               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.3.2019
            COM(2019) 97 final
            2019/0053(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku, oraz uchylająca decyzję 9784/17

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO) w latach 2019–2023 w związku z przewidywanym przyjęciem środków ochrony i zarządzania.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi

               Konwencja w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi (konwencja SPRFMO) ma na celu, poprzez ustanowienie SPRFMO, zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów rybnych na obszarze objętym konwencją. Konwencja weszła w życie dnia 24 sierpnia 2012 r.

               Unia jest stroną SPRFMO, która zatwierdziła konwencję zgodnie z decyzją Rady 2012/130/UE
                  1
               .

               2.2.Komisja SPRFMO

               Komisja SPRFMO jest organem ustanowionym przez konwencję SPRFMO, którego obowiązkiem jest zarządzanie zasobami rybnymi i ich ochrona w obszarze objętym konwencją. Przyjmuje ona środki ochrony i zarządzania mające na celu zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów rybnych objętych jej kompetencją.

               Jako członek Komisji SPRFMO Unia ma prawo uczestnictwa i prawo głosu. Komisja SPRFMO podejmuje na ogół decyzje w drodze konsensusu. Może ona jednak podejmować decyzje na podstawie większości trzech czwartych głosów swych członków, poza przypadkami, w których konwencja SPRFMO wyraźnie przewiduje konsensus.

               2.3.Decyzje Komisji SPRFMO

               Komisja SPRFMO posiada upoważnienie do przyjmowania środków ochrony i egzekwowania w odniesieniu do zasobów objętych jej kompetencją, a środki te są wiążące dla umawiających się stron.

               Zgodnie z art. 17 ust. 1 konwencji SPRFMO środki te wchodzą w życie 90 dni po dniu, w którym umawiające się strony zostały o nich powiadomione przez SPRFMO. Jeżeli którykolwiek z członków Komisji SPRFMO zgłosi sprzeciw wobec danej decyzji w ciągu 60 dni od powiadomienia go, decyzja ta nie stanie się wiążąca dla tego członka w zakresie, którego dotyczy sprzeciw. Jeżeli złożono sprzeciw, ustanawia się Komisję Rewizyjną w terminie 30 dni od końca okresu przysługującego na zgłoszenie sprzeciwu.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznych posiedzeniach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), ustala się obecnie na dwóchetapach. Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej; podlega ono następnie dostosowaniu na potrzeby każdego dorocznego posiedzenia w drodze nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               W przypadku SPRFMO podejście to wdrożono decyzją Rady 9784/17 z dnia 30 maja 2017 r., która określa stanowisko Unii na forum SPRFMO na lata 2017–2021. Decyzja zawiera ogólne zasady i kierunki działań, ale uwzględnia również w możliwie największym stopniu specyfikę SPRFMO. Ponadto na wniosek państw członkowskich decyzja ustanawia standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii.

               W decyzji 9784/17 nie przewidziano przeglądu stanowiska Unii na forum SPRFMO przed corocznym spotkaniem w 2022 r. Ogromna większość decyzji Rady określających stanowisko Unii na forum różnych RFMO, których Unia jest umawiającą się stroną, wymaga jednak przeglądu przed dorocznymi spotkaniami tych RFMO w 2019 r. W związku z tym, aby zapewnić spójne stanowiska Unii we wszystkich RFMO i zsynchronizować procedury modyfikacji, należy przyspieszyć przegląd stanowiska Unii na forum SPRFMO na okres 2019–2023, a tym samym zastąpić decyzję 9784/17.

               W decyzji 9784/17 uwzględniono zasady i kierunki działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  2
               , jak również cele określone w komunikacie Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  3
               . Ponadto stanowisko Unii zostało w niej dostosowane do traktatu lizbońskiego.

               Obecna modyfikacja uwzględnia, w kontekście skutków rybołówstwa, komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  4
                oraz wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zatytułowany „Międzynarodowe zarządzanie oceanami: – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  5
                i konkluzje Rady w sprawie tego wspólnego komunikatu
                  6
               .

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty mające skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego regulujących dany organ oraz instrumenty, które nie mają mocy wiążącej na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  7
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komisja SPRFMO jest organem utworzonym na mocy porozumienia, a mianowicie konwencji SPRFMO.

               Akty, które ma przyjąć Komisja SPRFMO, to akty mające skutki prawne. Akty te będą wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 17 konwencji SPRFMO i mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów unijnych, w tym na:

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania
                  8
               ;

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  9
               ; oraz

               ·rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi
                  10
               .

               Planowane akty nie uzupełniają, ani nie zmieniają ram instytucjonalnych konwencji SPRFMO.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli akt ten ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. tę podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 ust. 2 TFUE. Niniejsza decyzja ma zastąpić decyzję 9784/17.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0053 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku, oraz uchylająca decyzję 9784/17

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją Rady 2012/130/UE z dnia 3 października 2011 r.
                  11
                Unia zawarła Konwencję w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi („konwencja SPRFMO”), na mocy której utworzono Komisję SPRFMO.

               (2)Komisja SPRFMO jest odpowiedzialna za przyjmowanie środków ochrony i zarządzania w celu realizacji celów konwencji SPRFMO. Takie środki mogą stać się wiążące dla Unii.

               (3)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  12
                stanowi, że Unia musi zapewnić, by działalność w zakresie połowów i akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie stanowi również, że Unia ma stosować podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem i dążyć do zapewnienia, by eksploatacja żywych zasobów morza umożliwiała odbudowę populacji poławianych gatunków i utrzymywanie ich powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi także, że Unia ma stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa.

               (4)Zgodnie ze wspólnym komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  13
                oraz konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  14
                propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

               (5)Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  15
                odnosi się do konkretnych środków mających na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Komisji SPRFMO w latach 2019–2023, ponieważ środki ochrony i egzekwowania SPRFMO będą wiążące dla Unii i mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008
                  16
               ; rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009
                  17
               ; i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403
                  18
               .

