               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.2.2021
            COM(2021) 64 final
            2021/0034(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Partnerstwa ustanowionej Umową o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony („umowa o handlu i współpracy”), w odniesieniu do daty ustania tymczasowego stosowania umowy o handlu i współpracy

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Komisja proponuje, aby Rada określiła stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Partnerstwa ustanowionej Umową o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony („umowa o handlu i współpracy”), w odniesieniu do daty ustania tymczasowego stosowania umowy o handlu i współpracy.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o handlu i współpracy

               Dnia 29 grudnia 2020 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2020/2252
                  1
                w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony, oraz Umowy między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie procedur bezpieczeństwa na potrzeby wymiany i ochrony informacji niejawnych.

               Umowa o handlu i współpracy ustanawia podstawę szerokiego zakresu stosunków między Unią a Zjednoczonym Królestwem, obejmującą wzajemne prawa i obowiązki, wspólne działania i specjalne procedury.

               Umowa o bezpieczeństwie informacji jest umową uzupełniającą umowę o handlu i współpracy, nierozerwalnie z nią powiązaną, w szczególności w odniesieniu do dni rozpoczęcia stosowania oraz zakończenia obowiązywania.

               Zgodnie z art. 12 ust. 1 decyzji Rady (UE) 2020/2252, tak jak strony uzgodniły w art. FINPROV.11 ust. 2 umowy o handlu i współpracy, umowy te stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 2021 r. do czasu zakończenia procedur niezbędnych do ich wejścia w życie.

               2.2.Planowana decyzja Rady Partnerstwa

               Zgodnie z art. FINPROV.11 ust. 2 umowy o handlu i współpracy tymczasowe stosowanie ustaje w jednej z następujących dat, w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza:

               a) 28 lutego 2021 r. lub inna data ustalona przez Radę Partnerstwa ustanowioną na mocy art. INST.1 umowy; lub

               b) pierwszy dzień miesiąca następującego po miesiącu, w którym obie Strony powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu swoich wewnętrznych wymogów i procedur w celu uzyskania zgody na związanie się nią.

               Ze względu na czas potrzebny Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na odpowiednie zbadanie umów we wszystkich 24 autentycznych wersjach językowych Unia nie będzie w stanie zawrzeć umowy o handlu i współpracy przed dniem 28 lutego 2021 r.

               W związku z tym Rada Partnerstwa powinna wyznaczyć datę ustania tymczasowego stosowania późniejszą niż 28 lutego 2021 r., biorąc pod uwagę czas potrzebny na zakończenie weryfikacji prawno-językowej i stwierdzenie autentyczności wszystkich wersji językowych umowy.

               Planowana decyzja Rady Partnerstwa, w odniesieniu do której należy określić stanowisko Unii, służy ustaleniu takiej daty.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Ze względu na przewidywaną datę udostępnienia umów we wszystkich 24 autentycznych wersjach językowych, datą powinien być 30 kwietnia 2021 r.

               Stanowisko Unii powinno zatem polegać na poparciu przyjęcia przez Radę Partnerstwa decyzji na podstawie art. FINPROV.11 ust. 2 lit. a) umowy o handlu i współpracy, ustalającej nową datę ustania tymczasowego stosowania na 30 kwietnia 2021 r., zgodnie z projektem decyzji załączonym do niniejszego wniosku.

               4.Podstawa prawna

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji Rady ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Decyzja, którą Rada Partnerstwa ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy o handlu i współpracy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               Jedyny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do ustalenia stanowiska Unii w sprawie daty ustania tymczasowego stosowania. Podpisanie umowy o handlu i współpracy opierało się na art. 217 TFUE.

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 217 TFUE w związku z art. 218 ust. 9.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ celem decyzji Rady Partnerstwa jest przesunięcie daty ustania tymczasowego stosowania, decyzja Rady Partnerstwa powinna zostać opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po tym, jak zostanie przyjęta.

               2021/0034 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Partnerstwa ustanowionej Umową o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony („umowa o handlu i współpracy”), w odniesieniu do daty ustania tymczasowego stosowania umowy o handlu i współpracy

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Dnia 29 grudnia 2020 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2020/2252
                  2
                w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony („umowa o handlu i współpracy”), oraz Umowy między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie procedur bezpieczeństwa na potrzeby wymiany i ochrony informacji niejawnych („umowa o bezpieczeństwie informacji”) (zwane łącznie „umowami”).

               (2)Umowa o bezpieczeństwie informacji jest umową uzupełniającą umowę o handlu i współpracy, nierozerwalnie z nią powiązaną, w szczególności w odniesieniu do dni rozpoczęcia stosowania oraz zakończenia obowiązywania.

               (3)Zgodnie z art. 12 ust. 1 decyzji (UE) 2020/2252, tak jak Strony uzgodniły w art. FINPROV.11 ust. 2 umowy o handlu i współpracy, umowy te stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 2021 r. do czasu zakończenia procedur niezbędnych do ich wejścia w życie.

               (4)Zgodnie z art. FINPROV.11 ust. 2 umowy o handlu i współpracy tymczasowe stosowanie ustaje w jednej z następujących dat, w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza: a) 28 lutego 2021 r. lub inna data ustalona przez Radę Partnerstwa ustanowioną na mocy art. INST.1 umowy o handlu i współpracy; lub b) pierwszy dzień miesiąca następującego po miesiącu, w którym obie Strony powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu swoich wewnętrznych wymogów i procedur w celu uzyskania zgody na związanie się nią.

               (5)Ze względu na czas potrzebny Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na odpowiednie zbadanie umów we wszystkich 24 autentycznych wersjach językowych Unia nie będzie w stanie zawrzeć umowy o handlu i współpracy przed dniem 28 lutego 2021 r.

               (6)W związku z tym Rada Partnerstwa powinna wyznaczyć późniejszą datę ustania tymczasowego stosowania, biorąc pod uwagę czas na zweryfikowanie wszystkich wersji językowych i stwierdzenie ich autentyczności. Ze względu na przewidywaną datę udostępnienia umów we wszystkich 24 autentycznych wersjach językowych Rada Partnerstwa powinna jako tę datę wyznaczyć 30 kwietnia 2021 r.

               (7)Należy zatem ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w Radzie Partnerstwa.

               (8)Aby umożliwić szybkie zastosowanie środków przewidzianych w niniejszej decyzji, powinna ona wejść w życie z dniem jej przyjęcia,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w Radzie Partnerstwa ustanowionej na mocy art. INST.1 umowy o handlu i współpracy, w sprawie decyzji, która ma zostać podjęta zgodnie z art. FINPROV.11 ust. 2 lit. a), opiera się na projekcie decyzji Rady Partnerstwa załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Decyzję Rady Partnerstwa publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 444 z 31.12.2020, s. 2.

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/2252 z dnia 29 grudnia 2020 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony, oraz Umowy między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie procedur bezpieczeństwa na potrzeby wymiany i ochrony informacji niejawnych (Dz.U. L 444 z 31.12.2020, s. 2).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 9.2.2021
            COM(2021) 64 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Partnerstwa ustanowionej Umową o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony („umowa o handlu i współpracy”), w odniesieniu do daty ustania tymczasowego stosowania umowy o handlu i współpracy

               ZAŁĄCZNIK

               Decyzja nr 1/2021 Rady Partnerstwa ustanowionej Umową o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony,

               z dnia […] r.

               w odniesieniu do daty ustania tymczasowego stosowania umowy o handlu i współpracy

               RADA PARTNERSTWA,

               Uwzględniając Umowę o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
                  1
                („umowa o handlu i współpracy”), w szczególności art. FINPROV.11 ust. 2 lit. a) tej umowy,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. FINPROV.11 ust. 2 umowy o handlu i współpracy stanowi, że Strony zgodziły się na tymczasowe stosowanie tej umowy od dnia 1 stycznia 2021 r., pod warunkiem że przed tą datą powiadomią się wzajemnie, że ich odpowiednie wewnętrzne wymogi i procedury niezbędne do tymczasowego stosowania zostały spełnione. Tymczasowe stosowanie ustaje w jednej z następujących dat, w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza: a) 28 lutego 2021 r. lub inna data ustalona przez Radę Partnerstwa; lub b) pierwszy dzień miesiąca następującego po miesiącu, w którym obie Strony powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu swoich wewnętrznych wymogów i procedur w celu uzyskania zgody na związanie się nią.

