               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.3.2022
            COM(2022) 88 final
            2022/0062(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 105. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu i 46. posiedzenia Komitetu Ułatwień odnośnie do przyjęcia rezolucji w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniającej rezolucję MSC.149(77), oraz zmian do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (konwencji FAL)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 105. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 105) Międzynarodowej Organizacji Morskiej, które odbędzie się w dniach 20–29 kwietnia 2022 r., oraz na 46. posiedzeniu Komitetu Ułatwień (FAL 46) Międzynarodowej Organizacji Morskiej, które odbędzie się w dniach 9–13 maja 2022 r.

               Podczas MSC 104 zaplanowano przyjęcie na MSC 105 rezolucji MSC w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniającej rezolucję MSC.149(77).

               Podczas FAL 45 zaplanowano przyjęcie na FAL 46 zmian do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (konwencja FAL).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Morskiej

               Konwencją o Międzynarodowej Organizacji Morskiej ustanowiono Międzynarodową Organizację Morską (IMO). Celem IMO jest stworzenie forum współpracy w zakresie regulacji i praktyk dotyczących wszelkich kwestii technicznych, które mają wpływ na żeglugę w handlu międzynarodowym. Ponadto zadaniem IMO jest propagowanie powszechnego przyjmowania najwyższych możliwych standardów w kwestiach bezpieczeństwa morskiego, efektywności żeglugi oraz zapobiegania zanieczyszczaniu środowiska morskiego przez statki i jego kontroli, przy jednoczesnym wspieraniu równych warunków działania. Organizacja ta zajmuje się także sprawami administracyjnymi i prawnymi.

               Konwencja weszła w życie w dniu 17 marca 1958 r.

               Wszystkie państwa członkowskie są stronami tej konwencji. Unia nie jest stroną konwencji.

               Wszystkie państwa członkowskie są stronami Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (konwencja FAL), przyjętej w dniu 9 kwietnia 1965 r., która weszła w życie w dniu 5 marca 1967 r. Unia nie jest stroną konwencji FAL.

               2.2.Międzynarodowa Organizacja Morska

               Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) to specjalistyczna agencja Organizacji Narodów Zjednoczonych odpowiedzialna za bezpieczeństwo i ochronę żeglugi oraz za zapobieganie zanieczyszczaniu morza przez statki. Jest to ogólnoświatowa instytucja zajmująca się wyznaczaniem norm w zakresie bezpieczeństwa, ochrony i ekologiczności żeglugi międzynarodowej. Jej główna rola polega na tworzeniu ram regulacyjnych dla sektora żeglugi, które będą sprawiedliwe i skuteczne oraz zostaną powszechnie przyjęte i wdrożone.

               Do IMO może przystąpić każde państwo i wszystkie państwa członkowskie UE należą do tej organizacji. Stosunki UE z IMO opierają się w szczególności na porozumieniu o współpracy pomiędzy Międzyrządową Morską Organizacją Doradczą (IMCO) a Komisją Wspólnot Europejskich w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania stron, zawartym w 1974 r.

               W skład Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO wchodzą wszyscy członkowie IMO, a jego posiedzenia odbywają się co najmniej raz w roku. Rozpatruje on wszelkie sprawy wchodzące w zakres działań organizacji dotyczące pomocy nawigacyjnych, budowy i wyposażenia statków, obsady z punktu widzenia bezpieczeństwa, przepisów w zakresie zapobiegania zderzeniom, obchodzenia się z ładunkami niebezpiecznymi, procedur i wymogów bezpieczeństwa morskiego, informacji hydrograficznych, dzienników i zapisów nawigacyjnych, badania wypadków morskich, ratowania i ratownictwa, a także wszelkich innych kwestii mających bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo morskie.

               W skład Komitetu Ułatwień IMO wchodzą wszyscy członkowie IMO, a jego posiedzenia odbywają się co najmniej raz w roku. Zajmuje się on sprawami związanymi z ułatwianiem międzynarodowego obrotu morskiego, w tym wchodzeniem do, pobytem i wychodzeniem statków, osób i ładunków z portów. Komitet zajmuje się również kwestiami związanymi z e-biznesem, w tym koncepcją pojedynczego punktu kontaktowego, i dąży do zapewnienia właściwej równowagi między regulacjami a ułatwianiem międzynarodowego handlu morskiego.

               Zarówno Komitet Bezpieczeństwa na Morzu, jak i Komitet Ułatwień IMO zapewniają środki do celów wykonywania wszelkich obowiązków powierzonych im zgodnie z konwencją o IMO przez Zgromadzenie Międzynarodowej Organizacji Morskiej lub Radę Międzynarodowej Organizacji Morskiej bądź wszelkich obowiązków w powyższym zakresie, które mogą zostać im powierzone w jakimkolwiek innym instrumencie międzynarodowym lub na jego podstawie i zaakceptowane przez IMO. Decyzje Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu oraz Komitetu Ułatwień i ich organów pomocniczych są podejmowane większością głosów ich członków.

               2.3.Planowany akt Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO

               W dniach 20–29 kwietnia 2022 r. MSC 105 ma przyjąć projekt rezolucji MSC w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniającej rezolucję MSC.149(77).

               Celem planowanej rezolucji jest poprawa przyjętych wcześniej, na mocy rezolucji MSC.149(77), wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych.

               2.4.Planowany akt Komitetu Ułatwień IMO

               W dniach 9–13 maja 2022 r. na FAL 46 ma nastąpić przyjęcie zmian do konwencji FAL. Celem planowanych zmian jest dokonanie przeglądu i aktualizacji załącznika do konwencji FAL w celu zbliżenia tego załącznika do wymogów rozporządzenia (UE) 2019/1239 i uzgodnionych reguł biznesowych dotyczących jego wdrożenia, mianowicie poprzez wprowadzenie obowiązku przekazywania danych drogą elektroniczną za pośrednictwem pojedynczego punktu kontaktowego, uniknięcie powtarzania elementów danych, uniemożliwienie korzystania z formularzy papierowych do przekazywania informacji oraz zniesienie wymogu składania odręcznego podpisu.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               3.1.Rezolucja MSC w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniająca rezolucję MSC.149(77).

