               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 10.12.2021
            COM(2021) 785 final
            2021/0413(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji ds. Rybołówstwa na Północnym Pacyfiku

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Komisji ds. Rybołówstwa na Północnym Pacyfiku (NPFC) w latach 2022–2027, w celu przyjęcia środków ochrony i zarządzania.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na północnym Pacyfiku i zarządzania nimi

               Konwencja w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na północnym Pacyfiku i zarządzania nimi (konwencja NPFC) ma na celu, poprzez ustanowienie NPFC, zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów rybnych na obszarze objętym konwencją. Konwencja weszła w życie dnia 19 lipca 2015 r.

               Unia jest stroną NPFC, która zatwierdziła konwencję zgodnie z decyzją Rady 2022/XX/UE
                  1
               .

               2.2.NPFC

               NPFC ustanowiono na mocy konwencji NPFC w celu zarządzania zasobami rybnymi i ich ochrony na obszarze objętym konwencją. NPFC przyjmuje środki mające na celu zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów rybnych objętych jej kompetencją.

               Jako członek NPFC Unia ma prawo uczestnictwa i prawo głosu. NPFC na ogół podejmuje decyzje w drodze konsensusu; może ona jednak podejmować decyzje na podstawie większości trzech czwartych głosów swych członków, poza przypadkami, w których konwencja NPFC wyraźnie przewiduje konsensus.

               2.3.Decyzje NPFC

               NPFC posiada upoważnienie do przyjmowania środków ochrony i egzekwowania w odniesieniu do zasobów objętych jej kompetencją, a środki te są wiążące dla umawiających się stron.

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b) konwencji NPFC środki te wchodzą w życie 90 dni po dniu, w którym umawiające się strony zostały o nich powiadomione przez NPFC.

               Jeżeli którykolwiek z członków NPFC zgłosi sprzeciw wobec decyzji co najmniej dwa tygodnie przed terminem, w którym decyzja stanie się wiążąca, decyzja ta nie stanie się wiążąca dla tego członka w zakresie, którego dotyczy sprzeciw. Sprzeciw można wnieść wyłącznie na podstawie niezgodności decyzji z postanowieniami Konwencji NPFC, Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r. lub porozumienia ONZ o zasobach rybnych z 1995 r. lub na podstawie formalnej lub faktycznej dyskryminacji wobec członka, który zgłosił sprzeciw.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznych posiedzeniach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), ustala się na dwóch etapach.

               Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej; stanowisko to podlega następnie dostosowaniu na potrzeby każdego corocznego posiedzenia w drodze nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               Decyzja zawiera ogólne zasady i kierunki działań, ale uwzględnia również w możliwie największym stopniu specyfikę NPFC. Ponadto na wniosek państw członkowskich decyzja ustanawia standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty mające skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego regulujących dany organ oraz instrumenty, które nie mają mocy wiążącej na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               NPFC jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie konwencji NPFC.

               Akty, które ma przyjąć NPFC, to akty mające skutki prawne. Akty te będą wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 8 konwencji NPFC i mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów unijnych, w tym na:

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania
                  3
               ;

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  4
               ; oraz

               ·rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi
                  5
               .

               Planowane akty nie uzupełniają, ani nie zmieniają ram instytucjonalnych konwencji NPFC.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli akt ten ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. tę podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 ust. 2 TFUE. Niniejsza decyzja ma zastąpić decyzję 9784/17.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0413 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji ds. Rybołówstwa na Północnym Pacyfiku

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją Rady 2022/XX/UE z dnia lutego 2022 r.
                  6
                Unia zawarła Konwencję w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na północnym Pacyfiku i zarządzania nimi („konwencja NPFC”), na mocy której utworzono Komisję ds. Rybołówstwa na Północnym Pacyfiku (NPFC).

               (2)NPFC jest odpowiedzialna za przyjmowanie środków ochrony i zarządzania służących realizacji celów konwencji NPFC. Takie środki mogą stać się wiążące dla Unii.

               (3)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  7
                stanowi, że Unia musi zapewnić, by działalność w zakresie połowów i akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie stanowi również, że Unia ma stosować podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem i dążyć do zapewnienia, by eksploatacja żywych zasobów morza umożliwiała odbudowę populacji poławianych gatunków i utrzymywanie ich powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi także, że Unia ma stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, a także dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa.

               (4)Zgodnie ze wspólnym komunikatem wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  8
                oraz konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  9
                propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

               (5)Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  10
                odnosi się do konkretnych środków mających na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Komisji NPFC w latach 2022-2027, ponieważ środki ochrony i egzekwowania NPFC będą wiążące dla Unii i mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008
                  11
               ; rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009
                  12
               ; i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403
                  13
               .

               (7)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze objętym konwencją NPFC oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska unijnego, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje naukowe i inne istotne informacje przedstawione przed posiedzeniami NPFC lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2022–2027,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Komisji ds. Rybołówstwa na Północnym Pacyfiku (NPFC), jest określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach NPFC, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, przeglądowi dokonywanemu przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznego posiedzenia NPFC w 2028 r.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2022/XX/UE z dnia lutego 2022 r. w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na północnym Pacyfiku i zarządzania nimi (Dz.U. L, ,). [Decyzja o przystąpieniu powinna zostać podjęta do połowy lutego 2022 r.; niniejszy mandat zostanie przyjęty po przystąpieniu]

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (3)

                        Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

                     (4)

                        Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

                     (5)

                        Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81.

                     (6)

                        Decyzja Rady 2022/XX/UE z dnia lutego 2022 r. w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na północnym Pacyfiku i zarządzania nimi (Dz.U. L, s.). .[decyzja o przystąpieniu spodziewana jest w lutym 2022 r.]

                     (7)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (8)

                        Dok. JOIN(2016) 49 final z dnia 10.11.2016.

                     (9)

                        Dok. 7348/1/17 REV 1 z dnia 24.3.2017.

                     (10)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (11)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).

                     (12)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

                     (13)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1006/2008 (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 10.12.2021
            COM(2021) 785 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji ds. Rybołówstwa na Północnym Pacyfiku

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Komisji ds. Rybołówstwa na Północnym Pacyfiku (NPFC)

               1.ZASADY

               W ramach NPFC Unia:

               a) działa zgodnie z celami i zasadami realizowanymi przez Unię w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez wdrażanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz celów dotyczących maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków, określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska oraz, poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa, zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej, uwzględniając również interesy konsumentów;

               b) pracuje na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania środków NPFC i zapewnia zgodność przyjmowanych w ramach NPFC środków z konwencją NPFC;

               c) zapewnia, by środki podejmowane przez NPFC były zgodne z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morza, porozumienia ONZ z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz porozumienia z 1993 r. o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

               d) propaguje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) w tym samym obszarze;

               e) dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z innymi politykami, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

               f)zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g) działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  1
               ;

               h) dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze objętym konwencją NPFC, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

               i) działa zgodnie z komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  2
                oraz z konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  3
               , propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności NPFC oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jej zarządzania i wyników (w szczególności w dziedzinie nauki, zgodności z przepisami, przejrzystości i podejmowania decyzji);

               j) promuje koordynację między RFMO a regionalnymi konwencjami morskimi oraz współpracę z organizacjami światowymi, w ramach ich mandatów i w razie potrzeby;

               k)wspiera mechanizmy współpracy między RFMO niezajmującymi się połowami tuńczyka, które to mechanizmy są podobne do procesu z Kobe dotyczącego RFMO zajmujących się połowami tuńczyka.

