               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.1.2021
            COM(2021) 6 final
            2021/0002(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji Mieszanej UE–CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, dotyczącego zmian w tej konwencji

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w Komisji Mieszanej UE–CTC
                  1
                ds. wspólnego tranzytu („Komisja Mieszana”) w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji w sprawie zmiany załączników do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
                  2
                („konwencja”).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja

               Konwencja ma na celu ułatwianie przemieszczania towarów między Unią Europejską a innymi państwami, które są umawiającymi się stronami konwencji. Konwencja poszerza zakres procedury unijnego tranzytu celnego
                  3
                o umawiające się strony konwencji inne niż Unia Europejska i określa obowiązki przedsiębiorstw i organów celnych dotyczące towarów transportowanych zgodnie z tą procedurą z jednej umawiającej się strony do innej umawiającej się strony. Konwencja ta weszła w życie w dniu 1 stycznia 1988 r.

               Unia Europejska jest umawiającą się stroną konwencji. Pozostałe umawiające się strony to Republika Islandii, Republika Macedonii Północnej, Królestwo Norwegii, Republika Serbii, Konfederacja Szwajcarska i Republika Turcji. Państwa te są określone w konwencji jako państwa wspólnego tranzytu.

               2.2.Komisja Mieszana

               Zadaniem Komisji Mieszanej jest zarządzanie konwencją i zapewnienie jej właściwego wykonania. Komisja Mieszana przyjmuje zmiany w załącznikach do konwencji w drodze decyzji.

               Decyzje Komisji Mieszanej są przyjmowane przez umawiające się strony w drodze wzajemnego porozumienia
                  4
                zgodnie z art. 14 ust. 2 konwencji.

               2.3.Planowany akt Komisji Mieszanej

               Na początku 2021 r. Komisja Mieszana ma przyjąć w drodze procedury pisemnej decyzję w sprawie zmiany załączników I i III do konwencji („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest dostosowanie konwencji do przepisów unijnego kodeksu celnego („UKC”)
                  5
                oraz aktu delegowanego i aktu wykonawczego do UKC dotyczących procedury tranzytu i unijnego statusu celnego towarów, a także wprowadzenie niezbędnych zmian w załącznikach do konwencji w następstwie wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii
                  6
                i przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji. Są one następujące:

               We wrześniu 2019 r. zmieniono art. 311 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447
                  7
                („akt wykonawczy”), który reguluje wniosek o przeniesienie odzyskania długu celnego
                  8
               . Zmiana ta określa zasady dotyczące wniosku o przeniesienie obowiązku odzyskania należności w przypadku, gdy organ celny państwa zaangażowanego w operację tranzytową uzyska dowód, że zdarzenia powodujące powstanie długu miały miejsce na terytorium tego państwa. W takich przypadkach organ ten powinien zwrócić się do państwa wyjścia o przeniesienie na niego odpowiedzialności za rozpoczęcie odzyskiwania należności celnych. Państwo wyjścia powinno w określonym terminie potwierdzić, czy przekazuje kompetencje do rozpoczęcia odzyskiwania należności celnych wnioskującemu organowi celnemu. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 50 załącznika I do konwencji, który odzwierciedla art. 311 aktu wykonawczego.

               Załącznik 72-04 do aktu wykonawczego, w którym opisano procedurę ciągłości działania w odniesieniu do tranzytu unijnego, został zmieniony i jest stosowany od dnia 30 czerwca 2020 r.
                  9
                Aby umożliwić większą elastyczność procedury ciągłości działania w tranzycie oraz ograniczyć formalności i koszty ponoszone przez organy celne, przedłużono ważność papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i poświadczeń zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia. Należy odpowiednio zmienić art. 79 załącznika I do konwencji oraz dział III pkt 19.3 dodatku II do załącznika I do konwencji, który odzwierciedla część I rozdział III pkt 19.3 załącznika 72-04 do aktu wykonawczego.

               Gdy UKC przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie z wyjątkiem Irlandii Północnej, Zjednoczone Królestwo przystąpi do konwencji jako odrębna umawiająca się strona
                  10
                i zastosowanie będzie miał Protokół w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej załączony do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
                  11
               . Konwencja zawiera odniesienia do państw członkowskich UE, krajów wspólnego tranzytu oraz odpowiednie kody krajów. Konieczne jest zatem wprowadzenie odpowiednich zmian w załączniku III do konwencji w celu rozróżnienia Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej oraz wskazania, że w Irlandii Północnej zastosowanie ma UKC, w szczególności jeśli chodzi o przepisy dotyczące zabezpieczenia.

               Stanowisko UE w sprawie projektu decyzji Komisji Mieszanej dotyczącej dalszych zmian konwencji opiera się na przepisach UE, które zostały już uzgodnione przez Radę (w szczególności w przepisach aktu delegowanego i aktu wykonawczego do unijnego kodeksu celnego). Elementy związane ze stosowaniem Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej są zgodne z tym Protokołem.

               Planowany akt stanie się wiążący dla umawiających się stron zgodnie z art. 2 tej decyzji, który przewiduje jej wejście w życie z dniem jej przyjęcia.

               Przepisy dotyczące ważności papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i poświadczeń zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia powinny mieć zastosowanie z mocą wsteczną od dnia 30 czerwca 2020 r. Gwarantom należy zapewnić równe warunki na mocy prawa Unii i na mocy konwencji. Przedłużony okres ważności poświadczeń obowiązuje w unijnych przepisach prawa celnego już od dnia 30 czerwca 2020 r.

               Przepisy dotyczące stosowania Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej będą miały zastosowanie od chwili, w której UKC przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie z wyjątkiem Irlandii Północnej, w której z kolei UKC będzie nadal obowiązywał po tej dacie, a Zjednoczone Królestwo przystąpi do konwencji jako odrębna umawiająca się strona.

               Zgodnie z art. 15 ust. 3 konwencji decyzje zmieniające konwencję mają być realizowane przez umawiające się strony zgodnie z ich własnym prawodawstwem.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

                  Proponowane stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii, dotyczy dokonania zmian w załącznikach I i III do konwencji, aby dostosować je do:

                  ·unijnego prawa celnego regulującego procedury tranzytu unijnego, a w szczególności zmienionego art. 311 aktu wykonawczego, który reguluje wniosek o przeniesienie obowiązku odzyskania długu celnego, oraz załącznika 72-04 do aktu wykonawczego w odniesieniu do ważności papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia stosowanych w ramach procedury ciągłości działania;

                  ·stosowania Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej, a w szczególności, w stosownych przypadkach, w celu wprowadzenia rozróżnienia Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej.

               Proponowane stanowisko jest zgodne ze wspólną polityką handlową.

               Proponowane zmiany konwencji, zapewniając pełną zgodność konwencji z obecnymi przepisami Unii, a tym samym stwarzając jednolite warunki sprzyjające konsekwentnemu wprowadzaniu przepisów dotyczących procedury tranzytu unijnego i wspólnej procedury tranzytowej, przyniosłyby znaczące i wymierne korzyści zarówno przedsiębiorstwom, jak i administracjom celnym.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 15 ust. 3 konwencji stanowi, że Komisja Mieszana UE–CTC przyjmuje zmiany dodatków do konwencji w drodze decyzji.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komisja Mieszana jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej.

               Decyzja, która ma zostać przyjęta przez Komisję Mieszaną, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 15 ust. 3 i art. 20 konwencji.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych konwencji.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do celu, jakim jest zapewnienie skutecznych procedur przekraczania granicy przez towary. Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Komisji Mieszanej spowoduje zmianę konwencji i jej załączników, należy po jego przyjęciu opublikować go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0002 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji Mieszanej UE–CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, dotyczącego zmian w tej konwencji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207, w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o wspólnej procedurze tranzytowej
                  12
                („konwencja”) została zawarta między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w dniu 20 maja 1987 r. i weszła w życie w dniu 1 stycznia 1988 r.

               (2)Zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. a) konwencji Komisja Mieszana powołana na mocy tej konwencji może przyjmować w drodze decyzji zmiany dodatków do konwencji.

               (3)Na początku 2021 r. Komisja Mieszana ma przyjąć decyzję w sprawie zmiany załączników I i III do konwencji.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komisji Mieszanej, ponieważ decyzja w sprawie zmiany załączników I i III konwencji będzie dla Unii wiążąca.

