				|

		52012PC0432

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich /* COM/2012/0432 final - 2012/0208 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
W Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
(TFUE) rozróżnia się przekazane Komisji uprawnienia do przyjęcia
aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym, które
uzupełniają lub zmieniają niektóre, inne niż istotne,
elementy aktu ustawodawczego, jak przewidziano w art. 290 ust. 1 TFUE (akty
delegowane), oraz powierzone Komisji uprawnienia do przyjęcia jednolitych
warunków wykonywania prawnie wiążących aktów Unii, jak
przewidziano w art. 291 ust. 2 TFUE (akty wykonawcze).
W związku z przyjęciem
rozporządzenia (UE) nr 182/2011 Komisja wydała następujące
oświadczenie:
„Komisja przystąpi do zbadania wszystkich
obowiązujących aktów ustawodawczych, które nie zostały
dostosowane do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą
przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, w celu oceny tych
instrumentów pod kątem potrzeby ich dostosowania do systemu aktów
delegowanych wprowadzonego art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej. Komisja przedstawi odnośne propozycje najszybciej jak to
możliwe i nie później niż wskazano w orientacyjnym kalendarzu
załączonym do niniejszej deklaracji.”[1].
W związku z tym należy
dostosować rozporządzenie (WE) nr 850/98 do nowych przepisów TFUE.
Uprawnienia obecnie powierzone Komisji na mocy rozporządzenia należy
przeklasyfikować na uprawnienia delegowane i uprawnienia wykonawcze.
W związku z tym należy
upoważnić Komisję do przyjmowania aktów delegowanych
dotyczących podziału regionów na obszary geograficzne, do zmian
przepisów odnośnie do zasad stosowania kombinacji rozmiarów oczek sieci
oraz do ustanawiania przepisów dotyczących procentowego udziału
gatunków docelowych odłowionych przez więcej niż jeden statek
rybacki w celu zagwarantowania przestrzegania takiego składu połowów
przez wszystkie statki rybackie uczestniczące w rejsie połowowym.
Analogicznie należy upoważnić Komisję do ustalania
przepisów odnośnie do specyfikacji technicznych i metod wykorzystywania
dozwolonych urządzeń, które mogą być przymocowane do sieci,
i które nie blokują ani nie zmniejszają faktycznego światła
oczek sieci. Należy też upoważnić Komisję do
przyjmowania środków dotyczących warunków zezwolenia niektórym
statkom rybackim na stosowanie włoków rozprzowych, do określania
metod pomiaru mocy silnika oraz wymiarów i charakterystyki sprzętu
połowowego, a także środków podejmowanych ze skutkiem
natychmiastowym w związku ze zmianami w stanie ochrony stad ryb.
Podobnie należy upoważnić
Komisję do przyjmowania aktów wykonawczych dotyczących norm
technicznych w zakresie mierzenia rozmiarów oczek sieci; tkanin sieciowych o
kwadratowych oczkach i grubości szpagatów; norm technicznych
odnoszących się do konstrukcji tkanin sieciowych; sporządzania
wykazów urządzeń, które mogą blokować lub w inny sposób
ograniczać oczka sieci; do przekazywania wykazów statków rybackich, którym
udzielono specjalnego zezwolenia na połowy z użyciem włoka
rozprzowego; przepisów technicznych związanych z pomiarem mocy silnika
oraz wymiarami i charakterystyką sprzętu połowowego;
środków dotyczących zobowiązań państw
członkowskich w zakresie zapewnienia przestrzegania nakładów
połowowych oraz środków tymczasowych niezbędnych w sytuacji, gdy
ochrona zasobów organizmów morskich wymaga natychmiastowego działania.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Nie zaistniała potrzeba konsultacji z
zainteresowanymi stronami ani przeprowadzenia oceny skutków.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
·      Krótki opis proponowanych działań
·      Głównym działaniem prawnym jest określenie
uprawnień przekazanych Komisji na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr
850/98 i sklasyfikowanie ich jako uprawnienia delegowane lub wykonawcze.
·      Podstawa prawna
Artykuł 43 ust. 2 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
·      Zasada pomocniczości
Niniejszy wniosek wchodzi w zakres
wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej.
·      Zasada proporcjonalności
We wniosku wprowadza się zmiany
środków, które już istnieją w rozporządzeniu Rady (WE) nr
850/98, a zatem nie ma on wpływu na zasadę proporcjonalności.
·      Wybór instrumentu
Proponowany instrument: rozporządzenie
Parlamentu Europejskiego i Rady.
Inne instrumenty byłyby
niewłaściwe z następujących względów:
rozporządzenie zmienia się rozporządzeniem.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Niniejszy środek nie powoduje
konieczności ponoszenia dodatkowych wydatków przez Unię.
2012/0208 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
zmieniające rozporządzenie Rady
(WE) nr 850/98 w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki
techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego
Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Rozporządzenie Rady (WE)
nr 850/98[2]
nadaje Komisji uprawnienia w zakresie wykonania niektórych przepisów tego
rozporządzenia.
(2)       W związku z
wejściem w życie traktatu lizbońskiego pewne uprawnienia
przekazane Komisji na mocy rozporządzenia (WE) nr 850/98 muszą
zostać dostosowane do art. 290 i art. 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej.
(3)       W celu stosowania niektórych
przepisów rozporządzenia (WE) nr 850/98 należy przekazać Komisji
uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do:
–
podziału regionów na obszary geograficzne;
–
zmiany zasad korzystania z kombinacji rozmiarów
oczek sieci;
–
przyjęcia szczegółowych przepisów
dotyczących ustalenia procentowego udziału gatunków docelowych
odłowionych przez więcej niż jeden statek rybacki w celu
zapewnienia przestrzegania takiego składu połowów przez wszystkie statki
rybackie uczestniczące w rejsie połowowym;
–
przyjęcia przepisów odnośnie do
specyfikacji technicznych i metod wykorzystywania dozwolonych
urządzeń, które mogą zostać przymocowane do sieci, i które
nie blokują ani nie zmniejszają faktycznego światła oczek
sieci;
–
ustalania warunków udzielania statkom rybackim o
długości przekraczającej osiem metrów zezwolenia na użycie
włoków rozprzowych na niektórych wodach Unii Europejskiej;
–
środków podejmowanych ze skutkiem
natychmiastowym przewidzianych w sytuacji nieoczekiwanie niskiego lub wysokiego
poziomu obecności niedojrzałych organizmów w wodach, zmian szlaków
migracji lub jakichkolwiek innych zmian w stanie ochrony zasobów rybnych.
(4)       Szczególnie ważne jest,
aby w czasie prac przygotowawczych do przyjęcia aktów delegowanych
Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów.
(5)       Przygotowując
i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić
jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(6)       W celu zapewnienia
jednolitych warunków wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98
należy przekazać Komisji uprawnienia w odniesieniu do:
–
norm technicznych pomiaru mocy silnika;
–
tkanin sieciowych o kwadratowych oczkach i
grubości szpagatów;
–
norm technicznych odnoszących się do
konstrukcji materiałów sieciowych;
–
sporządzania wykazów urządzeń, które
mogą blokować lub w inny sposób ograniczać światło
oczek sieci;
–
przekazywania wykazów statków rybackich, którym
udzielono specjalnego zezwolenia na połowy z użyciem włoka
rozprzowego;
–
norm technicznych związanych z pomiarem mocy
silnika oraz wymiarami sprzętu połowowego;
–
zobowiązań państw członkowskich
w zakresie zapewnienia przestrzegania nakładów połowowych w
niektórych obszarach rejonu ICES IXa; a także
–
środków tymczasowych niezbędnych w
sytuacji, gdy ochrona zasobów organizmów morskich wymaga natychmiastowego
działania.
(7)       Uprawnienia wykonawcze
przekazane Komisji, z wyjątkiem dotyczących zobowiązań w
zakresie zapewnienia przez państwa członkowskie przestrzegania
poziomu nakładów połowowych w niektórych obszarach rejonu ICES IXa,
należy wykonywać zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym
przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa
członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[3].
(8)       Należy zatem odpowiednio
zmienić rozporządzenie (WE) nr 850/98,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 850/98 wprowadza
się następujące zmiany:
1)           art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3.        Regiony określone w ust. 1
mogą zostać podzielone na obszary geograficzne, w szczególności
na podstawie definicji, o których mowa w ust. 2. Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 48a dotyczących
podziału regionów na obszary geograficzne dla celów identyfikacji rejonów
geograficznych, w których mają zastosowanie szczegółowe techniczne
środki ochrony.”;
2)           w art. 4 wprowadza się
następujące zmiany:
a)         w ust. 4 dodaje się
literę c) w brzmieniu:
„c)        Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 48a dotyczących zmian
załączników X i XI w celu zwiększenia poziomu ochrony
niedojrzałych organizmów morskich w związku z ochroną zasobów
rybnych.”;
b)         ust. 5 lit. b) otrzymuje brzmienie:
„b)       Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 48a dotyczących metod
obliczania udziałów procentowych gatunków docelowych oraz innych gatunków
zatrzymanych na pokładzie, gdy zostały one odłowione przy
użyciu jednej lub większej liczby sieci ciągnionych
równocześnie przez więcej niż jeden statek rybacki, oraz metod
weryfikacji mających zapewnić spełnienie przez wszystkie statki
rybackie uczestniczące we wspólnym rejsie połowowym, które
zatrzymują połów na pokładzie, warunków udziału
procentowego określonych w załącznikach I–V.”;
c)         ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6.        Normy techniczne pomiarów oczek
sieci, w tym także do celów kontrolnych, określa się w drodze
aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedur¹
sprawdzaj¹c¹, o której mowa w art. 48 ust. 2.”;
3)           w art. 7 dodaje się ustęp
8 w brzmieniu:
„8.        Normy techniczne pomiarów tkanin
sieciowych o kwadratowych oczkach, w tym także do celów kontrolnych, określa
się w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 48 ust.
2.”;
4)           w art. 8 dodaje się ustęp
4 w brzmieniu:
„4.        Normy techniczne pomiarów grubości
szpagatów i konstrukcji tkanin sieciowych, w tym także do celów
kontrolnych, określa się w drodze aktów wykonawczych. Te akty
wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą,
o której mowa w art. 48 ust. 2.”;
5)           art. 16 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 16
1.         Nie używa się
żadnych urządzeń mogących w jakikolwiek sposób
blokować bądź zmniejszać faktyczne światło oczka
sieci.
2.         Ustęp 1 nie wyklucza jednak
używania urządzeń, które mogą blokować bądź
zmniejszać faktyczne światło oczka w dowolnej części
sieci, lecz służą do ochrony lub wzmocnienia sieci. Komisja jest
uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 48a
dotyczących norm technicznych i sposobów wykorzystania oraz mocowania
takich urządzeń.
