Ważna informacja prawna

|

52009PC0226

Wniosek decyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony; oraz w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, Islandią z drugiej strony i Królestwem Norwegii z trzeciej strony, dotyczącej stosowania umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii z czwartej strony  /* COM/2009/0226 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 15.5.2009KOM(2009) 226 wersja ostatecznaWniosekDecyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radziew sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony; oraz w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, Islandią z drugiej strony i Królestwem Norwegii z trzeciej strony, dotyczącej stosowania umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii z czwartej stronyUZASADNIENIE1. Kontekst wniosku |Podstawa i cele wniosku Umowa o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony oraz Stanami Zjednoczonymi Ameryki (USA) z drugiej strony, podpisana w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. („umowa o transporcie lotniczym UE-USA”), weszła w życie dnia 30 marca 2008 r. Artykuł 18 ust. 5 umowy o transporcie lotniczym UE-USA potwierdza zamiar obydwu stron „kontynuowania starań o maksymalizację korzyści, jakie dla konsumentów, przedsiębiorstw lotniczych, pracowników i społeczeństw po obu stronach Atlantyku może przynieść objęcie niniejszą umową państw trzecich”. Artykuł 18 ust. 5 umowy o transporcie lotniczym UE-USA wzywa ponadto wspólny komitet, ustanowiony na mocy art. 18 ust. 1 umowy o transporcie lotniczym UE-USA, do „przygotowania wniosku dotyczącego warunków i procedur […] niezbędnych w celu umożliwienia państwom trzecim przystąpienia do niej”. W 2007 r. Norwegia i Islandia wystąpiły z formalnym wnioskiem o przystąpienie do umowy o transporcie lotniczym UE-USA. Zgodnie z art. 18 ust. 5 umowy o transporcie lotniczym UE-USA wspólny komitet przygotował na swoim posiedzeniu w dniu 26 lutego 2009 r. wniosek o przystąpienie Islandii i Norwegii do umowy o transporcie lotniczym UE-USA, składający się z czterostronnej „umowy przewodniej” i umowy dodatkowej zawierającej wewnętrzne ustalenia między Wspólnotą, Norwegią i Islandią. Ponieważ Norwegia i Islandia stanowią integralną część Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego, umowy te zapewnią spójne ramy regulacyjne dla połączeń między USA i jednolitym rynkiem lotniczym w UE – łącznie z Islandią i Norwegią. Wniosek przyniesie handlowe korzyści przedsiębiorstwom lotniczym i konsumentom w UE, a zwłaszcza zapewni spójność umowy o transporcie lotniczym UE-USA ze wspólną skandynawską polityką w zakresie transportu lotniczego. Równocześnie wniosek zapewnia zachowanie dwustronnego charakteru umowy o transporcie lotniczym UE-USA. Islandia i Norwegia brać będą udział w drugim etapie negocjacji dotyczących umowy o transporcie lotniczym z USA. |Kontekst ogólny Umowa o transporcie lotniczym UE-USA usunęła wszelkie bariery handlowe dla połączeń między jakimkolwiek punktem w UE a jakimkolwiek punktem w USA. Ponadto USA przyznały tak zwane prawa siódmej wolności przewoźnikom lotniczym z UE na obsługę połączeń między USA a krajami spoza UE należącymi do Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (ECAA), takimi jak Norwegia i Islandia. ECAA nie ma jednak wymiaru zewnętrznego. W związku z tym przewoźnicy lotniczy UE nie mają obecnie prawa do obsługi połączeń między Norwegią i Islandią a krajami trzecimi. Podobnie norwescy i islandzcy przewoźnicy lotniczy nie mają obecnie prawa do obsługi połączeń między UE a USA. Umowa o transporcie lotniczym UE-USA stworzyła jednolite warunki dostępu do rynku dla wszystkich przewoźników ze Wspólnoty i określiła nowe mechanizmy współpracy między Wspólnotą Europejską i USA w zakresie regulacji w obszarach mających zasadnicze znaczenie dla bezpiecznego i skutecznego wykonywania przewozów lotniczych na trasach transatlantyckich. Norwegia i Islandia przyjęły pełny dorobek prawny Wspólnoty w dziedzinie lotnictwa. Dlatego też włączenie obydwu krajów do zakresu umowy o transporcie lotniczym UE-USA zagwarantuje, że wszyscy europejscy przewoźnicy lotniczy stosujący dorobek prawny Wspólnoty wykonywać będą przewozy lotnicze na trasach transatlantyckich zgodnie z jednolitymi ramami prawnymi. Przystąpienie Islandii i Norwegii do umowy o transporcie lotniczym UE-USA mogłoby stanowić precedens dla przystąpienia Islandii i Norwegii do innych umów lotniczych Wspólnoty (na przykład eurośródziemnomorskiej umowy lotniczej z Marokiem). |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Postanowienia umowy przewodniej rozszerzają zakres umowy o transporcie lotniczym UE-USA z uwzględnieniem niezbędnych zmian na Norwegię i Islandię. Postanowienia umowy dodatkowej opierają się na decyzji Rady z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy o transporcie lotniczym UE-USA (2007/339/WE). |Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Umowa o transporcie lotniczym UE-USA jednoznacznie przewiduje jej rozszerzenie na kraje trzecie. Umowa przewodnia ustanowi niezbędne powiązania między umową o transporcie lotniczym UE-USA a umową o Wspólnym Europejskim Obszarze Lotniczym. Nie nada ona jednak zewnętrznego wymiaru Porozumieniu o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Jest ona zgodna z całościową polityką UE dotyczącą Islandii i Norwegii. |2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Przystąpienie Islandii i Norwegii do umowy o transporcie lotniczym UE-USA omawiano na licznych posiedzeniach wspólnego komitetu, ustanowionego na mocy umowy o transporcie lotniczym UE-USA, oraz w trakcie nieformalnych spotkań technicznych z państwami członkowskimi. Wszystkie te spotkania przygotowano na posiedzeniach forum konsultacyjnego dla branży z przedstawicielami przewoźników lotniczych, portów lotniczych i organizacji pracowniczych. |Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia Kwestię przystąpienia Islandii i Norwegii do umowy o transporcie lotniczym UE-USA omawiano na czterech posiedzeniach forum konsultacyjnego dla branży, w trakcie których szczegółowo omówiono wszystkie elementy proponowanego podejścia. Wszelkie komentarze państw członkowskich i zainteresowanych stron zostały w pełni uwzględnione przy ustalaniu stanowiska Wspólnoty dla wspólnego komitetu, którego posiedzenie odbyło się dnia 26 lutego 2009 r. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena skutków Umowa rozszerza zakres umowy o transporcie lotniczym UE-USA na Islandię i Norwegię. Umożliwi to przewoźnikom lotniczym UE korzystanie z praw przyznanych przez USA od dnia 30 marca 2008 r. w zakresie obsługi lotów pasażerskich między USA a Islandią lub Norwegią. |3. Aspekty prawne wniosku |Krótki opis proponowanych działań Wniosek składa się z dwóch elementów: „umowa przewodnia” zawarta przez cztery strony rozszerza zakres umowy o transporcie lotniczym UE-USA z uwzględnieniem niezbędnych zmian na wszystkie cztery strony; umowa dodatkowa zapewnia zachowanie dwustronnego charakteru umowy o transporcie lotniczym UE-USA. Komisja będzie reprezentować Norwegię i Islandię we wspólnym komitecie we wszystkich kwestiach, które nie podlegają wyłącznym kompetencjom państw członkowskich. Ustanawia się przepisy dotyczące wymiany informacji, udziału w drugim etapie negocjacji i reprezentacji w postępowaniu arbitrażowym. |Podstawa prawna: Artykuł 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. |Zasada pomocniczości Zasada pomocniczości ma zastosowanie, o ile wniosek nie podlega wyłącznym kompetencjom Wspólnoty. |Cele wniosku nie mogą być osiągnięte w stopniu wystarczającym przez państwa członkowskie z następujących względów: |Umowa o transporcie lotniczym UE-USA zawiera nowe uregulowania na szczeblu Wspólnoty dotyczące obsługi przewozów lotniczych na trasach transatlantyckich, które zastąpiły poprzednie uregulowania wprowadzone przez poszczególne państwa członkowskie. Przystąpienie krajów trzecich do umowy o transporcie lotniczym UE-USA możliwe jest tylko na poziomie Wspólnoty. |Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów |Wniosek nie będzie miał wpływu na ramy regulacyjne odnoszące się do Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego. Wniosek nie spowoduje zmian w umowie o transporcie lotniczym UE-USA. Wniosek ogranicza się do zapewnienia spójności między wspólnym rynkiem lotniczym w Europie a ramami regulacyjnymi w zakresie lotów transatlantyckich ustanowionych na mocy umowy o transporcie lotniczym UE-USA. Wniosek nie skutkuje żadnymi nowymi obowiązkami dla władz lotniczych UE lub dla branży lotniczej w UE. Skutkuje on nowymi prawami dla przewoźników lotniczych UE i zapewnia pełną zgodność umowy o transporcie lotniczym UE-USA ze wspólną skandynawską polityką w zakresie transportu lotniczego. Wybór instrumentów |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: Czterostronna umowa przewodnia i umowa dodatkowa stanowią najbardziej skuteczne instrumenty dla zapewnienia zarówno pełnego rozszerzenia umowy o transporcie lotniczym UE-USA na Islandię i Norwegię jak i dla zachowania dwustronnego