               (5)Art. 311 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447
                  13
                („akt wykonawczy”), który reguluje wniosek o przeniesienie obowiązku odzyskania długu celnego, został zmieniony
                  14
               . Zgodnie z nowymi ust. 3 i 4, w przypadku gdy organ celny państwa zaangażowanego w operację tranzytową uzyska dowód na to, że zdarzenia powodujące powstanie długu miały miejsce na terytorium tego państwa, organ ten powinien zwrócić się do państwa wyjścia o przeniesienie na niego obowiązku rozpoczęcia odzyskiwania należności celnych. Państwo wyjścia powinno w określonym terminie potwierdzić, czy przekazuje kompetencje do rozpoczęcia odzyskiwania należności celnych wnioskującemu organowi celnemu. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 50 załącznika I do konwencji, który odzwierciedla przepisy art. 311 aktu wykonawczego.

               (6)Załącznik 72-04 do aktu wykonawczego, w którym opisano procedurę ciągłości działania w odniesieniu do tranzytu unijnego, został zmieniony
                  15
               . Aby umożliwić większą elastyczność procedury ciągłości działania w tranzycie oraz ograniczyć formalności i koszty ponoszone przez organy celne, przedłużono ważność papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i poświadczeń zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 79 załącznika I do konwencji oraz dział III pkt 19.3 dodatku II do załącznika I do konwencji, który odzwierciedla część I rozdział III pkt 19.3 załącznika 72-04 do aktu wykonawczego.

               (7)Gdy UKC przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie z wyjątkiem Irlandii Północnej, Zjednoczone Królestwo przystąpi do konwencji jako odrębna umawiająca się strona
                  16
                i zastosowanie będzie miał Protokół w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej załączony do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
                  17
               . Konwencja zawiera odniesienia do nazw państw członkowskich UE, krajów wspólnego tranzytu oraz odpowiednie kody krajów. Konieczne jest zatem wprowadzenie odpowiednich zmian w załączniku III do konwencji w celu rozróżnienia Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej oraz wskazania, że w Irlandii Północnej zastosowanie ma UKC, w szczególności jeśli chodzi o przepisy dotyczące zabezpieczenia,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na 33. lub kolejnym posiedzeniu Komisji Mieszanej albo w drodze procedury pisemnej w odniesieniu do zmian załączników do tej konwencji opiera się na projekcie decyzji Komisji Mieszanej załączonym do niniejszej decyzji.

               Niewielkie zmiany w projekcie decyzji Komisji Mieszanej mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii w Komisji Mieszanej bez konieczności przyjmowania kolejnej decyzji przez Radę.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Państwa wspólnego tranzytu.

                     (2)

                        Dz.U. L 226 z 13.8.1987, s. 2.

                     (3)

                        Art. 226 i 227 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).

                     (4)

                        Brak sprzeciwu ze strony żadnej z umawiających się stron.

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny, Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.

                     (6)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.

                     (7)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558).

                     (8)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1394 z dnia 10 września 2019 r. w sprawie zmiany i sprostowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 w odniesieniu do niektórych przepisów dotyczących nadzoru nad dopuszczaniem do obrotu i wyprowadzenia z obszaru celnego Unii (Dz.U. L 234 z 11.9.2019, s. 1).

                     (9)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/893 z dnia 29 czerwca 2020 r. w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 206 z 30.6.2020, s. 8).

                     (10)

                        Decyzja nr 1/2018 Komisji Mieszanej UE–CTC z dnia 4 grudnia 2018 r. w sprawie zaproszenia Zjednoczonego Królestwa do przystąpienia do tej konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej [2018/1987] (Dz.U. L 317 z 14.12.2018, s. 47).

                     (11)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 102.

                     (12)

                        Dz.U. L 226 z 13.8.1987, s. 2.

                     (13)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558).

                     (14)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1394 z dnia 10 września 2019 r. w sprawie zmiany i sprostowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 w odniesieniu do niektórych przepisów dotyczących nadzoru nad dopuszczaniem do obrotu i wyprowadzenia z obszaru celnego Unii (Dz.U. L 234 z 11.9.2019, s. 1).

                     (15)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/893 z dnia 29 czerwca 2020 r. w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 206 z 30.6.2020, s. 8).

                     (16)

                        Decyzja nr 1/2018 Komisji Mieszanej UE–CTC z dnia 4 grudnia 2018 r. w sprawie zaproszenia Zjednoczonego Królestwa do przystąpienia do tej konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej [2018/1987] (Dz.U. L 317 z 14.12.2018, s. 47).

                     (17)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 102.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.1.2021
            COM(2021) 6 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji Mieszanej UE–CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, dotyczącego zmian w tej konwencji

               PROJEKT
                  DECYZJA NR …/2021 Komisji Mieszanej UE–CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
                  z dnia … 2021 r.
                  zmieniająca załączniki I i III do konwencji

               KOMISJA MIESZANA UE–CTC,

               uwzględniając Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, w szczególności jej art. 15 ust. 3 lit. a),

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. a) Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
                  1
                („konwencja”) Komisja Mieszana powołana na mocy tej konwencji może przyjmować w drodze decyzji zmiany w załącznikach do konwencji.

               (2)Zmieniono
                  2
                art. 311 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447
                  3
               , w którym to artykule określono wniosek o przekazanie obowiązku odzyskania długu celnego. Zgodnie z nowymi ust. 3 i 4 w przypadku otrzymania przez organ celny państwa zaangażowanego w operację tranzytową dowodu, że zdarzenia powodujące powstanie długu celnego miały miejsce na terytorium tego państwa, organ ten powinien zwrócić się do państwa wyjścia o przekazanie mu obowiązku rozpoczęcia odzyskiwania należności celnych. Państwo wyjścia powinno w określonym terminie potwierdzić, czy przekazuje kompetencje do rozpoczęcia odzyskania należności celnych wnioskującemu organowi celnemu. Należy zatem wprowadzić stosowne zmiany w art. 50 załącznika I do konwencji stanowiącego powtórzenie przepisów art. 311 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447.

               (3)Załącznik 72-04 do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447, w którym opisano procedurę ciągłości działania w odniesieniu do tranzytu unijnego, został zmieniony
                  4
                i ma zastosowanie od dnia 30 czerwca 2020 r. Zgodnie ze zmienionym rozdziałem III pkt 19.3 przedłużono ważność papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i poświadczeń zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia przewidzianych w załączniku 72-04 do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, aby umożliwić większą elastyczność w procedurze ciągłości działania w tranzycie oraz ograniczyć formalności i koszty ponoszone przez organy celne. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 79 załącznika I do konwencji oraz dodatek II dział III pkt 19.3 załącznika I do konwencji, który stanowi odzwierciedlenie części I rozdział III pkt 19.3 załącznika 72-04 do wyżej wymienionego rozporządzenia wykonawczego. Zmiana ta również powinna mieć zastosowanie od dnia 30 czerwca 2020 r., aby zapewnić równe warunki gwarantom na mocy unijnych przepisów prawa celnego i konwencji.

               (4)Formularze zobowiązań gwaranta określono dodatkach C1, C2, C4, C5 i C6 do załącznika III do konwencji. Formularze te zawierają wykaz państw członkowskich Unii i pozostałych umawiających się stron konwencji. Decyzją nr 2/2018
                  5
                Komisji Mieszanej UE–CTC usunięto odniesienia do Zjednoczonego Królestwa jako państwa członkowskiego Unii i dodano odniesienie do Zjednoczonego Królestwa jako państwa wspólnego tranzytu od dnia, w którym przystąpienie Zjednoczonego Królestwa jako odrębnej umawiającej się strony stanie się skuteczne. Ponadto, w związku ze stosowaniem Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej
                  6
               , w odniesieniu do operacji tranzytu unijnego Irlandia Północna powinna jednak zostać wymieniona w wykazie w sposób wskazujący, że wszelkie zabezpieczenia ważne w państwach członkowskich UE muszą być ważne także w Irlandii Północnej.

               (5)W wyniku stosowania Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej oraz zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 471/2009
                  7
                wprowadzono nowy kod „XI”
                  8
                w celu rozróżnienia Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej. Należy odpowiednio zmienić stosowanie kodów krajów określonych w dodatku A2 i dodatku B1 do załącznika III do konwencji.

               (6)W celu zapewnienia prawidłowego stosowania nowego kodu „XI” wszystkie oznaczenia w konwencji odnoszące się do stosowania kodów krajów powinny odnosić się do dodatku A2 lub dodatku B1 do załącznika III do konwencji.

               (7)Decyzja nr 2/2018 Komisji Mieszanej UE–CTC wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r., natomiast decyzja nr 1/2019
                  9
                Komisji Mieszanej UE–CTC weszła w życie z dniem 4 grudnia 2019 r. Decyzją nr 1/2019 wprowadzono nową nazwę „Republika Macedonii Północnej” na formularzach zobowiązań gwaranta określonych w dodatkach C1, C2, C4, C5 i C6 do załącznika III do konwencji, natomiast decyzja nr 2/2018 wprowadziła omyłkowo starą nazwę „była jugosłowiańska republika Macedonii” w dodatkach C1, C2 i C4. W związku z tym należy przywrócić na tych formularzach nową nazwę „Republika Macedonii Północnej”.

