Ważna informacja prawna

|

52005PC0712

Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie przedłużenia okresu stosowania decyzji 82/530/EWG upoważniającej Zjednoczone Królestwo do zezwolenia władzom Wyspy Man na stosowanie systemu specjalnych pozwoleń na przywóz mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny  /* COM/2005/0712 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 9.1.2006KOM(2005) 712 wersja ostatecznaSPRAWOZDANIE KOMISJI DLA RADYdotyczące stosowania decyzji Rady upoważniającej Zjednoczone Królestwo do zezwolenia władzom Wyspy Man na stosowanie systemu specjalnych pozwoleńna przywóz mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęcinyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYw sprawie przedłużenia okresu stosowania decyzji 82/530/EWG upoważniającej Zjednoczone Królestwo do zezwolenia władzom Wyspy Man na stosowanie systemu specjalnych pozwoleń na przywóz mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny(przedstawiony przez Komisję)SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA RADYdotyczące stosowania decyzji Rady upoważniającej Zjednoczone Królestwo do zezwolenia władzom Wyspy Man na stosowanie systemu specjalnych pozwoleń na przywóz mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęcinyWstępNiniejsze sprawozdanie zostało sporządzone na mocy art. 2 decyzji Rady 82/530/EWG[1]. Decyzja ta upoważnia Zjednoczone Królestwo do zezwolenia rządowi Wyspy Man na stosowanie systemu specjalnych pozwoleń na przywóz produktów sektora mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny. System ten powinien być stosowany w sposób zapewniający równość traktowania wszystkich produktów niezależnie od ich źródła dla wszystkich importerów i eksporterów mięsa, zachowując jednocześnie w stopniu, w jakim jest to możliwe, tradycyjną strukturę wymiany handlowej i uwzględniając przepisy Wspólnoty dotyczące zdrowia zwierząt.Podstawowe ramy prawneWyspa Man, która znajduje się na Morzu Irlandzkim, nie jest częścią Zjednoczonego Królestwa, lecz stanowi samorządne terytorium zależne od Korony brytyjskiej (tzw. „dependency”). Wyspa Man nie jest członkiem UE, ale ma specjalny status określony w protokole 3 do Traktatu o przystąpieniu[2]. Zgodnie z tym specjalnym statusem Wyspa Man zgadza się na swobodny przepływ towarów, ale nie wnosi wkładu w fundusze wspólnotowe ani nie jest z nich wspierana. Wyspa dysponuje autonomią finansową, a działania wspierające rolnictwo są finansowane przez rząd Wyspy Man z miejscowych podatków.Na mocy protokołu 3 Rada przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 706/73 z dnia 12 marca 1973 r. dotyczące uzgodnień wspólnotowych mających zastosowanie do Wysp Normandzkich oraz Wyspy Man w zakresie handlu produktami rolnymi[3].Zgodnie z art. 1 ust. 2 protokołu 3 oraz rozporządzeniem (EWG) nr 706/73, w decyzji 82/530/EWG Rada ustanowiła, że rząd Wyspy Man może stosować specjalny system przywozu mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny pochodzących z państw trzecich oraz Państw Członkowskich Wspólnoty w celu ochrony systemu produkcji oraz rolnictwa na wyspie.Odstępstwo dotyczące przywozu na Wyspę Man ustanowione wyżej wymienioną decyzją było od czasu wejścia w życie w 1982 r. kilkakrotnie przedłużane na czas określony. Ostatnie przedłużenie zostało ustanowione decyzją Rady 2000/665/WE[4]. Rząd Wyspy Man wystąpił o dalsze przedłużenie odstępstwa.Sytuacja na rynku rolnym i jego organizacjaOkoło 2 % populacji czynnej zawodowo na Wyspie Man jest zatrudniona w rolnictwie. Około 80 % całkowitej powierzchni wyspy jest przeznaczone do użytku rolnego. Gleby nie są szczególnie dobre. Klimat jest łagodny ale wilgotny, aczkolwiek w obrębie wyspy występują znaczne różnice i klimat w północnej części wyspy jest generalnie bardziej suchy.Rolnictwo było zasadniczo oparte na gospodarce wielokierunkowej o szerokim zakresie, jednak w odpowiedzi na nacisk ekonomiczny na przestrzeni lat rozwinął się większy stopień specjalizacji. Praktyka rolnicza ma charakter ekstensywny. Na Wyspie Man można wyróżnić trzy główne rodzaje działalności rolniczej: „zwierzęta rzeźne” (bydło i owce), przetwory mleczne i zboża.Rząd Wyspy Man postawił sobie za cel zapewnienie rolnikom na Wyspie Man pomocy rolniczej na takim samym poziomie, na jakim wspierani są rolnicy UE w ramach WPR. Działania wspierające nie są koniecznie takie same jak działania podejmowane w Zjednoczonym Królestwie, ale z założenia mają zapewnić producentom podobny poziom zysku. Działania te są w całości finansowane przez rząd Wyspy Man. Obecnie rząd Wyspy Man opracował i wprowadził szereg systemów dotacji (zob. załącznik 2).W ciągu ostatnich pięciu lat od czasu ostatniego przedłużenia specjalnego odstępstwa dotyczącego przywozu sytuacja w sektorze zwierząt rzeźnych nie uległa znaczącej zmianie. Liczba owiec i bydła była stała i taką samą tendencję odnotowano w produkcji mięsa. Stopień samowystarczalności jest bardzo wysoki i wynosi prawie 200 % dla bydła i 400 % dla owiec. W latach 2003 – 2004 wywóz żywych zwierząt w obu sektorach wzrósł dwukrotnie, jednak wywożone ilości wciąż są niewielkie. W tym samym okresie cena producentów wzrosła średnio o 15 % dla owiec i o 10,5 % dla bydła w porównaniu do poprzednich trzech lat (zob. załącznik 1).Rolnicy sprzedają swoje produkty oficjalnie uznanym stowarzyszeniom handlowym. Organizacją ustanowioną w ramach systemu dla zwierząt rzeźnych jest Stowarzyszenie handlu zwierzętami rzeźnymi (ang. Isle of Man Fatstock Marketing Association (FMA) ), z którym producenci zawarli umowy i które jest zobowiązane do skupowania wszystkich zaoferowanych przez nich do sprzedaży zwierząt. FMA jest dzierżawcą znajdującej się na wyspie ubojni, której właścicielem jest rząd.Projekt ustawy rządu Wyspy Man o rolnictwie przewiduje, że zwierzęta hodowlane przeznaczone do uboju mogą zostać sprzedane jedynie do miejscowej ubojni. W związku z tym ubojnia ta jest jedynym dostawcą mięsa na Wyspie Man. Wydaje się, że istnieją ograniczenia dla budowy dodatkowych zakładów przetwórstwa mięsnego i budowa takich zakładów nie jest wspierana.Rząd Wyspy Man złożył wniosek o przedłużenie odstępstwa dotyczącego przywozu, podając jako główny powód czas konieczny do poprawienia wydajności ubojni. Z rzeczowych informacji wynika, że w rezultacie „ochrony” oferowanej przez odstępstwo zakłady przetwórstwa w sektorze mięsa czerwonego stały się stosunkowo mniej konkurencyjne w porównaniu z przedsiębiorstwami działającymi w mniej chronionych warunkach.W sektorze handlu detalicznego działa obecnie pięć supermarketów, z których cztery są oddziałami sieci supermarketów mających siedzibę w Zjednoczonym Królestwie, a jeden należy do sieci z siedzibą na Wyspie Man. Prowadzi to do pewnego nadmiaru zdolności produkcyjnych oraz konkurencji między supermarketami. W chwili obecnej istnieje jedynie 14 niezależnych detalicznych sklepów mięsnych – w momencie przyznania poprzedniego przedłużenia odstępstwa było ich jeszcze 20.Rząd Wyspy Man w następujący sposób wprowadził w życie odstępstwo dotyczące przywozu:1. Całkowity zakaz przywozu mięsa baraniego.2. Kontyngent przywozowy na przywóz wołowiny i cielęciny na wyspę wynoszący 20 % szacowanego wewnętrznego spożycia wołowiny i cielęciny.Przepisy dotyczące wywozu wydane przez administrację Wyspy Man ograniczają wywóz żywych zwierząt. Utrudnienia te obejmują zlikwidowanie lub zmniejszenie bezpośrednich dotacji dla rolnika, wysokie opłaty weterynaryjne, opłaty administracyjne oraz nieprzystępne opłaty za transport morski (pływa tylko jeden prom).Ocena obecnych ustaleńW sektorach, w których produkcja dwukrotnie (w przypadku wołowiny i cielęciny) oraz czterokrotnie (w przypadku owiec) przekracza wewnętrzne potrzeby konsumpcyjne, zrozumiała jest chęć ograniczenia przywozu. Jednakże niektóre podmioty działające na rynku, w szczególności małe zakłady rzeźnicze i sklepy mięsne, wskazały na niedostateczną ofertę dla handlu detalicznego oraz brak wyboru dla konsumentów wynikające z nałożonych ograniczeń przywozu.Fakt, że ceny detaliczne są stosunkowo wysokie, podczas gdy ceny producentów są stosunkowo niskie, wydaje się wskazywać na brak wydajności w sektorze przetwórstwa/handlu detalicznego wynikający prawdopodobnie z braku konkurencji.Wysoki poziom samowystarczalności wyspy w odniesieniu do produktów sektora mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny dowodzi, że działalność rolnicza została utrzymana na wyspie. Jednakże odstępstwo dotyczące przywozu ma charakter tymczasowy i, jak wskazano wcześniej, wiąże się z nim szereg negatywnych zjawisk.Przepływ towarów między Wyspą Man a pozostałymi częściami jednolitego rynku powinien prowadzić do korzyści, w szczególności pod względem możliwości handlowych i zadowolenia konsumentów; korzyści te mogą jednak być znacznie mniejsze w rezultacie istniejących obecnie praktycznych ograniczeń w handlu. Ponadto, obecna polityka UE oraz polityka międzynarodowa zmierzają w kierunku rolnictwa ukierunkowanego na potrzeby rynku, nie tylko po to, aby lepiej sprostać potrzebom konsumentów, lecz również po to, aby zapewnić rolnikom wolny wybór.Przy obecnym systemie istnieje niebezpieczeństwo, że nie zostaną stworzone dodatkowe możliwości rynkowe dla rolników na Wyspie Man (wywóz do UE), a miejscowi rolnicy będą więźniami tego systemu. Brak konkurencji może być przeszkodą utrudniającą konieczną restrukturyzację omawianych sektorów. Z drugiej strony, obecny system umożliwił rolnikom na Wyspie Man utrzymać produkcję mięsa baraniego, wołowiny i cielęciny oraz wnieść wkład w gospodarkę wyspy.WnioskiRolnictwo ogólnie oraz produkcja zwierzęca w szczególności są bardzo ważne dla rentowności i utrzymania obszarów rolnych na Wyspie Man.Aby zapewnić długofalowy zrównoważony rozwój wyspy, Wyspa Man będzie musiała dostosować się do zmian, które mają miejsce w sektorze rolniczym UE. Bardzo ważnym elementem ostatnich reform w tym sektorze jest ukierunkowanie na rynek.Wydaje się, że obecne ograniczenia przywozu mięsa baraniego i wołowiny na Wyspie Man w połączeniu z tendencjami monopolistycznymi w sektorach przetwórczym i transportowym prowadzą do braku wydajności, czego wynikiem są stosunkowo wysokie ceny detaliczne i niskie ceny producentów. Taki rozwój byłby sprzeczny ze zmianami zachodzącymi w UE i istnieje niebezpieczeństwo, że długofalowo nie prowadziłby on do zrównoważonego rozwoju.Po dokładnym rozważeniu różnych kwestii przedstawionych w sprawozdaniu Komisja doszła do wniosku, że specjalny system nie powinien być w nieskończoność przedłużany. Zainteresowane strony w sektorze powinny podjąć starania mające na celu poprawę konkurencyjności w perspektywie średnioterminowej.Zgodnie z powyższym Komisja proponuje przedłużyć obecny tymczasowy specjalny system przywozu po raz ostatni do dnia 31 grudnia 2010 r. w celu umożliwienia uporządkowanej restrukturyzacji przemysłu mięsa baraniego i wołowego.Oczekuje się, że przedłużenie odstępstwa będzie pomocne przy próbach uczynienia sektora mięsa czerwonego na Wyspie Man bardziej konkurencyjnym tak, aby w przyszłości był on w stanie przetrwać w warunkach konkurencji na jednolitym rynku UE bez potrzeby dalszego przedłużania odstępstwa.W związku z tym Komisja pragnie zachęcić rząd Wyspy Man do podjęcia stosownych działań w celu wsparcia sektora w procesie restrukturyzacji.ZAŁĄCZNIK 1BILANS MIĘSA BARANIEGO I WOŁOWINY – WYSPA MAN(Wartości szacunkowe z kwietnia 2005 r.)OWCE | jednostka | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 |Liczba owiec w czerwcu | w tys. zwierząt | 176 | 169 | 171 | 169 | 171 |Miejscowa produkcja brutto | tony | 1 417 | 1 401 | 1 291 | 1 419 | 1 362 |Przywóz „żywe zwierzęta” | tony | 9 | 9 | 9 | 13 | 14 |Wywóz „żywe zwierzęta” | tony | 119 | 114 | 103 | 267 | 234 |Uboje | tony | 1 308 | 1 297 | 1 197 | 1 165 | 1 141 |Przywóz „mięso” | tony | 1 | 1 | 1 | 1 | 1 |Wywóz „mięso” | tony | 962 | 982 | 846 | 832 | 798 |Spożycie | tony | 347 | 316 | 353 | 334 | 344 |Spożycie na głowę | kg | 4,6 | 4,2 | 4,6 | 4,4 | 4,5 |Stopień samowystarczalności | % | 409 | 443 | 366 | 425 | 396 |Cena – na 100 kg owt | EUR | 283 | 286 | 281 | 334 | 317 |WOŁOWINA | jednostka | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 |Liczba bydła w czerwcu | w tys. zwierząt | 14 | 14 | 15 | 15 | 16 |Miejscowa produkcja brutto | tony | 1 630 | 1 676 | 1 726 | 1 767 | 1 989 |Przywóz „żywe zwierzęta” | tony | 59 | 78 | 85 | 114 | 124 |Wywóz „żywe zwierzęta” | tony | 86 | 90 | 90 | 180 | 252 |Uboje | tony | 1 604 | 1 664 | 1 721 | 1 701 | 1 861 |Przywóz „mięso” | tony | 165 | 204 | 222 | 238 | 196 |Wywóz „mięso” | tony | 792 | 830 | 828 | 1 074 | 995 |Spożycie | tony | 977 | 1 038 | 1 115 | 865 | 1 062 |Spożycie na głowę | kg | 12,9 | 13,7 | 14,7 | 11,4 | 14,0 |Stopień samowystarczalności | % | 167 | 161 | 155 | 204 | 187 |Cena – na 100 kg owt | EUR | 221 | 225 | 226 | 241 | 254 |Źródła: DAFF, Fatstock Marketing Association, Annual Census |owt – odpowiednik wagi tuszy żywe przywozy zostały przeliczone na martwą wagę przy zastosowaniu przelicznika 45 kg na sztukę do przeliczenia na EUR użyto stałego kursu wymiany wynoszącego 70p/EUR. |ZAŁĄCZNIK IISYSTEMY DOTACJI W SKRÓCIE – WYSPA MANSystem premii za owceDotowane są kwalifikujące się do premii zwierzęta poddane ubojowi w ubojni. Wypłaty są zróżnicowane i uzależnione od klasyfikacji jakości tuszy, co ma na celu zachęcenie dostawców do lepszego odzwierciedlania zapotrzebowania na rynku. Wsparcie składa się ze stałego elementu wypłacanego za każde kwalifikujące się do premii zwierzę oraz ze zmiennej premii obliczanej tygodniowo jako procent średniej ceny rynkowej w Zjednoczonym Królestwie.System pomocy za owce górskieDotowane jest hodowanie określonej liczby samic hodowlanych owiec w naturalnych warunkach na zatwierdzonym terenie górzystym. Ma to na celu zwiększenie wpływu wypasania w zarządzaniu rzadko spotykanymi terenami górzystymi, na których obficie występują wrzosy, poprzez dokładną kontrolę gęstości wypasanych zwierząt. Gęstość ta musi wynosić mniej niż 1 owca hodowlana na 2 akry (0,8 ha).System premii za krowy mięsneSystem ten przewiduje dotowanie krów cielących się i chowających cielaki mięsne nadające się do hodowli w celu produkcji wołowiny. Celem systemu jest zachęcanie do produkcji cielaków nadających się do hodowli na wołowinę, przy czym wyłączone są gatunki krów mlecznych. Dodatkowa kwota jest wypłacana za krowy trzymane na terenach nieurodzajnych.System pomocy za pogłowie bydłaDotowane jest kwalifikujące się do premii bydło, które osiągnęło ostatni etap utuczenia, poddane ubojowi w ubojni. Wypłaty są zróżnicowane i uzależnione od klasyfikacji jakości tuszy oraz sezonowości dostaw, co ma na celu zachęcenie dostawców do lepszego odzwierciedlania zapotrzebowania na rynku.UZASADNIENIESprawozdanie Komisji dla Rady zostało sporządzone na mocy art. 2 decyzji Rady 82/530/EWG w następstwie wniosku złożonego przez rząd Wyspy Man o przedłużenie specjalnego odstępstwa dotyczącego przywozu. Celem sprawozdania jest dokonanie oceny wpływu tego odstępstwa na sektory mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny na Wyspie Man oraz przedstawienie odpowiedniej propozycji dalszych przepisów prawnych.Sprawozdanie zawiera ogólny opis kontekstu prawnego i organizacji rynku rolnego oraz dokonuje oceny sytuacji. Z jednej strony, podczas obowiązywania odstępstwa dotyczącego przywozu działalność w sektorze owiec i bydła została utrzymana i sektor ten pozostał ważną gałęzią gospodarki na wyspie. Jednak z drugiej strony, można kwestionować wydajność sektorów i ich ukierunkowanie na rynek, ponieważ sektor mięsa doświadcza monopolistycznych tendencji prowadzących do stosunkowo wysokich cen detalicznych i niskich cen producentów. Istnieje obawa, że jest to sprzeczne ze zmianami zachodzącymi we WPR i może nie wiązać się z długofalowym zrównoważonym rozwojem.W związku z powyższym, zdaniem Komisji omawiany specjalny system nie powinien być w nieskończoność przedłużany. Zgodnie z powyższym Komisja proponuje przedłużyć obecny tymczasowy specjalny system przywozu po raz ostatni do dnia 31 grudnia 2010 r. w celu umożliwienia uporządkowanej restrukturyzacji przemysłu mięsa baraniego i wołowiny na Wyspie Man.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYw sprawie przedłużenia okresu stosowania decyzji 82/530/EWG upoważniającej Zjednoczone Królestwo do zezwolenia władzom Wyspy Man na stosowanie systemu specjalnych pozwoleń na przywóz mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęcinyRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając protokół 3 do Traktatu o przystąpieniu z 1972 r., w szczególności jego art. 1 i art. 5 akapit drugi,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Zgodnie z art. 1 ust. 2 protokołu 3 do Traktatu o przystąpieniu i rozporządzeniem Rady (EWG) nr 706/73 dotyczącym uzgodnień wspólnotowych mających zastosowanie do Wysp Normandzkich oraz Wyspy Man w zakresie handlu produktami rolnymi[5] w odniesieniu do Wyspy Man mają zastosowanie wspólnotowe zasady dotyczące handlu z państwami trzecimi produktami rolnymi podlegającymi wspólnej organizacji rynku.2.  Produkcja zwierząt stanowi tradycyjną działalność na Wyspie Man i odgrywa centralną rolę w rolnictwie wyspy.3.  W ramach ustaleń handlowych z niektórymi państwami trzecimi stosownie do wspólnej organizacji rynku mającej zastosowanie do Wyspy Man oraz z zastrzeżeniem wspólnotowych przepisów regulujących stosunki między wyspą a Wspólnotą, pożądanym było zezwolenie władzom wyspy na stosowanie określonych środków mających na celu ochronę własnej produkcji i działania swojego systemu wspierania rolnictwa.4.  W związku z powyższym decyzja Rady 82/530/EWG[6] upoważniła Zjednoczone Królestwo do zezwolenia rządowi Wyspy Man na stosowanie systemu specjalnych pozwoleń na przywóz mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny pochodzących z państw trzecich oraz Państw Członkowskich Wspólnoty nie naruszając środków dotyczących handlu z państwami trzecimi ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny[7] i rozporządzeniu Rady (WE) nr 2529/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego[8]. Upoważnienie to zostało przyznane na okres upływający dnia 31 grudnia 2005 r.5.  Podczas stosowania systemu działalność w sektorze owiec i bydła na Wyspie Man została utrzymana. Jednak zgodnie ze sprawozdaniem Komisji dla Rady problemy strukturalne w sektorze mogą być przeszkodą dla długofalowego zrównoważonego rozwoju produkcji zwierząt na wyspie. W związku z tym obecny system zostaje przedłużony po raz ostatni w celu umożliwienia restrukturyzacji przemysłu mięsa baraniego i wołowiny na Wyspie Man.6.  Aby zapewnić nieprzerwane stosowanie systemu po dniu 31 grudnia 2005 r., data stosowania niniejszej decyzji powinna zostać ustalona na dzień 1 stycznia 2006 r.7.  Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 82/530/EWG,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Artykuł 2 decyzji 82/530/EWG otrzymuje następujące brzmienie:„Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2010 r.”Artykuł 2Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyOCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH |1. | LINIA BUDŻETOWA: Art. 05 02 14 Mięso baranie i kozie Roz. 10 Opłaty rolne | ŚRODKI p.m. (WPB2006) 763,5 milionów EUR |2. | TYTUŁ: Wniosek dotyczący decyzji Rady przedłużającej okres stosowania decyzji 82/530/EWG upoważniającej Zjednoczone Królestwo do zezwolenia władzom Wyspy Man na stosowanie systemu specjalnych pozwoleń na przywóz mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny |3. | PODSTAWA PRAWNA: Protokół 3 do Traktatu o przystąpieniu z 1972 r., w szczególności art. 1 i art. 5 akapit drugi Rozporządzenie Rady (EWG) nr 706/73 z dnia 12 marca 1973 r. dotyczące uzgodnień wspólnotowych mających zastosowanie do Wysp Normandzkich oraz Wyspy Man w zakresie handlu produktami rolnymi. |4. | CELE: Decyzja proponuje przedłużenie (bez żadnych zmian) upoważnienia dla Zjednoczonego Królestwa na zezwolenie na stosowanie specjalnego systemu pozwoleń na przywóz na Wyspę Man mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny pochodzących ze Zjednoczonego Królestwa lub państw trzecich. Zaproponowano, aby upoważnienie obowiązywało do dnia 31 grudnia 2010 r. |5. | SKUTKI FINANSOWE | OKRES 12 MIESIĘCY (w milionach EUR) | BIEŻĄCY ROK BUDŻETOWY 2005 (w milionach EUR) | KOLEJNY ROK BUDŻETOWY 2006 (w milionach EUR) |5.0 | WYDATKI – PONIESIONE Z BUDŻETU UE (REFUNDACJE/SKUP INTERWENCYJNY) – WŁADZE KRAJOWE – INNE | – | – | – |5.1 | DOCHODY – ŚRODKI WŁASNE WEOPŁATY WYRÓWNAWCZE/NALEŻNOŚCI CELNE – KRAJOWE | – | – | – |2007 | 2008 | 2009 | 2010 |5.0.1 | SZACOWANE WYDATKI | – | – | – | – |5.1.1 | SZACOWANE DOCHODY | – | – | – | – |5.2 | METODA OBLICZENIOWA: |6.0 | CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY ZE ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W ODPOWIEDNIM ROZDZIALE BIEŻĄCEGO BUDŻETU? | nie dotyczy |6.1 | CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY POPRZEZ PRZENIESIENIE POMIĘDZY ROZDZIAŁAMI BIEŻĄCEGO BUDŻETU? | nie dotyczy |6.2 | CZY WYMAGANY BĘDZIE BUDŻET DODATKOWY? | TAK NIE |6.3 | CZY ŚRODKI TRZEBA BĘDZIE PRZEWIDZIEĆ W KOLEJNYCH BUDŻETACH? | TAK NIE |UWAGI: Środek nie będzie miał żadnego finansowego wpływu ani na wydatki ponoszone z budżetu, ani na dochody budżetowe. |[1] Decyzja Rady 82/530/EWG z dnia 19 lipca 1982 r. upoważniająca Zjednoczone Królestwo do zezwolenia władzom Wyspy Man na stosowanie systemu specjalnych pozwoleń na przywóz mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 234 z 9.8.1982, str. 7).[2] Dz.U. L 73 z 27.3.1972, str. 1.[3] Dz.U. L 68 z 15.3.1973, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1174/86 (Dz.U. L 167 z 24.4.1986, str. 1).[4] Decyzja Rady 2000/665/EWG z dnia 23 października 2000 r. przedłużająca okres stosowania decyzji 82/530/EWG upoważniającej Zjednoczone Królestwo do zezwolenia władzom Wyspy Man na stosowanie systemu specjalnych pozwoleń na przywóz mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 278 z 31.10.2000, str. 25).[5] Dz.U. L 68 z 15.3.1973, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1174/86 (Dz.U. L 167 z 24.4.1986, str. 1).[6] Dz.U. L 234 z 9.8.1982, str. 7. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2000/665/WE (Dz.U. L 278 z 31.10.2000, str. 25).[7] Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 21. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1).[8] Dz.U. L 341 z 22.12.2001, str. 3. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.6.2016
            COM(2016) 400 final
            2016/0186(COD)
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca decyzję nr 445/2014/UE ustanawiającą działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