               Podczas 8. posiedzenia Podkomitetu ds. Żeglugi, Łączności oraz Poszukiwania i Ratownictwa (NCSR 8), które odbyło się wirtualnie w dniach 19–23 kwietnia 2021 r., podkomitet uzgodnił projekt rezolucji MSC w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniającej rezolucję MSC.149(77), z myślą o zatwierdzeniu przez MSC 104, a następnie przyjęciu przez MSC 105.

               Na MSC 104 zatwierdzono planowane zmiany, wskazując w pkt 12.8.2.9 sprawozdania z MSC 104 (MSC 104/18), że przewiduje się przyjęcie wspomnianych zmian na MSC 105.

               Na NCSR 8 stanowisko Unii polegało na poparciu propozycji CIRM (NCSR 8/6/2) i Japonii (NCSR 8/6/4) dotyczących zmiany rezolucji MSC.149(77) w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych w celu uwzględnienia jednolitej interpretacji uzgodnionej na NCSR 7 oraz zaproponowania, by jako podstawę zmiany rezolucji wykorzystano dokument NCSR 8/6/4 (Japonia).

               Unia powinna poprzeć te zmiany, ponieważ ulepszą one przyjęte wcześniej, na mocy rezolucji MSC.149(77), wymagania techniczno-eksploatacyjne dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, aby uwzględnić modernizację światowego morskiego systemu łączności alarmowej i bezpieczeństwa (GMDSS) oraz jednolitą interpretację terminów ważności baterii dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych.

               3.2.Zmiany do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (konwencja FAL)

               Na 42. posiedzeniu FAL zatwierdził nowy dokument „Przegląd i aktualizacja załącznika do konwencji FAL” w celu wzmocnienia przepisów dotyczących elektronicznego przekazywania informacji, aby uwzględnić wyraźne zobowiązanie organów publicznych do wprowadzenia pojedynczego punktu kontaktowego, wprowadzenia zasady „jednorazowego zgłoszenia”, wprowadzenia obowiązku korzystania z kompendium IMO dotyczącego ułatwiania i gospodarki elektronicznej w celu zapewnienia harmonizacji definicji danych, wyjaśnienia funkcji formularzy FAL w kontekście przekazywania drogą elektroniczną oraz uchylenia wymogu składania odręcznego podpisu. Nowy dokument został ujęty w dwuletnim programie działań na lata 2018–2019 oraz we wstępnym programie posiedzenia FAL 43, przy czym docelowym rokiem zakończenia jest 2021 r. W związku z tym na FAL 42 podjęto decyzję o utworzeniu grupy korespondencyjnej ds. przeglądu i aktualizacji załącznika do konwencji FAL koordynowanej przez Francję i polecono temu państwu członkowskiemu rozpoczęcie przeglądu załącznika do konwencji FAL i opracowanie projektu zmian do dalszego rozpatrzenia przez FAL 43.

               FAL 43 poparł prace grupy korespondencyjnej i postanowił między innymi, że:

               ·zalecanej praktyce w zakresie ustanowienia pojedynczego punktu kontaktowego należy nadać status normy;

               ·definicja pojedynczego punktu kontaktowego powinna być definicją ogólną;

               ·kompendium IMO nie powinno stanowić części załącznika do konwencji FAL, lecz należy jedynie umieścić odniesienie do tego dokumentu;

               ·nie należy uwzględniać w liście załogi obowiązku posiadania wizy (jeżeli jest konieczna) na potrzeby urlopu na lądzie;

               ·ustanowienie krajowych komitetów ds. ułatwień powinno pozostać zalecaną praktyką;

               ·niezbędne były dalsze rozmowy na temat tego, czy elementy danych wymienione w załączniku do konwencji FAL powinny pozostać wymienione w odniesieniu do formalności, czy też należy ująć w dodatku wykaz całościowy.

               Komitet zatwierdził również ponowne powołanie grupy korespondencyjnej ds. przeglądu i aktualizacji załącznika do konwencji FAL, koordynowanej przez Francję.

               FAL 44 zatwierdził stosowanie skonsolidowanej głównej listy danych zawartej w dodatku do załącznika do konwencji FAL i zgodził się na scalenie w jeden standard dotychczasowych standardów dotyczących wymogów uwierzytelniania dla każdej z deklaracji zawartych w załączniku do konwencji FAL. Komitet zatwierdził również ponowne powołanie grupy korespondencyjnej ds. przeglądu i aktualizacji załącznika do konwencji FAL, koordynowanej przez Francję, i ustalił przesunięcie docelowego terminu zakończenia na rok 2023.

               Na FAL 45 zatwierdzono planowane zmiany załącznika do konwencji FAL, a w pkt 4.17 sprawozdania FAL (FAL 45/22) stwierdzono, że przewiduje się przyjęcie wspomnianych zmian na FAL 46.

               Na FAL 42 stanowisko Unii polegało na poparciu propozycji Turcji (FAL 42/14) dotyczącej opracowania nowego dokumentu „Przegląd i aktualizacja załącznika do konwencji FAL”. Decyzje podjęte na FAL 43, FAL 44 i FAL 45 były ponadto zgodne ze stanowiskami Unii.

               W związku z tym Unia powinna poprzeć te zmiany, ponieważ zbliżają one załącznik do konwencji FAL do wymogów rozporządzenia (UE) 2019/1239 i przyjąć uzgodnione reguły biznesowe dotyczące wdrożenia tego rozporządzenia, a mianowicie uczynią przekazywanie drogą elektroniczną za pośrednictwem pojedynczego punktu kontaktowego obowiązkowym, uniemożliwią powtarzanie elementów danych, zapobiegną wykorzystywaniu formularzy papierowych do przekazywania informacji oraz zniosą wymóg składania odręcznych podpisów.

               3.3.Odnośne przepisy i kompetencje UE

               3.3.1.Rezolucja MSC w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniająca rezolucję MSC.149(77).

               Przenośne radiotelefony VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych są objęte dyrektywą 2014/90/UE w sprawie wyposażenia morskiego, ponieważ wymieniono je jako pozycję 5.17 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1158 z dnia 22 czerwca 2021 r. w sprawie wymogów w zakresie projektu, budowy i działania oraz norm dotyczących badań dla wyposażenia morskiego i uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/1170
                  1
               . Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/1158 odnosi się do rezolucji IMO MSC.149(77) w sprawie przyjęcia zmienionych wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych.

