               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.3.2017
            COM(2017) 132 final
            2017/0058(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej podczas ósmej konferencji stron Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do wniosków dotyczących wprowadzenia zmian do załączników A i C

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Konwencję sztokholmską w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (TZO)
                     1
                   przyjęto w maju 2001 r. w ramach Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP). Unia Europejska i jej państwa członkowskie
                     2
                   są stronami konwencji
                     3
                  , a postanowienia konwencji wprowadzono do prawa unijnego rozporządzeniem (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczącym trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniającym dyrektywę 79/117/EWG
                     4
                   (rozporządzenie w sprawie TZO).

                  Nadrzędnym celem konwencji sztokholmskiej jest ochrona zdrowia ludzi i ochrona środowiska przed trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi (TZO). W szczególności konwencja odwołuje się do podejścia zapobiegawczego, które ustanowiono w zasadzie 15 Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z 1992 r. Zasadę tę wdrożono w art. 8 konwencji, który ustanawia zasady dodawania kolejnych chemikaliów do załączników do konwencji.

                  Podczas ósmej konferencji stron (COP8), która odbędzie się w kwietniu lub maju 2017 r., należy podjąć trzy decyzje w celu dodania eteru dekabromodifenylu (mieszanina handlowa, c-dekaBDE) oraz krótkołańcuchowych chlorowanych parafin do załącznika A (eliminacja) i heksachlorobutadienu do załącznika C (produkcja niezamierzona). Heksachlorobutadien jest już wymieniony w załączniku A i należy również rozważyć włączenie go do załącznika C w oparciu o zalecenie Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych (POPRC), ponieważ ma miejsce wiele niezamierzonych uwolnień.

                  W odniesieniu do wymienionych trzech substancji produkcja, wprowadzanie do obrotu, stosowanie i niezamierzone emisje zostały już wstrzymane bądź znacznie ograniczone w Unii, chociaż nie można wykluczyć, że są one nadal produkowane, wprowadzane do obrotu, stosowane i w znaczących ilościach emitowane w niezamierzony sposób w innych krajach. Ze względu na możliwość transgranicznego przenoszenia wymienionych chemikaliów w środowisku na dalekie odległości środki podjęte na szczeblu krajowym lub unijnym nie są wystarczające, aby zagwarantować wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dlatego też niezbędne są szeroko zakrojone działania na poziomie międzynarodowym.

               Zalecenia Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych

               Eter dekabromodifenylu (mieszanina handlowa, c-dekaBDE)

               Podczas jedenastego posiedzenia POPRC przyjął ocenę zarządzania ryzykiem w odniesieniu do eteru dekabromodifenylu (mieszanina handlowa, c-dekaBDE). W ocenie zarządzania ryzykiem stwierdzono między innymi, że:

               –c-dekaBDE jest celowo produkowanym produktem chemicznym składającym się z w pełni bromowanych kongenerów dekaBDE lub BDE-209 (≥90-97%), z niewielkimi ilościami eteru nona- i oktabromodifenylu. C-dekaBDE był badany pod kątem potencjalnych skutków dla zdrowia i środowiska przez ponad dekadę i był przedmiotem ograniczeń i dobrowolnych działań w zakresie zarządzania ryzykiem w niektórych państwach i regionach, a także przez niektóre przedsiębiorstwa. Niemniej jednak w wielu krajach na całym świecie wciąż produkowany jest c-dekaBDE.

               –Emisje c-dekaBDE do środowiska mają miejsce na wszystkich etapach jego cyklu życia, ale zakłada się, że najwyższe są podczas eksploatacji i w fazie odpadu. Dane z monitorowania pokazują, że poziomy c-dekaBDE są zazwyczaj największe w pobliżu obszarów zrzutów ścieków i na obszarach wokół zakładów recyklingu odpadów elektronicznych. Średni okres eksploatacji sprzętu elektrycznego i elektronicznego wynosi około 10 lat i w związku z tym c-dekaBDE będzie nadal uwalniany do środowiska za pośrednictwem tych artykułów w nadchodzących latach. Najbardziej skutecznym środkiem zapobiegawczym w celu ograniczenia uwolnień c-dekaBDE i jego głównego składnika BDE-209 byłoby umieszczenie BDE-209 (c-dekaBDE) w załączniku A do konwencji bez szczególnych wyłączeń.

               POPRC na swoim 12. posiedzeniu postanowił zgodnie z art. 8 ust. 9 konwencji zalecić konferencji stron, aby rozważyła włączenie eteru dekabromodifenylu (BDE-209; dekaBDE) z c-dekaBDE do załącznika A do konwencji wraz ze szczególnymi wyłączeniami dotyczącymi niektórych kluczowych części zamiennych, które zostaną doprecyzowane, dla przemysłu motoryzacyjnego oraz przemysłu lotniczego i kosmicznego.

               W odniesieniu do przemysłu motoryzacyjnego POPRC zalecił ograniczenie produkcji i stosowania c-dekaBDE do niektórych części zamiennych do użytku w pojazdach, które wyszły z produkcji. Pojazdy, które wyszły z produkcji, są definiowane jako pojazdy, które nie są już produkowane masowo, a części zamienne należą do jednej lub większej liczby następujących kategorii:

               a) mechanizm napędowy i zastosowania pod maską silnika, takie jak przewód masowy akumulatora, przewód połączeniowy akumulatora, rurka klimatyzacji przenośnej (MAC), mechanizmy napędowe, przepusty kolektora wydechowego spalin, izolacja pod maską silnika, przewody instalacji elektrycznej i zespół przewodów pod maską silnika (okablowanie silnika itd.), czujniki prędkości, przewody giętkie, moduły wentylatora i czujniki spalania stukowego;

               b) zastosowania w układzie paliwowym, takie jak przewody paliwowe, zbiorniki paliwa oraz zbiorniki paliwa pod nadwoziem;

               c) urządzenia pirotechniczne i zastosowania, na które mają wpływ urządzenia pirotechniczne, takie jak przewody zapłonowe poduszki powietrznej, pokrycia siedzeń/tkaniny (tylko wtedy, gdy zastosowanie ma poduszka powietrzna) oraz poduszki powietrzne (czołowe i boczne).

               W przemyśle lotniczym i kosmicznym stopniowe wycofywanie c-dekaBDE w nowych statkach powietrznych do 2018 r. cieszy się szerokim poparciem, natomiast lotnictwo i przemysł obronny w Europie i w Ameryce Północnej przedstawiły sprzeczne informacje dotyczące terminów wycofywania dekaBDE w istniejących typach statków powietrznych i częściach zamiennych dla istniejących typów statków powietrznych. Niektóre informacje wskazują, że możliwe byłoby wycofanie c-dekaBDE do 2018 r., podczas gdy wnioskowano również o wyłączenie dla dalszego stosowania c-dekaBDE we wszystkich częściach zamiennych dla istniejących typów statków powietrznych do końca cyklu życia tych produktów. POPRC stwierdził, że informacje dotyczące części zamiennych zawierających c-dekaBDE wykorzystywanych w istniejących typach statków powietrznych nie pozwalają na dalsze zdefiniowanie kluczowych części zamiennych przez ten komitet.

               Krótkołańcuchowe parafiny chlorowane (SCCP)

               Podczas dwunastego posiedzenia POPRC przyjął ocenę zarządzania ryzykiem w odniesieniu do krótkołańcuchowych parafin chlorowanych (SCCP). W ocenie zarządzania ryzykiem stwierdzono między innymi, że:

               –SCCP mogą być uwalniane do środowiska naturalnego na wszystkich etapach cyklu życia: podczas produkcji, składowania, transportu, użytkowania i usuwania SCCP i wyrobów zawierających SCCP. Choć dane na ten temat są ograniczone, głównymi źródłami uwalniania SCCP jest najprawdopodobniej przygotowywanie i produkcja wyrobów zawierających SCCP, takich jak PVC w tworzywach sztucznych oraz wprowadzanie ich do płynów używanych przy obróbce metali.

               –Oczekuje się, że włączenie SCCP do załącznika A lub B konwencji w celu wyeliminowania lub ograniczenia produkcji i stosowania SCCP przyniesie korzyści dla zdrowia ludzkiego, środowiska, rolnictwa oraz fauny i flory. Korzyści płynące z wyeliminowania lub ograniczenia SCCP uznaje się za istotne, biorąc pod uwagę koszty związane z istotnymi negatywnymi skutkami dla zdrowia ludzkiego i środowiska, które prawdopodobnie powstaną w wyniku dalszej produkcji oraz stosowania SCCP.

               POPRC na swoim 12. posiedzeniu postanowił, zgodnie z art. 8 ust. 9 konwencji, zalecić konferencji stron, aby rozważyła włączenie krótkołańcuchowych parafin chlorowanych do załącznika A do konwencji, włączając kontrole mające na celu ograniczenie obecności SCCP w innych mieszaninach parafin chlorowanych, wraz ze szczególnymi wyłączeniami lub bez nich. POPRC stwierdził, że UE podjęła środki w celu ograniczenia zawartości SCCP w innych mieszaninach parafin chlorowanych, co pokazuje, że kontrolowanie produkcji niezamierzonej jest technicznie wykonalne. W UE dozwolone jest jedynie stosowanie substancji lub preparatów zawierających SCCP w stężeniach niższych niż 1 % masy lub wyrobów zawierających SCCP w stężeniach niższych niż 0,15 % masy. W decyzji przyjętej na 12. posiedzeniu POPRC nie określił jednak konkretnych ograniczeń.

               Heksachlorobutadien (HCBD)

               Podczas dziewiątego posiedzenia POPRC przyjął ocenę zarządzania ryzykiem w odniesieniu do heksachlorobutadienu (HCBD). W ocenie zarządzania ryzykiem stwierdzono między innymi, że:

               –HCBD jest wytwarzany jako niezamierzony produkt uboczny procesów produkcji przemysłowej (w szczególności produkcji innych chlorowanych węglowodorów oraz magnezu). Środki służące ograniczeniu do minimum uwalniania substancji podczas produkcji są znane i stosowane w krajach, które są stronami konwencji sztokholmskiej.

               –HCBD jest wytwarzany w sposób niezamierzony przy spalaniu i innych procesach termicznych i przemysłowych. Środki służące ograniczeniu niezamierzonego uwalniania TZO z takich procesów doprowadzą do dalszego ograniczenia uwolnień HCBD. Monitorowanie HCBD może powodować dodatkowe koszty.

               HCBD jest uwalniany w nieznanym stopniu z dawnych składowisk odpadów. Dostępne są środki kontrolne w celu zminimalizowania takich uwolnień. Na swoim 9. posiedzeniu w październiku 2013 r. POPRC zalecił umieszczenie HCBD w załącznikach A i C do konwencji, bez wyłączenia.

               Zgodnie z art. 8 ust. 9 konwencji POPRC przedstawił wspomniane zalecenia podczas siódmej konferencji stron (COP7) w celu ich rozważenia podczas posiedzenia w maju 2015 r. Podczas siódmej konferencji stron podjęto decyzję o włączeniu HCBD do załącznika A do konwencji i zalecono zebranie dalszych informacji dotyczących źródeł niezamierzonego uwalniania HCBD, aby mieć lepsze podstawy do podjęcia decyzji na COP8 w sprawie ewentualnego umieszczenia HCBD w załączniku C. POPRC został poproszony o ocenę tych informacji i na swoim 12. posiedzeniu stwierdził, że mimo iż niezamierzona produkcja i niezamierzone uwolnienia zmniejszyły się w ostatnich dziesięcioleciach, istniejące i utrzymujące się źródła mają nadal znaczny udział w niezamierzonym generowaniu i uwalnianiu HCBD. Stosowanie BAT i BEP ma bardzo korzystny wpływ na dalszą kontrolę i redukcję emisji. Koszty wdrożenia środków zmierzających do ograniczenia uwolnień HCBD, egzekwowania i nadzoru są uznawane za niskie, ponieważ środki kontroli w odniesieniu do innych niezamierzonych TZO są już stosowane.