                  Działanie „Europejskie Stolice Kultury” (ESK) zostało określone w decyzji nr 445/2014/UE
                     1
                   w odniesieniu do tytułów na lata 2020–2033. Załącznik do tej decyzji zawiera chronologiczny wykaz wskazujący, kiedy poszczególne państwa członkowskie są uprawnione do organizowania obchodów ESK (dwa państwa członkowskie rocznie). Konkursy mające na celu wyłonienie Europejskich Stolic Kultury rozpoczynają się sześć lat przed rokiem obchodów, kiedy to publikowane są zaproszenia do składania wniosków przez właściwy organ krajowy.

                  W porównaniu z poprzednią decyzją nr 1622/2006/WE
                     2
                   decyzja nr 445/2014/UE rozszerza zakres działania na kraje kandydujące i potencjalne kraje kandydujące do członkostwa w UE, pod warunkiem że w momencie opublikowania zaproszenia do składania wniosków uczestniczą one w programie „Kreatywna Europa” lub w kolejnych programach unijnych na rzecz kultury. W rezultacie co trzy lata począwszy od 2021 r. (tj. w roku 2021, 2024, 2027, 2030 i 2033), miastom z krajów kandydujących lub potencjalnych krajów kandydujących może zostać przyznany tytuł ESK. Również w tym przypadku konkursy rozpoczynają się najpóźniej sześć lat przed rokiem obchodów publikacją zaproszenia do składania wniosków przez Komisję.

