Ważna informacja prawna

|

52007PC0508(01)

Wniosek dotyczący Decyzji parlamentu Europejskiego i Rady wprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Cypr, Łotwę, Maltę, Polskę, Republikę Czeską, Rumunię, Słowację, Słowenię i Węgry niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria  /* COM/2007/0508 końcowy - COD 2007/0185 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 11.9.2007KOM(2007) 508 wersja ostateczna2007/0185 (COD)2007/0186 (COD)Wniosek dotyczącyDECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYwprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Cypr, Łotwę, Maltę, Polskę, Republikę Czeską, Rumunię, Słowację, Słowenię i Węgry niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoriaWniosek dotyczącyDECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniająca decyzję nr 896/2006/WE wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium.(przedstawione przez Komisję)UZASADNIENIE1. WSTĘPW dniu 14 czerwca 2006 r. Parlament Europejski i Rada przyjęła dwie decyzje wprowadzające uproszczony system kontroli na granicach zewnętrznych Unii obywateli państw trzecich podlegających obowiązkowi wizowemu zgodnie z rozporządzeniem WE 539/2001[1].-  decyzję nr 895/2006/WE[2] wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Republikę Czeską, Estonię, Cypr, Łotwę, Litwę, Węgry, Maltę, Polskę, Słowenię i Słowację niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria oraz-  decyzję nr 896/2006/WE[3] wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium.Po raz pierwszy do wspólnotowego dorobku prawnego w obszarze wiz zostały wprowadzone podstawowe wspólne przepisy dotyczące jednostronnego uznawania wiz i zezwoleń na pobyt.Decyzja nr 895/2006/WE uwzględnia szczególne potrzeby w obszarze polityki wizowej państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r., w szczególności ich wymagania wizowe w okresie przejściowym do czasu ich pełnej integracji z obszarem Schengen. Decyzja ta zmniejsza znaczne dodatkowe obciążenie administracyjne odnotowane przez konsulaty tych państw zmuszone do wydawania krajowych wiz tranzytowych dla osób niestanowiących żadnego ryzyka dla państw członkowskich.Decyzja nr 895/2006/WE nie nakłada żadnych zobowiązań dodatkowych w stosunku do tych, które są zawarte w Akcie przystąpienia z 2003 r., lecz wprowadza nieobowiazkowy system oparty na wspólnych przepisach pozwalających odnośnym państwom członkowskim na uproszczenie systemu kontroli na swoich granicach zewnętrznych obywateli krajów trzecich posiadających niektóre dokumenty wydane przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen a także podobne dokumenty wydawane przez inne państwa członkowskie jeszcze nie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen. Wspólne przepisy mają zastosowanie do końca okresu przejściowego, tj. do czasu pełnego włączenia odnośnych państw członkowskich do obszaru bez granic wewnętrznych; od tego momentu wzajemne uznawanie takich dokumentów stanie się obowiązkowe.System jednostronnego uznawania ogranicza się do celów przejazdu tranzytem, który nie może przekraczać pięciu dni. Ograniczenie to zostało uznane za konieczne w celu uniknięcia ryzyka nieprawidłowej interpretacji lub nieprawidłowego wprowadzenia w życie obecnych zasad wizowych Schengen, które definiują państwo odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku wizowego (jest to albo państwo, na którego terytorium znajduje się miejsce będące głównym celem wizyty, albo państwo pierwszego wjazdu).Taki sam system został przyjęty w decyzji nr 896/2006/WE, która uwzględnia trudności administracyjne, z jakimi borykają się państwa członkowskie w przypadku konieczności wydawania wiz dla obywateli krajów trzecich zamieszkujących legalnie w Szwajcarii i Liechtensteinie. Biorąc pod uwagę znaczną mobilność sezonową (tj. w okresie wakacji letnich), konsulaty niektórych państw członkowskich w Szwajcarii i Liechtensteinie, które w związku ze swoim położeniem geograficznym są na nią szczególnie narażone, czeka znaczne obciążenie administracyjne związane z terminowym wydawaniem wymaganych wiz we wspomnianym okresie.Decyzja nr 896/2006/WE wprowadza wspólne zasady jednostronnego uznawania przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein za równorzędne z wizami tranzytowymi wydawanymi przez państwa członkowskie. Te nowe zasady są obowiązkowe dla państw członkowskich w pełni uczestniczących we wspólnym obszarze bez granic wewnętrznych oraz nieobowiązkowe dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. To rozróżnienie zostało uznane za konieczne w celu uniknięcia nakładania na nowe państwa członkowskie dodatkowych obowiązków w okresie przejściowym do czasu ich pełnej integracji z obszarem Schengen.Zgodnie z art. 5 decyzji nr 895/2006/WE oraz art. 4 decyzji nr 896/2006/WE[4] Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry powiadomiły Komisję o swoim postanowieniu wprowadzenia w życie wspólnego systemu w przypadku obu decyzji. W szczególności w odniesieniu do decyzji nr 895/2006/WE państwa te opowiedziały się za jednostronnym uznawaniem wszystkich wymienionych w załączniku dokumentów wydanych przez inne państwa członkowskie, które jeszcze nie wprowadziły w życie całego dorobku Schengen.Komisja opublikowała zgłoszone informacje w Dzienniku Urzędowym[5]. Data wprowadzenia w życie wspólnych przepisów jest różna w poszczególnych państwach członkowskich. W związku z brakiem szczególnych przepisów w tekście decyzji, niektóre państwa członkowskie opowiedziały się za natychmiastowym wprowadzeniem w życie wspólnych zasad (Słowenia i Cypr), natomiast inne państwa, ze względów administracyjnych, zdecydowały się na wprowadzenie ich w życie w terminie późniejszym. Od 1 grudnia 2006 r. wspólne przepisy stosują Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry.W celu zapewnienia efektywnego wdrażania wspólnych zasad państwa członkowskie sformułowały pytania (w ramach odpowiedniej grupy roboczej Rady) dotyczące konkretnych zagadnień powiązanych z decyzją nr 895/2006/WE i poprosiły służby Komisji o wskazówki i interpretacje dotyczące zakresu niektórych przepisów.W odpowiedzi na te pytania służby Komisji przypomniały cel wprowadzenia wspólnych zasad podkreślając, że ich zakres jest ograniczony do celów tranzytu. Wspólny system ma zastosowanie w okresie przejściowym do czasu pełnej integracji odnośnych państw członkowskich z obszarem Schengen (pierwsza decyzja) oraz do czasu pełnego wprowadzenia w życie dorobku Schengen przez Szwajcarię oraz Liechtenstein (druga decyzja).Służby Komisji podkreśliły, że celem wprowadzenia wspólnych zasad było uproszczenie tranzytu określonych kategorii osób oraz eliminacja nieuzasadnionego obciążenia administracyjnego konsulatów w związku z koniecznością ubiegania się o wizy przez osoby, które nie stanowią zagrożenia dla państw członkowskich.Wprowadzenie nowych zasad nie ma wpływu na wprowadzenie w życie przez państwa członkowskie wszystkich innych przepisów dorobku wspólnotowego w obszarze wiz i granic zewnętrznych, które pozostają w mocy. Przedmiotowe wspólne przepisy nie mają w szczególności wpływu na przepisy dorobku wspólnotowego dotyczące wiz o ograniczonej ważności terytorialnej, lotniskowych wiz tranzytowych oraz kontroli, którym poddawane są osoby na granicach zewnętrznych.Odnośnie ostatniego punktu Komisja podkreśla, że kontrole, którym poddawane są osoby na granicach zewnętrznych powinny być przeprowadzane zgodnie z art. 5-13 i art. 18-19 rozporządzenia (WE) nr 562/2006[6]. Straż graniczna powinna przeprowadzać kontrole na granicach zewnętrznych, uwzględniając uproszczenia wprowadzone przez wspólne przepisy oraz unikając jakiegokolwiek nadużywania przepisów decyzji nr 895/2006/WE. Kontrole powinny być więc wyważone i proporcjonalne w stosunku do zamierzonych celów. Straż graniczna powinna w każdym indywidualnym przypadku ocenić, czy do danego obywatela kraju trzeciego można zastosować uproszczone przepisy, czy spełnia warunki dotyczące wjazdu oraz czy przestrzegane są ograniczenia czasowe dla przejazdu tranzytem przewidziane w decyzji nr 895/2006/WE. W zależności od oceny dokonanej przez straż graniczną, w przypadku naruszenia dozwolonego czasu przejazdu tranzytem, osobie, która popełniła takie naruszenie, można odmówić prawa wjazdu. Można również zastosować inne, bardziej w danym przypadku odpowiednie środki administracyjne (np. grzywny).W oparciu o udane doświadczenia związane ze stosowaniem dwóch wyżej wymienionych decyzji UE powinna rozszerzyć uproszczony system na Bułgarię i Rumunię, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r. i nie są jeszcze objęte przez obowiązujące wspólne przepisy. W istocie cele leżące u podstaw obu wyżej wymienionych decyzji odnoszą się w równym stopniu do Bułgarii i Rumunii.W przypadku tych dwóch państw członkowskich, podobnie jak w przypadku rozszerzenia Unii w 2004 r., zastosowano tzw. „dwufazowy proces wprowadzania w życie dorobku Schengen” w odniesieniu do dorobku wspólnotowego dotyczącego wiz (art. 4 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (zwanym dalej Aktem przystąpienia z 2005 r.)). Oznacza to, że Bułgaria i Rumunia od dnia przystąpienia (1.1.2007 r.) mają obowiązek stosowania przepisów rozporządzenia (WE) 539/2001 i co za tym idzie stosowania obowiązku wizowego do obywateli państw trzecich wymienionych w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia; jednocześnie państwa te nadal wydają wizy krajowe do dnia ich pełnej integracji z obszarem Schengen, który to termin ma zostać określony w decyzji Rady. Przewidziane w dorobku Schengen zasady wzajemnego uznawania dotyczące przejazdu tranzytem i krótkiego pobytu nie mają zastosowania do Bułgarii i Rumunii od dnia ich przystąpienia do Unii, tak wiec te państwa członkowskie mają od dnia 1 stycznia 2007 r. obowiązek wydawania wiz krajowych na wjazd na swoje terytorium i przejazd tranzytem przez nie dla obywateli państw trzecich podlegającym obowiązkowi wizowemu na mocy rozporządzenia (WE) nr 539/2001, nawet jeżeli osoby te posiadają wizę Schengen lub zezwolenie na pobyt lub długoterminową wizę krajową wydaną przez państwo należące do obszaru Schengen. Odnosi się to również do podobnych dokumentów wydanych przez inne państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii w 2004 r. i które jeszcze nie w pełni wprowadzają w życie dorobek Schengen.Ponadto Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry, które od dnia 1 grudnia 2006 r. wprowdzają w życie wspólny system przewidziany w decyzji nr 895/2006/WE i które nie są jeszcze w pełni zintegrowane z obszarem Schengen, nie miały możliwości jednostronnego uznawania zezwoleń na pobyt i wiz wydanych przez Bułgarię i Rumunię do celów tranzytu przez ich terytorium.Obowiązujące przepisy nie pozwalają Bułgarii i Rumunii na uznawanie zezwoleń na pobyt wydanych przez Szwajcarię i Liechtenstein.2. DWA WNIOSKIW związku z brakiem szczególnych przepisów regulujących kwestię obciążenia administracyjnego, z którym borykają się konsulaty Bułgarii i Rumunii, oraz w celu znalezienia rozwiązania wychodzącego na przeciw potrzebom państw członkowskich po przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, Komisja uznaje za konieczne dokonanie przeglądu wspólnych przepisów wprowadzonych decyzjami nr 895/2006/WE oraz nr 896/2006/WE.W tym celu Komisja wzięła pod uwagę:-  specyficzne potrzeby Bułgarii i Rumunii w obszarze polityki