               (2)Ponieważ ze względu na wewnętrzne wymogi proceduralne Unia Europejska nie będzie w stanie zawrzeć umowy o handlu i współpracy do dnia 28 lutego 2021 r., zgodnie z art. FINPROV.11 ust. 2. lit. a) Rada Partnerstwa powinna wyznaczyć 30 kwietnia 2021 r. jako datę ustania tymczasowego stosowania,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Datą ustania tymczasowego stosowania, zgodnie z art. FINPROV.11 ust. 2 lit. a) umowy o handlu i współpracy, jest 30 kwietnia 2021 r.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w…dnia […] r.

               W imieniu Rady Partnerstwa

               Współprzewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 444 z 31.12.2020, s. 14.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 3.11.2021
            COM(2021) 671 final
            2021/0352(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 32. sesji Zgromadzenia Międzynarodowej Organizacji Morskiej w sprawie przyjęcia zmian wytycznych w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na 32. sesji Zgromadzenia Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), która odbędzie się wirtualnie w dniach 6–15 grudnia 2021 r.

               Podczas 32. sesji Zgromadzenia (A 32) przewiduje się przyjęcie projektu wytycznych do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji (HSSC) z 2021 r. oraz uchylenie rezolucji Zgromadzenia A.1140(31), na mocy której Zgromadzenie IMO na swoim 31. posiedzeniu przyjęło wytyczne do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji (HSSC) z 2019 r.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Morskiej

               Konwencją o Międzynarodowej Organizacji Morskiej ustanowiono Międzynarodową Organizację Morską (IMO). Celem IMO jest stworzenie forum współpracy w zakresie regulacji i praktyk dotyczących wszelkich kwestii technicznych, które mają wpływ na żeglugę w handlu międzynarodowym. Ponadto zadaniem IMO jest propagowanie powszechnego przyjmowania najwyższych możliwych standardów w kwestiach bezpieczeństwa morskiego, efektywności żeglugi oraz zapobiegania zanieczyszczaniu środowiska morskiego przez statki i jego kontroli, przy jednoczesnym wspieraniu równych warunków działania. Organizacja ta zajmuje się także sprawami administracyjnymi i prawnymi.

               Konwencja weszła w życie w dniu 17 marca 1958 r.

               Wszystkie państwa członkowskie są stronami tej konwencji.

               2.2.Międzynarodowa Organizacja Morska

               Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) to specjalistyczna agencja Organizacji Narodów Zjednoczonych odpowiedzialna za bezpieczeństwo i ochronę żeglugi oraz za zapobieganie zanieczyszczaniu morza przez statki. Jest to ogólnoświatowa instytucja zajmująca się wyznaczaniem norm w zakresie bezpieczeństwa, ochrony i ekologiczności żeglugi międzynarodowej. Jej główna rola polega na tworzeniu ram regulacyjnych dla sektora żeglugi, które będą sprawiedliwe i skuteczne oraz zostaną powszechnie przyjęte i wdrożone.

               Do IMO może przystąpić każde państwo i wszystkie państwa członkowskie UE należą do tej organizacji. Stosunki UE z IMO opierają się w szczególności na porozumieniu o współpracy pomiędzy Międzyrządową Morską Organizacją Doradczą (IMCO) a Komisją Wspólnot Europejskich w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania stron, zawartym w 1974 r.

               Zgromadzenie IMO jest organem zarządzającym organizacji. W jego skład wchodzą wszystkie państwa członkowskie IMO, które zbierają się co dwa lata i mogą przyjmować środki uzgodnione w ramach wszystkich z pięciu głównych komitetów IMO. Wśród tych pięciu komitetów znajdują się Komitet Bezpieczeństwa na Morzu (MSC) oraz Komitet Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC).

               2.3.Planowany akt Zgromadzenia IMO

               W dniach 6–15 grudnia 2021 r., podczas swojej 32. sesji Zgromadzenie ma przyjąć zmiany wytycznych w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji.

               Celem planowanych zmian jest aktualizacja wytycznych w celu uwzględnienia wymogów wynikających ze zmian odpowiednich obowiązkowych instrumentów wchodzących w życie do dnia 31 grudnia 2021 r. włącznie.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               3.1.Przyjęcie wytycznych do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji z 2021 r. oraz uchylenie A.1140(31)

               Podkomitet ds. Wdrażania Konwencji, poprzednik Podkomitetu ds. Wdrażania Instrumentów IMO (III), zgodził się na wprowadzanie zmian do wytycznych do przeglądów HSSC w sposób ciągły. Wytyczne do przeglądów są zatem aktualizowane na każdym posiedzeniu Zgromadzenia IMO. Najnowsza wersja wytycznych do przeglądów zawarta jest w rezolucji A.1140(31) i została przyjęta na 31. sesji Zgromadzenia w 2019 r.

               Podkomitet III podczas swojej 6. sesji powołał grupę korespondencyjną ds. rewizji wytycznych do przeglądów w ramach HSSC oraz ustanowił niewyczerpujący wykaz obowiązków w ramach instrumentów związanych z Kodeksem Implementacji Instrumentów IMO (kodeks III), koordynowany przez Chiny. Uczyniono to w ten sam sposób podczas poprzednich sesji podkomitetu III.

               Grupa korespondencyjna została poproszona o dalsze opracowywanie projektów zmian wytycznych do przeglądów. Wynikają one ze zmian odpowiednich obowiązkowych instrumentów, które mają wejść w życie do dnia 31 grudnia 2021 r. włącznie, z uwzględnieniem wyników sesji MEPC i MSC. Przyjęcie zaktualizowanych wytycznych do przeglądów HSSC oraz uchylenie rezolucji A.1140(31), która zawiera obecne wytyczne, zostaną zatwierdzone na 104. sesji MSC i 77. sesji MEPC. Po zatwierdzeniu przez oba komitety projekt rezolucji zostanie przekazany do przyjęcia A 32.

               Regularna rewizja zapewnia aktualność wytycznych do przeglądów HSSC. W aktualizacji, która ma zostać przyjęta, wyjaśniono m.in., że przeterminowane baterie pierwotne, które spełniają wymogi pkt 12.6 załącznika do rezolucji MSC.149(77), mogą być wykorzystywane wyłącznie do badania i kontroli działania radiotelefonu VHF do łączności dwukierunkowej. Unia powinna zatem poprzeć te zmiany, ponieważ zapewnią one uwzględnienie w wytycznych do przeglądów rozwoju sytuacji.

               3.2.Odnośne przepisy i kompetencje UE

               W rozporządzeniu (WE) nr 391/2009
                  1
                ustanowiono wspólne reguły i normy dotyczące organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach. Kryterium zawarte w załączniku I część B pkt 7 lit. k) rozporządzenia wymaga od uznanej organizacji zapewnienia, by ustawowe przeglądy i inspekcje były przeprowadzane zgodnie z wytycznymi do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji przyjętego przez IMO.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu lub stroną umowy
                  2
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Zgromadzenie IMO jest organem ustanowionym na mocy umowy – Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Morskiej.

               Akt, który Zgromadzenie ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt może mieć decydujący wpływ na treść rozporządzenia (WE) nr 391/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach. Wynika to z faktu, że wymaga on od uznanej organizacji zapewnienia, by ustawowe przeglądy i inspekcje były przeprowadzane zgodnie z wytycznymi do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji przyjętego przez IMO.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu dotyczą transportu morskiego. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0352 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 32. sesji Zgromadzenia Międzynarodowej Organizacji Morskiej w sprawie przyjęcia zmian wytycznych w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 TFUE w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) weszła w życie w dniu 17 marca 1958 r.

               (2)IMO to organizacja wyspecjalizowana Organizacji Narodów Zjednoczonych odpowiedzialna za bezpieczeństwo i ochronę żeglugi oraz zapobieganie zanieczyszczeniom mórz i powietrza powodowanym przez statki. Wszystkie państwa członkowskie Unii są członkami IMO. Unia nie jest członkiem IMO.

               (3)Na podstawie art. 15 lit. j) umowy Zgromadzenie może przyjmować przepisy i wytyczne dotyczące bezpieczeństwa morskiego, zapobiegania zanieczyszczeniom morskim ze statków i ich kontroli oraz innych kwestii odnoszących się do wpływu żeglugi morskiej na środowisko morskie powierzonych Organizacji przez instrumenty międzynarodowe lub na ich mocy, bądź poprawki do takich przepisów i wytycznych, które zostały do niej skierowane.

               (4)Zgromadzenie IMO na swojej 32. sesji w dniach 6–15 grudnia 2021 r. ma przyjąć wytyczne do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądów i certyfikacji (HSSC) z 2021 r. oraz uchylić rezolucję Zgromadzenia IMO A.1140(31), która zawiera wytyczne do przeglądów HSSC z 2019 r.

               (5)Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 32. sesji IMO, ponieważ zmiany wytycznych do przeglądów HSSC będą mogły w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów prawa Unii, a mianowicie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 391/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach.

