               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.12.2018
            COM(2018) 826 final
            2018/0419(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Protokołu między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Rozporządzenie (UE) nr 603/2013
                  1
               , stanowiące wersję przekształconą rozporządzenia nr 2725/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r. dotyczącego ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania konwencji dublińskiej, zostało przyjęte i weszło w życie w dniu 19 lipca 2013 r. Rozporządzenie to obowiązuje od dnia 20 lipca 2015 r.

               Rozporządzenie (UE) nr 603/2013 umożliwia między innymi organom ścigania dokonywanie sprawdzeń w Eurodac na potrzeby zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie. Ma to na celu umożliwienie organom ścigania występowania z wnioskiem o porównanie danych daktyloskopijnych z danymi przechowywanymi w centralnej bazie Eurodac, w przypadku gdy organy te dążą do ustalenia dokładnej tożsamości osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa terrorystycznego lub poważnego przestępstwa bądź do uzyskania dalszych informacji o takiej osobie.

               W dniu 19 stycznia 2001 r. została zawarta Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotycząca kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii (zwana dalej umową z dnia 19 stycznia 2001 r.)
                  2

               Islandia i Norwegia stosują elementy rozporządzenia (UE) nr 603/2013 dotyczące azylu zgodnie z umową z dnia 19 stycznia 2001 r. Dostęp do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego nie jest jednak objęty zakresem tej umowy.

               Na spotkaniu z przedstawicielami Komisji w dniu 14 maja 2014 r. Dania, Szwajcaria, Liechtenstein, Norwegia i Islandia potwierdziły zainteresowanie rozpoczęciem negocjacji z Unią Europejską w sprawie rozszerzenia na nie przepisów rozporządzenia (UE) nr 603/2013 dotyczących ochrony porządku publicznego w drodze umowy międzynarodowej.

               W dniu 14 grudnia 2015 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umowy między Unią Europejską, z jednej strony, a między innymi, Islandią i Norwegią, z drugiej strony, w sprawie warunków udziału Islandii i Norwegii w procedurze porównywania i przekazywania danych na potrzeby ochrony porządku publicznego przewidzianej w rozdziale VI rozporządzenia (UE) nr 603/2013 w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego.

               Negocjacje zakończono parafowaniem umowy w formie protokołu do umowy z dnia 19 stycznia 2001 r. rozszerzającego zakres stosowania umowy z dnia 19 stycznia 2001 r. na ochronę porządku publicznego.

               Rozszerzenie przepisów rozporządzenia (UE) nr 603/2013 dotyczących ochrony porządku publicznego na Islandię i Norwegię umożliwiłoby organom ścigania Islandii i Norwegii wystąpienie z wnioskiem o porównanie danych daktyloskopijnych z danymi wprowadzonymi przez inne państwa uczestniczące i przechowywanymi w bazie danych Eurodac, gdy organy te dążą do ustalenia tożsamości osoby podejrzanej o popełnienie poważnego przestępstwa lub przestępstwa terrorystycznego lub do uzyskania dalszych informacji o takiej osobie albo o ofierze przestępstwa. Z drugiej strony umożliwiłoby to organom ścigania wszystkich innych uczestniczących państw, zarówno innych państw członkowskich UE, jak i państw stowarzyszonych, wystąpienie z wnioskiem o porównanie danych daktyloskopijnych, w tym samym celu, z danymi wprowadzonymi przez Islandię i Norwegię i przechowywanymi w bazie danych Eurodac.

               Celem protokołu jest ustanowienie prawnie wiążących praw i obowiązków w celu zapewnienia skutecznego udziału Islandii i Norwegii w elementach rozporządzenia (UE) nr 603/2013 dotyczących ochrony porządku publicznego. Protokół stanowi, że wszystkie państwa uczestniczące, zarówno inne państwa członkowskie UE, jak i państwa stowarzyszone oraz Islandia i Norwegia, mające dostęp do Eurodac, mogą również uzyskać wzajemny dostęp do swoich danych na potrzeby ochrony porządku publicznego.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Wniosek jest spójny z polityką UE dotyczącą dostępu do bazy danych Eurodac.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Wniosek jest spójny z polityką UE w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawę prawną niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady stanowią art. 87 ust. 2 lit. a), art. 88 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Umowa z dnia 19 stycznia 2001 r. to obowiązująca umowa międzynarodowa zawarta przez UE oraz Islandię i Norwegię. Zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 TUE, cele protokołu do tej umowy można osiągnąć jedynie w drodze wniosku Komisji na szczeblu UE.

               •Proporcjonalność

                  Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów dotyczących skutecznego udziału Islandii i Norwegii w elementach rozporządzenia (UE) nr 603/2013 w sprawie Eurodac dotyczących ochrony porządku publicznego.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 218 ust. 6 TFUE do zawarcia umowy wymagana jest decyzja Rady.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  W sprawie treści i postępów w negocjacjach przeprowadzono konsultacje z Radą (Grupą Roboczą ds. Azylu). Poinformowano Parlament Europejski (komisję LIBE).

               4.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  We wniosku przedstawiono treść decyzji upoważniającej do zawarcia protokołu pomiędzy UE a Islandią i Norwegią w imieniu Unii Europejskiej. TFUE stanowi, że Rada przyjmuje wniosek Komisji w sprawie decyzji upoważniającej do podpisania i zawarcia umowy międzynarodowej.

                  W protokole postanawia się o stosowaniu rozporządzenia (UE) nr 603/2013 do Islandii i Norwegii w odniesieniu do dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego. Umożliwia to wyznaczonym organom ścigania innych uczestniczących państw i Europolowi wystąpienie z wnioskiem o porównanie danych daktyloskopijnych z danymi przesłanymi do systemu centralnego Eurodac przez Islandię i Norwegię. Umożliwia to również wyznaczonym organom ścigania Islandii i Norwegii wystąpienie z wnioskiem o porównanie danych daktyloskopijnych z danymi przesłanymi do systemu centralnego Eurodac przez inne uczestniczące państwa.

                  Protokół gwarantuje, że obecny poziom ochrony danych osobowych w UE ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych na podstawie protokołu przez organy Islandii i Norwegii oraz państw członkowskich. Takie przetwarzanie danych osobowych powinno podlegać normom ochrony danych osobowych na mocy ich prawa krajowego, które jest zgodne z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW.

                  W protokole uzależnia się dostęp Islandii i Norwegii do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego od wcześniejszego wdrożenia pod względem prawnym i technicznym decyzji 2008/615/WSiSW w odniesieniu do danych daktyloskopijnych.

                  Protokół stanowi, że mechanizmy dotyczące zmian przewidziane w umowie z dnia 19 stycznia 2001 r. powinny mieć zastosowanie do wszystkich zmian dotyczących dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego.