               2.KIERUNKI DZIAŁANIA

               W stosownych przypadkach Unia stara się wspierać podejmowanie przez NPFC działań, takich jak:

               a) środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych w obszarze objętym konwencją w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, w tym środki dotyczące całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i kwot, nakładu połowowego lub zdolności połowowych dla żywych zasobów morza objętych regulacjami NPFC, co pozwoliłoby w sposób progresywny i stopniowy osiągnąć produkcję na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu. W razie konieczności do tych środków ochrony i zarządzania włącza się środki szczególne dotyczące stad, które cierpią z powodu przełowienia, tak, aby nakład połowowy utrzymany był na poziomie zgodnym z dostępnymi uprawnieniami do połowów;

               b) środki mające na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie w obszarze objętym konwencją, w tym umieszczenie w wykazie statków NNN;

               c) środki monitorowania, kontroli i nadzoru w obszarze objętym konwencją w celu zapewnienia skuteczności kontroli i zgodności ze środkami przyjętymi przez NPFC;

               d) środki mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na różnorodność biologiczną mórz oraz na ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym: środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się na obszarze objętym konwencją NPFC i zgodne z tą konwencją oraz z międzynarodowymi wytycznymi FAO dotyczącymi zarządzania połowami głębinowymi na morzu pełnym, oraz środki, których celem jest zapobieżenie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczenie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               e)środki służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

               f)zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

               g) środki mające na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

               h)wspólne strategie z innymi RFMO, w stosownych przypadkach, w szczególności z tymi, które są zaangażowane w zarządzanie rybołówstwem w tym samym regionie;

               i) dodatkowe środki techniczne w oparciu o opinie organów pomocniczych i grup roboczych NPFC.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach Komisji ds. Rybołówstwa na Północnym Pacyfiku

               Przed każdym posiedzeniem NPFC, kiedy organ ten ma podjąć decyzje mające skutki prawne dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji Europejskiej, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja Europejska przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym posiedzeniem NPFC pisemny dokument zawierający określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia.

               Jeżeli podczas posiedzenia NPFC nie będzie możliwe – również na miejscu – osiągnięcie porozumienia w sprawie uwzględnienia w stanowisku Unii nowych elementów, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym.

                     (1)

                        7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (2)

                        Dok. JOIN(2016) 49 final z dnia 10.11.2016.

                     (3)

                        Dok. 7348/1/17 REV 1 z dnia 24.3.2017.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.12.2021
            COM(2021) 807 final
            2021/0417(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego piątego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii podczas 65. posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. 65. posiedzenie Komisji ds. Środków Odurzających ma odbyć się w dniach 14–18 marca 2022 r.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1.Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r. oraz Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               Celem Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. („konwencja o środkach odurzających”)
                  1
                jest zwalczanie nadużywania środków odurzających poprzez skoordynowane działania międzynarodowe. Przewiduje ona dwie uzupełniające się formy interwencji i kontroli: po pierwsze – ograniczenie posiadania, używania, dystrybucji, przywozu, wywozu, wytwarzania i produkcji środków odurzających oraz handlu nimi wyłącznie do celów leczniczych i naukowych; po drugie – zwalczanie handlu narkotykami poprzez międzynarodową współpracę w celu odstraszania i zniechęcania do handlu nimi.

               Konwencją ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. („konwencja o substancjach psychotropowych”)
                  2
                ustanowiono międzynarodowy system kontroli substancji psychotropowych. Stanowiła ona reakcję na dywersyfikację i rozszerzenie asortymentu nielegalnych narkotyków i wprowadziła środki kontroli szeregu leków syntetycznych w zależności od ich potencjału w zakresie nadużywania z jednej strony i ich wartości terapeutycznej z drugiej.

               Stronami przedmiotowych konwencji są wszystkie państwa członkowskie UE, natomiast Unia nią nie jest.

               2.2.Komisja ds. Środków Odurzających

               Komisja ds. Środków Odurzających działa przy Radzie Gospodarczo-Społecznej (ECOSOC) Organizacji Narodów Zjednoczonych, a jej funkcje i uprawnienia określono m.in. w obu konwencjach. Członkami tej komisji są 53 państwa członkowskie ONZ wybierane przez ECOSOC. W skład Komisji ds. Środków Odurzających z prawem głosu wejdzie w marcu 2022 r. 11 państw członkowskich UE
                  3
               . Unia ma w Komisji ds. Środków Odurzających status obserwatora.

               2.3.Planowany akt Komisji ds. Środków Odurzających

               Komisja ds. Środków Odurzających regularnie uaktualnia – na podstawie zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), której doradza Komitet Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO – wykaz substancji załączony do przedmiotowych konwencji.

               W dniu 18 listopada 2021 r. WHO zaleciła Sekretarzowi Generalnemu ONZ
                  4
                dodanie do wykazów załączonych do tych konwencji 3 substancji, które zostały poddane przeglądowi przez Komitet Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających.

               Na 65. posiedzeniu, zaplanowanym w dniach 14–18 marca 2022 r. w Wiedniu, Komisja ds. Środków Odurzających ma przyjąć decyzje w sprawie umieszczenia tych substancji w wykazie na mocy przedmiotowych konwencji.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej we wszystkich państwach członkowskich. Art. 1 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami
                  5
                („decyzja ramowa”) stanowi, że do celów tej decyzji „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających albo konwencji o substancjach psychotropowych oraz każdą substancję wymienioną w załączniku do decyzji ramowej. W związku z tym do substancji wymienionych w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz do konwencji o substancjach psychotropowych zastosowanie ma decyzja ramowa. W związku z tym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do tych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy UE i zmieniają zakres ich stosowania zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Ma to miejsce niezależnie od tego, czy dana substancja jest objęta kontrolą w Unii
                  6
               .

               Trzy substancje (brorfina, metonitazen, eutylon), których międzynarodową kontrolę zaleca WHO, są intensywnie monitorowane
                  7
                przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

               We wniosku Komisji dotyczącym projektu stanowiska Unii proponuje się poparcie zaleceń WHO, ponieważ są one zgodne z obecnym stanem wiedzy naukowej. Jeśli chodzi o nowe substancje psychoaktywne, dodanie ich do wykazów załączonych do przedmiotowych konwencji jest również poparte informacjami z europejskiej bazy danych o nowych narkotykach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

               Konieczne jest, aby Rada ustaliła stanowisko Unii na posiedzenie Komisji ds. Środków Odurzających, podczas którego komisja ta zdecyduje o umieszczeniu substancji w wykazach. Ze względu na ograniczenia związane ze statusem obserwatora, jaki posiada Unia, wspólne stanowisko powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie, które będą członkami Komisji ds. Środków Odurzających w marcu 2022 r., działające wspólnie w interesie Unii w obrębie tej komisji. Unia nie jest stroną przedmiotowych konwencji, ale posiada wyłączne kompetencje w tej dziedzinie.

               W związku z powyższym Komisja proponuje stanowisko Unii, jakie powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie, które będą członkami Komisji ds. Środków Odurzających w marcu 2022 r., w imieniu Unii Europejskiej podczas 65. posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych. Jest to siódmy raz, kiedy Komisja przygotowuje taki wniosek dotyczący stanowiska Unii
                  8
               . Przedmiotowe stanowiska Unii
                  9
                zostały przyjęte przez Radę, dzięki czemu na poprzednich posiedzeniach Komisji ds. Środków Odurzających w sprawie umieszczenia substancji w międzynarodowych wykazach państwa członkowskie UE będące członkami tej komisji jednomyślnie głosowały za ich umieszczeniem, zgodnie ze stanowiskiem Unii
                  10
               .

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu lub stroną umowy
                  11
               . Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  12
               .

               Komisja ds. Środków Odurzających jest „organem utworzonym przez umowę” w rozumieniu wspomnianego artykułu, ponieważ jest to organ utworzony przez ECOSOC – organ Organizacji Narodów Zjednoczonych – oraz jest organem, któremu powierzono konkretne zadania na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych.

               Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających o umieszczeniu substancji w wykazie są „aktami mającymi skutki prawne” w rozumieniu art. 218 ust. 9 TFUE. Zgodnie z konwencją o środkach odurzających oraz konwencją o substancjach psychotropowych decyzje Komisji ds. Środków Odurzających stają się wiążące automatycznie, chyba że jedna ze stron przedłoży daną decyzję do rewizji przez ECOSOC w obowiązującym terminie
                  13
               . Decyzje ECOSOC w tej sprawie są ostateczne. Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają również skutki prawne dla porządku prawnego UE na mocy prawa Unii, ponieważ mogą one w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów unijnych, mianowicie na mocy decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW. Zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania tego unijnego instrumentu prawnego.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii.