               (6)Przyjęcie wytycznych do przeglądów HSSC z 2021 r. oraz uchylenie wytycznych do przeglądów HSSC z 2019 r. stanowi część regularnej rewizji. Unia powinna zatem poprzeć te zmiany, ponieważ zapewnią one aktualność wytycznych do przeglądów HSSC.

               (7)Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez działające wspólnie państwa członkowskie Unii będące członkami Zgromadzenia IMO,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na 32. sesji Zgromadzenia Międzynarodowej Organizacji Morskiej („IMO”), polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie wytycznych do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji z 2021 r., jak określono w dokumencie III 7/17/Add.1 sekcja 8 i załącznik 6, a następnie na uchyleniu rezolucji Zgromadzenia IMO A.1140(31).

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, wyrażają działające wspólnie państwa członkowskie Unii będące członkami Zgromadzenia IMO.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie (WE) nr 391/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach; Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 11.

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.11.2021
            COM(2021) 672 final
            2021/0350(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas 12. konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji Rady ustalającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 12. konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w związku z planowanym przyjęciem szeregu decyzji. Niniejszy wniosek obejmuje następujące obszary:

               1.dotacje w sektorze rybołówstwa;

               2.handel i zdrowie;

               3.środki związane z własnością intelektualną, przewidziane w porozumieniu TRIPS, w warunkach pandemii COVID-19 i innych pandemii;

               4.zwiększenie przejrzystości w rolnictwie;

               5.wsparcie wewnętrzne w sektorze rolnictwa;

               6.utrzymywanie rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego;

               7.ograniczenia wywozowe w rolnictwie, w tym zwolnienie z ograniczeń wywozowych w ramach Światowego Programu Żywnościowego;

               8.konkurencja w eksporcie w sektorze rolnictwa;

               9.dostęp do rynku w sektorze rolnictwa;

               10.specjalny mechanizm zabezpieczający (SSM) w rolnictwie;

               11.przegląd Uzgodnienia w sprawie zasad zarządzania kontyngentami taryfowymi dotyczącymi produktów rolnych (decyzja z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych);

               12.bawełna;

               13.kraje najsłabiej rozwinięte (LDC) oraz specjalne i zróżnicowane traktowanie (SDT);

               14.powiadomienia;

               15.kwestie związane z handlem.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu („Porozumienie WTO”)

               Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu („Porozumienie WTO”) ma być realizowane poprzez osiągnięcie celów wymienionych w jego preambule. Porozumienie weszło w życie w dniu 1 stycznia 1995 r.

               Unia Europejska (UE) jest jego stroną
                  1
               . Stronami Porozumienia są również wszystkie 27 państw członkowskich UE. WTO może podejmować decyzje zgodnie z procedurami przewidzianymi w Porozumieniu WTO.

               2.2.Konferencja ministerialna Światowej Organizacji Handlu

               Konferencja ministerialna jest najwyższym organem decyzyjnym WTO; zbiera się ona co najmniej raz na dwa lata. W praktyce decyzje podejmowane są w drodze konsensusu.

               Kolejne posiedzenie konferencji ministerialnej odbędzie się w Genewie w Szwajcarii (w dniach 30 listopada – 3 grudnia 2021 r.).

               2.3.Akty, których przyjęcie przewiduje się podczas konferencji ministerialnej WTO

               Oczekuje się, że w dniu 3 grudnia podczas 12. konferencji ministerialnej WTO („KM12”) przyjętych zostanie szereg decyzji dotyczących następujących kwestii:

               1.dotacje w sektorze rybołówstwa;

               2.handel i zdrowie;

               3.środki związane z własnością intelektualną, przewidziane w porozumieniu TRIPS, w warunkach pandemii COVID-19 i innych pandemii;

               4.zwiększenie przejrzystości w rolnictwie;

               5.wsparcie wewnętrzne w sektorze rolnictwa;

               6.utrzymywanie rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego;

               7.ograniczenia wywozowe w rolnictwie, w tym zwolnienie z ograniczeń wywozowych w ramach Światowego Programu Żywnościowego;

               8.konkurencja w eksporcie w sektorze rolnictwa;

               9.dostęp do rynku w sektorze rolnictwa;

               10.specjalny mechanizm zabezpieczający (SSM) w rolnictwie;

               11.przegląd decyzji z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych;

               12.bawełna;

               13.LDC i SDT;

               14.powiadomienia;

               15.kwestie związane z handlem.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Celem niniejszego wniosku jest umożliwienie UE przyłączenia się do ewentualnego konsensusu na forum WTO dotyczącego przyjęcia planowanych aktów podczas konferencji ministerialnej.

               Nie jest wprawdzie jasne, czy członkowie WTO zdołają osiągnąć konsensus, a jeżeli tak – w jakim zakresie, jednak zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE stanowisko UE na KM12 musi zostać ustalone przez Radę wcześniej
                  2
               .

               Należy zauważyć, że stanowisko UE dotyczące poparcia dla przedłużenia moratorium w sprawie ceł od transmisji elektronicznych oraz przedłużenia moratorium w sprawie zażaleń o charakterze przewidzianym w art. XXIII ust. 1 lit. b) i c) Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (zażalenia niezwiązane z naruszeniem i zażalenia związane z innymi sytuacjami) nie zostanie uwzględnione w niniejszym wniosku, ponieważ w decyzji Rady (UE) 2015/2236 z dnia 27 listopada 2015 r. przewidziano, że można tego dokonać na czas nieokreślony.

               Niniejszy wniosek obejmuje następujące kwestie, w odniesieniu do których mogą zostać podjęte decyzje:

               ·Dotacje w sektorze rybołówstwa: osiągnięcie wielostronnego porozumienia w sprawie zasad eliminacji niektórych dotacji w sektorze rybołówstwa przewidziano w 14. celu zrównoważonego rozwoju ONZ nr 6 („SDG 14.6”) uzgodnionym przez szefów państw w 2015 r. oraz w decyzji ministerialnej WTO z dnia 13 grudnia 2017 r. (WT/MIN(17)/64). Negocjacje są w toku i UE powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               ·Handel i zdrowie: rozmowy na temat kwestii dotyczących handlu i zdrowia rozpoczęły się w 2020 r. wraz z przedstawieniem przez 13 państw o podobnych poglądach („Grupa Ottawska”) wniosku na forum WTO (WTO/GC/223) z dnia 24 listopada 2020 r. dotyczącego osiągnięcia porozumienia w sprawie „Inicjatywy na rzecz handlu i zdrowia” w odpowiedzi na obecne i przyszłe pandemie. UE była jednym z pierwszych zwolenników tej inicjatywy, w ramach której zaproponowano szereg działań związanych w szczególności z ograniczeniami wywozowymi, środkami ułatwiającymi handel i zwiększoną przejrzystością. We wniosku zachęcono również WTO do ściślejszej współpracy z innymi organizacjami międzynarodowymi w ramach prac nad kwestią gotowości na wypadek sytuacji kryzysowych. Z biegiem czasu liczba współwnioskodawców wzrosła do 26. W dniu 15 lipca 2021 r. przedłożono na forum WTO zmieniony wniosek dotyczący projektu deklaracji Rady Generalnej (WT/GC/W/823) w sprawie działań w ramach polityki handlowej w związku z pandemią COVID-19 oraz zwiększenia odporności na przyszłe pandemie. UE powinna poprzeć potencjalne wyniki w tej dziedzinie dotyczące ograniczeń wywozowych, środków ułatwiających handel, zwiększonej przejrzystości i innych elementów zawartych w ostatnim wniosku dotyczącym projektu deklaracji Rady Generalnej. Może to również obejmować program prac WTO na okres po KM12, którego celem byłoby zwiększenie odporności członków na przyszłe pandemie.