               Inne możliwe działania konferencji stron

               Kwas perfluorooktanosulfonylowy (PFOS)

               Kwas perfluorooktanosulfonowy (PFOS), jego sole i fluorek sulfonylu perfluorooktanu (PFOS-F) są wymienione w załączniku B do konwencji wraz z dopuszczalnymi celami, w odniesieniu do których produkcja i stosowanie są nadal dozwolone. Podczas dwunastego posiedzenia POPRC zatwierdził skonsolidowane wytyczne dotyczące substancji alternatywnych dla kwasu perfluorooktanosulfonowego (PFOS) i jego powiązanych związków chemicznych. Wytyczne te zawierają zalecenia dotyczące stosowania substancji alternatywnych dla tych zastosowań PFOS, które są wciąż dozwolone jako dopuszczalne cele w ramach konwencji.

               W wytycznych stwierdza się, że istnieją fluorowane lub niefluorowane substancje alternatywne dla niemal wszystkich obecnych zastosowań PFOS. Choć substancje alternatywne mogą być początkowo nieco droższe i mniej skuteczne, mogą one być mniej niebezpieczne, ale należy to odpowiednio ocenić. Ponieważ ocena ta jest dość skomplikowana, POPRC stwierdził, że może zaistnieć potrzeba częstszego stosowania art. 9 ust. 1 lit. b) konwencji, który stanowi, że każda ze stron ułatwia lub prowadzi wymianę informacji dotyczących substancji alternatywnych dla trwałych zanieczyszczeń organicznych, w tym informacji dotyczących związanych z nimi zagrożeń oraz ich kosztów ekonomicznych i społecznych.

               Przy ocenianiu substancji alternatywnych należy wziąć pod uwagę, że substancje chemiczne o strukturach podobnych do wymienionych substancji zawierających PFOS mogą powodować problemy podobne do powodowanych przez te ostatnie. W związku z tym POPRC podkreślił konieczność włożenia dodatkowego wysiłku w badanie właściwości toksykologicznych i środowiskowych substancji alternatywnych oraz zapewnienia, by informacje te były publiczne i godne zaufania. Wzmocnienie współpracy międzynarodowej i przejrzystości w sektorze prywatnym może pozwolić na zaoszczędzenie zasobów i przyspieszenie procesów.

               POPRC stwierdził, że dostępne są substancje alternatywne dla dopuszczalnych celów stosowania PFOS w obrazowaniu fotograficznym, pianowych urządzeniach gaśniczych, niektórych wyrobach medycznych (takie jak warstwy kopolimeru etylenu/tetrafluoroetylenu (ETFE) i produkcja ETFE nieprzepuszczalnego dla promieni rentgenowskich, wyroby medyczne do diagnostyki in vitro oraz filtry barwne CCD) i platerowaniu (platerowanie twarde) wyłącznie w systemach zamkniętych.

               Dla następujących dopuszczalnych celów stosowania PFOS POPRC nie stwierdził, z powodu braku szczegółowych informacji chemicznych na temat substancji alternatywnych, czy zastosowanie alternatywnych substancji jest technicznie możliwe: cieczy hydraulicznych na potrzeby lotnictwa, powłok fotolitograficznych i antyrefleksyjnych dla półprzewodników, czynników do wytrawiania dla złożonych półprzewodników i filtrów ceramicznych.

               W odniesieniu do stosowania PFOS w przynętach na owady do celów zwalczania mrówek z gatunków Atta spp. i Acromyrmex spp. POPRC stwierdził, że stosowanie substancji alternatywnych dla niektórych krajów wydaje się możliwe, ale jeszcze nie dla wszystkich.

               Decyzją SC-7/5 sekretariat konwencji został poproszony o przygotowanie dokumentu przedstawiającego możliwe działania konferencji stron, jeśli konferencja uzna, że nie ma potrzeby rozważania przez konferencję stron na jej ósmym posiedzeniu różnych dopuszczalnych celów w odniesieniu do kwasu perfluorooktanosulfonowego, jego soli i fluorku sulfonylu perfluorooktanu wymienionych w załączniku B.

               •Spójność z polityką Unii

               decaBDE a prawo UE

               Dyrektywa 2011/65/UE (dyrektywa RoHS) ogranicza stosowanie eteru dekabromodifenylu w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym
                  5
               . Produkcja, wprowadzanie do obrotu lub stosowanie eteru dekabromodifenylu (decaBDE) jako substancji lub jako składnika innych substancji, w mieszaninach i w wyrobach jest ograniczone na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) 2017/227 ustanawiającego nową pozycję 67 w załączniku XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (REACH)
                  6
               . Na podstawie pozycji 67 wytwarzanie, wprowadzanie do obrotu lub stosowanie eteru dekabromodifenylu dopuszcza się wyłącznie do produkcji statków powietrznych
                  7
                do dnia 2 marca 2027 r., do produkcji części zamiennych do statków powietrznych wyprodukowanych przed upływem tego terminu oraz do produkcji części zamiennych do pojazdów silnikowych, pojazdów rolniczych i leśnych lub maszyn
                  8
                wyprodukowanych przed dniem 2 marca 2019 r. Dodatkowo sprzęt elektryczny i elektroniczny objęty zakresem dyrektywy RoHS oraz wyroby wprowadzone do obrotu przed dniem 2 marca 2019 r. są również wyłączone. Wspomniane ograniczenie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym dnia 10 lutego 2017 r.
                  9
               .

               Umieszczenie decaBDE w załączniku A do konwencji z zakresem zasugerowanym przez POPRC wymagałoby zmiany załącznika A do rozporządzenia w sprawie TZO i miałoby wpływ na prawo Unii, gdyż konieczne byłoby usunięcie pewnych odstępstw na podstawie rozporządzenia REACH. Choć wszystkie gałęzie przemysłu miały możliwość uczestniczenia w przeglądzie w ramach konwencji, nie można zakładać, że brak uwag z sektorów pojazdów rolniczych i leśnych oraz maszyn wskazuje, że odstępstwa przyznane w ostatnim czasie dla tych sektorów w ramach rozporządzenia REACH nie są już potrzebne. W związku z tym Komisja przeprowadzi konsultacje z zainteresowanymi stronami zaangażowanymi w ten proces w ramach rozporządzenia REACH przed COP8, aby umożliwić im przedstawienie dalszych wyjaśnień. Jeżeli wykazana zostanie potrzeba przyznania odstępstw na podstawie rozporządzenia REACH, Unia przedstawi COP8 wniosek o wprowadzenie takich wyłączeń.

               SCCP a prawo Unii

               SCCP są wymienione w Protokole do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości dotyczącym trwałych zanieczyszczeń organicznych, w związku z czym wzywa się strony do wyeliminowania ich produkcji i stosowania. Na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) 2015/2030
                  10
               , które zmienia rozporządzenie (WE) nr 850/2004, produkcja, wprowadzanie do obrotu i stosowanie SCCP są zakazane w Unii.

               Jednak w drodze odstępstwa, produkcja, wprowadzanie do obrotu i stosowanie substancji lub preparatów zawierających SCCP w stężeniach niższych niż 1 % masy lub wyrobów zawierających SCCP w stężeniach niższych niż 0,15 % masy są wciąż dozwolone. Ponadto dozwolone jest stosowanie w odniesieniu do: a) przenośników taśmowych w górnictwie oraz szczeliw używanych przy wałach i zaporach zawierających SCCP już stosowanych do dnia 4 grudnia 2015 r.; oraz b) wyrobów zawierających SCCP innych niż te, o których mowa w lit. a), które były już stosowane do dnia 10 lipca 2012 r.

               Włączenie SCCP do załącznika A z zakresem sugerowanym przez POPRC nie wymaga zmian prawa Unii, ponieważ produkcja, wprowadzanie do obrotu i stosowanie SCCP są już zakazane, a wartości graniczne dla obecności SCCP w innych mieszaninach parafin chlorowanych pochodzących z procesu produkcyjnego są już ustanowione.

               HCBD a prawo UE

               HCBD jest priorytetową substancją niebezpieczną na mocy ramowej dyrektywy wodnej (dyrektywa 2000/60/WE)
                  11
               . Ponadto HCBD jest wymieniony w Protokole do Konwencji EKG ONZ w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości dotyczącym trwałych zanieczyszczeń organicznych, w związku z czym wzywa się strony do wyeliminowania jego produkcji i stosowania. Rozporządzenie Komisji (UE) nr 519/2012
                  12
                wprowadza ten zakaz do prawa Unii. Nadal jednak utrzymują się problemy związane z odpadami i terenami skażonymi, jak również konieczne jest rozważenie środków, które zapobiegną ponownemu ich wprowadzeniu.

               Mimo że produkcja HCBD jest zakazana w Unii, może on być produkowany w sposób niezamierzony w wyniku niektórych rodzajów działalności przemysłowej. W przypadku takich rodzajów działalności, osiągających progi wyznaczone w dyrektywie w sprawie emisji przemysłowych (dyrektywa 2010/75/UE
                  13
               ), wymagane jest stosowanie najlepszych dostępnych praktyk (BAT) w celu zapobiegania emisjom i ich ograniczania oraz ograniczania oddziaływania na środowisko jako całości.  Przed oddaniem do eksploatacji instalacja przemysłowa musi uzyskać zezwolenie od właściwego organu państwa członkowskiego. Zezwolenia te muszą zawierać dopuszczalne wartości emisji dla substancji zanieczyszczających wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2010/75/UE, jak również dla innych substancji, które mogą być emitowane w znaczących ilościach, z uwzględnieniem ich właściwości i potencjału w zakresie transferu zanieczyszczeń pomiędzy komponentami środowiska.

               Włączenie HCBD do załącznika A z zakresem sugerowanym przez POPRC nie wymaga zmian prawa Unii, ponieważ zapobieganie i ograniczanie niezamierzonych uwolnień HCBD są już uwzględnione w dyrektywie 2010/75/UE.

               PFOS a prawo UE

               Produkcja, wprowadzanie do obrotu i stosowanie PFOS są zakazane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 850/2004, ale niektóre odstępstwa przyznawane są zgodne z dopuszczalnymi celami określonymi w załączniku B do konwencji, które są zarejestrowane na podstawie konwencji. W zależności od wyników przeglądu dalszej konieczności stosowania dopuszczalnych celów, który będzie przeprowadzony przez COP8, która rozważy również potrzebę dalszego utrzymywania dopuszczalnych celów w Unii, konieczne może się okazać dokonanie przeglądu prawa unijnego poprzez usunięcie tych odstępstw, które mogą nie być już dostępne, ponieważ nie są już potrzebne stronom, w tym Unii.

               W ostatnich latach ciągła potrzeba stosowania odstępstw w Unii była stale analizowana przez Komisję we współpracy z państwami członkowskimi w celu zidentyfikowania odstępstw, które nie są już potrzebne, zgodnie z wymogami konwencji. W najnowszej analizie (jeszcze nieopublikowanej) stwierdzono, że trzy dopuszczalne cele wciąż są potrzebne w Unii, ponieważ przemysł nie wycofał jeszcze stopniowo tych zastosowań: powłoki fotolitograficzne i antyrefleksyjne dla półprzewodników, czynniki do wytrawiania dla złożonych półprzewodników i filtrów ceramicznych, platerowanie (platerowanie twarde) wyłącznie w systemach zamkniętych. Wyłączenia dla tych zastosowań powinny nadal być dostępne w ciągu najbliższych lat.

