                          KOMISJA
                          EUROPEJSKA

                                                  Bruksela, dnia 7.5.2015 r.
                                                  COM(2015) 209 final

                                                  Embargo vista

                                      Zalecenie

                                  DECYZJA RADY

     w sprawie nałożenia na Hiszpanię grzywny za manipulowanie danymi dotyczącymi
                     deficytu we Wspólnocie Autonomicznej Walencji

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                               UZASADNIENIE

     1.      KONTEKST ZALECENIA
     Zgodnie z art. 126 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) państwa
     członkowskie unikają nadmiernego deficytu budżetowego. Dane dotyczące deficytu i długu
     publicznego odnoszące się do stosowania art. 121 i 126 TFUE lub Protokołu w sprawie
     procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, załączonego do Traktatów, mają podstawowe
     znaczenie dla koordynacji polityki gospodarczej w Unii.
     Rozporządzenie (UE) nr 1173/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada
     2011 r. w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro1
     ustanawia system sankcji do celów zapewnienia sprawniejszego egzekwowania nadzoru
     budżetowego w strefie euro. W tym kontekście, aby zapobiec umyślnemu lub wynikającemu
     z poważnego zaniedbania wprowadzaniu w błąd w odniesieniu do danych dotyczących
     deficytu oraz długu publicznego, art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje, że Rada,
     stanowiąc na zalecenie Komisji, może zdecydować o nałożeniu grzywny na odpowiedzialne
     państwo członkowskie.
     Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1173/2011 upoważnia Komisję, jeżeli stwierdzi ona
     poważne poszlaki wskazujące na istnienie faktów, które mogą stanowić wprowadzenie w błąd
     w odniesieniu do danych dotyczących deficytu oraz długu publicznego, do prowadzenia
     wszelkich koniecznych czynności wyjaśniających. W dniu 11 lipca 2014 r. Komisja wszczęła
     postępowanie wyjaśniające dotyczące manipulowania danymi statystycznymi w Hiszpanii, o
     którym mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1173/2011.
     Ustalenia wstępne w odniesieniu do postępowania wyjaśniającego dotyczącego
     manipulowania danymi statystycznymi w Hiszpanii, o którym mowa w rozporządzeniu (UE)
     nr 1173/2011, zostały przesłane władzom hiszpańskim w dniu 19 lutego 2015 r. w celu
     przedstawienia przez nie uwag, zgodnie z wymogami art. 6 decyzji delegowanej Komisji
     2012/678. Komisja wezwała Hiszpanię do przedstawienia uwag na piśmie na temat ustaleń
     wstępnych do dnia 19 marca 2015 r. Hiszpania przedstawiła uwagi na piśmie w dniu 24
     marca 2015 r.
     Dnia [xx] maja 2015 r. Komisja przyjęła sprawozdanie w sprawie postępowania
     wyjaśniającego dotyczącego manipulowania danymi statystycznymi w Hiszpanii, o którym
     mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1173/20112 („sprawozdanie”), uwzględniając uwagi
     Hiszpanii.
     W sprawozdaniu stwierdzono, że podmiot wchodzący w skład sektora instytucji rządowych i
     samorządowych Królestwa Hiszpanii – Regionalna Izba Kontroli Autonomicznej Wspólnoty
     Walencji, (IGGV) – dopuścił się poważnych zaniedbań dotyczących nieksięgowania
     wydatków na ochronę zdrowia i nieprzestrzegania zasady memoriałowej w odniesieniu do
     rachunków narodowych (ESA 95), co doprowadziło do zgłoszenia Eurostatowi
     nieprawidłowych danych dotyczących publicznego deficytu budżetowego Hiszpanii w marcu
     2012 r. Stwierdzono ponadto, że problem nierejestrowania wydatków nie został rozwiązany,
     mimo ogólnodostępnych informacji dotyczących istnienia i zakresu problemu
     przedstawianych w sprawozdaniach Regionalnego Trybunału Obrachunkowego.
     Ustanowione w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1173/2011 warunki dotyczące zalecenia
     Radzie nałożenia grzywny na państwo członkowskie zostały spełnione w stosunku do
     wprowadzenia w błąd w odniesieniu do danych dotyczących deficytu, do którego doszło
     1
            Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 1.
     2
            […]

PL                                                 2                                             PL
 ---pagebreak---      wówczas, gdy Hiszpania zgłosiła Eurostatowi nieprawidłowe dane w marcu 2012 r., a zatem
     po wejściu w życie rozporządzenia z dniem 13 grudnia 2011 r. Zgodnie z art. 8 ust. 2
     rozporządzenia kwota grzywny nie przekracza 0,2 % produktu krajowego brutto (PKB)
     danego państwa członkowskiego, określonego na podstawie najnowszych danych.

     2.      OBLICZENIE KWOTY GRZYWNY
     Zgodnie z art. 14 decyzji delegowanej Komisji 2012/678/UE z dnia 29 czerwca 2012 r.
     w sprawie postępowań wyjaśniających i grzywien związanych z manipulowaniem danymi
     statystycznymi, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1173/20113, Komisja powinna
     zagwarantować, że zalecana grzywna będzie skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca.
     Grzywnę ustala się korzystając z dwuetapowej metodyki. Komisja określa najpierw kwotę
     odniesienia. Może ona następnie dostosować wysokość tej kwoty odniesienia w górę lub w
     dół, uwzględniając szczególne okoliczności danego przypadku.
     Zgodnie z art. 14 ust. 2 decyzji delegowanej Komisji 2012/678/UE kwota odniesienia w
     stosunku do grzywny, jaką należy nałożyć, jest równa 5 % wartości większego wpływu
     wprowadzenia w błąd na poziomie deficytu instytucji rządowych i samorządowych w
     Hiszpanii za odpowiednie lata objęte notyfikacją w kontekście procedury nadmiernego
     deficytu. Korekta wydatków zgłoszonych przez Królestwo Hiszpanii w notyfikacji w ramach
     procedury nadmiernego deficytu z kwietnia 2012 r., odpowiadająca nieuregulowanym
     wydatkom (głównie na opiekę zdrowotną), wyniosła 1,893 mld EUR. W związku z tym
     kwota odniesienia wynosi 94,65 mln EUR.
     Biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 14 ust. 3 lit. a) decyzji delegowanej Komisji
     2012/678/UE, w sprawozdaniu stwierdza się, że podanie nieprawdziwych danych nie miało
     znaczącego wpływu na funkcjonowanie wzmocnionego zarządzania gospodarczego Unii, ze
     względu na ograniczony wpływ na deficyt Królestwa Hiszpanii jako całości. Ponadto, biorąc
     pod uwagę fakt, że zgłoszenie skorygowanych danych nastąpiło wkrótce po opublikowaniu
     nieprawidłowych danych dotyczących deficytu dla Hiszpanii w kwietniu 2012 r., co
     umożliwiło dokonanie korekty danych dotyczących deficytu dla Hiszpanii jeszcze w 2012 r.,
     Komisja uważa, że w świetle konkretnych okoliczności Królestwo Hiszpanii mogłoby
     skorzystać z obniżenia kwoty grzywny z tego tytułu.
     Biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 14 ust. 3 lit. b) decyzji delegowanej Komisji
     2012/678/UE, sprawozdanie wskazuje, że wprowadzenie w błąd było wynikiem poważnego
     zaniedbania. W sprawozdaniu nie stwierdzono, że wprowadzenie w błąd było umyślne i w
     związku z tym na podstawie konkretnych okoliczności nie stosuje się modulacji z tego tytułu.
     Biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 14 ust. 3 lit. c) decyzji delegowanej Komisji
     2012/678/UE, w sprawozdaniu stwierdza się, że podanie nieprawdziwych danych dotyczyło
     głównie działania jednego podmiotu w sektorze instytucji rządowych i samorządowych
     Królestwa Hiszpanii (zob. w szczególności sekcja 3 sprawozdania). Komisja uważa, że
     możliwe byłoby obniżenie kwoty grzywny nałożonej na Królestwo Hiszpanii z tego tytułu w
     tych konkretnych okolicznościach.
     Chociaż w sprawozdaniu stwierdzono również, że informacje na temat istnienia i zakresu
     problemu były podawane do publicznej wiadomości przez szereg lat w sprawozdaniach
     Regionalnego Trybunału Obrachunkowego, okoliczność ta nie została uwzględniona na
     potrzeby dostosowania kwoty grzywny w górę, ponieważ przez większą część okresu
     objętego postępowaniem wyjaśniającym, tj. do momentu wejścia w życie rozporządzenia
     (UE) nr 1173/2011 w dniu 13 grudnia 2011 r., nie przewidywano żadnych sankcji wobec