               Główny cel i treść planowanego aktu dotyczą nielegalnego handlu narkotykami.

               Z tego powodu materialną podstawą prawną decyzji będącej przedmiotem wniosku jest art. 83 ust. 1 TFUE, w którym stwierdza się, że nielegalny handel narkotykami stanowi jedną z dziedzin przestępczości o szczególnym wymiarze transgranicznym, i upoważnia się Parlament Europejski i Radę do ustanowienia norm minimalnych odnoszących się do określania przestępstw oraz kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami.

               4.3.Zmienna geometria

               Dania jest związana decyzją ramową Rady 2004/757/WSiSW mającą zastosowanie do dnia 21 listopada 2018 r., która stanowi w art. 1, że „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających lub konwencji o substancjach psychotropowych.

               Ponieważ decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają wpływ na wspólne przepisy w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami, którymi to przepisami Dania jest związana, Dania uczestniczy w przyjęciu decyzji Rady określającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii podczas przyjmowania decyzji dotyczących umieszczenia substancji w wykazie.

               Irlandia jest związana decyzją ramową, zatem uczestniczy w przyjęciu decyzji Rady określającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii podczas przyjmowania decyzji dotyczących umieszczenia substancji w wykazie.

               4.4.Podsumowanie

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 83 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.WPŁYW NA BUDŻET

               Brak wpływu na budżet.

               2021/0417 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego piątego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r.
                  14
                (zwana dalej „konwencją o środkach odurzających”) weszła w życie w dniu 8 sierpnia 1975 r.

               (2)Na podstawie art. 3 konwencji o środkach odurzających Komisja ds. Środków Odurzających może podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji. Może ona dokonać zmian w wykazach jedynie zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), ale może także zdecydować o odstąpieniu od dokonania zmian zalecanych przez WHO.

               (3)Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. (zwana dalej „konwencją o substancjach psychotropowych”)
                  15
                weszła w życie w dniu 16 sierpnia 1976 r.

               (4)Zgodnie z art. 2 konwencji o substancjach psychotropowych Komisja ds. Środków Odurzających może, na podstawie zaleceń WHO, podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji lub o ich usunięciu. Ma ona dużą swobodę decyzyjną, jeśli chodzi o uwzględnianie czynników gospodarczych, społecznych, prawnych, administracyjnych i innych, ale nie może postępować w sposób arbitralny.

               (5)Zmiany w wykazach załączonych do obu konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej. Do substancji wymienionych w wykazach załączonych do wspomnianych konwencji ma zastosowanie decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW
                  16
               . W związku z tym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy unijne i zmieniają zakres ich stosowania zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               (6)Podczas swojego sześćdziesiątego piątego posiedzenia zaplanowanego wstępnie w dniach 14–18 marca 2022 r. w Wiedniu Komisja ds. Środków Odurzających ma przyjąć decyzje o dodaniu 3 nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji ONZ.

               (7)Unia nie jest stroną konwencji o środkach odurzających ani konwencji o substancjach psychotropowych. Ma ona status obserwatora bez prawa głosu w Komisji ds. Środków Odurzających, w której w marcu 2022 r. członkami z prawem głosu ma być dwanaście państw członkowskich
                  17
               . W związku z tym konieczne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do wyrażenia stanowiska Unii w sprawie umieszczenia substancji w wykazach na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych, ponieważ decyzje dotyczące dodania nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

               (8)WHO zaleciła dodanie dwóch nowych substancji do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających oraz jednej nowej substancji do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych
                  18
               .

               (9)Wszystkie substancje, które zostały poddane przeglądowi przez Komitet Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających („komitet ekspertów”) i które WHO zaleciła umieścić w wykazach, są monitorowane przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowe substancje psychoaktywne na mocy rozporządzenia (WE) nr 1920/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
                  19
               .

               (10)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja brorfina (nazwa chemiczna: 1-{1-[1-(4-bromofenylo)etylo]piperydyn-4-ylo)-1,3-dihydro-2H-benzimidazol-2-on jest syntetycznym opioidem podobnym do innych opioidów syntetycznych, takich jak morfina czy fentanyl. Brorfina może zostać przekształcona w bezytramid, który jest opioidowym lekiem przeciwbólowym wymienionym w wykazie I Jednolitej konwencji o środkach odurzających. Brorfina nie ma zastosowań terapeutycznych ani nie otrzymała pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że brorfina jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie brorfiny w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (11)Brorfina została wykryta w 4 państwach członkowskich i jest kontrolowana w co najmniej 3 państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do zatrucia bez skutku śmiertelnego jednej osoby. Jest ona obecnie intensywnie monitorowana przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

               (12)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem brorfiny do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (13)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów metonitazen (nazwa chemiczna: N,N-dietylo-2-[(4-metoksyfenylo)metylo]-5-nitro-1H-benzimidazol-1-etanoamina (metonitazen) jest syntetycznym opioidowym lekiem przeciwbólowym i jest blisko powiązany z izotonitazenem i etonitazenem, które wymieniono w wykazie I załączonym do jednolitej konwencji o środkach odurzających. Metonitazen został poddany badaniom przedklinicznym pod kątem działania przeciwbólowego, jednak nie wiadomo nic na temat jego leczniczego zastosowania. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja metonitazen jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie metonitazenu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (14)Substancję metonitazen wykryto w 3 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej 3 państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci jednej osoby. Jest ona obecnie intensywnie monitorowana przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

               (15)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem metonitazenu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (16)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja eutylon (nazwa chemiczna: 1-(1,3-benzodioksol-5-ylo)-2-(etyloamino)butan-1-on (eutylon) jest syntetycznym katynonem wykazującym podobieństwa strukturalne i farmakologiczne do amfetaminy i katynonów już kontrolowanych międzynarodowo. Powiązane katynony, takie jak metylon i N-etylnorpentylon, zostały umieszczone w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r. Eutylon nie ma zastosowania leczniczego ani nie otrzymał pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja eutylon jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie eutylonu w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (17)Substancję eutylon wykryto w 20 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej 2 państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do zatrucia bez skutku śmiertelnego jednej osoby, ponadto została ona wykryta w trzech próbkach biologicznych związanych z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi. Substancja eutylon jest intensywnie monitorowana przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

               (18)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem eutylonu do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (19)Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komisji ds. Środków Odurzających, ponieważ decyzje o zmienionej kwalifikacji 3 substancji będą mogły mieć decydujący wpływ na treść przepisów prawa Unii, mianowicie decyzji ramowej 2004/757/WSiSW.

               (20)Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie.

               (21)Dania jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW, zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (22)Irlandia jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW, zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii podczas sześćdziesiątego piątego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających w dniach od 14 do 18 marca 2022 r., gdy organ ten ma przyjąć decyzje w sprawie dodania substancji do wykazów załączonych do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. i do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r., jest określone w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                        W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 978, nr 14152.

                     (2)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 1019, nr 14956.

                     (3)

                        Austria, Belgia, Francja, Hiszpania, Niderlandy, Niemcy, Polska, Słowenia, Szwecja, Węgry i Włochy.

                     (4)

                        https://cdn.who.int/media/docs/default-source/controlled-substances/unsg-expert-committee-on-drug-dependence.pdf?sfvrsn=d608e00c_5

                     (5)

                        Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 8, zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2103 z dnia 15 listopada 2017 r. zmieniającą decyzję ramową Rady 2004/757/WSiSW w celu włączenia nowych substancji psychoaktywnych do definicji narkotyku i uchylającą decyzję Rady 2005/387/WSiSW, Dz.U. L 305 z 21.11.2017, s. 12.

                     (6)

                        Zob. załącznik do decyzji ramowej.

                     (7)

                        Więcej informacji na temat konsekwencji intensywnego monitorowania:
                  https://www.emcdda.europa.eu/system/files/publications/12213/downloads/Guidance%20Note%206-%20Intensive%20monitoring.pdf
                  .