               Dopuszczalne cele stosowania PFOS w obrazowaniu fotograficznym i cieczach hydraulicznych na potrzeby lotnictwa, które są obecnie zarejestrowane przez UE na mocy konwencji, nie są już wymagane, gdyż przemysł stosuje substancje alternatywne.

               Dopuszczalne cele stosowania PFOS w przynętach na owady do celów zwalczania mrówek z gatunków Atta spp. i Acromyrmex spp., pianowych urządzeniach gaśniczych i niektórych wyrobach medycznych (takie jak warstwy kopolimeru etylenu/tetrafluoroetylenu (ETFE) i produkcja ETFE nieprzepuszczalnego dla promieni rentgenowskich, wyroby medyczne do diagnostyki in vitro oraz filtry barwne CCD), które nie są zarejestrowane przez UE na mocy konwencji, należy skreślić, ponieważ istnieją dla nich realne substancje alternatywne.

               Procedura dodawania nowych substancji będących TZO oraz wprowadzania zmian w załącznikach do konwencji

               Zgodnie z art. 8 konwencji każda ze stron może złożyć do sekretariatu wniosek o umieszczenie substancji chemicznej w załącznikach A, B lub C. Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych (POPRC) analizuje taki wniosek.

               Jeżeli w przeglądzie tym stwierdzi się, że w wyniku przenoszenia w środowisku na dalekie odległości dana substancja chemiczna może wywierać znaczący niekorzystny wpływ na zdrowie ludzi lub niekorzystne oddziaływanie na środowisko, wymagające globalnych działań, wnioskowi nadaje się dalszy bieg i sporządza ocenę zarządzania ryzykiem obejmującą analizę możliwych środków kontroli i dostępności substancji alternatywnych. Na tej podstawie POPRC wydaje zalecenie, czy konferencja stron powinna rozważyć włączenie danej substancji do załącznika A, B lub C. Ostateczna decyzja podejmowana jest przez konferencję stron.

               W przypadku Unii zmiany w załącznikach A, B lub C wchodzą w życie w terminie jednego roku od daty powiadomienia przez depozytariusza o ich przyjęciu przez konferencję stron.

               Zalecenia POPRC a prawo UE

               Jeśli konferencja stron uzna zalecenie POPRC w kwietniu/maju 2017 r., będzie to skutkować międzynarodowym zakazem produkcji, wprowadzania do obrotu, przywozu/wywozu i stosowania c-dekaBDE i SCCP, z wyłączeniem produkcji i stosowania c-dekaBDE jako części zamiennych do pojazdów silnikowych i ewentualnie statków powietrznych. Konferencja stron może zostać poproszona o rozważenie potrzeby innych szczegółowych wyłączeń, gdyż strony mogą przedstawiać COP wnioski.

               Umieszczenie c-dekaBDE w załączniku A do konwencji z zakresem zasugerowanym przez POPRC będzie wymagać zmiany załącznika A do rozporządzenia w sprawie TZO i może mieć wpływ na prawo Unii.

               Oczekuje się, że umieszczenie SCCP w załączniku A i HCBD w załączniku C do konwencji z zakresem zasugerowanym przez POPRC nie będzie wymagało zmiany istniejących pozycji w załącznikach do rozporządzenia w sprawie TZO, ale będzie wymagać przeniesienia tych substancji chemicznych do odpowiedniego załącznika do rozporządzenia w sprawie TZO.

               Zgodnie z art. 14 ust. 1 tego rozporządzenia w przypadku dodania nowych substancji do konwencji, zmian w załącznikach do rozporządzenia można dokonać zgodnie z procedurą komitetową ustanowioną w art. 5a decyzji 1999/468/WE
                  14
               , uwzględniając przepisy art. 10 i 11 rozporządzenia (UE) nr 182/2011
                  15
               .

               Stanowisko Unii Europejskiej

               W związku z powyższym na ósmej konferencji stron konwencji sztokholmskiej Unia Europejska powinna poprzeć dodanie:

               deka-BDE do załącznika A, wraz ze szczególnymi wyłączeniami dotyczącymi części zamiennych dla przemysłu motoryzacyjnego oraz przemysłu lotniczego i szczególnymi wyłączeniami dla statków powietrznych i części zamiennych do pojazdów rolniczych i leśnych oraz niektórych maszyn zgodnie z przepisami unijnymi. Zgodnie z zaleceniami POPRC umieszczenie w załączniku bez „szczególnych wyłączeń” dla statków powietrznych i części zamiennych do pojazdów rolniczych i leśnych oraz niektórych maszyn można poprzeć, jeżeli odpowiednie zainteresowane strony zaangażowane w ten proces na podstawie rozporządzenia REACH nie mogą wykazać przed COP8, że te wyłączenia są wciąż konieczne;

               SCCP do załącznika A z warunkami stosowania i wyłączeniami spójnymi z przepisami unijnymi;

               HCBD do załącznika C, co przewidziano już na konferencji COP7, zgodnie z przepisami unijnymi.

               Ponadto Unia Europejska powinna poprzeć usunięcie dopuszczalnych celów dotyczących PFOS i jego pochodnych, które nie są już potrzebne stronom, z wyjątkiem dopuszczalnych celów dla powłok fotolitograficznych i antyrefleksyjnych dla półprzewodników, czynników do wytrawiania dla złożonych półprzewodników i filtrów ceramicznych oraz platerowania (platerowanie twarde) wyłącznie w systemach zamkniętych.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji Rady jest art. 218 ust. 9 TFUE, który stanowi odpowiednią podstawę aktu określającego stanowisko Unii Europejskiej w „organie utworzonym przez umowę” międzynarodową (takim jak konferencja stron konwencji sztokholmskiej), gdy organ ten wzywa się do przyjęcia aktów mających skutki prawne.

               Materialną podstawą prawną jest art. 192 ust. 1 TFUE, biorąc pod uwagę fakt, że środki uzgodnione w ramach konwencji sztokholmskiej głównie realizują cel związany z ochroną środowiska (tj. eliminację trwałych zanieczyszczeń organicznych).

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               W związku z tym, że SCCP są już wymienione w rozporządzeniu (WE) nr 850/2004 w sprawie TZO dalszych konsultacji wewnątrz Unii nie uznaje się za uzasadnione. Ponieważ HCBD jest już wymieniony w załączniku A do konwencji sztokholmskiej oraz w rozporządzeniu (WE) nr 850/2004 w sprawie TZO dalszych konsultacji wewnątrz Unii nie uznaje się za uzasadnione.

               W związku z tym, że wprowadzanie do obrotu i stosowanie c-dekaBDE jest ograniczone w Unii zgodnie z pozycją 67 załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (REACH) oraz ponieważ istnieją rozbieżności co do zaleceń POPRC, konieczne są dalsze konsultacje w celu uzyskania informacji, aby wyjaśnić, czy niedawno przyznane odstępstwa na podstawie rozporządzenia REACH dla statków powietrznych i części zamiennych do pojazdów rolniczych i leśnych oraz niektórych maszyn nie są już potrzebne.

               W ostatnich latach ciągła potrzeba dopuszczalnych celów dotyczących PFOS w Unii była stale analizowana przez Komisję we współpracy z państwami członkowskimi i w porozumieniu z zainteresowanymi stronami, między innymi poprzez badania analizujące potrzebę utrzymania dopuszczalnych celów w Unii i dyskusje podczas spotkań właściwych organów, w których uczestniczą zainteresowane strony. Państwa członkowskie i zainteresowane strony zgodziły się z analizą i jej wnioskami, co znajduje również odzwierciedlenie w stanowisku Unii podczas wcześniejszych konferencji stron.

               Wszystkie substancje zostały poddane otwartej konsultacji z zainteresowanymi stronami na całym świecie w ramach oceny POPRC, a zainteresowane strony zostały również dopuszczone do obrad POPRC.

               •Ocena skutków

                  Zanim POPRC przedstawi swoje zalecenia dotyczące substancji chemicznej zgodnie z art. 8 ust. 9 konwencji sztokholmskiej POPRC przygotowuje zarówno profil ryzyka, jak i ocenę zarządzania ryzykiem dla każdej substancji chemicznej.

                  Trwałe zanieczyszczenia organiczne (TZO) stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska i ze względu na ich potencjał przenoszenia na dalekie odległości wymagają działań na szczeblu światowym w celu zmniejszenia lub eliminowania wszelkich uwolnień TZO. W świetle tego celu i wymogów art. 8 ust. 7 lit. a) konwencji sztokholmskiej POPRC przeprowadza ocenę zarządzania ryzykiem w odniesieniu do możliwych środków kontrolnych dla substancji chemicznych badanych pod kątem włączenia do konwencji, obejmującą pełny zakres możliwości dla danej substancji chemicznej, w tym zarządzanie i eliminację. W związku z przygotowaniami do tej oceny obie strony i obserwatorzy konwencji proszeni są o udostępnienie POPRC odpowiednich informacji na temat uwarunkowań społeczno-gospodarczych związanych z możliwymi środkami kontrolnymi dla danej substancji chemicznej.

                  Zgodnie z załącznikiem F do konwencji sztokholmskiej przedstawione informacje powinny należycie odzwierciedlać różne możliwości i warunki poszczególnych stron i powinny obejmować uwzględnienie poniższego orientacyjnego wykazu elementów:

                  a) wydajność i skuteczność możliwych środków kontrolnych w osiąganiu celów ograniczania ryzyka;

                  b) alternatywy (produkty i procesy);

                  c) pozytywne lub negatywne skutki społeczne wynikające z wprowadzenia w życie możliwych środków kontrolnych;

                  d) skutki związane z odpadami i usuwaniem (w szczególności zapasy przeterminowanych pestycydów i oczyszczanie zanieczyszczonych terenów);

                  e) dostęp do informacji i edukacji publicznej;

                  f) status możliwości kontroli i monitorowania; oraz

                  g) wszelkie podjęte krajowe lub regionalne działania kontrolne, w tym informacje o substancjach alternatywnych, a także inne istotne informacje dotyczące zarządzania ryzykiem.

                  Na podstawie profili ryzyka oraz oceny zarządzania ryzykiem przygotowanych dla trzech substancji chemicznych, które mają zostać włączone do załączników do konwencji sztokholmskiej podczas COP8, POPRC zalecił na swoim 12. posiedzeniu (co wyjaśniono powyżej) środki, które należy podjąć w odniesieniu do każdej substancji chemicznej, aby osiągnąć cele konwencji, z uwzględnieniem społeczno-ekonomicznych skutków tych środków.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Unia, będąc stroną konwencji, musi co roku wnosić wkład w fundusz powierniczy konwencji sztokholmskiej. Wkład ten zmieni się w zależności od wniosków z obrad na ósmym posiedzeniu konferencji stron w sprawie budżetu na okres 2018–2019. Roczny wkład wniesiony przez Unię za 2016 r. wyniósł 113 000 EUR; kwotę tę pokryto z istniejących pul środków finansowych.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Konwencja sztokholmska zobowiązuje strony do ustanowienia planu wykonania oraz do regularnego przeglądu tego planu w zakresie nowo włączonych substancji chemicznych. Ponadto konwencja zawiera wymogi dotyczące monitorowania, skuteczności oceny i sprawozdawczości. Wszystkie te elementy zostały uwzględnione w rozporządzeniu (WE) nr 850/2004 wdrażającym tę konwencję.