     3
            Dz.U. L 306 z 6.11.2012, s. 21.

PL                                                3                                                 PL
 ---pagebreak---      państw członkowskich za wprowadzenie w błąd w odniesieniu do danych dotyczących
     deficytu i zadłużenia publicznego.
     Biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 14 ust. 3 lit. d) decyzji delegowanej Komisji
     2012/678/UE punkt wyjścia stanowi fakt, że kwotą odniesienia powinna być największa
     stwierdzona kwota pomnożona przez liczbę lat w okresie czterech lat od ostatniego
     zawiadomienia, w których doszło do odnośnego wprowadzenia w błąd. W toku postępowania
     wyjaśniającego ujawniono wprowadzenie w błąd w odniesieniu do danych dotyczących
     deficytu instytucji rządowych i samorządowych w Hiszpanii obejmujące szereg lat,
     począwszy od 1988 r. (zob. w szczególności sekcja 2.3 i 3 sprawozdania). Jednak ze względu
     na fakt, że rozporządzenie (UE) nr 1173/2011 weszło w życie dopiero z dniem 13 grudnia
     2011 r. i że nie przewidziano sankcji za wprowadzenie w błąd w odniesieniu do danych
     dotyczących deficytu oraz długu publicznego przed tą datą, w tych konkretnych
     okolicznościach nie stosuje się modulacji z tego tytułu.
     Biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 14 ust. 3 lit. e) decyzji delegowanej Komisji
     2012/678/UE, w sprawozdaniu stwierdza się, że hiszpańskie organy statystyczne i wszystkie
     podmioty uczestniczące w sprawie wykazały wysoki poziom współpracy w toku
     postępowania wyjaśniającego, dostarczając Komisji żądanych informacji niezbędnych na
     potrzeby tego postępowania (zob. w szczególności sekcja 3 sprawozdania). Komisja uważa,
     że w tych konkretnych okolicznościach możliwe byłoby obniżenie kwoty grzywny nałożonej
     na Królestwo Hiszpanii z tego tytułu. W tym względzie Komisja uwzględniła w pewnym
     zakresie swoje praktyki w dziedzinie konkurencji, gdzie wysokość grzywny może zostać
     obniżona do 50 % z uwagi na współpracę z Komisją w trakcie postępowania wyjaśniającego.
     Biorąc pod uwagę współpracę Królestwa Hiszpanii w toku postępowania wyjaśniającego, a
     także inne wspomniane wyżej okoliczności łagodzące w tym konkretnym przypadku, Komisja
     zaleca Radzie ustalenie wysokości grzywny, która ma zostać nałożona na Hiszpanię, na kwotę
     18,93 mln EUR, co odpowiada 20 % kwoty odniesienia.
     Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1173/2011 stanowi, że całkowita kwota grzywny nie
     może przekroczyć 0,2 % produktu krajowego brutto (PKB) Królestwa Hiszpanii określonego
     na podstawie najnowszych danych. Zalecana grzywna nie przekracza 0,2 % PKB Hiszpanii w
     2014 r.

     3.      WNIOSKI I ZALECENIA
     Podsumowując, w sprawozdaniu Komisji stwierdzono, że podmiot w sektorze instytucji
     rządowych i samorządowych Królestwa Hiszpanii (IGGV) dopuścił się poważnego
     zaniedbania dotyczącego nierejestrowania wydatków na opiekę zdrowotną (oraz
     nieprzestrzegania zasady memoriałowej) w rachunkach narodowych (ESA 95), co
     doprowadziło do nieprawidłowego zgłoszenia Eurostatowi danych na temat deficytu w 2012
     r., tj. po wejściu w życie rozporządzenia (UE) nr 1173/2011. Na podstawie tych ustaleń
     Komisja zaleca Radzie nałożenie na Królestwo Hiszpanii grzywny w wysokości 18,93 mln
     EUR.

PL                                               4                                                PL
 ---pagebreak---                                                    Zalecenie

                                                DECYZJA RADY

           w sprawie nałożenia na Hiszpanię grzywny za manipulowanie danymi dotyczącymi
                           deficytu we Wspólnocie Autonomicznej Walencji

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
     uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

     uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1173/2011 z dnia 16
     listopada 2011 r. w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro4,
     w szczególności jego art. 8 ust. 1,

     uwzględniając decyzję delegowaną Komisji 2012/678/UE z dnia 29 czerwca 2012 r. w
     sprawie postępowań wyjaśniających i grzywien związanych z manipulowaniem danymi
     statystycznymi, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1173/20115,

     uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie postępowania wyjaśniającego dotyczącego
     manipulowania danymi statystycznymi w Hiszpanii, o którym mowa w rozporządzeniu (UE)
     nr 1173/2011, przyjęte dnia [xx] maja 2015 r.6,

     uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
     a także mając na uwadze, co następuje:
     (1)      Zgodnie z art. 126 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE)
              państwa członkowskie unikają nadmiernego deficytu budżetowego. Dane dotyczące
              deficytu i długu publicznego odnoszące się do stosowania art. 121 i 126 TFUE lub
              Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, załączonego do
              Traktatów, mają podstawowe znaczenie dla koordynacji polityki gospodarczej w Unii.
     (2)      Na potrzeby bardziej skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro
              oraz aby zapobiec umyślnemu lub wynikającemu z poważnego zaniedbania
              wprowadzaniu w błąd w odniesieniu do danych dotyczących deficytu oraz długu
              publicznego, Rada, działając na zalecenie Komisji, może podjąć decyzję o nałożeniu
              grzywny na odpowiedzialne państwo członkowskie.
     (3)      W dniu 11 lipca 2014 r. Komisja wszczęła postępowanie wyjaśniające dotyczące
              manipulowania danymi statystycznymi w Hiszpanii, o którym mowa w
              rozporządzeniu (UE) nr 1173/2011. Ustalenia wstępne w odniesieniu do postępowania
              wyjaśniającego zostały przesłane władzom Hiszpanii w celu przedstawienia przez nie
              uwag w dniu 19 lutego 2015 r., zgodnie z wymogiem zawartym w decyzji
              delegowanej Komisji 2012/678. Hiszpania przedstawiła na piśmie uwagi dotyczące
              wstępnych ustaleń w dniu 24 marca 2015 r.

     4
              Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 1.
     5
              Dz.U. L 306 z 6.11.2012, s. 21.
     6
              […]

