               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.12.2021
            COM(2021) 833 final
            2021/0439(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            uchylająca, w imieniu Unii, decyzję Rady (UE) 2016/394 w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  W związku z pogarszającą się sytuacją w Burundi przed wyborami parlamentarnymi i prezydenckimi w czerwcu i lipcu 2015 r. Unia Europejska uznała, że Republika Burundi nie przestrzega zasadniczych elementów określonych w art. 9 umowy o partnerstwie AKP-UE
                     1
                   w zakresie praw człowieka, demokracji i praworządności.

                  W następstwie konsultacji, które odbyły się w Brukseli w dniu 8 grudnia 2015 r. na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE, Unia Europejska przyjęła do wiadomości odpowiedzi udzielone przez rząd Burundi oraz jego zobowiązanie do przedstawienia wyjaśnień dotyczących podniesionych kwestii oraz do przyspieszenia niektórych postępowań sądowych. Unia Europejska uznała jednak, że w wyrażonych stanowiskach nie poruszono wyczerpująco kwestii nieprzestrzegania zasadniczych elementów partnerstwa Unii z Republiką Burundi. Nie odniesiono się również w zadowalającym stopniu do decyzji podjętych przez Radę Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej w dniach 17 października i 13 listopada 2015 r., w szczególności do potrzeby szybkiego uruchomienia autentycznego i pluralistycznego dialogu opierającego się na poszanowaniu porozumienia z Aruszy.

                  W dniu 13 listopada 2015 r. decyzją Rady 2016/394 zakończono konsultacje i wprowadzono odpowiednie środki określone w załączniku do tej decyzji
                     2
                  . Polegały one m.in. na zawieszeniu wsparcia finansowego lub płatności (w tym wsparcia budżetowego) przeznaczonych bezpośrednio dla burundyjskich organów administracyjnych lub instytucji.

               Od czasu pokojowej transformacji w 2020 r., która doprowadziła do wyboru prezydenta Évariste’a Ndayishimiyego i powołania nowego rządu, UE odnotowała pozytywną dynamikę, o której świadczą:

               ·konstruktywne zaangażowanie Burundi w dialog polityczny zgodnie z art. 8 umowy o partnerstwie AKP-UE;

               ·wysiłki rządu na rzecz pokoju i stabilności oraz działania na rzecz lepszego rządzenia i wolności mediów; deklaracje dotyczące praw człowieka, praworządności i walki z bezkarnością;

               ·porozumienie w sprawie planu działania („Feuille de route”), zawierające zobowiązania rządu Burundi w odpowiedzi na decyzję Rady 2016/394 w dziedzinie praw człowieka, sprawiedliwości i praworządności, wolności opinii i prasy, dobrego rządzenia, pokoju, bezpieczeństwa i demokracji, klimatu biznesowego oraz środowiska i bioróżnorodności;

               ·dobrowolny powrót do Burundi dużej liczby uchodźców;

               ·wznowienie współpracy ze społecznością międzynarodową i z krajami sąsiadującymi.

                  W świetle tych postępów i zobowiązań szefowie misji w swoim sprawozdaniu z dnia 19 maja 2021 r. wyrazili opinię, że odpowiednie środki określone w załączniku do decyzji Rady 2016/394 nie są już adekwatne, i w związku z tym zalecili ich zniesienie.

                  Niemniej jednak w ramach dialogu politycznego z Burundi, prowadzonego na mocy art. 8 umowy o partnerstwie AKP-UE, należy nadal poruszać następujące kwestie:

               ·poprawa w zakresie dobrego rządzenia, praworządności, praw człowieka i klimatu biznesowego jako koniecznych fundamentów zrównoważonego rozwoju;

               ·uwolnienie więźniów politycznych, powrót członków opozycji i społeczeństwa obywatelskiego, otwarcie i załagodzenie przestrzeni politycznej w celu osiągnięcia pojednania;

               ·dalsze wysiłki na rzecz zwiększenia wolności mediów;

               ·ograniczenie arbitralnych aresztowań, lepsza kontrola właściwych organów nad grupami dopuszczającymi się przemocy o podłożu politycznym („Imbonerakure”) oraz większa rozliczalność i przejrzystość niektórych działań krajowej służby wywiadowczej (SNR); reforma sądownictwa, rozdział państwa i partii;

               ·poszanowanie niezależności społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych.

                  Celem niniejszego wniosku jest zatem uchylenie decyzji Rady 2016/394, co będzie oznaczać zniesienie odpowiednich środków określonych w konkluzjach z konsultacji na podstawie art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Wniosek jest spójny z następującymi przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki:

               ·Nowy Europejski konsensus w sprawie rozwoju – „Nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość”, 8 czerwca 2017 r.
                  3
               ;

               ·globalna strategia na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej;

               ·wspólny komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady: „W kierunku kompleksowej strategii współpracy z Afryką”, 9 marca 2020 r.
                  4
               ;

               ·Plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji na lata 2020–2024
                  5
               ;

               ·strategiczne ramy UE dotyczące praw człowieka i demokracji, 2012
                  6
               ;

               ·trzeci unijny plan działania w sprawie równości płci z dnia 25 listopada 2020 r.
                  7
               ;

                  Współpraca UE opiera się na Agendzie 2030 i celach zrównoważonego rozwoju, porozumieniu paryskim i programie działań z Addis Abeby.

                  Wniosek umożliwi pełne wdrożenie postanowień tych aktów, umożliwiając współpracę z rządem Burundi przy jednoczesnym dalszym monitorowaniu kwestii budzących obawy poprzez przywrócenie stałego dialogu politycznego.

                •Spójność z innymi politykami Unii

                  Wniosek jest spójny z priorytetami Komisji na lata 2019–2024 mającymi zastosowanie do działań zewnętrznych, dotyczącymi: Zielonego Ładu, transformacji cyfrowej i technologii danych, sojuszów na rzecz zrównoważonego wzrostu gospodarczego i godnych miejsc pracy, lepszego zarządzania migracją, partnerstw w dziedzinie migracji, a także sprawowania rządów, pokoju i bezpieczeństwa. Jest on również spójny z globalną strategią na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej z 2016 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Art. 3 załącznika do Umowy wewnętrznej między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o Partnerstwie AKP-WE
                     8
                   oraz art. 96 zmienionej umowy z Kotonu
                     9
                  .

               •Pomocniczość

                  Cele niniejszego wniosku nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

                  Niniejsza inicjatywa służy realizacji celu Unii w zakresie działań zewnętrznych i przyczynia się do realizacji priorytetu politycznego „Silniejsza pozycja UE na arenie międzynarodowej”. Jest ona zgodna z przepisami UE w tym obszarze polityki, a także w innych odpowiednich obszarach polityki Unii. Dzięki uchyleniu przedmiotowej decyzji możliwe będzie wznowienie normalnych stosunków między UE a Burundi, zaś Unia Europejska, poprzez wykorzystywanie pełnego wachlarza instrumentów partnerstwa będących do jej dyspozycji, będzie wraz z innymi partnerami międzynarodowymi wspierać trwające wysiłki rządu Burundi na rzecz stabilizacji i konsolidacji instytucji demokratycznych, propagowania praw człowieka, dobrego rządzenia i praworządności oraz realizacji zobowiązań podjętych w planie działania („Feuille de route”) na rzecz dalszej poprawy w tych dziedzinach, angażując się jednocześnie w dialog polityczny sprzyjający wzajemnej rozliczalności.

               •Wybór instrumentu

                  Wniosek został przedstawiony przez Komisję w porozumieniu z Wysokim Przedstawicielem Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zgodnie z procedurą wybraną w celu przyjęcia odpowiednich środków określonych w załączniku do decyzji Rady 2016/394. Nie istnieje żaden inny instrument prawny, który mógłby posłużyć do osiągnięcia celu wyrażonego w niniejszym wniosku.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Niniejszy wniosek zainicjowano z uwzględnieniem wyżej wspomnianego sprawozdania szefów misji UE w Burundi, które omówiono na forum Grupy Roboczej ds. Afryki (COAFR) w dniu 25 maja 2021 r. oraz na forum grupy roboczej państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) w dniu 28 maja 2021 r. Delegaci COAFR odnotowali pozytywne zmiany i opowiedzieli się za uchyleniem odpowiednich środków, podkreślając jednocześnie, że należy nadal zachęcać rząd Burundi do dalszych postępów w dziedzinie praw człowieka, praworządności i sprawowania rządów. Delegaci Grupy Roboczej AKP wyrazili poparcie dla wyników dyskusji COAFR i podkreślili, jak ważne jest utrzymanie środków ograniczających
                     10
                   w odniesieniu do odpowiednich osób w celu ułatwienia dalszych postępów.

               •Ocena skutków

                  Oczekuje się, że uchylenie odpowiednich środków przyczyni się do zwiększenia zaufania między UE a Burundi, do normalizacji stosunków i do wzmocnienia pozytywnych sił w strukturach władzy w Burundi, umożliwi dialog polityczny na newralgiczne tematy oraz zwiększy wpływ UE i wzmocni jej pozycję w Burundi w stosunku do innych podmiotów międzynarodowych.

                  Zniesienie odpowiednich środków umożliwi wykorzystanie wpływu wieloletniego programowania indykatywnego na lata 2021–2027 jako zachęty do wprowadzania ulepszeń w zakresie praw człowieka, praworządności i sprawowania rządów.

               •Prawa podstawowe

               Ponadto nadal obowiązywać będą środki ograniczające na podstawie decyzji Rady 2015/1763
                  11
                wobec osób, podmiotów lub organów podważających demokrację lub utrudniających poszukiwanie rozwiązania politycznego w Burundi.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Brak wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

                  Jakkolwiek niniejszy wniosek przewiduje zniesienie odpowiednich środków wymienionych w załączniku do decyzji Rady 2016/394, nadal obowiązują środki ograniczające na podstawie decyzji Rady 2015/1763; zostaną one poddane przeglądowi w stosownych przypadkach zgodnie z tą decyzją.

                  Delegaci COAFR wezwali do dyskusji na temat przyszłości komisji śledczej ONZ ds. Burundi. W następstwie tej dyskusji Rada Praw Człowieka ONZ, na podstawie rezolucji przyjętej z inicjatywy UE
                     12
                  , podjęła decyzję o ustanowieniu mandatu monitorującego w odniesieniu do konkretnego kraju w postaci mandatu specjalnego sprawozdawcy ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w Burundi, z uwzględnieniem wyników prac komisji śledczej.

