Ważna informacja prawna

|

52008PC0456

Wniosek rozporządzenie Rady uchylające cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 437/2004 na przywóz pstrąga tęczowego pochodzącego z Norwegii  /* KOM/2008/0456 wersja ostateczna */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 14.7.2008KOM(2008) 456 wersja ostatecznaWniosekROZPORZĄDZENIE RADYuchylające cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 437/2004 na przywóz pstrąga tęczowego pochodzącego z Norwegii(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEKontekst wniosku |Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. („rozporządzenie podstawowe”) w postępowaniu dotyczącym przywozu pstrąga tęczowego pochodzącego z Norwegii. |Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Rozporządzenie Rady (WE) nr 437/2004 z dnia 8 marca 2004 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze tymczasowego cła nałożonego na przywóz pstrąga tęczowego pochodzącego z Norwegii. |Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Strony zainteresowane objęte postępowaniem miały już możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. |Aspekty prawne wniosku |Krótki opis proponowanych działań Rozporządzeniem Rady (WE) nr 437/2004 z dnia 8 marca 2004 r. Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe i zdecydowała o ostatecznym poborze tymczasowego cła nałożonego na przywóz pstrąga tęczowego pochodzącego z Norwegii. Dnia 15 maja 2007 r. Komisja wszczęła przegląd okresowy wyżej wspomnianych środków zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. W wyniku dochodzenia stwierdzono, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym nie doszło do dumpingu oraz że nie istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków. Występuje się zatem do Rady o przyjęcie załączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia. |Podstawa prawna: Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. |Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Wspólnoty, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania. |Wybór instrumentów |Proponowane instrumenty: rozporządzenie. |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów. W wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości. |Wpływ na budżet |Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |WniosekROZPORZĄDZENIE RADYuchylające cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 437/2004 na przywóz pstrąga tęczowego pochodzącego z NorwegiiRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”), w szczególności jego art. 9 i art. 11 ust. 2,uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:A. PROCEDURA1. Obowiązujące środki(1) W wyniku dochodzenia antydumpingowego („dochodzenie pierwotne”) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 437/2004[2], ostateczne cło antydumpingowe na przywóz pstrąga tęczowego („PT” lub „produkt objęty postępowaniem” jak określono w motywie 19 poniżej) pochodzącego z Norwegii. Ostateczne cło nałożono w postaci ogólnokrajowego cła ad valorem na poziomie 19,9 % („obecne środki”).2. Wniosek o dokonanie przeglądu i jego rozpoczęcie(2) Dnia 12 marca 2007 r. Komisja otrzymała wniosek o częściowy przegląd okresowy, złożony przez kilku producentów i eksporterów pstrąga tęczowego, tzn. Sjøtroll Havbruk AS, Lerøy Fossen AS, Firda Sjøfarmer AS, Coast Seafood AS, Hallvard Leroy AS i Sirena Norway AS („wnioskodawcy”) zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.(3) Wniosek zawierał dowody prima facie , że okoliczności, na podstawie których ustanowiono środki, uległy zmianie i że są to zmiany trwałe. Wnioskodawcy postawili zarzut i przedstawili dowody prima facie , że ich ceny eksportowe na rynek wspólnotowy znacznie wzrosły, i wzrost ten jest zdecydowanie wyższy niż zmiany cen krajowych i koszty produkcji w Norwegii. Ponadto wnioskodawcy stwierdzili, że doprowadzi to do ograniczenia dumpingu znacznie poniżej poziomu obecnych środków stąd dalsze stosowanie wprowadzonych środków na obecnym poziomie nie jest już konieczne do zrównoważenia skutków dumpingu. Przedstawione dowody uznano za wystarczającą podstawę wszczęcia postępowania.(4) W związku z tym, po konsultacji z Komitetem Doradczym, dnia 15 maja 2007 r. Komisja wszczęła, poprzez publikację zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3], częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych nałożonych na przywóz pstrąga tęczowego pochodzącego z Norwegii zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”).(5) Przegląd ten był ograniczony w swoim zakresie do dumpingu, a jego celem było określenie potrzeby dalszego stosowania, uchylenia lub zmiany obowiązujących środków.3. Strony zainteresowane postępowaniem(6) Komisja oficjalnie zawiadomiła o wszczęciu postępowania wszystkich znanych eksporterów/producentów w Norwegii, przedsiębiorstwa handlowe, importerów, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, jak również przedstawicieli Królestwa Norwegii. Stronom zainteresowanym umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.4. Kontrola wyrywkowa(7) Z sekcji 5 lit. a) zawiadomienia o wszczęciu postępowania wynika, że Komisja może podjąć decyzję o zastosowaniu kontroli wyrywkowej zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego. W odpowiedzi na wniosek wystosowany zgodnie z sekcją 5 lit. a) ppkt (i) zawiadomienia o wszczęciu postępowania, 298 przedsiębiorstw, reprezentujących ponad 70 % licencji na produkcję stosowanych podczas OD, terminowo dostarczyło żądane informacje. Spośród nich, 123 stanowili eksporterzy PT lub producenci PT. Wywozu dokonywano bezpośrednio lub pośrednio, za pośrednictwem powiązanych i niezależnych przedsiębiorstw handlowych.(8) Ze względu na dużą liczbą zaangażowanych przedsiębiorstw podjęto decyzję o zastosowaniu przepisów w zakresie kontroli wyrywkowej oraz, po konsultacji z przedstawicielami przemysłu norweskiego, wybrano w tym celu próbę spośród przedsiębiorstw produkcyjnych o najwyższej wielkości wywozu do Wspólnoty Europejskiej (producenci eksportujący).(9) Zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, wybrana próba objęła największą reprezentatywną wielkość wywozu, która mogła zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie.(10) Wnioski o określenie indywidualnego marginesu dumpingu zostały złożone przez przedsiębiorstwa niewłączone do próby. Jednakże w związku z dużą ilością wniosków i przedsiębiorstw wybranych do kontroli wyrywkowej stwierdzono, że badania indywidualne będą nadmiernie uciążliwe w rozumieniu art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i że uniemożliwią zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie. Odrzuca się zatem wnioski o określenie indywidualnego marginesu dumpingu.(11) Jeden z eksportujących producentów objętych próbą oświadczył, że nie potrafi udzielić odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy. Dlatego ten eksportujący producent został wyłączony z próby, zaś wyniki oparto na faktach dostępnych zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.(12) Postępowanie wykazało również, że dwóch innych eksportujących producentów objętych próbą nie dokonywało wywozu do Wspólnoty produktu objętego dochodzeniem, produkowanego przez nich samych lub przez przedsiębiorstwa powiązane z nimi, podczas okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („ODP”). Jako że żadna cena eksportowa nie była z tego powodu dostępna, dla tych producentów eksportujących nie można było ustanowić marginesu dumpingu.(13) Trzej producenci eksportujący objęci próbą stanowili około 33 % wywozu PT z Norwegii do Wspólnoty oraz 31 % wielkości produkcji w Norwegii podczas ODP, co nadal uznano za reprezentatywne.(14) W odniesieniu do importerów oraz w celu umożliwienia Komisji podjęcia decyzji o tym, czy kontrola wyrywkowa jest niezbędna, w sekcji 5 lit. a) ppkt (ii) zawiadomienia o wszczęciu postępowania wezwano importerów we Wspólnocie do przedstawienia informacji, o których mowa we wspomnianej sekcji. Tylko trzech importerów we Wspólnocie wypełniło formularz dotyczący kontroli wyrywkowej. Ze względu na tak niską liczbę współpracujących importerów w tym przypadku kontrola wyrywkowa nie była konieczna.(15) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do określenia dumpingu. W tym celu Komisja zaprosiła wszystkie strony, o których wiadomo, że są zainteresowane oraz wszystkie pozostałe strony, które zgłosiły się w terminie wskazanym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, do współpracy w przedmiotowym postępowaniu oraz do wypełnienia właściwych kwestionariuszy.(16) Komisja odbyła wizyty weryfikacyjne w pomieszczeniach następujących przedsiębiorstw:1.  Producenci w Norwegii:2.  Marine Harvest AS, Bergen, Norwegia3.  Hallvard Leroy AS, Bergen, Norwegia4.  Sjotroll Havbruk AS, Bekkjarvik, Norwegia5.  Svanoy Havbruk AS, Svanoybukt, Norwegia6.  Hyen Laks AS, Hyen, Norwegia7.  Powiązane przedsiębiorstwa handlowe:8.  Coast Seafood AS, Maloy, Norwegia9.  Skaar Norway AS, Floro, Norwegia(17) Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.5. Okres objęty dochodzeniem(18) Dochodzenie dotyczące dumpingu objęło okres od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 marca 2007 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”).PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY1. Produkt objęty postępowaniem(19) Produkt objęty postępowaniem jest taki sam, jak w przypadku dochodzenia pierwotnego, tzn. jest to pstrąg tęczowy (Oncorhynchus Mykiss) świeży, schłodzony lub mrożony, w postaci całych ryb (z głowami i skrzelami, wypatroszonych, o masie większej niż 1,2 kg każda, lub pozbawionych głowy, oskrobanych i wypatroszonych, o masie większej niż 1 kg każda) lub w postaci filetów (ważących ponad 0,4 kg każdy), pochodzący z Norwegii („produkt objęty postępowaniem”).(20) Produkt objęty postępowaniem jest obecnie objęty kodami CN 0302 11 20, 0303 21 20, 0304 19 15 oraz 0304 29 15, odpowiadającymi różnym jego rodzajom (ryby świeże lub chłodzone, filety świeże lub chłodzone, ryby mrożone oraz mrożone filety).2. Produkt podobny(21) Jak ustalono podczas dochodzenia pierwotnego i potwierdzono w trakcie przedmiotowego dochodzenia, produkt objęty postępowaniem oraz produkt wytwarzany i sprzedawany na krajowym rynku norweskim mają te same podstawowe właściwości fizyczne i to samo zastosowanie. Uznano je zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Ponieważ bieżący przegląd ograniczony był do dumpingu, nie wyciągnięto żadnych wniosków dotyczących produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym.C. DUMPING1. Informacje ogólne(22) Norwescy producenci PT sprzedawali produkt objęty postępowaniem do Wspólnoty bezpośrednio lub przez powiązane i niepowiązane przedsiębiorstwa handlowe. Do obliczenia ceny eksportowej wykorzystano jedynie dane dotyczące możliwej do określenia sprzedaży przeznaczonej na rynek wspólnotowy, dokonywanej bezpośrednio lub poprzez przedsiębiorstwa powiązane z producentami eksportującymi objętymi próbą z siedzibą w Norwegii.2. Wartość normalna(23) W celu określenia wartości normalnej Komisja ustaliła najpierw dla każdego producenta eksportującego włączonego do próby, czy jego ogólna sprzedaż produktu objętego postępowaniem na rynku krajowym była reprezentatywna w porównaniu z ogólną sprzedażą eksportową do Wspólnoty. Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, sprzedaż krajową uznawano za reprezentatywną, gdy wielkość łącznej sprzedaży krajowej każdego producenta eksportującego stanowiła co najmniej 5 % wielkości jego łącznej sprzedaży z przeznaczeniem na wywóz do Wspólnoty.