               ·Środki związane z własnością intelektualną, przewidziane w porozumieniu TRIPS, w warunkach pandemii COVID-19 i innych pandemii: negocjacje te stanowią część toczących się na forum WTO rozmów na temat tego, w jaki sposób system handlu może zwiększyć globalny dostęp do szczepionek i środków terapeutycznych przeciwko COVID-19. W dniu 21 maja 2021 r. kilku członków WTO przedłożyło Radzie TRIPS WTO komunikat zawierający zmieniony wniosek dotyczący zwolnienia z niektórych postanowień porozumienia TRIPS w zakresie zapobiegania, powstrzymywania rozprzestrzeniania się i leczenia COVID-19 (IP/C/W/669/Rev.1). W dniu 4 czerwca 2021 r. UE przedłożyła Radzie Generalnej WTO komunikat w sprawie pilnych działań w ramach polityki handlowej w związku z kryzysem związanym z COVID-19 (WT/GC/231), a Radzie TRIPS WTO komunikat pt. „Pilne działania w ramach polityki handlowej w związku z kryzysem COVID-19: własność intelektualna” (IP/C/W/680). W dniu 18 czerwca 2021 r. UE przedłożyła Radzie TRIPS WTO komunikat zawierający projekt Deklaracji w sprawie porozumienia TRIPS i zdrowia publicznego w warunkach pandemii (IP/C/W/681). Jej celem jest wyjaśnienie lub ułatwienie korzystania z systemu licencji przymusowych przewidzianego w porozumieniu TRIPS, tak aby zapewnić jego jak najskuteczniejsze funkcjonowanie w warunkach pandemii. Zważywszy na znaczenie tej kwestii, UE powinna wspierać osiągnięcie rezultatów w tym kontekście zgodnie z komunikatami UE, o których mowa powyżej. Jednocześnie stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu UE, powinno być wystarczająco elastyczne, aby uwzględnić dynamiczny charakter trwającego procesu opartego na tekstach, w tym w odniesieniu do instrumentu wykorzystywanego przez konferencję ministerialną. W szczególności UE powinna pozostać otwarta na przyjęcie innych elementów mających na celu wzmocnienie lub uproszczenie stosowania istniejących elastycznych rozwiązań przewidzianych w porozumieniu TRIPS w sytuacji pandemii COVID-19, innych pandemii lub innych wyjątkowo nagłych okoliczności związanych ze zdrowiem publicznym, które to elementy mogą zaproponować inni członkowie WTO.

               ·Zwiększenie przejrzystości w rolnictwie: UE jest głęboko przekonana, że jej wniosek (JOB/AG/213) dotyczący decyzji ministerialnej w sprawie poprawy przejrzystości w rolnictwie, którego współwnioskodawcami są Kanada, Japonia i Stany Zjednoczone, mógłby stanowić podstawę decyzji na forum KM12. Wniosek zawiera pomysły dotyczące poprawy przejrzystości we wszystkich dziedzinach rolnictwa. Jest to ważna inicjatywa na KM12, biorąc pod uwagę, że pandemia ponownie uwydatniła znaczenie większej przejrzystości i przewidywalności wsparcia dla rolnictwa, a także handlu. Inicjatywa ta mogłaby stanowić wiarygodny element programu bezpieczeństwa żywnościowego wskazanego przez dyrektora generalnego WTO jako priorytet na KM12.

               ·Wsparcie wewnętrzne w sektorze rolnictwa: negocjacje w sprawie wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel toczą się w obrębie art. 20 Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa i stanowią element mandatu dauhańskiej agendy rozwoju (DDA), jak przewidziano w deklaracji ministerialnej z Ad-Dauhy z dnia 14 listopada 2001 r. (WT/MIN(01)/DEC/1). Biorąc pod uwagę rozbieżność stanowisk w negocjacjach, UE uważa, że możliwym rezultatem jest program prac opracowany po KM12 dotyczący reformy wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel.

               ·Utrzymywanie rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego: negocjacje mają doprowadzić do uzgodnienia „trwałego rozwiązania” spełniającego cel określony w decyzji ministerialnej z Bali z dnia 7 grudnia 2013 r. w sprawie utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego (WT/MIN(13)/38-WT/L/913), zgodnie z wykładnią kolejnej decyzji Rady Generalnej z dnia 27 listopada 2014 r. (WT/L/939). Cel ten został powtórzony w decyzji ministerialnej z Nairobi z dnia 19 grudnia 2015 r. (WT/MIN(15)/44-WT/L/979). Kwestia ta może być częścią programu prac dotyczącego wsparcia wewnętrznego.

               ·Ograniczenia wywozowe w rolnictwie: negocjacje w sprawie ograniczeń wywozowych w rolnictwie, w tym zwolnienia z ograniczeń w ramach Światowego Programu Żywnościowego, wykazały, że znaczna część członków WTO popiera zobowiązanie do nienakładania takich ograniczeń na zakupy dokonywane w celach humanitarnych. Biorąc pod uwagę znaczenie tej kwestii, UE powinna nadal popierać wniosek dotyczący decyzji ministerialnej w tej sprawie, która mogłaby stanowić ważny element pakietu dotyczącego bezpieczeństwa żywnościowego na forum KM12. UE powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               ·Konkurencja w eksporcie w sektorze rolnictwa: chociaż widzimy potrzebę dążenia do poprawy zarówno przejrzystości, jak i zasad w zakresie konkurencji w eksporcie, realia negocjacji pokazują, że zainteresowanie jest ograniczone. Istnieją jednak pewne możliwości osiągnięcia postępów, jeżeli chodzi o poprawę przejrzystości, na forum KM12. UE rzeczywiście zawarła kilka pomysłów w tym zakresie w naszym wspólnym wniosku (JOB/AG/213) dotyczącym decyzji ministerialnej w sprawie poprawy przejrzystości w rolnictwie. W odniesieniu do konkurencji w eksporcie jest również obecnie prowadzony trzyletni przegląd decyzji z Nairobi w sprawie konkurencji w eksporcie (WT/MIN(15/45)) w ramach stałego Komitetu ds. Rolnictwa zgodnie z mandatem określonym w pkt 5 tej decyzji. Jego celem jest przegląd zasad zawartych w tej decyzji. Uzgodniono, że przegląd zostanie odroczony do następnego posiedzenia Komitetu ds. Rolnictwa, które odbędzie się w marcu 2022 r. Takie uzgodnienie może wymagać decyzji na szczeblu ministerialnym podczas KM12. UE popiera to odroczenie.

               ·Dostęp do rynku w sektorze rolnictwa: dyskusje na temat negocjacji w sprawie dostępu do rynku w sektorze rolnictwa pokazały, że nie ma zainteresowania wznowieniem w najbliższym czasie negocjacji w sprawie obniżenia ceł w ramach WTO ani realnych szans na wznowienie takich negocjacji. Niemniej jednak niektórzy członkowie WTO przedstawili wnioski mające na celu rozpoczęcie negocjacji po KM12, w tym wniosek w sprawie uproszczenia taryf obejmujący obliczenia ceł ad valorem (Ad Valorem Equivalents – AVE). UE postrzega elementy przejrzystości jako jedyny możliwy rezultat w zakresie dostępu do rynku. Powinno to obejmować wspierany przez UE wniosek (JOB/AG/212) złożony przez Australię, Brazylię, Kanadę i Ukrainę w sprawie przejrzystości w zakresie stosowanych zmian taryfowych oraz odprawy towarów w drodze. UE powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               ·Specjalny mechanizm zabezpieczający (SSM) w rolnictwie: biorąc pod uwagę rozbieżność stanowisk i brak zaangażowania członków, nie oczekuje się żadnych rezultatów podczas KM12. Niemniej jednak w interesie UE leży zapewnienie, aby SSM nie był przedmiotem negocjacji jako element niezależny, lecz jako część szerszych negocjacji w sprawie dostępu do rynku.

               ·Przegląd decyzji z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych: rozmowy dotyczące przeglądu Uzgodnienia w sprawie zasad zarządzania kontyngentami taryfowymi dotyczącymi produktów rolnych w rozumieniu art. 2 Porozumienia w sprawie rolnictwa (WT/MIN(13)/39, WT/L/914)) powinny zakończyć się do dnia 31 grudnia 2021 r. Obecny nierówny zakres decyzji zwalniającej USA i kraje rozwijające się z mechanizmu niepełnego wykorzystania jest nie do przyjęcia. Zważywszy, że dyskusje odbywają się w stałym Komitecie ds. Rolnictwa, zostanie być może poddane pod rozwagę, by zamiast na szczeblu ministerialnym osiągnąć rezultat na szczeblu Rady Generalnej. UE powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               ·Bawełna: biorąc pod uwagę rozbieżność stanowisk w negocjacjach, najbardziej prawdopodobnym rezultatem prac na KM12 byłaby pewna poprawa przejrzystości. UE zawarła pomysł dotyczący przejrzystości w sektorze bawełny we wspólnym wniosku (JOB/AG/213) dotyczącym decyzji ministerialnej w sprawie poprawy przejrzystości w rolnictwie.

