				|

		52011PC0843

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające Instrument Partnerstwa na rzecz współpracy z państwami trzecimi /* KOM/2011/0843 wersja ostateczna - 2011/0411 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Niniejszy wniosek dotyczący Instrumentu
Partnerstwa zastępuje Instrument Finansowania Współpracy z
Państwami i Terytoriami Uprzemysłowionymi oraz Innymi Państwami
i Terytoriami o Wysokim Dochodzie (ICI)[1],
który wszedł w życie w 2007 r. i który stanowi główny unijny
mechanizm współpracy z krajami wysoko rozwiniętymi. ICI okazał
się skutecznym zestawem narzędzi umożliwiających
zróżnicowane i odpowiednie działania na rzecz rozszerzenia i
pogłębienia współpracy z 17 krajami (krajami
uprzemysłowionymi i terytoriami o wysokim dochodzie Ameryki
Północnej, regionu Azji i Pacyfiku i regionu Zatoki Perskiej). Ostatnio,
wraz z przyjęciem wniosku dotyczącego ICI Plus, instrument ten
rozszerzono na kraje rozwijające się. Z końcem 2013 roku
instrument ten przestanie jednak obowiązywać, w związku z czym
konieczny jest nowy instrument finansowy.
Ponadto od czasu wejścia w życie
rozporządzenia w sprawie ICI jesteśmy świadkami pojawienia
się gospodarek wschodzących jak Indie, Chiny i Brazylia, które
odgrywają coraz ważniejszą rolę w międzynarodowej
gospodarce i handlu, na forach wielostronnych (ONZ i G20) oraz w podejmowaniu
wyzwań ogólnoświatowych. Choć nadal głównym przedmiotem
troski tych państw jest rozwój i ograniczanie ubóstwa, to stopniowo
przestają one być krajami rozwijającymi się. Strategiczny
interes UE leży w stymulowaniu wiarygodnych działań tych krajów
służących właściwemu podejściu do globalnych
wyzwań, takich jak zmiana klimatu, dzięki czemu będzie ona
mogła utrzymać ożywienie gospodarcze na swoim terytorium.
Ponadto Unia Europejska opracowała
kompleksowe umowy z głównymi partnerami i gospodarkami wschodzącymi,
regulujące kwestie dwustronne i kwestie o znaczeniu ogólnoświatowym.
Wdrażanie tych instrumentów (tj. umów, deklaracji, planów działania
itp.) wymaga osobnego instrumentu finansowego, za pomocą którego UE
mogłaby skutecznie wspierać swoje interesy na całym świecie
i rozwiązywać problemy globalne, gdy tylko wystąpi taka potrzeba.
Dodatkowo zmiana stosunków z Rosją,
kryzys finansowy, który przyniósł nowe wyzwania dla światowej
gospodarki i jej ładu, rosnąca współzależność
między UE a jej głównymi partnerami; zmiany w strukturach handlu,
rosnąca rola społeczeństwa obywatelskiego i środowisk
biznesowo-handlowych zarówno w Europie, jak i w krajach partnerskich wymaga
pogłębienia dialogu, integracji i wymiany. Występuje
rosnąca potrzeba rozwiązania problemów społecznych (nierówny
rozkład korzyści płynących z globalizacji oraz ogromny
wpływ spowolnienia gospodarczego na konsumpcję, dochody i tworzenie
miejsc pracy), a także wyzwań w dziedzinie ochrony środowiska i
zmiany klimatu. W tym kontekście wprowadzenie nowego instrumentu jest
konieczne z wielu innych względów, takich jak rosnąca rola gospodarek
wschodzących, w tym kwestie związane z handlem i współpracą
południa z południem, potrzeba łączenia pomocy rozwojowej,
instrumenty handlowe, dialog ze środowiskiem przedsiębiorców, rozwój
infrastrukturalny i technologiczny oraz inwestycje na rzecz wspierania
inteligentnego i sprzyjającego włączeniu społecznemu
wzrostu, integracja handlowa, rozwój sektora prywatnego, spójność
społeczna, programy reform i modernizacji.
UE nie dysponuje obecnie prawdziwym
instrumentem, który umożliwiałby jej współpracę z nowymi
gospodarkami wschodzącymi w zakresie zagadnień związanych z
promowaniem podstawowych interesów unijnych oraz wspólnymi wyzwaniami o
zasięgu globalnym (takimi jak zmiana klimatu lub potrzeba wspierania
zrównoważonego rozwoju na wszystkich poziomach). Mimo że ICI
został rozszerzony o kraje rozwijające się, wraz z
przyjęciem ICI Plus w dniu 1 grudnia 2011 r., jego zakres przedmiotowy
jest ograniczony.
Celem proponowanego Instrumentu Partnerstwa
jest zlikwidowanie ograniczenia, które utrudnia UE prowadzenie skutecznej
polityki międzynarodowej. Jego wprowadzenie stanowiłoby
wypełnienie wyżej wspomnianej luki, a w szczególności
umożliwiłoby UE realizowanie działań wykraczających
poza współpracę rozwojową z liczącymi się graczami
globalnymi, a także obronę podstawowych interesów UE w stosunkach z
dowolnym krajem partnerskim, jeżeli pojawi się taka potrzeba.
Mogłoby również stanowić podstawę do nawiązania nowych
stosunków z krajami, które skorzystały z dwustronnej pomocy rozwojowej.
Instrument posłużyłby w
szczególności osiągnięciu następujących celów
szczegółowych:
a)           zapewnieniu międzynarodowego
wymiaru strategii „Europa 2020” poprzez wspieranie unijnych strategii
partnerstwa na rzecz współpracy dwustronnej, regionalnej i
międzyregionalnej poprzez promowanie dialogu politycznego i wypracowanie wspólnego
podejścia do wyzwań globalnych, takich jak bezpieczeństwo
energetyczne, zmiana klimatu i środowisko, oraz wspólnych odpowiedzi na te
wyzwania;
b)           poprawa dostępu do rynku i
rozwijanie możliwości handlowych, inwestycyjnych i biznesowych
przedsiębiorstw europejskich, w szczególności MŚP, za
pomocą partnerstw gospodarczych oraz współpracy biznesowej i
regulacyjnej;
c)           propagowanie powszechnej wiedzy na
temat Unii oraz jej widoczności i roli na arenie międzynarodowej za
pomocą dyplomacji publicznej, współpracy edukacyjnej i akademickiej
oraz działań informacyjnych propagujących unijne wartości i
interesy.
Instrument
partnerstwa będzie zatem wzmacniał i
propagował interesy UE oraz interesy, które dzieli ona z innymi krajami, i
nada strategii „Europa 2020” zasięg globalny poprzez reagowanie w sposób
skuteczny i elastyczny na cele współpracy wynikające ze stosunków
Unii z krajami partnerskimi i poprzez podejmowanie wyzwań
ogólnoświatowych. Instrument będzie miał zasięg globalny ze
szczególnym uwzględnieniem partnerów strategicznych i gospodarek
wschodzących. Zlikwidowany zostanie wymóg klasyfikacji wydatków jako
oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA), choć należy utrzymać
możliwość jego stosowania, szczególnie w odniesieniu do pomocy
na rzecz wymiany handlowej oraz pomocy związanej z handlem. Kwota
środków przewidzianych na lata 2014–2020 wynosi 1 131 mln EUR.
Instrument Partnerstwa będzie
stanowił integralną część ogólnej struktury
instrumentów finansowych na rzecz działań zewnętrznych, która
jest podzielona na cztery główne rozdziały: rozdział oparty na
politykach dotyczący głównie współpracy z krajami partnerskimi
na wszystkich poziomach i rozdziały dotyczące działań w
zakresie przekrojowych priorytetów i wartości: praw człowieka i
demokracji, pomocy humanitarnej i ochrony ludności, zarządzania
kryzysowego i zapobiegania kryzysom.
Jednym z głównych priorytetów strategii
„Europa 2020” jest przywrócenie wzrostu stanowiącego urzeczywistnienie
wizji Europy, której przyszłość leży w gospodarce
niskoemisyjnej i realizacji celów zrównoważonego rozwoju. W strategii
uznano, że szybko rozwijające się gospodarki wschodzące,
posiadające coraz liczniejszą klasę średnią,
odegrają kluczową rolę w podtrzymaniu wywozu europejskich
towarów i usług, w zakresie którego UE ma przewagę komparatywną.
Na przykład przyszła polityka przeciwdziałania zmianie klimatu
(lub jej brak) w Chinach, Indiach, Brazylii i Stanach Zjednoczonych będzie
miała znaczący wpływ na przyszłą konkurencyjność,
badania i rozwój oraz współpracę naukową między tymi
regionami, a także handel międzynarodowy. W naszym interesie
leży wspieranie szerokiego sojuszu i ścisłej współpracy.
Instrument Partnerstwa powinien mieć zasadnicze znaczenie dla wspierania
polityki handlowej[2],
w szczególności w odniesieniu do strategicznych partnerów gospodarczych.
Zapewnienie europejskim przedsiębiorstwom dostępu do rynku
będzie uzupełnieniem działań finansowanych w ramach
programu na rzecz konkurencyjności i MŚP.
Gospodarki wschodzące odgrywają
coraz ważniejszą rolę odpowiedzialnych partnerów w
rozwiązywaniu problemów ogólnoświatowych w obliczu obecnego kryzysu
gospodarczego. UE uznaje znaczenie zwiększania odpowiedzialności
gospodarek wschodzących za kraje najsłabiej rozwinięte i kraje
rozwijające się. Problemy związane z tak istotnymi zagadnieniami
jak ograniczanie ubóstwa, konkurencyjność i liberalizacja handlu,
środowisko, zmiana klimatu, energia, zrównoważony rozwój, godna
praca, w tym poszanowanie podstawowych norm pracy i dialogu społecznego,
poprawa podstawowych umiejętności komputerowych oraz
włączenie społeczne, pandemie, bezpieczeństwo
cyberprzestrzeni, terroryzm i przestępczość zorganizowana
łącznie z piractwem można rozwiązać tylko na szczeblu
międzynarodowym. W związku z przyspieszającą
globalizacją konieczne jest uzupełnienie wewnętrznych
działań na rzecz zapewnienia zrównoważonego wzrostu i miejsc
pracy w Europie i ogólnej polityki wewnętrznej UE o odpowiednią
zewnętrzną pomoc finansową. Ten zewnętrzny wymiar polityki
wewnętrznej powinien zapewnić większą
konsekwentność i spójność unijnych działań
zewnętrznych, co pozwoli uniknąć dublowania i
zwiększyć wpływ prowadzonych działań.
Dlatego w ramach Instrumentu Partnerstwa
priorytetowo traktowane będzie wspieranie innych zewnętrznych
obszarów polityki UE, takich jak wymiana handlowa, czy też zewnętrzny
wymiar unijnej polityki w obszarze zmiany klimatu, środowiska, energii,
transportu, zatrudnienia i polityki społecznej, a także technologii
informacyjnych i komunikacyjnych. W przypadku Instrumentu Partnerstwa
szczególnie istotne dla działań wspierających dialog polityczny
z gospodarkami uprzemysłowionymi i wschodzącymi będą
włączenie klimatu do głównych nurtów polityki oraz cele
klimatyczne.
Efektywne gospodarowanie zasobami będzie
miało zasadnicze znaczenie dla utrzymania zrównoważonego wzrostu
gospodarczego pomimo ograniczeń środowiskowych. UE jest w trakcie
przyjmowania strategii na rzecz efektywnej gospodarki zasobami, która jest
jedną z inicjatyw przewodnich strategii „Europa 2020”. Wpłynie to na normy
obowiązujące w UE, ale zapewnienie prawdziwej skuteczności
będzie możliwe tylko pod warunkiem przyjęcia praktyk efektywnego
gospodarowania zasobami przez wszystkie największe gospodarki. Gospodarki
wschodzące mają możliwość uniknięcia
niezrównoważonych wzorców konsumpcji i produkcji, które tak często
stosowano w UE i innych rozwiniętych gospodarkach w toku ich
uprzemysławiania się, a UE ma wszelkie powody, by im w tym pomóc.
Ogromna część ludności
krajów o gospodarkach wschodzących, szczególnie Indii i Chin, żyje
jednak w skrajnym ubóstwie, a jej byt jest uzależniony od zdrowych
ekosystemów, takich jak czysta woda i obfite morza i lasy. Jednocześnie
Brazylia, Republika Południowej Afryki, Indie oraz Chiny to państwa o
ogromnej różnorodności biologicznej. Gospodarki te odpowiadają
za zużycie zasobów w innych krajach rozwijających się,
szczególnie biedniejszych. Współpraca w zakresie ochrony ekosystemów i
zrównoważonego gospodarowania nimi leży w obopólnym interesie UE i
jej partnerów.
Dialog i praktyczna współpraca z
największymi światowymi producentami i konsumentami energii są
konieczne do sprostania wyzwaniu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa
energetycznego UE – zwłaszcza że w coraz większym stopniu
jesteśmy uzależnieni od przywozu – podobnie jak konieczne są
ogólnoświatowe działania na rzecz gospodarki niskoemisyjnej,
zrównoważona polityka energetyczna, przejrzystość i
przewidywalność globalnych rynków energii oraz współpraca
technologiczna.
Ponieważ w przypadku wielu krajów
właśnie kończy się okres korzystania z dwustronnej pomocy
rozwojowej, poszukują one nowych form współpracy. Jeżeli UE chce
pozostać strategicznym partnerem w dziedzinach technologii i innowacji
oraz utrzymać pozycję lidera pod względem ustanawiania
ogólnoświatowych standardów, musi mieć możliwość
zawiązywania w tych obszarach partnerstw przynoszących obopólne
korzyści.
Zewnętrzne aspekty polityki
wewnętrznej UE zostaną zatem w pełni uwzględnione w
programowaniu Instrumentu Partnerstwa. Będzie on stanowił – w ramach
ograniczonej puli środków przewidzianych na jego finansowanie –
uzupełnienie zewnętrznego wymiaru polityki wewnętrznej
realizowanej za pomocą innych unijnych programów (takich jak program
ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020”, program
„Konkurencyjność i MŚP”, obejmujący między innymi
współpracę turystyczną, fundusz migracyjny i fundusz
bezpieczeństwa wewnętrznego, a także program „Erasmus dla
wszystkich”), dzięki czemu można będzie uniknąć
dublowania działań. Instrument może również wspierać
inne obszary polityki zewnętrznej UE, takie jak handel. W
trakcie całego etapu programowania zapewniona zostanie spójność
i komplementarność z innymi geograficznymi instrumentami
działań zewnętrznych, w szczególności Instrumentem
Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, przy jednoczesnym
uwzględnieniu zasad zróżnicowania i koncentracji.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
W okresie od 26
listopada 2010 r. do 31 stycznia 2011 r. Komisja Europejska przeprowadziła
konsultacje społeczne w sprawie przyszłego finansowania
działań zewnętrznych UE. Proces ten odbywał się z
wykorzystaniem internetowego kwestionariusza, któremu towarzyszył dokument
informacyjny: „Za pomocą jakich instrumentów UE powinna finansować
działania zewnętrzne po 2013 r.?”, opracowany przez personel Komisji
i ESDZ.
