Avis juridique important

|

52004PC0553

Wniosek dotyczący decyzj Rady upoważniająca Włochy do zastosowania środka ustanawiającego odstępstwo od art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych  /* COM/2004/0553 końcowy */

Wniosek dotyczący DECYZJ RADY upoważniająca Włochy do zastosowania środka ustanawiającego odstępstwo od art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych(przedstawiona przez Komisję)MEMORANDUM WYJAŚNIAJĄCE1. Na mocy art. 30 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, [1] Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde Państwo Członkowskie do zawarcia z krajem trzecim lub jakąkolwiek organizacją międzynarodową umowy, która może zawierać odstępstwa od tej dyrektywy.[1]   Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str.1. dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/92/WE (Dz.U. L 260 z 11.10.2003, str.8)2. We wniosku skierowanym do Komisji i zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 24.03.2004 r., rząd włoski poprosił o upoważnienie do zawarcia umowy ze Szwajcarią zawierającej postanowienia ustanawiające odstępstwo od art. 2 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG.3. Zgodnie z art. 30 ust. 2 Szóstej Dyrektywy, Komisja poinformowała pozostałe Państwa Członkowskie pismem z dnia 11.05.2004 r. o wniosku złożonym przez rząd włoski, a pismem z dnia 12.05.2004 r. Komisja powiadomiła Włochy, że posiada wszelkie informacje, jakie uważa za niezbędne dla oceny tego wniosku.4. Art. 2 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG stanowi, że dostawa towarów lub usług dokonana za opłatą na terytorium danego kraju przez płatnika podatku działającego jako płatnik podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej (VAT).5. Celem odstępstwa wnioskowanego przez Włochy jest uzyskanie upoważnienia na zawarcie umowy ze Szwajcarią zawierającej postanowienia ustanawiające odstępstwo od art. 2 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG oraz zwolnienia opłat za przejazd tunelem Gran San Bernardo z podatku VAT. Powody złożenia wniosku są dwojakie: po pierwsze wprowadzenie podatku VAT od opłat za przejazd tunelem Gran San Bernardo z dniem 1 stycznia 2003 r. doprowadziło do zniekształcenia konkurencji w sprzedaży wieloprzejazdowych biletów sezonowych. Po drugie, podział przychodów dla celów podatku VAT w stosunku do fizycznej demarkacji pomiędzy krajami powoduje wysokie koszty administracyjne, ponieważ przychód jest obliczany i dzielony zgodnie z kryteriami ekonomicznymi odzwierciedlającymi podział kosztów zarządzania tunelem i utrzymania. Wspomniane koszty zarządzania tunelem dotyczą nie tylko samego tunelu, obejmują również autostradę łączącą tunel na terenie Włoch z włoską siecią drogową.6. Art. 21 ustawy włoskiej nr 289 z dnia 27 grudnia 2002 r. (Budżet 2003) uchylił art. 9 ust. 11 (usługi międzynarodowe i usługi związane z handlem międzynarodowym) dekretu prezydenckiego nr 633 z dnia 26 października 1972 r. w sprawie wprowadzenia i implementacji podatku od wartości dodanej i doprowadził do nałożenia podatku VAT (przez włoskiego operatora tunelu) na opłaty za przejazd tunelem Gran San Bernardo z dniem 1 stycznia 2003 r. Jednakże Szwajcaria nie stosuje podatku VAT ani podobnych podatków od opłaty za przejazd; zgodnie z Konwencją z roku 1958 zawartą pomiędzy Włochami a Szwajcarią przed wprowadzeniem wspólnego systemu podatku VAT Szwajcaria nie może zostać zobowiązana do stosowania i pobierania włoskiego VAT-u od opłat za przejazd tunelem Gran San Bernardo. Dlatego też wprowadzenie VAT-u jedynie od opłat za przejazd pobieranych przez operatora włoskiego doprowadziło do różnicy w kosztach użytkownika i zniekształciło konkurencję w zakresie sprzedaży wieloprzejazdowych biletów sezonowych. Użytkownicy mogą płacić za wieloprzejazdowe bilety sezonowe po którejkolwiek stronie tunelu i kupować je tam, gdzie są one tańsze, czyli w Szwajcarii.7. Tunel przebiega przez międzynarodową granicę i jest obsługiwany przez wspólne przedsięwzięcie włosko-szwajcarskie i dwie spółki operacyjne z siedzibami w ich odpowiednich krajach. Operator włoski, zgodnie z zasadą podziału terytorialnego, powinien naliczać podatek VAT (w wysokości 20%) jedynie w stosunku do części tunelu znajdującej się na terenie Włoch. Jednakże na mocy prawnie wiążącej umowy zawartej przez operatorów w roku 1963 i stosowanej dotychczas, przychód z tytułu opłaty za przejazd nie podlega podziałowi proporcjonalnie do fizycznej demarkacji pomiędzy krajami i musi być rozdzielany według kryteriów ekonomicznych odzwierciedlających podział kosztów zarządzania i utrzymania tunelu (57,5% dla włoskiej spółki operacyjnej i 42,5% dla spółki szwajcarskiej). Koszty zarządzania i utrzymania tunelu obejmują również korzystanie z odcinka autostrady zapewniającego dostęp do tunelu. Oznacza to, że dokładna kwota przychodu podzielona i rozdzielana zgodnie z tymi kryteriami może zostać określona wyłącznie a posteriori. Dla celów podatku VAT kwota ta musi następnie zostać ponownie przeliczona w celu uzyskania rozbicia odzwierciedlającego zasadę podziału terytorialnego, ekstrapolując koszty zarządzania i utrzymania tunelu dla korzystania z odcinka autostrady zapewniającego dostęp do tunelu. Taka uciążliwa kalkulacja i pobieranie podatku VAT po fakcie generują wysokie koszty administracyjne i nie można uznać ich za spójne z systemem podatku konsumpcyjnego wymagającym, aby VAT był naliczany i pobierany bezzwłocznie.8. Na tym tle, jedyną wykonalną opcją jest w rzeczywistości upoważnienie Włoch do zawarcia umowy ze Szwajcarią w zakresie zwolnienia opłat za przejazd tunelem Gran San Bernardo z podatku VAT. Odstępstwo to pozwoli Włochom na zniesienie wszelkich zastrzeżeń w zakresie implementacji art. 8 Konwencji pomiędzy Włochami a Szwajcarią, który stanowi, co następuje: ,Les questions de douane, de police, monétaires, fiscals et socials soulevées par la construction et l'exploitation du tunnel feront l'objet d'accords particuliers entre le Gouvernement italien et le Gouvernement Suisse." Odstępstwo stanowi znaczne uproszczenie dla wspólnego przedsięwzięcia włosko - szwajcarskiego i jego dwóch spółek operacyjnych.9. Wnioskowane zwolnienie wpłynie na zasoby własne Wspólnot Europejskich z tytułu podatku od wartości dodanej. Rząd włoski obliczył ten potencjalny wpływ na podstawie deklaracji włoskiej spółki operacyjnej w roku 2002. W roku 2002 Tunel Monte Bianco był zamknięty w związku z trwającymi tam robotami, w związku z czym zanotowano wzmożony ruch kołowy w Tunelu Gran S. Bernardo. Dlatego też kwotę obliczoną na tej podstawie należy uważać za ,wartość szczytową", która w latach kolejnych będzie dużo niższa. Deklaracje spółki operacyjnej za rok 2002 odzwierciedlają kwotę podlegającą opodatkowaniu w wysokości około 7,5 miliona EUR. Rząd włoski szacuje, że straty przychodu z tytułu zwolnienia z VAT-u nie przekroczą w związku z tym około 1,5 miliona EUR rocznie. Według rządu włoskiego, około jedna czwarta usług świadczona jest na rzecz osób upoważnionych do odliczania VAT-u, w związku z czym kwota podlegająca opodatkowaniu powinna w rzeczywistości być bliższa 5,625 miliona EUR rocznie, a strata przychodu spowodowana odstępstwem wyniosłaby 1,125 miliona EUR. W kontekście zasobów własnych możliwa strata przychodu w budżecie Wspólnoty z tytułu odstępstwa byłaby w każdym przypadku niższa od 28 125 EUR począwszy od roku 2004, przy założeniu naliczania od kwoty 5,625 milionów EUR przy maksymalnej stawce 0,5% zgodnie z decyzją berlińską z dnia 24-25 marca 1999 r. Dlatego też konieczne jest, aby Republika Włoska co roku dokonywała oszacowania kwoty strat z tytułu podatku VAT na etapie konsumpcji finalnej i dodawała odpowiednią rekompensatę do podstawy VAT używanej do określenia jej udziału w zasobach własnych Wspólnoty.Wniosek dotyczący DECYZJ RADY upoważniająca Włochy do zastosowania środka ustanawiającego odstępstwo od art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Szóstą Dyrektywę Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [2], a w szczególności jej art. 30,[2]   Dz.U. L 145 z 13.06.1977, str.1., dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/92/WE (Dz.U. L 260 z 11.10.2003, str.8).uwzględniając wniosek Komisji [3],[3]    Dz.U. C , , str. .a także mając na uwadze, co następuje:(1) we wniosku skierowanym do Komisji i zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 24.03.2004 r., rząd włoski poprosił o upoważnienie do zawarcia umowy ze Szwajcarią zawierającej postanowienia ustanawiające odstępstwo od art. 2 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG;(2) powody złożenia wniosku są dwojakie: po pierwsze wprowadzenie podatku VAT od opłat za przejazd tunelem Gran San Bernardo z dniem 1 stycznia 2003 r. doprowadziło do zniekształcenia konkurencji w sprzedaży wieloprzejazdowych biletów sezonowych. Po drugie, podział przychodów dla celów podatku VAT w stosunku do fizycznej demarkacji pomiędzy krajami powoduje wysokie koszty administracyjne, ponieważ przychód jest obliczany i dzielony zgodnie z kryteriami ekonomicznymi odzwierciedlającymi podział kosztów zarządzania tunelem i utrzymania. Wspomniane koszty zarządzania tunelem dotyczą nie tylko samego tunelu, obejmują również autostradę łączącą tunel na terenie Włoch z włoską siecią drogową;(3) od 1 stycznia 2003 r. włoski operator tunelu nalicza i pobiera podatek VAT od opłat za przejazd tunelem Gran San Bernardo. Jednakże Szwajcaria nie stosuje podatku VAT ani podobnych podatków od opłaty za przejazd; zgodnie z Konwencją z roku 1958 zawartą pomiędzy Włochami a Szwajcarią przed wprowadzeniem wspólnego systemu podatku VAT Szwajcaria nie może zostać zobowiązana do stosowania i pobierania włoskiego VAT-u od opłat za przejazd tunelem Gran San Bernardo. Dlatego też wprowadzenie VAT-u jedynie od opłat za przejazd pobieranych przez operatora włoskiego doprowadziło do różnicy w kosztach użytkownika i zniekształciło konkurencję w zakresie sprzedaży wieloprzejazdowych biletów sezonowych. Użytkownicy mogą płacić za wieloprzejazdowe bilety sezonowe po którejkolwiek stronie tunelu i kupować je tam, gdzie są one tańsze, czyli w Szwajcarii;(4) tunel przebiega przez międzynarodową granicę i jest obsługiwany przez wspólne przedsięwzięcie włosko-szwajcarskie i dwie spółki operacyjne z siedzibami w ich odpowiednich krajach. Operator włoski, zgodnie z zasadą podziału terytorialnego, powinien naliczać podatek VAT jedynie w stosunku do części tunelu znajdującej się na terenie Włoch. Jednakże na mocy prawnie wiążącej umowy zawartej przez operatorów w roku 1963 i stosowanej dotychczas, przychód z tytułu opłaty za przejazd nie podlega podziałowi proporcjonalnie do fizycznej demarkacji pomiędzy krajami i musi być rozdzielany według kryteriów ekonomicznych odzwierciedlających podział kosztów zarządzania i utrzymania tunelu. Koszty zarządzania i utrzymania tunelu obejmują również korzystanie z odcinka autostrady zapewniającego dostęp do tunelu. Oznacza to, że dokładna kwota przychodu podzielona i rozdzielana zgodnie z tymi kryteriami może zostać określona wyłącznie a posteriori. Dla celów podatku VAT kwota ta musi następnie zostać rozbita zgodnie z zasadą podziału terytorialnego, ekstrapolując koszty zarządzania i utrzymania tunelu dla korzystania z odcinka autostrady zapewniającego dostęp do tunelu. Takie obliczanie i pobieranie podatku VAT po fakcie jest kłopotliwe i generuje wysokie koszty administracyjne. Nie można uznać go za spójne z systemem podatku konsumpcyjnego wymagającym, aby VAT był naliczany i pobierany bezzwłocznie;(5) na tym tle, jedyną wykonalną opcją jest zwolnienie opłat za przejazd tunelem Gran San Bernardo z podatku VAT. Odstępstwo stanowi znaczne uproszczenie dla wspólnego przedsięwzięcia włosko - szwajcarskiego i jego dwóch spółek operacyjnych;(6) jednakże wnioskowane odstępstwo ma wpływ na zasoby własne Wspólnot Europejskich z tytułu podatku od wartości dodanej i w związku z tym wymaga środków wyrównawczych;PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWGRepublikę Włoską upoważnia się niniejszym do zawarcia umowy ze Szwajcarią dotyczącej zwolnienia opłat za przejazd tunelem Gran San Bernardo z podatku VAT. Upoważnienia udziela się pod warunkiem dokonywania przez Republikę Włoską corocznego oszacowania kwoty strat z tytułu podatku VAT na etapie konsumpcji finalnej i dodawania odpowiedniej rekompensaty do podstawy VAT stosowanej do określenia jej udziału w zasobach własnych Wspólnoty.Artykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.Sporządzono w Brukseli,W imieniu RadyPrzewodniczący