               ·LDC i SDT: negocjacje w sprawie postanowień dotyczących SDT są częścią DDA, a ich ewentualny rezultat podczas KM12 może doprowadzić do wyjaśnienia istniejących postanowień lub przyznania dodatkowych SDT w odniesieniu do grupy krajów najsłabiej rozwiniętych i ewentualnie innych członków WTO znajdujących się w trudnej sytuacji. Zważywszy na znaczenie tej kwestii, UE powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               ·Powiadomienia: mając na uwadze potrzebę poprawy przejrzystości i zgodności z istniejącymi wymogami dotyczącymi powiadomień, UE przedstawiła wniosek dotyczący decyzji Rady Generalnej w sprawie procedur zwiększania przejrzystości i poprawy zgodności z wymogami dotyczącymi powiadomień w ramach porozumień WTO (JOB/GC/204/Rev.7). Negocjacje są w toku i UE powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               ·Kwestie związane z handlem: w celu zwiększenia skuteczności prac stałych rad i komitetów WTO, w szczególności w zakresie rozpatrywania kwestii związanych z handlem, UE przedstawiła WTO wniosek dotyczący decyzji Rady Generalnej w sprawie wytycznych proceduralnych dla rad i komitetów WTO zajmujących się kwestiami związanymi z handlem (WT/GC/W/777/Rev.6). Negocjacje są w toku i UE powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               Z racji toczących się obecnie negocjacji w sprawie wszystkich powyższych elementów Komisja oczekuje, że Rada podejmie decyzję dotyczącą stanowiska UE w sprawie wyniku negocjacji, gdy sytuacja dotycząca odpowiednich tekstów stanie się jasna w trakcie samej konferencji ministerialnej.

               Inicjatywa ta jest w pełni spójna z przepisami obowiązującymi w tym obszarze polityki. Podobne decyzje przygotowano w odniesieniu do poprzednich konferencji ministerialnych WTO, w tym ostatnio na 11. konferencję ministerialną WTO w 2017 r.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywierają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Konferencja ministerialna WTO jest organem powołanym na mocy porozumienia, a mianowicie Porozumienia WTO, i jest organem, który w myśl art. IV:1 tego porozumienia ma uprawnienia do podejmowania decyzji we wszystkich sprawach objętych wielostronnymi porozumieniami handlowymi, w tym decyzji mających skutki prawne.

               Planowane akty wspomniane powyżej są aktami mającymi skutki prawne, jako że mogą wpływać na prawa i obowiązki Unii.

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych porozumienia.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanych aktów odnoszą się do wspólnej polityki handlowej, jako że planowane ewentualne decyzje w sprawie DDA wchodzą w jej zakres.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0350 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas 12. konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu („Porozumienie WTO”) zostało zawarte przez Unię decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r.
                  4
                i weszło w życie dnia 1 stycznia 1995 r.

               (2)Na podstawie art. IV:1 i IX:1 Porozumienia WTO konferencja ministerialna Światowej Organizacji Handlu („WTO”) może przyjmować decyzje na zasadzie konsensusu.

               (3)Podczas 12. posiedzenia, które odbędzie się w dniach 30 listopada – 3 grudnia 2021 r., konferencja ministerialna WTO może przyjąć decyzje w sprawie: dotacji w sektorze rybołówstwa, handlu i zdrowia; środków związanych z własnością intelektualną przewidzianych w porozumieniu TRIPS w warunkach pandemii COVID-19 i innych pandemii, zwiększenia przejrzystości w rolnictwie, wsparcia wewnętrznego w sektorze rolnictwa, utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego, ograniczeń wywozowych w rolnictwie, w tym zwolnienia z ograniczeń w ramach Światowego Programu Żywnościowego, konkurencji w eksporcie w sektorze rolnictwa; dostępu do rynku w sektorze rolnictwa, specjalnego mechanizmu zabezpieczającego (SSM) w rolnictwie, przeglądu decyzji z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych, bawełny, krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC) i specjalnego i zróżnicowanego traktowania (SDT), powiadomień oraz kwestii związanych z handlem.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum konferencji ministerialnej WTO, gdyż decyzje te są wiążące dla Unii.

               (5)Negocjacje w sprawie dotacji w sektorze rybołówstwa są częścią dauhańskiej agendy rozwoju (DDA) i uznano je za kwestię priorytetową w ramach 14. celu zrównoważonego rozwoju ONZ nr 6 („SDG 14.6”) uzgodnionego przez szefów państw w 2015 r. oraz określonego w decyzji ministerialnej WTO z dnia 13 grudnia 2017 r. (WT/MIN(17)/64). Mając na uwadze znaczenie tej kwestii dla wymiany handlowej oraz zrównoważonego rozwoju, jak również fakt, że Unia była jednym ze zwolenników znalezienia rozwiązania, Unia powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               (6)Rozmowy na temat kwestii dotyczących handlu i zdrowia rozpoczęły się w 2020 r. wraz z przedstawieniem przez 13 państw o podobnych poglądach (tzw. Grupa Ottawska) wniosku na forum WTO (WTO/GC/223) z dnia 24 listopada 2020 r. dotyczącego osiągnięcia porozumienia w sprawie „Inicjatywy na rzecz handlu i zdrowia” w odpowiedzi na obecne i przyszłe pandemie. UE była jednym z pierwszych zwolenników tej inicjatywy. W dniu 15 lipca 2021 r. przedłożono na forum WTO zmieniony wniosek dotyczący projektu deklaracji Rady Generalnej (WT/GC/W/823) w sprawie działań w ramach polityki handlowej w związku z pandemią COVID-19 oraz zwiększenia odporności na przyszłe pandemie. Zważywszy na znaczenie tej kwestii, Unia powinna wspierać osiągnięcie rezultatów w tym kontekście.

               (7)Negocjacje dotyczące środków związanych z własnością intelektualną, przewidzianych w porozumieniu TRIPS, w warunkach pandemii, w tym pandemii COVID-19, stanowią część toczących się na forum WTO rozmów na temat tego, w jaki sposób system handlu może zwiększyć globalny dostęp do szczepionek i środków terapeutycznych przeciwko COVID-19. W dniu 21 maja 2021 r. kilku członków WTO przedłożyło Radzie TRIPS WTO komunikat zawierający zmieniony wniosek dotyczący zwolnienia z niektórych postanowień porozumienia TRIPS w zakresie zapobiegania, powstrzymywania rozprzestrzeniania się i leczenia COVID-19 (IP/C/W/669/Rev.1). W dniu 4 czerwca 2021 r. Unia przedłożyła Radzie Generalnej WTO komunikat w sprawie pilnych działań w ramach polityki handlowej w związku z kryzysem związanym z COVID-19 (WT/GC/231), a Radzie TRIPS WTO komunikat pt. „Pilne działania w ramach polityki handlowej w związku z kryzysem COVID-19: własność intelektualna” (IP/C/W/680). W dniu 18 czerwca 2021 r. UE przedłożyła Radzie TRIPS WTO komunikat zawierający projekt Deklaracji w sprawie porozumienia TRIPS i zdrowia publicznego w warunkach pandemii (IP/C/W/681), której celem jest wyjaśnienie lub ułatwienie korzystania z systemu licencji przymusowych przewidzianego w porozumieniu TRIPS, tak aby zapewnić jego jak najskuteczniejsze funkcjonowanie w warunkach pandemii. Zważywszy na znaczenie tej kwestii, Unia powinna wspierać osiągnięcie rezultatów w tym kontekście zgodnie z komunikatami UE, o których mowa powyżej. Jednocześnie stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu UE, powinno być wystarczająco elastyczne, aby uwzględnić dynamiczny charakter trwającego procesu opartego na tekstach, w tym w odniesieniu do instrumentu wykorzystywanego przez konferencję ministerialną. W szczególności UE powinna pozostać otwarta na przyjęcie innych elementów mających na celu wzmocnienie lub uproszczenie stosowania istniejących elastycznych rozwiązań przewidzianych w porozumieniu TRIPS w sytuacji pandemii COVID-19, innych pandemii lub innych wyjątkowo nagłych okoliczności związanych ze zdrowiem publicznym, które to elementy mogą zaproponować inni członkowie WTO.

