				|

		52013PC0520

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego bankowego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 /* COM/2013/0520 final - 2013/0253 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Jak przedstawiono już w komunikacie
Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady „Plan działania na rzecz unii
bankowej”[1],
w komunikacie Komisji „Plan działania na rzecz pogłębionej i
rzeczywistej unii gospodarczej i walutowej – otwarcie debaty europejskiej”[2] oraz w sprawozdaniu „W kierunku
faktycznej unii gospodarczej i walutowej”[3],
przygotowanym w 2012 r. przez przewodniczącego Rady Europejskiej we
współpracy z przewodniczącym Komisji, przewodniczącym Eurogrupy
i prezesem Europejskiego Banku Centralnego (EBC) – zintegrowane ramy
działania branży finansowej, czyli „unia bankowa”, stanowią
jeden z głównych elementów działań politycznych mających na
celu ożywienie koniunktury i ponowne wprowadzenie Europy na
ścieżkę wzrostu gospodarczego.
Szybkie postępy w tworzeniu unii bankowej
są niezbędne do zapewnienia stabilności finansowej i wzrostu
gospodarczego w strefie euro i na całym rynku wewnętrznym. Stanowi
ona istotny krok na drodze do przezwyciężenia obecnego rozdrobnienia
rynków finansowych i rozwiania panującej niepewności, do
złagodzenia warunków, na jakich mogą się finansować
zagrożone państwa i banki, oraz przełamania wzajemnych
uzależnień między nimi, a także do ożywienia
transgranicznej działalności banków na rynku wewnętrznym z
pożytkiem zarówno dla państw należących do strefy euro, jak
i pozostałych państw członkowskich. W oparciu o ramy regulacyjne
wspólne dla 28 państw członkowskich tworzących rynek
wewnętrzny (jednolity zbiór przepisów) Komisja Europejska zastosowała
całościowe podejście i zaproponowała plan działania na
rzecz unii bankowej zawierający szereg instrumentów i działań,
dotyczący 18 państw członkowskich należących obecnie
do strefy euro, ale do którego realizacji przystąpić mogą
również pozostałe państwa członkowskie.
W marcu 2013 r. Rada Europejska
zobowiązała się do zakończenia procesu tworzenia unii
bankowej poprzez podjęcie przedstawionych poniżej kroków. Priorytet
powinno stanowić zakończenie procedur ustawodawczych niezbędnych
do ustanowienia jednolitego mechanizmu nadzorczego, w ramach którego EBC
powierzone zostaną uprawnienia do sprawowania nadzoru nad bankami w
strefie euro[4].
W miesiącach letnich powinno zostać osiągnięte porozumienie
co do możliwości bezpośredniego dokapitalizowywania banków przez
Europejski Mechanizm Stabilności (EMS) – po ustanowieniu jednolitego
mechanizmu nadzorczego i dokonaniu oceny bilansów banków oraz zdefiniowaniu
„legacy assets”, czyli tzw. „zastanych” aktywów. Latem 2013 r. powinno
również zostać osiągnięte porozumienie co do wniosków
Komisji w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej
ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji
kredytowych i firm inwestycyjnych (zwanej dalej „dyrektywą […]”)[5]. I wreszcie wniosek Komisji w
sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji banków wraz z odpowiednimi i skutecznymi mechanizmami ochronnymi
powinien zostać priorytetowo potraktowany przez współprawodawców
celem przyjęcia go jeszcze w bieżącej kadencji Parlamentu
Europejskiego.
Jak stwierdzono powyżej, unia bankowa
będzie obejmować wszystkie państwa członkowskie
należące do strefy euro oraz te z pozostałych państw
członkowskich, które zdecydują się przyłączyć do
tej inicjatywy. W obrębie unii bankowej oraz we wszystkich
pozostałych państwach członkowskich będą
obowiązywać te same, jednolite w całej Unii wymogi
ostrożnościowe[6]
oraz przepisy dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
banków. W ten sposób zachowana zostanie integralność rynku
wewnętrznego. Zwiększona dzięki unii bankowej
stabilność finansowa przyczyni się również do wzrostu
zaufania oraz polepszonych perspektyw wzrostu gospodarczego na całym rynku
wewnętrznym. Z jednolitego stosowania na szczeblu centralnym wymogów
ostrożnościowych i przepisów dotyczących restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banków w państwach członkowskich
uczestniczących w unii bankowej korzyści odniosą wszystkie
państwa członkowskie. Dzięki przezwyciężeniu
rozdrobnienia rynków finansowych, które hamuje obecnie aktywność
gospodarczą, przyczyni się to do zapewnienia uczciwej konkurencji
oraz usunięcia barier dla swobodnego korzystania z podstawowych
wolności nie tylko w uczestniczących państwach członkowskich,
ale również na całym rynku wewnętrznym.
1.1.        Jednolity mechanizm
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz mechanizmy finansowania
jako główne elementy unii bankowej
Szybkie osiągnięcie porozumienia w
sprawie jednolitego mechanizmu nadzorczego w kwietniu 2013 r., zaledwie w
siedem miesięcy po przedłożeniu przez Komisję wniosku we
wrześniu 2012 r., położyło fundamenty unii bankowej jako
integralnej części unii gospodarczej i walutowej.
Wzmocniony nadzór w ramach jednolitego
mechanizmu nadzorczego pozwoli przywrócić zaufanie do solidnej kondycji
banków. EBC przejmie ostateczną odpowiedzialność za nadzór nad
wszystkimi bankami w strefie euro w 2014 r. W praktyce EBC będzie
nadzorował bezpośrednio jedynie największe i najbardziej aktywne
w skali międzynarodowej banki oraz będzie posiadał
możliwość tymczasowego przejęcia bezpośredniego
nadzoru na każdym innym bankiem, podczas gdy organy krajowe będą
odpowiedzialne za bieżący nadzór nad mniejszymi bankami.
W interesie stabilności rynków bankowych
w państwach członkowskich, które uczestniczą w jednolitym
mechanizmie nadzorczym, UE musi stworzyć jednolity mechanizm
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiązany z jednolitym
mechanizmem nadzorczym, tak by mieć możliwość odpowiedniego
postępowania z bankami będącymi na progu upadłości.
Nie można całkowicie wyeliminować ryzyka powstawania w bankach
poważnych problemów z płynnością czy
wypłacalnością. Niezbędne jest zatem ustanowienie ram,
które umożliwią dogłębną restrukturyzację banków
przez organy publiczne, przy jednoczesnym uniknięciu znacznych
zagrożeń dla stabilności gospodarczej oraz wysokich kosztów
wynikających z nieuporządkowanej likwidacji zgodnie z przepisami
krajowego prawa upadłościowego, dzięki czemu możliwe
będzie położenie kresu sytuacjom, w których procesy takie
muszą być finansowane ze środków publicznych.
Dyrektywa w sprawie restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banków, po jej przyjęciu przez Parlament
Europejski i Radę, będzie określała zasady restrukturyzacji
banków w UE doświadczających poważnych trudności
finansowych oraz utrzymywania ich funkcji istotnych dla gospodarki realnej, a
także zasady podziału strat i kosztów między akcjonariuszy,
wierzycieli i niezabezpieczonych deponentów tych banków. Kluczowy dla tej
dyrektywy instrument umorzenia lub konwersji długu określa
kolejność przypisywania strat i umarzania roszczeń
akcjonariuszy, wierzycieli nieuprzywilejowanych oraz wierzycieli
uprzywilejowanych. Deponenci posiadający w danym banku kwotę
nieprzekraczającą 100 000 EUR są zawsze wyłączeni z
tego przypisywania strat, gdyż ich roszczenia są chronione przez
krajowe systemy gwarantowania depozytów.
Przepisy dyrektywy mają funkcjonować
w oparciu o sieć organów krajowych i krajowych mechanizmów finansowania
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. Stanowi to wprawdzie
istotny krok na drodze do ograniczenia różnic między podejściami
stosowanymi przez poszczególne kraje oraz do ochrony integralności rynku
wewnętrznego, jednak nie wystarcza w przypadku tych państw członkowskich,
które podlegają wspólnemu nadzorowi nad instytucjami kredytowymi w ramach
jednolitego mechanizmu nadzorczego. Jak przyznała Rada Europejska, w unii
bankowej nadzór nad bankami oraz ich restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja
muszą być realizowane na tym samym szczeblu kompetencji. W innym
przypadku mogą pojawiać się różnice poglądów
między organem nadzoru (EBC) a krajowymi organami ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w kwestii sposobu postępowania z bankami
znajdującymi się w trudnej sytuacji, podczas gdy nadal mogą
się utrzymywać oczekiwania rynkowe co do zdolności lub
niezdolności państw członkowskich do rozwiązania na
szczeblu krajowym problemów wiążących się z przypadkami
upadłości banków, wzmacniając negatywne sprzężenia zwrotne
między sytuacją państw i sytuacją banków oraz
pogłębiając rozdrobnienie i zakłócenia konkurencji na rynku
wewnętrznym.
W porównaniu z siecią organów krajowych
jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
obejmujący centralny organ decyzyjny oraz jednolity bankowy fundusz
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przyniesie istotne
korzyści państwom członkowskim, podatnikom, bankom oraz
przyczyni się do finansowej i gospodarczej stabilności w całej
UE:
·
silny centralny organ decyzyjny zapewni szybkie i
skuteczne podejmowanie decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji we wszystkich uczestniczących państwach
członkowskich, pozwoli uniknąć nieskoordynowanych
działań, zminimalizować negatywne skutki dla stabilności
finansowej oraz ograniczyć potrzebę udzielenia wsparcia finansowego;
·
centralny organ, dysponujący odpowiednią
wiedzą fachową i doświadczeniem, będzie w stanie w bardziej
systematyczny i wydajny sposób zająć się problemami banków
będących na progu upadłości niż mogłyby to
uczynić poszczególne organy krajowe o bardziej ograniczonych zasobach i
mniejszym doświadczeniu;
·
jednolity bankowy fundusz restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji stworzy możliwość
łączenia znacznych zasobów pochodzących ze składek banków,
a tym samym bardziej skutecznej ochrony podatników niż w przypadku
funduszy krajowych, a jednocześnie zapewni jednolite warunki
działania wszystkim bankom z uczestniczących państw
członkowskich. Ten jednolity fundusz pozwoli uniknąć problemów z
koordynacją, które mogłyby wystąpić w przypadku
wykorzystywania funduszy krajowych i będzie miał zasadnicze znaczenie
dla wyeliminowania zależności banków od wiarygodności kredytowej
państw.
Jednolity mechanizm restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji musi zostać utworzony w obrębie
prawnych i instytucjonalnych ram UE. W konkluzjach Rady Europejskiej z 14
grudnia 2012 r. stwierdzono, że „proces ukończenia tworzenia UGW
będzie się opierał na ramach instytucjonalnych i prawnych UE”.
Zastosowanie doraźnych instrumentów o charakterze
międzyrządowym, które nie wchodziły w zakres tych ram, było
wprawdzie konieczne w obliczu nadzwyczajnej sytuacji na rynkach oraz
niedociągnięć w mechanizmach zarządzania stworzonych
pierwotnie na potrzeby unii gospodarczej i walutowej, stanowi ono jednak
zagrożenie dla demokratycznej jakości unijnych procesów decyzyjnych
oraz spójności systemu prawnego UE. Utworzenie jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w obrębie prawnych i instytucjonalnych
ram UE, podobnie jak to miało miejsce w przypadku jednolitego mechanizmu
nadzorczego, stanowi zatem niezbędny krok na drodze do ukończenia
tworzenia unii gospodarczej i walutowej zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej
oraz, w szerszym ujęciu, służący ochronie demokratycznego i
instytucjonalnego porządku UE.
1.2.        Przejście do unii
bankowej
Jednolity mechanizm nadzorczy powinien
wejść w życie w połowie 2014 r. Z kolei jednolity mechanizm
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien zacząć
funkcjonować w styczniu 2015 r., kiedy to planowo ma wejść w
życie dyrektywa […], która zawiera przepisy regulujące
restrukturyzację i uporządkowaną likwidację banków na
całym rynku wewnętrznym[7].
W ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji stosowano by wówczas przepisy niniejszego rozporządzenia, które
są zgodne z przepisami dyrektywy […], w odniesieniu do państw
członkowskich uczestniczących w unii bankowej, natomiast w
odniesieniu do pozostałych państw członkowskich przepisy
dyrektywy […] stosowałyby właściwe organy krajowe.
Jeżeli działania podejmowane w
ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą
obejmowały udzielenie wsparcia przez rząd, w każdym przypadku
zastosowanie będą miały zasady pomocy państwa
dotyczące podziału obciążeń. Aby dokonać
podziału obciążeń w odniesieniu do akcjonariuszy i
wierzycieli nieuprzywilejowanych, w ramach jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będzie możliwe
stosowanie, począwszy od wejścia w życie niniejszego
rozporządzenia, przepisów zezwalających na umorzenie akcji i
długu podporządkowanego w stopniu niezbędnym celem zastosowania
zasad pomocy państwa.
Ponadto każde państwo
członkowskie może podjąć decyzję o wdrożeniu do
swojego prawa krajowego nowych przepisów określonych w dyrektywie […]
jeszcze przed upływem terminu transpozycji tej dyrektywy. W każdym
bądź razie Komisja zachowa swoje uprawnienia w zakresie pomocy
państwa we wszystkich przypadkach restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji obejmujących wsparcie, które jest uznawane za pomoc
państwa. W rzeczywistości, nawet jeżeli wykorzystanie
jednolitego bankowego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji nie stanowi pomocy państwa zgodnie z
właściwymi kryteriami określonymi w Traktacie, kryteria te
miałyby nadal zastosowanie w analogiczny sposób celem zagwarantowania,
że w przypadkach, w których wykorzystywany jest jednolity bankowy fundusz
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, do jego interwencji
mają zastosowanie te same przepisy jak w przypadku wykorzystywania
krajowych mechanizmów finansowania przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji.
Na szczeblu europejskim ta konwergencja jest
pogłębiana przez, z jednej strony, zmienione wytyczne w sprawie
pomocy państwa służącej wsparciu banków oraz, z drugiej
strony, przez porozumienie w sprawie możliwości wykorzystywania
Europejskiego Mechanizmu Stabilności na potrzeby dokapitalizowania banków
znajdujących się w trudnej sytuacji. Zmienione wytyczne w sprawie
pomocy państwa nakładają na wszystkie państwa
członkowskie, które udzielają swoim bankom wsparcia publicznego,
surowsze wymogi jeśli chodzi o podział obciążeń w
odniesieniu do akcjonariuszy i wierzycieli nieuprzywilejowanych. Stanowi to
próbę przeciwdziałania obecnemu rozdrobnieniu rynku wewnętrznego
w wyniku wpływu takich czynników jak solidność poszczególnych
państw członkowskich czy istnienie „zastanych” aktywów. Wytyczne
dotyczące wykorzystania EMS określałyby natomiast, na jakich
warunkach – z zastrzeżeniem zasad pomocy państwa – państwa
członkowskie, które nie są w stanie udzielić bankom wsparcia
publicznego, mogłyby otrzymać pożyczki lub – w razie
konieczności – banki mogłyby zostać bezpośrednio
dokapitalizowane przez EMS.
2.           UZASADNIENIE JEDNOLITEGO MECHANIZMU
RESTRUKTURYZACJI I UPORZĄDKOWANEJ LIKWIDACJI
Komisja uwzględniła analizę
przeprowadzoną w ramach oceny skutków dokonanej na potrzeby przyjęcia
wniosku w sprawie dyrektywy […], w której to analizie oceniono aspekty
operacyjne i prawne istotne dla ustanowienia jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Proponowane elementy jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostały poddane
dodatkowej analizie na podstawie aktualizacji informacji zawartych w ocenie
skutków. W kwestii tego, czy w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji będzie możliwe podejmowanie
skutecznych decyzji, kluczowe jest znaczenie czynnika czasu, z dwóch istotnych
powodów: ex-ante, celem zwiększenia wiarygodności nowo
powstałego mechanizmu jako narzędzia reagowania, co ułatwia
ograniczenie źródeł niepewności na rynkach; oraz w przypadku
uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji –
celem utrzymania wartości aktywów, która może ulec obniżeniu w
wyniku zbędnych opóźnień w procedurze restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. Sieć organów krajowych potrzebowałaby
dodatkowego czasu na czynności proceduralne w każdym przypadku
dotyczącym instytucji transgranicznych. Proponowany podział
kompetencji między centralny szczebel decyzyjny a lokalne organy
wykonawcze doprowadzi natomiast do oszczędności czasowych. Na
szczeblu krajowym możliwe będzie szybsze niż na szczeblu centralnym
zgromadzenie całej wiedzy fachowej niezbędnej na potrzeby
wdrażania, ponieważ obowiązują tu przepisy krajowe; na
szczeblu centralnym istnieją większe szanse na osiągnięcie
masy krytycznej pozwalającej przyciągnąć i rozwijać
najlepszy personel fachowy.
Jeśli chodzi o wydajność
podejmowania decyzji w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, centralny szczebel decyzyjny przyczyni się
do ograniczenia do minimum kosztów restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji zarówno dlatego, że może on osiągnąć
znaczne korzyści skali dzięki sieci, jak i dlatego, że wnosi on
istotny wkład w zapewnienie jak najlepszej jakości decyzji w sprawie
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz możliwości jej
wykonania. Pod względem strukturalnym system, który nie wykracza poza
zadanie organów krajowych polegające na ograniczeniu do minimum kosztów
dla własnego państwa członkowskiego, nie w pełni
uwzględnia transgraniczne efekty zewnętrzne. Od początku kryzysu
państwa członkowskie rozważają wprowadzenie mechanizmu
podziału obciążeń celem ograniczenia globalnego spadku
dobrobytu w takich sytuacjach[8].
Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może
lepiej niż sieć zagwarantować wykonalność
przeniesienia obciążeń, która jest warunkiem koniecznym
funkcjonowania uzgodnień w sprawie podziału obciążeń.
Zagwarantuje on również zewnętrzną wykonalność
optymalnej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, co umożliwi
uprzednie uzgodnienie takich zasad podziału obciążeń, które
prowadzą do przypisania kosztów restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji w wyważony sposób i według sprawiedliwych kryteriów.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
3.1.        Podstawa prawna
Podstawą prawną niniejszego wniosku
jest art. 114 TFUE umożliwiający przyjęcie środków
służących zbliżeniu przepisów krajowych, których celem jest
ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Wniosek ma na celu utrzymanie
integralności oraz usprawnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Jednolite stosowanie jednego zbioru przepisów dotyczących restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji, wraz z dostępem centralnego organu do
jednolitego bankowego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji przywróci prawidłowe funkcjonowanie rynków bankowych w Unii,
usunie bariery dla korzystania z podstawowych wolności oraz pozwoli
uniknąć istotnych zakłóceń konkurencji przynajmniej w tych
państwach członkowskich, które podlegają wspólnemu nadzorowi nad
instytucjami kredytowymi na szczeblu europejskim.
Dyrektywa […] prowadzi wprawdzie do znacznej
harmonizacji, pozostawia jednak państwom członkowskim pewną
dozę elastyczności, co oznacza, że rozdrobnienie rynku
wewnętrznego mogłoby się nadal w pewnym stopniu utrzymywać.
Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewnia
natomiast zintegrowaną strukturę decyzyjną, która
łączy restrukturyzację i uporządkowaną likwidację
w ramach tego mechanizmu z nadzorem w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego
celem wyeliminowania niekorzystnych warunków konkurencji, które napotykają
banki w państwach członkowskich uczestniczących w jednolitym
mechanizmie nadzorczym w porównaniu z bankami w pozostałych państwach
członkowskich ze względu na brak scentralizowanego systemu
postępowania z bankami będącymi na progu upadłości. Aby
zapewnić pełne zaufanie wszystkich uczestniczących państw
członkowskich do jakości i bezstronności procedury
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banku – zwłaszcza w
kontekście lokalnych skutków gospodarczych – decyzje o restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji będą przygotowywane i monitorowane
centralnie przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i
Uporządkowanej Likwidacji, tak by zapewnić spójne i jednolite
podejście, natomiast samą procedurę będzie wszczynać
Komisja. Komisja będzie również podejmować decyzje w sprawie ram
instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które stosuje
się względem odnośnego podmiotu, a także w sprawie
wykorzystania funduszu w celu wsparcia działań w ramach
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Ponadto celem wsparcia procedury
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zwiększenia jej
skuteczności proponowane rozporządzenie ustanawia jednolity bankowy
fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Proponowane
rozporządzenie jest bezpośrednio stosowane we wszystkich
państwach członkowskich, ale stosuje się do wszystkich podmiotów
podlegających nadzorowi jednolitego mechanizmu nadzorczego. Jednolity
zbiór przepisów ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i
Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów
ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych[9], dyrektywą Parlamentu
Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków
dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru
ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami
inwestycyjnymi[10]
oraz dyrektywą […] będzie miał zastosowanie do
uczestniczących państw członkowskich, gdyż przepisy te
obowiązują na całym rynku wewnętrznym.
Właściwą podstawę
prawną stanowi zatem art. 114 TFUE.
3.2.        Zasada pomocniczości
Zgodnie z zasadą pomocniczości
określoną w art. 5 ust. 3 TUE, w dziedzinach, które nie
należą do jej wyłącznej kompetencji, Unia podejmuje
działania tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele
zamierzonego działania nie mogą zostać osiągnięte w
sposób wystarczający przez państwa członkowskie, zarówno na
poziomie centralnym, jak i regionalnym oraz lokalnym, i jeśli ze
względu na zakres lub skutki proponowanego działania możliwe
jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii.
Jedynie działanie na poziomie Unii
może zagwarantować, że banki będące na progu
upadłości będą restrukturyzowane w spójny sposób zgodnie z
jednolitym zbiorem przepisów, a skutki uboczne takiej restrukturyzacji
będą ograniczone do minimum. Jednolity mechanizm restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji przyniesie znaczne korzyści skali, a
także pozwoli na uniknięcie negatywnych skutków zewnętrznych,
jakie mogą wynikać z decyzji podejmowanych wyłącznie na
szczeblu krajowym i wykorzystywania jedynie funduszy krajowych. Znaczne
różnice między decyzjami o restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji podejmowanymi na szczeblu krajowym, które są uzależnione
od warunków lokalnych i podlegają lokalnym ograniczeniom w zakresie
finansowania, mogą podważyć stabilność i
integralność rynku wewnętrznego.
Podczas gdy ustanowienie jednolitego
mechanizmu nadzorczego zapewnia równe warunki działania pod względem
nadzoru nad bankami i zmniejsza ryzyko wstrzymywania się organów z
podjęciem decyzji, jednolity mechanizm restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji gwarantuje, że w sytuacji gdy ogłosi
upadłość, restrukturyzację można przeprowadzić po
możliwie niskich kosztach, wierzyciele zostaną potraktowani
sprawiedliwie i w ten sam sposób, a środki finansowe mogą zostać
szybko przeznaczone na najbardziej produktywne cele na całym rynku
wewnętrznym.
W związku z tym właściwe jest,
by Unia zaproponowała niezbędne działania ustawodawcze
służące ustanowieniu takiego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banków, które podlegają nadzorowi w ramach
jednolitego mechanizmu nadzorczego. Rozporządzenie jest
właściwym instrumentem prawnym, który pozwala uniknąć
rozbieżności wiążących się z krajową
transpozycją przepisów i który zapewnia jednolity mechanizm
instytucjonalny oraz równe warunki działania dla wszystkich banków w
uczestniczących państwach członkowskich.
3.3.        Zasada proporcjonalności
Zgodnie z zasadą proporcjonalności
zakres i forma działania Unii nie powinny wykraczać poza to, co jest
konieczne do osiągnięcia celów określonych w Traktatach.
W unii bankowej nadzór nad bankami oraz ich
restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja muszą być
realizowane na tym samym szczeblu kompetencji. W innym przypadku mogą
pojawiać się różnice poglądów między europejskim
organem nadzoru a krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji w kwestii sposobu postępowania z bankami znajdującymi
się w trudnej sytuacji i pokrycia związanych z tym kosztów.
Różnice te mogą ograniczać skuteczność zarówno
nadzoru, jak i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także
prowadzić do zakłóceń konkurencji między państwami
członkowskimi.
Niedawny kryzys uwypuklił potrzebę
szybkich i zdecydowanych działań wspieranych przez mechanizmy finansowania
na szczeblu europejskim celem uniknięcia sytuacji, w których
restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja banku prowadzona na szczeblu
krajowym prowadzi do nieproporcjonalnych skutków dla gospodarki realnej, a
także w celu stłumienia panującej w takich sytuacjach
niepewności oraz zapobieżenia przypadkom paniki bankowej i
wystąpieniu na rynku wewnętrznym efektu domina. Jednolity mechanizm
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji gwarantowałby, że
te same zasady byłyby stosowane w ten sam sposób w odniesieniu do
każdego banku z siedzibą w uczestniczącym państwie
członkowskim będącego na progu upadłości. Odpowiednie
rezerwy finansowe pozwoliłyby uniknąć sytuacji, w których
problemy poszczególnych banków prowadzą do spadku zaufania do całego
systemu bankowego w danym państwie członkowskim lub w innych
państwach członkowskich, które na rynkach postrzegane są jako
narażone na podobne rodzaje ryzyka.
Zwiększenie pewności prawnej,
właściwie dostosowane zachęty w kontekście unii bankowej,
jak również korzyści gospodarcze płynące z prowadzonych na
szczeblu centralnym, jednolitych działań w ramach restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji oznaczają, że wniosek jest zgodny z
zasadą proporcjonalności i nie wykracza poza to, co jest konieczne do
osiągnięcia założonych celów.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw
podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii
Europejskiej, zwłaszcza w zakresie prawa do ochrony danych osobowych,
wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa do
skutecznego środka prawnego i bezstronnego sądu oraz musi być
wdrażane zgodnie z tymi prawami i zasadami.
4.           SZCZEGÓŁOWE OMÓWIENIE WNIOSKU
4.1.        Jednolity mechanizm
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
4.1.1.     Zasady, struktura i zakres
Jednolity mechanizm restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji musi obejmować struktury decyzyjne, które z
jednej strony będą miały solidne podstawy prawne, a z drugiej
strony będą skutecznie funkcjonowały w sytuacji kryzysowej.
Proces podejmowania decyzji musi zapewniać ich europejski wymiar, ale
jednocześnie – poprzez włączenie państw członkowskich
– uwzględniać znaczenie procesów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banków dla gospodarek krajowych.
W ramach jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jednolity zbiór przepisów
dotyczących właściwej procedury restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, zawartych w dyrektywie w sprawie
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, stosowany będzie w
odniesieniu do znajdujących się w trudnej sytuacji banków z
państw członkowskich uczestniczących w tym mechanizmie.
Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
będzie obejmował jednolite przepisy i procedury, które ma stosować
Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji („rada”)
wspólnie z Komisją i organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji z uczestniczących państw członkowskich.
Komisja Europejska będzie
uczestniczyć w jednolitym mechanizmie restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji tylko w zakresie niezbędnym do realizacji
szczególnych zadań przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz w
odniesieniu do funkcji kontroli pomocy państwa powierzonej jej na mocy
Traktatu lub w celu zastosowania w analogiczny sposób kryteriów ustanowionych
na potrzeby stosowania art. 107 TFUE.
Ze względu na charakter procedury
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jednolity mechanizm
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji różni się jednak od
zróżnicowanego – według poszczególnych kategorii banków –
podejścia przyjętego w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego.
Inaczej niż w przypadku prowadzonego na bieżąco zadania, jakim
jest stałe sprawowanie nadzoru, procedura restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji będzie w danym momencie prowadzona jedynie
w stosunku do ograniczonej liczby banków. Ponadto szeroki zakres zastosowania
jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest w
pełni zgodny z logiką, zgodnie z którą w przypadku problemów EBC
może przejąć bezpośredni nadzór nad każdym bankiem, w
tym również biorąc pod uwagę jego możliwą
restrukturyzację i uporządkowaną likwidację. Ponadto kryzys
pokazał, że ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na
szczeblu europejskim potrzebne są nie tylko z uwagi na duże banki
działające na skalę międzynarodową. Istnienie
różnych instancji ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
dla banków o różnej wielkości oznaczałoby również
konieczność stworzenia zróżnicowanych mechanizmów finansowania i
mechanizmów ochronnych, co z kolei prowadziłoby do wzmocnienia
zależności między państwami i bankami oraz do
zakłóceń konkurencji.
4.1.2.     Zasady podejmowania
działań w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji
Aby zapewnić obiektywizm i rzetelność
procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Komisji, radzie i
krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakazuje
się wszelkiej dyskryminacji banków, ich deponentów, wierzycieli lub akcjonariuszy
ze względu na przynależność państwową lub
siedzibę. Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja grup
transgranicznych jest prowadzona w oparciu o szereg zasad mających
zapewnić równe traktowanie poszczególnych podmiotów wchodzących w
skład grupy, mających umożliwić należyte
uwzględnienie interesów poszczególnych państw członkowskich
włączonych w daną procedurę oraz pozwalających
uniknąć sytuacji, w której koszty, którymi obarczani są
wierzyciele, przekraczają koszty, które ponieśliby w wyniku
zwykłego postępowania upadłościowego. Jeżeli
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podlega jedynie
część grupy, niniejszy wniosek służy zagwarantowaniu,
że procedura ta nie będzie miała negatywnego wpływu na te
podmioty wchodzące w skład grupy, które nie są objęte
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. Koszty
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą co do zasady
ponoszone przez podmioty zmuszone do umorzenia lub konwersji
wierzytelności oraz branżę bankową. W związku z tym
wniosek ma na celu zagwarantowanie, że Komisja, rada i krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmują decyzje o
wykorzystaniu mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji w taki sposób, by do minimum ograniczyć nadzwyczajne publiczne
wsparcie finansowe.
4.1.3.     Związek z kontrolą
pomocy państwa przez Komisję
W ramach jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji kontrola pomocy państwa
przez Komisję byłaby utrzymana w każdych okolicznościach.
Oznacza to, że jeżeli EBC powiadomi Komisję i radę, iż
bank lub grupa jest na progu upadłości lub jest zagrożony(-a)
upadłością, procedura restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji byłaby w stosownych przypadkach realizowana równolegle z
procedurą dotyczącą pomocy państwa, w związku z czym
dane państwo lub państwa członkowskie zostałyby poproszone
o zgłoszenie planowanych środków Komisji zgodnie z art. 108 TFUE.
Wymaga to ustanowienia mechanizmów stałej współpracy i wymiany
informacji między radą a Komisją na potrzeby zakończenia
procedury dotyczącej pomocy państwa. Ponadto decyzja Komisji
podjęta zgodnie z zasadami pomocy państwa byłaby warunkiem
wstępnym przyjęcia przez Komisję decyzji o objęciu danego
banku restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.
Jeżeli wykorzystanie funduszu nie stanowi przypadku pomocy państwa,
kryteria ustanowione na potrzeby stosowania art. 107 TFUE należałoby
zastosować w analogiczny sposób jako warunek wstępny przyjęcia
decyzji o objęciu danego banku restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacja, tak by zachować integralność
rynku wewnętrznego w kontekście uczestniczących i
nieuczestniczących państw członkowskich.
4.1.4.     Zadania i struktura decyzyjna
Jednolity mechanizm restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji obejmuje wszystkie kluczowe zadania w
kontekście tej procedury, które są niezbędne celem
przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków
będących na progu upadłości. Zadania te obejmują
między innymi: udzielanie zezwolenia na zastosowanie uproszczonych
obowiązków w odniesieniu do sporządzenia projektów planów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; sporządzanie planów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; przegląd planów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; ocenę
możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banku; podejmowanie decyzji o objęciu banku
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją; wykonywanie
uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji w odniesieniu do instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją; oraz wdrażanie programów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto jednolity mechanizm restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji obejmuje podejmowanie decyzji o wykorzystaniu
mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Konstrukcja jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewnia solidne podstawy
prawne i skuteczność jego struktur decyzyjnych, w tym również w
sytuacjach kryzysowych. Struktury te zaprojektowano w taki sposób, by
zapewnić europejski wymiar podejmowanych decyzji oraz włączenie
w proces ich podejmowania państw członkowskich w związku ze
znaczeniem procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków
dla gospodarek krajowych.
Struktury decyzyjne jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmują Jednolitą
Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, krajowe organy
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z uczestniczących
państw członkowskich oraz Komisję Europejską. Zadania
jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
zostają podzielone między Jednolitą Radę ds.
Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Aby zapewnić skuteczność i
odpowiedzialność jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji oraz zgodnie z wymogami prawnymi Komisja
Europejska – jako organ UE – jest uprawniona do wszczęcia restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji banku, w oparciu o zalecenie rady ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub z własnej
inicjatywy. Jeżeli Komisja wszczyna procedurę restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, podejmowałaby również decyzje w
sprawie ram instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
które stosuje się w danym przypadku, a także w sprawie wykorzystania
funduszu. Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
podejmowałaby wszystkie pozostałe decyzje na mocy rozporządzenia
w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji i kierowałyby je do krajowych organów ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji celem wykonania ich na szczeblu krajowym zgodnie
z rozporządzeniem w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji oraz dyrektywą […]. Rada
monitorowałaby wykonanie jej decyzji na szczeblu krajowym przez krajowe
organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz – jeżeli
krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie
zastosowałby się do jej decyzji – mogłaby kierować decyzje
bezpośrednio do banków.
4.1.5.     Proces decyzyjny
Zgodnie z zasadami określonymi w
dyrektywie […] bank zostałby objęty restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją, jeżeli jest na progu
upadłości lub jest zagrożony upadłością,
jeżeli nie są dostępne rozwiązania w obrębie sektora
prywatnego, które pozwalają uniknąć upadłości, oraz
jeżeli restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja jest w interesie
publicznym ze względu na znaczenie systemowe banku, tj. jego
upadłość naruszyłaby stabilność systemu
finansowego. Celem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest
zapewnienie ciągłości funkcji krytycznych banku, utrzymanie
stabilności finansowej, ograniczenie do minimum sięgania po
pieniądze podatników oraz ochrona deponentów.
Procedura restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji zostaje uruchomiona w wyniku procesu
zapewniającego podjęcie uzasadnionej i bezstronnej decyzji w
odniesieniu do każdego banku będącego na progu
upadłości:
–
EBC, jako podmiot sprawujący nadzór nad
bankami, powiadamia Komisję, radę ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji oraz właściwe krajowe organy i
ministerstwa, że dany bank jest na progu upadłości;
–
rada ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji ocenia, czy istnieje ryzyko systemowe oraz czy istnieje
rozwiązanie w obrębie sektora prywatnego;
–
po stwierdzeniu ryzyka systemowego i braku
rozwiązania w obrębie sektora prywatnego, rada ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji zaleca Komisji wszczęcie procedury
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
–
Komisja podejmuję decyzję o
wszczęciu procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i
powiadamia radę o ramach instrumentów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, które stosuje się względem
odnośnego podmiotu, a także o ramach wykorzystania funduszu w celu
wsparcia działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji. Rada ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
przyjmuje, w drodze decyzji skierowanej do krajowych organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, program restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, w którym określone zostają instrumenty
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, działania podejmowane w
ramach tej procedury oraz działania z zakresu finansowania, oraz nakazuje
właściwym krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji zastosowanie środków restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji;
–
krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji stosują zgodnie z prawem krajowym
środki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określone
przez radę. Jeżeli krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji nie stosują się do decyzji rady, ma ona prawo do
przejęcia ich kompetencji i do kierowania bezpośrednio do banków
określonych decyzji dotyczących wdrożenia środków
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
4.1.6.     Odpowiedzialność i
budżet
Poszczególne elementy jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są niezależne w
wykonywaniu swoich zadań i podlegają surowym przepisom
dotyczącym odpowiedzialności, tak by dopilnować, by wykorzystywały
one swoje uprawnienia we właściwy i bezstronny sposób, w granicach
określonych w niniejszym rozporządzeniu i w dyrektywie […]. Rada ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiada zatem przed
Parlamentem Europejskim i Radą za wszystkie decyzje podjęte na podstawie
niniejszego rozporządzenia. O działalności rady informowane
będą również parlamenty narodowe uczestniczących
państw członkowskich. Rada będzie musiała ustosunkować
się do wszelkich uwag lub pytań, które mogą do niej
skierować parlamenty narodowe uczestniczących państw członkowskich.
Budżet jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, który obejmuje jednolity bankowy fundusz restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, nie stanowi części budżetu UE.
Wydatki związane z wykonywaniem zadań jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zarządzaniem jednolitym
bankowym funduszem restrukturyzacji i uporządkowanej oraz jego
wykorzystaniem będą finansowane ze składek wnoszonych przez
branżę bankową.
4.1.7.     Stosunki z
nieuczestniczącymi państwami członkowskimi
Na potrzeby rozwiązywania problemów grup
bankowych w dyrektywie […] ustanowiono kolegia ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, w których skład wchodzą krajowe
organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, tak by zapewnić
odpowiednie i zrównoważone włączenie organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ze wszystkich państw
członkowskich, w których działa dany bank. Europejski Urząd
Nadzoru Bankowego (EUNB) pełni rolę mediatora w sytuacji, gdy organy
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państwa
macierzystego i państwa przyjmującego nie są w stanie
osiągnąć porozumienia w kwestii przygotowania planów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz samej restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. W kontekście jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w przypadku podmiotów i
grup, które mają siedziby wyłącznie w państwach
uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym, jednolity mechanizm
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zastępuje kolegia ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziane w dyrektywie
[…]. Zamiast udziału w kolegiach przedstawiciele krajowych organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są włączeni w
prace rady ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
W przypadku banków z siedzibą w
nieuczestniczących państwach członkowskich według definicji
zawartej w rozporządzeniu ustanawiającym jednolity mechanizm
nadzorczy, dyrektywa […] obowiązuje w pełnym zakresie. Podobnie
stosunki między jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji a krajowymi organami ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w nieuczestniczących państwach
członkowskich będą w pełni regulowane przepisami dyrektywy
[…]. Przepisy dotyczące wzajemnych stosunków między poszczególnymi
mechanizmami finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
(wzajemne wsparcie oraz dobrowolne wzajemne pożyczki) mają
również w pełni zastosowanie do stosunków między jednolitym
bankowym funduszem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a
krajowymi mechanizmami finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji istniejącymi w nieuczestniczących państwach
członkowskich. We wniosku sprecyzowano również, że rola EUNB przewidziana
w dyrektywie […] oraz w rozporządzeniu ustanawiającym EUNB, w tym
jego uprawnienia w zakresie mediacji, znajduje pełne zastosowanie w
odniesieniu do rady ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Ponadto we wniosku w trojaki sposób uwzględniono
sytuację banków, które mają siedzibę w państwie
członkowskim nieuczestniczącym w jednolitym mechanizmie
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Po pierwsze, wniosek zawiera zasadę
niedyskryminacji instytucji kredytowych, deponentów oraz inwestorów lub innych
wierzycieli ze względu na ich przynależność
państwową lub siedzibę przez którykolwiek element jednolitego
mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Po drugie, we wniosku przewidziano, że
jeżeli grupa obejmuje instytucje kredytowe z siedzibą zarówno w
uczestniczącym, jak i w nieuczestniczącym państwie
członkowskim, rada ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
zastępuje krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
uczestniczących państw członkowskich w kolegiach ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidzianych w dyrektywie
[…].