               (7)W decyzji Rady 9784/17 nie przewidziano przeglądu stanowiska Unii w Komisji SPRFMO przed corocznym spotkaniem w 2022 r. Ogromna większość decyzji Rady określających stanowisko Unii na forum różnych RFMO, których Unia jest umawiającą się stroną, wymaga jednak modyfikacji przed dorocznymi posiedzeniami tych RFMO w 2019 r. W związku z tym, aby zapewnić bardziej spójne stanowiska Unii na forum wszystkich RFMO oraz usprawnić proces modyfikacji, należy przyspieszyć przegląd decyzji Rady 9784/17
                  19
                i uchylić ją, zastępując nową decyzją na lata 2019–2023.

               (8)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze konwencji SPRFMO oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska unijnego, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje naukowe i inne istotne informacje przedstawione przed posiedzeniami Komisji SPRFMO lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2019–2023.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Komisji Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO), jest określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach Komisji SPRFMO, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i w stosownych przypadkach modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznego posiedzenia Komisji SPRFMO w 2024 r.

               Artykuł 4

               Decyzja 9784/17 z dnia 30 maja 2017 r. traci moc.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2012/130/UE z dnia 3 października 2011 r. w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi (Dz.U. L 67 z 6.3.2012, s. 1).

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (3)

                        COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (4)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (5)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (6)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (8)

                        Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

                     (9)

                        Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

                     (10)

                        Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81.

                     (11)

                        Decyzja Rady 2012/130/UE z dnia 3 października 2011 r. w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi (Dz.U. L 67 z 6.3.2012, s. 1).

                     (12)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (13)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (14)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (15)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (16)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).

                     (17)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

                     (18)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1006/2008 (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81).

                     (19)

                        Decyzja Rady z dnia 30 maja 2017 r. określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO), i uchylająca decyzję Rady z dnia 25 października 2012 r. w sprawie określenia stanowiska Unii, jakie należy zająć na forum Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku .

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.3.2019
            COM(2019) 97 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            dotyczącej stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku, oraz uchylającej decyzję 9784/17

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Komisji Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO)

               1.ZASADY

               W ramach SPRFMO Unia Europejska:

               a) działa zgodnie z celami i zasadami Unii realizowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz dzięki celom dotyczącym maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonym w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b) pracuje na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania środków SPRFMO i zapewnia zgodność przyjmowanych w ramach SPRFMO środków z konwencją SPRFMO;

               c) gwarantuje zgodność środków podejmowanych przez SPRFMO z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r., porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz Porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu z 1993 r., a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

               d) propaguje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) w tym samym obszarze;

               e) dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z innymi politykami, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, zatrudnienia, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

               f)zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g) działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  1
               ;

               h) dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze objętym konwencją SPRFMO, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

               i) działa zgodnie z komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  2
                oraz z konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  3
               , propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności SPRFMO oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jej zarządzania i wyników (w szczególności w dziedzinie nauki, zgodności z przepisami, przejrzystości i podejmowania decyzji) jako wkład w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego aspektach;

               j) wspiera koordynację między regionalnymi organizacjami ds. zarządzania rybołówstwem a regionalnymi konwencjami morskimi oraz współpracę z organizacjami światowymi, stosownie do przypadku, w ramach ich mandatów i w razie potrzeby;

               k)wspiera mechanizmy współpracy między regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa, które nie zajmują się połowami tuńczyka, które to mechanizmy są podobne do tzw. procesu z Kobe dotyczącego RFMO zajmujących się połowami tuńczyka.

               2.KIERUNKI DZIAŁANIA

               W stosownych przypadkach Unia Europejska stara się wspierać podejmowanie przez SPRFMO działań takich jak:

               a) środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych w obszarze objętym konwencją w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, w tym środki dotyczące całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i kwot, nakładu połowowego lub zdolności połowowych dla żywych zasobów morza objętych regulacjami SPRFMO, co pozwoliłoby osiągnąć produkcję na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu w sposób progresywny i stopniowy, najpóźniej do 2020 r. W razie konieczności, do tych środków ochrony i zarządzania włącza się środki szczególne dotyczące stad, które cierpią z powodu przełowienia, tak, aby nakład połowowy utrzymany był na poziomie zgodnym z dostępnymi uprawnieniami do połowów;

               b) środki mające na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie na obszarze konwencji, w tym umieszczenie w wykazie statków NNN;

               c) środki monitorowania, kontroli i nadzoru w obszarze obowiązywania konwencji w celu zapewnienia skuteczności kontroli i zgodności ze środkami przyjętymi przez SPRFMO;

               d) środki mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na różnorodność biologiczną mórz oraz ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym: środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się na obszarach objętych konwencją SPRFMO i zgodne z tą konwencją oraz z międzynarodowymi wytycznymi FAO dotyczącymi zarządzania połowami głębinowymi na morzu pełnym, oraz środki, których celem jest zapobieżenie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczenie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               e)środki służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

               f) środki mające na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

               h)zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

               i)wspólne strategie z innymi RFMO, w stosownych przypadkach, w szczególności z tymi, które są zaangażowane w zarządzanie rybołówstwem w tym samym regionie;

               j) dodatkowe środki techniczne w oparciu o opinie organów pomocniczych i grup roboczych SPRFMO.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć

               na posiedzeniach Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku

               Przed każdym posiedzeniem Komisji SPRFMO, kiedy organ ten ma podjąć decyzje mające skutki prawne dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji Europejskiej, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja Europejska przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym corocznym posiedzeniem Komisji SPRFMO pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.

               Jeżeli podczas posiedzenia Komisji SPRFMO, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.

                     (1)

                        7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (2)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (3)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia3.6.2019
            COM(2019) 262 final
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do zalecenia WCO, przyjętego na podstawie art. 16 konwencji HS, w sprawie zmiany systemu zharmonizowanego

               UZASADNIENIE

               1.
                     Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Rady Światowej Organizacji Celnej w związku z zamierzonym przyjęciem projektu zalecenia dotyczącego zmiany nomenklatury systemu zharmonizowanego (HS).

