               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.4.2016
            COM(2016) 190 final
            2016/0100(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Tuvalu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzenie (WE) nr 539/2001
                  1
                zawiera wykaz państw trzecich, których obywatele muszą posiadać wizę podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, oraz tych, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 jest stosowane przez wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Irlandii i Zjednoczonego Królestwa.

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014
                  2
                zmieniło rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 poprzez przeniesienie 19 państw do załącznika II zawierającego wykaz państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego. Tymi 19 państwami są: Dominika, Grenada, Kiribati, Kolumbia, Mikronezja, Nauru, Palau, Peru, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie. Przy odniesieniu do każdego z tych państw w załączniku II zamieszczony jest przypis wskazujący, że: „Zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską”.

               Rozporządzenie (UE) nr 509/2014 zostało przyjęte w dniu 20 maja 2014 r. i weszło w życie w dniu 9 czerwca 2014 r. W lipcu 2014 r. Komisja przedstawiła zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów dotyczących zniesienia wiz z każdym z następujących 17 państw: Dominika, Grenada, Kiribati, Mikronezja, Nauru, Palau, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie
                  3
               . W dniu 9 października 2014 r. Rada wydała wytyczne negocjacyjne dla Komisji.

               Pierwsze umowy o zniesieniu wiz zostały podpisane w dniach 6 maja 2015 r. (Zjednoczone Emiraty Arabskie), 26 maja 2015 r. (Timor Wschodni) i 28 maja 2015 r. (Dominika, Grenada, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Trynidad i Tobago oraz Vanuatu) i są tymczasowo stosowane od dnia ich podpisania do czasu ich wejścia w życie. Rada wyraziła zgodę na podpisanie drugiej serii umów o zniesieniu wiz z Tonga (podpisana w dniu 20 listopada 2015 r.), Kolumbią (podpisana w dniu 2 grudnia 2015 r.), Kiribati (data podpisania do ustalenia) i Palau (podpisana w dniu 7 grudnia 2015 r.). Te cztery umowy są stosowane tymczasowo od dnia następującego po dniu ich podpisania w oczekiwaniu na ich wejście w życie.

               Negocjacje z Tuvalu zostały rozpoczęte w dniu 19 listopada 2014 r. Podczas tego posiedzenia przeanalizowano cały tekst projektu, a w ramach późniejszych kontaktów osiągnięto porozumienie w sprawie wszystkich związanych z nim kwestii. Umowa została parafowana przez głównych negocjatorów w Brukseli w dniu 8 października 2015 r. Państwa członkowskie zostały odpowiednio poinformowane podczas posiedzenia Grupy Roboczej ds. Wiz działającej przy Radzie, które odbyło się w dniu 26 października 2015 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA

               Dla Unii podstawą prawną umowy jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w związku z jego art. 218.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów po podpisaniu umowy w imieniu Unii przez osobę wyznaczoną przez prezydencję Rady i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) TFUE.

               3.WYNIK NEGOCJACJI

               Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy dotyczącej zniesienia wiz może zostać przyjęty przez Unię.

               Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

               Cel

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Tuvalu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich obywateli UE w umowie zawarto postanowienie, że Tuvalu może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej i że także Unia może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               Szczególna sytuacja Zjednoczonego Królestwa i Irlandii znajduje odzwierciedlenie w preambule.

               Zakres stosowania

               Zwolnienie z obowiązku wizowego obejmuje wszystkie kategorie osób (posiadaczy paszportów zwykłych, dyplomatycznych, służbowych/urzędowych i specjalnych) podróżujących we wszelkiego rodzaju celach z wyjątkiem prowadzenia działalności zarobkowej. W przypadku tej ostatniej kategorii każde państwo członkowskie, jak również Tuvalu ma swobodę nałożenia wymogów wizowych na obywateli drugiej strony zgodnie z obowiązującym prawem unijnym lub krajowym. W celu zapewnienia jednolitego wprowadzania w życie umowy dołączono do niej wspólną deklarację w sprawie wykładni kategorii osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               Czas pobytu

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Tuvalu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Do umowy załączono wspólną deklarację w sprawie wykładni okresu 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Umowa uwzględnia sytuację państw członkowskich, które jeszcze nie stosują w pełni dorobku Schengen. Dopóki państwa te nie przystąpią do strefy Schengen bez granic wewnętrznych, zwolnienie z obowiązku wizowego daje obywatelom Tuvalu prawo przebywania przez 90 dni w każdym okresie 180-dniowym na terytorium każdego z tych państw członkowskich (obecnie Bułgarii, Chorwacji, Cypru i Rumunii) niezależnie od okresu obliczanego dla całej strefy Schengen.

               Terytorialny zakres stosowania

               Umowa zawiera postanowienia dotyczące jej terytorialnego stosowania: w przypadku Francji i Niderlandów zwolnienie z obowiązku wizowego uprawniałoby obywateli Tuvalu do pobytu wyłącznie na europejskim obszarze tych państw członkowskich.

               Deklaracje

               Oprócz wspólnych deklaracji, o których mowa powyżej, do umowy załączone są dwie inne wspólne deklaracje:

               –dotycząca włączenia Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku prawnego Schengen;

               –dotycząca poinformowania obywateli o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz oraz powiązanych kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               4.WNIOSEK

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada zatwierdziła, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, Umowę między Unią Europejską a Tuvalu dotyczącą zniesienia wiz krótkoterminowych.

               2016/0100 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Tuvalu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  4
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej umowę z Tuvalu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (2)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/… Umowa została podpisana i jest tymczasowo stosowana począwszy od dnia […].

               (3)Umowa ustanawia wspólny komitet ekspertów ds. zarządzania Umową. Unia będzie reprezentowana w ramach tego wspólnego komitetu przez Komisję, wspieraną przez przedstawicieli państw członkowskich.

               (4)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  5
               ; Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  6
               ; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)Umowę należy zatwierdzić,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Umowa między Unią Europejską a Tuvalu dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 Umowy
                  7
               .

               Artykuł 3

               Komisja, wspierana przez przedstawicieli państw członkowskich, reprezentuje Unię we wspólnym komitecie ekspertów, utworzonym zgodnie z art. 6 Umowy.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (3)
                  COM(2014) 467 z 17.7.2014.

                     (4)
                  Zgoda udzielona dnia [...]