PL                                                    5                                            PL
 ---pagebreak---      (4)    Dnia [xx] maja 2015 r. Komisja przyjęła sprawozdanie w sprawie postępowania
            wyjaśniającego dotyczącego manipulowania danymi statystycznymi w Hiszpanii, o
            którym mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1173/2011, uwzględniając uwagi przekazane
            przez Hiszpanię.
     (5)    W sprawozdaniu Komisja stwierdziła, że podmiot wchodzący w skład sektora
            instytucji rządowych i samorządowych Hiszpanii – Regionalna Izba Kontroli
            Autonomicznej Wspólnoty Walencji, – dopuścił się poważnych zaniedbań
            dotyczących nieksięgowania wydatków na ochronę zdrowia i nieprzestrzegania zasady
            memoriałowej w odniesieniu do rachunków narodowych, co doprowadziło do
            zgłoszenia Komisji (Eurostatowi) nieprawidłowych danych dotyczących publicznego
            deficytu budżetowego Hiszpanii w marcu 2012 r. W oparciu o ustalenia Komisji,
            uzasadnione jest stwierdzenie, że wprowadzenie w błąd w odniesieniu do danych
            dotyczących deficytu w wyniku poważnego zaniedbania miało miejsce wówczas, gdy
            Hiszpania zgłosiła Eurostatowi nieprawidłowe dane w marcu 2012 r. Powyższe
            informacje uzasadniają nałożenie grzywny.
     (6)    Kwota grzywny nie przekracza 0,2 % produktu krajowego brutto Hiszpanii w 2014 r.
     (7)    Kwota odniesienia w stosunku do grzywny, jaką należy nałożyć, powinna być równa
            5 % wartości większego wpływu wprowadzenia w błąd na poziomie deficytu
            instytucji rządowych i samorządowych w Hiszpanii za odpowiednie lata objęte
            notyfikacją w kontekście procedury nadmiernego deficytu. Korekta wydatków
            zgłoszonych przez Królestwo Hiszpanii w notyfikacji w ramach procedury
            nadmiernego deficytu z kwietnia 2012 r. wyniosła 1,893 mld EUR. W związku z tym
            kwota odniesienia powinna wynosić 94,65 mln EUR.
     (8)    Biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 14 ust. 3 lit. a) decyzji
            delegowanej Komisji 2012/678/UE, w sprawozdaniu Komisji stwierdza się, że
            podanie nieprawdziwych danych nie miało znaczącego wpływu na funkcjonowanie
            wzmocnionego zarządzania gospodarczego Unii, ze względu na ograniczony wpływ
            na deficyt Królestwa Hiszpanii jako całości. Stwierdza się w nim ponadto, że
            zgłoszenie skorygowanych danych nastąpiło wkrótce po opublikowaniu
            nieprawidłowych danych dotyczących deficytu dla Hiszpanii w kwietniu 2012 r., co
            umożliwiło dokonanie korekty danych dotyczących deficytu dla Hiszpanii jeszcze w
            2012 r Te informacje uzasadniają zmniejszenie kwoty grzywny.
     (9)    Biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 14 ust. 3 lit. b) decyzji
            delegowanej Komisji 2012/678/UE, w sprawozdaniu Komisji stwierdza się, że
            wprowadzenie w błąd było wynikiem poważnego zaniedbania. W tym względzie nie
            powinno się stosować modulacji kwoty grzywny.
     (10)   Biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 14 ust. 3 lit. c) decyzji
            delegowanej Komisji 2012/678/UE, w sprawozdaniu Komisji stwierdza się, że
            podanie nieprawdziwych danych dotyczyło głównie działania jednego podmiotu w
            sektorze instytucji rządowych i samorządowych Hiszpanii. Te informacje uzasadniają
            zmniejszenie kwoty grzywny.
     (11)   Biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 14 ust. 3 lit. d) decyzji
            delegowanej Komisji 2012/678/UE, w sprawozdaniu Komisji stwierdza się, że
            odpowiednie działania państwa członkowskiego, w odniesieniu do których ma zostać
            nałożona grzywna, miały miejsce w okresie od 13 grudnia 2011 r., kiedy weszło w
            życie rozporządzenie (UE) nr 1173/2011, do momentu rozpoczęcia postępowania
            wyjaśniającego. Stwierdza się w nim też, że niewłaściwie zgłaszane dane dotyczące

PL                                              6                                                PL
 ---pagebreak---             deficytu zostały skorygowane w związku z notyfikacją w ramach procedury
            nadmiernego deficytu w październiku 2012 r. W tym względzie nie powinno się
            stosować modulacji kwoty grzywny w związku z czasem trwania wprowadzenia w
            błąd.
     (12)   Biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 14 ust. 3 lit. e) decyzji
            delegowanej Komisji 2012/678/UE, w sprawozdaniu Komisji stwierdza się, że
            hiszpańskie organy statystyczne i wszystkie podmioty uczestniczące w sprawie
            wykazały wysoki poziom współpracy w toku postępowania wyjaśniającego. Te
            informacje uzasadniają zmniejszenie kwoty grzywny.
     (13)   W tych okolicznościach kwota grzywny, która zostanie nałożona na Hiszpanię,
            powinna wynosić 18,93 mln EUR,

     PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                              Artykuł 1
     Na Hiszpanię nakłada się grzywnę w wysokości 18,93 mln EUR za wprowadzenie w błąd, w
     wyniku poważnego zaniedbania, w odniesieniu do danych dotyczących publicznego deficytu
     budżetowego, przedstawione w sprawozdaniu Komisji Europejskiej w sprawie postępowania
     wyjaśniającego dotyczącego manipulowania danymi statystycznymi w Hiszpanii, o którym
     mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1173/2011.

                                              Artykuł 2
     Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.

     Sporządzono w Brukseli dnia r.

                                                W imieniu Rady
                                                Przewodniczący

PL                                                7                                           PL


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.9.2015
            COM(2015) 430 final
            2015/0193(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Palau dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               W rozporządzeniu Rady (WE) nr 539/2001
                  1
                wymieniono państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizę podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, oraz państwa trzecie, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 jest stosowane przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Irlandii i Zjednoczonego Królestwa.

               Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014
                  2
                zmieniono rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 przez przeniesienie 19 państw do załącznika II zawierającego wykaz państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego. Tymi 19 państwami są: Dominika, Grenada, Kiribati, Kolumbia, Mikronezja, Nauru, Palau, Peru, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie. Przy odniesieniu do każdego z tych państw w załączniku II zamieszczony jest przypis stwierdzający, że: „zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską”.

               Rozporządzenie (UE) nr 509/2014 zostało przyjęte w dniu 20 maja 2014 r. i weszło w życie w dniu 9 czerwca 2014 r. W lipcu 2014 r. Komisja przedstawiła zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów o zniesieniu wiz z każdym z następujących 17 państw: Dominika, Grenada, Kiribati, Mikronezja, Nauru, Palau, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie
                  3
               . W dniu 9 października 2014 r. Rada wydała wytyczne negocjacyjne dla Komisji.

               Pierwsze umowy o zniesieniu wiz zostały podpisane w dniach 6 maja 2015 r. (Zjednoczone Emiraty Arabskie), 26 maja 2015 r. (Timor Wschodni) i 28 maja 2015 r. (Dominika, Grenada, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Trynidad i Tobago oraz Vanuatu) i są tymczasowo stosowane od dnia ich podpisania do czasu ich wejścia w życie.

               Negocjacje z Palau rozpoczęto w dniu 17 grudnia 2014 r. i prowadzono w drodze wymiany listów. Podczas dalszej wymiany osiągnięto porozumienie we wszystkich kwestiach. Umowa została parafowana w drodze wymiany listów między głównymi negocjatorami w dniu 27 maja 2015 r. (Palau) i w dniu 10 czerwca 2015 r. (Unia). Państwa członkowskie zostały odpowiednio poinformowane podczas posiedzenia Grupy Roboczej ds. Wiz działającej przy Radzie, które odbyło się w dniu 15 czerwca 2015 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA

               Dla Unii podstawą prawną umowy jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów po podpisaniu umowy w imieniu Unii przez osobę wyznaczoną przez prezydencję Rady i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) TFUE.

               3.WYNIK NEGOCJACJI

               Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy dotyczącej zniesienia wiz może zostać przyjęty przez Unię.

               Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

               Cel

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Palau mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich obywateli UE w umowie zawarto postanowienie, że Palau może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej i że także Unia może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule.

               Zakres

               Zwolnienie z obowiązku wizowego obejmuje wszystkie kategorie osób (posiadaczy paszportów zwykłych, dyplomatycznych, służbowych/urzędowych i specjalnych) podróżujących we wszelkiego rodzaju celach z wyjątkiem prowadzenia działalności zarobkowej. W przypadku tej ostatniej kategorii każde państwo członkowskie, jak również Palau mają swobodę nałożenia wymogów wizowych na obywateli drugiej strony zgodnie z obowiązującym prawem unijnym lub krajowym. W celu zapewnienia jednolitego wprowadzania w życie umowy dołączono do niej wspólną deklarację w sprawie wykładni kategorii osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               Czas pobytu

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Palau mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Do umowy dołączono wspólną deklarację w sprawie wykładni tego okresu 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Umowa uwzględnia sytuację państw członkowskich, które jeszcze nie stosują w pełni dorobku Schengen. Dopóki państwa te nie przystąpią do strefy Schengen bez granic wewnętrznych, zwolnienie z obowiązku wizowego daje obywatelom Palau prawo przebywania przez 90 dni w każdym okresie 180-dniowym na terytorium każdego z tych państw członkowskich (obecnie Bułgarii, Chorwacji, Cypru i Rumunii) niezależnie od okresu obliczanego dla całej strefy Schengen.