                  Decyzja nr 445/2014/UE nie obejmuje jednak państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, które są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (z „państwa EFTA/EOG”), tj. Norwegii, Islandii i Liechtensteinu. Miasta w tych państwach nie mogą zatem uzyskać tytułu ESK w okresie 2020–2033.

                  W celu wzmocnienia więzi kulturalnych między Unią Europejską a państwami EFTA/EOG proponuje się zmienić decyzję nr 445/2014/UE w celu umożliwienia ubiegania się o tytuł ESK miastom z państw EFTA/EOG, które uczestniczą w programie „Kreatywna Europa” lub w kolejnych programach unijnych na rzecz kultury.

                  Byłoby to zgodne z art. 167 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym „Unia i państwa członkowskie sprzyjają współpracy z państwami trzecimi [...] w dziedzinie kultury [...]”.

                  Ponadto włączenie do działania krajów EFTA/EOG byłoby również zgodne z art. 81 Porozumienia EOG oraz z art. 13 Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               Niniejszy wniosek wprowadza zmiany do decyzji 445/2014/UE ustanawiającej działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 i w związku z tym opiera się na tej samej podstawie prawnej (art. 167 ust. 5 TFUE).

               •Pomocniczość

               Ponieważ decyzja (WE) nr 445/2014 jest aktem prawnym UE, można ją zmienić jedynie w drodze przyjęcia równoważnego aktu prawnego. Państwa członkowskie nie mogą działać pojedynczo.

               •Proporcjonalność

                  Zob. powyżej. Nie istnieją żadne inne możliwości rozszerzenia działania ESK na miasta z państw EFTA/EOG.

               •Wybór instrumentu

               Zob. powyżej; proponowany instrument: decyzja.

               •Konsultacje publiczne

               Przygotowując projekt decyzji w sprawie działania ESK w odniesieniu do tytułów na lata 2020–2033, Komisja zorganizowała konsultacje społeczne w okresie od 27 października 2010 r. do 12 stycznia 2011 r. i uzyskała 212 odpowiedzi. W jednej z nich pytano o możliwość rozszerzenia działania ESK na państwa niebędące członkami UE
                  3
               . Pomysł ten spotkał się ze zróżnicowanymi reakcjami i Komisja podjęła wówczas decyzję o zaproponowaniu częściowego otwarcia działania na państwa spoza UE (otwarcie ograniczone do państw aspirujących do pełnego członkostwa w Unii).

               Komisja jest zdania, że dalsze konsultacje nie są konieczne, ponieważ wniosek dotyczący nowej decyzji ma na celu jedynie (nieznaczne) poszerzenie dostępu do działania ESK, tak aby obejmowało ono również kraje EFTA/EOG.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Podobnie jak w przypadku decyzji nr 455/2014/UE wniosek Komisji nie ma bezpośredniego wpływu na budżet, ponieważ koszty związane z nagrodą im. Meliny Mercouri oraz z zespołem ekspertów wyznaczonym przez instytucje i organy Unii pokrywane są ze środków programu „Kreatywna Europa” dostępnych w perspektywie finansowej na lata 2014–2020 lub zostaną pokryte ze środków kolejnych programów unijnych na rzecz kultury w okresie po 2020 r. Ponadto wniosek nie doprowadzi do wyłonienia większej liczby Europejskich Stolic Kultury w latach 2020–2033, ponieważ miasta z krajów EFTA/EOG będą konkurowały z miastami z krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących, które już mogą się ubiegać o przyznanie tytułu.

               4.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               W swoim wniosku Komisja proponuje:

               rozszerzenie możliwości udziału w działaniu ESK na miasta z państw EFTA/EOG, pod warunkiem że państwa te uczestniczą w programie „Kreatywna Europa” lub w kolejnych programach unijnych na rzecz kultury w momencie opublikowania zaproszenia do składania wniosków;

               w tym kontekście, poszerzenie otwartego konkursu dla miast z krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących na miasta z państw EFTA/EOG;

               by przyznać tytuł ESK miastu z kraju kandydującego, potencjalnego kraju kandydującego lub państwa EFTA/EOG w 2028 r. zamiast w 2027 r., i tym samym umożliwić tym krajom negocjację swojego udziału w unijnym programie na rzecz kultury, który będzie następcą programu „Kreatywna Europa” na lata 2021–2027, zanim Komisja opublikuje zaproszenie do składania wniosków co najmniej sześć lat przed rokiem obchodów ESK;

               dokonanie odpowiednich zmian kalendarza zawartego w załączniku do decyzji nr 445/2014/UE.

               2016/0186 (COD)

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca decyzję nr 445/2014/UE ustanawiającą działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 167 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  4
               ,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 445/2014/UE
                  5
                ma na celu ochronę i promowanie różnorodności kultur w Europie oraz podkreślanie ich cech wspólnych, przy jednoczesnym zwiększaniu poczucia przynależności obywateli do wspólnej przestrzeni kulturowej. Decyzja dąży również do wspierania wkładu kultury w długoterminowy rozwój miast zgodnie z ich indywidualnymi strategiami i priorytetami.

               (2)Artykuł 3 decyzji 445/2014/UE stanowi, że dostęp do działania Unii „Europejskie Stolice Kultury” mają tylko miasta z państw członkowskich, krajów kandydujących, potencjalnych krajów kandydujących lub państw, które przystąpią do Unii w okolicznościach przedstawionych w art. 3 ust. 5 tej decyzji.

               (3)Działanie Unii powinno być również otwarte, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków, dla miast z państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, które są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („państwa EFTA/EOG”) w celu wzmocnienia więzi kulturalnych między tymi państwami a Unią Europejską zgodnie z art. 81 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               (4)W okresie objętym tą decyzją, a mianowicie w latach 2020–2033, z uwagi na zasadę równości wobec miast z państw członkowskich, miasta z państw EFTA/EOG powinny mieć jednak prawo do udziału tylko w jednym konkursie służącym otrzymaniu tytułu. Podobnie każde państwo EFTA/EOG powinno być uprawnione do organizacji obchodów ESK tylko raz w tym okresie.

               (5)Kraj kandydujący, potencjalny kraj kandydujący lub państwo EFTA/EOG powinny gościć obchody ESK w 2028 r. zamiast w 2027 r., co umożliwiłoby tym krajom negocjację swojego udziału w unijnym programie na rzecz kultury, który będzie następcą programu „Kreatywna Europa” na lata 2021–2027, zanim ogłoszone zostanie zaproszenie do składania wniosków co najmniej sześć lat przed rokiem obchodów ESK.

               (6)Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję nr 445/2014/UE.

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W decyzji nr 445/2014/UE wprowadza się następujące zmiany:

               1. w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

               a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „2. Liczba miast, którym przyznano tytuł w danym roku (zwanym dalej „rokiem obchodów”), nie może przekraczać trzech.

               Tytuł przyznaje się każdego roku maksymalnie jednemu miastu z dwóch państw członkowskich, które wyszczególniono w kalendarzu przedstawionym w załączniku (zwanym dalej „kalendarzem”), a także, w określonych latach, jednemu miastu z państwa EFTA/EOG, kraju kandydującego lub potencjalnego kandydata lub jednemu miastu z państwa, które przystąpiło do Unii w okolicznościach przedstawionych w ust. 5.”;

               b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

               „4. Miasta z państw EFTA/EOG, krajów kandydujących i potencjalnych kandydatów, które w dniu opublikowania zaproszenia do składania wniosków, o którym mowa w art. 10 ust. 2, uczestniczą w programie „Kreatywna Europa” lub w kolejnych programach unijnych na rzecz kultury, mogą się ubiegać o tytuł na okres jednego roku w ramach konkursu otwartego organizowanego co trzy lata zgodnie z kalendarzem.

               W latach 2020–2033 miasta z państw EFTA/EOG, krajów kandydujących i potencjalnych kandydatów mają prawo do udziału jedynie w jednym konkursie.