wizowej, nowe problemy dla państw członkowskich od momentu ostatniego rozszerzenia do czasu pełnej integracji z obszarem Schengen państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 i 2007 r. oraz-  ścisłe kontrole, jakim odnośnych obywateli krajów trzecich poddały państwa członkowskie, które wydały im wizy krótkoterminowe lub zezwolenia na pobyt, a tym samym niski poziom ryzyka, jaki ta kategoria osób stanowi dla innych państw członkowskich.W związku z powyższym Komisja proponuje dwa następujące instrumenty prawne:2.1. Decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Cypr, Łotwę, Maltę, Polskę, Republikę Czeską, Rumunię, Słowację, Słowenię i Węgry niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria.Proponowana decyzja jest oparta na art. 62 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i jest skierowana do Bułgarii i Rumunii oraz do państw członkowskich, które zdecydowały się na wprowadzenie w życie decyzji nr 895/2006/WE.W sytuacji, gdy w tekście decyzji nr 895/2006/WE brakuje przepisów pozwalających po rozszerzeniu Unii Europejskiej na rozszerzenie uproszczonego systemu kontroli na granicach zewnętrznych określonych kategorii osób będących w posiadaniu niektórych rodzajów dokumentów, uznano za konieczną weryfikację wspólnych przepisów w celu uwzględnienia specyficznych potrzeb, związanych z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii w dniu 1 stycznia 2007 r.Rozszerzenie systemu jednostronnego uznawania poprzez wspólnotowy akt prawny nie nałożyłoby na państwa członkowskie żadnych nowych zobowiązań w stosunku do wymienionych w Akcie przystąpienia z 2003 r. oraz w Akcie przystąpienia z 2005 r. Nie stanowiłoby to więc odstępstwa od wymienionych wyżej traktatów o przystąpieniu.Proponowany system będzie wdrażany na zasadzie dobrowolności. Zainteresowane państwa członkowskie mają możliwość wprowadzenia w życie nowego instrumentu albo kontynuacji wydawania wiz krajowych, jak przewidują to Traktaty o przystąpieniu.Nowy wniosek powinien umożliwić Bułgarii i Rumunii, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2007 r., jednostronne uznawanie wiz i zezwoleń na pobyt wydawanych przez państwa obszaru Schengen, jak również podobnych dokumentów wydawanych przez te dwa kraje oraz państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. i nie są jeszcze w pełni zintegrowane z obszarem Schengen, za równorzędne z własnymi wizami krajowymi.Ponadto państwa członkowskie, które zdecydowały się na wprowadzenie w życie decyzji nr 895/2006/WE i które nie są jeszcze w pełni zintegrowane z obszarem bez granic wewnętrznych, powinny mieć możliwość jednostronnego uznawania wiz i zezwoleń na pobyt wydawanych przez Bułgarię i Rumunię. Państwa członkowskie, które nie zdecydowały się na wdrożenie decyzji nr 895/2006/WE, nie powinny mieć możliwości wprowadzenia w życie niniejszej decyzji, gdyż są one zdania że tylko wizy i zezwolenia na pobyt wydane przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen mogą być uważane za równorzędne z ich własnymi krajowymi wizami tranzytowymi.Uproszczony system uwzględnia fakt, że obywatele państw trzecich, którzy byliby beneficjentami tego systemu, zostali już poddani ścisłej kontroli przez państwa członkowskie i nie stanowią zagrożenia dla porządku publicznego lub ryzyka nielegalnej imigracji.System będzie stosowany do końca okresu przejściowego i do pełnego udziału zainteresowanych państw członkowskich w obszarze bez granic wewnętrznych; od tego momentu wzajemne uznawanie takich dokumentów stanie się obowiązkowe.Tak jak w przypadku decyzji nr 895/2006/WE system uznawania wiz będzie ograniczony do celów przejazdu tranzytem przez terytorium danego państwa członkowskiego. Czas trwania przejazdu tranzytem nie może przekroczyć pięciu dni. Celem systemu nie jest zastąpienie wydawania przez dane państwa członkowskie wiz krajowych na krótki pobyt. Na podstawie obowiązujących przepisów państwa członkowskie mają ponadto możliwość wydawania krajowych wielokrotnych wiz wjazdowych na krótki pobyt, których okres ważności mógłby wynosić jeden rok lub dłużej, w celu ułatwienia mobilności obywatelom państw trzecich posiadającym dokumenty Schengen, którzy muszą często podróżować na terytoria tych państw.Systemem uznawania objęte są następujące dokumenty:-  wizy jednolite wydane przez państwo obszaru Schengen w zgodzie ze wspólnymi przepisami określonymi we Wspólnych instrukcjach konsularnych (wizy tranzytowe, krótkoterminowe lub podróżne, wizy grupowe);-  krajowe wizy długoterminowe wydane przez państwo obszaru Schengen zgodnie z jego prawem krajowym;-  zezwolenia na pobyt wydane przez państwo obszaru Schengen i które są objęte załącznikiem IV do Wspólnych instrukcji konsularnych zawierającym listę dokumentów upoważniających ich posiadaczy do wjazdu na obszar Schengen bez wizy;-  krajowe wizy krótko- i długoterminowe oraz zezwolenia na pobyt objęte załącznikiem do decyzji nr 895/2006/WE i wydane przez państwo członkowskie, które przystąpiło do Unii Europejskiej w 2004 r.-  krajowe wizy krótko- i długoterminowe oraz zezwolenia na pobyt wydane przez Bułgarię i Rumunię.Jeżeli Bułgaria i Rumunia opowiedzą się za wprowadzeniem w życie wspólnego systemu, będą musiały akceptować wszystkie dokumenty wydane przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, bez względu na to, przez jaki urząd dokumenty te zostały wydane.Zainteresowane państwa członkowskie mają obowiązek poinformowania Komisji o swojej decyzji. Komisja opublikuje tę informację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i zapewni w ten sposób przejrzystość całego systemu. Państwa członkowskie mogą jednak odmówić wjazdu obywatelom państw trzecich, których nazwiska figurują na krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu.Ten akt prawny zostanie przyjęty w procedurze współdecydowania.2.2 . Decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającą decyzję nr 896/2006/WE wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych, oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych pozwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein dla celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium.Proponowana decyzja jest oparta na art. 62 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.Proponowana decyzja uwzględnia przystąpienie Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej w styczniu 2007 r. i ma na celu zmianę decyzji nr 896/2006/WE, aby umożliwić Bułgarii i Rumunii stosowanie uproszczonego systemu kontroli osób na granicach zewnętrznych, który opiera się na systemie uznawania przez te dwa państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein oraz objętych załącznikiem do decyzji nr 896/2006/WE. Proponowana decyzja opiera się na poglądzie, że obywatele państw trzecich, będący w posiadaniu zezwolenia na pobyt wydanego w Szwajcarii lub Lichtensteinie nie stanowiliby zagrożenia dla porządku publicznego państwa członkowskiego lub ryzyka nielegalnej imigracji.Omawiany system uznawania ogranicza się do celów tranzytu. Jeżeli Bułgaria i Rumunia zdecydują się na stosowanie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady pozwalającej na jednostronne uznawanie przez te państwa dokumentów wydanych przez państwa obszaru Schengen oraz inne państwa członkowskie za równorzędne z ich wizami tranzytowymi, wprowadzenie w życie niniejszego aktu prawnego jest nieobowiązkowe w okresie przejściowym do dnia ich pełnej integracji z obszarem Schengen, który to termin ma zostać określony w decyzji Rady.Bułgaria i Rumunia mogą zdecydować, czy chcą uczestniczyć w systemie uznawania i mają obowiązek poinformowania Komisji Europejskiej o swojej decyzji. Komisja zapewni publikację odnośnych informacji.Proponowany system nie ma żadnego wpływu na przepisy dorobku prawnego Schengen dotyczące procedur i weryfikacji wymaganych przy przekraczaniu granic zewnętrznych.Proponowany system ogranicza się do tranzytu i nie ma wpływu na możliwość wydawania przez Bułgarię i Rumunię wielokrotnych wiz wjazdowych na krótki pobyt, których okres ważności wynosi jeden rok lub dłużej, w celu ułatwienia mobilności obywatelom państw trzecich posiadających zezwolenia na pobyt wydane przez Szwajcarię i Liechtenstein.Ten akt prawny zostanie przyjęty w procedurze współdecydowania.3. ZASADA POMOCNICZOŚCI I ZASADA PROPORCJONALNOŚCIArtykuł 5 Traktatu WE stanowi, że „działanie Wspólnoty nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów niniejszego Traktatu”. Działanie podjęte przez Wspólnotę musi być możliwie najprostszą formą działania pozwalającego na jak najskuteczniejsze wprowadzenie w życie niniejszego wniosku oraz osiągnięcie określonego w nim celu. W tym duchu, w celu weryfikacji wspólnych przepisów systemu jednostronnego uznawania wprowadzonych decyzjami nr 895/2006/WE oraz nr 896/2006/WE wybrane zostały następujące proponowane instrumenty prawne:-  decyzja umożliwiająca Bułgarii, Cyprowi, Łotwie, Malcie, Polsce, Republice Czeskiej, Rumunii, Słowacji, Słowenii oraz Węgrom jednostronne uznawanie niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria w okresie przejściowym do czasu pełnej integracji tych państw członkowskich z obszarem bez granic wewnętrznych; Uczestnictwo w omawianym systemie jest dobrowolne;-  zmiana decyzji nr 896/2006/WE wprowadzającej uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych, oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium. Celem proponowanej zmiany jest rozszerzenie na Bułgarię i Rumunię uproszczonego systemu, na podstawie którego posiadacze zezwoleń na pobyt wydanych przez te dwa państwa nie muszą posiadać wiz tranzytowych.Dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. i 2007 r., uczestnictwo w systemie wzajemnego uznawania jest nieobowiązkowe w okresie przejściowym do czasu ich pełnej integracji z obszarem bez granic wewnętrznych. Od momentu pełnej integracji system wzajemnego uznawania stanie się obowiązkowy między państwami członkowskimi w pełni uczestniczącymi w obszarze bez granic wewnętrznych.Cel wyżej wymienionych wniosków, tj. czasowe wprowadzenie wspólnych przepisów jednostronnego uznawania niektórych dokumentów przez Bułgarię i Rumunię oraz przez państwa członkowskie już wprowadzające w życie decyzję nr 895/2006/WE, a także rozszerzenie na Bułgarię i Rumunię wspólnego systemu jednostronnego uznawania niektórych pozwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein, może być osiągnięty jedynie przez przyjęcie środków na poziomie Wspólnoty, gdyż żadne państwo członkowskie nie miałoby możliwości przyjęcia czysto krajowych środków w celu osiągnięcia pożądanego skutku.Wspólnota opowiedziała się za środkami, które pozwolą na jak najskuteczniejsze wprowadzenie w życie niniejszego wniosku oraz osiągnięcie określonego w nim celu. W tym duchu, biorąc pod uwagę przewidziane cele, zostały wybrane dwa różne instrumenty prawne zgodne z dwiema decyzjami z dnia 14 czerwca 2006 r. Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady jest odpowiednim środkiem prawnym w przypadku pierwszego wniosku dotyczącego nieobowiązkowego wprowadzenia w życie przez zainteresowane państwa członkowskie wspólnych przepisów dotyczących jednostronnego uznawania stanowiących czasowe odstępstwo od obowiązujących przepisów dotyczących wzajemnego uznawania. Zmiana decyzji nr 896/2006/WE w drodze nowej decyzji podjętej przez Parlament Europejski i Radę została wybrana w przypadku drugiego wniosku dotyczącego rozszerzenia wspólnych przepisów i pozwalającego Bułgarii i Rumunii na jednostronne uznawanie niektórych pozwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein.4. KONSEKWENCJE WYNIKAJĄCE Z RÓŻNYCH PROTOKOŁÓW DOŁĄCZONYCH DO TRAKTATUPierwsza proponowana decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady jest adresowana wyłącznie do Bułgarii, Cypru, Łotwy, Malty, Polski, Republiki Czeskiej, Rumunii, Słowacji, Słowenii oraz Węgier i służy wprowadzeniu specyficznego systemu pozwalającego tym państwom na jednostronne uznawanie niektórych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie za równorzędne z własnymi krajowymi wizami tranzytowymi. Proponowana decyzja nie jest obowiązkowa i byłaby stosowana przez zainteresowane państwa członkowskie do dnia, który zostanie określony w decyzji Rady, zgodnie z art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r. oraz art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.System stworzony przez przedmiotowy wniosek, ze swej natury nie może odzwierciedlać odmiennej sytuacji określonej w protokołach dotyczących stanowisk Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii.Niniejsza decyzja, która jest adresowana wyłącznie do państw członkowskich związanych dorobkiem Schengen, ale jeszcze nie w pełni zintegrowanych ze wspólnym obszarem bez granic wewnętrznych, nie stanowi rozwinięcia dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej dnia 18 maja 1999 r. przez Radę, Norwegię i Islandię w celu włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen.[7] Jednak w celu zagwarantowania spójności oraz prawidłowego funkcjonowania systemu Schengen, niniejsza decyzja obejmuje również wizy i zezwolenia na pobyt wydawane przez Norwegię i Islandię, państwa włączone we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen i w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen.Niniejsza decyzja, która jest adresowana wyłącznie do państw członkowskich związanych dorobkiem Schengen, ale jeszcze nie w pełni zintegrowanych ze wspólnym obszarem bez granic wewnętrznych, nie stanowi rozwinięcia dorobku Schengen w rozumieniu umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[8], co wchodzi w zakres określony w art. 4 ust. 1 decyzji Rady w sprawie podpisania tej umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz jej tymczasowego stosowania.Proponowana decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniająca decyzję nr 896/2006/WE jest adresowana do Bułgarii i Rumunii w celu umożliwienia tym państwom członkowskim jednostronnego uznawania niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein za równorzędne ze swoimi wizami tranzytowymi. System stworzony przez przedmiotowy wniosek, ze swej natury nie może odzwierciedlać odmiennej sytuacji określonej w protokołach dotyczących stanowisk Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii.Niniejsza decyzja nie stanowi rozwinięcia przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy zawartej w dniu 18 maja 1999 r. przez Radę, Norwegię oraz Islandię w celu włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, gdyż nowy element wprowadzony niniejszą decyzją rozszerza stosowanie uproszczonego systemu przewidzianego w decyzji nr 896/2006/WE na Bułgarię i Rumunię bez zmiany podstawowych reguł i zasad.2007/0185 (COD)Wniosek dotyczącyDECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYwprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Cypr, Łotwę, Maltę, Polskę, Republikę Czeską, Rumunię, Słowację, Słowenię i Węgry niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoriaPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji[9],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zgodnie z art. 4 ust. 1 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (zwanego dalej „Aktem przystąpienia z 2005 r.”) Bułgaria i Rumunia, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r., są od tego dnia zobowiązane do nałożenia obowiązku wizowego na obywateli krajów trzecich wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady WE nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu[10].(2) Zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r. przepisy dorobku Schengen dotyczące warunków i kryteriów wydawania jednolitych wiz krótkoterminowych oraz przepisy dotyczące wzajemnego uznawania wiz i równorzędnego statusu zezwoleń na pobyt i wiz stosowane są w Bułgarii i Rumunii dopiero po przyjęciu stanowiącej o tym decyzji Rady. Przepisy te są jednak wiążące dla nowych państw członkowskich od dnia przystąpienia.(3) W związku z tym Bułgaria i Rumunia są zobowiązane do wydawania wiz krajowych na wjazd lub przejazd tranzytem przez ich terytoria obywatelom państw trzecich posiadającym wizę jednolitą, wizę długoterminową lub zezwolenie na pobyt wydane przez państwo członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen lub podobny dokument wydany przez państwa członkowskie jeszcze nie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen.(4) Posiadacze dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen oraz podobnych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie jeszcze nie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen nie stanowią żadnego ryzyka dla Bułgarii i Rumunii z uwagi na wszystkie niezbędne kontrole, jakim zostali poddani przez inne państwa członkowskie. Aby nie nakładać nieuzasadnionego, dodatkowego obciążenia administracyjnego na Bułgarię i Rumunię, wspólne przepisy wprowadzone decyzją nr 895/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Republikę Czeską, Estonię, Cypr, Łotwę, Litwę, Węgry, Maltę, Polskę, Słowenię i Słowację niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria[11], powinny zostać rozszerzone na te państwa.(5) Nowe wspólne przepisy powinny upoważniać Bułgarię i Rumunię do jednostronnego uznawania za równorzędne z wizami krajowymi niektórych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, podobnych dokumentów wydawanych przez te państwa oraz dokumentów wymienionych w załączniku do decyzji nr 895/2006/WE, wydawanych przez państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. oraz do ustanowienia uproszczonego systemu kontroli osób na granicach zewnętrznych, opartego na jednostronnym uznawaniu równorzędnego statusu dokumentów.(6) Uwzględniając, że Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry zgłosiły Komisji swoją decyzję o stosowaniu uproszczonego systemu wprowadzonego decyzją nr 895/2006/WE, nowe wspólne przepisy powinny umożliwiać także tym państwom członkowskim uznawanie wiz oraz zezwoleń na pobyt wydawanych przez Bułgarię i Rumunię za równorzędne z wizami krajowymi dla celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria.(7) Nowy wspólny system powinien mieć zastosowanie w okresie przejściowym do dnia określonego w decyzji Rady zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2003 r. oraz art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.(8) Uznawanie dokumentów powinno ograniczać się do celów tranzytu przez terytoria Bułgarii, Cypru, Łotwy, Malty, Polski, Republiki Czeskiej, Rumunii, Słowacji Słowenii i Węgier. Zgodnie z Aktem przystąpienia z 2003 r. oraz Aktem przystąpienia z 2005 r. uczestnictwo we wspólnym systemie powinno być nieobowiązkowe i nie powinno nakładać na państwa członkowskie dodatkowych obowiązków.(9) Wspólne przepisy powinny być stosowane do jednolitych wiz krótkoterminowych, wiz długoterminowych i zezwoleń na pobyt wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, podobnych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie jeszcze nie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, jak również do wiz krótkoterminowych, długoterminowych i zezwoleń na pobyt wydawanych przez Bułgarię i Rumunię.(10) Warunki dotyczące wjazdu określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujący przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)[12] muszą być spełnione, z wyjątkiem warunku określonego w art. 5 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, w zakresie, w jakim niniejsza decyzja rozszerza stosowanie wspólnych przepisów przewidzianych w decyzji nr 895/2006/WE i ustanawia system jednostronnego uznawania przez Bułgarię i Rumunię niektórych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, podobnych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie jeszcze nie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen a także wiz krótkoterminowych, wiz długoterminowych i pozwoleń na pobyt wydawanych przez Bułgarię i Rumunię do celów tranzytu, oraz umożliwia Cyprowi, Łotwie, Malcie, Polsce, Republice Czeskiej, Słowacji, Słowenii oraz Węgrom, które stosują uproszczony system wprowadzony decyzją nr 895/2006/WE, uznawanie podobnych dokumentów wydawanych przez Bułgarię i Rumunię.(11) Cel decyzji, jakim jest wprowadzenie systemu jednostronnego uznawania, który będzie stosowany przez państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii w 2004 r. i w 2007 r. nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty na poziomie państw członkowskich, natomiast z uwagi na skalę i skutki działań może być lepiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z ustanowioną w tym artykule zasadą proporcjonalności niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.(12) Niniejsza decyzja nie stanowi rozwinięcia postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączania tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, gdyż kierowana jest ona wyłącznie do państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. i 2007 r. i jeszcze nie w pełni wprowadzają dorobek Schengen w życie. Jednak w celu zagwarantowania spójności oraz prawidłowego funkcjonowania systemu Schengen niniejsza decyzja obejmuje również wizy i zezwolenia na pobyt wydawane przez państwa trzecie włączone we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen i w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, takie jak Islandia oraz Norwegia.(13) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Wielkiej Brytanii i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, te dwa państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.(14) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejsza decyzja wprowadza uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych:-  Bułgaria i Rumunia mogą jednostronnie uznawać dokumenty, o których mowa w art. 2, art. 3 oraz art. 4, wydawane przez te dwa państwa dla obywateli państw trzecich podlegających obowiązkowi wizowemu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 539/2001, za równorzędne z swoimi wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem.-  Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry, które powiadomiły Komisję o swojej decyzji o stosowaniu uproszczonego systemu wprowadzonego decyzją nr 895/2006/WE, mogą uznawać za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi do celów tranzytu dokumenty, o których mowa w art. 4, wydawane przez Rumunię i Bułgarię dla obywatelom państw trzecich podlegającym obowiązkowi wizowemu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 539/2001.Artykuł 21. Bułgaria i Rumunia mogą uznawać za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem następujące dokumenty wydawane przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, bez względu na narodowość posiadacza tych dokumentów:(i) „wiza jednolita” określona w art. 10 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen;(ii) „wiza długoterminowa” określona w art. 18 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen;(iii) „zezwolenie na pobyt” objęte załącznikiem IV Wspólnych instrukcji konsularnych.2. Wraz z podjęciem decyzji o stosowaniu niniejszej decyzji, Bułgaria i Rumunia uznają wszystkie dokumenty, o których mowa w ust. 1, niezależnie od tego, które państwo wydało dany dokument.Artykuł 3Wraz z podjęciem decyzji o stosowaniu art. 2, Bułgaria i Rumunia dodatkowo uznać za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi do celów tranzytu krajowe wizy krótkoterminowe, wizy długoterminowe oraz zezwolenia na pobyt wydane przez jedno lub więcej państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. i jeszcze nie w pełni wprowadzają w życie dorobek Schengen.Dokumenty wydawane przez państwa członkowskie jeszcze nie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, które mogą zostać uznane, są wymienione w załączniku do decyzji nr 895/2006/WE.Artykuł 4Bułgaria i Rumunia mogą ponadto nawzajem uznawać za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi dla celów tranzytu wydawane przez siebie krajowe wizy krótkoterminowe, wizy długoterminowe oraz zezwolenia na pobyt.Dokumenty wydawane przez Bułgarię i Rumunię, które mogą być uznawane na mocy niniejszej decyzji, są wymienione w załączniku.Artykuł 5Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry mogą uznawać do celów tranzyt także dokumenty wydawane przez Bułgarię i Rumunię wymienione w załączniku do niniejszej decyzji.Artykuł 6Bułgaria, Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Rumunia, Słowacja, Słowenia i Węgry mogą uznawać dokumenty za równoważne z ich wizami krajowymi dla celów przejazdu tranzytem tylko wówczas, gdy czas przejazdu tranzytem obywatela kraju trzeciego przez ich terytoria nie przekracza pięciu dni.Okres ważności dokumentów, o których mowa w art. 2, 3 i 4 obejmuje czas przejazdu tranzytem.Artykuł 7Bułgaria, Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Rumunia, Słowacja, Słowenia i Węgry powiadamiają Komisję, czy zdecydowały się stosowanić niniejszą decyzję, w terminie 10 dni roboczych od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji. Komisja publikuje informacje przekazane przez te państwa członkowskie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Artykuł 8Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Niniejszą decyzję stosuje się do dnia określonego przez Radę w decyzji przyjętej na mocy art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.Artykuł 9Niniejsza decyzja skierowana jest do Bułgarii, Cypru, Łotwy, Malty, Polski, Republiki Czeskiej, Rumunii, Słowacji, Słowenii i Węgier.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący[…]  ZAŁĄCZNIKWykaz dokumentów wydawanych przez BUŁGARIĘWizy1. Виза за летищен транзит (виза вид "А") – wiza lotniskowa (typ „A”)2. Визи за транзитно преминаване (виза вид "B") – wizy tranzytowe (typ „B”)-  Еднократна транзитна виза – wiza tranzytowa uprawniająca do jednokrotnego tranzytu-  Двукратна транзитна виза – wiza tranzytowa uprawniająca do dwukrotnego tranzytu-  Многократна транзитна виза – wiza tranzytowa uprawniająca do wielokrotnego tranzytu3. Визи за краткосрочно пребиваване (виза вид "C") – wizy na pobyt krótkoterminowy (typ „C”)-  Еднократна входна виза – wiza uprawniająca do jednokrotnego wjazdu-  Многократна входна виза – wiza uprawniająca do wielokrotnego wjazdu4. Виза за дългосрочно пребиваване (виза вид "D") – wizy na pobyt długoterminowy (type „D”)Zezwolenia na pobyt1. Карта на продължително пребиваващ в Република България чужденец – zezwolenie na pobyt długoterminowy2. Карта на постоянно пребиваващ в Република България чужденец – zezwolenie na pobyt stały3. Карта на бежанец – zezwolenie na pobyt dla uchodźcy4. Удостоверение за пътуване зад граница на чужденец с хуманитарен статут – zezwolenie na pobyt wydane przez Republikę Bułgarii dla obywatela państwa trzeciego ze względu na ochronę humanitarnąWykaz dokumentów wydawanych przez RUMUNIĘWizy-  viză de tranzit, identificată prin simbolul B (wiza tranzytowa, oznaczona symbolem B)-  viză de scurtă şedere, identificată prin simbolul C (wiza krótkoterminowa, oznaczona symbolem C)-  viză de lungă şedere, identificată prin unul dintre următoarele simboluri, în funcţie de activitatea pe care urmează să o desfăşoare în România străinul căruia i-a fost acordată:(i) desfăşurarea de activităţi economice, identificată prin simbolul D/AE(ii) desfăşurarea de activităţi economice, identificată prin simbolul D/AP(iii) desfăşurarea de activităţi economice, identificată prin simbolul D/AC(iv) angajare în munca, identificată prin simbolul D/AM(v) studii, identificată prin simbolul D/SD(vi) reîntregirea familiei, identificată prin simbolul D/VF(vii) intrarea în România a străinilor căsătoriţi cu cetăţeni români, identificată prin simbolul D/CR(viii) activităţi religioase sau umanitare, identificată prin simbolul D/RU(ix) viză diplomatică şi viză de serviciu, identificată prin simbolul DS(x) alte scopuri, identificată prin simbolul D/AS(wiza na pobyt długoterminowy, oznaczona jednym z następujących symboli, w zależności od działalności, jaką cudzoziemiec otrzymujący wizę ma prowadzić w Rumunii:(i) działalność gospodarcza, wiza oznaczona symbolem D/AE(ii) działalność zawodowa, wiza oznaczona symbolem D/AP(iii) działalność handlowa, wiza oznaczona symbolem D/AC(iv) zatrudnienie, wiza oznaczona symbolem D/AM(v) studia, wiza oznaczona symbolem D/SD(vi) łączenie rodzin, wiza oznaczona symbolem D/VF(vii) wjazd na terytorium Rumunii cudzoziemców pozostających w związkach małżeńskich z obywatelami Rumunii, wiza oznaczona symbolem D/CR(viii) działalność religijna lub humanitarna, oznaczona symbolem D/RU(ix) wiza dyplomatyczna oraz wiza służbowa, oznaczona symbolem DS(x) inne cele, wiza oznaczona symbolem D/ASZezwolenia na pobyt- Permis de şedere temporară (zezwolenie na pobyt czasowy)- Permis de şedere permanentă (zezwolenie na pobyt stały)- Carte de rezidenţă - pentru străinii membri de familie ai cetăţenilor români (karta pobytu dla cudzoziemców będących członkami rodziny obywateli Rumunii)- Carte de rezidenţă permanentă - pentru străinii membri de familie ai cetăţenilor români (karta stałego pobytu dla cudzoziemców będących członkami rodziny obywateli Rumunii)2007/0186 (COD)Wniosek dotyczącyDECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniająca decyzję nr 896/2006/WE wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium.PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. a),uwzględniając wniosek Komisji[13],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja nr 896/2006/WE wprowadza wspólne przepisy dotyczące jednostronnego uznawania przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein oraz uproszczony system kontroli na granicach zewnętrznych obywateli państw trzecich posiadających takie dokumenty.(2) W następstwie dwustopniowego wprowadzania w życie dorobku Schengen nowe państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r., miały obowiązek od dnia przystąpienia wydawać wizy krajowe obywatelom państw trzecich posiadającym zezwolenia na pobyt wydane przez Szwajcarię lub Liechtenstein, którzy podlegają obowiązkowi wizowemu zgodnie z rozporządzeniem Rady WE nr 539/2001. Obowiązek ten nałożył na konsulaty tych państw członkowskich w Szwajcarii i Lichtensteinie dodatkowe obciążenia administracyjne.(3) Nie wydaje się konieczne, aby państwa członkowskie musiały wymagać wiz od tej kategorii osób, ponieważ stanowią one niewielkie ryzyko nielegalnej imigracji dla państw członkowskich.(4) Biorąc pod uwagę, że te same powody znajdują zastosowanie w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii, uproszczony system wprowadzony decyzją nr 896/2006/WE[14] powinien zostać rozszerzony na Bułgarię i Rumunię.(5) Taka zmiana decyzji nr 896/2006/WE powinna pozwolić Bułgarii i Rumunii, o ile państwa te zdecydują się na wprowadzenie w życie decyzji nr …/2007/WE, na jednostronne uznawanie zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein i wymienionych w załączniku do decyzji nr 896/2006/WE za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem.(6) Uznanie dokumentu powinno ograniczać się do celu przejazdu tranzytem przez terytorium Bułgarii i Rumunii i nie powinno mieć wpływu na możliwość wydawania przez te państwa członkowskie wiz na pobyt krótkoterminowy.(7) Możliwość niewprowadzenia w życie tej decyzji przez Bułgarię i Rumunię powinna być ograniczona do okresu przejściowego, do dnia określonego przez Radę zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.(8) Warunki dotyczące wjazdu, określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)[15] , muszą być spełnione, z wyjątkiem warunku określonego w art. 5 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, w zakresie, w jakim niniejsza decyzja ustanawia system równorzędnego statusu wiz tranzytowych wydawanych przez Bułgarię i Rumunię oraz zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein.(9) Ponieważ cel proponowanych działań bezpośrednio dotyczy dorobku prawnego Wspólnoty w obszarze wiz i nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty przez same państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary i skalę działań może być lepiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.(10) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Wielkiej Brytanii i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, te dwa państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.(11) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana, ani nie podlega jej stosowaniu.PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Do art. 2 decyzji nr 896/2006/WE jako trzeci akapit dodaje się następujący akapit:„Wrza z podjęciem przez Bułgarię i Rumunię decyzji o stosowaniu decyzji nr …./2007/WE, państwa te mogą jednostronnie uznawać zezwolenia na pobyt wymienione w załączniku do tej decyzji za równorzędne ze swoimi krajowymi wizami tranzytowymi do dnia określonego przez Radę zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej.”Artykuł 2Jeżeli Bułgaria i Rumunia podejmą decyzję o stosowaniu niniejszej decyzji, państwa te powiadomią o tym Komisję w terminie 10 dni roboczych od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji. Komisja publikuje informacje przekazane przez te państwa w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do Bułgarii i Rumunii.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący[…] [1] Dz.U. L 81 z 21.3.2001, str.1, ostatnio zmienione przez rozporządzenie (WE) 1932/2006 (Dz.U. L 405 z 30.12.2006, str. 23).[2] Dz.U. L 167 z 20.6.2006, str. 1.[3] Dz.U. L 167 z 20.6.2006, str. 8.[4] Państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r., musiały powiadomić Komisję do dnia 1 sierpnia 2006 r. o swojej decyzji dotyczącej stosowania wspólnych zasad.[5] Dz.U. C 251 z 17.10.2006, str. 20.[6] Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105 z 13.4.2006, str. 1);[7] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 35.[8] Dokument Rady 13054/04[9] Dz.U. C […] z […], str. […].[10] Dz.U. L 81 z 21.3.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1932/2006 (Dz.U. L 405 z 30.12.2006, str. 23).[11] Dz.U. L 167 z 20.6.2006, str. 1.[12] Dz.U. L 105 z 13.4.2006, str. 1.[13] Dz.U. C […] z […], str. […].[14] Dz.U. L 167 z 20.6.2006[15] Dz.U. L 105 z 13.4.2006, str. 1.