Po trzecie,
nieuczestniczące państwa członkowskie mają zawsze
możliwość przystąpienia do jednolitego mechanizmu
nadzorczego, a tym samym zapewnienia, by banki z siedzibą na ich
terytorium zostały objęte jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji.
4.1.8.     Związek z dyrektywą
[…] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia […] r. ustanawiającą ramy
na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm
inwestycyjnych
W ramach jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zasady określone w
dyrektywie […] będą miały zastosowanie do uczestniczących
państw członkowskich, jako że obowiązują one na
całym rynku wewnętrznym. Odstępstwa są dopuszczalne jedynie
w przypadku, gdy procedury lub przepisy przewidziane w niniejszym
rozporządzeniu zastępują odpowiednie przepisy dyrektywy […] (np.
przepisy dotyczące kolegiów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, które zostają zastąpione przez struktury decyzyjne w
ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji).
Wniosek w sprawie jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zawiera pewne przepisy, które
są analogiczne do przepisów dyrektywy […], gdyż podstawę
działań rady ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
oraz Komisji musi stanowić prawo Unii mające bezpośrednie
zastosowanie. Inne przepisy zawarte w niniejszym wniosku zawierają
szczególne odniesienia do wniosku Komisji dotyczącego dyrektywy […].
Niektóre z tych przepisów zostały zmienione w wyniku przyjęcia w maju
sprawozdania przez Komisję Gospodarczą i Monetarną Parlamentu
Europejskiego oraz w związku z podejściem ogólnym Rady uchwalonym w
dniu 28 czerwca. Rozporządzenie w sprawie jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji musi ostatecznie być w
pełni zgodne z porozumieniem w sprawie dyrektywy […] osiągniętym
przez Parlament Europejski i Radę. Niniejszy wniosek odnosi się do
podejścia ogólnego Rady jako do najnowszego dostępnego dokumentu.
Ponieważ negocjacje między Parlamentem Europejskim i Radą nadal
trwają i dyrektywa nie przyjęła jeszcze ostatecznej formy, celem
Komisji jest zastąpienie tych przepisów prawa materialnego przepisami
stanowiącymi końcowy wynik negocjacji współprawodawców
prowadzonych w związku z dyrektywą […].
W przypadku niektórych aspektów już
uwzględnionych w dyrektywie […] konieczne jest dalsze dostosowanie celem
zapewnienia właściwego funkcjonowania jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wraz z jednolitym bankowym
funduszem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Po pierwsze, należy
w pełni zharmonizować hierarchię roszczeń w przypadku
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w oparciu o zasadę
uprzywilejowania deponentów. W art. 15 zaproponowano harmonizację
hierarchii roszczeń w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, w oparciu o zasadę uprzywilejowania deponentów. Komisja jest
zdania, że taka harmonizacja jest niezbędna w przypadku wszystkich
podmiotów podlegających przepisom dyrektywy […], tak by zapewnić
równe warunki konkurencji na rynku wewnętrznym. Po drugie, w ramach
jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
wymagane jest ścisłe ograniczenie wszelkiej elastyczności w
zastosowaniu instrumentu umorzenia lub konwersji długu i wszystkie banki
muszą w tym zakresie podlegać tym samym warunkom. W związku z
tym art. 24 wniosku zawiera dodatkowe ścisłe ramy, oparte na
podejściu ogólnym Rady z dnia 28 czerwca 2013 r., wykluczając w tym
kontekście możliwość zastosowania jakichkolwiek
odstępstw przewidzianych w dyrektywie […] (w szczególności w
odniesieniu do obliczania progu na potrzeby instrumentu umorzenia lub konwersji
długu).
4.2.        Rada ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji
4.2.1.     Aspekty związane z
zarządzaniem
Aby zapewnić
skuteczny i odpowiedzialny proces decyzyjny w przypadkach restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, struktura i zasady funkcjonowania rady ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji przewidują właściwe
włączenie wszystkich bezpośrednio zainteresowanych państw
członkowskich. W skład rady wchodzą dyrektor wykonawczy,
zastępca dyrektora wykonawczego, członkowie mianowani przez
Komisję i EBC oraz członkowie mianowani przez każde
uczestniczące państwo członkowskie, którzy reprezentują
krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Rada,
której przewodniczy dyrektor wykonawczy, spotyka się i pracuje w ramach
dwóch rodzajów sesji – plenarnej i wykonawczej. Do udziału w posiedzeniach
rady mogą zostać zaproszeni obserwatorzy.
Na sesji plenarnej rada podejmuje wszystkie
decyzje o charakterze ogólnym. Na sesji wykonawczej rada podejmuje decyzje w
odniesieniu do poszczególnych podmiotów lub grup bankowych. Tego rodzaju
decyzje dotyczą m.in. planów restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, korzystania z uprawnień do podjęcia wczesnej interwencji,
programów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym
wykorzystania funduszu na potrzeby sfinansowania procedury restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, a także kierowanych do krajowych organów
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instrukcji w zakresie
wykonywania decyzji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji.
W trakcie sesji wykonawczej w skład rady
wchodzą dyrektor wykonawczy i jego zastępca oraz członkowie
mianowani przez Komisję i EBC.
W zależności od banków lub grup,
które w danym przypadku mają zostać poddane restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, do udziału w sesji wykonawczej rady
zaproszeni zostaną również, oprócz dyrektora wykonawczego i jego
zastępcy oraz członków mianowanych przez Komisję i EBC,
członkowie mianowani przez zainteresowane krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przypadku restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji transgranicznych grup bankowych w
posiedzeniach i procesie decyzyjnym biorą zatem udział zarówno
członkowie mianowani przez państwo członkowskie, w którym
znajduje się organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
na poziomie grupy, jak również członkowie mianowani przez
państwa członkowskie, w których mają siedziby jednostki
zależne lub podmioty objęte nadzorem skonsolidowanym.
Obowiązujące w radzie zasady dotyczące głosowania
uwzględniają potrzebę uwzględnienia interesów wszystkich
państw członkowskich, których dotyczy podejmowana decyzja o
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Żaden z uczestników posiedzeń
rady nie dysponuje prawem weta.
Z uwagi jednak na fakt, iż państwa
członkowskie suwerennie decydują o wykorzystaniu środków z
budżetów krajowych, we wniosku jednoznacznie określono, że
jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie
może zażądać od państw członkowskich udzielenia
nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego jakiemukolwiek podmiotowi
objętemu restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.
Ponadto aby w pełni uwzględnić wszelkie skutki finansowe dla
państw członkowskich, członkowie mianowani przez zainteresowane
krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą
na sesji wykonawczej zażądać dalszych obrad
służących omówieniu potencjalnych skutków tego rodzaju.
4.2.2.     Uprawnienia
Rada ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji gromadzi informacje, którymi EBC i krajowe
organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dysponują w
odniesieniu do kondycji finansowej banków podlegających ich kompetencjom.
W porównaniu z siecią organów krajowych działających na
podstawie krajowych upoważnień umożliwia to lepszą
ocenę okoliczności, które mogą prowadzić do
konieczności objęcia danego banku restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją, oraz pozwala uniknąć
transgranicznych skutków ubocznych. Wniosek opiera się na ramach
ustanowionych w projekcie dyrektywy w sprawie restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji i uprawnia radę ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji do szybkiej interwencji w przypadku pogarszania
się sytuacji finansowej banku lub grupy.
Radzie ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji powierzono uprawnienia do określenia, w
którym momencie właściwe jest skierowanie do Komisji zalecenia
dotyczącego objęcia banku lub grupy restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją. Jeżeli Komisja stwierdzi, że warunki uruchomienia
tej procedury są spełnione i podejmie decyzję o objęciu
banku restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, rada –
mając na uwadze ogólne ramy określone przez Komisję – podejmuje
decyzję o szczegółach dotyczących zastosowania instrumentów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykorzystania
środków funduszu. Uprawnienia te umożliwiają radzie ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wybór i zastosowanie instrumentów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz odpowiednich zasad i
procedur w jednolity sposób. W szczególności w sytuacji, gdy banki
działają w skali transgranicznej, doprowadzi to do wyeliminowania
występujących obecnie rozbieżności między przepisami i
podejściami stosowanymi przez państwa członkowskie, wraz z ich
negatywnymi skutkami dla funkcjonowania rynków bankowych w Unii.
Tego rodzaju bezpośrednia
odpowiedzialność rady ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji zapewni równe traktowanie banków ze wszystkich uczestniczących
państw członkowskich oraz przewidywalność stosowania
jednolitego zbioru przepisów dotyczących restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banków, jak również zaufanie do sposobu
stosowania tego zbioru przepisów. Zwiększy to pewność prawa i
pozwoli w większym stopniu utrzymać wartość aktywów
finansowych dzięki uniknięciu niepotrzebnych zakłóceń w
przepływie środków. Zapewni to również wykorzystanie aktywów
instytucji będącej na progu upadłości w sposób jak
najbardziej produktywny (tak by ograniczyć do minimum straty ponoszone
przez wierzycieli we wszystkich uczestniczących państwach
członkowskich), a nie zgodnie z interesami poszczególnych państw
członkowskich.
Rada ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji zapewnia ścisłe wykonanie decyzji o
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z prawem krajowym. W
tym celu rada posiada uprawnienia do nadzoru i oceny wykonania decyzji przez
krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez
możliwość uzyskania, w stosownych przypadkach, informacji
bezpośrednio od banków lub prowadzenia dochodzeń lub kontroli na
miejscu. Jeżeli krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji nie wykonuje decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji zgodnie z ustalonym programem restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, rada jest uprawniona do bezpośredniego kierowania
określonych decyzji do danego banku, w których żąda
podjęcia działań koniecznych do wykonania decyzji o
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
4.2.3.     Współpraca na szczeblu
europejskim i międzynarodowym
Wykonując swoje zadania, rada ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będzie
współpracować z EBC i innymi organami uprawnionymi do sprawowania
nadzoru nad instytucjami kredytowymi w ramach jednolitego mechanizmu
nadzorczego, jak również z innymi organami wchodzącymi w skład
Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego. Rada ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji będzie również ściśle współpracować z
krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
gdyż odgrywają one kluczową rolę w przygotowaniu i
zastosowaniu środków restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Ponieważ wiele instytucji kredytowych
działa nie tylko w Unii, lecz również poza nią, rada ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będzie miała
wyłączne uprawnienia do zawarcia, w imieniu organów krajowych
uczestniczących państw członkowskich,
niewiążących umów o współpracy z organami państw
trzecich.
4.3.        Jednolity bankowy fundusz
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
4.3.1.     Zasady, ustanowienie i zadania
U podstaw działań podejmowanych
przez radę leży zasada, że wszelkie straty, koszty i inne
wydatki poniesione w związku z zastosowaniem instrumentów restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji są w pierwszej kolejności ponoszone
przez akcjonariuszy i wierzycieli instytucji objętej restrukturyzacją
i uporządkowaną likwidacją, a dopiero następnie,
jeżeli jest to konieczne, przez branżę finansową. Jednak
nawet jeśli koszty restrukturyzacji instytucji miałyby być
ostatecznie poniesione z jej środków wewnętrznych, istnieje potrzeba
ustanowienia mechanizmu umożliwiającego instytucji (bądź to
w jej pierwotnej formie, bądź za pośrednictwem banku pomostowego
lub podmiotu zarządzającego aktywami – banku likwidującego
złe aktywa) dalsze prowadzenie działalności. Istotne jest zatem
ustanowienie bankowego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji celem zapewnienia skuteczności działań podejmowanych
w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, np. poprzez
udostępnienie krótkoterminowego finansowania instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub udzielenie
gwarancji potencjalnym nabywcom takiej instytucji.
Nadrzędnym celem jednolitego bankowego
funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest zapewnienie
stabilności finansowej, a nie przejmowanie strat instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub
udostępnianie kapitału takiej instytucji. Fundusz ten nie powinien
być traktowany jako fundusz ratunkowy. Mogą jednak zaistnieć
wyjątkowe okoliczności, w których, po odpowiednio wysokim
wykorzystaniu środków wewnętrznych (co najmniej 8 %
zobowiązań i funduszy własnych instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją),
nadrzędny cel nie może zostać osiągnięty, jeżeli
fundusz nie będzie mógł pokryć dalszych strat lub
udostępnić kapitału. Jedynie w takich okolicznościach
fundusz ten mógłby zostać wykorzystany jako mechanizm ochronny dla
środków prywatnych.
Ustanowienie jednolitego bankowego funduszu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest w pierwszym rzędzie
uzasadnione faktem, że na zintegrowanych rynkach finansowych wszelkie
wsparcie finansowe służące restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banku zwiększa stabilność
finansową i poprawia kondycję finansową innych banków nie tylko
w danym państwie członkowskim, ale również w pozostałych państwach
członkowskich. Ponieważ z tego rodzaju wsparcia korzyści
odnoszą pośrednio banki z wszystkich uczestniczących państw
członkowskich, składki służące sfinansowaniu tego
wsparcia nie powinny być nakładane wyłącznie na banki z
danego państwa członkowskiego.
Jeśli chodzi o skuteczność,
możliwość łączenia przez fundusz środków
pochodzących od wszystkich banków w strefie euro stwarza dużo
bardziej skuteczny bufor chroniący przed kryzysami bankowymi, w trakcie
których straty koncentrują się asymetrycznie w niektórych
państwach członkowskich – pod tym względem fundusz stanowi
mechanizm zabezpieczający dla całej strefy euro. Niedawny kryzys
pokazał, że w poszczególnych państwach członkowskich straty
powstały w bardzo różny sposób.
Ponieważ w przyszłości straty
wynikające z wstrząsów w branży bankowej będą się
prawdopodobnie koncentrować w danym momencie tylko w niektórych
państwach członkowskich, wspólny europejski prywatny mechanizm
ochronny – w przeciwieństwie do pojedynczych krajowych mechanizmów tego
rodzaju – będzie bardziej skuteczny w absorpcji tego rodzaju wstrząsów
dzięki składkom pobieranym ex ante (a w wyjątkowych
przypadkach również ex post) od całej branży bankowej w
strefie euro. Dzięki połączeniu zasobów na szczeblu europejskim
fundusz wzmocni zatem mechanizmy ochronne, co zwiększy odporność
systemu bankowego. Jednocześnie rozłożenie nadzwyczajnych,
pobieranych ex post składek po równo między banki we
wszystkich uczestniczących państwach członkowskich doprowadzi do
zmniejszenia wysokości takiej składki przypadającej na
każdy bank, ograniczając procykliczne skutki tych składek.
Ponadto mechanizm, w którym pokrycie strat
wykracza poza granice krajowe, może skutecznie przełamać
błędne koło zależności między kryzysami bankowymi
w danym państwie członkowskim a sytuacją budżetową
tego państwa. Gdyby tego rodzaju jednolity fundusz bankowy istniał w
chwili wybuchu kryzysu finansowego, możliwe byłoby złagodzenie w
ten sposób obecnych obciążeń niektórych państw
członkowskich związanych z ratowaniem banków.
Ponadto jednolity bankowy fundusz
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, posiadający
możliwość łączenia środków branży bankowej
ze wszystkich uczestniczących państw członkowskich, będzie
dysponował szerszą bazą naliczania składek, a tym samym
lepszą reputacją, która w razie potrzeby umożliwi radzie ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pożyczenie na rynkach
finansowych większych środków po niższej cenie. Większe
możliwości pozyskiwania finansowania zewnętrznego na rynku
ograniczą potrzebę uciekania się do środków publicznych w
przypadkach ekstremalnie wysokich strat, co przyczyniłoby się do
zerwania zależności między państwami a bankami oraz do
uchronienia podatników przed koniecznością pokrywania kosztów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Jednolity fundusz pozwoli również na
właściwe zrównanie zachęt dla wszystkich instytucji
działających w ramach unii bankowej. Jeżeli, zwłaszcza w
przypadku transgranicznych grup bankowych, środki na pokrycie kosztów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które przekraczają
koszty poniesione przez akcjonariuszy i wierzycieli, musiałyby zostać
udostępnione przez krajowe mechanizmy finansowania, ograniczałoby to
skuteczność nie tylko jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, ale również jednolitego mechanizmu
nadzorczego.
Ustanowienie jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymaga, by rada ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dysponowała szybkim i
skutecznym dostępem do jednolitego bankowego funduszu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. Fundusz ten stanowi prywatny zewnętrzny
mechanizm ochronny, który może udzielać średnio- i
długoterminowego finansowania celem uniknięcia lub ograniczenia do
minimum wykorzystania środków publicznych na potrzeby restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banków. Ponadto oznacza on zwiększenie
skuteczności procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
dzięki uniknięciu problemów z koordynacją, które pojawiają
się w przypadku wykorzystywania krajowych mechanizmów finansowania,
zwłaszcza w przypadkach grup transgranicznych.
4.3.2.     Finansowanie funduszu
Fundusz potrzebuje łatwo dostępnych
środków, tak by zapewnić wystarczające możliwości
finansowania, uniknąć procykliczności systemów repartycyjnych
oraz ograniczyć do minimum konieczność korzystania z
zewnętrznego wsparcia finansowego. W tym celu docelowa wielkość
funduszu powinna wynosić co najmniej 1 % kwoty gwarantowanych depozytów w
systemie bankowym uczestniczących państw członkowskich, co
byłoby wystarczające do zapewnienia restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w przypadku przyszłych kryzysów, pod
warunkiem że wierzyciele ponoszą koszty w postaci umorzenia lub
konwersji długu w wysokości co najmniej 8 % łącznych
zobowiązań i funduszy własnych instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.
Biorąc za podstawę dane z 2011 r.
dotyczące banków oraz szacunkowej kwoty gwarantowanych depozytów w bankach
strefy euro, docelowa wielkość jednolitego bankowego funduszu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie 1 % odpowiadałaby
kwocie około 55 mld EUR. Docelowa wielkość funduszu w
wartościach bezwzględnych (w EUR) będzie miała charakter
dynamiczny i wzrośnie automatycznie w przypadku rozwoju branży
bankowej.
Na osiągnięcie przez fundusz
docelowego poziomu przewidziano okres przejściowy wynoszący 10 lat.
Może on zostać przedłużony do 14 lat, jeżeli z
funduszu dokonane zostaną wypłaty przekraczające
połowę jego docelowego poziomu. Jeżeli w początkowym
okresie gromadzenia środków z funduszu nie zostaną dokonane
żadne wypłaty, branża bankowa musiałaby corocznie
wnosić jedną dziesiątą kwoty docelowej, czyli w
wartościach bezwzględnych około 5,5 mld EUR.
Po zakończeniu początkowego okresu
gromadzenia środków w funduszu, banki będą zobowiązane do
wniesienia dodatkowych składek, jeżeli dojdzie do wzrostu
wartości stanowiącej podstawę obliczenia składki lub w
przypadku dokonywania wypłat z funduszu. Jeżeli dostępne
środki finansowe funduszu spadną do poziomu poniżej połowy
jego wielkości docelowej, banki zostaną zobowiązane do wnoszenia
minimalnej składki rocznej w wysokości co najmniej jednej piątej
łącznych zobowiązań       (z pominięciem kapitału
regulacyjnego i gwarantowanych depozytów) wszystkich banków w państwach
członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji.
Wysokość składek będzie
obliczana zgodnie z dyrektywą […] w oparciu o wysokość
zobowiązań banku (z pominięciem funduszy własnych i
gwarantowanych depozytów) i korygowana w zależności od profilu ryzyka
danej instytucji. Oznacza to, że banki, które finansują się
niemal wyłącznie z depozytów, w praktyce będą
płacić bardzo niskie składki. Banki te będą
oczywiście wpłacały odpowiednie składki do krajowych
systemów gwarantowania depozytów.
Przewidziano zabezpieczenia w celu uniknięcia
sytuacji, w których nakładanie składek prowadzi do problemów ze
stabilności finansową w instytucjach o dobrej sytuacji finansowej – w
postaci tymczasowych zwolnień z wymogu wnoszenia składek ex post.
Jeżeli składki ex ante
okażą się niewystarczające, a składki ex post
nie będą bezpośrednio dostępne, mogą być
potrzebne dodatkowe rezerwy finansowe, zwłaszcza w okresie
przejściowym, celem zapewnienia ciągłości funkcji
krytycznych banku lub banków przez cały okres prowadzenia procedury
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Fundusz będzie
miał prawo zawierać umowy pożyczki lub umowy dotyczące
innego rodzaju wsparcia finansowego (w tym ze środków publicznych) z
instytucjami finansowymi lub innymi osobami trzecimi, jeżeli okaże
się to konieczne do sfinansowania restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji. Co do zasady wsparcie to zostanie spłacone przez samą
instytucję objętą restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją. Jeżeli jednak miałoby
się to okazać niemożliwe, w rozporządzeniu przewidziano,
że straty podlegają podziałowi – w formie składek ex
post – między wszystkie banki objęte jednolitym mechanizmem
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Dzięki temu zostanie
zagwarantowane, że w perspektywie średniookresowej wszelkie
wykorzystanie środków publicznych pozostanie bez wpływu na
budżet.
Aby uniknąć niekorzystnych skutków
dla tych państw członkowskich, które z dniem wejścia w
życie niniejszego rozporządzenia będą dysponowały
odpowiednim krajowym mechanizmem finansowania, przepisy rozporządzenia
pozostawiają tym państwom swobodę decyzji co do sposobu
wykorzystania istniejących krajowych mechanizmów finansowania na potrzeby
wypełnienia przez banki z tychże państw zobowiązań
spoczywających na nich na mocy niniejszego rozporządzenia.
4.3.3.     Rola systemów gwarantowania
depozytów w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
Jeżeli bank zostaje objęty
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, krajowy system
gwarantowania depozytów, którego bank ten jest członkiem, wniesie
składkę w wysokości nieprzekraczającej kwoty gwarantowanych
depozytów odpowiadającą kwocie strat, które musiałby
ponieść, gdyby bank ten został zlikwidowany w ramach
zwykłego postępowania upadłościowego. Rola ta została
już w pełni przewidziana w dyrektywie […].
Ponadto jednolity mechanizm restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji nie ma wpływu na instytucjonalne systemy
ochrony i inne wewnątrzgrupowe mechanizmy wsparcia finansowego ustanowione
przez niektóre grupy instytucji kredytowych. Jednolity mechanizm restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji będzie interweniował jedynie w
przypadkach, gdy tego rodzaju rozwiązania ustanowione przez sektor
prywatny nie przyniosą skutecznego rozwiązania problemów
wiążących się z upadłością banku.
4.3.4.     Rola funduszu w restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji grup, do których należą instytucje
niepodlegające jednolitemu mechanizmowi restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji
Do celów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji grup, w których skład wchodzą zarówno
instytucje podlegające jednolitemu mechanizmowi restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, jak i instytucje niepodlegające temu
mechanizmowi, wkład funduszu będzie odpowiadał wielkości
tej części grupy, która podlega jednolitemu mechanizmowi, podczas gdy
reszta zostanie pokryta przez krajowe mechanizmy finansowania pozostające
poza mechanizmem.
Aby wzmocnić finansowanie
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na całym rynku
wewnętrznym, wniosek dopuszcza możliwość zaciągania
przez fundusz pożyczek od innych mechanizmów finansowania restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji lub udzielania takim mechanizmom
pożyczek, na zasadzie dobrowolności. Umożliwi to funduszowi
dokonywanie wypłat w istotnej wysokości, które nie są pokryte ze
składek ex ante ani ze składek ex post. Będzie to
również stanowiło wsparcie mechanizmów finansowania restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji w państwach członkowskich
pozostających poza zakresem jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji.
4.3.5.     Zastąpienie krajowych
mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
Ponieważ
fundusz zastępuje krajowe mechanizmy finansowania restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w uczestniczących państwach
członkowskich, państwa członkowskie, które z dniem wejścia
w życie niniejszego rozporządzenia będą dysponowały
już odpowiednimi krajowymi mechanizmami finansowania restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, mają swobodę decyzji co do sposobu
wykorzystania tych mechanizmów zgodnie z prawem krajowym. Państwa
członkowskie mogą ponadto postanowić, że te krajowe
mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
wnoszą składki na rzecz jednolitego funduszu w imieniu danych banków
krajowych do czasu wyczerpania środków dostępnych w ramach tych
mechanizmów.
5.           WPŁYW NA BUDŻET
Rada ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji będzie finansowana w pełni ze
składek wnoszonych przez instytucje finansowe. Utworzenie rady będzie
jednak w okresie początkowym wiązało się z pewnymi
niewielkimi skutkami dla budżetu Unii. Szczegółowe informacje na ten
temat zawiera załączona ocena skutków finansowych regulacji.
2013/0253 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
ustanawiające jednolite zasady i
jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego
mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego
bankowego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz
zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Banku Centralnego[11],
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[12],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Ściślejsza
integracja wewnętrznego rynku usług bankowych jest niezbędna do
wspierania ożywienia gospodarczego w Unii. Obecny kryzys
gospodarczo-finansowy uwidocznił jednak, że funkcjonowanie rynku
wewnętrznego w tym obszarze jest zagrożone oraz że rośnie
ryzyko rozdrobnienia rynku usług finansowych. Z powodu obaw
dotyczących wystąpienia efektu domina, braku zaufania do innych
krajowych systemów bankowych i wątpliwości co do możliwości
zapewnienia bankom wsparcia przez państwa członkowskie
płynność rynków międzybankowych zmniejszyła się,
a działalność transgraniczna banków spadła.
(2)       Rozbieżności w
krajowych przepisach dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji w poszczególnych państwach członkowskich oraz odpowiednich
praktykach administracyjnych, a także brak jednolitej procedury decyzyjnej
na szczeblu unijnym dotyczącej restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji banków transgranicznych przyczynia się do braku zaufania i
niestabilności rynku, ponieważ wspomniane przepisy i procedury nie
zapewniają pewności i przewidywalności co do ewentualnych
skutków upadłości banku. Decyzje o restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji podejmowane na szczeblu krajowym mogą
prowadzić jedynie do zakłóceń konkurencji, a w konsekwencji do
pogorszenia funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(3)       Rozbieżne praktyki
państw członkowskich w traktowaniu wierzycieli banków objętych
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz ratowaniu
banków będących na progu upadłości mają w szczególności
wpływ na postrzegane ryzyko kredytowe, dobrą kondycję
finansową i wypłacalność banków w poszczególnych
państwach. To z kolei podważa zaufanie społeczeństwa do
sektora bankowego i utrudnia korzystanie ze swobody
przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w ramach
rynku wewnętrznego, ponieważ koszty finansowania byłyby
niższe, gdyby takie różnice w praktykach państw
członkowskich nie istniały.
(4)       Rozbieżności w
krajowych przepisach dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji w poszczególnych państwach członkowskich oraz odpowiednich
praktykach administracyjnych mogą sprawić, że koszty uzyskania
kredytu przez banki i klientów będą wyższe, wyłącznie
z uwagi na ich siedzibę czy miejsce zamieszkania i niezależnie od ich
faktycznej zdolności kredytowej. Ponadto stopy oprocentowania dla klientów
banków w niektórych państwach członkowskich są wyższe
niż stopy oprocentowania w innych państwach członkowskich
niezależnie od ich zdolności kredytowej.
(5)       Tak długo jak przepisy
dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także
praktyki i podejścia dotyczące podziału obciążenia
pozostaną w gestii poszczególnych państw członkowskich, a
środki finansowe potrzebne do sfinansowania restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji będą pozyskiwane i wydatkowane na
szczeblu krajowym, rynek wewnętrzny pozostanie rozdrobniony. Ponadto
krajowe organy nadzoru mają silną motywację do ograniczania do
minimum potencjalnych skutków kryzysów bankowych dla gospodarek ich państw
poprzez podejmowanie jednostronnych działań służących
wydzieleniu operacji bankowych np. poprzez ograniczanie transferów i
pożyczek wewnątrzgrupowych lub poprzez zaostrzenie wymogów
kapitałowych i dotyczących płynności wobec mających
siedzibę na ich terytorium jednostek zależnych od jednostek
dominujących będących potencjalnie na progu upadłości.
Ogranicza to działalność transgraniczną banków i utrudnia
korzystanie z podstawowych wolności, a także prowadzi do zakłóceń
konkurencji na rynku wewnętrznym.
(6)       Dyrektywa Parlamentu Europejskiego
i Rady […][13]
do pewnego stopnia ujednoliciła krajowe przepisy dotyczące
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, a także
uregulowała współpracę między organami ds. restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji dotyczącą postępowania w przypadku
upadłości banków transgranicznych.           Harmonizacja
przewidziana w dyrektywie […] nie jest jednak pełna, a proces decyzyjny
nie jest scentralizowany. Zasadniczo dyrektywa […] ustanawia wspólne
instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz określa
uprawnienia krajowych organów wszystkich państw członkowskich, ale
pozostawia tym organom swobodę w stosowaniu tych instrumentów i w
korzystaniu z krajowych mechanizmów finansowania na potrzeby stosowania
procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Dyrektywa […] nie
zapobiega podejmowaniu przez państwa członkowskie odrębnych i
potencjalnie niespójnych decyzji dotyczących restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji grup transgranicznych, co może wpłynąć
na łączne koszty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Ponadto, ponieważ dyrektywa przewiduje ustanowienie krajowych mechanizmów
finansowania, nie ogranicza w wystarczającym stopniu zależności
banków od wsparcia z budżetów krajowych i nie zapobiega stosowaniu przez
państwa członkowskie różnych podejść w odniesieniu do
wykorzystywania tych mechanizmów.
(7)       Zapewnienie w obrębie
Unii skutecznych, jednolitych decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji banków będących na progu upadłości, w tym
dotyczących skorzystania ze środków pozyskanych na szczeblu unijnym,
jest niezbędne do ukończenia procesu tworzenia wewnętrznego
rynku usług finansowych. W ramach rynku wewnętrznego
upadłość banków w jednym państwie członkowskim
może wpłynąć na stabilność rynków finansowych w
całej Unii. Zapewnienie skutecznych, jednolitych przepisów
dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz równych
warunków finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w
państwach członkowskich leży w interesie nie tylko państw
członkowskich, w których banki te prowadzą
działalność, ale także wszystkich państw
członkowskich; posłuży to bowiem utrzymaniu konkurencji i
poprawie funkcjonowania rynku wewnętrznego. Systemy bankowe na rynku
wewnętrznym charakteryzują się wysokim stopniem współzależności,
grupy bankowe są międzynarodowe, a banki posiadają wysoki
odsetek aktywów zagranicznych. W świetle braku jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji kryzysy bankowe w państwach
członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym
miałyby poważniejsze skutki systemowe również dla
nieuczestniczących państw członkowskich. Ustanowienie
jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
zwiększy stabilność banków w uczestniczących państwach
członkowskich oraz zapobiegnie przenoszeniu się kryzysów do
nieuczestniczących państw członkowskich, a w ten sposób usprawni
funkcjonowanie całego rynku wewnętrznego.
(8)       Po ustanowieniu jednolitego
mechanizmu nadzorczego rozporządzeniem Rady (UE) nr …/…[14], zgodnie z którym banki w
uczestniczących państwach członkowskich podlegają
centralnemu nadzorowi sprawowanemu przez Europejski Bank Centralny (EBC),
istnieje niedostosowanie między nadzorowaniem tych banków na szczeblu
unijnym a ich krajowym traktowaniem w procedurze restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji zgodnie z dyrektywą […].
(9)       Podczas gdy banki w
państwach członkowskich nieobjętych jednolitym mechanizmem
nadzorczym korzystają z dostosowanych na poziomie krajowym mechanizmów
nadzorczych, ochronnych i mechanizmów restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, banki w państwach członkowskich uczestniczących w
jednolitym mechanizmie nadzorczym podlegają unijnym mechanizmom nadzorczym
i krajowym mechanizmom ochronnym oraz krajowym mechanizmom restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. Niedostosowanie to stwarza niekorzystne warunki
konkurencji dla banków w państwach członkowskich uczestniczących
w jednolitym mechanizmie nadzorczym w porównaniu z bankami w pozostałych
państwach członkowskich. Z uwagi na to, że nadzór oraz
restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja odbywają się w
ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego na dwóch różnych poziomach,
interweniowanie oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja w odniesieniu
do banków w państwach członkowskich uczestniczących w tym
mechanizmie nie byłyby tak szybkie, spójne i skuteczne jak w odniesieniu
do banków w państwach członkowskich w nim nieuczestniczących.
Negatywnie wpływa to na koszty finansowania ponoszone przez te banki, a
także prowadzi do powstania niekorzystnych warunków konkurencji, których
skutki są szkodliwe dla państw członkowskich, w których banki te
prowadzą działalność, a także dla ogólnego
funkcjonowania rynku wewnętrznego. W związku z tym do zapewnienia
równych warunków działania niezbędny jest scentralizowany mechanizm
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmujący wszystkie
banki prowadzące działalność w państwach
członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym.
(10)     Podział
odpowiedzialności w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji pomiędzy organy krajowe a organy unijne powinien
odpowiadać podziałowi odpowiedzialności w zakresie nadzoru
pomiędzy tymi organami. Tak długo jak nadzór w danym państwie
członkowskim będzie sprawowany na szczeblu krajowym, państwo to
powinno być odpowiedzialne za skutki finansowe upadłości banku.
Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien
zatem objąć jedynie banki i instytucje finansowe z siedzibą w
państwach członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie
nadzorczym i podlegające nadzorowi EBC w ramach tego mechanizmu. Banki z
siedzibą w państwach członkowskich nieuczestniczących w
jednolitym mechanizmie nadzorczym nie powinny być objęte jednolitym
mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli
takie państwa członkowskie zostałyby objęte jednolitym
mechanizmem nadzorczym, stworzyłoby to dla nich niewłaściwe
zachęty. Organy nadzoru w tych państwach członkowskich
mogłyby w szczególności złagodzić podejście w stosunku
do banków podlegających ich kompetencjom, gdyż nie musiałyby w
pełni ponosić ryzyka finansowego ich upadłości. W
związku z tym, w celu zapewnienia spójności z jednolitym mechanizmem
nadzorczym, jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
powinien objąć państwa członkowskie uczestniczące w
jednolitym mechanizmie nadzorczym. W miarę przystępowania państw
członkowskich do jednolitego mechanizmu nadzorczego, powinny one
również automatycznie być obejmowane jednolitym mechanizmem restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji. Oczekuje się, że docelowo cały
rynek wewnętrzny zostanie objęty jednolitym mechanizmem
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(11)     Jednolity bankowy fundusz
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zwany dalej „funduszem”)
jest zasadniczym elementem, bez którego nie można by zapewnić
prawidłowego funkcjonowania jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. Odrębne systemy finansowania ze
środków krajowych zaburzyłyby stosowanie jednolitych przepisów
dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków na
rynku wewnętrznym. Fundusz powinien ułatwić zapewnienie
jednolitych praktyk administracyjnych w zakresie finansowania restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji, a także zapobieganie tworzeniu się
przeszkód w korzystaniu z podstawowych wolności lub zakłóceniom
konkurencji na rynku wewnętrznym w wyniku rozbieżnych praktyk
krajowych. Fundusz powinien być bezpośrednio finansowany przez banki,
a środki powinny być gromadzone na szczeblu unijnym, tak aby
środki na potrzeby finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji mogły zostać przydzielone państwom członkowskim
w oparciu o obiektywne czynniki, prowadząc w ten sposób do zwiększenia
stabilności finansowej i ograniczenia powiązania pomiędzy
postrzeganą sytuacją budżetową poszczególnych państw
członkowskich a kosztami finansowania ponoszonymi przez banki i
przedsiębiorstwa prowadzące działalność w tych
państwach członkowskich.
(12)     Niezbędne jest zatem
przyjęcie środków celem stworzenia jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmującego wszystkie
państwa członkowskie uczestniczące w jednolitym mechanizmie
nadzorczym, tak aby ułatwić odpowiednie i stabilne funkcjonowanie
rynku wewnętrznego.
(13)     Scentralizowane stosowanie
ustanowionych dyrektywą […] przepisów dotyczących restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banków przez jeden unijny organ ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w uczestniczących
państwach członkowskich można jedynie zapewnić, jeżeli
przepisy dotyczące ustanowienia i funkcjonowania jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą
bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich w celu
uniknięcia rozbieżnej wykładni tych przepisów w poszczególnych
państwach. Powinno to przynieść korzyści całemu
rynkowi wewnętrznemu, ponieważ przyczyniłoby to się do
zapewnienia uczciwej konkurencji i usunięcia przeszkód w swobodnym
korzystaniu z podstawowych wolności nie tylko w uczestniczących
państwach członkowskich, ale także na całym rynku
wewnętrznym.
(14)     Podobnie jak zakres
rozporządzenia Rady (UE) nr …/…, jednolity mechanizm restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji powinien objąć wszystkie instytucje
kredytowe mające siedzibę w uczestniczących państwach
członkowskich. W ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji powinna jednak istnieć
możliwość przeprowadzenia bezpośredniej restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji dowolnej instytucji kredytowej z
uczestniczącego państwa członkowskiego w celu uniknięcia
asymetrii w ramach rynku wewnętrznego w zakresie traktowania
będących na progu upadłości instytucji i wierzycieli
podczas restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli
jednostki dominujące, firmy inwestycyjne i instytucje finansowe są
objęte nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez EBC, powinny one
zostać objęte również jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. Mimo iż EBC nie będzie nadzorował
tych instytucji na zasadzie nieskonsolidowanej, będzie on jedynym organem
nadzoru posiadającym ogólny ogląd ryzyka, jakim obarczona jest grupa
i – pośrednio – poszczególni członkowie. Wyłączenie
podmiotów objętych nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez EBC z
jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
uniemożliwiłoby sporządzenie planu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji na poziomie grup bankowych oraz przyjęcie
strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie grupy,
a także doprowadziłoby do znacznego ograniczenia skuteczności
decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(15)     W ramach jednolitego
mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji decyzje powinny
być podejmowane na najodpowiedniejszym szczeblu.