(24) Aby ustalić, czy sprzedaż krajowa była reprezentatywna, nie uwzględniono sprzedaży na rzecz niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych zlokalizowanych w Norwegii podczas ODP, gdyż nie można było z pewnością ustalić ostatecznego miejsca przeznaczenia takiej sprzedaży. Dochodzenie potwierdziło, że taka sprzedaż w przeważającej mierze przeznaczona była na wywóz na rynki krajów trzecich, a zatem nie była przeznaczona do konsumpcji krajowej.(25) Następnie Komisja ustaliła, które typy produktu sprzedawane na rynku krajowym przez przedsiębiorstwa cechujące się reprezentatywną wielkością sprzedaży krajowej były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z typami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty.(26) Sprzedaż krajowa danego typu produktu uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeżeli wielkość sprzedaży tego typu produktu na rynku krajowym podczas okresu objętego dochodzeniem przeglądowym była równa co najmniej 5 % łącznej wielkości sprzedaży eksportowej porównywalnego typu produktu do Wspólnoty.(27) Następnie zbadano, czy można uznać, że sprzedaż krajowa każdego typu produktu objętego postępowaniem, sprzedawanego na rynku krajowym w ilościach reprezentatywnych, była dokonywana w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ustalając odsetek sprzedaży z zyskiem danego typu produktu na rzecz odbiorców niezależnych. W tym celu w następujący sposób ustalono odsetek sprzedaży krajowej z zyskiem na rzecz odbiorców niezależnych dla każdego typu wywożonego produktu na rynku krajowym podczas okresu objętego dochodzeniem przeglądowym:(28) W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży typu produktu, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej obliczonym kosztom produkcji lub od nich wyższej, przekraczała 80 % ogólnej wielkości sprzedaży dla tego typu, a średnia ważona cena tego typu była równa kosztom produkcji lub od nich wyższa, wartość normalną oparto na rzeczywistych cenach krajowych. Cenę tę obliczano jako średnią ważoną cenę sprzedaży krajowej ogółem dla tego typu, dokonanej w ODP, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.(29) W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego typu produktu stanowiła 80 % lub mniej łącznej wielkości sprzedaży takiego typu, lub gdy średnia ważona cena danego typu była niższa niż koszty produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla danego typu, pod warunkiem że sprzedaż ta stanowiła co najmniej 10 % łącznej wielkości sprzedaży danego typu.(30) W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego typu stanowiła mniej niż 10 % ogólnej wielkości sprzedaży tego typu uznano, że cena krajowa tego typu produktu daje odpowiedniej podstawy do ustalenia wartości normalnej.(31) W przypadku, gdy ceny krajowe danego typu produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego nie mogły zostać wykorzystane do ustalenia wartości normalnej, konieczne było zastosowanie innej metody.(32) Mając to na uwadze, po pierwsze zbadano, czy zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego można ustalić wartość normalną na podstawie cen krajowych pozostałych producentów w Norwegii. Ponieważ w tym przypadku struktury grup przedsiębiorstw włączonych do próby były wysoce złożone i znacząco różniły się między sobą, co prawdopodobnie miało wpływ na ceny sprzedaży prowadzonej przez producentów eksportujących na rynku krajowym, uznano że w takim przypadku stosowanie cen sprzedaży innych producentów nie było właściwe, gdyż nie przyniosłoby bardziej wiarygodnych wyników niż zastosowanie danych własnych producentów eksportujących. Dlatego też wartość normalna została skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia w następujący sposób:(33) Wartość normalna została skonstruowana poprzez dodanie do ponoszonych przez producentów eksportujących kosztów wytwarzania wywożonych typów produktów (w razie potrzeby odpowiednio skorygowanych) odpowiedniej kwoty kosztów ogólnych i administracyjnych („koszty SG&A”) oraz odpowiedniej marży zysku.(34) We wszystkich przypadkach koszty SG&A i zysk ustalono zgodnie z metodami wskazanymi w art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Komisja zbadała w tym celu, czy dane o poniesionych kosztach SG&A oraz zyskach osiągniętych przez każdego z producentów eksportujących objętych postępowaniem na rynku krajowym są wiarygodne.(35) Jeden z sześciu producentów eksportujących objętych postępowaniem, dla którego konieczne było skonstruowanie wartości normalnej, nie cechował się reprezentatywną sprzedażą krajową. Dlatego też metoda opisana w formule wprowadzającej art. 2 ust. 6 nie mogła zostać zastosowana.(36) Jako że pozostali producenci eksportujący dokonywali reprezentatywnej sprzedaży krajowej w zwykłym obrocie handlowym, koszty SG&A oraz zysk dla producentów eksportujących zostały ustalone zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia podstawowego tzn. na podstawie średniej ważonej faktycznych wielkości określonych dla innych eksporterów lub producentów objętych dochodzeniem w odniesieniu do produkcji i sprzedaży produktów podobnych na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia.3. Cena eksportowa(37) W każdym przypadku, gdy produkt objęty postępowaniem był wywożony do odbiorców niezależnych we Wspólnocie, cena eksportowa była ustalana zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, mianowicie na podstawie rzeczywiście zapłaconych lub należnych cen eksportowych.(38) W przypadku, gdy sprzedaży eksportowej dokonano za pośrednictwem powiązanych importerów, cena eksportowa została skonstruowana, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie ceny, po której przywożone produkty zostały po raz pierwszy odsprzedane niezależnemu nabywcy, z należytym uwzględnieniem wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą, a także zasadnej marży kosztów SG&A i zysku. W tym zakresie wykorzystano rzeczywistą wartość kosztów SG&A poniesionych przez powiązanych importerów w ODP. Co do zysku ustalono, na podstawie dostępnych informacji oraz przy braku jakichkolwiek innych bardziej wiarygodnych danych, że przyjęcie zysku na poziomie 2 % dla importera z tego sektora gospodarki było zasadne.(39) Jak wspomniano powyżej w motywie (24) w przypadkach, kiedy sprzedaży dokonywano poprzez niepowiązane przedsiębiorstwa handlowe, niemożliwe było ustalenie z pewnością ostatecznego miejsca przeznaczenia wywożonego produktu. Dlatego też niemożliwe było ustalenie, czy danej sprzedaży dokonano na rzecz odbiorcy we Wspólnocie lub do innego kraju trzeciego, w związku z czym postanowiono nie uwzględniać sprzedaży na rzecz niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych.4. Porównanie(40) Wartość normalną i ceny eksportowe porównano na podstawie ceny ex-works.(41) Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Wprowadzono odpowiednie dostosowania we wszystkich przypadkach, w których uznano je za rozsądne, prawidłowe i poparte potwierdzonymi dowodami. Na tej podstawie uwzględniono różnice w bonifikatach, prowizjach, kosztach transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztach dodatkowych, jak również kosztach związanych z pakowaniem, opłatach bankowych, kosztach kredytu i należności celnych przywozowych.5. Marginesy dumpingu5.1. Przedsiębiorstwa objęte próbą(42) Dla producentów eksportujących objętych próbą obliczono indywidualny margines dumpingu. W przypadku tych przedsiębiorstw porównano średnią ważoną wartość normalną każdego, wywożonego do Wspólnoty typu produktu objętego postępowaniem ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiadającego mu typu produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.(43) W świetle powyższego, marginesy dumpingu dla przedsiębiorstw objętych próbą, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, są następujące:Marine Harvest AS | -12,1 % |Hallvard Leroy AS | -3,3 % |Sjotroll Havbruk AS | 0,6 % |5.2. Margines dumpingu dla całego kraju(44) Biorąc pod uwagę, że marginesy dumpingu określone dla przedsiębiorstw objętych próbą były de minimis, zaś stopień współpracy w niniejszym dochodzeniu bardzo wysoki, margines dumpingu dla całego kraju również uznano za de minimis .D. TRWAŁY CHARAKTER ZMIAN OKOLICZNOŚCI1. Informacje ogólne(45) Następnie zbadano, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, czy okoliczności odnotowane podczas ODP, tzn. marginesy dumpingu wskazane powyżej, miały charakter trwały. W tym zakresie zbadano w szczególności następujące aspekty: (i) prawdopodobne zmiany wartości normalnej, (ii) zmiany wielkości produkcji w Norwegii i (iii) zmiany konsumpcji PT na rynku Wspólnoty, (iv) kształtowanie się cen i wielkości wywozu na rynki krajów trzecich, jak również (v) kształtowanie się cen i wielkości wywozu do Wspólnoty.2. Zmiany wartości normalnej(46) W celu ustalenia prawdopodobnej zmiany wartości normalnej oraz z uwagi na to, że wartość normalna ustalona podczas ODP została skonstruowana na podstawie kosztów produkcji ponoszonych przez producentów eksportujących wykazujących najwyższe wielkości wywozu do Wspólnoty Europejskiej zgodnie z art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, uznano za właściwe zbadanie prawdopodobnej zmiany kosztu produkcji w Norwegii jako surogatu dla cen krajowych.(47) W tym kontekście zbadano szereg czynników wpływających na poziom kosztów jednostkowych, takich jak koszty karmy, koszty zakupu pstrąga w stadium smolt oraz wpływ procesu konsolidacji norweskiego sektora produkcji PT. Po pierwsze dochodzenie wykazało, że dwa główne składniki kosztów, koszty karmy i koszty zakupu pstrąga w stadium smolt, stanowiące ponad 60 % kosztów całkowitych, zmalały od czasu dochodzenia pierwotnego i ustabilizowały się od czasu ODP. Nie znaleziono żadnych przesłanek sugerujących, że miałyby one w przewidywalnej przyszłości ulegać znaczącym zmianom. Potwierdziły to cenniki karmy za pierwszy kwartał 2008 r. poddane weryfikacji podczas dochodzenia. Po drugie proces konsolidacji sektora produkcji również wywarł wpływ na obniżkę cen dzięki korzyściom skali. Tak więc całkowite koszty produkcji spadły o około 12 % między dochodzeniem pierwotnym, a ODP. Oczekuje się, że całkowite koszty ustabilizują się teraz na poziomach ustalonych podczas ODP.(48) Z uwagi na to, że wartości normalne ustalone podczas ODP nie zawsze były konstruowane, krajowe ceny sprzedaży prawdopodobnie utrzymają się na takim samym poziomie jak podczas ODP. Żadne informacje dotyczące cen krajowych w Norwegii po ODP nie były dostępne. Choć na podstawie publicznie dostępnych danych statystycznych przedstawiających zmiany cen w ostatnich latach zaobserwowano, że ceny krajowe w Norwegii i ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty utrzymywały się na podobnym poziomie i wykazywały te same tendencje, nie można było w oparciu o nie wyciągnąć żadnych merytorycznych wniosków. Dlatego trudno było przewidzieć, jak ceny krajowe będą rozwijały się w przyszłości, ale można było mniemać, że będą wykazywały tendencje podobne do cen eksportowych stosowanych w wywozie do Wspólnoty.(49) Podsumowując, w świetle powyższych danych stwierdza się, że w przewidywalnej przyszłości wartość normalna ustalona na podstawie kosztów produkcji prawdopodobnie nie wzrośnie znacząco. Z drugiej strony badanie wartości normalnej, obliczonej na podstawie cen krajowych, nie dało jasnego obrazu przyszłych zmian. Stąd choć nie wyciągnięto jakichkolwiek ogólnych wniosków końcowych, istnieją przesłanki, że w przewidywalnej przyszłości wartość normalna prawdopodobnie nie wzrośnie znacząco.