               2018/0419 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Protokołu między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 87 ust. 2 lit. a), art. 88 ust. 2 lit. a) oraz art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  3
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją [XXX] z dnia [XXX] r.
                  4
               Protokół między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii dotyczący dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego został podpisany w dniu [XXX] r. z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)W celu wsparcia i wzmocnienia współpracy policyjnej między właściwymi organami państw członkowskich a organami Norwegii i Islandii na potrzeby zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie, UE musi się zaangażować, umożliwiając Norwegii i Islandii udział w aspektach Eurodac związanych z ochroną porządku publicznego.

               (3)Niniejszy Protokół należy zatwierdzić w imieniu Unii Europejskiej.

               (4)Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, te dwa państwa członkowskie powiadomiły o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (5)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii dotyczący dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego („Protokół”).

               Tekst Protokołu załącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby uprawnione do dokonania w imieniu Unii Europejskiej powiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 2 Protokołu, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na to, aby Protokół stał się dla niej wiążący.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (wersja przekształcona) (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 1).

                     (2)

                        Dz.U. L 93 z 3.4.2001, s. 40.

                     (3)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (4)

                        Dz.U. L […] z […], s. […].

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.12.2018
            COM(2018) 826 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie zawarcia Protokołu między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego DECYZJI RADY

               w sprawie zawarcia Protokołu między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego

               UNIA EUROPEJSKA

               oraz

               REPUBLIKA ISLANDII

               oraz

               KRÓLESTWO NORWEGII,

               zwane dalej „Stronami”,

               (1)
                     ZWAŻYWSZY że w dniu 19 stycznia 2001 r. została zawarta Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotycząca kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii (zwana dalej umową z dnia 19 stycznia 2001 r.)
                  1

               (2)
                     PRZYPOMINAJĄC fakt, że w dniu 26 czerwca 2013 r. Unia Europejska przyjęła rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (zwane dalej rozporządzeniem (UE) nr 603/2013)
                  2
               .

               (3)
                     PRZYPOMINAJĄC, że procedury porównywania i przekazywania danych na potrzeby ochrony porządku publicznego określone w rozporządzeniu (UE) nr 603/2013 nie stanowią zmiany mającej na celu rozwój przepisów Eurodac w rozumieniu umowy z dnia 19 stycznia 2001 r.

               (4)
                     ZWAŻYWSZY że między Unią Europejską a Republiką Islandii, zwaną dalej „Islandią”, oraz Królestwem Norwegii, zwanym dalej „Norwegią”, należy zawrzeć protokół umożliwiający Islandii i Norwegii udział w aspektach Eurodac związanych z ochroną porządku publicznego, a tym samym umożliwiający wyznaczonym organom ścigania w Islandii i Norwegii wystąpienie o porównanie danych daktyloskopijnych przekazywanych do systemu centralnego Eurodac przez inne uczestniczące państwa.

               (5)
                     ZWAŻYWSZY że zastosowanie do Islandii i Norwegii rozporządzenia (UE) nr 603/2013 na potrzeby ochrony porządku publicznego powinno również umożliwić wyznaczonym organom ścigania innych uczestniczących państw i Europolowi występowanie z wnioskiem o porównanie danych daktyloskopijnych przekazywanych do systemu centralnego Eurodac przez Islandię i Norwegię.

               (6)
                     ZWAŻYWSZY że przetwarzanie danych osobowych przez wyznaczone organy ścigania państw uczestniczących oraz Europol na potrzeby zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie na mocy niniejszego Protokołu powinno podlegać normom ochrony danych na mocy ich prawa krajowego, które jest zgodne z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW

                     3

               .

               (7)
                     ZWAŻYWSZY że powinny mieć również zastosowanie dalsze warunki określone w rozporządzeniu (UE) nr 603/2013 w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez wyznaczone organy państw uczestniczących oraz przez Europol na potrzeby zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych.

               (8)
                     ZWAŻYWSZY że na dostęp dla wyznaczonych organów Islandii i Norwegii należy zezwolić wyłącznie pod warunkiem, że porównania z krajowymi bazami daktyloskopijnymi państwa wnioskującego oraz ze zautomatyzowanymi systemami identyfikacji daktyloskopijnej wszystkich innych uczestniczących państw na mocy decyzji Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej
                  4
               , nie doprowadziły do ustalenia tożsamości osoby, której dane dotyczą. Zgodnie z tym warunkiem państwo wnioskujące musi przeprowadzić porównania ze zautomatyzowanymi systemami identyfikacji daktyloskopijnej wszystkich innych uczestniczących państw na mocy decyzji Rady 2008/615/WSiSW, gdy porównanie jest technicznie możliwe, chyba że państwo wnioskujące może wykazać, że istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, iż nie doprowadziłoby to do ustalenia tożsamości osoby, której dane dotyczą. Takie uzasadnione podstawy istnieją w szczególności, gdy w danym przypadku nie występują jakiejkolwiek powiązania operacyjne ani dochodzeniowe z danym uczestniczącym państwem. Warunek ten wymaga wcześniejszego wdrożenia pod względem technicznym i prawnym decyzji Rady 2008/615/WSiSW przez państwo wnioskujące w zakresie danych daktyloskopijnych, ponieważ nie powinno się zezwalać na dokonywanie sprawdzeń w Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego, jeżeli nie zostały najpierw podjęte powyższe działania.

               (9)
                     ZWAŻYWSZY że przed sprawdzeniem w systemie Eurodac wyznaczone organy Islandii i Norwegii powinny także – pod warunkiem, że spełnione są warunki umożliwiające porównanie – dokonać sprawdzenia w wizowym systemie informacyjnym na mocy decyzji Rady 2008/633/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do wizowego systemu informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania
                  5
               .

               (10)
                     ZWAŻYWSZY że do wszelkiego nowego prawodawstwa oraz wszystkich nowych aktów lub środków dotyczących dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego powinny mieć zastosowanie identyczne mechanizmy dotyczące nowych aktów ustawodawczych i nowych aktów lub środków, jak te przewidziane w umowie z dnia 19 stycznia 2001 r., w tym dotyczące roli Wspólnego Komitetu,

               UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               1.
                     Rozporządzenie (UE) nr 603/2013 jest wprowadzane w życie przez Islandię w odniesieniu do porównywania danych daktyloskopijnych z danymi przechowywanymi w centralnym systemie Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego i stosowane w stosunkach z Norwegią i innymi uczestniczącymi państwami.

               2.
                     Rozporządzenie (UE) nr 603/2013 jest wprowadzane w życie przez Norwegię w odniesieniu do porównywania danych daktyloskopijnych z danymi przechowywanymi w centralnym systemie Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego i stosowane w stosunkach z Islandią i innymi uczestniczącymi państwami.

               3.
                     Państwa członkowskie Unii Europejskiej, z wyjątkiem Danii, są uznawane za państwa uczestniczące w rozumieniu ust. 1 i 2. Stosują one przepisy rozporządzenia (UE) nr 603/2013 odnoszące się do dostępu na potrzeby ochrony porządku publicznego do Islandii i Norwegii.