               2021/0439 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               uchylająca, w imieniu Unii, decyzję Rady (UE) 2016/394 w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. („umowa z Kotonu”), w szczególności jej art. 96 ust. 2 lit. a) akapit czwarty
                  13
               ,

               uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy z Kotonu, w szczególności jej art. 3 i załącznik do niej
                  14
               ,

               uwzględniając wniosek Komisji,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konsultacje z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., z uwzględnieniem jej późniejszych zmian
                  15
                i przedłużenia okresu jej obowiązywania
                  16
               , zakończono decyzją Rady (UE) 2016/394
                  17
                i wprowadzono odpowiednie środki, określone w załączniku do tej decyzji, na wniosek Komisji w porozumieniu z Wysokim Przedstawicielem Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa.

               (2)Ogólnie rzecz biorąc, pokojowe przemiany polityczne, które zaszły dzięki wyborom powszechnym w maju 2020 r., przyniosły nową nadzieję dla ludności oraz otworzyły nowe szanse dla Burundi i jego stosunków z partnerami.

               (3)Od tego czasu Unia odnotowała pozytywne zmiany dokonane przez rząd Burundi w zakresie praw człowieka, dobrego rządzenia i praworządności, a także zobowiązania podjęte w planie działania („Feuille de route”) na rzecz dalszej poprawy w tych dziedzinach.

               (4)Powołano rząd zaangażowany we wdrażanie reform niezbędnych do rozwoju i stabilizacji kraju oraz poczyniono zachęcające postępy w kierunku wypełnienia zobowiązań określonych w decyzji Rady (UE) 2016/394.

               (5)Komisja ocenia, w porozumieniu z Wysokim Przedstawicielem Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, że okoliczności, które doprowadziły do przyjęcia decyzji (UE) 2016/394, przedstawione w tej decyzji, nie są już aktualne. W związku z tym decyzję tę należy uchylić w imieniu Unii.

               (6)Nadal utrzymują się wyzwania w dziedzinie praw człowieka, dobrego rządzenia i praworządności i potrzebne są dalsze postępy ze strony władz Burundi, m.in. w drodze realizacji planu działania oraz w ramach trwającego dialogu politycznego między UE a Burundi.

               (7)Sytuacja w Burundi pozostaje niestabilna, a wybrane władze potrzebują wsparcia ze strony partnerów międzynarodowych, aby wdrożyć krajowy program reform i program rozwoju.

               (8)Unia Europejska powinna wraz z innymi partnerami międzynarodowymi wspierać wysiłki podejmowane przez władze krajowe na rzecz stabilizacji i konsolidacji instytucji demokratycznych, propagowania praw człowieka, dobrego rządzenia i praworządności oraz na rzecz realizacji zobowiązań podjętych w planie działania w celu dalszej poprawy w tych dziedzinach,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Uchyla się decyzję (UE) 2016/394 w imieniu Unii.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisana w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. 2000 L 317 z 15.12.2000, s. 3). Umowa o partnerstwie AKP–UE została zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (
                  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27
                  ) oraz umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3). Stosowanie umowy o partnerstwie AKP-UE przedłużono decyzją nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE (Dz.U. L 001 z 3.1.2020, s. 3) zmienioną decyzją nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 4 grudnia 2020 r. (Dz.U. L 420 z 14.12.2020, s. 32) i decyzją Komitetu Ambasadorów AKP-UE nr 3/2021 z dnia 26 listopada 2021 r. (Dz.U. L 441 z 9.12.2021, s. 3), do dnia 30 czerwca 2022 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy o partnerstwie AKP-UE, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/394 z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (Dz.U. L 73 z 18.3.2016, s. 90).

                     (3)

                        Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie polityki rozwoju Unii Europejskiej: Nowy Europejski konsensus w sprawie rozwoju – „Nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość” (Dz.U. C 210 z 30.6.2017, s. 1).

                     (4)

                        Wspólny komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady „W kierunku kompleksowej strategii współpracy z Afryką” (JOIN(2020) 4 final).

                     (5)

                        Wspólny komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady „Plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji” (JOIN(2020) 5 final).

                     (6)

                        Strategiczne ramy UE i plan działania UE (dokument Rady 11855/12).

                     (7)

                        Wspólny komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady: Trzeci unijny plan działania w sprawie równości płci – Ambitny program na rzecz równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet w działaniach zewnętrznych UE (JOIN(2020) 17 final).

                     (8)

                        Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o Partnerstwie AKP–WE (Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376).

                     (9)

                        Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisana w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. 2000 L 317 z 15.12.2000, s. 3). Umowa o partnerstwie AKP–UE została zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) oraz umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3). Stosowanie umowy o partnerstwie AKP-UE przedłużono decyzją nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE (Dz.U. L 001 z 3.1.2020, s. 3) zmienioną decyzją nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 4 grudnia 2020 r. (Dz.U. L 420 z 14.12.2020, s. 32) i decyzją Komitetu Ambasadorów AKP-UE nr 3/2021 z dnia 26 listopada 2021 r. (Dz.U. L 441 z 9.12.2021, s. 3), do dnia 30 czerwca 2022 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy o partnerstwie AKP-UE, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

                     (10)

                        Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1763 z dnia 1 października 2015 r. dotycząca środków ograniczających w związku z sytuacją w Burundi (Dz.U. L 257 z 2.10.2015, s. 37).

                     (11)

                        Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1763 z dnia 1 października 2015 r. dotycząca środków ograniczających w związku z sytuacją w Burundi (Dz.U. L 257 z 2.10.2015, s. 37).

                     (12)

                        Rada Praw Człowieka ONZ, Sytuacja w zakresie praw człowieka w Burundi, A/HRC/48/16.

                     (13)

                        Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisana w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. 2000 L 317 z 15.12.2000, s. 3). Umowa o partnerstwie AKP–UE została zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (
                  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27
                  ) oraz umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3). Stosowanie umowy o partnerstwie AKP-UE przedłużono decyzją nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE (Dz.U. L 001 z 3.1.2020, s. 3) zmienioną decyzją nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 4 grudnia 2020 r. (Dz.U. L 420 z 14.12.2020, s. 32) i decyzją Komitetu Ambasadorów AKP-UE nr 3/2021 z dnia 26 listopada 2021 r. (Dz.U. L 441 z 9.12.2021, s. 3).

                     (14)

                        Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o Partnerstwie AKP–WE (Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376).

                     (15)

                        Umowa zmieniająca po raz drugi Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., zmienioną po raz pierwszy w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

                     (16)

                        Decyzja nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE [2020/2] (Dz.U. L 1 z 3.1.2020, s. 3), zmieniona decyzją nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 4 grudnia 2020 r. zmieniającą decyzję nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP-UE w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE [2020/2052] (Dz.U. L 420, 14.12.2020, s. 32) oraz decyzją Komitetu Ambasadorów AKP-UE nr 3/2021 z dnia 26 listopada 2021 r. zmieniającą decyzję Komitetu Ambasadorów AKP–UE nr 3/2019 w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 Umowy o partnerstwie AKP–UE [2021/2175] (Dz.U. L 441 z 9.12.2021, s. 3).

                     (17)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/394 z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (Dz.U. L 73 z 18.3.2016, s. 90).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 19.11.2021
            COM(2021) 698 final
            2021/0363(BUD)

            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników w następstwie wniosku złożonego przez Francję – EGF/2021/005 FR/Airbus

               UZASADNIENIE

               KONTEKST WNIOSKU

               1.Zasady mające zastosowanie do wkładów finansowych z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników (EFG) określono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/691 z dnia 28 kwietnia 2021 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników (EFG) oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1309/2013
                  1
                (dalej zwanym „rozporządzeniem w sprawie EFG”).

               2.W dniu 26 lipca 2021 r. Francja złożyła wniosek nr EGF/2021/005 FR/Airbus o przyznanie wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Airbus we Francji.

               3.Po przeanalizowaniu wniosku Komisja uznała, zgodnie ze wszystkimi właściwymi przepisami rozporządzenia w sprawie EFG, że warunki przyznania wkładu finansowego z EFG zostały spełnione.

               STRESZCZENIE WNIOSKU

                        Wniosek EFG

                        EGF/2021/005 FR/Airbus

                        Państwo członkowskie

                        Francja

                        Region (regiony), którego (których) dotyczy wniosek (poziom NUTS
                           2
                         2)

                        Midi-Pyrénées

                        (FRJ2)

                        Pays de la Loire

                        (FRG0)

                        Data złożenia wniosku

                        26 lipca 2021 r.

                        Data potwierdzenia przyjęcia wniosku

                        9 sierpnia 2021 r.

                        Data wniosku o dodatkowe informacje

                        9 sierpnia 2021 r.

                        Termin przekazania dodatkowych informacji

                        13 września 2021 r.

                        Termin przeprowadzenia oceny

                        24 listopada 2021 r.

                        Kryteria interwencji

                        Art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG

                        Główne przedsiębiorstwo

                        Airbus

                        (Airbus SE)

                        Liczba przedsiębiorstw, których dotyczy wniosek

                        1

                        Sektor (sektory) działalności gospodarczej

                        (Dział według klasyfikacji NACE Rev. 2)
                           3

                        Dział 30 (Produkcja sprzętu transportowego)

                        Okres odniesienia (cztery miesiące):

                        1 listopada 2020 r. – 1 marca 2021 r.

                        Liczba zwolnień w okresie odniesienia (a)

                        508

                        Liczba zwolnień przed okresem odniesienia lub po nim (b)

                        0

                        Łączna liczba zwolnień (a + b)

                        508

                        Całkowita liczba kwalifikujących się beneficjentów

                        508

                        Całkowita liczba beneficjentów objętych pomocą

                        297

                        Budżet na zindywidualizowane usługi (w EUR)

                        4 406 194

                        Budżet na wdrażanie EFG
                           4
                         (w EUR)

                        0

                        Całkowity budżet (w EUR)

                        4 406 194

                        Wkład z EFG (85 %) (w EUR)

                        3 745 264

               OCENA WNIOSKU

               Procedura

               4.Francja złożyła wniosek EGF/2021/005 FR/Airbus dnia 26 lipca 2021 r.
                  5
               , tj. w ciągu 12 tygodni od daty spełnienia kryteriów interwencji określonych w art. 4 rozporządzenia w sprawie EFG. Komisja potwierdziła otrzymanie wniosku i zwróciła się do władz Francji o dodatkowe informacje w dniu 9 sierpnia 2021 r. Informacje te przedstawiono w terminie 25 dni roboczych od daty złożenia wniosku, po przedłużeniu pierwotnego terminu o 10 dni roboczych na należycie uzasadniony wniosek Francji. Termin, w którym Komisja powinna ocenić zgodność wniosku z warunkami przyznania wkładu finansowego, wynoszący 50 dni roboczych od otrzymania kompletnego wniosku, upływa w dniu 24 listopada 2021 r.