title: Wniosek decyzja Rady powierzająca Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania dotyczące funkcjonowania Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego {KOM(2009) 499 wersja ostateczna} {KOM(2009) 501 wersja ostateczna} {KOM(2009) 502 wersja ostateczna} {KOM(2009) 503 wersja ostateczna} {SEK(2009) 1234} {SEK(2009) 1235}

text:
Ważna informacja prawna

|

52009PC0500

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 23.9.2009KOM(2009) 500 wersja ostateczna2009/0141 (AVC)WniosekDECYZJA RADYpowierzająca Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania dotyczące funkcjonowania Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego{ KOM(2009) 499 wersja ostateczna}{KOM(2009) 501 wersja ostateczna}{KOM(2009) 502 wersja ostateczna}{KOM(2009) 503 wersja ostateczna}{SEK(2009) 1234}{SEK(2009) 1235}2009/0141 (AVC)WniosekDECYZJA RADYpowierzająca Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania dotyczące funkcjonowania Europejskiej Rady ds. Ryzyka SystemowegoRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 105 ust. 6,uwzględniając wniosek Komisji[1],uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego[2],uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego[3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Kryzys finansowy ujawnił istotne braki w nadzorze finansowym, który nie był w stanie zapobiec nagromadzeniu się nadmiernych ryzyk w systemie finansowym, unaoczniając w szczególności słabości obecnego nadzoru makroostrożnościowego.(2) W listopadzie 2008 r. Komisja zleciła grupie wysokiego szczebla pod przewodnictwem Jacques’a de Larosière’a (grupa de Larosière’a) opracowanie zaleceń w sprawie wzmocnienia europejskich rozwiązań w zakresie nadzoru, aby lepiej chronić obywateli i odbudować zaufanie do systemu finansowego.(3) W swoim raporcie końcowym przedstawionym w dniu 25 lutego 2009 r. grupa de Larosière’a zaleciła m.in. utworzenie na poziomie Wspólnoty organu, którego zadaniem byłoby nadzorowanie ryzyka w systemie finansowym jako całości.(4) W komunikacie „Realizacja europejskiego planu naprawy” z dnia 4 marca 2009 r.[4] Komisja z zadowoleniem przyjęła i poparła zalecenia grupy de Larosière’a. Podczas posiedzenia w dniach 19–20 marca 2009 r. Rada Europejska potwierdziła, że należy poprawić regulacje dotyczące instytucji finansowych i nadzór nad tymi instytucjami w UE i że podstawę działań podejmowanych w tym zakresie powinien stanowić raport grupy de Larosière’a.(5) W swoim komunikacie „Europejski nadzór finansowy” z dnia 27 maja 2009 r.[5] Komisja przedstawiła szereg reform obecnych rozwiązań mających na celu ochronę stabilności finansowej na poziomie UE, w tym propozycję utworzenia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ESRB) odpowiedzialnej za nadzór makroostrożnościowy. Stanowisko Komisji zostało poparte przez Radę ECOFIN w dniu 9 czerwca 2009 r. i Radę Europejską podczas posiedzenia w dniach 18-19 czerwca; przyjęto także pozytywnie zamiar przedstawienia przez Komisję wniosków legislacyjnych, tak by nowy system zaczął w pełni obowiązywać.(6) Wspólnotowy nadzór makroostrożnościowy nad systemem finansowym i Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego (ESRB) zostały ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr …/2009[6].(7) Ze względu na swoją wiedzę z zakresu kwestii makroostrożnościowych Europejski Bank Centralny (EBC) może wnieść istotny wkład w skuteczny nadzór makroostrożnościowy nad systemem finansowym w UE.(8) W dniu 9 czerwca 2009 r. Rada stwierdziła, że EBC powinien zapewniać ESRB wsparcie analityczne, statystyczne, administracyjne i logistyczne. Należy zatem skorzystać z przewidzianej w Traktacie możliwości powierzenia EBC specyficznych zadań dotyczących polityk w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego i powierzyć EBC zadanie polegające na zapewnianiu ESRB Sekretariatu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 CzłonkostwoPrezes i wiceprezes Europejskiego Banku Centralnego są członkami Zarządu Głównego Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego, zwanej dalej „ESRB”, ustanowionej rozporządzeniem XXXX.Artykuł 2 Wsparcie dla ESRBEuropejski Bank Centralny zapewnia ESRB Sekretariat, w związku z czym dostarcza ESRB wsparcia analitycznego, statystycznego, logistycznego i administracyjnego. Zadania Sekretariatu określone w art. 4 ust. 4 rozporządzenia XXXX obejmują w szczególności:1.  przygotowywanie posiedzeń ESRB;2.  gromadzenie i przetwarzanie informacji, w tym informacji statystycznych, w imieniu ESRB i na potrzeby wykonywania jej zadań, zgodnie z art. 5 niniejszej decyzji;3.  przygotowywanie analiz niezbędnych do wykonywania zadań ESRB;4.  wspieranie ESRB w prowadzonej przez nią współpracy międzynarodowej na szczeblu administracyjnym z innymi właściwymi organami w zakresie kwestii makroostrożnościowych;5.  wspieranie prac Technicznego Komitetu Doradczego.Artykuł 3 Organizacja Sekretariatu1. EBC przeznacza dostateczne zasoby kadrowe i finansowe na potrzeby wykonywania powierzonego mu zadania polegającego na zapewnianiu Sekretariatu.2. Dyrektor Sekretariatu jest powoływany przez EBC w porozumieniu z Zarządem Głównym ESRB.Artykuł 4 Zarządzanie Sekretariatem1. W imieniu ESRB instrukcje Dyrektorowi Sekretariatu wydaje Przewodniczący Zarządu Głównego.2. Dyrektor Sekretariatu lub jego przedstawiciel uczestniczy w posiedzeniach Zarządu Głównego i Komitetu Sterującego ESRB.Artykuł 5 Gromadzenie informacji w imieniu ESRB1. ESRB określa informacje niezbędne do wykonywania zadań ESRB. Sekretariat gromadzi takie informacje systematycznie, a także doraźnie, z zastrzeżeniem przepisów art. 6 dotyczących poufności.2. Sekretariat może zwracać się o informacje (indywidualne oraz w postaci skróconej lub zbiorczej) dotyczące instytucji finansowych lub rynków właściwych z uwagi na zadania ESRB do europejskich organów nadzoru, a w przypadkach, o których mowa w art. 15 rozporządzenia (WE) nr …/2009, także do krajowych organów nadzoru, krajowych banków centralnych lub innych organów państw członkowskich.3. Informacje gromadzone w imieniu ESRB mogą obejmować dane dotyczące Wspólnoty, strefy euro, a także dane krajowe w postaci zbiorczej oraz indywidualne dane krajowe, przy czym te ostatnie wymagają przedstawienia uzasadnionego wniosku. Przed złożeniem wniosku o dane Sekretariat uwzględnia najpierw już istniejące statystyki, które zostały przedstawione, rozpowszechnione i opracowane przez europejski system statystyczny i Europejski System Banków Centralnych, a następnie konsultuje się z właściwym europejskim organem nadzoru, aby upewnić się, czy wniosek ten jest stosowny.4. Sekretariat udostępnia europejskim organom nadzoru informacje na temat ryzyk systemowych, które są im potrzebne do wykonywania ich zadań.Artykuł 6 Poufność danych i dokumentów1. Bez uszczerbku dla mających zastosowanie przepisów prawa karnego, poufne informacje uzyskane przez Sekretariat podczas wykonywania jego obowiązków nie mogą zostać ujawnione żadnej osobie spoza ESRB ani innemu organowi, z wyjątkiem informacji w postaci skróconej lub zbiorczej, tak aby niemożliwe było zidentyfikowanie poszczególnych instytucji finansowych.2. Sekretariat dopilnowuje, aby dokumenty dostarczane ESRB i Komitetowi Sterującemu ESRB oraz protokoły posiedzeń tych organów zostały zachowane w poufności.3. EBC dopilnowuje, aby dane otrzymywane w ramach wykonywania jego zadań na podstawie niniejszej decyzji zostały zachowane w poufności. EBC ustanawia wewnętrzne mechanizmy i przyjmuje wewnętrzne regulaminy, aby zapewnić ochronę danych gromadzonych w imieniu ESRB. Pracownicy EBC przestrzegają odpowiednich zasad dotyczących tajemnicy służbowej.4. Informacje uzyskane przez EBC w wyniku stosowania niniejszej decyzji są wykorzystywane tylko do celów określonych w art. 2.Artykuł 7 Klauzula przeglądowaRada dokona przeglądu niniejszej decyzji po upływie trzech lat od daty wskazanej w art. 8, na podstawie sprawozdania Komisji, i zdecyduje, po otrzymaniu opinii EBC, czy niniejsza decyzja powinna zostać zmieniona.Artykuł 8 StosowanieNiniejsza decyzja stosuje się od DD/MM/RRRR; [ta sama data jak rozporządzenie].Artykuł 9 AdresaciNiniejsza decyzja skierowana jest do Europejskiego Banku Centralnego.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. C […] z […], s. […].[2] Dz.U. C […] z […], s. […].[3] Dz.U. C […] z […], s. […].[4] COM(2009) 114.[5] COM(2009) 252.[6] Dz.U. L […] z […], s. […].