               Terytorialny zakres stosowania

               Umowa zawiera postanowienia dotyczące jej terytorialnego stosowania: w przypadku Francji i Niderlandów zwolnienie z obowiązku wizowego uprawniałoby obywateli Palau do pobytu wyłącznie na europejskim obszarze tych państw członkowskich.

               Deklaracje

               Oprócz wspólnych deklaracji, o których mowa powyżej, do umowy dołączone są dwie inne wspólne deklaracje:

               –dotycząca włączenia Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku prawnego Schengen;

               –dotycząca poinformowania obywateli o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz oraz powiązanych kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               4.WNIOSKI

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada zatwierdziła, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, Umowę między Unią Europejską a Palau dotyczącą zniesienia wiz krótkoterminowych.

               2015/0193 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Palau dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z jego art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej Umowę z Republiką Palau (dalej „Palau”) dotyczącą zniesienia wiz krótkoterminowych (dalej „Umowa”).

               (2)Umowa została podpisana w imieniu Unii Europejskiej w dniu … 2015 r. i jest stosowana tymczasowo od dnia następującego po tej dacie, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady …../…/UE z dnia [….] r.

               (3)Umowę tę należy zatwierdzić.

               (4)Na mocy Umowy ustanawia się Wspólny Komitet ds. Zarządzania Umową, który przyjmie swój regulamin wewnętrzny. Właściwe jest wprowadzenie uproszczonej procedury ustalania stanowiska Unii w tym przypadku.

               (5)Zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokołem w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonymi do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia tej umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Umowa między Unią Europejską a Palau dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 1 Umowy
                  4
               .

               Artykuł 3

               Komisja, przy wsparciu ekspertów z państw członkowskich, reprezentuje Unię we wspólnym komitecie ekspertów ustanowionym na mocy art. 6 Umowy.

               Artykuł 4

               Stanowisko Unii we wspólnym komitecie ekspertów dotyczące przyjęcia jego regulaminu zgodnie z wymogami art. 6 ust. 4 umowy przyjmuje Komisja po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (3)
                  COM (2014) 467 z 17.7.2014.

                     (4)
                  Data wejścia w życie niniejszej Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.9.2015
            COM(2015) 430 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Palau dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego decyzji Rady

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Palau dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               między Unią Europejską a Republiką Palau dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią” lub „UE”, oraz

               REPUBLIKA PALAU, zwana dalej „Palau”,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               MAJĄC NA UWADZE dalszy rozwój przyjaznych stosunków między Umawiającymi się Stronami oraz pragnąc ułatwić podróże przez zapewnienie bezwizowego wjazdu i pobytu krótkoterminowego swoim obywatelom,

               UWZGLĘDNIAJĄC rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
                  1
               , m.in. poprzez przeniesienie 19 państw trzecich, w tym Palau, do wykazu państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego podczas pobytu krótkoterminowego w państwach członkowskich,

               MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 zwolnienie z obowiązku wizowego w odniesieniu do tych 19 państw ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią,

               PRAGNĄC zagwarantować przestrzeganie zasady równego traktowania wszystkich obywateli UE,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że osoby podróżujące w celu prowadzenia działalności zarobkowej podczas pobytu krótkoterminowego nie są objęte niniejszą Umową i dlatego dla tej kategorii osób zastosowanie mają w dalszym ciągu odpowiednie przepisy prawa unijnego, prawa krajowego państw członkowskich i prawa krajowego Palau dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z takiego obowiązku oraz dostępu do zatrudnienia,

               BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               ARTYKUŁ 1

               Cel

               Niniejsza Umowa przewiduje, że obywatele Unii i obywatele Palau mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               ARTYKUŁ 2

               Definicje

               Do celów niniejszej Umowy:

               a)
                     „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii;

               b)
                     „obywatel Unii” oznacza obywatela państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w lit. a);

               c)
                     „obywatel Palau” oznacza osobę posiadającą obywatelstwo Palau;

               d)
                     „strefa Schengen” oznacza obszar bez granic wewnętrznych obejmujący terytoria państw członkowskich w rozumieniu definicji zawartej w lit. a), stosujących w pełni dorobek Schengen.

               ARTYKUŁ 3

               Zakres stosowania

               1.
                     Obywatele Unii posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez państwo członkowskie mogą wjechać na terytorium Palau i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 1.

               Obywatele Palau posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez Palau mogą wjechać na terytorium państw członkowskich i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 2.

               2.
                     Ustęp 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               W przypadku tej kategorii osób każde państwo członkowskie może indywidualnie podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli Palau lub o jego zniesieniu zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001
                  2
               .

               W przypadku tej kategorii osób Palau może podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli poszczególnych państw członkowskich lub o jego zniesieniu, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

               3.
                     Zniesienie wiz przewidziane niniejszą Umową obowiązuje bez uszczerbku dla przepisów Umawiających się Stron dotyczących warunków wjazdu i pobytu krótkoterminowego. Państwa członkowskie i Palau zastrzegają sobie prawo do odmowy wjazdu i pobytu krótkoterminowego na ich terytorium, jeśli którykolwiek z powyższych warunków nie jest spełniony.

               4.
                     Zniesienie wiz obowiązuje niezależnie od środka transportu wykorzystywanego do przekroczenia granic Umawiających się Stron.

               5.
                     Kwestie nieobjęte niniejszą Umową są regulowane prawem unijnym, prawem krajowym państw członkowskich i prawem krajowym Palau.

               ARTYKUŁ 4

               Czas pobytu

               1.
                     Obywatele Unii mogą przebywać na terytorium Palau przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               2.
                     Obywatele Palau mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Palau mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.

               3.
                     Niniejsza Umowa nie ma wpływu na możliwość przedłużenia przez Palau i państwa członkowskie okresu pobytu ponad okres 90 dni zgodnie z prawem krajowym oraz prawem unijnym.

               ARTYKUŁ 5

               Terytorialny zakres stosowania

               1.
                     W przypadku Republiki Francuskiej niniejszą Umowę stosuje się tylko do jej europejskiego terytorium.

               2.
                     W przypadku Królestwa Niderlandów niniejszą Umowę stosuje się tylko do jego europejskiego terytorium.

               ARTYKUŁ 6

               Wspólny komitet ds. zarządzania Umową

               1.
                     Umawiające się Strony powołują wspólny komitet ekspertów (zwany dalej „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii i przedstawiciele Palau. Unię reprezentuje Komisja Europejska.

               2.
                     Komitet wykonuje między innymi następujące zadania:

               a)
                     monitorowanie wykonania niniejszej Umowy;

               b)
                     proponowanie zmian lub uzupełnień niniejszej Umowy;

               c)
                     rozstrzyganie sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy.

               3.
                     Posiedzenia komitetu zwoływane są w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne, na wniosek jednej z Umawiających się Stron.

               4.
                     Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               ARTYKUŁ 7

               Stosunek między niniejszą Umową a istniejącymi dwustronnymi umowami
                  między państwami członkowskimi a Palau dotyczącymi zniesienia wiz

               Niniejsza Umowa jest nadrzędna wobec wszelkich dwustronnych umów lub ustaleń zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Palau w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii objętych niniejszą Umową.

               ARTYKUŁ 8

               Postanowienia końcowe

               1.
                     Niniejsza Umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie późniejszego z dwóch zawiadomień, w których Umawiające się Strony dokonają wzajemnej notyfikacji o zakończeniu tych procedur.

               Niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               2.
                     Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5.

               3.
                     Niniejszą Umowę można zmienić za pisemnym porozumieniem Umawiających się Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu ich wewnętrznych procedur, które są niezbędne w tym celu.