                     (8)

                        COM(2017) 72 final; COM(2018) 31 final; COM(2018) 862 final; COM(2019) 631 final; COM(2019) 624 final; COM(2020)659 final, COM(2020)814 final.

                     (9)

                        Przyjęte przez Radę odpowiednio w dniach 7 marca 2017 r., 27 lutego 2018 r., 5 marca 2019 r., 11 lutego 2020 r., 17 listopada 2020 r. i 8 marca 2021 r.

                     (10)

                        Z jednym wyjątkiem będącym przedmiotem toczącego się postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

                     (11)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (12)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (13)

                        Art. 3 ust. 7 konwencji o środkach odurzających; art. 2 ust. 7 konwencji o substancjach psychotropowych.

                     (14)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 978, nr 14152.

                     (15)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 1019, nr 14956.

                     (16)

                        Decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiająca minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami (Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 8).

                     (17)

                        Austria, Belgia, Francja, Hiszpania, Niderlandy, Niemcy, Polska, Słowenia, Szwecja, Węgry i Włochy.

                     (18)

                        https://cdn.who.int/media/docs/default-source/controlled-substances/unsg-expert-committee-on-drug-dependence.pdf?sfvrsn=d608e00c_5

                     (19)

                        Rozporządzenie (WE) nr 1920/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 16.12.2021
            COM(2021) 807 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego piątego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               ZAŁĄCZNIK

               Stanowisko, jakie ma być zajęte przez państwa członkowskie, które są członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie w interesie Unii, podczas sześćdziesiątego piątego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających zaplanowanego w dniach 14–18 marca 2022 r. w odniesieniu do zmian w zakresie kontroli substancji:

               1)Substancja brorfina powinna zostać włączona do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               2)Substancja metonitazen powinna zostać włączona do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               3)Substancja eutylon powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.12.2021
            COM(2021) 834 final
            2021/0440(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            uchylająca, w imieniu przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, decyzję Rady (UE) 2016/394 w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  W związku z pogarszającą się sytuacją w Burundi przed wyborami parlamentarnymi i prezydenckimi w czerwcu i lipcu 2015 r. Unia Europejska uznała, że Republika Burundi nie przestrzega zasadniczych elementów określonych w art. 9 umowy o partnerstwie AKP-UE
                     1
                   w zakresie praw człowieka, demokracji i praworządności.

                  W następstwie konsultacji, które odbyły się w Brukseli w dniu 8 grudnia 2015 r. na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE, Unia Europejska przyjęła do wiadomości odpowiedzi udzielone przez rząd Burundi oraz jego zobowiązanie do przedstawienia wyjaśnień dotyczących podniesionych kwestii oraz do przyspieszenia niektórych postępowań sądowych. Unia Europejska uznała jednak, że w wyrażonych stanowiskach nie poruszono wyczerpująco kwestii nieprzestrzegania zasadniczych elementów partnerstwa Unii z Republiką Burundi. Nie odniesiono się również w zadowalającym stopniu do decyzji podjętych przez Radę Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej w dniach 17 października i 13 listopada 2015 r., w szczególności do potrzeby szybkiego uruchomienia autentycznego i pluralistycznego dialogu opierającego się na poszanowaniu porozumienia z Aruszy.

                  W dniu 13 listopada 2015 r. decyzją Rady 2016/394 zakończono konsultacje i wprowadzono odpowiednie środki określone w załączniku do tej decyzji
                     2
                  . Polegały one m.in. na zawieszeniu wsparcia finansowego lub płatności (w tym wsparcia budżetowego) przeznaczonych bezpośrednio dla burundyjskich organów administracyjnych lub instytucji.

               Od czasu pokojowej transformacji w 2020 r., która doprowadziła do wyboru prezydenta Évariste’a Ndayishimiyego i powołania nowego rządu, UE odnotowała pozytywną dynamikę, o której świadczą:

               ·konstruktywne zaangażowanie Burundi w dialog polityczny zgodnie z art. 8 umowy o partnerstwie AKP-UE;

               ·wysiłki rządu na rzecz pokoju i stabilności oraz działania na rzecz lepszego rządzenia i wolności mediów; deklaracje dotyczące praw człowieka, praworządności i walki z bezkarnością;

               ·porozumienie w sprawie planu działania („Feuille de route”), zawierające zobowiązania rządu Burundi w odpowiedzi na decyzję Rady 2016/394 w dziedzinie praw człowieka, sprawiedliwości i praworządności, wolności opinii i prasy, dobrego rządzenia, pokoju, bezpieczeństwa i demokracji, klimatu biznesowego oraz środowiska i bioróżnorodności;

               ·dobrowolny powrót do Burundi dużej liczby uchodźców;

               ·wznowienie współpracy ze społecznością międzynarodową i z krajami sąsiadującymi.

                  W świetle tych postępów i zobowiązań szefowie misji w swoim sprawozdaniu z dnia 19 maja 2021 r. wyrazili opinię, że odpowiednie środki określone w załączniku do decyzji Rady 2016/394 nie są już adekwatne, i w związku z tym zalecili ich zniesienie.

                  Niemniej jednak w ramach dialogu politycznego z Burundi, prowadzonego na mocy art. 8 umowy o partnerstwie AKP-UE, należy nadal poruszać następujące kwestie:

               ·poprawa w zakresie dobrego rządzenia, praworządności, praw człowieka i klimatu biznesowego jako koniecznych fundamentów zrównoważonego rozwoju;

               ·uwolnienie więźniów politycznych, powrót członków opozycji i społeczeństwa obywatelskiego, otwarcie i załagodzenie przestrzeni politycznej w celu osiągnięcia pojednania;

               ·dalsze wysiłki na rzecz zwiększenia wolności mediów;

               ·ograniczenie arbitralnych aresztowań, lepsza kontrola właściwych organów nad grupami dopuszczającymi się przemocy o podłożu politycznym („Imbonerakure”) oraz większa rozliczalność i przejrzystość niektórych działań krajowej służby wywiadowczej (SNR); reforma sądownictwa, rozdział państwa i partii;

               ·poszanowanie niezależności społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych.

                  Celem niniejszego wniosku jest zatem uchylenie decyzji Rady 2016/394, co będzie oznaczać zniesienie odpowiednich środków określonych w konkluzjach z konsultacji na podstawie art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Wniosek jest spójny z następującymi przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki:

               ·Nowy Europejski konsensus w sprawie rozwoju – „Nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość”, 8 czerwca 2017 r.
                  3
               ;

               ·globalna strategia na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej;

               ·wspólny komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady: „W kierunku kompleksowej strategii współpracy z Afryką”, 9 marca 2020 r.
                  4
               ;

               ·Plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji na lata 2020–2024
                  5
               ;

               ·strategiczne ramy UE dotyczące praw człowieka i demokracji, 2012
                  6
               ;

               ·trzeci unijny plan działania w sprawie równości płci z dnia 25 listopada 2020 r.
                  7
               ;

                  Współpraca UE opiera się na Agendzie 2030 i celach zrównoważonego rozwoju, porozumieniu paryskim i programie działań z Addis Abeby.

                  Wniosek umożliwi pełne wdrożenie postanowień tych aktów, umożliwiając współpracę z rządem Burundi przy jednoczesnym dalszym monitorowaniu kwestii budzących obawy poprzez przywrócenie stałego dialogu politycznego.

                •Spójność z innymi politykami Unii

                  Wniosek jest spójny z priorytetami Komisji na lata 2019–2024 mającymi zastosowanie do działań zewnętrznych, dotyczącymi: Zielonego Ładu, transformacji cyfrowej i technologii danych, sojuszów na rzecz zrównoważonego wzrostu gospodarczego i godnych miejsc pracy, lepszego zarządzania migracją, partnerstw w dziedzinie migracji, a także sprawowania rządów, pokoju i bezpieczeństwa. Jest on również spójny z globalną strategią na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej z 2016 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Zgodnie z celem, treścią i kontekstem proponowanego środka materialną podstawą prawną jest art. 3 umowy wewnętrznej między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o Partnerstwie AKP-WE, w związku z pkt 3 akapit drugi załącznika do tej umowy (zwanej dalej „umową wewnętrzną”)
                     8
                  .