(50) Po opublikowaniu informacji przemysł wspólnotowy („PW”) wysunął argument, że wyciągnięte wnioski dotyczące kosztów karmy i pstrąga w stadium smolt były błędne. Przemysł wspólnotowy zarzucał, że ceny karmy w Finlandii wzrosły o 36% między 2001 a 2008 r. oraz, że zmiany norweskich cen karmy wykazałyby taką samą tendencję. Przemysł wspólnotowy stwierdził również, że ceny składników karmy gwałtownie wzrosły podczas i po zakończeniu ODP, wskazując na wzrost cen produkcji PT w Norwegii.(51) Ponieważ zarzuty dotyczące cen karmy w Finlandii nie zostały poparte żadnymi publicznymi lub sprawdzalnymi informacjami, musiały zostać odrzucone. Co do cen składników karmy, nie ulega wątpliwości, że mogły wzrosnąć. Biorąc jednak pod uwagę substytucyjność między różnymi składnikami karmy, zazwyczaj niektóre droższe składniki można zastąpić składnikami o niższych cenach, oczekuje się, że wzrost kosztu niektórych składników karmy, nie miałby bezpośredniego liniowego wpływu na ogólny koszt karmy (i w następstwie na całkowity koszt produkcji), tzn. jeżeli dojdzie do ewentualnego wzrostu ogólnego kosztu karmy, nastąpi on w znacznie wolniejszym tempie.(52) Przemysł wspólnotowy stwierdził również, że norweskie statystyki wskazały na wzrost kosztu zakupu pstrąga w stadium smolt o 15.7 % między 2003 a 2006 r. Te same statystyki jednakże ujawniły, że patrząc z szerszej perspektywy czasu koszt zakupu pstrąga w stadium smolt zmieniał się w ciągu ostatnich dziesięciu lat i w ujęciu ogólnym nie wzrósł znacząco. Ponadto należy zauważyć, że średni koszt zakupu pstrąga w stadium smolt przedstawiony przez przemysł wspólnotowy nie odnosił się do jakiejkolwiek średniej wagi pstrąga w stadium smolt, co jest jednak konieczne w celu dokonania merytorycznej oceny tych kosztów. Mając to na uwadze, argumenty przedstawione przez przemysł wspólnotowy w odniesieniu do kosztów karmy i pstrąga w stadium smolt nie zostały uwzględnione i wobec tego wnioski w motywie (49) poniżej potwierdzono.3. Zmiany wielkości produkcji w Norwegii(53) W przeciwieństwie do argumentów przedstawionych przez norweskie strony zainteresowane, dochodzenie ujawniło, że wielkości produkcji w Norwegii produktu objętego postępowaniem prawdopodobnie nadal będzie wzrastała w najbliższej przyszłości. Choć wydaje się, że dwóch największych norweskich producentów produktu objętego postępowaniem rzeczywiście podjęło decyzję o zakończeniu produkcji produktu objętego postępowaniem, dochodzenie ujawniło także, że pozostali producenci zarówno PT jak i łososia zamierzają wstrzymać produkcję łososia i skoncentrować się na produkcji PT.(54) Licencje na produkcję wydane przez norweski rząd obejmują zarówno produkt objęty tym przeglądem (PT), jak i łososia oraz ograniczają wielkości produkcji obu tych produktów. Chociaż nie oczekuje się wydania żadnych nowych licencji na produkcję przed 2009 r., indywidualni producenci mogą zadecydować w ramach tej samej licencji o przejściu z produkcji łososia na produkcję PT (i odwrotnie). Jednakże biorąc pod uwagę względną wielkość produkcji łososia i PT (średnio ok. 90 % w ramach jednej licencji wykorzystywano do produkcji łososia podczas gdy tylko 10 % do produkcji PT), wpływ przejścia z produkcji łososia na PT byłby dalece bardziej znaczący niż odwrotnie.(55) Norweskie zainteresowane strony stwierdziły, że najwięksi producenci PT coraz częściej przechodzili na produkcję łososia ze względu na biologiczne różnice między PT, a łososiem (częstotliwość połowów, krótszy okres wypuszczania pstrąga w stadium smolt), co uczyniłoby produkcję łososia bardziej skuteczną, a co za tym idzie bardziej dochodową. Pomijając, że argument ten nie został poparty żadnymi dowodami, nie wzięto także pod uwagę, iż PT był z powodzeniem produkowany w Norwegii w ciągu ostatnich lat, zaś same biologiczne różnice między PT a łososiem istniały od zawsze. Nie wyjaśniono, które dokładne okoliczności uległy zmianie, czyniąc zmiany w strategiach produkcji bardziej prawdopodobnymi niż w przeszłości. Przeczy to również faktowi, że norwescy producenci PT oczekiwali globalnego wzrostu konsumpcji (zob. motyw (63) poniżej). Dlatego też argument ten musiał zostać odrzucony.(56) Ponadto z publicznie dostępnych danych statystycznych wynika, że ilość pstrąga w stadium smolt w przypadku produkcji produktu objętego postępowaniem, wprowadzonego w 2008 r., znacząco wzrosła tzn. przynajmniej o 20 % w porównaniu z 2007 r. Tendencję zwyżkową w produkcji zilustrowały także inne dane statystyczne (SSB – Statistics Norway) przedstawiające znaczący wzrost produkcji (+ 42%) i sprzedaży (+ 53%) młodych PT w okresie 2003-2006 r.(57) W końcu dowody przedstawione przez norweskie strony zainteresowane na poparcie swoich argumentów tj. nastąpienia zmniejszenia biomasy i produkcji ikry, wskazujących na niskie wyniki w przyszłości, były niepełne i oparte na wielu założeniach. Dlatego nie uznano je za rozstrzygające.(58) W świetle powyższego argumenty norweskich stron zainteresowanych, według których wielkość produkcji w Norwegii ogólnie spadnie musiały zostać odrzucone.(59) Przemysł wspólnotowy stwierdził, że produkcja w Norwegii może w jeszcze większym stopniu wzrosnąć w następstwie prawdopodobnego wydania nowych licencji na produkcję w 2009 r. Jak wyżej wspomniano w motywie (54), nie oczekuje się wydania żadnych nowych licencji przed 2009 r. W tym względzie uznano, że nawet jeżeli nowe licencje zostaną wydane w 2009 r., dodatkowa liczba licencji i, co za tym idzie, dodatkowa wielkość produkcji są nieznane. Ponadto licencje obejmują zarówno produkcję łososia, jak i produkcją pstrąga i na tym etapie nie można z dostatecznie dużą dozą pewności przewidzieć, jaka ilość licencji wykorzystana zostanie dla każdego z gatunków. Należy zauważyć, że nawet jeśli nowe licencje zostaną wydane, oraz biorąc pod uwagę stosunkowo długie cykle produkcyjne, nie musi to mieć bezpośredniego przełożenia na wzrost produkcji. Dlatego też argument ten musiał zostać odrzucony.(60) The Norwegian Seafood Federation i The Norwegian Seafood Association zakwestionowały wzrost wielkości produkcji pstrąga lub jej ewentualny dalszy wzrost w przyszłości, twierdząc że całkowita biomasa oraz ilość ryb w kwietniu 2008 r. były znacząco niższe w porównaniu z kwietniem 2007 r. Założeń tych nie można było jednak sprawdzić przez co musiały zostać odrzucone.(61) W świetle powyższego stwierdza się, że wielkość produkcji PT w Norwegii w przewidywalnej przyszłości prawdopodobnie nie wzrośnie.4. Zmiany konsumpcji we Wspólnocie(62) Należy zauważyć, że niniejsze dochodzenie ograniczono do dumpingu, i w związku z tym dokładne dane dotyczące produkcji przemysłu wspólnotowego oraz sprzedaży PT na rynku wspólnotowym podczas ODP nie były dostępne.(63) Niektóre źródła potwierdziły jednak, że oczekuje się, iż globalny popyt na produkty rybne, w tym również PT, w przyszłości będzie corocznie wzrastał o 5 %. Ta tendencja zwyżkowa jest możliwa do zaobserwowania także we Wspólnocie, nawet jeżeli nie oczekuje się, że popyt we Wspólnocie całkowicie wchłonie dodatkowe ilości PT wyprodukowane w Norwegii.(64) Po opublikowaniu informacji Fińskie Stowarzyszenie Hodowców Ryb („FFFA”) zakwestionowało powyższy wniosek twierdząc, iż nawet jeżeli globalny popyt na ryby miałby wzrosnąć, nie nastąpi żaden dodatkowy popyt na norweskiego PT we Wspólnocie. FFFA stwierdziło ponadto, że jakikolwiek dodatkowy popyt odnosiłby się raczej do nowych i egzotycznych gatunków ryb niż do pstrąga. Należy także zauważyć, że, jak wspomniano w motywie (63) powyżej, niektóre źródła wskazały na wzrost produkcji PT, który został potwierdzony również przez pozostałe strony zainteresowane reprezentujące hodowców zlokalizowanych w państwach członkowskich, lecz także w Norwegii. Ponieważ FFFA nie przedstawiło żadnych informacji ani dowodów będących w stanie poprzeć ich założenia, musiano je odrzucić.5. Kształtowanie się cen i wielkości wywozu na rynki krajów trzecich(65) Dochodzenie wykazało, że głównym rynkiem dla norweskiego wywozu jest Rosja, i w mniejszym stopniu Japonia, gdzie przeznaczane było, ogółem, około 57 % norweskiego wywozu PT, podczas gdy tylko 13 % norweskiego wywozu przeznaczone było na rynek wspólnotowy w 2007 r. W tym samym roku około 14 % całkowitego norweskiego wywozu PT przeznaczone było także dla Ukrainy i Tajwanu.(66) Norweski wywóz stanowi konkurencję dla wywozu z Chile - największego podmiotu na arenie międzynarodowej - który swoją produkcją i wielkością wywozu wyprzedza producentów norweskich.(67) W następstwie zwiększającego się popytu, norweski wywóz do Rosji, lecz również na Ukrainę, w ciągu ostatnich kilku lat znacząco wzrósł, tzn. z 8 600 ton w 2002 r. do 31 500 ton ogółem w 2007 r. Tendencję tę potwierdziły ostatnie dane statystyczne pokazując, że znaczące dodatkowe ilości chilijskiego i norweskiego PT były wywożone do Rosji.(68) Jak stwierdzono w motywie (65), dochodzenie wykazało, że Rosja stała się głównym rynkiem wywozu dla norweskich producentów. Poza znaczącym wzrostem wielkości wywozu na rynek rosyjski, w 2007 r. dało się również zaobserwować wzrost sprzedaży świeżego pstrąga w stosunku do zamrożonego pstrąga. Taka zmiana ilustruje chęć zaspokojenia przez norweskich producentów eksportujących potrzeb swoich rosyjskich klientów, preferujących świeże produkty, wskazując tym samym na ich zainteresowanie dobrze prosperującym rynkiem rosyjskim.(69) Norweski wywóz do Japonii wykazuje tendencję spadkową między 2006 a 2007 r., ulegając zmniejszeniu o 39 % z 10 877 do 6661 ton. Podobnie jak w przypadku Rosji, norweski przywóz na japońskim rynku konkuruje z przywozem chilijskim. Chile potrafiło znacząco zwiększyć wielkość swojego wywozu do Japonii. Aby wyciągnąć wnioski końcowe, należy przyjrzeć się tej kwestii z szerszej perspektywy. Na podstawie danych dostępnych służbom Komisji nie można było jednak wyciągnąć takich wniosków .(70) Ustalono, że ceny norweskiego wywozu do krajów trzecich były wyższe niż do Wspólnoty (średnio o 8.6 %) podczas ODP. Niemniej jednak statystyki odnoszące się do okresu po ODP przedstawiają spadkową tendencję cenową również na tradycyjnych rynkach eksportowych Norwegii. Średnie ceny eksportowe z Norwegii do Rosji wahały się między 2006 a 2007 r. od 34.70 NOK/kg do 24.22 NOK/kg, co w dużym stopniu tłumaczy się zarówno wzrostem sprzedaży świeżego pstrąga w stosunku do zamrożonego pstrąga, który okazał się tańszy, jak również międzynarodową konkurencją. Podobnie ceny eksportowe do Japonii spadły ze średnio 33.26 NOK / kg w 2006 do 29.79 NOK za kg. Pomimo tego spadku, ceny eksportowe do WE w 2007 r. nadal były średnio o 4 % niższe niż ceny eksportowe do Japonii i Rosji. Taką tendencję stwierdzono także na początku 2008 r.(71) W sytuacji ogólnie zwiększającego się popytu, a także biorąc pod uwagę atrakcyjność (wysokie ceny) głównych rozwijających się rynków (Rosja) oraz stale zwiększający się popyt na innych rynkach, takich jak Ukraina czy kraje Dalekiego Wschodu, gdzie wywóz PT pochodzącego z Norwegii wzrastał w ciągu ostatnich lat, jest prawdopodobnym, że dodatkowe ilości PT zostaną skierowane na te rynki i przez nie wchłonięte.