charakteru umowy o transporcie lotniczym UE-USA. Wielostronna umowa zastępująca umowę o transporcie lotniczym UE-USA ograniczyłaby rolę UE, gdyż stałaby się ona wyłącznie jedną ze stron w czterostronnej umowie, natomiast proponowane umowy utrzymują dwustronne stosunki między USA z jednej strony, a Europą z drugiej strony. Równoległe umowy dwustronne (1) Islandia-USA, (2) Norwegia-USA, (3) Islandia-Wspólnota Europejska i (4) Norwegia-Wspólnota Europejska niepotrzebnie skomplikowałyby sytuację i nie gwarantowałyby pełnej zgodności ram regulacyjnych w zakresie lotów transatlantyckich. |4. Wpływ na budżet |Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty. |WniosekDecyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radziew sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony; oraz w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, Islandią z drugiej strony i Królestwem Norwegii z trzeciej strony, dotyczącej stosowania umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii z czwartej stronyRADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZEBRANI W RADZIE,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Umowa o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi (zwana dalej „umową o transporcie lotniczym UE-USA), podpisana w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., jednoznacznie przewiduje przystąpienie do niej krajów trzecich.2.  Wspólny komitet, ustanowiony na mocy umowy o transporcie lotniczym UE-USA, opracował wniosek w sprawie przystąpienia do tej umowy Islandii i Królestwa Norwegii zgodnie z art. 18 ust. 5 umowy o transporcie lotniczym EU-USA.3.  W dniu 26 lutego 2009 r. wspólny komitet zaproponował umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony (zwaną dalej „umową”).4.  Komisja wynegocjowała umowę dodatkową między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, Islandią z drugiej strony i Królestwem Norwegii z trzeciej strony, dotyczącą stosowania umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony (zwaną dalej „umową dodatkową”).5.  Wspólnota i jej państwa członkowskie powinny podpisać i tymczasowo stosować umowę I umowę dodatkową, z zastrzeżeniem możliwości ich późniejszego zawarcia.STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1 (Podpisanie)1. Z zastrzeżeniem decyzji Rady o zawarciu umowy, niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony (zwanej dalej „umową”). Tekst umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.2. Z zastrzeżeniem decyzji Rady o zawarciu umowy, niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie umowy dodatkowej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, Islandią z drugiej strony i Królestwem Norwegii z trzeciej strony, dotyczącą stosowania umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony (zwanej dalej „umową dodatkową”). Tekst umowy dodatkowej stanowi załącznik do niniejszej decyzji.3. Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) uprawnionej (uprawnionych) do podpisania umowy i umowy dodatkowej w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.Artykuł 2 (Tymczasowe stosowanie)Do momentu wejścia w życie umowa i umowa dodatkowa stosowane są tymczasowo przez Wspólnotę i państwa członkowskie, zgodnie z prawem krajowym, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie ostatniej noty, na podstawie której każda ze stron powiadomiła pozostałe strony o zakończeniu wszelkich procedur koniecznych dla tymczasowego stosowania umowy. Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wystosowania powiadomień, o których mowa w art. 5 umowy i art. 8 umowy dodatkowej.Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.W imieniu RadyPrzewodniczący […]Dodatek 1UMOWA O TRANSPORCIE LOTNICZYMStany Zjednoczone Ameryki (zwane dalej „Stanami Zjednoczonymi”) z jednej strony orazWspólnota Europejska i jej państwa członkowskie z drugiej strony, orazIslandią z trzeciej strony, orazKrólestwo Norwegii (zwane dalej „Norwegią”) z czwartej stronykierowane pragnieniem wspierania międzynarodowego systemu lotnictwa opartego na konkurencji między przedsiębiorstwami lotniczymi na rynku o minimalnym stopniu regulacji i ingerencji ze strony państwa;kierowane pragnieniem ułatwienia rozwoju międzynarodowej komunikacji lotniczej, w tym poprzez tworzenie sieci transportu lotniczego, w celu zaspokojenia potrzeb pasażerów i spedytorów w zakresie dogodnych usług transportu lotniczego;kierowane pragnieniem umożliwienia przedsiębiorstwom lotniczym oferowania pasażerom i spedytorom konkurencyjnych cen i usług na otwartych rynkach;kierowane pragnieniem, aby zliberalizowana umowa przyniosła korzyści wszystkim działom sektora transportu lotniczego, w tym pracownikom przedsiębiorstw lotniczych;kierowane pragnieniem zapewnienia najwyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony międzynarodowej komunikacji lotniczej oraz potwierdzając swoje poważne obawy dotyczące niebezpieczeństw i działań skierowanych przeciw bezpieczeństwu statków powietrznych, które zagrażają bezpieczeństwu osób lub mienia, utrudniają funkcjonowanie transportu lotniczego i zmniejszają społeczne zaufanie do bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego;uwzględniając Konwencję o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, otwartą do podpisu w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r.;w uznaniu faktu, że subwencje państwowe mogą mieć negatywny wpływ na konkurencję między przedsiębiorstwami lotniczymi i mogą zagrażać realizacji podstawowych celów niniejszej umowy;potwierdzając znaczenie ochrony środowiska przy opracowywaniu i realizowaniu międzynarodowej polityki w zakresie lotnictwa;uwzględniając znaczenie ochrony konsumentów, w tym środków ochrony ustanowionych w Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, sporządzonej w Montrealu dnia 28 maja 1999 r.;zamierzając w oparciu o obowiązujące umowy działać na rzecz otwarcia dostępu do rynków i maksymalizacji korzyści dla konsumentów, przedsiębiorstw lotniczych, pracowników i społeczeństw po obu stronach Atlantyku;uznając znaczenie ułatwiania swoim przedsiębiorstwom lotniczym dostępu do światowych rynków kapitałowych w celu zwiększenia konkurencji i upowszechnienia celów niniejszej umowy;zamierzając dać przykład o światowym znaczeniu, służący propagowaniu korzyści płynących z liberalizacji w tym ważnym sektorze gospodarki;uzgodniły, co następuje:Artykuł 1Definicja„Strona” oznacza Stany Zjednoczone, Wspólnotę Europejską i jej państwa członkowskie, Islandię albo Norwegię.Artykuł 2Stosowanie załączników I i IIPostanowienia umowy o transporcie lotniczym podpisanej przez Wspólnotę Europejską i jej państwa członkowskie oraz Stany Zjednoczone Ameryki w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. (zwanej dalej „umową o transporcie lotniczym”), dołączoną w załączniku I, stosują się do wszystkich stron tej umowy, z zastrzeżeniem załącznika II. Postanowienia umowy o transporcie lotniczym stosują się do Islandii i Norwegii tak jakby były one państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, a zatem Islandia i Norwegia mają wszystkie prawa i obowiązki państw członkowskich wynikające z tej umowy. Załączniki I i II stanowią integralną część niniejszej umowy.Artykuł 3Wypowiedzenie1. Zarówno Stany Zjednoczone jak i Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie mogą w dowolnym momencie powiadomić pisemnie drogą dyplomatyczną pozostałe trzy strony o podjęciu decyzji o wypowiedzeniu niniejszej umowy lub zakończeniu jej tymczasowego stosowania zgodnie z art. 5. Kopię powiadomienia przesyła się jednocześnie do Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego. Niniejsza umowa utraci moc lub tymczasowe stosowanie niniejszej umowy zakończy się o północy GMT na koniec sezonu lotniczego wyznaczonego przez Zrzeszenie Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA), następującego po upływie roku od daty pisemnego powiadomienia, chyba że powiadomienie zostanie wycofane przed upływem tego terminu za zgodą wszystkich stron.2. Zarówno Islandia jak i Norwegia mogą w dowolnym momencie powiadomić pisemnie drogą dyplomatyczną pozostałe strony o podjęciu decyzji o wypowiedzeniu niniejszej umowy lub zakończeniu jej tymczasowego stosowania zgodnie z art. 5. Kopię powiadomienia przesyła się jednocześnie do Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego. Umowa utraci moc lub zakończy się jej tymczasowe stosowanie o północy GMT na koniec sezonu lotniczego wyznaczonego przez Zrzeszenie Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA), następującego po upływie roku od daty pisemnego powiadomienia, chyba że powiadomienie zostanie wycofane przed upływem tego terminu za zgodą strony składającej powiadomienie, Stanów Zjednoczonych, Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich.3. Zarówno Stany Zjednoczone jak i Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie mogą w dowolnym momencie powiadomić pisemnie drogą dyplomatyczną Islandię lub Norwegię o podjęciu decyzji o wypowiedzeniu niniejszej umowy lub zakończeniu jej tymczasowego stosowania, w odniesieniu do Islandii lub Norwegii. Kopie powiadomień