               2017/0058 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej podczas ósmej konferencji stron Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do wniosków dotyczących wprowadzenia zmian do załączników A i C

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 14 października 2004 r. Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwana dalej „konwencją”) została zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2006/507/WE
                  16
               .

               (2)Unia wdrożyła zobowiązania wynikające z konwencji do prawa unijnego rozporządzeniem (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
                  17
               .

               (3)Unia przykłada dużą wagę do potrzeby stopniowego rozszerzania zakresu załączników A, B lub C do konwencji poprzez włączanie do nich nowych substancji, które spełniają kryteria klasyfikacji jako trwałe zanieczyszczenia organiczne (TZO), uwzględniając przy tym podejście zapobiegawcze, aby osiągnąć cel konwencji i zobowiązanie podjęte przez rządy na Światowym Szczycie Zrównoważonego Rozwoju w Johannesburgu w 2002 r., dotyczące ograniczenia niekorzystnego wpływu chemikaliów do 2020 r.

               (4)Zgodnie z art. 22 konwencji konferencja stron może przyjmować decyzje dotyczące zmiany załączników A, B i C do konwencji. Decyzje te wchodzą w życie w terminie jednego roku od daty powiadomienia o zmianie przez depozytariusza, z wyjątkiem tych stron konwencji („strony”), które zmiany nie przyjęły.

               (5)Po zgłoszeniu przez Norwegię w 2013 r. komercyjnego eteru dekabromodifenylu (c-dekaBDE) Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych („POPRC“), ustanowiony na podstawie konwencji, zakończył pracę nad c-dekaBDE. POPRC stwierdził, że c-dekaBDE spełnia kryteria konwencji dotyczące umieszczenia w załączniku A. Oczekuje się, że w trakcie ósmego posiedzenia konferencja stron konwencji podejmie decyzję o włączeniu c-dekaBDE do załącznika A do konwencji.

               (6)Produkcja, wprowadzanie do obrotu lub stosowanie eteru dekabromodifenylu jako substancji, jako składnika innych substancji, w mieszaninach i w wyrobach jest ograniczone na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) 2017/227
                  18
                ustanawiającego pozycję 67 w załączniku XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (REACH)
                  19
               . Na podstawie pozycji 67 wytwarzanie, wprowadzanie do obrotu lub stosowanie eteru dekabromodifenylu należy dopuścić wyłącznie na ograniczony czas dla nowych statków powietrznych i części zamiennych do statków powietrznych, pojazdów silnikowych, pojazdów rolniczych i leśnych oraz niektórych maszyn.

               (7)Po zgłoszeniu przez Unię w 2006 r. krótkołańcuchowych parafin chlorowanych (SCCP) POPRC stwierdził, że krótkołańcuchowe parafiny chlorowane (SCCP) spełniają kryteria konwencji dotyczące umieszczenia w załączniku A. Oczekuje się, że w trakcie ósmego posiedzenia konferencja stron konwencji podejmie decyzję o włączeniu SCCP do załącznika A do konwencji.

               (8)Produkcja, wprowadzanie do obrotu i stosowanie SCCP jest zakazane z pewnymi wyłączeniami dla produktów już stosowanych w Unii na podstawie rozporządzenia (WE) nr 850/2004, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 2015/2030
                  20
               . Rozporządzenie to określa również wartości graniczne dla obecności SCCP w innych mieszaninach parafin chlorowanych pochodzących z procesu produkcyjnego. Jako że SCCP są zdolne do przenoszenia się w środowisku na dalekie odległości, globalne stopniowe wycofanie tej substancji z użycia będzie bardziej korzystne dla obywateli Unii niż jej zakazanie w Unii na podstawie rozporządzenia (WE) nr 850/2004.

               (9)Po zgłoszeniu przez Unię w 2011 r. heksachlorobutadienu (HCBD) POPRC stwierdził, że HCBD spełnia kryteria konwencji dotyczące umieszczenia w załącznikach A i C. W trakcie swojego siódmego posiedzenia konferencja stron konwencji podjęła decyzję o włączeniu HCBD do załącznika A. COP przyjęła jednak decyzję SC-7/11, w której wezwała POPRC do dalszej oceny HCBD w oparciu o nowo dostępne informacje w odniesieniu do umieszczenia go w załączniku C oraz do wydania zalecenia skierowanego do COP o umieszczenie HCBD w załączniku C do dalszego rozpatrzenia na jej ósmym posiedzeniu.

               (10)Produkcja, wprowadzanie do obrotu i stosowanie HCBD jest zakazane w Unii na podstawie rozporządzenia (WE) nr 850/2004, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 519/2012
                  21
               , ale może on być produkowany w sposób niezamierzony w wyniku niektórych rodzajów działalności przemysłowej. Działalność ta jest objęta dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE
                  22
                i wymaga stosowania określonych środków zarządzania emisjami. Jako że HCBD jest substancją zdolną do przenoszenia się w środowisku na dalekie odległości, globalne działanie dotyczące niezamierzonego uwalniania tej substancji będzie bardziej korzystne dla obywateli UE niż wprowadzenie w Unii środków na podstawie rozporządzenia (WE) nr 850/2004.

               (11)Kwas perfluorooktanosulfonowy (PFOS) i jego pochodne są wymienione w załączniku B do konwencji, wraz z dopuszczalnymi celami. COP będzie poproszona o dokonanie przeglądu dalszej potrzeby stosowania tych dopuszczalnych celów. Rozporządzeniem (WE) nr 850/2004 zakazano produkowania, wprowadzania do obrotu i stosowania PFOS, lecz wyłączono pewne zastosowania, które wciąż są potrzebne w Unii. W związku z tym Unia Europejska powinna poprzeć usunięcie dopuszczalnych celów dotyczących PFOS i jego pochodnych, które nie są już potrzebne stronom, z wyjątkiem dopuszczalnych celów dla powłok fotolitograficznych i antyrefleksyjnych dla półprzewodników, czynników do wytrawiania dla złożonych półprzewodników i filtrów ceramicznych oraz platerowania (platerowanie twarde) wyłącznie w systemach zamkniętych.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1. Stanowisko, jakie ma zająć Unia podczas ósmej konferencji stron konwencji sztokholmskiej, zgodnie z zaleceniami Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych
                  23
               , przewiduje wsparcie:

               –włączenia eteru dekabromodifenylu (BDE-209), obecnego w komercyjnym eterze dekabromodifenylu, do załącznika A do konwencji. Unia będzie wspierać włączenie wraz ze „szczególnymi wyłączeniami” dotyczącymi produkcji i stosowania dekaBDE w częściach zamiennych dla przemysłu motoryzacyjnego oraz przemysłu lotniczego, w statkach powietrznych i w częściach zamiennych do pojazdów rolniczych i leśnych oraz niektórych maszyn. Zgodnie z zaleceniami POPRC Unia może wspierać włączenie bez „szczególnych wyłączeń” dla statków powietrznych i części zamiennych do pojazdów rolniczych i leśnych oraz niektórych maszyn, jeśli żadna ze stron lub bezpośrednio zaangażowanych zainteresowanych stron nie może wykazać takiej potrzeby;

               –włączenia krótkołańcuchowych parafin chlorowanych (SCCP) do załącznika A do konwencji.

               –włączenia heksachlorobutadienu (HCBD) do załącznika C do konwencji;

               –usunięcia następujących dopuszczalnych celów z wpisu dotyczącego kwasu perfluorooktanosulfonowego (PFOS) i jego pochodnych w załączniku B do konwencji: w obrazowaniu fotograficznym, cieczach hydraulicznych na potrzeby lotnictwa, niektórych wyrobach medycznych (takich jak warstwy kopolimeru etylenu/tetrafluoroetylenu (ETFE) i produkcja ETFE nieprzepuszczalnego dla promieni rentgenowskich, wyroby medyczne do diagnostyki in vitro oraz filtry barwne CCD), pianowych urządzeniach gaśniczych, przynętach na owady do celów zwalczania mrówek z gatunków Atta spp. i Acromyrmex spp.

               2. Niewielkie zmiany do niniejszego stanowiska mogą być uzgadniane przez przedstawicieli Unii w odpowiedzi na przebieg ósmego posiedzenia konferencji stron konwencji sztokholmskiej, bez konieczności podejmowania przez Radę kolejnej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                     http://www.pops.int/documents/convtext/convtext_en.pdf

                  .

                     (2)
                  Konwencji nie ratyfikowało jeszcze jedno państwo członkowskie UE (Włochy).

                     (3)
                  Decyzja Rady 2006/507/WE z dnia 14 października 2004 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1).

                     (4)
                  Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniające dyrektywę 79/117/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7).

                     (5)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 88).

                     (6)
                  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

                     (7)
                  Pojęcie „statków powietrznych” zostało zdefiniowane do celów tej pozycji.

                     (8)
                  Pojazdy silnikowe wchodzące w zakres stosowania dyrektywy 2007/46/WE, pojazdy rolnicze i leśne objęte zakresem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 lub maszyny objęte zakresem dyrektywy (WE) 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

                     (9)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/227 z dnia 9 lutego 2017 r. zmieniające załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do eteru bis(pentabromofenylowego) (Dz.U. L 35 z 10.2.2017, s. 6).

                     (10)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/2030 z dnia 13 listopada 2015 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do załącznika I (Dz.U. L 298 z 14.11.2015, s. 1).

                     (11)
                  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).

                     (12)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 519/2012 z dnia 19 czerwca 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do załącznika I (Dz.U. L 159 z 20.6.2012, s. 1).

                     (13)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17).

                     (14)
                  Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23).

                     (15)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

                     (16)
                  Decyzja Rady 2006/507/WE z dnia 14 października 2004 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1).

                     (17)
                  Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniające dyrektywę 79/117/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7).

                     (18)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/227 z dnia 9 lutego 2017 r. zmieniające załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do eteru bis(pentabromofenylowego) (Dz.U. L 35 z 10.2.2017, s. 6).

                     (19)
                  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

                     (20)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/2030 z dnia 13 listopada 2015 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do załącznika I (Dz.U. L 298 z 14.11.2015, s. 1).

                     (21)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 519/2012 z dnia 19 czerwca 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do załącznika I (Dz.U. L 159 z 20.6.2012, s. 1).

                     (22)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17).

                     (23)
                  Decyzje POPRC-12/3, POPRC-12/4, POPRC-12/5.