               (8)Negocjacje w sprawie poprawy przejrzystości w rolnictwie jako kwestia przekrojowa zyskały ponownie na uwadze podczas pandemii COVID-19 ze względu na znaczenie tej kwestii dla utrzymania otwartych przepływów handlowych. Przejrzystość jest istotnym elementem w kontekście monitorowania zobowiązań wynikających z Porozumienia w sprawie rolnictwa, kształtowania negocjacji oraz zapewnienia sprawiedliwych, skutecznych i odpornych rynków rolnych i przepływów handlowych. Ze względu na znaczenie tej kwestii Unia wraz z Kanadą, Japonią i Stanami Zjednoczonymi złożyła wniosek dotyczący decyzji ministerialnej w sprawie poprawy przejrzystości w rolnictwie (JOB/AG/213), a zatem Unia powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               (9)Negocjacje w sprawie wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel toczą się w obrębie art. 20 Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa i stanowią element mandatu DDA, jak przewidziano w deklaracji ministerialnej z Ad-Dauhy z dnia 14 listopada 2001 r. (WT/MIN(01)/DEC/1). Biorąc pod uwagę rozbieżność stanowisk w negocjacjach, UE uważa, że możliwym rezultatem jest program prac opracowany po KM12 dotyczący reformy wsparcia wewnętrznego zakłócającego handel. Zważywszy na znaczenie tej kwestii, Unia powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               (10)Negocjacje mają doprowadzić do uzgodnienia „trwałego rozwiązania” spełniającego cel określony w decyzji ministerialnej z Bali z dnia 7 grudnia 2013 r. w sprawie utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego (WT/MIN(13)/38-WT/L/913), zgodnie z wykładnią kolejnej decyzji Rady Generalnej z dnia 27 listopada 2014 r. (WT/L/939). Cel ten został powtórzony w decyzji ministerialnej z Nairobi z dnia 19 grudnia 2015 r. (WT/MIN(15)/44-WT/L/979). Zważywszy na znaczenie tej kwestii, Unia powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu. Kwestia ta może być częścią programu prac dotyczącego wsparcia wewnętrznego.

               (11)Negocjacje w sprawie ograniczeń wywozowych w rolnictwie, w tym zwolnienia z ograniczeń wywozowych w ramach Światowego Programu Żywnościowego, wykazały, że znaczna część członków WTO popiera zobowiązanie do nienakładania takich ograniczeń na zakupy dokonywane w celach humanitarnych. Biorąc pod uwagę wniosek dotyczący decyzji ministerialnej w tej sprawie oraz fakt, że jest to ważny element pakietu dotyczącego bezpieczeństwa żywnościowego na forum KM12, Unia powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               (12)Trwa trzyletni przegląd zasad zawartych w decyzji z Nairobi w sprawie konkurencji w eksporcie (WT/MIN(15/45)) przeprowadzany w ramach stałego Komitetu ds. Rolnictwa zgodnie z mandatem określonym w pkt 5 tej decyzji. Uzgodniono, że przegląd zostanie odroczony do następnego posiedzenia Komitetu ds. Rolnictwa, które odbędzie się w marcu 2022 r. Takie uzgodnienie może wymagać decyzji na szczeblu ministerialnym podczas KM12. UE popiera to odroczenie. Ponadto dyskusje wykazały pewne zainteresowanie członków poprawą przejrzystości w zakresie konkurencji w eksporcie. UE rzeczywiście zawarła kilka pomysłów w tym zakresie we wspólnym wniosku (JOB/AG/213) dotyczącym decyzji ministerialnej w sprawie poprawy przejrzystości w rolnictwie. Biorąc pod uwagę, że Unia była jednym ze zwolenników, powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               (13)Dyskusje na temat negocjacji w sprawie dostępu do rynku w sektorze rolnictwa pokazały, że nie ma zainteresowania wznowieniem w najbliższym czasie negocjacji w sprawie obniżenia ceł w ramach WTO ani realnych szans na wznowienie takich negocjacji. Niemniej jednak niektórzy członkowie WTO przedstawili wnioski mające na celu rozpoczęcie negocjacji po KM12, w tym wniosek w sprawie uproszczenia taryf obejmujący obliczenia ceł ad valorem (Ad Valorem Equivalents – AVE). UE postrzega elementy przejrzystości jako jedyny możliwy rezultat w zakresie dostępu do rynku. Powinno to obejmować wspierany przez UE wniosek (JOB/AG/212) złożony przez Australię, Brazylię, Kanadę i Ukrainę w sprawie przejrzystości w zakresie stosowanych zmian taryfowych oraz odprawy towarów w drodze. Unia powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               (14)Kontynuowano rozmowy na temat specjalnego mechanizmu zabezpieczającego (SSM) w rolnictwie zgodnie z przedstawionymi wnioskami oraz decyzją ministerialną z Nairobi (WT/MIN(15)/43 – WT/L/978). Biorąc pod uwagę rozbieżność stanowisk i brak zaangażowania członków, nie oczekuje się żadnych rezultatów podczas KM12. Niemniej jednak w interesie UE leży zapewnienie, aby SSM nie był przedmiotem negocjacji jako element niezależny. Unia powinna zatem wspierać osiągnięcie rezultatu dotyczącego SSM tylko wówczas, gdy będzie on stanowił część szerszych negocjacji w sprawie dostępu do rynku.

               (15)Rozmowy dotyczące przeglądu Uzgodnienia w sprawie zasad zarządzania kontyngentami taryfowymi dotyczącymi produktów rolnych w rozumieniu art. 2 Porozumienia w sprawie rolnictwa (WT/MIN(13)/39, WT/L/914)) powinny zakończyć się do dnia 31 grudnia 2021 r. Obecny nierówny zakres decyzji zwalniającej USA i kraje rozwijające się z mechanizmu niepełnego wykorzystania jest nie do przyjęcia. Zważywszy, że dyskusje odbywają się w stałym Komitecie ds. Rolnictwa, zostanie być może poddane pod rozwagę, by zamiast na szczeblu ministerialnym osiągnąć rezultat na szczeblu Rady Generalnej. Unia powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               (16)Dyskusje na temat bawełny kontynuowano w ramach określonych w pkt 5, 6 i 7 decyzji ministerialnej z Bali w sprawie bawełny (WT/MIN(13)/41 – WT/L/916) oraz w pkt 14 decyzji ministerialnej z Nairobi w sprawie bawełny (WT/MIN(15)/46 – WT/L/981). Biorąc pod uwagę rozbieżność stanowisk w negocjacjach, najbardziej prawdopodobnym rezultatem prac na KM12 może być pewna poprawa przejrzystości. Unia powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               (17)Negocjacje w sprawie postanowień dotyczących specjalnego i zróżnicowanego traktowania są częścią DDA, a ich ewentualny rezultat podczas KM12 może doprowadzić do wyjaśnienia istniejących postanowień lub przyznania dodatkowego specjalnego i zróżnicowanego traktowania w odniesieniu do grupy krajów najsłabiej rozwiniętych i ewentualnie innych członków WTO znajdujących się w trudnej sytuacji. Zważywszy na znaczenie tej kwestii, Unia powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu.

               (18)W Radzie Generalnej trwają rozmowy na temat powiadomień w odniesieniu do wniosków dotyczących decyzji Rady Generalnej w sprawie procedur zwiększania przejrzystości i poprawy zgodności z wymogami dotyczącymi powiadomień w ramach porozumień WTO (JOB/GC/204/Rev.7). Biorąc pod uwagę znaczenie kwestii zwiększania przejrzystości i poprawy zgodności z istniejącymi wymogami dotyczącymi powiadomień oraz rolę Unii jako jednego ze zwolenników wniosku, Unia powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu w tym obszarze.

               (19)W Radzie Generalnej toczą się rozmowy na temat kwestii związanych z handlem w odniesieniu do decyzji w sprawie wytycznych proceduralnych dla rad i komitetów WTO zajmujących się kwestiami związanymi z handlem (WT/GC/W/777/Rev.6). Biorąc pod uwagę znaczenie kwestii zwiększania skuteczności prac rad i komisji WTO, w szczególności w odniesieniu do rozważania kwestii związanych z handlem, oraz rolę Unii jako jednego ze zwolenników wniosku, Unia powinna wspierać osiągnięcie uzgodnionego rezultatu w tym obszarze,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii na 12. posiedzeniu konferencji ministerialnej WTO jest następujące:

               przyłączenie się do konsensusu osiągniętego wśród członków WTO w celu przyjęcia decyzji w sprawie dotacji w sektorze rybołówstwa oraz decyzji dotyczących handlu i zdrowia, środków związanych z własnością intelektualną przewidzianych w porozumieniu TRIPS w warunkach pandemii COVID-19 i innych pandemii, zwiększenia przejrzystości w rolnictwie, wsparcia wewnętrznego w sektorze rolnictwa, utrzymywania rezerw publicznych na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego, ograniczeń wywozowych w rolnictwie, w tym zwolnienia z ograniczeń wywozowych w ramach Światowego Programu Żywnościowego, konkurencji w eksporcie w sektorze rolnictwa, dostępu do rynku w sektorze rolnictwa, specjalnego mechanizmu zabezpieczającego w rolnictwie, przeglądu decyzji z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych
                  5
               , bawełny, krajów najsłabiej rozwiniętych i specjalnego i zróżnicowanego traktowania, powiadomień oraz kwestii związanych z handlem.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady
                  94/800/WE
                   z dnia 22 grudnia 1994 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994), Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1.