Ważna informacja prawna

|

52009PC0435

Wniosek decyzja Rady upoważniająca Rzeczpospolitą Polską do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej  /* COM/2009/0435 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 26.8.2009KOM(2009) 435 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYupoważniająca Rzeczpospolitą Polską do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanejUZASADNIENIE1. Kontekst wnioskuZgodnie z art. 395 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie VAT”), Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów tej dyrektywy w celu upraszczania poboru podatku od wartości dodanej (VAT) lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.W piśmie zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 22 czerwca 2009 r. Rzeczpospolita Polska (zwana dalej „Polską”) zwróciła się o upoważnienie do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 dyrektywy w sprawie VAT w celu przyznania od dnia 1 stycznia 2010 r. zwolnienia z podatku podatnikom, których roczne obroty nie przekraczają 30 000 EUR.Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy w sprawie VAT, pismem z dnia 22 czerwca 2009 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Polskę. Pismem z dnia 3 lipca 2009 r. Komisja zawiadomiła Polskę, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.W tytule XII rozdział 1 dyrektywy w sprawie VAT umożliwia się państwom członkowskim stosowanie specjalnych systemów w odniesieniu do małych przedsiębiorstw, w szczególności przewiduje się możliwość przyznania zwolnienia z podatku podatnikom, których roczne obroty nie przekraczają określonego pułapu.Pułap wysokości rocznego obrotu dla poszczególnych państw członkowskich różni się, w szczególności w zależności od daty ich przystąpienia.Państwa członkowskie, które skorzystały z możliwości wprowadzenia tego rodzaju systemów przewidzianej w art. 14 dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. mogą utrzymać te rozwiązania (zob. art. 284 ust. 1 dyrektywy w sprawie VAT). Państwa członkowskie, które w dniu 17 maja 1977 r. stosowały zwolnienie w odniesieniu do podatników, których roczny obrót był niższy od równowartości w walucie krajowej 5 000 europejskich jednostek rozliczeniowych, według kursu wymiany w tym dniu, mogą zwiększyć ten pułap do kwoty 5 000 EUR (zob. art. 284 ust. 2 dyrektywy w sprawie VAT), natomiast te, które stosowały pułap zwolnienia równy lub wyższy od tej kwoty, mogą podwyższyć go, aby zachować realną wartość zwolnienia (zob. art. 286 dyrektywy w sprawie VAT).Państwa członkowskie, które nie skorzystały z tej możliwości, mogą przyznać zwolnienie podatnikom, których roczny obrót nie przekracza kwoty 5 000 EUR lub jej równowartości w walucie krajowej (zob. art. 285 dyrektywy w sprawie VAT).Państwa członkowskie, które przystąpiły do Wspólnoty po dniu 1 stycznia 1978 r., mogą przyznać zwolnienie podatnikom, zgodnie z pułapami rocznych obrotów, które zostały ustalone w momencie ich przystąpienia. W zależności od państwa członkowskiego, próg ten odpowiada równowartości w walucie krajowej zgodnie z kursem wymiany w dniu jego przystąpienia, określonej dla każdego państwa w art. 287 pkt. 1-16 dyrektywy w sprawie VAT.Zgodnie z art. 287 pkt 14 dyrektywy w sprawie VAT Polska może przyznać zwolnienie podatnikom, których roczny obrót nie przekracza równowartości 10 000 EUR w walucie krajowej zgodnie z kursem wymiany w dniu przystąpienia.Na poparcie swojego wniosku dotyczącego podwyższenia pułapu do 30 000 EUR Polska wskazuje w szczególności, że umożliwiłoby to powszechniejsze stosowanie uproszczeń przeznaczonych dla małych przedsiębiorstw, zmniejszenie obciążeń administracyjnych większej liczby tych przedsiębiorstw i przyczynienie się do ich rozwoju. Polska wskazuje ponadto, że koszty poboru VAT od tego typu podmiotów są dla państwa wysokie w porównaniu z uzyskiwanymi dochodami.Polska podkreśla, że środek ten miałby niewielki wpływ na ogólną kwotę przychodów z VAT pobieranego na końcowym etapie konsumpcji. Według oceny Polski, spośród 360 tys. podatników, którym przysługiwałoby zwolnienie, mogłoby skorzystać z niego około 90 tys., co odpowiadałoby stracie przychodów około 500 mln PLN czyli 0,4 % przewidywanych dochodów podatkowych z VAT w 2010 r.Należy przypomnieć, że w swym wniosku dotyczącym dyrektywy w sprawie uproszczenia zobowiązań wynikających z VAT z dnia 29 października 2004 r. (COM(2004) 728 wersja ostateczna) Komisja uwzględniła przepisy umożliwiające państwom członkowskim ustalenie progu rocznych obrotów, poniżej którego podatnicy mogą uzyskiwać zwolnienia, na kwotę w wysokości 100 000 EUR lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej, z możliwością corocznej aktualizacji.Uwzględniając przepisy art. 395 dyrektywy w sprawie VAT oraz przedstawione przez Polskę argumenty, Komisja uważa, że odstępstwo, o które wnioskowano spełnia warunki określone w tym artykule, a w szczególności umożliwia uproszczenie poboru podatku. W związku z tym oraz uwzględniając opisane powyżej okoliczności, Komisja nie zgłasza zastrzeżeń do przedmiotowej prośby i uważa za konieczne przedstawienie Radzie odpowiedniego wniosku.Komisja uważa jednak, że należy ograniczyć czas stosowania przedmiotowego odstępstwa, tak by na podstawie odpowiednich, dostarczonych przez Polskę informacji móc okresowo ocenić, czy jego stosowanie jest nadal uzasadnione. Komisja uważa też, że w żadnym przypadku przedmiotowe odstępstwo nie może być stosowane, z chwilą wejścia w życie ujednolicone przepisy zaproponowane przez nią w tej dziedzinie.2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutkówCelem wniosku dotyczącego decyzji jest rozszerzenie stosowania środka upraszczającego pobór VAT na większą liczbę małych przedsiębiorstw. Będzie ona mieć zatem pozytywny wpływ dla tych przedsiębiorstw w zainteresowanym państwie członkowskim. Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych, przeprowadzenia konsultacji z zainteresowanymi stronami ani oceny skutków decyzji. W każdym przypadku skutki będą bowiem ograniczone ze względu na wąski zakres odstępstwa i ograniczony czas jego stosowania.3. Aspekty prawne wnioskuPrzedmiotem wniosku dotyczącego decyzji jest umożliwienie Polsce stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 dyrektywy w sprawie VAT, w celu przyznania od dnia 1 stycznia 2010 r. zwolnienia z podatku podatnikom, których roczne obroty nie przekraczają 30 000 EUR zamiast 10 000 EUR.Podstawę prawną tej decyzji stanowią przepisy art. 395 dyrektywy w sprawie VAT, ustanowione z kolei na mocy art. 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Zgodnie z przedmiotowymi przepisami państwo członkowskie pragnące wprowadzić środek stanowiący odstępstwo od wymienionej dyrektywy musi otrzymać stosowane upoważnienie Rady w postaci decyzji Rady. Przedmiotowy środek jest środkiem wykonawczym związanym z ujednoliceniem prawodawstw w odniesieniu do podatków obrotowych; jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności: nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu uproszczenia, gdyż rozszerza zakres zwolnienia z podatku stosowany w Polsce w sposób bardzo ograniczony i adresowany jest do ograniczonej dodatkowej liczby małych przedsiębiorstw, które ponadto będą jedynie dobrowolnie stosować zasady przedmiotowego systemu. W związku z tym, stanowi ona jedynie ograniczone i uzasadnione odstępstwo od zasad dyrektywy w sprawie VAT.4. Wpływ na budżetWniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.5. Informacje dodatkoweWniosek przewiduje, że okres stosowania decyzji wygaśnie automatycznie w dniu wejścia w życie przepisów określających jednakowe zasady systemu zwolnień z podatku dla małych przedsiębiorstw we wszystkich państwach członkowskich.WniosekDECYZJA RADYupoważniająca Rzeczpospolitą Polską do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[1], w szczególności jej art. 395 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W piśmie zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 22 czerwca 2009 r. Rzeczpospolita Polska zwróciła się o upoważnienie do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 dyrektywy 2006/112/WE w celu przyznania od dnia 1 stycznia 2010 r. zwolnienia z podatku podatnikom, których roczne obroty nie przekraczają równowartości 30 000 EUR w walucie krajowej zgodnie z kursem wymiany w dniu jej przystąpienia.(2) Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE, pismem z dnia 22 czerwca 2009 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Rzeczpospolitą Polską. Pismem z dnia 3 lipca 2009 r. Komisja zawiadomiła Rzeczpospolitą Polską, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne do rozpatrzenia wniosku.(3) W tytule XII rozdział 1 dyrektywy 2006/112/WE umożliwia się państwom członkowskim stosowanie specjalnych systemów w odniesieniu do małych przedsiębiorstw, w szczególności przewiduje się możliwość przyznania zwolnienia z podatku podatnikom, których roczne obroty nie przekraczają określonego pułapu.(4) Zgodnie z art. 287 pkt 14 dyrektywy 2006/112/WE Rzeczpospolita Polska może przyznać zwolnienie z podatku podatnikom, których roczny obrót nie przekracza równowartości 10 000 EUR w walucie krajowej zgodnie z kursem wymiany w dniu jej przystąpienia.(5) Podwyższenie pułapu do 30 000 EUR umożliwi Rzeczpospolitej Polskiej powszechniejsze stosowanie uproszczeń przeznaczonych dla małych przedsiębiorstw, przy jednoczesnym ograniczeniu środka do najmniejszych spośród nich, a przez to przyczynienie się do ich rozwoju.(6) W swym wniosku dotyczącym dyrektywy w sprawie uproszczenia zobowiązań wynikających z VAT z dnia 29 października 2004 r. (COM(2004) 728 wersja ostateczna)[3] Komisja uwzględniła przepisy umożliwiające państwom członkowskim ustalenie progu rocznych obrotów, poniżej którego podatnicy mogą uzyskiwać zwolnienia, na 100 000 EUR lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej, z możliwością corocznej aktualizacji. Wniosek przedstawiony przez Rzeczpospolitą Polską jest zgodny z tą propozycją.(7) Przedmiotowe odstępstwo nie będzie miało wpływu na zasoby własne Wspólnoty Europejskiej należne z tytułu podatku od wartości dodanej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W drodze odstępstwa od art. 287 dyrektywy 2006/112/WE Rzeczpospolita Polska może przyznać zwolnienie z podatku podatnikom, których roczny obrót nie przekracza równowartości 30 000 EUR w walucie krajowej zgodnie z kursem wymiany w dniu jej przystąpienia.Artykuł 2Niniejszą decyzję stosuje się od 1 stycznia 2010 r. do dnia wejścia w życie przepisów dyrektywy zmieniającej progi rocznych obrotów, poniżej których podatnicy mogą uzyskiwać zwolnienia z podatku, ale w każdym przypadku najpóźniej do dnia 31 grudnia 2012 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja jest skierowana do Rzeczypospolitej Polskiej.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.[2] Dz.U. C z , s. .[3] Dz.U. C 24 z 29.1.2005, s. 10.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.6.2016
            COM(2016) 312 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu zapewnienia środków na wypłatę zaliczek w budżecie ogólnym Unii na 2017 r.