               4.
                     Dania, Szwajcaria i Liechtenstein są uznawane za państwa uczestniczące w rozumieniu ust. 1 i 2 w zakresie, w jakim między nimi a Unią Europejską stosowane są odpowiednie porozumienia podobne do niniejszej umowy, w których uznaje się Islandię i Norwegię za państwa uczestniczące.

               Artykuł 2

               1.
                     Niniejszy Protokół nie wchodzi w życie do czasu wdrożenia i rozpoczęcia stosowania przez Islandię i Norwegię przepisów dyrektywy (UE) 2016/680 w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez ich organy krajowe do celów określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 603/2013.

               2.
                     W uzupełnieniu ust. 1 warunki określone w rozporządzeniu (UE) nr 603/2013 w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych stosuje się do Islandii i Norwegii w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez organy krajowe do celów określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 603/2013.

               Artykuł 3

               Postanowienia umowy z dnia 19 stycznia 2001 r. dotyczące nowego prawodawstwa oraz nowych aktów lub środków, w tym te dotyczące Wspólnego Komitetu, mają zastosowanie do wszelkiego nowego prawodawstwa oraz wszystkich nowych aktów lub środków dotyczących dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego.

               Artykuł 4

               1.
                     Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji lub zatwierdzeniu przez Strony. Akty ratyfikacji lub zatwierdzenia składa się u Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej, który pełni funkcję depozytariusza niniejszego Protokołu.

               2.
                     Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po powiadomieniu Stron przez depozytariusza, że został złożony akt ratyfikacji lub zatwierdzenia Unii Europejskiej i co najmniej jednej z pozostałych Stron.

               3.
                     Niniejszy Protokół nie ma zastosowania w odniesieniu do Islandii do czasu wdrożenia przez Islandię przepisów rozdziału 6 decyzji Rady 2008/615/WSiSW i do czasu zakończenia procedur oceny na podstawie rozdziału 4 załącznika do decyzji Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej
                  6
               , w odniesieniu do danych daktyloskopijnych w odniesieniu do Islandii.

               4.
                     Niniejszy Protokół nie ma zastosowania w odniesieniu do Norwegii do czasu wdrożenia przez Norwegię przepisów rozdziału 6 decyzji Rady 2008/615/WSiSW i do czasu zakończenia procedur oceny na podstawie rozdziału 4 załącznika do decyzji Rady 2008/616/WSiSW w odniesieniu do danych daktyloskopijnych w odniesieniu do Norwegii.

               Artykuł 5

               1.
                     Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszy Protokół, przesyłając depozytariuszowi oświadczenie na piśmie. Takie oświadczenie staje się skuteczne sześć miesięcy po jego złożeniu.

               2.
                     Protokół traci moc, jeżeli Unia Europejska lub zarówno Islandia, jak i Norwegia go wypowiedzą.

               3.
                     Niniejszy Protokół traci moc w odniesieniu do Islandii, jeżeli umowa z dnia 19 stycznia 2001 r. utraci moc w odniesieniu do Islandii.

               4.
                     Niniejszy Protokół traci moc w odniesieniu do Norwegii, jeżeli umowa z dnia 19 stycznia 2001 r. utraci moc w odniesieniu do Norwegii.

               5.
                     Wypowiedzenie niniejszego Protokołu przez jedną ze Stron bądź jego zawieszenie lub zakończenie obowiązywania w odniesieniu do jednej ze Stron nie będzie miało wpływu na umowę z dnia 19 stycznia 2001 r.

               Artykuł 6

               Niniejszy Protokół sporządza się w jednym egzemplarzu w językach angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim, islandzkim i norweskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

               Oryginał składa się u depozytariusza, który sporządza poświadczoną kopię dla każdej ze Stron.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                     (1)

                        Dz.U. L 93 z 3.4.2001, s. 40.

                     (2)

                        Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89.

                     (4)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1.

                     (5)

                        Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 129.

                     (6)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.12.2018
            COM(2018) 827 final
            2018/0420(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania Protokołu między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Rozporządzenie (UE) nr 603/2013
                  1
               , stanowiące wersję przekształconą rozporządzenia nr 2725/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r. dotyczącego ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania konwencji dublińskiej, zostało przyjęte i weszło w życie w dniu 19 lipca 2013 r. Rozporządzenie to obowiązuje od dnia 20 lipca 2015 r.

               Rozporządzenie (UE) nr 603/2013 umożliwia między innymi organom ścigania dokonywanie sprawdzeń w Eurodac na potrzeby zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie. Ma to na celu umożliwienie organom ścigania występowania z wnioskiem o porównanie danych daktyloskopijnych z danymi przechowywanymi w centralnej bazie Eurodac, w przypadku gdy organy te dążą do ustalenia dokładnej tożsamości osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa terrorystycznego lub poważnego przestępstwa bądź do uzyskania dalszych informacji o takiej osobie.

               W dniu 19 stycznia 2001 r. została zawarta Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotycząca kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii (zwana dalej umową z dnia 19 stycznia 2001 r.)
                  2

               Islandia i Norwegia stosują elementy rozporządzenia (UE) nr 603/2013 dotyczące azylu zgodnie z umową z dnia 19 stycznia 2001 r. Dostęp do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego nie jest jednak objęty zakresem tej umowy.

               Na spotkaniu z przedstawicielami Komisji w dniu 14 maja 2014 r. Dania, Szwajcaria, Liechtenstein, Norwegia i Islandia potwierdziły zainteresowanie rozpoczęciem negocjacji z Unią Europejską w sprawie rozszerzenia na nie przepisów rozporządzenia (UE) nr 603/2013 dotyczących ochrony porządku publicznego w drodze umowy międzynarodowej.

               W dniu 14 grudnia 2015 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umowy między Unią Europejską, z jednej strony, a między innymi, Islandią i Norwegią, z drugiej strony, w sprawie warunków udziału Islandii i Norwegii w procedurze porównywania i przekazywania danych na potrzeby ochrony porządku publicznego przewidzianej w rozdziale VI rozporządzenia (UE) nr 603/2013 w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego.

               Negocjacje zakończono parafowaniem umowy w formie protokołu do umowy z dnia 19 stycznia 2001 r. rozszerzającego zakres stosowania umowy z dnia 19 stycznia 2001 r. na ochronę porządku publicznego.

               Rozszerzenie przepisów rozporządzenia (UE) nr 603/2013 dotyczących ochrony porządku publicznego na Islandię i Norwegię umożliwiłoby organom ścigania Islandii i Norwegii wystąpienie z wnioskiem o porównanie danych daktyloskopijnych z danymi wprowadzonymi przez inne państwa uczestniczące i przechowywanymi w bazie danych Eurodac, gdy organy te dążą do ustalenia tożsamości osoby podejrzanej o popełnienie poważnego przestępstwa lub przestępstwa terrorystycznego lub do uzyskania dalszych informacji o takiej osobie albo o ofierze przestępstwa. Z drugiej strony umożliwiłoby to organom ścigania wszystkich innych uczestniczących państw, zarówno innych państw członkowskich UE, jak i państw stowarzyszonych, wystąpienie z wnioskiem o porównanie danych daktyloskopijnych, w tym samym celu, z danymi wprowadzonymi przez Islandię i Norwegię i przechowywanymi w bazie danych Eurodac.