(72) Po opublikowaniu informacji przemysł wspólnotowy zarzucił, że istnieje wysoki poziom zapasów PT w Norwegii, który również należy uwzględnić w badaniu prawdopodobnego kształtowania się wielkości wywozu do Wspólnoty. Przemysł wspólnotowy nie przedstawił jednak żadnych dowodów, które by na to wskazywały. W związku z powyższym zarzut ten uznano za oparty na spekulacjach. Należy także zauważyć, że w wyniku wizyt weryfikacyjnych przeprowadzonych na terenie przedsiębiorstw największych producentów eksportujących PT w Norwegii, nie odnotowano żadnych tego rodzaju wysokich poziomów zapasów. Dlatego też zarzut ten został odrzucony.(73) Przemysł wspólnotowy zauważył również pojawienie zwiększającej się rosyjskiej produkcji PT oraz prawdopodobne wprowadzenie dodatkowych ceł przywozowych przez władze rosyjskie dla norweskiego PT w celu ochrony rosyjskiej produkcji PT. Pozostali producenci PT uznali, że norwescy producenci PT są uzależnieni od rynku rosyjskiego oraz, jeżeli dostęp do rynku rosyjskiego zostanie ograniczony w wyniku jego nieprzewidywalności, znaczące ilości PT zostaną skierowane do Wspólnoty.(74) Te zarzuty również nie zostały poparte żadnymi dowodami i uznano je za oparte na spekulacjach. Tym samym nie było powodów by przypuszczać, że rozwijający się obecnie rynek rosyjski ograniczy dostęp do norweskiego przywozu. Należy także zauważyć, że, jak wspomniano powyżej w motywie (65), inne rynki krajów trzecich, takich jak Ukraina czy Daleki Wschód, także się rozwijają i wywóz z Norwegii do tych krajów rzeczywiście wzrósł. Argument, że Norwegia jest uzależniona jedynie od wywozu do Rosji musi zatem zostać odrzucony.6. Kształtowanie się cen i wielkości wywozu do Wspólnoty(75) Dostępne dane cenowe dotyczące sprzedaży eksportowej do Wspólnoty wskazały, że między 2006 a 2007 r. średnie ceny eksportowe spadły ze średnio 4.02 EUR/kg w 2006 r. do średnio 2.87 EUR/kg w 2007 r. Od ostatniego kwartału 2007 r. do początku 2008 r. dane statystyczne pokazały jednak, że tendencja ta zatrzymała się, a ceny ustabilizowały.(76) Jak wynika z badania w motywie (71), w przypadku rozwijających się rynków, jest mało prawdopodobne, że zwiększona wielkość produkcji PT w Norwegii w razie wygaśnięcia środków zostanie w całości skierowana do Wspólnoty. W rzeczywistości popyt globalnie wzrasta, a norwescy eksporterzy już teraz mają silną pozycję na rynku kilku krajów trzecich i szacuje się, że dalej będą się rozwijać. Pomimo konkurowania z chilijskim wywozem i choć w kategoriach względnych Norwegia straciła udziały w niektórych rynkach w stosunku do Chile, jej wywóz do większości tych krajów w kategoriach bezwzględnych wzrósł i szacuje się, że dalej będzie wzrastał, biorąc pod uwagę sytuację na rynku światowym.(77) Mając na uwadze rynek wspólnotowy, jak wspomniano powyżej w motywie (63), konsumpcja PT prawdopodobnie wzrośnie i tym samym rynek wspólnotowy będzie mógł wchłonąć zwiększone ilości przywozu bez konieczności doświadczenia znaczącej presji cenowej. Należy także zauważyć, że konkurencja między norweskim i chilijskim przywozem jest silnie zaznaczona nie tylko na rynkach krajów trzecich, ale również na rynku wspólnotowym. Stąd też nie istnieją żadne wyraźne przesłanki co do tego, że w razie wygaśnięcia środków wielkość przywozu do Wspólnoty rzeczywiście znacząco wzrośnie.(78) Biorąc pod uwagę oczekiwany wzrost konsumpcji oraz opisaną powyżej sytuację na rynku światowym, nie można stwierdzić, że istnieje ryzyko nadmiernej podaży na rynku wspólnotowym, która mogłaby spowodować znaczny spadek cen.(79) W związku z powyższym uznano, że sytuacja, którą odnotowano podczas ODP w stosunku do cen eksportowych i wielkości produkcji, ma charakter trwały.(80) Po opublikowaniu informacji przemysł wspólnotowy wysunął zarzut, że ceny eksportowe do Finlandii znacząco spadły podczas i po zakończeniu ODP, oraz że od lipca 2007 r. ceny eksportowe PT do Finlandii są niższe od kosztu produkcji.(81) Po pierwsze należy zauważyć, że koszty norweskiej produkcji PT oszacowane przez przemysł wspólnotowy były zawyżone i nie odpowiadały rzeczywistym zweryfikowanym kosztom hodowli i produkcji ponoszonym przez przedsiębiorstwa objęte dochodzeniem. Co do poziomu cen eksportowych i choć Finlandia sprowadza znaczną część całkowitego norweskiego wywozu do Wspólnoty, znaczące ilości są wywożone również do Szwecji i Danii, gdzie średnia cena eksportowa jest wyższa. Ponieważ badanie musi zostać przeprowadzone na płaszczyźnie ogólnowspólnotowej, należy uwzględnić średnie ceny eksportowe do wszystkich państw we Wspólnocie. Na tej podstawie potwierdza się powyższy wniosek w motywie (75), tzn. że ceny eksportowe dla całej Wspólnoty ustabilizowały się na początku 2008 r.7. Wniosek(82) Dochodzenie wykazało, że marginesy dumpingu były de minimis .(83) Dochodzenie wykazało także, iż moce produkcyjne w Norwegii dla produktu objętego postępowaniem prawdopodobnie wzrosną. Wykazało jednak również, że choć nieco zwiększone ilości mogą zostać skierowane do Wspólnoty, ze względu na oczekiwany wzrost konsumpcji, zwiększona wielkość produkcji norweskiej prawdopodobnie zostanie wchłonięta przez rynki innych krajów trzecich. Najprawdopodobniej wzrośnie także konsumpcja na rynku wspólnotowym, który będzie w stanie wchłonąć potencjalny wzrost przywozu, dlatego nie oczekuje się żadnej nadmiernej podaży.(84) Ponadto choć ceny na rynku wspólnotowym wykazywały tendencję zniżkową, tendencja ta nie utrzymała się po zakończeniu ODP, gdy ceny ustabilizowały się. W świetle powyższego, tzn. wzrastającej konsumpcji i mało prawdopodobnego ryzyka nadmiernej podaży, nie oczekuje się nasilenia presji cenowej we Wspólnocie.(85) W związku z tym należy uznać, że okoliczności, na podstawie których ustalono marginesy dumpingu podczas ODP, mają charakter trwały.(86) Niniejszy przegląd okresowy powinien zostać zakończony, a ostateczne środki antydumpingowe powinny zostać uchylone.F. UJAWNIENIE INFORMACJI(87) Zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których Komisja zamierza zakończyć niniejszy przegląd okresowy. Wszystkie strony miały możliwość przedstawienia uwag. Uwagi stron zainteresowanych zostały uwzględnione, jeżeli uznano je za stosowne i poparte dowodami.PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:ArtykułRozpoczęty na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych, mających zastosowanie do przywozu pstrąga tęczowego (Oncorhynchus mykiss), świeżego, schłodzonego lub mrożonego, w postaci całych ryb (z głowami i skrzelami, wypatroszonych, o masie większej niż 1,2 kg każda, lub pozbawionych głowy, oskrobanych i wypatroszonych, o masie większej niż 1 kg każda) lub w postaci filetów (ważących ponad 0,4 kg każdy), pochodzących z Norwegii, które obecnie klasyfikuje się w ramach kodów 0302 11 20, 0303 21 20, 0304 19 15 i 0304 29 15, zostaje niniejszym zakończony, a środki obowiązujące w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Norwegii uchylone.Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący […] [1] Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, s. 17).[2] Dz.U. L 72 z 11.3.2004, s. 23.[3] Dz.U. C 109 z 15.5.2007, s. 23.


Ważna informacja prawna

|

52008PC0324

Wniosek rozporządzenie Rady dotyczące ochrony zasobów rybnych poprzez środki techniczne {SEC(2008)1977} {SEC(2008)1978}  /* KOM/2008/0324 wersja ostateczna - CNS 2008/0112 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 4.6.2008KOM(2008) 324 wersja ostateczna2008/0112 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYdotyczące ochrony zasobów rybnych poprzez środki techniczne(przedstawiona przez Komisję) {SEC(2008)1977}{SEC(2008)1978}UZASADNIENIE1) Kontekst wniosku-  Podstawa i cele wnioskuNiniejszy wniosek ma na celu uproszczenie obecnych ram regulacyjnych dotyczących ochrony zasobów rybnych poprzez środki techniczne w drodze zastąpienia:- rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich[1],- rozporządzenia Rady (WE) nr 2549/2000 z dnia 17 listopada 2000 r. ustanawiającego dodatkowe środki techniczne w celu odnowienia zasobów dorsza w Morzu Irlandzkim (rejon ICES VIIa)[2].Rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 obejmuje obecnie obowiązujące warunki w odniesieniu do wód terytorialnych Wspólnoty poza Morzem Bałtyckim, Morzem Czarnym i Morzem Śródziemnym, dotyczące środków technicznych dla zachowania zasobów rybnych poprzez ochronę niedojrzałych organizmów morskich. Środki techniczne określają rozmiary oczka oraz inne aspekty struktury narzędzi połowowych, okresy i obszary geograficzne, w których określone rodzaje działalności połowowej są zakazane lub ograniczone, a także minimalne wielkości organizmów morskich do wyładunku.W trakcie reformy wspólnej polityki rybackiej w 2002 r. Komisja i Rada uzgodniły stopniowe wprowadzanie planów odnowienia zasobów, planów zarządzania oraz planów długoterminowych, dotyczących zasobów rybnych będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty. Wspomniane plany sporządzono w odniesieniu do większości stad dorsza w wodach terytorialnych Wspólnoty, dwóch stad morszczuka, dwóch stad homarców, dwóch stad soli oraz stad gładzicy i soli w Morzu Północnym, dzięki czemu warunki określone w rozporządzeniu (WE) nr 850/98 zostały zmienione lub rozszerzone.Ponadto rozporządzenie (WE) nr 850/98 było przedmiotem dziesięciu rozporządzeń zmieniających, niekoniecznie związanych z planami długoterminowymi.Niezbędne jest włączenie wszystkich wspomnianych zmienionych warunków do kompleksowego pakietu środków technicznych, którego zadaniem jest osiągnięcie szerokiego zakresu celów. Najważniejszym celem jest ochrona młodych ryb, zaś istotna część przedmiotowych środków zmierza do ograniczenia ich odławiania, na przykład poprzez środki na rzecz poprawy selektywności narzędzi połowowych lub ustanowienie pewnych okresów/obszarów zamkniętych dla połowów. Inne środki mają na celu ochronę niektórych gatunków lub ekosystemów poprzez ograniczanie nakładu połowowego, na przykład w drodze wprowadzenia zamykania obszarów. Konieczność ograniczenia odrzutów również została odzwierciedlona w przyjęciu odpowiednich środków technicznych.Co więcej, środki techniczne należy dostosować do kontekstu ustanowienia regionalnych komitetów doradczych (RKD) decyzją Rady z dnia 19 lipca 2004 r. ustanawiającą regionalne komitety doradcze w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [3] . Niezbędne jest ustanowienie równowagi pomiędzy środkami, które generalnie mają zastosowanie we wszystkich obszarach, a środkami, które mają szczególne zastosowanie na szczeblu regionalnym w ramach obszarów regionalnych komitetów doradczych (RKD) lub na wodach u wybrzeży francuskich departamentów Gujany, Martyniki, Gwadelupy i Reunion, podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji Francji.W związku z powyższym struktura niniejszego wniosku dotyczącego rozporządzenia przewiduje rozporządzenie Rady na podstawie art. 37 Traktatu WE, które obejmuje wszystkie wspólne środki trwałe w odniesieniu do wszystkich obszarów, tj. wytyczne. Środki mające zastosowanie w każdym z obszarów RKD lub na wodach u wybrzeży francuskich departamentów Gujany, Martyniki, Gwadelupy i Reunion podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji Francji, tj. czysto techniczne aspekty o charakterze regionalnym, powinny zatem zostać wprowadzone w drodze odrębnych rozporządzeń Komisji w ramach procedury komitetu zarządzającego, na podstawie rozporządzenia Rady.Zgodnie z procedurą i harmonogramem wspomniane podejście nakłada wymóg przyjęcia rozporządzenia Rady zanim będzie można przyjąć regionalne rozporządzenia Komisji.Kontekst ogólnyW czerwcu 2004 r. w ramach inicjatywy Prezydencji irlandzkiej Komisja przedstawiła komunikat do Rady i Parlamentu Europejskiego „Promowanie