Ważna informacja prawna

|

52007PC0772

Wniosek decyzja Rady upoważniająca Portugalię do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego w odniesieniu do piwa produkowanego na terenie autonomicznego regionu Madera  /* COM/2007/0772 końcowy - CNS 2007/0273 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 6.12.2007KOM(2007) 772 wersja ostateczna2007/0273 (ACC)WniosekDECYZJA RADYupoważniająca Portugalię do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego w odniesieniu do piwa produkowanego na terenie autonomicznego regionu Madera(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1) KONTEKST WNIOSKU-  Podstawa i cele wnioskuWnioskiem z dnia 30 maja 2007 r., powołując się na art. 299 ust. 2 Traktatu, Portugalia ubiega się o odstępstwo od art. 90 Traktatu w celu zastosowania stawki akcyzy niższej od stawki krajowej ustalonej zgodnie z dyrektywą Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych[1], w odniesieniu do piwa produkowanego na Maderze, w przypadku gdy roczna produkcja przypadająca na browar nie przekracza 300 000 hektolitrów. Zgodnie z przedłożonym wnioskiem, produkcja przekraczająca poziom 200 000 hektolitrów miałaby korzystać z obniżonej stawki wyłącznie w zakresie spożycia na terenie Madery.Portugalia wyjaśniła, że dalsze stosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego w odniesieniu do piwa produkowanego na terenie Madery przez browary, których roczna produkcja nie przekracza 300 000 hektolitrów ma kluczowe znaczenie dla przetrwania lokalnego przemysłu piwowarskiego. Należy zwrócić uwagę na obowiązujące przepisy zawarte w art. 4 dyrektywy Rady 92/83/EWG, które zezwalają państwom członkowskim na stosowanie w odniesieniu do piwa produkowanego przez niezależne, małe browary, określane jako browary, których produkcja nie przekracza 200 000 hektolitrów piwa rocznie, obniżonej stawki podatku akcyzowego, niższej maksymalnie o 50 procent w stosunku do standardowej stawki krajowej. Na mocy odpowiednich przepisów krajowych, browary znajdujące się na terenie Madery korzystają już z całkowitej 50% obniżki stawki. Tym niemniej, głównie w wyniku rozwoju turystyki, jeden z dwóch browarów na Maderze, zbliża się do poziomu produkcji 200 000 hektolitrów rocznie, po przekroczeniu którego, zgodnie z obowiązującymi przepisami, wygasną jego uprawnienia do stosowania stawki obniżonej.Główne przeciwności, z którymi muszą borykać się wspomniane browary, to ich oddalenie, ukształtowanie terenu jak również trudna sytuacja na rynku lokalnym. Jednakże problemy te nasilają się z powodu silnej konkurencji ze strony piw pochodzących z innych państw członkowskich, ze względu na dodatkowe koszty jakie browary te muszą ponosić w związku z ich oddaleniem, koniecznością utrzymywania wysokiego poziomu zapasów, transportu surowców i materiałów wtórnych, oraz pakowania w kontynentalnej części Portugalii. Tak więc, nawet jeśli browary te, po przekroczeniu produkcji na poziomie 200 000 hektolitrów rocznie przestaną być „małe” w rozumieniu wyżej przytoczonego art. 4, to wciąż pozostaną małe w porównaniu z dużymi browarami krajowymi i międzynarodowymi, z którymi konkurują.Dla przykładu, pomimo presji konkurencyjnej, detaliczna cena sprzedaży piwa z Madery (o cenie 128 EUR za hektolitr) jest obecnie o 7,5% wyższa niż detaliczna cena sprzedaży piwa ważonego w kontynentalnej części Portugalii i sprzedawanego na rynku maderskim (w cenie 119 EUR za hektolitr) Dlatego też, jeśli browary te utracą korzyści wynikające z obniżenia podatku, różnica w detalicznej cenie sprzedaży może wzrosnąć do co najmniej 15 % ( 137 EUR za hektolitr).W celu zapewnienia przetrwania tych browarów, istotne jest by mogły one korzystać ze stawki obniżonej, gdy roczna produkcja wspomnianego browaru przekroczy 200 000 hektolitrów, lecz nie będzie wyższa niż 300 000 hektolitrów. Tym niemniej, aby nie podważać zasad funkcjonowania wspólnego rynku, prawo do stawki obniżonej dla produkcji powyżej 200 000 hektolitrów rocznie będzie stosowane wyłącznie w odniesieniu do piwa spożywanego na terenie Madery.Stawka obniżona byłaby ustalona na poziomie niższym o 50 % od standardowej stawki krajowej. Piwo przywożone na Maderę z browarów znajdujących się w kontynentalnej części Portugalii i innych państwach członkowskich, których produkcja przekracza 200 000 hektolitrów, nie będzie podlegało stawce obniżonej. Wniosek Portugalii wynika z art. 299 ust. 2 Traktatu WE.Mając na uwadze z jednej strony znaczenie pewności prawnej jakiej wymagają podmioty gospodarcze, by móc rozwijać działalność handlową, a z drugiej konieczność ustalenia ram czasowych dla odstępstw od obowiązującej stawki podatku, Komisja proponuje uprawomocnienie tej decyzji na okres sześciu lat, zakładając że Portugalia przedstawi Komisji sprawozdanie średniookresowe, które pozwoli jej ocenić dalsze istnienie przyczyn uzasadniających przyznanie obniżonej stawki.-  Kontekst ogólnyRamowe przepisy Wspólnoty dotyczące podatku akcyzowego nakładanego na alkohol i napoje alkoholowe zawarte są w dwóch dyrektywach. Dyrektywa Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów ustala wspólne definicje produktów objętych podatkiem, metody obliczania podatku oraz kryteria ewentualnego przyznawania zwolnień i obniżonych stawek podatku w odniesieniu do niektórych produktów. Dyrektywa Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych określa minimalne stawki podatku dla poszczególnych kategorii produktów.W szczególności, art. 4 dyrektywy Rady 92/83/EWG zawiera przepisy które zezwalają państwom członkowskim na stosowanie w odniesieniu do piwa produkowanego przez niezależne, małe browary, określane jako browary, których produkcja nie przekracza 200 000 hektolitrów piwa rocznie, obniżonej stawki podatku akcyzowego, niższej maksymalnie o 50 procent w stosunku do standardowej stawki krajowej. Na mocy odpowiednich przepisów krajowych, browary znajdujące się na terenie Madery korzystają już z całkowitej 50 % obniżki stawki. Tym niemniej, głównie w wyniku rozwoju turystyki, jeden z dwóch browarów na Maderze, zbliża się do poziomu produkcji 200 000 hektolitrów rocznie, po przekroczeniu którego, zgodnie z obowiązującymi przepisami, wygasną jego uprawnienia do stosowania stawki obniżonej.-  Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekZgodnie z art. 299 ust. 2 Traktatu WE, Traktat stosuje się do francuskich departamentów zamorskich, Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich (regiony peryferyjne). Jednakże, biorąc pod uwagę strukturalną sytuację gospodarczą i społeczną regionów peryferyjnych, pogorszoną ich oddaleniem, charakterem wyspiarskim, niewielkim terytorium, trudną topografią i klimatem, ich zależnością gospodarczą od niewielkiej liczby produktów, podczas gdy trwałość i łączne występowanie tych czynników szkodzą ich rozwojowi, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji i po konsultacjach z Parlamentem Europejskim, przyjmuje specjalne środki zmierzające w szczególności do określenia warunków stosowania Traktatu WE w odniesieniu do tych regionów, w tym wspólnych polityk.-  Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami UniiŚrodki specjalne przewidziane w art. 299 ust. 2 Traktatu WE muszą uwzględniać szczególne cechy charakterystyczne i ograniczenia regionów peryferyjnych, bez podważania integralności i spójności wspólnotowego porządku prawnego, w tym rynku wewnętrznego i wspólnych polityk. Wymóg ten został spełniony poprzez szczególnie dokładną analizę wniosku przedstawionego przez rząd Portugalii. W szczególności, aby nie podważać zasad funkcjonowania wspólnego rynku, prawo do stawki obniżonej dla produkcji powyżej 200 000 hektolitrów rocznie będzie stosowane wyłącznie w odniesieniu do piwa produkowanego i spożywanego na terenie Madery.2) KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW-  Konsultacje z zainteresowanymi stronamiWniosek rządu Portugalii był odpowiedzią na wniosek przedłożony przez podmioty gospodarcze, których ten dotyczy.-  Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejNie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.