3          Szczegółowy wykaz takich
urządzeń spełniających wymogi specyfikacji technicznej
zgodnie z ust. 2, które mogą być mocowane do sieci, określa
się w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 48 ust.
2.”;
6)           w art. 29 wprowadza się
następujące zmiany:
a) ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6.        Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 48a dotyczących
szczegółowych warunków zastosowania kryteriów ustanowionych w ust. 2, na
mocy których statki rybackie o długości całkowitej przekraczającej
osiem metrów otrzymują zezwolenie na użycie włoków rozprzowych w
regionach wymienionych w ust. 1.”;
b) dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
„7.        Komisja ustanawia na drodze aktu
wykonawczego wymagania operacyjne dotyczące przekazania jej przez
państwa członkowskie wykazów, o których mowa w ust. 2 lit. c), akapit
pierwszy. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 48 ust. 2.”;
7)           art. 29b ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6.        Państwa członkowskie
powiadamiają Komisję o środkach podjętych w celu
wypełnienia zobowiązania ustanowionego w ust. 5. Jeżeli Komisja
uzna, że środki podjęte przez państwo członkowskie nie
wypełniają tego zobowiązania, może zaproponować dokonanie
zmian w tych środkach. W przypadku braku osiągnięcia
porozumienia co do niezbędnych środków między Komisją i
zainteresowanym państwem członkowskim Komisja może
ustanowić takie środki na drodze aktu wykonawczego.”;
8)           art. 34 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6.        Normy techniczne pomiarów mocy
silnika oraz wymiarów i charakterystyki sprzętu połowowego, w tym także
do celów kontrolnych, określa się w drodze aktów wykonawczych. Te
akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą,
o której mowa w art. 48 ust. 2.”;
9)           art. 45 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 45
1.         Komisja jest uprawniona do
ustanowienia w drodze aktów delegowanych, przyjętych zgodnie z art. 48a, w
uzupełnieniu lub na zasadzie odstępstwa od niniejszego
rozporządzenia, technicznych środków ochrony w związku ze
stosowaniem narzędzi ciągnionych lub zamocowanych na stałe, lub
w zakresie działalności połowowej w określonych rejonach
lub w określonych okresach. Środki te dotyczą działań
podejmowanych ze skutkiem natychmiastowym przewidzianych w sytuacji nieoczekiwanie
niskiego lub wysokiego poziomu obecności niedojrzałych organizmów w
wodach, zmian szlaków migracji lub jakichkolwiek innych zmian w stanie ochrony
zasobów rybnych.
2.         Tam, gdzie ochrona zasobów
organizmów morskich wymaga natychmiastowego działania, Komisja może w
drodze aktów wykonawczych podjąć decyzję o wdrożeniu
tymczasowych środków mających zaradzić sytuacji. Te akty
wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą,
o której mowa w art. 48 ust. 3.
3.         Tam, gdzie ochrona niektórych
gatunków bądź łowisk jest poważnie zagrożona i
jeśli jakakolwiek zwłoka mogłaby spowodować trudną do
naprawienia szkodę, państwo członkowskie może
przyjąć odpowiednie, niedyskryminujące środki ochrony
dotyczące wód będących pod jego jurysdykcją.
4.         Środki określone w ust. 3
wraz z uzasadnieniem są przekazywane Komisji i innym państwom
członkowskim niezwłocznie po ich podjęciu.
W ciągu dziesięciu dni roboczych od
otrzymania takiego powiadomienia Komisja zatwierdza
właściwość i niedyskryminujący charakter
podjętych środków albo żąda ich unieważnienia lub
zmiany w drodze aktów wykonawczych. Decyzja Komisji jest niezwłocznie
przekazywana państwom członkowskim.”;
10)         art. 46 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Z inicjatywy Komisji albo na żądanie
państwa członkowskiego kwestia zgodności krajowego środka
technicznego zastosowanego przez państwo członkowskie z ust. 1
niniejszego artykułu, może być przedmiotem decyzji podjętej
przez Komisję w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 48 ust.
2. W przypadku podjęcia takiej decyzji ust. 2 akapit trzeci i czwarty ma
zastosowanie.”;
11)         art. 48 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 48
1. Komisję
wspiera Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury, ustanowiony na mocy
rozporządzenia (WE) nr 2371/2002. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu
rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku
odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5
rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3. W przypadku
odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8
rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z jego art. 5.”;
12)         dodaje się art. 48a w brzmieniu:
„Artykuł 48a
1.           Powierzenie Komisji
uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule.
2.           Uprawnienia, o których mowa w
art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 4 lit. c), art. 4 ust. 5 lit. b), art. 16 ust. 2,
art. 29 ust. 6 i art. 45 ust. 1, powierza się Komisji na czas
nieokreślony.
3.           Przekazanie uprawnień,
o którym mowa w art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 4 lit. c), art. 4 ust. 5 lit.
b), art. 16 ust. 2, art. 29 ust. 6 i art. 45 ust. 1, może zostać
odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę.
Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień
określonych w tej decyzji. Decyzja o odwołaniu staje się
skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej
decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na
ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów
delegowanych.
4.           Niezwłocznie po
przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie
Parlament Europejski i Radę.
5.           Akt delegowany przyjęty
na podstawie art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 4 lit.c), art. 4 ust. 5 lit. b), art.
16 ust. 2, art. 29 ust. 6 i art. 45 ust. 1 wchodzi w życie tylko
jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie
dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i
Radzie, lub jeśli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament
Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą
sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy
Parlamentu Europejskiego lub Rady.”.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze
rozporządzenie wiąże w całości i jest
bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W
imieniu Parlamentu Europejskiego           W imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 19.
[2]               Dz.U. L 125 z 27.4.1998, s. 1.
[3]               Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.


Ważna informacja prawna

|

52005PC0676

Wniosek rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71  /* COM/2005/0676 końcowy - COD 2005/0258 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 21.12.2005KOM(2005) 676 wersja ostateczna2005/0258 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1)KONTEKST WNIOSKU 110Podstawa i cele wniosku Celem wniosku jest aktualizacja rozporządzenia Wspólnoty (EWG) nr 1408/71 w celu uwzględnienia zmian w ustawodawstwach krajowych Państw Członkowskich w zakresie zabezpieczenia społecznego. 120Kontekst ogólny Wniosek stanowi regularną aktualizację rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, a ściślej załączników do tego rozporządzenia, mającą na celu odpowiednie uwzględnienie zmian sytuacji prawnej na szczeblu krajowym, a przez to zapewnienie właściwej koordynacji krajowych systemów zabezpieczenia społecznego na szczeblu Wspólnoty. 13Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 118/97 i ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady. Niniejszy wniosek obejmuje aktualizację i zmianę odniesień w niektórych załącznikach do rozporządzenia z uwagi na zmiany w ustawodawstwach krajowych, których dotyczą odniesienia. 14Spójność z innymi politykami i celami Unii Nie dotyczy. 2) KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU Konsultacje z zainteresowanymi stronami 211Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Do Państw Członkowskich zwrócono się o składanie wniosków o zmiany aktualizujące treść rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 i 574/72, uwzględniające zmiany w ustawodawstwach krajowych tych Państw. Personel Komisji przeprowadził ocenę wniosków oraz omówił je z przedstawicielami Państw Członkowskich podczas spotkania Komisji Administracyjnej do spraw zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących oraz w zależności od potrzeby, dokonał wyjaśnienia szczegółów w rozmowach z przedstawicielami poszczególnych zainteresowanych Państw Członkowskich. 212Streszczenie odpowiedzi oraz sposób, w jaki były one uwzględniane Wnioski, które zostały uznane za zgodne z prawem UE i na które Komisja Administracyjna wyraziła zgodę, zostały zaakceptowane i włączone do treści rozporządzenia. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej 221Dziedziny nauki/wiedzy fachowej Koordynacja zabezpieczenia społecznego. 222Zastosowana metodologia Dyskusje w czasie spotkań Komisji Administracyjnej do spraw zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących oraz, w razie potrzeby, dalsze dyskusje z przedstawicielami odpowiednich Państw Członkowskich w Komisji Administracyjnej w celu uzyskania wyjaśnień, szczególnie dotyczących ustawodawstw krajowych. 223Główne organizacje/eksperci, z którymi się konsultowano Komisja Administracyjna do spraw zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących oraz niektórzy przedstawiciele zasiadający w Komisji Administracyjnej. 2249Streszczenie otrzymanych i wykorzystanych porad Nie zostały wymienione żadne potencjalnie poważne zagrożenia, które mogłyby mieć nieodwracalne skutki. 2Uzyskano zgodę na aktualizację niektórych wpisów dotyczących Państw Członkowskich w załącznikach do rozporządzenia 1408/71. 