przesyła się jednocześnie do pozostałych dwóch stron i do Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego. Umowa utraci moc lub zakończy się jej tymczasowe stosowanie w odniesieniu do Islandii lub Norwegii wchodzą w życie o północy GMT na koniec sezonu lotniczego wyznaczonego przez Zrzeszenie Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA), następującego po upływie roku od daty pisemnego powiadomienia, chyba że powiadomienie zostanie wycofane przed upływem tego terminu za zgodą Stanów Zjednoczonych, Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich oraz strony otrzymującej powiadomienie.4. Dla celów wymiany not dyplomatycznych, o których mowa w niniejszym artykule, noty dyplomatyczne przekazywane lub otrzymywane przez Wspólnotę Europejską i jej państwa członkowskie przekazuje się Wspólnocie Europejskiej lub od niej, w zależności od przypadku.5. Niezależnie od wszelkich innych postanowień niniejszego artykułu, w przypadku wypowiedzenia umowy o transporcie lotniczym równocześnie traci moc niniejsza umowa.Artykuł 4Rejestracja w Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa CywilnegoNiniejsza umowa oraz wszystkie jej zmiany są rejestrowane w Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego.Artykuł 5Tymczasowe stosowanieDo czasu wejścia w życie zgodnie z art. 6 niniejszą umowę stosuje się tymczasowo od pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie ostatniej noty, na podstawie której każda ze stron powiadamia pozostałe strony o zakończeniu wszelkich procedur koniecznych dla tymczasowego stosowania niniejszej umowy. W przypadku wypowiedzenia umowy o transporcie lotniczym zgodnie z jej art. 23 lub ustania jej tymczasowego stosowania zgodnie z art. 25 powyższej umowy, równocześnie ustaje tymczasowe stosowanie niniejszej umowy.Artykuł 6Wejście w życieNiniejsza umowa wchodzi w życie (1) w dniu wejścia w życie umowy o transporcie lotniczym albo (2) jeden miesiąc od daty ostatniej noty w ramach wymiany not dyplomatycznych między stronami potwierdzających zakończenie wszelkich procedur koniecznych dla wejścia w życie niniejszej umowy, zależnie od tego, co nastąpi później. Dla celów wymiany not dyplomatycznych noty dyplomatyczne przekazywane lub otrzymywane przez Wspólnotę Europejską i jej państwa członkowskie przekazuje się Wspólnocie Europejskiej lub od niej, w zależności od przypadku. Nota dyplomatyczna lub noty dyplomatyczne przekazywane przez Wspólnotę Europejską i jej państwa członkowskie zawierają złożone przez każde państwo członkowskie potwierdzenie, że procedury tego państwa konieczne dla wejścia w życie niniejszej umowy zostały zakończone.W DOWÓD CZEGO odpowiednio upoważnieni niżej podpisani złożyli swoje podpisy pod tekstem niniejszej umowy.SPORZĄDZONO w ………. dnia [……….] r., w czterech egzemplarzach.w imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki:[w imieniu każdego państwa członkowskiego UE:]w imieniu Wspólnoty Europejskiej:w imieniu Islandii:w imieniu Królestwa Norwegii:Załącznik IUMOWA O TRANSPORCIE LOTNICZYM[ Dz.U. L134/4 z 25.5.2007 ]Załącznik IISzczególne postanowienia w odniesieniu do Islandii i NorwegiiPostanowienia umowy o transporcie lotniczym, zmienionej zgodnie z poniższym, stosują się do wszystkich stron niniejszej umowy. Postanowienia umowy o transporcie lotniczym stosują się do Islandii i Norwegii tak jakby były one państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, a zatem Islandia i Norwegia mają wszystkie prawa i obowiązki państw członkowskich wynikające z tej umowy.1. Artykuł 1 ust. 9 umowy o transporcie lotniczym otrzymuje brzmienie:„„terytorium” oznacza, w przypadku Stanów Zjednoczonych, obszary lądowe (ląd stały i wyspy), wody wewnętrzne i wody terytorialne pozostające pod ich suwerennością lub jurysdykcją, oraz, w przypadku Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich, obszary lądowe (ląd stały i wyspy), wody wewnętrzne i terytorialne, w odniesieniu do których zastosowanie ma Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym na warunkach określonych w tym porozumieniu i wszelkich późniejszych aktach urzędowych, za wyjątkiem obszarów lądowych i wód wewnętrznych pozostających pod suwerennością lub jurysdykcją Księstwa Liechtensteinu; niniejsza umowa ma zastosowanie do portu lotniczego w Gibraltarze bez uszczerbku dla stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii oraz Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do sporu dotyczącego suwerenności nad terytorium, na którym położony jest ten port lotniczy oraz nieustającego zawieszenia stosowania względem portu lotniczego w Gibraltarze środków wspólnotowych w dziedzinie lotnictwa obowiązujących pomiędzy państwami członkowskimi na dzień 18 września 2006 r., zgodnie z oświadczeniem ministrów w sprawie portu lotniczego w Gibraltarze uzgodnionym w Kordobie dnia 18 września 2006 r.”; oraz2. Artykułów 23 do 26 nie stosuje się do Islandii i Norwegii.3. W sekcji 1 załącznika I dodaje się ppkt w brzmieniu:„w) Islandia: umowa o transporcie lotniczym podpisana w Waszyngtonie dnia 14 czerwca 1995 r.; zmieniona dnia 1 marca 2002 r. w drodze wymiany not; zmieniona dnia 14 sierpnia 2006 r. i dnia 9 marca 2007 r. w drodze wymiany not.x) Królestwo Norwegii: umowa o komunikacji lotniczej, która weszła w życie przez wymianę not w Waszyngtonie dnia 6 października 1945 r.; zmieniona dnia 6 sierpnia 1954 r. w drodze wymiany not; zmieniona dnia 16 czerwca 1995 r. w drodze wymiany not.4. Sekcja 2 załącznika I otrzymuje brzmienie:„Bez uszczerbku dla sekcji 1 niniejszego załącznika, w przypadku obszarów, które nie są objęte definicją „terytorium” zawartą w art. 1 niniejszej umowy, umowy wymienione w literach e) (Dania-Stany Zjednoczone), g) (Francja-Stany Zjednoczone), v) (Zjednoczone Królestwo-Stany Zjednoczone) oraz x) (Norwegia-Stany Zjednoczone) sekcji 1 w dalszym ciągu obowiązują zgodnie z ich warunkami.”5. Sekcja 3 załącznika I otrzymuje brzmienie:„Bez uszczerbku dla art. 3 niniejszej umowy, przedsiębiorstwa lotnicze ze Stanów Zjednoczonych nie mają prawa do świadczenia usług wyłącznie towarowych, które nie są częścią usługi obejmującej Stany Zjednoczone, do lub z miejsc w państwach członkowskich, z wyjątkiem do lub z miejsc w Republice Czeskiej, Republice Francuskiej, Republice Federalnej Niemiec, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republice Portugalskiej, Republice Słowackiej, Islandii i Królestwie Norwegii.”6. Na końcu art. 3 załącznika 2 dodaje się tekst w brzmieniu:„W przypadku Islandii i Norwegii obejmuje to między innymi art. 53, 54 i 57 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dotyczące wymienionych artykułów przepisy wykonawcze na mocy wspomnianego porozumienia, jak również ewentualne zmiany do tychże.”Dodatek 2UMOWA DODATKOWAmiędzyKrólestwem Norwegii z jednej strony,Islandią z drugiej stronyorazWspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z trzeciej stronydotyczącastosowania umowy o transporcie lotniczym międzyStanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony,Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Królestwem Norwegii z trzeciej stronyi Islandią z czwartej stronyMając na uwadze, co następuje:(1) W imieniu Wspólnoty i państw członkowskich Komisja Europejska wynegocjowała ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki umowę o transporcie lotniczym zgodnie z decyzją Rady upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji.(2) Umowę o transporcie lotniczym między Wspólnotą i jej państwami członkowskimi ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki („umowa o transporcie lotniczym”) parafowano dnia 2 marca 2007 r., podpisano po stronie europejskiej w Brukseli dnia 25 kwietnia 2007 r., a po stronie USA w Waszyngtonie dnia 30 kwietnia 2007 r. i tymczasowo stosowano od dnia 30 marca 2008 r.(3) Islandia i Królestwo Norwegii (zwane dalej „Norwegią”), będące pełnoprawnymi członkami jednolitego europejskiego rynku lotniczego na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym przystąpiły do umowy o transporcie lotniczym na podstawie umowy z tego samego dnia (zwanej dalej „umową”), która zawiera umowę o transporcie lotniczym, w postaci załącznika I do umowy.(4) Konieczne jest określenie procedur podejmowania decyzji – jeśli miałyby one okazać się potrzebne – dotyczących sposobu zawieszenia praw zgodnie z art. 21 ust. 3 umowy o transporcie lotniczym.