Ważna informacja prawna

|

52008PC0669

Wniosek decyzja Rady zezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON89788 (MON-89788-1), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne) (Tekst mający znaczenie dla EOG)  /* COM/2008/0669 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 22.10.2008KOM(2008) 669 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON89788 (MON-89788-1), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne)(Tekst mający znaczenie dla EOG)(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEZałączony wniosek w sprawie decyzji Rady dotyczy żywności i paszy zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON89788, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, w odniesieniu do której w dniu 31 października 2006 r. przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. przedłożyło właściwym organom Niderlandów wniosek o wprowadzenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.Załączony wniosek odnosi się również do wprowadzenia do obrotu innych produktów zawierających soję MON89788 lub składających się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna soja, z wyjątkiem uprawy.W dniu 11 lipca 2008 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 wydał pozytywną opinię, stwierdzając, że wprowadzenie do obrotu produktów zawierających soję MON89788, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, odpowiadającą opisowi zawartemu we wniosku, najprawdopodobniej nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt, człowieka ani na środowisko naturalne.W związku z powyższym w dniu 29 września 2008 r. projekt decyzji Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON89788, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, przedłożono Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w celu poddania go głosowaniu. Komitet nie wydał opinii: dwanaście państw członkowskich (160 głosów) głosowało za jego przyjęciem, sześć państw członkowskich (69 głosów) przeciw, siedem państw członkowskich (106 głosów) wstrzymało się od głosu, a przedstawiciele dwóch państw członkowskich (10 głosów) nie byli obecni podczas głosowania.W związku z tym, na mocy art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE, Komisja musi przedłożyć Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć, a następnie Rada decyduje w ciągu trzech miesięcy większością kwalifikowaną i informuje o tym Parlament.WniosekDECYZJA RADYzezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON89788 (MON-89788-1), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne)(Tekst mający znaczenie dla EOG)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy[1], w szczególności jego art. 7 ust. 3 i art. 19 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W dniu 31 października 2006 r., przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. zwróciło się, zgodnie z art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 do właściwych organów Niderlandów z wnioskiem o wprowadzenie do obrotu żywności, składników żywności i pasz zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON89788, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych („wniosek”).(2) Wniosek odnosił się również do wprowadzenia do obrotu innych produktów zawierających soję MON89788 lub składających się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna soja, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączone są dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG[2], a także informacje i ustalenia dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE.(3) W dniu 11 lipca 2008 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA“) wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, stwierdzając, że wprowadzenie do obrotu produktów zawierających soję MON89788, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, zgodnej z opisem zawartym we wniosku („produkty”), najprawdopodobniej nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie człowieka, zwierząt ani na środowisko naturalne w kontekście zamierzonych zastosowań produktów[3]. W swojej opinii EFSA rozpatrzył wszystkie szczegółowe pytania i wątpliwości zgłaszane przez państwa członkowskie w kontekście konsultacji z właściwymi organami krajowymi, przewidzianych w art. 6 ust. 4 i art. 18 ust. 4 wymienionego rozporządzenia.(4) W swojej opinii EFSA uznał złożony przez wnioskodawcę plan monitorowania skutków dla środowiska, obejmujący ogólny plan obserwacji, za zgodny z zamierzonym wykorzystaniem produktów.(5) W związku z powyższym należy wydać zezwolenie na produkty.(6) Każdemu organizmowi zmodyfikowanemu genetycznie należy przypisać niepowtarzalny identyfikator zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającym system ustanawiania oraz przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów organizmom zmodyfikowanym genetycznie[4].(7) Według opinii EFSA nie są konieczne żadne szczególne wymagania dotyczące etykietowania żywności, składników żywności i pasz zawierających soję MON89788, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, z wyjątkiem wymogów ustanowionych w art. 13 ust. 1 i w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Aby zapewnić jednak wykorzystanie produktów w granicach zezwolenia przewidzianego w niniejszej decyzji, etykiety paszy zawierającej organizmy genetycznie zmodyfikowane lub składającej się z nich oraz etykiety produktów innych niż żywność i pasze, zawierających organizmy genetycznie zmodyfikowane lub składających się z nich, w odniesieniu do których złożono wniosek o zezwolenie, powinny wyraźnie wskazywać, że danych produktów nie wolno stosować do celów uprawy.(8) Podobnie opinia wydana przez EFSA nie uzasadnia nałożenia specjalnych wymogów lub ograniczeń na wprowadzanie do obrotu lub specjalnych wymogów lub ograniczeń dotyczących wykorzystania i obchodzenia się z produktem, w tym wymagań monitorowania po wprowadzeniu do obrotu, czy też specjalnych wymogów dotyczących ochrony poszczególnych ekosystemów/środowiska naturalnego lub poszczególnych obszarów geograficznych, przewidzianych w art. 6 ust. 5 lit. e) oraz art. 18 ust. 5 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.(9) Wszelkie informacje mające znaczenie dla dopuszczenia produktów do obrotu powinny zostać wprowadzone do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003.(10) W art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE[5] określono wymogi dotyczące etykietowania produktów zawierających genetycznie zmodyfikowane organizmy lub składających się z nich.(11) Niniejszą decyzję należy notyfikować stronom Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych[6].(12) Przeprowadzono konsultacje z wnioskodawcą w sprawie środków przewidzianych w niniejszej decyzji.(13) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustanowionym przez jego przewodniczącego.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1 Organizm zmodyfikowany genetycznie i niepowtarzalny identyfikatorGenetycznie zmodyfikowana soja ( Glycine max ) MON89788, określona w lit. b) załącznika do niniejszej decyzji, otrzymuje niepowtarzalny identyfikator MON-89788-1, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 65/2004.Artykuł 2ZezwolenieNiniejszym zezwala się na wprowadzanie do obrotu, dla celów art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, następujących produktów:a) żywność i składniki żywności zawierające, składające się lub wytworzone z soi MON-89788-1;b) pasza zawierająca, składająca się lub wytworzona z soi MON-89788-1;c) produkty inne niż żywność i pasze, zawierające soję MON-89788-1 lub składające się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna soja, z wyjątkiem uprawy.Artykuł 3 Etykietowanie1. Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „soja”.2. Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i lit. c), zawierających soję MON-89788-1, lub składających się z niej, zamieszcza się zwrot "nieprzeznaczone do uprawy".Artykuł 4 Monitorowanie skutków dla środowiska1. Posiadacz zezwolenia gwarantuje, że plan monitorowania skutków dla środowiska naturalnego, określony w lit. h) załącznika, zostanie wprowadzony i zrealizowany.2. Posiadacz zezwolenia przedstawia Komisji coroczne sprawozdania z realizacji i wyników działań przewidzianych w planie monitorowania.Artykuł 5Rejestr wspólnotowyInformacje zawarte w załączniku do niniejszej decyzji wprowadza się do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.Artykuł 6Posiadacz zezwoleniaPosiadaczem zezwolenia jest przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. z siedzibą w Belgii, występujące w imieniu Monsanto Company, Stany Zjednoczone Ameryki.Artykuł 7Okres ważnościNiniejszą decyzję stosuje się przez 10 lat od daty powiadomienia o niej.Artykuł 8AdresatNiniejsza decyzja skierowana jest do Monsanto Europe S.A., Avenue de Tervuren 270-272, B-1150 Brussels, Belgia.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKa) Wnioskodawca i posiadacz zezwolenia:Nazwa : Monsanto Europe S.A.Adres: Avenue de Tervuren 270-272, B-1150 Brussels, BelgiaW imieniu: Monsanto Company - 800 N. Lindbergh Boulevard, St. Louis, Missouri 63167, U.S.A.b) Opis i specyfikacja produktów:(1) Żywność i składniki żywności zawierające, składające się lub wytworzone z soi MON-89788-1;(2) Pasza zawierająca, składająca się lub wytworzona z soi MON-89788-1;(3) Produkty inne niż żywność i pasze, zawierające soję MON-89788-1 lub składające się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna soja, z wyjątkiem uprawy.Genetycznie zmodyfikowaną soję MON-89788-1, zgodną z opisem we wniosku, cechuje ekspresja proteiny CP4 EPSPS, nadającej tolerancję na herbicyd glifosat.c) Etykietowanie:(1) Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „soja”;(2) Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów, o których mowa w art. 2 lit. b) i c) niniejszej decyzji, zawierających soję MON-89788-1, lub składających się z niej, zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.d) Metoda wykrywania:-  Specyficzna metoda ilościowa w czasie rzeczywistym, oparta na technice PCR, stosowana do oznaczania soi MON-89788-1;-  Zwalidowana na nasionach przez wspólnotowe laboratorium referencyjne ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, opublikowana na stronie internetowej http://gmo-crl.jrc.ec.europa.eu/statusofdoss.htm;-  Materiał odniesienia: AOCS 0906-A i AOCS 0906-B dostępny za pośrednictwem strony internetowej American Oil Chemists Society (AOCS) pod adresem: http://www.aocs.org/tech/crm/soybean.cfm.e) Niepowtarzalny identyfikator:MON-89788-1f) Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej:System Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, ID: patrz [ do uzupełnienia po powiadomieniu o decyzji ].g) Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub obchodzenia się z nimi:Brak.h) Plan monitorowaniaPlan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.[Link: plan opublikowany w internecie ]i) Wymogi dotyczące monitorowania stosowania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu do obrotuBrak.Uwaga: z czasem linki do odpowiednich dokumentów mogą wymagać aktualizacji. Zmiany te udostępnia się publicznie w postaci aktualizacji wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy. [1] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.[2] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.[3] http://www.efsa.europa.eu/EFSA/efsa_locale-1178620753816_1178620787358.htm[4] Dz.U. L 10 z 16.1.2004, s. 5.[5] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 24.[6] Dz.U. L 287 z 5.11.2003, s. 1.