Większość respondentów
(około 70 %) potwierdziła, że pomoc finansowa UE
stanowiła znaczącą wartość dodaną w głównych
obszarach polityki wspieranych za pomocą instrumentów finansowych UE na
rzecz działań zewnętrznych[3].
Wielu respondentów wspomniało, że unijna wartość dodana
jest główną siłą napędową na
przyszłość: uznali oni, że UE powinna wykorzystać
tę przewagę komparatywną – w powiązaniu ze swoją
obecnością na całym świecie, wszechstronną wiedzą
fachową, ponadnarodowym charakterem oraz rolą podmiotu
ułatwiającego koordynację – a także ekonomię skali.
Prawie wszyscy respondenci (92 %) poparli
przyjęcie bardziej zróżnicowanego podejścia, dopasowanego do
sytuacji kraju będącego beneficjentem i opartego na uzasadnionych
kryteriach i sprawnym gromadzeniu danych, co ma stanowić sposób na
wzmocnienie oddziaływania instrumentów finansowych UE.
Respondenci wyrazili różne opinie na
temat uproszczenia instrumentów i równowagi między instrumentami
geograficznymi i tematycznymi. Wielu respondentów obawia się, że
zmniejszenie liczby unijnych programów tematycznych będzie
wiązało się, ze zmniejszeniem łącznej kwoty
dostępnej na działania tematyczne, więc zamiast tego
wzywają oni do uproszczenia zasad regulujących dostęp do
środków na finansowanie działań tematycznych i ich
realizację. Znaczna większość badanych poparła
zwiększenie elastyczności geograficznej instrumentów UE, tak by
umożliwić reagowanie na wyzwania międzyregionalne.
W tej części kwestionariusza, w
której poproszono respondentów o uporządkowanie obszarów zainteresowania
według ważności, większość wymieniła w
pierwszej kolejności „stabilność makroekonomiczną i
finansową, wzrost gospodarczy” oraz „wspieranie handlu i inwestycji”, a w
następnej „energię, efektywne gospodarowanie zasobami i zmianę
klimatu” oraz „zatrudnienie i kwestie społeczne (wzrost sprzyjający
włączeniu społecznemu i godna praca)”.
Znaczna większość respondentów
zgodziła się również, że główną siłą
napędową rozwoju gospodarczego jest sektor prywatny, który w
związku z tym znacząco przyczynia się do budowania
zrównoważonego wzrostu gospodarczego. Dlatego respondenci opowiedzieli
się za zbliżeniem UE do środowiska przedsiębiorców jako
partnerów w UE i w państwach trzecich w celu coraz większego
angażowania sektora prywatnego – zarówno pod względem finansowym, jak
i w zakresie gromadzenia wiedzy – jako siły napędowej
zrównoważonego rozwoju.
Wielu respondentów zgodziło się,
że wspólne programowanie i współfinansowanie wraz z państwami
członkowskimi może doprowadzić do zwiększenia
oddziaływania i spójności działań zewnętrznych UE,
uproszczenia procesu przyznawania pomocy i obniżenia ogólnych kosztów
transakcji.
Jeżeli chodzi
o ocenę efektywności, respondenci powszechnie poparli
położenie większego nacisku na monitorowanie realizacji
projektów i programów przy jednoczesnym uproszczeniu zasad finansowania
zewnętrznego, tak aby zagwarantować, że unijne instrumenty
polityki zewnętrznej przyniosą pożądane efekty.
Znaczna liczba
respondentów poparła zintensyfikowanie działań informacyjno-komunikacyjnych
w celu zwiększenia widoczności unijnego finansowania
działań zewnętrznych, w szczególności w krajach
korzystających. Wydaje się jednak, że działania UE
zyskują większą widoczność dzięki skutecznej
polityce, strategiom i obecności w państwach trzecich niż
dzięki zwiększaniu wydatków na komunikację. Zdecydowane poparcie
uzyskał również pomysł wzmocnienia roli UE jako koordynatora
poszczególnych darczyńców i sprawienia, by partnerzy wdrażający
nadali unijnemu finansowaniu większą widoczność.
Zanim Komisja przedstawiła niniejszy
wniosek dotyczący Instrumentu Partnerstwa, rozważyła cztery
warianty polityki: zlikwidowanie ICI; utrzymanie status quo; zmiana Instrumentu
Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, tak umożliwić wydatki
niewchodzące w zakres oficjalnej pomocy rozwojowej; bądź
wprowadzenie nowego instrumentu opartego na ICI oraz ICI Plus.
Po dokonaniu wnikliwej oceny uznano, że
ani zlikwidowanie ICI, ani utrzymanie status quo nie jest rozwiązaniem
wykonalnym z politycznego punktu widzenia. Ograniczenie wydatków
wyłącznie do działań związanych z ograniczaniem
ubóstwa lub skupienie się tylko na współpracy z gospodarkami
wschodzącymi oznaczałoby sztuczne zawężenie zakresu działań
zewnętrznych UE i zaniedbanie zasadniczych interesów Unii.
Przyjęcie wariantu polegającego na
zmianie Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju w taki
sposób, aby dopuścić wydatki niezwiązane z oficjalną
pomocą rozwojową, byłoby o tyle korzystne, że
zapewniłoby spójność geograficzną (jeden instrument na
kraj), natomiast za poważną wadę takiego rozwiązania uznano
trudności związane z zarządzaniem instrumentem o dwóch
różnych celach.
Ocena skutków
Skutki gospodarcze:
Wprowadzenie nowego Instrumentu Partnerstwa
otworzyłoby przed UE kolejną możliwość wspierania
unijnych przedsiębiorstw (zwłaszcza MŚP) i produktów.
Mógłby on wspierać unijne przedsiębiorstwa w państwach
trzecich, pobudzając unijną konkurencyjność i
innowacyjność w sposób uzupełniający działania
finansowane w ramach programu „Konkurencyjność i MŚP” oraz
programu „Horyzont 2020” (badania naukowe i innowacje). Mógłby on
wspierać międzynarodowy handel i inwestycje pochodzące z UE, co
z kolei mogłoby ułatwić napływ inwestycji zagranicznych do
UE. Może on również odegrać pewną rolę w handlu i
współpracy południa z południem dzięki propagowaniu
odpowiedzialnych praktyk biznesowych wśród partnerów UE w państwach
trzecich, a szczególnie w uboższych krajach rozwijających się.
Współpraca jest możliwa w wielu dziedzinach, między innymi w
zakresie zmiany klimatu, energii[4],
środowiska, zbliżenia przepisów technicznych i normalizacji,
społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, praw
własności intelektualnej, ochrony danych osobowych, najlepszych
praktyk w kwestiach gospodarczych, handlowych, inwestycyjnych, podatkowych i
finansowych oraz turystycznych. Mogłoby to doprowadzić do wzmocnienia
bezpieczeństwa gospodarczego UE oraz tworzenia nowych miejsc pracy, co w
ostatecznym rozrachunku przyczyniłoby się do wzrostu gospodarczego.
Nowy instrument mógłby wzmocnić dobrze rozwinięte formy
współpracy gospodarczej między UE a krajami partnerskimi. W tym
zakresie umożliwiłby on UE zagwarantowanie, że wartości
związane z ochroną środowiska, zrównoważoną
energią, sprawami społecznymi, zatrudnieniem i inne wartości
istotne dla społeczeństwa będą należycie
uwzględniane w ramach projektowania i wdrażania polityki i programów.
Skutki społeczne:
Dzięki dostosowaniu instrumentów
finansowych UE i państw członkowskich oraz wspieraniu
działań prowadzonych wspólnie z innymi darczyńcami w ramach
stosunków dwustronnych i wielostronnych nowy instrument mógłby mieć
znaczący wpływ na tkankę społeczną krajów o
gospodarkach wschodzących. Mógłby wspierać reformy systemów
opieki społecznej, krajową politykę zatrudnienia, krajową
politykę w zakresie szkoleń i doskonalenia umiejętności,
systemy kształcenia, programy budowania potencjału badawczego i
innowacyjności oraz działania mające na celu wzmocnienie
krajowych siatek bezpieczeństwa socjalnego. Tworzenie dodatkowych
zielonych miejsc pracy pozwoli zwiększyć dochody oraz poprawić
spójność społeczną i strategie ograniczania ubóstwa na
poziomie krajowym. W tym zakresie proponowany instrument przyczyniłby
się do pomyślnej realizacji międzynarodowych działań w
zakresie polityki społecznej wspieranych przez Międzynarodową
Organizację Pracy ONZ oraz szczyty G8 i G20.
Skutki
środowiskowe:
Unijne partnerstwa tworzone w ramach nowego
instrumentu będą miały na celu pobudzanie i wspieranie wzrostu
oraz zapewnienie zrównoważenia środowiskowego w dłuższej
perspektywie czasowej. W tym względzie oczekuje się, że nowy
instrument odegra kluczową rolę w zapewnieniu – zarówno UE, jak i
krajom partnerskim – wsparcia na rzecz działań w zakresie ochrony
środowiska i zmiany klimatu oraz dialogu politycznego. Proponowany
instrument mógłby wspierać niskoemisyjny model biznesowy poprzez
zapewnienie zachęt dla europejskiego sektora prywatnego.
Uwzględniając pozytywne rezultaty konferencji ONZ w sprawie zmian
klimatu (COP-16), która odbyła się w Cancún, proponowany instrument
mógłby zostać wykorzystany do wspierania unijnych
przedsiębiorstw w opracowywaniu skutecznej niskonakładowej polityki
na rzecz osiągania celów w zakresie ochrony środowiska w krajach
partnerskich. Pomógłby on również krajom partnerskim czerpać
pełnię korzyści płynących z innowacyjności w
dziedzinie ochrony środowiska, ekologii i efektywności energetycznej.
Mógłby przyczynić się do propagowania przejścia na
zieloną gospodarkę, w której zasoby są użytkowane w sposób
efektywny. Rosnący popyt na towary w krajach o gospodarkach
wschodzących oznacza, że istnieje potrzeba wspierania wymiany
najlepszych praktyk w sektorze prywatnym oraz ekologizacji polityki
zamówień publicznych. Proponowany instrument umożliwiłby
współpracę na rzecz lepszego zrozumienia gospodarczych i
społecznych kosztów utraty różnorodności biologicznej i
degradacji ekosystemów w krajach o znaczeniu globalnym.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
W wyniku dyskusji, które władza
ustawodawcza toczyła na temat wniosku Komisji dotyczącego ICI Plus
(COM/2009/197), i po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, trzy
tworzące tę władzę instytucje uzgodniły zastosowanie w
odniesieniu do prowadzenia działań wykraczających poza
współpracę rozwojową w krajach rozwijających się art.
207 ust. 2 oraz art. 209 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W
odniesieniu do krajów „innych niż kraje rozwijające się” stosuje
się art. 212 ust. 2 TFUE.
Zgodnie z przyjętymi ustaleniami
podstawą prawną proponowanego Instrumentu Partnerstwa byłyby
zatem następujące trzy artykuły TFUE: art. 212 ust. 2, art. 207
ust 2 i art. 209 ust. 1.
UE
zawarła wiele umów międzynarodowych z krajami partnerskimi z
całego świata, którym nie dorównuje żadne z państw
członkowskich, dzięki czemu Unia ma możliwość
oddziaływania niemal na każdą sferę stosunków
międzynarodowych. Dzięki
współdziałaniu 27 państw członkowskich w ramach wspólnej
polityki i strategii UE dysponuje masą krytyczną
umożliwiającą jej reagowanie na wyzwania globalne. Unia ma również wyjątkowe
możliwości upowszechniania swoich norm i standardów i ugruntowywania
ich jako norm ogólnoświatowych w drodze współpracy
międzynarodowej.
Proponowany
Instrument Partnerstwa zapewni większą wartość dodaną
niż obecne warunki, ponieważ uwzględnia strategię „Europa
2020”, która opiera się na współpracy ukierunkowanej na zielony
wzrost i kładzie jednocześnie większy nacisk na interesy UE
wynikające ze współpracy z krajami wschodzącymi i
uprzemysłowionymi, a także w większym stopniu podkreślając
konieczność poprawy klimatu dla przedsiębiorczości, inwestycji,
handlu oraz badań i innowacji. Powinien
on umożliwić opracowanie proaktywnego programu realizacji interesów,
które Unia dzieli z krajami partnerskimi, ze szczególnym uwzględnieniem
jej partnerów strategicznych.
Nowy
Instrument Partnerstwa umożliwiłby również UE lepsze
wywiązywanie się z zobowiązań wobec państw trzecich, z
którymi Unia zawarła umowy o partnerstwie i współpracy bądź
umowy ramowe. Zapewniłby większą wiarygodność i
spójność polityki zewnętrznej UE, łącząc w sobie
propagowanie jej wartości i interesów z konkretnymi działaniami w
zakresie współpracy. W ramach zawieranych umów Instrument Partnerstwa
mógłby również pełnić funkcję katalizatora wspólnych
projektów Unii i państw członkowskich, ponieważ UE oraz
państwa członkowskie są związane ich postanowieniami. Co
więcej, wsparłby on politykę regionalną i dwustronną
UE, a także realizację zobowiązań UE wobec organizacji
współpracy regionalnej i międzynarodowej oraz w ramach procesów takiej
współpracy.
Unijne działania w zakresie
współpracy gospodarczej, dialog ze środowiskiem przedsiębiorców
i inne formy gospodarczych działań zewnętrznych mogłyby
stanowić potężne narzędzie polityki zagranicznej.
Mogłyby przyczynić się do propagowania unijnej widoczności
i efektywności na zewnątrz. Stanowiłoby to wsparcie realizacji
ambicji Europy, jaką jest uzyskanie statusu jednego z głównych graczy
politycznych i gospodarczych na arenie międzynarodowej, zarówno w
stosunkach dwustronnych, jak i na forum organizacji wielostronnych, takich jak
G20.
Ponadto
w ramach nowego Instrumentu Partnerstwa wspólne działania z państwami
członkowskimi UE i innowacyjne sposoby mobilizowania zasobów byłyby
częstsze i bardziej realne niż obecnie w przypadku ICI.
Dostępnych będzie więcej środków na wspieranie operacji
współfinansowania we współpracy z organami lub agencjami pomocy
dwustronnej i organami lub agencjami finansowymi państw członkowskich
UE. Programowanie wieloletnie umożliwiłoby przedsiębiorstwom
prowadzenie bardziej uporządkowanej i zintegrowanej
działalności. Ułatwione byłoby zawiązywanie
partnerstwa publiczno-prywatnego z udziałem większej liczby podmiotów
ze środowiska europejskich przedsiębiorców. W stosownych przypadkach
korzystne byłoby również łączenie dotacji i pożyczek.