               •Wybór instrumentu

                  Zgodnie z art. 3 umowy wewnętrznej stanowisko państw członkowskich w celu wykonania art. 96 Umowy AKP–WE, gdy takie stanowisko dotyczy spraw w zakresie ich kompetencji, jest przyjmowane przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w załączniku. Zgodnie z pkt 3 załącznika do umowy wewnętrznej środki te pozostają w mocy do czasu podjęcia przez Radę – na wniosek Komisji, w porozumieniu z Wysokim Przedstawicielem Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, większością kwalifikowaną w przypadku częściowego zawieszenia – decyzji zmieniającej lub odwołującej wcześniej przyjęte środki.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Niniejszy wniosek zainicjowano z uwzględnieniem wyżej wspomnianego sprawozdania szefów misji UE w Burundi, które omówiono na forum Grupy Roboczej ds. Afryki (COAFR) w dniu 25 maja 2021 r. oraz na forum grupy roboczej państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) w dniu 28 maja 2021 r. Delegaci COAFR odnotowali pozytywne zmiany i opowiedzieli się za uchyleniem odpowiednich środków, podkreślając jednocześnie, że należy nadal zachęcać rząd Burundi do dalszych postępów w dziedzinie praw człowieka, praworządności i sprawowania rządów. Delegaci Grupy Roboczej AKP wyrazili poparcie dla wyników dyskusji COAFR i podkreślili, jak ważne jest utrzymanie przewagi w postaci indywidualnych sankcji w celu ułatwienia dalszych postępów.

               •Ocena skutków

                  Oczekuje się, że uchylenie odpowiednich środków przyczyni się do zwiększenia zaufania między UE a Burundi, do normalizacji stosunków i do wzmocnienia pozytywnych sił w strukturach władzy w Burundi, umożliwi dialog polityczny na newralgiczne tematy oraz zwiększy wpływ UE i wzmocni jej pozycję w Burundi w stosunku do innych podmiotów międzynarodowych.

                  Zniesienie odpowiednich środków umożliwi wykorzystanie wpływu wieloletniego programowania indykatywnego na lata 2021–2027 jako zachęty do wprowadzania ulepszeń w zakresie praw człowieka, praworządności i sprawowania rządów.

               •Prawa podstawowe

               Ponadto nadal obowiązywać będą środki ograniczające na podstawie decyzji Rady 2015/1763
                  9
                wobec osób, podmiotów lub organów podważających demokrację lub utrudniających poszukiwanie rozwiązania politycznego w Burundi.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Brak wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

                  Jakkolwiek niniejszy wniosek przewiduje zniesienie odpowiednich środków wymienionych w załączniku do decyzji Rady 2016/394, nadal obowiązują środki ograniczające na podstawie decyzji Rady 2015/1763; zostaną one poddane przeglądowi w nadchodzących miesiącach zgodnie z tą decyzją.

               Delegaci COAFR wezwali do dyskusji na temat przyszłości komisji śledczej ONZ ds. Burundi. W następstwie tej dyskusji Rada Praw Człowieka ONZ, na podstawie rezolucji przyjętej z inicjatywy UE
                  10
               , podjęła decyzję o ustanowieniu mandatu monitorującego w odniesieniu do konkretnego kraju w postaci mandatu specjalnego sprawozdawcy ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w Burundi, z uwzględnieniem wyników prac komisji śledczej.

               2021/0440 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               uchylająca, w imieniu przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, decyzję Rady (UE) 2016/394 w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o Partnerstwie AKP-WE, w szczególności jej art. 3 i załącznik do niej,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konsultacje z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r.
                  11
               , z uwzględnieniem jej późniejszych zmian
                  12

                  13
                i przedłużenia okresu jej obowiązywania
                  14
               , zakończono decyzją Rady (UE) 2016/394
                  15
                i wprowadzono odpowiednie środki, określone w załączniku do tej decyzji, na wniosek Komisji w porozumieniu z Wysokim Przedstawicielem Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa.

               (2)Ogólnie rzecz biorąc, pokojowe przemiany polityczne, które zaszły dzięki wyborom powszechnym w maju 2020 r., przyniosły nową nadzieję dla ludności oraz otworzyły nowe szanse dla Burundi i jego stosunków z partnerami.

               (3)Od tego czasu Unia odnotowała pozytywne zmiany dokonane przez rząd Burundi w zakresie praw człowieka, dobrego rządzenia i praworządności, a także zobowiązania podjęte w planie działania („Feuille de route”) na rzecz dalszej poprawy w tych dziedzinach.

               (4)Powołano rząd zaangażowany we wdrażanie reform niezbędnych do rozwoju i stabilizacji kraju oraz poczyniono zachęcające postępy w kierunku wypełnienia zobowiązań określonych w decyzji Rady (UE) 2016/394.

               (5)Komisja ocenia, w porozumieniu z Wysokim Przedstawicielem Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, że okoliczności, które doprowadziły do przyjęcia decyzji (UE) 2016/394, przedstawione w tej decyzji, nie są już aktualne. W związku z tym decyzję tę należy uchylić w imieniu państw członkowskich w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres ich kompetencji.

               (6)Nadal utrzymują się wyzwania w dziedzinie praw człowieka, dobrego rządzenia i praworządności i potrzebne są dalsze postępy ze strony władz Burundi, m.in. w drodze realizacji planu działania oraz w ramach trwającego dialogu politycznego.

               (7)Sytuacja w Burundi pozostaje niestabilna, a wybrane władze potrzebują wsparcia ze strony partnerów międzynarodowych, aby wdrożyć krajowy program reform i program rozwoju.

               (8)Unia Europejska i państwa członkowskie powinny wraz z innymi partnerami międzynarodowymi wspierać wysiłki podejmowane przez władze krajowe na rzecz stabilizacji i konsolidacji instytucji demokratycznych, propagowania praw człowieka, dobrego rządzenia i praworządności oraz na rzecz realizacji zobowiązań podjętych w planie działania w celu dalszej poprawy w tych dziedzinach,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Uchyla się decyzję (UE) 2016/394 w imieniu państw członkowskich w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres ich kompetencji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisana w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. 2000 L 317 z 15.12.2000, s. 3). Umowa o partnerstwie AKP–UE została zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) oraz umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3). Stosowanie umowy o partnerstwie AKP-UE przedłużono decyzją nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE (Dz.U. L 001 z 3.1.2020, s. 3) zmienioną decyzją nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 4 grudnia 2020 r. (Dz.U. L 420 z 14.12.2020, s. 32) i decyzją Komitetu Ambasadorów AKP-UE nr 3/2021 z dnia 26 listopada 2021 r. (Dz.U. L 441 z 9.12.2021, s. 3), do dnia 30 czerwca 2022 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy o partnerstwie AKP-UE, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/394 z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (Dz.U. L 73 z 18.3.2016, s. 90).

                     (3)

                        Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie polityki rozwoju Unii Europejskiej: Nowy Europejski konsensus w sprawie rozwoju – „Nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość” (Dz.U. C 210 z 30.6.2017, s. 1).

                     (4)

                        Wspólny komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady „W kierunku kompleksowej strategii współpracy z Afryką” (JOIN(2020) 4 final).

                     (5)

                        Wspólny komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady „Plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji” (JOIN(2020) 5 final).

                     (6)

                        Strategiczne ramy UE i plan działania UE (dokument Rady 11855/12).

                     (7)

                        Wspólny komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady: Trzeci unijny plan działania w sprawie równości płci – Ambitny program na rzecz równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet w działaniach zewnętrznych UE (JOIN(2020) 17 final).

                     (8)

                        Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o Partnerstwie AKP–WE (Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376).

                     (9)

                        Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1763 z dnia 1 października 2015 r. dotycząca środków ograniczających w związku z sytuacją w Burundi (Dz.U. L 257 z 2.10.2015, s. 37).

                     (10)

                        Rada Praw Człowieka ONZ, Sytuacja w zakresie praw człowieka w Burundi, A/HRC/48/16.