               Należy zatem odpowiednio zmienić konwencję,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ

               Artykuł 1

               1)W załączniku I do konwencji wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem A do niniejszej decyzji.

               2)W załączniku III do konwencji wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem B do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Pkt 2 i 3 załącznika A stosuje się od dnia 30 czerwca 2020 r.

               Pkt 1–4 załącznika B stosuje się od dnia przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji jako umawiająca się strona.

               Sporządzono w ...

                     W imieniu Komisji Mieszanej

                     Przewodniczący

               Załącznik A

               W załączniku I do konwencji wprowadza się następujące zmiany:

               1)w art. 50 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:

               „3. W przypadku otrzymania przez organ celny państwa zaangażowanego we wspólną operację tranzytową dowodu, przed upływem terminu, o którym mowa w art. 114 ust. 2 lit. a), że miejsce zdarzenia, w którym powstał dług, znajduje się na jego terytorium, organ ten niezwłocznie, a w każdym razie w tym terminie, wysyła należycie uzasadniony wniosek do organu celnego państwa wyjścia o przekazanie obowiązku rozpoczęcia odzyskiwania należności celnych.

               4. Organ celny państwa wyjścia potwierdza otrzymanie wniosku złożonego zgodnie z ust. 3 i informuje wzywający organ celny, w terminie 28 dni od daty wysłania wniosku, czy przyjmuje wniosek, i przekazuje organowi wnioskującemu obowiązek rozpoczęcia odzyskania należności celnych.”;

               2)w art. 79:

               a)ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „2. Okres ważności poświadczenia zabezpieczenia generalnego lub poświadczenia zwolnienia z obowiązku składania zabezpieczenia nie może przekroczyć pięciu lat. Urząd celny zabezpieczenia może jednak przedłużyć ten okres jednorazowo o nie więcej niż pięć lat.”;

               b)po ust. 2 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:

               „3. Jeżeli w okresie ważności poświadczenia urząd celny zabezpieczenia zostanie poinformowany, że w wyniku licznych zmian poświadczenie nie jest wystarczająco czytelne i może zostać odrzucone przez urząd celny wyjścia, urząd celny zabezpieczenia unieważnia poświadczenie i w razie potrzeby wydaje nowe.

               4. Poświadczenia o okresie ważności wynoszącym dwa lata zachowują ważność. Urząd celny zabezpieczenia może przedłużyć ich okres ważności o drugi okres nie dłuższy niż pięć lat.”;

               3)w dodatku II dział III pkt 19.3 otrzymuje brzmienie:

               „19.3 Okres ważności poświadczenia zabezpieczenia generalnego lub poświadczenia zwolnienia z obowiązku składania zabezpieczenia nie może przekroczyć pięciu lat. Urząd celny zabezpieczenia może jednak przedłużyć ten okres jednorazowo o nie więcej niż pięć lat.

               Jeżeli w okresie ważności poświadczenia urząd celny zabezpieczenia zostanie poinformowany, że w wyniku licznych zmian poświadczenie nie jest wystarczająco czytelne i może zostać odrzucone przez urząd celny wyjścia, urząd celny zabezpieczenia unieważnia poświadczenie i w razie potrzeby wydaje nowe.

               Poświadczenia o okresie ważności wynoszącym dwa lata zachowują ważność. Urząd celny zabezpieczenia może przedłużyć ich okres ważności o drugi okres nie dłuższy niż pięć lat.”.

               Załącznik B

               W załączniku III do konwencji wprowadza się następujące zmiany:

               1)w dodatku A1 tytuł II dział II pkt B dotyczący danych umieszczonych w zgłoszeniu tranzytowym tiret „NUMER GWARANCJI” słowa „(kod kraju ISO alfa 2)” w treści pola 2 zastępuje się słowami:

               „(kod kraju zawarty w dodatku A2)”;

               2)w dodatku A2 pkt 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:

               „XI stosuje się w odniesieniu do Irlandii Północnej.”;

               3)w dodatku A4 pkt 1 słowa „(kod kraju ISO alpha 2)” w treści pola 2 zastępuje się słowami:

               „(kod kraju zawarty w dodatku A2)”;

               4)w dodatku B1 pole 51 wprowadza się następujące zmiany:

               a)słowa „GBZjednoczone Królestwo” zastępuje się słowami:

               „GB
                     Zjednoczone Królestwo (z wyłączeniem Irlandii Północnej)”;

               b)do wykazu dodaje się pozycję w brzmieniu:

               „XI
                     Irlandia Północna”;

               5)w dodatku C1 pkt 1 wprowadza się następujące zmiany:

               a)słowa „byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii” zastępuje się słowami „Republiki Macedonii Północnej”;

               b)do słów „Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej3” dodaje się, przed przypisem końcowym 3, przypis końcowy 3a w brzmieniu:

               „Na podstawie Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do celów niniejszego zabezpieczenia Irlandię Północną uznaje się za część Unii Europejskiej. W związku z tym gwarant mający siedzibę na obszarze celnym Unii Europejskiej wskazuje adres do doręczeń lub wyznacza przedstawiciela w Irlandii Północnej, jeżeli zabezpieczenie może być tam wykorzystane. Jeżeli jednak zabezpieczenie, w kontekście wspólnego tranzytu, jest ważne w Unii Europejskiej oraz w Zjednoczonym Królestwie, jeden adres do doręczeń lub wyznaczony przedstawiciel w Zjednoczonym Królestwie może obejmować wszystkie części Zjednoczonego Królestwa, w tym Irlandię Północną.”;

               6)w dodatku C2 pkt 1 wprowadza się następujące zmiany:

               a)słowa „byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii” zastępuje się słowami „Republiki Macedonii Północnej”;

               b)do słów „Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej” dodaje się przypis końcowy 2a w brzmieniu:

               „Na podstawie Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do celów niniejszego zabezpieczenia Irlandię Północną uznaje się za część Unii Europejskiej. W związku z tym gwarant mający siedzibę na obszarze celnym Unii Europejskiej wskazuje adres do doręczeń lub wyznacza przedstawiciela w Irlandii Północnej, jeżeli zabezpieczenie może być tam wykorzystane. Jeżeli jednak zabezpieczenie, w kontekście wspólnego tranzytu, jest ważne w Unii Europejskiej oraz w Zjednoczonym Królestwie, jeden adres do doręczeń lub wyznaczony przedstawiciel w Zjednoczonym Królestwie może obejmować wszystkie części Zjednoczonego Królestwa, w tym Irlandię Północną.”;

               7)w dodatku C4 pkt 1 wprowadza się następujące zmiany:

               a)słowa „byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii” zastępuje się słowami „Republiki Macedonii Północnej”;

               b)do słów „Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej3” dodaje się, przed przypisem końcowym 3, przypis końcowy 3a w brzmieniu:

               „Na podstawie Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do celów niniejszego zabezpieczenia Irlandię Północną uznaje się za część Unii Europejskiej. W związku z tym gwarant mający siedzibę na obszarze celnym Unii Europejskiej wskazuje adres do doręczeń lub wyznacza przedstawiciela w Irlandii Północnej, jeżeli zabezpieczenie może być tam wykorzystane. Jeżeli jednak zabezpieczenie, w kontekście wspólnego tranzytu, jest ważne w Unii Europejskiej oraz w Zjednoczonym Królestwie, jeden adres do doręczeń lub wyznaczony przedstawiciel w Zjednoczonym Królestwie może obejmować wszystkie części Zjednoczonego Królestwa, w tym Irlandię Północną.”;

               8)w dodatku C5 wiersz 7 wprowadza się następujące zmiany:

               1)do słów „Zjednoczone Królestwo” dodaje się przypis (**) w brzmieniu:

               2)„(**) Na podstawie Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do celów niniejszego zabezpieczenia Irlandię Północną należy uznać za część Unii Europejskiej.”;

               9)w dodatku C6 wiersz 6 wprowadza się następujące zmiany:

               1)do słów „Zjednoczone Królestwo” dodaje się przypis (**) w brzmieniu:

               2)„(**) Na podstawie Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do celów niniejszego zabezpieczenia Irlandię Północną należy uznać za część Unii Europejskiej.”.

                     (1)

                        Dz.U. L 226 z 13.8.1987, s. 2.

                     (2)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1394 z dnia 10 września 2019 r. w sprawie zmiany i sprostowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 w odniesieniu do niektórych przepisów dotyczących nadzoru nad dopuszczaniem do obrotu i wyprowadzenia z obszaru celnego Unii (Dz.U. L 234 z 11.9.2019, s. 1).

                     (3)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558).

                     (4)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/893 z dnia 29 czerwca 2020 r. w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 206 z 30.6.2020, s. 8).