Wybór instrumentu prawnego
Komisja uważa, że rozszerzenie
zakresu Instrumentu Współpracy na rzecz Rozwoju o działania
pozarozwojowe stwarza ryzyko wystąpienia sprzeczności między
różnymi celami i może doprowadzić do znacznych opóźnień
w podejmowaniu decyzji i ich wdrażaniu. Komisja zaleca stworzenie nowego
jednolitego instrumentu o zasięgu ogólnoświatowym skupiającego
się na obronie podstawowych interesów UE oraz rozwiązywaniu problemów
globalnych za pomocą ściśle określonego zakresu działań.
Dlatego Komisja zaleca zaproponowanie nowego instrumentu.
Uznano, że najlepszym wariantem
będzie przedłożenie wniosku dotyczącego stworzenia nowego
instrumentu. Istnieje szerokie porozumienie w kwestii wykorzystania obecnego
zestawu instrumentów finansowych, choć konieczne jest uwzględnienie
zmian instytucjonalnych wprowadzonych traktatem lizbońskim. Zgodnie z tym
wariantem obecna struktura instrumentów, którą zarówno zainteresowane
strony, jak i państwa członkowskie UE uznają za odpowiednią
i wystarczającą, pozostałaby zasadniczo niezmieniona. Nowy
Instrument Partnerstwa o globalnym zasięgu i ściśle
określonych celach będzie jednak wymagał gruntownego
dostosowania istniejących metod prowadzenia polityki, programowania i
osiągania rezultatów.
4.           WPŁYW NA
BUDŻET
Łączny proponowany przydział
środków finansowych na Instrument Partnerstwa w latach 2014–2020 wynosi 1
131 mln EUR w cenach bieżących. Kwota ta jest zgodna z działem 4
„UE jako partner globalny” proponowanych ram finansowych na lata 2014–2020.
W celu zapewnienia jego przewidywalności
finansowanie działań z zakresu szkolnictwa wyższego w
państwach trzecich w kontekście programu „Erasmus dla wszystkich”
zostanie udostępnione, zgodnie z celami działań
zewnętrznych UE, w dwóch wieloletnich przydziałach obejmujących
tylko odpowiednio pierwsze 4 lata i pozostałe 3 lata. Finansowanie
zostanie uwzględnione w wieloletnim programie indykatywnym Instrumentu
Partnerstwa zgodnie z ustalonymi potrzebami i priorytetami poszczególnych
krajów. Przydziały mogą zostać zmienione w razie poważnych
nieprzewidzianych okoliczności lub istotnych zmian politycznych zgodnie z
priorytetami zewnętrznymi UE. Wykorzystanie tych środków będzie
regulowane rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr [--]
ustanawiającym program „Erasmus dla wszystkich”[5].
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
Uproszczenie
Jednym z
priorytetów Komisji w odniesieniu do niniejszego nowego rozporządzenia,
podobnie jak w przypadku innych programów wieloletnich ram finansowych, jest
uproszczenie otoczenia regulacyjnego i ułatwienie dostępu do unijnej
pomocy krajom i regionom partnerskim, organizacjom społeczeństwa
obywatelskiego itp. w zakresie, w jakim realizują one cele
rozporządzenia.
Nowe
rozporządzenie w sprawie Instrumentu Partnerstwa umożliwiłoby
szybsze uchwalanie przepisów wykonawczych, a tam samym usprawniłoby
współpracę. Ponadto zmiana
rozporządzenia finansowego, która jest szczególnie znacząca w
zakresie przepisów szczególnych dotyczących działań
zewnętrznych, ułatwi organizacjom społeczeństwa
obywatelskiego i MŚP udział w programach zapewniających finansowanie,
na przykład poprzez uproszczenie zasad, zmniejszenie kosztów uczestnictwa
i przyspieszenie procedur przyznawania środków. Komisja
zamierza wprowadzić niniejsze rozporządzenie w życie za
pomocą nowych elastycznych procedur przewidzianych w zmienionym
rozporządzeniu finansowym.
Przepisy
wykonawcze określa rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr... z dnia [--] ustanawiające wspólne zasady i procedury
wdrażania instrumentów działań zewnętrznych Unii
Europejskiej.
2011/0411 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
ustanawiające Instrument Partnerstwa na
rzecz współpracy z państwami trzecimi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
art. 209 ust. 1 i art. 212 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
Niniejsze rozporządzenie stanowi jeden z
instrumentów bezpośrednio wspierających realizację polityki
zewnętrznej Unii Europejskiej. Zastąpi ono rozporządzenie
Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1934/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r.
ustanawiające instrument finansowania współpracy z państwami i
terytoriami uprzemysłowionymi oraz innymi państwami i terytoriami o
wysokim dochodzie[6].
(2)
W ciągu ostatnich dziesięciu lat Unia
konsekwentnie wzmacniała swoje dwustronne stosunki z wieloma krajami
uprzemysłowionymi oraz innymi krajami i terytoriami o wysokim dochodzie w
różnych regionach świata, głównie w Ameryce Północnej, Azji
Południowej i Australazji, ale również w Azji
Południowo-Wschodniej i w regionie Zatoki Perskiej.
(3)
Ponadto od 2007 roku Unia wzmacnia i
pogłębia swoją współpracę i partnerstwo z krajami
rozwijającymi się i krajami w fazie transformacji w Azji, Azji
Środkowej i Ameryce Łacińskiej, a także z Irakiem, Iranem,
Jemenem i Ameryką Południową na mocy rozporządzenia (WE) nr
1905/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r. Parlamentu Europejskiego i Rady
ustanawiającego Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju.
(4)
Zakres współpracy z krajami, terytoriami i
regionami rozwijającymi się w ramach programów geograficznych
ustanowionych na podstawie Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz
Rozwoju jest ograniczony do finansowania działań mających na
celu spełnienie kryteriów określonych w odniesieniu do oficjalnej
pomocy rozwojowej (ODA) przez Komitet Pomocy Rozwojowej Organizacji Współpracy
Gospodarczej i Rozwoju (DAC/OECD).
(5)
Przewidziano działania przygotowawcze, takie
jak dialog ze środowiskiem przedsiębiorców, wspieranie handlu i
wymiany naukowe na rzecz wzmocnienia i pogłębienia współpracy z
Indiami i Chinami oraz z krajami o średnich dochodach Azji i Ameryki
Łacińskiej w obszarach wykraczających poza Instrument
Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju.
(6)
Ponadto Unia umacnia swoje stosunki dwustronne z
innymi coraz bardziej liczącymi się średniozamożnymi
krajami rozwijającymi się w Azji i Ameryce Łacińskiej
poprzez poszerzanie partnerstwa na rzecz współpracy i dialogu politycznego
o obszary i tematy wykraczające poza współpracę na rzecz
rozwoju. Również stosunki z Rosją ewoluują, między innymi
za sprawą partnerstwa na rzecz modernizacji między Unią a
Rosją, co podkreśla znaczenie Rosji jako strategicznego partnera Unii
zarówno w stosunkach dwustronnych, jak i w sprawach ogólnoświatowych.
(7)
W interesie Unii leży pogłębianie
stosunków z partnerami odgrywającymi coraz większą rolę w
międzynarodowej gospodarce i handlu, we współpracy i handlu
południa z południem, na wielostronnych forach, w tym w ramach grupy
dwudziestu ministrów finansów i prezesów banków centralnych (G20), w zakresie
globalnego zarządzania i rozwiązywania ogólnoświatowych
problemów. Unia musi budować szeroko zakrojone partnerstwa z nowymi
graczami na arenie międzynarodowej w celu wspierania stabilnego i
sprzyjającego włączeniu społecznemu handlu
międzynarodowego, ochrony wspólnych globalnych dóbr publicznych, obrony
podstawowych interesów Unii i upowszechniania wiedzy na temat Unii w tych
krajach.
(8)
UE potrzebuje instrumentu finansowego o
zasięgu globalnym, który umożliwi jej finansowanie działań,
które mogą nie kwalifikować się do ODA, ale które są
niezbędne do pogłębienia i utrwalenia jej stosunków z zainteresowanymi
krajami partnerskimi, szczególnie poprzez dialog polityczny i tworzenie
partnerstw.
(9)
Mimo że w niniejszym rozporządzeniu
poświęcono szczególnie dużo uwagi najważniejszym graczom
światowym, jego zakres powinien umożliwiać wspieranie na
całym świecie współpracy z krajami rozwijającymi się,
tam gdzie leży to w żywotnym interesie Unii w świetle celów
niniejszego rozporządzenia.
(10)
W strategii „Europa 2020”[7] Unia powtarza swoje
nieustające zaangażowanie na rzecz wspierania w ramach swojej
polityki wewnętrznej i zewnętrznej inteligentnego, sprzyjającego
włączeniu społecznemu i zrównoważonego wzrostu opartego na
trzech filarach: gospodarczym, społecznym i środowiskowym.
(11)
W ramach stosunków ze swoimi partnerami na
całym świecie Unia angażuje się na rzecz wspierania godnej
pracy dla wszystkich, skłaniając do przyjmowania i skutecznego
stosowania uznanych na szczeblu międzynarodowym norm pracy i
wielostronnych umów w dziedzinie środowiska.
(12)
Zwłaszcza przeciwdziałanie zmianie
klimatu jest uznawane za jedno z największych wyzwań, przed którym
stoi Unia, i za dziedzinę, w której konieczne są pilne działania
międzynarodowe. W związku z wyrażonym w komunikacie Komisji
„Budżet z perspektywy »Europy 2020«”[8]
zamiarem zwiększenia części unijnego budżetu
dotyczącej klimatu przynajmniej do 20 % niniejsze rozporządzenie
powinno się przyczynić do osiągnięcia tego celu.
(13)
Unia zobowiązuje się wspierać
osiąganie ogólnoświatowych celów w zakresie różnorodności
biologicznej wyznaczonych na rok 2020 i wcielić w życie
związaną z tym strategię na rzecz mobilizacji zasobów.
(14)
Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem Unia
powinna wspierać realizację strategii „Europa 2020”, w
szczególności jej celów związanych ze zmianą klimatu,
przestawieniem się na bardziej ekologiczną gospodarkę i efektywne
gospodarowanie zasobami, a także celów w zakresie handlu i inwestycji oraz
współpracy z państwami trzecimi w kwestiach dotyczących
przedsiębiorstw i nadzoru; a ponadto powinna wspierać dyplomację
publiczną, współpracę edukacyjną i akademicką oraz
działania informacyjne.
(15)
Wspieranie różnorodnych inicjatyw na rzecz
współpracy i partnerstwa za pomocą pojedynczego instrumentu powinno
również umożliwić uzyskanie korzyści skali,
osiągnięcie efektów synergii, zwiększenie skuteczności,
usprawnienie procesu podejmowania decyzji i zarządzania oraz
wyeksponowanie działań zewnętrznych UE.
(16)
Osiągnięcie celów niniejszego
rozporządzenia wymaga stosowania zróżnicowanego i elastycznego
podejścia obejmującego tworzenie modeli współpracy z
najważniejszymi krajami partnerskimi uwzględniających ich
sytuację gospodarczą, społeczną i polityczną oraz
szczególne interesy, priorytety polityczne i strategie UE, przy jednoczesnym
zachowaniu zdolności do interweniowania na całym świecie, gdy
wystąpi taka konieczność.
(17)
Unia powinna mieć możliwość
reagowania w sposób elastyczny i terminowy na zmieniające się lub
nieprzewidziane potrzeby, by móc skuteczniej poświęcić się
obronie swoich interesów wynikających ze stosunków z państwami
trzecimi poprzez realizację szczególnych działań
nieuwzględnionych w wieloletnich programach indykatywnych.
(18)
Cele niniejszego rozporządzenia nie mogą
zostać osiągnięte w wystarczającym stopniu przez
państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skalę działania
możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie unijnym, a zatem
Unia może podjąć działania zgodnie z zasadami
pomocniczości i proporcjonalności, o których mowa w art. 5 Traktatu o
Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, o której mowa
w wymienionym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co
jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(19)
Aby dostosować zakres niniejszego
rozporządzenia do szybko zmieniających się warunków w
państwach trzecich, należy przyznać Komisji, zgodnie z art. 290
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uprawnienia do przyjmowania aktów
prawnych w zakresie szczegółowych obszarów współpracy
określonych w załączniku. Szczególnie ważne jest, aby w
czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w
tym z ekspertami. Przygotowując i sporządzając akty delegowane,
Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie
przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(20)
Aby zapewnić jednolite warunki wykonania
niniejszego rozporządzenia, należy nadać Komisji uprawnienia
wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z
rozporządzeniem nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym
przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa
członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[9]. Uwzględniając
charakter tych aktów wykonawczych, w szczególności charakter kierunku
polityki lub skutki finansowe, ich przyjęcie powinno podlegać
procedurze sprawdzającej, z wyjątkiem technicznych środków
wykonawczych o niewielkiej skali finansowej.
(21)
Wspólne zasady i procedury wdrażania unijnych
instrumentów na rzecz działań zewnętrznych zostały
określone w rozporządzeniu (UE) nr .../... Parlamentu Europejskiego i
Rady z dnia …, zwanym dalej „wspólnym rozporządzeniem wykonawczym”.
(22)
Organizację i zasady funkcjonowania
Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych zostały
określone w decyzji Rady 2010/427 UE.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i cele
(1)
Niniejsze rozporządzenie ustanawia Instrument
Partnerstwa na rzecz współpracy z państwami trzecimi w celu
realizowania i propagowania interesów UE i interesów wzajemnych. Instrument
Partnerstwa wspiera również działania stanowiące skuteczną
i elastyczną odpowiedź na konieczność realizacji celów
wynikających z dwustronnych, regionalnych lub wielostronnych stosunków UE
z państwami trzecimi i przyczynia się do rozwiązywania problemów
ogólnoświatowych.
(2)
Działania finansowane w ramach przedmiotowego
instrumentu odzwierciedlają następujące cele szczegółowe
Unii:
a)      wdrażanie międzynarodowego
wymiaru strategii „Europa 2020” poprzez wspieranie unijnych strategii
partnerstwa na rzecz współpracy dwustronnej, regionalnej i
międzyregionalnej, poprzez prowadzenie dialogu politycznego oraz
opracowywanie wspólnego podejścia do wyzwań ogólnoświatowych,
takich jak bezpieczeństwo energetyczne, zmiana klimatu i środowisko.
Osiągnięcie tego celu będzie mierzone na podstawie stopnia
realizacji przez główne kraje partnerskie założeń
poszczególnych obszarów polityki oraz celów strategii „Europa 2020”;
b)      poprawa dostępu do rynku oraz
stwarzanie możliwości handlowych, inwestycyjnych i biznesowych dla
europejskich przedsiębiorstw za pomocą partnerstw gospodarczych oraz
współpracy biznesowej i regulacyjnej; Osiągniecie tego celu
będzie mierzone na podstawie udziału UE w zagranicznej wymianie
handlowej z głównymi krajami partnerskimi i przepływów handlowych i
inwestycyjnych do krajów partnerskich objętych działaniami,
programami i środkami zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
c)      propagowanie powszechnej wiedzy na temat
Unii oraz jej widoczności i roli na arenie międzynarodowej za
pomocą dyplomacji publicznej, współpracy edukacyjnej i akademickiej
oraz działań informacyjnych promujących unijne wartości i
interesy. Osiągnięcie tego celu można mierzyć między
innymi za pomocą badań opinii publicznej lub ocen.