(5) Ponadto konieczne jest określenie procedur dotyczących udziału Norwegii i Islandii we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 18 umowy o transporcie lotniczym oraz w postępowaniu arbitrażowym, o którym mowa w art. 19 umowy o transporcie lotniczym, zapewniających niezbędną współpracę, przepływ informacji i konsultacje przed posiedzeniami wspólnego komitetu, a także dotyczących wdrożenia pewnych postanowień umowy, obejmujących kwestie ochrony, bezpieczeństwa, przyznania i cofnięcia praw przewozowych oraz pomocy państwa.UZGADNIA SIĘ, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1PowiadamianieW przypadku gdy Wspólnota i jej państwa członkowskie podejmują decyzję o wypowiedzeniu umowy zgodnie z art. 3 umowy lub o zakończeniu jej tymczasowego stosowania, lub o wycofaniu powiadomień w tej sprawie, Komisja, przed przekazaniem powiadomienia drogą dyplomatyczną Stanom Zjednoczonym Ameryki, niezwłocznie powiadamia o tym fakcie Islandię i Norwegię. Podobnie Norwegia lub Islandia niezwłocznie powiadamiają Komisję o ewentualnych tego typu decyzjach.Artykuł 2Drugi etap negocjacji i zawieszenie praw przewozowych1. Komisja prowadzi drugi etap negocjacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 umowy o transporcie lotniczym w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich. Norwegia i Islandia biorą udział w negocjacjach jako obserwatorzy, aby nadal móc pozostawać stowarzyszonymi na warunkach zmienionej umowy o transporcie lotniczym, także po zakończeniu drugiego etapu negocjacji, i w związku z tym uczestniczą w pracach przygotowawczych Wspólnoty Europejskiej, podobnie jak wszystkie pozostałe państwa członkowskie Wspólnoty.2. W przypadku braku porozumienia na drugim etapie negocjacji w terminie 12 miesięcy od przeglądu, o którym mowa w art. 21 ust. 3 umowy o transporcie lotniczym, Norwegia i Islandia mogą, podobnie jak wszystkie pozostałe państwa członkowskie Wspólnoty, w terminie 15 kolejnych dni powiadomić Komisję o prawach przewozowych odnoszących się do ich terytorium, które chcą zawiesić. Prawa te nie mogą obejmować praw przewozowych określonych w umowach wymienionych w załączniku I do umowy o transporcie lotniczym.3. Na podstawie powiadomień otrzymanych od państw członkowskich, Norwegii lub Islandii Komisja ustanawia wykaz praw przewozowych, które należy zawiesić i przekazuje go Radzie. Przewodniczący Rady, stanowiąc w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich, Norwegii i Islandii powiadamia następnie Stany Zjednoczone Ameryki o zawieszeniu praw przewozowych podanych w wykazie zgodnie z art. 21 ust. 3 umowy o transporcie lotniczym. Zainteresowane państwa członkowskie, Norwegia lub Islandia podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zawieszenia tych praw od pierwszego dnia sezonu lotniczego wyznaczonego przez Zrzeszenie Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA), który rozpoczyna się nie wcześniej niż 12 miesięcy od daty powiadomienia o zawieszeniu praw.4. Niezależnie od postanowień ust. 3 niniejszego artykułu Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może podjąć decyzję o nieprzekazaniu powiadomienia o zawieszeniu lub następnie o jego wycofaniu.Artykuł 3Wspólny komitet1. We wspólnym komitecie utworzonym na podstawie art. 18 umowy o transporcie lotniczym Wspólnota, jej państwa członkowskie oraz Norwegia i Islandia są reprezentowane przez przedstawicieli Komisji, państw członkowskich oraz Norwegii i Islandii.2. Stanowisko zajmowane przez Wspólnotę, państwa członkowskie oraz Norwegię i Islandię we wspólnym komitecie jest przedstawiane przez Komisję, z wyjątkiem kwestii wchodzących w ramach UE w zakres wyłącznych kompetencji państw członkowskich, w którym to przypadku stanowisko takie jest przedstawiane przez państwa członkowskie, Islandię lub Norwegię, w zależności od przypadku.3. Stanowisko zajmowane przez Norwegię i Islandię we wspólnym komitecie w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres art. 14 lub 20 umowy o transporcie lotniczym lub kwestii, które nie wymagają przyjęcia decyzji mającej skutki prawne, jest przyjmowane przez Norwegię i Islandię w porozumieniu z Komisją.4. W zakresie pozostałych decyzji wspólnego komitetu dotyczących kwestii wchodzących w zakres rozporządzeń i dyrektyw włączonych do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, stanowisko zajmowane przez Wspólnotę, jej państwa członkowskie oraz Norwegię i Islandię jest przyjmowane przez Komisję w porozumieniu z Norwegią i Islandią.5. W zakresie pozostałych decyzji wspólnego komitetu dotyczących kwestii wykraczających poza zakres rozporządzeń i dyrektyw włączonych do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, stanowisko zajmowane przez Królestwo Norwegii i Islandię jest przyjmowane przez Norwegię i Islandię w porozumieniu z Komisją.6. Komisja podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia pełnego udziału Norwegii i Islandii w spotkaniach koordynacyjnych, konsultacyjnych lub przygotowujących decyzje z państwami członkowskimi oraz dostępu do informacji koniecznych dla przygotowania posiedzeń wspólnego komitetu.Artykuł 4Procedura arbitrażowa1. Komisja reprezentuje Wspólnotę, jej państwa członkowskie oraz Norwegię i Islandię w postępowaniu arbitrażowym na podstawie art. 19 umowy o transporcie lotniczym.2. Komisja, w razie konieczności, podejmuję środki, aby zapewnić udział Norwegii i Islandii w pracach przygotowujących i koordynujących postępowanie arbitrażowe.3. Jeśli Rada podejmie decyzję o zawieszeniu korzyści zgodnie z art. 19 ust. 7 umowy o transporcie lotniczym, decyzja ta jest notyfikowana Norwegii i Islandii. Podobnie Norwegia lub Islandia informują Komisję o ewentualnych tego typu decyzjach.4. Decyzje dotyczące wszelkich innych stosownych czynności podejmowanych na podstawie art. 19 umowy o transporcie lotniczym w odniesieniu do kwestii wchodzących w ramach UE w zakres kompetencji Wspólnoty są podejmowane przez Komisję, której pomaga specjalny komitet złożony z przedstawicieli państw członkowskich mianowanych przez Radę oraz przedstawicieli Norwegii i Islandii.Artykuł 5Wymiana informacji1. Norwegia i Islandia niezwłocznie informują Komisję o wszelkich decyzjach dotyczących odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia zezwoleń dla przedsiębiorstwa lotniczego Stanów Zjednoczonych Ameryki, które zostały przez nie podjęte zgodnie z art. 4 i 5 umowy o transporcie lotniczym. Podobnie Komisja niezwłocznie informuje Norwegię i Islandię o wszelkich tego typu decyzjach podjętych przez państwa członkowskie.2. Norwegia i Islandia niezwłocznie informują Komisję o wszelkich wnioskach lub powiadomieniach przekazanych lub otrzymanych przez nie na podstawie art. 8 umowy o transporcie lotniczym. Podobnie Komisja niezwłocznie informuje Norwegię i Islandię o wszelkich tego typu wnioskach i powiadomieniach przekazanych lub otrzymanych przez państwa członkowskie.3. Norwegia i Islandia niezwłocznie informują Komisję o wszelkich wnioskach lub powiadomieniach przekazanych lub otrzymanych przez nie na podstawie art. 9 umowy o transporcie lotniczym. Podobnie Komisja niezwłocznie informuje Norwegię i Islandię o wszelkich tego typu wnioskach i powiadomieniach przekazanych lub otrzymanych przez państwa członkowskie.Artykuł 6Subwencje i pomoc państwa1. W przypadku uznania przez Norwegię lub Islandię, że subwencja lub pomoc rozważana lub przyznana przez organ państwowy na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki ma niekorzystny wpływ na konkurencję w sposób, o którym mowa w art. 14 ust. 2 umowy o transporcie lotniczym, Norwegia lub Islandia zgłaszają ten fakt Komisji. Podobnie, jeśli państwo członkowskie zgłosi podobny przypadek Komisji, Komisja powiadamia o tym fakcie Norwegię i Islandię.2. Komisja, Norwegia i Islandia mogą wystąpić do tego organu lub zażądać zwołania posiedzenia wspólnego komitetu ustanowionego na podstawie art. 18 umowy o transporcie lotniczym.3. Komisja, Norwegia i Islandia niezwłocznie informują się nawzajem w przypadku zwrócenia się do nich przez Stany Zjednoczone zgodnie z art. 14 ust. 3 umowy o transporcie lotniczym.Artykuł 7Wypowiedzenie1. Każda strona może w dowolnym momencie powiadomić pisemnie drogą dyplomatyczną inne strony o swojej decyzji wypowiedzenia niniejszej umowy dodatkowej lub zakończeniu jej tymczasowego stosowania. Niniejsza umowa utraci moc lub tymczasowe stosowanie niniejszej umowy zakończy się o północy GMT sześć miesięcy od dnia pisemnego powiadomienia o jej wypowiedzeniu lub zakończeniu jej tymczasowego stosowania, chyba że powiadomienie zostanie przed upływem tego terminu wycofane za zgodą wszystkich stron.2. Niezależnie od wszelkich pozostałych postanowień niniejszego artykułu, jeśli umowa traci moc lub ustaje jej tymczasowe stosowanie, równocześnie traci moc niniejsza umowa dodatkowa lub ustaje jej tymczasowe stosowanie.Artykuł 8Tymczasowe stosowanieDo czasu wejścia w życie zgodnie z art. 9 strony uzgadniają zgodnie z krajowymi przepisami stron tymczasowe stosowanie umowy dodatkowej od dnia podpisania niniejszej umowy dodatkowej lub od dnia tymczasowego stosowania podanego w art. 5 umowy, w zależności od tego, która data będzie późniejsza.Artykuł 9Wejście w życieNiniejsza umowa dodatkowa wchodzi w życie (a) po upływie miesiąca od daty ostatniej noty w ramach wymiany not dyplomatycznych między stronami, potwierdzającej, że wszystkie procedury konieczne do wejścia w życie niniejszej umowy dodatkowej zostały zakończone albo (b) w dniu wejścia w życie lub tymczasowego stosowania umowy, zależnie od tego, co nastąpi później.W DOWÓD CZEGO odpowiednio upoważnieni niżej podpisani złożyli swoje podpisy pod niniejszą umową dodatkową.SPORZĄDZONO w trzech egzemplarzach w ………. dnia [……….] r., w języku angielskim.w imieniu Królestwa Norwegii:w imieniu Islandii:w imieniu Wspólnoty Europejskiej:


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.2.2017
            COM(2017) 73 final
            2017/0027(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, które należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na Konferencji Stron w odniesieniu do zmian załącznika III do konwencji rotterdamskiej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Negocjacje dotyczące Konwencji w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami, prowadzone pod auspicjami Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) oraz Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP), zakończyły się w marcu 1998 r.

               Konwencja została otwarta do podpisu na konferencji ministerialnej, która odbyła się we wrześniu 1998 r. w Rotterdamie. Konwencja została podpisana przez Wspólnotę w dniu 11 września 1998 r. Konwencja rotterdamska stanowi ważny krok w kierunku międzynarodowej regulacji handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi, w tym pestycydami. Celem konwencji jest promowanie wspólnej odpowiedzialności jej stron oraz ich współpracy w międzynarodowym handlu takimi substancjami chemicznymi, aby chronić zdrowie ludzi i środowisko przed potencjalnymi szkodami, jak również przyczyniać się do wykorzystywania tych substancji w racjonalny ekologicznie sposób.

               Unia wdrożyła konwencję rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012
                  1
               . Decyzją 2006/730/WE z dnia 25 września 2006 r.
                  2
                Rada zatwierdziła konwencję w imieniu Wspólnoty Europejskiej.

               Konwencja weszła w życie w dniu 24 lutego 2004 r. Ósma Konferencja Stron (COP8) odbędzie się w Genewie w dniach od 24 kwietnia do 5 maja 2017 r. Poza Unią stronami konwencji jest również 27 spośród jej państw członkowskich.

               Na podstawie zaleceń Komitetu Kontroli Chemicznej (CRC), który jest organem pomocniczym podlegającym Konferencji Stron (COP), najprawdopodobniej podejmie ona decyzje w sprawie włączenia kolejnych substancji chemicznych do załącznika III do konwencji i objęcia ich procedurą zgody po uprzednim poinformowaniu. Stwierdzono, że substancje chemiczne, których włączenie do załącznika III zaleca CRC, spełniają kryteria załącznika II do konwencji.

               Substancje chemiczne, których włączenie do załącznika III do konwencji rotterdamskiej zaleca CRC, a mianowicie karbofuran, karbosulfan, azbest chryzotylowy, krótkołańcuchowe parafiny chlorowane, wszystkie związki tributylocyny, trichlorfon, fention (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej) oraz postaci płynne (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierające dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej, są już, na podstawie prawa Unii, przedmiotem ograniczeń wywozu, które są podobne do tych wynikających z konwencji. W związku z tym Komisja występuje do Rady z wnioskiem dotyczącym decyzji w sprawie poparcia zmiany załącznika III do konwencji w imieniu Unii podczas COP8.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

                  Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji Rady jest art. 218 ust. 9 TFUE, który stanowi odpowiednią podstawę aktu określającego stanowisko UE w „organie utworzonym przez umowę” międzynarodową (takim jak Konferencja Stron konwencji rotterdamskiej), gdy organ ten wzywa się do przyjęcia aktów mających skutki prawne.

                  Materialną podstawą prawną są art. 207 i art. 192 ust. 1 TFUE, ponieważ środki uzgodnione w ramach konwencji rotterdamskiej – mimo że służą realizacji celu związanego ze środowiskiem – mają w znacznej mierze charakter handlowy.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

                  Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do propozycji zmian konwencji rotterdamskiej, nie tworzy żadnych nowych prawnie wiążących wymogów. Wszystkie substancje chemiczne, które są proponowane do umieszczenia w wykazie na podstawie konwencji, są już, na podstawie prawa Unii, przedmiotem ograniczeń wywozu, które są podobne do tych wynikających z konwencji.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  UE, będąc stroną konwencji, musi co roku wnosić wkład w fundusz powierniczy konwencji rotterdamskiej. Wkład ten zmieni się w zależności od wniosków z obrad na ósmym posiedzeniu Konferencji Stron w sprawie budżetu na okres 2018–2019. Roczny wkład wniesiony przez UE za 2016 r. wyniósł 58 000 EUR; kwotę tę pokryto z istniejących pul środków finansowych.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

                  Wniosek nie skutkuje żadnymi nowymi wymogami w zakresie monitorowania lub sprawozdawczości. Po transpozycji do prawa Unii wykazów przyjętych w ramach konwencji wdrażanie i sprawozdawczość będą prowadzone zgodnie z istniejącymi ustaleniami na podstawie rozporządzenia (UE) nr 649/2012.

               2017/0027 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, które należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na Konferencji Stron w odniesieniu do zmian załącznika III do konwencji rotterdamskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 i art. 207 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska zatwierdziła konwencję rotterdamską w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (zwaną dalej „konwencją rotterdamską”)
                  3
               , która weszła w życie w dniu 24 lutego 2004 r.

               (2)Konwencję rotterdamską wdraża w Unii rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012
                  4
               .

               (3)Zgodnie z art. 7 konwencji rotterdamskiej decyzję w sprawie włączenia kolejnych substancji chemicznych do załącznika III do konwencji podejmuje Konferencja Stron w odpowiedzi na zalecenie Komitetu Kontroli Chemicznej.

               (4)Unia powinna określić stanowisko, jakie ma zostać przyjęte na Konferencji Stron w odniesieniu do włączenia kolejnych substancji chemicznych do załącznika III.

               (5)Aby zagwarantować państwom przywozu możliwość korzystania z ochrony zapewnianej przez konwencję rotterdamską, należy poprzeć zalecenie Komitetu Kontroli Chemicznej dotyczące włączenia do załącznika III do konwencji rotterdamskiej karbofuranu, karbosulfanu, azbestu chryzotylowego, krótkołańcuchowych parafin chlorowanych, wszystkich związków tributylocyny, trichlorfonu, fentionu (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej) oraz postaci płynnych (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierających dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej. Powyższe substancje są już objęte zakazami bądź surowymi ograniczeniami w Unii i w związku z tym podlegają wymogom dotyczącym wywozu wykraczającym poza wymogi konwencji rotterdamskiej.

               (6)Oczekuje się, że w trakcie ósmego posiedzenia Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej podjęte zostaną decyzje dotyczące wprowadzenia proponowanych zmian do załącznika III. Unia powinna poprzeć wprowadzenie tych zmian,

               (7)Stanowisko Unii w ramach Konferencji Stron powinno w związku z tym opierać się na niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1. Stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na ósmym posiedzeniu Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej, jest następujące: Unia popiera przyjęcie zmian w załączniku III do konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami dotyczących włączenia karbofuranu, karbosulfanu, azbestu chryzotylowego, krótkołańcuchowych parafin chlorowanych, wszystkich związków tributylocyny, trichlorfonu, fentionu (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej) oraz postaci płynnych (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierających dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej.

               2. Niewielkie zmiany do niniejszego stanowiska mogą być uzgadniane przez przedstawicieli Unii w odpowiedzi na przebieg ósmego posiedzenia Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej, bez konieczności podejmowania przez Radę kolejnej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 60).

                     (2)
                  Decyzja Rady 2006/730/WE z dnia 25 września 2006 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (Dz.U. L 299 z 28.10.2006, s. 23).

                     (3)
                  Decyzja Rady 2006/730/WE z dnia 25 września 2006 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (Dz.U. L 299 z 28.10.2006, s. 23).

                     (4)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 60).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.5.2017
            COM(2017) 207 final
            2017/0089(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Islandią w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz oraz uchylające decyzję nr 574/2007/WE weszło w życie w dniu 21 maja 2014 r. i zaczęło być stosowane od dnia 1 stycznia 2014 r.
                  1
               .

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz instrumentu na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego również weszło w życie dnia 21 maja 2014 r. i zaczęło być stosowane od dnia 1 stycznia 2014 r.
                  2
               . Zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 515/2014, przepisy rozporządzenia (UE) nr 514/2014 mają zastosowanie do instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwanego dalej „Funduszem Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy”).

               Celem Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy jest ustanowienie mechanizmu solidarności, w ramach którego uczestniczące w nim państwa są związane tymi samymi europejskimi zasadami dotyczącymi kontroli granic zewnętrznych we wzajemnym interesie, wzajemnie się reprezentując. Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy będzie służyć realizacji podstawowego celu dorobku Schengen, jakim jest podział odpowiedzialności za „skuteczny, wysoki i jednolity poziom kontroli na granicach zewnętrznych”, jak określono w art. 15 rozporządzenia (UE) 2016/399 Parlamentu Europejskiego i Rady
                  3
               . Stanowi on zatem rozwinięcie dorobku Schengen.

               Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014 stanowi, że państwa uczestniczące we wdrażaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen uczestniczą w instrumencie zgodnie z tym rozporządzeniem i że należy zawrzeć porozumienia dotyczące wkładu finansowego tych państw oraz określić przepisy dodatkowe niezbędne dla takiego udziału, w tym postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Unii i uprawnień kontrolnych Trybunału Obrachunkowego, ponieważ odpowiednie układy o stowarzyszeniu nie obejmują takich przepisów.

               Celem projektu umowy z Islandią jest ustanowienie porozumień, o których mowa w art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014, oraz umożliwienie Komisji przyjęcia ostatecznej odpowiedzialności za wykonanie budżetu przydzielonego do tego instrumentu w tym państwie stowarzyszonym, a także ustalenie jego wkładu do budżetu Unii w odniesieniu do tego instrumentu.

               W kwestii nadzoru budżetowego i kontroli finansowej, państwa członkowskie są objęte zobowiązaniami horyzontalnymi (np. kompetencjami Trybunału Obrachunkowego i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)) wynikającymi bezpośrednio z Traktatu lub prawodawstwa wtórnego Unii. Zobowiązania te stosuje się w państwach członkowskich bezpośrednio, a zatem nie są one ustanowione w rozporządzeniu (UE) nr 515/2014. Zgodnie z art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014 należy je jednak rozszerzyć na państwa stowarzyszone w drodze projektu umowy.

               W celu ochrony interesów finansowych Unii przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami rozporządzenie (UE) nr 514/2014 przyznaje personelowi Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu i OLAF-owi prawo do uzyskania odpowiedniego dostępu na potrzeby przeprowadzenia kontroli. W art. 5 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 dodano, iż w umowach o współpracy z państwami trzecimi wyraźnie upoważni się Komisję, Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia takich audytów, a także kontroli i inspekcji na miejscu. W związku z tym taka możliwość została przewidziana w projekcie umowy.

               2.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               •Podstawa prawna

               Podstawę niniejszego wniosku dotyczącego podpisania umowy mającej na celu zawarcie porozumień pomiędzy Unią Europejską a Islandią w sprawie wkładu tego kraju do instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz na lata 2014–2020 oraz przepisów dodatkowych niezbędnych w odniesieniu do tego udziału stanowi art. 77 ust. 2 i art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               •Konieczność decyzji, której dotyczy wniosek

               Na podstawie art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014 zawarcie umowy z Islandią jest niezbędne do zawarcia porozumień dotyczących wkładu tego kraju do instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz na lata 2014–2020 oraz określenia przepisów dodatkowych niezbędnych w odniesieniu do tego udziału.