               W związku z tym wymagania techniczno-eksploatacyjne dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, które mają zostać przyjęte na MSC 105, będą miały wpływ na wymogi mające zastosowanie na podstawie dyrektywy 2014/90/UE.

               3.3.2.Zmiany do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (konwencja FAL)

               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylająca dyrektywę 2002/6/WE
                  2
                („dyrektywa w sprawie formalności sprawozdawczych”) ma na celu uproszczenie i zharmonizowanie procedur administracyjnych stosowanych w transporcie morskim poprzez ustanowienie zasady przekazywania informacji drogą elektroniczną i zracjonalizowanie formalności sprawozdawczych. W art. 7 tej dyrektywy zobowiązano państwa członkowskie Unii do akceptowania formularzy FAL do celów spełnienia formalności sprawozdawczych. W dyrektywie „formularze FAL” zdefiniowano w art. 2 lit. c) jako „znormalizowane formularze w formie przewidzianej w konwencji FAL”. Wykaz formularzy FAL znajduje się ponadto w części B załącznika do dyrektywy 2010/65/UE.

               W 2019 r. UE przyjęła rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1239 z dnia 20 czerwca 2019 r. ustanawiające europejski system morskich pojedynczych punktów kontaktowych i uchylające dyrektywę 2010/65/UE
                  3
               . Rozporządzenie to weszło w życie, ale jego stosowanie rozpocznie się dopiero od dnia 15 sierpnia 2025 r. Na podstawie tych nowych ram zostaną podjęte istotne kroki zmierzające do dalszego zmniejszenia obciążeń administracyjnych oraz zwiększenia efektywności i atrakcyjności transportu morskiego. Przewidziano w nim utworzenie europejskiego systemu morskich pojedynczych punktów kontaktowych obejmującego wspólny zbiór danych, zharmonizowane interfejsy sprawozdawczości oraz stosowanie zasady „jednorazowości zgłaszania”. Termin „zbiór danych europejskiego systemu morskich pojedynczych punktów kontaktowych” zdefiniowano w art. 2 pkt 8 rozporządzenia jako „kompletny wykaz elementów danych wynikający z obowiązków sprawozdawczych”. Obowiązki sprawozdawcze zostały określone w załączniku do wspomnianego rozporządzenia i obejmują wszystkie formularze FAL w części B. Ponadto art. 3 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia stanowi, że „Oceniając, czy elementy danych mają być włączone do zbioru danych europejskiego systemu morskich pojedynczych punktów kontaktowych Komisja uwzględnia kwestie bezpieczeństwa, a także zasady konwencji FAL, mianowicie zasadę wymagania zgłaszania jedynie kluczowych informacji i ograniczenia liczby pozycji do minimum”.

               Zmiany w załączniku do konwencji FAL, które mają zostać przyjęte na FAL 46, będą zatem miały wpływ na stosowanie wyżej wymienionych przepisów dyrektywy 2010/65/UE oraz rozporządzenia (UE) 2019/1239 od daty rozpoczęcia jego stosowania.

               3.3.3.Kompetencja UE

               Rezolucja MSC w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych telefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniająca rezolucję MSC.149(77), miałaby wpływ na prawo Unii, w szczególności na stosowanie dyrektywy 2014/90/UE.

               Zmiany w załączniku do konwencji FAL miałyby wpływ na prawo Unii, w szczególności na stosowanie dyrektywy 2010/65/UE oraz rozporządzenia (UE) 2019/1239 od daty rozpoczęcia jego stosowania.

               W związku z tym Unia ma wyłączną kompetencję na mocy art. 3 ust. 2 akapit ostatni TFUE i należy określić stanowisko Unii w sprawie aktów dotyczących przyjęcia wyżej wymienionych zmian.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu lub stroną umowy
                  4
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  5
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Bezpieczeństwa na Morzu i Komitet Ułatwień IMO są organami utworzonymi na podstawie umowy, a mianowicie Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Morskiej.

               Akty, do przyjęcia których wzywa się powyższe dwa Komitety IMO, stanowią akty mające skutki prawne. Planowane akty mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść następujących aktów legislacyjnych Unii:

               –dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylająca dyrektywę Rady 96/98/WE. Ze względu na fakt, że przenośne radiotelefony VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych są objęte dyrektywą 2014/90/UE w sprawie wyposażenia morskiego, gdyż wymieniono je jako pozycję 5.17 w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2021/1158 w sprawie wymogów w zakresie projektu, budowy i działania oraz norm dotyczących badań dla wyposażenia morskiego i uchylającym rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/1170.

               –dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylająca dyrektywę 2002/6/WE oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1239 z dnia 20 czerwca 2019 r. ustanawiające europejski system morskich pojedynczych punktów kontaktowych i uchylające dyrektywę 2010/65/UE od daty rozpoczęcia jego stosowania. Ze względu na fakt, że w art. 7 wspomnianej dyrektywy nałożono na państwa członkowskie UE obowiązek akceptowania formularzy FAL, natomiast art. 3 rozporządzenia (UE) 2019/1239 stanowi, że „Oceniając, czy elementy danych mają być włączone do zbioru danych europejskiego systemu morskich pojedynczych punktów kontaktowych Komisja uwzględnia kwestie bezpieczeństwa, a także zasady konwencji FAL, mianowicie zasadę wymagania zgłaszania jedynie kluczowych informacji i ograniczenia liczby pozycji do minimum”.

               W związku z tym przyjęcie

               –rezolucji MSC w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniającej rezolucję MSC.149(77)

               oraz zmian do

               –załącznika do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (konwencja FAL)

               miałoby wpływ na przepisy Unii, w szczególności na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylającą dyrektywę Rady 96/98/WE; dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylającą dyrektywę 2002/6/WE; oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1239 z dnia 20 czerwca 2019 r. ustanawiające europejski system morskich pojedynczych punktów kontaktowych i uchylające dyrektywę 2010/65/UE od dnia rozpoczęcia jego stosowania.

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy.

               Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu dotyczą transportu morskiego. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2022/0062 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 105. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu i 46. posiedzenia Komitetu Ułatwień odnośnie do przyjęcia rezolucji w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniającej rezolucję MSC.149(77), oraz zmian do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (konwencji FAL)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) weszła w życie w dniu 17 marca 1958 r.