Ważna informacja prawna

|

52008PC0685(01)

Wniosek decyzja Rady w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi  /* COM/2008/0685 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 7.11.2008 r.KOM(2008) 685 wersja ostateczna2008/0202 (AVC)WniosekDECYZJA RADYw sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymiWniosekDECYZJA RADYzatwierdzająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi(przedstawione przez Komisję)UZASADNIENIEUmowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi (zwana dalej: „Umową w sprawie Rolnictwa”) weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r.Konfederacja Szwajcarska zobowiązała się do włączenia do swojego ustawodawstwa krajowego przepisów następujących aktów: dyrektywa Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG; dyrektywa Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich; dyrektywa Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiająca przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi; rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt; wraz z odpowiednimi przepisami wykonawczymi w dziedzinie kontroli przywozu do Unii Europejskiej z państw trzecich.Konfederacja Szwajcarska zobowiązała się do włączenia do ustawodawstwa krajowego przepisów rozporządzenia 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniającego dyrektywę Rady 92/65/EWG.W konsekwencji należy przyjąć postanowienia zawarte w załączniku 11 do Umowy w sprawie Rolnictwa. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Konfederacją Szwajcarską w celu zmiany Umowy w sprawie Rolnictwa, aktualizacji i dostosowania jej postanowień, dnia 25 października 2004 r.; zob. dokument SEC(2004)1043 F z dnia 12 sierpnia 2004 r. Zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 5 ust. 2 Umowy w sprawie Rolnictwa, załącznik 11 został wyłączony z procedury wprowadzania zmian, określonej w jej art. 11. Dlatego zmiany załącznika 11 wymagają zatwierdzenia w takim samym trybie, w jakim zawarto Umowę w sprawie Rolnictwa.Tymczasowe stosowanie tej decyzji do czasu przeprowadzenia procedur wewnętrznych umawiających się stron pozwoli na uwzględnienie zmian wynikających ze zmiany dodatków do załącznika 11 oraz zaprzestania kontroli weterynaryjnych na granicach Wspólnoty począwszy od 1 stycznia 2009 r.W związku z tym Komisja przedkłada Radzie wnioski dotyczące dwóch decyzji, jednej w sprawie podpisania w celu tymczasowego stosowania, a drugiej w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie zmiany załącznika 11 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącej handlu produktami rolnymi, zawarte w załącznikach.Decyzja nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty Europejskiej.Zmiana Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .* * *WniosekDECYZJA RADYz dnia […] r.w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymiRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 i 310, w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Konfederacją Szwajcarską w celu zmiany Umowy w sprawie Rolnictwa, aktualizacji i dostosowania jej postanowień, dnia 25 października 2004 r.; zob. dokument SEC(2004)1043 F z dnia 12 sierpnia 2004 r.2.  Wspólnota Europejska i Konfederacja Szwajcarska wynegocjowały umowę zmieniającą załącznik 11 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącej handlu produktami rolnymi.3.  Umowa ta ma tymczasowe zastosowanie od dnia 1 stycznia 2009 r. do czasu przeprowadzenia procedur wewnętrznych umawiających się stron.4.  Z zastrzeżeniem zawarcia umowy w późniejszym terminie, wskazane jest podpisanie załączonej umowy,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi, z zastrzeżeniem zawarcia jej w późniejszym terminie.Tekst Umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady zostaje upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej (umocowanych) do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia.Artykuł 3Do czasu zakończenia stosownych procedur niezbędnych do jej zawarcia Umowa stosowana jest tymczasowo, zgodnie z postanowieniami art. 3 Umowy zawartej w załączniku, począwszy od dnia 1 stycznia 2009 r.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący2008/0202 (AVC)WniosekDECYZJA RADYz dnia […] r.zatwierdzająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymiRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 i 310, w związku z art. 300 ust. 3 akapit drugi,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,a także mając na uwadze, co następuje:5.  W imieniu Wspólnoty Europejskiej Komisja wynegocjowała Umowę zmieniającą załącznik 11 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącej handlu produktami rolnymi.6.  Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia xx.xx.2008 r., z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady xx/xxx/WE z dnia xx.xx.2008 r.7.  Należy zatwierdzić Umowę,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi.Tekst Umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKUmowa między Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską zmieniająca załącznik 11 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącej handlu produktami rolnymiWSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”, z jednej strony, orazKONFEDERACJA SZWAJCARSKA, zwana dalej „Szwajcarią”, z drugiej strony,zwane dalej „Stronami”,mając na uwadze, co następuje:(1) Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 21 czerwca 1999 r. dotycząca handlu produktami rolnymi, zwana dalej „Umową”, weszła w życie z dniem 1 czerwca 2002 r.(2) Załącznik 11 do Umowy, zwany dalej „załącznikiem 11”, dotyczy środków sanitarnych i zootechnicznych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi.(3) Szwajcaria zobowiązała się do włączenia do swojego ustawodawstwa krajowego przepisów rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniającego dyrektywę Rady 92/65/EWG[1]. W konsekwencji Strony zobowiązane są do wprowadzenia zmian w Umowie z uwzględnieniem rozszerzenia jej zakresu stosowania o przemieszczanie zwierząt domowych o charakterze niehandlowym.(4) Szwajcaria zobowiązała się do włączenia do ustawodawstwa krajowego przepisów następujących aktów: dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG[2]; dyrektywa Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich[3], dyrektywa Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiająca przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi[4], rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt[5] wraz z wszystkimi stosownymi przepisami wykonawczymi w dziedzinie kontroli przywozu do Unii Europejskiej z państw trzecich; a w konsekwencji Strony powinny przyjąć postanowienia Umowy.(5) Zmiany i dostosowania wynikające ze stosownych zmian prawodawczych obu Stron wykraczają poza uprawnienia nadane Wspólnemu Komitetowi Weterynaryjnemu. Konieczne jest zatem wprowadzenie zmian i aktualizacji w załączniku 11 do Umowy,UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:Artykuł 11. W załączniku 11, do art. 1 ust. 1 dodaje się tiret trzecie w następującym brzmieniu:„( przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym.”.2. Tytuł tytułu I załącznika 11 otrzymuje brzmienie:„Handel żywymi zwierzętami, ich nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami oraz przemieszczanie zwierząt domowych o charakterze niehandlowym”.3. Artykuł 3 w tytule I załącznika 11 otrzymuje następujące brzmienie:„Artykuł 3Strony uzgadniają, że handel żywymi zwierzętami, ich nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami odbywa się zgodnie z prawodawstwami określonymi w dodatku 2. Stosowanie tych prawodawstw podlega szczególnym postanowieniom i procedurom ustanowionym w tym dodatku.”Artykuł 2Artykuł 15 załącznika 11 otrzymuje brzmienie:„Artykuł 15 Produkty zwierzęce: kontrole graniczne i opłaty kontrolneWarunki kontroli w odniesieniu do handlu produktami zwierzęcymi między Wspólnotą a Szwajcarią określono w dodatku 10.”Artykuł 3Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu tych procedur.Umowę stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 2009 r. do czasu przeprowadzenia wspomnianych procedur wewnętrznych umawiających się stron.Artykuł 4Niniejsza umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, a każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.Na dowód czego niżej wymienieni pełnomocnicy podpisali niniejszą Umowę.Sporządzono w […] dnia […] r.W imieniu Wspólnoty Europejskiej W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej [1] Dz.U. L 146 z 13.6.2003, s. 1.[2] Dz.U. L 268 z 24.9.1991, s. 56.[3] Dz.U. L 24 z 30.1.1998, s. 9.[4] Dz.U. L 18 z 23.1.2003, s. 11.[5] Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.6.2016
            COM(2016) 372 final
            2016/0173(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca niektóre państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Republiki Korei do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Celem konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją z 1980 r.”), ratyfikowanej dotychczas przez 93 kraje, w tym przez wszystkie państwa członkowskie UE, jest przywrócenie status quo za pomocą zagwarantowania niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci dzięki systemowi współpracy między organami centralnymi wyznaczonymi przez umawiające się strony.