               Zgodnie z art. 19 ust. 4 umowy konieczne jest tymczasowe stosowanie jej postanowień, z wyjątkiem art. 5, począwszy od dnia następującego po jej podpisaniu.

               •Proporcjonalność

               Nie dotyczy.

               •Wybór instrumentu

               Nie dotyczy.

               3.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               •Wynik negocjacji

               W dniu 28 maja 2014 r. Komisja przedstawiła zalecenie dla Rady wzywające do upoważnienia Komisji do rozpoczęcia negocjacji z Norwegią, Islandią, Szwajcarią oraz Liechtensteinem na temat umowy międzynarodowej ustanawiającej takie przepisy dodatkowe.

               Komisja otrzymała od Rady upoważnienie do rozpoczęcia negocjacji z Norwegią, Islandią, Szwajcarią oraz Liechtensteinem dotyczących umowy w sprawie warunków udziału tych państw w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy w dniu 14 lipca 2014 r.

               Negocjacje przeprowadzono wspólnie ze wszystkimi krajami stowarzyszonymi. Odbyły się dwie rundy negocjacji. Projekt umowy z Islandią w ostatecznym brzmieniu został parafowany w dniu 21 września 2016 r.

               Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy może zostać przyjęty przez Unię.

               Państwa członkowskie były informowane o przebiegu negocjacji, zasięgano także ich opinii na forum stosownych grup roboczych Rady.

               Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

               W projekcie umowy przewidziano roczny wkład finansowy Islandii do budżetu Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy w wysokości rocznej kwoty obliczonej na podstawie procentowego udziału jej PKB w PKB wszystkich państw uczestniczących w Funduszu [art. 10 i załącznik]. Płatności roczne określono w art. 11.

               Ponadto w projekcie umowy przewidziano również zasady wyznaczania instytucji odpowiedzialnej i zasady dotyczące systemu rocznych sprawozdań.

               Umowa zawiera również przepisy mające na celu ochronę interesów finansowych Unii przed nadużyciami finansowymi i środki mające na celu zapewnienie zgodności z odpowiednimi przepisami w zakresie zarządzania finansami i kontroli, jak określono w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) oraz w prawodawstwie unijnym opartym na postanowieniach TFUE.

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Nie dotyczy.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

               Nie dotyczy, ponieważ wniosek ten jest powiązany z zarządzaniem programem, a jego celem jest podpisanie umowy międzynarodowej, która została wynegocjowana na podstawie wytycznych negocjacyjnych określonych przez Radę.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

               Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               W art. 10 i załączniku do projektu umowy znajdują się postanowienia dotyczące rocznego wkładu finansowego państwa stowarzyszonego do budżetu Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy, a także ich ewentualnego dostosowania do sytuacji opisanej w załączniku.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Terytorialny zakres stosowania

               Rozporządzenie (UE) nr 515/2014 stanowi rozwinięcie dorobku Schengen. W tym względzie niniejsza umowa z Islandią również stanowi rozwinięcie dorobku Schengen.

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie będzie nią związana ani nie będzie jej stosować. Zgodnie z art. 4 wyżej wspomnianego Protokołu Dania zdecyduje w terminie sześciu miesięcy od daty przyjęcia przez Radę niniejszego wniosku, czy dokona transpozycji tej decyzji do swego prawa krajowego.

               Niniejszy wniosek stanowi rozwinięcie tych elementów dorobku Schengen, w których Zjednoczone Królestwo i Irlandia nie uczestniczą, którymi nie będą zatem związane i których nie będą stosować, zgodnie z, odpowiednio, decyzjami Rady 2000/365/WE
                  4
                i 2002/192/WE
                  5
               .

                •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               W art. 17 umowy określono stosowne uzgodnienia dotyczące sprawozdawczości i monitorowania. Do dnia 15 lutego każdego roku i do roku 2022 włącznie Islandia jest zobowiązana przedstawiać Komisji sprawozdanie roczne z wdrażania za poprzedni rok budżetowy.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

               Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Niepotrzebne.

               W świetle powyżej przedstawionych rozważań Komisja proponuje, aby Rada przyjęła decyzję o podpisaniu umowy w imieniu Unii i upoważniła przewodniczącego Rady do wyznaczenia w tym celu należycie umocowanej osoby (lub osób);

               Komisja opracowała odrębny wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia załączonej umowy między Unią Europejską a Islandią w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego na lata 2014–2020
                  6
               . Rada przyjmuje niniejszą decyzję po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

               2017/0089 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Islandią w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 oraz art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014
                  7
                stanowi, że państwa uczestniczące we wdrażaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen będą uczestniczyć w instrumencie zgodnie z tym rozporządzeniem i że zawarte zostaną porozumienia dotyczące wkładu finansowego tych państw oraz określone zostaną przepisy dodatkowe niezbędne dla takiego udziału, w tym postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Unii i uprawnień kontrolnych Trybunału Obrachunkowego.

               (2)W dniu 14 lipca 2014 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Królestwem Norwegii, Islandią, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu dotyczących umowy w sprawie warunków uczestnictwa tych państw w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy. Negocjacje z Islandią zostały pomyślnie zakończone parafowaniem umowy w dniu 21 września 2016 r.

               (3)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania powinna podjąć decyzję w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji, czy dokona jej transpozycji do swojego prawa krajowego.

               (4)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  8
               ; Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  9
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)Umowa powinna zostać podpisana w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (7)Aby umożliwić bezzwłoczne zastosowanie środków przewidzianych w umowie i nie opóźniać zatwierdzenia i wdrożenia programów krajowych, niniejsza decyzja powinna wejść w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (8)Umowę, zgodnie z jej art. 19 ust. 4 umowę i z wyjątkiem jej art. 5, należy stosować tymczasowo począwszy od dnia jej podpisania,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Islandią w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020, z zastrzeżeniem zawarcia przedmiotowej Umowy.

               Tekst umowy, która ma zostać podpisana, dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania umowy, z zastrzeżeniem jego zawarcia, osobie wskazanej lub osobom wskazanym przez negocjatora umowy.

               Artykuł 3

               W oczekiwaniu na jej wejście w życie, umowę, z wyjątkiem jej art. 5, stosuje się tymczasowo od dnia jej podpisania, zgodnie z art. 19 ust. 4.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 143.

                     (2)
                  Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 112.

                     (3)
                  Dz.U. L 77 z 23.3.2016, s. 1.

                     (4)
                  Decyzja Rady z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen, Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

                     (5)
                  Decyzja Rady z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

                     (6)
                  Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej umowy między Unią Europejską a Islandią w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego na lata 2014–2020, COM(2017) 199 final.

                     (7)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz oraz uchylające decyzję nr 574/2007/WE (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 143).

                     (8)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (9)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.5.2017
            COM(2017) 207 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosek dotyczący DECYZJI RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Islandią w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”

               oraz

               ISLANDIA,

               zwane dalej łącznie „Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę zawartą przez Radę Unii Europejskiej i Islandię oraz Królestwo Norwegii, dotyczącą włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
                  1
                („umowa o włączeniu Islandii i Norwegii w dorobek prawny Schengen”),

               A TAKŻE MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:

               (1)
                     Unia ustanowiła, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014
                  2
               .

               (2)
                     Rozporządzenie (UE) nr 515/2014 stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu umowy o włączeniu Islandii i Norwegii w dorobek prawny Schengen.

               (3)
                     Ze względu na to, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014
                  3
                ma bezpośredni wpływ na stosowanie przepisów rozporządzenia (UE) nr 515/2014, tym samym wywierając również wpływ na ramy prawne tego rozporządzenia, oraz na to, że procedury ustanowione na mocy umowy o włączeniu Islandii i Norwegii w dorobek prawny Schengen zastosowano w celu przyjęcia rozporządzenia (UE) nr 514/2014, o czym Islandia została powiadomiona, Strony potwierdzają, że rozporządzenie (UE) nr 514/2014 stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu umowy o włączeniu Islandii i Norwegii w dorobek prawny Schengen w zakresie, w jakim jest to niezbędne do wykonania rozporządzenia (UE) nr 515/2014.

               (4)
                     Art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014 stanowi, że państwa – w tym Islandia – uczestniczące we wdrażaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen uczestniczą w instrumencie zgodnie z tym rozporządzeniem, oraz że należy zawrzeć porozumienia dotyczące wkładu finansowego tych państw oraz określić przepisy dodatkowe niezbędne dla takiego udziału, w tym postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Unii i uprawnień kontrolnych Trybunału Obrachunkowego.

               (5)
                     Instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, (zwany dalej „Funduszem Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy”) stanowi szczególny instrument w kontekście dorobku prawnego Schengen, zaprojektowany w celu podziału obciążeń oraz zapewnienia wsparcia finansowego w dziedzinie granic zewnętrznych i polityki wizowej w państwach członkowskich i państwach stowarzyszonych.

               (6)
                     Artykuł 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012
                  4
                ustanawia przepisy dotyczące zarządzania pośredniego, które mają zastosowanie w przypadku państw trzecich, w tym państw stowarzyszonych, którym powierzono zadania związane z wykonywaniem budżetu.