(16)     EBC, będący organem
nadzoru w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego, jest najstosowniejszym
organem do ocenienia, czy instytucja kredytowa jest na progu
upadłości lub jest zagrożona upadłością, oraz czy
istnieją jakiekolwiek realne szanse, że alternatywne działania
ze strony sektora prywatnego lub działania nadzorcze zapobiegłyby jej
upadłości w rozsądnym czasie. Rada, po otrzymaniu powiadomienia
EBC, powinna przedstawić Komisji zalecenie. Z uwagi na potrzebę osiągnięcia
równowagi pomiędzy różnymi interesami Komisja powinna
podjąć decyzję, czy instytucja powinna zostać objęta
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, oraz
decyzję o jasnych i szczegółowych ramach dotyczących
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określających
działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
które powinna podjąć rada. W nakreślonych w pożywszy sposób
ramach rada powinna podjąć decyzję o programie restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji oraz poinformować krajowe organy ds.
restrukturyzacji uporządkowanej likwidacji o dostępnych instrumentach
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz uprawnieniach w zakresie
prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które
należy wykonać na szczeblu krajowym.
(17)     Rada powinna być
uprawniona do podejmowania decyzji dotyczących w szczególności planu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oceny możliwości
skutecznego przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
usunięcia przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji oraz przygotowania działań w ramach
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny pomagać radzie w
sporządzaniu planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz
w przygotowaniu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Ponadto, ponieważ wykonywanie uprawnień w zakresie prowadzenia
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymaga zastosowania prawa
krajowego, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
powinny być odpowiedzialne za wykonywanie decyzji o restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji.
(18)     Dla prawidłowego
funkcjonowania rynku wewnętrznego niezmierne znaczenie ma to, aby te same
przepisy miały zastosowanie do wszystkich środków restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, niezależnie od tego, czy środki te
są stosowane przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji na podstawie dyrektywy […], czy też w
ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji. Komisja dokona oceny tych środków zgodnie z art. 107 TFUE. W
przypadku gdy wykorzystanie mechanizmów finansowania restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji nie obejmuje pomocy państwa zgodnie z art. 107
ust. 1 TFUE, Komisja powinna, w celu zapewnienia równych warunków
działania na rynku wewnętrznym, dokonać oceny tych środków
przez analogię do art. 107 TFUE. Jeśli powiadomienie na podstawie
art. 108 TFUE nie jest konieczne, ponieważ proponowane wykorzystanie
funduszu przez radę nie stanowi przyznania pomocy państwa zgodnie z
art. 107 TFUE, w celu zapewnienia integralności rynku wewnętrznego
pomiędzy uczestniczącymi i nieuczestniczącymi państwami
członkowskimi, przy ocenie proponowanego wykorzystania funduszu Komisja
powinna przez analogię zastosować odpowiednie zasady pomocy
państwa określone w art. 107 TFUE. Rada nie powinna podejmować
decyzji o programie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do czasu,
gdy Komisja zapewni, przez analogię do zasad pomocy państwa, aby
wykorzystanie funduszu było dokonywane zgodnie z tymi samymi zasadami co
wykorzystywanie krajowych mechanizmów finansowania.
(19)     W celu zapewnienia szybkiego i
skutecznego procesu decyzyjnego w przypadkach restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, rada powinna być odrębną
agencją unijną o określonej strukturze odpowiadającej jej
szczególnym zadaniom, która odbiega od struktury wszystkich innych agencji
unijnych. Skład rady powinien zapewnić właściwe
uwzględnienie wszystkich istotnych interesów w prowadzonych procedurach
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Rady powinna pracować w
ramach sesji plenarnych i wykonawczych. W trakcie sesji wykonawczej w
skład rady powinni wchodzić dyrektor wykonawczy i jego zastępca
oraz członkowie mianowani przez Komisję i EBC.
Uwzględniając misję rady, dyrektor wykonawczy i jego
zastępca powinni być mianowani przez Radę na podstawie wniosku
Komisji i po wysłuchaniu Parlamentu Europejskiego. W przypadku obrad nad
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją banku lub grupy
mających siedzibę w jednym uczestniczącym państwie
członkowskim, do udziału w sesji wykonawczej rady oraz w procesie
decyzyjnym zaproszony powinien zostać również członek mianowany
przez zainteresowane państwo członkowskie, reprezentujący
krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tego
państwa. W przypadku gdy obrady dotyczą grupy transgranicznej, do
udziału w sesji wykonawczej rady oraz w procesie decyzyjnym zaproszeni
powinni zostać również członkowie mianowani przez macierzyste
państwo członkowskie i wszystkie zainteresowane przyjmujące
państwa członkowskie, reprezentujący właściwe organy
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organy państwa
macierzystego i państw przyjmujących powinny mieć równoważny
wpływ na podejmowaną decyzję, więc organom państw
przyjmujących powinien przysługiwać łącznie jeden
głos. Do udziału w posiedzeniach rady mogą również
zostać zaproszeni obserwatorzy, w tym przedstawiciel Europejskiego
Mechanizmu Stabilności i Eurogrupy.
(20)     W świetle misji rady i
celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które obejmują
ochronę środków publicznych, funkcjonowanie rady powinno być
finansowane ze składek płaconych przez instytucje z uczestniczących
państw członkowskich.
(21)     Rada i Komisja powinny, w
stosownych przypadkach, zastąpić krajowe organy ds. restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji wyznaczone na podstawie dyrektywy […] w
odniesieniu do wszystkich aspektów związanych z procesem decyzyjnym w przypadkach
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wyznaczone na podstawie
dyrektywy […] powinny kontynuować prowadzenie działań
związanych realizacją programów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji przyjętych przez radę. W celu
zapewnienia przejrzystości i kontroli demokratycznej, a także ochrony
praw instytucji unijnych, rada powinna odpowiadać przed Parlamentem
Europejskim i Radą za wszystkie decyzje podejmowane na podstawie
niniejszego wniosku. Również z uwagi na przejrzystość i
kontrolę demokratyczną parlamentom narodowym powinny
przysługiwać pewne prawa do uzyskania informacji na temat
działalności rady oraz do podjęcia z nią dialogu.
(22)     W przypadku gdy dyrektywa […]
przewiduje możliwość zastosowania uproszczonych obowiązków
lub zwolnienia z obowiązków przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do wymogu sporządzenia planu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, należy ustanowić
procedurę, zgodnie z którą rada może zezwolić na stosowanie
tych uproszczonych obowiązków.
(23)     W celu zapewnienia jednolitego
podejścia do instytucji i grup rada powinna być uprawniona do
sporządzania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
takich instytucji i grup. Rada powinna oceniać możliwość
przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
instytucji i grup oraz, w stosownych przypadkach, wprowadzać środki
celem usunięcia przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. Rada powinna zobowiązywać krajowe
organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do stosowania tych
niezbędnych środków służących usunięciu przeszkód
w przeprowadzaniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
w celu zapewnienia spójności i możliwości przeprowadzenia
skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danych instytucji.
(24)     Planowanie restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji jest zasadniczym elementem ich skutecznego
przeprowadzenia. Rada powinna zatem posiadać uprawnienie do
żądania zmian w strukturze i organizacji instytucji lub grup w celu
usunięcia praktycznych przeszkód w stosowaniu instrumentów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zapewnienia przeprowadzenia
skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danych podmiotów.
Ze względu na potencjalnie systemowy charakter wszystkich instytucji, w
celu utrzymania stabilności finansowej niezwykle istotne jest, by organy
miały możliwość przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji każdej instytucji. W celu poszanowania prawa prowadzenia
działalności gospodarczej określonej w art. 16 Karty praw
podstawowych Unii Europejskiej, swoboda uznania rady powinna być
ograniczona do tego, co jest konieczne do uproszczenia struktury i
działalności instytucji jedynie w celu zwiększenia
możliwości przeprowadzenia jej skutecznej restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. Ponadto wszelkie środki stosowane w tych
celach powinny być zgodne z prawem Unii. Środki te nie powinny być
bezpośrednio ani pośrednio dyskryminujące ze względu na
przynależność państwową oraz powinny być
uzasadnione nadrzędnym względem interesu publicznego, jaki stanowi
stabilność finansowa. W celu ustalenia czy działanie
zostało podjęte w ogólnym interesie publicznym, rada,
działając w ogólnym interesie publicznym, powinna być w stanie
osiągnąć cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
nie napotykając przeszkód w stosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji lub w możliwości wykonywania powierzonych jej
uprawnień. Ponadto działanie nie powinno wykraczać poza minimum
niezbędne do osiągnięcia wyznaczonych celów.
(25)     Podstawą ustanowienia
jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
powinny być ramy dyrektywy […] oraz jednolity mechanizm nadzorczy. Rada
powinna być zatem uprawniona do interwencji na wczesnym etapie w
przypadkach, gdy pogarsza się sytuacja finansowa lub
wypłacalność instytucji. Informacje, które rada otrzymuje od krajowych
organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub EBC na tym
etapie, są niezbędne do ustalenia, jakie działania może ona
podjąć w celu przygotowania restrukturyzacji i uporządkowanej
danej instytucji.
(26)     W celu zapewnienia szybkiego
podjęcia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, gdy staje się to konieczne, rada powinna ściśle
monitorować, we współpracy z odpowiednim właściwym organem
lub EBC, sytuację danych instytucji oraz zastosowanie się tych
instytucji do wprowadzonych wobec nich środków wczesnej interwencji.
(27)     W celu ograniczenia
zaburzeń na rynkach finansowych i zaburzeń gospodarki
restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja powinna zostać
przeprowadzona w krótkim czasie. W trakcie przeprowadzania restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji Komisja powinna mieć dostęp do
wszelkich informacji, które uzna za niezbędne do podjęcia
uzasadnionej decyzji w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji. Jeżeli Komisja podejmie decyzję o objęciu danej
instytucji restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją,
rada powinna niezwłocznie przyjąć program restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji określający szczegóły
dotyczące zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji oraz wykonania uprawnień, a także wykorzystania
mechanizmów finansowania.
(28)     Likwidacja instytucji
będącej na progu upadłości w ramach zwykłego
postępowania upadłościowego może zagrażać
stabilności finansowej, zakłócać świadczenie podstawowych
usług i wpływać na ochronę deponentów. W takim przypadku
istnieje interes publiczny przemawiający za zastosowaniem instrumentów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Cele restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji powinny zatem obejmować: zapewnienie
ciągłości świadczenia podstawowych usług finansowych,
utrzymanie stabilności systemu finansowego, ograniczenie pokusy
nadużycia poprzez ograniczenie do minimum zakładania publicznego
wsparcia finansowego na rzecz instytucji będących na progu
upadłości oraz ochronę deponentów.
(29)     Zanim jednak podjęta
zostanie ewentualna decyzja o kontynuacji działalności przez
instytucję, należy zawsze rozważyć likwidację
niewypłacalnej instytucji w ramach zwykłego postępowania
upadłościowego. Prowadzenie działalności przez
niewypłacalną instytucję powinno być kontynuowane w celu
utrzymania stabilności finansowej i przy wykorzystaniu, w możliwie
największym stopniu, środków prywatnych. Można tego dokonać poprzez zbycie na rzecz nabywcy z sektora
prywatnego lub połączenie z takim nabywcą, bądź w
wyniku umorzenia zobowiązań instytucji lub konwersji jej długu
na kapitał własny na potrzeby dokapitalizowania.
(30)     Podczas wykonywania
uprawnień w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
Komisja i rada powinny zapewnić: poniesienie przez akcjonariuszy i
wierzycieli odpowiedniej części strat, wymianę osób
zarządzających, ograniczenie kosztów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji instytucji do minimum oraz podobne traktowanie
wszystkich wierzycieli niewypłacalnej instytucji należących do
tej samej kategorii.
(31)     Ograniczenia praw
akcjonariuszy i wierzycieli powinny być zgodne z art. 52 Karty praw
podstawowych Unii Europejskiej. Instrumenty restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji należy zatem stosować
wyłącznie w odniesieniu do instytucji będących na progu
upadłości lub zagrożonych upadłością i jedynie
jeśli jest to konieczne do osiągnięcia celu leżącego w
interesie ogólnym, jakim jest stabilność finansowa. Instrumenty restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji należy stosować w szczególności,
jeżeli dana instytucja nie może zostać zlikwidowana w ramach
zwykłego postępowania upadłościowego bez destabilizacji
systemu finansowego i niezbędne są środki w celu zapewnienia
szybkiego przeniesienia i ciągłości funkcji o znaczeniu
systemowym, oraz jeżeli nie ma realnych szans na zaproponowanie przez
sektor prywatny alternatywnego rozwiązania, w tym podwyższenia
kapitału przez obecnych akcjonariuszy lub przez osobę trzecią o
kwotę umożliwiającą przywrócenie pełnej
rentowności instytucji.
(32)     Ingerencja w prawa
własności nie powinna być nieproporcjonalna. W związku z
powyższym zainteresowani akcjonariusze lub wierzyciele nie powinni
ponosić większych strat niż te, które ponieśliby, gdyby
instytucja została zlikwidowana w chwili, gdy podejmowana jest decyzja o
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przypadku
częściowego przeniesienia aktywów instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na rzecz
nabywcy z sektora prywatnego lub instytucji pomostowej, pozostała
część instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją powinna zostać zlikwidowana w
ramach zwykłego postępowania upadłościowego. W celu ochrony
aktualnych akcjonariuszy i wierzycieli instytucji podczas postępowania
upadłościowego powinni być oni uprawnieni do wypłaty ich
roszczeń w kwocie nie mniejszej od szacowanej kwoty, którą
odzyskaliby, gdyby cała instytucja została zlikwidowana w ramach
zwykłego postępowania upadłościowego.
(33)     W celu ochrony praw
akcjonariuszy i zapewnienia odzyskania przez wierzycieli kwoty nie mniejszej od
kwoty, którą odzyskaliby w ramach zwykłego postępowania
upadłościowego, należy określić jasne obowiązki
dotyczące wyceny aktywów i zobowiązań instytucji, a także
przewidzieć odpowiedni czas na właściwe oszacowanie sposobu ich
potraktowania, gdyby instytucja została zlikwidowana w ramach
zwykłego postępowania upadłościowego. Powinna istnieć
możliwość rozpoczęcia takiej wyceny już na etapie
wczesnej interwencji. Przed podjęciem działań w ramach
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy dokonać
oszacowania wartości aktywów i zobowiązań instytucji oraz
sposobu potraktowania akcjonariuszy i wierzycieli w ramach zwykłego
postępowania upadłościowego.
(34)     Ważne jest, by straty
były ujmowane natychmiast z chwilą upadłości danej instytucji.
Głównym wyznacznikiem wyceny aktywów i zobowiązań instytucji
będących na progu upadłości powinna być ich
wartość rynkowa w chwili zastosowania instrumentów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji oraz stopień prawidłowości
funkcjonowania rynków. Jeżeli rynki funkcjonują wyraźnie
nieprawidłowo, wycena powinna zostać przeprowadzona według
należycie uzasadnionej długoterminowej wartości gospodarczej
aktywów i zobowiązań. Należy zapewnić
możliwość dokonania przez radę – z uwagi na
pilność sytuacji – szybkiej, tymczasowej wyceny aktywów i
zobowiązań instytucji będącej na progu upadłości,
która powinna obowiązywać do czasu dokonania niezależnej wyceny.
(35)     W celu zapewnienia
obiektywizmu i pewności co do procedury restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji należy ustalić kolejność
umarzania lub konwersji niezabezpieczonych roszczeń wierzycieli instytucji
objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. W
celu ograniczenia ryzyka poniesienia przez wierzycieli większych strat od
strat, które ponieśliby, gdyby instytucja została zlikwidowana w
ramach zwykłego postępowania upadłościowego,
kolejność, którą należy ustalić, powinna być
stosowana zarówno w odniesieniu do zwykłego postępowania
upadłościowego, jak i w odniesieniu do procedury umarzania lub
konwersji w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Ułatwiłoby to również wycenę długu.
(36)     Komisja powinna zapewnić
ramy działań w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, które powinny zostać podjęte w zależności od
okoliczności danej sprawy, i powinna być w stanie wskazać
wszystkie niezbędne instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, które należy zastosować. Te jasne i precyzyjne ramy
pozwolą radzie podejmować decyzje w sprawie szczegółowego
programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Odpowiednie
instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny
obejmować: instrument zbycia wyodrębnionej części
przedsiębiorstwa, instrument instytucji pomostowej, instrument umorzenia
lub konwersji długu oraz instrument wydzielenia aktywów, przewidziane
również w dyrektywie […]. Ramy te powinny również umożliwić
ocenę spełnienia warunków zastosowania umorzenia i konwersji
instrumentów kapitałowych.
(37)     Instrument zbycia
wyodrębnionej części przedsiębiorstwa powinien
pozwolić na dokonanie sprzedaży instytucji lub części jej
przedsiębiorstwa jednemu nabywcy lub większej liczbie nabywców bez
zgody akcjonariuszy.
(38)     Instrument wydzielenia aktywów
powinien umożliwiać organom przeniesienie aktywów zagrożonych lub
aktywów o obniżonej jakości do odrębnego podmiotu. Instrument
ten powinien być stosowany jedynie równocześnie z innymi
instrumentami, aby zapobiec uzyskaniu przez instytucję
będącą na progu upadłości nieuzasadnionej przewagi
konkurencyjnej.
(39)     Skuteczny system
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien ograniczać do
minimum ponoszone przez podatników koszty restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji instytucji będącej na progu
upadłości. System ten powinien również umożliwiać
restrukturyzację i uporządkowaną likwidację także
dużych instytucji o znaczeniu systemowym w sposób niezagrażający
stabilności finansowej. Instrument umorzenia lub konwersji długu
umożliwia osiągnięcie tego celu, zapewniając poniesienie
przez akcjonariuszy i wierzycieli danego podmiotu odpowiedniej części
strat i odpowiedniej części wspomnianych kosztów. W tym celu Rada
Stabilności Finansowej zaleciła, by ramy restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji obejmowały ustawowe uprawnienia
dotyczące umorzenia zobowiązań jako dodatkowe rozwiązanie w
powiązaniu z innymi instrumentami restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji.
(40)     W celu zapewnienia
niezbędnej elastyczności w przypisywaniu strat wierzycielom w szeregu
okoliczności, instrument umorzenia lub konwersji długu należy
stosować zarówno w przypadku gdy celem jest restrukturyzacja i
uporządkowana likwidacja instytucji będącej na progu
upadłości w sposób pozwalający na dalsze prowadzenie przez
nią działalności, jeśli istnieją realne szanse
przywrócenia rentowności instytucji; jak i w przypadku gdy usługi o
znaczeniu systemowym są przenoszone do instytucji pomostowej, a
pozostała część instytucji zaprzestaje
działalności i zostaje zlikwidowana.
(41)     W przypadku gdy instrument
umorzenia lub konwersji długu jest stosowany w celu przywrócenia
kapitału instytucji będącej na progu upadłości na
potrzeby umożliwienia jej kontynuacji działalności,
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przy pomocy instrumentu
umorzenia lub konwersji długu powinna zawsze towarzyszyć wymiana osób
zarządzających oraz następująca po niej restrukturyzacja
instytucji i jej działalności w sposób likwidujący przyczyny jej
upadłości. Taka restrukturyzacja powinna być
osiągnięta poprzez wdrożenie planu reorganizacji
działalności.
(42)     Nie należy stosować
instrumentu umorzenia lub konwersji długu w stosunku do roszczeń,
które są zabezpieczone różnymi formami zabezpieczeń lub
gwarancji. W celu zapewnienia skuteczności instrumentu umorzenia lub
konwersji długu oraz umożliwienia osiągnięcia jego celów powinno
być możliwe jego stosowanie w odniesieniu do jak najszerszego zakresu
niezabezpieczonych zobowiązań instytucji będącej na progu
upadłości. Z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji
długu należy jednakże wyłączyć niektóre rodzaje
niezabezpieczonych zobowiązań. Ze względów porządku
publicznego oraz dla zapewnienia skuteczności restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji instrumentu umorzenia lub konwersji długu
nie należy stosować wobec depozytów chronionych przepisami dyrektywy 94/19/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady[15],
zobowiązań względem pracowników instytucji będącej na
progu upadłości ani wobec roszczeń związanych z
prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczących towarów i
usług niezbędnych do bieżącego funkcjonowania instytucji.
(43)     Deponenci, którzy
posiadają depozyty gwarantowane przez system gwarancji depozytów, nie
powinni być objęci stosowaniem instrumentu umorzenia lub konwersji
długu. System gwarancji depozytów wnosi jednakże wkład w
finansowanie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w
stopniu, w jakim musiałby wypłacić odszkodowania deponentom.
Wykonywanie uprawnień w zakresie umorzenia lub konwersji długu
zapewniłoby deponentom ciągły dostęp do ich depozytów, co
jest głównym powodem, dla którego systemy gwarancji depozytów zostały
utworzone. Nieuwzględnienie wkładu systemów gwarancji depozytów w
tych przypadkach stanowiłoby niesprawiedliwą korzyść w
porównaniu z pozostałymi wierzycielami, którzy podlegaliby wykonywaniu
uprawnień przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji.
(44)     Aby dokonać podziału
obciążeń w odniesieniu do udziałowców i wierzycieli
nieuprzywilejowanych, zgodnie z zasadami pomocy państwa, jednolity
mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będzie mógł
w drodze analogii stosować, począwszy od wejścia w życie
niniejszego rozporządzenia, instrument umorzenia lub konwersji długu.

(45)     Aby uniknąć
sytuacji, w której instytucje dokonują strukturyzacji swoich
zobowiązań w sposób, który ogranicza skuteczność instrumentu
umorzenia lub konwersji długu, rada powinna móc określić,
że instytucje muszą stale posiadać określoną
łączną kwotę funduszy własnych, długu
podporządkowanego i zobowiązań uprzywilejowanych
podlegających instrumentowi umorzenia lub konwersji długu, wyrażoną
jako odsetek łącznych zobowiązań instytucji, które nie
są uznawane za fundusze własne w rozumieniu rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013[16] lub dyrektywy Parlamentu
Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r.[17]
(46)     Najbardziej odpowiednią
metodę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy
wybrać na podstawie okoliczności sprawy, i w tym celu powinny
być dostępne wszystkie instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej
przewidziane w dyrektywie […].
(47)     Na mocy dyrektywy [...]
krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
powierzono uprawnienie do umarzania i konwersji instrumentów kapitałowych
z uwagi na to, że warunki zastosowania umorzenia i konwersji instrumentów
kapitałowych mogą być zbieżne z warunkami uruchomienia
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a w takim przypadku
należy ocenić, czy samo umorzenie i konwersja instrumentów
kapitałowych jest wystarczające do przywrócenia dobrej kondycji finansowej
danego podmiotu, czy też konieczne jest również podjęcie
działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Zasadniczo będzie to wykorzystywane w kontekście restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. Również w pełnieniu tej funkcji
Komisja powinna zastąpić krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji i powinna być w związku z tym
uprawniona do dokonania oceny, czy warunki zastosowania umorzenia i konwersji
instrumentów kapitałowych zostały spełnione, oraz do podjęcia
decyzji o konieczności objęcia podmiotu restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją, jeśli warunki jej uruchomienia
również zostały spełnione.
(48)     Należy zapewnić
skuteczność i jednolitość działania w ramach
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji we wszystkich
uczestniczących państwach członkowskich. W tym celu rada powinna
być uprawniona, w wyjątkowych przypadkach i jeżeli krajowy organ
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie zastosował
się do decyzji rady bądź zastosował się do tej decyzji
w niewystarczającym zakresie, do przeniesienia na inną osobę
określonych praw, aktywów lub zobowiązań instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub do
żądania konwersji instrumentów dłużnych zawierających
warunek umowny przewidujący konwersję w określonych okolicznościach.
Należy uniemożliwić wszelkie działania krajowych organów
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które ograniczałyby
wykonywanie uprawnień lub pełnienie funkcji rady bądź
wpływały na te uprawnienia lub funkcje.
(49)     Aby zwiększyć
skuteczność jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, rada powinna ściśle
współpracować z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego we
wszystkich okolicznościach. W stosownych przypadkach rada powinna
również współpracować z Europejskim Urzędem Nadzoru
Giełd i Papierów Wartościowych, Europejskim Urzędem Nadzoru
Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, Europejską
Radą ds. Ryzyka Systemowego oraz innymi organami tworzącymi
Europejski System Nadzoru Finansowego. Ponadto rada powinna ściśle
współpracować z EBC oraz innymi organami uprawnionymi do nadzorowania
instytucji kredytowych w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego, w
szczególności grup objętych nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez
EBC. Aby skutecznie zarządzać restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją banków będących na progu
upadłości, rada powinna współpracować z krajowymi organami
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na wszystkich etapach tej
procedury. Współpraca z tymi organami jest niezbędna nie tylko na
potrzeby wykonania podejmowanych przez radę decyzji o restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, ale również przed podjęciem takiej
decyzji, na etapie opracowania planu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji lub wczesnego interweniowania.
(50)     Ponieważ rada
zastępuje krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji uczestniczących państw członkowskich w podejmowaniu
decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, rada powinna
również zastępować te organy do celów współpracy z
nieuczestniczącymi państwami członkowskimi w odniesieniu do
funkcji związanych z restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją. Rada powinna w szczególności reprezentować wszystkie
organy z uczestniczących państw członkowskich w kolegiach ds. restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji, w których udział biorą również
organy z nieuczestniczących państw członkowskich.
(51)     Ponieważ wiele instytucji
prowadzi działalność nie tylko w Unii, ale również poza
nią, skuteczny mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
wymaga określenia zasad współpracy z właściwymi organami z
państw trzecich. Wsparcie na rzecz organów państw trzecich powinno
być udzielane zgodnie z ramami prawnymi określonymi w art. 88
dyrektywy […]. W związku z tym, ponieważ rada powinna być
jedynym organem uprawnionym do restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji banków będących na progu upadłości z
uczestniczących państw członkowskich, powinna również
posiadać wyłączne uprawnienia do zawarcia
niewiążących umów o współpracy z organami państw
trzecich, w imieniu krajowych organów uczestniczących państw
członkowskich.
(52)     Aby skutecznie wykonywać
swoje zadania, rada powinna posiadać odpowiednie uprawnienia
dochodzeniowe. Rada powinna mieć możliwość
żądania wszelkich niezbędnych informacji bezpośrednio lub
za pośrednictwem krajowych organów ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji oraz prowadzenia dochodzeń lub kontroli na
miejscu, w stosownych przypadkach we współpracy z właściwymi organami
krajowymi. W kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
kontrole na miejscu posłużą radzie do skutecznego monitorowania
wykonywania decyzji przez krajowe organy, a także do zagwarantowania,
że Komisja i rada podejmują decyzje w oparciu o w pełni
dokładne informacje.
(53)     W celu zapewnienia radzie
dostępu do wszystkich istotnych informacji, pracownicy nie powinni
mieć możliwości powoływania się na przepisy
dotyczące tajemnicy służbowej, aby uniknąć ujawnienia
informacji radzie.
(54)     Aby zapewnić stosowanie
się do decyzji podejmowanych w ramach jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w przypadku naruszeń
należy nakładać proporcjonalne i odstraszające sankcje.
Rada powinna być uprawniona do nakazania krajowym organom ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nałożenia grzywien
lub okresowych kar pieniężnych na przedsiębiorstwa
niewywiązujące się z obowiązków nałożonych na nie
na podstawie jej decyzji. W celu zapewnienia spójnej, skutecznej i wydajnej
praktyki egzekwowania przepisów rada powinna być uprawniona do wydawania
skierowanych do krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji wytycznych w sprawie stosowania grzywien i kar
pieniężnych.
(55)     W przypadku gdy krajowy organ
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji narusza zasady
jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie
wykonując uprawnień powierzonych mu na mocy prawa krajowego w celu
wykonania polecenia rady, dane państwo członkowskie może
być odpowiedzialne za naprawienie szkód poniesionych przez osoby, a
także, w stosownych przypadkach, przez podmiot lub grupę objęte
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub wierzyciela
jakiejkolwiek części tego podmiotu lub grupy w dowolnym państwie
członkowskim, zgodnie z tym orzecznictwem.
(56)     Należy ustanowić
odpowiednie przepisy dotyczące zarządzania budżetem rady oraz
jego przygotowania, przyjęcia wewnętrznych zasad
określających procedury jego ustanowienia i wykonania, a także
wewnętrznego i zewnętrznego badania sprawozdania finansowego.
(57)     W pewnych okolicznościach
skuteczność zastosowanych instrumentów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji może zależeć od
dostępności finansowania krótkoterminowego instytucji lub instytucji
pomostowej, udzielenia gwarancji potencjalnym nabywcom lub udostępnienia
kapitału instytucji pomostowej. Ważne jest zatem ustanowienie
funduszu w celu zapobiegania wykorzystywaniu środków publicznych do tych
celów.
(58)     Należy zapewnić
pełną dostępność środków zgromadzonych w funduszu
na potrzeby restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji
będących na progu upadłości. Fundusz nie powinien być
zatem wykorzystywany do jakichkolwiek innych celów niż skuteczne
stosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz
wykonywanie uprawnień w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji. Ponadto fundusz powinien być wykorzystywany
wyłącznie zgodnie z obowiązującymi celami i zasadami
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W konsekwencji rada powinna
zapewnić, aby straty, koszty lub inne wydatki ponoszone w związku z
wykorzystywaniem instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
były w pierwszej kolejności pokrywane przez akcjonariuszy i
wierzycieli instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją. Jedynie po wyczerpaniu środków
akcjonariuszy i wierzycieli straty, koszty lub inne wydatki ponoszone w
związku z wykorzystywaniem instrumentów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji powinny być pokrywane z funduszu.
(59)     Zasadniczo składki
powinny być pobierane od podmiotów z sektora finansowego przed
podjęciem jakichkolwiek działań w ramach restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji i niezależnie od tych działań.
Jeżeli zgromadzone w ten sposób środki nie wystarczają do
pokrycia strat lub kosztów poniesionych w wyniku wykorzystania funduszu,
należy pobierać dodatkowe składki na pokrycie dodatkowych
kosztów lub strat. Ponadto fundusz powinien mieć możliwość
zawierania umów dotyczących zaciągania pożyczek i uzgadniania
innych form wsparcia ze strony instytucji finansowych lub innych osób trzecich
w przypadku gdy dostępne środki funduszu nie są
wystarczające do pokrycia strat, kosztów i innych wydatków ponoszonych w
związku z wykorzystaniem funduszu, a nadzwyczajne składki ex post
nie są bezpośrednio dostępne.
(60)     W celu osiągnięcia
masy krytycznej i uniknięcia skutków procyklicznych, które mogłyby
wystąpić, gdyby fundusz musiał polegać wyłącznie
na składkach ex post w sytuacji kryzysu systemowego, konieczne
jest, aby dostępne ex ante środki finansowe funduszu
osiągnęły pewien poziom docelowy.
(61)     Należy ustanowić
odpowiedni termin osiągnięcia docelowego poziomu finansowania
funduszu. Rada powinna mieć jednak możliwość dostosowania
okresu poboru składek, aby uwzględnić znaczne wypłaty z funduszu.
(62)     Jeżeli państwa
członkowskie dysponują już odpowiednimi krajowymi mechanizmami
finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinny
mieć możliwość ustalenia, że te krajowe mechanizmy korzystają
z dostępnych im środków finansowych, pobranych wcześniej od
instytucji w formie składek ex ante, do zwrotu instytucjom
składek ex ante, które instytucje te powinny wpłacić na
rzecz funduszu. Zwrot ten nie powinien naruszać zobowiązań
państw członkowskich na mocy dyrektywy 94/18/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady[18].
(63)     W celu zapewnienia uczciwego
obliczenia wysokości składek oraz zapewnienia zachęt do
prowadzenia działalności w sposób ograniczający ryzyko,
składki na rzecz funduszu powinny uwzględniać stopień
ryzyka ponoszonego przez instytucje kredytowe.
(64)     W celu zapewnienia
odpowiedniego podziału kosztów restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji pomiędzy systemami gwarantowania depozytów a funduszem, system
gwarantowania depozytów, którego członkiem jest instytucja objęta
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, może
odpowiadać, do wysokości gwarantowanych depozytów, za kwotę
strat, które poniósłby, gdyby instytucja została zlikwidowana w
ramach zwykłego postępowania upadłościowego.
(65)     W celu utrzymania
wartości środków zgromadzonych w funduszu środki te powinny
być inwestowane w aktywa o wystarczającym poziomie
bezpieczeństwa, dywersyfikacji i płynności.
(66)     Komisja powinna być
uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w
celu: ustalenia rodzajów składek na rzecz funduszu oraz celów, na które
zbiera się składki, sposobu obliczania kwot składek oraz sposobu
opłacania składek; określenia zasad rejestracji,
rachunkowości i sprawozdawczości oraz innych zasad niezbędnych
dla zapewnienia pełnego i terminowego opłacania składek;
ustalenia systemu składek dla instytucji, które uzyskały zezwolenie
na prowadzenie działalności po osiągnięciu przez fundusz
poziomu docelowego; ustalenia kryteriów rozłożenia w czasie
składek; ustalenia okoliczności, w których można
przyspieszyć opłacanie składek; określenia kryteriów
ustalania składek rocznych; ustalenia środków
służących określeniu okoliczności i warunków, w jakich
instytucja może zostać częściowo lub całkowicie
zwolniona ze składek ex post.
(67)     W celu zachowania
poufności prac prowadzonych przez radę jej członkowie,
pracownicy i pracownicy zatrudnieni w drodze wymiany z uczestniczącymi
państwami członkowskimi lub oddelegowani przez te państwa na
potrzeby wykonywania obowiązków z zakresu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji powinni podlegać wymogom dotyczącym
zachowania tajemnicy służbowej, również po zaprzestaniu
pełnienia swoich funkcji. Do celów wykonywania powierzonych jej zadań
rada powinna być upoważniona, na odpowiednich warunkach, do wymiany
informacji z krajowymi lub unijnymi urzędami lub organami.
(68)     Aby zapewnić
reprezentację rady w Europejskim Systemie Nadzoru Finansowego, należy
zmienić rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w celu uwzględnienia
rady w pojęciu właściwych organów ustanowionym w tym
rozporządzeniu. Tego rodzaju zrównanie rady oraz właściwych
organów w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 jest zgodne z
powierzonymi EUNB na podstawie art. 25 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010
zadaniami przyczyniania się do opracowywania i koordynowania planów
naprawy i planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz
aktywnego uczestniczenia w tych działaniach, a także ułatwiania
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji będących
na progu upadłości, a w szczególności grup transgranicznych.
(69)     Do czasu osiągnięcia
przez radę pełnej zdolności do działania Komisja powinna
odpowiadać za początkowe działania, obejmujące pobór
składek niezbędnych po pokrycia wydatków administracyjnych oraz wyznaczenie
tymczasowego dyrektora wykonawczego na potrzeby zatwierdzania wszystkich
niezbędnych płatności w imieniu rady.
(70)     Niniejsze rozporządzenie
nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw
podstawowych Unii Europejskiej, zwłaszcza w zakresie prawa
własności, ochrony danych osobowych, wolności prowadzenia
działalności gospodarczej, prawa do skutecznego środka prawnego
i dostępu do bezstronnego sądu, oraz musi być wykonywane zgodnie
z tymi prawami i zasadami.
(71)     Ponieważ cele niniejszego
rozporządzenia, mianowicie ustanowienie wydajnych i skutecznych
jednolitych europejskich ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
instytucji kredytowych oraz zapewnienie spójnego stosowania przepisów
dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie mogą
zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa
członkowskie, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie
na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z
zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii
Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną
w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest
konieczne do osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia
jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji podmiotów, o których mowa w art. 2,
mających siedzibę w uczestniczących państwach
członkowskich, o których mowa w art. 4.
Te jednolite zasady i procedura stosowane
są przez Komisję oraz radę i organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw
członkowskich w ramach stosowania jednolitego mechanizmu restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji ustanowionego niniejszym rozporządzeniem.
Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest
wspierany jednolitym bankowym funduszem restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji (zwanym dalej Funduszem).
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
do następujących podmiotów:
a)           instytucji kredytowych mających
siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich;
b)           jednostek dominujących
mających siedzibę w jednym z uczestniczących państw
członkowskich, w tym finansowych spółek holdingowych i finansowych
spółek holdingowych o działalności mieszanej, jeśli są
one objęte nadzorem skonsolidowanym prowadzonym przez EBC zgodnie z art. 4
ust. 1 lit. i) rozporządzenia Rady (UE) nr [...] powierzającego
Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki
związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami
kredytowymi;
c)           firm inwestycyjnych i instytucji
finansowych mających siedzibę w uczestniczących państwach
członkowskich, jeśli są one objęte nadzorem skonsolidowanym
jednostki dominującej prowadzonym przez EBC zgodnie z art. 4 ust. 1 lit.
i) rozporządzenia Rady (UE) nr [...].
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia
stosuje się definicje określone w art. 2 dyrektywy [...] i art. 3
dyrektywy 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. Parlamentu Europejskiego i Rady[19]. Ponadto stosuje się
następujące definicje:
1)           „właściwy organ krajowy”
oznacza właściwy organ krajowy zgodnie z definicją w art. 2 ust.
2 rozporządzenia Rady (UE) nr [...];
2)           „krajowy organ ds. restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji” oznacza organ wyznaczony przez każde
państwo członkowskie zgodnie z art. 3 dyrektywy Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia [...] r.;
3)           „działanie w ramach
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oznacza zastosowanie
instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji względem
instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 2, lub wykonanie w odniesieniu do
nich uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji;
4)           „depozyty gwarantowane”
oznaczają depozyty gwarantowane w ramach systemów gwarancji depozytów
przewidzianych prawem krajowym zgodnie z dyrektywą 94/19/WE i do poziomu
gwarancji przewidzianego w art. 7 dyrektywy 94/19/WE;
5)           „kwalifikujące się
depozyty” oznaczają depozyty zgodnie z definicją w art. 1 dyrektywy 94/19/WE,
które są wyłączone z ochrony zgodnie z art. 2 tej dyrektywy,
niezależnie od ich wysokości;
6)           „organ ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji na poziomie grupy” oznacza krajowy organ ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczącego
państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba
instytucji lub jednostki dominującej objętych nadzorem
skonsolidowanym;
7)           „instytucja kredytowa” oznacza
instytucję kredytową zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 1)
rozporządzenia (UE) nr 575/2013[20];
8)           „firma inwestycyjna” oznacza
firmę inwestycyjną zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 2)
rozporządzenia (UE) nr 575/2013, objętą wymogiem dotyczącym
kapitału założycielskiego określonym w art. 9 tego
rozporządzenia;
9)           „instytucja finansowa” oznacza
instytucję finansową zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 26)
rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
10)         „jednostka dominująca” oznacza
jednostkę dominującą zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1
pkt 15) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tym instytucję,
finansową spółkę holdingową lub finansową
spółkę holdingową o działalności mieszanej;
11)         „instytucja objęta
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją” oznacza
podmiot, o którym mowa w art. 2, w odniesieniu do którego podejmowane jest
działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
12)         „instytucja” oznacza instytucję
kredytową lub firmę inwestycyjną objętą nadzorem
skonsolidowanym zgodnie z art. 2 lit. c);
13)         „grupa” oznacza jednostkę
dominującą i jej jednostki zależne, będące podmiotami,
o których mowa w art. 2;
14)         „jednostka zależna” oznacza
jednostkę zależną zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 16)
rozporządzenia nr 575/2013;
15)         „instrument zbycia wyodrębnionej
części przedsiębiorstwa” oznacza przeniesienie tytułów
własności lub aktywów, praw lub zobowiązań instytucji
spełniającej warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji na rzecz nabywcy niebędącego
instytucją pomostową;
16)         „instrument instytucji pomostowej”
oznacza przeniesienie aktywów, praw lub zobowiązań instytucji, która
spełnia warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, do instytucji pomostowej;
17)         „instrument wydzielenia aktywów”
oznacza przeniesienie aktywów i praw instytucji, która spełnia warunki
uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, do
podmiotu zarządzającego aktywami;
18)         „instrument umorzenia lub konwersji
długu” oznacza uprawnienia do umorzenia i konwersji zobowiązań
instytucji, która spełnia warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji;
19)         „dostępne środki finansowe”
oznaczają gotówkę, depozyty, aktywa i nieodwołalne
zobowiązania do płatności, którymi dysponuje Fundusz, do celów
wymienionych w art. 74;
20)         „docelowy poziom finansowania”
oznacza kwotę dostępnych środków finansowych, którą
należy osiągnąć zgodnie z art. 68.