               (2)IMO to organizacja wyspecjalizowana Organizacji Narodów Zjednoczonych odpowiedzialna za bezpieczeństwo i ochronę żeglugi oraz zapobieganie zanieczyszczeniom mórz i powietrza powodowanym przez statki. Wszystkie państwa członkowskie Unii są członkami IMO. Unia nie jest członkiem IMO.

               (3)Na podstawie art. 28 lit. b) konwencji o IMO Komitet Bezpieczeństwa na Morzu zapewnia środki do celów wykonywania wszelkich obowiązków powierzonych mu zgodnie z tą konwencją przez Zgromadzenie IMO lub przez Radę IMO bądź wszelkich obowiązków w zakresie wspomnianego artykułu, które mogą zostać powierzone Komitetowi Bezpieczeństwa na Morzu na podstawie jakiegokolwiek innego instrumentu międzynarodowego i zaakceptowane przez IMO.

               (4)Zgodnie z art. 48 lit. a) Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Morskiej Komitet Ułatwień może przyjmować zmiany do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego („konwencja FAL”)
                  6
               . Wszystkie państwa członkowskie są stronami konwencji FAL. Unia nie jest stroną tej konwencji.

               (5)Na 105. posiedzeniu w dniach 20–29 kwietnia 2022 r. Komitet Bezpieczeństwa na Morzu ma zatwierdzić rezolucję w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniającą rezolucję MSC.149(77).

               (6)Na 46. posiedzeniu w dniach 9–13 maja 2022 r. Komitet Ułatwień ma przyjąć zmiany do załącznika do konwencji FAL.

               (7)Należy ustalić stanowisko, jakie powinno być zajęte w imieniu Unii na 105. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu, ponieważ planowana rezolucja MSC w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniająca rezolucję MSC.149(77), będzie mogła mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylającą dyrektywę Rady 96/98/WE
                  7
               .

               (8)Przyjęcie rezolucji MSC w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniającej rezolucję MSC.149(77), oznaczałoby ulepszenie uprzednio przyjętych wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych. Unia powinna zatem poprzeć tę rezolucję, ponieważ ma ona na celu przygotowanie modernizacji światowego morskiego systemu łączności alarmowej i bezpieczeństwa (GMDSS) i ma uwzględniać jednolitą interpretację terminów ważności baterii dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych.

               (9)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 46. posiedzeniu Komitetu Ułatwień, ponieważ planowane zmiany załącznika do konwencji FAL będą mogły mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylającą dyrektywę 2002/6/WE
                  8
                oraz na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1239 z dnia 20 czerwca 2019 r. ustanawiające europejski system morskich pojedynczych punktów kontaktowych i uchylające dyrektywę 2010/65/UE od dnia rozpoczęcia jego stosowania
                  9
               .

               (10)Zmiany w załączniku do konwencji FAL spowodowałyby zbliżenie tego załącznika do wymogów rozporządzenia (UE) 2019/1239 i uzgodnionych reguł biznesowych dotyczących jego wdrożenia, mianowicie poprzez wprowadzenie obowiązku przekazywania danych drogą elektroniczną za pośrednictwem pojedynczego punktu kontaktowego, uniknięcie powtarzania elementów danych, uniemożliwienie korzystania z formularzy papierowych do przekazywania informacji oraz zniesienie wymogu składania odręcznego podpisu.

               (11)Stanowisko Unii powinno zostać wyrażone przez działające wspólnie państwa członkowskie Unii, które są członkami Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu oraz Komitetu Ułatwień IMO,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 105. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie rezolucji MSC w sprawie wymagań techniczno-eksploatacyjnych dla przenośnych radiotelefonów VHF do łączności dwukierunkowej dla jednostek ratunkowych, zmieniającej rezolucję MSC.149(77).

               Artykuł 2

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 46. posiedzeniu Komitetu Ułatwień IMO, polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie zmian załącznika do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego („konwencja FAL”).

               Artykuł 3

               1.Stanowisko, o którym mowa w art. 1, wyrażają działające wspólnie państwa członkowskie Unii, które są członkami Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO.

               2.Stanowisko, o którym mowa w art. 2, wyrażają działające wspólnie państwa członkowskie Unii, które są członkami Komitetu Ułatwień IMO.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 254 z 16.7.2021, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 283 z 29.10.2010, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. L 198 z 25.7.2019, s. 64.

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-399/12, Niemcy/Rada (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-399/12, Niemcy/Rada (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (6)

                        Konwencja FAL weszła w życie w dniu 5 marca 1967 r.

                     (7)

                        Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 146.

                     (8)

                        Dz.U. L 283 z 29.10.2010, s. 1.

                     (9)

                        Dz.U. L 198 z 25.7.2019, s. 64.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.6.2022
            COM(2022) 263 final
            2022/0177(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca Rzeczpospolitą Polską do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, zmiany Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Polska, Chiny, Japonia, Republika Korei, Rosja i Stany Zjednoczone podpisały w 1994 r. Konwencję o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa („CCBSP” lub „konwencja”). Konwencja ma następujące cele: (i) ustanowienie międzynarodowego systemu ochrony, zarządzania i optymalnego wykorzystania zasobów mintaja na obszarze objętym konwencją; (ii) odbudowa i utrzymanie zasobów mintaja w Morzu Beringa na poziomach, które pozwolą na jego maksymalny podtrzymywalny połów; (iii) współpraca przy gromadzeniu i analizowaniu informacji faktycznych dotyczących mintaja i innych żywych zasobów morskich w Morzu Beringa; oraz (iv) zapewnienie – za zgodą stron – forum, na którym rozważy się ustanowienie niezbędnych środków ochrony i zarządzania w odniesieniu do żywych zasobów morskich innych niż mintaj na obszarze objętym konwencją, które to środki mogą być wymagane w przyszłości.

               Połowy przemysłowe na obszarze objętym konwencją, które osiągnęły szczytową wartość w 1989 r., sięgając 1 447 600 ton rocznie, zostały zamknięte od 1993 r. w drodze moratorium. Utrzymanie moratorium jest poparte dowodami naukowymi, które konsekwentnie wskazują na bardzo powolną odbudowę stad mintaja. Niemniej jednak połowy przemysłowe są kontynuowane w Stanach Zjednoczonych i w wyłącznych strefach ekonomicznych Rosji.