-  Ocena skutkówSkutki gospodarcze i społeczne wniosku dotyczą wyłącznie Madery, a dokładnie jednego z dwóch browarów obecnie działających na jej terytorium i mogą zatem być uznane za minimalne.Pomimo presji konkurencyjnej, detaliczna cena sprzedaży piwa z Madery (o cenie 128 EUR za hektolitr) jest obecnie o 7,5 % wyższa niż detaliczna cena sprzedaży piwa ważonego w kontynentalnej części Portugalii i sprzedawanego na rynku maderskim (w cenie 119 EUR za hektolitr). Dlatego też, jeśli browary te utracą korzyści wypływające z obniżonego podatku, różnica w detalicznej cenie sprzedaży może wzrosnąć do co najmniej 15 % ( 137 EUR za hektolitr).W celu zapewnienia przetrwania tych browarów, istotne jest by mogły one korzystać ze stawki obniżonej, jeśli roczna produkcja wspomnianego browaru przekroczy 200 000 hektolitrów, lecz nie będzie wyższa niż 300 000 hektolitrów. Tym niemniej, aby nie podważać zasad funkcjonowania wspólnego rynku, prawo do stawki obniżonej w przypadku produkcji powyżej 200 000 hektolitrów rocznie będzie stosowane wyłącznie w odniesieniu do piwa spożywanego na terenie Madery.Stawka obniżona zostałaby ustalona na poziomie niższym o 50 % od standardowej stawki krajowej. Piwo przywożone na Maderę z browarów znajdujących się w kontynentalnej części Portugalii i innych państwach członkowskich, których produkcja przekracza 200 000 hektolitrów nie będzie podlegało stawce obniżonej.3) ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU-  Krótki opis proponowanych działańProponowana decyzja uprawnia Portugalię do stosowania do dnia 31 grudnia 2013 r. obniżonej stawki podatku akcyzowego, która będzie mogła być niższa od stawki minimalnej, lecz nie niższa niż maksymalnie o 50 procent od standardowej stawki krajowej dla Portugalii, w odniesieniu do piwa produkowanego w autonomicznym regionie Madery przez niezależne browary, których całkowita, roczna produkcja nie przekracza 300 000 hektolitrów. Zgodnie z przedłożonym wnioskiem, produkcja przekraczająca poziom 200 000 hektolitrów będzie korzystać z obniżonej stawki wyłącznie w zakresie spożycia na terenie Madery.-  Podstawa prawnaArtykuł 299 ust. 2 Traktatu.-  Zasada pomocniczościOdstępstwo od przepisów Traktatu zgodnie z art. 299 ust. 2 wchodzi w szczególności w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.-  Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Nie wykracza poza to, co jest konieczne w celu wyrównania wysokich kosztów związanych z produkcją piwa produkowanego w autonomicznym regionie Madery.-  Wybór instrumentówArtykuł 299 ust. 2 Traktatu przewiduje dla regionów peryferyjnych szczególne środki, przyjmowane decyzją Rady.4) WPŁYW NA BUDŻETWniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.5) INFORMACJE DODATKOWE-  Uchylenie obowiązujących przepisów prawaNie dotyczy.-  Tabela korelacjiNie dotyczy.2007/0273 (ACC)WniosekDECYZJA RADYupoważniająca Portugalię do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego w odniesieniu do piwa produkowanego na terenie autonomicznego regionu MaderaRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 299 ust. 2 akapit drugi,uwzględniając wniosek Komisji[2],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Wnioskiem z dnia 30 maja 2007 r., powołując się na art. 299 ust. 2 Traktatu, Portugalia ubiega się o odstępstwo od art. 90 Traktatu w celu zastosowania w odniesieniu do piwa produkowanego na Maderze stawki akcyzy niższej od stawki krajowej ustalonej zgodnie z dyrektywą Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych[4], w przypadku gdy roczna produkcja przypadająca na browar nie przekracza 300 000 hektolitrów. Produkcja przekraczająca poziom 200 000 hektolitrów powinna korzystać z obniżonej stawki wyłącznie w zakresie spożycia na terenie Madery.(2) W uzasadnieniu swojego wniosku, Portugalia wyjaśnia, że możliwości oferowane w ramach art. 4 dyrektywy Rady 92/83/WE z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów[5] są niewystarczające w celu zrekompensowania strat, które ponoszą browary na Maderze ze względu na ich oddalenie, ukształtowanie terenu i trudną sytuację na rynku lokalnym. W świetle tych przepisów browary, których produkcja nie przekracza 200 000 hektolitrów piwa rocznie mogą stosować obniżoną stawkę podatku akcyzowego, pod warunkiem, że stawka ta nie będzie niższa od standardowej stawki krajowej o więcej niż 50 %. Portugalia posłużyła się tymi przepisami, stosując 50 % zniżkę dla browarów, których produkcja nie przekroczyła 200 000 hektolitrów rocznie. Tym niemniej, jeśli produkcja browarów znajdujących się na terenie Madery osiągnie poziom powyżej tego progu, nie będzie to oznaczało, że osiągnęły one wystarczająco silną pozycję, by stawić czoła konkurencji ze strony producentów piwa z kontynentalnej części Portugalii (lub kontynentalnej części Europy). Ich udział w rynku będzie nadal malał, w wyniku silnej konkurencji, której będą musiały stawić czoła, ze strony piw pochodzących z innych państw członkowskich, ze względu na dodatkowe koszty jakie muszą ponosić w związku z ich oddaleniem, koniecznością utrzymywania wysokiego poziomu zapasów, transportu surowców i materiałów wtórnych oraz pakowania w kontynentalnej części Portugalii. Tak więc, nawet jeśli tego typu browary, po przekroczeniu produkcji na poziomie 200 000 hektolitrów rocznie przestaną być „małe” w rozumieniu wyżej przytoczonego art. 4, to wciąż pozostaną małe w porównaniu z dużymi browarami krajowymi i międzynarodowymi, z którymi konkurują. Dlatego też w celu zapewnienia przetrwania lokalnego przemysłu istotne jest, by browar korzystał ze stawki obniżonej, jeśli roczna produkcja będzie wyższa niż 200 000 hektolitrów, nie przekraczając jednak poziomu 300 000 hektolitrów.(3) Portugalia wnioskuje więc, by uprawnienie do stosowania stawki obniżonej, która byłaby ustalona na poziomie 50 % standardowej stawki krajowej, było dostępne dla piwa produkowanego na Maderze przez niezależne browary znajdujące się na terenie wyspy, których produkcja nie przekracza 300 000 hektolitrów rocznie. Tym niemniej, jeśli produkcja przekroczy poziom 200 000 hektolitrów rocznie, prawo do obniżonej stawki dla ilości powyżej tej liczby będzie miało zastosowanie jedynie do piwa spożywanego na terenie Madery.(4) Dogłębna analiza sytuacji pokazuje, że uznanie wniosku Portugalii jest niezbędne w celu podtrzymania przemysłu piwowarskiego w regionach peryferyjnych Madery. Jasne jest, że w tych okolicznościach i na odpowiednich warunkach, skutkiem rozszerzenia obniżki podatku będzie zrównanie pozycji przemysłu piwowarskiego Madery z jego konkurentami z kontynentalnej części Portugalii i innych państw członkowskich. Uzyskane korzyści podatkowe nie będą miały innego skutku niż kompensata dodatkowych, nieuniknionych kosztów ponoszonych w związku z peryferyjną lokalizacją tego przemysłu.(5) Aby nie podważać zasad funkcjonowania wspólnego rynku, prawo do stawki obniżonej dla produkcji powyżej 200 000 hektolitrów rocznie będzie stosowane wyłącznie w odniesieniu do piwa produkowanego i spożywanego na terenie Madery.(6) Chociaż wnioskowane odstępstwo od art. 90 Traktatu jest konieczne w celu zapewnienia ochrony rozwoju peryferyjnego regionu Madery, należy również ustalić ograniczenie czasowe dla odstępstw od obowiązującej stawki podatku. Z drugiej jednak strony istotne jest zapewnienie lokalnym podmiotom gospodarczym wymaganego bezpieczeństwa dla rozwoju ich działalności gospodarczej. Dlatego uzasadnione jest, by odstępstwo zostało przyznane na okres sześciu lat.(7) Co więcej, sporządzenie średniookresowego sprawozdania powinno być wymagane, by Komisja mogła ocenić, czy warunki uzasadniające przyznanie odstępstwa nadal są spełniane.(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji pozostają bez uszczerbku dla stosowania art. 87 i 88 Traktatu.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W drodze odstępstwa od art. 90 Traktatu, Portugalia jest uprawniona do stosowania stawki podatku akcyzowego na poziomie niższym niż stawka krajowa ustalona zgodnie z dyrektywą 92/84/EWG w odniesieniu do piwa produkowanego w autonomicznym regionie Madery przez niezależne browary znajdujące się w tym regionie, których roczna produkcja nie przekracza 300 000 hektolitrów. Produkcja przekraczająca poziom 200 000 hektolitrów rocznie może korzystać z obniżonej stawki wyłącznie w zakresie spożycia na terenie Madery.Przez pojęcie „niezależny, mały browar” rozumie się browar, który jest prawnie i ekonomicznie niezależny od wszelkich innych browarów, mieści się w budynkach usytuowanych poza terenem należącym do jakiegokolwiek innego browaru i nie działa na mocy licencji. Jednakże w przypadku gdy dwa lub więcej browarów współpracują ze sobą, a ich łączna wielkość rocznej produkcji nie przekracza 300 000 hektolitrów, mogą one być traktowane jako jeden niezależny browar.Obniżonej stawki podatku akcyzowego, której wysokość może być niższa od stawki minimalnej, nie ustala się na poziomie niższym niż 50 procent standardowej stawki krajowej dla Portugalii.Artykuł 2Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2010 r., Portugalia prześle Komisji sprawozdanie o sytuacji, by umożliwić jej ocenę, czy przyczyny uzasadniające odstępstwo określone w art. 1 nadal istnieją.Artykuł 3Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2013 r.Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalskiej.Sporządzono w Brukseli dnia r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz. U. L 316 z 31.10.1992, str. 29.[2] Dz.U. C […] z […], str. […].[3] Dz.U. C z , str. .[4] Dz. U. L 316 z 31.10.1992, str. 29.[5] Dz. U. L 316 z 31.10.1992, str. 21. Dyrektywa zmieniona Aktem przystąpienia z 2003 r.