bardziej przyjaznych dla środowiska metod połowu ryb: rola technicznych środków ochronnych”[4]. Następnie Rada w dniu 21 czerwca 2004 r. przyjęła konkluzje, w których wezwała Komisję do przedstawienia nowego wniosku w sprawie środków technicznych na Atlantyku w celu zastąpienia rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich[5].Plan działania na lata 2006–2008 w sprawie uproszczenia i udoskonalenia wspólnej polityki rybołówstwa[6] (zwany dalej „planem działania”) stanowi, że priorytetowym celem jest uproszczenie – po konsultacji z państwami członkowskimi i sektorem – prawodawstwa dotyczącego środków dla zachowania zasobów rybnych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich, obecnie określonego w rozporządzeniu (WE) nr 850/98.Uproszczenie stanowi jeden z najważniejszych celów wniosku dotyczącego rozporządzenia, który uwzględnia uwagi Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz zainteresowanych stron (Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa i Akwakultury (ACFA) oraz RKD) sformułowane po opublikowaniu planu działania.Na podstawie nieoficjalnego dokumentu w sprawie przyszłych środków technicznych na Atlantyku Komisja skonsultowała się z zainteresowanymi RKD[7] w 2006 r., a z ACFA we wrześniu 2005 r.Celem niniejszego wniosku nie jest zmiana zasięgu technicznych środków ochronnych, na przykład poprzez zdecydowaną zmianę na oczka większych rozmiarów. Mimo że Komisja uważa, iż zrównoważona działalność połowowa, szczególnie w przypadku połowów gatunków przydennych, wymaga znacznego zwiększenia selektywności narzędzi połowowych, to kwestią priorytetową jest ustanowienie nowego zestawu prostszych, jaśniejszych zasad. Ulepszenia w zakresie selektywności zostaną później stopniowo wprowadzone poprzez przyszłe zmiany wspomnianych zasad, równolegle z ogólną poprawą statusu ochronnego wspólnotowych zasobów rybnych, która zostanie osiągnięta dzięki innym elementom polityki ochrony zasobów, na przykład planom wieloletnim.Wszystkie przepisy muszą być proste, zrozumiałe i możliwe do kontrolowania, muszą także wywierać korzystny wpływ na zachowanie gatunków, na ochronę siedlisk morskich lub na ograniczenie odrzutów.Wniosek dotyczy rybołówstwa przemysłowego i połowów rekreacyjnych we wszystkich wodach europejskich z wyjątkiem Morza Śródziemnego, Morza Bałtyckiego, Morza Czarnego oraz działalności połowowej w przypadku stad daleko migrujących, objętej szczególnymi zasadami. Doprowadzi on do połączenia większości obecnie obowiązujących środków technicznych, określonych w różnych rozporządzeniach wspólnotowych odnoszących się do Atlantyku i Morza Północnego, chociaż kilka środków, które aktualnie znajdują się w oddzielnych rozporządzeniach, zachowa swój odrębny charakter[8].Harmonizacja / regionalizacjaKomisja jest zdania, że należy wspierać podejście regionalne, gdyż w większym stopniu zachęciłoby to strony zainteresowane do wzięcia udziału w procesie. Udział stron zainteresowanych ma istotne znaczenie, gdyż prowadzi do zaangażowania się i zapewnia większe prawdopodobieństwo zgodności przyjętych środków. Tego rodzaju regionalizacja nie oznaczałaby renacjonalizacji środków technicznych.Rozporządzenie nie zakłóci równowagi kompetencji pomiędzy Wspólnotą a państwami członkowskimi, określonej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2371/2002.Wytyczne a przepisy techniczne lub regionalneWniosek dotyczący rozporządzenia Rady koncentruje się na środkach, które z założenia mają charakter trwały. Rozporządzenie określa jednak także procedury, jakie należy stosować w odniesieniu do środków, które zgodnie z oczekiwaniami zmieniałyby się bardzo szybko, jak również środków o bardzo technicznym charakterze. W przypadku tych ostatnich rozporządzenie przewiduje zastosowanie procedury komitologii w celu przyjęcia nowych przepisów. Tego rodzaju podejście ma na celu umożliwienie państwom członkowskim ograniczenia lub wyeliminowania tymczasowych środków technicznych z rocznego rozporządzenia dotyczącego całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i kwot połowowych, przy jednoczesnym uwzględnieniu faktu, że stosowanie środków technicznych jest bardzo często kwestią nagłej potrzeby.OcenaWspólnym priorytetem państw członkowskich, Parlamentu Europejskiego i zainteresowanych stron jest potrzeba dokonania oceny następstw wprowadzenia środków technicznych, przed ich wdrożeniem i po nim. Skuteczność wielu przepisów ujętych w rozporządzeniu (WE) nr 850/98 nigdy nie została poddana ocenie, jednak środki te pozostają w mocy bez względu na ich wartość z punktu widzenia ochrony.Jedna z najważniejszych zasad proponowanego rozporzadzenia polega na dokonaniu oceny środków po pewnym czasie, tak aby ponownie przeanalizować konieczność ich stosowania. Kolejna wytyczna przewiduje, że w sytuacji, gdy zaproponowane zostaną nowe i istotne środki (na przykład znaczące zwiększenie rozmiarów oczka), Komisja przeprowadzi, o ile umożliwią to dostępne dane, uprzednią ocenę ich prawdopodobnych skutków.-  Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekRozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 wraz z późniejszymi zmianami.Rozporządzenie Rady (WE) nr 2549/2000.-  Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami UniiWniosek będzie służyć realizacji celów WPRyb.2) Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków-  Konsultacje z zainteresowanymi stronamiDwa nieoficjalne dokumenty określające zamierzenia Komisji w odniesieniu do zmiany, ujednolicenia i uproszczenia rozporządzenia (WE) nr 850/98 zostały przygotowane przez służby Komisji do celów konsultacji z zainteresowanymi stronami. Wniosek powstał na podstawie licznych konsultacji z państwami członkowskimi, jak również z przedstawicielami stron zainteresowanych w RKD ds. Morza Północnego, RKD ds. Wód Północno-Zachodnich oraz RKD ds. Wód Południowo-Zachodnich.Strony, z którymi się skonsultowano, ogólnie są zgodne co do konieczności uproszczenia i harmonizacji, a także co do konieczności uwzględnienia szczególnych regionalnych cech sektora rybołówstwa oraz podejścia opartego na łowiskach, jak również połączenia w jednym rozporządzeniu wszystkich środków technicznych. Ponadto położono nacisk na wnioski w sprawie uściślenia przepisów oraz konieczności poprawy selektywności narzędzi połowowych używanych do przydennych połowów włokiem. Wszystkie wspomniane uwagi uwzględniono we wniosku.Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejKomitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) udzielił porady w sprawie obszarów zamkniętych[9] oraz w sprawie oddziaływania głównych czynników wpływających na selektywność worka włoka[10]. Eksperci w dziedzinie technologii narzędzi połowowych spotkali się w ramach dwustronnego porozumienia rybackiego między UE a Norwegią, aby omówić kwestię selektywności na Morzu Północnym[11].Uwzględniono sprawozdanie grupy roboczej ICES-FAO ds. Technologii Połowów i Zachowania Ryb (WGFTFB) w sprawie rozporządzeń UE dotyczących środków technicznych[12].Specjalistyczne spotkanie z wytwórcami sieci w sprawie środków technicznych odbyło się w Brukseli w dniu 3 lipca 2007 r.Ocena skutkówKomisja przeprowadziła ocenę skutków wniosku, czego wynikiem jest sprawozdanie, które będzie dostępne na stronie internetowej DG ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa w Komisji Europejskiej.Uproszczenie jest najważniejszym celem wniosku dotyczącego nowego rozporządzenia. Cele operacyjne są następujące:-  włączenie wszystkich znowelizowanych warunków i zmian do kompleksowego pakietu środków technicznych, łatwego do zrozumienia, kontrolowania i wdrożenia;-  ustanowienie równowagi pomiędzy środkami ogólnymi mającymi zastosowanie we wszystkich obszarach a środkami szczególnymi mającymi zastosowanie na szczeblu regionalnym w ramach obszarów regionalnych komitetów doradczych (RKD).Celem wniosku nie jest gruntowna zmiana istoty przedmiotowego prawodawstwa, lecz zmiana podejścia legislacyjnego, skutkiem czego prawdopodobne oddziaływanie środowiskowe, społeczne i ekonomiczne jest umiarkowane.W sprawozdaniu z oceny skutków rozważono poniższe opcje, natomiast sam wniosek opiera się na opcji określonej w tiret trzecim:- Opcja „status quo”: podejście to oznacza niepodejmowanie na obecnym etapie żadnych szczególnych kroków w kierunku uproszczenia lub zmiany prawodawstwa w zakresie środków technicznych w odniesieniu do Atlantyku i Morza Północnego, oraz dalsze zarządzanie rybołówstwem w obecnej postaci. Na temat tej opcji dyskutowano już w Radzie, która postanowiła, że niezbędny jest nowy wniosek, i wezwała Komisję do przedstawienia, po konsultacji z zainteresowanymi stronami, wniosku dotyczącego nowego rozporządzenia w sprawie technicznych środków ochronnych.- Opcja „samo uproszczenie”: opcja ta uprościłaby środki techniczne i doprowadziłaby do ich harmonizacji we wszystkich aspektach, bez uwzględniania regionalnych lub innych szczególnych przesłanek. Niedostosowanie środków do szczególnych potrzeb lokalnych oraz podejścia oddolnego skutkowałoby brakiem poprawy skuteczności środków technicznych. Każdy wniosek, który nie wspierałby bardziej przyjaznych dla środowiska metod połowu ryb, np. polityki w zakresie odrzutów, byłby sprzeczny z planem działania Komisji na lata 2006–2008 w sprawie udoskonalenia WPRyb. Z tej właśnie przyczyny niniejsza opcja została odrzucona na samym początku i nie poddawano jej dalszej analizie.- Opcja „uproszczenie i regionalizacja”: w ramach tej opcji proponuje się nowy pakiet legislacyjny, który nie tylko upraszcza obowiązujące obecnie złożone zasady, ale również wprowadza przepisy szczególne w odniesieniu do każdego „obszaru RDK”, odzwierciedlające różnice regionalne. Taki projekt legislacyjny jest odpowiedzią na wniosek ze strony Rady w sprawie dokonania przeglądu zasad w zakresie środków technicznych w celu ich uproszczenia oraz przyjęcia bardziej zregionalizowanego podejścia w celu poprawy ich skuteczności. Zaproponowany zostanie kompleksowy i spójny pakiet zachowujący właściwą równowagę pomiędzy środkami ogólnymi mającymi zastosowanie we wszystkich obszarach a środkami szczególnymi przeznaczonymi dla zlokalizowanych obszarów RKD, mianowicie jedno ramowe rozporządzenie Rady, zawierające ogólne zasady i przepisy, oraz uzupełniające rozporządzenia Komisji, zawierające szczegółowe zasady techniczne w odniesieniu do każdego „obszaru RKD”. Taka zmiana środków technicznych będzie zgodna z planem działania Komisji na lata 2006–2008 w sprawie uproszczenia i udoskonalenia WPRyb.3) Aspekty prawne wniosku-  Krótki opis proponowanych działańZastąpienie i uchylenie rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 oraz uchylenie rozporządzenia Rady (WE) nr 2549/2000.-  Podstawa prawnaArtykuł 37 Traktatu WE.-  Zasada pomocniczościNiniejszy wniosek wchodzi w zakres WPRyb, która stanowi wyłączną kompetencję Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.-  Zasada proporcjonalnościNa mocy art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa[13], WPRyb zapewnia taką eksploatację żywych zasobów wodnych, która zapewnia zrównoważone warunki ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. W tym celu Wspólnota stosuje ostrożne podejście poprzez podjęcie środków mających na celu ochronę i utrzymanie żywych zasobów wodnych, zapewnienie ich zrównoważonej eksploatacji oraz zminimalizowanie wpływu działalności połowowej na ekosystemy morskie.Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, dla osiągnięcia tego celu Rada ustanawia wspólnotowe środki regulujące dostęp do wód i zasobów oraz zrównoważone prowadzenie działalności połowowej.Artykuł 4 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 stanowi ponadto, że przedmiotowe środki mogą obejmować środki stosowane dla każdego zasobu lub grupy zasobów w celu ograniczenia umieralności ryb i wpływu działalności połowowej na środowisko poprzez przyjmowanie środków technicznych.Jako że wniosek będzie służyć realizacji celów WPRyb, uznaje się, że jest on zgodny z zasadą proporcjonalności.-  Wybór instrumentówProponowany instrument: rozporządzenie RadyInne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: wniosek dotyczy zastąpienia i uchylenia rozporządzenia Rady.4) Wpływ na budżetWniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.2008/0112 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYdotyczące ochrony zasobów rybnych poprzez środki techniczneRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,uwzględniając wniosek Komisji[14],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[15],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[16],uwzględniając opinię Komitetu Regionów[17],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rozporządzenie (WE) nr 850/98[18] ustanawia niektóre środki techniczne dla ochrony zasobów rybackich.(2) W konkluzjach z czerwca 2004 r. dotyczących promowania bardziej przyjaznych dla środowiska metod połowu, Rada zaleciła zmianę środków technicznych w odniesieniu do Atlantyku i Morza Północnego, mając na uwadze ich uproszczenie oraz uwzględnienie cech regionalnych. Rada wezwała Komisję do przedstawienia, po zasięgnięciu opinii sektora, uproszczonego wniosku w zakresie środków technicznych.(3) W komunikacie z czerwca 2004 r.[19] Komisja zaproponowała metody, dzięki którym Wspólnota może zachęcać do większego wykorzystania przyjaznych dla środowiska metod połowu, w szczególności dzięki zastosowaniu technicznych środków ochronnych, przy jednoczesnym uwzględnieniu potrzeby zachowania równowagi między celami środowiskowymi a ekonomicznymi. Należy uwzględnić wykorzystanie tego rodzaju metod połowu.(4) W kwietniu 2006 r. Rada zatwierdziła plan działania Komisji w sprawie uproszczenia prawodawstwa wspólnotowego. W świetle wniosków tego planu działania wszelkie środki techniczne rozproszone w różnych rozporządzeniach, włącznie z rocznym rozporządzeniem dotyczącym wielkości dopuszczalnych połowów i planami odbudowy niektórych zasobów, powinno się włączyć do jednego rozporządzenia.(5) Niniejsze rozporządzenie powinno ustanowić środki techniczne jedynie w odniesieniu do północno-wschodniego Atlantyku, środkowo-wschodniego Atlantyku oraz wód u wybrzeży francuskich departamentów Gujany, Martyniki, Gwadelupy i Reunion podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji Francji, gdyż środki techniczne w odniesieniu do Morza Bałtyckiego i Śródziemnego zostały ustanowione odpowiednio w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów rybackich w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie środków technicznych oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1434/98 i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 88/98[20] oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1967/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie środków zarządzania zrównoważoną eksploatacją zasobów rybołówstwa Morza Śródziemnego, zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1626/94[21].(6) Środki techniczne należy dostosować do kontekstu nowej wspólnej polityki rybackiej przyjętej w 2002 r., w szczególności w odniesieniu do ustanowienia regionalnych komitetów doradczych (RKD) decyzją Rady z dnia 19 lipca 2004 r. ustanawiającą regionalne komitety doradcze w ramach wspólnej polityki rybołówstwa[22], a także rozpatrzenia aspektów środowiskowych, na przykład ochrony siedlisk morskich i ograniczenia odrzutów.(7) Należy ustanowić równowagę pomiędzy dostosowaniem technicznych środków ochronnych do różnorodności sektora rybołówstwa a zapotrzebowaniem na łatwe do zastosowania jednorodne zasady, jak również pomiędzy środkami ogólnymi mającymi zastosowanie we wszystkich obszarach, a środkami szczególnymi mającymi zastosowanie na szczeblu regionalnym w ramach obszarów regionalnych komitetów doradczych (RKD).(8) Artykuł 174 Traktatu ustanawia zasadę, zgodnie z którą wszystkie środki wspólnotowe muszą uwzględniać wymogi w zakresie ochrony środowiska, zwłaszcza w świetle zasady ostrożności.(9) Należy kontynuować działania na rzecz realizacji zobowiązania do wypracowania nieniszczycielskich praktyk połowowych, zgodnie z zaleceniami Światowego Szczytu w sprawie Zrównoważonego Rozwoju w Johannesburgu z 2002 r.(10) Po upływie pewnego czasu środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu należy poddać ocenie, tak aby ponownie przeanalizować ich skuteczność oraz uzasadnienie.(11) W dyrektywie 92/43/WE Rada ustanowiła środki na rzecz ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. Niektóre gatunki organizmów morskich, które wchodzą w zakres niniejszego rozporządzenia, są chronione wymogami wspomnianej dyrektywy.(12) Aby zapewnić ochronę morskich zasobów biologicznych oraz zrównoważoną eksploatację zasobów rybnych w interesie zarówno rybaków, jak i konsumentów, powinno się ustanowić techniczne środki ochronne, określające między innymi rozmiary oczek oraz ich połączenia, odpowiednie do łowienia niektórych gatunków, jak również inne szczególne cechy narzędzi połowowych, minimalne rozmiary organizmów morskich oraz ograniczenie działalności połowowej w niektórych obszarach i przy użyciu niektórych narzędzi i wyposażenia.(13) Należy określić sposób, w jaki mają być dokonywane pomiary organizmów morskich.(14) Aby nie utrudniać badań naukowych, sztucznego zarybiania lub przesiedlania, niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania w odniesieniu do działań, które mogą okazać się niezbędne do prowadzenia tego rodzaju działalności.(15) Statek musi niezwłocznie przenieść się do innego obszaru w przypadku, gdy przekroczona zostanie maksymalna wielkość przyłowów.(16) Należy ustalić wymiary oraz czas i głębokość zanurzenia niektórych biernych narzędzi.(17) Tam, gdzie ochrona jest poważnie zagrożona, należy upoważnić Komisję i państwa członkowskie do podjęcia właściwych środków tymczasowych, które zostaną natychmiast wdrożone.(18) Dopuszcza się utrzymanie lub przyjęcie dodatkowych krajowych środków o wyłącznie lokalnym charakterze przy zachowaniu zgodności ze wspólną polityką rybacką.(19) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia, w tym przepisy szczególne dotyczące każdego obszaru objętego przez regionalny komitet doradczy, powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[23].(20) Biorąc pod uwagę ilość oraz zakres zmian, jakie należy wprowadzić w przepisach, należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 850/98 i zastąpić je nowym tekstem,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:ROZDZIAŁ IZAKRES I DEFINICJEArtykuł 1ZakresNiniejsze rozporządzenie stosuje się:a) do prowadzenia połowów, zatrzymania na pokładzie, przeładunku oraz wyładunku zasobów rybnych wszędzie tam, gdzie tego typu działania są prowadzone:(i) na wodach wspólnotowych obszarów połowowych oraz wodach określonych w art. 2;(ii) przez wspólnotowe statki rybackie na wodach niebędących wodami wspólnotowymi obszarów połowowych określonych w art. 2 ust. 1;(iii) przez obywateli państw członkowskich na wodach niebędących wodami wspólnotowymi obszarów połowowych określonych w art. 2 ust. 1, bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa bandery;b) do przechowywania, sprzedaży, eksponowania lub oferowania do sprzedaży produktów rybołówstwa złowionych w obszarach połowowych i wodach określonych w art. 2;c) do przywozu produktów rybołówstwa złowionych poza obszarami połowowymi i wodami określonymi w art. 2 lub złowionych w dowolnym miejscu przez statek rybacki kraju trzeciego w zakresie przepisów określonych w art. 4.Artykuł 2Definicje obszarów połowowych1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do następujących obszarów połowowych, jeżeli należą do jednego z obszarów określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) do f) decyzji 585/2004/WE:a) obszary ICES (Międzynarodowa Rada Badań Morza) określone w rozporządzeniu (EWG) nr 3880/91[24];b) obszary CECAF (Środkowo-Wschodni Atlantyk lub główny obszar połowowy FAO 34) 34.1.1, 34.1.2 i 34.2.0 (wody otaczające Maderę i Wyspy Kanaryjskie), określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2597/95[25].2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wód u wybrzeży francuskich departamentów Gujany, Martyniki, Gwadelupy i Reunion podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji Francji.Artykuł 3Inne definicjeDo celów niniejszego rozporządzenia, oprócz definicji ustanowionych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, stosuje się następujące definicje:a) „włok” oznacza narzędzie czynnie ciągnione przez jeden lub więcej statków rybackich i składające się z części głównej wykonanej z tkaniny sieciowej o kształcie stożka lub piramidy, zamkniętej z tyłu workiem włoka;b) „włok rozprzowy” oznacza włok denny otwarty poziomo przy pomocy belki;c) „niewód duński” oznacza ciągnione narzędzie okrężne, kierowane z łodzi za pomocą dwóch długich lin (liny niewodu), przeznaczone do spędzania ryb w kierunku otworu niewodu. Narzędzie wykonane z tkaniny sieciowej, które jest podobne pod względem budowy i wielkości do włoka dennego i składa się z dwóch długich skrzydeł, części głównej oraz worka (worek włoka);(d) „narzędzia ciągnione” oznaczają włoki, niewody duńskie i podobne narzędzia, których część główna ma kształt stożka lub ostrosłupa i jest zamknięta z tyłu workiem (worek włoka) lub składa się z dwóch długich skrzydeł, części głównej i worka (worek włoka), i które są czynnie przemieszczane w wodzie;e) „worek włoka” oznacza ostatnie 8 m narzędzia ciągnionego, mierzone od sznurówki worka włoka w przypadku, gdy rozmiar oczka jest równy co najmniej 80 mm, a także oznacza ostatnie 20 m narzędzia ciągnionego, mierzone od sznurówki worka włoka w przypadku, gdy rozmiar oczka jest mniejszy niż 80 mm;f) „worek wzmacniający” oznacza cylindryczną konstrukcję z tkaniny sieciowej całkowicie otaczającą worek włoka, która może być przymocowana do worka w pewnych odstępach. Jego wymiary (długość i szerokość) są przynajmniej takie same jak wymiary tej części worka włoka, do której jest on przymocowany;g) „pas okrężny” oznacza linę otaczającą obwód worka włoka lub worka wzmacniającego i przymocowaną do niego;h) „pas podnoszący” oznacza linę otaczającą obwód worka włoka lub worka wzmacniającego, gdy taki występuje, i przymocowaną do niego za pomocą pętli lub pierścieni;i) „pławnica” oznacza sieć składającą się z pojedynczego kawałka sieci i utrzymywaną w wodzie w pozycji pionowej za pomocą pływaków i ciężarków. Żywe zasoby wodne są przy jej użyciu łowione dzięki ich oplątywaniu lub łapaniu w oczka sieci;j) „drygawica” oznacza sieć składającą się z dwóch lub więcej kawałków sieci zawieszonych równolegle na jednej nadborze;k) „czas zanurzenia” oznacza okres od momentu pierwszego umieszczenia sieci w wodzie do momentu pełnego wyjęcia sieci na pokład statku rybackiego;l) „nadbrzeżne państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, którego zwierzchnictwu lub jurysdykcji podlegają wody, w których prowadzone są czynności połowowe.ROZDZIAŁ IIWSPÓLNE ŚRODKI TRWAŁE DLA WSZYSTKICH