               Uczestnictwo Unii Europejskiej w konwencji

               Polska jest umawiającą się stroną tej organizacji od 1994 r. Po przystąpieniu Polski do UE w 2004 r. ochrona i zarządzanie zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa miały być wykonywane przez UE na podstawie art. 6 ust. 9 ust. 1 Aktu przystąpienia. Tekst konwencji przewiduje jednak obecnie jedynie członkostwo państw. W związku z tym należałoby go zmienić, aby umożliwić UE uzyskanie statusu umawiającej się strony jako regionalnej organizacji integracji gospodarczej. Decyzją Rady upoważniono Rzeczpospolitą Polską do negocjowania, w interesie Unii Europejskiej, zmiany konwencji, która umożliwiłaby uczestnictwo Unii Europejskiej jako pełnoprawnej strony konwencji. W tym celu Rzeczpospolita Polska zaproponowała zmianę konwencji w celu umożliwienia udziału regionalnych organizacji integracji gospodarczej oraz umożliwienia Unii Europejskiej przystąpienia do konwencji. Rzeczpospolita Polska zaproponowała zmianę konwencji depozytariuszowi konwencji w październiku 2016 r. W 2017 r. depozytariusz przekazał zmianę umawiającym się stronom.

               Skutki członkostwa w UE

               Wpływ na przystąpienie UE do konwencji jest ograniczony, biorąc pod uwagę fakt, że członkostwo nie wymaga żadnych wkładów budżetowych (organizacja nie posiada sekretariatu), i oczekuje się, że moratorium będzie utrzymane w najbliższej przyszłości. Jeżeli jednak obszar ten zostanie ponownie otwarty dla rybołówstwa, rolą UE byłoby promowanie zasad i norm wspólnej polityki rybołówstwa w tej organizacji międzynarodowej, w szczególności przyjęcie środków zarządzania opartych na najlepszej wiedzy naukowej.

                  Zainteresowanie UE konwencją wynika przede wszystkim z jej odpowiedzialności za zapewnienie ochrony żywych zasobów morza i zarządzania nimi w UE i poza nią.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) obejmują: międzynarodowe organizacje państw, z których część to państwa nadbrzeżne; organizacje integracji regionalnej, takie jak UE; oraz podmioty rybołówcze, które mają interes połowowy w danym obszarze. Niektóre RFMO zarządzają wszystkimi stadami w danym obszarze, inne natomiast koncentrują się na określonych gatunkach daleko migrujących (zwłaszcza tuńczykach), które przemieszczają się w obrębie rozległego obszaru. Niektóre z tych organizacji mają wyłącznie charakter doradczy, większość ma jednak uprawnienia zarządcze do ustalania limitów połowowych i limitów nakładu połowowego, środków technicznych i obowiązków w zakresie kontroli.

                  Zgodnie z komunikatem Komisji „Udział w regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa (RFMO)”
                     1
                  , art. 28 i 29 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa
                     2
                   oraz konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                     3
                   Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję, odgrywa aktywną rolę w sześciu organizacjach zajmujących się połowami tuńczyka i 11 organizacjach zajmujących się gatunkami innymi niż tuńczyk.

                  Wspólny komunikat Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                     4
                   oraz konkluzje Rady z dnia 3 kwietnia 2017 r. w sprawie propagowania środków mających na celu wspieranie i zwiększanie skuteczności działań RFMO oraz, w stosownych przypadkach, poprawę ich zarządzania. Stanowi to główny element działań UE na wspomnianych forach.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Członkostwo Unii w konwencji jest w pełni zgodne z konkluzjami Rady z dnia 23 października 2020 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie unijnej strategii na rzecz bioróżnorodności 2030 r.
                     5

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Podstawą wniosku w sprawie decyzji Rady jest Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a).

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Nie dotyczy.

               •Proporcjonalność

                  Nie dotyczy.

               •Wybór instrumentu

               Art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wymaga, aby Rada przyjęła niniejszą decyzję, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, na wniosek Komisji.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie dotyczy.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

                  Nie dotyczy.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Brak wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Nie dotyczy.

               2022/0177 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca Rzeczpospolitą Polską do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, zmiany Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  6
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska („Unia”) jest umawiającą się stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r.
                  7
               , która wymaga od wszystkich członków społeczności międzynarodowej współpracy w działaniu na rzecz ochrony biologicznych zasobów mórz i zarządzania nimi.

               (2)Unia jest umawiającą się stroną Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 roku, odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi
                  8
               .

               (3)Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. d) i art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Unia ma wyłączne kompetencje w dziedzinie ochrony żywych zasobów morza w ramach wspólnej polityki rybołówstwa. Uprawnienia przyznane w ten sposób Unii na poziomie wewnętrznym obejmują również uprawnienia Unii do współpracy w organizacjach międzynarodowych, w tym w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem.

               (4)Rzeczpospolita Polska jest umawiającą się stroną Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa („konwencja”). Unia nie jest stroną konwencji. Na podstawie art. 6 ust. 9 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej
                  9
               , począwszy od daty przystąpienia, umowy o partnerstwie zawarte przez nowe państwa członkowskie z państwami trzecimi są zarządzane przez Unię. Wszelkie decyzje podjęte na mocy wspomnianej konwencji powinny być wdrażane do porządku prawnego Unii.

               (5)W interesie Unii leży odegranie przez nią skutecznej roli we wdrażaniu konwencji. Takie działanie będzie również przyczyniać się do wspierania spójności unijnego podejścia w zakresie ochrony zasobów we wszystkich wodach i wzmocnienia zaangażowania Unii w długofalową ochronę oraz zrównoważone wykorzystanie zasobów rybołówstwa w skali światowej.

               (6)Decyzją Rady
                  10
                upoważniono Rzeczpospolitą Polską do negocjowania, w interesie Unii Europejskiej, zmiany konwencji, która umożliwiłaby uczestnictwo Unii Europejskiej jako pełnoprawnej strony konwencji. W tym celu Rzeczpospolita Polska miała zaproponować zmianę konwencji w celu umożliwienia udziału regionalnych organizacji integracji gospodarczej oraz umożliwienia Unii Europejskiej przystąpienia do konwencji.