                     (11)

                        Dz.U. 2000 L 317 z 15.12.2000, s. 3.

                     (12)

                        Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisana w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. 2000 L 317 z 15.12.2000, s. 3). Umowa o partnerstwie AKP–UE została zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) oraz umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3). Stosowanie umowy o partnerstwie AKP-UE przedłużono decyzją nr 3/2019 nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 174 grudnia 201920 r. w sprawie zmiany decyzji nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP-UE w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE (Dz.U. L 420001 z 314.12.2020, s. 32) zmienioną decyzją nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 4 grudnia 2020 r. (Dz.U. L 420 z 14.12.2020, s. 32) i decyzją Komitetu Ambasadorów AKP-UE nr 3/2021 z dnia 26 listopada 2021 r. (Dz.U. L 441 z 9.12.2021, s. 3), do dnia 30 czerwca 2022 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy o partnerstwie AKP-UE, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

                     (13)

                        Umowa zmieniająca po raz drugi Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., zmienioną po raz pierwszy w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

                     (14)

                        Decyzja nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE [2020/2] (Dz.U. L 1 z 3.1.2020, s. 3), zmieniona decyzją nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 4 grudnia 2020 r. zmieniającą decyzję nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP-UE w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE [2020/2052] (Dz.U. L 420, 14.12.2020, s. 32) oraz decyzją Komitetu Ambasadorów AKP-UE nr 3/2021 z dnia 26 listopada 2021 r. zmieniającą decyzję Komitetu Ambasadorów AKP–UE nr 3/2019 w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 Umowy o partnerstwie AKP–UE [2021/2175] (Dz.U. L 441 z 9.12.2021, s. 3).

                     (15)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/394 z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (Dz.U. L 73 z 18.3.2016, s. 90).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.12.2021
            COM(2021) 570 final
            2021/0430(CNS)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            zmieniająca decyzję (UE, Euratom) 2020/2053 w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Pandemia COVID-19 spowodowała najgłębszą od wielu dziesięcioleci recesję gospodarczą w UE
                  1
               , która wywołała szybką i zdecydowaną reakcję polityczną zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym. W uzupełnieniu do swoich „automatycznych stabilizatorów” wszystkie państwa członkowskie wprowadziły nadzwyczajne działania dyskrecjonalne w celu wspierania działalności gospodarczej i łagodzenia skutków społecznych.

               Również UE podjęła bezprecedensowe kroki w celu zaradzenia kryzysowi. Wieloletnie ramy finansowe UE w kwocie 1,8 bln EUR w cenach z 2018 r., w połączeniu z Instrumentem Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy (NextGenerationEU), stanowią największy w historii pakiet stymulacyjny finansowany z budżetu UE. NextGenerationEU został formalnie zatwierdzony przez Radę w dniu 14 grudnia 2020 r.
                  2
                przy wsparciu Parlamentu Europejskiego; w ramach tego instrumentu zostanie uruchomione 750 mld EUR (w cenach z 2018 r.) pozyskanych na rynkach kapitałowych, aby w ograniczonym okresie sfinansować konkretne działania na rzecz odbudowy i zwiększania odporności i w ten sposób pobudzić wzrost gospodarczy i umożliwić inwestowanie w odporność oraz bardziej ekologiczną i cyfrową przyszłość.

               Niezbędne są dostateczne dochody na pokrycie rozłożonej na trzy dziesięciolecia spłaty kosztów finansowania pożyczek w ramach NextGenerationEU. Spłata kwoty głównej, która musi zostać zakończona do końca 2058 r.
                  3
               , może rozpocząć się przed zakończeniem wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027, jeżeli kwoty niewykorzystane na spłatę odsetek będą niższe, niż planowano i w przypadku wprowadzenia nowych zasobów własnych
                  4
               .

               W ramach porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 16 grudnia 2020 r.
                  5
                Parlament Europejski, Rada i Komisja stwierdziły, że wydatki z budżetu Unii związane ze spłatą Instrumentu Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy nie powinny prowadzić do nieuzasadnionego zmniejszenia wydatków na programy lub instrumentów inwestycyjnych w ramach wieloletnich ram finansowych. Zgodnie z tym porozumieniem międzyinstytucjonalnym pożądane jest również ograniczenie zwiększania zasobów własnych opartych na DNB w odniesieniu do państw członkowskich. W związku z tym te trzy instytucje uzgodniły, że „będą dążyć do wprowadzenia wystarczających nowych zasobów własnych z myślą o pokryciu kwoty odpowiadającej spodziewanym wydatkom związanym ze spłatą”
                  6
               . Komisja zobowiązała się do przedłożenia wniosku dotyczącego nowych zasobów własnych w 2021 r., tak by mogły one zostać wprowadzone najpóźniej do dnia 1 stycznia 2023 r.
                  7

               2.TREŚĆ WNIOSKU ZMIENIAJĄCEGO

               Komisja proponuje wprowadzenie nowych zasobów własnych, tj. przyznania UE niezbędnych zasobów, w szczególności w związku z nowymi wydatkami budżetowymi na spłatę kosztów finansowania pożyczek w ramach NextGenerationEU oraz na Społeczny Fundusz Klimatyczny
                  8

               Zmieniony wniosek stanowi, że 25 % większości dochodów z uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji w ramach handlu uprawnieniami do emisji będzie trafiało do budżetu UE. Obejmuje to dochody z obecnego systemu handlu emisjami dotyczącego instalacji stacjonarnych i lotnictwa, w przypadku których na aukcji sprzedawane byłyby dodatkowe uprawnienia, a także jego rozszerzenie na transport morski oraz wprowadzenie odrębnego systemu handlu uprawnieniami do emisji w odniesieniu do transportu drogowego i budynków, zgodnie z wnioskiem dotyczącym zmiany dyrektywy 2003/87/WE
                  9
               .

               Wyłączone są uprawnienia sprzedawane na aukcji przez Europejski Bank Inwestycyjny na potrzeby funduszu innowacyjnego oraz początkowego wkładu do funduszu modernizacyjnego. Dla zachowania neutralności zakres zasobów własnych obejmuje również uprawnienia, które zasadniczo są przeznaczone do sprzedaży na aukcji przez państwa członkowskie, ale w oparciu o swobodę decyzyjną państw członkowskich są przekazywane nieodpłatnie sektorowi energetycznemu, wykorzystywane do zapewnienia zgodności przez sektory objęte wspólnym wysiłkiem redukcyjnym lub sprzedawane na aukcji przez Europejski Bank Inwestycyjny na potrzeby funduszu modernizacyjnego.

               Aby zminimalizować potencjalne skutki społeczne wprowadzenia handlu uprawnieniami do emisji w odniesieniu do transportu drogowego i budynków, Komisja zaproponowała ustanowienie społecznego funduszu klimatycznego. Z funduszu tego będą korzystać gospodarstwa domowe znajdujące się w trudnej sytuacji, mikroprzedsiębiorstwa i użytkownicy transportu. Fundusz w całym okresie swojego funkcjonowania będzie finansowany z zasobów własnych budżetu Unii, w tym od 2026 r. z dochodów z handlu uprawnieniami do emisji w odniesieniu do transportu drogowego i budynków. Całkowita pula środków finansowych funduszu na lata 2025–2032 wyniesie 72,2 mld EUR w cenach bieżących, co odpowiada zasadniczo kwocie równoważnej około 25 % spodziewanych dochodów z nowego systemu handlu uprawnieniami do emisji w odniesieniu do budynków i transportu drogowego w latach 2026–2032.

               Zaproponowano tymczasowy mechanizm dostosowania solidarnościowego, aby złagodzić regresywne skutki nierównego rozłożenia obciążeń związanych z zasobami własnymi opartymi na handlu uprawnieniami do emisji, poprzez wprowadzenie maksymalnego wkładu w odniesieniu do państw członkowskich o niższych dochodach i wysokiej emisji dwutlenku węgla oraz minimalnego wkładu w odniesieniu do państw członkowskich o wyższych dochodach i niskim poziomie emisyjności. Pozwoli to uniknąć sytuacji, w której niektóre państwa członkowskie w okresie przechodzenia na bardziej zrównoważony model gospodarki i społeczeństwa wnosiłyby nieproporcjonalny wkład do budżetu UE w porównaniu z wielkością ich gospodarki, oraz zapewni sprawiedliwy wkład ze strony wszystkich uczestników.