               2.
                     Kontekst wniosku

               2.1.
                     Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu określania i kodowania towarów

               Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu określania i kodowania towarów („umowa”) ma na celu ułatwianie handlu międzynarodowego oraz gromadzenia, porównywania i analizy danych statystycznych, w szczególności tych dotyczących handlu międzynarodowego. Zawiera ona jako załącznik nomenklaturę HS, stanowiącą międzynarodowy zharmonizowany system, który umożliwia uczestniczącym państwom klasyfikowanie towarów będących przedmiotem handlu do celów celnych na wspólnej podstawie. W szczególności nomenklatura HS obejmuje opis towarów pojawiających się w pozycjach i podpozycjach oraz związane z nimi kody numeryczne oparte na systemie 6-cyfrowym. Nomenklatura HS jest poddawana przeglądowi co pięć lat
                  1
               . Jest ona stosowana przez ponad 190 administracji na całym świecie; w związku z tym ponad 98 % wszystkich towarów będących przedmiotem obrotu na świecie jest klasyfikowanych według tej nomenklatury.

               Umowa weszła w życie dnia 1 stycznia 1988 r.

               Unia Europejska i wszystkie państwa członkowskie są stronami tej umowy
                  2
               .

               2.2.
                     Światowa Organizacja Celna (WCO)

               Światowa Organizacja Celna (WCO), utworzona w 1952 r. jako Rada Współpracy Celnej, jest niezależnym organem międzyrządowym, którego zadaniem jest zwiększanie skuteczności i efektywności administracji celnych. WCO oferuje swoim członkom szereg konwencji i innych instrumentów międzynarodowych, jak również pomoc techniczną i usługi szkoleniowe. Obecnie WCO reprezentuje 182 administracji celnych z całego świata.

               Organem zarządzającym WCO jest Rada, która przy realizacji swojej misji opiera się na kompetencjach i umiejętnościach sekretariatu oraz szeregu komitetów technicznych i doradczych.

               Komitetem technicznym WCO odpowiedzialnym za prace przygotowawcze związane z umową jest Komitet ds. HS. Główne zadania Komitetu ds. HS są następujące:

               ·zapewnienie jednolitej interpretacji i jednolitego stosowania tekstów prawnych systemu zharmonizowanego, w tym poprzez rozstrzyganie sporów dotyczących klasyfikacji między umawiającymi się stronami, a tym samym ułatwianie handlu;

               ·proponowanie zmian i aktualizacji systemu zharmonizowanego w celu odzwierciedlenia rozwoju technologii i zmian w strukturze handlu, jak również innych potrzeb użytkowników systemu zharmonizowanego;

               ·promowanie szerokiego stosowania systemu zharmonizowanego oraz analizowanie kwestii ogólnych i zagadnień politycznych z nim związanych.

               Rada WCO rozpatruje wnioski w sprawie zmian w umowie przygotowywane przez Komitet ds. HS i może zalecać te zmiany umawiającym się stronom. Zmiany zalecane przez Radę WCO uznaje się za przyjęte, jeżeli żadna z umawiających się stron nie zgłosi sprzeciwu w terminie sześciu miesięcy od otrzymania powiadomienia.

               Stanowiska, jakie ma zająć Unia w WCO w odniesieniu do HS, są koordynowane z państwami członkowskimi. Unia i jej państwa członkowskie mają w Radzie WCO wspólnie tylko jeden głos.

               2.3.
                     Planowany akt Rady WCO

               Na swojej 133./134. sesji (w dniach 27–29 czerwca 2019 r.) Rada WCO ma przyjąć zalecenie dotyczące zmian w nomenklaturze HS zgodnie z art. 16 konwencji HS („planowany akt”). Zmieniona nomenklatura HS wejdzie w życie w 2022 r.

               Zalecenie przygotowano na sześćdziesiątej trzeciej sesji Komitetu ds. HS w dniach 19–29 marca 2019 r.

               Projekt zalecenia obejmuje 355 zestawów zmian w nomenklaturze HS, które mają na celu odzwierciedlenie ewolucji struktur handlu, rozwoju nowych technologii oraz potrzeby modernizacji lub dostosowania nomenklatury do jej środowiska. W szczególności proponowane zmiany:

               –uproszczą nomenklaturę dzięki usunięciu pozycji i podpozycji charakteryzujących się niskim poziomem wymiany handlowej, co pozwoli na utrzymanie systemu HS w stanie uaktualnionym i zgodnym z trendami rozwoju produktów;

               –ułatwią klasyfikację zgodnie z mającymi zastosowanie normami międzynarodowymi lub poprzez uwzględnienie nowych produktów lub zmian składu produktów (produkty terapii komórkowej, drukarki 3D, wyświetlacze płaskie, jogurty, produkty spożywcze na bazie owadów, oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia, nowatorskie wyroby tytoniowe, drony, półprzewodniki i przetworniki itp.);

               –doprowadzą do lepszego wzajemnego dostosowania francuskiej i angielskiej wersji nomenklatury w celu zapewnienia jej jednolitego stosowania i ograniczenia istniejących lub potencjalnych rozbieżności w klasyfikacji;

               –ułatwią zwalczanie nadużyć finansowych i nielegalnego handlu oraz ochronę zdrowia i środowiska poprzez utworzenie pozycji i podpozycji w różnych obszarach (diamenty syntetyczne, chemikalia, dobra kultury, fentanyl, odpady itp.).

               Propozycje zmian zostały przedłożone przez organizacje międzynarodowe (Kimberley Process, FAO, konwencję bazylejską, konwencję rotterdamską, Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek itp.), umawiające się strony oraz Sekretariat WCO. Wśród tych zmian jest szereg propozycji przedłożonych przez UE (na przykład płyty foto- i termoczułe, tkaniny laminowane, nadmuchiwane łodzie, tekstylia elektroniczne, włókna szklane, drukarki 3D, ogniotrwałe materiały ceramiczne, maszyny do kucia, jogurt, uwaga 3 do działu 27, ołówki elastyczne).

               Projekt zalecenia znajduje się w załączniku R do sprawozdania z 63. posiedzenia Komitetu ds. HS z marca 2019 r. (dok. NC2626B1b-HSC/63/March 2019).

               3.
                     Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Proponowane stanowisko ma na celu wyrażenie poparcia dla projektu zalecenia dotyczącego zmiany nomenklatury HS.

               Dla UE jest ważne, by takie zalecenie zostało przyjęte, ponieważ jego celem jest aktualizacja i modernizacja nomenklatury HS oraz uproszczenie i ułatwienie klasyfikacji produktów. Należy również zauważyć, że UE była jednym z podmiotów, które w dużej mierze przyczyniły się do tej modernizacji, gdyż w ramach obecnego cyklu przeglądu przedłożyła ona dużą część propozycji w tym względzie.