               (7)Rzeczpospolita Polska zaproponowała wspomnianą wyżej zmianę konwencji depozytariuszowi konwencji w październiku 2016 r.

               (8) Należy zatem upoważnić Rzeczpospolitą Polską do ratyfikowania zmiany konwencji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym upoważnia się Rzeczpospolitą Polską do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, zmiany do art. XVI.4 Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami mintaja w centralnej części Morza Beringa, umożliwiając regionalnym organizacjom integracji gospodarczej przystąpienie do tej konwencji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Rzeczypospolitej Polskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        COM(1999) 613 final z 8.12.1999.

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (3)

                        COM(2011) 424 final z 13.7.2011.

                     (4)

                        dok. JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (5)

                        COM(2020) 380 final z 20.5.2020.

                     (6)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (7)

                        Decyzja Rady 98/392/WE z dnia 23 marca 1998 r. dotycząca zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 r. o prawie morza i Porozumienia z dnia 28 lipca 1994 r. odnoszącego się do stosowania jego części XI, (Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 1).

                     (8)

                        Decyzja Rady 1998/414/WE z dnia 8 czerwca 1998 r. w sprawie ratyfikowania przez Wspólnotę Europejską Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi (Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 14).

                     (9)

                        Traktat między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Republiką Portugalską, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej (Dz.U. L 236 z 23.9.2003, s. 17).

                     (10)

                        Decyzja Rady AGRIFISH z dnia 11 kwietnia 2016 r., nr 7277/16 (niepublikowana).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.6.2022
            COM(2022) 255 final
            2022/0173(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych ustanowionego na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Podkomitecie ds. Oznaczeń Geograficznych ustanowionym na mocy kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między UE a Armenią w związku z planowanym przyjęciem regulaminu wewnętrznego Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Kompleksowa i wzmocniona umowa o partnerstwie pomiędzy UE a Armenią

               Kompleksowa i wzmocniona umowa o partnerstwie między UE a Armenią (zwana dalej „umową”) ma na celu wzmocnienie kompleksowego partnerstwa politycznego i gospodarczego oraz współpracy między UE a Armenią, w oparciu o wspólne wartości i bliskie powiązania, w tym poprzez zwiększenie udziału Republiki Armenii w politykach, programach i agencjach Unii Europejskiej. Tworzy ona silne ramy umożliwiające pogłębiony dialog polityczny we wszystkich obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, a jednocześnie sprzyja rozwojowi bliskich stosunków politycznych.

               Umowa określa ogólne zasady i cele stosunków UE-Armenia oraz tworzy strukturę instytucjonalną służącą wdrażaniu umowy.

               Umowa była stosowana tymczasowo od 1 czerwca 2018 r. i weszła w życie 1 marca 2021 r.

               2.2.Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych

               Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych został ustanowiony na mocy art. 240 umowy. Podkomitet monitoruje wdrażanie ochrony oznaczeń geograficznych pochodzących z UE i Republiki Armenii oraz intensyfikuje współpracę i dialog w sprawie oznaczeń geograficznych.

               Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych składa się z przedstawicieli Unii Europejskiej i Republiki Armenii. Komitet zbiera się na wniosek którejkolwiek ze stron, na przemian w Unii Europejskiej i w Republice Armenii. Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych przyjmuje decyzje w drodze konsensusu i określa swój regulamin wewnętrzny.

               Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych jest odpowiedzialny za zmianę załącznika IX (część A i B) oraz załącznika X do umowy w zakresie odniesień do prawa mającego zastosowanie na terytorium każdej ze stron, elementów rejestracji i kontroli oraz wykazu oznaczeń geograficznych. Odpowiada również za wymianę informacji na temat kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w dziedzinie oznaczeń geograficznych.

               2.3.Planowany akt Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych

               Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych przyjmuje decyzję w sprawie swojego regulaminu wewnętrznego.

               Celem planowanego aktu jest przyjęcie, zgodnie z art. 240 ust. 2 umowy, regulaminu wewnętrznego regulującego funkcjonowanie Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii, powinno umożliwić przyjęcie regulaminu wewnętrznego Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych został ustanowiony przez umowę.

               Akt określony w załączniku do niniejszej decyzji stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt ma skutki prawne, ponieważ art. 240 ust. 2 umowy upoważnia Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych do przyjmowania decyzji, które są wiążące dla stron.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnosi się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest w związku z tym art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2022/0173 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych ustanowionego na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Kompleksowa i wzmocniona umowa o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony („umowa”) została zawarta przez Unię decyzją Rady (UE) 2018/104
                  2
               , była stosowana tymczasowo od dnia 1 czerwca 2018 r. i weszła w życie w dniu 1 marca 2021 r.

               (2)Zgodnie z art. 240 ust. 2 umowy Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych ma ustanowić swój regulamin wewnętrzny.

               (3)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych w odniesieniu do jego regulaminu wewnętrznego, ponieważ regulamin ten będzie wiążący dla Unii.

               (4)Aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy, należy przyjąć regulamin wewnętrzny Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych.

               (5)Stanowisko Unii w ramach Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych powinno opierać się na projekcie regulaminu wewnętrznego, załączonym do niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego, opiera się na projekcie aktu Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12 Niemcy/Rada, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Dz.U. L 23 z 26.1.2018, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.6.2022
            COM(2022) 255 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych ustanowionego na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA NR… PODKOMITETU
                  DS. OZNACZEŃ GEOGRAFICZNYCH UE-ARMENIA

               w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego

               PODKOMITET DS. OZNACZEŃ GEOGRAFICZNYCH UE–ARMENIA,

               uwzględniając Kompleksową i wzmocnioną umowę o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony
                  1
                („umowa”), w szczególności jej art. 240,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 240 umowy Podkomitet ds. Oznaczeń geograficznych monitoruje wykonanie umowy w dziedzinie oznaczeń geograficznych i ma służyć jako środek zacieśniania współpracy i dialogu na temat oznaczeń geograficznych.

               (2)Zgodnie z art. 240 ust. 2 umowy Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych może przyjmować decyzje.