                     (5)

                        Dz.U. L 317 z 14.12.2018, s. 48.

                     (6)

                        Protokół w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 102.

                     (7)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 (Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 23).

                     (8)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1470 z dnia 12 października 2020 r. w sprawie nazewnictwa krajów i terytoriów dla celów statystyki europejskiej dotyczącej międzynarodowego handlu towarami oraz w sprawie podziału geograficznego w odniesieniu do innych statystyk gospodarczych (Dz.U. L 334 z 13.10.2020, s. 2).

                     (9)

                        Dz.U. L 103 z 3.4.2020, s. 47.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.1.2021
            COM(2021) 27 final
            2021/0014(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu w odniesieniu do zmiany dodatku 1 do załącznika XII (Zamówienia publiczne) do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Ekwadorem i Peru, z drugiej strony („umowa o handlu”), w szczególności jej art. 191.

               W art. 191 umowy o handlu ustanowiono procedury, w drodze których strona może dokonać zmiany lub sprostowania zakresu zamówienia na podstawie tytułu VI umowy o handlu.

               Dodatek 1 sekcja A podsekcja 1 („Podmioty rządowe na szczeblu centralnym”) do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy o handlu zawiera wykaz kolumbijskich podmiotów rządowych na szczeblu centralnym, których dotyczą zamówienia objęte zakresem tytułu VI.

               Na posiedzeniu Podkomitetu ds. Zamówień Publicznych w dniu 17 października 2019 r., które odbyło się w Bogocie, Kolumbia poinformowała Unię o swoim zamiarze aktualizacji wykazu podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym poprzez dodanie sześciu agencji utworzonych po 2011 r., które należą do szczebla wykonawczego. W momencie zakończenia negocjacji w sprawie umowy o handlu między Unią a Kolumbią w 2010 r. kompetencje wykonywane obecnie przez te agencje były wykonywane przez podmioty zamawiające na szczeblu ministerialnym. Agencje te nie figurują obecnie w wykazie kolumbijskim podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym.

               Unia i Kolumbia zgadzają się zmienić dodatek 1 sekcja A podsekcja 1 do załącznika XII do umowy o handlu. Unia i Kolumbia zgadzają się, że taka aktualizacja nie powinna wymagać żadnych wyrównań, ponieważ jest to niewielka zmiana zgodna z art. 191 ust. 2 umowy o handlu.

               Decyzja w sprawie zmiany dodatku 1 sekcja A podsekcja 1 do załącznika XII do umowy o handlu może zostać przyjęta przez Unię i Kolumbię („zainteresowane państwo andyjskie-sygnatariusza”) w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy umowy o handlu, zgodnie z art. 14 ust. 3 w związku z jego art. 12 ust. 4, ponieważ decyzja ta dotyczy wyłącznie dwustronnych relacji pomiędzy UE a Kolumbią.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o handlu

               Umowa o handlu ma na celu otwarcie rynków i zwiększenie stabilności stosunków handlowych między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Kolumbią, Ekwadorem i Peru.

               Jednym z kluczowych celów umowy o handlu jest skuteczne i wzajemne otwarcie rynków zamówień publicznych stron. Tytuł VI umowy o handlu dotyczący zamówień publicznych ma dwojaki cel: ustanowienie zasad dotyczących zamówień publicznych, aby zapewnić, by zamówienia publiczne były zawierane w sposób przejrzysty, skuteczny i niedyskryminacyjny, oraz wzajemne otwarcie rynków zamówień dla oferentów, towarów i usług drugiej strony. W tym kontekście Unia i Kolumbia wynegocjowały wzajemny dostęp do swoich przetargów, których zakres określono w rozdziale dotyczącym zamówień publicznych. Zakres rozdziału dotyczącego zamówień publicznych określa, do których poszczególnych zamówień mają zastosowanie wynegocjowane zasady proceduralne i merytoryczne.

               Unia i Kolumbia zgadzają się, że wykaz podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym Kolumbii należy zaktualizować poprzez dodanie tych sześciu agencji, jak to określono w niniejszej decyzji.

               W związku z tym Unia i Kolumbia zgadzają się na zmianę dodatku 1 sekcja A podsekcja 1 do załącznika XII do umowy o handlu bez wyrównań, ponieważ jest to niewielka zmiana zgodna z art. 191 ust. 2 umowy o handlu.

               2.2.Komitet ds. Handlu

               Komitet ds. Handlu, ustanowiony na mocy art. 12 umowy o handlu, nadzoruje i ułatwia realizację umowy i właściwe wykonanie jej postanowień; ocenia rezultaty osiągnięte dzięki stosowaniu umowy o handlu, w szczególności rozwój relacji handlowych i gospodarczych między stronami; nadzoruje pracę wszystkich wyspecjalizowanych organów powołanych na mocy umowy o handlu oraz zaleca wszelkie niezbędne działania; ocenia i podejmuje decyzje dotyczące wszystkich kwestii przekazanych mu przez wyspecjalizowane organy oraz przyjmuje własny regulamin wewnętrzny, a także harmonogram posiedzeń i ich program. Komitet ds. Handlu podejmuje decyzje w drodze konsensusu. Przyjęte decyzje są wiążące dla stron, które podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu ich wdrożenia. W przypadkach, o których mowa w art. 12 ust. 4 umowy o handlu, wszystkie decyzje są przyjmowane przez stronę UE i zainteresowane państwo andyjskie-sygnatariusza i obowiązują wyłącznie między tymi stronami, pod warunkiem że takie decyzje nie wpływają na prawa i obowiązki innego państwa andyjskiego-sygnatariusza (art. 14 ust. 3).

               2.3.Planowany akt Komitetu ds. Handlu

               W dniu 17 października 2019 r., na szóstym posiedzeniu Podkomitetu ds. Zamówień Publicznych, które odbyło się w Bogocie, Kolumbia poinformowała Unię o swoim zamiarze aktualizacji wykazu podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym poprzez dodanie sześciu agencji utworzonych po 2011 r., które należą do szczebla wykonawczego.

               Celem planowanego aktu jest zmiana dodatku 1 sekcja A podsekcja 1 („Podmioty rządowe na szczeblu centralnym”) do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy o handlu, zawierającego wykaz kolumbijskich podmiotów rządowych na szczeblu centralnym, objętych zakresem tytułu VI.

               Proponowana zmiana zaktualizuje wykaz podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym poprzez dodanie sześciu agencji utworzonych po 2011 r., które należą do szczebla wykonawczego.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 14 ust. 2 umowy o handlu, który stanowi: „Decyzje podejmowane przez Komitet ds. Handlu są wiążące dla Stron, które podejmują wszystkie środki niezbędne dla wprowadzania ich w życie”.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Rada proszona jest o przyjęcie decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do projektu decyzji Komitetu ds. Handlu Unia Europejska–Kolumbia–Peru dotyczącej zmiany dodatku 1 sekcja A podsekcja 1 („Podmioty rządowe na szczeblu centralnym”) do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy o handlu, która to podsekcja zawiera wykaz kolumbijskich podmiotów rządowych na szczeblu centralnym, objętych zakresem tytułu VI.

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do proponowanej zmiany, powinno się opierać na projekcie decyzji Komitetu ds. Handlu dołączonym do niniejszej decyzji.

               Zmiana ta ma na celu aktualizację wykazu podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym poprzez dodanie sześciu agencji utworzonych po 2011 r., które należą do szczebla wykonawczego. W momencie zakończenia negocjacji w sprawie umowy o handlu między Unią a Kolumbią w 2010 r. kompetencje wykonywane obecnie przez te agencje były wykonywane przez podmioty zamawiające na szczeblu ministerialnym. Agencje te nie figurują obecnie w wykazie kolumbijskim podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym.

               Art. 191 („Zmiany i sprostowania związane z zakresem”) umowy o handlu przewiduje możliwość zmiany zakresu tytułu VI dotyczącego zamówień publicznych, Zgodnie z art. 191 ust. 4 Komitet ds. Handlu jest uprawniony do przyjęcia decyzji w sprawie złożonej przez strony propozycji zmiany odpowiedniego załącznika, tutaj załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy o handlu.

               Ponieważ decyzja ta ma obowiązywać wyłącznie między Unią a Kolumbią, może – zgodnie z art. 14 ust. 3 umowy – zostać przyjęta w Komitecie ds. Handlu przez Unię i Kolumbię, dotyczy bowiem wyłącznie dwustronnych relacji pomiędzy tymi dwiema stronami.

               Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet ds. Handlu jest organem powołanym na mocy umowy, a mianowicie Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony.