               Celem protokołu jest ustanowienie prawnie wiążących praw i obowiązków w celu zapewnienia skutecznego udziału Islandii i Norwegii w elementach rozporządzenia (UE) nr 603/2013 dotyczących ochrony porządku publicznego. Protokół stanowi, że wszystkie państwa uczestniczące, zarówno inne państwa członkowskie UE, jak i państwa stowarzyszone oraz Islandia i Norwegia, mające dostęp do Eurodac, mogą również uzyskać wzajemny dostęp do swoich danych na potrzeby ochrony porządku publicznego.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Wniosek jest spójny z polityką UE dotyczącą dostępu do bazy danych Eurodac.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Wniosek jest spójny z polityką UE w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawę prawną niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady stanowią art. 87 ust. 2 lit. a), art. 88 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z art. 218 ust. 5 TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Umowa z dnia 19 stycznia 2001 r. to obowiązująca umowa międzynarodowa zawarta przez UE oraz Islandię i Norwegię. Zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 TUE, cele protokołu do tej umowy można osiągnąć jedynie w drodze wniosku Komisji na szczeblu UE.

               •Proporcjonalność

                  W celu wsparcia i wzmocnienia współpracy policyjnej między właściwymi organami państw członkowskich a organami Islandii i Norwegii na potrzeby zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie, UE musi się zaangażować, umożliwiając Islandii i Norwegii udział w aspektach Eurodac związanych z ochroną porządku publicznego. Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów dotyczących skutecznego udziału Islandii i Norwegii w elementach rozporządzenia (UE) nr 603/2013 w sprawie Eurodac dotyczących ochrony porządku publicznego.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 218 ust. 5 TFUE do podpisania umowy wymagana jest decyzja upoważniająca Rady.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  W sprawie treści i postępów w negocjacjach przeprowadzono konsultacje z Radą (Grupą Roboczą ds. Azylu). Poinformowano Parlament Europejski (komisję LIBE).

               4.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  We wniosku przedstawiono treść decyzji upoważniającej do podpisania protokołu pomiędzy UE a Islandią i Norwegią w imieniu Unii Europejskiej. TFUE stanowi, że Rada przyjmuje wniosek Komisji w sprawie decyzji upoważniającej do podpisania i zawarcia umowy międzynarodowej.

                  W protokole postanawia się o stosowaniu rozporządzenia (UE) nr 603/2013 do Islandii i Norwegii w odniesieniu do dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego. Umożliwia to wyznaczonym organom ścigania innych uczestniczących państw i Europolowi wystąpienie z wnioskiem o porównanie danych daktyloskopijnych z danymi przesłanymi do systemu centralnego Eurodac przez Islandię i Norwegię. Umożliwia to również wyznaczonym organom ścigania Islandii i Norwegii wystąpienie z wnioskiem o porównanie danych daktyloskopijnych z danymi przesłanymi do systemu centralnego Eurodac przez inne uczestniczące państwa.

                  Protokół gwarantuje, że obecny poziom ochrony danych osobowych w UE ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych na podstawie protokołu przez organy Islandii i Norwegii oraz państw członkowskich. Takie przetwarzanie danych osobowych powinno podlegać normom ochrony danych osobowych na mocy ich prawa krajowego, które jest zgodne z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW.

                  W protokole uzależnia się dostęp Islandii i Norwegii do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego od wcześniejszego wdrożenia pod względem prawnym i technicznym decyzji 2008/615/WSiSW w odniesieniu do danych daktyloskopijnych.

                  Protokół stanowi, że mechanizmy dotyczące zmian przewidziane w umowie z dnia 19 stycznia 2001 r. powinny mieć zastosowanie do wszystkich zmian dotyczących dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego.

               2018/0420 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania Protokołu między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 87 ust. 2 lit. a), art. 88 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 14 grudnia 2015 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Islandią i Norwegią w sprawie warunków udziału Islandii i Norwegii w procedurze porównywania i przekazywania danych na potrzeby ochrony porządku publicznego przewidzianej w rozdziale VI rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013
                  3
               .

               (2)Negocjacje zakończono i w dniu 21 grudnia 2017 r. parafowano Protokół do Umowy z dnia 19 stycznia 2001 r. między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii.

               (3)Protokół powinien zostać podpisany w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               (4)Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, te dwa państwa członkowskie powiadomiły o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (5)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej podpisanie Protokołu między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego, z zastrzeżeniem zawarcia tego Protokołu.

               Artykuł 2

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania niniejszego Protokołu, z zastrzeżeniem jego zawarcia, osobie lub osobom wskazanym przez negocjatora Protokołu.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (wersja przekształcona) (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 1).

                     (2)

                        Dz.U. L 93 z 3.4.2001, s. 40.

                     (3)

                        Rozporządzenie (UE) nr 603/2013 w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.1.2019
            COM(2018) 862 final
            2018/0437(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego drugiego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas 62. posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1. Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r. oraz Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               Celem Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. („konwencja o środkach odurzających”)
                  1
                jest zwalczanie nadużywania środków odurzających poprzez skoordynowane działania międzynarodowe. Przewiduje ona dwie uzupełniające się formy interwencji i kontroli: po pierwsze – ograniczenie posiadania, używania, dystrybucji, przywozu, wywozu, wytwarzania i produkcji środków odurzających oraz handlu nimi wyłącznie do celów leczniczych i naukowych; po drugie – zwalczanie handlu narkotykami poprzez międzynarodową współpracę w celu odstraszania i zniechęcania do handlu nimi.

               Konwencją ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. („konwencja o substancjach psychotropowych”)
                  2
                ustanowiono międzynarodowy system kontroli substancji psychotropowych. Stanowiła ona reakcję na dywersyfikację i rozszerzenie asortymentu nielegalnych narkotyków i wprowadziła środki kontroli szeregu leków syntetycznych w zależności od ich potencjału w zakresie nadużywania z jednej strony i ich wartości terapeutycznej z drugiej.

               Wszystkie państwa członkowskie UE są stronami konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych. Unia nie jest stroną tych konwencji.

               2.2.Komisja ds. Środków Odurzających

               Komisja ds. Środków Odurzających działa przy Radzie Gospodarczo-Społecznej (ECOSOC) Organizacji Narodów Zjednoczonych, a jej funkcje i uprawnienia określono m.in. w konwencji o środkach odurzających i w konwencji o substancjach psychotropowych. Członkami tej komisji są 53 państwa członkowskie ONZ wybierane przez ECOSOC. W skład komisji wchodzi obecnie z prawem głosu 11 państw członkowskich UE
                  3
               . Unia ma w tej komisji status obserwatora.