               4.
                     Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie wszystkich lub niektórych postanowień niniejszej Umowy, w szczególności ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę zdrowia publicznego, nielegalną imigrację lub ponowne wprowadzenie obowiązku wizowego przez jedną z Umawiających się Stron. O decyzji w sprawie zawieszenia stosowania niniejszej Umowy należy zawiadomić drugą Umawiającą się Stronę nie później niż dwa miesiące przed jej planowanym wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.

               5.
                     Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w drodze pisemnego zawiadomienia drugiej Strony. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego zawiadomienia.

               6.
                     Palau może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               7.
                     Unia może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich swoich państw członkowskich.

               Sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest równie autentyczny.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII
                  I LIECHTENSTEINU

               Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Palau, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące zniesienia wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak niniejsza Umowa.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI KATEGORII OSÓB PODRÓŻUJĄCYCH W CELU PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ZAROBKOWEJ,
                  O KTÓREJ MOWA W ART. 3 UST. 2 NINIEJSZEJ UMOWY

               Pragnąc zapewnić spójną wykładnię, Umawiające się Strony uzgadniają na potrzeby niniejszej Umowy, że kategoria osób prowadzących działalność zarobkową obejmuje osoby wjeżdżające w celu wykonywania działalności zawodowej lub pracy za wynagrodzeniem na terytorium innej Umawiającej się Strony jako pracownik lub dostawca usług.

               Kategoria ta nie obejmuje:

               –
                     przedsiębiorców, tj. osób podróżujących w celu rozmów biznesowych (bez zatrudnienia w państwie drugiej Umawiającej się Strony),

               –
                     sportowców lub artystów wykonujących działalność na zasadzie ad hoc,

               –
                     dziennikarzy wysłanych przez media działające w ich państwie zamieszkania oraz

               –
                     stażystów wewnątrz korporacji.

               Wdrażanie niniejszej deklaracji jest monitorowane przez wspólny komitet w ramach jego uprawnień na mocy art. 6 niniejszej Umowy. Komitet ten może zaproponować zmiany niniejszej deklaracji, jeżeli uzna je za konieczne na podstawie doświadczeń Umawiających się Stron.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI OKRESU 90 DNI W KAŻDYM OKRESIE 180-DNIOWYM, O KTÓRYM MOWA W ART. 4 NINIEJSZEJ UMOWY

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w każdym okresie 180-dniowym pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INFORMOWANIA OBYWATELI O UMOWIE DOTYCZĄCEJ ZNIESIENIA WIZ

               Uznając znaczenie zasady przejrzystości dla obywateli Unii Europejskiej i obywateli Palau, Umawiające się Strony zgadzają się zapewnić rozpowszechnienie pełnych informacji o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz i związanych z nią kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               _________________

                     (1)
                  Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (2)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).