                     (5)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (6)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

                     (7)
                  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.4.2016
            COM(2016) 190 final
            ZAŁĄCZNIK

            Wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Tuvalu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               Wniosek dotyczący decyzji Rady

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Tuvalu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               między Unią Europejską a Tuvalu dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią” lub „UE”, oraz

               TUVALU,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               MAJĄC NA CELU dalszy rozwój przyjaznych stosunków między Umawiającymi się Stronami oraz pragnąc ułatwić podróże poprzez zapewnienie bezwizowego wjazdu i pobytu krótkoterminowego dla swoich obywateli,

               UWZGLĘDNIAJĄC rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
                  1
               , m.in. poprzez przeniesienie 19 państw trzecich, w tym Tuvalu, do wykazu państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego podczas pobytu krótkoterminowego w państwach członkowskich,

               MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 zwolnienie z obowiązku wizowego w odniesieniu do tych 19 państw ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią,

               PRAGNĄC zagwarantować przestrzeganie zasady równego traktowania wszystkich obywateli UE,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że osoby podróżujące w celu prowadzenia działalności zarobkowej podczas pobytu krótkoterminowego nie są objęte niniejszą Umową i dlatego dla tej kategorii osób obowiązują w dalszym ciągu odpowiednie przepisy prawa unijnego, prawa krajowego państw członkowskich i prawa krajowego Tuvalu dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z takiego obowiązku oraz dostępu do zatrudnienia,

               BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

               ARTYKUŁ 1

               Cel

               Niniejsza Umowa stanowi, że obywatele Unii i obywatele Tuvalu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               ARTYKUŁ 2

               Definicje

               Do celów niniejszej Umowy:

               a)
                     „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii;

               b)
                     „obywatel Unii” oznacza obywatela państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w lit. a);

               c)
                     „obywatel Tuvalu” oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo Tuvalu;

               d)
                     „strefa Schengen” oznacza obszar bez granic wewnętrznych obejmujący terytoria państw członkowskich w rozumieniu definicji zawartej w lit. a), stosujących w pełni dorobek Schengen.

               ARTYKUŁ 3

               Zakres stosowania

               1.
                     Obywatele Unii posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez państwo członkowskie mogą wjechać na terytorium Tuvalu i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 1.

               Obywatele Tuvalu posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez Tuvalu mogą wjechać na terytorium państw członkowskich i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 2.

               2.
                     Ust. 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               W przypadku tej kategorii osób każde państwo członkowskie może indywidualnie podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli Tuvalu lub o jego zniesieniu zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001
                  2
               .

               W przypadku tej kategorii osób Tuvalu może podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli poszczególnych państw członkowskich lub o jego zniesieniu, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

               3.
                     Zniesienie wiz przewidziane niniejszą Umową obowiązuje bez uszczerbku dla przepisów Umawiających się Stron dotyczących warunków wjazdu i pobytu krótkoterminowego. Państwa członkowskie i Tuvalu zastrzegają sobie prawo do odmowy wjazdu i pobytu krótkoterminowego na ich terytorium, jeśli którykolwiek z powyższych warunków nie jest spełniony.

               4.
                     Zniesienie wiz obowiązuje niezależnie od środka transportu wykorzystywanego do przekroczenia granic Umawiających się Stron.

               5.
                     Kwestie nieobjęte niniejszą Umową są regulowane prawem unijnym, prawem krajowym państw członkowskich i prawem krajowym Tuvalu.

               ARTYKUŁ 4

               Czas pobytu

               1.
                     Obywatele Unii mogą przebywać na terytorium Tuvalu przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               2.
                     Obywatele Tuvalu mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Tuvalu mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.

               3.
                     Niniejsza Umowa nie ma wpływu na możliwość przedłużenia przez Tuvalu i państwa członkowskie okresu pobytu ponad okres 90 dni zgodnie z ich prawem krajowym oraz prawem unijnym.

               ARTYKUŁ 5

               Terytorialny zakres stosowania

               1.
                     W przypadku Republiki Francuskiej niniejszą Umowę stosuje się tylko do jej europejskiego terytorium.

               2.
                     W przypadku Królestwa Niderlandów niniejszą Umowę stosuje się tylko do jego europejskiego terytorium.

               ARTYKUŁ 6

               Wspólny komitet ds. zarządzania Umową

               1.
                     Umawiające się Strony powołują wspólny komitet ekspertów (zwany dalej „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii i przedstawiciele Tuvalu. Unię reprezentuje Komisja Europejska.

               2.
                     Komitet wykonuje między innymi następujące zadania:

               a)
                     monitorowanie wykonania niniejszej Umowy;

               b)
                     proponowanie zmian lub uzupełnień niniejszej Umowy;

               c)
                     rozstrzyganie sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy.

               3.
                     Posiedzenia komitetu zwoływane są w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne, na wniosek jednej z Umawiających się Stron.

               4.
                     Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               ARTYKUŁ 7

               Stosunek między niniejszą Umową a istniejącymi dwustronnymi umowami między państwami członkowskimi a Tuvalu dotyczącymi zniesienia wiz

               Niniejsza Umowa jest nadrzędna wobec wszelkich dwustronnych umów lub ustaleń zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Tuvalu w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii objętych niniejszą Umową.

               ARTYKUŁ 8

               Postanowienia końcowe

               1.
                     Niniejsza Umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie późniejszego z dwóch powiadomień, w których Umawiające się Strony dokonają wzajemnej notyfikacji o zakończeniu tych procedur.

               Niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               2.
                     Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5.

               3.
                     Niniejszą Umowę można zmienić za pisemnym porozumieniem Umawiających się Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu ich wewnętrznych procedur, które są niezbędne w tym celu.

               4.
                     Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie wszystkich lub niektórych postanowień niniejszej Umowy, w szczególności ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę zdrowia publicznego, nielegalną imigrację lub ponowne wprowadzenie obowiązku wizowego przez jedną z Umawiających się Stron. O decyzji w sprawie zawieszenia stosowania niniejszej Umowy powiadamia się drugą Umawiającą się Stronę nie później niż dwa miesiące przed jej planowanym wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.

               5.
                     Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę za pisemnym zawiadomieniem drugiej Strony. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego zawiadomienia.

               6.
                     Tuvalu może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               7.
                     Unia może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich swoich państw członkowskich.

               Sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII
                  I LIECHTENSTEINU

               Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Tuvalu, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące zniesienia wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak niniejsza Umowa.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI KATEGORII OSÓB PODRÓŻUJĄCYCH W CELU PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ZAROBKOWEJ,
                  O KTÓREJ MOWA W ART. 3 UST. 2 NINIEJSZEJ UMOWY

               Pragnąc zapewnić spójną wykładnię, Umawiające się Strony uzgadniają na potrzeby niniejszej Umowy, że kategoria osób prowadzących działalność zarobkową obejmuje osoby wjeżdżające w celu wykonywania działalności zawodowej lub pracy za wynagrodzeniem na terytorium innej Umawiającej się Strony jako pracownik lub dostawca usług.

               Kategoria ta nie obejmuje:

               –
                     przedsiębiorców, tj. osób podróżujących w celu rozmów biznesowych (bez zatrudnienia w państwie drugiej Umawiającej się Strony),

               –
                     sportowców lub artystów wykonujących działalność na zasadzie ad hoc,

               –
                     dziennikarzy wysłanych przez media działające w ich państwie zamieszkania oraz

               –
                     stażystów wewnątrzkorporacyjnych.