               2.3.Planowany akt Komisji ds. Środków Odurzających

               Komisja ds. Środków Odurzających regularnie uaktualnia – na podstawie zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), której doradza Komitet Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO – wykaz substancji załączony do konwencji o środkach odurzających i konwencji o substancjach psychotropowych.

               W dniu 7 grudnia 2018 r. WHO zaleciła Sekretarzowi Generalnemu ONZ
                  4
                dodanie do wykazów załączonych do tych konwencji 10 substancji, które zostały poddane przeglądowi przez Komitet Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających. Jeżeli chodzi o pozostałe substancje poddane przeglądowi przez Komitet Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających, nie zostaną wydane żadne zalecenia umieszczenia w wykazach.

               Podczas swojej 62. sesji mającej odbyć się w Wiedniu w dniach 18–22 marca 2019 r. Komisja ds. Środków Odurzających przyjmie decyzje dotyczące umieszczenia tych 10 substancji w wykazach na mocy – odpowiednio – konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych.

               3.STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

               Zmiany w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających i konwencji o substancjach psychotropowych mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w zakresie polityki antynarkotykowej we wszystkich państwach członkowskich. Art. 1 ust. 1 lit. a) decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami
                  5
                stanowi, że do celów tej decyzji „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających albo konwencji o substancjach psychotropowych oraz każdą substancję wymienioną w załączniku do decyzji ramowej. W związku z tym do substancji wymienionych w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz do konwencji o substancjach psychotropowych zastosowanie ma decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW. Wszelkie zmiany w wykazach załączonych do tych konwencji bezpośrednio wpływają więc na wspólne przepisy unijne i zmieniają zakres ich stosowania w rozumieniu art. 3 ust. 2 TFUE. Ma to miejsce niezależnie od tego, czy dana substancja została już objęta kontrolą w Unii na podstawie decyzji Rady 2005/387/WSiSW
                  6
               .

               Z 10 substancji, które zostały poddane krytycznemu przeglądowi przez Komitet Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO i które zalecono umieścić w wykazach, tylko cztery substancje: ADB-CHMINACA
                  7
               , CUMYL-4CN-BINACA
                  8
               , fentanyl metoksyacetylu i fentanyl cyklopropylu
                  9
                już podlegają środkom kontroli w całej Unii. Pozostałe substancje nie podlegają jeszcze na terenie Unii środkom kontroli.

               We wniosku Komisji dotyczącym projektu wspólnego stanowiska UE proponuje się poparcie zaleceń WHO, ponieważ są one zgodne z obecnym stanem wiedzy naukowej. Jeśli chodzi o nowe substancje psychoaktywne, dodanie tych substancji do wykazów załączonych do obu konwencji jest również poparte informacjami z europejskiej bazy danych o nowych narkotykach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA).

               Państwa członkowskie powinny koniecznie przygotować się, przez ustalenie wspólnego stanowiska w Radzie, do posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających, podczas którego komisja ta zdecyduje o umieszczeniu konkretnych substancji w wykazach. Ze względu na ograniczenia związane ze statusem obserwatora, jaki posiada Unia, wspólne stanowisko powinno zostać przedstawione przez państwa członkowskie będące aktualnie członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie w interesie Unii w obrębie tej komisji. Jako że Unia nie jest stroną konwencji o środkach odurzających ani konwencji o substancjach psychotropowych, nie ma ona prawa głosu w Komisji ds. Środków Odurzających.

               W związku z powyższym Komisja proponuje wspólne stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas 62. sesji Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych. Jest to trzeci taki projekt wniosku dotyczącego wspólnego stanowiska w imieniu UE; poprzednie przyjęto na potrzeby posiedzeń Komisji ds. Środków Odurzających w marcu 2017 r. w 2018 r.
                  10
                Te wspólne stanowiska zostały przyjęte przez Radę
                  11
               , dzięki czemu na poprzednich posiedzeniach Komisji ds. Środków Odurzających w sprawie włączenia substancji do międzynarodowych wykazów państwa członkowskie UE będące członkami Komisji jednomyślnie głosowały za ich włączeniem, zgodnie ze wspólnym stanowiskiem.

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają zostać zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem odnośnego organu czy też stroną danego porozumienia. Komisja ds. Środków Odurzających jest „organem utworzonym przez umowę” w rozumieniu wspomnianego artykułu, ponieważ jest to organ, któremu powierzono konkretne zadania na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  12
               .

               Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających o umieszczeniu substancji w wykazie są „aktami mającymi skutki prawne” w rozumieniu art. 218 ust. 9 TFUE. Zgodnie z konwencją o środkach odurzających oraz konwencją o substancjach psychotropowych decyzje Komisji ds. Środków Odurzających stają się wiążące automatycznie, chyba że jedna ze stron przedłoży daną decyzję do rewizji przez ECOSOC w obowiązującym terminie
                  13
               . Decyzje ECOSOC w tej sprawie są ostateczne. Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają również skutki prawne dla porządku prawnego UE na mocy prawa Unii, mianowicie na mocy decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW. Zmiany w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania tego unijnego instrumentu prawnego.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               Główny cel i treść planowanego aktu dotyczą nielegalnego handlu narkotykami.

               Z tego powodu materialną podstawą prawną decyzji będącej przedmiotem wniosku jest art. 83 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w którym stwierdza się, że nielegalny handel narkotykami stanowi jedną z dziedzin przestępczości o szczególnym wymiarze transgranicznym, i upoważnia się Parlament Europejski i Radę do ustanowienia norm minimalnych odnoszących się do określania przestępstw oraz kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami.

               4.3.Zmienna geometria

               Zgodnie z art. 10 ust. 4 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych załączonego do Traktatów Zjednoczone Królestwo notyfikowało, że nie uznaje pełnych uprawnień Komisji i Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do aktów prawnych w dziedzinie współpracy policyjnej i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony. W związku z tym decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW przestała mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa z dniem 1 grudnia 2014 r.
                  14

               Ponieważ decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie nie mają wpływu na wspólne przepisy w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami, którymi to przepisami Zjednoczone Królestwo jest związane, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu decyzji Rady określającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii przy przyjmowaniu decyzji dotyczących umieszczenia substancji w wykazie.

               Dania jest związana decyzją ramową Rady 2004/757/WSiSW mającą zastosowanie do dnia 22 listopada 2018 r., która stanowi w art. 1, że „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających lub konwencji o substancjach psychotropowych.

               Ponieważ decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają wpływ na wspólne przepisy w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami, którymi to przepisami Dania jest związana, Dania uczestniczy w przyjęciu decyzji Rady określającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii przy przyjmowaniu decyzji dotyczących umieszczenia substancji w wykazie.