Artykuł 4
Uczestniczące państwa członkowskie
Uczestniczące państwo
członkowskie to państwo członkowskie, którego walutą jest
euro lub państwo członkowskie, którego walutą nie jest euro, lecz
które nawiązało ścisłą współpracę zgodnie z
art. 7 rozporządzenia Rady (UE) nr [...].
Artykuł 5
Związek z dyrektywą [...] i z właściwym prawem krajowym
1.           Tam gdzie, na mocy
niniejszego rozporządzenia, Komisja lub rada wykonuje zadania lub
uprawnienia, które zgodnie z dyrektywą [...] mają być wykonywane
przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
uczestniczącego państwa członkowskiego, radę, do celów
stosowania niniejszego rozporządzenia i dyrektywy [...], uznaje się
za właściwy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji lub, w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
grupy transgranicznej, za właściwy krajowy organ ds. restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji grupy.
2.           Działając jako
krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, rada
działa, w stosownych przypadkach, na upoważnienie Komisji.
3.           Z zastrzeżeniem
przepisów niniejszego rozporządzenia, krajowe organy ds. restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji uczestniczącego państwa
członkowskiego działają na podstawie i zgodnie z
właściwymi przepisami prawa krajowego, zharmonizowanymi
dyrektywą [...]
Artykuł 6
Ogólne zasady
1.           Żadne działanie,
propozycja lub polityka rady, Komisji lub krajowego organu ds. restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji nie może dyskryminować podmiotów, o
których mowa w art. 2, posiadaczy depozytów, inwestorów lub innych wierzycieli
mających siedzibę w Unii z powodu ich narodowości lub miejsca
prowadzenia działalności.
2.           Przy podejmowaniu decyzji lub
działań, które mogą mieć skutki w więcej niż
jednym uczestniczącym państwie członkowskim, a w
szczególności przy podejmowaniu decyzji dotyczących grup
mających siedzibę w dwóch lub większej liczbie
uczestniczących państw członkowskich, Komisja należycie
rozważa wszystkie następujące czynniki:
a)      interesy uczestniczących państw
członkowskich, w których grupa prowadzi działalność oraz w
szczególności wpływ decyzji lub działania lub niepodjęcia
działania na stabilność finansową, gospodarkę, system
gwarancji depozytów lub system rekompensat dla inwestorów w każdym z tych
państw członkowskich;
b)      cel polegający na zrównoważeniu
interesów różnych uczestniczących państw członkowskich oraz
unikaniu niesprawiedliwego szkodzenia interesom uczestniczących
państw członkowskich lub niesprawiedliwej ochrony tych interesów;
c)      konieczność unikania
negatywnego wpływu na inne części grupy, do której należy
podmiot, o którym mowa w art. 2, objęty restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją;
d)      konieczność unikania nieproporcjonalnego
wzrostu kosztów obciążających wierzycieli podmiotów, o których
mowa w art. 2, w zakresie, w jakim koszty te byłyby wyższe niż
te, które ponieśliby, gdyby likwidację przeprowadzono w ramach
zwykłego postępowania upadłościowego;
e)      decyzje podejmowane na mocy art. 107
TFUE, o których mowa w art. 16 ust. 10.
3.           Komisja równoważy
czynniki, o których mowa w ust. 2, z celami restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 12, z uwzględnieniem
charakteru i okoliczności każdej sprawy.
4.           Żadna z decyzji rady lub
Komisji nie może wymagać od państw członkowskich
zapewnienia nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego.
CZĘŚĆ II
PRZEPISY SZCZEGÓŁOWE
TYTUŁ I
Funkcje w ramach jednolitego
mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przepisy
proceduralne
Rozdział 1
Planowanie
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
Artykuł 7
Plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1.           Rada sporządza plany
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotów, o których mowa w
art. 2, i grup.
2.           Do celów ust. 1 krajowe
organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazują
radzie wszystkie informacje niezbędne do sporządzenia i
wdrożenia planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
otrzymane przez nie zgodnie z art. 10 i art. 12 ust. 1 dyrektywy [...], bez
uszczerbku dla przepisów rozdziału 5 niniejszego tytułu.
3.           Plan restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji określa warianty zastosowania instrumentów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonania uprawnień
w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o
których mowa w niniejszym rozporządzeniu, względem podmiotów, o
których mowa w art. 2.
4.           Plan restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji przewiduje działania w ramach
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które mogą
podjąć Komisja i rada, jeśli podmiot, o którym mowa w art. 2,
lub grupa spełniają warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. W planie restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji uwzględnia się szereg scenariuszy, w tym fakt, że
upadłość może mieć charakter indywidualny lub
może wystąpić w sytuacji ogólnej niestabilności finansowej
lub zdarzeń mających wpływ na cały system. Plan
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie zakłada
nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego poza wykorzystaniem Funduszu
ustanowionego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
5.           Plan restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji dla każdego podmiotu obejmuje:
a)      streszczenie głównych elementów
planu;
b)      streszczenie istotnych zmian w
instytucji, które miały miejsce po przedłożeniu ostatnich
informacji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
c)      wykazanie, w jaki sposób można w
koniecznym zakresie prawnie i gospodarczo oddzielić funkcje krytyczne i
główne linie biznesowe od innych funkcji, tak aby zapewnić ich
ciągłość z chwilą upadłości instytucji;
d)      prognozowany harmonogram realizacji
każdego istotnego aspektu planu;
e)      szczegółowy opis oceny
możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 8;
f)       opis wszelkich środków wymaganych
zgodnie z art. 8 ust. 5 w celu ograniczenia lub usunięcia przeszkód w
przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
ustalonych w wyniku oceny przeprowadzonej zgodnie z art. 8;
g)      opis procedur ustalenia wartości i
zbywalności funkcji krytycznych, głównych linii biznesowych i aktywów
odnośnej instytucji;
h)      szczegółowy opis uzgodnień
gwarantujących, że informacje wymagane zgodnie z art. 8 są
aktualne i są w każdym momencie do dyspozycji organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
i)       wyjaśnienia organu ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczące tego, jak
poszczególne warianty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
mogłyby być finansowane bez zakładania nadzwyczajnego
publicznego wsparcia finansowego;
j)       szczegółowy opis różnych
strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które mogłyby
zostać zastosowane w przypadku różnych możliwych scenariuszy;
k)      opis krytycznych
współzależności;
l)       analizę wpływu planu na inne
instytucje należące do grupy;
m)     opis wariantów utrzymania dostępu do
usług płatniczych i rozliczeniowych oraz innej infrastruktury;
n)      plan komunikacji z mediami i ogółem
społeczeństwa;
o)      minimalny wymóg dotyczący funduszy
własnych i kwalifikujących się zobowiązań wymaganych
zgodnie z art. 10 oraz w stosownych przypadkach termin osiągnięcia
tego poziomu;
p)      w stosownych przypadkach minimalny wymóg
dotyczący funduszy własnych i umownych instrumentów umorzenia lub
konwersji długu zgodnie z art. 10 oraz w stosownych przypadkach termin
osiągnięcia tego poziomu;
q)      opis podstawowych operacji i systemów
zapewniających ciągłość funkcjonowania procesów
operacyjnych odnośnej instytucji;
r)       opis wpływu wdrożenia planu na
pracowników, w tym ocenę wszelkich powiązanych kosztów.
6.           Plany restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji na poziomie grupy obejmują plan
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy jako całości
i wskazują środki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
jednostek dominujących i jednostek zależnych należących do
grupy.
7.           Rada sporządza plany
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji we współpracy z organem
nadzoru lub organem sprawującym nadzór skonsolidowany oraz z krajowymi
organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
uczestniczących państw członkowskich, w których mają
siedziby te podmioty.
8.           Rada może
zobowiązać krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji do sporządzenia wstępnych projektów planów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz organ ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie grupy do
sporządzenia wstępnego projektu planu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji na poziomie grupy.
9.           Plany restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji podlegają przeglądowi i w stosownych
przypadkach aktualizacji, co najmniej raz w roku i po wszelkich zmianach
struktury prawnej lub organizacyjnej instytucji lub jej działalności
lub jej sytuacji finansowej, które mogą mieć istotny wpływ na
plan lub wymagać jego zmiany.
Artykuł 8
Ocena możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji
1.           Sporządzając plany
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 7, rada, po
konsultacji z właściwym organem, w tym z EBC, i organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nieuczestniczących
państw członkowskich, w których znajdują się ważne
oddziały, w zakresie dotyczącym tych ważnych oddziałów,
przeprowadzają ocenę, w jakim zakresie możliwe jest
przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
instytucji i grup przy założeniu braku nadzwyczajnego publicznego
wsparcia finansowego poza wykorzystaniem środków z Funduszu ustanowionego
zgodnie z art. 64.
2.           Sporządzając plan
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotów, o których mowa w
art. 2, rada ocenia, w jakim zakresie możliwe jest przeprowadzenie
skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu zgodnie z
niniejszym rozporządzeniem. Uznaje się, że możliwe jest
przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
podmiotu, jeśli dla organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji jest wykonalne i wiarygodne przeprowadzenie jego likwidacji w ramach
zwykłego postępowania upadłościowego lub przeprowadzenie
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z wykorzystaniem różnych
instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i uprawnień
w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bez
powodowania znaczących negatywnych konsekwencji dla systemów finansowych,
w tym sytuacji szerszej niestabilności finansowej lub zdarzeń
mających wpływ na cały system, państwa członkowskiego,
w którym podmiot ma siedzibę, lub innych państw członkowskich
lub Unii, oraz w celu zapewnienia ciągłości funkcji krytycznych
wykonywanych przez podmiot.
3.           Sporządzając plany
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grup, rada ocenia, w jakim
zakresie możliwe jest przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji grup zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Uznaje się, że możliwe jest przeprowadzenie skutecznej
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotów grupy, jeśli
dla organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest
wykonalne i wiarygodne przeprowadzenie likwidacji podmiotów grupy w ramach
zwykłego postępowania upadłościowego lub przeprowadzenie
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z wykorzystaniem różnych
instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i uprawnień
w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bez
powodowania znaczących negatywnych konsekwencji dla systemów finansowych,
w tym sytuacji szerszej niestabilności finansowej lub zdarzeń
mających wpływ na cały system, państw członkowskich, w
których podmioty grupy mają siedzibę, lub innych państw
członkowskich lub Unii, oraz w celu zapewnienia ciągłości
funkcji krytycznych wykonywanych przez te podmioty, ponieważ możliwe
jest ich łatwe i bezzwłoczne oddzielenie lub zastosowanie innych
środków.
4.           Do celów oceny rada bada co
najmniej kwestie wymienione w sekcji C załącznika do dyrektywy [...]
5.           Jeśli po przeprowadzeniu
oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji podmiotu lub grupy, przeprowadzonej zgodnie z
ust. 2 i 3, rada, po konsultacji z właściwym organem, w tym z EBC,
stwierdzi, że istnieją potencjalne istotne przeszkody w
przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
odnośnego podmiotu lub grupy, rada, po konsultacji z właściwymi
organami, sporządza sprawozdanie skierowane do instytucji lub jednostki
dominującej zawierające analizę istotnych przeszkód w skutecznym
zastosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i
wykonaniu uprawnień w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji. Sprawozdanie określa również zalecane środki, które
zdaniem rady są niezbędne lub stosowne w celu usunięcia tych
przeszkód zgodnie z ust. 8.
6.           Sprawozdanie przekazuje
się odnośnemu podmiotowi lub przedsiębiorstwu dominującemu,
właściwym organom i organom ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji nieuczestniczących państw
członkowskich, w których znajdują się ważne oddziały.
Powinno ono wskazywać przyczyny odnośnej oceny lub ustalenia oraz
określać, w jaki sposób ocena lub ustalenie są zgodne z wymogiem
proporcjonalnego stosowania określonym w art. 6.
7.           W terminie czterech
miesięcy od daty otrzymania sprawozdania podmiot lub jednostka
dominująca może wnieść uwagi i zaproponować radzie
alternatywne środki mające na celu usunięcie przeszkód
wskazanych w sprawozdaniu. O wszelkich środkach zaproponowanych przez
podmiot lub jednostkę dominującą rada informuje
właściwe organy i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji nieuczestniczących państw członkowskich, w których
znajdują się ważne oddziały.
8.           Jeśli środki
zaproponowane przez podmiot lub jednostkę dominującą nie
usuwają skutecznie przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji, rada, po konsultacji z właściwym
organem i w stosownych przypadkach z organem makroostrożnościowym,
podejmuje decyzję stwierdzającą, że zaproponowane
środki nie usuwają skutecznie przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i nakazującą
krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
zobowiązanie odnośnej instytucji, jednostki dominującej lub
jednostki zależnej odnośnej grupy do podjęcia środków
wymienionych w ust. 9 w oparciu o następujące kryteria:
a)      skuteczność środka,
jeśli chodzi o usunięcie przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
b)      konieczność unikania
negatywnego wpływu na stabilność finansową w
uczestniczących państwach członkowskich;
c)      konieczność unikania
wpływu na odnośną instytucję lub grupę, który
wykraczałby poza zakres konieczny w celu usunięcia przeszkód w
przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
lub byłby nieproporcjonalny.
9.           Do celów ust. 8 rada nakazuje
krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
podjęcie następujących środków:
a)      zobowiązanie odnośnego podmiotu
do opracowania umów dotyczących świadczenia usług (zarówno
wewnątrz grupy, jak i z osobami trzecimi) w celu zagwarantowania
świadczenia funkcji krytycznych;
b)      zobowiązanie odnośnego podmiotu
do ograniczenia swoich maksymalnych ekspozycji w ujęciu indywidualnym i
zbiorczym;
c)      nałożenie wymogów
dotyczących przekazywania określonych lub regularnych informacji
istotnych do celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
d)      zobowiązanie odnośnego podmiotu
do zbycia określonych aktywów;
e)      zobowiązanie odnośnego podmiotu
do ograniczenia lub zaprzestania określonych istniejących lub
proponowanych rodzajów działalności;
f)       ograniczenie lub zaprzestanie rozwoju
nowych lub istniejących linii biznesowych lub sprzedaży nowych lub
istniejących produktów;
g)      zobowiązanie do zmiany struktur
prawnych lub operacyjnych odnośnego podmiotu lub podmiotów
należących do grupy, bezpośrednio lub pośrednio przez
nią kontrolowanych, aby ograniczyć złożoność tych
struktur w celu zapewnienia możliwości prawnego i operacyjnego
oddzielenia funkcji krytycznych od innych funkcji poprzez zastosowanie
instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
h)      zobowiązanie określonego
podmiotu do utworzenia dominującej finansowej spółki holdingowej z
siedzibą w określonym państwie członkowskim lub unijnej
dominującej finansowej spółki holdingowej;
i)       zobowiązanie określonego
podmiotu do emisji kwalifikujących się zobowiązań w celu
spełnienia wymogów art. 10;
j)       zobowiązanie określonego
podmiotu do podjęcia próby renegocjacji kwalifikujących się
zobowiązań, wyemitowanego przez niego instrumentu dodatkowego w Tier
I lub instrumentu w Tier II, w celu zapewnienia, by wszelkie decyzje Komisji w
sprawie umorzenia lub konwersji tych zobowiązań lub instrumentów
były wykonywane zgodnie z prawem jurysdykcji, której podlegają te
zobowiązania lub instrumenty.
10.         Krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonują instrukcje rady
zgodnie z art. 26.
Artykuł 9
Uproszczone obowiązki i zwolnienia
1.           Rada, z własnej
inicjatywy lub na wniosek krajowego organu ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, może zastosować uproszczone
obowiązki w odniesieniu do sporządzenia planów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 7, lub może
znieść obowiązek sporządzenia tych planów.
2.           Krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą zaproponować
radzie zastosowanie uproszczonych obowiązków lub zniesienie obowiązku
sporządzenia planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w
odniesieniu do określonych instytucji lub grup. Odnośny wniosek musi
być uzasadniony i poparty odpowiednią dokumentacją.
3.           Po otrzymaniu wniosku na
podstawie ust. 1 lub w przypadku działania z własnej inicjatywy rada
przeprowadza ocenę odnośnych instytucji lub grup. Ocena
przeprowadzana jest z uwzględnieniem potencjalnego wpływu, jaki
upadłość odnośnej instytucji lub grupy, ze względu na
charakter jej działalności, jej wielkość lub
powiązania z innymi instytucjami lub z całym systemem finansowym,
mogłaby mieć na rynki finansowe, na inne instytucje i na warunki
finansowania.
4.           Rada ocenia bieżące
stosowanie zwolnień co najmniej raz w roku i od daty ich przyznania lub po
zmianie struktury prawnej lub organizacyjnej, sytuacji gospodarczej lub
finansowej odnośnej instytucji lub grupy. Rada nie przyznaje zwolnienia
instytucji, w przypadkach gdy posiada ona co najmniej jedną jednostkę
zależną lub ważne oddziały w innym państwie
członkowskim lub w państwie trzecim.
Rada przestaje stosować uproszczone
obowiązki lub zwolnienie z obowiązku sporządzenia planów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeśli nie
występuje już którakolwiek z okoliczności, które je
uzasadniały.
Jeśli krajowy organ ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, który zaproponował zastosowanie
uproszczonych obowiązków lub przyznanie zwolnienia zgodnie z ust. 1,
stwierdzi, że decyzja o zastosowaniu uproszczonych obowiązków lub o
przyznaniu zwolnienia musi zostać wycofana, przedkłada w tym celu
odpowiedni wniosek radzie. W takim przypadku rada podejmuje decyzję w
sprawie proponowanego wycofania z pełnym uwzględnieniem uzasadnienia
wycofania przedłożonego przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w kontekście elementów określonych w
ust. 3.
5.           Rada może przyznać
zwolnienie zgodnie z ust. 3 i 4 dotyczące obowiązku sporządzenia
planów naprawy poszczególnym instytucjom powiązanym z organem centralnym,
o którym mowa w art. 21 dyrektywy 2013/36/UE, i całkowicie lub
częściowo zwolnionym z wymogów ostrożnościowych według
prawa krajowego zgodnie z art. 2 ust. 5 dyrektywy 2013/36/UE. W takim przypadku
obowiązek sporządzenia planu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji ma zastosowanie na zasadzie skonsolidowanej do organu centralnego.
6.           Rada może przyznać
zwolnienie dotyczące stosowania obowiązku sporządzenia planów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucjom należącym
do instytucjonalnego systemu ochrony zgodnie z art. 113 ust. 7
rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Przy podejmowaniu decyzji o przyznaniu
zwolnienia instytucji należącej do instytucjonalnego systemu ochrony
rada rozważa, czy instytucjonalny system ochrony będzie potencjalnie
w stanie spełniać równoczesne wymagania nałożone
względem tego systemu w odniesieniu do jego członków.
7.           Rada informuje EUNB o
zastosowaniu przez nią ust. 1, 4 i 5.
Artykuł 10
Minimalny wymóg dotyczący funduszy własnych i kwalifikujących
się zobowiązań
1.           Rada, po konsultacji z
właściwymi organami, w tym z EBC, ustala minimalny wymóg
dotyczący funduszy własnych i kwalifikujących się
zobowiązań, o których mowa w ust. 2, objętych uprawnieniami do
umorzenia i konwersji, które instytucje i jednostki dominujące, o których
mowa w art. 2, zobowiązane są utrzymywać.
2.           Minimalny wymóg oblicza
się jako kwotę funduszy własnych i kwalifikujących się
zobowiązań wyrażoną jako odsetek łącznych
zobowiązań i funduszy własnych instytucji i przedsiębiorstw
dominujących, o których mowa w art. 2, z wyłączeniem
zobowiązań wynikających z instrumentów pochodnych.
3.           Ustalenie, o którym mowa w
ust. 1, przeprowadza się na podstawie następujących kryteriów:
a)      potrzeba zapewnienia możliwości
przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
instytucji i przedsiębiorstwa dominującego, o których mowa w art. 2,
w drodze zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, w tym, w stosownych przypadkach, instrumentu umorzenia lub
konwersji długu, w sposób służący osiągnięciu
celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
b)      potrzeba zagwarantowania w stosownych
przypadkach, by instytucja i przedsiębiorstwo dominujące, o których
mowa w art. 2, miały wystarczające kwalifikujące się
zobowiązania zapewniające, że w przypadku zastosowania
instrumentu umorzenia lub konwersji długu będzie możliwe
pokrycie strat oraz będzie możliwe przywrócenie wskaźnika
kapitału podstawowego Tier I instytucji i przedsiębiorstwa
dominującego, o których mowa w art. 2, do poziomu koniecznego do
umożliwienia im przestrzegania warunków zezwolenia i dalszego prowadzenia
działalności, do której są upoważnione zgodnie z
rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 oraz do utrzymania wystarczającego
zaufania rynku do odnośnej instytucji i przedsiębiorstwa
dominującego, o których mowa w art. 2;
c)      potrzeba zagwarantowania, w przypadku gdy
plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje
możliwość wyłączenia niektórych klas
kwalifikujących się zobowiązań z umorzenia i konwersji na
mocy art. 24 ust. 5 lub przewiduje, że niektóre klasy kwalifikujących
się zobowiązań mogą być przeniesione w
całości na rzecz odbiorcy w ramach częściowego
przeniesienia, by instytucja i przedsiębiorstwo dominujące, o których
mowa w art. 2, miały wystarczające pozostałe kwalifikujące
się zobowiązania, aby zapewnić możliwość pokrycia
strat i przywrócenia wskaźnika kapitału podstawowego Tier I
instytucji i przedsiębiorstwa dominującego, o których mowa w art. 2,
do poziomu koniecznego do umożliwienia im przestrzegania warunków
zezwolenia i dalszego prowadzenia działalności, do której są
upoważnione zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013;
d)      wielkość, model biznesowy i
profil ryzyka instytucji i przedsiębiorstwa dominującego, o których mowa
w art. 2, w tym ich fundusze własne;
e)      zakres wkładu, jaki system gwarancji
depozytów mógłby wnieść w finansowanie restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 73;
f)       zakres, w jakim upadłość
instytucji i przedsiębiorstwa dominującego, o których mowa w art. 2,
miałaby negatywny wpływ na stabilność finansową, w tym
z powodu jej powiązań z innymi instytucjami lub z resztą systemu
finansowego poprzez efekt domina względem innych instytucji.
We wspomnianym ustaleniu określa się
minimalny wymóg, który instytucje muszą spełniać indywidualnie i
który jednostki dominujące muszą spełniać na zasadzie
skonsolidowanej. Rada może podjąć decyzję o zniesieniu
minimalnego wymogu na zasadzie skonsolidowanej względem jednostki
dominującej, o ile spełnione są warunki określone w art. 39
ust. 4ca lit. a) i b) dyrektywy [...] Rada może podjąć
decyzję o zniesieniu minimalnego wymogu na zasadzie skonsolidowanej
względem jednostki zależnej, o ile spełnione są warunki
określone w art. 39 ust. 4d lit. a)-c) dyrektywy [...]
4.           Ustalenie, o którym mowa w
ust. 1, może przewidywać, że minimalny wymóg dotyczący
funduszy własnych i kwalifikujących się zobowiązań
jest częściowo spełniony na poziomie skonsolidowanym lub
indywidualnym poprzez umowny instrument umorzenia lub konwersji długu.
5.           Aby instrument
kwalifikował się jako umowny instrument umorzenia lub konwersji
długu zgodnie z ust. 4, rada musi być przekonana, że instrument
ten:
a)      zawiera postanowienie umowne
stwierdzające, że w przypadku gdy Komisja postanowi zastosować
względem tej instytucji instrument umorzenia lub konwersji długu,
odnośny instrument zostanie umorzony lub poddany konwersji w wymaganym
zakresie przed przeprowadzeniem umorzenia lub konwersji innych
kwalifikujących się zobowiązań; oraz
b)      jest objęty
wiążącą umową o podporządkowaniu bądź
wiążącym zobowiązaniem lub postanowieniem o
podporządkowaniu, zgodnie z którymi w przypadku zwykłego
postępowania upadłościowego odnośny instrument ma
niższy stopień uprzywilejowania niż pozostałe
kwalifikujące się zobowiązania i nie może zostać
spłacony do czasu rozliczenia innych pozostających w danym momencie
do spłaty kwalifikujących się zobowiązań.
6.           Rada podejmuje wszelkie
ustalenia, o których mowa w ust. 1, w toku opracowywania i utrzymywania planów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie art. 7.
7.           Rada kieruje swoje ustalenia
do krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
wykonują instrukcje rady zgodnie z art. 26. Rada zobowiązuje krajowe
organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do sprawdzania i
zapewnienia, by instytucje i jednostki dominujące utrzymywały
minimalny wymóg określony w ust. 1.
8.           Rada informuje EBC i EUNB o
minimalnym wymogu, który ustaliła dla poszczególnych instytucji i
jednostek dominujących na mocy ust. 1.
Rozdział 2
Wczesna
interwencja
Artykuł 11
Wczesna interwencja
1.           EBC lub właściwe
organy uczestniczących państw członkowskich informują
radę o wszelkich środkach, do których podjęcia
zobowiązują instytucję lub grupę, lub które same
podejmują na mocy art. 13b rozporządzenia Rady (UE) nr [...] lub na
mocy art. 23 ust. 1 lub art. 24 dyrektywy [...] lub na podstawie art. 104
dyrektywy 2013/36/UE.
Rada powiadamia Komisję o wszelkich
informacjach, które otrzymała na podstawie akapitu pierwszego.
2.           Począwszy od daty
otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1, bez uszczerbku dla
uprawnień EBC i właściwych organów zgodnie z innymi przepisami
Unii, rada może przygotowywać się do przeprowadzenia
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odnośnej instytucji lub
grupy.
Do celów akapitu pierwszego rada ściśle
monitoruje, we współpracy z EBC i odnośnym właściwym
organem, sytuację instytucji lub jednostki dominującej i ich zgodność
z wszelkimi środkami wczesnej interwencji, których podjęcie jest
wymagane.
3.           Rada posiada uprawnienia do:
a)      zażądania, zgodnie z
rozdziałem 5 niniejszego tytułu, wszystkich informacji
niezbędnych w celu przygotowania się do przeprowadzenia restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji instytucji lub grupy;
b)      przeprowadzenia wyceny aktywów i
zobowiązań instytucji lub grupy zgodnie z art. 17;
c)      skontaktowania się z potencjalnymi
nabywcami w celu przygotowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
instytucji lub grupy, lub zobowiązania instytucji, jednostki
dominującej lub krajowego organu ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji do uczynienia tego, pod warunkiem przestrzegania
wymogów dotyczących poufności określonych w niniejszym rozporządzeniu
i w art. 76 dyrektywy [...];
d)      zobowiązania właściwego
krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do
sporządzenia wstępnego programu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji odnośnej instytucji lub grupy.
4.           Jeśli EBC lub
właściwe organy uczestniczących państw członkowskich
zamierzają nałożyć na instytucję lub grupę
jakiekolwiek dodatkowe środki na mocy art. 13b rozporządzenia Rady
(UE) nr [...] lub na mocy art. 23 lub 24 dyrektywy [...] lub na mocy art. 104
dyrektywy 2013/36/UE, zanim instytucja lub grupa zapewni pełną
zgodność z pierwszym środkiem zgłoszonym radzie,
konsultują się one z radą przed nałożeniem tych
dodatkowych środków na odnośną instytucję lub grupę.
5.           EBC lub właściwy
organ oraz rada zapewniają spójność dodatkowego środka, o
którym mowa w ust. 4, i działań rady mających na celu
przygotowanie się do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na
mocy ust. 2.
Rozdział 3
Restrukturyzacja
i uporządkowana likwidacja
Artykuł 12
Cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1.           Działając w ramach
procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o której mowa w
art. 16, Komisja i rada, w zakresie swoich odnośnych obowiązków,
uwzględniają cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
oraz wybierają instrumenty i uprawnienia, które ich zdaniem najlepiej
pozwalają osiągnąć cele odpowiednie w okolicznościach
danej sprawy.
2.           Cele restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, o których mowa w ust. 1, są
następujące:
a)      zapewnienie ciągłości
funkcji krytycznych;
b)      uniknięcie znaczących
negatywnych skutków dla stabilności finansowej, w tym zapobiegnięcie
efektowi domina oraz utrzymanie dyscypliny rynkowej;
c)      ochrona finansów publicznych przez
ograniczenie do minimum korzystania z nadzwyczajnego publicznego wsparcia
finansowego;
d)      ochrona deponentów objętych zakresem
dyrektywy 94/19/WE i inwestorów objętych zakresem dyrektywy 97/9/WE[21].
Realizując powyższe cele, Komisja i rada
dążą do uniknięcia niepotrzebnego spadku wartości oraz
do ograniczenia do minimum kosztów restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji.
3.           Komisja równoważy cele,
o których mowa w ust. 2, odpowiednio z charakterem i okolicznościami danej
sprawy.
Artykuł 13
Ogólne zasady restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1.           Działając w ramach
procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o której mowa w
art. 16, Komisja i rada podejmuje wszystkie niezbędne środki w celu
zapewnienia, by działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji były podejmowane zgodnie z następującymi zasadami:
a)      w pierwszej kolejności straty
ponoszą akcjonariusze instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją;
b)      po akcjonariuszach straty ponoszą
wierzyciele instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją zgodnie z kolejnością
uprzywilejowania roszczeń określoną w art. 15;
c)      zastępuje się kierownictwo
instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją, z wyjątkiem przypadków, kiedy utrzymanie kierownictwa, w
całości lub części, w zależności od okoliczności,
uznaje się za konieczne do osiągnięcia celów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji;
d)      zgodnie z odpowiednimi procedurami
prawnymi osoby fizyczne i podmioty podlegają odpowiedzialności z
tytułu upadłości instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją w zakresie w ich odpowiedzialności
wynikającej z prawa krajowego;
e)      wierzyciele należący do tej
samej kategorii są traktowani w ten sam sposób;
f)       żaden z wierzycieli nie ponosi
większych strat niż te, które poniósłby, gdyby podmiot, o którym
mowa w art. 2, został zlikwidowany w ramach zwykłego
postępowania upadłościowego.
2.           W przypadku gdy instytucja
jest podmiotem należącym do grupy, Komisja, w stosownych przypadkach,
i rada stosują instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
i wykonują uprawnienia w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji w sposób minimalizujący skutki dla pozostałych podmiotów
należących do grupy i dla grupy jako całości oraz
minimalizujący negatywny wpływ na stabilność finansową
w Unii i w szczególności w państwach członkowskich, w których
grupa prowadzi działalność.
3.           W przypadku zastosowania
względem podmiotu, o którym mowa w art. 2, instrumentu zbycia
wyodrębnionej części przedsiębiorstwa, instrumentu
instytucji pomostowej lub instrumentu wydzielenia aktywów, podmiot uznaje
się za objęty postępowaniem upadłościowym lub innym
podobnym postępowaniem do celów art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE[22].
Artykuł 14
Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji finansowych i
jednostek dominujących
1.           Komisja podejmuje
działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
względem instytucji finansowej, kiedy warunki określone w art. 16
ust. 2 są spełnione zarówno w odniesieniu do instytucji finansowej,
jak i jednostki dominującej.
2.           Komisja podejmuje
działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
względem jednostki dominującej, o którym mowa w art. 2 lit. b), kiedy
warunki określone w art. 16 ust. 2 są spełnione zarówno w
odniesieniu do tej jednostki dominującej, jak i w odniesieniu do jednej
lub większej liczby jednostek zależnych będących
instytucjami.
3.           W drodze odstępstwa od
ust. 2 i niezależnie od faktu, że jednostka dominująca może
nie spełniać warunków określonych w art. 16 ust. 2, Komisja
może podjąć działania w ramach restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do tej jednostki dominującej,
jeśli jedna lub większa liczba jednostek zależnych
będących instytucjami spełnia warunki określone w art. 16
ust. 2 oraz działania w odniesieniu do tej jednostki dominującej
są konieczne w celu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
jednej lub większej liczby jednostek zależnych będących
instytucjami lub w celu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy
jako całości.
Artykuł 15
Kolejność uprzywilejowania roszczeń
Stosując instrument umorzenia lub
konwersji długu względem instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, bez uszczerbku
dla zobowiązań wyłączonych z instrumentu umorzenia lub konwersji
długu na mocy art. 24 ust. 3, Komisja podejmuje decyzję w sprawie
roszczeń, a rada i krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw
członkowskich wykonują uprawnienia do umorzenia i konwersji tych
roszczeń, w odwrotnej kolejności uprzywilejowania w stosunku do
poniższej kolejności uprzywilejowania w przypadku zwykłego
postępowania upadłościowego:
a)           roszczenia dotyczące
kwalifikujących się depozytów i roszczenia z systemów gwarancji
depozytów;
b)           niezabezpieczone i
nieuprzywilejowane roszczenia;
c)           roszczenia podporządkowane inne
niż te wymienione w lit. d)-f);
d)           roszczenia kadry kierowniczej
wyższego szczebla i dyrektorów;
e)           roszczenia dotyczące
instrumentów dodatkowych w Tier I i Tier II;
f)            roszczenia dotyczące
instrumentów w kapitale podstawowym Tier I;
począwszy od lit. f) i kończąc
na lit. a).
Artykuł 16
Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1.           W przypadkach, w których EBC
lub krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oceni,
że warunki, o których mowa w ust. 2 lit. a) i b), są spełnione w
odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w art. 2, bezzwłocznie informuje o
tej ocenie Komisję i radę.
2.           Po otrzymaniu informacji na
podstawie ust. 1 lub w przypadku działania z własnej inicjatywy rada przeprowadza
ocenę, czy spełnione są następujące warunki:
a)      podmiot jest na progu upadłości
lub jest zagrożony upadłością;
b)      w odniesieniu do ram czasowych i innych
istotnych okoliczności nie ma rozsądnych perspektyw, że
jakiekolwiek alternatywne działanie sektora prywatnego lub działanie
w ramach nadzoru (w tym środki wczesnej interwencji lub umorzenie lub
konwersja instrumentów kapitałowych zgodnie z art. 14), podjęte
względem podmiotu, zapobiegłoby jego upadłości w
rozsądnych ramach czasowych;
c)      działanie w ramach restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji jest konieczne w interesie publicznym zgodnie
z ust. 4.
3.           Do celów ust. 2 lit. a)
uznaje się, że podmiot jest na progu upadłości lub jest
zagrożony upadłością, jeśli zachodzi co najmniej jedna
z następujących okoliczności:
a)      podmiot naruszył, lub istnieją
obiektywne przesłanki pozwalające stwierdzić, że instytucja
ta w najbliższej przyszłości naruszy, wymogi dotyczące
kontynuacji zezwolenia w sposób uzasadniający wycofanie zezwolenia przez
EBC lub właściwy organ, w tym z powodu poniesienia lub
prawdopodobieństwa poniesienia przez instytucję strat, które
wyczerpią wszystkie lub znaczną część jej funduszy
własnych;
b)      wartość aktywów podmiotu jest
niższa od wartości jego zobowiązań lub istnieją
obiektywne przesłanki pozwalające stwierdzić, że w
najbliższej przyszłości wartość aktywów podmiotu
będzie niższa od wartości jego zobowiązań;
c)      podmiot jest niezdolny, lub istnieją
obiektywne przesłanki pozwalające stwierdzić, że podmiot w
najbliższej przyszłości będzie niezdolny, do spłaty
swoich zobowiązań w terminie ich wymagalności;
d)      wymagane jest nadzwyczajne publiczne
wsparcie finansowe, z wyjątkiem sytuacji, gdy w celu zaradzenia
poważnym zakłóceniom w gospodarce państwa członkowskiego i
utrzymania stabilności finansowej wspomniane nadzwyczajne publiczne
wsparcie finansowe przybiera następujące formy:
(i)      gwarancja rządowa celem
zabezpieczenia instrumentów wsparcia płynności udostępnionych
przez banki centralne na ich warunkach;
(ii)      gwarancja rządowa dotycząca
nowo wyemitowanych zobowiązań;
(iii)     zastrzyk funduszy własnych lub
nabycie instrumentów kapitałowych po cenach i na warunkach, które nie
przyznają korzyści podmiotowi, o ile w momencie przyznania wsparcia
publicznego nie występują okoliczności określone w ust. 2
lit. a), b) i c) ani okoliczności określone w art. 14.
W każdym z przypadków wspomnianych w ppkt
(i), (ii) i (iii) gwarancja lub równoważne środki, o których mowa w
tych podpunktach, ograniczone są do podmiotów wypłacalnych i
wymagają uprzedniego zatwierdzenia zgodnie z przepisami dotyczącymi
pomocy państwa. Środki te mają charakter zapobiegawczy i
tymczasowy i są proporcjonalne do celów zaradzenia konsekwencjom
poważnych zakłóceń; nie są one wykorzystywane do
kompensowania strat, które podmiot poniósł lub może ponieść
w najbliższej przyszłości.
4.           Do celów ust. 2 lit. c)
działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
uznaje się za będące w interesie publicznym, jeśli
realizuje co najmniej jeden z celów określonych w art. 12 i jest
proporcjonalne do tych celów, a likwidacja podmiotu w ramach zwykłego
postępowania upadłościowego nie pozwoliłaby
zrealizować tych celów w takim samym zakresie.
5.           Jeśli spełnione
są wszystkie warunki określone w ust. 2, rada zaleca Komisji
objęcie podmiotu restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją. Zalecenie to obejmuje co najmniej:
a)      zalecenie objęcia podmiotu
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
b)      ramy instrumentów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 19 ust. 3;
c)      ramy wykorzystania Funduszu w celu
wsparcia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji zgodnie z art. 71.
6.           Uwzględniając pilny
charakter danej sprawy, Komisja postanawia, z własnej inicjatywy lub z
uwzględnieniem ewentualnych przekazanych informacji, o których mowa w ust.