|

52010PC0154

Wniosek decyzja Rady z dnia […] r. dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Chile w sprawie zawarcia uzgodnienia dotyczącego ochrony stad włócznika w południowo-wschodnim Pacyfiku  /* COM/2010/0154 końcowy - NLE 2010/0084 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 19.4.2010KOM(2010)154 wersja ostateczna2010/0084 (NLE)WniosekDECYZJA RADYz dnia […] r.dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Chile w sprawie zawarcia uzgodnienia dotyczącego ochrony stad włócznika w południowo-wschodnim PacyfikuUZASADNIENIEZ powodu skargi wniesionej przez Hiszpańskie Stowarzyszenie Właścicieli Taklowców Głębinowych (ANAPA) Komisja Europejska wszczęła dochodzenie zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 3286/94 (rozporządzenie o barierach w handlu) (zawiadomienie o wszczęciu postępowania opublikowane dnia 10 lipca 1998 r.). W dniu 23 marca 1999 r. Komisja Europejska przedstawiła sprawozdanie z dochodzenia, zgodnie z którym chilijskie praktyki uniemożliwiające dostęp do chilijskich portów statkom poławiającym włócznika w południowo-wschodnim Pacyfiku były niezgodne z art. V Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (GATT).W nawiązaniu do decyzji Komisji 2000/296/WE z dnia 5 kwietnia 2000 r. w sprawie zakazu Chile dotyczącego wyładunku w chilijskich portach połowów włócznika dokonanych przez statki wspólnotowe Komisja Europejska wszczęła procedurę rozstrzygania sporów w ramach WTO przeciwko Chile.W odpowiedzi na tę sprawę WTO Chile wystąpiło z wnioskiem, aby niektóre kwestie zostały poddane obowiązkowej procedurze rozstrzygania sporów zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza. Następnie w dniu 19 grudnia 2000 r. Chile i Wspólnota przedstawiły spór dotyczący ochrony i zrównoważonej eksploatacji stad włócznika w południowo-wschodnim Pacyfiku Specjalnej Izbie Międzynarodowego Trybunału Praw Morza (ITLOS).Dnia 25 stycznia 2001 r. Komisja Europejska i Chile osiągnęły tymczasowe porozumienie, w wyniku którego Strony wyraziły zgodę na równoczesne zawieszenie procedur WTO i ITLOS.W kwietniu 2008 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do prowadzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej negocjacji z Chile w celu osiągnięcia ostatecznego porozumienia w sprawie nowych ram współpracy w zakresie połowów.W dniu 30 października 2008 r. Komisja przedstawiła działającym w ramach Rady Grupom Roboczym ds. Zewnętrznej Polityki Rybołówstwa i ds. Wewnętrznej Polityki Rybołówstwa ustalony przez negocjatorów tekst uzgodnienia dotyczącego ochrony stad włócznika w południowo-wschodnim Pacyfiku. Nowe uzgodnienie zapewnia statkom rybackim, pływającym pod banderą państw członkowskich i prowadzącym połowy w wodach południowo-wschodniego Pacyfiku, dostęp do wyznaczonych portów chilijskich w celu przeprowadzenia czynności przeładunkowych i wyładunkowych oraz do celów logistycznych. Nowe uzgodnienie nie kwestionuje odpowiednich kompetencji istniejących, aktualnie ustanowionych regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (Międzyamerykańska Komisja ds. Tuńczyka Tropikalnego – IATTC) ani tych, które są w trakcie ustanawiania (Regionalna Organizacja ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku – SPRFMO).W dniu 3 grudnia 2009 r. Komisja przedstawiła działającym w ramach Rady Grupom Roboczym ds. Zewnętrznej Polityki Rybołówstwa i ds. Wewnętrznej Polityki Rybołówstwa rezultaty dwustronnych rozmów technicznych z Chile, które odbyły się w dniach 5-6 października 2009 r. w Nowym Jorku. Strony parafowały techniczny załącznik I do uzgodnienia, w którym szczegółowo ustalono, jakich procedur muszą przestrzegać statki UE dokonujące połowów włócznika, które chcą mieć dostęp do wyznaczonych portów chilijskich. Procedury te są zgodne z niedawno przyjętymi środkami FAO stosowanymi przez państwo portu.W tym samym czasie obie Strony wspólnie wycofały sprawę z Międzynarodowego Trybunału Praw Morza. Dnia 16 grudnia 2009 r., zgodnie ze wspólnym wnioskiem Chile i UE, Specjalna Izba Międzynarodowego Trybunału Praw Morza oficjalnie poinformowała o przerwaniu sprawy.W toku są również przygotowania dotyczące wspólnego wycofania sprawy WTO (WT/DS/193 – środki dotyczące przewozu tranzytem i przywozu włócznika). Na tym etapie Komisja nie zaproponuje jednak zamknięcia sprawy wszczętej zgodnie z rozporządzeniem o barierach w handlu. Komisja zamierza wystąpić z wnioskiem w sprawie wycofania dopiero po oficjalnym zawarciu porozumienia przez odpowiednie władze UE i Chile i pod warunkiem że przepisy dotyczące dostępu do chilijskich portów statków UE poławiających włócznika na pełnym morzu w południowo-wschodnim Pacyfiku zostały wprowadzone w życie w zadowalający sposób we właściwym czasie.Komisja powinna wezwać państwa członkowskie i Parlament Europejski do rozpoczęcia odpowiedniej procedury zawarcia porozumienia. Równocześnie w celu zagwarantowania, że dostęp unijnych statków poławiających włócznika do wyznaczonych chilijskich portów nie będzie dłużej wstrzymywany, konieczne jest tymczasowe stosowanie uzgodnienia, w odniesieniu do którego Rada niniejszym przedstawia równoległą, lecz oddzielną decyzję.2010/0084 (NLE)WniosekDECYZJA RADYz dnia […] r.dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Chile w sprawie zawarcia uzgodnienia dotyczącego ochrony stad włócznika w południowo-wschodnim PacyfikuRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego[1],a także mając na uwadze, co następuje:1.  Celem Unii Europejskiej jest ustanowienie ramowych porozumień o współpracy w zakresie połowów ze stronami trzecimi, tak aby zapewnić ochronę i zrównoważone zarządzanie gatunkami będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz dostęp statków UE do portów stron trzecich w celu przeprowadzenia czynności przeładunkowych i wyładunkowych oraz do celów logistycznych.2.  Dnia 4 kwietnia 2008 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z Republiką Chile w sprawie ochrony stad włócznika w południowo-wschodnim Pacyfiku. Negocjacje zakończyły się pomyślnie parafowaniem uzgodnienia dotyczącego ochrony i zarządzania stadami włócznika w południowo-wschodnim Pacyfiku oraz szczegółowego załącznika I do niego.3.  Zgodnie z decyzją Rady 2010/XXX z dnia […] r.[2] uzgodnienie między Unią Europejską a Republiką Chile w sprawie ochrony stad włócznika w południowo-wschodnim Pacyfiku było tymczasowo stosowane po wymianie listów z Chile, w oczekiwaniu na jego zawarcie w późniejszym terminie.4.  Zawarcie teraz porozumienia w formie wymiany listów leży w interesie Unii Europejskiej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Chile w sprawie zawarcia uzgodnienia między Unią Europejską a Republiką Chile dotyczącego ochrony stad włócznika w południowo-wschodnim Pacyfiku.Tekst porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Chile jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Komisja Europejska jest upoważniona do podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, listu Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 1, oraz do wyznaczenia osób upoważnionych do złożenia podpisu.Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKPOROZUMIENIE W FORMIE WYMIANY LISTÓWmiędzy Unią Europejską a Republiką Chile w sprawie zawarcia uzgodnienia dotyczącego ochrony stad włócznika w południowo-wschodnim PacyfikuA. List Unii EuropejskiejSzanowna Pani / Szanowny Panie!Mam zaszczyt odnieść się do negocjacji, które odbyły się w Brukseli w dniach 15 i 16 października 2008 r. między Unią Europejską a Republiką Chile i doprowadziły do zawarcia uzgodnienia dotyczącego ochrony stad włócznika w południowo-wschodnim Pacyfiku (zwanego dalej „uzgodnieniem”), jak również do dwustronnych dyskusji technicznych w Nowym Jorku w dniach 5 i 6 października 2009 r.Unia Europejska i Chile osiągnęły następujące porozumienie:(i) Obie Strony zatwierdzają wyżej wymienione uzgodnienie, dokonane w dniach 15-16 października 2008 r., zawierające szczegółowy załącznik I ustalony w dniach 5-6 października 2009 r. w Nowym Jorku.(ii) następujące dokumenty i informacje stanowią integralną część niniejszego porozumienia w formie wymiany listów:a) uzgodnienie dokonane w dniach 15-16 października 2008 r. w Brukseli zmienione:b) szczegółowym załącznikiem I do uzgodnienia ustalonym w trakcie dwustronnego posiedzenia technicznego w dniach 5-6 października 2009 r. w Nowym Jorku;c) notą werbalną Chile z dnia 23 listopada 2009 r. wyznaczającą Arica, Antofagasta i Punta Arenas jako chilijskie porty, do których mają dostęp statki UE poławiające włócznika na morzu pełnym w południowo-wschodnim Pacyfiku, w rozumieniu pkt (xi) załącznika wymienionego powyżej w lit. b);Będę wdzięczny za potwierdzenie otrzymania niniejszego listu oraz potwierdzenie, że niniejszy list i Pani/Pana odpowiedź na niego stanowią porozumienie między Chile a Unią Europejską w sprawie zawarcia uzgodnienia.Niniejsze porozumienie stosuje się od następnego dnia po otrzymaniu Pani/Pana odpowiedzi.Z wyrazami szacunku,W imieniu Unii EuropejskiejB. List Republiki ChileSzanowna Pani / Szanowny Panie!Mam zaszczyt potwierdzić, że otrzymałam(-em) Pani/Pana list z dzisiejszą datą o następującej treści:„Mam zaszczyt odnieść się do negocjacji, które odbyły się w Brukseli w dniach 15 i 16 października 2008 r. między Unią Europejską a Republiką Chile i doprowadziły do zawarcia uzgodnienia dotyczącego ochrony stad włócznika w południowo-wschodnim Pacyfiku (zwanego dalej „uzgodnienia”) jak również do dwustronnych dyskusji technicznych w Nowym Jorku w dniach 5 i 6 października 2009 r.Unia Europejska i Chile osiągnęły następujące porozumienie:(i) Obie Strony zatwierdzają wyżej wymienione uzgodnienie, dokonane w dniach 15-16 października 2008 r., zawierające szczegółowy załącznik I ustalony w dniach 5-6 października 2009 r. w Nowym Jorku.(ii) następujące dokumenty i informacje stanowią integralną część niniejszego porozumienia w formie wymiany listów:a) uzgodnienie dokonane w dniach 15-16 października 2008 r. w Brukseli zmienione:b) szczegółowym załącznikiem I do uzgodnienia ustalonym w trakcie dwustronnego posiedzenia technicznego w dniach 5-6 października 2009 r. w Nowym Jorku;c) notą werbalną Chile z dnia 23 listopada 2009 r. wyznaczającą Arica, Antofagasta i Punta Arenas jako chilijskie porty, do których mają dostęp statki UE poławiające włócznika na morzu pełnym w południowo-wschodnim Pacyfiku, w rozumieniu pkt (xi) załącznika wymienionego powyżej w lit. b);Będę wdzięczny za potwierdzenie otrzymania niniejszego listu oraz potwierdzenie, że niniejszy list i Pani/Pana odpowiedź na niego stanowią porozumienie między Chile a Unią Europejską w sprawie zawarcia uzgodnienia.Niniejsze porozumienie stosuje się od następnego dnia po otrzymaniu Pani/Pana odpowiedzi.”Mam zaszczyt potwierdzić, że Pani/Pana list oraz niniejsza odpowiedź stanowią porozumienie między Chile a Unią Europejską.Z wyrazami szacunku,W imieniu Republiki Chile[1] Dz.U. C […] z […], s. […].[2] Dz.U. L […] z […], s. […].