               Prowadzono stałe konsultacje z państwami członkowskimi w ramach Grupy Ekspertów Celnych ds. Koordynacji HS i WCO oraz w Radzie, a w razie potrzeby również w służbach Komisji.

               W odniesieniu do zmiany dotyczącej nowatorskich wyrobów tytoniowych stanowisko UE zostało ustalone decyzją Rady przyjętą przed wyżej wspomnianą sesją Komitetu ds. HS
                  3
               . Ponieważ decyzja Rady odbiegała od wniosku Komisji, Komisja złożyła oświadczenie
                  4
               , w którym przypomniała o pracach prowadzonych obecnie w ramach Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu w odniesieniu do charakteru emisji wytwarzanych przez nowatorskie wyroby tytoniowe i stwierdziła, że konieczne może okazać się uwzględnienie wyników tych prac na późniejszym etapie, jeżeli pojawią się nowe dowody mające znaczenie dla oceny obiektywnych cech i właściwości tych wyrobów do celów celnych.

               Proponowane stanowisko jest zatem następujące:

               –Jeśli chodzi o zalecenie, Unia powinna poprzeć przyjęcie zalecenia.

               –W zależności od przypadku Unia powinna również poprzeć dalsze poprawki redakcyjne, jakie mogą zostać zaproponowane przez Sekretariat WCO.

               Proponowane stanowisko UE jest zgodne z utrwaloną polityką celną i orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którymi klasyfikowanie towarów przy przywozie odbywa się zgodnie z ich obiektywnymi cechami i właściwościami.

               Proponowane stanowisko jest konieczne, aby UE mogła zająć stanowisko podczas najbliższego posiedzenia Rady WCO.

               4.
                     Podstawa prawna

               4.1.1.
                     Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  5
               .

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do planowanego aktu, jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.1.2.
                     Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada WCO jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej z dnia 15 grudnia 1950 r. Jest to organ mający za zadanie – na podstawie Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów – wydawanie zaleceń dla umawiających się stron w sprawie zmian tej konwencji.

               Oczekuje się, że Rada WCO na swoim posiedzeniu w czerwcu – zgodnie z art. 16 konwencji HS – zaleci umawiającym się stronom systemu zharmonizowanego dokonanie zmiany załącznika do wspomnianej konwencji (do nomenklatury HS), która to zmiana zostanie uznana za przyjętą w ciągu sześciu miesięcy, chyba że któraś umawiająca się strona wyrazi swój sprzeciw. Przyjęte zmiany są po ich wejściu w życie wiążące na mocy prawa międzynarodowego dla wszystkich umawiających się stron, a nomenklatura celna/statystyczna każdej z umawiających się stron musi zostać dostosowana do zmienionego systemu zharmonizowanego. Po przyjęciu przedmiotowe zalecenie zostanie zatem włączone do prawodawstwa UE, a mianowicie do załącznika 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Wynika to z faktu, że art. 2 lit. a) tego rozporządzenia stanowi: „2. Nomenklatura Scalona obejmuje: a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego”.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.
                     Materialna podstawa prawna

               4.2.1.
                     Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.
                     Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Ponieważ główny cel i przedmiot planowanego aktu dotyczą unii celnej, materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 28 ust. 1 TFUE.

               4.3. Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 28 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.
                     Wpływ na budżet

               Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii Europejskiej.

               6.
                     Publikacja planowanego aktu

               Brak.

               2019/XXX (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do zalecenia WCO, przyjętego na podstawie art. 16 konwencji HS, w sprawie zmiany systemu zharmonizowanego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)
                     Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów („umowa”), zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady 87/369
                  61, weszła w życie w dniu 1 stycznia 1988 r.

               (2)
                     Zgodnie z art. 7 umowy Komitet ds. Systemu Zharmonizowanego może przygotowywać Radzie WCO propozycje zmiany nomenklatury HS. Zgodnie z art. 16 umowy Rada WCO może zalecić umawiającym się stronom wprowadzenie takiej zmiany.

               (3)
                     Oczekuje się, że Rada WCO podejmie decyzję w sprawie zalecenia dla umawiających się stron dotyczącego zmiany nomenklatury HS na swoich sesjach czerwcowych. Takie zalecenie zostanie przyjęte na podstawie wniosku przygotowanego przez Komitet ds. Systemu Zharmonizowanego i sfinalizowanego na jego 63. posiedzeniu w dniach 19–29 marca 2019 r. Wejdzie ono w życie w dniu 1 stycznia 2022 r.

               (4)
                     Jest niezmiernie ważne, by nomenklatura HS była aktualizowana i była zgodna ze zmianami w strukturach handlu i rozwojem nowych technologii oraz by jak najdokładniej odzwierciedlała potrzeby użytkowników. Proponowane zalecenie zawiera liczne zestawy poprawek, które uwzględniają potrzebę modernizacji lub dostosowania nomenklatury do jej środowiska.

               (5)
                     Jako że zalecenie w sprawie zmiany nomenklatury HS ma zostać przyjęte przez Radę WCO, należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, gdyż zalecenie to – po jego przyjęciu na mocy art. 16 umowy – będzie dla Unii wiążące i będzie mogło mieć decydujący wpływ na treść prawa unijnego, a mianowicie na załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87
                  72.

               (6)
                     Częściowo stanowisko UE, jakie należy zająć w Światowej Organizacji Celnej, zostało już ustalone przed 63. posiedzeniem Komitetu ds. Systemu Zharmonizowanego
                  83.

               (7)
                     Należy poprzeć projekt zmian w nomenklaturze HS oraz wszelkie niewielkie zmiany redakcyjne, jakie mogą okazać się konieczne,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na sesjach Rady WCO w czerwcu 2019 r., polega na poparciu projektu zalecenia przyjętego na podstawie art. 16 konwencji HS dotyczącego zmiany systemu zharmonizowanego, jak określono w załączniku R do dokumentu NC2626B1b (sprawozdanie HSC/63/March 2019).