               W latach 2020–2033 każde państwo EFTA/EOG, każdy kraj kandydujący lub potencjalny kandydat może otrzymać tytuł tylko jeden raz.”;

               2. w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

               a) tytuł otrzymuje brzmienie:

               „Wybór wstępny i wybór ostateczny w państwach EFTA/EOG, krajach kandydujących i potencjalnych kandydatach”;

               b) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1. Komisja odpowiada za zorganizowanie konkursu dla miast z państw EFTA/EOG, krajów kandydujących i potencjalnych kandydatów.”;

               c) ust. 6 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

               „6. Zespół ekspertów sporządza sprawozdanie z wyboru ostatecznego odnośnie do wniosków miast kandydujących umieszczonych na krótkiej liście wraz z rekomendacją dotyczącą wyznaczenia maksymalnie jednego miasta z jednego państwa EFTA/EOG, kraju kandydującego lub potencjalnego kandydata.”;

               3. Art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „2. W przypadku państw EFTA/EOG, krajów kandydujących i potencjalnych kandydatów Komisja — w oparciu o rekomendacje zawarte w sprawozdaniu zespołu ekspertów z wyboru ostatecznego — wyznacza jedno miasto, które otrzymuje tytuł w odpowiednich latach, i powiadamia o tym wyznaczeniu, nie później niż cztery lata przed rokiem obchodów, Parlament Europejski, Radę i Komitet Regionów.”;

               4. w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:

               a) ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

               „Dane państwo członkowskie lub państwo EFTA/EOG lub dany kraj kandydujący lub potencjalny kandydat mogą wyznaczyć obserwatora do uczestnictwa w tych posiedzeniach.”;

               b) ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

               „Swoje sprawozdania z monitorowania zespół ekspertów przekazuje Komisji, a także wyznaczonym miastom i danemu państwu członkowskiemu lub państwu EFTA/EOG lub krajowi kandydującemu lub potencjalnemu kandydatowi.”;

               5. załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 445/2014/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiająca działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 i uchylająca decyzję nr 1622/2006/WE (Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 1).

                     (2)
                  Decyzja nr 1622/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiająca działanie Wspólnoty na rzecz obchodów Europejskiej Stolicy Kultury w latach 2007–2019 (Dz.U. L 304 z 3.11.2006, s. 1).

                     (3)
                  Analiza wyników tych konsultacji:

                     http://ec.europa.eu/programmes/creative-europe/actions/documents/ecoc/consultation-analysis-results_en.pdf

                     (4)
                  Dz.U. C [...] z [...] , s [...].

                     (5)
                  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 445/2014/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiająca działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 i uchylająca decyzję nr 1622/2006/WE (Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.6.2016
            COM(2016) 400 final
            ZAŁĄCZNIK
            Wniosek dotyczący DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniającej decyzję nr 445/2014/UE ustanawiającą działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033

               ZAŁĄCZNIK

               Wniosek dotyczący DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniającej decyzję nr 445/2014/UE ustanawiającą działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033

               KALENDARZ

                        2020

                        Chorwacja

                        Irlandia

                        2021

                        Rumunia

                        Grecja

                        Kraj kandydujący lub potencjalny kandydat

                        2022

                        Litwa

                        Luksemburg

                        2023

                        Węgry

                        Zjednoczone Królestwo

                        2024

                        Estonia

                        Austria

                        Państwo EFTA/EOG, kraj kandydujący lub potencjalny kandydat
                           1

                        2025

                        Słowenia

                        Niemcy

                        2026

                        Słowacja

                        Finlandia

                        2027

                        Łotwa

                        Portugalia

                        2028

                        Republika Czeska

                        Francja

                        Państwo EFTA/EOG, kraj kandydujący lub potencjalny kandydat

                        2029

                        Polska

                        Szwecja

                        2030

                        Cypr

                        Belgia

                        Państwo EFTA/EOG, kraj kandydujący lub potencjalny kandydat

                        2031

                        Malta

                        Hiszpania

                        2032

                        Bułgaria

                        Dania

                        2033

                        Niderlandy

                        Włochy

                        Państwo EFTA/EOG, kraj kandydujący lub potencjalny kandydat

                     (1)
                  Pod warunkiem, że niniejsza decyzja wejdzie w życie przed ogłoszeniem zaproszenia do składania wniosków na 2024 r., tj. sześć lat przed rokiem obchodów ESK.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 19.2.2016
            COM(2016) 77 final
            2016/0048(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 40. posiedzenia Komitetu ds. ułatwienia, 69. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 96. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w odniesieniu do przyjęcia zmian w załączniku IV do konwencji MARPOL, poprawek do prawideł II-2/13 i II-2/18 konwencji SOLAS, zmian w kodeksie systemów bezpieczeństwa pożarowego oraz w kodeksie rozszerzonego programu kontroli z 2011 r.

               UZASADNIENIE

               1.WPROWADZENIE

               Niniejszy wniosek Komisji określa stanowisko Unii na 40. posiedzenie Komitetu ds. ułatwienia (FAL 40) Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), na 69. posiedzenie Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC 69) IMO oraz na 96. posiedzenie Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 96) IMO w odniesieniu do 6 zmian przedstawionych oddzielnie w poniższych podpunktach.

               1.1Ogólny przegląd Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (FAL)

               W toku 39. posiedzenia Komitetu ds. ułatwienia (FAL 39) zatwierdzono zmiany w załączniku do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (FAL) w perspektywie przyjęcia w trakcie obrad FAL 40 uzgodnionej na FAL 35 inicjatywy gruntownego przeglądu Konwencji w celu zapewnienia jej pełnego dostosowania do obecnych i przewidywalnych potrzeb sektora żeglugi oraz unowocześnienia jej postanowień z uwzględnieniem postępów w dziedzinie wymiany informacji i danych drogą elektroniczną oraz koncepcji punktu kompleksowej obsługi.

               Z punktu widzenia UE szczególnie istotne jest zagadnienie wymogu umieszczania, w stosownych przypadkach, numerów wiz na listach pasażerów, jak również kwestia spełniania formalności sprawozdawczych drogą elektroniczną.

               Wciąż istnieją pewne rozbieżności między postanowieniami Konwencji FAL a przepisami prawa UE dotyczące standardu 2.6.1 (odnośnie do elementów listy załogi wymaganych przez organy publiczne), standardu 2.23, standardu 3.10, standardu 3.10.2, standard 3.45 oraz zalecenia praktycznego 3.21. Zgodnie z art. VIII Konwencji FAL, umawiające się rządy są zobowiązane zgłaszać tego rodzaju rozbieżności sekretarzowi generalnemu IMO.

               Wspomniane zmiany w Konwencji FAL określono w załączniku 1 do sprawozdania z obrad FAL 39 (FAL 39/16). W pkt 4.43 sprawozdania z FAL 39 stwierdzono, że zmiany zostaną przyjęte podczas FAL 40.

               1.2Zmiany w prawidłach 1 i 11 załącznika IV do konwencji MARPOL dotyczących obszarów specjalnych

               Na forum 68. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC 68) rozważano, czy zgłoszona dostępność urządzeń odbiorczych w portach jest wystarczająca – zgodnie z prawidłem 13 załącznika IV do konwencji MARPOL – do wejścia w życie postanowień w sprawie strefy specjalnej Morza Bałtyckiego, a także do wytyczenia obszaru skutecznie objętego postanowieniami o strefie specjalnej, zważywszy na fakt, iż jak dotąd wpłynęły zgłoszenia od ośmiu spośród dziewięciu państw basenu Morza Bałtyckiego.

               Uzgodniono, że wpłynęła wystarczająca liczba zgłoszeń, a zatem można ustalić faktyczny harmonogram wdrożenia strefy specjalnej zdefiniowanej w dokumencie MEPC 68/10/2. Ustalono ponadto, że proponowana definicja strefy specjalnej różni się od proponowanej w załączniku IV do konwencji MARPOL, a zatem konieczne jest zmodyfikowanie tegoż załącznika IV w celu wdrożenia nowej definicji strefy specjalnej zawartej w dokumencie MEPC 68/10/2.

               Wspomniane zmiany w prawidłach 1 i 11 załącznika IV do konwencji MARPOL sformułowano w załączniku do dokumentu MEPC 69/3/3, w perspektywie przyjęcia go na forum MEPC 69, zgodnie ze wzmianką w ust. 10.22 sprawozdania z obrad MEPC 68 (dok. MEPC 68/21). Zmiany te zostały rozesłane przez sekretariat IMO w piśmie okólnym nr 3591 z dnia 7 października 2015 r. zgodnie z art. 16 konwencji MARPOL, zawierającym również projekt rezolucji MEPC w sprawie ich przyjęcia.

               1.3Poprawki do prawidła II-2/13 konwencji SOLAS

               W toku obrad MSC 95 zatwierdzono proponowane poprawki do prawidła II-2/13 konwencji SOLAS, ustanawiające wymogi oceny drogi ewakuacji na podstawie analizy przebiegu ewakuacji we wczesnej fazie projektowania, które mają zastosowanie do statków pasażerskich typu ro-ro i innych statków pasażerskich przewożących więcej niż 36 pasażerów. Analizę należy przeprowadzić w celu identyfikacji i wyeliminowania, na ile jest to tylko możliwe, zatorów, które mogą powstać w trakcie opuszczania statku wskutek normalnego przemieszczania się pasażerów i członków załogi wzdłuż dróg ewakuacji, przy uwzględnieniu założenia, że członkowie załogi muszą niekiedy poruszać się wzdłuż dróg ewakuacji w kierunku przeciwnym do ruchu pasażerów. Dodatkowo analiza powinna wykazać, że rozplanowanie dróg ewakuacji jest wystarczająco elastyczne na wypadek, gdy pewne drogi ewakuacji, miejsca zbiórki, stanowiska wsiadania lub łodzie ratunkowe są niedostępne w wyniku wypadku.

               Zmiany te określono w załączniku 14 do MSC 95/22/Dodatek 2. W pkt 10.19 sprawozdania z MSC 95 (MSC 95/22) stwierdzono, że zmiany zostaną przyjęte podczas MSC 96.