               (7)
                     Art. 17 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 przewiduje, że wydatki poniesione w 2014 r. przez organ odpowiedzialny, który nie został jeszcze oficjalnie wyznaczony, kwalifikują się do objęcia wsparciem, gwarantując tym samym sprawne przechodzenie z Funduszu Granic Zewnętrznych do Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Ważne jest również, aby kwestia ta znalazła swoje odzwierciedlenie w niniejszej Umowie. Zważywszy, że niniejsza Umowa nie weszła w życie przed końcem 2014 r., należy zapewnić kwalifikowalność wydatków poniesionych przed formalnym wyznaczeniem organu odpowiedzialnego oraz do tego momentu, pod warunkiem że systemy zarządzania i kontroli stosowane przedtem są co do istoty takie same jak systemy obowiązujące po formalnym wyznaczeniu organu odpowiedzialnego.

               (8)
                     Aby ułatwić obliczenia i wykorzystanie rocznych wkładów Islandii na rzecz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy, wkład tego państwa w odniesieniu do okresu 2014–2020 zostanie uiszczony w pięciu rocznych transzach w latach 2016–2020. Roczne wkłady za lata 2016–2018 to kwoty w stałej wysokości, podczas gdy wkłady za lata 2019 i 2020 zostaną określone w 2019 r. w oparciu o produkt krajowy brutto wszystkich państw uczestniczących w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy, z uwzględnieniem faktycznie zrealizowanych płatności,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Zakres

               Niniejsza Umowa określa przepisy dodatkowe niezbędne do udziału Islandii w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 515/2014.

               Artykuł 2

               Zarządzanie finansami i kontrola

               1.
                     Islandia podejmie niezbędne środki mające na celu zapewnienie zgodności z odpowiednimi przepisami w zakresie zarządzania finansami i kontroli, określonymi w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) oraz w prawie wtórnym.

               Postanowienia TFUE i przepisy prawa wtórnego, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują:

               a)art. 287 ust. 1, 2 i 3 TFUE;

               b)art. 30, art. 32, art. 57, art. 58 ust. 1 lit. c) pkt (i), art. 60 oraz art. 79 ust. 2 i art. 108 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

               c)art. 32, art. 38, art. 42, art. 84, art. 88, art. 142 i art. 144 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012
                  5
               ;

               d)Rozporządzenie Rady (Euratom, EWG) nr 2185/96
                  6
               ;

               e)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013
                  7
               .

               Strony mogą zgodnie zdecydować o zmianie powyższego wykazu.

               2.
                     Islandia stosuje na swoim terytorium przepisy, o których mowa w ust. 1, zgodnie z niniejszą umową.

               Artykuł 3

               Poszanowanie zasady należytego zarządzania finansami

               Środki przyznane Islandii w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy są wykorzystywane zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami.

               Artykuł 4

               Poszanowanie zasady unikania konfliktu interesów

               Wszystkim podmiotom działającym w sferze finansów oraz wszystkim innym osobom uczestniczącym w wykonaniu budżetu i zarządzaniu budżetem, w tym w czynnościach służących jego przygotowaniu, audycie lub kontroli, które działają na terytorium Islandii, zakazuje się podejmowania działań, które mogą spowodować konflikt ich interesów z interesami Unii.

               Artykuł 5

               Egzekucja

               Decyzje przyjęte przez Komisję, które nakładają zobowiązanie pieniężne na podmioty inne niż państwa, stanowią tytuł podlegający egzekucji na terytorium Islandii.

               Egzekucja odbywa się zgodnie z obowiązującymi w Islandii przepisami postępowania cywilnego. Bez żadnych formalności, z wyjątkiem sprawdzenia autentyczności tytułu, decyzję opatruje się klauzulą egzekucyjną; badanie to przeprowadza organ krajowy wyznaczony do tego celu przez rząd Islandii, o którego wyznaczeniu rząd Islandii zawiadamia Komisję.

               Po spełnieniu, na wniosek Komisji, tych wymogów formalnych, Komisja może przystąpić do egzekucji zgodnie z prawem krajowym, kierując sprawę bezpośrednio do właściwego organu.

               Egzekucja może zostać zawieszona wyłącznie na mocy orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sądy Islandii są jednak właściwe w sprawach skarg dotyczących nieprawidłowości w przeprowadzaniu egzekucji.

               Artykuł 6

               Ochrona interesów finansowych Unii przed nadużyciami finansowymi

               1.Islandia:

               a)
                     przeciwdziała nadużyciom finansowym oraz wszelkiej innej nielegalnej działalności przynoszącej szkody interesom finansowym Unii poprzez podejmowanie środków, które mają skutek odstraszający i zapewniają skuteczną ochronę w Islandii;

               b)
                     podejmuje takie same środki do zwalczania nadużyć naruszających interesy finansowe Unii, jakie podejmuje do zwalczania nadużyć naruszających swoje własne interesy finansowe; oraz

               c)
                     koordynuje swoje działania mające na celu ochronę interesów finansowych Unii wraz z państwami członkowskimi i Komisją.

               2.Islandia przyjmuje środki równoważne środkom przyjętym przez Unię zgodnie z art. 325 ust. 4 TFUE, które obowiązują w dniu podpisania niniejszej umowy.

               Strony mogą zgodnie zdecydować o przyjęciu środków równoważnych środkom przyjętym później przez Unię zgodnie z tym artykułem.

               Artykuł 7

               Kontrole oraz inspekcje na miejscu przeprowadzane przez Komisję (OLAF)

               Bez uszczerbku dla swoich uprawnień wynikających z art. 5 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 Komisja (Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)) jest uprawniona do przeprowadzania, na terytorium Islandii, kontroli oraz inspekcji na miejscu w odniesieniu do Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96.

               Organy Islandii ułatwiają przeprowadzanie kontroli oraz inspekcji na miejscu, które – na wniosek tych organów – mogą być przeprowadzane wspólnie z nimi.

               Artykuł 8

               Trybunał Obrachunkowy

               Zgodnie z art. 287 ust. 3 TFUE oraz rozdziałem I tytuł X część pierwsza rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 Trybunał Obrachunkowy może przeprowadzać kontrole w pomieszczeniach każdego organu zarządzającego w imieniu Unii dochodami i wydatkami dotyczącymi Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy na terytorium Islandii, w tym w pomieszczeniach każdej osoby fizycznej lub prawnej otrzymującej płatności z budżetu.

               Kontrole Trybunału Obrachunkowego przeprowadza się w Islandii łącznie z krajowymi instytucjami kontrolnymi lub, jeżeli nie mają one niezbędnych uprawnień, z właściwymi krajowymi jednostkami organizacyjnymi. Trybunał Obrachunkowy oraz krajowe instytucje kontrolne Islandii współpracują ze sobą na zasadzie wzajemnego zaufania, zachowując swoją niezależność. Instytucje te lub jednostki organizacyjne zawiadamiają Trybunał Obrachunkowy o zamiarze uczestniczenia w kontroli.

               Trybunałowi Obrachunkowemu przysługują co najmniej takie same uprawnienia jak Komisji określone w art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 i art. 7 niniejszej umowy.

               Artykuł 9

               Zamówienia publiczne

               Islandia stosuje przepisy własnego prawa krajowego dotyczące zamówień publicznych zgodnie z załącznikiem XVI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  8
               .

               Artykuł 10

               Wkłady finansowe

               1.W latach 2016–2018 Islandia dokonuje płatności rocznych na rzecz budżetu Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy zgodnie z poniższą tabelą:

               (wszystkie kwoty w EUR)

                        2016

                        2017

                        2018

                        Islandia

                        563 999

                        563 999

                        563 999

               2.Wkłady Islandii za lata 2019 i 2020 zostaną obliczone zgodnie z jej odpowiednim produktem krajowym brutto (PKB) jako odsetek PKB wszystkich państw uczestniczących w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy, zgodnie ze wzorem określonym w załączniku.

               3.Wkłady finansowe Islandii, o których mowa w niniejszym artykule, są należne niezależnie od daty przyjęcia programu krajowego, o którym mowa w art. 14 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.

               Artykuł 11

               Wykorzystanie wkładów finansowych

               1.Łączną kwotę rocznych płatności za lata 2016 i 2017 przeznacza się w następujący sposób:

               a)75 % – na przegląd śródokresowy, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) nr 515/2014;

               b)15 % – na rozwój systemów informatycznych, o których mowa w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 515/2014, z zastrzeżeniem przyjęcia odpowiednich aktów ustawodawczych Unii do dnia 30 czerwca 2017 r.;

               c)10 % – na działania Unii, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 515/2014 oraz na pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, o której mowa w art. 14 rozporządzenia (UE) nr 515/2014.

               Jeżeli kwota, o której mowa w lit. b), nie zostanie przydzielona lub wydana, wówczas Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 5 lit. b) akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 515/2014, ponownie przydziela ją na działania szczegółowe, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014.

               Jeżeli niniejsza Umowa nie wejdzie w życie ani nie będzie tymczasowo stosowana do dnia 1 czerwca 2017 r., pełen wkład Islandii wykorzystuje się zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

               2.
                     Łączną kwotę rocznych płatności za lata 2018, 2019 i 2020 przeznacza się w następujący sposób:

               a)40 % – na działania szczegółowe, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014;

               b)50 % – na rozwój systemów informatycznych, o których mowa w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 515/2014, z zastrzeżeniem przyjęcia odpowiednich aktów ustawodawczych Unii do dnia 31 grudnia 2018 r.;

               c)10 % – na działania Unii, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 515/2014 oraz na pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, o której mowa w art. 14 rozporządzenia (UE) nr 515/2014.

               Jeżeli kwota, o której mowa w lit. b), nie zostanie przydzielona lub wydana, wówczas Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 5 lit. b) akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 515/2014, ponownie przydziela ją na działania szczegółowe, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014.

               3.
                     Dodatkowe kwoty przydzielone na przegląd śródokresowy, działania Unii, działania szczegółowe lub program rozwoju systemów informatycznych wykorzystuje się zgodnie z odpowiednią procedurą określoną w jednym z następujących przepisów:

               a)art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 514/2014;

               b)art. 8 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 515/2014;

               c)art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 515/2014;

               d)art. 15 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 515/2014.