               Przedstawiciele Unii mogą akceptować niewielkie zmiany redakcyjne w projekcie zalecenia przyjętego na podstawie art. 16 konwencji HS stosownie do rozwoju wypadków na nadchodzących sesjach Rady WCO w porozumieniu z państwami członkowskimi lub podczas posiedzeń koordynacyjnych na miejscu, bez konieczności podejmowania kolejnej decyzji przez Radę.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                  W imieniu Rady

                  Przewodniczący

                     (1)

                        Od chwili jej wprowadzenia w 1988 r. nomenklatura HS była zmieniana pięciokrotnie. Zmiany te weszły w życie w latach 1996, 2002, 2007, 2012 i 2017.

                     (2)

                        Decyzja Rady 87/369 z dnia 7 kwietnia 1987 r. dotycząca zawarcia Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Protokołu zmian do tej Konwencji (Dz.U. L 198 z 20.7.1987, s. 1).

                     (3)

                        ST 7138 2019 INIT, decyzja Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do systemu zharmonizowanego.

                     (4)

                        ST 7208 2019 ADD 1, decyzja Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do systemu zharmonizowanego – przyjęcie – oświadczenie Komisji.

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, sprawa C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (6)
                  1
                        Decyzja Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. dotycząca zawarcia Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Protokołu zmian do tej Konwencji (Dz.U. L 198 z 20.7.1987, s. 1).

                     (7)
                  2
                        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1).

                     (8)
                  3
                        ST 7138 2019 INIT, decyzja Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do systemu zharmonizowanego; ST 7208 2019 ADD 1, decyzja Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Światowej Organizacji Celnej w odniesieniu do systemu zharmonizowanego – przyjęcie – oświadczenie Komisji.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.11.2019
            COM(2019) 586 final
            2019/0259(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony, podpisaną w dniach 16 i 21 czerwca 2011 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Chorwacja zobowiązała się do przystąpienia do istniejących umów zawartych lub podpisanych przez państwa członkowskie i Unię Europejską z państwami trzecimi. Jedną z tych umów jest Umowa o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, Islandią i Norwegią („czterostronna ATA”), która rozszerza zakres umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi („ATA UE-USA”) na te dwa państwa.

                  Przepis ten stanowi ponadto, że przystąpienie Chorwacji do tych umów jest uzgadniane poprzez zawarcie protokołu do umów przez Radę, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, i zainteresowane państwa trzecie. Ponadto Komisja negocjuje te protokoły w imieniu państw członkowskich.

                  W związku z tym Komisja wynegocjowała protokół zmieniający czterostronną ATA w celu umożliwienia przystąpienia Chorwacji do tej umowy.

                  Celem niniejszego wniosku jest uzyskanie decyzji Rady na podstawie art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) i art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia, upoważniającej do podpisania tego protokołu w imieniu Unii i państw członkowskich oraz jego tymczasowego stosowania zgodnie z jego art. 6, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               •Kontekst ogólny

               Zobowiązanie Chorwacji na podstawie art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia ma również zastosowanie do ATA UE-USA oraz do umowy dodatkowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, Islandią i Norwegią, która reguluje stosunki między tymi stronami na podstawie czterostronnej ATA.

               W związku z tym Komisja wynegocjowała protokoły zmieniające również te umowy w celu umożliwienia przystąpienia do nich Chorwacji. Równolegle do niniejszego wniosku przedstawiono wnioski dotyczące decyzji Rady w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania, a także wnioski dotyczące zawarcia tych protokołów, a także wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia protokołu zmieniającego czterostronną ATA.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Umowa o transporcie lotniczym UE-USA była pierwszą kompleksową umową o transporcie lotniczym z kluczowym partnerem lotniczym Unii. Jest ona najważniejszą umową o transporcie lotniczym na świecie, zapewniającą ponad 80 mln miejsc rocznie, i w związku z tym stanowiącą podstawowe narzędzie unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa. Jej znaczenie wzrosło poprzez rozszerzenie jej zakresu na Islandię i Norwegię za pośrednictwem czterostronnej ATA. Protokół umożliwi Chorwacji korzystanie z tej umowy.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w dziedzinie, której dotyczy wniosek

               Protokół umożliwia Chorwacji wywiązanie się z obowiązku przystąpienia do czterostronnej ATA zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 5 TFUE oraz art. 6 ust. 2 akapit drugi Aktu przystąpienia.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Protokół ten umożliwi Chorwacji korzystanie z czterostronnej ATA, która stwarza równe i jednolite warunki dostępu do rynku i jest podstawą dla nowych uzgodnień w zakresie współpracy regulacyjnej i zbliżania przepisów w dziedzinach mających zasadnicze znaczenie dla bezpiecznego i skutecznego wykonywania przewozów lotniczych. Uzgodnienia te mogą zostać dokonane wyłącznie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

                  Protokół ogranicza się do przedmiotowej kwestii, a mianowicie przystąpienia Chorwacji do czterostronnej ATA i nie odnosi się do innych kwestii.

               •Wybór instrumentu

                  Umowa międzynarodowa.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie dotyczy.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

                  Nie dotyczy.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Krótki opis proponowanej umowy

                  Protokół składa się z części zasadniczej przewidującej przystąpienie Chorwacji do czterostronnej ATA oraz wynikających z niej zmian w tej umowie, a także wspólnego oświadczenia w sprawie autentyczności dodatkowych wersji językowych.

               2019/0259 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony, podpisaną w dniach 16 i 21 czerwca 2011 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w powiązaniu z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając Akt przystąpienia Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2 akapit drugi,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Komisja wynegocjowała Protokół zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony, podpisaną w dniach 16 i 21 czerwca 2011 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („protokół”) zgodnie z decyzją Rady 13351/12 z dnia 14 września 2012 r. upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji.

               (2)Negocjacje zakończono pomyślnie parafowaniem protokołu w dniu 8 marca 2019 r.

               (3)Protokół powinien zostać podpisany i będzie tymczasowo stosowany przez Unię i jej państwa członkowskie zgodnie z jego art. 6, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zezwala się na podpisanie, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony, podpisaną w dniach 16 i 21 czerwca 2011 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („protokół”), pod warunkiem zawarcia protokołu.

               Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Protokołu w imieniu Unii i jej państw członkowskich.