               Kwalifikowalność wniosku

               Przedmiotowe przedsiębiorstwa i beneficjenci

               5.Wniosek dotyczy 508 zwolnionych pracowników, którzy zaprzestali działalności w jednostce społeczno-gospodarczej (JSG)
                  6
                Airbus Commercial (zwanej dalej „Airbus Commercial”) przedsiębiorstwa Airbus (Airbus SE). Przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 30 według NACE Rev. 2 (Produkcja sprzętu transportowego). Zwolnienia dokonane przed przedsiębiorstwo dotyczą regionów Midi-Pyrénées (FRJ2) i Pays de la Loire (FRG0) zaliczanych do poziomu NUTS 2.

               Kryteria interwencji

               6.Francja złożyła wniosek zgodnie z kryterium interwencji przewidzianym w art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG, do którego spełnienia wymagane jest zaprzestanie działalności przez co najmniej 200 zwalnianych pracowników w czteromiesięcznym okresie odniesienia w przedsiębiorstwie w państwie członkowskim, z uwzględnieniem zwolnień pracowników u jego dostawców i producentów znajdujących się poniżej w łańcuchu dostaw lub osób, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek.

               7.Czteromiesięczny okres odniesienia dla wniosku trwał od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 1 marca 2021 r. W okresie tym w przedsiębiorstwie Airbus zwolniono 508 pracowników.

               Obliczenie liczby zwolnień i przypadków zaprzestania działalności

               8.Liczbę zwolnionych pracowników, którzy zaprzestali działalności w okresie odniesienia, obliczono od dnia indywidualnego zawiadomienia pracownika przez pracodawcę o zwolnieniu lub wypowiedzenia zawartej z pracownikiem umowy o pracę.

               Kwalifikujący się beneficjenci

               9.Łączna liczba kwalifikujących się beneficjentów wynosi 508.

               Opis zdarzeń, które doprowadziły do zwolnień i zaprzestania działalności

               10.Jednostka Commercial Aircraft przedsiębiorstwa Airbus jest wiodącym producentem statków powietrznych na potrzeby zarobkowego transportu lotniczego. Z powodu ogólnego załamania działalności w tym sektorze, zwłaszcza w zakresie lotów pasażerskich, ze względu na pandemię koronawirusa, jednostka Commercial Aircraft przedsiębiorstwa Airbus boryka się z poważnymi trudnościami.

               11.Powszechne ograniczenia związane z podróżą spowodowały paraliż całego sektora w trakcie pandemii. Ponadto kryzys gospodarczy w następstwie pandemii zmniejszył siłę nabywczą wielu klientów sektora transportu lotniczego i sprawił, że zmienili oni plany co do podróży samolotem.

               12.Wiele komercyjnych linii lotniczych już zapowiedziało lub wprowadziło szeroko zakrojone plany restrukturyzacji w celu uratowania przedsiębiorstw przed upadłością do czasu pełnego powrotu sektora do stanu sprzed pandemii. Zgodnie z przewidywaniami przedsiębiorstwa Airbus nastąpić to może dopiero w 2025 r.
                  7

               13.W ramach planów restrukturyzacji linii lotniczych wiele statków powietrznych wycofano z użytku wcześniej niż planowano, a zakup nowych odłożono w czasie lub anulowano. Duża podaż statków powietrznych wywołała ponadto spiralę spadku cen sprzedaży maszyn
                  8
               .

               14.Produkcja statków powietrznych przez przedsiębiorstwo Airbus dla zarobkowego transportu lotniczego generowała 67 % całkowitych obrotów przedsiębiorstwa
                  9
               . Począwszy od kwietnia 2020 r., plany dotyczące produkcji musiały zostać dostosowane do sytuacji kryzysowej, co doprowadziło do zmniejszenia poziomów produkcji o jedną trzecią
                  10
               .

               15.Aby dostosować swoją siłę roboczą do nagle zmienionych planów produkcyjnych, przedsiębiorstwo Airbus musiało wprowadzić plan restrukturyzacji. Zgodnie z układem zbiorowym pracy obejmującym całe przedsiębiorstwo
                  11
                w samej tylko Francji zlikwidowano 4 248 miejsc pracy
                  12
               .

               16.W pierwszej kolejności przedsiębiorstwo skorzystało z przepisów nowego prawa
                  13
                przyjętego we Francji w odpowiedzi na sytuację wyjątkową spowodowaną pandemią. Przepisy te umożliwiają przedsiębiorstwom tymczasowe przeniesienie personelu do innych przedsiębiorstw. W przypadku przedsiębiorstwa Airbus takie możliwości znaleziono w ramach innych podjednostek przedsiębiorstwa, a także w innych przedsiębiorstwach zewnętrznych, dzięki czemu niektórzy pracownicy zachowali swoje miejsca pracy.

               17.Francuskie władze wprowadziły program wsparcia dla sektora
                  14
               . Wsparcie to pozwoliło przedsiębiorstwu Airbus zachować kolejne 500 miejsc pracy dla wysoko wykwalifikowanych inżynierów.

               18.Strony negocjacji uzgodniły również uruchomienie programu poradnictwa dla pracowników zainteresowanych dobrowolnym zakończeniem stosunku pracy z przedsiębiorstwem.

               19.Co więcej, w reakcji na kryzys wywołany pandemią koronawirusa francuskie władze wprowadziły tymczasowy program długoterminowej działalności w niepełnym wymiarze czasu pracy
                  15
               , który umożliwia przedsiębiorstwom borykającym się z trudnościami zmniejszenie czasu pracy zatrudnionych. Dzięki temu programowi zachowano kolejne 1 502 miejsca pracy.

               20.Choć udało się znacznie zmniejszyć liczbę zwolnień, utracono 2 246 miejsc pracy.

               Spodziewany wpływ zwolnień na gospodarkę lokalną, regionalną lub krajową oraz na zatrudnienie

               21.Zgodnie z informacjami przekazanymi przez francuskie władze wspomniane regiony zostały szczególnie dotknięte skutkami kryzysu wywołanego pandemią koronawirusa. W obu regionach bezrobocie rosło jeszcze przed kryzysem. W regionie Pays de la Loire stopa bezrobocia wzrosła z 6,8 % w 2008 r. do 8,5 % w 2018 r., a w regionie Occitanie (którego dotyczy wniosek z regionu Midi-Pyrénées) – z 8,8 % do 10,7 % w tym samym okresie. Począwszy od roku 2018 r., stopy bezrobocia zaczęły się nieco obniżać, do czasu wybuchu kryzysu w 2021 r. W pierwszym kwartale 2021 r. stopa bezrobocia wynosiła 6,9 % w regionie Pays de la Loire i 9,4 % w regionie Occitanie
                  16
               .

               22.Oczekuje się, że zwolnienia będą miały znaczny wpływ na rynek pracy i gospodarkę przede wszystkim w regionie Occitanie. W Tuluzie i otaczającym ją regionie zlokalizowany jest główny klaster lotniczy w Europie, w którym zatrudnionych jest 110 000 osób. Region ten silnie zależy od przemysłu lotniczego jako swojego największego sektora gospodarczego. Przedsiębiorstwo Airbus jest największym prywatnym pracodawcą w regionie. Oczekuje się, że zmniejszenie jego planów produkcyjnych o 35 % będzie miało bardzo poważne skutki dla zatrudnienia w całym regionie i dotknie dużą liczbę dostawców
                  17
               .

               23.Jeżeli o chodzi o region Occitanie, choć znaczna część zwolnionych pracowników ma wyższe wykształcenie, około 31 % spośród nich jest w wieku powyżej 50 lat, co utrudnia im znalezienie nowego zatrudnienia. W regionie tym powstał jednak istotny ekosystem dla przedsiębiorstw typu start-up, oferujący możliwości dla osób pragnących założyć własną firmę
                  18
               .

               24.Jeśli chodzi o region Pays de la Loire, oczekuje się, że wpływ kryzysu w lotnictwie na lokalną gospodarkę i rynek pracy będzie mniej poważny, gdyż regionalna gospodarka jest bardziej zróżnicowana. Dla inżynierów i techników w sektorze lotniczym nie ma w niej jednak wielu możliwości zatrudnienia. Oczekuje się, że możliwości takie pojawią w sektorze morskim lub energii odnawialnej, co jednak wymaga przekwalifikowania zwolnionych pracowników. Podobnie jak w regionie Occitanie ich wiek będzie prawdopodobnie przeszkodą w ponownym zatrudnieniu. Wśród tych pracowników 11 % przekroczyło 55 lat
                  19
               .

               Stosowanie unijnych ram jakości na rzecz przewidywania zmian i restrukturyzacji

               25.Francja opisała, w jaki sposób uwzględniono zalecenia zawarte w unijnych ramach jakości na rzecz przewidywania zmian i restrukturyzacji: zgodnie z francuskim kodeksem pracy spółka in bonis (tj. nieznajdująca się w stanie likwidacji) zatrudniająca co najmniej 1 000 pracowników ma obowiązek w pełni pokryć koszty towarzyszących aktywnych instrumentów rynku pracy dla pracowników zwolnionych w wyniku restrukturyzacji organizacyjnej. Interwencja publiczna przewidziana jest dopiero wówczas, gdy zakończą się działania prowadzone przez zwalniające pracowników przedsiębiorstwo.

               26.Francuskie władze wyjaśniły, że w przedsiębiorstwie Airbus obowiązuje bardzo wyszukany system identyfikacji zmian i przygotowywania się na nie, zwłaszcza jeśli chodzi o zapotrzebowanie na konkretne umiejętności i kompetencje wśród pracowników, a także ogólne potrzeby w zakresie zatrudnienia
                  20
               . Przedstawiciele pracowników i związków zawodowych są bardzo zaangażowani w opracowywanie organizacyjnych planów przystosowania się do zmian. Choć pandemia i następujący po niej kryzys nagle uderzyły w sektor, przedsiębiorstwo było w stanie wykorzystać istniejący system konsultacji z przedstawicielami pracowników i związków zawodowych, aby omówić plan restrukturyzacji w odpowiedzi na sytuację kryzysową.

               27.Francja poinformowała, że przedsiębiorstwo Airbus będące spółką in bonis zatrudniającą ponad 1 000 osób opracowało szeroko zakrojony pakiet aktywnych instrumentów rynku pracy mający wesprzeć zwolnionych pracowników. We współpracy z zewnętrzną firmą konsultingową z dziedziny zwolnień monitorowanych przedsiębiorstwo Airbus uruchomiło punkt informacyjno-doradczy o nazwie Mobility Pathways („drogi do mobilności”), jako pierwszy punkt kontaktowy, do którego kierować się mogą zwolnieni pracownicy. W miejscu tym pracownicy uzyskują nie tylko pierwsze porady dotyczące możliwości dalszego zatrudnienia, ale także pomoc w staraniach w celu uczestnictwa w szkoleniach lub znalezienia nowej pracy.