226Sposób udostępnienia porad ekspertów ogółowi społeczeństwa Brak. 2Ocena wpływu Państwa Członkowskie dokonują częstych zmian w ustawodawstwach krajowych dotyczących zabezpieczenia społecznego. W konsekwencji odniesienia do ustawodawstw krajowych w aktach prawnych UE mających zapewniać koordynację systemów zabezpieczenia społecznego tracą aktualność i powodują niejasności prawne. Przynosi to szkodę obywatelom UE poruszającym się wewnątrz UE, ponieważ nie mają oni wówczas właściwych informacji o przysługujących im prawach; utrudnia to również krajowym instytucjom zabezpieczenia społecznego właściwe stosowanie przepisów UE, których celem jest koordynacja zabezpieczenia społecznego. Z tego powodu należy zaktualizować odniesienia w aktach prawnych UE zapewniających koordynację, szczególnie w rozporządzeniach 1408/71 i 574/72, w celu właściwego uwzględnienia ustawodawstw krajowych. Aktualizacji w rozporządzeniach UE można dokonać wyłącznie na mocy rozporządzenia. W interesie obywateli, których sprawa dotyczy, leży aktualizacja rozporządzeń Wspólnoty w krótkim czasie po wprowadzeniu zmian w ustawodawstwach krajowych. Szczególnie ze względu na zasadnicze reformy emerytalne w Szwecji i Finlandii oraz reformę systemu ubezpieczeń zdrowotnych w Niderlandach rozporządzenie 1408/71 powinno być zaktualizowane jak najszybciej, pomimo wejścia w życie 20 maja 2004 r. zastępującego je rozporządzenia 883/2004 – nowe rozporządzenie będzie stosowane dopiero po wejściu w życie rozporządzenia wykonawczego, co prawdopodobnie nastąpi dopiero w 2007 r. Proponowane zmienione rozporządzenie nie spowoduje istotnej różnicy pod względem obciążenia pracą i kosztami w stosunku do obecnej sytuacji instytucji i organów zabezpieczenia społecznego oraz ich pracowników i pracodawców. Przeciwnie, celem niniejszej aktualizacji jest poprawa koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego na poziomie Wspólnoty, a przez to zapewnienie lepszej ochrony obywatelom Unii Europejskiej poruszającym się wewnątrz Unii. 33) ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Krótki opis proponowanych działań Celem wniosku jest aktualizacja niektórych załączników do rozporządzenia 1408/71 dla uwzględnienia zmian w prawodawstwach krajowych Państw Członkowskich w zakresie zabezpieczenia społecznego. Ułatwi to stosowanie prawodawstwa Wspólnoty koordynującego systemy zabezpieczenia społecznego poprzez zapewnienie, że właściwie uwzględnia ono obowiązujące ustawodawstwa krajowe. 310Podstawa prawna Artykuły 42 i 308 Traktatu WE. 320Zasada pomocniczości Zasada pomocniczości ma zastosowanie, o ile wniosek nie wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Cele wniosku nie mogą być w sposób wystarczający realizowane przez Państwa Członkowskie z następujących przyczyn: Koordynacja środków w dziedzinie zabezpieczenia społecznego jest obowiązkiem Wspólnoty określonym w art. 42 Traktatu i jest konieczna dla zagwarantowania możliwości pełnego korzystania z przewidzianego w Traktacie prawa do swobodnego przepływu pracowników. Bez takiej koordynacji istniałoby ryzyko, że swoboda poruszania się nie byłaby osiągalna w praktyce – wykorzystywanie tego prawa przez poszczególnych obywateli byłoby mniej prawdopodobne, jeśli oznaczałoby utratę ich praw do zabezpieczenia społecznego nabytych już w innym Państwie Członkowskim. Celem istniejącego prawodawstwa Wspólnoty nie jest zastąpienie rozmaitych systemów krajowych. Należy podkreślić, że proponowane zmienione rozporządzenie nie jest środkiem harmonizacji i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla skutecznej koordynacji. Zasadniczym celem wniosku jest aktualizacja obecnych zasad koordynacji w celu uwzględnienia zmian, jakie zostały dokonane w ustawodawstwach krajowych. Chociaż w świetle powyższego wniosek opiera się głównie na wkładzie Państw Członkowskich, nie mogłyby one przyjąć takich przepisów na poziomie krajowym, ponieważ mogłoby to być sprzeczne z rozporządzeniem. Z tego powodu konieczne jest wprowadzenie właściwych dostosowań w załącznikach do rozporządzenia, aby mogło ono być skutecznie stosowane w Państwach Członkowskich, których dotyczy. Koordynacja zabezpieczenia społecznego dotyczy sytuacji transgranicznych, w których żadne Państwo Członkowskie nie może działać samodzielnie. Rozporządzenie koordynujące na szczeblu Wspólnoty zastępuje liczne istniejące porozumienia dwustronne. Pozwala to nie tylko na uproszczenie koordynacji zabezpieczenia społecznego w Państwach Członkowskich, ale również zapewnia równe traktowanie osób ubezpieczonych zgodnie z krajowym ustawodawstwem dotyczącym zabezpieczenia społecznego. Działanie Wspólnoty umożliwi lepszą realizację celów wniosku z następujących przyczyn: Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego ma sens jedynie na poziomie Wspólnoty. Celem jest zapewnienie skutecznego działania środków koordynujących systemy zabezpieczenia społecznego we wszystkich Państwach Członkowskich. Podstawą i uzasadnieniem jest zasada swobodnego przepływu osób w ramach UE. Nie istnieją wskaźniki jakościowe, ale rozporządzenie dotyczy każdego obywatela UE przemieszczającego się z jakichkolwiek powodów wewnątrz UE. Wniosek stanowi wyłącznie środek koordynujący, który może być przyjęty jedynie na poziomie Wspólnoty. Państwa Członkowskie są w dalszym ciągu odpowiedzialne za organizowanie i finansowanie własnych systemów zabezpieczenia społecznego. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości. Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 wymaga tego rodzaju działania, ponieważ rozporządzenie może być zmienione wyłącznie rozporządzeniem. Państwa Członkowskie zachowują jednak wyłączną odpowiedzialność za organizowanie i finansowanie własnych systemów zabezpieczenia społecznego. Wniosek ułatwi Państwom Członkowskim koordynację systemów zabezpieczenia społecznego i z tego względu przyniesie korzyści zarówno obywatelom, jak i krajowym organom zabezpieczenia społecznego. Niniejsze konkretne przepisy oparte są na propozycjach Państw Członkowskich, co oznacza minimalizację wszelkich potencjalnych obciążeń finansowych i administracyjnych oraz zapewnienie ich proporcjonalności do wyżej określonego celu. W wypadku braku aktualizacji rozporządzenia 1408/71 obciążenia finansowe i administracyjne prawdopodobnie byłyby większe. Wybór instrumentów Proponowane instrumenty: Rozporządzenie. Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następującego względu: W tej kwestii nie ma alternatywy, ponieważ rozporządzenie takie, jak rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 może być zmienione wyłącznie rozporządzeniem. 4) WPłYW NA BUDżET Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty 55) INFORMACJE DODATKOWE Europejski Obszar Gospodarczy Proponowany akt prawny ma znaczenie dla EOG i w związku z tym jego zakres powinien obejmować Europejski Obszar Gospodarczy. 570Szczegółowe wyjaśnienie wniosku A. Artykuł 2 (Wejście w życie) Ponieważ nowa ustawa o ubezpieczeniu zdrowotnym w Niderlandach będzie stosowana od 1 stycznia 2006 r., zmiany w załącznikach I i VI dotyczące Niderlandów muszą również mieć zastosowanie od 1 stycznia 2006 r. B. Załącznik I. Zmiana załącznika I 1. Zmiana części I W części I załącznika I zdefiniowano terminy „pracownicy najemni” i „osoby prowadzące działalność na własny rachunek” dla przypadków, w których znaczenie tych terminów nie może być określone na podstawie ustawodawstwa krajowego. Brzmienie sekcji „X. SZWECJA” należy dostosować do nowej Ustawy o zabezpieczeniu społecznym (1999:799), a także należy dodać odesłanie do Ustawy o składkach na zabezpieczenie społeczne w celu określenia osób prowadzących działalność na własny rachunek. 2. Zmiana części II W części II załącznika I zdefiniowano termin „członek rodziny” dla sytuacji, gdzie ustawodawstwo krajowe nie pozwala na dokonanie rozróżnienia między członkami rodziny a innymi osobami. Brzmienie sekcji „Q. NIDERLANDY” należy dostosować do nowej Ustawy o zabezpieczeniu społecznym. II. Zmiana załącznika IIa W załączniku IIa wymienione są specjalne świadczenia o charakterze nieskładkowym, udzielane osobom zainteresowanym wyłącznie na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym osoby te zamieszkują, zgodnie z art. 10a rozporządzenia (EWG) nr 1408/71. 1. Litewska Ustawa z 1994 r. o rentach została zmieniona – renta wymieniona obecnie w załączniku IIa została podzielona na kilka osobnych świadczeń. Spośród tych świadczeń renta socjalna i specjalny zasiłek rekompensacyjny są świadczeniami o charakterze mieszanym, zawierającymi elementy zabezpieczenia społecznego i pomocy społecznej; są to świadczenia nieskładkowe, ponieważ są finansowane z budżetu państwa, a więc spełniają kryteria uznania za specjalne świadczenia o charakterze nieskładkowym. Odniesienie w sekcji „M. LITWA” należy zmienić w celu uwzględnienia opisanej wyżej zmiany w ustawodawstwie krajowym. 2. Chociaż słowackie zgromadzenie ustawodawcze na mocy Ustawy 461/2003 zlikwidowało emeryturę socjalną od dnia 31 grudnia 2003 r., świadczenie to jest nadal wypłacane na mocy starej Ustawy 100/1988 Z.z. osobom, które wcześniej były uprawnione do jego otrzymywania. Świadczenie to ma charakter nieskładkowy, gwarantuje minimalny dochód osobom nie kwalifikującym się do składkowej emerytury lub renty inwalidzkiej i jest uzależnione od wysokości dochodów. Spełnia ono zatem kryteria uznania za specjalne świadczenie o charakterze nieskładkowym, wobec czego należy uwzględnić je w sekcji „V. SŁOWACJA”. III. Zmiana części A załącznika III W załączniku III wymieniono postanowienia istniejących porozumień dwustronnych, obowiązujące przed zastosowaniem rozporządzenia w Państwach Członkowskich, których ono dotyczy. W części A wymieniono postanowienia porozumień dwustronnych, które są stosowane w dalszym ciągu pomimo tego, że postanowienia porozumień dwustronnych zostały ogólnie zastąpione rozporządzeniem (EWG) 1408/71. Postanowienie Konwencji ogólnej z dnia 28 października 1952 r. pomiędzy Włochami a Niderlandami, wymienione w części A załącznika III, dotyczy eksportu świadczeń do krajów nienależących do UE. Postanowienie to należy jednak usunąć, ponieważ albo płatność emerytury w kraju nienależącym do UE jest objęta zakresem rozporządzenia (o ile emerytura wchodzi w jego zakres przedmiotowy, a jej beneficjent w zakres podmiotowy), w którym to przypadku stosuje się zasadę równego traktowania, albo też nie, w którym to przypadku sprawa ta nie może być już poruszana w załączniku III. IV. Zmiana załącznika IV 1. Zmiana części A załącznika IV W części A załącznika IV wymieniono „ustawodawstwa określone w art. 37 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którymi wysokość świadczeń z tytułu inwalidztwa nie zależy od długości okresów ubezpieczenia”. W Republice Słowackiej wysokość renty inwalidzkiej zależy od długości okresu ubezpieczenia (system „typu B”), z wyjątkiem renty inwalidzkiej dla osób, które stały się niepełnosprawne będąc dziećmi na cudzym utrzymaniu i nie były ubezpieczone przez wymagany okres, ale mimo to uznaje się, że wypełniły wymagany okres ubezpieczenia. Świadczenie to powinno zatem być wymienione w sekcji „V. SŁOWACJA”. 