               4,4.Podsumowanie

               Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 83 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               5.WPŁYW NA BUDŻET

               Brak wpływu na budżet.

               2018/0437 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego drugiego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r.
                  15
                (zwana dalej „konwencją o środkach odurzających”) weszła w życie w dniu 8 sierpnia 1975 r.

               (2)Na podstawie art. 3 konwencji o środkach odurzających Komisja ds. Środków Odurzających może podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji. Może ona dokonać zmian w wykazach jedynie zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), ale może także zdecydować o odstąpieniu od dokonania zmian zalecanych przez WHO.

               (3)Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. (zwana dalej „konwencją o substancjach psychotropowych”)
                  16
                weszła w życie w dniu 16 sierpnia 1976 r.

               (4)Zgodnie z art. 2 Konwencji o substancjach psychotropowych Komisja ds. Środków Odurzających może, na podstawie zaleceń WHO, podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji lub o ich usunięciu. Ma ona dużą swobodę decyzyjną w uwzględnianiu czynników gospodarczych, społecznych, prawnych, administracyjnych i innych, ale nie może postępować w sposób arbitralny.

               (5)Zmiany w wykazach załączonych do obu konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej. Do substancji wymienionych w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz do konwencji o substancjach psychotropowych ma zastosowanie decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW
                  17
               . W związku z tym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do tych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy unijne i zmieniają zakres ich stosowania zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               (6)Podczas swej sześćdziesiątej drugiej sesji w dniach 18–22 marca 2019 r. w Wiedniu Komisja ds. Środków Odurzających ma podjąć decyzję o dodaniu 10 nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji ONZ.

               (7)Unia nie jest stroną wspomnianych konwencji ONZ. Ma ona status obserwatora w Komisji ds. Środków Odurzających, w której członkami z prawem głosu jest obecnie 11 państw członkowskich. W związku z tym konieczne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do wyrażenia stanowiska Unii w sprawie umieszczenia substancji w wykazach na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych, ponieważ decyzje dotyczące dodania nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

               (8)WHO zaleciła dodanie pięciu nowych substancji do wykazu I do konwencji o środkach odurzających oraz pięciu nowych substancji do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych
                  18
               .

               (9)Zgodnie z oceną Komitetu Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających („Komitet Ekspertów”) ADB-FUBINACA (nazwa chemiczna: N-(1-amino-3,3-dimetylo-1-oksobutan-2-ylo) -1- (4-fluorobenzylo)-1 H-indazolo-3-karboksamid) jest syntetycznym agonistą receptorów kannabinoidowych, który wykazuje podobne skutki jak tetrahydrokanabinol (THC), który jest odpowiedzialny za główne skutki psychoaktywne konopi. Substancja ADB-FUBINACA nie ma zastosowań terapeutycznych ani nie otrzymała pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja ta jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie jej międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie substancji ADB-FUBINACA w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (10)ADB-FUBINACA jest monitorowana przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) jako nowa substancja psychoaktywna na mocy rozporządzenia (WE) nr 1920/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
                  19
               . Substancję ADB-FUBINACA wykryto w 19 państwach członkowskich i jest ona poddana kontroli w co najmniej dziesięciu państwach członkowskich. Wiąże się ją z co najmniej dwoma przypadkami śmiertelnymi i czterema przypadkami ostrego zatrucia. Stanowi ona przedmiot wpisu związanego ze zdrowiem publicznym do unijnego systemu wczesnego ostrzegania.

               (11)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem ADB-FUBINACA do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (12)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja FUB-AMB (zwana również MMB-FUBINACA lub AMB-FUBINACA; nazwa chemiczna: (2S)-2-[[1-[(4-fluorofenylo)metylo]indazol-3-karbonylo]amino]-3-metylobutanian metylu; 2-(1-(4-fluorobenzylo)-1H-indazolo-3- karboksyamido)-3-metylobutanian metylu jest syntetycznym agonistą receptorów kannabinoidowych, który wykazuje podobne skutki jak THC, odpowiedzialny za główne skutki psychoaktywne konopi. FUB-AMB nie ma zastosowań terapeutycznych ani nie otrzymała pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja ta jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie jej międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie substancji FUB-AMB w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (13)FUB-AMB jest monitorowany przez EMCDDA jako nowa substancja psychoaktywna zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1920/2006. Substancję FUB-AMB wykryto w 23 państwach członkowskich i jest ona poddana kontroli w co najmniej czterech państwach członkowskich. Jest ona kojarzona z co najmniej dwoma przypadkami śmiertelnymi i z dwoma przypadkami ostrego zatrucia.

               (14)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem FUB-AMB do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (15)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów ADB-CHMINACA (nazwa chemiczna: N-[(2S)-1-amino-3,3- dimetylo-1-oksobutan-2-ylo)-1-(cykloheksylometylo)indazolo-3- karboksyamid; N-(1-amino-3,3-dimetylo-1-oksobutan-2-ylo)-1-(cykloheksylometylo)-1H-indazolo-3-karboksyamid jest syntetycznym agonistą receptorów kannabinoidowych, który wykazuje podobne skutki jak THC, który jest odpowiedzialny za główne skutki psychoaktywne konopi. ADB-CHMINACA nie ma zastosowań terapeutycznych ani nie otrzymała pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja ta jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie jej międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie substancji ADB-CHMINACA w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (16)ADB-CHMINACA została już objęta środkami kontroli na poziomie Unii decyzją wykonawczą Rady (UE) 2018/747
                  20
               .

               (17)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem ADB-CHMIINACA do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (18)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja CUMYL-4CN-BINACA (nazwa chemiczna: 1-(4-cyjanobutylo)-N-(1-metylo-1-fenyloetylo)-1H-indazolo-3-karboksyamid jest syntetycznym agonistą receptorów kannabinoidowych, który wykazuje podobne skutki jak THC, który jest odpowiedzialny za główne skutki psychoaktywne konopi. CUMYL-4CN-BINACA nie ma zastosowań terapeutycznych ani nie otrzymała pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że CUMYL-4CN-BINACA jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie CUMYL-4CN-BINACA w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (19)CUMYL-4CN-BINACA została już poddana środkom kontroli na poziomie Unii decyzją wykonawczą Rady (UE) 2018/748
                  21
               .

               (20)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem CUMYL-4CN-BINACA do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (21)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów cyklopropylofentanyl (nazwa chemiczna: N-fenylo-N-[1-(2-fenyloetylo)piperydyn-4-ylo]cyklopropylokarboksyamid jest syntetycznym opioidem, o strukturze zbliżonej do substancji kontrolowanej o nazwie fentanyl, szeroko stosowanej w medycynie przy znieczuleniu ogólnym podczas zabiegów i w terapiach przeciwbólowych. Cyklopropylofentanyl nie ma stwierdzonego zastosowania terapeutycznego, a jego używanie powodowało ofiary śmiertelne. Istnieją wystarczające dowody na to, że cyklopropylofentanyl jest lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z powyższym WHO zaleca umieszczenie cyklopropylofentanylu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (22)Cyklopropylofentanyl został już poddany środkom kontroli na poziomie Unii decyzją wykonawczą Rady (UE) 2018/1463
                  22
               .