               Artykuł 3

               Protokół będzie stosowany tymczasowo przez Unię i jej państwa członkowskie, zgodnie z jego art. 6 w oczekiwaniu na jego wejście w życie.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.11.2019
            COM(2019) 586 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony, podpisaną w dniach 16 i 21 czerwca 2011 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               Załącznik 1

               PROTOKÓŁ

               zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony, podpisaną w dniach 16 i 21 czerwca 2011 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI (zwane dalej „Stanami Zjednoczonymi”),

               z jednej strony;

               REPUBLIKA AUSTRII,

               KRÓLESTWO BELGII,

               REPUBLIKA BUŁGARII,

               REPUBLIKA CHORWACJI,

               REPUBLIKA CYPRYJSKA,

               REPUBLIKA CZESKA,

               KRÓLESTWO DANII,

               REPUBLIKA ESTOŃSKA,

               REPUBLIKA FINLANDII,

               REPUBLIKA FRANCUSKA,

               REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

               REPUBLIKA GRECKA,

               WĘGRY,

               IRLANDIA,

               REPUBLIKA WŁOSKA,

               REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

               REPUBLIKA LITEWSKA,

               WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

               MALTA,

               KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

               RZECZPOSPOLITA POLSKA,

               REPUBLIKA PORTUGALSKA,

               RUMUNIA,

               REPUBLIKA SŁOWACKA,

               REPUBLIKA SŁOWENII,

               KRÓLESTWO HISZPANII,

               KRÓLESTWO SZWECJI,

               ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,

               będące stronami Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz będące państwami członkowskimi Unii Europejskiej (zwane dalej „państwami członkowskimi”),

               oraz

               UNIA EUROPEJSKA,

               z drugiej strony;

               ISLANDIA,

               z trzeciej strony, oraz

               KRÓLESTWO NORWEGII (zwane dalej „Norwegią”),

               z czwartej strony,

               uwzględniając przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej dnia 1 lipca 2013 r.,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE

               Artykuł 1

               Umowa o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony, podpisana w dniach 16 i 21 czerwca 2011 r., (zwana dalej „umową z 2011 r.”) ma zastosowanie do Republiki Chorwacji jako państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

               Artykuł 2

               Uchyla się cały art. 2 umowy z 2011 r. i zastępuje się go tekstem w brzmieniu:

               „ARTYKUŁ 2

               Stosowanie umowy o transporcie lotniczym zmienionej protokołami

               i załącznika do niniejszej umowy

               Postanowienia Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. (zwanej dalej „umową o transporcie lotniczym”), zmienionej Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., dalej zmienionej Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, podpisanym w dniu [...] 2019 r. (zwanymi dalej „protokołami”), które zostają niniejszym włączone przez odniesienie, stosują się do wszystkich stron niniejszej umowy, z zastrzeżeniem załącznika do niniejszej umowy. Postanowienia umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołami, stosują się do Islandii i Norwegii tak, jakby były one państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a zatem Islandia i Norwegia mają wszystkie prawa i obowiązki państw członkowskich wynikające z tej umowy. Postanowienia załącznika do niniejszej umowy stanowią jej integralną część.”.

               Artykuł 3

               Wszystkie odesłania do „protokołu” w załączniku do umowy z 2011 r. zastępuje się odesłaniami do „protokołów”.

               Artykuł 4

               Uchyla się cały ust. 6 załącznika do umowy z 2011 r. i zastępuje się go tekstem w brzmieniu:

               „6. Sekcja 3 załącznika I do umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołami, otrzymuje brzmienie:

               „Niezależnie od art. 3 niniejszej umowy, przedsiębiorstwa lotnicze ze Stanów Zjednoczonych nie mają prawa do świadczenia usług wyłącznie towarowych, które nie są częścią usługi świadczonej na rzecz Stanów Zjednoczonych, do punktów lub z punktów położonych w państwach członkowskich, z wyjątkiem do punktów lub z punktów położonych w Republice Chorwacji, Republice Czeskiej, Republice Francuskiej, Republice Federalnej Niemiec, Wielkim Księstwie Luksemburga, na Malcie, w Rzeczypospolitej Polskiej, Republice Portugalskiej, Republice Słowackiej, w Islandii i Królestwie Norwegii.”;

               Artykuł 5

               Niniejszy protokół wchodzi w życie w późniejszym z następujących terminów:

               1. w dniu wejścia w życie umowy z 2011 r.;

               2. w dniu wejścia w życie |Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, podpisanego w dniu [...] 2019 r.; oraz

               3. po upływie jednego miesiąca od daty ostatniej noty w ramach wymiany not dyplomatycznych między stronami, potwierdzającej zakończenie wszystkich procedur koniecznych do wejścia w życie niniejszego protokołu.

               Artykuł 6

               Do czasu wejścia w życie niniejszego protokołu strony zgadzają się stosować go tymczasowo od dnia jego podpisania, w zakresie zgodnym z obowiązującym prawem krajowym.

               Sporządzono w czterech jednobrzmiących egzemplarzach w […] dnia […] 2019 r.

               w imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki:

               w imieniu Republiki Austrii,

               w imieniu Królestwa Belgii,

               w imieniu Republiki Bułgarii,

               w imieniu Republiki Chorwacji,

               w imieniu Republiki Cypryjskiej,

               w imieniu Republiki Czeskiej,

               w imieniu Królestwa Danii,

               w imieniu Republiki Estońskiej,

               w imieniu Republiki Finlandii,

               w imieniu Republiki Francuskiej,

               w imieniu Republiki Federalnej Niemiec,

               w imieniu Republiki Greckiej,

               w imieniu Węgier,

               w imieniu Irlandii,

               w imieniu Republiki Włoskiej,

               w imieniu Republiki Łotwy,

               w imieniu Republiki Litwy,

               w imieniu Wielkiego Księstwa Luksemburga,

               w imieniu Malty,

               w imieniu Królestwa Niderlandów,

               w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej,

               w imieniu Republiki Portugalskiej,

               w imieniu Rumunii,

               w imieniu Republiki Słowackiej,

               w imieniu Republiki Słowenii,

               w imieniu Królestwa Hiszpanii,

               w imieniu Królestwa Szwecji,

               w imieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, oraz

               w imieniu Unii Europejskiej:

               w imieniu Islandii:

               w imieniu Królestwa Norwegii:

               Załącznik 2

               Wspólne oświadczenie

               Przedstawiciele Stanów Zjednoczonych Ameryki, Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Islandii i Królestwa Norwegii potwierdzili, że tekst Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony, podpisaną w dniach 16 i 21 czerwca 2011 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, podpisanego w dniu [...] 2019 r. (zwanego dalej „protokołem”), należy uwierzytelnić w innych językach, jak przewidziano albo w drodze wymiany listów, przed podpisaniem protokołu, albo decyzją Wspólnego Komitetu, po podpisaniu protokołu.