2. Zmiana części B załącznika IV W części B załącznika IV wymieniono systemy specjalne dla osób prowadzących działalność na własny rachunek, do których stosuje się specjalne przepisy o sumowaniu okresów ubezpieczenia ukończonych w innym Państwie Członkowskim. Hiszpańska ustawa wymieniona obecnie w części B załącznika IV została zmieniona, a zatem odpowiednia informacja w sekcji „G. HISZPANIA” powinna zostać odpowiednio zaktualizowana. 3. Zmiana części C załącznika IV W części C załącznika IV wymieniono „przypadki, o których mowa w art. 46 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, w których możliwe jest zaniechanie ustalania wysokości świadczenia zgodnie z art. 46 ust. 2 rozporządzenia”, ponieważ nigdy nie doprowadzi to do wyższego wyniku. Jeśli wysokość słowackiej renty rodzinnej opiera się na wysokości emerytury lub renty inwalidzkiej, która była faktycznie wypłacana przed śmiercią osobie zmarłej, zarówno wyliczenie proporcjonalne, jak i wyliczenie krajowe dadzą zawsze taki sam wynik. Renta rodzinna, o której mowa, powinna zatem być wymieniona w sekcji „V. SŁOWACJA”. W zreformowanym szwedzkim systemie emerytalnym wysokość emerytury dochodowej jest uzależniona od wysokości składek, a nie od wysokości świadczenia; jest również niezależna od okresu ubezpieczenia. Z tego powodu obliczenie proporcjonalne na podstawie rozporządzenia nie jest możliwe. Wysokość szwedzkiej emerytury gwarancyjnej zależy od okresu zamieszkiwania w Szwecji; wyliczenie proporcjonalne zawsze przyniesie ten sam wynik, co wyliczenie krajowe. Dlatego też należy odpowiednio zmienić obecny wpis w sekcji „X. SZWECJA”. 4. Zmiana części D załącznika IV W części D załącznika IV wymieniono świadczenia (pkt 1 i 2) oraz porozumienia (pkt 3) spełniające warunki określone w art. 46b ust. 2 rozporządzenia, zezwalając na stosowanie ustawodawstw krajowych w odniesieniu do obniżenia, zawieszenia lub wycofania świadczeń. Ponieważ w Szwecji wprowadzono nowe ustawodawstwo dotyczące emerytur i rent, konieczna jest aktualizacja obecnych zapisów w części D załącznika IV w pkt 1 ppkt (i) oraz pkt 2 ppkt (i). Ponadto w pkt 1 ppkt (i) należy dodać uzależnione od dochodów zasiłki chorobowe i zasiłki z tytułu nieaktywności. Punkt 3 wymaga zmiany w celu uwzględnienia faktu, że stara Nordycka konwencja została zastąpiona, oraz że w dniu 1 lutego 2002 r. weszła w życie dwustronna umowa o zabezpieczeniu społecznym między Finlandią a Luksemburgiem. V. Zmiana załącznika VI W załączniku VI ustalono specjalne procedury stosowania ustawodawstwa niektórych Państw Członkowskich. W sekcji „E. ESTONIA” należy wprowadzić zmiany polegające na dodaniu zasad obliczania zasiłku rodzicielskiego w sytuacji, kiedy pracownicy migrujący nie pracowali w Estonii w ciągu całego roku odniesienia, wymaganego zgodnie z ustawodawstwem krajowym. W sekcji „Q. NIDERLANDY” należy wprowadzić zmiany uwzględniające wejście w życie w dniu 1 stycznia 2006 r. nowej reformy systemu opieki zdrowotnej. Punkt 1 lit. a) określa kategorie osób uprawnionych do opieki zdrowotnej zgodnie z ustawodawstwem Niderlandów. W pkt 1 lit. b) określono instytucje, w których takie osoby muszą być ubezpieczone. Punkt 1 lit. c) zezwala na pobieranie składek od tych ubezpieczonych osób i członków ich rodzin. Punkt 1 lit. d) dotyczy skutków opóźnień w rejestracji na potrzeby ubezpieczenia. W pkt 1 lit. e) określono świadczenia rzeczowe, do których w okresie pobytu lub zamieszkiwania w Niderlandach uprawniona jest osoba ubezpieczona w innym Państwie Członkowskim. W pkt 1 lit. f) wymieniono świadczenia, emerytury i renty niderlandzkie, których odbiorcy mogą być uznawani za emerytów lub rencistów w znaczeniu określonym w rozporządzeniu, co pozwala im na korzystanie z praw wynikających z przepisów rozdziału rozporządzenia 1408/71 dotyczących wystąpienia choroby. Punkt 1 lit. g) zawiera wyjaśnienie, że refundacja z tytułu niepobierania świadczeń powinna dla celów rozporządzenia być uważana za zasiłek chorobowy. Oznacza to, że Niderlandy będą zobowiązane do wypłaty tego zasiłku osobom ubezpieczonym zamieszkującym w innym Państwie Członkowskim. Sekcję „W. FINLANDIA” należy zmienić w celu uwzględnienia reformy fińskiego ustawodawstwa dotyczącego emerytur i rent pracowniczych. Przewiduje ona, że w przypadku, kiedy okresy ubezpieczenia ukończone w innych Państwach Członkowskich mają być wzięte pod uwagę w celu spełnienia warunków uprawnienia do emerytury, wówczas zarobki uzyskane w okresie hipotetycznym są wyliczane tylko na podstawie dochodu w okresie referencyjnym w Finlandii poprzez podzielenie kwoty dochodu przez liczbę miesięcy okresu ubezpieczenia w Finlandii. Sekcję „X. SZWECJA” należy zmienić w celu uwzględnienia nowych przepisów w zakresie ochrony ubezpieczeniowej w ramach szwedzkiego ustawodawstwa dotyczącego zabezpieczenia społecznego oraz reformy szwedzkiego ustawodawstwa dotyczącego emerytur i rent. Dnia 1 stycznia 2001 r. weszła w życie nowa Ustawa o ubezpieczeniach społecznych (1999:799), która zmieniła przepisy dotyczące zasiłków rodzicielskich zawarte w rozdziale 4 Ustawy o powszechnym ubezpieczeniu. Dla celów obliczenia zasiłku rodzicielskiego w punkcie 1 lit. a) sekcji „X. SZWECJA” określono sposób ustalania dochodu w sytuacji, kiedy rodzic w ciągu okresu referencyjnego pracował w Szwecji oraz w innym Państwie Członkowskim. W punkcie 1 lit. b) określono sposób ustalenia dochodu w sytuacji, kiedy rodzic w ciągu okresu referencyjnego w ogóle nie pracował w Szwecji. Punkt 2 sekcji „X. SZWECJA” zawiera pewne przepisy przejściowe dotyczące emerytur szwedzkich. W myśl szwedzkich przepisów koniecznym warunkiem uzyskania uprawnienia do emerytury gwarancyjnej jest zamieszkiwanie w Szwecji przez co najmniej trzy lata. Aby być uprawnionym do pełnej emerytury gwarancyjnej, konieczne jest zamieszkiwanie w Szwecji przez okres 40 lat. Jednakże wszystkie osoby urodzone w 1937 r. lub przed tym rokiem, które zamieszkiwały w Szwecji przez co najmniej 10 lat, są uprawnione do pełnej emerytury gwarancyjnej, nawet jeśli nigdy nie pracowały. Zmiana, o której mowa, stanowi, że zasada sumowania nie ma zastosowania do emerytur gwarancyjnych dla wspomnianych osób urodzonych w 1937 r. lub wcześniej. Punkt 3 dotyczy szwedzkich zasiłków chorobowych i zasiłków z tytułu nieaktywności. Uprawnienie do tych zasiłków opiera się na dochodach danej osoby w okresie referencyjnym. Zmiana (a) określa sposób obliczania tego dochodu w sytuacji, kiedy dana osoba pracowała w innym Państwie Członkowskim, a zmiana (b) określa sposób ustalania okresu referencyjnego w sytuacji, kiedy dana osoba pracowała w innym Państwie Członkowskim. Punkt 4 określa zasady obliczania świadczeń dla osób pozostających przy życiu w sytuacji, kiedy wymóg kwalifikacji nie może być spełniony w ciągu okresu referencyjnego zgodnie ze szwedzkim ustawodawstwem. Punkt (a) określa sposób uwzględniania praw emerytalnych nabytych przez osobę zmarłą w Państwach Członkowskich innych niż Szwecja w ciągu okresu referencyjnego w odniesieniu do świadczeń dla osób pozostających przy życiu uzależnionych od zarobków, natomiast punkt (b) określa sposób uwzględniania tych praw w połączeniu z prawem do renty dla wdów w sytuacji, kiedy śmierć nastąpiła w dniu 1 stycznia 2003 r. lub później. |-  2005/0258 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Tekst mający znaczenie dla EOG)PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 42 i 308,uwzględniając wniosek Komisji[1],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W celu uwzględnienia zmian w ustawodawstwie niektórych Państw Członkowskich konieczne jest dostosowanie niektórych załączników do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.(2) W związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 należy odpowiednio zmienić.(3) W celu zapewnienia, że zasadnicza reforma systemu ubezpieczeń zdrowotnych w Niderlandach, wchodząca w życie dnia 1 stycznia 2006 r., będzie właściwie uwzględniona w europejskich przepisach koordynujących od daty wejścia w życie, co pozwoli na pewność prawną w odniesieniu do koordynacji świadczeń chorobowych, konieczne jest zapewnienie, że zmiany wprowadzone do załączników I i VI do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, odnoszące się do reformy systemu ubezpieczeń zdrowotnych w Niderlandach, będą działały z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2006 r.(4) Traktat nie przyznaje kompetencji innych niż zawarte w art. 308 w celu podejmowania właściwych środków w zakresie zabezpieczenia społecznego w odniesieniu do osób innych niż pracownicy najemni,PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1W załącznikach I, IIa, III, IV i VI do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Punkt 2 i punkt 6 lit. b) Załącznika, dotyczące Niderlandów, stosuje się od 1 stycznia 2006 r.