               (23)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem cyklopropylofentanylu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (24)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja metoksyacetylofentanyl (nazwa chemiczna: 2-metoksy-N-(1-fenetylopiperydyn-4-ylo)-N-fenyloacetamid jest syntetycznym opioidem, o strukturze zbliżonej do substancji kontrolowanej o nazwie fentanyl, szeroko stosowanej w medycynie przy znieczuleniu ogólnym podczas zabiegów i w terapiach przeciwbólowych. Metoksyacetylofentanyl nie ma stwierdzonego zastosowania terapeutycznego, a jego używanie powodowało ofiary śmiertelne. Istnieją wystarczające dowody na to, że metoksyacetylofentanyl jest lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z powyższym WHO zaleca umieszczenie metoksyacetylofentanylu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (25)Metoksyacetylofentanyl został już poddany środkom kontroli na poziomie Unii decyzją wykonawczą Rady (UE) 2018/1463.

               (26)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem metoksyacetylofentanylu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (27)Zgodnie z oceną Komitetu Ekspertów orto-fluorofentanyl (nazwa chemiczna: N-(2-fluorofenylo)-N-[1-(2-fenyloetylo)-4-piperydynylo]-propanamid jest syntetycznym opioidem, o strukturze zbliżonej do substancji kontrolowanej o nazwie fentanyl, szeroko stosowanej w medycynie przy znieczuleniu ogólnym podczas zabiegów i w terapiach przeciwbólowych. Orto-fluorofentanyl nie ma stwierdzonego zastosowania terapeutycznego, a jego używanie powodowało ofiary śmiertelne. Istnieją wystarczające dowody na to, że orto-fluorofentanyl jest lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie orto-fluorofentanylu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (28)Orto-fluorofentanyl jest monitorowany przez EMCDDA jako nowa substancja psychoaktywna zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1920/2006. Substancję orto-fluorofentanyl wykryto w pięciu państwach członkowskich i jest ona poddana kontroli w co najmniej czterech państwach członkowskich. Jest ona kojarzona z co najmniej czterema przypadkami śmiertelnymi i z dwoma przypadkami ostrego zatrucia.

               (29)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem orto-fluorofentanylu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (30)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów p-fluoro-butyrylfentanyl (znany również jako 4-fluorobutyrofentanyl lub 4F-BF; nazwa chemiczna: N-(4-fluorophenyl)-N-[1-(2-phenylethyl)piperidin-4-yl]butanamide) jest syntetycznym opioidem, o strukturze zbliżonej do substancji kontrolowanej o nazwie fentanyl, szeroko stosowanej w medycynie przy znieczuleniu ogólnym podczas zabiegów i w terapiach przeciwbólowych. P- fluoro-butyrylfentanyl może być przetworzony na swój izomer p-fluoro-izobutyrylfentanyl, który figuruje w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających. P-fluoro-butyrylfentanyl nie ma stwierdzonego zastosowania terapeutycznego, a jego używanie powodowało ofiary śmiertelne. Istnieją wystarczające dowody na to, że p-fluoro-butyrylfentanyl jest lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z powyższym WHO zaleca umieszczenie p-fluoro-butyrylfentanylu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (31)P-fluoro-butyrylfentanyl jest monitorowany przez EMCDDA jako nowa substancja psychoaktywna zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1920/2006 (pod nazwą 4-fluoro-butyrfentanyl / 4F-B). Substancję p-fluoro-butyrylfentanyl wykryto w siedmiu państwach członkowskich i jest ona poddana kontroli w co najmniej siedmiu państwach członkowskich. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Jest ona kojarzona z co najmniej trzema przypadkami śmiertelnymi.

               (32)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem p-fluoro-butyrofentanylu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (33)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów p-metoksy-butyrylfentanyl (nazwa chemiczna: N-(4-metoksyfenylo)-N-[1-(2- fenyloetylo)piperydyn-4-ylo]butanoamid jest syntetycznym opioidem, o strukturze zbliżonej do substancji kontrolowanej o nazwie fentanyl, szeroko stosowanej w medycynie przy znieczuleniu ogólnym podczas zabiegów i w terapiach przeciwbólowych. P-metoksy-butyrylfentanyl nie ma stwierdzonego zastosowania terapeutycznego, a jego używanie powodowało ofiary śmiertelne. Istnieją wystarczające dowody na to, że p-metoksy-butyrylfentanyl jest lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z powyższym WHO zaleca umieszczenie p-metoksy-butyrylfentanylu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

               (34)P-metoksy-butyrylfentanyl jest monitorowany przez EMCDDA jako nowa substancja psychoaktywna zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1920/2006 (pod nazwą p-metoksy-butyrylfentanyl / 4-MeO-BF). Substancję p-metoksy-butyrylfentanyl wykryto w dwóch państwach członkowskich i jest ona poddana kontroli w co najmniej czterech państwach członkowskich. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Jest ona kojarzona z co najmniej dwoma przypadkami śmiertelnymi.

               (35)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem p-metoksy-butyrylfentanylu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               (36)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja N-etylnorpentylon (nazwa chemiczna: 1-(2H-1,3-benzodioksol-5-ylo)-2-(etyloamino)pentan-1-on jest syntetycznym katynonem. N-etylnorpentylon nie ma zastosowań terapeutycznych ani nie otrzymała pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Na podstawie zajęć stwierdzono, że N-etylnorpentylon jest dostępny w postaci proszku, kryształów, kapsułek i tabletek. Istnieją przykłady zakamuflowanej sprzedaży tej substancji jako „ekstazy”/MDMA
                  23
               . Istnieją wystarczające dowody na to, że N-etylnorpentylon jest lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie N-etylnorpentylonu w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (37)N-etylnorpentylon jest monitorowany przez EMCDDA jako nowa substancja psychoaktywna zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1920/2006 (pod nazwą efylon). Substancję N-etylnorpentylon wykryto w 24 państwach członkowskich i jest ona poddana kontroli w co najmniej sześciu państwach członkowskich. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku, jak również w mieszaninach z MDMA, kokainą lub innymi ketaminami. Jest ona kojarzona z co najmniej siedmioma przypadkami śmiertelnymi i z siedmioma przypadkami ostrego zatrucia.

               (38)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem N-etylnorpentylonu do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               (39)Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji ds. Środków Odurzających, ponieważ decyzje o zmienionej kwalifikacji 10 substancji będą mogły mieć decydujący wpływ na treść przepisów prawa Unii, mianowicie decyzji ramowej 2004/757/WSiSW.