Ważna informacja prawna

|

52006PC0288

Wniosek dotyczący decyzji Rady upoważniającej państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, skonsolidowanej Konwencji z 2006 r. Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu  /* COM/2006/0288 końcowy - CNS 2006/0103 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 15.6.2006KOM(2006) 288 wersja ostateczna2006/0103 (CNS)Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYupoważniającej państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, skonsolidowanej Konwencji z 2006 r. Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu.(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Skonsolidowana Konwencja Międzynarodowej Organizacji Pracy (dalej zwanej MOP) o pracy na morzu (dalej zwana Konwencją 2006) została przyjęta dnia 23 lutego 2006 r. podczas poświęconej kwestiom morskim sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy MOP zwołanej w Genewie przez radę administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy podczas jego 94 sesji. W styczniu 2001 r. MOP rozpoczęła konsolidację oraz uaktualnianie standardów pracy na morzu zawartych w obecnie obowiązujących konwencjach i zaleceniach w celu przygotowania jednego instrumentu prawnego, który zostałby przyjęty podczas konferencji MOP w postaci skonsolidowanej Konwencji o pracy na morzu. Konwencja ma na celu określenie minimalnych prostych, przejrzystych, spójnych, akceptowanych i stosowanych standardów międzynarodowych dla całego sektora, tak by ustanowić ramowy kodeks pracy na morzu. Ze względu na niezadowolenie marynarzy z wykonywanego zawodu oraz udział czynnika ludzkiego w wypadkach morskich istniała potrzeba określenia na nowo obowiązujących standardów socjalnych. Ponad 1,2 miliona marynarzy znajduje zatrudnienie w przemyśle morskim na całym świecie. Ponadto działalność ta ma fundamentalne znaczenie dla gospodarki światowej odpowiadając za 90% handlu. Nadrzędnym celem Konwencji 2006 jest osiągnięcie i utrzymanie jednakowych warunków pracy w żegludze morskiej poprzez wspieranie promocji godnych warunków życia i pracy marynarzy oraz uczciwszych warunków konkurencji na świecie i zaradzenie w ten sposób niskiemu poziomowi ratyfikacji wielu konwencji dotyczących pracy na morzu. Spójność i zgodność przepisów MOP z przepisami wspólnotowymi była kontrolowana w ramach koordynacji UE. Miało to szczególne znaczenie w odniesieniu do niektórych części Konwencji dotyczących obszarów wyłącznej kompetencji Wspólnoty, mianowicie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego na podstawie rozporządzenia 1408/71/EWG z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, przyjętego zgodnie z art. 42 Traktatu WE. Rozporządzenie 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. zostało zastąpione rozporządzeniem 883/2004/WE a jego stosowanie zostało rozszerzone na obywateli państw trzecich przez rozporządzenie 859/2003. Rozporządzenie 1408/71 ustanawia szczegółowe przepisy dla marynarzy w art. 13 ust. 2 lit. c) oraz art. 14 lit. b). W odniesieniu do obywateli państw trzecich rozporządzenie 859/2003 z dnia 1 czerwca 2003 określa mające zastosowanie zasady i nadaje im takie same prawa ochrony socjalnej, co obywatelom Unii przemieszczającym się wewnątrz Unii. W tekście MOP zarówno państwo bandery jak i państwo zamieszkania odpowiedzialne są za różne dziedziny zabezpieczenia społecznego. Na mocy prawa WE, zgodnie z rozporządzeniem 1408/71 i rozporządzeniem 883/2004, to państwo bandery jest z reguły państwem, którego przepisy w zakresie zabezpieczenia społecznego powinny być stosowane. W celu uregulowania potencjalnych niezgodności między postanowieniami Konwencji 2006 a przepisami wspólnotowymi dotyczącymi koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, na technicznej konferencji przygotowawczej w Genewie (w dniach 13-24 września 2004 r.) do tekstu konwencji została włączona klauzula ochronna. Klauzula ta powinna zagwarantować prymat przepisów WE dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku, gdyby tekst konwencji prowadził do skutków innych niż te wynikające ze stosowania zasad wspólnotowych. W rzeczywistości, zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie AETR dotyczącym kompetencji zewnętrznej, państwa członkowskie nie mogą dłużej z własnej inicjatywy ratyfikować Konwencji 2006, jako że jej przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczeń społecznych należą do obszaru wyłącznej kompetencji Wspólnoty. W związku z tym, w celu zapewnienia przestrzegania zgodnie z Traktatem podziału kompetencji między Wspólnotą a państwami członkowskimi, Komisja proponuje, aby Rada udzieliła państwom członkowskim upoważnienia do ratyfikacji Konwencji 2006, w interesie Wspólnoty. |120 | Kontekst ogólny Konwencja 2006 jest zgodna z misją MOP, do której należy ustanowienie międzynarodowych standardów pracy dla transportu morskiego w celu promocji godnych warunków pracy marynarzy. Konwencja 2006 uwzględnia fakt, że z uwagi na globalny zasięg żeglugi morskiej, zawód marynarza wymaga szczególnej ochrony. Konwencja 2006 wyznacza standardy pracy na morzu zebrane w pięciu tytułach: wymagane minimalne warunki pracy na pokładzie; warunki zatrudnienia, zakwaterowanie i wyżywienie, pomoc społeczna i ochrona socjalna oraz stosowanie i przestrzeganie postanowień Konwencji. Tekst określa prawa marynarzy niezależne od bandery statku, na którym pracują, a także obowiązki, które spoczywają na właścicielach statków, państwach bandery, państwach portu oraz państwach, z których pochodzą pracownicy. W celu wdrożenia jej postanowień, Konwencji 2006 zobowiązuje państwa bandery do wprowadzenia skutecznego systemu egzekwowania opartego na certyfikacji i okresowych kontrolach. Po dokonaniu przez właściwe organy kontroli zgodności warunków pracy na pokładzie z przepisami krajowymi i przepisami przyjętymi w celu wdrożenia Konwencji 2006, państwa wydawać będą zaświadczenia statkom pływającym pod ich banderą. Konwencja 2006 wprowadza klauzulę „traktowania niepreferencyjnego” wykluczającą lepsze traktowanie statków z państw, które nie ratyfikowały konwencji niż traktowanie statków z państw, które tę konwencję ratyfikowały. Istnieje duża liczba przepisów wspólnotowych wynikających z artykułów 42; 71; 137; 138 Traktatu na temat wielu zagadnień, których dotyczy Konwencja 2006. Zagadnienia będące przedmiotem wspólnych kompetencji stanowią znaczną część postanowień zawartych w tekście Konwencji 2006. Kompetencje wspólnotowe były stosowane między innymi w odniesieniu do dziedzin takich jak: warunki pracy, równość i niedyskryminacja, ochrona zdrowia, opieka medyczna, zapobieganie wypadkom, pomoc społeczna, kontrola państwa portu oraz egzekwowanie przepisów dotyczących czasu pracy marynarzy na pokładach statków wpływających do portów Wspólnoty. Należy zauważyć, iż pewne dziedziny, takie jak warunki zakwaterowania, rekrutacja oraz biura pośrednictwa pracy, które są przedmiotem Konwencji, nie są regulowane szczegółowymi przepisami wspólnotowymi. W przypadku kontroli państwa portu dyrektywa 1995/21/WE w sprawie kontroli państwa portu żeglugi morskiej w załączniku 2, zawierającym listę świadectw i dokumentów, odnosi się do Konwencji 73 MOP dotyczącej badań lekarskich marynarzy oraz w załączniku 6, określającym kryteria uzasadniające zatrzymanie statku, nawiązuje do konwencji MOP związanych z żywieniem, wodą pitną, ogrzewaniem i warunkami sanitarnymi na pokładzie. Konwencja 147 MOP w sprawie statków handlowych odnosi się również do definicji ustalonych w dyrektywie 1995/21. Zastąpienie obecnie obowiązujących konwencji MOP przez Konwencję 2006 ma bezpośredni wpływ na dyrektywę 1995/21. |139 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Brak obowiązujących przepisów w dziedzinie, której dotyczy wniosek. |141 | Spójność z innymi politykami i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |219 | Nie dotyczy |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |230 | Ocena wpływu Nie dotyczy Nie istnieje zatem potrzeba rozważenia kilku możliwości |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Krótki opis proponowanych działań Należy zapewnić stosowanie zasad wspólnotowych w odniesieniu do zagadnień, które są przedmiotem Konwencji 2006. Na forum światowym należy jasno zasygnalizować, że Wspólnota przywiązuje dużą wagę do Konwencji 2006 oraz do warunków pracy i życia marynarzy. Zgodnie z zasadami funkcjonowania MOP proces podpisywania przed ratyfikacją, który jest stosowany w innych gremiach międzynarodowych, zastąpiony został przez procedurę głosowania (która miała miejsce podczas Międzynarodowej Konferencji Pracy dnia 23 lutego 2006 r.) o znaczeniu równorzędnym do złożenia podpisu. Jednakże Konwencja 2006 jeszcze nie weszła w życie. Jedynie państwa mogą przystąpić do Konwencji 2006. Komisja Europejska była mocno zaangażowana w przygotowanie i negocjacje poprzez koordynację w ramach Unii Europejskiej działań MOP. Ze względu na trójstronną strukturę MOP w negocjacjach i głosowaniu nad przyjęciem Konwencji 2006 wzięli udział przedstawiciele państw, pracodawców i pracowników. Komisja Europejska uczestniczyła w charakterze obserwatora i nie brała udziału w negocjacjach, jednak przyjęła do wiadomości pozytywne wyniki głosowania państw członkowskich uczestniczących w negocjacjach dotyczących Konwencji 2006 oraz potrzebę jej jak najszybszego wejścia w życie. Z uwagi na fakt, że kompetencje systemów zakresie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy do Wspólnoty, Komisja proponuje, aby Rada upoważniła te państwa członkowskie, które związane są w tej dziedzinie zasadami wspólnotowymi do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty, Konwencji 2006. Niniejsza propozycja decyzji umożliwi państwom członkowskim podjęcie bez dalszych opóźnień odpowiednich kroków zmierzających do przeprowadzenia ratyfikacji. |310 | Podstawa prawna Artykuł 42 TWE: |329 | Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów |331 | Nie dotyczy |332 | Nie dotyczy |Wybór instrumentów |341 | Proponowane instrumenty: inne. |342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów Nie dotyczy i niewłaściwe |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty |INFORMACJE DODATKOWE |570 | Szczegółowe wyjaśnienie wniosku Nie dotyczy |1.  2006/0103 (CNS)Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYupoważniającej państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, skonsolidowanej Konwencji z 2006 r. Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu.RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 w połączeniu z pierwszym zdaniem art. 300 ust. 2 akapit pierwszy oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji[1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Skonsolidowana Konwencja 2006 Międzynarodowej Organizacji Pracy (dalej zwana MOP) o pracy na morzu została przyjęta dnia 23 lutego 2006 r. podczas poświęconej pracy na morzu sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy MOP zwołanej w Genewie.(2) Konwencja stanowi ogromny wkład w funkcjonowanie sektora żeglugi morskiej na poziomie międzynarodowym promując godne warunki życia i pracy marynarzy oraz uczciwsze warunki konkurencji dla armatorów i właścicieli statków. Z tego też względu jest pożądane, aby jej postanowienia weszły w życie w jak najkrótszym terminie.(3) Niniejszy nowy instrument prawny stwarza podstawy dla międzynarodowego kodeksu pracy na morzu poprzez ustanowienie minimalnych standardów pracy.(4) Wspólnota Europejska dąży do ustanowienia jednakowych standardów w przemyśle morskim.(5) Artykuł 19 ust. 8 Konstytucji MOP stanowi co następuje: „w żadnym razie przyjęcie przez Konferencję konwencji lub zalecenia lub ratyfikacja konwencji przez Członka nie mogą być uważane jako mające wpływ na jakąkolwiek ustawę, decyzję, zwyczaj lub umowę, zapewniające zainteresowanym pracownikom bardziej korzystne warunki aniżeli te, które przewiduje konwencja lub zalecenie.”(6) Niektóre artykuły Konwencji dotyczą dziedzin będących przedmiotem wyłącznej kompetencji Wspólnoty w zakresie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.(7) Wspólnota nie może ratyfikować Konwencji, ponieważ jedynie państwa członkowskie mogą być jej stronami.(8) Rada powinna zatem upoważnić państwa członkowskie związane w tej dziedzinie zasadami wspólnotowymi dotyczącymi koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zgodnie z art. 42 Traktatu do ratyfikowania Konwencji w interesie Wspólnoty po spełnieniu warunków wymienionych poniżej w niniejszej decyzji:PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :Artykuł 1Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do ratyfikowania skonsolidowanej Konwencji z 2006 r. Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu przyjętej dnia 23 lutego 2006 r.Artykuł 2Państwa członkowskie podejmują odpowiednie kroki w celu przedłożenia dokumentów ratyfikacyjnych Konwencji Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy do 31 grudnia 2008 r. Rada oceni postępy w ratyfikacji przed czerwcem 2008.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.Sporządzono w Brukseli,W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. C […] z […], str. […].[2] Dz.U. C […] z […], str. […].