1, lub zalecenia rady, o którym mowa w ust. 5, czy podmiot należy
objąć restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją
oraz określa ramy instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, które stosuje się względem podmiotu, a także ramy wykorzystania
Funduszu w celu wsparcia działania w ramach restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. Komisja może z własnej inicjatywy
zdecydować o objęciu podmiotu restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją, jeśli spełnione są
wszystkie warunki, o których mowa w ust. 2.
7.           Decyzja Komisji jest
skierowana do rady. Jeśli Komisja postanawia nie obejmować podmiotu
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, ponieważ
nie jest spełniony warunek określony w ust. 2 lit. c), odnośny
podmiot jest likwidowany zgodnie z krajowym prawem upadłościowym.
8.           W ramach określonych
odnośną decyzją Komisji rada podejmuje decyzję w sprawie
programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w
art. 20, oraz zapewnia podjęcie koniecznych działań w ramach
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu realizacji programu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez właściwe
krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Decyzja
rady jest skierowana do właściwych krajowych organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i zawiera instrukcje dla tych
organów, które podejmują wszystkie konieczne środki w celu wykonania
decyzji rady zgodnie z art. 26, poprzez wykonanie wszelkich uprawnień w
zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
przewidzianych w dyrektywie [...], w szczególności uprawnień
określonych w art. 56-64 tej dyrektywy. W przypadku istnienia pomocy
państwa rada może podjąć decyzję dopiero po
podjęciu przez Komisję decyzji w sprawie tej pomocy państwa.
9.           Po otrzymaniu informacji
przekazanych na podstawie ust. 1, lub z własnej inicjatywy, jeśli
rada uzna, że środki restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji mogą potencjalnie stanowić pomoc państwa na podstawie
art. 107 ust. 1 TFUE, zwraca się do odnośnych uczestniczących
państw członkowskich o bezzwłoczne zgłoszenie Komisji
przewidzianych środków zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE.
10.         W stopniu, w jakim
działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
zaproponowane przez radę wiąże się z wykorzystaniem
Funduszu i nie wiąże się z przyznaniem pomocy państwa na
podstawie art. 107 ust. 1 TFUE, Komisja stosuje równolegle, w drodze analogii,
kryteria ustanowione w celu zastosowania art. 107 TFUE.
11.         Komisja jest uprawniona do
otrzymywania od rady wszelkich informacji, które uzna za istotne do wykonywania
swoich zadań na mocy niniejszego rozporządzenia i w stosownych
przypadkach na mocy art. 107 TFUE. Rada jest uprawniona do uzyskania od
każdej osoby, zgodnie z rozdziałem 5 niniejszego tytułu,
wszelkich informacji potrzebnych jej do przygotowania i podejmowania decyzji w
sprawie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, w tym aktualizacji i uzupełnień informacji zawartych w
planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
12.         Rada jest uprawniona do
zalecenia Komisji zmiany ram instrumentów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji oraz ram wykorzystania Funduszu w odniesieniu do
podmiotu objętego restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją.
Artykuł 17
Wycena
1.           Przed podjęciem
działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub
przed wykonaniem uprawnienia do umorzenia lub konwersji instrumentów
kapitałowych rada dopilnowuje, by osoba niezależna od organów
publicznych, w tym od rady, organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji i odnośnego podmiotu, przeprowadziła rzetelną i
realistyczną wycenę aktywów i zobowiązań podmiotu, o którym
mowa w art. 2.
2.           Z zastrzeżeniem ust. 13,
jeśli spełnione są wszystkie wymogi określone w ust. 3-14,
wycenę uznaje się za ostateczną.
3.           Jeśli nie jest
możliwa niezależna wycena zgodnie z ust. 1, rada może
przeprowadzić tymczasową wycenę aktywów i zobowiązań
podmiotu, o którym mowa w art. 2, zgodnie z przepisami ust. 9.
4.           Celem wyceny jest ocena
wartości aktywów i zobowiązań podmiotu, o którym mowa w art. 2,
który jest na progu upadłości lub jest zagrożony
upadłością.
5.           Cele wyceny są
następujące:
a)      uwzględnienie jej przy ustalaniu,
czy spełnione są warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji lub warunki umorzenia lub konwersji instrumentów
kapitałowych;
b)      jeśli spełnione są warunki
uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
uwzględnienie jej przy podejmowaniu decyzji w sprawie odpowiedniego
działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
które należy podjąć w odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w
art. 2;
c)      jeśli wykonywane jest uprawnienie do
umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych, uwzględnienie jej
przy podejmowaniu decyzji dotyczącej zakresu umorzenia lub rozwodnienia
akcji lub innych tytułów własności oraz decyzji dotyczącej
zakresu umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych;
d)      jeśli stosowany jest instrument
umorzenia lub konwersji długu, uwzględnienie jej przy podejmowaniu
decyzji dotyczącej zakresu umorzenia lub konwersji kwalifikujących
się zobowiązań;
e)      jeśli stosowany jest instrument
instytucji pomostowej lub instrument wydzielenia aktywów, uwzględnienie
jej przy podejmowaniu decyzji dotyczącej aktywów, praw,
zobowiązań lub akcji lub innych tytułów własności,
które mają być przeniesione, oraz decyzji dotyczącej
wartości wynagrodzenia należnego instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub, w
stosownych przypadkach, właścicielom akcji lub innych tytułów
własności;
f)       jeśli stosowany jest instrument
zbycia wyodrębnionej części przedsiębiorstwa,
uwzględnienie jej przy podejmowaniu decyzji dotyczącej aktywów, praw,
zobowiązań lub akcji lub innych praw własności, które
mają być przeniesione, oraz przekazanie radzie informacji
umożliwiających jej ustalenie, co stanowi warunki handlowe do celów
art. 21 ust. 2 lit. b);
g)      we wszystkich przypadkach, dopilnowanie,
by wszystkie straty dotyczące aktywów podmiotu, o którym mowa w art. 2,
zostały w pełni uznane w momencie zastosowania instrumentów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub wykonania uprawnienia do
umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych.
6.           W stosownych przypadkach
wycena jest oparta na ostrożnych założeniach, w tym w
odniesieniu do wskaźników dotyczących niewywiązywania się
ze zobowiązań i poważnego charakteru strat. Wycena nie
przewiduje potencjalnego udzielenia w przyszłości nadzwyczajnego
publicznego wsparcia finansowego na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 2, od
momentu podjęcia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji lub wykonania uprawnienia do umorzenia lub konwersji instrumentów
kapitałowych. Ponadto wycena uwzględnia fakt, że w przypadku
zastosowania dowolnego instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji:
a)      rada może odzyskać od
instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją rozsądne wydatki poniesione zgodnie z przepisami;
b)      Fundusz może naliczyć odsetki
lub prowizje w odniesieniu do pożyczek lub gwarancji udzielonych
instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją, zgodnie z art. 71.
7.           Wycenę uzupełnia
się o następujące informacje zawarte w księgach
rachunkowych i ewidencji podmiotu, o którym mowa w art. 2:
a)      zaktualizowany bilans i sprawozdanie na
temat sytuacji finansowej podmiotu, o którym mowa w art. 2;
b)      analizę i oszacowanie wartości
księgowej aktywów;
c)      wykaz pozostających do spłaty
zobowiązań wykazanych w księgach rachunkowych i ewidencji
podmiotu, o którym mowa w art. 2, wraz z informacjami dotyczącymi
odpowiednich wierzytelności i kolejnością uprzywilejowania
roszczeń, o której mowa w art. 15;
d)      wykaz aktywów posiadanych przez podmiot,
o którym mowa w art. 2, na rachunek osób trzecich posiadających prawa
własności względem tych aktywów.
8.           W stosownych przypadkach w
celu uzasadnienia decyzji, o których mowa w ust. 5 lit. e) i f), informacje w
ust. 7 lit. b) uzupełnia się analizą i oszacowaniem
wartości aktywów i zobowiązań podmiotu, o którym mowa w art. 2,
na podstawie wartości rynkowej.
9.           Wycena zawiera informacje o
podziale wierzycieli na klasy zgodnie z kolejnością uprzywilejowania
roszczeń, o której mowa w art. 15, oraz oszacowanie, w jaki sposób
zostałyby potraktowane poszczególne klasy akcjonariuszy i wierzycieli,
gdyby podmiot, o którym mowa w art. 2, został zlikwidowany w ramach
zwykłego postępowania upadłościowego.
10.         Jeśli ze względu na
pilny charakter sprawy nie jest możliwe spełnienie wymogów ust. 6 i 8
lub jeśli ma zastosowanie ust. 2, przeprowadza się wycenę
tymczasową. Wycena tymczasowa jest zgodna z wymogami ust. 4 i w miarę
praktycznych możliwości wynikających z zaistniałych
okoliczności z wymogami ust. 1, 7 i 9.
Tymczasowa wycena, o której mowa w akapicie
pierwszym, uwzględnia bufor na dodatkowe straty, wraz z odpowiednim
uzasadnieniem.
11.         Wycenę
niespełniającą wszystkich wymogów określonych w niniejszym
artykule uznaje się za tymczasową do czasu przeprowadzenia przez
niezależną osobę wyceny w pełni zgodnej z wszystkimi
wymogami określonymi w niniejszym artykule. Tę ostateczną
wycenę ex post przeprowadza się w najbliższym praktycznie
możliwym terminie.
Cele ostatecznej wyceny ex post są
następujące:
a)      dopilnowanie, by wszystkie straty
dotyczące aktywów podmiotu, o którym mowa w art. 2, zostały w pełni
ujęte w księgach rachunkowych tego podmiotu;
b)      uzasadnienie decyzji dotyczącej
umorzenia roszczeń wierzycieli lub podniesienia wartości
należnego wynagrodzenia, zgodnie z ust. 12.
12.         W przypadku gdy zawarta w
ostatecznej wycenie ex post szacunkowa wartość netto aktywów
podmiotu, o którym mowa w art. 2, jest wyższa niż szacunkowa
wartość netto aktywów tego podmiotu określona w wycenie
tymczasowej, rada może zwrócić się do krajowego organu ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o:
a)      wykonanie uprawnienia do podniesienia
wartości roszczeń wierzycieli, które zostały umorzone w ramach
instrumentu umorzenia lub konwersji długu;
b)      nakazanie instytucji pomostowej lub
podmiotowi zarządzającemu aktywami dokonanie dodatkowej wypłaty
wynagrodzenia w odniesieniu do aktywów, praw, zobowiązań na rzecz
podmiotu, o którym mowa w art. 2, objętego restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją, lub w stosownych przypadkach w
odniesieniu do akcji lub tytułów własności na rzecz
właścicieli akcji lub innych tytułów własności.
13.         W drodze odstępstwa od
ust. 1 wycenę tymczasową przeprowadzoną zgodnie z ust. 10 i 11
uznaje się za dopuszczalną podstawę podjęcia przez
radę działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji lub wykonania uprawnień do umorzenia lub konwersji instrumentów
kapitałowych.
14.         Wycena nie ma skutku prawnego
i jest etapem proceduralnym przygotowania zalecenia rady dotyczącego
zastosowania instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub
wykonania uprawnienia w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji.
15.         Wycena musi być
również zgodna z aktami delegowanymi dotyczącymi okoliczności, w
których osoba jest uznawana za niezależną, metodyki oceny
wartości aktywów i zobowiązań podmiotu oraz metodyki obliczania
i uwzględniania bufora na dodatkowe straty w wycenie tymczasowej,
przyjętymi przez Komisję na podstawie art. 30 ust. 7 dyrektywy [...].
16.         Po przeprowadzeniu
działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, do
celów oceny, czy akcjonariusze i wierzyciele zostaliby lepiej potraktowani,
gdyby instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją została poddana zwykłemu postępowaniu
upadłościowemu, rada dopilnowuje, by przeprowadzona została
wycena przez niezależną osobę. Wycena ta jest odrębna od
wyceny przeprowadzonej na mocy ust. 1-14.
17.         Wycena, o której mowa w ust. 16,
określa:
a)      sposób traktowania akcjonariuszy i
wierzycieli w przypadku gdyby podmiot, o którym mowa w art. 2, objęty
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, w odniesieniu
do którego dokonano częściowego przeniesienia, umorzenia lub
konwersji, został objęty zwykłym postępowaniem
upadłościowym bezpośrednio przed dokonaniem tego przeniesienia,
umorzenia lub konwersji;
b)      faktyczny sposób traktowania
akcjonariuszy i wierzycieli podczas restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji podmiotu, o którym mowa w art. 2, objętego
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
c)      ewentualne różnice między
sposobem traktowania, o którym mowa w lit. a), oraz sposobem traktowania, o którym
mowa w lit. b).
18.         W wycenie, o której mowa w
ust. 16:
a)      przyjmuje się, że podmiot, o
którym mowa w art. 2, objęty restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją, w odniesieniu do którego dokonano
częściowego przeniesienia, umorzenia lub konwersji, zostałby
objęty zwykłym postępowaniem upadłościowym
bezpośrednio przed dokonaniem tego przeniesienia, umorzenia lub konwersji;
b)      przyjmuje się, że
częściowe przeniesienie lub przeniesienia praw, aktywów lub
zobowiązań, bądź umorzenie lub konwersja nie zostały
dokonane;
c)      nie uwzględnia się udzielenia
nadzwyczajnego wsparcia publicznego na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 2,
objętego restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.
Artykuł 18
Umorzenie i konwersja instrumentów kapitałowych
1.           EBC, właściwy organ
lub organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wyznaczony
przez państwo członkowskie zgodnie z art. 51 ust. 1 lit. ba) i bb)
oraz art. 54 dyrektywy [...] informuje radę, czy w jego ocenie
spełnione zostały następujące warunki w odniesieniu do
podmiotu, o którym mowa w art. 2, lub grupy mającej siedzibę w
uczestniczącym państwie członkowskim:
a)      podmiot nie będzie w stanie
utrzymać rentowności, chyba że instrumenty kapitałowe
zostaną umorzone lub nastąpi ich konwersja na kapitał
własny;
b)      podmiot lub grupa wymaga udzielenia
nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, z wyjątkiem
wystąpienia okoliczności określonych w art. 16 ust. 3 lit. d)
ppkt iii).
2.           Do celów ust. 1 podmiot, o
którym mowa w art. 2, lub grupę uznaje się za niebędące w
stanie utrzymać rentowności wyłącznie, jeśli
spełnione są oba poniższe warunki:
a)      podmiot lub grupa są na progu
upadłości lub są zagrożone upadłością;
b)      w odniesieniu do ram czasowych i innych
istotnych okoliczności nie ma rozsądnych perspektyw, że jakiekolwiek
działanie, w tym alternatywne działanie sektora prywatnego lub
działanie w ramach nadzoru (w tym środki wczesnej interwencji), inne
niż umorzenie lub konwersja instrumentów kapitałowych, podjęte
osobno lub wraz z działaniem w ramach restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, zapobiegłoby upadłości tego
podmiotu lub grupy w rozsądnych ramach czasowych.
3.           Do celów ust. 1 lit. a)
podmiot uznaje się za będący na progu upadłości lub
zagrożony upadłością, jeśli występuje co najmniej
jedna z okoliczności określonych w art. 16 ust. 3.
4.           Do celów ust. 2 lit. a)
grupę uznaje się za będącą na progu
upadłości lub zagrożoną upadłością,
jeśli grupa naruszyła, lub istnieją obiektywne przesłanki
pozwalające stwierdzić, że grupa ta w najbliższej
przyszłości naruszy, dotyczące jej wymogi w zakresie
skonsolidowanego nadzoru ostrożnościowego w sposób uzasadniający
podjęcie działania przez właściwy organ, w tym między
innymi z powodu poniesienia lub prawdopodobieństwa poniesienia przez
tę grupę strat, które wyczerpią wszystkie lub znaczną
część jej funduszy własnych.
5.           Komisja, po otrzymaniu
zalecenia od rady lub działając z własnej inicjatywy, sprawdza,
czy spełnione są warunki, o których mowa w ust. 1. Komisja ustala,
czy uprawnienia do umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych
wykonuje się odrębnie czy też, zgodnie z procedurą na mocy
art. 16 ust. 4-7, wraz z działaniem w ramach restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji.
6.           Jeśli Komisja stwierdzi,
że warunki, o których mowa w ust. 1, są spełnione, lecz nie
są spełnione warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 16 ust. 2, rada, po
przyjęciu decyzji przez Komisję, nakazuje krajowym organom ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonanie uprawnień do
umorzenia lub konwersji zgodnie z art. 51 i 52 dyrektywy [...].
7.           Jeśli spełnione
są warunki, o których mowa w ust. 1, i warunki, o których mowa w art. 16
ust. 2, stosuje się procedurę określoną w art. 16 ust. 4-7.
8.           Rada dopilnowuje, by krajowe
organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonały
uprawnienia do umorzenia lub konwersji w sposób zapewniający
następujące rezultaty:
a)      obniżenie w pierwszej
kolejności kapitału podstawowego Tier I proporcjonalnie do strat i do
maksymalnej możliwości pokrywania przez niego strat;
b)      kwota główna odpowiednich
instrumentów kapitałowych jest umarzana lub poddawana konwersji na
instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, w wymaganym stopniu i do maksymalnej
możliwości pokrywania strat przez odpowiednie instrumenty
kapitałowe.
9.           Krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonują instrukcje rady
i przeprowadzają umorzenie i konwersję instrumentów kapitałowych
zgodnie z art. 26.
Artykuł 19
Ogólne zasady dotyczące instrumentów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji
1.           Jeśli rada postanowi
zastosować instrument restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
wobec podmiotu, o którym mowa w art. 2, i odnośne działanie w ramach
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji doprowadziłoby do
poniesienia strat przez wierzycieli lub konwersji ich roszczeń, rada
wykonuje uprawnienie na mocy art. 18 bezpośrednio przed lub
równocześnie z zastosowaniem instrumentu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji.
2.           Instrumenty restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w ust. 16 ust. 5, są następujące:
a)      instrument zbycia wyodrębnionej
części przedsiębiorstwa;
b)      instrument instytucji pomostowej;
c)      instrument wydzielenia aktywów;
d)      instrument umorzenia lub konwersji
długu.
3.           Przyjmując zalecenie, o
którym mowa w art. 16 ust. 5, rada uwzględnia następujące
czynniki:
a)      aktywa i zobowiązania instytucji
objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na
podstawie wyceny zgodnie z art. 17;
b)      sytuację w zakresie
płynności instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją;
c)      zbywalność i wartość
koncesji instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją w świetle warunków konkurencyjnych
i gospodarczych panujących na rynku;
d)      dostępny czas.
4.           Z zastrzeżeniem ust. 5
instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji można
zastosować oddzielnie lub wspólnie, z wyjątkiem instrumentu
wydzielenia aktywów, który można zastosować jedynie wraz z innym
instrumentem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Artykuł 20
Program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
Program restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji przyjęty przez radę na mocy art. 16 ust. 8 określa,
zgodnie z decyzjami Komisji w sprawie ram restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji na mocy art. 16 ust. 6 i w stosownych przypadkach, o ile mają
zastosowanie przez analogię, z decyzjami w sprawie pomocy państwa,
szczegółowe informacje dotyczące instrumentów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, które mają być zastosowane wobec
instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją, dotyczące co najmniej środków, o których mowa w art.
21 ust. 2, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 1, a także ustala
konkretne kwoty i cele, do których wykorzystywany jest Fundusz.
W trakcie procedury restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji rada może zmienić lub odpowiednio
zaktualizować program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w
świetle okoliczności sprawy i zakresie ram restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji ustalonych decyzją Komisji na podstawie
art. 16 ust. 6.
Artykuł 21
Instrument zbycia wyodrębnionej części przedsiębiorstwa
1.           W ramach ustalonych przez
Komisję instrument zbycia wyodrębnionej części przedsiębiorstwa
obejmuje przeniesienie na rzecz nabywcy niebędącego instytucją
pomostową:
a)      akcji lub innych tytułów
własności instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją; lub
b)      wszystkich lub określonych aktywów,
praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją.
2.           Jeśli chodzi o
instrument zbycia wyodrębnionej części przedsiębiorstwa,
program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w art.
16 ust. 8, określa w szczególności:
a)      instrumenty, aktywa, prawa i
zobowiązania, które mają zostać przeniesione przez krajowy organ
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 32 ust. 1
i ust. 7-11 dyrektywy [...];
b)      warunki handlowe, z uwzględnieniem
okoliczności oraz kosztów i wydatków poniesionych w trakcie procedury
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z którymi krajowy
organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dokonuje
przeniesienia zgodnie z art. 32 ust. 2-4 dyrektywy [...];
c)      czy uprawnienia do przeniesienia
mogą być wykonane przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji więcej niż raz zgodnie z art. 32 ust. 5
i 6 dyrektywy [...];
d)      ustalenia dotyczące oferowania na
sprzedaż przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji odnośnego podmiotu lub odnośnych instrumentów, aktywów,
praw i zobowiązań zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 dyrektywy [...];
e)      czy spełnienie przez krajowy organ
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymogów dotyczących
oferowania na sprzedaż może potencjalnie naruszyć cele
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z ust. 3.
3.           Rada stosuje instrument
zbycia wyodrębnionej części przedsiębiorstwa bez
konieczności spełnienia warunków oferowania na sprzedaż na mocy
ust. 2 lit. e), jeśli ustali, że spełnienie tych wymogów
mogłoby potencjalnie naruszyć co najmniej jeden z celów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz w szczególności,
gdy spełnione są następujące warunki:
a)      w jej ocenie istnieje poważne
zagrożenie dla stabilności finansowej wynikające z
upadłości lub potencjalnej upadłości instytucji
objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją
lub rosnące na skutek upadłości lub potencjalnej
upadłości tej instytucji;
b)      w jej ocenie spełnienie tych wymogów
mogłoby ograniczyć skuteczność instrumentu zbycia
wyodrębnionej części przedsiębiorstwa w zmniejszeniu tego
zagrożenia lub w osiągnięciu celu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji określonego w art. 12 ust. 2 lit. b).
Artykuł 22
Instrument instytucji pomostowej
1.           W ramach ustalonych przez
Komisję instrument instytucji pomostowej obejmuje przeniesienie do
instytucji pomostowej co najmniej jednego z poniższych:
a)      akcji lub innych tytułów
własności wyemitowanych przez co najmniej jedną z instytucji
objętych restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
b)      wszystkich lub określonych aktywów,
praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją.
2.           Jeśli chodzi o
instrument instytucji pomostowej, program restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w art. 20, określa w
szczególności:
a)      instrumenty, aktywa, prawa i
zobowiązania, które mają zostać przeniesione do instytucji
pomostowej przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji zgodnie z art. 34 ust. 1-9 dyrektywy [...];
b)      ustalenia dotyczące ustanowienia,
prowadzenia i zakończenia działalności instytucji pomostowej
przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
zgodnie z art. 35 ust. 1-3 i ust. 5-8 dyrektywy [...];
c)      ustalenia dotyczące oferowania na sprzedaż
instytucji pomostowej lub jej aktywów lub zobowiązań przez krajowy
organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 35
ust. 4 dyrektywy [...].
3.           Rada dopilnowuje, by
łączna wartość zobowiązań przenoszonych przez
krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do
instytucji pomostowej nie przekraczała łącznej wartości
praw i aktywów przenoszonych z instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją lub zapewnionych z innych
źródeł.
Artykuł 23
Instrument wydzielenia aktywów
1.           W ramach ustalonych przez
Komisję instrument wydzielenia aktywów obejmuje przeniesienie aktywów,
praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją do podmiotu zarządzającego
aktywami.
Podmiot zarządzający aktywami jest
podmiotem prawnym spełniającym wszystkie poniższe kryteria:
a)      jest w pełni lub w całości
własnością jednego lub większej liczby organów publicznych
lub jest przez nie kontrolowany; mogą nimi być między innymi
organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub mechanizm
finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
b)      został utworzony w celu otrzymania
niektórych lub wszystkich aktywów, praw i zobowiązań co najmniej
jednej instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją lub instytucji pomostowej.
2.           Jeśli chodzi o
instrument wydzielenia aktywów, program restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, o którym mowa w art. 20, określa w szczególności:
a)      instrumenty, aktywa, prawa i
zobowiązania, które mają zostać przeniesione przez krajowy organ
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do podmiotu
zarządzającego aktywami zgodnie z art. 36 ust. 1-4 i ust. 6-10
dyrektywy [...];
b)      wynagrodzenie w zamian za przeniesienie
aktywów przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji do podmiotu zarządzającego aktywami, zgodnie z zasadami
określonymi w art. 17. Mimo obowiązywania tego przepisu wynagrodzenie
może mieć wartość nominalną lub ujemną.
Artykuł 24
Instrument umorzenia lub konwersji długu
1.           Instrument umorzenia lub
konwersji długu można zastosować w jednym z następujących
celów:
a)      dokapitalizowania podmiotu, o którym mowa
w art. 2, spełniającego warunki uruchomienia procedury
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w stopniu
wystarczającym do przywrócenia mu możliwości przestrzegania
warunków zezwolenia i dalszego prowadzenia działalności, do której
jest upoważniony na mocy dyrektywy 2013/36/UE lub dyrektywy 2004/39/WE;
b)      zamiany na kapitał własny lub
obniżenia kwoty głównej roszczenia lub instrumentów
dłużnych, które są przenoszone do instytucji pomostowej, w celu
zapewnienia kapitału dla tej instytucji pomostowej.
W ramach ustalonych przez Komisję, jeśli
chodzi o instrument umorzenia lub konwersji długu, program restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji określa w szczególności:
a)      łączną kwotę, o
którą kwalifikujące się zobowiązania muszą być
obniżone lub poddane konwersji, zgodnie z ust. 6;
b)      zobowiązania, które można
wyłączyć zgodnie z ust. 5-13;
c)      cele i minimalną treść
planu reorganizacji działalności, który należy
przedłożyć zgodnie z ust. 16.
2.           Instrument umorzenia lub
konwersji długu można zastosować w celu, o którym mowa w ust. 1
lit. a), jedynie jeśli istnieją realistyczne przesłanki, że
zastosowanie tego instrumentu, wraz ze środkami wdrożonymi zgodnie z
planem reorganizacji działalności wymaganym zgodnie z ust. 16, nie
tylko pozwoli osiągnąć odpowiednie cele restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, ale również przywróci dobrą
kondycję finansową i długoterminową rentowność
odnośnej instytucji.
Jeśli warunek określony w akapicie
pierwszym nie jest spełniony, stosuje się odpowiednio jeden z
instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa
w art. 19 ust. 2 lit. a), b) i c) oraz instrument umorzenia lub konwersji
długu, o którym mowa w art. 19 ust. 2 lit. d).
3.           Następujące
zobowiązania nie podlegają umorzeniu i konwersji:
a)      gwarantowane depozyty;
b)      zabezpieczone zobowiązania, w tym
obligacje zabezpieczone;
c)      zobowiązania wynikające z
posiadania przez podmiot, o którym mowa w art. 2, aktywów lub środków
pieniężnych należących do klientów lub ze stosunku
powierniczego między podmiotem, o którym mowa w art. 2, jako powiernikiem,
a inną osobą jako beneficjentem, pod warunkiem że odnośny
klient lub beneficjent jest chroniony zgodnie z właściwym prawem
upadłościowym lub cywilnym;
d)      zobowiązania wobec instytucji, z
wyłączeniem podmiotów należących do tej samej grupy, o
pierwotnym terminie wymagalności poniżej siedmiu dni;
e)      zobowiązania wynikające z
uczestnictwa w systemie wyznaczonym zgodnie z dyrektywą 98/26/WE[23], o pozostałym terminie
wymagalności poniżej siedmiu dni;
f)       zobowiązania w stosunku do:
(i)      pracowników, związane z
należnymi płacami, świadczeniami emerytalnymi lub innymi stałymi
składnikami wynagrodzenia, z wyjątkiem zmiennych składników
wynagrodzenia nieuregulowanych prawem lub układem zbiorowym;
(ii)      wierzycieli komercyjnych lub
handlowych, wynikające z dostawy towarów lub świadczenia usług
na rzecz instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 lit. b), c) lub d),
które mają zasadnicze znaczenie dla prowadzenia przez nie
bieżącej działalności, w tym usług informatycznych,
usług użyteczności publicznej oraz usług wynajmu,
obsługi i utrzymania budynków i pomieszczeń;
(iii)     organów podatkowych i instytucji
zabezpieczenia społecznego, pod warunkiem że zobowiązania te
mają uprzywilejowany charakter w ramach obowiązującego prawa
upadłościowego lub cywilnego.
4.           Zakres instrumentu umorzenia
lub konwersji długu określony w ust. 3 nie uniemożliwia, w
stosownych przypadkach, wykonania uprawnień do umorzenia lub konwersji w
odniesieniu do dowolnej części zabezpieczonego zobowiązania lub
zobowiązania, dla którego złożono zabezpieczenie, która przekracza
wartość aktywów, zastawu lub zabezpieczenia, którymi jest ono
zabezpieczone. Obligacje zabezpieczone w rozumieniu art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE[24] mogą być
wyłączone z zakresu tego przepisu.
5.           W wyjątkowych
okolicznościach niektóre zobowiązania mogą być
całkowicie lub częściowo wyłączone z zakresu
zastosowania uprawnień do umorzenia lub konwersji, w jednym z
następujących przypadków:
a)      jeśli nie jest możliwe
umorzenie lub konwersja odnośnego zobowiązania w rozsądnym
terminie niezależnie od starań podejmowanych w dobrej wierze przez
organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; lub
b)      jeśli wyłączenie jest
absolutnie niezbędne i jest proporcjonalne w celu osiągnięcia
ciągłości funkcji krytycznych i głównych linii biznesowych
w sposób pozwalający utrzymać zdolność instytucji
objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją do
kontynuacji kluczowych operacji, usług i transakcji; lub
c)      jeśli wyłączenie jest
absolutnie niezbędne i proporcjonalne w celu uniknięcia
wywołania efektu domina, który poważnie zakłóciłby
funkcjonowanie rynków finansowych w sposób, który mógłby doprowadzić
do poważnych zakłóceń w gospodarce państwa
członkowskiego lub Unii; lub
d)      jeśli zastosowanie instrumentu
umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do tych zobowiązań
spowodowałoby spadek wartości, w wyniku którego straty poniesione
przez innych wierzycieli byłyby wyższe niż w przypadku, gdyby te
zobowiązania zostały wyłączone z umorzenia lub konwersji
długu.
Jeśli kwalifikujące się
zobowiązania lub klasa kwalifikujących się zobowiązań
są wyłączone w całości lub częściowo, poziom
umorzenia lub konwersji zastosowany w odniesieniu do innych
kwalifikujących się zobowiązań może być
podwyższony w celu uwzględnienia tych wyłączeń, pod
warunkiem że poziom umorzenia i konwersji zastosowany do innych kwalifikujących
się zobowiązań jest zgodny z zasadą określoną w
art. 13 ust. 1 lit. f).
6.           Jeśli kwalifikujące
się zobowiązania lub klasa kwalifikujących się
zobowiązań są wyłączone w całości lub
częściowo na podstawie ust. 5, a straty, które zostałyby
poniesione na tych zobowiązaniach, nie zostały przeniesione w
pełni na innych wierzycieli, na rzecz instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją można
przekazać wkład z Funduszu w celu:
a)      pokrycia strat, które nie zostały
pokryte przez kwalifikujące się zobowiązania, i przywrócenia do
zera wartości netto aktywów instytucji objętej restrukturyzacją
i uporządkowaną likwidacją, zgodnie z ust. 1 lit. a);
b)      nabycia akcji lub innych tytułów
własności lub instrumentów kapitałowych w instytucji
objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, w
celu dokapitalizowania tej instytucji zgodnie z ust. 1 lit. b).
7.           Fundusz może
dokonać wkładu, o którym mowa w ust. 6, jedynie pod warunkiem,
że spełnia on oba poniższe kryteria:
a)      wkład w celu pokrycia strat i
dokapitalizowania równy kwocie nie niższej niż 8 % łącznych
zobowiązań, w tym funduszy własnych, instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, ustalony w
momencie podjęcia działania w ramach restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji zgodnie z wyceną przewidzianą w art. 17,
został dokonany przez akcjonariuszy i posiadaczy innych tytułów
własności, posiadaczy odpowiednich instrumentów kapitałowych i
innych kwalifikujących się zobowiązań poprzez umorzenie,
konwersję lub w innych sposób;
b)      wkład z Funduszu nie przekracza
pułapu 5 % łącznych zobowiązań, w tym funduszy
własnych, instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją, ustalonego w momencie podjęcia
działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie
z wyceną przewidzianą w art. 17.
8.           Wkład z Funduszu
może być finansowany z:
a)      kwoty dostępnej w ramach Funduszu,
która została zebrana ze składek od podmiotów, o których mowa w art. 2,
zgodnie z art. 66;
b)      kwoty, która może zostać
zebrana ze składek ex post zgodnie z art. 67 w okresie trzech lat;
oraz
c)      jeśli kwoty, o których mowa w lit.
a) i b) są niewystarczające, z kwot zebranych z alternatywnych
źródeł finansowania zgodnie z art. 69.
9.           W wyjątkowych
okolicznościach możliwe jest poszukiwanie dalszych środków
finansowych z alternatywnych źródeł finansowania, po:
a)      osiągnięciu pułapu 5%
określonego w ust. 7 lit. b); oraz
b)      pełnym umorzeniu lub konwersji
wszystkich niezabezpieczonych, nieuprzywilejowanych zobowiązań,
innych niż kwalifikujące się depozyty.
10.         Alternatywnie lub dodatkowo,
jeśli spełnione są warunki określone w ust. 7 lit. a) i b),
wkład może być dokonany z zasobów zebranych ze składek ex
ante zgodnie z art. 66, które nie zostały jeszcze wykorzystane.
11.         Do celów niniejszego
rozporządzenia nie ma zastosowania art. 38 ust. 3cab pkt 5 dyrektywy
[...].
12.         Przy podejmowaniu decyzji, o
której mowa w ust. 5, należy uwzględnić następujące
czynniki:
a)      zasadę, że straty powinny
być ponoszone w pierwszej kolejności przez akcjonariuszy, a następnie,
co do zasady, przez wierzycieli instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją w kolejności uprzywilejowania;
b)      poziom zdolności do pokrycia strat,
którym dysponowałaby instytucja objęta restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją, gdyby odnośne zobowiązania
lub klasa zobowiązań zostały wykluczone;
c)      konieczność utrzymania
odpowiednich zasobów w celu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji.
13.         Rada przeprowadza ocenę
następujących kwestii na podstawie wyceny zgodnej z wymogami art. 17:
a)      łącznej kwoty, o którą
muszą być umorzone kwalifikujące się zobowiązania w
celu zapewnienia, by wartość aktywów netto instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją była równa
zero;
b)      w stosownych przypadkach – łącznej
kwoty, o którą kwalifikujące się zobowiązania muszą
być poddane konwersji na akcje w celu przywrócenia wskaźnika
kapitału podstawowego Tier I instytucji objętej restrukturyzacją
i uporządkowaną likwidacją lub instytucji pomostowej.
Jeśli postanowiono zastosować instrument
umorzenia lub konwersji długu w celu, o którym mowa w ust. 1 lit. a), w
ocenie, o której mowa w akapicie pierwszym, ustala się kwotę, o
którą kwalifikujące się zobowiązania muszą być
poddane konwersji w celu przywrócenia wskaźnika kapitału podstawowego
Tier I instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją, lub w stosownych przypadkach instytucji pomostowej, z
uwzględnieniem wszelkich wkładów kapitału z funduszu restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji na podstawie art. 71 ust. 1 lit. d), oraz w
celu utrzymania odpowiedniego zaufania rynku do instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub do
instytucji pomostowej oraz w celu umożliwienia jej dalszego przestrzegania
warunków zezwolenia i dalszego prowadzenia działalności, do której
jest upoważniona zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE lub dyrektywą 2004/39/WE.
14.         Wyłączenia na mocy
ust. 5 mogą być zastosowane w celu całkowitego
wyłączenia zobowiązania z umorzenia lub w celu ograniczenia
zakresu umorzenia danego zobowiązania.
15.         Uprawnienia do umorzenia i
konwersji nie naruszają wymogów dotyczących kolejności
uprzywilejowania roszczeń określonych w art. 15.
16.         Krajowy organ ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bezzwłocznie przekazuje
radzie plan reorganizacji działalności otrzymany po zastosowaniu
instrumentu umorzenia i konwersji długu od zarządcy wyznaczonego
zgodnie z art. 47 ust. 1 dyrektywy [...].
W terminie 2 tygodni od daty
przedłożenia planu reorganizacji działalności organ ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazuje radzie swoją
ocenę tego planu. W terminie 1 miesiąca od daty
przedłożenia planu reorganizacji działalności rada ocenia
prawdopodobieństwo, że plan, w przypadku jego wdrożenia,
przywróci długoterminową rentowność podmiotu, o którym mowa
w art. 2. Ocenę należy sporządzić w porozumieniu z
właściwym organem.
Jeśli rada jest przekonana, że plan
umożliwia osiągnięcie tego celu, zezwala krajowemu organowi ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na zatwierdzenie tego planu
zgodnie z art. 47 ust. 5 dyrektywy [...]. Jeśli rada nie jest przekonana,
że plan umożliwia osiągnięcie tego celu, nakazuje krajowemu
organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiadomienie
zarządcy o jej wątpliwościach i zobowiązanie zarządcy
do zmiany planu w sposób pozwalający rozwiać te wątpliwości
zgodnie z art. 47 ust. 6 dyrektywy [...]. Czynności te przeprowadza
się w porozumieniu z właściwym organem.
Krajowy organ ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji przekazuje zmieniony plan radzie. Rada nakazuje
krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
powiadomienie zarządcy w terminie jednego tygodnia o tym, czy jest
przekonana, że zmieniony plan rozwiewa zgłoszone wątpliwości,
czy też konieczne są dalsze zmiany.
Artykuł 25
Monitorowanie przez radę
1.           Rada ściśle
monitoruje wykonanie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W
tym celu krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji:
a)      współpracują z radą i
wspierają ją w wykonywaniu obowiązku monitorowania;
b)      przekazują, w regularnych
odstępach czasowych ustalonych przez radę, dokładne, rzetelne i
kompletne informacje na temat realizacji programu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, stosowania instrumentów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji i wykonywania uprawnień w zakresie
prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o które
może zwrócić się rada, w tym informacje na temat:
(i)      funkcjonowania i sytuacji finansowej
instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją, instytucji pomostowej i podmiotu zarządzającego
aktywami;
(ii)      sposobu traktowania akcjonariuszy i
wierzycieli w przypadku, gdyby likwidację instytucji przeprowadzono w
ramach zwykłego postępowania upadłościowego;
(iii)     wszelkich trwających
postępowań sądowych związanych z likwidacją aktywów
instytucji, której upadłość ogłoszono, z zaskarżeniem
decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz z wyceną
lub z wnioskami o wypłatę odszkodowania złożonymi przez
akcjonariuszy lub wierzycieli;
(iv)     wyznaczenia, odwołania lub
zastąpienia rzeczoznawców, zarządców, biegłych rewidentów,
prawników i innych ekspertów, których wsparcie może być niezbędne
dla krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a
także na temat wykonywania przez nich swoich obowiązków;
(v)     wszelkich innych kwestii wspomnianych
przez radę;
(vi)     zakresu i sposobu wykonania przez nich
uprawnień przysługujących krajowym organom ds. restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji, wymienionych w rozdziale V dyrektywy [...];
(vii)    rentowności, wykonalności i
wdrażania planu reorganizacji działalności przewidzianego w art.