                     (2)

                        W zakresie, w jakim konsensus zostałby – wbrew obecnym oczekiwaniom – sformalizowany w formie porozumienia międzynarodowego zmieniającego Porozumienie WTO lub w formie fakultatywnego porozumienia międzynarodowego między niektórymi członkami WTO, Komisja złożyłaby, w następstwie przyjęcia tekstu aktu przez KM12 lub przez zainteresowanych członków WTO podczas KM12 i przekazania go do akceptacji, niezbędne wnioski zgodnie z art. 218 ust. 6 TFUE.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy/Rada, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1.

                     (5)

                        Uwzględniając art. IV ust. 2 zdanie drugie Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, obejmuje to możliwy konsensus osiągnięty wśród członków WTO w sprawie przyjęcia decyzji dotyczącej przeglądu Uzgodnienia w sprawie zasad zarządzania kontyngentami taryfowymi dotyczącymi produktów rolnych w rozumieniu art. 2 Porozumienia w sprawie rolnictwa (WT/MIN(13)/39, WT/L/914)) (decyzja z Bali w sprawie kontyngentów taryfowych) na posiedzeniu Rady Generalnej.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.11.2021
            COM(2021) 673 final
            2021/0351(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG odnośnie do zmiany Protokołu 32 do Porozumienia EOG w sprawie warunków finansowych wdrażania art. 82
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w związku ze zmianą Protokołu 32 do Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Europejskim Obszarem Gospodarczym („Porozumienie EOG”) w sprawie warunków finansowych wdrażania art. 82 Porozumienia EOG. Zmienia on zasady mające zastosowanie do udziału państw EOG–EFTA (Norwegii, Islandii i Liechtensteinu) w programach unijnych w celu uwzględnienia specyfiki wieloletnich ram finansowych na lata 2021-2027 w odniesieniu do wpływu wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej na wkład finansowy państw EOG–EFTA do budżetu UE.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie EOG

               Porozumienie EOG ma na celu wspieranie stałego i zrównoważonego wzmacniania stosunków handlowych i gospodarczych między Unią Europejską, Islandią, Liechtensteinem i Norwegią na równych warunkach konkurencji oraz przestrzegania tych samych zasad, w celu stworzenia jednorodnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, zwanego dalej „EOG”. Porozumienie EOG gwarantuje osobom fizycznym i podmiotom gospodarczym w EOG równe prawa i obowiązki w ramach rynku wewnętrznego. Przewiduje włączanie prawodawstwa UE dotyczącego czterech swobód – przepływu towarów, usług, osób i kapitału – do prawa wszystkich 30 państw EOG. Ponadto Porozumienie EOG obejmuje współpracę w innych ważnych dziedzinach, takich jak badania i rozwój, kształcenie, polityka społeczna, środowisko, ochrona konsumentów, turystyka i kultura, zwanych wspólnie „działaniami wspierającymi i politykami horyzontalnymi”.

               W art. 82 Porozumienia EOG określono zasady, które powinny mieć zastosowanie do udziału finansowego państw EOG–EFTA uczestniczących w programach unijnych. Protokół 32 do Porozumienia EOG określa bardziej szczegółowo zasady, które powinny mieć zastosowanie w odniesieniu do warunków finansowych wdrażania art. 82.

               2.2.Wspólny komitet EOG

               Wspólny Komitet EOG został ustanowiony na mocy art. 92 Porozumienia EOG. Wspólny Komitet EOG składa się z przedstawicieli umawiających się stron i może podejmować decyzje w drodze porozumienia między Unią, z jednej strony, a państwami EOG–EFTA mówiącymi jednym głosem, z drugiej strony.

               Zadaniem Wspólnego Komitetu jest zapewnienie skutecznego wdrożenia i funkcjonowania Porozumienia. W tym celu Wspólny Komitet prowadzi wymianę poglądów i informacji oraz podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG i związanych z nim protokołach. W związku z powyższym, na podstawie art. 98 Porozumienia protokół 32 może zostać zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 93 ust. 2, art. 99, 100, 102 i 103 Porozumienia EOG.

               Aby zagwarantować bezpieczeństwo prawne oraz jednolitość EOG, Wspólny Komitet EOG powinien podjąć decyzję dotyczącą zmian załączników i protokołów w celu uwzględnienia zmian w przepisach Unii. Zmiany te należy stosować jednocześnie ze zmianami wprowadzonymi w przepisach Unii i z należytym poszanowaniem wewnętrznych procedur umawiających się stron.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu EOG

               Wspólny Komitet EOG ma przyjąć zmiany do protokołu 32 do Porozumienia EOG („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest określenie szczegółowych warunków uczestnictwa państw EOG–EFTA w programach UE w celu uwzględnienia niezbędnych zmian wynikających z przyjęcia nowych wieloletnich ram finansowych oraz skutków budżetowych wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii.

               Planowany akt ma na celu dodanie pięciu ustępów do protokołu 32 do Porozumienia EOG:

               Art. 1 ma zostać uzupełniony w celu uwzględnienia następujących przepisów:

               ·przepis dotyczący finansowego udziału państw EOG–EFTA w środkach zapisanych w budżecie UE na płatności w liniach dotyczących zakończenia działań lub programów po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii. Linie dotyczące zakończenia działań lub programów obejmują wyłącznie płatności z tytułu zobowiązań podpisanych w ramach WRF na lata 2014-2020, w odniesieniu do których Zjednoczone Królestwo będzie nadal wpłacać swój udział do czasu wywiązania się ze wszystkich zobowiązań. Porozumienie EOG nie wprowadza rozróżnienia między liniami dotyczącymi zakończenia działań lub programów a nowymi liniami programów UE, co spowodowałoby, że państwa EOG–EFTA wnosiłyby wyższy wkład do budżetu UE niż jest to konieczne. Należy przypomnieć, że w przypadku poprzednich rozszerzeń miał miejsce mechanizm odwrotny, w wyniku którego państwa EOG–EFTA wpłacały do budżetu UE mniej niż było to konieczne. W związku z tym, po dokonaniu zmiany protokołu 32, w przypadku rozszerzenia UE mechanizm ten nie będzie już stosowany i doprowadzi do wyższego współczynnika proporcjonalności w odniesieniu do linii dotyczących zakończenia działań lub programów;

               ·przepis dotyczący uwzględniania środków z instrumentu Next Generation EU przy obliczaniu wkładu państw EOG–EFTA w finansowanie programu „Horyzont Europa” i Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności w celu odzwierciedlenia zwiększonego budżetu tych programów;

               ·dwa dodatkowe przepisy wyjaśniające sposób obliczania wkładu państw EOG–EFTA w przypadku rozszerzenia UE lub wystąpienia państwa członkowskiego z Unii.

               Dodaje się nowy art. 8 w celu uwzględnienia warunków finansowych wkładów państw EOG–EFTA w odniesieniu do gwarancji budżetowych. Specyfika gwarancji budżetowych nie pozwala na włączenie wkładu finansowego państwa EOG–EFTA do standardowej procedury stosowanej w odniesieniu do wszystkich pozostałych programów UE. Taki wkład na rzecz gwarancji budżetowych zostanie natomiast określony w szczegółowych umowach o przyznanie wkładu.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 104 Porozumienia, który stanowi, że „O ile niniejsze Porozumienie nie przewiduje inaczej, decyzje podjęte przez Wspólny Komitet EOG w przypadkach objętych niniejszym Porozumieniem są z chwilą ich wejścia w życie wiążące dla Umawiających się Stron, które podejmują odpowiednie kroki w celu zapewnienia ich wykonania i stosowania”. Ponadto, zgodnie z art. 119 Porozumienia, „Załączniki oraz akty w nich określone, dostosowane do celów niniejszego Porozumienia, a także Protokoły stanowią integralną część niniejszego Porozumienia.”