               (3)Zgodnie z art. 240 ust. 2 umowy Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych ma ustanowić swój regulamin wewnętrzny,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych, określony w załączniku.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                     Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych

                     Przewodniczący

               ZAŁĄCZNIK

               Regulamin wewnętrzny Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych UE-Armenia

               Artykuł 1
                  Przepisy ogólne

               1.Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych („podkomitet”), ustanowiony zgodnie z art. 240 Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony („umowa”), wspiera Komitet Partnerstwa w składzie rozstrzygającym kwestie handlowe, jak przewidziano w art. 363 ust. 7 umowy w wykonywaniu jego zadań.

               2.Podkomitet wykonuje zadania określone w art. 240 umowy.

               3.Podkomitet składa się z przedstawicieli Komisji Europejskiej i Republiki Armenii odpowiedzialnych za kwestie związane z oznaczeniami geograficznymi.

               4.Każda ze stron mianuje szefa delegacji, który jest osobą odpowiedzialną za kontakty we wszelkich sprawach dotyczących podkomitetu.

               5.Szefowie delegacji pełnią funkcję przewodniczącego podkomitetu zgodnie z art. 2.

               6.Każdy szef delegacji może przenieść wszystkie lub niektóre funkcje szefa delegacji na wyznaczonego zastępcę; w takim przypadku wszystkie poniższe odniesienia do szefa delegacji odnoszą się również do wyznaczonego zastępcy. Szef delegacji powiadamia sekretariat podkomitetu o nominacji.

               7.Odniesienie do „stron” w niniejszym regulaminie wewnętrznym jest zgodne z definicją zawartą w art. 382 umowy.

               Artykuł 2
                  Przewodnictwo

               Strony przewodniczą podkomitetowi naprzemiennie przez okres 12 miesięcy. Pierwszy okres rozpoczyna się w dniu pierwszego posiedzenia Rady Stowarzyszenia i kończy się w dniu 31 grudnia tego samego roku.

               Artykuł 3
                  Posiedzenia

               1.Podkomitet zbiera się raz w roku, chyba że przewodniczący zdecydują inaczej lub na wniosek którejkolwiek ze stron, na przemian w Unii Europejskiej i Republice Armenii, w terminie, w miejscu oraz w sposób (może to być również wideokonferencja) ustalony przez strony, lecz nie później niż 90 dni od dnia przedstawienia wniosku.

               2.Posiedzenia podkomitetu są zwoływane przez jego przewodniczącego. Zawiadomienie o zwołaniu posiedzenia wydawane jest przez sekretariat podkomitetu nie później niż 28 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia, chyba że strony uzgodnią inaczej.

               3.W miarę możliwości regularne posiedzenia podkomitetu są zwoływane z odpowiednim wyprzedzeniem przed regularnymi posiedzeniami Komitetu Partnerstwa w składzie rozstrzygającym kwestie handlowe.

               Artykuł 4
               Delegacje

               O planowanym składzie delegacji każdej ze stron uczestniczących w posiedzeniu strony są powiadamiane za pośrednictwem sekretariatu podkomitetu przed każdym posiedzeniem.

               Artykuł 5
                  Sekretariat

               1.Urzędnik z ramienia Komisji Europejskiej oraz urzędnik z ramienia Republiki Armenii pełnią łącznie funkcję sekretarzy podkomitetu, mianowanych przez szefów delegacji, i wspólnie wykonują obowiązki sekretariatu w duchu wzajemnego zaufania i współpracy.

               2.Sekretariat Komitetu Partnerstwa w składzie rozstrzygającym kwestie handlowe jest informowany o wszelkich decyzjach, sprawozdaniach i innych uzgodnionych działaniach podkomitetu.

               Artykuł 6
                  Korespondencja

               1.Korespondencja adresowana do podkomitetu jest kierowana do sekretarza jednej ze stron, który następnie informuje drugiego sekretarza.

               2.Sekretariat podkomitetu zapewnia przekazanie korespondencji adresowanej do podkomitetu przewodniczącemu tego podkomitetu oraz rozesłanie jej, w stosownych przypadkach, jako dokumenty, o których mowa w art. 7.

               3.Korespondencja pochodząca od przewodniczącego jest przesyłana stronom przez sekretariat w imieniu przewodniczącego. Korespondencja ta jest rozsyłana, w stosownych przypadkach, zgodnie z art. 7.

               Artykuł 7
                  Dokumenty

               1.Dokumenty są rozsyłane za pośrednictwem sekretariatu podkomitetu.

               2.Strona przekazuje swoje dokumenty swojemu sekretarzowi. Sekretarz następnie przekazuje te dokumenty sekretarzowi drugiej strony.

               3.Sekretarz z ramienia Unii rozsyła dokumenty odpowiednim przedstawicielom Unii i stale dołącza do adresatów takiej korespondencji sekretarza z ramienia Republiki Armenii oraz sekretarzy Komitetu Partnerstwa w składzie rozstrzygającym kwestie handlowe.

               4.Sekretarz z ramienia Republiki Armenii rozsyła dokumenty odpowiednim przedstawicielom Republiki Armenii i stale dołącza do adresatów takiej korespondencji sekretarza z ramienia Unii oraz sekretarzy Komitetu Partnerstwa w składzie rozstrzygającym kwestie handlowe.

               Artykuł 8
                  Poufność

               O ile strony nie postanowią inaczej, posiedzenia podkomitetu są niejawne. W przypadku gdy jedna ze stron przedstawia podkomitetowi informacje określone jako poufne, również druga strona traktuje je jako takie.

               Artykuł 9
                  Porządek obrad

               1.Sekretariat podkomitetu sporządza wstępny porządek obrad każdego posiedzenia, a także projekt wniosków operacyjnych przewidzianych w art. 10, w oparciu o wnioski przedstawione przez strony. Wstępny porządek obrad obejmuje punkty, w odniesieniu do których sekretariat otrzymał wniosek od jednej ze stron o włączenie do porządku obrad, wraz z odnośnymi dokumentami, nie później niż 21 dni kalendarzowych przed terminem posiedzenia.

               2.Wstępny porządek obrad, wraz z odnośnymi dokumentami, jest rozsyłany zgodnie z art. 7 najpóźniej 15 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia.