                  Zapobieganie uprowadzaniu dzieci stanowi zasadniczą część unijnej polityki propagującej prawa dziecka, stąd też Unia Europejska podejmuje na szczeblu międzynarodowym działania zmierzające do poprawy stosowania postanowień konwencji z 1980 r. i zachęca państwa trzecie do przystąpienia do niej.

                  Republika Korei złożyła dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 13 grudnia 2012 r. Konwencja weszła w życie w odniesieniu do Republiki Korei w dniu 1 marca 2013 r.

                  Artykuł 38 ust. 4 konwencji z 1980 r. przewiduje, że konwencja ma zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożą oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                  Z uwagi na fakt, że kwestia uprowadzenia dziecka za granicę jest objęta wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii Europejskiej, decyzję o ewentualnym wyrażeniu zgody na przystąpienie Republiki Korei należy podjąć na poziomie UE w drodze decyzji Rady. Dlatego państwa członkowskie powinny złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Republiki Korei w interesie Unii Europejskiej.

                  Wyłączna kompetencja UE w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji z 1980 r. została potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którym konsultowano się z inicjatywy Komisji.

                  W opinii 1/13 z dnia 14 października 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że „wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzonej w Hadze dnia 25 października 1980 r., należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.”

                  Trybunał podkreślił w szczególności konieczność jednolitości na szczeblu UE, aby uniknąć „zróżnicowanej geometrii” wśród państw członkowskich. Celem niniejszej decyzji jest umożliwienie wejścia konwencji z 1980 r. w życie między Republiką Korei a wszystkimi państwami członkowskimi UE.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W odniesieniu do kwestii uprowadzenia dziecka przez jednego z rodziców konwencja z 1980 r. jest międzynarodowym odpowiednikiem rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (tzw. rozporządzenia Bruksela II bis), które stanowi podstawę unijnej współpracy sądowej w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej
                     1
                  .

                  Jednym z głównych celów rozporządzenia jest zapobieganie uprowadzaniu dziecka z jednego państwa członkowskiego do innego dzięki ustanowieniu procedur gwarantujących szybki powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu. W tym celu w art. 11 rozporządzenia Bruksela II bis wprowadzono procedurę ustanowioną w konwencji z 1980 r. i uzupełniono ją poprzez wyjaśnienie pewnych aspektów, w szczególności w odniesieniu do wysłuchania dziecka, terminu na wydanie orzeczenia od wniesienia wniosku o powrót dziecka oraz podstawy odmowy powrotu dziecka. Ponadto w rozporządzeniu wprowadza się przepisy regulujące sprzeczne orzeczenia zarządzające powrót dziecka i orzeczenia odmawiające zarządzenia powrotu dziecka wydane w różnych państwach członkowskich.

                  Aby państwa członkowskie mogły polegać na wspólnych przepisach w przypadku uprowadzenia dziecka, Unia Europejska na szczeblu międzynarodowym popiera przystępowanie państw trzecich do konwencji z 1980 r.

                  Dnia 21 grudnia 2011 r. Komisja przyjęła 8 wniosków dotyczących decyzji Rady w celu wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej uprowadzenia dziecka 8 państw trzecich (Maroka, Singapuru, Federacji Rosyjskiej, Albanii, Andory, Seszeli, Gabonu i Armenii)
                     2
                  .

                  Między czerwcem a grudniem 2015 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła 7 decyzji w oparciu o wyżej wymienione wnioski
                     3
                  .

                  Niniejszy wniosek dotyczy państwa trzeciego (Republika Korei), które przystąpiło do konwencji z 1980 r. po przyjęciu wniosków z 2011 r.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Oprócz ogólnego celu, jakim jest rozwój współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne zgodnie z art. 81 TFUE, niniejszy wniosek jest powiązany z celem zapisanym w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącym ochrony praw dziecka. System ustanowiony konwencją haską z 1980 r. ma na celu ochronę dziecka przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia dziecka przez rodzica i zapewnienie dziecku możliwości utrzymywania kontaktu z obojgiem rodziców, na przykład dzięki zapewnieniu skutecznego wykonywania praw do kontaktu z dzieckiem.

                  Niniejszy wniosek jest również spójny z promowaniem korzystania z mediacji przy rozstrzyganiu transgranicznych sporów rodzinnych. Dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych
                     4
                   ma zastosowanie między innymi do prawa rodzinnego w ramach wspólnej europejskiej przestrzeni sądowej. Konwencja haska z 1980 r. również zachęca do polubownego rozwiązywania sporów rodzinnych. Jeden z przewodników dotyczących dobrych praktyk w ramach konwencji haskiej z 1980 r., opublikowany przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, poświęcony jest korzystaniu z mediacji przy rozwiązywaniu międzynarodowych konfliktów rodzinnych dotyczących opieki nad dzieckiem, które wchodzą w zakres konwencji. Z inicjatywy Komisji wytyczne te zostały przetłumaczone na wszystkie języki UE inne niż angielski i francuski oraz na język arabski, aby wspierać dialog z krajami, które nie podpisały jeszcze konwencji oraz pomóc w poszukiwaniu konkretnych sposobów rozwiązywania problemów z krajami, które nie ratyfikowały konwencji
                     5
                  , w przypadku uprowadzenia dziecka za granicę.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Ze względu na fakt, że decyzja dotyczy umowy międzynarodowej, stosowną podstawą prawną jest art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wraz z art. 81 ust. 3. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

                  Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

                  •
                        Pomocniczość

               Inicjatywa ta wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji UE zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE, co potwierdzono w opinii 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek został sporządzony na wzór przyjętych już decyzji Rady w tej samej sprawie i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest spójność działań UE w sprawach uprowadzenia dziecka za granicę, przez zagwarantowanie, że wszystkie państwa członkowskie zaakceptują przystąpienie Republiki Korei do konwencji haskiej z 1980 r. w wyznaczonym czasie.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Aby umożliwić UE podjęcie świadomej decyzji, czy zatwierdzić przystąpienie danego państwa trzeciego do konwencji haskiej z 1980 r., konieczne jest przeprowadzenie odpowiednich prac przygotowawczych.

                  W trakcie spotkania ekspertów w dniu 20 stycznia 2015 r. Komisja i państwa członkowskie UE uzgodniły szereg wskaźników służących ocenie sytuacji w państwie trzecim. Kwestionariusz zawiera orientacyjny wykaz wskaźników, mających służyć dokonaniu oceny sytuacji w państwie trzecim, które przystąpiło do konwencji. Z konsultacji przeprowadzonych z państwami członkowskimi oraz dyskusji przeprowadzonych na posiedzeniu ekspertów w dniu 15 stycznia 2016 r. wynika, że obecnie państwa członkowskie nie sprzeciwiają się przystąpieniu Republiki Korei do konwencji z 1980 r.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Z szeregu źródeł pozyskano odpowiednie informacje na temat wdrożenia konwencji w Korei. Informacje zostały po pierwsze zebrane przez delegaturę UE w Republice Korei, w szczególności w odniesieniu do wdrożenia przepisów wykonawczych, funkcjonowania centralnego sądu do rozpatrywania spraw dotyczących uprowadzenia dziecka i możliwości korzystania z pomocy prawnej przez obcokrajowców. Wyniki analizy były zadowalające i, nawet jeśli istnieją pewne obawy dotyczące niskiej znajomości konwencji wśród prawników i braku szczególnych środków wdrażających, nie mają one charakteru, który mógłby uniemożliwić wyrażenie zgody na przystąpienie Republiki Korei.

                  Ponadto państwa członkowskie zebrały dane na temat sytuacji w Republice Korei, a wynik został omówiony na posiedzeniu ekspertów dnia 15 stycznia 2016 r.

                  Dalsze informacje pochodziły od Stałego Biura Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego. Republika Korei wypełniła zarówno

                     standardowy kwestionariusz

                   dla nowych stron konwencji, jak i

                     profil krajowy

                     6
                  . Ponadto Republika Korei wyznaczyła dwóch sędziów do udziału w Międzynarodowej Haskiej Sieci Sędziów. Sędziowie z Republiki Korei, którzy w przeszłości byli oddelegowani do Stałego Biura (każdorazowo było to oddelegowanie na rok), odegrali w kraju istotną rolę przy wdrażaniu konwencji z 1980 roku.

               •Ocena skutków

                  Niniejszy wniosek nie ma znaczącego wpływu gospodarczego, społecznego ani wpływu na środowisko, które wymagałyby przeprowadzenia oceny skutków w ramach wytycznych Komisji Europejskiej dotyczących lepszego stanowienia prawa. Podobnie jak w przypadku siedmiu decyzji Rady przyjętych już w 2015 r., dotyczących zgody na przystąpienie niektórych państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r., nie ma konieczności przeprowadzenia oceny skutków, zważywszy na charakter tego aktu ustawodawczego. W istocie jedynym możliwym aktem jest decyzja Rady w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji z 1980 roku.