               Wdrażanie niniejszej deklaracji jest monitorowane przez wspólny komitet w ramach jego obowiązków na mocy art. 6 niniejszej Umowy, który może zaproponować zmiany niniejszej deklaracji, jeżeli uzna je za konieczne w oparciu o doświadczenia Umawiających się Stron.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INTERPRETACJI OKRESU 90 DNI
                  W KAŻDYM OKRESIE 180-DNIOWYM NA PODSTAWIE ART. 4 NINIEJSZEJ UMOWY

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w każdym okresie 180-dniowym pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INFORMOWANIA OBYWATELI O UMOWIE DOTYCZĄCEJ ZNIESIENIA WIZ

               Uznając znaczenie zasady przejrzystości dla obywateli Unii Europejskiej i obywateli Tuvalu, Umawiające się Strony zgadzają się zapewnić rozpowszechnienie pełnych informacji o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz i związanych z nią kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               _________________

                     (1)
                  Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (2)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.1.2016
            COM(2016) 3 final
            2016/0008(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas siódmej sesji międzyrządowego komitetu negocjacyjnego w sprawie rtęci i na pierwszym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci w odniesieniu do tymczasowego i ostatecznego przyjęcia wytycznych, o których mowa w art. 8 ust. 8 i 9

               Uzasadnienie

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Unia Europejska (UE) oraz 26 państw członkowskich podpisało Konwencję z Minamaty w sprawie rtęci (zwaną dalej „konwencją”)
                  1
               , która została wynegocjowana pod auspicjami Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP) i przyjęta w październiku 2013 r. na konferencji pełnomocników w Kumamoto w Japonii
                  2
               .

               Konwencja stanowi główne międzynarodowe ramy prawne, których celem jest ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska przed antropogenicznymi emisjami i uwolnieniami rtęci oraz związków rtęci (zwanych dalej „emisjami rtęci”) do powietrza, wody i gleby. Dotyczy ona całego cyklu życia rtęci od wydobycia podstawowego do unieszkodliwiania odpadów rtęci.

               Postanowienia art. 8 konwencji zobowiązują strony do kontrolowania oraz, o ile jest to wykonalne, ograniczania emisji rtęci do powietrza pochodzących ze źródeł punktowych należących do kategorii źródeł wymienionych w załączniku D do konwencji. Zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. b) konwencji każda ze stron może regulować tylko część źródeł objętych daną kategorią źródła, pod warunkiem że regulowane źródła odpowiadają za co najmniej 75 % emisji z danej kategorii źródła.

               Zgodnie z art. 8 ust. 4 konwencji strony stawiają wymóg, aby w przypadku wszystkich „nowych źródeł”
                  3
                stosowano najlepsze dostępne techniki (BAT) i najkorzystniejsze dla środowiska praktyki (BEP). W przypadku „źródeł istniejących” strony kontrolują emisje rtęci do atmosfery za pomocą co najmniej jednego ze środków wymienionych w art. 8 ust. 5 konwencji, które to środki obejmują stosowanie BAT i BEP, ustanowienie celów ilościowych lub określenie dopuszczalnych wielkości emisji (ELV). Na podstawie art. 8 ust. 7 konwencji strony są także zobowiązane do utworzenia i prowadzenia wykazu emisji rtęci do powietrza ze źródeł regulowanych na mocy art. 8.

               Aby pomóc stronom w wypełnianiu tych obowiązków, art. 8 ust. 8 i 9 konwencji stanowią, że Konferencja Stron Konwencji (COP) przyjmuje wytyczne dotyczące BAT i BEP, wsparcia udzielanego stronom we wdrażaniu środków określonych w art. 8 ust. 5 (w szczególności w ustalaniu celów ilościowych i dopuszczalnych wielkości emisji), dotyczące kryteriów, które strony mogą wprowadzić na mocy art. 8 ust. 2 lit. b), oraz metod sporządzania wykazu emisji.

               Art. 8 ust. 10 zdanie drugie konwencji stanowi, że strony biorą te wytyczne pod uwagę przy wdrażaniu postanowień art. 8.

               W tym kontekście Konferencja Pełnomocników konwencji utworzyła i upoważniła grupę ekspertów technicznych jako organ pomocniczy podlegający międzyrządowemu komitetowi negocjacyjnemu w celu opracowania wytycznych, o których mowa we wspomnianym art. 8 ust. 8 i 9. Celem konferencji jest umożliwienie COP decydowania w takich kwestiach na pierwszym posiedzeniu i wspieranie szybkich działań międzynarodowych mających na celu ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska przed antropogenicznymi emisjami rtęci do czasu wejścia w życie konwencji
                  4
               . W rezultacie grupa ekspertów przyjęła cztery dokumenty zawierające wytyczne opublikowane przez Sekretariat UNEP w dniu [XX/XX/XXXX]
                  5
               , które muszą zostać zgłoszone do tymczasowego przyjęcia na siódmej sesji międzyrządowego komitetu negocjacyjnego (INC.7) w dniach 10–15 marca 2016 r. w Jordanii; należy przy tym pamiętać, że nie oczekuje się ich istotnych modyfikacji w okresie od tego tymczasowego przyjęcia do formalnego i ostatecznego przyjęcia przez Konferencję Stron Konwencji (COP).

               2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               Grupa ekspertów technicznych spotkała się cztery razy w okresie od lutego 2014 r. do września 2015 r. Po przeprowadzeniu w ramach UNEP konsultacji społecznych w sprawie projektu wytycznych w lecie 2015 r. grupa ta przyjęła projekty krótko po swoim czwartym posiedzeniu w dniach 10–15 września 2015 r. w Sztokholmie.

               Chociaż UE pracuje nad transpozycją do prawa unijnego oraz ratyfikacją konwencji, zobowiązania wynikające z wyżej wymienionego art. 8 ust. 4, 5 i 7, uzupełnione wytycznymi, o których mowa w art. 8, są ustanowione w kilku instrumentach prawnych UE. W szczególności przepisy dyrektywy 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych
                  6
                wymagają, aby operatorzy instalacji objętych art. 8 konwencji stosowali odpowiednie środki w celu zapobiegania zanieczyszczeniom spowodowanym np. emisjami rtęci i wykorzystywali do tego BAT. Jeśli chodzi o obowiązek utworzenia i prowadzenia wykazu emisji rtęci oraz odpowiednią metodykę opisaną w proponowanych wytycznych, wykaz taki jest już ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 166/2006 w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń
                  7
               .

               Dlatego tymczasowe przyjęcie wytycznych, a następnie formalne przyjęcie ich przez Konferencję Stron, nie będą miały dodatkowych skutków środowiskowych ani społeczno-gospodarczych w UE. Mogą jednak zachęcić państwa trzecie do zmniejszenia emisji rtęci do powietrza, które powodują zanieczyszczenie o charakterze transgranicznym w UE i przyczyniają się do zanieczyszczania globalnego łańcucha żywnościowego.

               3.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Z uwagi na to, że przepisy UE są zgodne z czterema proponowanymi wytycznymi, UE ma poprzeć je podczas INC.7, tak aby zostały one tymczasowo przyjęte, i aby wspierać ich jak najszybszą realizację oraz umożliwić oficjalne i ostateczne przyjęcie przez Konferencję Stron na jej pierwszym posiedzeniu.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Proponowana decyzja nie ma wpływu na budżet Unii.