Artykuł 2
Zakres
(1)
Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem do
współpracy mogą kwalifikować się wszystkie państwa,
regiony i terytoria trzecie.
(2)
Celem niniejszego rozporządzenia jest jednak
przede wszystkim wspieranie działań w zakresie współpracy z tymi
krajami rozwiniętymi i rozwijającymi się, które odgrywają
coraz istotniejszą rolę w międzynarodowej gospodarce i handlu,
na forach wielostronnych, w zakresie ogólnoświatowego zarządzania i
rozwiązywania problemów globalnych oraz tam gdzie Unia posiada
żywotne interesy.
Artykuł 3
Zasady ogólne
(1)
Za pomocą dialogu i współpracy z
państwami trzecimi Unia stara się propagować, rozwijać i
umacniać zasady wolności, demokracji, poszanowania praw
człowieka i podstawowych wolności oraz praworządności, które
stanowią jej fundament.
(2)
Aby wzmocnić oddziaływanie unijnej
pomocy, należy w stosownych przypadkach stosować zróżnicowane i
elastyczne podejście do projektowania współpracy z krajami
partnerskimi, tak aby uwzględnić ich sytuację gospodarczą,
społeczną i polityczną oraz szczególne interesy, priorytety
polityczne i strategie UE.
(3)
W ramach swojego zakresu kompetencji Unia i
państwa członkowskie propagują wielostronne podejście do
wyzwań ogólnoświatowych i zacieśniają współpracę
z organizacjami i organami międzynarodowymi lub regionalnymi, w tym z
międzynarodowymi instytucjami finansowymi, agencjami, funduszami i
programami Organizacji Narodów Zjednoczonych, OECD oraz grupą dwudziestu
ministrów finansów i prezesów banków centralnych (G20) oraz innymi
darczyńcami dwustronnymi.
(4)
Wykonując niniejsze rozporządzenie, w
toku formułowania polityki, planowania strategicznego i programowania oraz
wdrażania środków, Unia zmierza do zapewnienia spójności i
zgodności z innymi obszarami swoich działań zewnętrznych, w
szczególności z Instrumentem Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju
dla krajów rozwijających się oraz z innymi istotnymi dziedzinami
unijnej polityki.
(5)
Działania finansowane zgodnie z niniejszym
rozporządzeniem opierają się, w stosownych przypadkach, na
polityce współpracy określonej w takich instrumentach jak umowy,
deklaracje i plany działania uzgodnione między Unią a
zainteresowanymi państwami i regionami trzecimi i są powiązane z
dziedzinami związanymi ze szczególnymi interesami, priorytetami
politycznymi i strategiami Unii.
(6)
Przewidziane w niniejszym rozporządzeniu
unijne wsparcie jest udzielane zgodnie z przepisami wspólnego
rozporządzenia wykonawczego.
Artykuł 4
Obszary współpracy
Szczegółowe obszary współpracy
prowadzonej ze środków unijnej pomocy na mocy niniejszego
rozporządzenia są wymienione w załączniku. Zgodnie z art. 7
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych mających na
celu zmianę lub uzupełnienie załącznika.
Artykuł 5
Programowanie i indykatywny przydział środków
(1)
Komisja przyjmuje wieloletnie programy indykatywne
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 3
wspólnego rozporządzenia wykonawczego. Procedura ta obowiązuje
również w stosunku do większych przeglądów, których rezultatem
jest znacząca zmiana strategii lub jej programowania.
(2)
Wieloletnie programy indykatywne
określają unijne strategiczne lub wzajemne interesy i priorytety,
szczegółowe cele i oczekiwane rezultaty. W przypadku krajów i regionów, w
odniesieniu do których ustanowiono wspólny dokument ramowy
określający kompleksową unijną strategię, wieloletnie
programy indykatywne są sporządzane w oparciu o ten dokument.
(3)
Wieloletnie programy indykatywne
określają również obszary priorytetowe wybrane do finansowania
przez Unię i zawierają informacje na temat orientacyjnego
przydziału środków finansowych, zarówno ogółem, według
obszarów priorytetowych, jak i krajów partnerskich lub grup krajów partnerskich
na dany okres, w tym na temat udziału w inicjatywach globalnych; w
stosownych przypadkach kwoty te mogą być wyrażone w formie
przedziału.
(4)
W razie konieczności wieloletnie programy
indykatywne są korygowane na podstawie wyników ewentualnych
przeglądów śródokresowych lub doraźnych dokumentów
referencyjnych, na których są oparte.
(5)
W ramach wieloletnich programów orientacyjnych
możliwe jest tworzenie rezerw środków nieprzydzielonych. Decyzja o
przydziale tych środków jest podejmowana zgodnie z przepisami wspólnego
rozporządzenia wykonawczego.
(6)
Procedury sprawdzającej, o której mowa w ust.
1, nie stosuje się do nieznacznych modyfikacji wieloletnich programów
indykatywnych, dokonywania dostosowań technicznych, zmiany przeznaczenia
środków w ramach przydziałów orientacyjnych w obrębie obszaru
priorytetowego lub zwiększenia albo zmniejszenia pierwotnej
łącznej kwoty przydziału o mniej niż 20 %, pod
warunkiem że modyfikacje te nie mają wpływu na obszary
priorytetowe i cele określone w wieloletnich programach indykatywnych. O
takich dostosowaniach informuje się Parlament Europejski i Radę w
terminie jednego miesiąca.
(7)
Procedura, o której mowa w art. 15 ust. 4 wspólnego
rozporządzenia wykonawczego, może mieć zastosowanie do zmian
wieloletnich programów indykatywnych wymagających bezzwłocznej
odpowiedzi ze strony Unii.
Artykuł 6
Komitet
Komisję wspiera komitet ds. Instrumentu
Partnerstwa. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE)
nr 182/2011.
Artykuł 7
Wykonywanie przekazanych uprawnień
(1)
Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 4,
przyznaje się Komisji na czas obowiązywania niniejszego
rozporządzenia.
(2)
Przekazanie uprawnień może zostać
odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę.
Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej
uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od
następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie
wpływa ona na ważność jakichkolwiek już
obowiązujących aktów delegowanych.
(3)
Niezwłocznie po przyjęciu aktu
delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie.
(4)
Przyjęte akty delegowane wchodzą w
życie wyłącznie w przypadku braku sprzeciwu Parlamentu
Europejskiego lub Rady w terminie 2 miesięcy od zawiadomienia Parlamentu
Europejskiego i Rady o danym akcie lub też jeśli przed upływem
tego terminu Parlament Europejski i Rada poinformują Komisję, że
nie zamierzają zgłosić sprzeciwu. Termin ten przedłuża
się o 2 miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 8
Finansowa kwota referencyjna
1.           Finansowa kwota referencyjna
przeznaczona na wdrożenie przepisów niniejszego rozporządzenia w
latach 2014–2020 wynosi 1 131 000 000 EUR. Decyzję o
wysokości rocznych środków podejmuje władza budżetowa w
ramach rocznej procedury budżetowej w granicach określonych w
wieloletnich ramach finansowych.
2.           Zgodnie z art. 13 ust. 2
rozporządzenia ustanawiającego „Erasmus dla wszystkich” w celu
promowania międzynarodowego wymiaru szkolnictwa wyższego orientacyjna
kwota w wysokości 1 812 100 000 EUR z różnych instrumentów zewnętrznych
(Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, Europejski
Instrument Sąsiedztwa, Instrument Pomocy Przedakcesyjnej, Instrument
Partnerstwa oraz Europejski Fundusz Rozwoju) zostanie przydzielona na
działania związane z mobilnością edukacyjną do i z
państw spoza UE, a także na współpracę i dialog polityczny
z organami, instytucjami i organizacjami działającymi w tych krajach.
Wykorzystanie tych środków finansowych podlega przepisom
rozporządzenia ustanawiającego „Erasmus dla wszystkich”.
Finansowanie zostanie udostępnione w ramach
dwóch przydziałów wieloletnich obejmujących odpowiednio tylko
pierwsze 4 lata i pozostałe 3 lata. Finansowanie zostanie
uwzględnione w wieloletnich programach indykatywnych tych instrumentów
zgodnie z ustalonymi potrzebami i priorytetami poszczególnych krajów.
Przydziały mogą zostać zmienione w razie poważnych
nieprzewidzianych okoliczności lub istotnych zmian politycznych zgodnie z
priorytetami zewnętrznymi UE.
Artykuł 9
Europejska Służba Działań Zewnętrznych
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
zgodnie z decyzją Rady 2010/427 UE określającą
organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby
Działań Zewnętrznych.
Artykuł 10
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie
trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia
1 stycznia 2014 r.
2.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w
całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich
państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli,
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
SZCZEGÓŁOWE
OBSZARY WSPÓŁPRACY W RAMACH INSTRUMENTU PARTNERSTWA
Aby wesprzeć osiągnięcie celów
określonych w art. 1, unijna pomoc może obejmować między
innymi następujące obszary współpracy:
a)           wsparcie
na rzecz konkretnych inicjatyw, w tym prac badawczych, analiz, programów
pilotażowych lub wspólnych projektów na rzecz skutecznego i elastycznego
reagowania na cele współpracy wynikające ze stosunków Unii z
zainteresowanymi państwami trzecimi;
b)           propagowanie współpracy,
partnerstw i wspólnych przedsiębiorstw podmiotów gospodarczych,
społecznych, kulturalnych, rządowych i naukowych w Unii i w
państwach trzecich;
c)           ułatwianie (i wspieranie)
stosunków handlowych i procesów integracji handlowej, w tym południa z
południem, wspieranie przepływu inwestycji i partnerstw gospodarczych
Unii, ze szczególnym uwzględnieniem małych i średnich
przedsiębiorstw;
d)           promowanie polityki i rozmów
sektorowych z udziałem unijnych i pozaunijnych podmiotów politycznych, gospodarczych,
regulacyjnych, społecznych, badawczych i kulturalnych oraz organizacji
pozarządowych;
e)           wspieranie działań
informacyjnych, wymiany intelektualnej i pobudzanie dialogu
międzykulturowego;
f)            wspieranie inicjatyw i
działań leżących w interesie Unii lub we wspólnym interesie
w takich obszarach jak zmiana klimatu, kwestie środowiskowe, w tym
różnorodność biologiczna, efektywne gospodarowanie zasobami,
surowce, energia, transport, nauka, badania i innowacje, zatrudnienie i polityka
społeczna, zrównoważony rozwój, w tym promowanie godnej pracy oraz
społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, handel i
współpraca południa z południem, kształcenie, kultura,
turystyka, technologie informacyjne i komunikacyjne, zdrowie, wymiar
sprawiedliwości, cła, podatki, finanse, statystyki i dowolne inne
kwestie związane z konkretnymi interesami Unii lub leżące we
wzajemnym interesie Unii i państw trzecich;
g)           propagowanie wiedzy na temat Unii i
jej zrozumienia oraz widoczności w państwach trzecich.
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH WNIOSKÓW
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
              1.1.    Tytuł
wniosku/inicjatywy
              1.2.    Dziedzina(-y)
polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
              1.3.    Charakter
wniosku/inicjatywy
              1.4.    Cel/cele

              1.5.    Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
              1.6.    Czas
trwania działania i jego wpływu finansowego
              1.7.    Przewidywany(-e)
tryb(-y) zarządzania
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA
              2.1.    Zasady
nadzoru i sprawozdawczości
              2.2.    System
zarządzania i kontroli
              2.3.    Środki
zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom
3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY
              3.1.    Dział(y)
wieloletnich ram finansowych i pozycja(-e) wydatków w budżecie, na które
wniosek/inicjatywa ma wpływ
              3.2.    Szacunkowy
wpływ na wydatki
              3.2.1. Synteza szacunkowego
wpływu na wydatki
              3.2.2. Szacunkowy
wpływ na środki operacyjne
              3.2.3. Szacunkowy
wpływ na środki administracyjne
              3.2.4. Zgodność z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi
              3.2.5. Udział osób
trzecich w finansowaniu
              3.3.    Szacunkowy wpływ na
dochody
OCENA
SKUTKÓW FINANSOWYCH WNIOSKÓW
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
1.1.        Tytuł wniosku/inicjatywy

Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i
Rady (WE) nr ... ustanawiającego Instrument Partnerstwa na
rzecz współpracy z państwami trzecimi
1.2.        Dziedzina(-y) polityki w
strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa[10]
Tytuł
19: Stosunki zewnętrzne
Działanie 19 05: Stosunki i
współpraca z uprzemysłowionymi państwami trzecimi.
Tytuł
wymienionego rozdziału w budżecie 19 05 odpowiada obecnej strukturze
instrumentów finansowych w latach 2007–2013. Proponuje się utrzymanie
obecnego działania 19 05, ale jednocześnie zmianę tytułu
rozdziału w latach 2014-2020 na następujący:
19 05 : Współpraca z
państwami trzecimi w ramach Instrumentu Partnerstwa
1.3.        Charakter wniosku/inicjatywy
x Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu
pilotażowego/działania przygotowawczego[11]
¨ Wniosek/inicjatywa wiąże się z
przedłużeniem bieżącego działania
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy działania, które zostało przekształcone pod
kątem nowego działania
1.4.        Cele
1.4.1.     Wieloletni(e) cel(e)
strategiczny(-e) Komisji wskazany(-e) we wniosku/inicjatywie
Celem omawianego
instrumentu finansowego jest wspieranie realizacji następującego celu
strategicznego określonego w komunikacie Komisji „Budżet z
perspektywy »Europy 2020« – część II” z dnia 29 czerwca
2011 r. (COM/2011/500 - Budżet z perspektywy „Europy 2020” -
część II. Dziedzina polityki „Działania zewnętrzne”,
s. 42):
„kształtowania polityki UE w taki sposób, aby
wspierać rozwiązywanie największych globalnych programów, takich
jak walka ze zmianą klimatu, odwrócenie utraty bioróżnorodności
i ochrona światowych dóbr publicznych i zasobów. Komisja proponuje
opracowanie aktywnego harmonogramu realizacji interesów UE i tych które dzieli
ona z państwami trzecimi, ze szczególnym uwzględnieniem partnerów
strategicznych”.