               1.4 Poprawki do prawidła II-2/18 konwencji SOLAS w zakresie lądowisk dla śmigłowców na statkach pasażerskich typu ro-ro w przypadku nowych statków w związku z nowym rozdziałem 17 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego.

               Rozdział II-2/18 konwencji SOLAS zawiera wymogi dotyczące lądowiska dla śmigłowców. Przedmiotowe poprawki do konwencji SOLAS mają na celu wdrożenie okólnika IMO MSC.1/Circ.1431 (Wytyczne dotyczące zatwierdzania pianowych urządzeń gaśniczych na platformie śmigłowcowej) z dnia 22 czerwca 2012 r. i nadanie im mocy obowiązujących przepisów. System pianowy musi być zatem zgodny z powyższymi wytycznymi. Poprawki te zatwierdzono podczas 92. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 92) celem przedłożenia do przyjęcia na 93. posiedzeniu tego komitetu (MSC 93).

               W związku z przewidywanym przyjęciem na forum MSC 93 Rada przyjęła decyzję 2014/280/UE z dnia 8 maja 2013 r.
                  1
               , ustanawiając stanowisko Unii Europejskiej pozwalające na przyjęcie poprawek do prawidła II-2/18 konwencji SOLAS.

               Jednakże na etapie przyjmowania uczestnicy MSC 93 postanowili pozostawić projekt poprawek do ponownego rozpatrzenia na 2. posiedzeniu Podkomitetu IMO ds. Konstrukcji i Wyposażenia Statku (SSE 2).

               W następstwie ustaleń SSE 2 dotyczących projektu poprawek do prawidła II-2/18 konwencji SOLAS, na forum MSC 95 odnotowano, że w toku SSE 2 przygotowano również nowy rozdział 17 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego dotyczący pianowych urządzeń gaśniczych na platformie śmigłowcowej wymagających zatwierdzania do przyjęcia przez MSC 96. W konsekwencji decyzji o przygotowaniu nowego rozdziału 17 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego SSE 2 zwróciła się o rozważenie podczas MSC 95 wynikających z tego modyfikacji w projekcie poprawek do prawidła II-2/18 konwencji SOLAS w perspektywie ich późniejszego przyjęcia, raczej w trakcie obrad MSC 96, a nie MSC 95, łącznie z przyjęciem nowego rozdziału 17 wspomnianego kodeksu.

               W związku z tym zmodyfikowane poprawki do prawidła II-2/18 konwencji SOLAS załącza się ponownie do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady celem ich rozważenia na posiedzeniu MSC 96, w perspektywie ich łącznego przyjęcia z nowym rozdziałem 17 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego.

               Rzeczone zmiany w poprawkach do prawidła II-2/18 konwencji SOLAS wyszczególniono w załączniku 2 do SSE 2/20. W pkt 12.16 sprawozdania z 95. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 95/22) stwierdzono, że poprawki zostaną przyjęte na 96. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 96). Nowy rozdział 17 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego umieszczono w załączniku 18 pkt 2 sprawozdania MSC 95 (dokument MSC 95/22/Add.  2). W pkt 12.15 sprawozdania z MSC 95 (MSC 95/22) zapowiedziano, że nowy rozdział zostanie przyjęty podczas MSC 96.

               1.5 Przegląd rozdziału 8 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego w odniesieniu do automatycznej instalacji tryskaczowej, wykrywania pożaru i pożarowych systemów alarmowych

               W wyniku występowania awarii automatycznych instalacji tryskaczowych spowodowanych przez nawarstwianie się lub blokady związane z osadami mineralnymi, podczas MSC 95 zatwierdzono projekt poprawek w rozdziale 8 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego, nakazujących zwrócenie szczególnej uwagi na dostarczoną przez producenta systemu specyfikację jakości wody w celu zapobieżenia wewnętrznej korozji i groźbie zatkania tryskaczy.

               Producenckie instrukcje dotyczące instalacji, przeglądów technicznych i utrzymania muszą zawierać precyzyjne specyfikacje jakości wody używanej w całym cyklu eksploatacji systemu, przy czym jakość wody musi podlegać regularnej kontroli na pokładzie.

               Poprawki te określono w załączniku 18 pkt 1 w MSC 95/22/Add.2. W pkt 12.11 sprawozdania z MSC 95 (MSC 95/22) stwierdzono, że poprawki zostaną przyjęte podczas MSC 96.

               1.6Poprawki do kodeksu dotyczącego programu rozszerzonych kontroli (ESP) z 2011 r.

               W Programie Oceny Stanu Technicznego IMO określono ramy intensywnej kontroli statków eksploatowanych dłużej niż 15 lat. W rozszerzonym programie inspekcji podczas kontroli drobnicowców i tankowców, zwanym inaczej rozszerzonym programem kontroli (ang. Enhanced Survey Programme, ESP), określono sposób przeprowadzania takiej zintensyfikowanej inspekcji. Ponieważ dla osiągnięcia swego celu Program Oceny Stanu Technicznego wymaga ESP, wskazuje on ESP jako stosowne narzędzie. Wspomniane zmiany w kodeksie ESP dotyczą harmonizacji stosowania terminów odnoszących się do uznanych organizacji w całym kodeksie. Proponowane poprawki mają charakter redakcyjny. W toku MSC 95 uzgodniono zatem, że przygotowane zostanie sprostowanie do załącznika 2 do sprawozdania MSC 94 (MSC 94/21), służące wprowadzeniu wyżej wspomnianych modyfikacji do autentycznego tekstu rezolucji MSC.381(94) w sprawie poprawek w kodeksie międzynarodowym dotyczących rozszerzonego programu inspekcji podczas kontroli drobnicowców i tankowców z 2011 r. (kodeks ESP 2011).

               Zmiany te określono w załączniku 15 w MSC 95/22/Dodatek 2. W pkt 10.26 sprawozdania z 95. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 95/22) stwierdzono, że zmiany zostaną przyjęte na 96. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu.

               2.PRZYJĘCIE ZMIAN ZAPROPONOWANYCH PRZEZ IMO

               2.1Przyjęcie zmian

               Zmiany określone powyżej w pkt 1.1–1.6 zostały zatwierdzone na 39. posiedzeniu Komitetu ds. ułatwienia w dniach 22–26 września 2014 r., na 68. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego w dniach 11–15 maja 2015 r. oraz na 95. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w dniach 3–12 czerwca 2015 r. i zostaną przedłożone w celu przyjęcia na 40. posiedzeniu Komitetu ds. ułatwienia w dniach 4–8 kwietnia 2016 r., na 69. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego w dniach 18–22 kwietnia 2016 r. i wreszcie na 96. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w dniach 11–20 maja 2016 r.

               2.2Przyjęcie

               Po ich przyjęciu przez trzy odpowiednie komitety zmiany określone w pkt 1.1–1.6 powyżej zostaną przedłożone do zatwierdzenia odpowiednim umawiającym się stronom.

               3.WŁAŚCIWE PRAWODAWSTWO I KOMPETENCJE UE

               3.1Ogólny przegląd Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (FAL)

               Zakres dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylającej dyrektywę 2002/6/WE obejmuje uproszczenie i zharmonizowanie procedur administracyjnych stosowanych w transporcie morskim poprzez wprowadzenie obowiązkowej transmisji informacji drogą elektroniczną i zracjonalizowanie formalności sprawozdawczych. Wskazane w załączniku do dyrektywy formalności sprawozdawcze należą do trzech kategorii: A) akty prawodawstwa Unii, B) formularze i dokumenty przewidziane przez FAL zgodnie z Konwencją FAL oraz C) inne formalności wymagane przez przepisy prawodawstwa krajowego. Zastosowanie formularzy FAL w UE podlega ocenie, a informacje wymagane zgodnie z prawodawstwem unijnym i formularzami FAL są zestawiane w celu wykorzystywania specyfikacji elektronicznych formularzy FAL, gdy tylko to możliwe. Zgodnie z art. 7 dyrektywy państwa członkowskie akceptują formularze FAL na potrzeby spełnienia formalności sprawozdawczych, a począwszy od dnia 1 czerwca 2015 r. – wyłącznie w formie elektronicznej.

               Co do wymogu umieszczania, w stosownych przypadkach, numerów wiz na listach załogi oraz pasażerów, wynika on z pkt 3.1.2 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), wymienionego również w pkt A.2 załącznika do dyrektywy 2010/65/UE.

               Dlatego ogólny przegląd Konwencji FAL miałby wpływ na dyrektywę 2010/65/UE oraz rozporządzenie (WE) nr 562/2006.

               3.2 Zmiany w prawidłach 1 i 11 załącznika IV do konwencji MARPOL dotyczących obszarów specjalnych

               Zapewnienie odpowiednich obiektów portowych jest kwestią wchodzącą w zakres wyłącznych kompetencji UE na podstawie art. 4 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku. Zobowiązanie do zapewnienia portowych urządzeń do odbioru odpadów zgodnie z prawidłem 12a rezolucji MEPC.200(62) ma związek z przedmiotem wspomnianej dyrektywy. Z chwilą przyjęcia przez IMO, proponowane zmiany w prawidłach załącznika IV do konwencji MARPOL dotyczące ustalenia faktycznego harmonogramu wyznaczenia strefy specjalnej obejmującej część Morza Bałtyckiego staną się wiążące dla UE.