OBSZARÓWSekcja 1MINIMALNA WIELKOść RYB DO WYłADUNKUArtykuł 4Minimalne wielkości żywych zasobów wodnych do wyładunku1. Żywy zasób wodny uważa się za niewymiarowy, jeżeli jego rozmiar jest mniejszy niż minimalna wielkość do wyładunku wyszczególniona w załączniku I w odniesieniu do stosownych gatunków.2. Niewymiarowych żywych zasobów wodnych nie zatrzymuje się na pokładzie ani nie przeładowuje, wyładowuje, transportuje, przechowuje, sprzedaje, eksponuje ani nie oferuje do sprzedaży, ale natychmiast wyrzuca się je do morza.3. W drodze odstępstwa od ust. 2 niewymiarowa sardynka europejska, sardela, ostrobok pospolity lub makrela, złowione w celu wykorzystania jako żywa przynęta, mogą być zatrzymane na pokładzie, pod warunkiem że są zatrzymywane żywe.4. Oznaczenia wymiarów organizmu morskiego dokonuje się zgodnie z przepisami określonymi w załączniku II.Sekcja 2NARZęDZIA POłOWOWEArtykuł 5Zasada jednej sieciZakazane jest posiadanie na pokładzie, w czasie dowolnego rejsu rybackiego, jakichkolwiek zestawów sieci posiadających więcej niż jeden zakres rozmiaru oczka.Artykuł 6Narzędzia ciągnione1. Nie stosuje się narzędzi, które blokują lub w inny sposób zmniejszają wielkość oczka w górnej połowie worka włoka.2. W drodze odstępstwa od ust. 1 zezwala się na:a) przymocowanie, w sytuacji gdy połowy prowadzone są przy użyciu ciągnionych narzędzi połowowych o rozmiarze oczka mniejszym niż 80 mm, worka wzmacniającego do zewnętrznej powierzchni worka włoka. Rozmiar oczka worka wzmacniającego jest co najmniej dwa razy większy niż rozmiar oczka worka włoka;b) przymocowanie na zewnątrz każdej części worka włoka czujnika przeznaczonego do pomiaru wielkości połowów;c) przymocowywanie pasów okrężnych oraz pasa podnoszącego do zewnętrznej powierzchni worka włoka;d) przymocowywanie pływaków do dwóch bocznych wzmocnionych brzegów tkaniny worka włoka.3. Zakazane jest używanie:a) wszelkiego rodzaju worków włoka, w których liczba oczek o równych rozmiarach w dowolnym miejscu obwodu worka rośnie w kierunku od przedniej do tylnej części worka. Wspomniany zakaz nie ma zastosowania do tej części worka włoka, do której przymocowane jest urządzenie selektywne dopuszczone do stosowania;b) wszelkiego rodzaju worków włoka o rozmiarze oczka wynoszącym co najmniej 80 mm, w których dowolne oczka nie mają kształtu czworoboku i w których rzędy oczek nie są w przybliżeniu równej długości;c) wszelkiego rodzaju worków włoka, w których długość górnej połowy po rozciągnięciu nie jest w przybliżeniu równa długości części dolnej połowy po rozciągnięciu;d) wszelkiego rodzaju narzędzi ciągnionych o rozmiarze oczka wynoszącym co najmniej 80 mm, posiadających więcej niż 100 otwartych oczek i mniej niż 40 otwartych oczek, licząc wzdłuż obwodu w dowolnej części worka włoka, oprócz złącza lub wzmocnionych brzegów tkaniny;e) wszelkiego rodzaju worków włoka o rozmiarze oczka wynoszącym co najmniej 80 mm, które nie zostały skonstruowane z:(i) tkaniny sieciowej z pojedynczej przędzy rybackiej, w której żaden ze splotów nie jest grubszy niż 8 mm, lub(ii) tkaniny sieciowej z podwójnej przędzy rybackiej, w której żaden ze splotów nie jest grubszy niż 5 mm;4. W drodze odstępstwa od ust. 2 lit. a), ust. 3 lit. b), ust. 3 lit. d) i ust. 3 lit. e), rozmiar oczka wynoszący 80 mm zastępuje się rozmiarem 60 mm w przypadku, gdy połowy prowadzone są w obszarach ICES VIII, IX i X.Artykuł 7Włoki rozprzowe1. Zakazane jest używanie lub zatrzymywanie na pokładzie dowolnego rodzaju włoka rozprzowego o rozmiarze oczka mniejszym niż 120 mm i równym co najmniej 80 mm, chyba że cała górna połowa zewnętrznej części takiej sieci składa się z panelu tkaniny sieciowej, w którym pojedyncze oczko ma rozmiar nie mniejszy niż 180 mm. Długość panelu jest równa lub większa niż połowa długości włoka. Panel jest przymocowany bezpośrednio do nadbory lub do nie więcej niż trzech rzędów tkaniny sieciowej o dowolnym rozmiarze oczka sieci, przymocowanej bezpośrednio do nadbory.2. Zakazane jest używanie lub zatrzymywanie na pokładzie jakiegokolwiek włoka rozprzowego, którego długość rozprza jest większa niż 24 m, bądź jakichkolwiek włoków rozprzowych, których zsumowana długość rozprza mierzona jako suma długości każdego rozprza jest większa niż 24 metry lub można ją wydłużyć do długości przekraczającej 24 metry. Długość rozprza mierzy się między jego najbardziej odległymi punktami, wliczając w to wszelkie przyłączone do niego elementy.Artykuł 8Pławnice i drygawice1. Wspólnotowe statki nie zrzucają pławnic i drygawic w miejscach, w których wskazana na mapach głębokość przekracza 200 metrów.2. Czas zanurzenia pławnic i drygawic nie przekracza 48 godzin.3. Przy połowach prowadzonych z zastosowaniem pławnic i drygawic zakazane jest używanie więcej niż 50 km sieci.Artykuł 9Przepisy szczególne dotyczące niektórych pławnic1. W drodze odstępstwa od art. 8 dozwolone jest rozmieszczanie pławnic o rozmiarze oczka równym co najmniej 120 mm i mniejszym niż 150 mm na północ od 48° szerokości geograficznej północnej lub o rozmiarze oczka równym co najmniej 100 mm i mniejszym niż 130 mm na południe od 48° szerokości geograficznej północnej, w wodach, w których wskazana na mapach głębokość nie przekracza 600 metrów, pod warunkiem że mają one nie więcej niż 100 oczek głębokości, ich współczynnik sadu wynosi nie mniej niż 0,5 i że są zaopatrzone w pływaki lub równoważne urządzenia uspławniające. Długość każdej sieci wynosi maksymalnie 5 mil morskich, a całkowita długość wszystkich zastosowanych sieci w dowolnym momencie nie przekracza 25 km na statek. Maksymalny czas zanurzenia wynosi 24 godziny.2. W drodze odstępstwa od art. 8 dozwolone jest rozmieszczanie pławnic o rozmiarze oczka równym co najmniej 250 mm w wodach, w których wskazana na mapach głębokość nie przekracza 600 metrów, pod warunkiem że mają one nie więcej niż 15 oczek głębokości, ich współczynnik sadu wynosi nie mniej niż 0,33 i że nie są zaopatrzone w pływaki lub inne urządzenia uspławniające. Długość każdej sieci wynosi maksymalnie 10 km. Całkowita długość wszystkich rozmieszczonych sieci w dowolnym momencie nie przekracza 100 km na statek. Maksymalny czas zanurzenia wynosi 72 godziny.3. Ilość rekinów zatrzymana na pokładzie dowolnego statku stosującego pławnice opisane w ust. 2 wynosi nie więcej niż 5 % żywej wagi całkowitej ilości organizmów morskich zatrzymanych na pokładzie.Sekcja 3ŚRODKI MAJąCE NA CELU OGRANICZENIE ODRZUTÓWArtykuł 10Natychmiastowe przenoszenie się do innego obszaru, gdy przekroczona zostanie maksymalna wielkość przyłowów1. W przypadku gdy ilość złowionych niewymiarowych ryb przekracza 10 % łącznej ilości połowów w dowolnym zaciągu, statek oddala się przed kontynuowaniem połowów o odległość wynoszącą co najmniej pięć mil morskich od miejsca dokonania poprzedniego zaciągu.2. Jeżeli minimalne lub maksymalne udziały procentowe gatunków docelowych, z wyjątkiem niewymiarowych ryb gatunków docelowych, których łowienie jest dozwolone przy użyciu sieci o rozmiarze oczka dopuszczalnym dla przedmiotowego gatunku i które wolno zatrzymać na pokładzie, w dowolnym pojedynczym zaciągu, nie są zgodne z udziałami procentowymi określonymi w szczegółowych zasadach przyjętych zgodnie z art. 22, statek musi niezwłocznie oddalić się o co najmniej 10 mil morskich od dowolnego miejsca dokonania poprzedniego zaciągu, a podczas kolejnego zaciągu utrzymywać minimalną odległość 10 mil morskich od dowolnego miejsca dokonania poprzedniego zaciągu.Artykuł 11Ograniczenia dotyczące używania automatycznych urządzeń sortujących1. Zakazane jest posiadanie lub używanie na pokładzie statku rybackiego urządzeń umożliwiających automatyczne sortowanie ze względu na rozmiar śledzia ( Clupea harengus ), makreli ( Scomber scombrus ) lub ostroboka ( Trachurus spp .).2. W drodze odstępstwa od ust. 1 zezwala się na posiadanie i używanie takich urządzeń, w przypadku gdy:a) całość połowu, który może być zgodnie z prawem zatrzymany na pokładzie, jest przechowywana w stanie zamrożonym, sortowane ryby są mrożone niezwłocznie po posortowaniu oraz żadne posortowane ryby nie są wrzucane do morza; orazb) urządzenia są zainstalowane i umieszczone na statku w sposób umożliwiający niezwłoczne zamrażanie i niepozwalający na wrzucenie organizmów morskich do morza.3. W drodze odstępstwa od ust. 1 każdy statek uprawniony do prowadzenia połowów w Morzu Bałtyckim, Bełtach i w Sundzie może posiadać w Kattegat automatyczne urządzenie sortujące określone w ust. 1, pod warunkiem że w tym celu zostało wystawione specjalne zezwolenie połowowe. Specjalne zezwolenie połowowe określa gatunki, obszary i okresy oraz wszelkie inne wymagane warunki stosowane w odniesieniu do używania i posiadania na pokładzie urządzeń sortujących.Sekcja 4ŚRODKI NA RZECZ OCHRONY śRODOWISKAArtykuł 12Niszczycielskie praktyki połowoweZakazane jest poławianie, zatrzymywanie na pokładzie, przeładunek, przechowywanie, wyładunek, eksponowanie lub oferowanie do sprzedaży organizmów morskich złowionych przy zastosowaniu metod obejmujących użycie materiałów wybuchowych, substancji trujących lub oszałamiających, prądu elektrycznego lub jakichkolwiek pocisków.Sekcja 5PRACE POKłADOWEArtykuł 13Działalność przetwórcza1. Zakazane jest prowadzenie na pokładzie statku rybackiego jakiegokolwiek fizycznego czy chemicznego przetwarzania ryb w celu produkcji mączki rybnej lub oleju z ryb, bądź przeładunku połowów ryb do tych celów.2. Zakaz ustanowiony w ust. 1 nie ma zastosowania do następujących rodzajów działalności:a) przetwarzanie lub przeładunek podrobów;b) produkcja surimi i pulpy rybnej na pokładzie statku rybackiego.Sekcja 6SZCZEGÓLNE śRODKI W ODNIESIENIU DO NIEKTÓRYCH GATUNKÓWArtykuł 14Ograniczenia w połowie krewetek w celu ochrony płastug1. Zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie jakiejkolwiek ilości krewetki pospolitej ( Crangon spp.) lub krewetki Ezopa ( Pandalus montagui), złowionych przy użyciu dennych sieci ciągnionych o rozmiarze oczka między 16 a 31 mm, chyba że ilość ta nie przekracza 5 % łącznej żywej wagi organizmów morskich na pokładzie.2. Zakaz ustanowiony w ust. 1 nie ma zastosowania, w przypadku gdy:a) statek ma zainstalowane na pokładzie działające urządzenie do rozdzielania płastug od krewetek pospolitych i krewetek Ezopa po złowieniu; orazb) stosowany jest włok separacyjny bądź włok zaopatrzony w siatkę sortującą do połowu krewetki pospolitej oraz krewetki Ezopa, zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które są ustanawiane przez państwa członkowskie. Takie zasady mogą być stosowane jedynie w odniesieniu do sieci ciągnionych przez statki rybackie.Artykuł 15Ograniczenia dotyczące połowów łososia i troci wędrownejNa wodach wspólnotowych obszaru połowowego określonego w art. 2 ust. 1 lit. a), w przypadku gdy wspomniany obszar połowowy należy do obszarów wyszczególnionych w art. 2 ust. 1 lit. c) do e) decyzji 585/2004/WE, łosoś i troć wędrowna nie są zatrzymywane na pokładzie ani przeładowywane, wyładowywane, transportowane, przechowywane, sprzedawane, eksponowane ani oferowane do sprzedaży, ale wrzuca się je do morza niezwłocznie po złowieniu:a) w obrębie wód położonych poza 6-milowym pasem mierzonym od linii podstawowych państw członkowskich, z wyjątkiem Skagerrak i Kattegat;b) w jakiejkolwiek części Skagerrak i Kattegat położonej poza 4-milowym pasem mierzonym od linii podstawowych państw członkowskich;c) gdy połowy prowadzone są przy użyciu jakiegokolwiek narzędzia ciągnionego.ROZDZIAŁ IIIŚRODKI KRAJOWE I REGIONALNEArtykuł 16Nadzwyczajne środki