               2016/0008 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas siódmej sesji międzyrządowego komitetu negocjacyjnego w sprawie rtęci i na pierwszym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci w odniesieniu do tymczasowego i ostatecznego przyjęcia wytycznych, o których mowa w art. 8 ust. 8 i 9

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia jest stroną Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci
                  8
                (zwanej dalej „konwencją”).

               (2)Art. 8 ust. 4 konwencji zobowiązuje strony do zapewnienia, aby w przypadku nowych źródeł punktowych należących do kategorii źródeł wymienionych w załączniku D stosowano najlepsze dostępne techniki i najkorzystniejsze dla środowiska praktyki w celu kontrolowania oraz, w miarę możliwości, ograniczania emisji rtęci i związków rtęci do atmosfery.

               (3)Art. 8 ust. 5 konwencji stanowi, że strony kontrolują i, o ile jest to wykonalne, ograniczają emisje rtęci i związków rtęci z istniejących źródeł punktowych należących do kategorii źródeł wymienionych w załączniku D, stosując jeden lub więcej spośród następujących środków: wykorzystanie najlepszych dostępnych technik oraz najkorzystniejszych dla środowiska praktyk lub ustanowienie wartości docelowych lub dopuszczalnych wielkości emisji lub strategii kontroli obejmującej wiele substancji zanieczyszczających lub wykorzystanie innych środków.

               (4)Na mocy postanowień art. 8 ust. 7 konwencji wzywa się strony do utworzenia i prowadzenia wykazu emisji rtęci i związków rtęci do atmosfery.

               (5)Art. 8 ust. 8 konwencji stanowi, że Konferencja Stron Konwencji na swoim pierwszym posiedzeniu przyjmuje wytyczne dotyczące najlepszych dostępnych technik i najkorzystniejszych dla środowiska praktyk, z uwzględnieniem wszelkich różnic pomiędzy nowymi a istniejącymi źródłami i z uwzględnieniem konieczności zminimalizowania wzajemnych powiązań pomiędzy różnymi komponentami środowiska, jak również wytyczne mające na celu wsparcie stron w wykonywaniu obowiązków wynikających z art. 8 ust. 5, w szczególności w określaniu celów i ustanawianiu dopuszczalnych wielkości emisji.

               (6)Art. 8 ust. 9 konwencji przewiduje przyjęcie przez Konferencję Stron Konwencji, tak szybko jak to możliwe, wytycznych dotyczących kryteriów, które strony mogą opracować na podstawie art. 8 ust. 2 lit. b), decydując o zastosowaniu środków kontroli emisji rtęci i związków rtęci do powietrza wyłącznie do źródeł punktowych należących do danej kategorii źródeł wymienionej w załączniku D, pod warunkiem że kontrola obejmuje co najmniej 75 % emisji z danej kategorii źródła, a także przyjęcie wytycznych dotyczących metod, jakie należy zastosować do przygotowania wykazu emisji rtęci i związków rtęci.

               (7)Art. 8 ust. 10 zdanie drugie konwencji stanowi, że strony biorą wytyczne pod uwagę przy wdrażaniu odpowiednich postanowień art. 8. Wytyczne takie będą miały zatem skutki prawne.

               (8)Tekst proponowanych czterech wytycznych został opracowany przez grupę ekspertów technicznych powołaną i upoważnioną przez Konferencję Pełnomocników konwencji zgodnie z aktem końcowym z tej Konferencji, i oficjalnie opublikowany przez Sekretariat Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska w dniu [XX/XX/XXXX].

               (9)Międzyrządowy komitet negocjacyjny konwencji powinien tymczasowo przyjąć cztery proponowane wytyczne na swojej siódmej sesji, która odbędzie się w dniach 10–15 marca 2016 r. w Jordanii, w celu wsparcia ich jak najszybszej realizacji oraz umożliwienia Konferencji Stron Konwencji ich formalnego przyjęcia na jej pierwszym posiedzeniu.

               (10)Przepisy unijne, w tym dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych
                  9
                oraz rozporządzenie (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniające dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE
                  10
               , są zgodne z postanowieniami art. 8 konwencji, a proponowane wytyczne stanowią ich uzupełnienie.

               (11)Należy zatem poprzeć proponowane wytyczne,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Na siódmej sesji międzyrządowego komitetu negocjacyjnego w sprawie rtęci Unia Europejska popiera tymczasowe przyjęcie wytycznych, o których mowa w art. 8 ust. 8 i 9 Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci, w wersji sfinalizowanej przez grupę ekspertów technicznych upoważnionych do tego celu przez Konferencję Pełnomocników konwencji oraz opublikowanej przez Sekretariat Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska w dniu [XX/XX/XXXX], w celu wsparcia ich jak najszybszej realizacji oraz umożliwienia Konferencji Stron Konwencji ich ostatecznego przyjęcia na jej pierwszym posiedzeniu. Unia Europejska opowiada się również za ostatecznym przyjęciem wytycznych.

               Niewielkie zmiany wytycznych, zgodne z dorobkiem prawnym Unii, mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii bez konieczności podejmowania przez Radę kolejnej decyzji.

               Artykuł 2

               Decyzja (decyzje) Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci przyjmująca (przyjmujące) wytyczne zostaje (zostają) opublikowana (opublikowane) w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Poświadczona kopia Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci jest dostępna pod adresem:

                     https://treaties.un.org/doc/Treaties/2013/10/20131010%2011-16%20AM/CTC-XXVII-17.pdf

                     (2)
                  Unia Europejska i dwadzieścia jeden państw członkowskich podpisało konwencję z Minamaty w dniu 10 października 2013 r., Chorwacja, Cypr, Łotwa i Polska – w dniu 24 września 2014 r., a Malta – w dniu 8 października 2014 r. Estonia i Portugalia nie podpisały wprawdzie konwencji, wyraziły jednak zamiar jej ratyfikowania.

                     (3)
                  „Nowe źródło” oznacza źródło, którego budowę lub znaczącą modernizację rozpoczęto co najmniej rok po dacie wejścia w życie konwencji w odniesieniu do danej strony.

                     (4)
                  UNEP(DTIE)/Hg/CONF/4, rezolucja 1, ustęp 10.

                     (5)
                  Teksty tych czterech dokumentów, w wersji sfinalizowanej przez grupę ekspertów technicznych powołaną przez Konferencję Pełnomocników i opublikowane przez Sekretariat UNEP w dniu [XX/XX/XXXX) są dostępne na stronie [...].

                     (6)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych, Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17.

                     (7)
                  Rozporządzenie (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniające dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE, Dz.U. L 33 z 4.2.2006, s. 1.

                     (8)
                  Poświadczona kopia Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci jest dostępna pod adresem:

                     https://treaties.un.org/doc/Treaties/2013/10/20131010%2011-16%20AM/CTC-XXVII-17.pdf

                     (9)
                  Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17.