               Decyzja, którą Komitet ds. Handlu ma przyjąć, stanowi akt mający wiążące skutki prawne zgodnie z art. 14 ust. 2 umowy o handlu. Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy o handlu.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w odniesieniu do którego zajmowane jest stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu, tj. poszerzenie zakresu zamówień objętych tytułem VI umowy o handlu, dotyczą kwestii, które wchodzą w zakres wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną dla decyzji, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 207 TFUE, w szczególności jego ust. 4.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Rady zmieni dodatek 1 sekcja A podsekcja 1 („Podmioty rządowe na szczeblu centralnym”) do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy o handlu, należy po jego przyjęciu opublikować go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0014 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu w odniesieniu do zmiany dodatku 1 do załącznika XII (Zamówienia publiczne) do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając Umowę o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony, w szczególności jej art. 191,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, została podpisana przez Unię zgodnie z decyzją Rady 2012/735/UE
                  2
                i jest tymczasowo stosowana od dnia 1 marca 2013 r. między Unią a Peru oraz od dnia 1 sierpnia 2013 r. między Unią a Kolumbią. Umowa o handlu została zmieniona protokołem przystąpienia Ekwadoru
                  3
               , który został podpisany w dniu 11 listopada 2016 r. zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/2369
                  4
               , i jest tymczasowo stosowana od dnia 1 stycznia 2017 r. („umowa o handlu”).

               (2)Zgodnie z art. 14 ust. 3 w związku z art. 12 ust. 4 umowy o handlu w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy umowy o handlu między Unią a Kolumbią można przyjąć decyzję wyłącznie w odniesieniu do dwustronnych stosunków między tymi stronami.

               (3)Komitet ds. Handlu przyjmie decyzję o zmianie dodatku 1 sekcja A podsekcja 1 do załącznika XII do umowy o handlu poprzez dodanie sześciu agencji do wykazu podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym w Kolumbii.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w Komitecie ds. Handlu, gdyż decyzja o zmianie dodatku 1 sekcja A podsekcja 1 do załącznika XII do umowy o handlu będzie zgodnie z art. 14 ust. 2 umowy o handlu wiążąca dla Unii.

               (5)W art. 191 umowy o handlu ustanowiono procedury, w drodze których strona może dokonać zmiany lub sprostowania zakresu zamówienia na podstawie tytułu VI umowy o handlu.

               (6)Dodatek 1 sekcja A podsekcja 1 („Podmioty rządowe na szczeblu centralnym”) do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do umowy o handlu zawiera wykaz kolumbijskich podmiotów rządowych na szczeblu centralnym, których zamówienia wchodzą w zakres tytułu VI.

               (7)Na posiedzeniu Podkomitetu ds. Zamówień Publicznych w dniu 17 października 2019 r., które odbyło się w Bogocie, Kolumbia poinformowała Unię o swoim zamiarze aktualizacji wykazu podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym poprzez dodanie sześciu agencji utworzonych po 2011 r., które należą do szczebla wykonawczego. W momencie zakończenia negocjacji w sprawie umowy o handlu między Unią a Kolumbią w 2010 r. kompetencje wykonywane obecnie przez te agencje były wykonywane przez podmioty zamawiające na szczeblu ministerialnym. Agencje te nie figurują obecnie w wykazie kolumbijskim podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym.

               (8)Unia i Kolumbia zgadzają się, że wykaz kolumbijskich podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym należy zaktualizować poprzez dodanie tych sześciu agencji.

               (9)Należy zatem zmienić dodatek 1 sekcja A podsekcja 1 załącznika XII do umowy o handlu. Unia i Kolumbia zgadzają się, że taka aktualizacja nie powinna wymagać wyrównań, ponieważ jest to niewielka zmiana zgodna z art. 191 ust. 2 umowy o handlu.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w Komitecie ds. Handlu, opiera się na projekcie decyzji Komitetu ds. Handlu w sprawie zmiany dodatku 1 do załącznika XII do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Ekwadorem i Peru, z drugiej strony, dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Po przyjęciu decyzja Komitetu ds. Handlu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Sprawa C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Decyzja Rady 2012/735/UE z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 1).

                     (3)

                        Protokół przystąpienia do umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru (Dz.U. L 356 z 24.12.2016, s. 3).

                     (4)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/2369 z dnia 11 listopada 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Protokołu przystąpienia do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru (Dz.U. L 356 z 24.12.2016, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.1.2021
            COM(2021) 27 final
            ZAŁĄCZNIK
            do dokumentu
            Wniosek DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu w odniesieniu do zmiany dodatku 1 do załącznika XII (Zamówienia publiczne) do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony

               PROJEKT

               DECYZJA 2/2020 KOMITETU DS. HANDLU UE–KOLUMBIA–PERU–EKWADOR

               z dnia XX 2021 r.

               zmieniająca dodatek 1 do załącznika XII („Zamówienia publiczne”) do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Kolumbią i Peru z drugiej strony

               KOMITET DS. HANDLU,

               uwzględniając Umowę o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony, w szczególności jej art. 191,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W art. 191 Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Peru i Ekwadorem, z drugiej strony (zwanej dalej „umową o handlu”), określono procedury, zgodnie z którymi Strona może zmienić lub skorygować zakres zamówień objętych tytułem VI umowy o handlu.

               (2)Dodatek 1 sekcja A podsekcja 1 („Podmioty rządowe na szczeblu centralnym”) do załącznika XII do umowy o handlu zawiera wykaz kolumbijskich podmiotów rządowych na szczeblu centralnym, których zamówienia wchodzą w zakres tytułu VI.

               (3)Na posiedzeniu Podkomitetu ds. Zamówień Publicznych w dniu 17 października 2019 r., które odbyło się w Bogocie, Kolumbia poinformowała Unię o swoim zamiarze aktualizacji wykazu podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym poprzez dodanie sześciu agencji utworzonych po 2011 r., które należą do szczebla wykonawczego. W momencie zakończenia negocjacji w sprawie umowy o handlu między Unią a Kolumbią w 2010 r. kompetencje wykonywane obecnie przez te agencje były wykonywane przez podmioty zamawiające na szczeblu ministerialnym. Agencje te nie figurują obecnie w wykazie kolumbijskim podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym.

               (4)Unia i Kolumbia zgadzają się, że wykaz podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym Kolumbii należy zaktualizować poprzez dodanie tych sześciu agencji, jak to określono w niniejszej decyzji.

               (5)Należy zatem zmienić dodatek 1 sekcja A podsekcja 1 załącznika XII do umowy o handlu. Unia i Kolumbia zgadzają się, że taka aktualizacja nie powinna wymagać wyrównań, ponieważ jest to niewielka zmiana zgodna z art. 191 ust. 2 umowy o handlu.

               (6)Decyzja w sprawie zmiany dodatku 1 sekcja A podsekcja 1 do załącznika XII do umowy o handlu może zostać przyjęta przez Unię i Kolumbię („zainteresowane państwo andyjskie-sygnatariusza”) w Komitecie ds. Handlu ustanowionym na mocy umowy o handlu, zgodnie z art. 14 ust. 3 w związku z jego art. 12 ust. 4, ponieważ decyzja ta dotyczy wyłącznie dwustronnych relacji pomiędzy UE a Kolumbią.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W dodatku 1 sekcja A podsekcja 1 do załącznika XII (Zamówienia publiczne) do umowy handlowej do wykazu podmiotów zamawiających na szczeblu centralnym dodaje się nagłówek i sześć agencji w brzmieniu:

               „Agencje wykonawcze

               29. Agencia Nacional de Minería

               30. Agencia Nacional de Infrastructura

               31. Agencia Nacional de Seguridad Vial

               32. Agencia Nacional del Espectro

               33. Agencia Presidencial de Cooperación Internacional de Colombia

               34. Agencia de Desarrollo Rural”.

               Artykuł 2

               Zmiana przewidziana w art. 1 nie pociąga za sobą żadnych wyrównań.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia [...] r.

               Niniejszą decyzję sporządza się w językach urzędowych Stron umowy o handlu, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.

               Sporządzono w […]

                        W imieniu Komitetu ds. Handlu


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.1.2021
            COM(2020) 834 final/2
            2020/0368(NLE)
            COM(2020) 834 final of 10.12.2020 downgraded on 27.1.2021
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE w sprawie stanowiska Unii dotyczącego projektu decyzji Wspólnego Komitetu w sprawie określenia towarów, w przypadku których nie istnieje ryzyko ich późniejszego przemieszczenia do Unii

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Komisja występuje z wnioskiem, aby Rada zatwierdziła stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”) w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu ustanawiającej kryteria uznawania towarów za niepoddane przetwarzaniu komercyjnemu w Irlandii Północnej oraz kryteria uznawania, że w przypadku towarów przywiezionych do Irlandii Północnej nie istnieje ryzyko, że zostaną one później przemieszczone do Unii.