               UZASADNIENIE

               Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020
                  1
               , a w szczególności jego art. 10 przewiduje możliwość uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), powyżej kwot określonych w odpowiednich działach ram finansowych.

               W pkt 11 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  2
                określono warunki uruchomienia funduszu.

               Warunki kwalifikujące do przyznania pomocy z funduszu wyszczególniono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiającym Fundusz Solidarności Unii Europejskiej
                  3
               , w którym przewidziano, że kwota wynosząca maksymalnie 50 000 000 EUR w postaci środków na zobowiązania i środków na płatności zostaje uwzględniona w budżecie na wypłatę zaliczek.

               Komisja uważa, że należy postanowić o uruchomieniu tych środków w celu zapewnienia szybkiej dostępności zasobów budżetowych, i w związku z tym Komisja proponuje uwzględnienie tej kwoty w projekcie budżetu na rok 2017.

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu zapewnienia środków na wypłatę zaliczek w budżecie ogólnym Unii na 2017 r.

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej
                  4
               , w szczególności jego art. 4a ust. 4,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  5
               , w szczególności jego pkt 11,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych oraz okazanie solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami.

               (2)Środki funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej kwoty 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  6
               .

               (3)Art. 4a ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2012/2002 stanowi, że jeżeli jest to niezbędne w celu zapewnienia na czas dostępu do zasobów budżetowych, możliwe jest uruchomienie funduszu w kwocie do 50 000 000 EUR na wypłatę zaliczek poprzez zapisanie w budżecie ogólnym Unii odpowiednich środków.

               (4)W celu zapewnienia na czas dostępu do wystarczających zasobów budżetowych w budżecie ogólnym Unii na rok 2017 należy uruchomić fundusz w kwocie 50 000 000 EUR na wypłatę zaliczek.

               (5)W celu skrócenia do minimum czasu potrzebnego na uruchomienie funduszu, niniejszą decyzję należy stosować od dnia 1 stycznia 2017 r.,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W ramach budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2017 uruchamia się Fundusz Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty 50 000 000 EUR w postaci środków na zobowiązania i środków na płatności z przeznaczeniem na wypłatę zaliczek.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2017 r.

               Sporządzono w ... dnia ... r.

               W imieniu Parlamentu Europejskiego

                     W imieniu Rady

               Przewodniczący

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (2)
                  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (3)
                  Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

                     (4)
                  Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

                     (5)
                  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (6)
                  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020. Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.


title: Wniosek decyzja Rady zezwalająca Portugalii na stosowanie obniżonej stawki akcyzy w autonomicznym regionie Madery na lokalnie produkowane i spożywane likiery i rum oraz w autonomicznym regionie Azorów na lokalnie produkowane i spożywane likiery i okowitę

text:
     PL

PL        PL
 ---pagebreak---                      KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

                                                    Bruksela, dnia 9.6.2009
                                                    KOM(2009) 259 wersja ostateczna

                                                    2009/0075 (CNS)

                                          Wniosek

                                     DECYZJA RADY

        zezwalająca Portugalii na stosowanie obniżonej stawki akcyzy w autonomicznym
           regionie Madery na lokalnie produkowane i spożywane likiery i rum oraz w
     autonomicznym regionie Azorów na lokalnie produkowane i spożywane likiery i okowitę

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                            UZASADNIENIE

     1)      KONTEKST WNIOSKU

             • Podstawa i cele wniosku

     Decyzją Rady 2002/167/WE z dnia 18 lutego 2002 r.1 Portugalia uzyskała zezwolenie na
     stosowanie obniżonej stawki akcyzy w autonomicznym regionie Madery na lokalnie
     produkowane i spożywane likiery i rum oraz w autonomicznym regionie Azorów na lokalnie
     produkowane i spożywane likiery i okowity. Zgodnie z tą decyzją Portugalia mogła stosować
     na te produkty stawkę akcyzy niższą od pełnej stawki na alkohol określonej w art. 3
     dyrektywy 92/84/EWG2 i niższą od minimalnej stawki akcyzy na alkohol określonej w tej
     dyrektywie, ale nie niższą od podstawowej krajowej stawki akcyzy na alkohol o więcej niż 75
     %. Środek ten obowiązywał od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. Wnioskami
     z dnia 16 czerwca i dnia 20 czerwca 2008 r. Portugalia zwróciła się o przedłużenie tego
     zezwolenia do dnia 31 grudnia 2013 r.

     W odpowiedzi na wnioski służb Komisji władze Portugalii przedstawiły w dniach 5 listopada
     2008 r. i 25 lutego 2009 r. dodatkowe informacje w celu wykazania, że pozostawienie
     obniżonej stawki akcyzy na okres dłuższy niż do końca 2008 r. jest niezbędne do utrzymania
     produkcji rumu, likierów lub okowity i związanej z tym działalności rolniczej.

     Obecnie zarejestrowanych jest osiem przedsiębiorstw produkujących rum lub likiery na
     Maderze oraz dziewięć przedsiębiorstw produkujących likiery i 38 przedsiębiorstw
     produkujących okowitę na Azorach. Przewiduje się, że największy producent rumu i likierów
     na Maderze wyprodukuje łącznie w okresie 2009–2013 średnio 558,02 hektolitrów czystego
     alkoholu rocznie. W 2007 r. podmioty gospodarcze w autonomicznym regionie Madery
     wyprodukowały łącznie 1304,99 hl rumu i 419,95 hl likieru (zawartość alkoholu 100 %). W
     tym samym roku podmioty gospodarcze w autonomicznym regionie Azorów wyprodukowały
     1680 hl likieru (zawartość alkoholu 20 %) i 994 hl okowity (zawartość alkoholu między 37,5
     % a 42 %). Praktycznie cała produkcja jest sprzedawana na rynkach regionalnych, a jedynie
     nieznaczna ilość jest wywożona (wywozi się, głównie do Ameryki Północnej, około 10%
     całej produkcji likieru na Azorach).

     Lokalny przemysł zatrudnia na Maderze około 130 pracowników, a na Azorach około 90
     pracowników. Uprawa i przetwarzanie trzciny cukrowej i owoców na Maderze dostarcza
     pracy około 1 000 rodzinnych gospodarstw rolnych.

     W 2007 r. udział w rynku produktów korzystających z obniżonej stawki akcyzy był niższy od
     udziału w rynku podobnych produktów przywożonych lub dostarczanych z innych części
     Wspólnoty (20,3 % na Maderze, 38,9 % na Azorach), które stanowią zatem silną konkurencję
     dla produktów lokalnych. Ponadto, niezależnie od stosowania obniżonej stawki akcyzy,
     średnia detaliczna cena sprzedaży (włącznie z podatkiem) rumu, likierów lub okowity
     produkowanych lokalnie na Maderze i Azorach jest wyższa niż cena podobnych produktów
     spoza tych regionów.