               Przedstawiciele potwierdzili również, że termin „inne języki” we wspólnym oświadczeniu stanowiącym część Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony, podpisanej w dniach 16 i 21 czerwca 2011 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej obejmuje języki państw członkowskich przystępujących do Unii Europejskiej.

               Niniejsze wspólne oświadczenie stanowi integralną część protokołu.

               w imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki:

                     w imieniu Unii Europejskiej

               i jej państw członkowskich:

               w imieniu Islandii:

                     w imieniu Królestwa Norwegii:


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.11.2019
            COM(2019) 587 final
            2019/0260(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego Umową o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach wspólnego komitetu ustanowionego Umową o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi (zwaną dalej „umową”)
                  1
               .

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi

               Umowa ta stanowi kompleksową umowę zastępującą odpowiednie postanowienia obowiązujących umów dwustronnych zawartych przez państwa członkowskie z Kanadą. Umowa znosi wszystkie istniejące ograniczenia praw zarówno unijnych, jak i kanadyjskich przewoźników lotniczych, do wykonywania przewozów między punktami w Unii Europejskiej a punktami w Kanadzie. W tym względzie umowa znosi przeszkody utrudniające unijnym przewoźnikom korzystanie z prawa przedsiębiorczości w Unii, w tym prawa do niedyskryminacyjnego dostępu do rynku, w odniesieniu do świadczenia usług lotniczych do i z Kanady.

               Umowa weszła w życie w dniu 16 maja 2019 r.

               2.2.Wspólny komitet

               Wspólny komitet ustanowiono na mocy art. 17 umowy. Jego główne zadania to wspieranie współpracy między stronami i rozpatrywanie wszelkich kwestii związanych z funkcjonowaniem lub wykonaniem tej umowy, w tym między innymi: a) ocena warunków rynkowych mających wpływ na przewozy lotnicze objęte zakresem tej umowy; b) wymiana informacji, w tym doradztwa w zakresie zmian w prawie krajowym i obszarach polityki, które mają wpływ na umowę; c) rozważanie ewentualnych obszarów dalszego rozwoju umowy, w tym zalecenia dotyczące zmian umowy; d) zalecenia dotyczące warunków, procedur i zmian wymaganych od nowych państw członkowskich przed przystąpieniem do tej umowy; oraz e) omawianie kwestii dotyczących inwestycji, własności i kontroli oraz potwierdzenie spełnienia warunków stopniowego otwarcia praw przewozowych, o których mowa w załączniku 2 do tej umowy. Wspólny komitet rozwija również współpracę i wspiera wymianę informacji między ekspertami w przypadku nowych inicjatyw ustawodawczych lub regulacyjnych.

               Wspólny komitet przyjmuje decyzje, jeżeli umowa wyraźnie to przewiduje, a wszystkie decyzje podejmowane są w drodze konsensusu. Wspólny komitet przyjmuje w drodze decyzji swój regulamin wewnętrzny.

               2.3.Planowany akt wspólnego komitetu

               Podczas swojego pierwszego posiedzenia wspólny komitet ma przyjąć decyzję dotyczącą przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest przyjęcie, zgodnie z art. 17 ust. 8 umowy, regulaminu wewnętrznego stanowiącego podstawę funkcjonowania wspólnego komitetu, aby umożliwić wykonanie umowy.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Celem stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, powinno być przyjęcie regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu Kanada–UE. Stanowisko to powinno opierać się na projekcie decyzji wspólnego komitetu.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny komitet jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Umowy o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi.

               Akt, który ma przyjąć wspólny komitet, jest aktem mającym skutki prawne, ponieważ nakłada na strony obowiązki wynikające z prawa międzynarodowego.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany dokument ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do kwestii transportu lotniczego.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               W akcie wspólnego komitetu zostanie uchwalony regulamin wewnętrzny komitetu, dlatego akt ten należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu.

               2019/0260 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego Umową o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi („umowa”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady (UE) 2019/702
                  2
                i weszła w życie w dniu 16 maja 2019 r.

               (2)W art. 17 umowy ustanawia się wspólny komitet mający zapewnić sprawne funkcjonowanie i wykonanie umowy.

               (3)Art. 17 ust. 8 umowy stanowi, że wspólny komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               (4)Skuteczne wykonanie umowy wymaga przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu.

               (5)Stanowisko Unii w ramach wspólnego komitetu powinno zatem być oparte na dołączonych projektach decyzji wspólnego komitetu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas pierwszego posiedzenia wspólnego komitetu ustanowionego na mocy art. 17 Umowy o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi w związku z przyjęciem regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu, opiera się na projekcie decyzji wspólnego komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/702 z dnia 15 kwietnia 2019 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kanadą, z drugiej strony. Dz.U. L 120 z 8.5.2019, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 120 z 8.5.2019, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.11.2019
            COM(2019) 587 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego Umową o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi

               ZAŁĄCZNIK

               Projekt

               Decyzja nr 1/2019 wspólnego komitetu Kanada–UE ustanowionego na mocy Umowy o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi

               z dnia [...] r.

               w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego

               WSPÓLNY KOMITET KANADA–UE

               uwzględniając Umowę o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi (zwaną dalej „umową”), w szczególności jej art. 17,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł

               Niniejszym przyjęty zostaje regulamin wewnętrzny wspólnego komitetu zawarty w załączniku do niniejszej decyzji.

               Sporządzono w [...] dnia [...] r.