               2.Kontekst wniosku

                  Art. 5 ust. 1 protokołu w sprawie Irlandii i Irlandii Północnej („protokół”) określa obowiązujący system ceł za towary przywożone do Irlandii Północnej:

               –za towary przywożone do Irlandii Północnej transportem bezpośrednim z innej części Zjednoczonego Królestwa: brak ceł, chyba że istnieje ryzyko, że towar zostanie później przemieszczony do Unii.

               –za towary przywożone do Irlandii Północnej z państw trzecich innych niż Zjednoczone Królestwo: cło obowiązujące w Zjednoczonym Królestwie, chyba że istnieje ryzyko, że towar zostanie później przemieszczony do Unii.

                  Zgodnie z art. 5 ust. 2 protokołu uznaje się, że istnieje ryzyko, że każdy towar przywieziony do Irlandii Północnej może zostać później przemieszczony do Unii, chyba że stwierdzono, że towar ten:

               –nie będzie poddawany przetwarzaniu komercyjnemu w Irlandii Północnej

               –oraz spełnia kryteria ustanowione przez Wspólny Komitet w celu określenia towarów, w przypadku których nie istnieje ryzyko ich późniejszego przemieszczenia do Unii.

                  W art. 5 ust. 2 protokołu przewidziano decyzję Wspólnego Komitetu ustanawiającą kryteria, na podstawie których spełniony jest którykolwiek z tych wymogów dotyczących uznania, że nie istnieje ryzyko przemieszczenia towarów z Irlandii Północnej do Unii.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Warunki uznania, że „nie istnieje ryzyko” przemieszczenia towarów do Unii

               Można uznać, że w przypadku towarów przywiezionych do Irlandii Północnej „nie istnieje ryzyko”, że zostaną one później przemieszczone do Unii, jeżeli:

               ·nie ma żadnej zachęty ekonomicznej do wysyłania ich do UE przez Irlandię Północną z powodu obowiązującej różnicy w stawkach, co oznacza, że:

               ·dla towarów z Wielkiej Brytanii: stawka celna wynosi zero

               ·dla towarów z innych państw trzecich: stawka celna UE jest niższa od stawki celnej Zjednoczonego Królestw lub równa takiej stawce,

               lub jeżeli w inny sposób zostanie zapewnione, że ryzyko późniejszego przemieszczenia takich towarów do UE zostanie ograniczone do minimum, zwłaszcza dlatego, że importer jest uznawany za przedsiębiorcę prowadzącego sprzedaż wyłącznie konsumentom końcowym w Irlandii Północnej (program zaufanych przedsiębiorców - Trusted Trader Scheme). Wykonanie postanowień art. 5 ust. 1 protokołu za pośrednictwem programu zaufanych przedsiębiorców wymaga szczególnie starannego monitorowania ze strony Unii. Aby umożliwić Unii reagowanie w przypadku, gdy taki program okaże się niewystarczająco skuteczny, w decyzji Wspólnego Komitetu przewidziano gwarancje proceduralne umożliwiające zakończenie podejścia określonego w tej decyzji (klauzula wygaśnięcia).

               4.Podstawa prawna

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Decyzja, którą Wspólny Komitet ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący dla stron zgodnie z art. 166 umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną decyzji będącej przedmiotem wniosku jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ decyzja Wspólnego Komitetu dotyczy wykonania merytorycznych postanowień protokołu, należy ją opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jej przyjęciu.

               2020/0368 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE w sprawie stanowiska Unii dotyczącego projektu decyzji Wspólnego Komitetu w sprawie określenia towarów, w przypadku których nie istnieje ryzyko ich późniejszego przemieszczenia do Unii

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. [218 ust. 9],

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady (UE) 2020/135
                  1
                z dnia 30 stycznia 2020 r. i weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r.

               (2)W art. 166 umowy o wystąpieniu upoważniono Wspólny Komitet do przyjmowania decyzji dotyczących wszelkich kwestii, w przypadku których przewiduje to umowa. Protokół w sprawie Irlandii i Irlandii Północnej do umowy o wystąpieniu („protokół”) stanowi integralną część tej umowy.

               (3)W art. 5 ust. 1 protokołu przewidziano stosowanie ceł obowiązujących w prawie Unii w odniesieniu do towarów przywiezionych do Irlandii Północnej, co do których uznaje się, że istnieje ryzyko ich późniejszego przemieszczenia do Unii. Towary, w przypadku których nie istnieje ryzyko ich przemieszczenia do Unii, nie podlegają żadnym cłom albo podlegają cłom obowiązującym w Zjednoczonym Królestwie.

               (4)Zgodnie z art. 5 ust. 2 uznaje się, że istnieje ryzyko, że każdy towar przywieziony do Irlandii Północnej może zostać później przemieszczony do Unii. Aby w przypadku towarów przywożonych do Irlandii Północnej można było uznać, że nie istnieje ryzyko późniejszego przemieszczenia do Unii, towary te nie mogą być tam poddawane przetwarzaniu komercyjnemu lub spełniają kryteria określone w decyzji Wspólnego Komitetu.

               (5)Kryteria dotyczące towarów niepodlegających przetwarzaniu komercyjnemu powinny również uwzględniać fakt, że zgodnie z art. 6 protokołu Irlandia Północna stanowi część obszaru celnego Zjednoczonego Królestwa, a także powinny odzwierciedlać zobowiązanie stron protokołu, że jego wykonanie powinno mieć jak najmniejszy wpływ na codzienne życie społeczności zarówno w Irlandii, jak i Irlandii Północnej.

               (6)Można uznać, że w odniesieniu do towarów przywiezionych do Irlandii Północnej nie istnieje ryzyko późniejszego przemieszczenia do Unii, w przypadku gdy różnica w stawkach celnych wynosi zero, lub jeżeli w inny sposób zapewnione zostanie, że podmioty gospodarcze nie będą zachęcane do wysyłania towarów do Irlandii Północnej wyłącznie ze względu na wybór obowiązującej stawki celnej.

               (7)Należy zatem ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy art. 164 umowy o wystąpieniu, w sprawie decyzji, która ma zostać podjęta zgodnie z art. 12 protokołu, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Decyzja Wspólnego Komitetu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.1.2021
            COM(2020) 834 final/2
            COM(2020) 834 final of 10.12.2020 downgraded on 27.1.2021
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE w sprawie stanowiska Unii dotyczącego projektu decyzji Wspólnego Komitetu w sprawie określenia towarów, w przypadku których nie istnieje ryzyko ich późniejszego przemieszczenia do Unii

               PROJEKT DECYZJI

               WSPÓLNY KOMITET,

               Uwzględniając Protokół w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, w szczególności jego art. 5 ust. 2,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Przedmiot

               Niniejsza decyzja określa zasady wykonania art. 5 ust. 2 Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej („protokół”) w odniesieniu do:

               a)warunków pozwalających uznać, że dany towar przywieziony do Irlandii Północnej spoza Unii nie będzie poddawany przetwarzaniu komercyjnemu w Irlandii Północnej;

               b)kryteriów pozwalających uznać, że w przypadku danego towaru przywiezionego do Irlandii Północnej spoza Unii nie istnieje ryzyko, że zostanie on później przemieszczony do Unii.

               Artykuł 2

               Przetwarzanie niekomercyjne

               Towar nie jest uważany za poddawany przetwarzaniu komercyjnemu, jeżeli:

               a)całkowity roczny obrót osoby, która składa zgłoszenie do dopuszczenia do obrotu w odniesieniu do tego towaru lub w imieniu której takie zgłoszenie jest składane („importer”), nie przekracza, w ostatnim pełnym roku obrotowym, kwoty 500 000 GBP; lub

               b)przetwarzanie odbywa się w Irlandii Północnej i ma wyłącznie na celu:

               (i)sprzedaż żywności konsumentowi końcowemu w Zjednoczonym Królestwie;

               (ii)roboty budowlane, w przypadku gdy towary przetworzone stanowią stałą część konstrukcji, która została skonstruowana i zlokalizowana w Irlandii Północnej przez importera;

               (iii)bezpośrednie świadczenie usług zdrowotnych lub opiekuńczych przez importera w Irlandii Północnej;

               (iv)działania nienastawione na zysk w Irlandii Północnej, w przypadku gdy przetworzony towar nie jest następnie sprzedawany przez importera; lub

               (v)ostateczne wykorzystanie przez importera paszy dla zwierząt w obiektach znajdujących się w Irlandii Północnej.