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący PrzewodniczącyZAŁĄCZNIKW załącznikach do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 wprowadza się następujące zmiany:1. W części I załącznika I, sekcja „X. SZWECJA” otrzymuje brzmienie:„X. SZWECJAOsoby wykonujące pracę zarobkową i opłacające we własnym zakresie składki od osiągniętego dochodu na podstawie rozdziału 3 Ustawy o składkach na ubezpieczenie społeczne (2000:980) uważa się za osoby prowadzące działalność na własny rachunek.”2. W części II załącznika I, sekcja „Q. NIDERLANDY” otrzymuje brzmienie:„Q. NIDERLANDYNa potrzeby ustalenia uprawnienia do świadczeń na podstawie rozdziałów 1 i 4 tytułu III rozporządzenia, „członek rodziny” oznacza współmałżonka, zarejestrowanego partnera lub dziecko przed osiągnięciem wieku 18 lat.”3. W załączniku IIa wprowadza się następujące zmiany:a) Sekcja „M. LITWA” otrzymuje brzmienie:„M. LITWAa) Renta socjalna (Ustawa z 2005 r. o państwowych świadczeniach socjalnych, art. 5).b) Specjalny zasiłek rekompensacyjny (Ustawa z 2005 r. o państwowych świadczeniach socjalnych, art. 15).c) Specjalne odszkodowanie transportowe dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej (Ustawa z 2005 r. o państwowych świadczeniach socjalnych, art. 7).”b) W sekcji „V. SŁOWACJA” obecny zapis oznacza się literą a) oraz dodaje się następujący zapis oznaczony literą:„b) Renta przyznana przed dniem 1 stycznia 2004 r.”4. W części A załącznika III wprowadza się następujące zmiany:Skreśla się pkt 187.5. W załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:a) W części A, w sekcji „V. SŁOWACJA”, wyraz „Żadne” zastępuje się następującym zapisem:„Renta inwalidzka dla osoby, która stała się niepełnosprawna będąc dzieckiem na cudzym utrzymaniu i w stosunku do której zawsze uznaje się wymagany okres ubezpieczenia za spełniony (art. 70 ust. 2, art. 72 ust. 3 oraz art. 73 ust. 3 i 4 Ustawy nr 461/2003 o ubezpieczeniu społecznym, ze zmianami).”b) W części B sekcja „G. HISZPANIA” otrzymuje brzmienie:„G. HISZPANIASystem obniżenia wieku emerytalnego osób prowadzących działalność na własny rachunek, zajmujących się żeglugą morską, określoną w dekrecie królewskim nr 2930/2004 z dnia 30 grudnia 2004 r.c) W części C wprowadza się następujące zmiany:(i) W sekcji „V. SŁOWACJA”, wyraz „Żadne” zastępuje się następującym zapisem:„Renta rodzinna (renta dla wdów, wdowców lub sierot), której wysokość określa się na podstawie wysokości emerytury, wcześniejszej emerytury lub renty inwalidzkiej wypłacanej przed śmiercią osobie zmarłej.”(ii) Sekcja „X. SZWECJA” otrzymuje brzmienie:„X. SZWECJA„Emerytury uzależnione od zarobków (Ustawa 1998:674) oraz emerytury gwarancyjne w formie emerytur (Ustawa 1998:702)”d) W części D wprowadza się następujące zmiany:(i) Punkt 1 podpunkt (i) otrzymuje brzmienie:„(i) Szwedzka emerytura gwarancyjna i dodatek gwarancyjny, które zastąpiły pełne szwedzkie emerytury państwowe przewidziane w ustawodawstwie o emeryturach państwowych obowiązującym przed dniem 1 stycznia 1993 r., oraz pełna emerytura państwowa przyznana na podstawie przejściowych zasad ustawodawstwa obowiązującego od tego dnia, oraz szwedzkie zasiłki chorobowe i zasiłki z tytułu nieaktywności, uzależnione od dochodów.”(ii) Punkt 2 podpunkt (i) otrzymuje brzmienie:„(i) Zasiłek chorobowy i zasiłek z tytułu nieaktywności, w formie świadczenia gwarancyjnego (Ustawa 1962:381 zmieniona Ustawą 2001:489), emerytura rodzinna obliczona na podstawie okresów ubezpieczenia (ustawy 2000:461 i 2000:462) oraz emerytura w formie emerytury gwarancyjnej obliczonej na podstawie poprzednich okresów hipotetycznych (Ustawa 1998:702)”.(iii) Punkt 3 litera a) otrzymuje brzmienie:„a) Nordycka konwencja o zabezpieczeniu społecznym z dnia 18 sierpnia 2003 r.”oraz dodaje się nowy punkt w brzmieniu:„c) Porozumienie o zabezpieczeniu społecznym z dnia 10 listopada 2000 r. pomiędzy Republiką Finlandii a Wielkim Księstwem Luksemburga.”6. W załączniku VI wprowadza się następujące zmiany:a) W sekcji „E. ESTONIA” wyraz „Żadne” zastępuje się następującym zapisem:„Dla celów obliczenia zasiłku rodzinnego, okresy pracy w Państwach Członkowskich innych niż Estonia uznaje się za oparte na tej samej średniej kwocie podatku socjalnego, jak kwota płacona w ciągu okresów zatrudnienia w Estonii, z którymi okresy te są sumowane. Jeśli w ciągu roku referencyjnego dana osoba była zatrudniona tylko w Państwach Członkowskich, uznaje się, że obliczenie zasiłku opiera się na średnim podatku socjalnym płaconym w Estonii pomiędzy rokiem referencyjnym a urlopem macierzyńskim.”b) w sekcji „Q. NIDERLANDY” pkt 1 otrzymuje brzmienie:„1. Ubezpieczenia zdrowotnea) W zakresie uprawnienia do świadczeń rzeczowych na podstawie ustawodawstwa Niderlandów, osoby uprawnione do świadczeń rzeczowych dla celów wykonania rozdziałów I i II tytułu III niniejszego rozporządzenia oznaczają:(i) osoby, które na podstawie art. 2 Zorgverzekeringswet (Ustawy o ubezpieczeniach zdrowotnych) są zobowiązane do ubezpieczenia się w instytucji świadczącej ubezpieczenia zdrowotne,oraz(ii) osoby zamieszkujące w innym Państwie Członkowskim, które w myśl rozporządzenia są uprawnione do opieki zdrowotnej w państwie, w którym zamieszkują, na koszt Niderlandów – o ile osoby takie nie zostały już objęte podpunktem (i).b) Osoby, o których mowa w lit. a) ppkt (i) muszą, zgodnie z przepisami Zorgverzekeringswet (Ustawy o ubezpieczeniach zdrowotnych), ubezpieczyć się w instytucji świadczącej ubezpieczenia zdrowotne, natomiast osoby, o których mowa w lit. a) ppkt (ii) muszą zarejestrować się w College voor zorgverzekeringen (Komisji ds. Ubezpieczeń Zdrowotnych).c) Przepisy Zorgverzekeringswet (Ustawy o ubezpieczeniach zdrowotnych) oraz Algemene wet bijzondere ziektekosten (Ustawy o ogólnym ubezpieczeniu od szczególnych kosztów medycznych), dotyczące odpowiedzialności za opłacanie składek, stosuje się do osób, o których mowa w lit. a), oraz członków ich rodzin. W odniesieniu do członków rodzin składki będą pobierane od osoby, której pierwotnie przysługuje prawo do opieki zdrowotnej.d) Przepisy Zorgverzekeringswet (Ustawy o ubezpieczeniach zdrowotnych) dotyczące opóźnionego ubezpieczenia stosuje się, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, w przypadku opóźnionej rejestracji w College voor zorgverzekeringen (Komisji ds. Ubezpieczeń Zdrowotnych) w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. a) ppkt (ii).e) Osoby uprawnione do świadczeń rzeczowych na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego innego niż Niderlandy, zamieszkujące lub przebywające czasowo w Niderlandach, są uprawnione do świadczeń rzeczowych zgodnie z polisą oferowaną osobom ubezpieczonym w Niderlandach przez instytucję właściwą dla ich miejsca zamieszkania lub miejsca pobytu, z uwzględnieniem art. 11 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 19 ust. 1 Zorgverzekeringswet (Ustawy o ubezpieczeniach zdrowotnych), a także do świadczeń rzeczowych określonych w Algemene wet bijzondere ziektekosten (Ustawy o ogólnym ubezpieczeniu od szczególnych kosztów medycznych).f) Na potrzeby art. 27-34 niniejszego rozporządzenia, następujące świadczenia będą traktowane jak emerytury lub renty należne na podstawie ustawodawstwa niderlandzkiego:– emerytury i renty przyznane na podstawie Ustawy z dnia 6 stycznia 1966 r. o emeryturach i rentach dla urzędników służby cywilnej oraz osób pozostałych przy życiu po ich śmierci ( Algemene burgerlijke pensioenwet ) („niderlandzka ustawa o emeryturach i rentach dla służby cywilnej”);– emerytury i renty przyznane na podstawie Ustawy z dnia 6 października 1966 r. o emeryturach i rentach dla wojskowych oraz osób pozostałych przy życiu po ich śmierci ( Algemene burgerlijke pensioenwet ) („ustawa o emeryturach i rentach dla wojskowych”);– świadczenia z tytułu niezdolności do pracy, przyznane na podstawie Ustawy z dnia 7 czerwca 1972 r. o świadczeniach z tytułu niezdolności do pracy dla wojskowych ( Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening militairen ) (Ustawa o świadczeniach z tytułu niezdolności do pracy dla wojskowych);– emerytury i renty przyznane na podstawie Ustawy z dnia 15 lutego 1967 o emeryturach i rentach dla pracowników NV Nederlandse Spoorwegen (Kolei Niderlandzkich) i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci ( Spoorwegpensioenwet ) (Ustawa o rentach i emeryturach kolejowych);- emerytury i renty przyznane na podstawie Reglement Dienstvoorwaarden Nederlandse Spoorwegen (rozporządzenia w sprawie warunków zatrudnienia w Kolejach Niderlandzkich);– świadczenia przyznawane emerytom przed osiągnięciem wieku emerytalnego (65 lat) w ramach systemu emerytalnego mającego na celu zapewnienie dochodów byłym pracownikom najemnym w starszym wieku, lub świadczenia zapewniane na wypadek przedwczesnego odejścia z rynku pracy w ramach systemu ustanowionego przez państwo lub na mocy porozumienia branżowego dla osób w wieku co najmniej 55 lat, w myśl którego wysokość świadczenia jest ustalona na poziomie wynoszącym co najmniej 70% ostatniego wynagrodzenia.g) Na potrzeby rozdziałów 1 i 4 tytułu III niniejszego rozporządzenia, refundacja z tytułu niepobierania świadczeń, przewidziana w systemie niderlandzkim na wypadek ograniczonego korzystania z opieki zdrowotnej, jest uznawana za zasiłek chorobowy w formie pieniężnej.”c) W sekcji „W. FINLANDIA” skreśla się punkty 1 i 2 oraz dodaje się następujący punkt:„1. Przy stosowaniu art. 46 ust. 2 lit. a) na potrzeby obliczania zarobków za okres hipotetyczny zgodnie z fińskim ustawodawstwem dotyczącym emerytur i rent uzależnionych od zarobków w sytuacji, gdy w odniesieniu do danej osoby zalicza się okresy ubezpieczenia emerytalnego wynikające z zatrudnienia w innym Państwie Członkowskim do okresu referencyjnego w myśl fińskiego ustawodawstwa, zarobki za okres hipotetyczny będą równorzędne sumie zarobków uzyskanych w ciągu części okresu referencyjnego w Finlandii, podzielonej przez liczbę miesięcy objętych okresami ubezpieczenia w Finlandii w ciągu okresu referencyjnego.”Punkty 3, 4 i 5 otrzymują odpowiednio numery 2, 3 i 4.d) W sekcji „X. SZWECJA” wprowadza się następujące zmiany:(i) Punkt 1 otrzymuje brzmienie:„1. Na potrzeby ustalenia dochodu rodzica w okresie 240 dni poprzedzających urodzenie dziecka na podstawie rozdziału 4 sekcji 6 Lag (1962:381) om allmän försäkring (Ustawy o powszechnym ubezpieczeniu):a) w przypadku, gdy w części tego okresu rodzic uzyskiwał dochody w Szwecji, a w innej części tego okresu uzyskiwał dochody w innym Państwie Członkowskim, roczny dochód tego rodzica w innym Państwie Członkowskim uznaje się za równy rocznemu dochodowi tego rodzica w Szwecji;b) w przypadku, gdy w ciągu tego okresu rodzic nie uzyskiwał dochodu w Szwecji, ale uzyskiwał dochód w innym Państwie Członkowskim, dochód ten zostanie uznany za przekraczający minimalny gwarantowany poziom ( lägsta nivå ) pod warunkiem że rodzic pozostawał aktywny gospodarczo w innym Państwie Członkowskim, o którym mowa, w takim zakresie, że działalność ta przyniosłaby dochód przekraczający wymagany gwarantowany poziom minimalny ( lägsta nivå ), jeśli byłaby ona prowadzona w Szwecji.”