               W imieniu wspólnego komitetu

               Szef Delegacji Unii Europejskiej

               [Imię i nazwisko]

               Przewodniczący Delegacji Kanady

               [Imię i nazwisko]

               Regulamin wewnętrzny

               WSPÓLNY KOMITET,

               uwzględniając Umowę o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, w szczególności jej art. 17,

               PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCY REGULAMIN WEWNĘTRZNY

               Artykuł 1

               Szefowie delegacji

               1.
                     Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli stron.

               2.
                     Wspólnemu komitetowi przewodniczą wspólnie szefowie delegacji stron.

               Artykuł 2

               Posiedzenia

               1.
                     Wspólny komitet zbiera się co najmniej raz w roku, a strony są na zmianę odpowiedzialne za organizację spotkania. Ponadto każda ze stron może zażądać zwołania posiedzenia wspólnego komitetu zgodnie z art. 17 ust. 3 umowy.

               2.
                     Wspólny komitet może organizować spotkania osobiste lub za pośrednictwem innych środków (telekonferencji lub wideokonferencji).

               Artykuł 3

               Delegacje

               1.
                     Przed posiedzeniem szefowie delegacji informują się nawzajem o planowanym składzie swoich delegacji na dane posiedzenie.

               2.
                     Przedstawiciele zainteresowanych stron z branży transportu lotniczego mogą zostać zaproszeni do udziału w posiedzeniach w charakterze obserwatorów, jeżeli wspólny komitet wyrazi na to zgodę.

               3.
                     Wspólny komitet może wyrazić zgodę na zaproszenie innych zainteresowanych stron lub ekspertów do uczestnictwa w posiedzeniach w celu dostarczenia informacji na konkretne tematy.

               Artykuł 4

               Sekretariat

               Urzędnik Komisji Europejskiej oraz urzędnik rządu Kanady działają wspólnie w charakterze sekretarzy wspólnego komitetu.

               Artykuł 5

               Porządek obrad

               1.
                     Szefowie delegacji ustalą wstępnie porządek obrad każdego posiedzenia za porozumieniem stron. W celu ułatwienia członkom każdej delegacji dystrybucji i konsultacji między sobą oraz w zakresie, w jakim jest to możliwe, wstępny porządek obrad zostanie ustanowiony najpóźniej piętnaście dni przed datą posiedzenia.

               2.
                     Wspólny komitet przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Jeżeli strony wyrażają na to zgodę, w porządku obrad można umieścić punkty nie znajdujące się wcześniej we wstępnym porządku obrad.

               3.
                     Szefowie delegacji mogą skrócić termin wskazany w ust. 1 w celu uwzględnienia pilnego charakteru danej sprawy.

               Artykuł 6

               Protokół z posiedzenia

               1.
                     Na koniec każdego posiedzenia wspólnego komitetu sporządzony zostanie projekt protokołu z posiedzenia. Podane w nim zostaną omawiane punkty oraz wszelkie wspólne wnioski, w tym wszelkie zalecenia i przyjęte decyzje.

               2.
                     Protokół z posiedzenia zostanie zatwierdzony na piśmie przez szefów delegacji w ciągu 30 dni od daty posiedzenia lub w dowolnym innym terminie ustalonym przez strony umowy.

               3.
                     Po zatwierdzeniu protokół z posiedzenia zostanie podpisany przez szefów delegacji i każda ze stron zachowa po jednym oryginalnym egzemplarzu. Strony mogą zdecydować, że podpis i wymiana kopii w formie elektronicznej spełniają ten wymóg.

               4.
                     O ile strony nie postanowią inaczej, posiedzenia wspólnego komitetu są niejawne. Protokoły z posiedzeń i wymiana korespondencji, w zależności od przypadku, będą dostępne publicznie, chyba że jedna ze stron zgłosi wniosek by było inaczej. W razie potrzeby wspólny komitet może wyrazić zgodę na zalecenie wydania wspólnego komunikatu prasowego.

               Artykuł 7

               Procedura pisemna

               W razie konieczności i w należycie uzasadnionych przypadkach decyzje i zalecenia wspólnego komitetu mogą zostać przyjęte w drodze procedury pisemnej. W tym celu szefowie delegacji wymienią projekty środków, w odniesieniu do których zwrócono się do wspólnego komitetu o wydanie opinii, co może zostać potwierdzone w drodze wymiany korespondencji.

               Artykuł 8

               Obrady

               1.
                     Wspólny komitet podejmuje decyzje i formułuje zalecenia na podstawie konsensusu.

               2.
                     Decyzje i zalecenia wspólnego komitetu noszą nazwę „decyzji” lub „zalecenia”, po których następuje numer porządkowy, data przyjęcia oraz opis przedmiotu.

               3.
                     Szefowie delegacji podpisują decyzje i zalecenia wspólnego komitetu, które są następnie załączane do protokołu z posiedzenia.

               4.
                     Każda decyzja podjęta przez wspólny komitet będzie wdrażana przez strony zgodnie z ich własnymi procedurami wewnętrznymi.

               Artykuł 9

               Grupy robocze

               1.
                     Wspólny komitet może wyrazić zgodę na utworzenie grup roboczych w celu zbadania konkretnych kwestii mających znaczenie dla umowy. Zakres zadań grupy roboczej zostanie zatwierdzony przez wspólny komitet i uwzględniony w odpowiednim protokole z posiedzenia.

               2.
                     Wspólny komitet określi skład grup roboczych.

               3.
                     Grupy robocze przedstawią swoje sprawozdania wspólnemu komitetowi. Grupy robocze nie podejmują decyzji, ale mogą formułować zalecenia dla wspólnego komitetu.

               4.
                     Wspólny komitet może w każdej chwili podjąć decyzję o rozwiązaniu dowolnej istniejącej grupy roboczej, zmianie jej zakresu zadań lub powołaniu nowych grup roboczych w celu wspierania go w wykonywaniu jego obowiązków.

               Artykuł 10

               Wydatki

               1.
                     Członkowie każdej delegacji pokrywają wydatki związane ze swoim uczestnictwem w posiedzeniu lub pracach grupy roboczej.

               2.
                     Wszelkie inne wydatki związane z organizacją posiedzeń ponosi strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.

               Artykuł 11

               Zmiany regulaminu wewnętrznego

               Wspólny komitet może w każdej chwili zmienić niniejszy regulamin wewnętrzny na podstawie decyzji podjętej zgodnie z art. 8.