               Artykuł 3

               Warunki uznania, że nie istnieje ryzyko późniejszego przemieszczenia danego towaru do Unii

               1.Uznaje się, że nie istnieje ryzyko późniejszego przemieszczenia danego towaru do Unii, jeżeli towar ten nie jest uważany za poddawany przetwarzaniu komercyjnemu zgodnie z art. 2 oraz jeżeli:

               a)w przypadku towarów przywożonych do Irlandii Północnej z innej części Zjednoczonego Królestwa transportem bezpośrednim,

               (i)stawka celna należna zgodnie ze wspólną taryfą celną Unii wynosi zero, lub

               (ii)importer uzyskał, zgodnie z art. 5–7 niniejszej decyzji, pozwolenie na przywóz tego towaru do Irlandii Północnej w celu jego sprzedaży lub ostatecznego wykorzystania przez konsumentów końcowych znajdujących się w Zjednoczonym Królestwie, w tym w przypadku gdy towar ten został poddany przetwarzaniu niekomercyjnemu zgodnie z art. 2 przed jego sprzedażą konsumentom końcowym lub jego ostatecznym wykorzystaniem przez tych konsumentów;

               b)w przypadku towarów przywożonych do Irlandii Północnej transportem bezpośrednim z innego miejsca pochodzenia niż Unia lub pozostałe części Zjednoczonego Królestwa,

               (i)stawki celne należne zgodnie ze wspólną taryfą celną Unii są równe lub niższe od stawek należnych zgodnie z taryfą celną Zjednoczonego Królestwa, lub

               (ii)importer uzyskał, zgodnie z art. 5–7 niniejszej decyzji, pozwolenie na przywóz tego towaru do Irlandii Północnej w celu jego sprzedaży lub ostatecznego wykorzystania przez konsumentów końcowych znajdujących się w Irlandii Północnej, w tym w przypadku gdy towar ten został poddany przetwarzaniu niekomercyjnemu zgodnie z art. 2 przed jego sprzedażą konsumentom końcowym lub jego ostatecznym wykorzystaniem przez tych konsumentów, a różnica między cłem należnym zgodnie ze wspólną taryfą celną Unii a cłem należnym zgodnie z taryfą celną Zjednoczonego Królestwa jest niższa niż 3 % wartości celnej towaru.

               2.Ust. 1 lit. a) ppkt (ii) i ust. 1 lit. b) ppkt (ii) nie mają zastosowania do towarów objętych środkami ochrony handlu przyjętymi przez Unię.

               Artykuł 4

               Określenie należnych ceł

               Do celów art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 ust. 1 lit. b) stosuje się następujące zasady:

               a)cło należne za towar zgodnie ze wspólną taryfą celną Unii ustala się zgodnie z zasadami określonymi w unijnych przepisach celnych;

               b)cło należne za towar zgodnie z taryfą celną Zjednoczonego Królestwa ustala się zgodnie z zasadami określonymi w przepisach celnych Zjednoczonego Królestwa.

               Artykuł 5

               Pozwolenie do celów określonych w art. 3

               1.Do celów art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) wniosek o pozwolenie na przywóz towarów do Irlandii Północnej bezpośrednim transportem, w celu jego sprzedaży lub ostatecznego wykorzystania przez konsumentów końcowych, składa się do właściwego organu Zjednoczonego Królestwa.

               2.Wniosek o pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje na temat działalności gospodarczej wnioskodawcy, na temat towarów zwykle przywożonych do Irlandii Północnej, a także opis rodzaju rejestrów, systemów i kontroli stosowanych przez wnioskodawcę w celu zapewnienia, że towary objęte pozwoleniem będą właściwie zgłaszane do celów celnych oraz że możliwe będzie przedstawienie dowodów na poparcie zobowiązania, o którym mowa w art. 6 lit. b). Przedsiębiorca przechowuje dowody, np. faktury, za ostatnie pięć lat i dostarcza je właściwym organom na ich żądanie. Wymogi dotyczące danych zawarte we wniosku są szczegółowo określone w załączniku do niniejszej decyzji.

               3.Pozwolenie obejmuje co najmniej następujące informacje:

               a)imię i nazwisko osoby, której udzielono pozwolenia („posiadacz pozwolenia”);

               b)niepowtarzalny numer referencyjny nadany decyzji przez właściwy organ celny („numer referencyjny pozwolenia”);

               c)organ, który udzielił pozwolenia;

               d)data wejścia w życie pozwolenia.

               4.Przepisy unijnego prawa celnego dotyczące decyzji w sprawie stosowania przepisów prawa celnego mają zastosowanie do wniosków i pozwoleń, o których mowa w niniejszym artykule, w tym w odniesieniu do monitorowania.

               5.W przypadku gdy właściwy organ celny Zjednoczonego Królestwa zauważy celowe niewłaściwe wykorzystanie pozwolenia lub naruszenie warunków pozwolenia określonych w niniejszej decyzji, organ ten zawiesza lub cofa pozwolenie.

               Artykuł 6

               Ogólne warunki udzielania pozwoleń

               Do celów art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) pozwolenie może zostać udzielone wnioskodawcom, którzy:

               a)spełniają następujące kryteria dotyczące siedziby:

               (i)posiadają w Irlandii Północnej siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności,

               –w których stale obecny jest personel oraz zasoby techniczne; oraz

               –z których towary są sprzedawane konsumentom końcowym lub dostarczane do ostatecznego wykorzystania przez konsumentów końcowych; oraz

               –w których rejestry i informacje celne, handlowe i transportowe są dostępne w Irlandii Północnej, oraz

               (ii)w przypadku gdy nie posiadają siedziby w Irlandii Północnej, prowadzą operacje celne w Zjednoczonym Królestwie i mają pośredniego przedstawiciela celnego w Irlandii Północnej;

               b)zobowiązują się do przywożenia towarów do Irlandii Północnej wyłącznie w celu sprzedaży lub ostatecznego wykorzystania przez konsumentów końcowych, w tym w przypadku gdy towary te zostały poddane przetwarzaniu niekomercyjnemu, zgodnie z art. 2, przed ich sprzedażą konsumentom końcowym lub ich ostatecznym wykorzystaniem przez tych konsumentów; oraz, w przypadku sprzedaży konsumentom końcowym w Irlandii Północnej, zobowiązanie, że sprzedaż będzie dokonywana z jednego lub większej ilości fizycznych punktów sprzedaży w Irlandii Północnej, z których dokonywana jest fizyczna sprzedaż bezpośrednia konsumentom końcowym.

               Artykuł 7

               Szczególne warunki udzielania pozwoleń

               1.Do celów art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) pozwolenie na przywóz towarów do Irlandii Północnej udzielane jest wyłącznie wnioskodawcom spełniającym warunki określone w art. 6, a także następujące warunki:

               a)wnioskodawca deklaruje, że zgłosi do dopuszczenia do obrotu towary przywożone do Irlandii Północnej zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) lub art. 3 ust. 1 lit. b) ppkt (ii);

               b)wnioskodawca nie popełnił żadnego poważnego lub powtarzającego się naruszenia prawodawstwa celnego i przepisów podatkowych, w tym również nie figuruje w rejestrze skazanych za poważne przestępstwa karne związane z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą;

               c)w odniesieniu do towarów, które mają zostać zgłoszone jako towary, co do których nie istnieje ryzyko późniejszego przemieszczenia do Unii, wnioskodawca musi wykazać, że posiada wysoki poziom kontroli swoich operacji i przepływu towarów zapewniony przez system zarządzania rejestrem handlowym oraz – w stosownych przypadkach – transportowym, co umożliwia przeprowadzanie właściwych kontroli oraz dostarczenie odpowiednich dowodów na poparcie zobowiązania, o którym mowa w art. 6 lit. b).

               2.Pozwoleń udziela się wyłącznie wtedy, gdy organ celny uzna, że będzie w stanie przeprowadzać kontrole nie podejmując nieproporcjonalnych wysiłków administracyjnych, w tym kontrole wszelkich dowodów na to, że towary zostały sprzedane konsumentom końcowym lub były przeznaczone do ostatecznego wykorzystania przez tych konsumentów.

               3.W okresie kończącym się dwa miesiące po wejściu w życie niniejszej decyzji pozwolenie może zostać udzielone tymczasowo, jeżeli wnioskodawca złożył kompletny wniosek, spełnia wymogi ust. 1 lit. b) oraz oświadcza, że spełnia pozostałe warunki udzielenia zezwolenia. Okres obowiązywania tymczasowego pozwolenia jest ograniczony do czterech miesięcy, po upływie których przedsiębiorca musi uzyskać stałe pozwolenie.