(ii) Punkt 2 otrzymuje brzmienie:„2. Przepisy niniejszego rozporządzenia, dotyczące sumowania okresów ubezpieczenia, nie mają zastosowania do przejściowych przepisów szwedzkiego ustawodawstwa dotyczącego uprawnień do emerytur gwarancyjnych dla osób urodzonych w 1937 r. lub przed tym rokiem, które zamieszkiwały w Szwecji przez określony okres przed ubieganiem się o emeryturę (Ustawa 2000:798).”(iii) Punkt 3 otrzymuje brzmienie:„3. Dla celów obliczenia hipotetycznego przychodu na potrzeby zasiłku chorobowego uzależnionego od zarobków oraz zasiłku z tytułu nieaktywności, uzależnionego od zarobków, zgodnie z rozdziałem 8 Lag (1962:381) om allmän försäkring (Ustawy o powszechnym ubezpieczeniu) stosuje się następujące zasady:a) w sytuacji, gdy osoba ubezpieczona w okresie referencyjnym podlegała również ustawodawstwu jednego lub kilku innych Państw Członkowskich z tytułu aktywności w charakterze pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, dochód osiągnięty w danym Państwie lub Państwach Członkowskich jest uznawany za równorzędny średniemu dochodowi brutto osiągniętemu przez osobę ubezpieczoną w Szwecji w ciągu części okresu referencyjnego w Szwecji, obliczonemu poprzez podzielenie zarobków w Szwecji przez liczbę miesięcy, w ciągu których zarobki te zostały uzyskane;b) w sytuacji, gdy świadczenia te są obliczane zgodnie z art. 40 rozporządzenia, a dane osoby nie są ubezpieczone w Szwecji, okres referencyjny jest ustalany zgodnie z rozdziałem 8 sekcje 2 i 8 wyżej wymienionej ustawy, tak jakby dane osoby były ubezpieczone w Szwecji. Jeśli dana osoba nie osiąga dochodu uprawniającego do emerytury w ciągu tego okresu zgodnie z Ustawą o emeryturach uzależnionych od zarobków (1998:674), zezwala się, aby okres referencyjny biegł od wcześniejszego momentu, kiedy dana osoba ubezpieczona uzyskiwała dochód z pracy zarobkowej w Szwecji.”(iv) Punkt 4 otrzymuje brzmienie:„4. a) Dla celów obliczenia hipotetycznego dochodu na potrzeby renty rodzinnej uzależnionej od zarobków (Ustawa 2000:461), w sytuacji, w której nie jest spełniony zawarty w szwedzkim ustawodawstwie wymóg uprawnienia do renty w odniesieniu do przynajmniej trzech z pięciu lat kalendarzowych bezpośrednio poprzedzających śmierć osoby ubezpieczonej (okres referencyjny), uwzględnia się również okresy ubezpieczenia ukończone w innych Państwach Członkowskich, tak jakby były one ukończone w Szwecji. Okresy ubezpieczenia w innych Państwach Członkowskich będą uznawane za ustalone w oparciu o średnią szwedzką podstawę emerytury. Jeśli dana osoba ukończyła w Szwecji tylko jeden rok z podstawą do emerytury, każdy okres ubezpieczenia w innym Państwie Członkowskim będzie uznawany za stanowiący tę samą ilość.b) Dla celów obliczenia hipotetycznych jednostek rozliczeniowych na potrzeby rent wdowich w przypadkach, kiedy śmierć nastąpiła dnia 1 stycznia 2003 r. lub po tym dniu, w sytuacji, w której nie jest spełniony zawarty w szwedzkim ustawodawstwie wymóg uzyskiwania jednostek rozliczeniowych na potrzeby renty w odniesieniu do co najmniej dwóch z czterech lat bezpośrednio poprzedzających śmierć osoby ubezpieczonej (okres referencyjny), a okresy ubezpieczenia zostały zakończone w innym Państwie Członkowskim w ciągu okresu ubezpieczenia, uznaje się, że lata te są oparte na tych samych jednostkach rozliczeniowych na potrzeby renty, co rok w Szwecji.”[1] Dz.U. C […] z […], str. […].[2] Dz.U. C […] z […], str. […].[3] Dz.U. C […] z […], str. […].


Ważna informacja prawna

|

52008PC0083

Wniosek rozporządzenie Rady kończące częściowy przegląd okresowy cła antydopingowego nałożonego na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96  /* KOM/2008/0083 wersja ostateczna */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 15.2.2008KOM(2008) 83 wersja ostatecznaWniosekROZPORZĄDZENIE RADYkończące częściowy przegląd okresowy cła antydopingowego nałożonego na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. („rozporządzenie podstawowe”) w postępowaniu w sprawie przywozu azotanu amonu pochodzącego z Ukrainy. |Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Obecnie obowiązującymi środkami są ostateczne cła antydumpingowe wprowadzone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 132/2001 ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 442/2007 na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Ukrainy. |Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Strony zainteresowane postępowaniem miały możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Krótki opis proponowanych działań W dniu 19 grudnia 2006 r. Komisja wszczęła okresowy przegląd obowiązujących środków w odniesieniu do przywozu azotanu amonu pochodzącego z Ukrainy, na wniosek jednego eksportującego producenta z Ukrainy, mianowicie Azot Cherkassy. Wniosek oparty był na dowodach prima facie świadczących, że zmieniły się okoliczności, na podstawie których wprowadzono środki, dlatego też dalsze stosowanie tych środków na obecnym poziomie nie jest już konieczne do zrównoważenia skutków dumpingu. Załączony wniosek dotyczący rozporządzenia Rady oparty jest na ustaleniach poczynionych w ramach przeprowadzonego dochodzenia, którego zakres ograniczono do zbadania dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy. W dochodzeniu wykazano, że dumping występował w okresie, kiedy je prowadzono. Ustalony poziom dumpingu był wyższy niż ten, który wystąpił w okresie objętym dochodzeniem, które doprowadziło do nałożenia ceł ostatecznych. Był również wyższy od poziomu usuwającego szkodę, który stanowi podstawę dla obecnie obowiązujących środków. Dlatego też żadne okoliczności nie zmieniły się tak, by sprawić, że istniejące środki służące zrównoważeniu skutków dumpingu stałyby się zbędne. Stwierdzono również, że okoliczności obecnego dochodzenia mają charakter trwały. Występuje się zatem do Rady o przyjęcie załączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia, które powinno zakończyć przegląd nie zmieniając obecnie obowiązujących środków antydumpingowych. Wniosek też powinien zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej najpóźniej 18 marca 2008 r. |Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. |Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Wspólnoty, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania. |Wybór instrumentów |Proponowany instrument: rozporządzenie. |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości. |WPłYW NA BUDżET |Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty |WniosekROZPORZĄDZENIE RADYkończące częściowy przegląd okresowy cła antydopingowego nałożonego na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1], („rozporządzenie podstawowe”) w szczególności jego art. 11 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:A. POSTĘPOWANIE1. Obowiązujące środki1.  W dniu 22 stycznia 2001 r. Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 132/2001[2],ostateczne cło antydumpingowe („istniejące środki”) w wysokości 33,25 EUR za tonę na przywóz azotanu amonu objętego kodami CN 3102 30 90 i 3102 40 90 pochodzącego, między innymi, z Ukrainy. Dochodzenie, które doprowadziło do wprowadzenia wspomnianych środków będzie nazywane dalej „dochodzeniem pierwotnym”.2.  W dniu 17 maja 2004 r., w następstwie częściowego przeglądu okresowego Rada zwolniła, rozporządzeniem (WE) nr 993/2004[3]z cła antydumpingowego nałożonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 132/2001 przywóz produktu objętego postępowaniem wytwarzanego przez przedsiębiorstwa, których zobowiązania zostałyby przyjęte przez Komisję. Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1001/2004[4] zobowiązania zostały przyjęte na okres sześciu miesięcy, a rozporządzeniem (WE) nr 1996/2004[5] na okres do 20 maja 2005 r. Celem tych zobowiązań było uwzględnienie niektórych konsekwencji wynikających z rozszerzenia Unii Europejskiej do 25 państw członkowskich dnia 1 maja 2004 r.3.  Rada zdecydowała, rozporządzeniem (WE) nr 945/2005[6] w następstwie przeglądu, którego zakres ograniczony był do definicji produktu objętego postępowaniem, że należy doprecyzować definicję produktu objętego postępowaniem oraz, że obowiązujące środki powinny mieć zastosowanie do produktu objętego postępowaniem zawartego w innych nawozach, w zależności od zawartości azotanu amonu oraz innych substancji śladowych lub składników odżywczych.4.  Po przeglądzie wygaśnięcia wszczętym w styczniu 2006 r. Rada przedłużyła o dwa lata, rozporządzeniem (WE) nr 442/2007[7], obowiązujące środki na ich obecnym poziomie. Środki te obejmują cła specyficzne.2. Wniosek o dokonanie przeglądu5.  Komisja otrzymała wniosek dotyczący częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, złożony przez Open Joint Stock Company (OJSC) Azot Cherkassy („wnioskodawca”), producenta eksportującego z Ukrainy. Zakres wniosku ograniczony był do dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy.6.  W swoim wniosku złożonym na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wnioskodawca twierdził, że okoliczności dotyczące dumpingu, na podstawie których ustanowiono obowiązujące obecnie środki, uległy zmianie i że zmiana ta ma charakter trwały. Wnioskodawca twierdził ponadto, że porównanie normalnej wartości opartej na jego własnych kosztach i cenach krajowych oraz cen eksportowych przy wywozie do Wspólnoty, prowadziłoby do ograniczenia dumpingu znacznie poniżej poziomu istniejących środków. Dlatego też twierdził, że dalsze stosowanie wprowadzonych środków na obecnym poziomie nie jest już konieczne do zrównoważenia skutków dumpingu.3. Dochodzenie7.  Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, iż wniosek zawierał wystarczające dowody prima facie , Komisja ogłosiła w dniu 19 grudnia 2006 r. wszczęcie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Ogłoszenie to odbyło się w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej[8].8.  Zakres przeglądu ograniczono do zbadania działań dumpingowych w odniesieniu do wnioskodawcy. Dochodzenie w sprawie dumpingu objęło okres od 1 października 2005 r. do 30 września 2006 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”).9.  Komisja oficjalnie poinformowała wnioskodawcę, przedstawicieli kraju wywozu oraz stowarzyszenie producentów wspólnotowych o wszczęciu przeglądu. Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.10.  Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.11.  W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusze i otrzymała odpowiedź w ustalonym terminie.12.  Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do określenia dumpingu. Komisja przeprowadziła wizytę weryfikacyjną na terenie zakładów wnioskodawcy w Czerkasach.13.  Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić zakończenie obecnego przeglądu oraz utrzymania obowiązującego cła antydumpingowego na przywóz produktu objętego postępowaniem wytwarzanego przez wnioskodawcę i miały możliwość przedstawienia uwag. Uwagi stron zostały właściwie rozpatrzone i uwzględnione, gdzie to było stosowne.B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY1. Produkt objęty postępowaniem14.  Jak wyjaśnia rozporządzenie Rady (WE) nr 945/2005 wymienione w motywie (3), produkt objęty postępowaniem to ten sam produkt, o którym mowa w pierwotnym dochodzeniu, a mianowicie są to stałe nawozy z zawartością azotanu amonu przekraczającą 80 % masy pochodzące z Ukrainy i objęte kodami CN 3102 30 90, 3102 40 90, ex 3102 29 00, ex 3102 60 00, ex 3102 90 00, ex 3105 10 00, ex 3105 20 10, ex 3105 51 00, ex 3105 59 00 i ex 3105 90 91 (zwane dalej „AA”). AA jest nawozem azotowym w stanie stałym, powszechnie wykorzystywanym w rolnictwie. Produkt ten, w formie bryłek lub granulek, jest wytwarzany z amoniaku i kwasu azotowego, przy czym zawartość azotu przekracza 28 % masy.2. Produkt podobny15.  W dochodzeniu przeglądowym potwierdzono ustalenia dochodzenia pierwotnego, że AA jest produktem towarowym, a jego jakość i podstawowe właściwości fizyczne są identyczne niezależnie od kraju pochodzenia. AA produkowany i sprzedawany przez wnioskodawcę na jego rynku krajowym na Ukrainie oraz ten wywożony do Wspólnoty Europejskiej posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowania. Produkty te uznaje się zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Ponieważ obecny przegląd ograniczono do stwierdzenia dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy, nie poczyniono żadnych ustaleń w odniesieniu do produktu produkowanego i sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym.C. WYNIKI DOCHODZENIA1. Wartość normalna16.  W celu określenia wartości normalnej sprawdzono najpierw, czy ogólna wielkość sprzedaży krajowej wnioskodawcy była reprezentatywna w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tj. czy ogólna wielkość sprzedaży krajowej stanowi co najmniej 5 % ogólnej wielkości sprzedaży wnioskodawcy na wywóz do Wspólnoty. W dochodzeniu wykazano, że wnioskodawca sprzedawał wyłącznie jeden rodzaj AA oraz, że rodzaj ten był sprzedawany w reprezentatywnych ilościach na rynku krajowym.17.  Komisja zbadała następnie, czy krajowa sprzedaż AA może być traktowana jako dokonywana w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, poprzez porównanie cen krajowych netto z obliczonymi kosztami produkcji.18.  Podczas oceny kosztów produkcji wnioskodawcy, ustalono, że koszty gazu nie zostały w odpowiedni sposób ujęte w jego dokumentacji. Należy zauważyć, że koszty energii, takie jak koszty gazu składają się na znaczącą część całkowitych kosztów wytwarzania oraz istotną część całkowitego kosztu produkcji.19.  W odniesieniu do kosztów gazu ustalono, że Ukraina przywozi większą część gazu zużywanego do produkcji AA z Rosji. W związku z tym wszystkie dostępne dane wskazują, że ceny gazu ziemnego przywożonego na Ukrainę z Rosji znajdują się na znacznie niższym poziomie niż ceny rynkowe płacone na nieregulowanych rynkach gazu ziemnego. W dochodzeniu wykazano, że cena gazu ziemnego wywożonego z Rosji do Wspólnoty Europejskiej jest w przybliżeniu dwukrotnie wyższa od krajowej ceny gazu ziemnego na Ukrainie. Dlatego też zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, koszty gazu poniesione przez wnioskodawcę zostały dostosowane na podstawie informacji pochodzących z innych rynków reprezentatywnych.20.  Po ujawnieniu wniosków z dochodzenia wnioskodawca argumentował, że wszelkie dostosowanie ceny gazu, jaką płaci on na rynku krajowym, będzie nieuzasadnione, ponieważ zapisy księgowe przedsiębiorstwa w pełni odzwierciedlają koszty związane z działalnością produkcyjną i sprzedażą podobnych produktów w kraju pochodzenia.21.  Jednak podczas oceny kosztów produkcji podobnych produktów na mocy art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego należy określić, czy koszty zapisane w księgach rachunkowych przedsiębiorstwa w odpowiedni sposób odzwierciedlają koszty związane z produkcją i sprzedażą produktu objętego dochodzeniem. Z powodów określonych w motywie (19) wykazano, że warunek ten nie został spełniony.22.  Co więcej wnioskodawca twierdził, że normalna wartość powinna być oparta na realizowanej przezeń sprzedaży produktu objętego postępowaniem na rynku krajowym, utrzymując, że nie ma powodu, by uznać, że sprzedaż ta nie nastąpiła w zwykłym obrocie handlowym. W związku z tym należy zauważyć, że w celu ustalenia, czy sprzedaż krajowa nastąpiła w zwykłym obrocie handlowym ze względu na cenę, tj. czy była rentowna, należy najpierw ustalić, czy koszty wnioskodawcy były wiarygodną podstawą w rozumieniu art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Dopiero po wiarygodnym ustaleniu kosztów można określić, która metodologia ustalania wartości normalnej powinna być zastosowana. Jak określono w motywie (28) poniżej, porównanie cen krajowych netto z dostosowanymi kosztami produkcji w ODP wykazało, że żadna sprzedaż krajowa nie dokonała się w zwykłym obrocie handlowym. Dlatego też krajowe ceny wnioskodawcy nie powinny być wykorzystywane do ustalania wartości normalnej.23.  Wnioskodawca argumentował również, że dochodzenie opierało się na danych z ODP oraz że z tego powodu we wnioskach nie uwzględniono zmian, jakie zaszły po tym okresie, takich jak, w szczególności, stały wzrost cen gazu oraz wzrost krajowego zużycia nawozów na Ukrainie. Należy pamiętać w tym względzie, że zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, dla zapewnienia reprezentatywnych ustaleń należy wybierać dla przeprowadzenia dochodzenia taki okres, który, w przypadku dumpingu, obejmie co najmniej sześć miesięcy bezpośrednio poprzedzających rozpoczęcie postępowania. Należy jednak także pamiętać, że, zgodnie ze stosowaną przez Wspólnotę praktyką, ODP dotyczący dumpingu trwał jeden rok.24.  Rozważono, czy zmiany cen gazu na Ukrainie, które zaistniały po ODP, powinny zostać uwzględnione przy ustalaniu marginesu dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy. W związku z tym należy zauważyć, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego informacje na temat okresu późniejszego w stosunku do okresu objętego dochodzeniem nie są zwykle brane pod uwagę. Pozostając konsekwentnie w zgodzie z praktyką Wspólnoty, oznacza to, że zdarzenia następujące po OD mogą być brane pod uwagę tylko, jeśli ich skutki są znaczące, bezdyskusyjne i trwałe. W związku z tym, pomimo że po ODP zaobserwowano wzrost cen gazu, nie można było ustalić z dostateczną pewnością, że wzrost cen miał rzeczywiście stały charakter. Stwierdzono, że dostępna wiedza na temat przyszłego rozwoju cen gazu na Ukrainie opiera się wyłącznie na przewidywaniach, a nie na sprawdzalnych informacjach związanych z rzeczywistymi cenami tego surowca. Artykuł 6 ust. 1 dopuszcza wykorzystywanie informacji oraz danych z okresów poza OD (lub w przypadku przeglądów - ODP) wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach. Uznano, że sytuacja w omawianym przypadku nie daje podstaw do wykorzystania danych lub informacji z okresów poza ODP. Co więcej wnioskodawca nie uzasadnił swojego wniosku, ponieważ nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o tym, że dane dotyczące okresu po ODP są bardziej reprezentatywne niż te odnoszące się do ODP. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.25.  Co do faktu, że zużycie nawozów na Ukrainie w okresie po ODP wzrosło, wnioskodawca nie wyjaśnił, ani nie wykazał, w jakim stopniu fakt ten mógł wpłynąć na ustalenia poczynione na podstawie informacji odnoszących się do ODP. Wnioskodawca nie przedstawił więc wystarczających informacji pozwalających na wyciągnięcie znaczących wniosków. Nie natrafiono również na żadne inne informacje mogące poprzeć wniosek wnioskodawcy w tym względzie. Ponieważ na tej podstawie wszelkie ustalenia miałyby charakter spekulacyjny, wniosek wnioskodawcy został odrzucony.26.  Dostosowana cena gazu ustalona została na podstawie średniej ceny gazu rosyjskiego sprzedawanego na wywóz na granicy niemiecko-czeskiej („Waidhaus”) z pominięciem kosztów transportu. Waidhaus jako główny punkt sprzedaży gazu rosyjskiego do UE – największego rynku zbytu gazu rosyjskiego, na którym ceny w sposób uzasadniony odzwierciedlają koszty – może być uznany za rynek reprezentatywny w rozumieniu art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.27.  Wnioskodawca twierdził ponadto, że Ukraina dokonuje zakupów gazu w podobnych warunkach rynkowych jak Wspólnota Europejska oraz że ceny zakupu gazu przez wnioskodawcę w roku 2007 były wyższe od cen gazu na granicy ukraińsko-rosyjskiej w tym samym okresie. Wnioskodawca nie przedstawił jednak żadnych dowodów, by poprzeć swój wniosek, przez co nie wykazał, że warunki dotyczące uwzględniania wydarzeń odnoszących się do okresu po ODP wymienione w motywie (24) powyżej zostały spełnione. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.28.  