               3.3 Poprawki do prawidła II-2/13 konwencji SOLAS w zakresie analizy przebiegu ewakuacji ze statków pasażerskich

               Przepisy prawidła II-2/13 konwencji SOLAS dotyczą dróg ewakuacji. Zmiany prawidła II-2/13 konwencji SOLAS, które mają zostać przyjęte podczas MSC 96, będą miały wpływ na prawodawstwo UE w związku ze stosowaniem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A w całości spełniają wymogi konwencji SOLAS z 1974 r., wraz ze zmianami. Poza tym dyrektywa Rady 2009/45/WE zawiera szczegółowe przepisy dotyczące dróg ewakuacji ze statków typu ro-ro i innych statków pasażerskich klasy B, C i D, jak ustanowiono w załączniku I rozdział II część B pkt B.6-1.

               3.4Poprawki do prawidła II-2/18 konwencji SOLAS w zakresie lądowisk dla śmigłowców na statkach pasażerskich typu ro-ro w przypadku nowych statków w związku z nowym rozdziałem 17 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego.

               Poprzez rozdział II-2 załącznika I do dyrektywy 2009/45/WE Unia przyjęła wymogi w zakresie lądowisk dla śmigłowców. W szczególności prawidło 18 część B rzeczonego rozdziału stanowi, że „statki posiadające lądowiska dla helikopterów powinny spełniać wymagania prawidła 18 części G rozdziału II-2 konwencji SOLAS w wersji zmienionej dnia 1 stycznia 2003 r.”. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A w całości spełniają wymogi konwencji SOLAS z 1974 r., wraz ze zmianami. W efekcie wymogi ustanowione dyrektywą 2009/45/WE w zakresie lądowisk dla śmigłowców na statkach pasażerskich typu ro-ro w przypadku nowych statków będą wymagały przeglądu w razie przyjęcia poprawek do prawidła II-2/18 konwencji SOLAS.

               Ponadto przepisy rozdziału II-2 część A prawidło 2 w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE wprowadzają stosowanie kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego, przyjętego na mocy rezolucji MSC.98(73), w odniesieniu do statków pasażerskich klasy B, C i D zbudowanych od dnia 1 stycznia 2003 r.

               Z tego względu poprawki do prawideł SOLAS i nowy rozdział 17 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego, które mają zostać przyjęte w trakcie MSC 96, będą mieć wpływ na wymogi ustanowione dyrektywą 2009/45/WE w zakresie lądowisk dla śmigłowców, przez ustanowienie ram dla ewentualnych zmian tych reguł.

               3.5 Przegląd rozdziału 8 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego w odniesieniu do automatycznej instalacji tryskaczowej, wykrywania pożaru i pożarowych systemów alarmowych

               Przepisy rozdziału II-2 część A prawidło 8 w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE dotyczące automatycznej instalacji tryskaczowej, wykrywania pożaru i pożarowych systemów alarmowych wymagają, by takie systemy były stale gotowe do natychmiastowego działania, bez konieczności wykonywania przez załogę jakichkolwiek czynności w celu ich uruchomienia. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A w pełni spełniają wymogi konwencji SOLAS z 1974 r., ze zmianami.

               Ponadto przepisy rozdziału II-2 część A prawidło 8 w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE wprowadzają stosowanie kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego, przyjętego na mocy rezolucji MSC.98(73), z późniejszymi zmianami, w odniesieniu do statków pasażerskich klasy B, C i D zbudowanych od dnia 1 stycznia 2003 r.

               W związku z tym poprawki w rozdziale 8 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego będą miały wpływ na prawodawstwo UE w związku ze stosowaniem dyrektywy 2009/45/WE.

               3.6 Poprawki do kodeksu dotyczącego programu rozszerzonych kontroli (ESP) z 2011 r.

               Rozporządzenie (UE) nr 530/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego w odniesieniu do zbiornikowców pojedynczokadłubowych ma na celu przyjęcie przyspieszonego programu wprowadzenia dla zbiornikowców pojedynczokadłubowych konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego wymaganych na podstawie konwencji MARPOL 73/78, zdefiniowanej w art. 3 tego rozporządzenia, oraz ustanowienie zakazu transportu do lub z portów państw członkowskich olejów ciężkich w zbiornikowcach pojedynczokadłubowych.

               W przedmiotowym rozporządzeniu zostaje wprowadzony obowiązek stosowania Programu Oceny Stanu Technicznego IMO wobec zbiornikowców pojedynczokadłubowych mających ponad 15 lat. Zgodnie z art. 5 takie zbiornikowce mają obowiązek spełniania wymogów Programu Oceny Stanu Technicznego, zdefiniowanego w art. 6 jako Program Oceny Stanu Technicznego przyjęty w rezolucji MEPC 94(46) z dnia 27 kwietnia 2001 r. (zmienionej rezolucją MEPC 99(48) z dnia 11 października 2002 r. i rezolucją MEPC 112(50) z dnia 4 grudnia 2003 r.). W rozszerzonym programie inspekcji podczas kontroli drobnicowców i tankowców, zwanym inaczej rozszerzonym programem kontroli (ESP), określono sposób przeprowadzania takiej zintensyfikowanej oceny. Jako że w Programie Oceny Stanu Technicznego do osiągnięcia celu stosuje się rozszerzony program kontroli, wszelkie zmiany kontroli w ramach rozszerzonego programu kontroli będą miały automatyczne i bezpośrednie zastosowanie na mocy rozporządzenia (UE) nr 530/2012. W związku z tym zmiany kodeksu ESP, które mają zostać przyjęte podczas MSC 96, będą miały wpływ na prawodawstwo UE w związku ze stosowaniem rozporządzenia (UE) nr 530/2012.

               3.7Streszczenie

               W obliczu wymienionych wyżej konsekwencji przyjęcia przedmiotowych zmian dla stosownych przepisów prawodawstwa UE, zdaniem Komisji oczekiwane przyjęcie przedmiotowych zmian w trakcie posiedzeń FAL 40, MEPC 69 i MSC 96 wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji UE, przyznanej Unii zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE, w zakresie, w jakim przyjmowanie odnośnych instrumentów międzynarodowych wpływa na wspólne przepisy lub zmienia zakres ich stosowania.

               Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, mimo że Unia nie jest członkiem IMO ani umawiającą się stroną przedmiotowych konwencji międzynarodowych, państwa członkowskie nie są uprawnione do przyjmowania zobowiązań, które mogą wpłynąć na przepisy UE wdrażane w celu osiągnięcia celów określonych w Traktatach, chyba że zostaną one upoważnione do tego decyzją Rady na wniosek Komisji.

               4.Wniosek

               Komisja przedstawia zatem wniosek dotyczący decyzji Rady ustalającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian wspomnianych w pkt 1.1–1.6 powyżej, które mają zostać przyjęte, odpowiednio, na 40. posiedzeniu Komitetu ds. ułatwienia, na 69. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i na 96. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu.

               2016/0048 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 40. posiedzenia Komitetu ds. ułatwienia, 69. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 96. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w odniesieniu do przyjęcia zmian w załączniku IV do konwencji MARPOL, poprawek do prawideł II-2/13 i II-2/18 konwencji SOLAS, zmian w kodeksie systemów bezpieczeństwa pożarowego oraz w kodeksie rozszerzonego programu kontroli z 2011 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 i art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Działanie Unii Europejskiej w sektorze transportu morskiego powinno mieć na celu poprawę bezpieczeństwa morskiego i ochronę środowiska morskiego.

               (2)W toku 39. posiedzenia Komitetu ds. ułatwienia Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) zatwierdzono zmiany w załączniku do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego. Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte na 40. posiedzeniu Komitetu ds. ułatwienia, które odbędzie się w kwietniu 2016 r.

               (3)Uczestnicy 68. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO (MEPC 68) uzgodnili, że wpłynęła wystarczająca liczba zgłoszeń zgodnie z prawidłem 12a załącznika IV do konwencji MARPOL w odniesieniu do wyznaczenia strefy specjalnej obejmującej część Morza Bałtyckiego, a zatem można ustalić faktyczny harmonogram zastosowania określenia zgodnego z prawidłem 11.3 załącznika IV do tej strefy specjalnej. Na forum MEPC 68 postanowiono, że wejście w życie tej części strefy specjalnej wymaga wprowadzenia zmian w prawidłach 1 i 11 załącznika IV do konwencji MARPOL, dlatego też należy wystąpić z projektem stosownych zmian w tymże załączniku IV. Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte na 69. posiedzeniu MEPC, które odbędzie się w kwietniu 2016 r.

               (4)Na 95. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO (MSC) zatwierdzono stosowne poprawki do prawideł II-2/13 i II-2/18 konwencji SOLAS, zmiany w kodeksie systemów bezpieczeństwa pożarowego oraz w kodeksie rozszerzonego programu kontroli z 2011 r. Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte na 96. posiedzeniu MSC, które odbędzie się w maju 2016 r.