24 ust. 16.
Krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji przedkładają radzie sprawozdanie
końcowe z wykonania programu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji.
2.           Na podstawie przekazanych
informacji rada może wydać krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji instrukcje dotyczące dowolnego aspektu
wykonania programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w
szczególności elementów, o których mowa w art. 20, i wykonania
uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji.
3.           Jeśli jest to konieczne
dla realizacji celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
Komisja, po otrzymaniu zalecenia od rady lub działając z własnej
inicjatywy, może dokonać przeglądu swojej decyzji w sprawie ram
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz dokonać
odpowiednich zmian.
Artykuł 26
Wykonanie decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1.           Krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmują działania
niezbędne do wykonania decyzji w sprawie restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, o której mowa w art. 16 ust. 8, w
szczególności poprzez sprawowanie kontroli nad podmiotami, o których mowa
w art. 2, poprzez podejmowanie niezbędnych środków zgodnie z art. 64
dyrektywy [...] oraz poprzez zapewnienie przestrzegania zabezpieczeń
przewidzianych w tej dyrektywie. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji wykonują wszystkie decyzje skierowane do
nich przez radę.
Do tych celów organy te korzystają ze swoich
uprawnień przewidzianych w prawie krajowym wdrażającym
dyrektywę [...] i zgodnie z warunkami określonymi w prawie krajowym.
Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w
pełni informują radę o wykonywaniu tych uprawnień. Wszelkie
podejmowane przez nie działania są zgodne z decyzją, o której
mowa w art. 16 ust. 8.
2.           Jeśli krajowy organ ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie zastosował decyzji,
o której mowa w art. 16, lub zastosował ją w sposób, który nie
pozwala osiągnąć celów restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji na mocy niniejszego rozporządzenia, rada jest uprawniona do
nakazania instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją:
a)      przeniesienia na rzecz innej osoby
określonych praw, aktywów lub zobowiązań instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
b)      zażądania konwersji
instrumentów dłużnych, które zawierają warunki umowne
dotyczące konwersji w okolicznościach przewidzianych w art. 18.
3.           Instytucja objęta
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją stosuje
się do każdej podjętej decyzji, o której mowa w ust. 2. Decyzje
te są nadrzędne względem wszelkich wcześniejszych decyzji w
tej samej sprawie przyjętych przez organy krajowe.
4.           Podejmując
działania dotyczące kwestii będących przedmiotem decyzji
podjętej na podstawie ust. 2, organy krajowe stosują się do tej
decyzji.
Rozdział 4
Współpraca
Artykuł 27
Obowiązek współpracy
1.           Rada informuje Komisję o
wszelkich działaniach, które podejmuje w celu przygotowania
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W odniesieniu do informacji
otrzymanych od rady członkowie Komisji i personel Komisji podlegają
wymogowi dotyczącemu tajemnicy służbowej określonemu w art.
79.
2.           Przy wykonywaniu swoich
odnośnych obowiązków na mocy niniejszego rozporządzenia, rada,
Komisja, EBC oraz właściwe organy krajowe i organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ściśle ze sobą
współpracują. EBC i właściwe organy krajowe przekazują
radzie i Komisji wszystkie informacje niezbędne do wykonywania ich
zadań.
3.           Przy wykonywaniu swoich
odnośnych obowiązków na mocy niniejszego rozporządzenia, rada,
Komisja, EBC oraz właściwe organy krajowe i organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ściśle
współpracują ze sobą w zakresie planowania restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, wczesnej interwencji oraz etapów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 7-26. EBC i właściwe
organy krajowe przekazują radzie i Komisji wszystkie informacje
niezbędne do wykonywania ich zadań.
4.           Do celów niniejszego
rozporządzenia, w przypadkach gdy EBC zaprasza przedstawiciela rady do
zasiadania w Radzie ds. Nadzoru EBC ustanowionej zgodnie z art. 19
rozporządzenia Rady (UE) nr [...], rada wyznacza przedstawiciela.
5.           Do celów niniejszego
rozporządzenia, rada wyznacza przedstawiciela, który zasiada w komitecie
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Europejskiego Urzędu
Nadzoru Bankowego ustanowionym zgodnie z art. 113 dyrektywy [...]
6.           Rada ściśle
współpracuje z Europejskim Instrumentem Stabilności Finansowej i
Europejskim Mechanizmem Stabilności (EMS), w szczególności w
przypadkach, gdy Europejski Instrument Stabilności Finansowej lub EMS
przyznały lub prawdopodobnie przyznają bezpośrednie lub
pośrednie wsparcie finansowe na rzecz podmiotów mających
siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich, w
szczególności w szczególnych okolicznościach, o których mowa w art. 24
ust. 9.
7.           Rada i EBC przyjmują
protokół ustaleń określający ogólne warunki ich wzajemnej
współpracy na mocy ust. 2. Protokół ten jest poddawany regularnemu
przeglądowi i jest publikowany po odpowiednim utajnieniu informacji
poufnych.
Artykuł 28
Wymiana informacji w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji
1.           Zarówno rada, jak i krajowe
organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są
zobowiązane do współpracy w dobrej wierze i wymiany informacji.
2.           Rada przekazuje Komisji
wszystkie informacje istotne do wykonywania przez nią swoich zadań na
mocy niniejszego rozporządzenia i w stosownych przypadkach na mocy art. 107
TFUE.
Artykuł 29
Współpraca w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji a postępowanie na poziomie grupy
Art. 12 ust. 4, 5, 6 i 15 oraz art. 80-83
dyrektywy [...] nie mają zastosowania do stosunków między krajowymi
organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
uczestniczących państw członkowskich. Zamiast tego mają
zastosowanie przepisy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 30
Współpraca z nieuczestniczącymi państwami członkowskimi
Jeśli grupa obejmuje podmioty mające
siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich oraz w
nieuczestniczących państwach członkowskich, bez uszczerbku dla
któregokolwiek wymogu zatwierdzenia przez Komisję na mocy niniejszego
rozporządzenia, rada reprezentuje krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw
członkowskich na potrzeby współpracy z nieuczestniczącymi
państwami członkowskimi zgodnie z art. 7, 8, 11, 12, 15, 50, 80 i 83
dyrektywy [...]
Artykuł 31
Współpraca z organami państw trzecich
Komisja i rada, w zakresie swoich
odnośnych obowiązków, ponoszą wyłączną
odpowiedzialność za zawarcie, w imieniu krajowych organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw
członkowskich, niewiążących umów o współpracy, o
których mowa w art. 88 ust. 4 dyrektywy [...] oraz powiadamiają te organy
o zawarciu takich umów zgodnie z ust. 6 tego artykułu.
Rozdział 5
Uprawnienia
dochodzeniowe
Artykuł 32
Wnioski o przekazanie informacji
1.           Do celów wykonywania
zadań, o których mowa w art. 7, 8, 11, 16 i 17 rada może,
bezpośrednio lub poprzez krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, zażądać od
następujących osób prawnych lub fizycznych przekazania wszystkich
informacji niezbędnych w celu wykonywania zadań powierzonych jej na
mocy niniejszego rozporządzenia:
a)      podmiotów, o których mowa w art. 2;
b)      pracowników podmiotów, o których mowa w
art. 2;
c)      stron trzecich, którym podmioty, o
których mowa w art. 2, zleciły wykonywanie określonych funkcji lub
działań.
2.           Podmioty, o których mowa w
art. 2, oraz osoby, o których mowa w ust. 1 lit. b), przekazują informacje
wymagane zgodnie z ust. 1. Przepisy dotyczące tajemnicy
służbowej nie zwalniają tych osób z obowiązku przekazania
informacji. Przekazania wymaganych informacji nie uznaje się za naruszenie
tajemnicy służbowej.
3.           Jeśli rada otrzymuje
informacje bezpośrednio od wspomnianych podmiotów lub osób,
udostępnia je odnośnemu krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji.
4.           Rada może w sposób
ciągły uzyskiwać informacje na temat kapitału,
płynności, aktywów i zobowiązań, dotyczące dowolnej
instytucji podlegającej jej uprawnieniom w zakresie prowadzenia
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które to informacje są
istotne do celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
5.           Rada, właściwe
organy i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
mogą sporządzić protokół ustaleń określający
procedurę wymiany informacji.
6.           Właściwe organy, w
tym w stosownych przypadkach EBC, i krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji współpracują z radą w celu
sprawdzenia, czy niektóre lub wszystkie wymagane informacje są już
dostępne. Jeśli takie informacje są dostępne,
właściwe organy, w tym w stosownych przypadkach EBC, lub krajowe
organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazują te
informacje radzie.
Artykuł 33
Dochodzenia ogólne
1.           Do celów wykonywania
zadań, o których mowa w art. 7, 8, 11, 16 i 17, oraz z zastrzeżeniem wszelkich
innych warunków określonych w odpowiednich przepisach prawa Unii, rada
może prowadzić wszelkie niezbędne dochodzenia wobec osób, o
których mowa w art. 32 ust. 1, mających siedzibę lub
znajdujących się w uczestniczących państwach
członkowskich.
W tym celu rada ma prawo:
a)      żądać
przedłożenia dokumentów;
b)      badać księgi i rejestry osób, o
których mowa w art. 32 ust. 1, oraz pobierać kopie lub wyciągi z
takich ksiąg i rejestrów;
c)      uzyskiwać wyjaśnienia w formie
pisemnej lub ustnej od każdej z osób, o których mowa w art. 32 ust. 1, lub
od przedstawicieli bądź pracowników tych osób;
d)      przesłuchiwać każdą
osobę, która wyrazi zgodę na przesłuchanie, w celu gromadzenia
informacji dotyczących przedmiotu dochodzenia.
2.           Osoby, o których mowa w art. 32
ust. 1, podlegają dochodzeniom wszczynanym na podstawie decyzji rady.
W przypadku gdy dana osoba utrudnia prowadzenie
dochodzenia, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji uczestniczącego państwa członkowskiego, w którym
znajdują się odpowiednie lokale, udzielają, zgodnie z prawem
krajowym, niezbędnej pomocy obejmującej ułatwienie dostępu
rady do lokali przedsiębiorstwa osób prawnych, o których mowa w art. 32
ust. 1, aby umożliwić wykonanie wyżej wymienionych praw.
Artykuł 34
Kontrole na miejscu
1.           Do celów wykonywania
zadań, o których mowa w art. 7, 8, 11, 16 i 17, oraz z zastrzeżeniem
innych warunków określonych w odpowiednich przepisach prawa Unii, rada
może, pod warunkiem uprzedniego powiadomienia zainteresowanych krajowych
organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, prowadzić
wszelkie niezbędne kontrole na miejscu w lokalach przedsiębiorstwa
osób prawnych, o których mowa w art. 32 ust. 1. W przypadku gdy wymaga tego
właściwe prowadzenie i skuteczność kontroli, rada może
przeprowadzać kontrole na miejscu bez uprzedniego poinformowania
wspomnianych osób prawnych.
2.           Urzędnicy i inne osoby
upoważnione przez radę do prowadzenia kontroli na miejscu mogą
wkraczać do lokali przedsiębiorstwa i na teren osób prawnych
podlegających decyzji w sprawie dochodzenia przyjętej przez radę
na podstawie art. 32 ust. 2 i mają wszystkie uprawnienia określone w
art. 32 ust. 1.
3.           Osoby prawne, o których mowa
w art. 32 ust. 1, podlegają kontrolom na miejscu na podstawie decyzji
rady.
4.           Urzędnicy i inne osoby
towarzyszące upoważnione lub mianowane przez krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji państw
członkowskich, w których ma być prowadzona kontrola, pod nadzorem i
koordynacją rady aktywnie pomagają urzędnikom rady i innym
upoważnionym przez nią osobom. W tym celu przysługują im
uprawnienia określone w ust. 2. Urzędnicy krajowych organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zainteresowanych
uczestniczących państw członkowskich mają również
prawo uczestniczyć w kontrolach na miejscu.
5.           W przypadku gdy
urzędnicy rady i inne osoby towarzyszące upoważnione lub
mianowane przez radę stwierdzają, że dana osoba sprzeciwia
się kontroli zarządzonej na podstawie ust. 1, krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zainteresowanych
uczestniczących państw członkowskich udzielają im
niezbędnej pomocy zgodnie z prawem krajowym. W zakresie niezbędnym do
celów kontroli pomoc ta obejmuje opieczętowanie lokalu przedsiębiorstwa
oraz ksiąg i rejestrów. W przypadku gdy zainteresowane krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie mają powyższych
uprawnień, używają one swych uprawnień, aby zwrócić
się o niezbędną pomoc do innych krajowych organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Artykuł 35
Zezwolenie ze strony organu sądowego
1.           Jeżeli kontrola na
miejscu przewidziana w art. 34 ust. 1 i 2 lub pomoc przewidziana w art. 34 ust.
5 wymagają zezwolenia ze strony organu sądowego zgodnie z przepisami
krajowymi, występuje się o takie zezwolenie.
2.           W przypadku gdy
wystąpiono o zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, krajowy organ sądowy
sprawdza, czy decyzja rady jest autentyczna i czy uwzględniając
przedmiot kontroli, przewidziane środki przymusu nie są arbitralne
ani nadmierne. Kontrolując proporcjonalność środków
przymusu, krajowy organ sądowy może zwrócić się do rady o
szczegółowe wyjaśnienia, w szczególności dotyczące powodów,
dla których rada podejrzewa, że nastąpiło naruszenie aktów, o
których mowa w art. 26, powagi podejrzewanego naruszenia oraz sposobu, w jaki
uczestniczy w nim osoba podlegająca środkom przymusu. Krajowy organ
sądowy nie bada jednak konieczności kontroli ani nie żąda
przekazania informacji zawartych w dokumentacji posiadanej przez radę.
Zgodność z prawem decyzji rady podlega kontroli jedynie ze strony
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Rozdział 6
Uprawnienia do
nakładania sankcji
Artykuł 36
Grzywny
1.           W przypadku gdy rada
stwierdza, że podmiot, o którym mowa w art. 2, celowo lub przez
zaniedbanie popełnił jedno z naruszeń, o których mowa w ust. 2,
rada nakazuje zainteresowanemu krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji nałożyć grzywnę na dany
podmiot, o którym mowa w art. 2, zgodnie z dyrektywą […].
Naruszenie popełnione przez taki podmiot
uznaje się za popełnione celowo, jeśli istnieją czynniki
obiektywne świadczące o tym, że podmiot lub jego kadra
kierownicza wyższego szczebla działali umyślnie w celu
popełnienia naruszenia.
2.           Na podmioty, o których mowa w
art. 2, można nakładać grzywny za następujące
naruszenia:
a)      w przypadku gdy nie przedstawiają
one informacji, których zażądano zgodnie z art. 32;
b)      w przypadku gdy nie poddają się
one dochodzeniu ogólnemu zgodnie z art. 33 lub kontrolom na miejscu i nie
przekazują informacji, których zażądano zgodnie z art. 32;
c)      w przypadku gdy nie płacą one
składek na rzecz funduszu zgodnie z art. 66 lub 67;
d)      w przypadku gdy nie stosują się
one do decyzji skierowanej do nich przez radę na podstawie art. 24.
3.           Krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji publikują informacje o
grzywnach nałożonych na podstawie ust. 1. W przypadku gdy taka
publikacja wyrządziłaby nieproporcjonalną szkodę
zainteresowanym stronom, krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji publikują informacje o sankcjach bez
ujawniania tożsamości stron.
4.           W celu ustanowienia spójnej,
skutecznej i wydajnej praktyki egzekwowania przepisów, a także dla
zapewnienia wspólnego, jednolitego i spójnego stosowania niniejszego
rozporządzenia, rada wydaje wytyczne w sprawie stosowania grzywien i
okresowych kar pieniężnych skierowane do krajowych organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Artykuł 37
Okresowe kary pieniężne
1.           Rada nakazuje
zainteresowanemu krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji nałożyć okresową karę
pieniężną na dany podmiot, o którym mowa w art. 2, zgodnie z
dyrektywą […], aby skłonić:
a)      instytucję kredytową do
zastosowania się do decyzji przyjętej zgodnie z art. 32;
b)      osobę, o której mowa w art. 32 ust. 1,
do przedstawienia pełnych informacji, których zażądano
decyzją przyjętą na podstawie tego artykułu;
c)      osobę, o której mowa w art. 33 ust. 1,
do poddania się dochodzeniu, a w szczególności do okazania
pełnych rejestrów, danych, procedur lub wszelkich innych
żądanych materiałów, oraz do uzupełnienia i sprostowania
innych informacji przekazanych w ramach dochodzenia wszczętego
decyzją przyjętą na podstawie tego artykułu;
d)      osobę, o której mowa w art. 34 ust. 1,
do poddania się kontroli na miejscu zarządzonej decyzją
przyjętą na podstawie tego artykułu.
2.           Okresowa kara
pieniężna musi być skuteczna i proporcjonalna. Okresową
karę pieniężną wymierza się w stawkach dziennych,
dopóki instytucja kredytowa lub zainteresowana osoba nie zastosuje się do
odpowiednich decyzji, o których mowa w ust. 1 lit. a)–d).
3.           Okresową karę
pieniężną można nałożyć na okres nie
dłuższy niż sześć miesięcy.
CZĘŚĆ III
RAMY INSTYTUCJONALNE
TYTUŁ I
Rada
Artykuł 38
Status prawny
1.           Niniejszym ustanawia się
Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.
Rada jest agencją Unii Europejskiej o określonej strukturze
odpowiadającej jej zadaniom. Posiada ona osobowość prawną.
2.           W każdym państwie
członkowskim rada posiada zdolność prawną o najszerszym
zakresie przyznawanym osobom prawnym na mocy prawa krajowego. Rada może w
szczególności nabywać lub zbywać ruchomości i
nieruchomości oraz być stroną w postępowaniach
sądowych.
3.           Radę reprezentuje jej
dyrektor wykonawczy.
Artykuł 39
Skład
1.           W skład rady wchodzą:
a)      dyrektor wykonawczy;
b)      zastępca dyrektora wykonawczego;
c)      członek mianowany przez
Komisję;
d)      członek mianowany przez EBC;
e)      członek mianowany przez każde
uczestniczące państwo członkowskie, reprezentujący krajowy
organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
2.           Kadencja dyrektora
wykonawczego, zastępcy dyrektora wykonawczego oraz członków rady
mianowanych przez Komisję i EBC trwa pięć lat. Z
zastrzeżeniem art. 53 ust. 6 kadencja ta nie jest odnawialna.
3.           Struktura administracyjna i
struktura zarządzania rady obejmują:
a)      sesję plenarną rady, która
wykonuje zadania określone w art. 47;
b)      sesję wykonawczą rady, która
wykonuje zadania określone w art. 51;
c)      dyrektora wykonawczego, który wykonuje
zadania określone w art. 53.
Artykuł 40
Przestrzeganie prawa Unii
Rada działa zgodnie z prawem Unii, w
szczególności z decyzjami Komisji na podstawie niniejszego
rozporządzenia.
Artykuł 41
Rozliczalność
1.           Rada odpowiada przed
Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją za wykonanie niniejszego rozporządzenia,
zgodnie z ust. 2–8.
2.           Każdego roku rada
składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i
Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu z wykonania zadań
powierzonych jej niniejszym rozporządzeniem.
3.           Dyrektor wykonawczy
przedstawia to sprawozdanie publicznie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4.           Na wniosek Parlamentu
Europejskiego dyrektor wykonawczy uczestniczy w wysłuchaniu w sprawie
wykonania zadań rady w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji przed właściwymi komisjami Parlamentu.
5.           Na wniosek Rady dyrektor
wykonawczy może zostać przed nią wysłuchany w sprawie
wykonania zadań rady w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji.
6.           Rada odpowiada w formie
ustnej lub pisemnej na pytania skierowane do niej przez Parlament Europejski
lub Radę, zgodnie z własnymi procedurami i w obecności
przedstawicieli wszelkich uczestniczących państw członkowskich,
których walutą nie jest euro.
7.           Na wniosek dyrektor
wykonawczy prowadzi poufne dyskusje przy drzwiach zamkniętych z
przewodniczącym i wiceprzewodniczącymi właściwej komisji
Parlamentu Europejskiego, jeżeli takie dyskusje są wymagane w ramach
wykonywania uprawnień Parlamentu Europejskiego na mocy Traktatu. Parlament
Europejski i rada zawierają porozumienie dotyczące szczegółowych
warunków organizacji takich dyskusji, mając na celu zapewnienie
pełnej poufności zgodnie z obowiązkami w zakresie poufności
nałożonymi na EBC jako właściwy organ na mocy stosownego
prawa Unii.
8.           Podczas wszelkich
dochodzeń prowadzonych przez Parlament rada współpracuje z
Parlamentem, z zastrzeżeniem TFUE. Rada i Parlament przyjmują
odpowiednie ustalenia dotyczące praktycznych warunków egzekwowania
demokratycznej rozliczalności i sprawowania nadzoru nad wykonywaniem
zadań powierzonych radzie niniejszym rozporządzeniem. Ustalenia te
obejmują między innymi dostęp do informacji,
współpracę przy dochodzeniach oraz informacje o procedurze wyboru
dyrektora wykonawczego.
Artykuł 42
Parlamenty narodowe
1.           Ze względu na zadania
właściwe radzie parlamenty narodowe uczestniczących państw
członkowskich w ramach swych własnych procedur mogą zwrócić
się do rady o odpowiedź na piśmie na wszelkie uwagi lub pytania
przedkładane przez parlamenty radzie w odniesieniu do funkcji
pełnionych przez radę na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.           Parlament narodowy
uczestniczącego państwa członkowskiego może zaprosić
dyrektora wykonawczego do udziału w wymianie poglądów w związku
z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją instytucji kredytowych
w tym państwie członkowskim, wraz z przedstawicielem krajowego organu
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
3.           Niniejsze rozporządzenie
pozostaje bez uszczerbku dla odpowiedzialności krajowych organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przed parlamentami
narodowymi, zgodnie z prawem krajowym, za wykonywanie zadań
niepowierzonych radzie ani Komisji niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 43
Niezależność
1.           Przy wykonywaniu zadań
powierzonych jej niniejszym rozporządzeniem rada i krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji działają
niezależnie i w interesie ogólnym.
2.           Członkowie rady, o
których mowa w art. 40 ust. 2, działają niezależnie i
obiektywnie w interesie Unii jako całości oraz nie zwracają
się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, rządu
żadnego z państw członkowskich lub do jakiegokolwiek innego
podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.
Artykuł 44
Siedziba
Siedzibą rady jest Bruksela w Belgii.
TYTUŁ II
Sesja plenarna rady
Artykuł 45
Uczestnictwo w sesjach plenarnych
Wszyscy członkowie rady uczestniczą
w jej sesjach plenarnych.
Artykuł 46
Zadania
1.           Rada na sesji plenarnej:
a)      przyjmuje, do dnia 30 listopada
każdego roku, roczny program prac rady na nadchodzący rok zgodnie z
art. 49 ust. 1, w oparciu o projekt przedstawiony przez dyrektora wykonawczego,
i przekazuje ten program do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady,
Komisji i Europejskiego Banku Centralnego;
b)      przyjmuje roczny budżet rady zgodnie
z art. 59 ust. 2;
c)      podejmuje decyzje w sprawie dobrowolnych
wzajemnych pożyczek między mechanizmami finansowania zgodnie z art. 68,
wzajemnego wsparcia krajowych mechanizmów finansowania zgodnie z art. 72 oraz
udzielania pożyczek systemowi gwarancji depozytów zgodnie z art. 73;
d)      przyjmuje roczne sprawozdanie z
działalności dotyczące działań rady, o których mowa w
art. 42. W sprawozdaniu tym przedstawia się szczegółowe
wyjaśnienia na temat wykonania budżetu;
e)      przyjmuje zasady finansowe mające
zastosowanie do rady zgodnie z art. 61;
f)       przyjmuje strategię zwalczania
nadużyć finansowych, odpowiednią w stosunku do ryzyka takich
nadużyć, uwzględniając koszty i korzyści związane
ze środkami, które mają być zastosowane;
g)      przyjmuje zasady dotyczące
zapobiegania konfliktom interesów w odniesieniu do swych członków oraz
zarządzania takimi konfliktami;
h)      przyjmuje swój regulamin;
i)       zgodnie z ust. 2 wykonuje – w
odniesieniu do pracowników rady – uprawnienia powierzone organowi
powołującemu na mocy regulaminu pracowniczego oraz uprawnienia, które
organowi uprawnionemu do zawierania umów o pracę powierzono na mocy
warunków zatrudnienia innych pracowników[25]
(„uprawnienia organu powołującego”);
j)       przyjmuje odpowiednie przepisy
wykonawcze w celu nadania skuteczności regulaminowi pracowniczemu i warunkom
zatrudnienia innych pracowników zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego;
k)      mianuje księgowego, z
zastrzeżeniem regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia innych
pracowników, który jest funkcjonalnie niezależny w pełnieniu swych
obowiązków;
l)       zapewnia odpowiednie działania
następcze w stosunku do ustaleń i zaleceń wynikających ze
sprawozdań i ocen z kontroli wewnętrznych lub zewnętrznych, jak
również z dochodzeń Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania
Nadużyć Finansowych (OLAF);
m)     podejmuje wszystkie decyzje w sprawie
utworzenia struktur wewnętrznych rady oraz, w stosownych przypadkach, ich
modyfikacji.
2.           Rada na sesji plenarnej
przyjmuje, zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego, decyzję na
podstawie art. 2 ust. 1 regulaminu pracowniczego i art. 6 warunków zatrudnienia
innych pracowników, dotyczącą przekazania odpowiednich uprawnień
organu powołującego dyrektorowi wykonawczemu oraz określenia
warunków, na jakich to przekazanie uprawnień można zawiesić.
Dyrektor wykonawczy jest upoważniony do dalszego przekazania tych
uprawnień.
Jeżeli wymagają tego wyjątkowe
okoliczności, rada na sesji plenarnej może w drodze decyzji
tymczasowo zawiesić przekazanie uprawnień organu
powołującego dyrektorowi wykonawczemu oraz uprawnień dalej przez
niego przekazanych i wykonywać je sama lub przekazać je jednemu ze
swych członków lub pracownikowi innemu niż dyrektor wykonawczy.
Artykuł 47
Posiedzenie sesji plenarnej rady
1.           Dyrektor wykonawczy
zwołuje posiedzenia sesji plenarnej rady.
2.           Rada na sesji plenarnej odbywa
co najmniej dwa posiedzenia zwykłe w roku. Ponadto zbiera się ona z
inicjatywy dyrektora wykonawczego, na wniosek Komisji lub na wniosek co
najmniej jednej trzeciej swych członków.
3.           Rada na sesji plenarnej
może zapraszać obserwatorów do doraźnego uczestnictwa w jej
posiedzeniach.
4.           Rada zapewnia sekretariat
sesji plenarnej rady.
Artykuł 48
Proces podejmowania decyzji
1.           Rada na sesji plenarnej
podejmuje decyzje zwykłą większością głosów swych
członków. Decyzje, o których mowa w art. 47 ust. 1 lit. c), podejmuje
się jednak większością dwóch trzecich głosów jej
członków.
2.           Dyrektor wykonawczy bierze
udział w głosowaniu.
3.           Rada przyjmuje i podaje do
publicznej wiadomości swój regulamin. W regulaminie tym wprowadza się
bardziej szczegółowe ustalenia dotyczące głosowania, w
szczególności odnoszące się do okoliczności, w których
członek może działać w imieniu innego członka, oraz
obejmujące, w stosownych przypadkach, zasady regulujące kworum.
TYTUŁ III
Sesja wykonawcza rady
Artykuł 49
Uczestnictwo w sesjach wykonawczych
1.           Z zastrzeżeniem ust. 2 i
3 członkowie rady, o których mowa w art. 40 ust. 1 lit. a)–d),
uczestniczą w sesjach wykonawczych rady.
2.           W przypadku gdy obrady
dotyczą podmiotu, o którym mowa w art. 2, lub grupy podmiotów
mających siedzibę wyłącznie w jednym z uczestniczących
państw członkowskich, członek mianowany przez to państwo
członkowskie również uczestniczy w obradach i w procesie podejmowania
decyzji zgodnie z art. 52 ust. 1 i 3.
3.           W przypadku gdy obrady
dotyczą grupy transgranicznej, członek mianowany przez państwo
członkowskie, w którym znajduje się organ ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji na poziomie grupy, jak również
członkowie mianowani przez państwa członkowskie, w których
jednostki zależne lub podmioty objęte nadzorem skonsolidowanym
mają siedziby, uczestniczą w obradach i w procesie podejmowania
decyzji zgodnie z art. 52 ust. 2 i 3.
Artykuł 50
Zadania
1.           Radę na sesji plenarnej
wspomaga sesja wykonawcza rady.
2.           Rada na sesji wykonawczej:
a)      przygotowuje decyzje, które rada ma
przyjąć na sesji plenarnej;
b)      podejmuje wszystkie decyzje
dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia.
Obejmuje to:
(i)      przedstawianie Komisji, możliwie
jak najwcześniej, wszelkich istotnych informacji umożliwiających
Komisji ocenę i podjęcie uzasadnionej decyzji na podstawie art. 16
ust. 6;
(ii)      podejmowanie decyzji dotyczących
części II budżetu rady przeznaczonej dla funduszu.
3.           W razie potrzeby, w pilnych
przypadkach, rada na sesji wykonawczej może podejmować niektóre
decyzje tymczasowe w imieniu rady na sesji plenarnej, w szczególności w
sprawach administracji i zarządzania, w tym w sprawach budżetowych.
4.           Rada na sesji wykonawczej
zbiera się z inicjatywy dyrektora wykonawczego lub na wniosek swych
członków.
5.           Rada na sesji plenarnej
ustanawia regulamin rady obowiązujący na sesji wykonawczej.
Artykuł 51
Podejmowanie decyzji
1.           W przypadku gdy obrady
dotyczą indywidualnego podmiotu lub grupy mających siedzibę
wyłącznie w jednym z uczestniczących państw
członkowskich, rada podejmuje decyzje na sesjach wykonawczych
zwykłą większością głosów członków
uczestniczących w posiedzeniu. W przypadku równej liczby głosów
decydujący jest głos dyrektora wykonawczego.
2.           W przypadku gdy obrady
dotyczą grupy transgranicznej, rada podejmuje decyzje na sesjach
wykonawczych zwykłą większością głosów
członków uczestniczących w posiedzeniu. Każdemu z członków
rady, o których mowa w art. 40 ust. 2, oraz członkowi mianowanemu przez
państwo członkowskie, w którym znajduje się organ ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie grupy,
przysługuje jeden głos. Każdemu z pozostałych członków
uczestniczących w posiedzeniu przysługuje prawo głosu równe
stosunkowi jednego głosu do liczby krajowych organów ds. restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji państw członkowskich, w których
jednostki zależne lub podmioty objęte nadzorem skonsolidowanym
mają siedziby. W przypadku równej liczby głosów decydujący jest
głos dyrektora wykonawczego.
3.           Dopóki nie zostanie
osiągnięty docelowy poziom finansowania, o którym mowa w art. 65,
członek mianowany przez państwo członkowskie może jeden raz
zażądać dalszych obrad rady, w przypadku gdy decyzja
będąca przedmiotem dyskusji rzutuje na odpowiedzialność
budżetową tego państwa członkowskiego.
4.           Rada na sesji wykonawczej
przyjmuje i podaje do publicznej wiadomości regulamin swych sesji
wykonawczych.
Posiedzenia rady na sesji wykonawczej zwołuje
dyrektor wykonawczy z własnej inicjatywy lub na wniosek dwóch
członków; dyrektor wykonawczy przewodniczy również tym posiedzeniom.
Rada może zapraszać obserwatorów do doraźnego uczestnictwa w jej
sesjach wykonawczych.
TYTUŁ IV
Dyrektor wykonawczy i zastępca
dyrektora wykonawczego
Artykuł 52
Mianowanie i zadania
1.           Radą kieruje zatrudniony
w pełnym wymiarze czasu pracy dyrektor wykonawczy, który nie sprawuje
żadnych urzędów na poziomie krajowym.
2.           Dyrektor wykonawczy odpowiada
za:
a)      przygotowanie prac rady na sesjach
plenarnych i wykonawczych oraz zwoływanie posiedzeń rady i
przewodniczenie im;
b)      wszystkie sprawy pracownicze;
c)      kwestie codziennej administracji;
d)      wykonanie budżetu rady zgodnie z
art. 59 ust. 3;
e)      zarządzanie radą;
f)       realizację rocznego programu prac
rady;
g)      każdego roku dyrektor wykonawczy
opracowuje projekt sprawozdania zawierający część
dotyczącą działań w zakresie restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji oraz część dotyczącą
spraw finansowych i administracyjnych.
3.           Dyrektora wykonawczego
wspomaga zastępca dyrektora wykonawczego.
Zastępca dyrektora wykonawczego pełni
funkcje dyrektora wykonawczego pod jego nieobecność.
4.           Dyrektor wykonawczy i
zastępca dyrektora wykonawczego mianowani są w oparciu o
osiągnięcia, umiejętności, znajomość spraw
bankowych i finansowych oraz doświadczenie w dziedzinie nadzoru
finansowego i regulacji finansowych.
5.           Po wysłuchaniu rady na
sesji plenarnej Komisja przedstawia Radzie listę kandydatów do mianowania
na stanowiska dyrektora wykonawczego i zastępcy dyrektora wykonawczego.
Rada mianuje dyrektora wykonawczego i zastępcę dyrektora wykonawczego
po wysłuchaniu Parlamentu Europejskiego.
6.           W drodze odstępstwa od
art. 40 ust. 2 kadencja pierwszego zastępcy dyrektora wykonawczego
mianowanego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia trwa
trzy lata; kadencja ta jest odnawialna jeden raz na okres pięciu lat.
Dyrektor wykonawczy i zastępca dyrektora wykonawczego sprawują swój
urząd do czasu mianowania ich następców.
7.           Dyrektor wykonawczy lub
zastępca dyrektora wykonawczego, których kadencja została
przedłużona, nie biorą udziału w kolejnej procedurze wyboru
na to samo stanowisko na koniec łącznego okresu.
8.           Jeżeli dyrektor
wykonawczy lub zastępca dyrektora wykonawczego przestają
spełniać warunki wymagane do wykonywania ich obowiązków lub
dopuścili się poważnego uchybienia, Rada może, na wniosek
Komisji i po wysłuchaniu Parlamentu Europejskiego, usunąć
dyrektora wykonawczego lub zastępcę dyrektora wykonawczego z
urzędu.
Artykuł 53
Niezależność
1.           Dyrektor wykonawczy i
zastępca dyrektora wykonawczego wykonują swe zadania zgodnie z
decyzjami Komisji i rady.
Biorąc udział w obradach i w procesie
podejmowania decyzji w radzie, dyrektor wykonawczy i zastępca dyrektora
wykonawczego nie zwracają się o instrukcje ani ich nie przyjmują
od instytucji i organów Unii, lecz wyrażają swe własne poglądy
i głosują niezależnie. We wspomnianych obradach i procesie
podejmowania decyzji zastępca dyrektora wykonawczego nie podlega
dyrektorowi wykonawczemu.
2.           Ani państwa
członkowskie, ani żaden inny organ publiczny lub prywatny nie
starają się wpływać na dyrektora wykonawczego i
zastępcę dyrektora wykonawczego w wykonywaniu ich zadań.
3.           Zgodnie z regulaminem
pracowniczym, o którym mowa w art. 78 ust. 6, po zakończeniu
pełnienia swych funkcji dyrektor wykonawczy i zastępca dyrektora
wykonawczego są nadal zobowiązani do zachowania uczciwości i rozwagi
w odniesieniu do przyjmowania pewnych stanowisk lub korzyści.
TYTUŁ V
PRZEPISY FINANSOWE
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Artykuł 54
Zasoby
Rada odpowiada za przeznaczenie
niezbędnych zasobów finansowych i ludzkich na wykonanie zadań
powierzonych jej niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 55
Budżet
1.           Na każdy rok
budżetowy, odpowiadający rokowi kalendarzowemu, opracowuje się
preliminarz wszystkich dochodów i wydatków rady i uwidacznia go w budżecie
rady.
2.           Dochody i wydatki wykazane w
budżecie rady muszą się równoważyć.
3.           Budżet składa
się z dwóch części: części I dotyczącej
administrowania radą i części II dotyczącej funduszu.
Artykuł 56
Część I budżetu dotycząca administrowania radą
1.           Na dochody części I
budżetu składają się składki roczne niezbędne do
pokrycia wydatków administracyjnych zgodnie z art. 62 ust. 1 lit. a).
2.           Wydatki z części I
budżetu obejmują co najmniej koszty pracownicze, koszty
wynagrodzeń, koszty administracyjne, koszty infrastruktury, szkoleń
zawodowych i koszty operacyjne.
Artykuł 57
Część II budżetu dotycząca funduszu
1.           Na dochody części
II budżetu składają się w szczególności:
a)      składki płacone przez
instytucje mające siedzibę w uczestniczących państwach
członkowskich zgodnie z art. 62, z wyjątkiem składki rocznej, o
której mowa w art. 62 ust. 1 lit. a);
b)      pożyczki otrzymane od innych
mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w
nieuczestniczących państwach członkowskich zgodnie z art. 68
ust. 1;
c)      pożyczki otrzymane od instytucji
finansowych lub innych stron trzecich zgodnie z art. 69;
d)      dochody z inwestycji kapitałowych w
odniesieniu do kwot będących w dyspozycji funduszu zgodnie z art. 70;
2.           Na wydatki części
II budżetu składają się:
a)      wydatki na cele wskazane w art. 71;
b)      inwestycje zgodnie z art. 70;
c)      odsetki zapłacone od pożyczek
otrzymanych od innych mechanizmów finansowania restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w nieuczestniczących państwach
członkowskich zgodnie z art. 68 ust. 1;
d)      odsetki zapłacone od pożyczek
otrzymanych od instytucji finansowych lub innych stron trzecich zgodnie z art. 69.
Artykuł 58
Ustanowienie i wykonanie budżetu
1.           Do dnia 15 lutego
każdego roku dyrektor wykonawczy sporządza preliminarz dochodów i
wydatków rady na kolejny rok i przesyła go radzie na sesji plenarnej, do
zatwierdzenia najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku.