                     (10)
                  Rozporządzenie (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniające dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE, Dz.U. L 33 z 4.2.2006, s. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.9.2016
            COM(2016) 617 final
            2016/0296(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na 70. i 71. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej w kwestii zatwierdzenia i przyjęcia zmian załącznika VI do konwencji MARPOL dotyczących uznania Morza Bałtyckiego i Morza Północnego za obszar kontroli emisji tlenków azotu (obszar NECA) oraz rozpoczęcia obowiązywania takiego uznania

               UZASADNIENIE

               1.
                     KONTEKST WNIOSKU

               W niniejszym wniosku Komisji określa się stanowisko Unii na 70. i 71. posiedzenie Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC) Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) w kwestii zatwierdzenia i przyjęcia zmian załącznika VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (konwencja MARPOL) dotyczących uznania Morza Bałtyckiego i Morza Północnego za obszary kontroli emisji tlenku azotu (obszary NECA) oraz rozpoczęcia obowiązywania takiego uznania.

               Do celów przeciwdziałania, ograniczania i kontroli emisji tlenku azotu (NOx) ze statków w załączniku VI do konwencji MARPOL przewidziano możliwość uznania obszaru za obszar NECA na wniosek stron mających wspólny interes związany z danym obszarem morskim. Stosowny wniosek o uznanie obszaru za obszar NECA należy złożyć do IMO, która musi rozważyć, zatwierdzić i przyjąć zmiany załącznika VI do konwencji MARPOL, które są niezbędne, aby proponowane uznanie określonego obszaru morskiego za obszar NECA mogło wejść w życie i zacząć obowiązywać. Załącznik VI do konwencji MARPOL ratyfikowały wszystkie państwa członkowskie UE z wyjątkiem Austrii i Węgier.

               Uznanie pierwszych obszarów za obszary NECA, którymi były północnoamerykańskie obszary morskie oraz obszary Morza Karaibskiego należące do Stanów Zjednoczonych, zaczęło obowiązywać z dniem 1 stycznia 2016 r. Silnik zainstalowany na statku prowadzącym działalność na tych obszarach morskich, który został zbudowany po tym dniu, będzie musiał spełniać tzw. wymogi poziomu III ustanowione w załączniku VI do konwencji MARPOL.

               Do najpowszechniejszych dostępnych technologii redukcji emisji, które pozwoliłyby zapewnić zgodność z wymogami poziomu III, należą systemy recyrkulacji spalin, systemy selektywnej redukcji katalitycznej (SCR) lub silniki (częściowo) zasilane skroplonym gazem ziemnym (LNG).

               Oczekując wymiernych korzyści dla środowiska i stanu zdrowia oraz podążając za przykładem Ameryki Północnej, wszystkie państwa położone nad Morzem Bałtyckim i Morzem Północnym zdecydowały się wspólnie wystąpić do IMO z wnioskiem o uznanie obu mórz za obszary NECA, aby znacząco ograniczyć łączną ilość emisji NOx ze statków w miarę upływu czasu.

               Emisje NOx ze statków na obszarze Morza Bałtyckiego i Morza Północnego znacząco przyczyniają się do zanieczyszczenia powietrza, w szczególności w dużych miastach nadmorskich, ponieważ sprzyjają tworzeniu się cząstek stałych (PM), powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej oraz zwiększaniu stężenia dwutlenku azotu (NO2) – wszystkie te zjawiska wywierają negatywny wpływ na zdrowie ludzi. Azot wprowadzany do środowiska morskiego i lądowego w rezultacie depozycji atmosferycznej również przyczynia się do eutrofizacji mórz i lądów.

               Eutrofizacja w regionie Morza Bałtyckiego stanowi poważny problem. Emisje NOx ze statków przyczyniają się do zwiększenia ogólnej ilości azotu wprowadzanego do środowiska morskiego w rezultacie depozycji atmosferycznej, co nasila problem eutrofizacji Morza Bałtyckiego. Stosowanie wymogów poziomu III w wyniku uznania Morza Bałtyckiego za obszar NECA mogłoby doprowadzić do zmniejszenia eutrofizacji na niektórych obszarach Morza Bałtyckiego o nawet 20–30 %.

               W przypadku niepodjęcia żadnych środków kontrolnych emisje NOx z żeglugi po Morzu Północnym zwiększą średnie roczne stężenie NOx w powietrzu w państwach położonych nad Morzem Północnym o 7–24 % w 2030 r. Udział żeglugi w depozycji azotu w państwach położonych nad Morzem Północnym waha się od 2 do 5 %. Oczekuje się, że uznanie Morza Północnego za obszar NECA ograniczy ten udział emisji z żeglugi po Morzu Północnym o około jedną trzecią.

               2.
                     DOTYCHCZASOWY ROZWÓJ WYPADKÓW

               Zgodnie z wyrażoną przez państwa położone nad Morzem Bałtyckim i Morzem Północnym wolą równoległego przeprowadzenia zsynchronizowanej procedury uznania zarówno Morza Północnego, jak i Morza Bałtyckiego za obszary NECA opracowano „plan działania”, w którym określono kroki, jakie należy podjąć, aby zapewnić jednoczesne uznanie obydwu mórz za obszary NECA i rozpoczęcie obowiązywania takiego uznania.

               Jak przewidziano w planie działania
                  1
               , obydwa wnioski o uznanie mórz za NECA zostaną złożone do IMO w lipcu 2016 r., aby mogły zostać zatwierdzone na 70. posiedzeniu MEPC (październik 2016 r.), a następnie przyjęte na 71. posiedzeniu MEPC (wiosna 2017 r.). Proponowaną datę, od której uznanie obydwu obszarów za obszary NECA powinno zacząć obowiązywać, wyznaczono na dzień 1 stycznia 2021 r., tak aby zapewnić agentom wystarczająco dużo czasu na przygotowanie i dostosowanie się.

               Po zakończeniu kompleksowych prac przygotowawczych, w ramach których ustalono skutki i korzyści wynikające z uznania obydwu obszarów za obszary NECA, projekty wniosków o takie uznanie zostały omówione podczas warsztatów technicznych, które odbyły się w maju 2016 r. w Rosji i Danii. W dniach 19 maja 2016 r. i 29 czerwca 2016 r. rozpowszechniono również wśród członków Grupy Roboczej Rady ds. Żeglugi (końcowe) projekty wniosków o uznanie obszarów za NECA.

               Zgodnie z planem działania na 50. posiedzeniu przewodniczących delegacji HELCOM, które odbyło się w Estonii w dniach 15–16 czerwca 2016 r., zatwierdzono złożenie do IMO w dniu 1 lipca 2016 r. wniosku o uznanie Morza Bałtyckiego i Morza Północnego za obszary NECA przez zainteresowane państwa położone nad tymi morzami. Po uzyskaniu zgody HELCOM państwa położone nad Morzem Północnym mogłyby równolegle złożyć wniosek o uznanie obszaru Morza Północnego za NECA zgodnie z harmonogramem jednoczesnego zatwierdzenia i przyjęcia tych wniosków przez IMO, jak określono we wspólnym planie działania.