1.4.2.     Cel(e) szczegółowy(-e) i
działanie(-a) ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
W ramach działania 19 05 realizowane będą
trzy następujące cele szczegółowe:
1) wdrażanie międzynarodowego wymiaru strategii
„Europa 2020” poprzez wspieranie unijnych strategii partnerstwa na rzecz
współpracy dwustronnej, regionalnej i międzyregionalnej, poprzez
prowadzenie dialogu politycznego i opracowywanie wspólnego podejścia do
wyzwań globalnych i reakcji na te wyzwania;
2)
poprawa dostępu do rynku oraz stwarzanie możliwości handlowych,
inwestycyjnych i biznesowych dla europejskich przedsiębiorstw za
pomocą partnerstw gospodarczych oraz współpracy w kwestiach
dotyczących przedsiębiorstw i nadzoru;
3)
wzmacnianie obecności Europy w światowej gospodarce i jej roli na
arenie międzynarodowej poprzez wspieranie dyplomacji publicznej,
współpracy edukacyjnej i akademickiej oraz działań i sieci
informacyjnych na rzecz propagowania unijnych wartości i interesów.
Działanie(-a) ABM/ABB, którego(-ych) dotyczy wniosek/inicjatywa
Przewiduje się zmianę
tytułu działania 19 05 na następujący: Współpraca
z państwami trzecimi w ramach Instrumentu Partnerstwa
1.4.3.     Oczekiwany(-e) wynik(i) i
wpływ
Innowacyjny
Instrument Partnerstwa umożliwiłby UE bardziej zdecydowaną
realizację jej polityki na całym świecie.
Wpływ na unijną gospodarkę i dialog gospodarczy UE z
krajami partnerskimi
Wdrożenie nowego Instrumentu Partnerstwa otworzyłoby przed UE
nowe możliwości wspierania unijnych przedsiębiorstw
(zwłaszcza MŚP) i produktów. Umożliwiłoby finansowe
wspieranie unijnych przedsiębiorstw w państwach trzecich,
pobudzając konkurencyjność UE i jej innowacyjność w
sposób stanowiący uzupełnienie działań finansowanych w
ramach programu „Konkurencyjność i MŚP” oraz programu „Horyzont
2020” (badania i innowacje) i zapewniający wsparcie na rzecz
międzynarodowego handlu i inwestycji, które z kolei mogłyby
ułatwić napływ inwestycji zagranicznych do UE. Współpraca
jest możliwa w wielu dziedzinach, między innymi w zakresie zmiany
klimatu, środowiska, zbliżenia przepisów technicznych i normalizacji,
społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, praw
własności intelektualnej, ochrony danych osobowych, najlepszych
praktyk gospodarczych, handlu, inwestycji, podatków i kwestii finansowych oraz
handlu i współpracy południa z południem. Dzięki temu
może dojść do wzmocnienia bezpieczeństwa gospodarczego UE
oraz powstawania nowych miejsc pracy, co w ostatecznym rozrachunku przyczyni
się do wzrostu gospodarczego.
Omawiany instrument może wzmocnić stosunki handlowe UE z krajami
partnerskimi, co będzie miało korzystny wpływ na unijny bilans
płatniczy oraz stosunki gospodarcze i handlowe z pozostałymi krajami
świata, a przy tym będzie zgodne z zasadami dostępu do rynku i
gospodarki wolnorynkowej. Tym samym może on również przyczynić
się do zmniejszenia ryzyka protekcjonizmu oraz wesprzeć
międzynarodową konkurencyjność i trwający proces
globalizacji, zapewniając przy tym korzyści wszystkim krajom zgodnie
z zasadami strategii „Europa 2020”.
Nowy Instrument Partnerstwa przyczyni się również do
wspierania konkurencyjności UE poprzez ukierunkowany rozwój zasobów
ludzkich: dostępność wysoko wykwalifikowanych pracowników i ich
umiejętności w zakresie innowacji i rozwoju naukowo-technicznego są
niezbędnym warunkiem dobrobytu.
Wpływ gospodarczy na kraje partnerskie
Nowy instrument mógłby wzmocnić dobrze rozwinięte formy
współpracy gospodarczej między UE a krajami partnerskimi. Dzięki
temu Unia mogłaby zagwarantować, że w ramach projektowania i
wdrażania polityki i programów należycie uwzględnianie
będą wartości związane z ochroną środowiska,
zrównoważoną energią, sprawami społecznymi, zatrudnieniem
oraz inne wartości istotne dla społeczeństwa.
Zwiększone inwestycje unijnych przedsiębiorstw
wspomogłyby przy okazji wzrost gospodarczy w krajach przyjmujących.
Działania mające na celu propagowanie społecznej
odpowiedzialności przedsiębiorstw doprowadzą do poprawy
jakości przepisów w dziedzinach polityki społecznej, prawa pracy i
ochrony środowiska oraz ich egzekwowania w krajach partnerskich.
Jako źródło pomocy technicznej proponowany instrument
mógłby wskazać zrównoważone metody konsolidacji budżetowej
na rzecz wzrostu, wspierając tym samym kraje w ich wysiłkach na rzecz
uporządkowania budżetów. Mógłby on również zapewnić
wsparcie dla inicjatyw na rzecz poprawy efektywności administracyjnej,
wydajnego korzystania z przepływów siły roboczej i promowania nowych
inwestycji oraz transferów technologii w ramach krajowych programów
uprzemysłowienia lub działań infrastrukturalnych, tak by
propagować efektywne gospodarowanie zasobami i zrównoważony rozwój,
między innymi w zakresie produkcji i zużycia energii.
Wpływ na zarządzanie gospodarcze
Oczekuje się, że Instrument Partnerstwa wywrze również
wpływ na zarządzanie gospodarcze. W związku z
kryzysem wyciągnięto daleko idące wnioski co do ograniczeń
rynku. Konieczne stało się ożywienie roli rządu, ponowne
ustalenie równowagi między państwem a rynkiem i poszukiwania sposobów
na zwiększenie zaufania obywateli, zarówno do państwa, jak i do
rynku.
Kryzys dowiódł, że porządek publiczny jest głównym
punktem zaczepienia dla krajowej gospodarki w okresie niestabilności
gospodarczej, gdyż to rządy powstrzymały załamanie rynków
finansowych i zapobiegły katastrofie finansowej. Presja budżetowa,
która pojawiła się w związku z tym w wielu krajach,
doprowadziła do zwiększenia potrzeby cięć wydatków
publicznych, co w wielu wypadkach przekłada się na usprawnienie
funkcjonowania państwa. Wysiłek ten wymaga zweryfikowania roli
interwencji rządowych na rzecz zapewnienia lepszego i skuteczniejszego
zarządzania, stabilnych instytucji oraz skutecznych przepisów i procedur.
Kolejne ważne kwestie związane z zarządzaniem to
przeciwdziałanie korupcji, przejrzystość i
integralność. Nowy instrument mógłby zostać
ukierunkowany na doskonalenie narzędzi antykorupcyjnych i usprawnienie ich
wdrażania. Nowe inicjatywy mogłyby poprawić koordynację
przeciwdziałania korupcji i działań na rzecz przejrzystości
na całym świecie, a także udoskonalić egzekwowanie
konwencji międzynarodowych, „najlepszych praktyk” i wytycznych.
Ponadto duże znaczenie dla wspierania trwałych przemian
gospodarczych będzie miało propagowanie pełnego
zaangażowania strategicznych partnerów w kształtowanie światowej
polityki i zarządzanie w obszarze ochrony środowiska, szczególnie w
odniesieniu do wielostronnych umów środowiskowych.
Wpływ społeczny na gospodarkę UE
Ambicją UE jest zajęcie się wzajemnie powiązanymi
obszarami polityki społecznej i określenie strategicznych kierunków
wykraczających poza zagadnienie wzrostu. Mogłaby to ułatwić
współpraca gospodarcza z krajami partnerskimi, wzmocnienie krajowych i
międzynarodowych ram regulacyjnych i dążenie do poprawy
krajowego, regionalnego lub globalnego zarządzania gospodarczego. Powyższe
strategie i podejścia mogą mieć pozytywny wpływ na
zatrudnienie i politykę społeczną w UE, na przykład na
unijny model ochrony socjalnej, tworzenie „zielonych” miejsc pracy, agendę
społeczną „UE 2020” itp. Rosnąca konkurencja ze strony gospodarek
wschodzących mogłaby również stanowić dla Europy
strategiczną zachętę do przeznaczania większych
środków na szkolenia i przekwalifikowanie, poprawę jakości
nauczania i badań oraz reformę krajowych systemów opieki
społecznej.
Wpływ społeczny na kraje partnerskie
Dzięki ujednoliceniu instrumentów finansowych UE i jej państw
członkowskich oraz wspieraniu działań prowadzonych wspólnie z
innymi darczyńcami w ramach stosunków dwustronnych i wielostronnych nowy
instrument mógłby mieć znaczący wpływ na kształt
tkanki społecznej krajów o gospodarkach wschodzących. Mógłby on
stanowić wsparcie dla reformy systemów opieki społecznej, krajowej
polityki zatrudnienia, krajowej polityki w zakresie szkoleń i doskonalenia
umiejętności, kształcenia, programów budowania potencjału
badawczego i innowacyjnego oraz działań mających na celu
wzmocnienie krajowych „siatek bezpieczeństwa”. Istotny będzie jego
wkład w tworzenie dodatkowych „zielonych” miejsc pracy, zwiększenie
dochodów na mieszkańca oraz powstawanie skutecznych strategii na rzecz spójności
społecznej i ograniczania ubóstwa na poziomie krajowym. W tym zakresie
instrument przyczyniłby się do pomyślnej realizacji
międzynarodowych działań w zakresie polityki społecznej
wspieranych przez Międzynarodową Organizację Pracy ONZ i G8/G20.

Wpływ na UE i kraje partnerskie w obszarze środowiska
Wśród głównych strategicznych priorytetów nowego instrumentu
na najbliższe lata znajdują się: zapewnienie rzeczywistego
ekologicznego rozwoju, wdrożenie strategii i wspieranie krajów
partnerskich w realizacji ich polityki na drodze do bardziej ekologicznego
wzrostu.
Unijne partnerstwa powstające w ramach nowego instrumentu
będą miały na celu pobudzanie i wspieranie wzrostu oraz
zapewnienie równowagi środowiskowej w dłuższej perspektywie
czasowej. W tym względzie oczekuje się, że nowy instrument
odegra kluczową rolę w zapewnieniu – zarówno UE, jak i krajom
partnerskim – wsparcia na rzecz działań w zakresie ochrony
środowiska i zmiany klimatu oraz dialogu politycznego.
Proponowany instrument mógłby wspierać niskoemisyjny model
biznesowy poprzez zapewnienie zachęt dla europejskiego sektora prywatnego.
Uwzględniając pozytywne rezultaty konferencji ONZ w sprawie zmian
klimatu, która odbyła się w Cancún (COP-16), mógłby on
zostać wykorzystany do wspierania unijnych przedsiębiorstw w
opracowywaniu skutecznej i niskonakładowej polityki na rzecz realizacji
celów w zakresie ochrony środowiska w krajach partnerskich. Pomógłby
on również gospodarkom krajów partnerskich czerpać pełnię
korzyści z innowacyjności w zakresie ochrony środowiska,
ekologii i efektywności energetycznej.
Instrument
umożliwiłby współpracę na rzecz lepszego poznania
gospodarczych i społecznych kosztów utraty różnorodności
biologicznej i degradacji ekosystemów w krajach o znaczeniu globalnym.
1.4.4.     Wskaźniki wyników i
wpływu
Realizacja
powyższych trzech celów szczegółowych będzie monitorowana za
pomocą trzech następujących wskaźników:
1)
Przyjęcie polityki i celów strategii „Europa 2020” przez główne
strategiczne kraje partnerskie i ich oddziaływanie na kształt
polityki w tych krajach.
2) Udział
UE w zagranicznej wymianie handlowej z najważniejszymi krajami
partnerskimi, a także przepływy handlowe i inwestycyjne do krajów
partnerskich objętych działaniami, programami i środkami
realizowanymi na mocy niniejszego rozporządzenia.
3) Lepsze
postrzeganie UE w głównych strategicznych krajach partnerskich i lepsze
wzajemne zrozumienie, potwierdzone między innymi wynikami ankiet lub ocen.
1.5.        Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
1.5.1.     Potrzeba(-y), która(-e)
ma(-ją) zostać zaspokojona(-e) w perspektywie krótko- lub
długoterminowej
Zobacz
uzasadnienie wniosku ustawodawczego i ocena skutków:
celem
proponowanego Instrumentu Partnerstwa jest zlikwidowanie ograniczenia, które
utrudnia UE prowadzenie skutecznej polityki międzynarodowej. Instrument
ten umożliwi UE realizację działań wykraczających poza
współpracę rozwojową z nowymi potęgami i obronę
zasadniczych globalnych interesów Unii w stosunkach z dowolnym krajem
partnerskim, jeżeli wystąpi taka potrzeba. Poniżej przedstawiono
najważniejsze cechy proponowanego Instrumentu Partnerstwa w stosunku do
poprzedniego instrumentu współpracy z krajami uprzemysłowionymi:
Zasięg
geograficzny: zasięg ogólnoświatowy, ze
szczególnym uwzględnieniem partnerów strategicznych (krajów
uprzemysłowionych, krajów o gospodarkach wschodzących, Rosji).
Cel: skupienie się
na realizacji interesów UE i strategii „Europa 2020” poprzez reagowanie
w sposób skuteczny i elastyczny na cele współpracy wynikające z dwustronnych
i regionalnych stosunków Unii z krajami partnerskimi, a także
podejmowanie wyzwań globalnych.
Obszary
priorytetowe: międzynarodowy wymiar strategii „Europa 2020”, dialog polityczny,
wyzwania globalne, współpraca w kwestiach dotyczących
przedsiębiorstw i nadzoru, współpraca dwustronna, trójstronna i
regionalna, dyplomacja publiczna, współpraca edukacyjna i akademicka i
działania informacyjne.
Programowanie: brak powiązania
z wymogami ODA, wieloletnie programy na rzecz inwestycji długoterminowych,
przepisy nieprzewidujące programowania, umożliwiające sprawne reagowanie
na zmieniające się warunki i prowadzenie działań
doraźnych.
1.5.2.     Wartość dodana z
tytułu zaangażowania Unii Europejskiej
Unia Europejska, w odróżnieniu od pojedynczych
państw członkowskich, zawarła wiele umów międzynarodowych z
krajami partnerskimi z całego świata, dzięki czemu wszystkie
państwa mają możliwość oddziaływania niemal na
każdą sferę stosunków międzynarodowych. Dzięki
współdziałaniu 27 państw członkowskich w ramach wspólnej
polityki i strategii tylko UE dysponuje masą krytyczną umożliwiającą
jej reagowanie na wyzwania globalne. Unię
Europejską jako globalnego partnera charakteryzuje wiarygodność
i neutralność, jakiej nie posiadają poszczególne państwa
członkowskie. Unia dysponuje również
wyjątkowymi możliwościami upowszechniania swoich norm i
przekuwania ich w standardy światowe w drodze współpracy
międzynarodowej.
Proponowany Instrument Partnerstwa zapewni
większą wartość dodaną niż obecnie, ponieważ
uwzględnia strategię „Europa 2020”, w której przewidziano
współpracę ukierunkowaną na „zielony” wzrost, większy
nacisk na interesy UE wynikające ze współpracy z krajami
wschodzącymi i uprzemysłowionymi oraz na konieczność
poprawy klimatu dla przedsiębiorczości, inwestycji, handlu oraz badań
i innowacji. Powinien on umożliwić
opracowanie proaktywnego programu realizacji interesów, które Unia dzieli z
krajami partnerskimi, ze szczególnym uwzględnieniem jej partnerów
strategicznych.