               W niniejszym wniosku określono, że do budżetu UE jako zasoby własne będzie przekazywana w formie wkładu krajowego część dochodów ze sprzedaży certyfikatów mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2.

               Ponadto niniejszy wniosek przewiduje, że państwa członkowskie będą wnosić wkład krajowy do budżetu UE na podstawie udziału w zyskach rezydualnych największych i najbardziej rentownych przedsiębiorstw wielonarodowych, przydzielonego państwom członkowskim według nowych zasad, w przypadku gdy są one jurysdykcjami rynku końcowego, w których towary lub usługi są wykorzystywane lub zużywane, zgodnie z porozumieniem
                  10
                w sprawie reformy międzynarodowych ram podatkowych wypracowanym przez otwarte ramy OECD/G-20 w zakresie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków. Chociaż na szczeblu międzynarodowym nadal trwają prace nad wielostronną konwencją, Komisja zapowiedziała, że w 2022 r. przedstawi wniosek dotyczący dyrektywy Rady zapewniającej spójne wdrożenie wielostronnej konwencji w sprawie częściowego nowego przydziału praw do opodatkowania.

               3.RAMY PRAWNE

               3.1.Decyzja w sprawie zasobów własnych

               Zgodnie z art. 311 akapit 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Rada, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, może „ustanawiać nowe lub uchylać istniejące kategorie zasobów własnych”. Przepis ten jednoznacznie umożliwia zmianę decyzji w sprawie zasobów własnych w celu dodania nowych zasobów własnych, jak uzgodniono w porozumieniu międzyinstytucjonalnym.

               Zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą określoną w art. 311 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Rada przyjmuje zmienioną decyzję jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim. Decyzja wejdzie w życie po jej zatwierdzeniu przez państwa członkowskie zgodnie z ich wymogami konstytucyjnymi.

               3.2.Przepisy wykonawcze

               Jednocześnie Rada musi zmienić środki wykonawcze związane z systemem zasobów własnych, aby zapewnić ich adekwatność do zakładanych celów. Ponadto w odniesieniu do wszystkich nowych zasobów własnych konieczne są nowe przepisy dotyczące udostępniania. Komisja przedstawi niezbędne wnioski w pierwszej połowie 2022 r.

               2021/0430 (CNS)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               zmieniająca decyzję (UE, Euratom) 2020/2053 w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 311 akapit trzeci,

               uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

               stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W ramach NextGenerationEU, ustanowionego rozporządzeniem Rady (UE) 2020/2094
                  11
               , zostanie uruchomiona kwota 750 mld EUR w cenach z 2018 r. pozyskana na rynkach finansowych jako tymczasowy instrument odbudowy, aby zapewnić trwałą i stabilną odbudowę w całej Unii oraz ułatwić wdrażanie wsparcia gospodarczego w sytuacji nadzwyczajnej spowodowanej pandemią COVID-19, a także promować transformację ekologiczną i cyfrową.

               (2)Spłata kwoty głównej takich środków finansowych wykorzystanych na wydatki w ramach Instrumentu Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy oraz odpowiednich należnych odsetek będzie musiała zostać sfinansowana z budżetu ogólnego Unii, w tym z wystarczających wpływów z tytułu nowych zasobów własnych wprowadzonych po 2021 r. W ramach porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 16 grudnia 2020 r.
                  12
                Parlament Europejski, Rada i Komisja uznały znaczenie kontekstu Instrumentu Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy oraz stwierdziły, że „wydatki z budżetu Unii związane ze spłatą Instrumentu Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy nie powinny prowadzić do nieuzasadnionego zmniejszenia wydatków na programy lub instrumentów inwestycyjnych w ramach WRF”. W porozumieniu międzyinstytucjonalnym stwierdzono także, że „pożądane jest również ograniczenie zwiększania zasobów własnych opartych na DNB w odniesieniu do państw członkowskich”.

               (3)Unijny system handlu uprawnieniami do emisji, ustanowiony dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  13
               , stanowi centralny element unijnej polityki klimatycznej. Biorąc pod uwagę ścisłe powiązanie handlu uprawnieniami do emisji z celami polityki klimatycznej Unii, należy przypisać część wynikających z niego dochodów do budżetu Unii.

               (4)Zasoby własne z tytułu handlu uprawnieniami do emisji obejmują pewną część dochodów uzyskanych ze sprzedaży na aukcji uprawnień we wszystkich sektorach objętych zakresem dyrektywy 2003/87/WE. Zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE i rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842
                  14
                państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o niesprzedawaniu na aukcji części całkowitej liczby uprawnień określonej na podstawie dyrektywy 2003/87/WE lub o przekazaniu jej i sprzedaży na aukcji na potrzeby funduszu modernizacyjnego ustanowionego na mocy tej dyrektywy. Również te uprawnienia powinny być brane pod uwagę przy obliczaniu kwoty zasobów własnych opartych na handlu uprawnieniami do emisji. Należy wyłączyć uprawnienia na potrzeby początkowego wkładu do funduszu modernizacyjnego, a także uprawnienia na potrzeby funduszu innowacyjnego.

               (5)Aby uniknąć zbyt regresywnych skutków dla wkładów z handlu uprawnieniami do emisji, należy ustanowić maksymalny wkład dla kwalifikujących się państw członkowskich. Państwa członkowskie kwalifikują się na lata 2023–2027, jeżeli ich dochód narodowy brutto na mieszkańca, mierzony według standardu siły nabywczej i obliczony na podstawie danych dla Unii za 2020 r., wynosi poniżej 90 % średniej UE. W odniesieniu do lat 2028–2030 należy zastosować dochód narodowy brutto na mieszkańca za 2025 r. Maksymalny wkład należy ustalić poprzez porównanie udziałów państw członkowskich w całkowitych zasobach własnych opartych na handlu uprawnieniami do emisji z udziałem tych państw członkowskich w dochodzie narodowym brutto Unii. Należy ustanowić minimalny wkład dla wszystkich państw członkowskich, jeżeli ich udział w całkowitej kwocie zasobów własnych opartych na ETS jest niższy niż 75 % ich udziału w dochodzie narodowym brutto Unii.

               (6)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) [XXX]
                  15
                ustanawia mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 w celu uzupełnienia unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji i zapewnienia skuteczności unijnej polityki klimatycznej. Biorąc pod uwagę ścisłe powiązanie mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 z unijną polityką klimatyczną, należy przenieść część dochodów ze sprzedaży certyfikatów do budżetu Unii jako zasoby własne.

               (7)W październiku 2021 r. otwarte ramy Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju i G-20 w zakresie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków osiągnęły porozumienie co do przydzielenia uczestniczącym jurysdykcjom rynku 25 % rezydualnych zysków dużych przedsiębiorstw wielonarodowych powyżej progu rentowności wynoszącego 10 % („porozumienie otwartych ram OECD/G-20 w sprawie filaru 1”). Zasoby własne powinny polegać na zastosowaniu jednolitej stawki poboru do udziału w zysku rezydualnym przedsiębiorstw wielonarodowych, przydzielonego państwom członkowskim według nowych zasad zgodnie z [dyrektywą w sprawie wdrożenia globalnego porozumienia w sprawie nowego przydziału praw do opodatkowania].

               (8)Przepisy dotyczące wkładu ze sprzedaży na aukcji uprawnień w ramach obecnego systemu handlu uprawnieniami do emisji powinny mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2023 r. Po zmianie dyrektywy 2003/87/WE przepisy dotyczące wkładu ze sprzedaży na aukcji uprawnień w ramach zmienionego systemu handlu uprawnieniami do emisji powinny mieć zastosowanie od pierwszego dnia następującego po ostatnim dniu okresu przewidzianego na transpozycję tej zmiany. Przepisy dotyczące wkładu z mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 powinny mieć zastosowanie od daty rozpoczęcia stosowania rozporządzenia, [Przepisy dotyczące porozumienia otwartych ram OECD/G-20 w sprawie filaru 1 wchodzą w życie, gdy tylko wejdą w życie dyrektywa w sprawie wdrożenia globalnego porozumienia w sprawie nowego przydziału praw do opodatkowania i wielostronna konwencja.]