               3.Z zastrzeżeniem art. 8 niniejszego regulaminu wewnętrznego, wstępne porządki obrad posiedzeń są podawane do wiadomości publicznej, w miarę możliwości na 10 dni kalendarzowych przed posiedzeniem.

               4.Przewodniczący i drugi szef delegacji przyjmują porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Za zgodą stron w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.

               5.Przewodniczący podkomitetu może, za zgodą drugiej strony, zaprosić ad hoc przedstawicieli innych organów stron lub niezależnych ekspertów w danej dziedzinie do uczestnictwa w posiedzeniach w celu przedstawienia informacji na konkretne tematy. Strony zapewniają, aby obserwatorzy lub eksperci spełniali wymogi dotyczące poufności.

               6.Przewodniczący podkomitetu, w porozumieniu ze stronami, może skrócić terminy określone w ust. 1 i 2 w celu uwzględnienia szczególnych okoliczności.

               Artykuł 10
                  Protokół z posiedzenia i wnioski operacyjne

               1.Projekt protokołu z każdego posiedzenia jest sporządzany wspólnie przez sekretarzy podkomitetu.

               2.Protokół, co do zasady, zawiera w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad:

               a)wykaz uczestników posiedzenia, wykaz towarzyszących im urzędników oraz wykaz ewentualnych obserwatorów lub ekspertów, którzy wzięli udział w posiedzeniu;

               b)dokumenty przedłożone podkomitetowi;

               c)oświadczenia, o których wpisanie do protokołu wnieśli członkowie podkomitetu oraz

               d)w razie konieczności wnioski operacyjne z posiedzenia, o których mowa w ust. 4.

               3.Projekt protokołu przedkłada się podkomitetowi do zatwierdzenia. Jest on zatwierdzany w ciągu 28 dni kalendarzowych od daty każdego posiedzenia podkomitetu. Kopia protokołu jest przekazywana każdemu z adresatów, o których mowa w art. 7. Nie naruszając przepisów art. 8 niniejszego regulaminu wewnętrznego strony publikują zatwierdzony protokół, który zawiera, co do zasady, ostateczny porządek obrad i streszczenie dyskusji na temat każdego punktu porządku obrad możliwie najszybciej po zatwierdzeniu.

               4.Sekretarz podkomitetu strony, która przewodniczy podkomitetowi sporządza projekt wniosków operacyjnych z każdego posiedzenia i rozsyła stronom wraz z porządkiem obrad najpóźniej na 15 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia. Projekt ten jest aktualizowany w trakcie posiedzenia, a na jego zakończenie podkomitet, o ile strony nie ustalą inaczej, przyjmuje wnioski operacyjne uwzględniające działania następcze uzgodnione przez strony. Po zatwierdzeniu wniosków operacyjnych dołącza się je do protokołu z posiedzenia, a ich wykonanie zostaje omówione podczas kolejnego posiedzenia podkomitetu. W tym celu podkomitet przyjmuje wzór umożliwiający śledzenie postępów w realizacji każdego działania w wyznaczonym terminie.

               Artykuł 11
                  Decyzje

               1.Podkomitet jest uprawniony do przyjmowania decyzji w sprawach określonych w art. 240 ust. 3 umowy. Podkomitet przyjmuje w drodze konsensusu decyzje w sprawach określonych w art. 240 ust. 2 umowy. Decyzje są wiążące dla stron, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia.

               2.Każda decyzja jest uwierzytelniana przez przewodniczącego podkomitetu.

               3.Za zgodą stron podkomitet może podejmować decyzje lub przyjmować sprawozdania w drodze procedury pisemnej, po zakończeniu właściwych procedur wewnętrznych. Procedura pisemna polega na wymianie not między obydwoma sekretarzami, działającymi w porozumieniu ze stronami. W tym celu tekst wniosku zostaje rozesłany zgodnie z art. 7, a termin zgłaszania ewentualnych zastrzeżeń lub poprawek wynosi co najmniej 21 dni kalendarzowych. Przewodniczący może w porozumieniu ze stronami skrócić ten termin w celu uwzględnienia szczególnych okoliczności. Projekty decyzji uznaje się za przyjęte po wyrażeniu zgody przez drugą stronę i zapisuje się je w protokole posiedzenia podkomitetu.

               4.Akty podkomitetu noszą odpowiednio nazwy: „decyzja” lub „sprawozdanie”. Każda decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia, o ile nie stanowi ona inaczej.

               5.Decyzje rozsyłane są stronom.

               6.Każda ze stron może podjąć decyzję o opublikowaniu decyzji, opinii i zaleceń podkomitetu w swojej odpowiedniej publikacji urzędowej.

               Artykuł 12
                  Sprawozdania

               Podkomitet przedkłada Komitetowi Partnerstwa w składzie rozstrzygającym kwestie handlowe sprawozdanie ze swojej działalności na każdym regularnym posiedzeniu tego komitetu.

               Artykuł 13
                  Języki

               1.Językami roboczymi podkomitetu są języki angielski i armeński. Strony mogą jednak podjąć decyzję o organizowaniu posiedzeń wyłącznie w języku angielskim.

               2.O ile nie postanowiono inaczej, podkomitet opiera swoje obrady na dokumentach opracowanych w tych językach.

               3.Podkomitet przyjmuje decyzje dotyczące zmiany lub interpretacji umowy w językach, w których tekst umowy jest autentyczny. Wszystkie pozostałe decyzje podkomitetu są przyjmowane w językach roboczych, o których mowa w ust. 1.

               Artykuł 14
                  Wydatki

               1.Każda ze stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach podkomitetu, zarówno jeśli chodzi o koszty personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.

               2.Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.

               3.Koszty związane z tłumaczeniem ustnym podczas posiedzeń i pisemnym tłumaczeniem na język angielski lub armeński dokumentów, o których mowa w art. 13 ust. 1, ponosi strona pełniąca rolę gospodarza posiedzenia.

               Artykuł 15
                  Zmiany w regulaminie wewnętrznym

               Niniejszy regulamin wewnętrzny może zostać zmieniony decyzją podkomitetu zgodnie z art. 240 ust. 2 umowy.

                     (1)

                        Dz.U. L 23 z 26.1.2018, s. 4.