               Komplementarność wobec działań finansowanych z funduszy krajowych lub unijnych

               28.Władze Francji potwierdziły, że opisane poniżej instrumenty, na które przeznaczony jest wkład finansowy z EFG, nie będą jednocześnie wspierane finansowo z innych instrumentów finansowych Unii.

               Procedury konsultacji z beneficjentami objętymi pomocą lub ich przedstawicielami lub też z partnerami społecznymi, a także z władzami lokalnymi i regionalnymi

               29.Francja poinformowała, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług opracowano w drodze konsultacji z przedstawicielami personelu i związków zawodowych. W trakcie długiej serii spotkań i negocjacji między przedsiębiorstwem Airbus a odpowiednimi przedstawicielami personelu i związków zawodowych
                  21
               , zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym, strony negocjacji określiły możliwości złagodzenia skutków kryzysu dla personelu i opracowania pakietów środków mających pomóc zwolnionym pracownikom. Poszczególne rundy negocjacji rozpoczęły się dnia 30 czerwca 2020 r. i zakończyły dnia 15 października 2020 r.

               Beneficjenci objęci pomocą i proponowane instrumenty

               Beneficjenci objęci pomocą

               30.Szacuje się, że ze środków pomocy skorzysta 297 zwolnionych pracowników. Podział tych pracowników według płci, grupy wiekowej i poziomu wykształcenia przedstawia się następująco:

                        Kategoria

                        Spodziewana
                           liczba beneficjentów

                        Płeć:

                        Mężczyźni:

                        236

                        (79,5 %)

                        Kobiety:

                        61

                        (20,5 %)

                        Osoby niebinarne

                        0

                        (0,0 %)

                        Grupa wiekowa:

                        Poniżej 30 lat:

                        35

                        (11,8 %)

                        Od 30 do 54 lat:

                        222

                        (74,7 %)

                        Powyżej 54 lat:

                        40

                        (13,5 %)

                        Poziom wykształcenia

                        Wykształcenie średnie I stopnia lub niższe
                           22

                        0

                        (0,0 %)

                        Wykształcenie średnie II stopnia
                           23
                         lub policealne
                           24

                        150

                        (50,5 %)

                        Wykształcenie wyższe
                           25

                        147

                        (49,5 %)

               Proponowane instrumenty

               31.Instrumenty, których dotyczy wniosek francuskich władz o współfinansowanie z EFG, są częścią ogólnego pakietu zindywidualizowanych środków oferowanych zwalnianym pracownikom przez przedsiębiorstwo. Do wsparcia z EFG kwalifikują się jednak tylko środki, które wykraczają poza prawne obowiązki zwalniającego przedsiębiorstwa. Środki te opisano poniżej:

               –Dotacje na rozpoczęcie działalności: Celem tego działania jest wspieranie beneficjentów zainteresowanych rozpoczęciem własnej działalności gospodarczej polegające na przyznaniu dotacji na rozpoczęcie działalności w wysokości 15 000 EUR na każdego beneficjenta. Zainteresowani pracownicy mogą wnioskować o przyjęcie do programu dotacji na rozpoczęcie działalności i o przyznanie dotacji wypłacanej przez maksymalnie sześć miesięcy po przystąpieniu do programu. Dotacja wypłacana jest na podstawie stawki zryczałtowanej pod warunkiem przedstawienia dowodu faktycznego założenia firmy. Całym procesem zarządza punkt Mobility Pathways, który udziela porad dotyczących składania wniosku, kontroluje i zatwierdza biznesplany oraz podejmuje ostateczną decyzję co do danego wniosku. Jeśli firmę założy wspólnie kilku beneficjentów, każdemu z nich przyznaje się pełną kwotę.

               –Szkolenie na temat uruchamiania działalności gospodarczej: Jest ono przeznaczone dla beneficjentów, którzy przystąpili do programu dotacji na rozpoczęcie działalności. Osobom pragnącym założyć własną firmę proponuje się szeroko zakrojone szkolenia.

               –Dodatki na pokrycie wydatków związanych ze szkoleniem na temat uruchamiania działalności gospodarczej: Beneficjenci uczestniczący w szkoleniu mogą uzyskać zwrot kosztów zakwaterowania, wyżywienia, transportu, a także ewentualne koszty tłumaczenia ustnego itp.

               –Dopłaty do wynagrodzenia: Celem tego działania jest zaoferowanie zachęty do zaakceptowania nowej pracy, w przypadku gdy nowe wynagrodzenie jest niższe od wynagrodzenia otrzymywanego w poprzedniej pracy. Maksymalna miesięczna kwota wynosi 350 EUR i jest wypłacana przez maksymalny okres 12 miesięcy.

               32.Francja poinformowała, że zwalniające przedsiębiorstwo regularnie oferuje swoim pracownikom szkolenia, w których zwraca się szczególną uwagę na umiejętności cyfrowe i te wymagane w zasobooszczędnej gospodarce. W związku z tym upowszechnianie takich umiejętności przekrojowych, o których mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie EFG, nie byłoby strukturalnie konieczne. Gdyby jednak któryś z beneficjentów potrzebował konkretnego szkolenia, mogłoby ono zostać zaoferowane.

               33.Opisane proponowane działania stanowią aktywne instrumenty rynku pracy należące do działań kwalifikowalnych określonych w art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG. Działania te nie zastępują biernych środków ochrony socjalnej.

               34.Francja dostarczyła wymaganych informacji na temat działań, do których przedmiotowe przedsiębiorstwo jest zobowiązane na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych. Potwierdzono, że wkład finansowy z EFG nie zastąpi tego typu działań.

               Szacowany budżet

               35.Szacowane łączne koszty wynoszą 4 406 194 EUR i obejmują wyłącznie wydatki na zindywidualizowane usługi – nie obejmują wydatków na działania przygotowawcze, działania w zakresie zarządzania, działania informacyjne i promocyjne ani działania w zakresie kontroli i sprawozdawczości.

               36.Całkowity objęty wnioskiem finansowy wkład z EFG wynosi 3 745 264 EUR (85 % łącznych kosztów).

               37.Środki na krajowe finansowanie zaliczkowe oraz współfinansowanie pochodzą od przedsiębiorstwa Airbus.

                        Instrumenty

                        Szacowana liczba uczestników

                        Szacowany koszt na uczestnika
                        (w EUR)
                           26

                        Szacowane łączne koszty

                        (w EUR)
                           27

                        Zindywidualizowane usługi (instrumenty na podstawie art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG)

                        Dotacje na rozpoczęcie działalności (prime création d’entreprise)

                        217

                        15 000

                        3 255 000

                        Szkolenie na temat uruchamiania działalności gospodarczej (formation création d’entreprise):

                        275

                        3 974

                        1 092 902

                        Ogółem a):

                        udział procentowy w pakiecie zindywidualizowanych usług

                        –

                        4 347 902

                        (98,7 %)

                        Dodatki i zachęty (instrumenty na podstawie art. 7 ust. 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG)

                        Dodatki na pokrycie wydatków związanych ze szkoleniem na temat uruchamiania działalności gospodarczej (allocation frais annexes formation création d’entreprise):

                        21

                        724

                        15 199

                        Dopłaty do wynagrodzenia (indemnité différentielle de salaire):

                        22

                        1 959

                        43 093

                        Ogółem b):

                        udział procentowy w pakiecie zindywidualizowanych usług

                        –

                        58 292

                        (1,3 %)

                        Instrumenty na podstawie art. 7 ust. 5 rozporządzenia w sprawie EFG

                        1. Działania przygotowawcze

                        –

                        0

                        2. Zarządzanie

                        –

                        0

                        3. Działania informacyjne i promocyjne

                        –

                        0

                        4. Kontrola i sprawozdawczość

                        –

                        0

                        Ogółem c):

                        Udział procentowy w kosztach łącznych:

                        –

                        0

                        (0 %)

                        Łączne koszty (a + b + c):

                        –

                        4 406 194

                        Wkład z EFG (85 % łącznych kosztów)

                        –

                        3 745 264

               38.Koszty działań przedstawionych w powyższej tabeli jako działania na podstawie art. 7 ust. 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG nie przekraczają 35 % łącznych kosztów skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług. Francja potwierdziła, że działania te są uzależnione od czynnego zaangażowania się beneficjentów objętych pomocą w poszukiwanie pracy lub szkolenia.

               39.Francja potwierdziła, że koszty inwestycji w przypadku działalności na własny rachunek, uruchamiania działalności gospodarczej lub przejmowania działalności przez pracowników nie przekroczą 22 000 EUR na jednego beneficjenta.

               Okres kwalifikowalności wydatków

               40.Francja rozpoczęła świadczenie zindywidualizowanych usług na rzecz beneficjentów objętych pomocą w dniu 1 listopada 2020 r. Wydatki na te działania będą się zatem kwalifikowały do przyznania wkładu finansowego z EFG od dnia 1 listopada 2020 r. do upływu 24 miesięcy od dnia wejścia w życie decyzji w sprawie finansowania.

               41.Francja nie korzysta z możliwości wnioskowania o środki na działania przygotowawcze, działania w zakresie zarządzania, działania informacyjne i promocyjne ani działania w zakresie kontroli i sprawozdawczości.

               Systemy zarządzania i kontroli

               42.Wniosek zawiera opis systemu zarządzania i kontroli, w którym określono obowiązki zaangażowanych podmiotów. Francja poinformowała Komisję, że wkładem finansowym zarządzać będzie Délégation générale à l’emploi et à la formation professionnelle (DGEFP) Ministerstwa Pracy, Zatrudnienia, Szkolenia Zawodowego i Dialogu Społecznego, a w szczególności jednostka Fonds national de l'Emploi (DGEFP – MFNE). Płatności dokonywane będą w ramach DGEFP przez jednostkę Mission des Affaires Financières (DGEFP – MAFI). Francuską instytucją audytową dla EFG jest Commission Interministérielle de Coordination des Contrôles (CICC). Za wdrażanie instrumentów odpowiedzialne będzie przedsiębiorstwo Airbus. Francuskie władze zawrą w tym celu z przedsiębiorstwem umowę partnerstwa.