Porównanie cen krajowych netto z dostosowanymi kosztami produkcji w ODP wykazało, że żadna sprzedaż krajowa nie nastąpiła w zwykłym obrocie handlowym, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.29.  Dlatego też uznano, że ceny krajowe nie dostarczyły wystarczających podstaw dla ustalenia wartości normalnej i że, w związku z tym, należy zastosować inną metodę. Zgodnie z art. 2 ust. 3 oraz art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego wartość normalną skonstruowano dodając do kosztów produkcji produktu objętego postępowaniem ponoszonych przez producenta i dostosowanych w stosownych przypadkach, jak wspomniano w motywie (19), uzasadnioną kwotę kosztów SG&A oraz rozsądną kwotę zysku.30.  Koszty SG&A oraz kwota zysku nie mogły zostać ustalone na podstawie formuły wprowadzającej art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, ponieważ wnioskodawca nie dokonał reprezentatywnej sprzedaży produktu objętego postępowaniem w zwykłym obrocie handlowym. Artykuł 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia podstawowego nie mógł zostać zastosowany, ponieważ tylko wnioskodawca jest objęty dochodzeniem. Również art. 2 ust. 6 lit. b) nie mógł zostać zastosowany, ponieważ ponoszone przez wnioskodawcę koszty wytwarzania produktów należących do tej samej grupy towarów również musiałyby zostać dostosowane poprzez uwzględnienie kosztów gazu z powodów wskazanych w motywie (19) powyżej. W związku z powyższym koszty SG&A oraz kwota zysku zostały ustalone na podstawie art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.31.  Ponadto na rynku Ameryki Północnej odnotowano znaczące wielkości sprzedaży krajowej i wysoki poziom konkurencji zarówno wśród krajowych, jak i zagranicznych przedsiębiorstw. W tym względzie uwzględniono ogólnie dostępne informacje na temat dużych przedsiębiorstw działających w sektorze nawozów sztucznych. Ustalono, że najodpowiedniejsze do celów tego badania będą odpowiednie dane pochodzące od producentów z Ameryki Północnej (Stanów Zjednoczonych i Kanady), ze względu na szeroką dostępność pełnych i wiarygodnych publicznych danych finansowych spółek notowanych na giełdzie pochodzących z tej części świata. W związku z powyższym koszty SG&A i zyski zostały obliczone na podstawie średniej ważonej kosztów SG&A i zysków trzech północnoamerykańskich producentów – należących do największych przedsiębiorstw działających w sektorze nawozów azotowych – w odniesieniu do ich krajowej sprzedaży tej samej ogólnej kategorii produktów (nawozów azotowych). Uznano, że wyżej wymienieni trzej producenci są reprezentatywni dla sektora nawozów azotowych, w związku z czym ich koszty SG&A i zyski są reprezentatywne dla kosztów zazwyczaj ponoszonych przez przedsiębiorstwa prowadzące rentowną działalność w tym segmencie rynku. Należy zauważyć, że nic nie wskazuje na to, że ustalona w ten sposób kwota zysku przekroczyła kwotę osiągniętą przez innych ukraińskich producentów w odniesieniu do sprzedaży tej samej ogólnej grupy produktów na ich rynku krajowym.32.  Po ujawnieniu wniosków z dochodzenia wnioskodawca argumentował, że istnieje znacząca różnica między sytuacją na rynku w Ameryce Północnej, a tą na Ukrainie. Wnioskodawca nie wyjaśnił jednak rzekomej różnicy, ani nie uzasadnił swojego wniosku. Nie zaproponował również żadnej innej rozsądnej podstawy dla obliczeń, w związku z czym argument ten musiał zostać odrzucony.2. Cena eksportowa33.  Jako że produkt objęty postępowaniem był wywożony do niezależnych klientów we Wspólnocie, cena eksportowa była ustalona zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych.3. Porównanie34.  Wartość normalna i cena eksportowa zostały porównane na podstawie ceny ex-works i na tym samym poziomie handlu. W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej uwzględniono w formie dostosowania różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z powyższym wprowadzono dostosowania uwzględniające różnice w zakresie transportu, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, tam gdzie ma to zastosowanie i zostało poparte potwierdzonymi dowodami.35.  Po ujawnieniu wniosków z dochodzenia stowarzyszenie producentów wspólnotowych argumentowało, że taryfy kolejowe na Ukrainie dotyczące transportu, między innymi, produktu objętego postępowaniem podczas wywozu do Wspólnoty Europejskiej były sztucznie zaniżone i, dlatego też powinny zostać dostosowane. Dochodzenie nie wykazało jednak, by koszty transportu na Ukrainie nie były w odpowiedni sposób odzwierciedlone w dokumentacji wnioskodawcy. Z tego względu wniosek musiał zostać odrzucony.4. Margines dumpingu36.  Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową.37.  Porównanie to wykazało, że margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynosił 38,2 %.5. Trwały charakter zmiany okoliczności38.  Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, zbadano również czy zmianę okoliczności w odniesieniu do dumpingu można uznać w sposób uzasadniony za trwałą.39.  W tym kontekście, odnotowano, że margines dumpingu stosowany obecnie w odniesieniu do wnioskodawcy został ustalony podczas pierwotnego dochodzenia przy wykorzystaniu wartości normalnej określonej na podstawie danych otrzymanych od producenta z kraju trzeciego o gospodarce rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Niemniej jednak, po przyznaniu Ukrainie statusu gospodarki rynkowej, w obecnym przeglądzie wartość normalna została obliczona na podstawie informacji odnoszących się do danych własnych wnioskodawcy zgodnie z art. 2 ust. 1 do 6 rozporządzenia podstawowego (zmiana rozporządzenia podstawowego rozporządzeniem Rady 2117/2005[9]).40.  Nic nie wskazuje na to, że poziom wartości normalnej czy też ceny eksportowej ustalony dla wnioskodawcy podczas obecnego dochodzenia nie może być uznany za trwały. Można by stwierdzić, iż zmiany cen gazu ziemnego, będącego jednym z podstawowych surowców, mogły mieć znaczący wpływ na wartość normalną. Uznano jednak, że wzrost cen miałby wpływ na wszystkie podmioty rynkowe i dlatego pociągnąłby za sobą zmianę zarówno wartości normalnej, jak i ceny eksportowej.41.  Ustalono, że cena eksportowa w wywozie do Wspólnoty dokonywanym przez wnioskodawcę w ciągu ODP była zbliżona do ceny w wywozie tego przedsiębiorstwa do innych krajów, do których podczas ODP sprzedano znacznie większe ilości.42.  Dlatego też, mimo że margines dumpingu ustalony w ODP opierał się na stosunkowo niewielkiej wielkości sprzedaży wnioskodawcy na wywóz do Wspólnoty, istnieją powody, by stwierdzić, że margines dumpingu ustalono w oparciu o zmienione okoliczności o trwałym charakterze.D. ZAKOŃCZENIE PRZEGLĄDU43.  Ponieważ w pierwotnym dochodzeniu cło antydumpingowe zostało nałożone w formie określonej kwoty za tonę, powinno zostać nałożone w takiej samej formie w wyniku obecnego dochodzenia. Cło obliczone na podstawie bieżących marginesów dumpingu wyniesie 47 EUR/tonę.44.  Należy pamiętać, że, jak określono w motywie (59) rozporządzenia Rady (WE) nr 132/2001, podczas wprowadzania ostatecznych środków w 2001 r., do określenia wysokości ostatecznego cła, zgodnie z zasadą mniejszego cła, wykorzystano margines szkody. Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 442/2007 obowiązujące stawki ceł zależą od rodzaju produktu i wahają się od 29,26 do 33,25 EUR/tonę.45.  Ponieważ cło ustalone na podstawie obecnego marginesu dumpingu jest wyższe niż obecne cło, przegląd powinien zostać zakończony bez zmiany wysokości cła obowiązującego dla wnioskodawcy, które powinno zostać utrzymane na poziomie ostatecznej, antydumpingowej stawki celnej, ustalonej w pierwotnym dochodzeniu.E. ZOBOWIĄZANIA46.  Wnioskodawca wyraził zainteresowanie przedstawieniem zobowiązania, lecz nie przedstawił odpowiednio udokumentowanego zobowiązania w terminie wyznaczonym w art. 8 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W rezultacie Komisja nie mogła przyjąć żadnego zobowiązania. Uznano jednak, że skomplikowany charakter niektórych kwestii, takich jak (1) wahania ceny produktu objętego postępowaniem, które, choć nie dają się wyjaśnić głównymi czynnikami kosztotwórczymi, wymagałyby swego rodzaju indeksacji cen minimalnych; oraz (2) szczególna sytuacja rynkowa produktu objętego postępowaniem (między innymi fakt, że wielkość przywozu od eksportera podlegającego dochodzeniu jest niewielka) wskazuje na konieczność zastanowienia się, czy zobowiązanie obejmujące indeksowane ceny minimalne oraz pułap ilościowy może być wykonalne.47.  Jak wspomniano wyżej, z powodu tych zawiłości wnioskodawca nie był w stanie przygotować odpowiedniego zobowiązania w ustalonym terminie. W związku z tym Rada uznaje, że w przypadku wnioskodawcy należy w drodze wyjątku zezwolić na uzupełnienie zobowiązania po upływie wspomnianego terminu, jednak nie później niż w ciągu 10 dni kalendarzowych od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.F. UJAWNIENIE48.  Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zakończyć obecne przegląd oraz utrzymać obowiązujące cło antydumpingowe na przywóz produktu objętego postępowaniem wytwarzanego przez wnioskodawcę. Wszystkie strony miały możliwość przedstawienia uwag. Uwagi zainteresowanych stron zostały uwzględnione tam gdzie stosowne i poparte dowodami.PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:ArtykułNiniejszym zakańcza się częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy pochodzących z Ukrainy i objętych kodami CN 3102 30 90, 3102 40 90, ex 3102 29 00, ex 3102 60 00, ex 3102 90 00, ex 3105 10 00, ex 3105 20 10, ex 3105 51 00, ex 3105 59 00 i ex 3105 90 91 wszczęty zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 nie zmieniając obecnie obowiązujących środków antydumpingowych.Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po dniu jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1, rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz. U. L 340 z 23.12.2005, s. 17).[2] Dz.U. L 23 z 25.1.2001, s. 1.[3] Dz.U. L 182 z 19.5.2004, s. 28[4] Dz.U. L 183 z 20.5.2004, s. 13[5] Dz.U. L 344 z 20.11.2004, s. 24[6] Dz.U. L 160 z 23.6.2005, s. 1[7] Dz.U. L 106 z 24.4.2007, s. 1[8] Dz.U. C 311 z 19.12.2006, s. 57.[9] Dz.U. L 340 z 23.12.2005, s. 17