               3.
                     ZMIANY ZAŁĄCZNIKA VI DO KONWENCJI MARPOL

               Zgodnie z kryteriami i procedurą określonymi w prawidle 13 ust. 6 i uzupełnieniu III do załącznika VI do konwencji MARPOL, które dotyczą składania wniosków o uznanie określonego obszaru morskiego za NECA, złożenie takiego wniosku przez państwa położone nad Morzem Bałtyckim i Morzem Północnym wiąże się z koniecznością wprowadzenia niezbędnych zmian w prawidle 13 ust. 5.1, 5.2 i 5.3 polegających na dodaniu Morza Północnego i Morza Bałtyckiego do wykazu obszarów już uznanych za obszary NECA, tj. do północnoamerykańskiego obszaru morskiego i obszarów Morza Karaibskiego należących do Stanów Zjednoczonych, w których to zmianach zostanie określone, że uznanie Morza Północnego i Morza Bałtyckiego za obszary NECA zacznie obowiązywać z dniem 1 stycznia 2021 r.

               Po przekazaniu IMO proponowanych zmian przez państwa położone nad Morzem Północnym i Morzem Bałtyckim w dniu 1 lipca 2016 r. oczekuje się, że zostaną one przeanalizowane i zatwierdzone na 70. posiedzeniu MEPC (które ma się odbyć w dniach 24–28 października 2016 r.), po czym zmiany te mają zostać przedłożone celem ich przyjęcia na 71. posiedzeniu MEPC (zaplanowanym na wiosnę 2017 r.).

               Po zatwierdzeniu i przyjęciu zmian do prawidła 13 w załączniku VI do konwencji MARPOL przez Komitet zostaną one przekazane umawiającym się stronom, które ratyfikowały załącznik VI do konwencji MARPOL, celem ich przyjęcia.

               4.
                     WŁAŚCIWE PRZEPISY UNII I KOMPETENCJE UE

               Wyznaczenie obszarów NECA na wodach UE znacząco przyczyniłoby się do osiągnięcia celów wyznaczonych w polityce Unii w zakresie środowiska służących zachowaniu, ochronie i poprawie jakości środowiska morskiego oraz ochronie zdrowia człowieka dzięki poprawie jakości powietrza. W przeprowadzonej przez Komisję ocenie skutków towarzyszącej pakietowi w sprawie polityki czystego powietrza z 2013 r.
                  2
                odnotowano, że chociaż każda decyzja dotycząca konkretnych środków unijnych regulujących emisje NOx z żeglugi wymagałaby przeprowadzenia oddzielnej, bardziej szczegółowej analizy, wyraźnie istnieje możliwość ograniczenia poziomu emisji NOx z żeglugi w oszczędny sposób, co przyczyniłoby się do poprawy jakości środowiska morskiego i powietrza.

               W dyrektywie ramowej w sprawie strategii morskiej
                  3
                państwa członkowskie zostały zobowiązane do podjęcia środków niezbędnych do osiągnięcia bądź utrzymania „dobrego stanu środowiska” w środowisku morskim do 2020 r. Dobry stan środowiska oznacza „taki stan środowiska wód morskich tworzących zróżnicowane i dynamiczne pod względem ekologicznym oceany i morza, które są czyste, zdrowe i urodzajne w odniesieniu do panujących w nich warunków, zaś wykorzystanie środowiska morskiego zachodzi na poziomie, który jest zrównoważony i gwarantuje zachowanie możliwości użytkowania i prowadzenia działań przez obecne i przyszłe pokolenia” (art. 3 ust. 5 dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej). Aby określić dobry stan środowiska, należy między innymi do minimum ograniczyć eutrofizację wywołaną działalnością człowieka, a w szczególności negatywne skutki tego zjawiska, takie jak utrata różnorodności biologicznej, degradacja ekosystemów, a także występowanie szkodliwego zjawiska zakwitu wody oraz niedoboru tlenu w dolnych partiach wód (wszystkie te zjawiska występują na szeroką skalę w szczególności w regionie Morza Bałtyckiego). Ograniczenie ilości azotu wprowadzanego do środowiska z żeglugi morskiej dzięki nałożeniu wymogów poziomu III po uznaniu Morza Północnego i Morza Bałtyckiego za obszary NECA ułatwi państwom członkowskim UE położonym nad tymi morzami osiągnięcie „dobrego stanu środowiska”, o którym mowa w dyrektywie ramowej w sprawie strategii morskiej.

               W dyrektywie w sprawie jakości powietrza
                  4
                wyznaczono między innymi wartości dopuszczalne dla NO2 w celu unikania i ograniczenia szkodliwego oddziaływania zanieczyszczenia powietrza na zdrowie ludzi lub środowisko lub zapobiegania takiemu oddziaływaniu. Wartość dopuszczalną dla średniego rocznego stężenia NO2 wyznaczono na poziomie 40 mikrogramów/m3. To maksymalne stężenie jest przekroczone w szczególności w poszczególnych regionach i strefach państw położonych nad Morzem Północnym. Emisje z żeglugi mogą znacząco zaostrzyć lokalne problemy związane z jakością powietrza w Europie, zwłaszcza że na Morzu Północnym 89 % emisji ze statków powstaje w odległości 50 mil morskich od brzegu
                  5
               .

               W dyrektywie w sprawie jakości powietrza przyznano, że dla osiągnięcia wyznaczonych w niej celów szczególnie ważna jest walka z emisjami zanieczyszczeń u źródła, w szczególności za pomocą środków, które ograniczyłyby emisje spalin z silników różnego rodzaju stacjonarnych i ruchomych źródeł emisji w oparciu o normy jakości silników lub paliwa.

               Unia przyjęła różne akty prawne regulujące emisje za pośrednictwem norm dotyczących silników montowanych w różnego rodzaju pojazdach transportu drogowego (samochodach osobowych, samochodach ciężarowych i vanach za pośrednictwem norm Euro
                  6
               ) oraz w maszynach jezdnych nieporuszających się po drogach (statkach żeglugi śródlądowej i lokomotywach za pośrednictwem dyrektywy w sprawie maszyn jezdnych nieporuszających się po drogach
                  7
               ). Emisje siarki z transportu morskiego na wodach europejskich zostały uregulowane w dyrektywie ustanawiającej wymogi w zakresie zawartości siarki w paliwach wykorzystywanych przez statki
                  8
               . Na mocy tej dyrektywy transponowano również do prawa Unii uznanie Morza Północnego i Morza Bałtyckiego za obszary kontroli emisji tlenku siarki (obszary SECA) zgodnie z załącznikiem VI do konwencji MARPOL. Wejście w życie wymogów dotyczących niskiej zawartości siarki w paliwach w dniu 1 stycznia 2015 r. na obu obszarach SECA doprowadziło do obniżenia stężenia siarki w regionach przybrzeżnych.

               Choć przepisy Unii nie regulują emisji NOx z międzynarodowej żeglugi morskiej u źródła, uznano w nich, że transport morski znacząco przyczynia się do zwiększenia całkowitej ilości takich emisji oraz do zwiększenia poziomu stężenia i depozycji tlenków azotu w Unii, w związku z czym wspomniane emisje należy ograniczyć
                  9
               . Biorąc pod uwagę fakt, że uznanie Morza Bałtyckiego i Morza Północnego za obszary NECA doprowadzi do obniżenia poziomu emisji z międzynarodowego transportu morskiego, co stanowi również jeden z celów wyznaczonych w przepisach Unii, należy poprzeć proponowane wnioski do IMO o uznanie tych obszarów za obszary NECA.