               Artykuł 8

               Wymiana informacji na temat stosowania art. 5 ust. 1 i 2 protokołu

               1.Bez uszczerbku dla swoich obowiązków wynikających z art. 5 ust. 4 protokołu, w związku z rozporządzeniem (WE) nr 638/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady(
                  1
               ) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009(
                  2
               ), Zjednoczone Królestwo co miesiąc przekazuje Unii informacje na temat stosowania art. 5 ust. 1 i 2 protokołu oraz stosowania niniejszej decyzji. Informacje te obejmują ilości i wartości, w formie zagregowanej oraz dla każdej przesyłki, jak również środki transportu, odnoszące się do:

               a)towarów przywożonych do Irlandii Północnej, w odniesieniu do których nie były należne żadne cła zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit pierwszy protokołu;

               b)towarów przywożonych do Irlandii Północnej, w odniesieniu do których należne cła były cłami obowiązującymi w Zjednoczonym Królestwie zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit drugi protokołu; oraz

               c)towarów przywożonych do Irlandii Północnej, w odniesieniu do których należne cła były zgodne ze wspólną taryfą celną Unii.

               2.Zjednoczone Królestwo przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1, piętnastego dnia roboczego miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczą informacje.

               3.Informacje przekazuje się przy użyciu technik elektronicznego przetwarzania danych.

               4.Na wniosek przedstawicieli Unii, o których mowa w {wstawić odniesienie do decyzji Wspólnego Komitetu w sprawie obecności Unii}, i nie rzadziej niż dwa razy w roku, właściwe organy Zjednoczonego Królestwa przekazują tym przedstawicielom informacje, w formie zbiorczej oraz w odniesieniu do poszczególnych pozwoleń, na temat pozwoleń udzielonych na podstawie art. 5–7, w tym informacje o liczbie zatwierdzonych, odrzuconych i cofniętych pozwoleń.

               5.Regularne przekazywanie informacji, o którym mowa powyżej, rozpoczyna się jak najszybciej i nie później niż dnia 15 kwietnia 2021 r. Pierwsze przekazanie informacji obejmuje informacje za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do końca miesiąca poprzedzającego przekazanie.

               Artykuł 9

               Przegląd i wypowiedzenie

               Jeżeli jedna ze stron uzna, że dochodzi do znaczącego przekierowania handlu, oszustw lub innych nielegalnych działań, informuje o tym drugą stronę za pośrednictwem Wspólnego Komitetu do dnia 1 sierpnia 2023 r., przy czym strony dokładają wszelkich starań, aby znaleźć obopólnie zadowalające rozwiązanie tej kwestii. Jeżeli strony nie znajdą obopólnie zadowalającego rozwiązania, przepisy art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii), art. 3 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) oraz art. 5–8 niniejszej decyzji przestają obowiązywać od dnia 1 sierpnia 2024 r., chyba że Wspólny Komitet podejmie przed dniem 1 kwietnia 2024 r. decyzję o dalszym ich stosowaniu.

               W przypadku gdy przepisy art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii), art. 3 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) oraz art. 5–8 niniejszej decyzji przestaną obowiązywać zgodnie z akapitem pierwszym, Wspólny Komitet zmienia niniejszą decyzję do dnia 1 sierpnia 2024 r. w celu wprowadzenia odpowiedniego alternatywnego przepisu obowiązującego od dnia 1 sierpnia 2024 r., z uwzględnieniem szczególnych okoliczności w Irlandii Północnej i z pełnym poszanowaniem miejsca Irlandii Północnej w ramach obszaru celnego Zjednoczonego Królestwa.

               Artykuł 10

               Wejście w życie

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 2021 r.

               Sporządzono w …

               W imieniu Wspólnego Komitetu

               Współprzewodniczący

               Załącznik

               Wniosek o pozwolenie na przywóz towarów do Irlandii Północnej przeznaczonych dla konsumentów końcowych

               (o którym mowa w art. 5 decyzji)

               Informacje dotyczące wniosku

               1. Dokumenty potwierdzające

               Obowiązkowe dokumenty potwierdzające i informacje dostarczane przez wszystkich wnioskodawców:

               Dokument założycielski / dowód posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności

               2. Inne dokumenty potwierdzające i informacje dostarczane przez wnioskodawcę:

               Wszelkie inne dokumenty lub informacje uzupełniające, które uznaje się za istotne do celów sprawdzenia, czy wnioskodawca spełnia warunki, o których mowa w art. 6 i 7 decyzji.

               Należy podać informacje na temat rodzaju dokumentu lub dokumentów uzupełniających dołączonych do wniosku a także, w stosownych przypadkach, ich numer identyfikacyjny lub datę wystawienia. Należy wskazać również całkowitą liczbę dołączonych dokumentów.

               3. Data i podpis wnioskodawcy

               Wnioski składane przy użyciu technik elektronicznego przetwarzania danych muszą zostać uwierzytelnione przez osobę składającą wniosek.

               Data, w której wnioskodawca podpisał lub w inny sposób uwierzytelnił wniosek.

               Dane wnioskodawcy

               4. Wnioskodawca

               Wnioskodawcą jest osoba, która składa do organów celnych wniosek o wydanie decyzji.

               Należy podać imię i nazwisko oraz adres danej osoby.

               5. Numer identyfikacyjny wnioskodawcy

               Wnioskodawcą jest osoba, która składa do organów celnych wniosek o wydanie decyzji.

               Należy podać numer rejestracyjny i identyfikacyjny przedsiębiorcy (numer EORI) przedmiotowej osoby, określony w art. 1 pkt 18 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446(
                  3
               ).

               6. Status prawny wnioskodawcy

               Status prawny zgodnie z dokumentem założycielskim.

               7. Numer identyfikacyjny (numery identyfikacyjne) VAT

               Należy podać numer identyfikacyjny VAT, jeżeli został nadany

               8. Działalność gospodarcza

               Należy podać informacje na temat działalności gospodarczej wnioskodawcy. Proszę krótko opisać swoją działalność handlową i określić swoją rolę w łańcuchu dostaw (np. producent towarów, importer, sprzedawca detaliczny itp.). Proszę podać:

               – zamierzone wykorzystanie przywożonych towarów, w tym opis rodzaju towarów oraz informację, czy są one poddawane jakiemukolwiek rodzajowi przetwarzania.

               – szacunkową liczbę zgłoszeń do dopuszczenia do obrotu dla przedmiotowych towarów składanych w ciągu roku.

               – rodzaj rejestrów, systemów i kontroli wprowadzonych w celu realizacji zobowiązania, o którym mowa w art. 6 lit. b).

               9. Obroty roczne

               Do celów art. 2 decyzji należy podać roczny obrót za ostatni pełny rok obrotowy. W przypadku nowo utworzonego przedsiębiorstwa należy dostarczyć dane i informacje umożliwiające oszacowanie przewidywanego obrotu, np. najnowsze zestawienia przepływów pieniężnych, bilansy oraz prognozy zysków i strat zatwierdzone przez dyrektorów/partnerów/wyłącznego właściciela.

               10. Osoba wyznaczona do kontaktów odpowiedzialna za wniosek

               Osoba wyznaczona do kontaktów jest odpowiedzialna za utrzymywanie kontaktów z organami celnymi w kwestiach związanych z wnioskiem.

               Należy podać imię i nazwisko osoby wyznaczonej do kontaktów oraz numer telefonu lub adres e-mail (najlepiej funkcyjnej skrzynki pocztowej)

               11. Osoba kierująca przedsiębiorstwem wnioskodawcy lub nadzorująca zarządzanie nim

               Do celów art. 7 lit. b) decyzji należy podać imię i nazwisko oraz pełne dane odpowiedniej osoby (osób) zgodnie ze statusem prawnym/formą prawną przedsiębiorstwa wnioskodawcy, w szczególności: dyrektora/kierownika przedsiębiorstwa i ewentualnych dyrektorów zarządu. Dane powinny obejmować: imię i nazwisko, adres, datę urodzenia i krajowy numer identyfikacyjny.

               Daty, godziny, okresy i miejsca

               12. Data założenia

               Cyframi – dzień, miesiąc oraz rok założenia.

               13. Adres siedziby/adres zamieszkania

               Dokładny adres miejsca siedziby/zamieszkania osoby, w tym identyfikator państwa lub terytorium.

               14. Miejsce prowadzenia dokumentacji

               Należy podać pełny adres miejsca lub miejsc, w których jest lub ma być prowadzona dokumentacja wnioskodawcy. Kod UN/LOCODE może zastąpić adres, jeśli umożliwia jednoznaczną identyfikację danej lokalizacji.

               15. Miejsce (miejsca) przetwarzania lub wykorzystania

               Proszę podać adres miejsca lub miejsc, w których towary będą, w stosownych przypadkach, przetwarzane i sprzedawane konsumentom końcowym.

                     (1)

                        Rozporządzenie (WE) nr 638/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie danych statystycznych Wspólnoty odnoszących się do handlu towarami między państwami członkowskimi oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 (Dz.U. L 102 z 7.4.2004, s. 1).

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 (Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 23).

                     (3)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 28.12.2015, s. 1).