     1
            Dz.U. L 55 z 26.2.2002, s. 36-37.
     2
            Dyrektywa Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku
            akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych, Dz.U. L 316 z 31.10.1992, s. 29.

PL                                                  2                                                    PL
 ---pagebreak---      Główne trudności napotykane przez producentów rumu, likierów lub okowity są
     spowodowane dodatkowymi kosztami wynikającymi z czynników wskazanych w art. 299 ust.
     2 Traktatu (tj. oddalenia, charakteru wyspiarskiego, niewielkich rozmiarów, trudnej topografii
     i klimatu).

     Surowce pochodzenia rolniczego (w tym przypadku trzcina cukrowa, owoce, rośliny, miód,
     śmietanka, mleko i wino) są droższe niż w normalnych warunkach produkcji. Jest to
     spowodowane niewielkim rozmiarem i rozdrobnieniem gospodarstw rolnych oraz
     wynikającym z tego niskim poziomem mechanizacji. Dodatkowo w przypadku Madery
     produkcja w przetwórstwie trzciny cukrowej jest niższa niż w innych najbardziej oddalonych
     regionach ze względu na topografię, klimat, glebę i rzemieślniczy charakter produkcji.

     Transport na wyspy niektórych surowców i opakowań, które nie są produkowane lokalnie,
     powoduje dodatkowe koszty w porównaniu z transportem samych produktów gotowych. W
     przypadku Azorów charakter wyspiarski jest podwójny, ponieważ wyspy są rozrzucone na
     przestrzeni 600 km, co powoduje kolejne dodatkowe koszty transportu między wyspami.
     Ponadto transport i instalacja urządzeń przetwórczych, produkcyjnych i pakujących są
     bardziej kosztowne na tych terytoriach niż na kontynencie ze względu na ich oddalenie i
     charakter wyspiarski.

     Powstają również dodatkowe koszty przechowywania produktów gotowych, gdyż nie są one
     spożywane lokalnie tylko zaraz po wytworzeniu, lecz w ciągu całego roku.

     Należy także uwzględnić koszty podróży do dostawców i klientów na kontynent, a także
     dodatkowe koszty wysyłki próbek do celów badań laboratoryjnych (w przypadku Azorów).

     Koszty jednostkowe zwiększają się pod wpływem innych czynników związanych z
     niewielkim rozmiarem rynku regionalnego, takich jak potrzeba utrzymywania dużych
     zapasów surowców i, w znacznym stopniu, niekorzystna relacja między kosztami stałymi a
     wielkością produkcji. Ta niekorzystna relacja dotyczy nadmiernego potencjału urządzeń, ale
     także w pewnym zakresie kosztów niezbędnych do spełnienia norm ochrony środowiska.
     Producenci rumu na Maderze borykają się w tym względzie z dodatkowym niekorzystnym
     czynnikiem, ponieważ są zobowiązani do ponoszenia kosztów utylizacji odpadów z
     przetwarzania trzciny cukrowej, podczas gdy producenci z innych regionów mogą poddawać
     te produkty uboczne recyklingowi.

     Zainteresowani producenci ponoszą również inne dodatkowe koszty, które dotyczą
     wszystkich przedsiębiorstw zlokalizowanych na wyspach w odróżnieniu od przedsiębiorstw
     zlokalizowanych na kontynencie. Obejmuje to w szczególności koszty pracy (minimalna
     stawka jest o 5 % wyższa w dwóch przedmiotowych regionach) i koszty energii, ale również
     (w przypadku Madery) koszty budowy i gruntów.

     Aby wykazać, że stopa obniżenia akcyzy nie wykracza poza to, co jest konieczne do
     wyrównania dodatkowych kosztów spowodowanych czynnikami wskazanymi w art. 299 ust.
     2 Traktatu (tj. oddaleniem, charakterem wyspiarskim, niewielkimi rozmiarami, trudną
     topografią, klimatem, zależnością gospodarczą od niewielkiej liczby produktów), władze
     portugalskie dostarczyły ilościowe wyszczególnienie dodatkowych kosztów związanych z
     tymi niekorzystnymi warunkami, które wskazuje, że dodatkowe koszty jednostkowe produktu
     przekraczają wartość odpowiadającego mu obniżenia stawki akcyzy o około 7–19 %.

PL                                                 3                                                  PL
 ---pagebreak---      Stosowanie obniżonej stawki akcyzy można zatem uznać za niezbędne dla producentów tego
     sektora do utrzymania ich konkurencyjnej pozycji w stosunku do podobnych produktów z
     innych części Wspólnoty.

     Po rozważeniu zarówno aspektów związanych z pewnością prawną, której wymaga rozwój
     działalności gospodarczej lokalnych producentów, jak i konieczności ustalenia ram
     czasowych dla odstępstw od obowiązującej stawki podatku, Komisja proponuje zezwolenie
     na przedłużenie tego odstępstwa na okres pięciu lat. Proponuje się jednak wprowadzenie
     wymogu przedstawienia przez Portugalię najpóźniej do dnia 31 grudnia 2011 r. sprawozdania
     śródokresowego umożliwiającego Komisji dokonanie oceny, czy nadal istnieją przyczyny
     uzasadniające przyznanie obniżonej stawki.

             • Kontekst ogólny

     Ramy wspólnotowe dotyczące akcyzy nakładanej na alkohol i napoje alkoholowe zawarte są
     w dwóch dyrektywach. W dyrektywie Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w
     sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów3 ustalono
     wspólne definicje produktów objętych podatkiem, metody obliczania podatku oraz kryteria
     ewentualnego przyznawania zwolnień i obniżonych stawek podatku w odniesieniu do
     niektórych produktów. W dyrektywie Rady 92/84/EWG, o której mowa powyżej, określono
     minimalne stawki podatku dla poszczególnych kategorii produktów.

     Decyzją 2002/167/WE Portugalia uzyskała zezwolenie na stosowanie obniżonej stawki
     akcyzy w autonomicznym regionie Madery na lokalnie produkowane i spożywane likiery i
     rum oraz w autonomicznym regionie Azorów na lokalnie produkowane i spożywane likiery i
     okowitę. Stosowana obniżona stawka nie może być niższa od podstawowej krajowej stawki
     akcyzy na alkohol o więcej niż 75 %. Decyzja ta przestała obowiązywać z dniem 31 grudnia
     2008 r.

             • Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

     Zgodnie z art. 299 ust. 2 Traktatu WE, Traktat stosuje się do francuskich departamentów
     zamorskich, Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich (regiony najbardziej oddalone). Jednakże,
     biorąc pod uwagę strukturalną sytuację gospodarczą i społeczną najbardziej oddalonych
     regionów, pogorszoną ich oddaleniem, charakterem wyspiarskim, niewielkim terytorium,
     trudną topografią i klimatem, ich zależnością gospodarczą od niewielkiej liczby produktów,
     podczas gdy trwałość i łączne występowanie tych czynników szkodzą ich rozwojowi, Rada,
     stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji i po konsultacjach z Parlamentem
     Europejskim, przyjmuje szczególne środki zmierzające w szczególności do określenia
     warunków stosowania Traktatu WE w odniesieniu do tych regionów, w tym wspólnych
     polityk.

             • Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii

     Szczególne środki przewidziane w art. 299 ust. 2 Traktatu WE muszą uwzględniać szczególne
     cechy charakterystyczne i ograniczenia najbardziej oddalonych regionów, bez podważania
     integralności i spójności wspólnotowego porządku prawnego, w tym rynku wewnętrznego i
     wspólnych polityk. Jak wskazano powyżej, obniżenie podatku jest ograniczone do tego, co

     3
            Dz.U. L 316 z 31.10.1992, s. 21.

PL                                               4                                                PL
 ---pagebreak---      jest konieczne do zrekompensowania niekorzystnych warunków dotyczących lokalnie
     wytwarzanych i spożywanych produktów. Z tego względu oraz z uwagi na fakt, że
     przedmiotowe ilości pozostają niewielkie i że korzyść podatkowa ogranicza się do spożycia w
     odnośnych regionach, skutki dla rynku wewnętrznego są bardzo ograniczone, a zatem
     określony wyżej wymóg art. 299 ust. 2 jest spełniony.

     2)      KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA
             SKUTKÓW

             • Konsultacje z zainteresowanymi stronami

     Wniosek rządu Portugalii był odpowiedzią na wnioski przedstawione przez zainteresowane
     podmioty gospodarcze.

             • Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

     Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.

             • Ocena skutków

     Skutki gospodarcze wniosku dotyczą zasadniczo producentów rumu i likierów na Maderze
     oraz producentów likierów i okowity na Azorach i mogą zatem być uznane za minimalne.

     Jeżeli wspomniani producenci mieliby stracić korzyść płynącą z obniżonej stawki akcyzy,
     wynikający z tego wzrost detalicznej ceny sprzedaży zagroziłby utrzymaniu i przetrwaniu
     tych sektorów gospodarki, a także zatrudnieniu bezpośrednio i pośrednio związanemu z tymi
     sektorami.

     3)      ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

             • Krótki opis proponowanych działań
     Proponuje się zezwolenie Portugalii na stosowanie obniżonej stawki akcyzy w
     autonomicznym regionie Madery na lokalnie produkowane i spożywane likiery i rum oraz w
     autonomicznym regionie Azorów na lokalnie produkowane i spożywane likiery i okowitę w
     okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. Obniżona stawka może być
     niższa od minimalnej stawki akcyzy na alkohol określonej w dyrektywie 92/84/EWG, ale nie
     może być niższa od podstawowej krajowej stawki akcyzy na alkohol o więcej niż 75 %.
     Odpowiada to zezwoleniu udzielonemu decyzją 2002/167/WE na okres od dnia 1 stycznia
     2002 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.

             • Podstawa prawna

     Artykuł 299 ust. 2 Traktatu.

             • Zasada pomocniczości

     Odstępstwa od przepisów Traktatu zgodnie z jego art. 299 ust. 2 wchodzą w zakres
     wyłącznych kompetencji Wspólnoty. W związku z tym zasada pomocniczości nie ma
     zastosowania.

PL                                               5                                                 PL
 ---pagebreak---              • Zasada proporcjonalności

     Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Nie wykracza poza to, co jest konieczne do
     wyrównania wysokich kosztów związanych z produkcją rumu i likierów w autonomicznym
     regionie Madery oraz produkcją likierów i okowity w autonomicznym regionie Azorów (zob.
     powyżej).