               Zobowiązania podjęte przez przedmiotowe państwo członkowskie

               43.Francja przedstawiła wszelkie niezbędne gwarancje, zgodnie z którymi:

               –w zakresie dostępu do proponowanych działań i ich wdrażania przestrzegane będą zasady równego traktowania i niedyskryminacji;

               –spełniono określone w przepisach krajowych i UE wymogi dotyczące zwolnień grupowych;

               –kontynuując działalność po dokonaniu zwolnień, przedsiębiorstwo Airbus wywiązało się ze zobowiązań prawnych dotyczących zwolnień i odpowiednio zatroszczyło się o pracowników;

               –będzie się zapobiegać wszelkim przypadkom podwójnego finansowania;

               –wkład finansowy z EFG będzie zgodny z unijnymi przepisami proceduralnymi i materialnymi w zakresie pomocy państwa.

               WPŁYW NA BUDŻET

               Wniosek budżetowy

               44.Zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) 2020/2093 z dnia 17 grudnia 2020 r. określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2021–2027
                  28
                środki z EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 186 mln EUR (w cenach z 2018 r.).

               45.Po przeanalizowaniu wniosku pod kątem warunków określonych w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie EFG i po uwzględnieniu liczby beneficjentów objętych pomocą, proponowanych działań i szacowanych kosztów Komisja wnosi o uruchomienie środków z EFG w kwocie 3 745 264 EUR, stanowiącej 85 % łącznych kosztów proponowanych działań, aby zapewnić wkład finansowy w odpowiedzi na złożony wniosek.

               46.Decyzja o uruchomieniu EFG, której dotyczy wniosek, zostanie podjęta wspólnie przez Parlament Europejski i Radę, jak określono w pkt 9 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 16 grudnia 2020 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami oraz w sprawie nowych zasobów własnych, w tym również harmonogramu wprowadzania nowych zasobów własnych
                  29
               .

               Powiązane akty prawne

               47.Równocześnie z przedstawieniem niniejszego wniosku dotyczącego decyzji w sprawie uruchomienia środków z EFG Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek dotyczący przesunięcia kwoty 3 745 264 EUR do odpowiedniej linii budżetowej.

               48.Równocześnie z przyjęciem niniejszego wniosku dotyczącego decyzji w sprawie uruchomienia EFG Komisja przyjęła decyzję w sprawie wkładu finansowego, która stanowi decyzję w sprawie finansowania w rozumieniu art. 110 rozporządzenia finansowego
                  30
               . Ta decyzja w sprawie finansowania wejdzie w życie w dniu powiadomienia Komisji o zatwierdzeniu przesunięcia budżetowego przez Parlament Europejski i Radę.

               2021/0363 (BUD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników w następstwie wniosku złożonego przez Francję – EGF/2021/005 FR/Airbus

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/691 z dnia 28 kwietnia 2021 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników (EFG) oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1309/2013
                  31
               , w szczególności jego art. 15 ust. 1,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 16 grudnia 2020 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami oraz w sprawie nowych zasobów własnych, w tym również harmonogramu wprowadzania nowych zasobów własnych
                  32
               , w szczególności jego pkt 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Celami Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników (EFG) są okazywanie solidarności oraz wspieranie godnego i trwałego zatrudnienia w Unii przez zapewnienie wsparcia zwolnionym pracownikom i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku istotnych działań restrukturyzacyjnych, oraz pomocy tym osobom w jak najszybszym powrocie do godnego i trwałego zatrudnienia.

               (2)Zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) 2020/2093
                  33
                środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 186 mln EUR (w cenach z 2018 r.).

               (3)W dniu 26 lipca 2021 r. Francja złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami pracowników w przedsiębiorstwie Airbus (Airbus SE) w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 30 (Produkcja sprzętu transportowego) według statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej (NACE)
                  34
                Rev. 2 we Francji. Wniosek został uzupełniony o dodatkowe informacje złożone zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2021/691. Wniosek ten spełnia wymogi dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG, ustanowione w art. 13 rozporządzenia (UE) 2021/691.

               (4)Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w kwocie 3 745 264 EUR w odpowiedzi na wniosek złożony przez Francję.

               (5)W celu ograniczenia do minimum czasu potrzebnego do uruchomienia EFG niniejszą decyzję należy stosować od dnia jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W ramach budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2022 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników, aby udostępnić kwotę 3 745 264 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Stosuje się ją od dnia [dzień przyjęcia]
                  35*.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 153 z 3.5.2021, s. 48.

                     (2)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/1755 z dnia 8 sierpnia 2019 r. zmieniające załączniki do rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS). Dz.U. L 270 z 24.10.2019, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1.

                     (4)

                        Zgodnie z art. 7 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2021/691.

                     (5)

                        Bieg terminu 12 tygodni uległ zawieszeniu między dniem 1 stycznia 2021 r. a dniem 3 maja 2021 r., zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2021/691.

                     (6)

                        Jednostka społeczno-gospodarcza – JSG (fr. unité économique et sociale – UES) – jest konstrukcją prawną zgodną z prawem francuskim umożliwiającą grupowanie przedsiębiorstw mających to samo kierownictwo, prowadzących działalność w tym samym sektorze i zatrudniających pracowników o podobnych interesach, lecz będących prawnie odrębnymi przedsiębiorstwami, w celu wspierania tworzenia wspólnej reprezentacji pracowniczej. Zwolnień dokonano w JSG Airbus Commercial, która skupia dwie francuskie spółki zależne przedsiębiorstwa Airbus SE: Airbus SAS i Airbus Operations SAS.

                     (7)

                        Dokument nieopublikowany: Airbus „Livre 2”, wewnętrzna analiza kryzysu związanego z koronawirusem i jego skutków dla działalności sektora we Francji.

                     (8)

                        Tamże.

                     (9)

                        https://www.airbus.com/content/dam/corporate-topics/financial-and-company-information/Airbus-FY2020-Presentation.pdf

                     (10)

                  https://www.airbus.com/newsroom/press-releases/en/2020/04/airbus-reports-first-quarter-q1-2020-results.html
                  .

                     (11)

                        „Accord collectif relatif au plan d’adaptation des sociétés composant l’UES Airbus Commercial dans le contexte de la crise économique Covid-19 et ses conséquences sur l’emploi”.

                     (12)

                        Na całym świecie przedsiębiorstwo zlikwidowało 9 400 miejsc pracy, https://www.airbus.com/content/dam/corporate-topics/financial-and-company-information/Airbus-FY2020-SN.pdf.

                     (13)

                        Loi d’urgence n°2020-734 z dnia 17 czerwca 2020 r.

                     (14)

                        Został on uruchomiony przez CORAC (Conseil pour la Recherche Aéronautique Civile).

                     (15)

                        Activité Partielle de Longue Durée (APLD): https://www.service-public.fr/professionnels-entreprises/vosdroits/F35381

                     (16)

                        Dane zgromadzone przez francuski Krajowy Instytut Statystyki i Badań Ekonomicznych – dodatkowe informacje na temat metodyki oraz statystyki podano na stronie internetowej https://www.insee.fr/fr/metadonnees/source/indicateur/p1660/description.

                     (17)

                        Dokument nieopublikowany: Airbus – Étude d’Impact, BPI Consulting Paris, 12/2020.

                     (18)

                        Tamże.

                     (19)

                        Tamże.

                     (20)

                        W zawartym przez przedsiębiorstwo porozumieniu pod nazwą „Accord-Gestion des Emplois et des Parcours Professionnels” z dnia 15 lutego 2019 r. przedsiębiorstwo Airbus zobowiązało się nie tylko do analizowania takich potrzeb, ale również do omawiania ich ze wszystkimi odpowiednimi podmiotami wewnętrznymi.

                     (21)

                        CGA-F (Comité de Groupe Airbus France), CSE-C (Comité Social Economique-Central), CSE-E (Comité Social Economique-Etablissement), Comité Européen.

                     (22)

                        ISCED 0–2

                     (23)

                        ISCED 3

                     (24)

                        ISCED 4

                     (25)

                        ISCED 5–8

                     (26)

                        W celu uniknięcia ułamków szacunkowe koszty przypadające na jednego pracownika zostały zaokrąglone. Zaokrąglenie nie ma jednak wpływu na całkowity koszt każdego instrumentu. Pozostaje on w tej samej wysokości, co w złożonym przez Francję wniosku.

                     (27)

                        Suma poszczególnych kwot nie jest równa łącznej kwocie ze względu na zaokrąglenia.

                     (28)

                        Dz.U. L 433I z 22.12.2020, s. 11.

                     (29)

                        Dz.U. L 433I z 22.12.2020, s. 29.

                     (30)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012, Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1.

                     (31)

                        Dz.U. L 153 z 3.5.2021, s. 48.

                     (32)

                        Dz.U. L 433I z 22.12.2020, s. 29.

                     (33)

                        Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) 2020/2093 z dnia 17 grudnia 2020 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2021–2027 (Dz.U. L 433I z 22.12.2020, s. 11).

                     (34)

                        Rozporządzenie (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1).

                     (35)
                  *
                        Datę wprowadza Parlament przed opublikowaniem w Dz.U.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.1.2022
            COM(2022) 6 final
            2022/0001(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie częściowego zawieszenia stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Vanuatu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               W sprawozdaniu Komisji w sprawie programów obywatelstwa i ułatwień pobytowych dla inwestorów w Unii Europejskiej ze stycznia 2019 r.
                  1
                przedstawiono zastrzeżenia dotyczące takich programów, w szczególności związane z bezpieczeństwem, infiltracją ze strony zorganizowanych grup przestępczych, praniem pieniędzy, finansowaniem terroryzmu, uchylaniem się od opodatkowania i korupcją. Ostrzegano w nim również, że programy obywatelstwa dla inwestorów stosowane przez kraje, których obywatele mają prawo do bezwizowego wjazdu do Unii, mogą być wykorzystywane w celu obchodzenia zwykłej procedury wizowej Schengen oraz przeprowadzanej w jej ramach szczegółowej oceny ryzyka
                  2
               .

               Umowa między Unią Europejską a Vanuatu dotycząca zniesienia wiz
                  3
                obowiązuje od 2015 r. Przed 2015 r. Vanuatu stosowało tylko jeden program obywatelstwa dla inwestorów, w ramach którego wydawano ograniczoną liczbę paszportów
                  4
               . Jednak od 2015 r. Vanuatu ustanowiło dodatkowe programy obywatelstwa dla inwestorów, a liczba osób, których wnioski są rozpatrywane pozytywnie, znacznie wzrosła. Według władz Vanuatu obecnie funkcjonują dwa programy: program „Wkład na rzecz Vanuatu” (ang. Vanuatu Contribution Program) i program wsparcia rozwoju (ang. Development Support Program). W ramach programów obywatelstwa dla inwestorów do marca 2021 r. Vanuatu wydało ponad 10 500 paszportów
                  5
               . W kwietniu 2021 r. parlament Vanuatu zatwierdził nowy program obywatelstwa, który jeszcze nie obowiązuje
                  6
               .