|

52011PC0620

/* KOM/2011/0620 wersja ostateczna - 2011/0264 (NLE) */  Wniosek DECYZJA RADY zezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną bawełnę 281-24-236x3006-210-23 (DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych

	UZASADNIENIEZałączony wniosek w sprawie decyzji Rady dotyczy żywności i paszy zawierających genetycznie zmodyfikowaną bawełnę 281-24-236x3006-210-23 (DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, w odniesieniu do których w dniu 22 czerwca 2005 r. przedsiębiorstwo Dow AgroSciences Europe przedłożyło właściwemu organowi Niderlandów wniosek o wprowadzenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.Załączony wniosek dotyczy również wprowadzenia do obrotu produktów innych niż żywność i pasza zawierających bawełnę 281-24-236x3006-210-23 i składających się z niej, do takich samych zastosowań, jak każda inna bawełna, z wyjątkiem uprawy.W dniu 15 czerwca 2010 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Uznał on, że bawełna 281-24-236x3006-210-23 jest równie bezpieczna, jak jej niezmodyfikowany genetycznie odpowiednik pod względem potencjalnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko. W związku z tym Urząd stwierdził, że jest mało prawdopodobne, by wprowadzenie do obrotu produktów zawierających bawełnę 281-24-236x3006-210-23, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych zgodnie z opisem we wniosku miało negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub zwierząt lub na środowisko w kontekście zamierzonych zastosowań tych produktów.W związku z powyższym w dniu 9 lutego 2011 r. projekt decyzji Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu w Unii produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie bawełnę 281-24-236x3006-210-23, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, przedłożono Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w celu poddania go głosowaniu. Komitet nie wydał opinii: 14 państw członkowskich (192 głosy) głosowało za przyjęciem projektu, 10 państw członkowskich (87 głosów) przeciw, natomiast 3 państwa członkowskie (66 głosów) wstrzymały się od głosu.W związku z tym, na mocy art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE zmienionej decyzją Rady 2006/512/WE, Komisja jest zobowiązana przedłożyć Radzie wniosek dotyczący środków, które należy przedsięwziąć, i poinformować o tym Parlament, przy czym Rada ma trzy miesiące na podjęcie decyzji większością kwalifikowaną.2011/0264 (NLE)WniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną bawełnę 281-24-236x3006-210-23 (DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)(Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy[1], w szczególności jego art. 7 ust. 3 i art. 19 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,a także mając na uwadze, co następuje:1.  W dniu 22 czerwca 2005 r. przedsiębiorstwo Dow AgroSciences Europe zwróciło się, zgodnie z art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, do właściwego organu Niderlandów z wnioskiem o wprowadzenie do obrotu żywności, składników żywności i paszy zawierających bawełnę 281-24-236x3006-210-23, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych („wniosek”).2.  Wniosek dotyczy również wprowadzenia do obrotu produktów innych niż żywność i pasza zawierających bawełnę 281-24-236x3006-210-23 lub składających się z niej, do takich samych zastosowań, jak każda inna bawełna, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączono dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG[2], a także informacje i wnioski dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE. Wniosek zawiera również plan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.3.  W dniu 15 czerwca 2010 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA”) wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Uznał on, że bawełna 281-24-236x3006-210-23 jest równie bezpieczna, jak jej niezmodyfikowany genetycznie odpowiednik pod względem potencjalnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko. W związku z tym Urząd stwierdził, że jest mało prawdopodobne, by wprowadzenie do obrotu produktów zawierających bawełnę 281-24-236x3006-210-23, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych zgodnie z opisem we wniosku („produkty”) miało negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub zwierząt lub na środowisko w kontekście zamierzonych zastosowań tych produktów[3].4.  W swojej opinii EFSA rozpatrzył wszystkie szczegółowe pytania i wątpliwości zgłaszane przez państwa członkowskie w ramach konsultacji z właściwymi organami krajowymi, przewidzianych w art. 6 ust. 4 i art. 18 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia.5.  W swojej opinii EFSA uznał również złożony przez wnioskodawcę plan monitorowania skutków dla środowiska, obejmujący plan ogólnego nadzoru, za zgodny z zamierzonym wykorzystaniem produktów. Ze względu na właściwości fizyczne nasion bawełny i metody transportu Urząd zalecił jednak wprowadzenie, w ramach ogólnego nadzoru, szczególnych środków służących aktywnemu monitorowaniu występowania zdziczałych roślin bawełny na obszarach, na których prawdopodobne jest wysypanie się nasion i rozwój roślin.6.  W celu dokładniejszego opisania wymogów monitorowania oraz zapewnienia zgodności z zaleceniem EFSA wnioskodawca wprowadził zmiany do przedstawionego planu monitorowania. Wprowadzono szczególne środki służące ograniczeniu strat i wysypywania się nasion oraz zwalczaniu powstawania przypadkowych populacji roślin bawełny.7.  W związku z powyższym należy wydać zezwolenie na wspomniane produkty.8.  Każdemu organizmowi zmodyfikowanemu genetycznie należy przypisać niepowtarzalny identyfikator zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającym system ustanawiania oraz przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów organizmom zmodyfikowanym genetycznie[4].9.  Według opinii EFSA nie są konieczne żadne szczególne wymagania dotyczące etykietowania żywności, inne niż te ustanowione w art. 13 ust. 1 i w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, dla żywności, składników żywności i paszy zawierających bawełnę 281-24-236x3006-210-23, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych. Aby jednak zapewnić wykorzystanie produktów w granicach zezwolenia przewidzianego w niniejszej decyzji, etykiety paszy zawierającej organizmy zmodyfikowane genetycznie lub składającej się z nich oraz etykiety produktów innych niż żywność i pasza zawierające organizmy zmodyfikowane genetycznie lub składające się z nich, w odniesieniu do których złożono wniosek o zezwolenie, powinny zostać uzupełnione o wyraźne wskazanie, że danych produktów nie wolno stosować do celów uprawy.10.  W art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE[5] określono wymogi dotyczące etykietowania produktów zawierających organizmy zmodyfikowane genetycznie lub z nich się składających. Wymogi dotyczące możliwości śledzenia produktów zawierających organizmy zmodyfikowane genetycznie lub składających się z nich zawarto w art. 4 ust. 1 – 5, natomiast wymogi dotyczące możliwości śledzenia żywności i paszy wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie ustanowiono w art. 5 tego rozporządzenia.11.  Posiadacz zezwolenia powinien przedkładać coroczne sprawozdania z realizacji i wyników działań przewidzianych w planie monitorowania skutków dla środowiska. Wyniki te należy przedstawiać zgodnie z decyzją Komisji 2009/770/WE z dnia 13 października 2009 r. ustanawiającą standardowe formaty sprawozdań na potrzeby przedstawiania wyników monitorowania zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie jako produktów lub w ich składzie w celu wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[6]. Opinia wydana przez EFSA nie uzasadnia nałożenia szczególnych warunków lub ograniczeń na wprowadzanie do obrotu lub szczególnych warunków lub ograniczeń dotyczących wykorzystania produktu i obchodzenia się z nim, w tym wymagań monitorowania po wprowadzeniu do obrotu z przeznaczeniem na żywność i paszę, czy też szczególnych warunków dotyczących ochrony poszczególnych ekosystemów/środowiska naturalnego lub poszczególnych obszarów geograficznych, przewidzianych w art. 6 ust. 5 lit. e) oraz art. 18 ust. 5 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.12.  Wszelkie istotne informacje dotyczące zezwolenia na te produkty powinny zostać wprowadzone do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003.13.  O niniejszej decyzji należy powiadomić strony Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych[7].14.  Przeprowadzono konsultacje z wnioskodawcą w sprawie środków przewidzianych w niniejszej decyzji.15.  Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 Organizm zmodyfikowany genetycznie i niepowtarzalny identyfikatorGenetycznie zmodyfikowana bawełna ( Gossypium hirsutum ) 281-24-236x3006-210-23, określona w lit. b) załącznika do niniejszej decyzji, otrzymuje niepowtarzalny identyfikator DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 65/2004.Artykuł 2ZezwolenieNiniejszym udziela się zezwolenia na wprowadzanie do obrotu, dla celów art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, następujących produktów:a) żywność i składniki żywności zawierające bawełnę DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5, składające się z niej lub z niej wyprodukowane;b) pasza zawierająca bawełnę DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5, składająca się z niej lub z niej wyprodukowana;c) produkty inne niż żywność i pasza, zawierające bawełnę DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5 lub składające się z niej, do takich samych zastosowań, jak każda inna bawełna, z wyjątkiem uprawy.Artykuł 3 Etykietowanie1. Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „bawełna”.2. Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i c), zawierających bawełnę DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5 lub składających się z niej, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.Artykuł 4 Monitorowanie skutków dla środowiska1. Posiadacz zezwolenia zapewnia wprowadzenie i realizację planu monitorowania skutków dla środowiska, określonego w lit. h) załącznika.2. Posiadacz zezwolenia składa Komisji coroczne sprawozdania z realizacji i wyników działań przewidzianych w planie monitorowania, zgodnie z decyzją Komisji 2009/770/WE.Artykuł 5Rejestr wspólnotowyInformacje zawarte w załączniku do niniejszej decyzji wprowadza się do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.Artykuł 6Posiadacz zezwoleniaPosiadaczem zezwolenia jest przedsiębiorstwo Dow AgroSciences Europe, Zjednoczone Królestwo, występujące w imieniu Mycogen Seeds, Stany Zjednoczone.Artykuł 7Okres ważnościNiniejszą decyzję stosuje się przez okres 10 lat od daty jej notyfikacji.Artykuł 8AdresatNiniejsza decyzja skierowana jest do Dow AgroSciences Europe, European Development Centre, 3 Milton Park, Abingdon, Oxon OX14 4RN, Zjednoczone Królestwo.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKa) Wnioskodawca i posiadacz zezwolenia:Nazwa: Dow AgroSciences Europe,Adres: European Development Centre, 3 Milton Park, Abingdon, Oxon OX14 4RN, Zjednoczone Królestwo.b) Opis i specyfikacja produktów:1) żywność i składniki żywności zawierające bawełnę DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5, składające się z niej lub z niej wyprodukowane;2) pasza zawierająca bawełnę DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5, składająca się z niej lub z niej wyprodukowana;3) produkty inne niż żywność i pasza, zawierające bawełnę DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5 lub składające się z niej, do takich samych zastosowań, jak każda inna bawełna, z wyjątkiem uprawy.U genetycznie zmodyfikowanej bawełny DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5 ( Gossypium hirsutum ), zgodnej z opisem we wniosku, następuje synteza białek Cry1Ac i Cry1F nadających tolerancję na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera (motyle), oraz białka PAT, stosowanego jako marker selekcyjny uodparniający na herbicyd glufosynat amonowy.c) Etykietowanie:1) Zgodnie ze szczegółowymi wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „bawełna”.2) Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i c) niniejszej decyzji, zawierających bawełnę DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5 lub składających się z niej, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.d) Metoda wykrywania:-  Specyficzna dla danej modyfikacji technika ilościowego oznaczania bawełny DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5 metodą PCR w czasie rzeczywistym.-  Zwalidowana na nasionach przez wspólnotowe laboratorium referencyjne ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, opublikowana pod następującym adresem: http://gmo-crl.jrc.ec.europa.eu/statusofdoss.htm;-  Materiały referencyjne: ERM®-BF422, dostępny za pośrednictwem strony internetowej Instytutu Materiałów Referencyjnych i Pomiarów (IRMM) Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) Komisji Europejskiej pod adresem: https://irmm.jrc.ec.europa.eu/rmcatalogue.e) Niepowtarzalny identyfikator:DAS-24236-5xDAS-21Ø23-5f) Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej:System Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, ID: zob. [do uzupełnienia po powiadomieniu o decyzji].g) Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub obchodzenia się z nimi:Brak.h) Plan monitorowania:Plan monitorowania skutków dla środowiska, zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.[Odsyłacz: plan opublikowany w internecie ]i) Wymogi dotyczące monitorowania stosowania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu do obrotuBrak.Uwaga: z czasem odsyłacze do odpowiednich dokumentów mogą wymagać aktualizacji. Zmiany te udostępnia się publicznie w postaci aktualizacji wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy. [1] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.[2] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.[3] http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2010-00863[4] Dz.U. L 10 z 16.1.2004, s. 5.[5] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 24.[6] Dz.U. L 275 z 21.10.2009, s. 9.[7] Dz.U. L 287 z 5.11.2003, s. 1.