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Zmiany w decyzji (UE, Euratom) 2020/2053

               W decyzji (UE, Euratom) 2020/2053 wprowadza się następujące zmiany:

               1)w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

               a)w ust. 1 dodaje się lit. e) w brzmieniu:

               „e) zastosowanie jednolitej stawki w wysokości 25 % do:

               1)dochodów uzyskanych ze sprzedaży uprawnień na aukcji przez państwa członkowskie zgodnie z art. 3d, 10 i 30d dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  16
               1;

               2)kwoty obliczonej przez pomnożenie rocznej liczby uprawnień, w odniesieniu do których dane państwo członkowskie stosuje którekolwiek z poniższych:

               a)możliwość przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień, o której mowa w art. 10c dyrektywy 2003/87/WE;

               b)możliwość ograniczonego anulowania, o której mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842
                  17
               2;

               c)wykorzystanie uprawnień, o których mowa w art. 10d ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE, do sprzedaży na aukcji na potrzeby funduszu modernizacyjnego, o którym mowa w art. 10d ust. 3 tej dyrektywy;

               przez średnią cenę ważoną uprawnień sprzedawanych na wspólnej platformie aukcyjnej w roku, w którym uprawnienia te zostałyby sprzedane na aukcji.”;

               b)w ust. 1 dodaje się lit. f) w brzmieniu:

               „f) zastosowanie jednolitej stawki poboru równej 75 % dochodów ze sprzedaży certyfikatów w ramach mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) [XXX]
                  183.”;

               c)w ust. 1 dodaje się lit. g) w brzmieniu:

               „g) zastosowanie jednolitej stawki poboru w wysokości 15 % do udziału w zysku rezydualnym przedsiębiorstw wielonarodowych, nowo przydzielonego państwom członkowskim zgodnie z [dyrektywą w sprawie wdrożenia globalnego porozumienia w sprawie nowego przydziału praw do opodatkowania
                  194 .]”;

               d)dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

               „2a.
                     Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. e) aż do roku budżetowego 2030 stosuje się następujące przepisy:

               a)w przypadku gdy udział danego państwa członkowskiego w całkowitej kwocie dochodów wynikającej z zastosowania ust. 1 lit. e) jest niższy niż 75 % jego udziału w dochodzie narodowym brutto Unii, to państwo członkowskie udostępnia kwotę równą 75 % tego udziału w dochodzie narodowym brutto pomnożoną przez całkowitą kwotę dochodów wynikającą z zastosowania ust. 1 lit. e);

               b)udział danego państwa członkowskiego w całkowitej kwocie dochodów wynikającej z zastosowania ust. 1 lit. e) nie może być wyższy niż 150 % udziału tego państwa członkowskiego w dochodzie narodowym brutto Unii w przypadku państw członkowskich, których dochód narodowy brutto na mieszkańca jest niższy niż 90 % średniej Unii, mierzony według standardu siły nabywczej i obliczany na podstawie danych za 2020 r. w odniesieniu do lat 2023–2027 oraz na podstawie danych za 2025 r. w odniesieniu do lat 2028–2030.

               Dochód narodowy brutto, o którym mowa w lit. a) i b), oznacza dochód narodowy brutto w cenach rynkowych, o którym mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/516
                  205.”.

               Artykuł 2

               Wejście w życie i rozpoczęcie stosowania

               Sekretarz Generalny Rady powiadamia o niniejszej decyzji państwa członkowskie.

               Państwa członkowskie niezwłocznie notyfikują Sekretarzowi Generalnemu Rady zakończenie procedur służących zatwierdzeniu niniejszej decyzji zgodnie ze swoimi odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po otrzymaniu ostatniego z powiadomień, o których mowa w akapicie drugim.

               Art. 1 pkt 1 lit. a) stosuje się w odniesieniu do dochodów, o których mowa w art. 3d i 10 dyrektywy 2003/87/WE, od dnia 1 stycznia 2023 r., a w odniesieniu do dochodów, o których mowa w art. 30d dyrektywy 2003/87/WE, od dnia następującego po ostatnim dniu okresu przewidzianego na transpozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) [XXX]
                  216 zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE.

               Art. 1 pkt 1 lit. b) stosuje się od daty rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) [XXX] ustanawiającego mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2.

               Art. 1 pkt 1 lit. c) stosuje się od

               dnia rozpoczęcia stosowania [dyrektywy w sprawie wdrożenia globalnego porozumienia w sprawie nowego przydziału praw do opodatkowania] lub

               dnia wejścia w życie i stosowania konwencji wielostronnej, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.

               Artykuł 3

               Adresaci

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Według danych Eurostatu produkt krajowy brutto UE zmniejszył się w 2020 r. o około 5,9 %.

                     (2)

                        Rozporządzenie Rady (UE) 2020/2094 z dnia 14 grudnia 2020 r. ustanawiające Instrument Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy w celu wsparcia odbudowy w następstwie kryzysu związanego z COVID-19, Dz.U. L 433I z 22.12.2020, s. 23.

                     (3)

                        Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji Rady (UE, Euratom) 2020/2053 z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej („decyzja w sprawie zasobów własnych”) spłata kwoty pożyczonej do wykorzystania na bezzwrotne dotacje nie może przekraczać 29,25 mld EUR rocznie (w cenach z 2018 r.).

                     (4)

                        W pkt 150 konkluzji Rady Europejskiej z lipca 2020 r. stwierdzono również, że „wpływy z nowych zasobów własnych wprowadzonych po 2021 r. zostaną wykorzystane do przedterminowej spłaty pożyczek zaciągniętych w ramach Next Generation EU”.

                     (5)

                        Porozumienie Międzyinstytucjonalne między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami oraz w sprawie nowych zasobów własnych, w tym również harmonogramu wprowadzania nowych zasobów własnych, Dz.U. L 433I z 22.12.2020, s. 28.

                     (6)

                        Załącznik II, lit. F.

                     (7)

                        Program prac Komisji na 2021 r., COM(2020) 690 final.

                     (8)

                        Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Społeczny Fundusz Klimatyczny, COM(2021) 568 final.

                     (9)

                        Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii, decyzję (UE) 2015/1814 w sprawie ustanowienia i funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej dla unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych i rozporządzenie (UE) 2015/757, COM/2021/551 final.

                     (10)

                        Oświadczenie w sprawie dwufilarowego rozwiązania w celu sprostania wyzwaniom podatkowym wynikającym z cyfryzacji gospodarki, projekt OECD/G-20 dotyczący erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków, 8 października 2021 r.

                     (11)

                        Rozporządzenie Rady (UE) 2020/2094 z dnia 14 grudnia 2020 r. ustanawiające Instrument Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy w celu wsparcia odbudowy w następstwie kryzysu związanego z COVID-19 (Dz.U. L 433I z 22.12.2020, s. 23).

                     (12)

                        Porozumienie Międzyinstytucjonalne między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami oraz w sprawie nowych zasobów własnych, w tym również harmonogramu wprowadzania nowych zasobów własnych (Dz.U. L 433I z 22.12.2020, s. 28).

                     (13)

                        Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32).

                     (14)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26).

                     (15)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) [XXX] ustanawiające mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 (Dz.U. L […] z […], s. […]).

                     (16)
                  1
                        Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32).

                     (17)
                  2
                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26).

                     (18)
                  3
                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) [XXX] w sprawie mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2.

                     (19)
                  4
                        [Dyrektywa (UE) XXX wdrażająca porozumienie otwartych ram OECD/G-20 w sprawie filaru 1].

                     (20)
                  5
                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/516 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych oraz uchylające dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom i rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 (rozporządzenie DNB) (

                     Dz.U. L 91 z 29.3.2019, s. 19

                  ).

                     (21)
                  6
                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXXX z dnia dd/mm/rr.