               (40)Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie.

               (41)Dania jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW, zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (42)Irlandia jest związana zmienioną decyzją ramową 2004/757/WSiSW, zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (43)Zjednoczone Królestwo nie jest związane zmienioną decyzją ramową 2004/757/WSiSW; w związku z tym nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas sześćdziesiątego drugiego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających w dniach 18 do 22 marca 2018 r., gdy organ ten ma przyjąć decyzję w sprawie dodania substancji do wykazów załączonych do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. i do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r., jest określone w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 978, nr 14152.

                     (2)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 1019, nr 14956.

                     (3)

                        Austria, Belgia, Chorwacja, Republika Czeska, Francja, Hiszpania, Niderlandy, Niemcy, Słowacja, Węgry, Włochy.

                     (4)

                        Oświadczenie ustne na ponownie zwołanej 61. sesji Komisji ds. Środków Odurzających z dnia 7 grudnia 2018 r.

                     (5)

                        Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 8, zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2103 z dnia 15 listopada 2017 r. zmieniającą decyzję ramową Rady 2004/757/WSiSW w celu włączenia nowych substancji psychoaktywnych do definicji narkotyku i uchylającą decyzję Rady 2005/387/WSiSW, Dz.U. L 305 z 21.11.2017, s. 12.

                     (6)

                        Decyzja Rady 2005/387/WSiSW uchylona została z dniem 23 listopada 2018 r. dyrektywą (UE) 2017/2103. Wszystkie substancje objęte sankcjami lub podlegające środkom kontrolnym na mocy decyzji Rady 2005/387/WSiSW do dnia przyjęcia dyrektywy (UE) 2017/2103 zostały włączone do załącznika do tej dyrektywy, który stał się załącznikiem do zmienionej decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW. Substancje, które zostały poddane środkom kontroli i sankcjom karnym na mocy decyzji Rady 2005/387/WSiSW między listopadem 2017 r., kiedy nowe przepisy zostały przyjęte, a dniem 23 listopada 2018 r., zostaną dodane do załącznika do decyzji ramowej w drodze aktu delegowanego, który jest obecnie sprawdzany przez Parlament Europejski i Radę (C (2018) 8460).

                     (7)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2018/747 z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie poddania nowej substancji psychoaktywnej N-(1-amino-3,3-dimetylo-1-oksobutan-2-ylo)-1-(cykloheksylmetylo)-1H-indazolo-3-karboksamid (ADB-CHMINACA) środkom kontroli, Dz.U. L 125 z 22.5.2018, s. 8.

                     (8)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2018/748 z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie poddania nowej substancji psychoaktywnej 1-(4-cyjanobutylo)-N-(2-fenylopropan-2-ylo)-1H-indazolo-3-karboksyamid (CUMYL-4CN-BINACA) środkom kontroli, Dz.U. L 125 z 22.5.2018, s. 10.

                     (9)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2018/1463 z dnia 28 września 2018 r. w sprawie poddania nowych substancji psychoaktywnych N-fenylo-N-[1-(2-fenyloetylo)piperydyn-4-ylo]cyklopropanokarboksyamidu (cyklopropylofentanylu) oraz 2-metoksy-N-fenylo-N-[1-(2-fenyloetylo) piperydyn-4-ylo]acetamidu (metoksyacetylofentanylu) środkom kontroli, Dz.U. L 245 z 1.10.2018, s. 9.

                     (10)

                        COM(2017) 72 final i COM(2018) 31 final.

                     (11)

                        Przyjęte przez Radę do Spraw Ogólnych w dniach 7 marca 2017 r. i 27 lutego 2018 r.

                     (12)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (13)

                        Art. 3 ust. 7 konwencji o środkach odurzających; art. 2 ust. 7 konwencji o substancjach psychotropowych.

                     (14)

                        Zob. pkt 29 w wykazie aktów unijnych w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony, które z dniem 1 grudnia 2014 r. przestają mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art. 10 ust. 4 zdanie drugie Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych (Dz.U. C 430 z 1.12.2014, s. 17).

                     (15)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 978, nr 14152.

                     (16)

                        Zbiór Traktatów ONZ, tom 1019, nr 14956.

                     (17)

                        Decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiająca minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami (Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 8).

                     (18)

                        Oświadczenie ustne na ponownie zwołanej 61. sesji Komisji ds. Środków Odurzających z dnia 7 grudnia 2018 r.

                     (19)

                        Rozporządzenie (WE) nr 1920/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 1).

                     (20)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2018/747 z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie poddania nowej substancji psychoaktywnej N-(1-amino-3,3-dimetylo-1-oksobutan-2-ylo)-1-(cykloheksylmetylo)-1H-indazolo-3-karboksamid (ADB-CHMINACA) środkom kontroli, Dz.U. L 125 z 22.5.2018, s. 8.

                     (21)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2018/748 z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie poddania nowej substancji psychoaktywnej 1-(4-cyjanobutylo)-N-(2-fenylopropan-2-ylo)-1H-indazolo-3-karboksyamid (CUMYL-4CN-BINACA) środkom kontroli, Dz.U. L 125 z 22.5.2018, s. 10.

                     (22)

                        Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2018/1463 z dnia 28 września 2018 r. w sprawie poddania nowych substancji psychoaktywnych N-fenylo-N-[1-(2-fenyloetylo)piperydyn-4-ylo]cyklopropanokarboksyamidu (cyklopropylofentanylu) oraz 2-metoksy-N-fenylo-N-[1-(2-fenyloetylo) piperydyn-4-ylo]acetamidu (metoksyacetylofentanylu) środkom kontroli, Dz.U. L 245 z 1.10.2018, s. 9.

                     (23)

                        MDMA oznacza 3,4-metylenodioksymetamfetaminę, powszechnie znaną jako ekstazy.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.1.2019
            COM(2018) 862 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku dotyczącego
            DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego drugiego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

               ZAŁĄCZNIK

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte przez państwa członkowskie, które są członkami Komisji ds. Środków Odurzających, działające wspólnie w interesie Unii, podczas sześćdziesiątej drugiej sesji Komisji ds. Środków Odurzających w dniach 18–22 marca 2018 r., w odniesieniu do zmian w zakresie kontroli substancji:

               1)Substancja ADB-FUBINACA powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               2)Substancja FUB-AMB powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               3)Substancja ADB-CHMINACA powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               4)Substancja CUMYL-4CN-BINACA powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

               5)Substancja cyklopropylofentanyl powinna zostać włączona do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               6)Substancja metoksyacetylofentanyl powinna zostać włączona do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               7)Substancja orto-fluorofentanyl powinna zostać włączona do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               8)Substancja p-fluoro-butyrylfentanyl powinna zostać włączona do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               9)Substancja p-metoksy-butyrylfentanyl powinna zostać włączona do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

               10)Substancja n-etylnorpentylon powinna zostać włączona do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.