                  Niemniej jednak Komisja i państwa członkowskie zgodnie z zasadami określonymi powyżej dokonały szczegółowej oceny sytuacji w Republice Korei, w celu sprawdzenia, czy jest ona zdolna do wdrożenia konwencji z 1980 r. w zadowalający sposób.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Ponieważ wniosek dotyczy jedynie upoważnienia państw członkowskich do wyrażenia zgody na przystąpienie Republiki Korei do konwencji z 1980 r., monitorowanie jego realizacji ograniczono do przestrzegania przez państwa członkowskie treści deklaracji oraz terminu jej złożenia i poinformowania o tym Komisji zgodnie z decyzją Rady.

               2016/0173 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca niektóre państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Republiki Korei do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, w związku z art. 218,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  7
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)Unia przyjęła rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
                  8
                („rozporządzenie Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę („konwencja haska z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

               (4)Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stronami. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)Republika Korei złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 13 grudnia 2012 r. Konwencja weszła w życie w odniesieniu do Republiki Korei w dniu 1 marca 2013 r.

               (11)Kilka państw członkowskich wyraziło już zgodę na przystąpienie Republiki Korei do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Republice Korei wynika, że te państwa członkowskie, które nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Republiki Korei, mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Republiki Korei zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)Państwa członkowskie, które nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Republiki Korei, powinny zatem zostać upoważnione do wyrażenia takiej zgody w interesie Unii i złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Republiki Korei zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Republika Czeska, Irlandia i Republika Litewska wyraziły już zgodę na przystąpienie Republiki Korei do konwencji haskiej z 1980 r. i nie muszą składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia mają ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (13)Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (14)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Państwa członkowskie, które nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Republiki Korei do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę („konwencja haska z 1980 r.”) w interesie Unii, zostają niniejszym do tego upoważnione.

               2.
                     Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, złożą w interesie Unii nie później niż w dniu ...* oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Republiki Korei do konwencji haskiej z 1980 r., w brzmieniu:

               „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Republiki Korei do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/... **.”.

               3.
                     Każde z państw członkowskich informuje Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia i przekazuje Komisji tekst oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.

               Artykuł 2

               Państwa członkowskie, które przed datą przyjęcia niniejszej decyzji złożyły oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Republiki Korei do konwencji haskiej z 1980 r., nie składają nowych oświadczeń.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich państw członkowskich z wyjątkiem Republiki Czeskiej, Irlandii i Republiki Litewskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s.31.

                     (2)
                  COM (2011) 904, 908, 909, 911, 912, 915, 916, 917 przyjęte dnia 21 grudnia 2011 r.

                     (3)
                  Decyzja Rady (UE) 2015/1023 z dnia 15 czerwca 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/1024 z dnia 15 czerwca 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2354 z dnia 10 grudnia 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2355 z dnia 10 grudnia 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2356 z dnia 10 grudnia 2015 r.; decyzja Rady (UE) 2015/2357 z dnia 10 grudnia 2015 r; decyzja Rady (UE) 2015/2358 z dnia 10 grudnia 2015 r. Decyzja dotycząca Gabonu jest tymczasowo wstrzymana do czasu wyznaczenia przez Gabon organu centralnego, zgodnie z art. 6 konwencji.

                     (4)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24.5.2008, s. 3).

                     (5)

                     https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (6)
                  Oba dokumenty dostępne są na stronie internetowej Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

                     (7)
                  Dz.U. C , , s. .

                     (8)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).


title: Wniosek decyzja Rady zezwalająca Francji na stosowanie zróżnicowanych stawek opodatkowania paliw silnikowych na mocy art. 19 dyrektywy 2003/96/WE