Ważna informacja prawna

|

52009PC0239

Wniosek decyzja Rady w sprawie stanowiska Wspólnoty, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.)  /* COM/2009/0239 końcowy - ACC 2009/0069 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 26.5.2009KOM(2009) 239 wersja ostateczna2009/0069 (ACC)WniosekDECYZJA RADYw sprawie stanowiska Wspólnoty, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.)UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKU1.1 Podstawa i cele wnioskuKonwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r. została zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2112/78. Konwencja weszła w życie we Wspólnocie w dniu 20 czerwca 1983 r.Celem decyzji, której dotyczy wniosek, jest przyjęcie najnowszych zmian konwencji TIR uzgodnionych przez grupę roboczą EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu.1.2. Kontekst ogólnyKonwencja TIR, zarządzana przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) z siedzibą w Genewie, wprowadza tranzytowe procedury celne mające zastosowanie do międzynarodowych drogowych przewozów towarów. Konwencja umożliwia przewożenie przez granice towarów, które nie są objęte obowiązkiem uiszczania podatków i opłat celnych, przy minimalnej interwencji ze strony organów celnych. Poprzez złagodzenie tradycyjnych przeszkód utrudniających międzynarodowy przepływ towarów system TIR wspomaga rozwój handlu międzynarodowego. Dzięki zmniejszeniu opóźnień podczas przewozu pozwala na znaczne oszczędności w odniesieniu do kosztów transportu. Najważniejszą zaletą systemu jest fakt, że poprzez międzynarodowy łańcuch gwarancyjny Konwencja TIR zapewnia stosunkowo łatwy dostęp do wymaganych gwarancji.Grupa robocza EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu uzgodniła, że pewne zmiany konwencji TIR są niezbędne. Zmiany te dotyczą głównie artykułów odnoszących się do odpowiedzialności finansowej i odzyskiwania długu celnego. Dzięki reorganizacji i wyjaśnieniu odpowiednich artykułów procedura stała się bardziej zrozumiała i łatwiej jest ją stosować. Pozostałe zaproponowane zmiany wprowadzają do tekstu konwencji definicję organizacji międzynarodowej i jasno określają proces upoważnienia takiej organizacji do organizowania międzynarodowego łańcucha gwarancyjnego.1.3. Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekArt. 1, 6, 8, 10 i 11 konwencji TIR.1.4. Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami UniiDecyzja, której dotyczy wniosek, jest zgodna ze wspólną polityką handlową i transportową. System TIR, wprowadzając ułatwienia dla transportu drogowego, umożliwia przewóz towarów przez terytorium 66 umawiających się stron przy minimalnej interwencji ze strony organów celnych, a poprzez międzynarodowy łańcuch gwarancyjny zapewnia stosunkowo łatwy dostęp do wymaganych gwarancji. Uproszczenia osiągnięte dzięki konwencji TIR są zgodne ze zmienioną strategią lizbońską.2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW2.1. Konsultacje z zainteresowanymi stronamiMetody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentówPrzeprowadzono konsultacje w sprawie wniosku z Międzynarodowym Związkiem Transportu Drogowego (IRU). Konsultacje przeprowadzono w ramach posiedzeń Komitetu Kodeksu Celnego i sesji grupy roboczej EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu.Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnieniaPozytywna opinia.2.2. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejNie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.2.3. Ocena skutkówZmiany, których dotyczy wniosek, nie powodują zmiany istoty postanowień artykułów określających procedurę odzyskiwania długu celnego w ramach sytemu TIR, lecz je reorganizują, aby ułatwić zrozumienie i stosowanie przedmiotowej procedury. Ponadto, ponieważ termin organizacja międzynarodowa występuje w systemie TIR, konwencja powinna jasno określić ten termin i wyjaśnić, jak należy stosować procedurę upoważnienia takiej organizacji.Dzięki wprowadzeniu tych zmian w konwencji opisano właściwą kolejność czynności, które należy podjąć w ramach procedury odzyskiwania długu celnego, a także zapewniono szczegółowe wyjaśnienia dotyczące obowiązków wszystkich stron w systemie TIR. Potencjalne problemy dotyczące stosowania obecnych art. 8 i 11 zostały wyeliminowane.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU3.1. Krótki opis proponowanych działańDecyzją, której dotyczy wniosek, przyjmuje się w imieniu Wspólnoty zmiany do konwencji TIR.3.2. Podstawa prawnaArtykuł 133 i art. 300 ust. 2 akapit drugi Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.3.3. Zasada pomocniczościWniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości. Wprowadza on zmianę do umowy międzynarodowej, która sama w sobie jest zgodna z zasadą pomocniczości.Proponowane zmiany zostały wstępnie przyjęte przez grupę roboczą EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu.3.4. Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Wprowadza on zmianę do umowy międzynarodowej, która sama w sobie jest zgodna z zasadą proporcjonalności.3.5. Wybór instrumentówProponowane instrumenty: Decyzja.Umowy międzynarodowe i zmiany do nich są zwyczajowo wprowadzane do porządku prawnego Wspólnoty w drodze decyzji.4. WPłYW NA BUDżETWniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.2009/0069 (ACC)WniosekDECYZJA RADYw sprawie stanowiska Wspólnoty, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit drugi,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r. została zawarta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej ma mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2112/78 z dnia 25 lipca 1978 r. [1] i weszła w życie we Wspólnocie w dniu 20 czerwca 1983 r [2]2.  W lutym 2009 r. grupa robocza EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu uzgodniła, że pewne zmiany konwencji TIR są niezbędne. Zmiany te dotyczą głównie artykułów odnoszących się do odpowiedzialności finansowej i odzyskiwania długu celnego. Dzięki reorganizacji i wyjaśnieniu odpowiednich artykułów procedura stała się bardziej zrozumiała i łatwiej jest ją stosować. Pozostałe zmiany, których dotyczy wniosek wprowadzają do tekstu konwencji definicję organizacji międzynarodowej i jasno określają proces upoważnienia takiej organizacji do organizowania międzynarodowego łańcucha gwarancyjnego.3.  Ujęcie we wniosku reorganizacji artykułów i zrozumiałego wyjaśnienia wszystkich czynności, które należy podjąć w ramach procedury odzyskiwania długu celnego ułatwia zrozumienie i stosowanie przedmiotowej procedury. Dodatkowe wyjaśnienie obowiązków wszystkich stron w systemie TIR powoduje, że system TIR stał się przejrzysty.4.  Wszystkie państwa członkowskie wyraziły pozytywną opinię na temat propozycji zmian. Projekt opracowany przez grupę roboczą EKG ONZ ds. zagadnień celnych dotyczących transportu został już poddany dyskusji w ramach Komitetu Kodeksu Celnego i został wstępnie przyjęty.5.  Następna sesja Komitetu Administracyjnego Konwencji TIR została zaplanowana na wrzesień 2009 r. i oczekuje się, że wszystkie umawiające się strony konwencji będą gotowe, aby formalnie przyjąć zmiany konwencji TIR.6.  Należy zatem określić stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do zmian, których dotyczy wniosek,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Stanowisko Wspólnoty w ramach Komitetu Administracyjnego opiera się na projekcie zmian załączonym do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIK1. W art. 1 lit. q) wprowadza się następującą zmianę:Słowo „uznane” zastępuje się słowem „upoważnione”.2. W art. 1 lit q) wprowadza się następującą zmianę:Wyrażenie „jako poręczające za osoby” zastępuje się wyrażeniem „do działania jako poręczyciel dla osób”.3. W art. 1 wprowadza się nową lit. r) w brzmieniu:„r) określenie „organizacja międzynarodowa” oznacza organizację upoważnioną przez Komitet Administracyjny do ponoszenia odpowiedzialności za skuteczne zorganizowanie i funkcjonowanie międzynarodowego systemu gwarancyjnego.”4. W art. 6 ust. 2a otrzymuje brzmienie:„2a. Komitet Administracyjny upoważnia organizację międzynarodową do ponoszenia odpowiedzialności za skuteczne zorganizowanie i funkcjonowanie międzynarodowego systemu gwarancyjnego. Upoważnienia udziela się pod warunkiem, że organizacja spełnia warunki i wymogi przewidziane w załączniku 9 część III. Komitet Administracyjny może wycofać upoważnienie w przypadku niespełnienia przedmiotowych warunków i wymogów.”5. Artykuł 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"1. „1. Stowarzyszenie poręczające jest zobowiązane do uiszczenia do maksymalnej wysokości poręczenia należnych opłat i podatków przywozowych i wywozowych, zwiększonych o odsetki za zwłokę należne na mocy ustaw i przepisów celnych Umawiającej się Strony, na terytorium której ujawniono nieprawidłowość powodującą roszczenie w stosunku do stowarzyszenia poręczającego w związku z operacjami TIR. Stowarzyszenie ponosi odpowiedzialność wspólną i solidarną za płatność powyższych kwot wraz z osobami, od których kwoty te są należne.”6. W art. 8 skreśla się ust. 7.7. W art. 10 ust. 2 wprowadza się następującą zmianę:Słowo „państwa” zastępuje się słowami „Umawiającej się Strony”.8. Artykuł 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:„1. W przypadku gdy operacja TIR nie została zwolniona, właściwe organy:a) wyślą posiadaczowi karnetu TIR zawiadomienie o niezwolnieniu na adres wskazany w karnecie TIR;b) powiadomią stowarzyszenie poręczające o niezwolnieniu.Właściwe organy powiadomią stowarzyszenie poręczające o przyjęciu przez nie karnetu TIR nie później niż w terminie jednego roku od daty przyjęcia karnetu TIR lub w terminie dwóch lat w razie sfałszowania poświadczenia zakończenia operacji TIR, bądź uzyskania go w niewłaściwy sposób lub przez nadużycie.”9. W art. 11 wprowadza się nowy ust. 2 w brzmieniu:„2. Gdy kwoty wymienione w art. 8 ust. 1 i 2 stają się wymagalne, właściwe organy żądają, w możliwym zakresie, zapłaty od osoby lub osób odpowiedzialnych za uiszczenie tych kwot przed skierowaniem roszczenia do stowarzyszenia poręczającego.”10. W artykule 11 ust. 2 otrzymuje oznaczenie ust. 3.11. Artykuł 11 ust. 3 otrzymuje brzmienie:„3. Roszczenie o uiszczenie kwot, o których mowa w art. 8 ust. 1 i 2, zostaje skierowane do stowarzyszenia poręczającego nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy, licząc od dnia, w którym stowarzyszenie to zostało powiadomione o niezwolnieniu operacji albo o tym, że poświadczenie o zakończeniu operacji TIR zostało sfałszowane bądź uzyskane w niewłaściwy sposób lub przez nadużycie, i nie później niż w terminie dwóch lat, licząc od tego samego dnia. Jednak w przypadku operacji TIR, które w powyższym okresie dwóch lat stają się przedmiotem postępowania administracyjnego lub sądowego dotyczącego zobowiązań w zakresie płatności osoby lub osób, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, wszelkie roszczenia o uiszczenie płatności zostaną skierowane w terminie jednego roku od daty, w której decyzja właściwych organów lub sądów staje się wykonalna.”12. W artykule 11 ust. 3 otrzymuje oznaczenie ust. 4.13. Artykuł 11 ust. 4 otrzymuje brzmienie:„4. Stowarzyszenie poręczające uiści żądane kwoty w terminie trzech miesięcy, licząc od dnia skierowania do niego żądania zapłaty.”14. W art. 11 wprowadza się nowy ust. 5 w brzmieniu:„5. Stowarzyszenie poręczające otrzymuje zwrot uiszczonych kwot, jeżeli w terminie dwóch lat od dnia skierowania żądania zapłaty ustalone zostanie w sposób zadowalający właściwe organy, że w odniesieniu do danej operacji TIR nie została popełniona żadna nieprawidłowość. Termin dwóch lat może ulec przedłużeniu zgodnie z przepisami krajowymi.”15. W załączniku 6 do noty wyjaśniającej 0.8.3 wprowadza się następujące zmiany:Słowa „władze celne” zastępuje się słowami „Umawiające się Strony”.16. W załączniku 6 do noty wyjaśniającej 0.8.5 wprowadza się następujące zmiany:Wyrażenie „zakwestionowania gwarancji” zastępuje się wyrażeniem „skierowania żądania zapłaty w stosunku do stowarzyszenia poręczającego.”17. W załączniku 6 skreśla się notę wyjaśniającą 0.8.7.18. W załączniku 6 nota wyjaśniająca 0.10 otrzymuje oznaczenie nota wyjaśniająca 0.10-1.19. W załączniku 6 wprowadza się nową notę wyjaśniającą 0.10-2 w brzmieniu:„0.10.2 Wyrażenie „lub zakończenie operacji nie miało miejsca” uwzględnia takie sytuacje, w których poświadczenie zakończenia zostało sfałszowane.”20. W załączniku 6 nota wyjaśniająca 0.11-1 otrzymuje brzmienie:„0.11.-1 Sposób powiadomienia zostanie określony w przepisach krajowych.”21. W załączniku 6 wprowadza się nową notę wyjaśniającą 0.11-2 w brzmieniu:„0.11-2 Starania, które podejmą właściwe organy celem żądania zapłaty ze strony odpowiedzialnej osoby lub odpowiedzialnych osób uwzględniają przynajmniej przesłanie żądania zapłaty właścicielowi karnetu TIR na jego adres podany w karnecie TIR lub osobie odpowiedzialnej bądź osobom odpowiedzialnym, jeśli są to inne osoby niż posiadacz karnetu, określonym zgodnie z przepisami krajowymi. Żądanie płatności w stosunku do posiadacza karnetu TIR może się łączyć z powiadomieniem, o którym mowa w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu.”22. W załączniku 6 nota wyjaśniająca 0.11-2 otrzymuje oznaczenie nota wyjaśniająca 0.11-3-1.23. W załączniku 6 do noty wyjaśniającej 0.11-3-1 wprowadza się następującą zmianę:Wyrażenie „ organy celne” zastępuje się wyrażeniem „właściwe organy”.24. W załączniku 6 wprowadza się nową notę wyjaśniającą 0.11-3-2 w brzmieniu:„0.11-3-2 Właściwe organy mogą powiadomić stowarzyszenie poręczające o wszczęciu postępowania administracyjnego lub sądowego dotyczącego zobowiązania płatniczego. Właściwe organy w każdym przypadku informują stowarzyszenie poręczające o takim postępowaniu, które można zakończyć po terminie dwóch lat, przed wygaśnięciem tego terminu.25. W załączniku 6 nota wyjaśniająca 0.11-3 otrzymuje oznaczenie nowa nota wyjaśniająca 0.11-4.26. W załączniku 6 do noty wyjaśniającej 0.11-4 wprowadza się następujące zmiany:Słowa „art. 11” zastępuje się słowami „niniejszy artykuł”.27. W załączniku 6 w nocie wyjaśniającej 0.11-4 na końcu akapitu dodaje się zdanie w brzmieniu:„Termin stosuje się również w przypadku, gdy stowarzyszenie poręczające po otrzymaniu żądania konsultuje się w sprawie stanowiska dotyczącego żądania z organizacją międzynarodową, o której mowa w art. 6 ust. 2.”28. W załączniku 6 nota wyjaśniająca 0.28 otrzymuje oznaczenie nota wyjaśniająca 0.28-1.29. W załączniku 6 wprowadza się nową notę wyjaśniającą 0.28-2 w brzmieniu:„0.28.2 Niniejszy artykuł stanowi, że zakończenie operacji TIR będzie zależało od poddania towarów kolejnej procedurze celnej lub kolejnemu systemowi kontroli celnej. Powyższe obejmuje ostateczną odprawę towarów do użytku krajowego (pełną lub warunkową), przewóz przez granicę do kraju trzeciego (wywóz) lub do wolnego obszaru celnego, lub też składowanie towarów w miejscu zatwierdzonym przez organy celne w oczekiwaniu na zgłoszenie do kolejnej procedury.”[1] Dz.U. L 252 z 14.9.1978.[2] Dz.U. L 31 z 2.2.1983, s. 13.