               Biorąc pod uwagę powiązania między proponowanymi zmianami załącznika VI do konwencji MARPOL dotyczącymi uznania Morza Północnego i Morza Bałtyckiego za obszary NECA oraz z celami i wymogami określonymi w różnych przepisach Unii, które mają przyczynić się do zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska morskiego, a także do ochrony zdrowia ludzi dzięki poprawie jakości powietrza, zatwierdzenie i przyjęcie zmian do załącznika VI do konwencji MARPOL może zapewnić ramy dla przyszłych zmian przepisów Unii w tym obszarze.

               5.
                     WNIOSEK

               Przepisy art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej mają również zastosowanie do przyjmowania zmian załącznika VI do konwencji MARPOL przez IMO, dlatego też konieczne jest przyjęcie decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w kwestii zmian załącznika VI do konwencji MARPOL dotyczących uznania Morza Północnego i Morza Bałtyckiego za obszar NECA, które to zmiany mają zostać zatwierdzone i przyjęte odpowiednio na 70. i 71. posiedzeniu MEPC.

               2016/0296 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na 70. i 71. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej w kwestii zatwierdzenia i przyjęcia zmian załącznika VI do konwencji MARPOL dotyczących uznania Morza Bałtyckiego i Morza Północnego za obszar kontroli emisji tlenków azotu (obszar NECA) oraz rozpoczęcia obowiązywania takiego uznania

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Do celów przeciwdziałania, ograniczania i kontroli emisji tlenku azotu (NOx) ze statków w załączniku VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (konwencja MARPOL) przewidziano możliwość uznania obszaru za obszar kontroli emisji NOx (obszar NECA) na wniosek stron mających wspólny interes związany z danym obszarem morskim.

               (2)Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) musi rozważyć, zatwierdzić i przyjąć zmiany załącznika VI do konwencji MARPOL, które są niezbędne, aby proponowane uznanie określonego obszaru morskiego za obszar NECA mogło wejść w życie i zacząć obowiązywać

               (3)Strony, które ratyfikowały załącznik VI do konwencji MARPOL i które graniczą z Morzem Północnym i Morzem Bałtyckim, wspólnie podjęły decyzję o przygotowaniu dwóch wniosków o uznanie tych mórz za obszary NECA ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021 r.

               (4)Prace przygotowawcze dotyczące wniosku o uznanie Morza Bałtyckiego za obszar NECA prowadziła Komisja Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku (inaczej komisja helsińska, w skrócie HELCOM) w ramach Konwencji helsińskiej o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego. Na posiedzeniu przewodniczących delegacji HELCOM, które odbyło się w dniu 16 czerwca 2016 r., wyrażono zgodę na przedłożenie wniosku o uznanie Morza Bałtyckiego za obszar NECA Komitetowi Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC) IMO do rozważenia na 70. posiedzeniu tego Komitetu.

               (5)Prace przygotowawcze dotyczące wniosku o uznanie Morza Północnego za obszar NECA były prowadzone przez państwa położone nad Morzem Północnym na szczeblu ministerialnym.

               (6)W dniach 19 maja 2016 r. i 29 czerwca 2016 r. poinformowano Grupę Roboczą Rady ds. Żeglugi o sporządzeniu (końcowych) projektów wniosków o uznanie Morza Północnego i Morza Bałtyckiego za obszary NECA, które to projekty mają zostać przedłożone IMO do rozpatrzenia na 70. posiedzeniu MEPC.

               (7)Oczekuje się, że zmiany załącznika VI do konwencji MARPOL dotyczące uznania Morza Północnego i Morza Bałtyckiego za obszary NECA zostaną zatwierdzone na 70. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC), natomiast ich przyjęcie ma nastąpić na 71. posiedzeniu MEPC, które ma się odbyć w maju 2017 r.

               (8)Zatwierdzenie i przyjęcie przez MEPC IMO proponowanych zmian załącznika VI do konwencji MARPOL dotyczących uznania Morza Północnego i Morza Bałtyckiego za obszary NECA wywierałoby skutek prawny w rozumieniu art. 218 ust. 9 TFUE.

               (9)W siódmym unijnym programie działań w zakresie środowiska
                  10
                potwierdzono długofalowy cel polityki Unii dotyczącej powietrza polegający na osiągnięciu poziomów jakości powietrza, które nie powodują znaczącego negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i środowisko ani nie zagrażają zdrowiu ludzi i środowisku, i wezwano w związku z tym do zapewnienia pełnej zgodności z unijnymi przepisami w zakresie jakości powietrza oraz do określenia celów strategicznych i działań po 2020 r.; wezwano także do wzmożenia wysiłków na obszarach, gdzie populacja i ekosystemy są narażone na wysokie poziomy zanieczyszczeń powietrza, oraz do ograniczenia poziomu depozycji zakwaszających zanieczyszczeń powietrza i zanieczyszczeń powietrza sprzyjających eutrofizacji oraz obniżenia poziomu zanieczyszczenia powietrza ozonem poniżej krytycznych obciążeń i poziomów.

               (10)W 2013 r. w 19 spośród 28 państw członkowskich odnotowano przypadki przekroczenia rocznej wartości dopuszczalnej dla dwutlenku azotu (NO2) wyznaczonej w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE
                  11
                w co najmniej jednej stacji pomiarowej. Spośród całej populacji miejskiej w UE-28 9 % zamieszkuje obszary, na których w 2013 r. doszło do przekroczenia unijnej wartości dopuszczalnej dla stężenia NO2 oraz poziomu NO2 wyznaczonego w wytycznych WHO w zakresie jakości powietrza
                  12
               .

               (11)Emisje ze statków, np. emisje tlenków azotu (NOx), tlenków siarki (SOx), metanu (CH4), cząstek stałych (PM) i sadzy (BC), wywierają udokumentowany wpływ na zdrowie ludzi, ekosystemy i jakość powietrza w Unii.

               (12)Zgodnie z oceną skutków towarzyszącą pakietowi w sprawie polityki czystego powietrza z grudnia 2013 r.
                  13
                emisje siarki z transportu morskiego mają się znacząco zmniejszyć w następstwie przeglądu dyrektywy w sprawie zawartości siarki w paliwach żeglugowych
                  14
               , natomiast emisje PM i NOx wytwarzane przez silniki statków będą w dalszym ciągu oddziaływały na jakość powietrza w Unii. Począwszy od 2020 r., poziom emisji NOx z międzynarodowego transportu morskiego na wodach europejskich może się zrównać z poziomem tych emisji ze źródeł lądowych w Unii
                  15
               .

               (13)Zanieczyszczenie powietrza w Unii sukcesywnie się zmniejsza dzięki ograniczeniom emisji uzyskanym w wyniku wprowadzenia przepisów w zakresie zanieczyszczeń powietrza określonymi substancjami emitowanymi przez określone źródła, w których określa się dopuszczalne wartości emisji (np. NOx), między innymi za pomocą norm dotyczących paliw i silników odnoszących się do różnych stacjonarnych i ruchomych źródeł emisji.