text:
Ważna informacja prawna

|

52009PC0609

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 29.10.2009KOM(2009)609 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYzezwalająca Francji na stosowanie zróżnicowanych stawek opodatkowania paliw silnikowych na mocy art. 19 dyrektywy 2003/96/WEUZASADNIENIE1) PODSTAWA I CELE WNIOSKUOpodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej wewnątrz Wspólnoty jest regulowane dyrektywą Rady 2003/96/WE[1] (zwaną dalej dyrektywą w sprawie opodatkowania energii lub Dyrektywą).Na mocy art. 19 ust. 1 Dyrektywy, oprócz przepisów przewidzianych w szczególności w art. 5, 15 i 17, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia dalszych zwolnień lub obniżek podatku akcyzowego ze uwagi na szczególne względy polityczne.Niniejszy wniosek ma na celu umożliwienie Francji stosowania, w określonych granicach, zróżnicowanych stawek opodatkowania oleju napędowego i benzyny bezołowiowej, z wyłączeniem oleju napędowego stosowanego do celów handlowych. To zróżnicowanie ma na celu odzwierciedlenie decentralizacji niektórych określonych uprawnień należących dotychczas do rządu centralnego oraz dostosowanie systemu podatkowego do różnej sytuacji ekonomicznej regionów.2) WNIOSEK I JEGO KONTEKST OGÓLNYDecyzja Rady 2005/767/WE[2] zezwala Francji na stosowanie przez okres trzech lat zróżnicowanych stawek opodatkowania oleju napędowego i benzyny bezołowiowej do celów reformy administracyjnej związanej z decentralizacją niektórych określonych uprawnień należących dotychczas do rządu centralnego. Zgodnie z art. 2 decyzji 2005/767/WE traci ona moc dnia 31 grudnia 2009 r.Pismem z dnia 12 sierpnia 2009 r., na mocy art. 19 Dyrektywy, władze francuskie powiadomiły Komisję, że zamierzają przedłużyć stosowanie swojego systemu zróżnicowanych stawek opodatkowania oleju napędowego i benzyny bezołowiowej po dacie wygaśnięcia powyższego odstępstwa. Władze francuskie zwróciły się o przedłużenie okresu stosowania decyzji 2005/767/WE na kolejne sześć lat kończący się dnia 31 grudnia 2015 r.Na podstawie tej decyzji Francja stosuje obecnie system, który zezwala francuskim regionom administracyjnym stosować zróżnicowane stawki opodatkowania benzyny bezołowiowej i oleju napędowego, z wyjątkiem oleju napędowego stosowanego do celów handlowych. Przedmiotowy podatek to Taxe Intérieure sur les Produits Pétroliers – podatek wewnętrzny na produkty naftowe (TIPP), który jest podatkiem akcyzowym.Rząd francuski wprowadził powyższy środek, stosowany od 2007 r., jako część nowego etapu decentralizacji uprawnień wykonywanych dotychczas na szczeblu krajowym. Reforma konstytucyjna z marca 2003 r. stwarza ramy prawne umożliwiające przekazywanie uprawnień i obowiązków organów centralnej administracji państwowej władzom terytorialnym (gminom, departamentom i regionom). Przekazaniu nowych obowiązków towarzyszy przekazanie regionom części dochodów z TIPP. W tym kontekście przedmiotowy środek, mający na celu dostosowanie ustaleń do zróżnicowanej obecnej sytuacji ekonomicznej regionów, zezwala regionom administracyjnym na stosowanie obniżonego podatku akcyzowego mającego zastosowanie do paliw zużywanych na ich terytorium. To zróżnicowanie regionalne sprawia, że przekazane uprawnienia mogą być wykonywane w sposób lepiej dostosowany do szczególnych cech, potrzeb i oczekiwań każdego regionu.Mechanizmy przedmiotowego środkaZgodnie z systemem będącym przedmiotem wniosku Francji, rady regionów decydują o kwocie obniżki, w granicach ustalonych przez prawo i zgodnie z przyznanym odstępstwem, w drodze głosowania.Tak jak dotychczas obniżka byłaby zgodna z następującymi kryteriami:- nie przekraczałaby 3,54 EUR za hektolitr benzyny bezołowiowej ani 2,30 EUR za hektolitr oleju napędowego przez cały okres obowiązywania odstępstwa; wysokość akcyzy przed obniżką byłaby ustalona na poziomie 60,69 EUR za hektolitr benzyny bezołowiowej i 42,84 EUR za hektolitr oleju napędowego, jednak te stawki będą mogły się z czasem zmieniać,- stawka opodatkowania po obniżce nie byłaby nigdy niższa niż minimalne poziomy wspólnotowe ustalone w dyrektywie 2003/96/WE,- obniżka nie miałaby zastosowania do oleju napędowego stosowanego do celów handlowych.Środki kontroli i obrotu omawianymi produktamiW przypadku poboru i kontroli akcyzy na olej napędowy i benzynę bezołowiową zastosowanie miałyby takie same ustalenia jak dotychczas. Szczegóły tych ustaleń są opisane w rozdziale 1.3 pierwotnego wniosku Komisji[3], na którym oparta jest decyzja 2005/767/WE.Argumenty władz francuskich dotyczące wpływu środka na rynek wewnętrznyWedług władz francuskich omawiany środek nie naruszałby prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, ponieważ zakres zastosowania tego środka ogranicza się do paliw stosowanych do celów niehandlowych. Ponadto różnice między sieciami dystrybucji w zakresie cen detalicznych paliw stosowanych do celów niehandlowych są większe niż przewidywane kwoty obniżek. Według władz francuskich podczas stosowania dotychczasowych rozwiązań nie otrzymano żadnych skarg dotyczących zakłócającego wpływu przedmiotowego środka.Według władz francuskich planowana obniżka stawek nie stanowi pomocy państwa, ponieważ przedsiębiorstwa transportu drogowego podlegałyby tej samej stawce podatku akcyzowego za zużycie oleju napędowego do celów handlowych, niezależnie od regionu, w którym miał miejsce jego zakup.Zaproponowany środek nie zakłócałby więc w żaden sposób konkurencji w sektorze transportu i nie miałby wpływu na handel wewnątrzwspólnotowy.Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekDyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej.3) OCENA śRODKA NA PODSTAWIE ART. 19 DYREKTYWY 2003/96/WESzczególne względy polityczneArtykuł 19 ust. 1 akapit pierwszy Dyrektywy brzmi następująco:Oprócz przepisów przedstawionych w poprzednich artykułach, w szczególności w art. 5, 15 i 17, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia dalszych zwolnień lub obniżek na podstawie szczególnych rozważań politycznych.Zgodnie z decyzją Rady 2005/767/WE przedmiotowy środek krajowy spełnia ten wymóg. Z decyzji wynika, że regionalne zróżnicowanie stawek w ramach polityki poszerzonej decentralizacji jest powiązane ze szczególnym celem polityki, jakim jest wzmacnianie skuteczności administracyjnej. Uznano, że możliwość zróżnicowania regionalnego stanowi dla regionów dodatkową zachętę, aby poprawić jakość administrowania nimi w przejrzysty sposób. Decyzja ta wymaga również, aby obniżki wynikały z warunków społeczno-ekonomicznych regionów, w których są stosowane.W tym względzie informacje dostarczone przez Francję potwierdziły, że rzeczywiście można stwierdzić związek między stosowaniem regionalnej stawki niższej od maksymalnej stawki krajowej i warunkami społeczno-ekonomicznymi zainteresowanych regionów. W 2007 r., pierwszym roku stosowania odstępstwa, obniżoną stawkę podatku stosowało 13 regionów, z których każdy miał PKB na mieszkańca poniżej średniej krajowej. W dwóch kolejnych latach liczba regionów stosujących obniżone stawki znacznie spadła, do trzech w 2008 r. i dwóch w 2009 r. Regiony, które utrzymują obniżone stawki, należą do najuboższych pod względem PKB[4].Można zatem stwierdzić, że możliwość obniżenia stawki krajowej dała władzom regionalnym możliwość zastosowania przedmiotowego podatku w sposób przystosowany do okoliczności społeczno-ekonomicznych występujących na ich terytorium. Można jednak zaobserwować tendencję konwergencji regionalnych stawek do maksymalnej dozwolonej stawki. Jeżeli tendencja ta z czasem doprowadzi z powrotem do sytuacji, w której stawki opodatkowania benzyny bezołowiowej i oleju napędowego będą takie same dla całego terytorium Francji, odstępstwo to stanie się bezzasadne, ponieważ jego przedmiotem jest wyłącznie regionalne zróżnicowanie stawek, a nie przesunięcie budżetowe części podatku akcyzowego z organów administracji centralnej na rzecz regionów. W tym przypadku należałoby również ponownie ocenić, czy środek rzeczywiście przyczynia się do realizacji szczególnej polityki opisanej powyżej.Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami UniiZgodnie z art. 19 ust. 1 akapit trzeci Dyrektywy każdy wniosek zostanie zbadany, biorąc pod uwagę, między innymi, prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, konieczność zapewnienia uczciwej konkurencji oraz politykę w zakresie zdrowia, środowiska, energii i transportu Wspólnoty.Badanie to zostało przeprowadzone przy okazji pierwotnego wniosku złożonego przez Francję i doprowadziło do przyjęcia decyzji Rady 2005/767/WE. Jak stwierdzono w tej decyzji ogólny mechanizm środka nie stwarzał żadnych przeszkód w handlu wewnątrzwspólnotowym; jednocześnie ustalono kilka warunków, aby stosowanie odstępstwa nie doprowadziło do żadnego problemu w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i aby nie przeciwdziałało osiągnięciu celów polityki UE, szczególnie w zakresie energii i środowiska.Aby umożliwić ewentualne przedłużenie stosowania systemu, o które wnioskowała Francja, Komisja musi zatem ocenić, czy – w świetle warunków określonych w art. 1 ust. 2 i 3 pierwotnej decyzji – podczas stosowania decyzji osiągnięto zgodność z celami i obszarami polityki określonymi w art. 19 ust. 1 akapit trzeci Dyrektywy, aby można zasadniczo przewidzieć te same okoliczności na okres od 1 stycznia 2010 r.W tym kontekście należy również sprawdzić, czy kontekst polityki wspólnotowej uległ odpowiedniej zmianie od czasu przyjęcia decyzji 2005/767/WE, czy też występuje ryzyko, że nastąpi jej zmiana mająca znaczenie dla oceny.Rynek wewnętrzny i uczciwa konkurencjaRyzyko zakłóceń konkurencji uznano w decyzji Rady 2005/767/WE za niskie z powodu bardzo ścisłych ograniczeń ustalonych dla zróżnicowania stawek akcyzy pomiędzy regionami, które powinno być równoważone przez zróżnicowanie cen między sieciami dystrybucji, oraz z powodu wyłączenia oleju napędowego stosowanego do celów handlowych ze stosowania regionalnie zróżnicowanych stawek.W przypadku poziomów zróżnicowania ustalono ścisłe ograniczenie, mianowicie, że obniżki nie będą wyższe niż 35,4 EUR za 1000 litrów benzyny bezołowiowej lub 23,0 EUR za 1000 litrów oleju napędowego. Warunek ten został przez Francję spełniony. Ponadto decyzja określiła, że obniżki nie przekroczą różnicy między stawkami opodatkowania oleju napędowego stosowanego do celów niehandlowych i oleju napędowego stosowanego do celów handlowych. Drugi warunek, który miał na celu dopilnowanie, aby zróżnicowanie nie miało wpływu na sektor transportu towarowego, również został spełniony.Doświadczenie zdobyte podczas stosowania odstępstwa nie budzi wątpliwości co do oceny wydanej w 2005 r. Komisja nie stwierdza żadnych skarg z powodu zakłócającego wpływu środka na handel wewnątrzwspólnotowy. Ponadto środek był stosowany jedynie w ograniczonym stopniu, zważywszy na tendencję regionów do dostosowywania stawek do stawki krajowej. Ograniczyłoby to dodatkowo możliwość zakłóceń.Nie zgłoszono również żadnych przeszkód w poprawnym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, w szczególności w przypadku obrotu przedmiotowymi produktami jako produktami podlegającymi akcyzie.W kwestii pomocy państwa należy po pierwsze powtórzyć, że olej napędowy stosowany do celów handlowych jest wyłączony ze środka. W przypadku innych operatorów nieobjętych definicją podaną w art. 7 ust. 3 dyrektywy w sprawie opodatkowania energii, którzy korzystaliby z obniżonych stawek na benzynę bezołowiową lub w stopniu, w którym miałoby to wpływ na konkurencję na poziomie producentów produktów naftowych, środek mógłby jednak stanowić pomoc państwa zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE. W związku z tym, że obniżone stawki są wyższe niż minimum wspólnotowe, jakakolwiek ewentualna pomoc państwa byłaby jednak zgodna z ogólnym rozporządzeniem w sprawie wyłączeń blokowych[5] i byłaby zgodna z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.Wspólnotowa polityka w zakresie energii i środowiskaOpodatkowanie produktów energetycznych obniża popyt na te produkty i tym samym