               Zgodnie z art. 103 Porozumienia „O ile po upływie terminu sześciu miesięcy od wydania decyzji przez Wspólny Komitet EOG nie dokonano takiej notyfikacji, decyzja Wspólnego Komitetu EOG jest stosowana tymczasowo do czasu spełnienia wymogów konstytucyjnych, chyba że Umawiająca się Strona notyfikuje, że takie tymczasowe stosowanie nie jest możliwe. W takim przypadku lub jeśli Umawiająca się Strona notyfikuje o nieratyfikowaniu decyzji Komitetu Wspólnego EOG, tymczasowe zawieszenie określone w artykule 102 ustęp 5 staje się skuteczne miesiąc po takiej notyfikacji, ale w żadnym razie nie wcześniej niż w dniu, w którym odpowiedni akt WE zaczyna podlegać wykonaniu we Wspólnocie.”.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Komisja przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. Komisja ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić ten projekt Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               Treść i charakter projektu załączonej decyzji Wspólnego Komitetu EOG wykraczają poza to, co można uznać za zwykłe dostosowania techniczne w rozumieniu rozporządzenia Rady nr 2894/94. Rada powinna zatem ustalić stanowisko Unii.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet EOG jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie Porozumienie EOG. Akt, który ma zostać przyjęty przez Wspólny Komitet EOG, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 103 i 104 Porozumienia EOG.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy. W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE w związku z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozłącznie ze sobą związane, a żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt służy osiągnięciu celów i obejmuje elementy z dziedziny przepisów finansowych i pomocy finansowej. Wspomniane elementy planowanego aktu są związane ze sobą w sposób nierozłączny, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych.

               Materialna podstawa prawna proponowanej decyzji obejmuje w związku z tym następujące postanowienia: Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 122 i art. 322 ust. 1.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 122 i art. 322 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE i art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               5.Wpływ na budżet

               Planowany akt zmienia sposób obliczania kwoty dochodów przeznaczonych na określony cel pochodzących od państw EOG–EFTA i dodanych do środków UE poprzez: a) zmniejszenie współczynnika proporcjonalności EOG-EFTA stosowanego do kwot w liniach budżetowych dotyczących zakończenia działań lub programów – bez powodowania braku środków – oraz b) uwzględnienie środków z instrumentu Next Generation EU przy obliczaniu wkładu państw EOG–EFTA, zwiększając tym samym kwotę wkładu tych państw na programy, w których te państwa uczestniczą i które korzystają ze środków NGUE, tj. program „Horyzont Europa” oraz Unijny Mechanizm Ochrony Ludności.

               6.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Wspólnego Komitetu EOG zmieni Protokół 32 do Porozumienia EOG w sprawie warunków finansowych wdrażania art. 82, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0351 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG odnośnie do zmiany Protokołu 32 do Porozumienia EOG w sprawie warunków finansowych wdrażania art. 82

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 122 i art. 322 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  2
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”) weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r.

               (2)Prawodawstwo Unii Europejskiej zostało zmienione, w szczególności poprzez przyjęcie rozporządzenia Rady (UE) 2020/2094 z dnia 14 grudnia 2020 r. ustanawiającego Instrument Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy w celu wsparcia odbudowy w następstwie kryzysu związanego z COVID-19 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiającego Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności.

               (3)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG ustanowiony na mocy art. 92 Porozumienia EOG może przyjmować decyzje zmieniające Protokół 32 w sprawie warunków finansowych wdrażania art. 82 Porozumienia EOG, zgodnie z art. 93 ust. 2, art. 99, 100, 102 i 103 Porozumienia EOG.

               (4)Należy zatem odpowiednio zmienić postanowienia protokołu 32 do Porozumienia EOG.

               (5)Stanowisko Unii we Wspólnym Komitecie EOG powinno opierać się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG określonym w załączniku do niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanych zmian Protokołu 32 do Porozumienia EOG dotyczących warunków finansowych wdrażania art. 82 Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.11.2021
            COM(2021) 673 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG odnośnie do zmiany Protokołu 32 do Porozumienia EOG w sprawie warunków finansowych wdrażania art. 82

               ZAŁĄCZNIK

               PROJEKT DECYZJI WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

               nr […]

               z dnia [...] r.

               zmieniającej Protokół 32 do Porozumienia EOG w sprawie warunków finansowych wdrażania art. 82

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Rozporządzenie Rady (UE) 2020/2094 z dnia 14 grudnia 2020 r. ustanawiające Instrument Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy w celu wsparcia odbudowy w następstwie kryzysu związanego z COVID-19 przydziela dodatkowe zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel na program „Horyzont Europa” i Unijny Mechanizm Ochrony Ludności. W warunkach finansowych wdrażania art. 82 Porozumienia EOG (protokół 32 Porozumienia EOG) należy wyjaśnić, że do celów obliczania wkładów finansowych państw EFTA podstawę obliczania należy zwiększyć o środki odpowiadające zewnętrznym dochodom przeznaczonym na określony cel zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2020/2094 w związku z ich udziałem w tych programach.

               (2)Art. 82 Porozumienia EOG stanowi, że współczynnik proporcjonalności wkładów państw EFTA do budżetu UE oblicza się corocznie jako stosunek PKB państw EFTA do PKB państw członkowskich UE, a w przypadku gdy Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej z dnia 24 stycznia 2020 r. określa stały obowiązek wniesienia przez Zjednoczone Królestwo wkładu finansowego do budżetu UE proporcjonalnie do jego udziału w płatnościach zaciągniętych w ramach wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020, wówczas PKB Zjednoczonego Królestwa należy uwzględnić przy obliczaniu współczynnika proporcjonalności w odniesieniu do linii budżetowych, w przypadku których realizowane są wyłącznie płatności w celu wypełnienia zobowiązań podpisanych w wieloletnich ramach finansowych na lata 2014-2020.

               (3)Należy zatem odpowiednio zmienić protokół 32 do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     W art. 1 protokołu 32 dodaje się ustępy w brzmieniu:

               „10.
                     Do celów obliczenia wkładu operacyjnego zgodnie z art. 82 Porozumienia EOG środki na zobowiązania i środki na płatności zapisane w budżecie Unii ostatecznie przyjętym na lata, do których ma zastosowanie finansowanie programu „Horyzont Europa” (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/695) oraz Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/836), zwiększa się o środki odpowiadające zewnętrznym dochodom przeznaczonym na określony cel przydzielonym na te działania na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2020/2094 ustanawiającego Instrument Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy w celu wsparcia odbudowy w następstwie kryzysu związanego z COVID-19
                  1
               .

               11.
                     Do celów obliczenia współczynnika proporcjonalności dla linii budżetowych, w przypadku których dokonywane są płatności wyłącznie w celu wypełnienia zobowiązań podpisanych w ramach wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020 i wcześniejszych, „współczynnik proporcjonalności” EFTA zdefiniowany w art. 82 ust. 1 Porozumienia EOG stanowi sumę stosunków między, z jednej strony, produktem krajowym brutto po cenach rynkowych każdego z państw EFTA oraz, z drugiej strony, produktem krajowym brutto po cenach rynkowych państw członkowskich UE, Zjednoczonego Królestwa oraz tego państwa EFTA. Ten współczynnik jest obliczany dla każdego roku budżetowego na podstawie najbardziej aktualnych danych statystycznych zgodnie z art. 7.

               12.

                     O ile Wspólny Komitet EOG nie uzgodni inaczej, do celów obliczenia współczynnika proporcjonalności określonego w art. 82 ust. 1 Porozumienia EOG w odniesieniu do roku budżetowego, w którym porozumienie w sprawie przystąpienia nowego państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 49 Traktatu o Unii Europejskiej, wchodzi w życie przed dniem 1 lipca tego roku, produkt krajowy brutto po cenach rynkowych państw członkowskich UE obejmuje produkt krajowy brutto po cenach rynkowych nowego państwa członkowskiego.

               13.
                     O ile Wspólny Komitet EOG nie uzgodni inaczej, do celów obliczenia współczynnika proporcjonalności określonego w art. 82 ust. 1 Porozumienia EOG w odniesieniu do roku budżetowego, w którym porozumienie w sprawie wystąpienia państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej, wchodzi w życie po dniu 1 lipca tego roku, produkt krajowy brutto po cenach rynkowych państw członkowskich UE obejmuje produkt krajowy brutto po cenach rynkowych występującego państwa członkowskiego.”.

               2.
                     W protokole 32 dodaje się artykuł w brzmieniu:

               „Artykuł 8

               Szczegółowe zasady uczestnictwa w gwarancjach budżetowych

               Szczegółowe warunki finansowe dotyczące wkładów państw EFTA związanych z udziałem w gwarancjach budżetowych, w tym procedurę określania udziału finansowego w tych gwarancjach, określa się w szczegółowych umowach o przyznanie wkładu, które mogą uzupełniać warunki określone w niniejszym Protokole. Wkład ten składa się z wkładu na częściowe tworzenie rezerw na gwarancje budżetowe i przejęcie odpowiednich zobowiązań warunkowych albo stanowi wkład pieniężny na poczet pełnego zasilenia rezerw na gwarancje budżetowe, na warunkach określonych w szczegółowych umowach o przyznanie wkładu”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG
                  2*.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  [...]

                     (1)

                        Dz.U. L 433I z 22.12.2020, s. 23.

                     (2)
                  *
                        [Wskazano wymogi konstytucyjne.] [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.]