2.           Sesja plenarna rady przyjmuje
budżet rady w oparciu o preliminarz. W razie potrzeby dokonuje się
odpowiedniego dostosowania preliminarza.
3.           Dyrektor wykonawczy wykonuje
budżet rady.
Artykuł 59
Audyt i kontrola
1.           W ramach rady tworzy się
komórkę audytu wewnętrznego, który należy przeprowadzać
zgodnie z odpowiednimi standardami międzynarodowymi. Audytor
wewnętrzny, mianowany przez radę, odpowiada przed nią za
weryfikację właściwego działania systemów wykonywania
budżetu i procedur rady.
2.           Audytor wewnętrzny
doradza radzie w kwestii kontroli ryzyka, poprzez wydawanie niezależnych
opinii na temat jakości systemów zarządzania i kontroli oraz poprzez
wydawanie zaleceń mających na celu poprawę warunków wykonywania
operacji oraz wspieranie należytego zarządzania finansami.
3.           Odpowiedzialność za
wprowadzenie systemów i procedur kontroli wewnętrznej odpowiednich dla
wykonywania jego zadań spoczywa na radzie.
Artykuł 60
Przedstawienie sprawozdania finansowego i absolutorium
1.           Dyrektor wykonawczy
działa w charakterze urzędnika zatwierdzającego.
2.           Do dnia 1 marca kolejnego
roku budżetowego księgowy rady przesyła Trybunałowi
Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe.
3.           Do dnia 31 marca każdego
roku rada na swej sesji wykonawczej przekazuje Parlamentowi Europejskiemu,
Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie
finansowe rady za poprzedni rok budżetowy.
4.           Po otrzymaniu uwag
Trybunału Obrachunkowego do wstępnego sprawozdania finansowego rady
dyrektor wykonawczy sporządza na własną
odpowiedzialność ostateczne sprawozdanie finansowe rady i
przesyła je do zatwierdzenia radzie na sesji plenarnej.
5.           Do dnia 1 lipca po
upływie każdego roku budżetowego dyrektor wykonawczy przesyła
ostateczne sprawozdanie finansowe Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i
Trybunałowi Obrachunkowemu.
6.           Do dnia 30 września
dyrektor wykonawczy przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu
odpowiedź na jego uwagi.
7.           Ostateczne sprawozdanie
finansowe publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do
dnia 15 listopada kolejnego roku.
8.           Rada na sesji plenarnej
udziela dyrektorowi wykonawczemu absolutorium w odniesieniu do wykonania
budżetu.
9.           Dyrektor wykonawczy
przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, wszelkie informacje
niezbędne w związku ze sprawozdaniem finansowym rady.
Artykuł 61
Zasady finansowe
Rada, po konsultacji z Trybunałem
Obrachunkowym i Komisją, przyjmuje wewnętrzne przepisy finansowe
określające w szczególności procedurę ustanawiania i
wykonywania budżetu.
W zakresie, w jakim jest to zgodne ze
szczególnym charakterem rady, przepisy finansowe są oparte na ramowym
rozporządzeniu finansowym przyjętym dla organów ustanowionych na
podstawie TFUE zgodnie z art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie
zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii[26].
Artykuł 62
Składki
1.           Podmioty, o których mowa w
art. 2, wpłacają składki na budżet rady zgodnie z
niniejszym rozporządzeniem oraz aktami delegowanymi w sprawie składek
przyjętymi na podstawie ust. 5. Składki obejmują:
a)      składki roczne niezbędne do
pokrycia wydatków administracyjnych;
b)      składki roczne ex ante
niezbędne dla osiągnięcia określonego w art. 65 docelowego
poziomu finansowania funduszu, obliczane zgodnie z art. 66;
c)      nadzwyczajne składki ex post,
obliczane zgodnie z art. 67.
2.           Kwoty składek ustala
się na takim poziomie, aby pochodzące z nich dochody były co do
zasady wystarczające dla corocznego zrównoważenia budżetu rady i
dla realizacji przez fundusz jego misji.
3.           Rada ustala, zgodnie z aktami
delegowanymi, o których mowa w ust. 5, składki należne ze strony
każdego podmiotu, o którym mowa w art. 2, w decyzji skierowanej do danego
podmiotu. Rada stosuje zasady proceduralne, sprawozdawcze i inne,
zapewniające pełne i terminowe opłacanie składek.
4.           Kwoty zgromadzone zgodnie z
ust. 1, 2 i 3 wykorzystuje się wyłącznie na cele niniejszego
rozporządzenia.
5.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych w sprawie składek zgodnie z art. 82 w
celu:
a)      ustalenia rodzajów składek oraz
celów, na które zbiera się składki, sposobu obliczania kwot
składek oraz sposobu opłacania składek;
b)      określenia zasad rejestracji, rachunkowości
i sprawozdawczości oraz innych zasad, o których mowa w ust. 3,
niezbędnych dla zapewnienia pełnego i terminowego opłacania
składek;
c)      ustalenia systemu składek dla
instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie
działalności po osiągnięciu przez fundusz poziomu
docelowego;
d)      ustalenia składek rocznych
niezbędnych do pokrycia wydatków administracyjnych rady przed
osiągnięciem przez nią pełnej zdolności do
działania.
Artykuł 63
Środki zwalczania nadużyć finansowych
1.           W celu ułatwienia prowadzonej
zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 walki z nadużyciami
finansowymi, korupcją i wszelkimi innymi działaniami niezgodnymi z
prawem, w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym rada
osiąga zdolność do działania, przystępuje ona do
porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r.
dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez Europejski
Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i przyjmuje
odpowiednie przepisy obowiązujące względem wszystkich
pracowników rady, korzystając ze wzoru przedstawionego w
załączniku do tego porozumienia.
2.           Trybunał Obrachunkowy
sprawuje kontrolę, na podstawie dokumentów i na miejscu, nad
beneficjentami, wykonawcami i podwykonawcami, którzy otrzymali unijne
środki finansowe od rady.
3.           OLAF może
przeprowadzać dochodzenia, w tym kontrole na miejscu i inspekcje, w celu
ustalenia, czy miało miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub inne
działanie niezgodne z prawem, wpływające na interesy finansowe
Unii w związku z zamówieniem finansowanym przez radę, zgodnie z
przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1073/1999
i rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 2185/96.
Rozdział 2
Jednolity
bankowy fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
Sekcja 1
USTRÓJ FUNDUSZU
Artykuł 64
Przepisy ogólne
1.           Niniejszym ustanawia się
jednolity bankowy fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
2.           Rada korzysta z funduszu
wyłącznie w celu zapewnienia skutecznego stosowania instrumentów i
wykonania uprawnień w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji określonych w części II, tytuł I, oraz zgodnie z
celami i zasadami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
regulującymi ten proces, określonymi w art. 12 i 13. W żadnych
okolicznościach budżet Unii nie odpowiada za koszty lub straty
funduszu.
3.           Właścicielem
funduszu jest rada.
Artykuł 65
Docelowy poziom finansowania
1.           W okresie nie
dłuższym niż 10 lat od daty wejścia w życie
niniejszego rozporządzenia dostępne środki finansowe funduszu
muszą osiągnąć co najmniej 1 % kwoty depozytów
wszystkich instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie na
prowadzenie działalności w uczestniczących państwach
członkowskich, gwarantowanych na mocy dyrektywy 94/19/WE.
2.           W początkowym okresie, o
którym mowa w ust. 1, składki na rzecz funduszu obliczane zgodnie z art. 66
i pobierane zgodnie z art. 62 rozkłada się w czasie możliwie
równomiernie aż do osiągnięcia poziomu docelowego, chyba
że, zależnie od okoliczności, ich opłacanie można
przyspieszyć z uwagi na korzystne warunki rynkowe lub potrzeby w zakresie
finasowania.
3.           Rada może
przedłużyć początkowy okres o maksymalnie cztery lata, w
przypadku gdy z funduszu dokonuje się łącznych wypłat
większych niż 0,5 % łącznej kwoty, o której mowa w
ust. 1.
4.           Jeżeli po upływie
początkowego okresu, o którym mowa w ust. 1, poziom dostępnych
środków finansowych spadnie poniżej poziomu docelowego
określonego w ust. 1, składki obliczane zgodnie z art. 66 pobiera
się aż do chwili osiągnięcia poziomu docelowego. W
przypadku gdy dostępne środki finansowe wynoszą mniej niż
połowę poziomu docelowego, składki roczne nie mogą być
niższe niż jedna czwarta poziomu docelowego.
5.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 82 w celu określenia:
a)      kryteriów rozłożenia w czasie
składek na rzecz funduszu obliczanych na podstawie ust. 2;
b)      okoliczności, w których można
przyspieszyć opłacanie składek na podstawie ust. 2;
c)      kryteriów ustalenia liczby lat, o
jaką na podstawie ust. 3 można przedłużyć
początkowy okres, o którym mowa w ust. 1;
d)      kryteriów ustalenia składek rocznych
przewidzianych w ust. 4.
Artykuł 66
Składki ex ante
1.           Indywidualną
składkę od każdej instytucji pobiera się co najmniej raz w
roku i oblicza się ją proporcjonalnie do kwoty jej
zobowiązań, z wyłączeniem funduszy własnych i
depozytów gwarantowanych, w odniesieniu do łącznych
zobowiązań – z wyłączeniem funduszy własnych i
depozytów gwarantowanych – wszystkich instytucji, które uzyskały
zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium
uczestniczących państw członkowskich.
Dostosowuje się ją odpowiednio do
profilu ryzyka każdej instytucji, zgodnie z kryteriami określonymi w
aktach delegowanych, o których mowa w art. 94 ust. 7 dyrektywy […].
2.           Dostępne środki
finansowe uwzględniane na potrzeby osiągnięcia docelowego poziomu
finansowania określonego w art. 65 mogą obejmować
zobowiązania do płatności, które są w pełni
zabezpieczone zabezpieczeniem złożonym z aktywów o niskim stopniu
ryzyka, nieobciążonych jakimikolwiek prawami osób trzecich, do
swobodnej dyspozycji i przeznaczone do wyłącznego wykorzystania przez
radę do celów określonych w art. 71 ust. 1. Udział tych
nieodwołalnych zobowiązań do płatności nie może
przekraczać 30 % łącznej kwoty składek pobieranych
zgodnie z ust. 1.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 82 w celu określenia:
a)      metody obliczania indywidualnych
składek, o których mowa w ust. 1;
b)      jakości zabezpieczenia
zabezpieczającego zobowiązania do płatności, o którym mowa
w ust. 2;
c)      kryteriów obliczania udziału
zobowiązań do płatności, o którym mowa w ust. 2.
Artykuł 67
Nadzwyczajne składki ex post
1.           W przypadku gdy dostępne
środki finansowe nie wystarczają do pokrycia strat, kosztów lub
innych wydatków poniesionych w wyniku wykorzystania funduszu, rada zgodnie z
art. 62 pobiera nadzwyczajne składki ex post od instytucji, które
uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium
uczestniczących państw członkowskich, w celu pokrycia
dodatkowych kwot. Wysokość nadzwyczajnych składek ex post
przypadających na poszczególne instytucje oblicza się zgodnie z
zasadami określonymi w art. 66.
2.           Zgodnie z aktami
delegowanymi, o których mowa w ust. 3, rada może całkowicie lub
częściowo zwolnić daną instytucję z obowiązku
opłacenia składek ex post zgodnie z ust. 1, jeżeli suma
płatności, o których mowa w art. 66 i w ust. 1 niniejszego
artykułu stanowiłaby zagrożenie dla zaspokojenia roszczeń
innych wierzycieli przeciwko tej instytucji. Zwolnienia takiego nie przyznaje
się na okres dłuższy niż 6 miesięcy, lecz można
je przedłużyć na wniosek instytucji.
3.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 82 w celu określenia
okoliczności i warunków, w jakich podmiot, o którym mowa w art. 2,
może zostać częściowo lub całkowicie zwolniony ze
składek ex post na podstawie ust. 2.
Artykuł 68
Dobrowolne wzajemne pożyczki między mechanizmami finansowania
1.           Rada może
wystąpić z wnioskiem o pożyczkę dla funduszu od wszystkich
pozostałych mechanizmów finansowania restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w nieuczestniczących państwach
członkowskich, w przypadku gdy:
a)      kwoty pobrane zgodnie z art. 66 nie
wystarczają do pokrycia strat, kosztów lub innych wydatków poniesionych w
wyniku wykorzystania funduszu;
b)      nadzwyczajne składki ex post
przewidziane w art. 67 nie są bezpośrednio dostępne;
c)      alternatywne sposoby finansowania
przewidziane w art. 69 nie są bezpośrednio dostępne na
rozsądnych warunkach.
2.           Wspomniane mechanizmy
finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmują
decyzję w sprawie takiego wniosku zgodnie z art. 97 dyrektywy […]. Warunki
udzielania pożyczek podlegają art. 97 ust. 3 lit. a), b) i c)
tejże dyrektywy [...].
Artykuł 69
Alternatywne sposoby finansowania
1.           Rada może zawierać
na rzecz funduszu umowy pożyczki lub umowy dotyczące innych rodzajów
wsparcia ze strony instytucji finansowych lub innych osób trzecich, w przypadku
gdy kwoty pobrane zgodnie z art. 66 i 67 nie są bezpośrednio
dostępne lub nie wystarczają do pokrycia wydatków poniesionych w
wyniku wykorzystania funduszu.
2.           Pożyczki i inne rodzaje
wsparcia, o których mowa w ust. 1, odzyskuje się w pełni zgodnie z
art. 62 przed upływem okresu zapadalności pożyczki.
3.           Wszelkie wydatki poniesione w
wyniku korzystania z pożyczek, o których mowa w ust. 1, muszą
być ponoszone przez samą radę, a nie z budżetu Unii ani
przez uczestniczące państwa członkowskie.
Sekcja 2
Administrowanie funduszem
Artykuł 70
Inwestycje
1.           Rada administruje funduszem i
może zwracać się do Komisji o wykonanie niektórych zadań
dotyczących administrowania funduszem.
2.           Kwoty otrzymane od instytucji
objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją
lub od instytucji pomostowej, odsetki i inne przychody z tytułu inwestycji
oraz wszelkie pozostałe przychody zasilają wyłącznie
fundusz.
3.           Rada inwestuje kwoty
będące w dyspozycji funduszu w obligacje uczestniczących
państw członkowskich lub organizacji międzyrządowych,
bądź w wysoce płynne aktywa o wysokiej wartości kredytowej.
Inwestycje powinny być wystarczająco zróżnicowane pod
względem geograficznym. Zwrot z tych inwestycji zasila fundusz.
4.           Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych w sprawie szczegółowych zasad
administrowania funduszem, zgodnie z procedurą określoną w art. 82.
Sekcja 3
Wykorzystanie funduszu
Artykuł 71
Misja funduszu
1.           W ramach określonych
przez Komisję, przy stosowaniu instrumentów restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji wobec podmiotów, o których mowa w art. 2, rada może
wykorzystywać fundusz w następujących celach:
a)      gwarantowania aktywów lub
zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją, jej jednostek zależnych,
instytucji pomostowej lub podmiotu zarządzającego aktywami;
b)      udzielania pożyczek instytucji
objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją,
jej jednostkom zależnym, instytucji pomostowej lub podmiotowi
zarządzającemu aktywami;
c)      nabywania aktywów instytucji objętej
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
d)      wnoszenia kapitału na rzecz
instytucji pomostowej lub podmiotu zarządzającego aktywami;
e)      wypłaty rekompensat akcjonariuszom
lub wierzycielom, jeżeli, według oceny na podstawie art. 17 ust. 5,
otrzymali mniejszą płatność za udzielone kredyty niż
by otrzymali, według wyceny na podstawie art. 17 ust. 16, w wyniku
likwidacji w ramach zwykłego postępowania upadłościowego
f)       wniesienia wkładu na rzecz
instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją w miejsce wkładów, które otrzymano by w drodze umorzenia w
odniesieniu do niektórych wierzycieli, gdy stosuje się instrument
umorzenia lub konwersji długu, a organ ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji postanawia wyłączyć niektórych
wierzycieli z zakresu umorzenia lub konwersji długu zgodnie z art. 24 ust.
3;
g)      podejmowania dowolnej kombinacji
działań, o których mowa w lit. a)–f).
2.           Fundusz może być
wykorzystywany do podejmowania działań, o których mowa w lit. a)–g),
również w odniesieniu do nabywcy w kontekście instrumentu zbycia
wyodrębnionej części przedsiębiorstwa.
3.           Funduszu nie wykorzystuje
się bezpośrednio do pokrycia strat instytucji lub podmiotu, o których
mowa w art. 2, ani do dokapitalizowania instytucji lub podmiotu, o których mowa
w art. 2. W przypadku gdy wykorzystanie mechanizmu finansowania
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do celów ust. 1
pośrednio powoduje przeniesienie części strat instytucji lub
podmiotu, o których mowa w art. 2, do funduszu, zastosowanie mają zasady
regulujące wykorzystanie mechanizmu finansowania restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji określone w art. 24.
4.           Rada nie może
posiadać kapitału wniesionego zgodnie z ust. 1 lit. f) przez okres
dłuższy niż 5 lat.
Artykuł 72
Wzajemne wsparcie krajowych mechanizmów finansowania w przypadku
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie grupy
 dotyczącej instytucji w nieuczestniczących państwach
członkowskich
W przypadku restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji na poziomie grupy, dotyczącej z jednej
strony instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie
działalności w co najmniej jednym z uczestniczących państw
członkowskich, a z drugiej strony instytucji, które uzyskały
zezwolenie na prowadzenie działalności w co najmniej jednym z
nieuczestniczących państw członkowskich, fundusz wnosi
wkład na rzecz finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji na poziomie grupy zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 98
dyrektywy […].
Artykuł 73
Wykorzystanie systemów gwarancji depozytów w kontekście restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji
1.           W przypadku gdy rada
podejmuje działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
oraz pod warunkiem że działania te gwarantują, iż deponenci
mają ciągły dostęp do swoich depozytów, uczestniczące
państwa członkowskie zapewniają, by system gwarancji depozytów,
którego członkiem jest dana instytucja, odpowiadał za kwoty
określone w art. 99 ust. 1 i 4 dyrektywy […].
2.           Określenie kwoty, do
wysokości której system gwarancji depozytów odpowiada zgodnie z ust. 1,
spełnia warunki ustanowione w art. 17.
3.           Przed podjęciem decyzji,
zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, w sprawie kwoty, do wysokości
której system gwarancji depozytów odpowiada zgodnie z warunkami ustanowionymi w
art. 39 ust. 3 lit. d) dyrektywy […], rada konsultuje się z danym systemem
gwarancji depozytów, w pełni uwzględniając pilny charakter
sprawy.
4.           W przypadku gdy zasoby
systemu gwarancji depozytów nie są wystarczające do pokrycia
płatności, które mają być dokonane na rzecz deponentów, a
inne zasoby nie są bezpośrednio dostępne ze strony odpowiedniego
uczestniczącego państwa członkowskiego, fundusz może
pożyczyć niezbędne zasoby temu systemowi gwarancji depozytów,
pod warunkiem że spełnione są wszystkie warunki określone w
art. 10 dyrektywy 94/19/WE.
TYTUŁ VI
Inne przepisy
Artykuł 74
Przywileje i imunitety
Do rady i jej pracowników stosuje się
Protokół (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej
dołączony do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej.
Artykuł 75
Języki
1.           Do rady stosuje się
rozporządzenie Rady nr 1[27].
2.           Decyzję w sprawie
wewnętrznych ustaleń językowych dotyczących rady podejmuje
rada.
3.           Rada może
postanowić, których języków urzędowych używać w
przypadku wysyłania dokumentów do instytucji lub organów Unii.
4.           Rada może uzgodnić
z każdym krajowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji język lub języki, w których sporządza się
dokumenty wysyłane do krajowych organów ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji lub przez te organy.
5.           Usługi
tłumaczeniowe niezbędne dla funkcjonowania rady świadczy Centrum
Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej.
Artykuł 76
Personel rady
1.           Do pracowników rady, w tym do
dyrektora wykonawczego i zastępcy dyrektora wykonawczego, stosuje się
regulamin pracowniczy i warunki zatrudnienia innych pracowników oraz przepisy
przyjęte za porozumieniem instytucji Unii w celu nadania skuteczności
regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia innych pracowników.
2.           Rada, w porozumieniu z
Komisją, przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze w celu nadania
skuteczności regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia innych
pracowników zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego.
Artykuł 77
Wymiana pracowników
1.           Rada może korzystać
z oddelegowanych ekspertów krajowych lub innych pracowników niezatrudnionych
przez radę.
2.           Rada na sesji plenarnej
przyjmuje odpowiednią decyzję określającą zasady
wymiany i oddelegowania pracowników z krajowych organów ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji do rady i pomiędzy tymi organami.
3.           Rada może utworzyć
wewnętrzne zespoły ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
składające się z pracowników krajowych organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących
państw członkowskich.
Artykuł 78
Odpowiedzialność rady
1.           Odpowiedzialność
umowną rady reguluje prawo właściwe danej umowy.
2.           Trybunał Sprawiedliwości
Unii Europejskiej jest właściwy do wydawania wyroków na podstawie
wszelkich klauzul arbitrażowych stanowiących część
umów zawartych przez radę.
3.           W przypadku
odpowiedzialności pozaumownej rada, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi
dla przepisów ustawowych dotyczących odpowiedzialności organów
publicznych państw członkowskich, naprawia wszelkie szkody
wyrządzone przez nią lub przez jej pracowników w trakcie
pełnienia ich obowiązków – w szczególności przy wykonywaniu
funkcji z zakresu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji –
obejmujących działania lub zaniechania w ramach wspierania
zagranicznych procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
4.           Rada rekompensuje krajowemu
organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odszkodowanie,
które zasądził od niego sąd krajowy, lub które, w porozumieniu z
radą, organ ten zobowiązał się wypłacić zgodnie z
ugodą, będące skutkiem działania lub zaniechania
popełnionego przez tenże krajowy organ ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w trakcie jakiejkolwiek restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji prowadzonej zgodnie z niniejszym
rozporządzeniem, chyba że takie działanie lub zaniechanie
stanowi naruszenie prawa Unii, niniejszego rozporządzenia, decyzji Komisji
lub decyzji rady, bądź stanowi oczywisty i poważny
błąd w ocenie.
5.           Trybunał
Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy we wszelkich
sporach dotyczących ust. 3 i 4. Roszczenia wynikające z
odpowiedzialności pozaumownej ulegają przedawnieniu z upływem
pięciu lat od zdarzenia stanowiącego podstawę tej
odpowiedzialności.
6.           Osobistą
odpowiedzialność pracowników rady wobec rady regulują przepisy
ustanowione w mającym do nich zastosowanie regulaminie pracowniczym lub
warunkach zatrudnienia innych pracowników.
Artykuł 79
Tajemnica służbowa i wymiana informacji
1.           Członkowie rady,
pracownicy rady i pracownicy zatrudnieni w drodze wymiany z
uczestniczącymi państwami członkowskimi lub oddelegowani przez
te państwa, wykonujący obowiązki z zakresu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, podlegają wymogom dotyczącym
zachowania tajemnicy służbowej na podstawie art. 339 TFUE oraz
odpowiednich przepisów prawodawstwa Unii, również po zaprzestaniu
pełnienia swoich funkcji.
2.           Rada dopilnowuje, by osoby,
które bezpośrednio lub pośrednio, stale lub dorywczo,
świadczą jakiekolwiek usługi związane z wykonywaniem jej
obowiązków, podlegały równoważnym wymogom dotyczącym
zachowania tajemnicy służbowej.
3.           Do celów wykonywania
zadań powierzonych jej niniejszym rozporządzeniem rada jest
upoważniona, w granicach i na warunkach określonych w odpowiednich
przepisach Unii, do wymiany informacji z krajowymi lub europejskimi
urzędami i organami, w przypadkach gdy odpowiednie przepisy Unii
umożliwiają właściwym organom krajowym ujawnianie informacji
tym podmiotom, lub gdy państwa członkowskie mogą
przewidywać takie ujawnienie na mocy odpowiednich przepisów Unii.
Artykuł 80
Przejrzystość
1.           Do dokumentów posiadanych
przez radę stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1049/2001
Parlamentu Europejskiego i Rady[28].
2.           Rada, w ciągu
sześciu miesięcy od dnia jej pierwszego posiedzenia, przyjmuje
szczegółowe zasady dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
3.           Decyzje podjęte przez
radę na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą być
przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub do Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po odwołaniu, w stosownych
przypadkach, do organu odwoławczego, zgodnie z warunkami określonymi
odpowiednio w art. 228 i 263 TFUE.
4.           Przetwarzanie danych
osobowych przez radę podlega rozporządzeniu (WE) nr 45/2001
Parlamentu Europejskiego i Rady[29].
Przetwarzanie danych osobowych przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji podlega dyrektywie 95/46/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady[30].
Artykuł 81
Przepisy bezpieczeństwa dotyczące ochrony informacji niejawnych oraz
informacji szczególnie chronionych niebędących informacjami
niejawnymi
Rada stosuje zasady bezpieczeństwa
zawarte w przepisach bezpieczeństwa Komisji dotyczących ochrony
informacji niejawnych Unii Europejskiej (EUCI) oraz informacji szczególnie
chronionych niebędących informacjami niejawnymi, określone w
załączniku do decyzji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom. Stosowanie zasad
bezpieczeństwa obejmuje stosowanie przepisów dotyczących wymiany,
przetwarzania i przechowywania takich informacji.
CZĘŚĆ IV
UPRAWNIENIA WYKONAWCZE I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 82
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.           Powierzenie Komisji
uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule.
2.           Uprawnienia do przyjęcia
aktów delegowanych powierza się na czas nieokreślony od dnia, o
którym mowa w art. 88.
3.           Przekazanie uprawnień, o
których mowa w art. 62 ust. 5, art. 65 ust. 5, art. 66 ust. 3, art. 67 ust. 3 i
art. 70 ust. 4, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez
Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy
przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu
staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji
późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność
jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4.           Niezwłocznie po
przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5.           Akt delegowany przyjęty
na podstawie art. 62 ust. 5, art. 65 ust. 5, art. 66 ust. 3, art. 67 ust. 3 i
art. 70 ust. 4 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski
albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania
tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego
terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały
Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża
się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 83
Przegląd
1.           Do dnia 31 grudnia 2016 r., a
następnie co pięć lat, Komisja publikuje sprawozdanie
dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, w którym to
sprawozdaniu szczególny nacisk kładzie się na obserwację
potencjalnych skutków dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. W
sprawozdaniu tym ocenia się:
a)      funkcjonowanie jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wpływ prowadzonych
w jego ramach działań w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji na interesy Unii jako całości oraz na spójność i
integralność rynku wewnętrznego usług finansowych, w tym
ewentualny wpływ na struktury krajowych systemów bankowych w obrębie
Unii, z uwzględnieniem skuteczności ustaleń dotyczących
współpracy i wymiany informacji w obrębie jednolitego mechanizmu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, pomiędzy jednolitym
mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a jednolitym
mechanizmem nadzorczym oraz pomiędzy jednolitym mechanizmem
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a krajowymi organami ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i właściwymi
organami krajowymi nieuczestniczących państw członkowskich;
b)      skuteczność ustaleń
dotyczących niezależności i rozliczalności;
c)      wzajemne relacje między radą a
Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego;
d)      wzajemne relacje między radą a
krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
nieuczestniczących państw członkowskich oraz wpływ
jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na te
państwa członkowskie.
2.           Sprawozdanie przesyła
się Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W stosownych przypadkach Komisja
sporządza towarzyszące wnioski.
Artykuł 84
Zmiana w rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010
W rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010
wprowadza się następujące zmiany:
1.           Art. 4 pkt 2 otrzymuje
brzmienie:
„2) »właściwe organy« oznaczają:
(i)      właściwe organy określone
w art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 575/2013 i w dyrektywie 2007/64/WE oraz właściwe organy, o których
mowa w dyrektywie 2009/110/WE;
(ii)      w odniesieniu do dyrektyw 2002/65/WE i 2005/60/WE
– organy właściwe w sprawie zapewnienia przestrzegania przez
instytucje kredytowe i finansowe wymogów tych dyrektyw;
(iii)     w odniesieniu do systemów gwarantowania
depozytów, organy, które zarządzają systemami gwarantowania depozytów
na podstawie dyrektywy 94/19/WE, lub w przypadku gdy funkcjonowaniem systemu
gwarantowania depozytów zarządza spółka prywatna – organ publiczny
nadzorujący takie systemy na podstawie tej dyrektywy;
(iv)     w odniesieniu do art. 62 ust. 5, art. 65
ust. 5, art. 66 ust. 3, 67 ust. 4 i art. 70 ust. 4, organy ds. restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji określone w art. 3 tej dyrektywy oraz
Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
ustanowioną rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr
…/… .”.
2.           W art. 25 dodaje się
ustęp w brzmieniu:
„1a.    Urząd może – dla
zwiększenia skuteczności i spójności wyników – organizować
i przeprowadzać wzajemne oceny wymiany informacji oraz wspólnych
działań rady, o której mowa w rozporządzeniu w sprawie
jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, i
krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
państw członkowskich nieuczestniczących w jednolitym mechanizmie
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, prowadzonych w ramach
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grup transgranicznych. W tym
celu Urząd opracowuje metody umożliwiające obiektywną
ocenę i porównanie.”.
3.           W art. 40 ust. 6 dodaje
się akapit trzeci w brzmieniu:
„W celu podejmowania działań
wchodzących w zakres art. 62 ust. 5, art. 65 ust. 5, art. 66 ust. 3, 67
ust. 4 i art. 70 ust. 4 dyrektor wykonawczy europejskiej rady ds. restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji jest obserwatorem przy Radzie Organów
Nadzoru.”.
Artykuł 85
Zastąpienie krajowych mechanizmów finansowania restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji
Począwszy od daty rozpoczęcia
stosowania, o której mowa w art. 88 akapit drugi, fundusz uważa się
za mechanizm finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
uczestniczących państw członkowskich w rozumieniu tytułu
VII dyrektywy […].
Artykuł 86
Umowa w sprawie siedziby i warunki działania
1.           W umowie w sprawie siedziby
pomiędzy radą a przyjmującym państwem członkowskim,
zawartej po uzyskaniu zatwierdzenia przez radę na sesji plenarnej i nie
później niż 2 lata po wejściu w życie niniejszego
rozporządzenia, określa się niezbędne ustalenia
dotyczące umiejscowienia rady w przyjmującym państwie
członkowskim i obiektów, które ma udostępnić to państwo
członkowskie, oraz szczegółowe zasady obowiązujące w
przyjmującym państwie członkowskim w stosunku do dyrektora
wykonawczego, członków rady na sesji plenarnej, pracowników rady i
członków ich rodzin.
2.           Państwo
członkowskie przyjmujące radę stwarza możliwie najlepsze
warunki dla zapewnienia funkcjonowania rady, w tym wielojęzyczny system
kształcenia o orientacji europejskiej oraz odpowiednie
połączenia transportowe.
Artykuł 87
Rozpoczęcie działalności rady
1.           Rada osiąga
pełną zdolność do działania do dnia 1 stycznia 2015 r.
2.           Komisja odpowiada za
utworzenie i początkowe działanie rady do chwili
osiągnięcia przez radę zdolności operacyjnej do wykonywania
własnego budżetu. W tym celu:
a)      do chwili objęcia obowiązków
przez dyrektora wykonawczego po jego mianowaniu przez Radę zgodnie z art. 53
Komisja może wyznaczyć urzędnika Komisji do działania w
charakterze tymczasowego dyrektora wykonawczego i wykonywania obowiązków
wyznaczonych dyrektorowi wykonawczemu;
b)      w drodze odstępstwa od art. 47 ust. 1
lit. i) i do chwili przyjęcia decyzji, o której mowa w art. 47 ust. 2,
tymczasowy dyrektor wykonawczy wykonuje uprawnienia organu
powołującego;
c)      Komisja może udzielić radzie
pomocy, w szczególności poprzez oddelegowanie urzędników Komisji do
prowadzenia działań tej agencji pod kierownictwem tymczasowego
dyrektora wykonawczego lub dyrektora wykonawczego;
d)      Komisja pobiera w imieniu rady
składki roczne, o których mowa w art. 62 ust. 5 lit. d).
3.           Tymczasowy dyrektor
wykonawczy może zatwierdzać wszystkie płatności pokrywane
ze środków zapisanych w budżecie rady i może zawierać
umowy, w tym umowy o pracę.
Artykuł 88
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuły 7–23 i art. 25–38 stosuje
się od dnia 1 stycznia 2015 r.
Artykuł 24 stosuje się od dnia 1
stycznia 2018 r.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
              1.1.    Tytuł wniosku/inicjatywy
              1.2.    Dziedziny
polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
              1.3.    Charakter
wniosku/inicjatywy
              1.4.    Cel(e)
              1.5.    Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
              1.6.    Okres
trwania działania i jego wpływ finansowy
              1.7.    Przewidywane
tryby zarządzania
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA
              2.1.    Zasady
nadzoru i sprawozdawczości
              2.2.    System
zarządzania i kontroli
              2.3.    Środki
zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom
3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY
              3.1.    Działy wieloletnich ram finansowych i
linie budżetowe po stronie wydatków, na które wniosek/inicjatywa ma
wpływ
              3.2.    Szacunkowy
wpływ na wydatki
              3.2.1. Synteza szacunkowego
wpływu na wydatki
              3.2.2. Szacunkowy
wpływ na środki operacyjne
              3.2.3. Szacunkowy
wpływ na środki administracyjne
              3.2.4. Zgodność z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi
              3.2.5. Udział osób
trzecich w finansowaniu
              3.3.    Szacunkowy wpływ na
dochody
OCENA
SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
1.1.        Tytuł wniosku/inicjatywy
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i
Rady ustanawiające jednolity mechanizm restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banków oraz jednolity bankowy fundusz
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1.2.        Dziedziny polityki w
strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa[31]
Rynek wewnętrzny – rynki finansowe
1.3.        Charakter wniosku/inicjatywy
þ Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego
działania
¨ Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego
działania będącego następstwem projektu
pilotażowego/działania przygotowawczego[32]
¨ Wniosek/inicjatywa wiąże się z
przedłużeniem bieżącego działania
¨ Wniosek/inicjatywa dotyczy działania,
które zostało przekształcone pod kątem nowego działania
1.4.        Cel(e)
1.4.1.     Wieloletnie cele strategiczne
Komisji wskazane we wniosku/inicjatywie
·
Wzmocnienie wewnętrznego rynku usług
bankowych przy jednoczesnym utrzymaniu równych warunków prowadzenia
działalności.
·
Utrzymanie stabilności systemu finansowego i
zaufania do banków, zapewnienie ciągłości podstawowych
usług finansowych, uniknięcie rozprzestrzeniania się problemów.
·
Ograniczenie do minimum strat dla całego
społeczeństwa, a szczególności dla podatników, ochrona
deponentów i ograniczenie pokusy nadużycia.
1.4.2.     Cele szczegółowe i
działania ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
W świetle powyższych celów ogólnych
istotne jest osiągnięcie następujących celów
szczegółowych:
Przygotowanie i zapobieganie:
·
lepsze przygotowanie organów nadzoru i banków na
sytuacje kryzysowe oraz
·
stworzenie możliwości przeprowadzenia
skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji każdego
banku.
Wczesna interwencja:
·
ulepszenie ram dla podejmowania środków
wczesnej interwencji przez organy nadzoru bankowego.
Restrukturyzacja i uporządkowana
likwidacja banków:
·
zapewnienie możliwości szybkiego i
solidnego przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
banków objętych jednolitym mechanizmem nadzorczym;
·
zapewnienie zainteresowanym stronom pewności
prawa w odniesieniu do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
banków.
Finansowanie:
·
stworzenie jednolitego bankowego funduszu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który będzie w stanie
skutecznie pokryć straty, charakteryzujące się asymetrią
pod względem miejsca ich wystąpienia w unijnym systemie bankowym;
·
zapewnienie pokrycia restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banków będących na progu
upadłości w całości z wkładów instytucji finansowych,
po dokonaniu umorzenia lub konwersji wierzytelności akcjonariuszy i
wierzycieli.
1.4.3.     Oczekiwane wyniki i wpływ
·
Przerwanie negatywnego sprzężenia
zwrotnego między państwami a ich bankami.
·
Zapewnienie wszystkim przedsiębiorstwom w
całej unii bankowej sprawiedliwych warunków finansowania przez banki i
dostępu do kredytów bankowych.
·
Ograniczenie do minimum strat deponentów,
rządów i podatników wynikających z naprawy oraz restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji dużych banków o znaczeniu systemowym.
1.4.4.     Wskaźniki wyników i
wpływu
·
Spread rentowności długoterminowych
obligacji skarbowych między państwami członkowskimi.
·
Liczba banków objętych restrukturyzacją i
uporządkowaną likwidacją.
·
Koszty restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji banków, obejmujące wypłaty z jednolitego funduszu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
·
Zmiany w udziale długu podlegającego
umorzeniu lub konwersji w bankach.
1.5.        Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
1.5.1.     Potrzeby, które mają
zostać zaspokojone w perspektywie krótko- lub długoterminowej
Zgodnie z przygotowanym przez Komisję Planem
działania na rzecz pogłębionej i rzeczywistej unii gospodarczej
i walutowej oraz sprawozdaniem czterech przewodniczących z 2012 r.
zintegrowane ramy finansowe, czyli „unia bankowa”, stanowią główny
element działań w zakresie polityki mających na celu ponowne
wprowadzenie Europie na ścieżkę ożywienia i wzrostu
gospodarczego. Brak koordynacji w działaniach krajów podejmowanych w
odpowiedzi na upadłość banków zwiększył rozdrobnienie
wewnętrznego rynku udzielania pożyczek i finansowania. Cierpi na tym
prowadzenie wspólnej polityki pieniężnej, a wyodrębnianie
instytucji ogranicza możliwości udzielania pożyczek
przedsiębiorstwom i konsumentom.
Sytuacja ta jest szczególnie dotkliwa w strefie
euro. W świetle tego, że możliwości zastosowania
instrumentów polityki pieniężnej w celu rozwiązania problemów w
sektorze bankowym są ograniczone, korzystanie z krajowych środków
budżetowych na potrzeby zarządzania upadłością banków
nadal prowadzi do negatywnego sprzężenia zwrotnego pomiędzy
bankami a państwami. Przedsiębiorstwa z państw członkowskich
postrzeganych jako posiadające ograniczone możliwości ratowania
banków znajdujących się w trudnej sytuacji na swoim terytorium
znacznie tracą na konkurencyjności. Ponadto, co uwidocznił
kryzys, problemy w niektórych państwach członkowskich strefy euro
mogą szybko rozprzestrzenić się – z powodu wątpliwości
inwestorów i powiązań finansowych – na inne państwa, postrzegane
przez rynki jako podatne na podobne ryzyko.