Nowy Instrument Partnerstwa umożliwiłby
również UE lepsze wywiązywanie się z zobowiązań wobec
państw trzecich, z którymi Unia zawarła umowy o partnerstwie i
współpracy lub umowy ramowe. Zapewnia
większą wiarygodność i konsekwentność polityki
zewnętrznej UE, łącząc w sobie propagowanie jej
wartości i interesów z konkretnymi działaniami współpracy. W ramach zawieranych umów Instrument Partnerstwa
mógłby również pełnić funkcję katalizatora wspólnych
projektów Unii i państw członkowskich, ponieważ UE oraz
państwa członkowskie są związane ich postanowieniami. Wreszcie wsparłby on politykę
regionalną i dwustronną UE, a także wypełnienie przez UE
zobowiązań w ramach procesów współpracy regionalnej i
międzynarodowej.
1.5.3.     Główne wnioski
wyciągnięte z podobnych działań
Z przeglądu
śródokresowego (COM/2009/196) instrumentów finansowania
działań zewnętrznych, przeprowadzonego w 2009 r., wynika,
że ograniczony zakres Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz
Rozwoju utrudniał finansowanie działań nieskupionych na
indywidualnych partnerach – jak w przypadku oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA)
– ale wzajemnie korzystnych w kontekście globalizacji. Instrument
Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju nie został uznany za
odpowiedni do rozwiązania tego problemu, ponieważ jego głównym
celem jest wspieranie rozwoju gospodarczego i polityki społecznej krajów
rozwijających się, w szczególności ograniczanie ubóstwa w
krajach i regionach partnerskich w kontekście zrównoważonego rozwoju,
w tym realizacja milenijnych celów rozwoju. Ograniczenie to było
najdotkliwiej odczuwalne w najdynamiczniej rozwijających się
regionach świata (np. Ameryce Łacińskiej, Azji, Afryce
Południowej), a ponadto UE zabrakło instrumentu finansowego, który
wspierałby rozwój stosunków międzynarodowych w związku z
globalizacją, w szczególności w odniesieniu do krajów o gospodarkach
wschodzących. Dlatego też władza budżetowa zapewniła
przeprowadzenie działań przygotowawczych w Ameryce
Łacińskiej i Azji, mających na celu tymczasowe wypełnienie
tej luki w przepisach. W kwietniu 2009 r. Komisja Europejska zaproponowała
legislacyjne działania uzupełniające (COM/2009/197) umożliwiające
rozszerzenie geograficznego zakresu finansowania działań w ramach
instrumentu finansowania współpracy z państwami
uprzemysłowionymi (ICI) w krajach objętych zakresem
rozporządzenia w sprawie Instrument Finansowania Współpracy na rzecz
Rozwoju o kraje rozwijające się (w tym kraje o gospodarkach
wschodzących) w Azji i Ameryce Łacińskiej, a także o Iran,
Irak, Jemen i Republikę Południowej Afryki.
W wyniku wspomnianego przeglądu śródokresowego uznano
również, że ICI, na podstawie którego przygotowano wniosek
dotyczący nowego instrumentu, zapewnił elastyczną podstawę
rozwijania współpracy z większą liczbą terytoriów
uprzemysłowionych i o wysokim dochodzie, choć przeznaczona nań
pula środków była dość ograniczona.
Oprócz przeglądu śródokresowego z bardzo dobrym wynikiem
przeprowadzono oceny programów przewodnich finansowanych w ramach ICI,
czyli programu „Unijna przepustka do Japonii i Republiki Korei” (finansowanie
pawilonów reprezentujących UE podczas targów handlowych) i programu
„Ośrodki UE” (konsorcja uczelni wyższych oferujące moduły
studiów europejskich i popularyzujące podstawową wiedzę o UE
wśród bardzo szerokiego grona odbiorców).
Jeżeli chodzi o Program szkoleń dla menedżerów (ETP)
(kursy językowe i szkolenia dla kadry kierowniczej), z jego oceny
przeprowadzonej w roku 2010[12]
wynika, że ETP stanowi wyjątkową ofertę z racji struktury
programu (szczególnie cenną jego cechą jest to, że
umożliwia on poznanie japońskiej i koreańskiej kultury
korporacyjnej) i grupy docelowej (program cieszy się popularnością
zarówno wśród dużych, jak i małych i średnich
przedsiębiorstw). Stanowi on szansę dla potencjalnych uczestników z
państw członkowskich, które nie oferują podobnych inicjatyw.
Ponadto zapewnia UE odpowiednią widoczność. ETP przynosi
pozytywne rezultaty unijnym przedsiębiorstwom zainteresowanym
założeniem lub rozwijaniem działalności gospodarczej w
Japonii i Korei, ułatwiając im dostęp do japońskiego i
koreańskiego rynku; przynosi unijnym przedsiębiorstwom trwałe
korzyści z punktu widzenia ich działalności gospodarczej, a nie
efekty krótkotrwałe i tymczasowe, i poprawia ich szanse na rozwój
działalności gospodarczej w innych krajach azjatyckich.
Z
przeprowadzonej w 2010 r.[13]
oceny inicjatywy „Ośrodki UE” (poświęconej dyplomacji
publicznej) wynika, że „Ośrodki te wnoszą realną
wartość dodaną, a Komisja odnosi duże korzyści z tej
inicjatywy. Ilość pracy wykonywanej przez ośrodki znacznie
przewyższa koszty ponoszone w związku z programem przez
Komisję”. W ramach tej inicjatywy udało się zbudować
szeroką bazę w krajach, które były jej pionierami (Stany
Zjednoczone i Kanada), a ponadto z powodzeniem realizowane są postępy
w tym zakresie w Australii i Nowej Zelandii. Finansowanie UE ma tę
cechę, że może pełnić funkcję kapitału
zalążkowego, głównie poprzez przyciąganie innych
źródeł finansowania w celu zapewnienia trwałych efektów
inicjatywy w dłuższej perspektywie czasowej.
1.5.4.     Spójność z
ewentualnymi innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia
Traktat
lizboński określa wspólne zasady i cele oraz ustanawia nowe ramy
instytucjonalne działań zewnętrznych UE (głównie za
pomocą ESDZ), co wzbudza wysokie oczekiwania w obszarze działań
zewnętrznych, zarówno wewnątrz UE, jak i wśród partnerów na
szczeblu krajowym i regionalnym, między innymi w kontekście stosunków
wielostronnych. Proponowany Instrument Partnerstwa będzie stanowił
element spajający ogólną strukturę instrumentów finansowania
działań zewnętrznych, uporządkowaną według
czterech głównych rozdziałów: rozdziału opartego na politykach
dotyczącego głównie współpracy z krajami partnerskimi na
szczeblu dwustronnym, regionalnym i międzynarodowym, a także
rozdziałów dotyczących działań w zakresie
następujących przekrojowych priorytetów i wartości: praw
człowieka i demokracji, pomocy humanitarnej i ochrony ludności,
zarządzania kryzysowego i zapobiegania kryzysom. Instrument Partnerstwa
należy do pierwszego rozdziału, czyli współpracy z krajami
partnerskimi. Jego głównym celem jest kształtowanie polityki UE w
taki sposób, aby wspierać realizację strategii „Europa 2020”,
podejmowanie największych wyzwań globalnych oraz wypracowanie
proaktywnego programu realizacji interesów UE i tych które dzieli ona z krajami
uprzemysłowionymi i gospodarkami wschodzącymi, ze szczególnym
uwzględnieniem partnerów strategicznych.
Jednym z
głównych priorytetów strategii „Europa 2020” jest przywrócenie
wzrostu. W strategii uznano, że szybko rozwijające się
gospodarki wschodzące, posiadające coraz liczniejszą klasę
średnią, odegrają kluczową rolę w utrzymaniu unijnego
eksportu towarów i usług, w zakresie którego UE ma przewagę
komparatywną. Instrument Partnerstwa powinien mieć zasadnicze
znaczenie dla wspierania polityki handlowej[14], w szczególności w
odniesieniu do strategicznych partnerów gospodarczych. Ułatwianie
europejskim przedsiębiorstwom uzyskania dostępu do rynku będzie
stanowiło uzupełnienie działań finansowanych w ramach
programu „Konkurencyjność i MŚP”.
Kraje o
gospodarkach wschodzących odgrywają również coraz
większą rolę jako odpowiedzialni partnerzy w rozwiązywaniu
problemów globalnych: tak istotnymi kwestiami, jak przeciwdziałanie
ubóstwu, konkurencyjność i liberalizacja handlu, środowisko,
zmiana klimatu, energia, doskonalenie umiejętności komputerowych oraz
włączenie, pandemie, bezpieczeństwo cyberprzestrzeni, terroryzm
i przestępczość zorganizowana, można skutecznie
zająć się tylko na szczeblu międzynarodowym. W związku
z przyspieszającą globalizacją konieczne jest uzupełnienie
wewnętrznych działań na rzecz zapewnienia zrównoważonego
wzrostu i miejsc pracy w Europie i ogólnej polityki wewnętrznej UE o
działania zewnętrzne. Ten zewnętrzny wymiar polityki
wewnętrznej powinien zapewnić większą konsekwencję i
spójność unijnych działań zewnętrznych i
uzupełniać je, zapobiegając jednocześnie dublowaniu
starań.
Dlatego w ramach
Instrumentu Partnerstwa priorytetowo traktowane będzie wspieranie
zewnętrznego wymiaru unijnej polityki w zakresie zmiany klimatu,
środowiska, energii, handlu i zrównoważonego rozwoju, a
także technologii informacyjnych i komunikacyjnych. UE zaprojektowała
już zestaw zaawansowanych inicjatyw, zasad i przepisów, by
ułatwić sobie przejście na gospodarkę niskoemisyjną, i
jednostronnie przyjęła ambitne cele. Ramy te są kompleksowym, a
zarazem konkretnym wyrazem polityki i mogłyby, a nawet powinny zostać
wykorzystane do ułatwienia naszym głównym partnerom strategicznym
realizacji podobnych ambicji. Działania w tym kierunku byłyby
bezsprzecznie korzystne dla środowiska, a jednocześnie
zadziałałyby jako katalizator dla szeroko zakrojonych inwestycji w
badania i innowacje, budowanie potencjału i programy, nowe, bardziej
ekologiczne technologie i zapewnienie unijnemu przemysłowi nowych
możliwości handlowych. W przypadku Instrumentu Partnerstwa włączenie
klimatu do głównych nurtów polityki oraz cele klimatyczne będą
szczególnie istotne dla działań wspierających dialog polityczny
z krajami uprzemysłowionymi i krajami o gospodarce wschodzącej.
Efektywne
gospodarowanie zasobami będzie miało decydujące znaczenie z
punktu widzenia utrzymania zrównoważonego wzrostu gospodarczego pomimo
ograniczeń środowiskowych planety. UE jest w trakcie przyjmowania
strategii na rzecz efektywnego gospodarowania zasobami, która jest
jedną z inicjatyw przewodnich strategii „Europa 2020”. Wpłynie to
między innymi na normy obowiązujące w UE i będzie skuteczne
tylko pod warunkiem przyjęcia praktyk zapewniających efektywne
gospodarowanie zasobami przez wszystkie największe gospodarki. Gospodarki
wschodzące mają możliwość uniknięcia szkodliwych
dla środowiska, niezrównoważonych wzorców konsumpcji i produkcji,
które tak często stosowano w UE i innych rozwiniętych gospodarkach w
toku ich uprzemysławiania się, a UE ma wszelkie powody, by im w tym
pomóc. Ogromna część ludności krajów o gospodarkach wschodzących,
szczególnie Indii i Chin, żyje jednak w skrajnym ubóstwie, a ich byt jest
uzależniony od zdrowych ekosystemów, takich jak czysta woda i obfite morza
i lasy, podczas gdy Brazylia, Republika Południowej Afryki, Indie i Chiny
to kraje o ogromnej różnorodności biologicznej. Dialog i
współpraca w zakresie ekonomiki ochrony ekosystemów i zrównoważonego
gospodarowania nimi leżą w obopólnym interesie UE i jej partnerów.
Dialog i
praktyczna współpraca z największymi światowymi producentami i
konsumentami energii są konieczne do sprostania wyzwaniu, jakim jest
zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego UE – zwłaszcza
że Unia jest w coraz większym stopniu uzależniona od przywozu –
podobnie jak ogólnoświatowe działania na rzecz gospodarki
niskoemisyjnej, zrównoważona polityka energetyczna,
przejrzystość oraz przewidywalność globalnych rynków
energii i współpraca technologiczna.
Państwa,
które przestają być krajami rozwijającymi się, pragną
nowych form współpracy w dziedzinach technologii i innowacji.
Jeżeli UE chce pozostać strategicznym partnerem na tym polu i
utrzymać pozycję lidera pod względem propagowania
światowych standardów, musi mieć możliwość tworzenia
partnerstw na rzecz współpracy w tych obszarach.
Podsumowując,
zewnętrzne aspekty wewnętrznej polityki UE zostaną w pełni
uwzględnione w programowaniu Instrumentu Partnerstwa, który będzie
ponadto stanowił – w ramach ograniczonej puli środków przewidzianych
na jego finansowanie – uzupełnienie zewnętrznego wymiaru polityki
wewnętrznej realizowanej za pomocą unijnych programów (takich jak
program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020”,
program „Konkurencyjność i MŚP”, obejmujący między
innymi współpracę turystyczną, program „Erasmus dla wszystkich”,
a także fundusz migracyjny i fundusz bezpieczeństwa
wewnętrznego), dzięki czemu można będzie uniknąć
dublowania działań. W trakcie całego etapu
programowania zapewniona zostanie spójność i
komplementarność z innymi geograficznymi instrumentami
działań zewnętrznych, w szczególności Instrumentem
Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, przy jednoczesnym
uwzględnieniu zasad zróżnicowania i koncentracji.
1.6.      Czas trwania działania i jego
wpływu finansowego
x Wniosek/inicjatywa o określonym
czasie trwania
–
x Czas trwania wniosku/inicjatywy: od 1.1.2014 r. do 31.12.2020 r.
–
x Czas trwania wpływu finansowego: od 1.1.2014 r. do 31.12.2020 r.
–
¨ Wniosek/inicjatywa o nieokreślonym
czasie trwania
–
Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od
RRRR r. do RRRR r.,
–
po którym następuje faza operacyjna.