             • Wybór instrumentów

     Artykuł 299 ust. 2 Traktatu przewiduje dla regionów najbardziej oddalonych szczególne
     środki przyjmowane decyzją Rady.

     4)      WPŁYW NA BUDŻET

     Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty.

PL                                               6                                                PL
 ---pagebreak---                                                            2009/0075 (CNS)

                                                Wniosek

                                          DECYZJA RADY

        zezwalająca Portugalii na stosowanie obniżonej stawki akcyzy w autonomicznym
           regionie Madery na lokalnie produkowane i spożywane likiery i rum oraz w
     autonomicznym regionie Azorów na lokalnie produkowane i spożywane likiery i okowitę

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

     uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 299
     ust. 2,

     uwzględniając wniosek Komisji4,

     uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego5,

     a także mając na uwadze, co następuje:

     (1)    Decyzją Rady 2002/167/WE z dnia 18 lutego 2002 r. 6 Portugalia uzyskała zezwolenie
            na stosowanie obniżonej stawki akcyzy w autonomicznym regionie Madery na
            lokalnie produkowane i spożywane likiery i rum oraz w autonomicznym regionie
            Azorów na lokalnie produkowane i spożywane likiery i okowity. Stosowanie
            obniżonej stawki akcyzy na wymienione produkty uznano za niezbędne do
            zapewnienia przetrwania lokalnego przemysłu produkującego i wprowadzającego do
            obrotu te produkty. Ze względu na wysokie koszty tej działalności, wynikające
            głównie z czynników charakteryzujących sytuację regionów najbardziej oddalonych
            (oddalenie, charakter wyspiarski, niewielkie terytorium, trudna topografia i klimat),
            uznano, że jedynie obniżenie stawki akcyzy na wspomniane lokalnie produkowane i
            spożywane produkty umożliwi im konkurowanie na równych warunkach z podobnymi
            produktami przywożonymi lub dostarczanymi z innych części Wspólnoty,
            zapewniając w ten sposób przetrwanie tego przemysłu. W związku z tym, zgodnie z
            wymienioną wyżej decyzją, Portugalia mogła stosować na te produkty stawkę akcyzy
            niższą od pełnej stawki na alkohol określonej w art. 3 dyrektywy 92/84/EWG7 i niższą
            od minimalnej stawki akcyzy na alkohol określonej w tej dyrektywie, ale nie niższą od
            podstawowej krajowej stawki akcyzy na alkohol o więcej niż 75 %. Środek ten
            obowiązywał od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.

     4
            Dz.U. C […] z […], s. .
     5
            Dz.U. C […] z […], s. .
     6
            Dz.U. L 55 z 26.2.2002, s. 36.
     7
            Dyrektywa Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku
            akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych, Dz.U. L 316 z 31.10.1992, s. 29.

PL                                                  7                                                    PL
 ---pagebreak---      (2)   Wnioskami z dnia 16 czerwca i dnia 20 czerwca 2008 r. Portugalia zwróciła się o
           zezwolenie na tych samych warunkach na okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31
           grudnia 2013 r.

     (3)   Przyznanie nowego wnioskowanego zezwolenia jest uzasadnione w celu uniknięcia
           zagrożenia dla rozwoju tych najbardziej oddalonych regionów. Lokalny przemysł
           zatrudnia na Maderze około 130 pracowników, a na Azorach około 90 pracowników.
           Uprawa i przetwarzanie trzciny cukrowej i owoców na Maderze dostarcza pracy około
           1 000 rodzinnych gospodarstw rolnych. W obliczu trudności związanych z wywozem
           poza regiony, rynki regionalne stanowią jedyne możliwe miejsca zbytu tych
           produktów.

     (4)   Zezwolenie na obniżenie stawki akcyzy powinno nadal być stosowane na
           wnioskowanym poziomie w celu wyrównania niekorzystnych czynników
           konkurencyjnych, jakim podlegają destylowane napoje alkoholowe produkowane na
           Maderze i Azorach wskutek wyższych kosztów produkcji i wprowadzania do obrotu.

     (5)   Surowce pochodzenia rolniczego są faktycznie droższe niż w normalnych warunkach
           produkcji, co wynika z niewielkiego rozmiaru, rozdrobnienia i niskiego poziomu
           mechanizacji gospodarstw rolnych. Dodatkowo w przypadku Madery produkcja w
           przetwórstwie trzciny cukrowej jest niższa niż w innych najbardziej oddalonych
           regionach ze względu na topografię, klimat, glebę i rzemieślniczy charakter produkcji.
           Transport na wyspy niektórych surowców i opakowań, które nie są produkowane
           lokalnie, powoduje dodatkowe koszty w porównaniu z transportem samych produktów
           gotowych. W przypadku Azorów charakter wyspiarski jest podwójny, ponieważ
           wyspy są rozrzucone na dużej przestrzeni. Transport i instalacja urządzeń w tych
           oddalonych, wyspiarskich regionach jeszcze bardziej zwiększa dodatkowe koszty. To
           samo dotyczy niektórych niezbędnych podróży i wysyłek na kontynent. Konieczne
           jest również ponoszenie dodatkowych kosztów przechowywania produktów
           gotowych, gdyż nie są one spożywane lokalnie tylko zaraz po wytworzeniu, lecz w
           ciągu całego roku. Niewielki rozmiar rynku regionalnego na różne sposoby zwiększa
           koszty jednostkowe, zwłaszcza przez niekorzystną relację między kosztami stałymi a
           wielkością produkcji, zarówno w odniesieniu do urządzeń, jak i kosztów niezbędnych
           do spełnienia norm ochrony środowiska. Ponadto producenci rumu na Maderze muszą
           ponosić koszty utylizacji odpadów z przetwarzania trzciny cukrowej, podczas gdy
           producenci z innych regionów mogą poddawać te produkty uboczne recyklingowi.
           Wspomniani producenci muszą także ponosić dodatkowe koszty ogólne wynikające z
           charakteru lokalnej gospodarki, w szczególności zwiększone koszty pracy i energii.

     (6)   Obniżenie akcyzy o 75 % nie wykracza poza to, co jest konieczne do wyrównania
           poziomów dodatkowych kosztów ponoszonych przez podmioty gospodarcze w
           wyniku przytoczonej wyżej charakterystyki Madery i Azorów jako regionów
           najbardziej oddalonych.

     (7)   Dogłębna analiza sytuacji pokazuje zatem, że niezbędne jest przyjęcie wniosku
           Portugalii w celu podtrzymania przemysłu alkoholowego w przedmiotowych
           najbardziej oddalonych regionach.

     (8)   Ponieważ korzyść podatkowa ogranicza się do tego, co jest konieczne do wyrównania
           dodatkowych kosztów, przedmiotowe ilości pozostają niewielkie i korzyść podatkowa

PL                                               8                                                  PL
 ---pagebreak---             ogranicza się do spożycia w odnośnych regionach, środek nie podważa integralności i
            spójności wspólnotowego porządku prawnego.

     (9)    Uwzględniając z jednej strony konieczność ustalenia ram czasowych dla odstępstw od
            obowiązującej stawki podatku, a z drugiej konieczność uzyskania przez podmioty
            gospodarcze wymaganego bezpieczeństwa w kontekście rozwoju działalności
            gospodarczej, uzasadnione jest przyznanie odstępstwa na okres pięciu lat.

     (10)   Należy zapewnić możliwość stosowania przez Portugalię przedmiotowych obniżek od
            daty wygaśnięcia analogicznego zezwolenia, przyznanego decyzją 2002/167/WE na
            poprzedni okres. Nowe wnioskowane zezwolenie należy zatem przyznać ze skutkiem
            od dnia 1 stycznia 2009 r.

     (11)   Należy wprowadzić wymóg przedstawienia sprawozdania śródokresowego
            umożliwiającego Komisji dokonanie oceny, czy warunki uzasadniające przyznanie
            odstępstwa są nadal spełnione.

     (12)   Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla ewentualnego zastosowania art. 87 i
            88 Traktatu,

     PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                              Artykuł 1

     W drodze odstępstwa od art. 90 Traktatu niniejszym zezwala się Portugalii na stosowanie
     stawki akcyzy niższej od pełnej stawki na alkohol określonej w art. 3 dyrektywy Rady
     92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego
     dla alkoholu i napojów alkoholowych w odniesieniu do lokalnie produkowanych i
     spożywanych likierów i rumu w autonomicznym regionie Madery oraz lokalnie
     produkowanych i spożywanych likierów i okowity w autonomicznym regionie Azorów.

                                              Artykuł 2

     Odstępstwo, o którym mowa w art. 1, ogranicza się do:

     (1)    na Maderze

            (a)     rumu określonego w ramach kategorii 1 w załączniku II do rozporządzenia
                    Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r.
                    w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń
                    geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie
                    Rady (EWG) nr 1576/898, posiadającego oznaczenie geograficzne „Rum da
                    Madeira”, o którym mowa w kategorii 1 w załączniku III do tego
                    rozporządzenia,

     8
            Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 16.

PL                                               9                                                PL
 ---pagebreak---             (b)    likierów i „crème de” określonych w ramach kategorii 32 i 33 w załączniku II
                   do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 produkowanych z regionalnych owoców
                   lub roślin;

     (2)    na Azorach

            (a)    likierów i „crème de” określonych w ramach kategorii 32 i 33 w załączniku II
                   do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 produkowanych z regionalnych owoców
                   lub surowców,

            (b)    okowity wytwarzanej z wina gronowego lub wytłoków z winogron
                   posiadającej cechy charakterystyczne i właściwości określone w ramach
                   kategorii 4 i 6 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 110/2008.

                                                Artykuł 3

     Obniżona stawka akcyzy mająca zastosowanie do produktów, o których mowa w art. 1, może
     być niższa od minimalnej stawki akcyzy na alkohol określonej w dyrektywie 92/84/EWG, ale
     nie może być niższa od podstawowej krajowej stawki akcyzy na alkohol o więcej niż 75 %.

                                                Artykuł 4

     Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2011 r. Portugalia przesyła Komisji sprawozdanie
     umożliwiające jej dokonanie oceny, czy nadal istnieją przyczyny uzasadniające przyznanie
     obniżonej stawki.

                                                Artykuł 5

     Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.

                                                Artykuł 6
     Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalskiej.

     Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                                                 W imieniu Rady
                                                 Przewodniczący

PL                                                 10                                             PL