               (14)Choć Unia ustanowiła normy dotyczące paliwa żeglugowego oraz obowiązki w zakresie monitorowania, zgłaszania i weryfikowania poziomu emisji, aby zapewnić ochronę środowiska i zdrowia człowieka przed emisjami SOx i CO2 do powietrza generowanymi przez transport morski oraz osiągnąć poprawę w tym zakresie, obecnie nie obowiązują żadne szczególne przepisy Unii regulujące emisje NOx z międzynarodowej żeglugi morskiej.

               (15)W komunikacie z 2013 r. w sprawie programu „Czyste powietrze dla Europy”
                  16
                podkreślono, że emisje ze statków będą w dalszym ciągu wpływać na jakość powietrza na lądzie oraz że ograniczenie emisji z tego sektora mogłoby okazać się opłacalne. W komunikacie odnotowano również, że biorąc pod uwagę międzynarodowy charakter żeglugi priorytetem powinno być zawsze tworzenie polityki na szczeblu międzynarodowym, np. wyznaczanie obszarów kontroli emisji NOx i egzekwowanie norm emisji NOx już uzgodnionych przez IMO. Zgodnie z oceną skutków towarzyszącą komunikatowi wyraźnie istnieje możliwość ograniczenia poziomu emisji NOx z żeglugi w oszczędny sposób. Wyznaczenie obszarów NECA na obszarach morskich UE przyniosłoby wymierne korzyści środowiskowe i zdrowotne.

               (16)Dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  17
                stanowi, że Komisja i – w stosownych przypadkach – państwa członkowskie, nie naruszając przepisów art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nawiązują dwustronną i wielostronną współpracę z państwami trzecimi i odpowiednimi organizacjami, takimi jak Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO), w celu doskonalenia podstaw ułatwiających redukcję emisji.

               (17)Z przedstawionych powyżej informacji wyraźnie wynika, że zatwierdzenie i przyjęcie zmian załącznika VI do konwencji MARPOL może zapewnić ramy dla przyszłych zmian przepisów Unii w tym obszarze.

               (18)Należy przyjąć decyzję Rady na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE, aby przedstawić stanowisko Unii w sprawie przyjęcia tych zmian.

               (19)Państwa członkowskie powinny poprzeć przyjęcie proponowanych zmian załącznika VI do konwencji MARPOL dotyczących uznania Morza Północnego i Morza Bałtyckiego za obszary NECA na 70. posiedzeniu MEPC (w październiku 2016 r.) oraz ich późniejsze zatwierdzenie na 71. posiedzeniu MEPC (wiosną 2017 r.).

               (20)Unia nie jest ani członkiem IMO, ani umawiającą się stroną konwencji MARPOL. Dlatego też Rada musi upoważnić państwa członkowskie do przedstawienia stanowiska Unii i wyrażenia zgody na związanie się tymi zmianami,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowisko Unii na 70. posiedzenie Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej polega na poparciu zatwierdzenia zmian załącznika VI do konwencji MARPOL dotyczących uznania Morza Północnego i Morza Bałtyckiego za obszar kontroli emisji tlenku azotu.

               2.Stanowisko to pozostaje również ważne na wszelkich innych posiedzeniach MEPC IMO, gdyby wspomniane zmiany nie zostały zatwierdzone na 70. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego.

               Artykuł 2

               1.Stanowisko Unii na 71. posiedzenie Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie zmian załącznika VI do konwencji MARPOL dotyczących uznania Morza Północnego i Morza Bałtyckiego za obszar kontroli emisji tlenku azotu.

               2.Stanowisko to pozostaje również ważne na wszelkich innych posiedzeniach MEPC IMO, gdyby wspomniane zmiany nie zostały przyjęte na 71. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego.

               Artykuł 3

               1.Stanowisko Unii określone w art. 1 i 2 jest wyrażane przez państwa członkowskie będące członkami IMO, działające wspólnie w interesie Unii.

               2.Przedstawiciele Unii mogą poprzeć nieznaczne poprawki do zmian, o których mowa w art. 1 i 2, i wyrazić na nie zgodę bez konieczności wydania kolejnej decyzji przez Radę.

               Artykuł 4

               Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do wyrażenia zgody na związanie się, w interesie Unii, zmianami, o których mowa w art. 1 i 2.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Zob. również: https://portal.helcom.fi/meetings/HOD 49-2015-247/MeetingDocuments/4-29 Roadmap for designating a NECA in the Baltic Sea in parallel with the North Sea.pdf

                     (2)
                  Zob.:

                     http://ec.europa.eu/environment/air/clean_air_policy.htm

                     (3)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej), Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19.

                     (4)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, Dz.U. L 152 z 11.6.2008, s. 1.

                     (5)
                  Europejska Agencja Środowiska (EEA), sprawozdanie techniczne nr 4/2013, The impact of international shipping on European air quality and climate forcing (Wpływ żeglugi międzynarodowej na jakość powietrza i wymuszanie klimatyczne w Europie) – z 14 marca 2013 r., s. 38.

                     (6)
                  Na przykład rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów, Dz.U. L 171 z 29.6.2007, s. 1 lub rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 595/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r. dotyczące homologacji typu pojazdów silnikowych i silników w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów ciężarowych o dużej ładowności (Euro VI) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i obsługi technicznej pojazdów.

                     (7)
                  Dyrektywa 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach, Dz.U. L 59 z 27.2.1998, s. 1.

                     (8)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/802 z dnia 11 maja 2016 r. odnosząca się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych, Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 58.

                     (9)
                  Dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza, Dz.U. L 309 z 27.11.2011, s. 22.

                     (10)
                  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1386/2013 z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie ogólnego unijnego programu działań w zakresie środowiska do 2020 r. „Dobra jakość życia z uwzględnieniem ograniczeń naszej planety”, Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 171.

                     (11)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, Dz.U. L 152 z 11.6.2008, s. 1.

                     (12)
                  Europejska Agencja Środowiska (EEA), sprawozdanie nr 5/2015, Air quality in Europe – 2015 report (Jakość powietrza w Europie – sprawozdanie za 2015 r.), 30.11.2015, s. 30, s. 40.

                     (13)
                  Dokument roboczy służb Komisji nr 531/2013, Ocena skutków towarzysząca komunikatowi Komisji w sprawie programu „Czyste powietrze dla Europy”, wnioskowi dotyczącemu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania, wnioskowi dotyczącemu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczenia atmosferycznego oraz zmiany dyrektywy 2003/35/WE i wnioskowi dotyczącemu decyzji Rady w sprawie przyjęcia zmiany Protokołu z 1999 r. do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości w zakresie przeciwdziałania zakwaszaniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej.

                     (14)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/802 z dnia 11 maja 2016 r. odnosząca się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych (tekst jednolity), Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 58.

                     (15)
                  Europejska Agencja Środowiska (EEA), sprawozdanie techniczne nr 4/2013, The impact of international shipping on European air quality and climate forcing (Wpływ żeglugi międzynarodowej na jakość powietrza i wymuszanie klimatyczne w Europie) z 14 marca 2013 r.

                     (16)

                        COM(2013) 918 final.

                     (17)
                  Dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2011 r. w sprawie krajowychpoziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza, Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 22.