1.7.        Przewidywany(-e) tryb(y)
zarządzania[15]
x Bezpośrednie zarządzanie
scentralizowane przez Komisję
x Pośrednie zarządzanie
scentralizowane poprzez przekazanie zadań
wykonawczych:
–
¨  agencjom wykonawczym
–
¨  organom utworzonym przez Wspólnoty[16]

–
¨  krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek
świadczenia usługi publicznej
–
¨  osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych
działań na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej,
określonym we właściwym prawnym akcie podstawowym w rozumieniu
art. 49 rozporządzenia finansowego
¨ Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi
¨ Zarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi
¨ Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy
wyszczególnić)
W przypadku wskazania
więcej niż jednego trybu, należy podać dodatkowe informacje
w części „Uwagi”.
Uwagi
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA
2.1.        Zasady nadzoru i
sprawozdawczości
Stosowane
przez Komisję Europejską systemy nadzoru i oceny w coraz
większym stopniu skupiają się na wynikach. W czynnościach
nadzoru i oceny uczestniczą pracownicy wewnętrzni, jak i eksperci
zewnętrzni.
Zarządzający
projektem w delegaturach i w centrali na bieżąco monitorują
wdrażanie projektów i programów przy użyciu różnych metod, w
miarę możliwości za pomocą wizyt w terenie. Monitorowanie
dostarcza cennych informacji na temat postępów; pomaga
zarządzającym w określeniu istniejących i potencjalnych
wąskich gardeł i w realizacji działań naprawczych.
Zlecane
są usługi zewnętrznym, niezależnym ekspertom, którzy
oceniają realizację unijnych działań zewnętrznych za
pośrednictwem trzech różnych systemów. Oceny te przyczyniają
się do poprawy rozliczalności oraz bieżących interwencji, a
także pozwalają na wyciągnięcie nauki z
doświadczeń, na czym zyskają przyszłe polityki i działania.
Wszystkie stosowane narzędzia opierają się na uznanych na szczeblu
międzynarodowym kryteriach oceny OECD-DAC, które obejmują
(potencjalne) skutki.
Najpierw, na
poziomie projektu, stosowany jest podlegający nadzorowi centrali system
monitorowania ukierunkowanego na wyniki (ROM), który zapewnia
zwięzły, konkretny obraz jakości wybranych losowo interwencji.
Korzystając z dalece ustrukturyzowanej, znormalizowanej metodyki,
niezależni eksperci ROM przyznają oceny, w których zaznaczają
mocne i słabe strony danego projektu i przygotowują zalecenia
dotyczące poprawy efektywności.
Oceny na
poziomie projektu, które przeprowadza delegatura UE odpowiedzialna za dany
projekt, umożliwiają uzyskanie bardziej szczegółowych,
pogłębionych analiz i pomagają zarządzającym projektem
poprawę bieżących interwencji i przygotowanie przyszłych.
Zleca się zewnętrznym, niezależnym ekspertom posiadającym
fachową wiedzę tematyczną i geograficzną przeprowadzenie
analizy i zgromadzenie informacji zwrotnych oraz dowodów od wszystkich
zainteresowanych stron, nie tylko od beneficjentów końcowych.
Komisja
prowadzi również strategiczne oceny realizacji swojej polityki, od
programowania i strategii po wdrożenie działań w danym sektorze
(np. ochrony zdrowia, szkolnictwa itp.), kraju lub regionie, bądź
też w odniesieniu do konkretnego instrumentu. Oceny te stanowią
ważną podstawę kształtowania polityki i opracowywania
instrumentów i projektów. Są one publikowane na stronach internetowych
Komisji, a streszczenie ustaleń zamieszczane jest w sprawozdaniach
rocznych dla Rady i Parlamentu Europejskiego.
2.2.        System zarządzania i
kontroli
2.2.1.     Zidentyfikowane ryzyko
Otoczenie
operacyjne Instrumentu Partnerstwa charakteryzują następujące
rodzaje ryzyka, które mogą wpłynąć na realizację celów
instrumentu:
- geograficzne
rozproszenie projektów i programów: Instrument Partnerstwa będzie
miał zasięg ogólnoświatowy ze szczególnym uwzględnieniem
partnerów strategicznych. Będzie stanowił kontynuację obecnej
współpracy z krajami i terytoriami uprzemysłowionymi (obecnego ICI),
przy czym w jego ramach realizowane będą nowe projekty i programy
obejmujące grupę krajów, w przypadku których współpraca
obejmowała głównie ODA. Zasięg ogólnoświatowy może
stwarzać problemy w zakresie nadzoru pod względem logistyki i
zasobów, szczególnie jeżeli chodzi o działania następcze
realizowane na miejscu;
- uruchomienie
nowych programów i projektów oraz związane się z tym ryzyko braku
zaplecza instytucjonalnego i administracyjnego w niektórych krajach
partnerskich może spowodować trudności i opóźnienia w
projektowaniu i wdrażaniu działań;
- trudności
związane z działaniami następczymi i pomiarem skutków takiej
współpracy dla UE i krajów partnerskich mogą wpłynąć
na zdolność Komisji do sporządzania sprawozdań z realizacji
i jej rozliczania;
- sytuacja
gospodarcza i polityczna może spowodować trudności i
opóźnienia w projektowaniu i wdrażaniu interwencji;
-
ponieważ IP jest nowym instrumentem, brak zasobów ludzkich i budżetu
administracyjnego na potrzeby wspierania realizacji instrumentu w delegaturach
i w centrali może utrudniać odpowiednie zarządzanie
instrumentem.
2.2.2.     Przewidywane metody kontroli
Kontrola
wewnętrzna i proces zarządzania Komisji ma zagwarantować – w
rozsądnym zakresie – realizację celów w zakresie skuteczności i
efektywności jej działań, wiarygodności jej
sprawozdawczości finansowej i zgodności z obowiązującymi
ramami ustawodawczymi i proceduralnymi.
Aby
zapewnić skuteczność i efektywność działań i
ograniczyć wysoki poziom ryzyka występujący w ramach struktur
działań zewnętrznych, oprócz wszystkich elementów szeroko
zakrojonego strategicznego procesu polityki i planowania, warunków audytu
wewnętrznego i innych wymogów wynikających z norm kontroli
wewnętrznej Komisji, stosowane będą następujące
środki:
–
w stosownych przypadkach, przekazanie
zarządzania współpracą delegaturom UE w terenie;
–
wyraźne zasady rozliczalności finansowej
w drodze przekazania uprawnień przez subdelegowanego urzędnika
zatwierdzającego w centrali (dyrektora lub szefa służby) szefowi
delegatury;
–
regularne przekazywanie centrali sprawozdań
przez delegatury UE, w tym rocznego poświadczenia wiarygodności przez
szefa delegatury;
–
gruntowne przeszkolenie pracowników zarówno
centrali, jak i delegatury;
–
zapewnienie znaczącego wsparcia i wytycznych
centrali i delegaturze (w tym drogą internetową);
–
regularne kontrole ex-post;
–
metodyka zarządzania cyklem realizacji
projektu i programu, obejmująca:
–
narzędzia zapewniające wysoką
jakość projektowania interwencji, metody ich realizacji, mechanizmu
finansowania, systemu zarządzania, oceny i wyboru ewentualnych partnerów
wdrażających itp.;
–
narzędzia zarządzania programami i
projektami, nadzoru i sprawozdawczości na rzecz efektywnego
wdrażania, w tym regularne zewnętrzne monitorowanie projektów na
miejscu;
–
rozbudowane elementy oceny i kontroli.
2.3.        Środki zapobiegania
nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom
Zważywszy
na wysokie ryzyko związane z działaniami zewnętrznymi, systemy
muszą przewidywać znaczny stopień potencjalnych błędów
w transakcjach (nieprawidłowości) pod względem zgodności i
zastosowanie daleko idących środków kontroli w odniesieniu do
zapobiegania, wykrywania i naprawy na jak najwcześniejszym etapie procesu
płatności. W praktyce oznacza to, że kontrola zgodności
będzie zasadniczo opierała się na dokonywaniu, znacznie wykraczających
poza finansowe środki ochrony wymagane rozporządzeniem finansowym i
obejmujących kilka lat, kompleksowych kontroli ex-ante, zarówno
przez audytorów zewnętrznych, jak i pracowników Komisji
specjalizujących się w danej dziedzinie, przed dokonaniem
końcowej wypłaty środków na rzecz projektu (co nie wyklucza
wykonywania niektórych audytów i kontroli ex-post). Ramy kontroli
obejmują następujące istotne elementy:
·
środki zapobiegawcze;
·
obowiązkowe szkolenia podstawowe w zakresie
zapobiegania nadużyciom, przeznaczone dla pracowników zarządzających
współpracą;
·
oceny zgodności ex-ante mające na
celu zapewnienie stosowania odpowiednich środków na rzecz zapobiegania
nadużyciom w zakresie korzystania z unijnych funduszy i ich wykrywania w
toku zarządzania unijnymi środkami u wszystkich partnerów wdrażających;
·
w 2008 r. Komisja podpisała w Akrze
Międzynarodową Inicjatywę na rzecz Przejrzystości Pomocy
(IATI), uzgadniając normę przejrzystości pomocy, która
umożliwia uzyskiwanie bardziej aktualnych, szczegółowych i
regularnych danych na temat przepływu pomocy i związanych z tym
dokumentów;
·
działania dochodzeniowe i naprawcze;
·
kontrole transakcji ex-ante dokonywane przez
pracowników Komisji w odniesieniu do wszystkich umów transakcji
płatniczych;
·
audyty i weryfikacje zewnętrzne (zarówno
obowiązkowe, jak i wynikające z ryzyka), między innymi ze strony
Europejskiego Trybunału Obrachunkowego;
·
kontrole z mocą wsteczną (na podstawie
oceny ryzyka) i odzyskiwanie środków.
Dodatkowo, w
razie wystąpienia podejrzeń o celowe nieprawidłowości
(oszustwa), możliwe jest zastosowanie następujących
środków:
·
zawieszenie terminów płatności i
powiadomienie o tym zainteresowanego podmiotu;
·
kontrole szczegółowe (doraźne lub
kryminalistyczne);
·
system wczesnego ostrzegania i wzmocniony nadzór
nad realizacją umów;
·
zawieszenie lub rozwiązanie umowy;
·
procedura wykluczenia.
Służby Komisji będą w pełni
współpracowały z OLAF na rzecz realizacji planu działania nowej
strategii Komisji na rzecz zwalczania nadużyć finansowych
przyjętej przez Kolegium w 2011 r., między innymi w celu dopilnowania,
aby:
–
wewnętrzne kontrole pod kątem
nadużyć finansowych były w pełni zgodne ze strategią
Komisji na rzecz zwalczania nadużyć finansowych;
–
podejście do zarządzania zwalczaniem
nadużyć finansowych było ukierunkowane na wykrywanie ryzyka
nadużyć finansowych i podejmowanie odpowiednich działań;
–
systemy wykorzystywane do wydawania unijnych
środków w państwach trzecich umożliwiały pozyskiwanie
istotnych danych w celu ich użycia do zarządzania ryzykiem
nadużyć (np. podwójnego finansowania);
–
w razie konieczności utworzone zostaną
sieci kontaktów oraz odpowiednie narzędzia informatyczne
służące analizie przypadków nadużyć finansowych
odnoszących się do sektora pomocy w ramach działań
zewnętrznych.
2.4         Szacunkowe koszty i
korzyści kontroli
Wewnętrzne
koszty kontroli i zarządzania w ramach Instrumentu Partnerstwa powinny
być zbliżone do kosztów wyliczonych przez EuropeAid w odniesieniu do
zarządzania swoimi instrumentami działań zewnętrznych (tj.
6 % puli środków finansowych).
Jeżeli
chodzi o całą pulę środków EuropeAid, łączne
szacunkowe koszty kontroli wewnętrznej i zarządzania w przypadku tej
inicjatywy wynoszą średniorocznie 658 mln EUR w środkach
na zobowiązania w ramach planowania budżetowego na lata 2014-2020.
Liczba ta obejmuje zarządzanie EFR, który funkcjonuje jako integralny
element struktury zarządzania EuropeAid. Te koszty nieoperacyjne
stanowią w przybliżeniu 6,4 % szacunkowej
średniorocznej kwoty 10,2 mld EUR obejmującej całkowite
(operacyjne + administracyjne) środki na zobowiązania planowane przez
EuropeAid w ramach puli wydatków ze środków budżetu ogólnego UE i
Europejskiego Funduszu Rozwoju w latach 2014–2020.
Powyższe
koszty zarządzania obejmują wszystkich pracowników EuropeAid
zatrudnionych w centrali i delegaturach, infrastrukturę, wyjazdy służbowe,
szkolenia, monitorowanie, umowy dotyczące oceny i kontroli (w tym umowy
zawarte przez beneficjentów).
EuropeAid
planuje stopniowe zmniejszanie stosunku działań w zakresie
zarządzania do działań operacyjnych w związku z
uzgodnieniem usprawnionych i uproszczonych przepisów dotyczących nowych
instrumentów uwzględniających zmiany, których można się
spodziewać wraz z przyjęciem zmienionego rozporządzenia
finansowego. Główne korzyści płynące z powyższych
kosztów zarządzania to możliwość realizacji celów polityki,
wydajne i skuteczne wykorzystanie zasobów, a także realizacja szeroko
zakrojonych, a zarazem opłacalnych środków zapobiegawczych i innych
działań kontrolnych mających na celu zapewnienie zgodnego z
prawem i prawidłowego wykorzystania funduszy.
Mimo że
charakter i przedmiot działań w zakresie zarządzania i kontroli
zgodności w odniesieniu do przewidzianej puli środków będą
jeszcze przedmiotem dalszych udoskonaleń, poniesienie tych kosztów jest
zasadniczo konieczne dla skutecznej i efektywnej realizacji celów tych
instrumentów, przy ograniczeniu do minimum ryzyka wystąpienia
niezgodności (błąd rezydualny poniżej 2 %). Ryzyko to
jest o wiele mniejsze niż to, które wiązałoby się z
usunięciem lub ograniczeniem kontroli wewnętrznych w obszarze, który
charakteryzuje się bardzo wysokim ryzykiem.