redukuje emisje związane z ich zużywaniem. Komisja musi zatem ocenić, czy obniżka stawek stosowana w niektórych regionach nie prowadzi do wzrostu zużycia paliwa (a zatem do wzrostu emisji), co byłoby niezgodne z celami cytowanymi powyżej.W decyzji Rady 2005/767/WE zauważono, że wprowadzeniu możliwości dostosowania stawek towarzyszył wzrost bazowej stawki krajowej we Francji. Stwierdzono, że mało jest prawdopodobne, aby ogólnym wynikiem stosowania nowego systemu była mniejsza zachęta do efektywności paliwowej w związku z tym, że stosowanie odstępstwa nie umożliwiło regionom obniżenia stawki poniżej obowiązującej stawki na szczeblu krajowym przed wprowadzeniem systemu. W decyzji 2005/767/WE stwierdzono również, że istnieje niewielkie ryzyko, że zróżnicowanie regionalne doprowadzi do różnic w cenach detalicznych, które spowodują zmiany w ruchu drogowym, ponieważ poziom zróżnicowania był niski, a różnice te wyrównują się w związku z różnicami w cenach detalicznych między sieciami dystrybucji. Przewidywano więc, że środek zasadniczo nie będzie niezgodny ze wspólnotową polityką w zakresie energii i środowiska.Dane przedstawione przez władze francuskie dotyczące zmian zużycia paliwa w regionach, które rzeczywiście stosowały obniżoną stawkę, zdają się potwierdzać wnioski wyciągnięte w 2005 r. W istocie ocena zmian zużycia paliwa w trzech regionach, które zachowały obniżki podatku przez ponad rok, ukazuje, że zużycie benzyny zmniejszyło się do poziomu poniżej średniej krajowej w latach 2006-2008, natomiast zużycie oleju napędowego wzrosło powyżej trendu cenowego. Podsumowując, nie zaobserwowano żadnej wyraźnej tendencji, która wyróżniałaby te trzy regiony na tle reszty Francji. Pewną rolę najprawdopodobniej odegrają więc czynniki inne niż obniżenie podatku akcyzowego.Elastyczność cen paliw stosowanych w transporcie jest jednak zwykle większa w perspektywie średnio- lub długoterminowej, natomiast poniższe dane obejmują jedynie bardzo krótki okres. Nie można zatem wykluczyć, że wpływ długoterminowego stosowania regionalnych obniżek podatku byłby bardziej widoczny. Jednak nic dotychczas nie wskazuje na to, że wpływ krótkoterminowy wykracza poza to, co sugerują wąskie marginesy dostępne w przypadku zróżnicowania regionalnego.SP 95 (w m3) |2006 | 2007 | 2008 | % 07-06 | % 08-07 |Poitou-Charentes | 315 278 | 320 837 | 308 729 | 1,76 % | -3,77 % |Franche-Comté | 179 450 | 171 456 | 163 904 | -4,45 % | -4,40 % |Korsyka | 97 333 | 97 082 | 93 045 | -0,26 % | -4,16 % |Francja | 10 038 226 | 9 923 607 | 9 626 807 | -1,14 % | -2,99 % |Olej napędowy (w m3) |2006 | 2007 | 2008 | % 07-06 | % 08-07 |Poitou-Charentes | 1 432 726 | 1 514 184 | 1 509 861 | 5,69 % | -0,29 % |Franche-Comté | 806 862 | 831 643 | 849 432 | 3,07 % | 2,14 % |Korsyka | 168 215 | 176 480 | 183 557 | 4,91 % | 4,01 % |Francja | 37 740 477 | 39 003 877 | 38 909 562 | 3,35 % | -0,24 % |Źródło: CPDPRozwój sytuacji w kontekście polityki wspólnotowejJednym z obszarów, w którym polityka wspólnotowa znacznie się rozwinęła od chwili przyznania wstępnego odstępstwa i na który przedmiotowy system regionalizacji mógłby mieć wpływ, jest polityka w zakresie energii i klimatu UE. W kwietniu 2009 r. przyjęto serię środków w celu 20-procentowej autonomicznej redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2020 r. Sektor transportu objęty jest decyzją w sprawie wspólnych starań[6], która ustala wiążące cele redukcji emisji dla wszystkich państw członkowskich na lata 2013-2020.Z czasem może również zajść konieczność skorygowania wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania energii, aby były w większym stopniu zgodne z celami polityki w zakresie energii i środowiska. Na tym etapie nie jest jasne, jak rozwój sytuacji w tym zakresie miałby się do dalszego stosowaniu przedmiotowego odstępstwa. W tym kontekście odnowienie odstępstwa na okres sześciu lat, najdłuższy okres dopuszczalny w ramach art. 19 ust. 2, jak wnioskowała Francja, niosłoby ze sobą ryzyko konfliktu z przyszłą ewolucją polityki wspólnotowej.Ze względu na powyższe powody Komisja może zaproponować odnowienie zezwolenia dla Francji na stosowanie zróżnicowanych stawek opodatkowania paliw silnikowych na okres kolejnych trzech lat. Pozwoli to Francji na stosowanie systemu w sumie przez sześć lat, jak pierwotnie proponowała Komisja.4) KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓWKonsultacje z zainteresowanymi stronamiNiniejszy wniosek opiera się na wniosku złożonym przez Francję i dotyczy wyłącznie tego państwa członkowskiego.Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejNie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.Ocena skutkówWniosek dotyczy zezwolenia dla jednego państwa członkowskiego wydawanego na wniosek tego państwa.5) ASPEKTY PRAWNE WNIOSKUNiniejszy wniosek ma na celu zezwolenie Francji na odstępstwo od ogólnych przepisów dyrektywy 2003/96/WE oraz na stosowanie, w określonych granicach, zróżnicowanych stawek opodatkowania oleju napędowego i benzyny bezołowiowej, z wyłączeniem oleju napędowego stosowanego do celów handlowych.Podstawa prawnaArtykuł 19 dyrektywy Rady 2003/96/WE.Zasada pomocniczościDziedzina podatków pośrednich, objęta art. 93 Traktatu WE, nie jest sama w sobie przedmiotem wyłącznej kompetencji Wspólnoty w rozumieniu art. 5 Traktatu WE.Tym niemniej wykonywanie przez państwa członkowskie ich obecnych kompetencji w tej dziedzinie jest ściśle określone i ograniczone przez istniejące prawo wspólnotowe. Zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy 2003/96/WE, jedynie Rada jest upoważniona do tego, aby zezwolić państwu członkowskiemu na wprowadzenie dodatkowych zwolnień lub obniżek w rozumieniu tego przepisu. Państwa członkowskie nie mogą same wykonać uprawnień Rady.Wniosek jest więc zgodny z zasadą pomocniczości.Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Obniżka podatku nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia przedmiotowego celu.Wybór instrumentówProponowane instrumenty: decyzja Rady.Artykuł 19 dyrektywy 2003/96/WE przewiduje wyłącznie ten środek prawny.6) WPŁYW NA BUDŻETNiniejszy środek prawny nie powoduje obciążenia finansowego i administracyjnego Wspólnoty. Wniosek nie ma więc wpływu na budżet Wspólnoty.WniosekDECYZJA RADYzezwalająca Francji na stosowanie zróżnicowanych stawek opodatkowania paliw silnikowych na mocy art. 19 dyrektywy 2003/96/WERADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając wniosek Komisji[7],uwzględniając dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej[8], w szczególności jej art. 19,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Decyzja Rady 2005/767/WE zezwala Francji na stosowanie przez okres trzech lat zróżnicowanych stawek opodatkowania oleju napędowego i benzyny bezołowiowej. Wniosek o zezwolenie został złożony w kontekście reformy administracyjnej związanej z decentralizacją niektórych określonych uprawnień należących dotychczas do centralnych organów administracji państwowej. Decyzja 2005/767/WE wygasa w dniu 31 grudnia 2009 r.2.  W piśmie z dnia 12 sierpnia 2009 r. Francja wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na dalsze stosowanie zróżnicowanych stawek opodatkowania na tych samych warunkach przez okres kolejnych sześciu lat po wygaśnięciu pierwotnego zezwolenia.3.  Decyzja Rady 2005/767/WE została przyjęta na podstawie spełnienia przez wnioskowany przez Francję środek wymogów określonych w art. 19 Dyrektywy. W szczególności stwierdzono, że środek nie zakłóci prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Stwierdzono również, że jest on zgodny z odpowiednią polityką wspólnotową.4.  Krajowy środek stanowi część polityki mającej na celu wzmocnienie skuteczności administracyjnej poprzez poprawę jakości i zmniejszenie kosztów usług służby publicznej oraz polityki pomocniczości. Stanowi on dla regionów dodatkową zachętę, aby poprawić jakość administrowania nimi w przejrzysty sposób. W tym względzie decyzja Rady 2005/767/WE wymaga, aby obniżki wynikały z warunków społeczno-ekonomicznych regionów, w których są stosowane. Dotychczas możliwość obniżki stosowano jedynie w regionach o PKB niższym niż średnie PKB. Podsumowując, krajowy środek opiera się na szczególnych względach politycznych.5.  Ścisłe regionalne ograniczenia dla zróżnicowania stawek oraz wyłączenie ze środka oleju napędowego stosowanego do celów handlowych wskazują, że ryzyko zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym jest bardzo niskie. Ponadto stosowanie środka dotychczas wykazało silną tendencję regionów do osiągnięcia maksymalnej dopuszczalnej stawki, co dodatkowo zmniejszyło jakiekolwiek potencjalne zakłócenia konkurencji.6.  Nie zgłoszono również żadnych przeszkód w poprawnym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, w szczególności w przypadku obrotu przedmiotowymi produktami jako produktami podlegającymi akcyzie.7.  Krajowy środek był poprzedzony wzrostem podatku równym marginesowi obniżek regionalnych. Na tym tle i w świetle warunków zezwolenia oraz zdobytego doświadczenia, nie wydaje się, aby środek był sprzeczny ze wspólnotową polityką w zakresie energii i klimatu.8.  Z art. 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE wynika, że każde zezwolenie przyznane na podstawie tego artykułu musi być ściśle ograniczone w czasie. Z uwagi na ewentualne przyszłe zmiany wspólnotowych ram prawnych w zakresie opodatkowania energii niniejsze zezwolenie musi zostać ograniczone do okresu trzech lat,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Zezwala się Francji na stosowanie obniżonych stawek opodatkowania benzyny bezołowiowej i oleju napędowego wykorzystywanych jako paliwo. Olej napędowy stosowany do celów handlowych w rozumieniu art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE nie podlega tym obniżkom.2. Regiony administracyjne mogą stosować zróżnicowane obniżki pod warunkiem spełnienia następujących warunków:-  a) obniżki nie są wyższe niż 35,4 EUR za 1000 litrów benzyny bezołowiowej lub 23,0 EUR za 1000 litrów oleju napędowego;-  b) obniżki nie przekraczają różnicy między stawkami opodatkowania oleju napędowego stosowanego do celów niehandlowych i oleju napędowego stosowanego do celów handlowych;-  c) obniżki wynikają z warunków społeczno-ekonomicznych regionów, w których są stosowane;-  d) stosowanie obniżek regionalnych nie prowadzi do przewagi konkurencyjnej regionu w handlu wewnątrzwspólnotowym.3. Obniżone stawki muszą być zgodne z wymogami dyrektywy 2003/96/WE, w szczególności z minimalnymi stawkami określonymi w art. 7.Artykuł 2Niniejsza decyzja ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2010 r. i wygasa w dniu 31 grudnia 2012 r..Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyLaszlo KOVACS Członek Komisji [1] Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283 z 31.10.2003, s. 51; dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywami 2004/74/WE i 2004/75/WE (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, s. 87 i s. 100).[2] Dz.U. L 290 z 4.11.2005, s. 25.[3] Wniosek dotyczący decyzji Rady zezwalającej Francji na zastosowanie zróżnicowanych stawek opodatkowania paliwa zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE, COM(2004)597 wersja ostateczna.[4] W 2007 r. następujące regiony stosowały obniżkę: Akwitania, Alzacja, Bretania, Burgundia, Dolna Normandia, Franche-Comté, Korsyka, Langwedocja-Rousillon, Limousin, Midi-Pyrénées, Owernia, Pays de la Loire, Poitou-Charentes, Prowansja-Alpy-Wybrzeże Lazurowe, Rodan-Alpy, Szampania-Ardeny; w 2008 r. były to: Franche-Comté, Korsyka i Poitou-Charentes; w 2009 r. były to Korsyka i Poitou-Charentes.[5] Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych), Dz.U. L 214 z 9.8.2008, s. 3.[6] Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/406/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wysiłków podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych, Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 136. W przypadku Francji docelowo jest to -14%.[7] Dz.U. C […] z […], s. […].[8] Dz.U. L 283 z 31.10.2003, s. 51.