title: Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie terminu stosowania Dyrektywy Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek

text:
                   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

                                                 Bruksela, dnia 25.06.2004
                                                 COM(2004) 455 końcowy

                                   Wniosek dotyczący

                                   DECYZJI RADY

     w sprawie terminu stosowania Dyrektywy Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 w
       sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek

                              (przedstawiona przez Komisję)

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                              UZASADNIENIE

     1.    Zgodnie z art. 17 ust. 2 Dyrektywy 2003/48/WE1, Państwa Członkowskie miały
           stosować postanowienia tej Dyrektywy od 1 stycznia 2005 przy założeniu spełnienia
           warunków określonych w tym ustępie. Zgodnie z art. 17 ust. 3 Rada miała podjąć
           jednogłośną decyzję, przynajmniej sześć miesięcy przed 1 stycznia 2005, czy
           warunek zostanie spełniony, uwzględniając terminy wejścia w życie odpowiednich
           środków w krajach trzecich i odpowiednich terytoriach zależnych i stowarzyszonych.

     2.    W czerwcu 2004 Rada zdecydowała, że warunek zastosowania przepisów
           Dyrektywy od 1 stycznia 2005 określony w art. 17 ust. 2 nie zostanie spełniony. Art.
           17 ust. 3 stanowi, że w przypadku stwierdzenia przez Radę, iż warunki nie zostaną
           spełnione, Rada, działając jednogłośnie na wniosek Komisji, przyjmie nową datę dla
           celów ustępu 2.

     3.    W oparciu o wynik negocjacji z krajami trzecimi, o których mowa w art. 17 ust. 2
           oraz w obliczu zapewnień uzyskanych od wszystkich odpowiednich terytoriów
           zależnych i związanych, Komisja jest zdania, że wszystkie te kraje i terytoria będą w
           stanie zastosować środki odpowiadające bądź takie same jak środki ustanowione
           Dyrektywą od 1 lipca 2005. W związku z tym proponuje się przyjęcie tej daty jako
           nowego terminu dla celów art. 17 ust. 2. Niniejszy nowy termin stosowania będzie
           również podlegać warunkom określonym w art. 17 ust. 2 (i) i (ii).

     1
          Dz.U. L 157, 26.6.2003, str. 38.

PL                                                2                                                PL
 ---pagebreak---                                                Wniosek dotyczący

                                               DECYZJI RADY

         w sprawie terminu stosowania Dyrektywy Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 w
           sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

     uwzględniając Dyrektywę 2003/48/WE2, a w szczególności jej art. 17 ust. 3,

     uwzględniając wniosek Komisji3,

     a także mając na uwadze, co następuje:

     (1)     art. 17 ust. 2 Dyrektywy 2003/48/WE określa warunki dla stosowania postanowień
             Dyrektywy od dnia 1 stycznia 2005;

     (2)     do 1 lipca 2004 Komisja nie stwierdziła, że warunki określone w art. 17 ust. 2
             Dyrektywy 2003/48/WE zostaną spełnione, uwzględniając daty wejścia w życie
             odpowiednich środków w krajach trzecich oraz zainteresowanych terytoriach
             zależnych lub stowarzyszonych;

     (3)     art. 17 ust. 3 Dyrektywy 2003/48/WE stanowi, że jeśli Rada nie stwierdzi, iż warunki
             określone w ustępie 2 tego artykułu zostaną spełnione, Rada działając jednogłośnie na
             wniosek Komisji, przyjmie nową datę dla celów ustępu 2;

     (4)     wydaje się, że każdy z krajów trzecich oraz terytoriów zależnych lub związanych
             wymienionych w art. 17 ust. 2 Dyrektywy 2003/48/WE będzie w stanie spełnić
             warunki określone w tym ustępie do 1 lipca 2005;

     (5)     dlatego też data 1 lipca 2005 powinna zostać przyjęta jako nowy termin dla celów art.
             17 ust. 2 Dyrektywy 2003/48/WE, który to termin powinien również podlegać
             warunkom określonym w tym ustępie;

     PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                                   Artykuł 1

     Datę określoną w art. 17 ust. 2 Dyrektywy 2003/48/WE zastępuje się datą 1 lipca 2005.

     2
             Dz.U. L 157, 26.6.2003, str.38.
     3
             Dz.U. C […] […], str. […]

PL                                                    3                                              PL
 ---pagebreak---                                          Artykuł 2

     Niniejsza Decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich i zostaje opublikowana w
     Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

     Sporządzono w Brukseli,

                                           W imieniu Rady
                                           Przewodniczący

PL                                           4                                            PL