3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY
3.1.        Dział(y) wieloletnich
ram finansowych i pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na które
wniosek/inicjatywa ma wpływ
·      Istniejące pozycje w budżecie
Według działów
wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie
 Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer [Treść…......................................................….] || Zróżnicowane /niezróżnicowane[17]) || państw EFTA[18] || krajów kandydujących[19] || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 Dział 4 – Globalny wymiar Europy ||   19 01 04 08 – Instrument Finansowania Współpracy z Państwami i Terytoriami Uprzemysłowionymi oraz Innymi Państwami i Terytoriami o Wysokim Dochodzie – Wydatki na administrację i zarządzanie 19 05 01 – Współpraca z uprzemysłowionymi państwami trzecimi 19 05 02 – KEDO 19 05 03 – Projekt pilotażowy — Transatlantyckie metody podejmowania światowych wyzwań 19 09 03 – Współpraca niewchodząca w zakres oficjalnej pomocy rozwojowej (Ameryka Łacińska) 19 09 02 – Działanie przygotowawcze – Współpraca ze średniozamożnymi krajami w Ameryce Łacińskiej 19 10 04 – Współpraca niewchodząca w zakres oficjalnej pomocy rozwojowej (Azja, Azja Środkowa, Irak, Iran i Jemen) 19 10 01 03 – Działanie przygotowawcze – Wymiana biznesowa i naukowa z Indiami 19 10 01 04 – Działanie przygotowawcze – Wymiana biznesowa i naukowa z Chinami 19 10 01 05 – Działanie przygotowawcze – Współpraca ze średniozamożnymi krajami w Azji   || Zróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE
·      Nowe pozycje w budżecie, o których utworzenie się wnioskuje
 Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer [treść …...…....................................................] || Zróżnicowane /niezróżnicowane || państw EFTA || krajów kandydujących || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 Dział 4 – Globalny wymiar Europy || 19 01 04 08 – Instrument Partnerstwa (IP) – Wydatki na administrację i zarządzanie 19 05 01 - Współpraca z państwami trzecimi w ramach Instrumentu Partnerstwa 19 05 02 - Współpraca z uprzemysłowionymi państwami trzecimi – zakończenie poprzedniego programu 2007-2013 (uprzednio pozycja 19 05 01).   Uwaga: Inne istniejące pozycje w budżecie w działach 19 09 i 19 10 zostaną utrzymane do zakończenia działań („p.m.” w przypadku środków na zobowiązania).   || Zróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE
3.2.        Szacunkowy wpływ na
wydatki
3.2.1.     Synteza szacunkowego
wpływu na wydatki
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Dział wieloletnich ram finansowych: || Numer || Dział 4 – Globalny wymiar Europy ||
 || DG: FPI || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 ||  Środki operacyjne (ceny bieżące indeksowane o 2% według cen z 2011 r.) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || 19 05 01 - Współpraca z państwami trzecimi w ramach Instrumentu Partnerstwa ||   Środki na zobowiązania   || (1) || 128,853 || 135,586 || 143,670 || 153,001 || 163,782 || 176,106 || 188,812 || 1.089,710
 ||   Środki na płatności (a)   || (2) || 27,753 || 68,486 || 110,870 || 143,201 || 152,182 || 162,506 || 174,112 || 839,110
 || Środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne[20] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || 19 01 04 08 – Instrument Partnerstwa (IP) – Wydatki na administrację i zarządzanie (b) ||   || (3) || 4,847 || 5,114 || 5,430 || 5,799 || 6,218 || 6,694 || 7,188 || 41,290
 || OGÓŁEM środki dla DG FPI || Środki na zobowiązania || =1+1a +3 || 133,700 || 140,700 || 149,100 || 158,800 || 170,000 || 182,800 || 196,000 || 1.131,000
 || Środki na płatności || =2+2a +3 || 32,600 || 73,600 || 116,300 || 149,000 || 158,400 || 169,200 || 181,300 || 880,400
a) Płatności na wydatki operacyjne zostały
obliczone na podstawie znormalizowanego okresu realizacji projektu
wynoszącego 4 lata w stosunku 20 %-30 %-30 %-20 %.
b) Na wydatki na wsparcie administracyjne
przeznaczono kwotę równą 4 % łącznej puli
środków.

 Dział wieloletnich ram finansowych: || 5 || „Wydatki administracyjne” ||
 ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 || DG: FPI ||
 ||  Zasoby ludzkie || 3,227 || 3,195 || 3,163 || 3,131 || 3,131 || 3,131 || 3,131 || 22,111
 ||  Pozostałe wydatki administracyjne || 0,150 || 0,153 || 0,156 || 0,159 || 0,163 || 0,166 || 0,169 || 1,116
 || OGÓŁEM DG FPI || Środki || 3,377 || 3,348 || 3,319 || 3,291 || 3,294 || 3,297 || 3,301 || 23,227
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = środki na płatności ogółem) || 3,377 || 3,348 || 3,319 || 3,291 || 3,294 || 3,297 || 3,301 || 23,227
w mln EUR
   ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018-2020 || OGÓŁEM
 OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 137,077 || 144,048 || 152,419 || 162,091 || 173,294 || 186,097 || 199,301 || 1.154,227
 Środki na płatności || 35,977 || 76,948 || 119,619 || 152,291 || 161,694 || 172,497 || 184,601 || 903,627
3.2.2.     Szacunkowy wpływ na
środki operacyjne
–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków operacyjnych
–
ý  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków operacyjnych, jak określono poniżej:
Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku)
 || Określić cele i realizacje   ò ||   ||   || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM
   || REALIZACJA
   || Rodzaj[21] || Średni koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba całkowita || Koszt całkowity
 || CEL SZCZEGÓŁOWY nr 1 Wdrażania zewnętrznego wymiaru strategii „Europa 2020”, dialog polityczny, wyzwania globalne ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Cel szczegółowy nr 1 - suma cząstkowa ||   || 70,861 ||   || 74,571 ||   || 79,023 ||   || 84,164 ||   || 90,100 ||   || 96,884 ||   || 103,880   ||   || 599,483
 || CEL SZCZEGÓŁOWY nr 2 Partnerstwa gospodarcze, współpraca biznesowa i regulacyjna ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Cel szczegółowy nr 2 - suma cząstkowa ||   || 26,740 ||   || 28,140 ||   || 29,820 ||   || 31,760 ||   || 34,000 ||   || 36,560 ||   || 39,200 ||   || 226,220
 || CEL SZCZEGÓŁOWY nr 3 Dyplomacja publiczna, współpraca edukacyjna/akademicka i działania informacyjne ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Cel szczegółowy nr 3 - suma cząstkowa ||   || 24,567 ||   || 25,840 ||   || 27,372 ||   || 29,137 ||   || 31,182 ||   || 33,522 ||   || 35,932 ||   || 207,452
 || Nieprzypisana rezerwa ||   || 6,685 ||   || 7,035 ||   || 7,455 ||   || 7,940 ||   || 8,500 ||   || 9,140 ||   || 9,800 ||   || 56,555
 || KOSZT OGÓŁEM ||   || 128,853 ||   || 135,586 ||   || 143,670 ||   || 153,001 ||   || 163,782 ||   || 176,106 ||   || 188,812 ||   || 1.089,710
UWAGA: podział koperty finansowej w
kwocie 1 131 000 mln EUR według celów szczegółowych:
Cel nr 1: 53%
Cel nr 2: 20%
Cel nr 3: 18%
Nieprzypisana rezerwa: 5 % zostanie
rozdysponowane pomiędzy 3 powyższe cele według potrzeb.
Przydział środków według
realizacji nie jest stosowny ze względu na charakter instrumentu (brak
znormalizowanej liczby realizacji, brak średnich kosztów).
3.2.3.     Szacunkowy wpływ na
środki administracyjne
3.2.3.1.  Streszczenie
–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków administracyjnych
–
ý  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków administracyjnych, jak określono poniżej:
w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku)
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 Zasoby ludzkie || 3,227 || 3,195 || 3,163 || 3,131 || 3,131 || 3,131 || 3,131 || 22,111
 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,150 || 0,153 || 0,156 || 0,159 || 0,163 || 0,166 || 0,169 || 1,116
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 3,377 || 3,348 || 3,319 || 3,291 || 3,294 || 3,297 || 3,301 || 23,227
 Poza DZIAŁEM 5[22] wieloletnich ram finansowych || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM
 Zasoby ludzkie || 3,565 || 3,658 || 3,778 || 3,925 || 4,139 || 4,384 || 4,631 || 28,080
 Inne wydatki administracyjne || 1,282 || 1,456 || 1,652 || 1,875 || 2,079 || 2,310 || 2,557 || 13,210
 Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 4,847 || 5,114 || 5,430 || 5,799 || 6,218 || 6,694 || 7,188 || 41,290
 OGÓŁEM || 8,224 || 8,462 || 8,750 || 9,090 || 9,512 || 9,991 || 10,489 || 64,517
3.2.3.2.  Szacowane zapotrzebowanie na
zasoby ludzkie
–
¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich
–
ý  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono poniżej:
Wartości szacunkowe należy
wyrazić w pełnych kwotach (lub najwyżej z
dokładnością do jednego miejsca po przecinku)
 ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020
  Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) ||
 || XX 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji) || 17,4 || 17,3 || 17,1 || 16,9 || 16,9 || 16,9 || 16,9
 || XX 01 01 02 (w delegaturach) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || 10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 ||  Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy)[23] ||
 || XX 01 02 01 (AC, END, INT z globalnej koperty finansowej) || 13,0 || 12,9 || 12,8 || 12,6 || 12,6 || 12,6 || 12,6
 || 12,6XX 01 02 02 (AC, AL, END, INT i JED w delegaturach) || 2,0 || 1,9 || 1,9 || 1,9 || 1,9 || 1,9 || 1,9
 || 19 01 04 08 [24] || w centrali ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || w delegaturach || 39,4 || 40,4 || 41,8 || 43,4 || 45,7 || 48,4 || 51,2
 || XX 01 05 02 (AC, END, INT – pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || 10 01 05 02 (AC, END, INT - bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Inna pozycja w budżecie (określić) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || OGÓŁEM || 71,8 || 72,5 || 73,5 || 74,9 || 77,2 || 79,9 || 82,7
Zasoby ludzkie w dziale 5 odpowiadają liczbie
pracowników koniecznych do zarządzania nowym instrumentem partnerstwa.
Obejmują one obecnych pracowników DG FPI
zarządzających ICI, tj. 3,6 AD; 7 AST; 4,3 AC, 2 AL w Waszyngtonie =
17 EPC, a także dodatkowych pracowników, o których oddelegowanie
złożono wniosek i których liczbę szacuje się na 4 AD, 3
AST, 9 AC = 16 EPC.
19
oznacza odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w
budżecie.
Potrzeby
w zakresie zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już
przydzielonych na zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w
ramach dyrekcji generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi
dodatkowymi zasobami, które mogą zostać przydzielone
zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach procedury rocznego
przydziału środków oraz w świetle istniejących
ograniczeń budżetowych.
Opis zadań do
wykonania:
 Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony || Zarządzanie programem i cyklem realizacji projektu
 Personel zewnętrzny || Zarządzanie programem i cyklem realizacji projektu
3.2.4.     Zgodność z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi
–
xWniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi na lata 2014–2020.
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu
w wieloletnich ramach finansowych.
Należy wyjaśnić, na czym ma
polegać przeprogramowanie, określając pozycje w budżecie,
których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.
–
¨  Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności
lub zmiany wieloletnich ram finansowych[25]
Należy wyjaśnić, który wariant jest
konieczny, określając pozycje w budżecie, których ma on
dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.
3.2.5.     Udział osób trzecich w
finansowaniu
–
Wniosek/inicjatywa nie przewiduje
współfinansowania ze strony osób trzecich
–
Wniosek/inicjatywa przewiduje
współfinansowanie szacowane zgodnie z poniższym:
Środki w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || Ogółem
 Określić organ współfinansujący ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 OGÓŁEM środki objęte współfinansowaniem ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
3.3.        Szacunkowy wpływ na
dochody
–
ý  Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody.
–
¨  Wniosek/inicjatywa ma wpływ finansowy określony
poniżej:
–
¨         wpływ na zasoby własne
–
¨         wpływ na dochody różne
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Pozycja w budżecie dotycząca dochodów || Środki zapisane w budżecie na bieżący rok budżetowy || Wpływ wniosku/inicjatywy[26]
 Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || … wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6)
 Artykuł................. ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
W przypadku wpływu
na dochody różne, należy wskazać pozycję(-e) wydatków w budżecie,
którą(-e) ten wpływ obejmie.
Należy
określić metodę obliczania wpływu na dochody.
[1]               Stany
Zjednoczone, Japonia, Kanada, Republika Korei, Australia i Nowa Zelandia);
niektóre azjatyckie kraje i terytoria uprzemysłowione nieuwzględnione
w wykazie państw odbiorców pomocy DAC (Singapur, Hongkong, Makao, Tajwan i
Brunei) oraz kraje Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej (Bahrajn,
Kuwejt, Oman, Katar, Arabia Saudyjska i Zjednoczone Emiraty Arabskie)
również nieuwzględnione w wykazie państw odbiorców oficjalnej
pomocy rozwojowej DAC.
[2]               „Handel,
wzrost i polityka światowa – POLITYKA HANDLOWA JAKO KLUCZOWY ELEMENT
STRATEGII »EUROPA 2020«” (COM/2010/612) z 9.11.2010.
[3]               Tj. pokój i bezpieczeństwo, ograniczanie ubóstwa,
pomoc humanitarna, inwestowanie w stabilność i wzrost w krajach w
procesie rozszerzenia oraz krajach sąsiedzkich, podejmowanie globalnych
wyzwań, propagowanie unijnych i międzynarodowych norm i wartości
UE oraz wspieranie wzrostu i konkurencyjności za granicą.
[4]           „Polityka
energetyczna UE: stosunki z partnerami spoza UE” COM(2011) 539 z 7.9.2011.
[5]               Dz.U. L …
[6]               Dz.U. L 405 z 30.12.2006.
[7]               „Europa 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i
zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu
społecznemu” COM (2010) 2020.
[8]               COM/2011/500.
[9]               Dz.U. L 55 z 28.2.2011, ss. 13-18.
[10]             ABM: Activity Based Management: zarządzanie kosztami
działań - ABB: Activity Based Budgeting: budżet zadaniowy.
[11]             O którym mowa w art. 49 ust. 6 lit. a) lub b)
rozporządzenia finansowego.
[12]             Zob. ocena: „Intermediate evaluation of the Executive
Training Programme in Japan and Korea”. Luty 2010 r. Deloitte Consulting.
[13]             Zob. ocena: http://www.eeas.europa.eu/eu-centres/docs/2010_evaluation_en.pdf
[14]             „Handel, wzrost i polityka
światowa – POLITYKA HANDLOWA JAKO KLUCZOWY ELEMENT STRATEGII »EUROPA
2020«” (COM/2010/612) z 9.11.2010.
[15]             Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania
oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na
następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html
[16]             O którym mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego.
[17]             Środki zróżnicowane/ środki
niezróżnicowane
[18]             EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu
[19]             Kraje kandydujące oraz w stosownych przypadkach
potencjalne kraje kandydujące Bałkanów Zachodnich.
[20]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań
UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie
badania naukowe.
[21]             Realizacje odnoszą się do
produktów i usług, które zostaną zapewnione (np. liczba
sfinansowanych wymian studentów, liczba kilometrów zbudowanych dróg itp.).
[22]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań
UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie
badania naukowe.
[23]             AC= pracownik kontraktowy; INT= pracownik tymczasowy; JED=
młodszy oddelegowany ekspert; AL= członek personelu miejscowego; END=
oddelegowany ekspert krajowy;
[24]             W ramach pułapu na personel zewnętrzny ze
środków operacyjnych (dawne pozycje „BA”).
[25]             Zob. pkt 19 i 24 porozumienia
międzyinstytucjonalnego.
[26]             W przypadku tradycyjnych zasobów własnych
(opłaty celne, opłaty wyrównawcze od cukru) należy wskazać
kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.