               4.
                     Komisja może corocznie wykorzystać nie więcej niż 4 076 EUR z płatności dokonywanych przez Islandię na pokrycie wydatków administracyjnych związanych z personelem lub personelem zewnętrznym na rzecz wspierania procesu wdrażania przez Islandię rozporządzenia (UE) nr 515/2014 oraz niniejszej umowy.

               Artykuł 12

               Poufność

               Informacje przekazane lub uzyskane na mocy postanowień niniejszej umowy, niezależnie od ich postaci, są objęte tajemnicą służbową i są chronione w taki sam sposób, w jaki chroni się podobne informacje na mocy przepisów mających zastosowanie do instytucji Unii oraz odpowiednich przepisów prawa w Islandii. Informacje takie mogą być przekazywane wyłącznie tym osobom, które muszą zapoznać się z nimi ze względu na pełnione funkcje w instytucjach Unii, w państwach członkowskich lub w Islandii; ponadto informacje takie nie mogą być wykorzystywane do celów innych niż skuteczna ochrona interesów finansowych Stron.

               Artykuł 13

               Wyznaczenie organu odpowiedzialnego

               1.
                     Niezwłocznie po zatwierdzeniu programu krajowego Islandia powiadamia Komisję o formalnym wyznaczeniu na szczeblu ministerialnym organu odpowiedzialnego za zarządzanie wydatkami w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy i ich kontrolę.

               2.
                     Warunkiem wyznaczenia, o którym mowa w ust. 1, jest spełnienie przez podmiot kryteriów wyznaczenia dotyczących otoczenia wewnętrznego, działań kontrolnych, informowania i komunikacji oraz monitorowania, przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 514/2014 lub na jego podstawie.

               3.
                     Wyznaczenie organu odpowiedzialnego opiera się na opinii podmiotu audytowego, którym może być organ audytowy, oceniającego, czy organ odpowiedzialny spełnia kryteria wyznaczenia. Podmiotem tym może być niezależna instytucja publiczna odpowiedzialna za monitorowanie, ocenę i audyt administracji. Podmiot audytowy musi funkcjonować niezależnie od organu odpowiedzialnego i wypełniać swoje zadania zgodnie z uznanymi międzynarodowymi standardami audytu. Islandia może oprzeć decyzję o wyznaczeniu na tym, czy systemy zarządzania i kontroli są co do istoty takie same jak systemy już istniejące w poprzednim okresie i czy funkcjonowały one skutecznie. Jeżeli wyniki audytów i kontroli wykazują, że wyznaczony podmiot nie spełnia już kryteriów wyznaczenia, Islandia podejmuje środki niezbędne do zapewnienia naprawy uchybień w realizacji zadań tego podmiotu, w tym przez zakończenie jego wyznaczenia.

               Artykuł 14

               Definicja roku budżetowego

               Do celów niniejszej umowy rok budżetowy, o którym mowa w art. 60 ust. 5 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, obejmuje zrealizowane wydatki i uzyskane dochody zapisane w księgach rachunkowych organu odpowiedzialnego w okresie rozpoczynającym się w dniu 16 października roku „N-1” i kończącym się w dniu 15 października roku „N”.

               Artykuł 15

               Kwalifikowalność wydatków

               W drodze odstępstwa od art. 17 ust. 3 lit. b) i ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 wydatki są kwalifikowalne, jeżeli zostały poniesione przez organ odpowiedzialny przed dniem jego formalnego wyznaczenia zgodnie z art. 13 niniejszej Umowy, pod warunkiem że systemy zarządzania i kontroli stosowane przed tym formalnym wyznaczeniem organu odpowiedzialnego są co do istoty takie same jak systemy obowiązujące po jego formalnym wyznaczeniu.

               Artykuł 16

               Wniosek o płatność salda rocznego

               1.
                     Do dnia 15 lutego roku następującego po danym roku budżetowym Islandia przedkłada Komisji dokumenty i informacje wymagane na podstawie art. 60 ust. 5 akapit pierwszy lit. b) i c) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

               W drodze odstępstwa od art. 44 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 oraz zgodnie z art. 60 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, Islandia przedstawia Komisji opinię, o której mowa w art. 60 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, najpóźniej do dnia 15 marca roku następującego po danym roku budżetowym.

               Przedłożone dokumenty, o których mowa w niniejszym ustępie, służą jako wniosek o płatność salda rocznego.

               2.
                     Dokumenty, o których mowa w ust. 1, sporządza się zgodnie ze wzorami przyjętymi przez Komisję na podstawie art. 44 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.

               Artykuł 17

               Sprawozdanie z realizacji

               W drodze odstępstwa od art. 54 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 oraz zgodnie z art. 60 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 Islandia przedkłada Komisji roczne sprawozdanie z realizacji programu krajowego w poprzednim roku budżetowym do dnia 15 lutego każdego roku do roku 2022 włącznie, i może opublikować powyższe informacje na odpowiednim szczeblu.

               Pierwsze sprawozdanie roczne z realizacji programu krajowego przedkłada się w dniu 15 lutego po wejściu w życie niniejszej umowy lub rozpoczęciu jej tymczasowego stosowania.

               Pierwsze sprawozdanie obejmuje lata budżetowe począwszy od roku 2014 do roku budżetowego poprzedzającego termin złożenia pierwszego sprawozdania rocznego zgodnie z akapitem drugim. Islandia przedstawia sprawozdanie końcowe z realizacji programu krajowego do dnia 31 grudnia 2023 r.

               Artykuł 18

               System elektronicznej wymiany danych

               Zgodnie z art. 24 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 wszelka oficjalna wymiana informacji między Islandią a Komisją odbywa się z wykorzystaniem systemu elektronicznej wymiany danych udostępnionego w tym celu przez Komisję.

               Artykuł 19

               Wejście w życie

               1.Depozytariuszem niniejszej umowy jest Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej.

               2.Strony zatwierdzają niniejszą umowę zgodnie z ich własnymi procedurami. Strony notyfikują sobie wzajemnie zakończenie tych procedur.

               3.Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu złożenia ostatniej notyfikacji, o której mowa w ust. 2.

               4.Strony tymczasowo stosują niniejszą umowę, z wyjątkiem art. 5, od dnia następującego po dniu jej podpisania, z zastrzeżeniem wymogów konstytucyjnych.

               Artykuł 20

               Obowiązywanie i rozwiązanie umowy

               1.Zarówno Unia, jak i Islandia mogą rozwiązać niniejszą umowę, powiadamiając o tym drugą Stronę. Umowa przestaje obowiązywać trzy miesiące od takiego powiadomienia. Projekty i działania będące w trakcie realizacji w momencie rozwiązania są kontynuowane na warunkach określonych w niniejszej umowie. Strony uregulują zgodnie kwestię ewentualnych konsekwencji rozwiązania.

               2.Rozwiązanie niniejszej umowy nastąpi w momencie rozwiązania umowy dotyczącej włączenia Islandii i Norwegii w dorobek Schengen zgodnie z art. 8 ust. 4, art. 11 ust. 3 lub art. 16 umowy dotyczącej włączenia Islandii Norwegii w dorobek Schengen.

               Artykuł 21

               Języki

               Niniejszą umowę sporządza się w jednym egzemplarzu w językach angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i islandzkim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

               Sporządzono w Brukseli … dnia …. r.

               W imieniu Unii Europejskiej
                     W imieniu Islandii

               ZAŁĄCZNIK

               Wzór do obliczania wkładów finansowych na lata 2019 i 2020 oraz szczegóły dotyczące płatności

               Wkład finansowy Islandii do Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy, o którym mowa w art. 5 ust. 7 akapity drugi i trzeci rozporządzenia 515/2014, na lata 2019 i 2020 oblicza się następująco:

               Dla każdego roku w okresie od 2013 r. do 2017 r. dzieli się ostateczną wartość produktu krajowego brutto (PKB) Islandii, według danych dostępnych dnia 31 marca 2019 r., przez sumę wartości PKB wszystkich państw uczestniczących w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy w danym roku. Średnią z uzyskanych pięciu wartości procentowych za lata 2013–2017 stosuje się do sumy rzeczywistych rocznych środków na Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy na lata 2014–2019 i rocznych środków na zobowiązania dla Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy na 2020 r., zgodnie z projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020 przyjętym przez Komisję, w celu uzyskania całkowitej kwoty do zapłaty przez Islandię przez cały okres realizacji Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy. Od tej kwoty odejmuje się kwoty rocznych płatności faktycznie zrealizowanych przez Islandię zgodnie z art. 10 ust. 1 niniejszej umowy w celu uzyskania całkowitej kwoty wkładów tego państwa na lata 2019 i 2020. Połowa tej kwoty zostanie zapłacona w 2019 r., a druga połowa – w 2020 r.

               Wkład finansowy jest uiszczany w euro.

               Islandia wnosi swój odpowiedni wkład finansowy nie później niż 45 dni po otrzymaniu noty debetowej. Każde opóźnienie wpłaty wkładu stanowi podstawę do naliczenia odsetek od należnej kwoty od terminu wymagalności. Stopa oprocentowania jest równa stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego podstawowych operacji refinansujących, opublikowanej w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, na który przypada ostateczny termin płatności, powiększonej o 3,5 punktu procentowego.

                     (1)

                        Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz oraz uchylające decyzję nr 574/2007/WE (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 143).

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz instrumentu na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 112).

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 547/2014 z dnia 15 maja 2014 r. (Dz.U. L 163 z 29.5.2014, s. 18).

                     (5)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).

                     (6)

                        Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).

                     (7)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).

                     (8)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 461.