ochronne podejmowane przez państwa członkowskie1. Tam, gdzie ochrona niektórych gatunków bądź łowisk jest poważnie zagrożona, włącznie z sytuacją, gdy wykryto znaczne nagromadzenie młodych ryb, i jeżeli jakakolwiek zwłoka mogłaby spowodować trudną do naprawienia szkodę, państwo członkowskie może podjąć odpowiednie środki ochronne dotyczące wód podlegających jego zwierzchnictwu lub jurysdykcji. Zainteresowane państwo członkowskie zapewnia, że tego rodzaju środki nie dyskryminują statków rybackich z innych państw członkowskich.2. Maksymalny czas trwania środków określonych w ust. 1 wynosi 10 dni, rozszerzenie geograficzne dotkniętych łowisk jest wyraźnie określone, zaś środki mogą oddziaływać jedynie na statki rybackie, które są wyposażone do prowadzenia połowów przedmiotowych gatunków, lub które posiadają zezwolenie na prowadzenie połowów na przedmiotowych łowiskach.3. Środki określone w ust. 1 wraz z uzasadnieniem są jednocześnie przekazywane Komisji, innym państwom członkowskim oraz regionalnym komitetom doradczym, niezwłocznie po ich podjęciu.Artykuł 17Podejmowane przez państwa członkowskie środki mające zastosowanie wyłącznie do statków rybackich pływających pod ich banderą1. W celu ochrony i zarządzania zasobami lub zmniejszenia wpływu połowów na ekosystem morski, państwo członkowskie może podjąć środki techniczne dla ochrony zasobów rybnych mające zastosowanie jedynie do statków pływających pod ich banderą. Wspomniane środki:a) uzupełniają środki określone w rozporządzeniach Wspólnoty w zakresie rybołówstwalubb) wykraczają poza minimalne wymagania określone w rozporządzeniach Wspólnoty w zakresie rybołówstwa.2. Środki określone w ust. 1 są zgodne z prawem wspólnotowym.3. Zainteresowane państwo członkowskie bezzwłocznie informuje o takich środkach pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję.4. Państwa członkowskie przekazują Komisji, na jej żądanie, wszelkie informacje niezbędne do oceny, czy środki są zgodne z ust. 1.5. Jeżeli Komisja stwierdzi, że środki nie są zgodne z ust. 1, przyjmuje decyzję polecającą państwu członkowskiemu wycofanie lub zmianę środków.Artykuł 18Krajowe lub regionalne plany na rzecz ograniczenia lub wyeliminowania odrzutów1. Państwa członkowskie lub regionalny komitet doradczy mogą przedkładać Komisji wnioski w sprawach dotyczących ustanowienia planów na rzecz ograniczenia lub wyeliminowania odrzutów na morzu oraz poprawy selektywności narzędzi połowowych. Komisja ocenia wspomniane wnioski i przedstawia swoje uwagi do nich państwu członkowskiemu lub regionalnemu komitetowi doradczemu, szczególnie w odniesieniu do tego, jak plany przyczynią się do ograniczenia lub wyeliminowania odrzutów, w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania.2. W sytuacji, gdy jakakolwiek zwłoka w ograniczeniu lub wyeliminowaniu odrzutów spowodowałaby trudną do naprawienia szkodę, państwo członkowskie może podjąć odpowiednie niedyskryminacyjne środki ochronne dotyczące wód podlegających jego zwierzchnictwu lub jurysdykcji zgodnie z art. 16.ROZDZIAŁ IVDZIAŁANIA WYŁĄCZONEArtykuł 19Badania naukowe1. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do działań połowowych prowadzonych wyłącznie do celów badań naukowych, z zastrzeżeniem poniższych warunków:a) działania połowowe muszą być prowadzone za zgodą i pod nadzorem państwa członkowskiego bandery;b) w stosownych przypadkach nadbrzeżne państwo członkowskie musi zostać wcześniej poinformowane o działaniach połowowych;c) zezwolenie wydane przez państwo członkowskie bandery musi być dostępne na pokładzie statku przeprowadzającego działania połowowe;d) na wniosek nadbrzeżnego państwa członkowskiego skierowany do państwa członkowskiego bandery kapitan statku zabiera na pokład obserwatora z nadbrzeżnego państwa członkowskiego w czasie działań połowowych.2. Organizmy morskie złowione do celów określonych w ust. 1 mogą być sprzedawane, przechowywane, eksponowane lub oferowane do sprzedaży, pod warunkiem że:a) odpowiadają normom określonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia oraz normom handlowym przyjętym na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000[26], lubb) są sprzedawane bezpośrednio do celów innych niż spożycie przez ludzi.Artykuł 20Sztuczne zarybianie i przesiedlanieNiniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do działań połowowych prowadzonych wyłącznie w celu sztucznego zarybiania lub przesiedlania organizmów morskich, które są prowadzone za zgodą i pod nadzorem państwa członkowskiego. W przypadku gdy wspomniane działania połowowe prowadzone są na wodach innego państwa członkowskiego, Komisja oraz wszystkie zainteresowane państwa członkowskie są o tym wcześniej informowane.ROZDZIAŁ VPRZEPISY KOŃCOWEArtykuł 21Ocena skuteczności środków technicznychCo pięć lat, począwszy od upływu pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja, na podstawie porad Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF) oraz po konsultacjach z odpowiednimi regionalnymi komitetami doradczymi, przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia wraz z oceną skutków środków technicznych w odniesieniu do ochrony zasobów rybnych. Na podstawie wspomnianego sprawozdania Komisja zaproponuje Radzie wszelkie niezbędne zmiany.Artykuł 22Przepisy szczegółoweSzczegółowe przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002. Przepisy te określają w szczególności:a) minimalny i maksymalny udział procentowy gatunków docelowych w żywych zasobach wodnych zatrzymanych na pokładzie;b) zakresy rozmiaru oczka sieci dopuszczalne dla każdego gatunku docelowego;c) przepisy w zakresie ograniczenia lub wyeliminowania odrzutów oraz poprawy selektywności narzędzi połowowych;d) środki dotyczące ograniczania działalności połowowej w szczególnych okresach lub szczególnych obszarach określonych w art. 2 na podstawie najlepszych informacji naukowych udostępnionych w celu ochrony siedlisk morskich w wymienionych obszarach;e) inne środki techniczne na rzecz ochrony siedlisk morskich lub zasobów rybnych.Artykuł 23Procedura dotycząca zmian w załącznikachZmiany w załącznikach do niniejszego rozporządzenia są dostosowane zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.Artykuł 24Uchylenie1. Niniejszym uchyla się rozporządzenia (WE) nr 850/98 i (WE) nr 2549/2000.2. Odniesienia do przepisów uchylonego rozporządzenia rozumiane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku III.Artykuł 25Wejście w życieNiniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia xx xx 2009 r.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZałącznik IMinimalne wielkości do wyładunkuRybyDorsz (Gadus morhua) Czarniak (Pollachius virens) Morszczuk (Merluccius merluccius) Smuklica (Lepidorhombus spp.) Sola (Solea spp.) Labraks (Dicentrarchus labrax) Makrela (Scomber spp.) Ostrobok(Trachurus spp.) Śledź (Clupea harengus) Sardynka europejska (Sardina pilchardus) Sardela europejska (Engraulis encrasicolus) | 35 cm 35 cm 27 cm 20 cm 24 cm 36 cm 20 cm 15 cm 20 cm 11 cm 12 cm |SkorupiakiHomarzec (Nephrops norvegicus) Ogony homarca Jeżokrab Maja (Maia squinado) Kieszeniec jadalny (Cancer pagurus) | 85 mm (długość całkowita) 25 mm (długość pancerza) 46 mm 120 mm 140 mm |MięczakiOśmiornica pospolita (Octopus vulgaris) Przegrzebek wielki (Pecten maximus) | 450 gramów (po wypatroszeniu) 100 mm |Załącznik IIPomiar organizmu morskiego1. Wielkość każdej ryby mierzy się od czubka pyska do końca płetwy ogonowej.2. Wielkość homarca mierzy się jako długość pancerza, równoległą do osi środkowej od tyłu obu oczodołów do dalszego końca pancerza lub jako długość całkowitą, od czubka otworu gębowego do końca środkowej płetwy ogona, nie wliczając szczeciny, lub – w przypadku oddzielonych ogonów homarca – od przedniej krawędzi pierwszej obecnej części ogona do końca środkowej płetwy ogona, nie wliczając szczeciny. Ogon mierzy się w stanie płaskim, nienaciągniętym, po stronie brzusznej.3. Wielkość jeżokraba Maja lub kieszeńca jadalnego mierzy się, odpowiednio, jako minimalną długość pancerza mierzoną prostopadle do linii rozdzielającej część przednią od części tylnej pancerza.4. Wielkość małży mierzy się w poprzek najdłuższej części muszli.Załącznik IIITabela korelacjiRozporządzenie (WE) nr 850/98 | Niniejsze rozporządzenie |Artykuł 1 | Artykuł 1 |Artykuł 2 | Artykuł 2 |Artykuł 3 | Artykuł 3 |Artykuł 4 ust. 1 |Artykuł 4 ust. 2 |Artykuł 4 ust. 3 |Artykuł 4 ust. 4 |Artykuł 4 ust. 5 |Artykuł 4 ust. 6 |Artykuł 5 |Artykuł 6 ust. 1 | Artykuł 6 ust. 3 lit. d) |Artykuł 6 ust. 2 | Artykuł 6 ust. 3 lit. a) |Artykuł 6 ust. 3 |Artykuł 7 |Artykuł 8 | Artykuł 6 ust. 3 lit. e) |Artykuł 9 | Artykuł 6 ust. 3 lit. b) |Artykuł 10 |Artykuł 11 |Artykuł 12 |Artykuł 13 |Artykuł 14 |Artykuł 15 |Artykuł 16 | Artykuł 6 ust. 1 |Artykuł 17 | Artykuł 4 ust. 1 |Artykuł 18 ust. 1 | Artykuł 4 ust. 4 |Artykuł 18 ust. 2 |Artykuł 18 ust. 3 |Artykuł 18 ust. 4 |Artykuł 19 ust. 1 | Artykuł 4 ust. 2 |Artykuł 19 ust. 2 |Artykuł 19 ust. 3 | Artykuł 4 ust. 3 |Artykuł 20 |Artykuł 21 |Artykuł 22 |Artykuł 23 |Artykuł 25 | Artykuł 14 |Artykuł 26 | Artykuł 15 |Artykuł 27 |Artykuł 28 |Artykuł 29 |Artykuł 29a |Artykuł 29b |Artykuł 30 ust. 1 | Artykuł 7 ust. 2 |Artykuł 30 ust. 2 |Artykuł 30 ust. 3 |Artykuł 30 ust. 4 |Artykuł 30 ust. 5 |Artykuł 31 | Artykuł 12 |Artykuł 32 | Artykuł 11 |Artykuł 33 |Artykuł 34 |Artykuł 35 |Artykuł 36 |Artykuł 37 |Artykuł 38 |Artykuł 39 |Artykuł 40 |Artykuł 42 | Artykuł 13 |Artykuł 43 | Artykuł 19 |Artykuł 44 | Artykuł 20 |Artykuł 45 | Artykuł 16 |Artykuł 46 | Artykuł 17 |Artykuł 47 |Artykuł 48 | Artykuł 22 |Artykuł 49 |Artykuł 50 | Artykuł 25 |Załącznik I |Załącznik II |Załącznik III |Załącznik IV |Załącznik V |Załącznik VI |Załącznik VII |Załącznik VIII |Załącznik IX |Załącznik X |Załącznik XI |Załącznik XII | Załącznik I |Załącznik XIII | Załącznik II |Załącznik XIV |Załącznik XV | Załącznik III |[1] Dz.U. L 125 z 27.4.1998, s. 1.[2] Dz.U. L 292 z 21.11.2000, s. 5. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1456/2001 z dnia 16 lipca 2001 r.[3] Dz.U. L 256 z 3.8.2004, s. 17. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją Rady z dnia 11 czerwca 2007 r. (2007/409/WE).[4] COM(2004) 438 wersja ostateczna.[5] Dz.U. L 125 z 27.4.1998, s. 1.[6] COM(2005)647 wersja ostateczna.[7] NS RAC, NWW RAC, SWW RAC.[8] Rozporządzenie Rady (WE) nr 812/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiające środki dotyczące przypadkowych odłowów waleni na łowiskach i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 88/98. Rozporządzenie to obejmuje nie tylko Morze Północne, ale również Morze Śródziemne i Morze Bałtyckie, i tym samym zachowa odrębny charakter.[9] Posiedzenia grupy roboczej STECF w dniach 19–23 marca 2007 r. i 15–19 marca 2007 r.[10] Posiedzenie grupy roboczej STECF w dniach 11–15 czerwca 2007 r.[11] 4–6 czerwca 2007 r., Aalesund, Norwegia.[12] Sprawozdanie ICES WGFTFB 2005 (ICES CM 2005/B:04).[13] Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59.[14] Dz.U. C z , s. .[15] Dz.U. C z , s. .[16] Dz.U. C z , s. .[17] Dz.U. C z , s. .[18] Dz.U. L 125 z 27.4.1998, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2166/2005.[19] COM(2004)438 wersja ostateczna.[20] Dz.U. L 349 z 31.12.2005, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 809/2007.[21] Dz.U. L 409 z 30.12.2006, s. 11.[22] Dz.U. L 256 z 3.8.2004, s. 17. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2007/409/WE (Dz.U. L 155 z 15.6.2007, s. 68).[23] Dz.U. L 191 z 7.7.1998, s. 10.[24][25][26] Dz.U. L 17 z 21.1.2000, s. 22.