               W 2017 r. Komisja rozpoczęła badanie programów stosowanych przez Vanuatu, gdyż wzbudzały one poważne wątpliwości, w szczególności z powodu uchybień związanych z bezpieczeństwem. Komisja ostrzegła również władze Vanuatu o możliwościach zawieszenia stosowania Umowy, które są w niej przewidziane. Również w 2017 r. Komisja zwróciła się do władz Vanuatu o udzielenie informacji na temat zarządzania programami, w szczególności w odniesieniu do kontroli pod kątem bezpieczeństwa przeprowadzanych w stosunku do wnioskodawców. W 2018 r. Komisja otrzymała od rządu Vanuatu zapewnienia dotyczące procedur kontroli pod kątem bezpieczeństwa, które zdaniem władz vanuackich obejmują kontrole z wykorzystaniem baz danych Interpolu.

               Podczas piątego wzmocnionego dialogu politycznego między UE a Vanuatu, który odbył się w dniu 15 kwietnia 2019 r., UE ponownie wyraziła swoje zastrzeżenia w odniesieniu do programów obywatelstwa dla inwestorów, stosowanych przez Vanuatu, oraz zauważyła, że mogą one mieć wpływ na umowę dotyczącą zniesienia wiz. UE wyjaśniła, że wprawdzie procedury naturalizacji stanowią suwerenną decyzję Vanuatu, ale w celu zapobiegania wszelkim nadużyciom niezwykle istotne jest bardzo rygorystyczne sprawdzanie przeszłości pod kątem bezpieczeństwa.

               W lipcu 2019 r. uwagę Komisji zwrócił fakt, że w ramach programów obywatelstwa dla inwestorów, stosowanych przez Vanuatu, niektórzy wnioskodawcy uzyskali obywatelstwo, mimo że figurują w bazach danych Interpolu oraz mimo że niektórzy z nich przedstawili sfałszowane dokumenty (w szczególności sfałszowane zaświadczenia o niekaralności), czego władze Vanuatu nie wykryły.

               Komisja wysłała pisma do władz Vanuatu, w których zwróciła się o dalsze informacje na temat programów, kontroli pod kątem bezpieczeństwa i przyznawania obywatelstwa wnioskodawcom figurującym na listach obserwacyjnych Interpolu, oraz ponownie ostrzegła o możliwości zawieszenia zwolnienia z obowiązku posiadania wizy
                  7
               .

               Podczas szóstego wzmocnionego dialogu politycznego między UE a Vanuatu, który odbył się w dniu 21 kwietnia 2021 r., UE ponownie odniosła się do potencjalnego wpływu programów obywatelstwa dla inwestorów, stosowanych przez Vanuatu, na umowę dotyczącą zniesienia wiz i zdecydowanie zaleciła, aby Vanuatu niezwłocznie podjęło działania w związku z możliwym ryzykiem infiltracji ze strony zorganizowanych grup przestępczych, prania pieniędzy, uchylania się od opodatkowania i korupcji, jakie wiąże się z tymi programami. Podczas tego dialogu politycznego Vanuatu potwierdziło swoje zaangażowanie na rzecz przeprowadzenia reform w celu rozwiązania tych kwestii, m.in. ścisłej współpracy z różnymi zainteresowanymi stronami – w szczególności ze swoją jednostką analityki finansowej – lub zmiany ustawy o paszportach. W kwietniu 2021 r. rząd Vanuatu podjął jednak dalsze kroki w celu ustanowienia nowego programu obywatelstwa.

               Na podstawie informacji otrzymanych od Vanuatu Komisja stwierdziła, że programy dla inwestorów stosowane przez to państwo cechują poważne uchybienia i niedociągnięcia w zakresie bezpieczeństwa, które mogą stwarzać ryzyko dla bezpieczeństwa wewnętrznego UE i jej państw członkowskich. W szczególności średni czas rozpatrywania wniosków jest zbyt krótki, aby umożliwiać dokładne kontrole; przed przyznaniem obywatelstwa nie prowadzi się także systematycznej wymiany informacji z państwem pochodzenia wnioskodawcy lub państwem, które wcześniej było głównym miejscem zamieszkania wnioskodawcy. Ponadto nie ma wymogów dotyczących fizycznego zamieszkiwania lub fizycznej obecności w Vanuatu. Brak wymogu odbycia fizycznej rozmowy budzi dodatkowe wątpliwości co do wiarygodności kontroli pod kątem bezpieczeństwa, ponieważ ogranicza możliwość potwierdzenia przez władze informacji zawartych we wniosku, w tym ich prawdziwości i wiarygodności.

               Dostępne dane budzą również zastrzeżenia co do zakresu programów, wskaźnika odrzuconych wniosków i obywatelstwa pochodzenia wnioskodawców:

               po pierwsze, liczba osób, których wnioski rozpatrzono pozytywnie (według Biura Paszportowego Vanuatu w latach 2013–2021 obywatelstwo w zamian za inwestycje przyznano ponad 10 500 osobom), jest bardzo wysoka.

               Po drugie odsetek odrzuconych wniosków jest bardzo niski. Z dostępnych informacji wynika, że do 2020 r. odrzucono tylko jeden wniosek
                  8
               . Budzi to dalsze wątpliwości co do wiarygodności kontroli pod kątem bezpieczeństwa oraz sprawdzania przeszłości.

               Po trzecie, wśród państw pochodzenia wnioskodawców, których wnioski rozpatrzono pozytywnie, znajdują się kraje, które są zazwyczaj wyłączone z innych programów obywatelstwa, takie jak Iran i Afganistan, oraz inne kraje, których obywatele potrzebują wizy na pobyt krótkoterminowy w UE, w tym Nigeria, Jemen, Syria, Pakistan i Libia.

               W rezultacie programy ustanowione przez Vanuatu od 2015 r. umożliwiają obywatelom objętym obowiązkiem wizowym obejście zwykłej procedury wizowej Schengen oraz szczegółowej oceny ryzyka związanego z migracją i bezpieczeństwem przeprowadzanej dla danej osoby w ramach tej procedury. Programy obywatelstwa dla inwestorów stosowane przez Vanuatu nie zapewniają wysokiego poziomu bezpieczeństwa, o którym mowa w sprawozdaniu Komisji z 2019 r. w sprawie programów obywatelstwa i ułatwień pobytowych dla inwestorów
                  9
               .

               Ponadto programy ustanowione od 2015 r. są przedmiotem komercyjnych działań reklamowych, w których przedstawia się je jako programy zapewniające bezwizowy wjazd do UE, mimo że celem umowy dotyczącej zniesienia wiz nie jest umożliwienie obywatelom państw trzecich, którzy są zobowiązani do posiadania wizy przy podróżowaniu do UE, obejścia takiego wymogu poprzez uzyskanie obywatelstwa Vanuatu. UE szanuje prawo suwerennych państw do decydowania o procedurach naturalizacji, jednak bezwizowy wjazd do Unii nie powinien być wykorzystywany jako narzędzie pozyskiwania indywidualnych inwestycji w zamian za obywatelstwo.

               Stosowanie umowy można zawiesić w całości lub w części ze względu na porządek publiczny lub ochronę bezpieczeństwa narodowego
                  10
               .

               W związku z tym Komisja uważa, że programy dla inwestorów obowiązujące w Vanuatu są sprzeczne z celami polityki wizowej UE oraz z rozróżnieniem na państwa trzecie, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu, oraz państwa trzecie, których obywatele nie podlegają takiemu obowiązkowi, wprowadzonym w rozporządzeniu 2018/1806
                  11
                i określonym przez UE na podstawie indywidualnej oceny różnych kryteriów dotyczących m.in. bezpieczeństwa. Takie programy zapewniają obywatelom państw trzecich, którzy – gdyby nie uzyskali obywatelstwa Vanuatu – byliby zobowiązani do uzyskania wizy, możliwość podróżowania do UE bez wizy i bez konieczności poddania się weryfikacji pod kątem bezpieczeństwa przed przybyciem na granice zewnętrzne, wymaganej w ramach procedury wizowej Schengen.

               W związku z powyższym w celu złagodzenia wpływu programów obywatelstwa dla inwestorów na ruch bezwizowy między UE a Vanuatu uzasadnione jest częściowe i proporcjonalne zawieszenie umowy dotyczącej zniesienia wiz. Biorąc pod uwagę, że w praktyce funkcjonariusze straży granicznej państw członkowskich nie będą mogli stwierdzić, czy paszport zwykły został wydany w ramach systemu dla inwestorów, zawieszenie umowy powinno obejmować wszystkie paszporty zwykłe wydane od dnia 25 maja 2015 r., kiedy Vanuatu rozpoczęło wydawanie znacznej liczby paszportów w zamian za inwestycje.

               2022/0001 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie częściowego zawieszenia stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Vanuatu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a),

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 9,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa między Unią Europejską a Republiką Vanuatu („Strony”) dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych
                  12
                („Umowa”) została zawarta w dniu 28 maja 2015 r.
                  13
                w celu ułatwienia obywatelom Vanuatu podróży do Unii oraz podróży obywateli Unii do Vanuatu.

               (2)Umowa jest wyrazem wspólnego dążenia Stron do wspierania rozwoju kontaktów międzyludzkich oraz ożywienia turystyki i stymulowania relacji gospodarczych między Unią a Vanuatu.

               (3)Zgodnie z art. 8 ust. 4 Umowy każda ze Stron może zawiesić stosowanie wszystkich lub niektórych postanowień Umowy, w szczególności ze względu na porządek publiczny i ochronę bezpieczeństwa narodowego. O decyzji w sprawie zawieszenia powiadamia się drugą Stronę nie później niż 2 miesiące przed jej planowanym wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia Strona, która zawiesiła stosowanie Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Stronę i przywraca stosowanie Umowy.

               (4)Vanuatu stosuje programy obywatelstwa dla inwestorów, w ramach których obywatelstwo vanuackie przyznaje się obywatelom innych państw niemającym wcześniejszych związków z Vanuatu, wydając pozytywne decyzje w sprawie zdecydowanej większości wniosków. Do marca 2021 r. Vanuatu wydało ponad 10 500 paszportów, a odsetek wniosków odrzuconych był bardzo niski
                  14
               . Budzi to wątpliwości co do wiarygodności kontroli pod kątem bezpieczeństwa oraz sprawdzania przeszłości przez organy Vanuatu.