               (5)Ogólny przegląd Konwencji FAL modernizuje jej postanowienia przy uwzględnieniu postępów w dziedzinie wymiany informacji i danych drogą elektroniczną oraz koncepcji punktu kompleksowej obsługi. W szczególności wprowadza on środki mające znaczenie dla Unii Europejskiej w zakresie numerów wiz na listach pasażerów, ale nie na listach załogi, oraz prawa władz do nakładania obowiązku składania formularzy drogą elektroniczną. Artykuły 5 i 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE
                  2
                stanowią, że formalności sprawozdawcze dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich będą przeprowadzane wyłącznie w formie elektronicznej i za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi począwszy od 1 czerwca 2015 r., a do tego czasu państwa członkowskie akceptują papierowe formularze FAL na potrzeby spełnienia formalności sprawozdawczych. Przekazywanie informacji wymaganych zgodnie z aktem prawnym Unii od dnia 1 czerwca 2015 r. możliwe jest tylko drogą elektroniczną. Wymóg umieszczania, w stosownych przypadkach, numerów wiz na listach załogi oraz pasażerów wynika z pkt 3.1.2 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
                  3
               . Wymogi te zaostrzają obowiązki wynikające z obowiązujących zasad przewidzianych w Konwencji FAL, a więc stanowią różnicę w rozumieniu art. VIII tej Konwencji. Państwa członkowskie jako umawiające się strony Konwencji FAL powinny zatem zgłosić tę różnicę IMO.

               (6)Celem zmian w załączniku IV do konwencji MARPOL jest zapewnienie ram prawnych na potrzeby wykonania porozumienia osiągniętego na forum MEPC 68, zgodnie z którym zgłoszona dostępność urządzeń odbiorczych w portach jest wystarczająca dla dopuszczenia do wejścia w życie postanowień w sprawie strefy specjalnej Morza Bałtyckiego, a zatem można ustalić faktyczny harmonogram zastosowania określenia części Morza Bałtyckiego jako strefy specjalnej, zgodnie ze wspomnianymi zgłoszeniami. Artykuł 4 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  4
                odnosi się do kwestii dostępności portowych urządzeń do odbioru odpadów przy spełnieniu warunków z prawidła 12a rezolucji MEPC.200(62), których celem jest ograniczenie zrzutów odpadów wytwarzanych przez statki oraz pozostałości ładunku do morza, w szczególności zrzutów nielegalnych ze statków korzystających z portów w Unii.

               (7)Poprawki do prawidła II-2/13 konwencji SOLAS ustanawiają wymogi oceny dróg ewakuacji na podstawie analizy przebiegu ewakuacji we wczesnej fazie projektowania, mające zastosowanie do statków pasażerskich typu ro-ro i innych statków pasażerskich przewożących więcej niż 36 pasażerów. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE
                  5
                stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A w całości spełniają wymogi Konwencji SOLAS z 1974 r., ze zmianami. Ponadto dyrektywa Rady 2009/45/WE zawiera szczegółowe przepisy dotyczące dróg ewakuacji ze statków typu ro-ro i innych statków pasażerskich klasy B, C i D, jak ustanowiono w załączniku I rozdział II część B pkt 6-1.

               (8)Poprawki do prawidła II-2/18 konwencji SOLAS w zakresie lądowisk dla śmigłowców na nowych statkach pasażerskich typu ro-ro sprawią, że postanowienia okólnika IMO MSC.1/Circ.1431 z dnia 31 maja 2012 r. (Wytyczne dotyczące zatwierdzania pianowych urządzeń gaśniczych na platformie śmigłowcowej) uzyskają moc obowiązujących przepisów. W myśl przepisów prawidła 18 części B rozdziału II-2 w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady statki posiadające lądowiska dla helikopterów powinny spełniać wymagania prawideł konwencji SOLAS w wersji zmienionej dnia 1 stycznia 2003 r., które mają obecnie podlegać zmianie.

               (9)Zrewidowany rozdział 8 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego nakaże zwrócenie szczególnej uwagi na dostarczaną przez producenta systemu specyfikację jakości wody w celu zapobieżenia wewnętrznej korozji i groźbie zatkania tryskaczy. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A w całości spełniają wymogi Konwencji SOLAS z 1974 r., ze zmianami, tym samym potwierdzając moc kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego jako prawnie obowiązującego w ramach tej konwencji na mocy rezolucji MSC.99(73). Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE zawiera ponadto zawiera szczegółowe przepisy dotyczące gaszenia pożarów w odniesieniu do statków klasy B, C i D, jak ustanowiono w załączniku I rozdział II-2 część A pkt 4.5 i 4.8.

               (10)Nowy rozdział 17 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego określi bliżej specyfikacje pianowych urządzeń gaśniczych na platformie śmigłowcowej wymagane na mocy rozdziału II-2 konwencji SOLAS. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A w całości spełniają wymogi Konwencji SOLAS z 1974 r., ze zmianami, tym samym potwierdzając moc kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego jako prawnie obowiązującego w ramach tej konwencji na mocy rezolucji MSC.99(73). Poza tym dyrektywa Rady 2009/45/WE zawiera szczegółowe przepisy dotyczące wymogi dotyczące lądowiska dla śmigłowców na statkach klasy B, C i D, jak ustanowiono w załączniku I rozdział II część B pkt 18.

               (11)Poprawki do kodeksu dotyczącego programu rozszerzonych kontroli (ESP) z 2011 r. mają zharmonizować stosowanie terminów odnoszących się do uznanych organizacji. Artykuły 5 i 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012
                  6
                wprowadzają obowiązek spełniania warunków Programu Oceny Stanu Technicznego IMO dla zbiornikowców pojedynczokadłubowych mających więcej niż 15 lat. W rozszerzonym programie inspekcji podczas kontroli drobnicowców i tankowców, zwanym inaczej rozszerzonym programem kontroli (ESP), określono sposób przeprowadzania takiej zintensyfikowanej oceny. Jako że w Programie Oceny Stanu Technicznego do osiągnięcia celu stosuje się rozszerzony program kontroli, wszelkie zmiany kontroli w ramach rozszerzonego programu kontroli będą automatycznie miały zastosowanie na mocy rozporządzenia (UE) nr 530/2012.

               (12)Unia nie jest ani członkiem IMO ani umawiającą się stroną przedmiotowych konwencji i kodeksów. W związku z tym konieczne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do przekazania stanowiska Unii i wyrażenia przez nie zgody na związanie się tymi zmianami,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowisko Unii na 40. posiedzeniu Komitetu ds. ułatwienia Międzynarodowej Organizacji Morskiej polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie zmian w Konwencji FAL określonych w załączniku 1 do dokumentu IMO FAL 39/16.

               2.W stosownych przypadkach państwa członkowskie składają niezwłocznie powiadomienia zgodne z art. VIII konwencji FAL sekretarzowi generalnemu IMO w odniesieniu do zmian wymienionych w ust. 1 natychmiast po ich wejściu w życie.

               Artykuł 2

               Stanowisko Unii na 69. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie zmian w prawidłach 1 i 11 załącznika IV do konwencji MARPOL określonych w załączniku 1 do dokumentu IMO MEPC 69/3/3.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii na 96. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie następujących zmian:

               –prawidła II-2/13 konwencji SOLAS, jak określono w załączniku 14 do dokumentu IMO MSC 95/22/add.2;

               –prawidła II-2/18 konwencji SOLAS, jak określono w załączniku 2 do dokumentu IMO SSE 2/20;

               –rozdziału 8 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego, jak określono w załączniku 18 pkt 1 dokumentu IMO 95/22/add.2;

               –rozdziału 17 kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego, jak określono w załączniku 18 pkt 2 dokumentu IMO 95/22/add.2;

               –kodeksu dotyczącego rozszerzonego programu kontroli z 2011 r., jak określono w załączniku 15 dokumentu IMO 95/22/add.2.

               Artykuł 4

               1.Stanowisko Unii określone w art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 3 jest wyrażane przez państwa członkowskie będące członkami IMO, działające wspólnie w interesie Unii.

               2.Formalne i drobne modyfikacje stanowiska Unii określonego w art. 1, 2 i 3 mogą być uzgadniane bez konieczności zmiany stanowiska.

               Artykuł 5

               Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do wyrażenia zgody na związanie się, w interesie Unii, zmianami, o których mowa w art. 1, 2 i 3.

               Artykuł 6

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     Przewodniczący

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady 2014/280/UE w sprawie stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 93. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu poświęconego przyjęciu poprawek do prawideł II-1/29, II-2/3, 2/9.7, 2/13.4, 2/18, III/20 konwencji SOLAS, Międzynarodowego kodeksu środków ratunkowych i kodeksu dotyczącego rozszerzonego programu kontroli z 2011 r. Dz.U. L 145 z 16.5.2014, s. 40.

                     (2)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylająca dyrektywę 2002/6/WE (Dz.U. L 283 z 29.10.2010, s. 1).

                     (3)
                  Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1).

                     (4)
                  Dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku; Dz.U. L 332 z 28.12.2000, s. 81.

                     (5)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1).

                     (6)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego w odniesieniu do zbiornikowców pojedynczokadłubowych (Dz.U. L 172 z 30.6.2012, s. 3).