W konkluzjach z grudnia 2012 r. Rada Europejska
stwierdziła, że „w sytuacji gdy nadzór bankowy zostaje faktycznie
przeniesiony do jednolitego mechanizmu nadzorczego, konieczny będzie
jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
dysponujący niezbędnymi uprawnieniami, tak by restrukturyzacja i
uporządkowana likwidacja dowolnego banku w uczestniczących
państwach członkowskich mogła zostać przeprowadzona z
wykorzystaniem odpowiednich narzędzi”.
Szybkie postępy w tworzeniu unii bankowej
są niezbędne do zapewnienia stabilności finansowej i wzrostu
gospodarczego w strefie euro. W oparciu o solidne ramy regulacyjne
obowiązujące w 28 państwach członkowskich tworzących
rynek wewnętrzny (jednolity zbiór przepisów) Komisja Europejska
zastosowała całościowe podejście i zaproponowała plan
działania na rzecz unii bankowej zawierający szereg instrumentów i
działań, dotyczący 17 państw członkowskich
należących obecnie do strefy euro, ale do którego
przystąpić mogą również pozostałe państwa
członkowskie.
Pierwszy element tego planu, tj. jednolity
mechanizm nadzorczy, obejmujący banki w strefie euro oraz banki z
państw członkowskich, które zamierzają do niego
przystąpić, uprawnia EBC do wykonywania kluczowych zadań
nadzorczych w odniesieniu do tych banków.
Inny kluczowy element unii bankowej, tj.
przyjęty w 2012 r. wniosek w sprawie dyrektywy ustanawiającej ramy na
potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm
inwestycyjnych (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banków), jest obecnie negocjowany przez współustawodawców.
W dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji banków ustanowione zostaną przepisy dotyczące sposobu
przeprowadzania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rynku
wewnętrznym oraz określone zostaną uprawnienia krajowych organów
ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także procedury
umożliwiające przeprowadzanie restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji banków.
Zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej integracja
unijnych rynków bankowych wymaga mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji wspólnego dla całej strefy euro,
służącego rozwiązywaniu problemów banków znajdujących
się w trudnej sytuacji, a ten sposób ograniczaniu ryzyka wystąpienia
efektu domina w celu utrzymania stabilności finansowej w strefie euro z
korzyścią dla całego rynku wewnętrznego.
Zgodnie z planem działania Komisji z 2012 r.
długoterminowym celem jest stworzenie unii bankowej obejmującej banki
ze wszystkich państw członkowskich. Sprawowanie bezpośredniego
nadzoru przez EBC w połączeniu z jednolitym mechanizmem
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla banków oraz skuteczne i
solidne systemy gwarancji depozytów we wszystkich państwach
członkowskich przyczynią się do utrzymania zaufania w
trwałą stabilność Unii.
1.5.2.     Wartość dodana z
tytułu zaangażowania Unii Europejskiej
Zgodnie z zasadą pomocniczości
określoną w art. 5 ust. 3 TUE, w dziedzinach, które nie
należą do jej wyłącznej kompetencji, Unia podejmuje
działania tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele
zamierzonego działania nie mogą zostać osiągnięte w
sposób wystarczający przez państwa członkowskie, zarówno na
poziomie centralnym, jak i regionalnym oraz lokalnym, i jeśli ze
względu na zakres lub skutki proponowanego działania możliwe
jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii.
Jedynie działania na szczeblu europejskim
mogą zagwarantować, że restrukturyzacja i uporządkowana
likwidacja banków będących na progu upadłości zostanie
przeprowadzona w sposób niedyskryminujący i zgodnie z jednolitym zbiorem
przepisów w celu poprawy funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej oraz
rynku wewnętrznego. Pomimo głębokiej integracji unijnego sektora
bankowego znaczne rozbieżności pomiędzy decyzjami w sprawie
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmowanymi na szczeblu
krajowym mogą prowadzić do powstania niedopuszczalnych
zagrożeń dla stabilności finansowej.
Jedna waluta wymaga jednolitego nadzoru oraz
jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków
w strefie euro, w celu uniknięcia szkodliwego rozdrobnienia gospodarczego.
Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
będzie bardziej efektywny niż sieć krajowych organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności w
przypadku transgranicznych grup bankowych, w odniesieniu do których
szybkość i koordynacja są niezbędne dla ograniczenia
kosztów do minimum oraz przywrócenia zaufania. Mechanizm ten przyniesie
również znaczne korzyści skali, a także pozwoli na
uniknięcie negatywnych skutków zewnętrznych, jakie mogą
wynikać z decyzji podejmowanych na szczeblu wyłącznie krajowym.
1.5.3.     Spójność z innymi
właściwymi instrumentami oraz możliwa synergia
Pierwszy element tego planu, tj. jednolity
mechanizm nadzorczy, obejmujący banki w strefie euro oraz banki z
państw członkowskich, które zamierzają do niego
przystąpić, uprawnia EBC do wykonywania kluczowych zadań
nadzorczych w odniesieniu do tych banków.
Inny kluczowy element unii bankowej, tj.
przyjęty w 2012 r. wniosek w sprawie dyrektywy ustanawiającej ramy na
potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm
inwestycyjnych (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banków), jest obecnie negocjowany przez
współustawodawców. W dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji banków ustanowione zostaną przepisy
dotyczące sposobu przeprowadzania restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji na rynku wewnętrznym oraz określone zostaną
uprawnienia krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, a także procedury umożliwiające przeprowadzanie
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków.
Zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej integracja
unijnych rynków bankowych wymaga mechanizmu restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji wspólnego dla całej strefy euro,
służącego rozwiązywaniu problemów banków znajdujących
się w trudnej sytuacji, a ten sposób ograniczaniu ryzyka wystąpienia
efektu domina w celu utrzymania stabilności finansowej w strefie euro z
korzyścią dla całego rynku wewnętrznego.
Zgodnie z planem działania Komisji z 2012 r.
długoterminowym celem jest stworzenie unii bankowej obejmującej banki
ze wszystkich państw członkowskich. Sprawowanie bezpośredniego
nadzoru przez EBC w połączeniu z jednolitym mechanizmem
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla banków oraz skuteczne i
solidne systemy gwarancji depozytów we wszystkich państwach członkowskich
przyczynią się do utrzymania zaufania w trwałą
stabilność Unii.
1.6.        Okres trwania działania
i jego wpływ finansowy
¨ Wniosek/inicjatywa o ograniczonym
okresie trwania
–
¨  Okres trwania wniosku/inicjatywy: od [DD/MM]RRRR r. do [DD/MM]RRRR r.
–
¨  Okres trwania wpływu finansowego: od RRRR r. do RRRR r.
þ Wniosek/inicjatywa o nieograniczonym
okresie trwania
–
Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od 2014
r. do końca 2014 r.,
–
po którym następuje faza operacyjna.
1.7.        Planowane tryby
zarządzania[33]
¨ Bezpośrednie zarządzanie przez
Komisję
–
¨ przez jej departamenty, w tym jej personel w delegaturach Unii;
–
þ  przez agencje wykonawcze.
¨ Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi
¨ Zarządzanie pośrednie poprzez przekazanie zadań wykonawczych:
–
¨ państwom trzecim lub organom przez nie wyznaczonym;
–
¨ organizacjom międzynarodowym i ich agencjom (należy
wyszczególnić);
–
¨EBI i Europejskiemu Funduszowi Inwestycyjnemu;
–
þ organom, o których mowa w art. 208 i 209 rozporządzenia
finansowego;
–
¨ organom prawa publicznego;
–
¨ podmiotom podlegającym prawu prywatnemu, które świadczą
usługi użyteczności publicznej, o ile zapewniają one
odpowiednie gwarancje finansowe;
–
¨ podmiotom podlegającym prawu prywatnemu państwa
członkowskiego, którym powierzono realizację partnerstwa
publiczno-prywatnego oraz które zapewniają odpowiednie gwarancje
finansowe;
–
¨ osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych działań
w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa na mocy
tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej oraz określonym we
właściwym podstawowym akcie prawnym.
–
W przypadku wskazania więcej niż
jednego trybu należy podać dodatkowe informacje w części
„Uwagi”.
Uwagi
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA
2.1.        Zasady nadzoru i
sprawozdawczości
Artykuł 47 rozporządzenia stanowi,
że rada odpowiada przed Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją
w zakresie wykonania niniejszego rozporządzenia i jest zobowiązana
m.in. do przedkładania co roku Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji
i Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu sprawozdania z wykonania
zadań powierzonych jej na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.2.        System zarządzania i
kontroli
2.2.1.     Zidentyfikowane ryzyko
Wniosek nie wiąże się z nowym
ryzykiem związanym ze zgodnym z przepisami, gospodarnym, wydajnym i
skutecznym wykorzystaniem środków budżetowych.
W ramach wewnętrznego zarządzania
ryzykiem należy jednak uwzględnić szczególny charakter
mechanizmu finansowania rady. W przeciwieństwie do wielu innych organów
powołanych przez Wspólnoty, usługi świadczone przez radę będą
finansowane wyłącznie przez instytucje finansowe.
Co więcej, rada będzie odpowiedzialna za
zapewnienie zarządzania jednolitym bankowym funduszem restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. Będzie to wymagało opracowania i
ustanowienia szeregu procedur kontroli wewnętrznej.
2.2.2.     Informacje dotyczące
struktury wewnętrznego systemu kontroli
Ramy i przepisy dotyczące kontroli
wewnętrznej powinny odpowiadać tego rodzaju ramom i przepisom
stosowanym przez inne organy powołane przez Komisję, z wyjątkiem
zarządzania jednolitym bankowym funduszem restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji, które będzie wymagało ustanowienia
odrębnych przepisów.
2.2.3.     Oszacowanie kosztów i
korzyści wynikających z kontroli i ocena prawdopodobnego ryzyka
błędu
Kontrole wewnętrzne powinny być
ujęte w procedurach rady dotyczących wywiązywania się z jej
obowiązków oraz wykonywania powierzonych jej zadań. Koszty tych
procedur nie przekraczają korzyści wynikających z unikania
poważnych błędów.
2.3.        Środki zapobiegania
nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom
Do celów zwalczania nadużyć finansowych,
korupcji oraz wszelkiej innej nielegalnej działalności, do rady
zastosowanie mają, bez żadnych ograniczeń, przepisy
rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25
maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski
Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF).
Rada przystąpi do Porozumienia
Międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. między Parlamentem
Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich
dotyczącego wewnętrznych dochodzeń prowadzonych przez Europejski
Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz
bezzwłocznie przyjmuje stosowne przepisy odnoszące się do
całego personelu rady.
Decyzje dotyczące finansowania oraz
wynikające z nich umowy oraz instrumenty wykonawcze muszą
wyraźnie stwierdzać, że Trybunał Obrachunkowy i OLAF
mogą, w razie potrzeby, przeprowadzać kontrole na miejscu wobec
beneficjentów środków finansowych wydatkowanych przez radę oraz
pracowników odpowiedzialnych za przydzielenie tych środków.
Artykuły 58-63 niniejszego
rozporządzenia ustanawiają przepisy dotyczące wykonania i
kontroli budżetu rady, a także określają
obowiązujące zasady finansowe.
3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY
Poniższa analiza zawiera szacunki
dotyczące łącznych kosztów działania rady i jej
administracji (dalej „rada”), zgodnie z niniejszym wnioskiem, a także
kosztów, jakie poniesie Komisja.
Wydatki Rady będą finansowane
wyłącznie przez instytucje finansowe objęte europejskim
mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Około 6 000
banków w strefie euro, poza roczną składką na rzecz jednolitego
bankowego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
będzie uiszczać ustaloną na stałym poziomie
część tej kwoty na pokrycie w całości wydatków budżetowych
Rady. Wysokość składki oraz budżet rady będą
zatwierdzane co roku. Wysokość składki na finansowanie rady
będzie dostosowywana co roku w celu zapewnienia jej zrównoważonego
budżetu.
Rada będzie wykonywać zadania
związane z przygotowaniem oraz przeprowadzeniem restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji oraz ze składkami na rzecz funduszu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zarządzaniem tym
funduszem. Jeśli chodzi o przygotowanie restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, rada sporządzi plany restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji lub dokona ich przeglądu, będzie uczestniczyć w
transgranicznych kolegiach ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji oraz przygotuje faktyczną restrukturyzację i
uporządkowaną likwidację. W odniesieniu do znacznej liczby
instytucji i grup rada, we współpracy z organem sprawującym nadzór
skonsolidowany i krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, będzie zobowiązana do sporządzenia planów
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określających
działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,
które mogą zostać podjęte, jeśli spełnione
zostaną warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, a co najmniej raz w roku dokona przeglądu tych planów i – w
stosownych przypadkach – ich aktualizacji. Zadaniem rady będzie
również ocena możliwości przeprowadzenia skutecznej
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji i grup oraz
usunięcie ewentualnych istotnych przeszkód w odniesieniu do
możliwości jej przeprowadzenia.
Krajowe organy ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji będą również zobowiązane do
sporządzenia planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
innych podmiotów i grup, a ich przeglądu dokona rada. Jeżeli grupa
obejmuje również podmioty z siedzibą poza uczestniczącymi
państwami członkowskimi, rada reprezentuje krajowe organy ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących
państw członkowskich w kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji. Kolegia ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
ustanawia się na potrzeby zapewnienia współpracy i koordynacji
między właściwymi organami, a do ich zadań należy
m.in. udział w opracowywaniu planów restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji, ocenie możliwości przeprowadzenia skutecznej
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przeprowadzeniu
faktycznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Jeżeli Komisja podejmie decyzję o
objęciu podmiotu restrukturyzacją i uporządkowaną
likwidacją, rada będzie monitorować przeprowadzanie
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz dokona oceny
wykonalności planu reorganizacji działalności podmiotu.
Jeśli chodzi o fundusz, rada będzie
pobierać roczne składki od ponad 6 000 instytucji, a także
zapewni, aby wysokość składki od poszczególnych banków
została ustalona na odpowiednim poziomie, aby składki te były
terminowo uiszczanie, a kwoty nieuiszczane – skuteczne odzyskiwane. W tym celu
rada dokona kontroli dokumentacji banków. Łączna kwota składek
podlegających poborowi i zarządzaniu wyniesie ponad połowę
rocznego budżetu Unii. Rada będzie również musiała
zarządzać środkami w sposób ograniczający ryzyko do minimum
oraz tak, aby w stosownych przypadkach istniała możliwość
ich szybkiego udostępnienia na potrzeby sfinansowania restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji. Będzie to wymagało przemyślanej,
długoterminowej strategii inwestycyjnej, uwzględniającej m.in.
rodzaj, zakres geograficzny oraz termin wymagalności inwestycji. Te
podstawowe funkcje rady będą oczywiście wspierane przez funkcje
pomocnicze, takie jak IT czy komunikacja.
Główne założenia
Szacunki dotyczące liczby pracowników
i struktury kosztów rady:
·
Oczekuje się, że rada uzyska
pełną operacyjność pod koniec pierwszego roku
działalności, co oznacza, że wszyscy pracownicy będą
musieli zostać zatrudnieni w pierwszym roku działalności:
szacuje się, że wpływ na budżet wyniesie 50 % w pierwszym
roku działalności i 100 % począwszy od drugiego roku
działalności.
·
Ze względu na brak krajowych organów ds.
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o dużym dorobku w
Europie, podstawą oszacowania potrzeb w zakresie zasobów ludzkich rady
było porównanie zadań rady z zadaniami amerykańskiej Federalnej
Korporacji Ubezpieczenia Depozytów (FDIC) – zob. tabela 1 poniżej.
·
Kwoty gwarantowanych depozytów oraz docelowa
wielkość funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w
USA i strefie euro są porównywalne, podczas gdy wartość aktywów
banków objętych mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji jest znacznie wyższa w strefie euro niż w USA.
·
Jeśli chodzi o koszty ogólne, dokonano
porównania z Europejskimi Urzędami Nadzoru. Jednak z uwagi na to, że
udział kosztów ogólnych w Europejskich Urzędach Nadzoru jest znacznie
wyższy niż oszacowano w wyniku porównania z FDIC, zastosowano
ostrożniejszy z tych wskaźników, tj. 11,5 %. Dalsze
założenia i wyjaśnienia dotyczące porównania z FDIC
przedstawiono w tabeli 1. W roku 2012 FDIC posiadała 7 476 ekwiwalentów
pełnego czasu pracy.
·
Ponieważ FDIC posiada szersze uprawnienia
niż rada, w porównaniu uwzględniono jedynie stosowne wydziały
FDIC.
·
Porównanie wykazało, że szacunkowa liczba
potrzebnych pracowników to 309. Należy podkreślić, że 21 %
pracowników FDIC jest zatrudnionych na czas określony. Przy możliwie
ostrożnym założeniu, zgodnie z którym w okresach niekryzysowych
FDIC nie potrzebowałaby pracowników zatrudnionych na czas określony,
docelowa liczba pracowników rady w okresach niekryzysowych zmniejszyłaby
się o 75 (do 244). Ważne jest więc zapewnienie, aby rada
dysponowała wystarczającą elastycznością w
zatrudnianiu dodatkowych pracowników bądź zlecaniu niektórych
zadań podmiotom zewnętrznym.
·
Zaleca się następujący podział
pracowników:
–
80 % pracowników zatrudnionych na czas określony
(68 % AD i 12 % AST);
–
10 % oddelegowanych ekspertów krajowych;
–
10 % pracowników kontraktowych.
·
Regulamin pracowniczy urzędników UE
będzie miał zastosowanie, co zostało odzwierciedlone w stawkach
na jednego pracownika:
–
średni roczny koszt pracownika zatrudnionego
na czas określony: 131 000 EUR;
–
średni roczny oddelegowanego eksperta
krajowego: 78 000 EUR;
–
średni roczny koszt pracownika kontraktowego: 70 000
EUR.
Oprócz wynagrodzenia, koszt ten obejmuje
koszty pośrednie takie jak eksploatacja budynku, szkolenia, IT oraz koszty
infrastruktury socjalnej i medycznej.
·
Z uwagi na to, że na tym etapie siedziba rady
nie jest jeszcze znana, zastosowano współczynnik korekty wynagrodzeń
w wysokości 1. Siedziba rady w innym państwie wymagałaby
przeliczenia kosztów.
·
Wysokość innych wydatków związanych
z personelem, a także wydatków administracyjnych i operacyjnych oszacowano
na podstawie porównania z obecną strukturą kosztów Europejskich
Urzędów Nadzoru.
·
Oczekuje się, że wydatki operacyjne
wyniosą ok. 25 % łącznych kosztów rady i zostaną poniesione
w szczególności na opracowanie i obsługę systemów
informacyjnych, budowanie relacji z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i
uporządkowanej likwidacji i wspólnej kultury nadzoru w ramach europejskiego
mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który będzie
wymagał ścisłej i skutecznej współpracy między
radą a krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji głównie zaangażowanymi w wykonywanie decyzji o
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
·
Szacunkową strukturę kosztów rady
przedstawiono w tabeli 2 poniżej.
Tabela 1. Szacunki dotyczące liczby
potrzebnych pracowników Rady na podstawie struktury i personelu
amerykańskiej Federalnej Korporacji Ubezpieczenia Depozytów (FDIC)
   || FDIC1 || RADA
   Charakterystyka
 Liczba banków || 7,1812 || 6,0083
 Wartość aktywów ogółem || 14 451 USD (w mld, 2012 r.) || 29 994 EUR (w mld, 2011 r.)
 Wartość gwarantowanych depozytów ogółem || 6 027 USD (w mld, marzec 2013 r.) || 5 514 EUR (w mld, 2011 r.)
 Docelowa wielkość funduszu || 81 USD (w mld) || 55 EUR (w mld)
 Instytucje znajdujące się w trudnej sytuacji w latach 2008-2012 || 465 || 904
   Personel
 Pracownicy ogółem (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy, 2012 r., % pracowników w siedzibie) || 7 476 (28,6 %) ||
 a)           Pracownicy wydziału ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz upadłości (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy, 2012 r.) || 1 428 || 82 (liczba szacunkowa)5
 b)           Pracownicy wydziału ds. finansów (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy, 2012 r.) || 176 || 88 (liczba szacunkowa)6
 c)           Pracownicy biura ds. złożonych instytucji (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy, 2012 r.) || 148 || 74 (liczba szacunkowa)7
 d)           Pracownicy wydziału prawnego (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy, 2012 r., % pracowników ogółem) || 716 / 9,6 % || 30 / 9,6 % (liczba szacunkowa)8
 e)           Liczba pracowników powyższych wydziałów ogółem (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy, 2012 r., suma a), b), c) i d)) || 2 468 || 274
 f)            Pracownicy funkcji pomocniczych (IT, komunikacja itp.) (liczba/ % pracowników ogółem) || 863 / 11,5% || 35 / 11,5 % (liczba szacunkowa)
 g)           Liczba pracowników rady ogółem (suma e) i f)) ||   || 309 (liczba szacunkowa)
 h)           Pracownicy zatrudnieni na czas określony (% pracowników ogółem, 2012 r.) || 21 %9 || 21 %
 i)            Liczba pracowników rady zatrudnionych na czas nieokreślony ||   || 244 (liczba szacunkowa)
 1               Źródło: www.fdic.gov. 2               Liczba członków Funduszu Ubezpieczenia Depozytów, 2012 r. 3               Liczba instytucji kredytowych w UE-17 w styczniu 2013 r. Źródło: EBC. 4               Źródło: dokument roboczy służb Komisji „Fakty i liczby dotyczące pomocy państwa w państwach członkowskich UE, aktualizacja za rok 2012”. Faktyczna liczba instytucji w strefie euro znajdujących się w trudnej sytuacji jest wyższa, ponieważ instytucje, które ogłosiły upadłość, ale nie otrzymały pomocy państwa, nie zostały uwzględnione. 5               Szacuje się, że 20 % pracowników zajmuje się restrukturyzacjami i uporządkowanymi likwidacjami, a 80 % upadłościami. Rada zajmowałaby się wyłącznie restrukturyzacjami i uporządkowanymi likwidacjami. Na podstawie podziału na szczebel centralny i regionalny w FDIC przyjęto, że 28,6 % pracowników zajmujących się restrukturyzacjami i uporządkowanymi likwidacjami będzie pracować na szczeblu centralnym rady, a 71,4 % na szczeblu krajowym. Jest to ostrożne założenie, uwzględniając, że we wniosku przewiduje się, że wszystkie zadania związane z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją pozostaną na szczeblu rady, natomiast na poziomie krajowym odbywać się będzie jedynie wykonywanie decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, którego monitorowanie będzie się odbywać na szczeblu centralnym. 6               Zadania wydziału ds. finansów FDIC wykonywanie są na szczeblu centralnym. Wydział ten zajmuje się nie tylko poborem składek i zarządzaniem funduszem, ale także bardziej ogólnymi zadaniami, takimi jak kontrola, operacje finansowe i planowanie finansowe. Z tego względu szacuje się, że 50 % liczby pracowników wydziału ds. finansów FDIC będzie potrzebnych na szczeblu centralnym rady na potrzeby zarządzania składkami i funduszem. 7               Za opracowanie planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dużych banków w strefie euro odpowiada rada. Rada może zwrócić się do krajowych organów o przedstawienie projektu planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W związku z powyższym szacuje się, że 50 % pracowników rady będzie pracować na szczeblu centralnym. 8               Wydział prawny FDIC zajmuje się nie tylko restrukturyzacjami, uporządkowanymi likwidacjami i upadłościami oraz zarządzaniem funduszem, ale realizuje także np. zadania nadzorcze FDIC. W związku tym, na potrzeby oszacowania liczby potrzebnych pracowników rady, zastosowano odsetek pracowników wydziału prawnego w stosunku do liczby pracowników ogółem. 9               Odsetek pracowników zatrudnionych na czas określony obliczono na podstawie liczby pracowników FDIC ogółem, wyłączając pracowników wydziału ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz upadłości, którzy są zatrudnieni głównie na szczeblu regionalnym.
Tabela 2. Szacunkowa struktura kosztów rady
na podstawie 309 pracowników
 Dane w mln EUR || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020
   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Koszty personelu (w tym wynagrodzenia i dodatki oraz powiązane wydatki, takie jak koszty związane z eksploatacją budynków, koszty mebli i IT) || 18 || 37 || 38 || 38 || 39 || 40 || 41
 Inne koszty związane z zasobami ludzkimi (koszty rekrutacji, wydatki na podróże służbowe, inne koszty związane z personelem zewnętrznym (pracownicy tymczasowi, zewnętrzni usługodawcy)…) || 3 || 3 || 3 || 3 || 3 || 3 || 3
 Wydatki na zasoby ludzkie i wydatki powiązane – suma cząstkowa || 22 || 40 || 41 || 42 || 43 || 43 || 44
   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Wydatki administracyjne (wydatki na telekomunikację, komunikację i publikacje, koszty posiedzeń i inne) || 3 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5
 Wydatki administracyjne – suma cząstkowa || 3 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5
   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Pozostałe wydatki (zarządzanie, projekty IT, współpraca z właściwymi organami z Europy i państw trzecich, wspólne projekty i warsztaty z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz innymi stosownymi podmiotami itp.) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Pozostałe wydatki – suma cząstkowa || 8 || 16 || 16 || 16 || 16 || 17 || 17
   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Wydatki ogółem || 33 || 61 || 62 || 63 || 64 || 65 || 66
Jednolity bankowy fundusz restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji:
·
Docelową wielkość jednolitego
bankowego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustala
się na 1 % gwarantowanych depozytów w systemie bankowym
uczestniczących państw członkowskich. Na podstawie danych z 2011
r. dotyczących banków szacunkowa docelowa wielkość funduszu
wyniesie około 55 mld EUR.
·
Uczestniczące banki opłacać
będą swoją skorygowaną o ryzyko składkę na rzecz
jednolitego bankowego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji w okresie 10 lat. W ten sposób roczna akumulacja środków na
restrukturyzację i uporządkowaną likwidację wyniesie
około 5,5 mld EUR, nie uwzględniając dochodów i ewentualnych
wydatków.
·
W liczbach bezwzględnych składki
największych banków na rzecz jednolitego bankowego funduszu
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą miały
największą wartość. W przybliżeniu, nie uwzględniając
profilu ryzyka banków, zgodnie z szacunkami służb Komisji na
podstawie danych za 2011 r., 17 największych europejskich banków
łącznie przekaże około 40 % ogółu składek
wszystkich banków na rzecz funduszu.
·
W odniesieniu do zarządzania funduszem
należy zauważyć, że szacunki kosztów ponoszonych przez
radę uwzględniają jedynie wydatki związane z zasobami
ludzkimi. Uznaje się, że inne koszty, takie jak koszty inwestycji,
zostaną bezpośrednio pokryte ze środków funduszu.
Wpływ finansowy na poziomie Komisji:
·
Szacuje się, że w pierwszym roku
działalności (2014 r.) na potrzeby ustanowienia, a następnie w
okresie rozruchu (około 6 miesięcy) rady, której siedziba ma
znajdować się w Brukseli, na poziomie Komisji konieczna będzie
tymczasowa alokacja 15 stanowisk specjalistów z zakresu zasobów ludzkich,
kwestii budżetowych i innych kwestii administracyjnych dotyczących
ustanowienia rady. Poniższa ocena finansowa może zmienić
się w zależności od ostatecznego wyboru siedziby rady.
·
Począwszy od roku 2015 r. szacuje się,
że w ramach Komisji, na wykonywanie zadań powierzonych jej niniejszym
rozporządzeniem, w szczególności na przygotowywanie decyzji o
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, może być
potrzebnych 10 stanowisk. Uzależnione to będzie od decyzji
podjętej w sprawie rocznej procedury budżetowej.
3.1.        Działy wieloletnich ram
finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na które
wniosek/inicjatywa ma wpływ
Szacuje się, że na potrzeby
ustanowienia, a następnie w okresie rozruchu rady w pierwszym roku działalności
(2014 r.) potrzebnych będzie 15 stanowisk na poziomie Komisji.
Począwszy od roku 2015 r. w ramach Komisji
potrzebnych będzie 10 stanowisk na wykonywanie zadań powierzonych jej
niniejszym rozporządzeniem, w szczególności na przygotowywanie decyzji
o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
3.2.        Szacunkowy wpływ na
wydatki
3.2.1.     Synteza szacunkowego
wpływu na wydatki
w mln EUR
(do trzech miejsc po przecinku)
 Dział wieloletnich ram finansowych || Numer || […][Treść……………...……………………………………………………………….]
 Dyrekcja Generalna: <…….> ||   ||   || Rok N[34]   || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || Wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM
  Środki operacyjne ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Numer linii budżetowej || Środki na zobowiązania || (1) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (2) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Numer linii budżetowej || Środki na zobowiązania || (1a) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (2a) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne[35]   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Numer linii budżetowej ||   || (3) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki dla Dyrekcji Generalnej <….> || Środki na zobowiązania || =1+1a +3 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || =2+2a +3 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
  OGÓŁEM środki operacyjne || Środki na zobowiązania || (4) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || (5) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
  OGÓŁEM środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne || (6) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ <…> wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || =4+ 6 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki na płatności || =5+ 6 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Dział wieloletnich ram finansowych || 5 || „Wydatki administracyjne”
w mln EUR
(do trzech miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 Komisja ||
  Zasoby ludzkie || 1,965 || 1,310 || 1,310 || 1,310 || 1,310 || 1,310 || 1,310 || 9,825
  Pozostałe wydatki administracyjne – wydatki na podróże służbowe || 0,150 || 0,100 || 0,100 || 0,100 || 0,100 || 0,100 || 0,100 || 0,750
 OGÓŁEM Komisja || Środki || 2,115 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 10,575
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = środki na płatności ogółem) || 2,115 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 10,575
w mln EUR
(do trzech miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 2,115 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 10,575
 Środki na płatności || 2,115 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 10,575
3.2.2.     Szacunkowy wpływ na
środki operacyjne
–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków operacyjnych
–
¨  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków operacyjnych, jak określono poniżej:
Środki
na zobowiązania w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)
 Określić cele i produkty   ò ||   ||   || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || Wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM
 PRODUKT
 Rodzaj[36]   || Średni koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba ogółem || Łączny koszt
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 1[37]   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Produkt ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Produkt ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Produkt ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 1 – suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 2 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Produkt ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 2 – suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 KOSZT OGÓŁEM ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
3.2.3.     Szacunkowy wpływ na
środki administracyjne
3.2.3.1.  Streszczenie
–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków administracyjnych
–
þ  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków administracyjnych, jak określono poniżej:
w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)
   || Rok N[38]   || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || Wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM
–

   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 ||
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Zasoby ludzkie || 1,965 || 1,310 || 1,310 || 1,310 || 1,310 || 1,310 || 1,310 || 9,825
 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,150 || 0,100 || 0,100 || 0,100 || 0,100 || 0,100 || 0,100 || 0,750
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 2,115 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 10,575
–

 Poza DZIAŁEM 5[39] wieloletnich ram finansowych   || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd.
 Zasoby ludzkie || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd.
 Pozostałe wydatki administracyjne || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd.
 Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd.
–

 OGÓŁEM || 2,115 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 1,410 || 10,575
Potrzeby w zakresie środków na zasoby
ludzkie zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na
zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji
generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami,
które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji
generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w
świetle istniejących ograniczeń budżetowych.
3.2.3.2.  Szacowane zapotrzebowanie na
zasoby ludzkie
¨         Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich
þ         Wniosek/inicjatywa wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono
poniżej:
Wartości szacunkowe należy wyrazić w ekwiwalentach
pełnego czasu pracy
 ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020
 ||  Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) ||   ||
 || XX 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji ) || 15 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10
 || XX 01 01 02 (w delegaturach) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || 10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
  Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy)[40]   ||
 || XX 01 02 01 (CA, SNE, INT z globalnej koperty finansowej) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || XX 01 02 02 (CA, LA, SNE, INT i JED w delegaturach) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || XX 01 04 yy[41]   || - w centrali   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || - w delegaturach ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || XX 01 05 02 (CA, SNE, INT - pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || 10 01 05 02 (CA, INT, SNE - bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Inna linia budżetowa (określić) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || OGÓŁEM || 15 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10
XX oznacza odpowiednią dziedzinę
polityki lub odpowiedni tytuł w budżecie
Opis zadań do wykonania:
 Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony || Zob. opis powyżej
 Personel zewnętrzny ||
3.2.4.     Zgodność z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi
–
¨  Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi.
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu
w wieloletnich ramach finansowych.
Należy wyjaśnić, na czym ma
polegać przeprogramowanie, określając linie budżetowe,
których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności
lub zmiany wieloletnich ram finansowych[42]
Należy wyjaśnić, który wariant jest
konieczny, określając linie budżetowe, których ma on
dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.
3.2.5.     Udział osób trzecich w
finansowaniu
–
Wniosek/inicjatywa nie przewiduje
współfinansowania ze strony osób trzecich
–
Wniosek/inicjatywa przewiduje
współfinansowanie szacowane zgodnie z poniższym:
Środki
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || Wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || Ogółem
 Określić organ współfinansujący ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki objęte współfinansowaniem ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
3.3.        Szacunkowy wpływ na
dochody
–
þ  Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody.
–
¨  Wniosek/inicjatywa ma wpływ finansowy określony
poniżej:
–
¨         wpływ na zasoby własne
–
¨         wpływ na dochody różne
w mln EUR
(do trzech miejsc po przecinku)
 Linia budżetowa po stronie dochodów || Środki zapisane w budżecie na bieżący rok budżetowy || Wpływ wniosku/inicjatywy[43]
 Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || Wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6)
 Artykuł …………. ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
W przypadku wpływu na dochody różne
należy wskazać linie budżetowe po stronie wydatków, które ten
wpływ obejmie.
Należy określić metodę
obliczania wpływu na dochody.
[1]               Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady
„Plan działania na rzecz unii bankowej”, COM(2012) 510 z 12.9.2012.
[2]               Komunikat Komisji „Plan działania na rzecz
pogłębionej i rzeczywistej unii gospodarczej i walutowej – otwarcie
debaty europejskiej”, COM(2012) 777 final/2 z 30.11.2012.
[3]               „W kierunku faktycznej unii gospodarczej i walutowej”,
sprawozdanie przewodniczącego Rady Europejskiej Hermana van Rompuya, EUCO 120/12
z 26.6.2012.
[4]               COM(2012) 511.
[5]               Wniosek w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i
Rady ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań
naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w
odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz
zmieniającej dyrektywy Rady 77/91/EWG i 82/891/EWG,
dyrektywy 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE i 2011/35/UE
oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010, COM(2012) 280 z 6.6.2012.
[6]               Rozporządzenie i dyrektywa w sprawie wymogów
kapitałowych
(CRR/CRDIV) http://ec.europa.eu/internal_market/bank/regcapital/index_en.htm
[7]               W zależności od ostatecznego wyniku negocjacji
między Parlamentem Europejskim i Radą, pełne wejście w
życie przepisów dotyczących umorzenia lub konwersji długu
mogłoby nastąpić po okresie przejściowym, który zgodnie z
wnioskiem Komisji mógłby trwać nawet do roku 2018.
[8]               Zob. konkluzje Rady z dnia 9 października 2007 r. w
sprawie wzmocnienia mechanizmów osiągania stabilności finansowej w
UE:
http://www.consilium.europa.eu/ueDocs/cms_Data/docs/pressData/en/ecofin/96351.pdf
[9]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów
ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, Dz.U. L 176 z 27.6.2013,
s. 1.
[10]             Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z
dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych
do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad
instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca
dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE,
Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338.
[11]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[12]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[13]             Dyrektywa Parlamentu Europejskiego
i Rady ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań
naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w
odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca
dyrektywy Rady 77/91/EWG i 82/891/EWG, dyrektywy 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE,
2005/56/WE, 2007/36/WE i 2011/35/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010,
Dz.U. C […] z […], s. [...].
[14]             Rozporządzenie Rady (UE) nr …./… z dnia […] r.
powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w
odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad
instytucjami kredytowymi.
[15]             Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30
maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, Dz.U. L 135
z 31.5.1994, s. 5–14.
[16]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów
ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, Dz.U. L 176 z 27.6.2013,
s. 1.
[17]             Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z
dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych
do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad
instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca
dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE,
Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338.
[18]             Dyrektywa 94/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30
maja 1994 r. zmieniająca dyrektywę 80/390/EWG koordynującą
wymagania odnośnie do sporządzania, kontroli i rozpowszechniania
szczegółowych danych notowania przeznaczonych do opublikowania, dla
dopuszczenia papierów wartościowych do oficjalnego notowania na
giełdzie papierów wartościowych w odniesieniu do obowiązków
publikowania szczegółowych danych notowania, Dz.U. L 135 z 31.5.1994,
s. 1.
[19]             Dyrektywa 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. Parlamentu
Europejskiego i Rady w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do
działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami
kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE
i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE, Dz.U. L 176 z 27.6.2013,
s. 338.
[20]             Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów
ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, Dz.U. L 176 z 27.6.2013,
s. 1.
[21]             Dyrektywa 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3
marca 1997 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, Dz.U. L 84 z 26.3.1997,
s. 22.
[22]             Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w
sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich
odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku
przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części
przedsiębiorstw lub zakładów, Dz.U. L 82 z 22.3.2001, s. 16.
[23]             Dyrektywa 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19
maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach
płatności i rozrachunku papierów wartościowych, Dz.U. L 166
z 11.6.1998, s. 45.
[24]             Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z
dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych
i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw
zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), Dz.U. L 302
z 17.11.2009, s. 32.
[25]
[26]             Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
[27]             Dz.U. 17 z 6.10.1958, s. 385.
[28]             Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu
do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145 z 31.5.2001,
s. 43.
[29]             Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w
związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy
wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych, Dz.U. L 8 z 12.1.2001,
s. 1.
[30]             Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24
października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie
przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, Dz.U. L
281 z 23.11.1995, s. 31.
[31]             ABM: activity-based management: zarządzanie kosztami
działań - ABB: activity-based budgeting: budżet zadaniowy.
[32]             O którym mowa w art. 54 ust. 2 lit. a) lub b)
rozporządzenia finansowego.
[33]             Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania
oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na
następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html
[34]             Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się
wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.
[35]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań
UE (dawne linie „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie
badania naukowe.
[36]             Produkty odnoszą się do produktów i usług,
które zostaną zapewnione (np. liczba sfinansowanych wymian studentów,
liczba kilometrów zbudowanych dróg itp.).
[37]             Zgodnie z opisem w pkt 1.4.2 „Cele szczegółowe …”.
[38]             Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się
wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.
[39]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań
UE (dawne linie „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania
naukowe.
[40]             CA = personel kontraktowy; LA = personel miejscowy, SNE =
oddelegowany ekspert krajowy; INT = personel tymczasowy, JED = młodszy
oddelegowany ekspert.
[41]             W ramach pułapu cząstkowego na personel
zewnętrzny ze środków operacyjnych (dawne linie „BA”).
[42]             Zob. pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego
(w okresie 2007-2013).
[43]             W przypadku tradycyjnych zasobów własnych
(opłaty celne, opłaty wyrównawcze od cukru) należy wskazać
kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.