               (5)Podczas wymian informacji, które miały miejsce w październiku 2017 r., listopadzie 2019 r., czerwcu 2020 r. i marcu 2021 r., Komisja wyraziła poważne zastrzeżenia i ostrzegła rząd Vanuatu o możliwości przywrócenia obowiązku wizowego. Wyjaśnienia przedstawione przez Vanuatu nie były wystarczające, aby wyeliminować te zastrzeżenia.

               (6)Przyznanie obywatelstwa wnioskodawcom figurującym w bazach danych Interpolu jest sprzeczne z wcześniejszymi zapewnieniami organów Vanuatu dotyczącymi kontroli pod kątem bezpieczeństwa i budzi dalsze zastrzeżenia co do wiarygodności procedur kontroli pod kątem bezpieczeństwa przeprowadzanych w ramach programów.

               (7)Wśród wnioskodawców, którym przyznano obywatelstwo vanuackie, znajdują się osoby posiadające wcześniej obywatelstwo jednego z kilku państw, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych Unii. Ponadto Komisja wyraziła zastrzeżenia w odniesieniu do braku wymogów dotyczących fizycznej obecności lub zamieszkania, krótkiego czasu trwania procedury rozpatrywania wniosków w ramach programów oraz braku systematycznej wymiany informacji z państwami pochodzenia wnioskodawców lub państwami, które wcześniej były głównym miejscem zamieszkania wnioskodawców. Komisja doszła do wniosku, że kontrola wniosków składanych w ramach programów obywatelstwa dla inwestorów w Vanuatu nie gwarantuje wysokiego poziomu bezpieczeństwa.

               (8)Zawieszenie umowy powinno ograniczać się do paszportów zwykłych wydanych począwszy od dnia 25 maja 2015 r., kiedy liczba osób, których wnioski składane w ramach stosowanych przez Vanuatu programów obywatelstwa dla inwestorów są rozpatrywane pozytywnie, zaczęła znacząco wzrastać.

               (9)Należy zatem zawiesić stosowanie Umowy w odniesieniu do wszystkich obywateli Vanuatu posiadających paszport zwykły wydany przez Vanuatu począwszy od dnia 25 maja 2015 r.

               (10)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  15
               ; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Umowa między Unią Europejską a Republiką Vanuatu dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych zostaje zawieszona w odniesieniu do obywateli Vanuatu posiadających paszporty zwykłe wydane przez Vanuatu począwszy od dnia 25 maja 2015 r.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem [dwa miesiące po publikacji – Urząd Publikacji proszony jest o wstawienie daty].

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        COM(2019) 12 final.

                     (2)

                        S. 22–24.

                     (3)

                        Umowa między Unią Europejską a Republiką Vanuatu dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 173 z 3.7.2015, s. 48).

                     (4)

                        Z informacji przekazanych przez władze Vanuatu wynika, że w latach 2014 i 2015 w ramach programu imigracyjnego dla inwestorów kapitałowych wydano 93 paszporty.

                     (5)

                        Informacje dostarczone przez Biuro Paszportowe Vanuatu w dniu 14 czerwca 2021 r.

                     (6)

                        Informacje przekazane przez delegaturę UE w dniu 17 czerwca 2021 r.

                     (7)

                        Pisma wysłane przez Komisję do władz Vanuatu w dniach 15 listopada 2019 r. i 18 czerwca 2020 r.

                     (8)

                        Informacje dostarczone przez Biuro Paszportowe Vanuatu w dniu 22 września 2020 r.

                     (9)

                        COM(2019) 12 final.

                     (10)

                        Art. 8 ust. 4 wyżej wymienionej umowy między Unią Europejską a Vanuatu dotyczącej zniesienia wiz.

                     (11)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806 z dnia 14 listopada 2018 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 303 z 28.11.2018, s. 39).

                     (12)

                        Dz.U. L 173 z 3.7.2015, s. 48.

                     (13)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/272 z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Republiką Vanuatu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 52 z 27.2.2016, s. 11).

                     (14)

                        Informacje dostarczone przez Biuro Paszportowe Vanuatu w dniu 14 czerwca 2021 r.

                     (15)

                        Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (
                  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20
                  ).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.1.2022
            COM(2022) 9 final
            2022/0005(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie przedłużenia Umowy w sprawie promowania, użytkowania i świadczenia usług systemów nawigacji satelitarnej Galileo i GPS oraz powiązanych z nimi aplikacji między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  „Umowa w sprawie promowania, użytkowania i świadczenia usług systemów nawigacji satelitarnej Galileo i GPS (globalny system pozycjonowania) oraz powiązanych z nimi aplikacji między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z drugiej strony
                     1
                  ” (zwana dalej umową), została zawarta w 2004 r. Umowa weszła w życie w 2011 r., po ratyfikacji przez Stany Zjednoczone, UE i jej wszystkie państwa członkowskie.

                  Celem umowy jest stworzenie ram dla współpracy między stronami w zakresie promowania, dostarczania i użytkowania cywilnych sygnałów i usług związanych z nawigacją i synchronizacją GPS i Galileo, usług o wartości dodanej, usług rozszerzonych oraz towarów związanych z nawigacją globalną i synchronizacją.

                  Art. 20 ust. 5 umowy stanowi, że „Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres dziesięciu lat. Przynajmniej na trzy miesiące przed upływem pierwotnego okresu dziesięciu lat Strony informują się nawzajem o tym, czy zamierzają przedłużyć Umowę o kolejny okres wynoszący pięć lat”. Umowa wygaśnie w dniu 12 grudnia 2021 r.

                  W czerwcu 2021 r. Stany Zjednoczone zasygnalizowały zainteresowanie przedłużeniem umowy. We wrześniu Komisja odpowiedziała, że wystąpi do Rady Unii Europejskiej o upoważnienie do przedłużenia umowy.

                  Z oceny przeprowadzonej przez Komisję Europejską wyraźnie wynika, że umowa zapewnia przydatne ramy ułatwiające współpracę w zakresie nawigacji satelitarnej między UE a Stanami Zjednoczonymi, co prowadzi do wzajemnych korzyści.

                  Umowa ma zasadnicze znaczenie dla wzajemnego zrozumienia systemu nawigacji satelitarnej drugiej strony i ustanowienia priorytetowych obszarów wspólnego zainteresowania w zakresie współpracy międzynarodowej. Stanowi ona również użyteczne narzędzie oceny dotychczasowej współpracy i określenia przyszłych działań.

                  Przedłużenie umowy w celu kontynuacji aktywnej współpracy z USA w zakresie nawigacji satelitarnej leży w interesie UE.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Niniejsza inicjatywa jest w pełni zgodna z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/696 z dnia 28 kwietnia 2021 r. ustanawiającym Unijny program kosmiczny i Agencję Unii Europejskiej ds. Programu Kosmicznego oraz uchylającym rozporządzenia (UE) nr 912/2010, (UE) nr 1284/2013 i (UE) nr 377/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE.

                  Rozporządzenie (UE) 2021/696 stanowi:

                  — W motywie 67, że w celu optymalizacji korzystania ze świadczonych usług usługi świadczone przez Galileo i EGNOS powinny być kompatybilne i interoperacyjne między sobą, oraz w miarę możliwości z innymi systemami nawigacji satelitarnej, bez uszczerbku dla celu, jakim jest strategiczna autonomia Unii.

                  — W art. 48 ust. 2, że Galileo i EGNOS (europejski system nawigacji satelitarnej) oraz świadczone przez nie usługi są kompatybilne i interoperacyjne z innymi systemami nawigacji satelitarnej oraz z konwencjonalnymi środkami radionawigacji, jeżeli niezbędne wymogi dotyczące kompatybilności i interoperacyjności i ich warunki zostały określone w umowach międzynarodowych.

                  Do głównych celów umowy należą kompatybilność częstotliwości radiowych oraz interoperacyjność Galileo i GPS.

                  Współpraca międzynarodowa jest również kluczowym elementem strategii kosmicznej dla Europy, określonej w komunikacie Komisji z dnia 26 października 2016 r.
                     2
                  , który stanowi, że koordynując przeznaczenia częstotliwości na szczeblu europejskim i międzynarodowym, Komisja uwzględni szczególne wymogi systemów kosmicznych.

                  Europejskie systemy nawigacji satelitarnej (GNSS) stanowią ważny element polityki UE, której celem jest całkowita integracja infrastruktury transportu lądowego, morskiego i lotniczego po to, aby zapewnić bezpieczną, płynną, oszczędną i ekologiczną nawigację. Zawieranie umów o współpracy w zakresie nawigacji satelitarnej z państwami, które również rozwijają swoje własne systemy GNSS, w tym ze Stanami Zjednoczonymi, stanowi element międzynarodowej strategii Unii w zakresie GNSS.

                  Stany Zjednoczone są dla Galileo ważnym i najbliższym partnerem świadczącym usługi GNSS.

                  W niniejszym wniosku nie przewidziano przyznania Stanom Zjednoczonym prawa własności ani praw do podejmowania decyzji.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Wniosek uwzględnia również nową agendę transatlantycką UE-USA na rzecz globalnych zmian, która jest istotna w tym kontekście, ponieważ zachęca Unię i Stany Zjednoczone do współpracy w zakresie technologii, handlu i norm.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Art. 189 i art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

                  Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości „wybór podstawy prawnej aktu Unii [...] musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, a do których należą w szczególności cel i treść tego aktu”
                     3
                  .

                  Zgodnie z art. 189 ust. 1 TFUE „w celu wspierania postępu naukowo-technicznego, konkurencyjności przemysłowej i realizacji swoich polityk, Unia opracowuje europejską politykę przestrzeni kosmicznej. W tym celu Unia może promować wspólne inicjatywy, popierać badania i rozwój technologiczny i koordynować wysiłki niezbędne dla badania i wykorzystania przestrzeni kosmicznej”.

                  Umowa przyczynia się do tego zgodnie z jej art. 1, który stanowi, że „Celem [...] jest stworzenie ram dla współpracy pomiędzy Stronami w zakresie promowania, dostarczania i użytkowania cywilnych sygnałów i usług związanych z nawigacją i synchronizacją GPS i Galileo, usług o wartości dodanej, usług rozszerzonych oraz towarów związanych z nawigacją globalną i synchronizacją”. Ponadto „Strony zamierzają współpracować, dwustronnie oraz na forach wielostronnych, zgodnie z treścią niniejszej Umowy, w celu promowania i ułatwiania zastosowania wymienionych sygnałów, usług oraz sprzętu dla pokojowych potrzeb cywilnych, handlowych i naukowych, mając na uwadze wzajemne interesy w zakresie bezpieczeństwa”. Zgodnie z art. 216 ust. 1 TFUE, UE posiada uprawnienia do decydowania o przedłużeniu umowy w swoim imieniu, w celu osiągnięcia celów określonych w art. 189 TFUE.

