzji Rady Ministerialnej.

               5.
                     Jeżeli stosowanie niniejszego regulaminu wewnętrznego w odniesieniu do określonej sytuacji powoduje trudności w wykładni, strona sprawująca przewodnictwo, po konsultacji i w porozumieniu z wiceprezydencją, doradza w kwestii rozwiązania tej sytuacji.

               6.
                     Po roku od daty wejścia w życie niniejszego regulaminu wewnętrznego, w oparciu o praktyczne doświadczenia w jego stosowaniu, Sekretariat może zaproponować zmiany do niniejszego regulaminu, które uważa za przydatne lub niezbędne. Jeżeli strona chce zaproponować taką zmianę, zasięga uprzednio konsultacji Sekretariatu.

               Niniejszy regulamin wewnętrzny wchodzi w życie z dniem przyjęcia przez Radę Ministerialną.