                  Proceduralną podstawę prawną decyzji o przedłużeniu umowy w imieniu UE stanowi art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) TFUE. Komisja nie musi zwracać się do Rady o upoważnienie do negocjowania przedłużenia zgodnie z art. 218 ust. 2 TFUE. Art. 20 ust. 5 umowy nie przewiduje żadnych negocjacji, lecz jedynie przekazanie informacji.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Poszczególne państwa członkowskie nie są w stanie osiągnąć celów wniosku z następujących względów:

                  — Galileo jest własnością Unii, a koszty szacowane na kwotę kilkudziesięciu miliardów euro finansowane są jako europejska inicjatywa zarządzana przez Komisję w ramach polityki kosmicznej;

                  — Jedno państwo członkowskie nie może zarządzać systemem Galileo ani zapewnić jego usług. W związku z tym zakres umowy, która ma zostać rozszerzona, nie może ograniczać się do jednego państwa lub grupy państw członkowskich, ale musi dotyczyć Unii jako całości, a w przypadku niektórych aspektów ma nawet wpływ o zasięgu ogólnoświatowym;

                  — Wiedza z zakresu przemysłu i techniki w sektorze kosmicznym jest rozproszona w wielu państwach członkowskich, ale nie ma państwa, które miałoby dostęp do całej wymaganej wiedzy. Bez podjęcia skoordynowanych działań i wymiany informacji wzrosłoby ryzyko uzgodnienia ze Stanami Zjednoczonymi rozwiązań, które nie byłyby optymalne.

                  Działanie Unii zapewni lepsze osiągnięcie celów wniosku z następujących względów:

                  — Infrastruktura systemu Galileo jest rozmieszczana na całym świecie, więc jego bezpieczeństwo będzie w dużej mierze zależało od wprowadzenia spójnych środków ochrony przez Unię i wszystkie państwa członkowskie w razie potrzeby przy wsparciu ze strony Stanów Zjednoczonych;

                  — Komisja jako zarządzający programem działający w imieniu Unii i zarazem właściciel systemu ma większe możliwości podejmowania wszelkich racjonalnych środków do osiągnięcia celów. Ich niepodjęcie zwiększyłoby ryzyko dla bezpieczeństwa i naraziło Unię i jej państwa członkowskie na roszczenia z tytułu odpowiedzialności w przypadku poważnych incydentów.

                  Stanowiska zajęte przez Komisję w imieniu Unii w ramach różnych grup roboczych ustanowionych na mocy art. 13 umowy są spójne.

               •Proporcjonalność

                  Nie dotyczy

               •Wybór instrumentu

                  Przedłużenie umowy jest jedynym instrumentem zapewniającym spójne stanowisko całej Unii w relacjach ze Stanami Zjednoczonymi w zakresie cywilnej nawigacji satelitarnej. Większość satelitarnych usług nawigacyjnych i synchronizacyjnych do celów wojskowych nie jest objęta umową.

                  Spójne podejście jest szczególnie ważne w kontekście środków ustanowionych przez strony w odniesieniu do cywilnych satelitarnych sygnałów nawigacyjnych i synchronizacyjnych oraz ich dostawców, cywilnych satelitarnych usług nawigacyjnych i synchronizacyjnych oraz ich dostawców, usług rozszerzonych, usług o wartości dodanej oraz ich dostawców, a także towarów związanych z nawigacją globalną i synchronizacją.

                  Traktat o funkcjonowaniu UE nie przewiduje innych wykonalnych wariantów regulowania stosunków z państwem trzecim.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

                  Inicjatywa ta nie jest częścią programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT).

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Komisja poruszyła kwestię przedłużenia umowy w ramach komitetu ds. programów GNSS.

                  Komisja skonsultowała się również z grupami roboczymi Rady ds. Transportu intermodalnego i ds. Przestrzeni Kosmicznej.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Streszczenie otrzymanych i wykorzystanych opinii.

                  Przedłużenie umowy przez Unię jest pożądane i stanowi właściwą decyzję. Umowa nie zawiera żadnych postanowień, które byłyby nieaktualne, niedopuszczalne lub uniemożliwiałyby jej przedłużenie.

               •Ocena skutków

                  Pierwszą możliwością jest niepodjęcie żadnej inicjatywy w odpowiedzi na wyrażone przez państwa członkowskie i Stany Zjednoczone zainteresowanie przedłużeniem umowy, co mogłoby być odebrane jako sprzeciw i zagrozić kompatybilności Galileo i GPS, opóźnić lub przerwać współpracę w zakresie ich interoperacyjności stwarzając tym samym ryzyko opóźnienia zdolności operacyjnej Galileo.

                  Drugą możliwością jest przedłużenie obowiązującej umowy. Zdecydowano się na drugą możliwość, ponieważ:

                  •
                        Systemy Galileo i GPS wciąż są rozwijane i doskonalone. Dalsza współpraca w zakresie obu systemów jest konieczna z wielu powodów, w tym w celu zapewnienia ich kompatybilności i interoperacyjności;

                  •
                        Stany Zjednoczone są uprzywilejowanym partnerem Unii w dziedzinie nawigacji satelitarnej;

                  •
                        Stany Zjednoczone i państwa członkowskie Unii nie sprzeciwiają się przedłużeniu umowy.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Inicjatywa ta nie jest częścią programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT).

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  W ciągu dziesięciu lat jej obowiązywania, żadne z działań w ramach obecnej umowy nie wymagało finansowania żadnej ze stron.

                  Finansowanie nie będzie również koniecznie przez kolejne pięć lat po jej przedłużeniu.

                  Wpływ na budżet ograniczy się do kosztów administracyjnych, które strony będą ponosić podczas wykonywania zadań wchodzących w zakres ich obowiązków. Wszystkie koszty administracyjne są związane z podróżami służbowymi. Wszystkie podróże służbowe w imieniu Komisji w ramach umowy są finansowane z globalnej puli środków na podróże służbowe, a nie z operacyjnej linii budżetowej Galileo na mocy rozporządzenia w sprawie programu kosmicznego Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  W niniejszym wniosku o przedłużenie umowy nie przewidziano przyznania Stanom Zjednoczonym prawa własności do Galileo ani praw do podejmowania decyzji.

                  We wniosek nie przyznano Stanom Zjednoczonym prawa do uczestniczenia w unijnych komitetach, ani grupach roboczych związanych z GNSS.

                  Wniosek nie zezwala Stanom Zjednoczonym na udział w odpowiednich forach, grupach roboczych lub dyskusjach w ramach PRS Galileo (usługi publiczne o regulowanym dostępie).

               2022/0005 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie przedłużenia Umowy w sprawie promowania, użytkowania i świadczenia usług systemów nawigacji satelitarnej Galileo i GPS oraz powiązanych z nimi aplikacji między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 189, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v), uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  4
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją 2011/901/UE
                  5
                Rada zatwierdziła zawarcie Umowy w sprawie promowania, użytkowania i świadczenia usług systemów nawigacji satelitarnej Galileo i GPS oraz powiązanych z nimi aplikacji między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską wraz z jej państwami członkowskimi, z drugiej strony
                  6
               . Umowa została podpisana w Dromoland Castle w Irlandii w dniu 26 czerwca 2004 r. i weszła w życie w dniu 12 grudnia 2011 r.

               (2)Zgodnie z jej art. 20 ust. 5, umowa pozostaje w mocy przez okres dziesięciu lat. Przynajmniej na trzy miesiące przed upływem pierwotnego okresu dziesięciu lat strony informują się nawzajem o tym, czy zamierzają przedłużyć umowę o kolejny okres wynoszący pięć lat. Umowa wygasła w dniu 12 grudnia 2021 r.

               (3)Obie strony potwierdziły zamiar przedłużenia umowy o dodatkowy okres pięciu lat bez zmian. Po przedłużeniu treść umowy pozostanie taka sama. W celu zapewnienia ciągłości umowy niniejsza decyzja wchodzi w życie w trybie pilnym i stosuje się ją od dnia 12 grudnia 2021 r.

               (4)Należy zatem zatwierdzić w imieniu Unii przedłużenie umowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Przedłużenie umowy w sprawie promowania, użytkowania i świadczenia usług systemów nawigacji satelitarnej Galileo i GPS oraz powiązanych z nimi aplikacji między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi na dodatkowy okres pięciu lat zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii.

               Artykuł 2

               Komisja, w imieniu Unii, przekazuje Stanom Zjednoczonym Ameryki notę dyplomatyczną, o której mowa w art. 20 ust. 1 umowy, i składa następujące oświadczenie: „W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, w związku z czym od tej daty wykonuje wszelkie prawa i ponosi wszelkie obowiązki Wspólnoty Europejskiej. Z tego względu odniesienia do »Wspólnoty Europejskiej« lub »Wspólnoty« w tekście umowy należy odpowiednio traktować jako odniesienia do »Unii Europejskiej«”.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Niniejsza decyzja ma zastosowanie od dnia 12 grudnia 2021 r.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

               OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

               Nie sporządzono oceny skutków finansowych, ponieważ z umową nie wiążą się żadne koszty, z wyjątkiem kosztów podróży, które są pokrywane z globalnej puli środków finansowych na podróże służbowe, a nie z operacyjnej linii budżetowej Galileo w ramach unijnego programu kosmicznego.

                     (1)

                        Dz.U. L 348 z 31.12.2011, s. 3.

                     (2)

                        Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Strategia kosmiczna dla Europy (COM (2016) 705 z 26.10.2016.

                     (3)

                        Na przykład sprawa C-263/14 Parlament Europejski przeciwko Radzie (umowa z Tanzanią w sprawie osób podejrzanych o piractwo) ECLI EU C 2016 435, pkt 43–44.

                     (4)

                        Dz.U. C [...] z [...], s. [...].

                     (5)

                        Decyzja Rady 2011/901/UE z dnia 12 grudnia 2011 r. w sprawie zawarcia Umowy w sprawie promowania, użytkowania i świadczenia usług systemów nawigacji satelitarnej Galileo i GPS oraz powiązanych z nimi aplikacji między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z drugiej strony (Dz.U. L 348 z 31.12.2011, s. 1).

                     (6)

                        Umowa w sprawie promowania, użytkowania i świadczenia usług systemów nawigacji satelitarnej Galileo i GPS oraz powiązanych z nimi aplikacji między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z drugiej strony, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 348 z 31.12.2011, s. 3).