               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.1.2016
            COM(2016) 28 final
            2016/0012(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE

               UZASADNIENIE

               Na swoim 39. posiedzeniu, które odbyło się w dniach 19–20 czerwca 2014 r. w Nairobi, Rada Ministrów AKP-UE
                  1
                uzgodniła we wspólnej deklaracji przystąpienie do uporządkowanego zamknięcia Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej „CRP”), wspólnego organu technicznego ustanowionego w ramach umowy o partnerstwie AKP–UE
                  2
                w załączniku III. We wspólnej deklaracji Rada Ministrów przekazała Komitetowi Ambasadorów AKP-UE uprawnienia do przyjęcia koniecznych decyzji, w tym „odpowiedniej zmiany w załączniku III do umowy z Kotonu”.

               Od czerwca 2014 r. podejmowano stopniowo działania z zamiarem likwidacji CRP, przy czym końcowym decydującym etapem warunkującym uporządkowaną likwidację CRP jest przyjęcie zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE.

               Niniejszy wniosek Komisji ma na celu wprowadzenie niezbędnych zmian do załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE, określenie ram prawnych istnienia CRP wyłącznie na potrzeby jego likwidacji oraz wprowadzenie zapisów prawnych dotyczących:

               i) osobowości prawnej CRP;

               ii) definicji okresu obejmującego stopniową likwidację tego podmiotu;

               iii) ustaleń finansowych;

               iv) zmiany struktury zarządzania CRP jedynie na potrzeby jego likwidacji.

               Równocześnie Komisja postanowiła wycofać swój wniosek dotyczący decyzji Rady „w sprawie stanowiska, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Rady Ministrów AKP-UE w odniesieniu do zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE” (COM (2014) 364 final
                  3
               ), który posłużył jako podstawa negocjacji w związku z przygotowaniem 39. posiedzenia Rady Ministrów AKP-UE. Komisja zaleciła wówczas jednoznaczne usunięcie wszelkich odniesień do CRP z załącznika III. Odnośny wniosek Komisji przyjęty w dniu 10 czerwca 2014 r. stał się nieaktualny i wymaga przeglądu w celu ustanowienia nowych ram prawnych funkcjonowania CRP wyłącznie na potrzeby likwidacji tego podmiotu. Równocześnie wniosek Komisji COM(2014)364 zostanie wycofany zgodnie z wymaganą procedurą.

               Komisja proponuje zatem, aby Rada Unii Europejskiej przyjęła załączoną decyzję.

               2016/0012 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209 ust. 2, w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP-UE”)
                  4
               ,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Artykuł 100 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że załączniki Ia, Ib, II, III, IV i VI do umowy o partnerstwie AKP-UE mogą być poddane weryfikacji, przeglądowi lub mogą być zmieniane przez Radę Ministrów AKP-UE na podstawie zalecenia Komitetu Współpracy na rzecz Finansowania Rozwoju AKP-UE.

               (2)Artykuł 15 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że Rada Ministrów AKP-UE może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów AKP-UE.

               (3)Na swoim 39. posiedzeniu, które odbyło się w dniach 19–20 czerwca 2014 r. w Nairobi, Rada Ministrów AKP-UE uzgodniła we wspólnej deklaracji przystąpienie do uporządkowanego zamknięcia Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej „CRP”) oraz do „zmiany w załączniku III do umowy z Kotonu”. W tym celu Rada Ministrów AKP-UE podjęła decyzję o przekazaniu Komitetowi Ambasadorów AKP-UE uprawnień do dalszych działań prowadzących do przyjęcia koniecznych decyzji, w tym „odpowiedniej zmiany w załączniku III do umowy z Kotonu”.

               (4)Zmiana załącznika III dotyczy określenia nowych ram prawnych funkcjonowania CRP wyłącznie na potrzeby jego likwidacji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowisko, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Komitetu Ambasadorów AKP-UE w sprawie zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE, opiera się na projekcie decyzji Komitetu Ambasadorów AKP-UE załączonej do niniejszej decyzji.

               2. Niewielkie zmiany w projekcie decyzji mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii w Komitecie Ambasadorów AKP-UE bez konieczności podejmowania przez Komitet kolejnej decyzji.

               Artykuł 2

               Przyjęta decyzja Komitetu Ambasadorów AKP-UE zostanie ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        AKP – Państwa Afryki, Karaibów i Pacyfiku.

                     (2)
                  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3. Umowa zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z11.8.2005, s. 27) i umową podpisaną w Wagadugu dnia 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

                     (3)

                        Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Rady Ministrów AKP-UE w odniesieniu do zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE, COM(2014)364 final.

                        http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=COM:2014:0364:FIN

                     (4)
                  Dz.U. L 317 z 15.12.2010, s. 3. Umowa podpisana w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) i umową podpisaną w Wagadugu dnia 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.1.2016
            COM(2016) 28 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            WnioskuDECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE

               ZAŁĄCZNIK

               do

               Wniosku

                  DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE

               DECYZJA NR …/2015

               KOMITETU AMBASADORÓW AKP–UE,

               z dnia ../../2015

               w sprawie zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE

               KOMITET AMBASADORÓW AKP–UE,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP-UE”)
                  1
               , w szczególności jej art. 100,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Artykuł 100 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że załączniki Ia, Ib, II, III, IV i VI do umowy o partnerstwie AKP-UE mogą być poddane weryfikacji, przeglądowi lub mogą być zmieniane przez Radę Ministrów AKP-UE na podstawie zalecenia Komitetu Współpracy na rzecz Finansowania Rozwoju AKP-UE.

               (2)Artykuł 15 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że Rada Ministrów AKP-UE może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów AKP-UE.

               (3)Artykuł 2 załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE odnosi się do Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (zwanego dalej „CRP”). Artykuł 2 ust. 6 lit. a) tego załącznika wskazuje Komitet Ambasadorów AKP-UE jako organ nadzorczy CRP i powierza mu m.in. obowiązek ustanowienia statutu i regulaminu wewnętrznego Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (zwane dalej „statutem CRP”), które zostały przyjęte decyzją nr 8/2005 Komitetu Ambasadorów AKP-UE
                  2
               . W art. 2 ust. 7 lit. a) zarządowi CRP powierza się między innymi obowiązek określenia regulaminu finansowego Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw (zwanego dalej „regulaminem finansowym CRP”), który został przyjęty decyzją nr 5/2004 Komitetu Ambasadorów AKP-UE
                  3
               , oraz regulaminu pracowniczego Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym CRP”), który został przyjęty decyzją nr 9/2005 Komitetu Ambasadorów AKP-UE
                  4
               .

               (4)Artykuł 1 statutu CRP definiuje zasadę osobowości prawnej CRP.

               (5)Artykuły 9 i 10 statutu CRP określają mandat i skład Zarządu CRP.

               (6)Na swoim 39. posiedzeniu, które odbyło się w dniach 19–20 czerwca 2014 r. w Nairobi, Rada Ministrów AKP-UE uzgodniła we wspólnej deklaracji przystąpienie do „uporządkowanego zamknięcia CRP oraz zmianę w załączniku III” do umowy o partnerstwie AKP-UE. W tym celu Rada Ministrów AKP-UE podjęła decyzję o upoważnieniu Komitetu Ambasadorów AKP-UE do dalszych działań prowadzących do przyjęcia koniecznych decyzji.

               (7)Na mocy wspomnianej wspólnej deklaracji Rady Ministrów AKP-UE powołano wspólną grupę roboczą AKP-UE (zwaną dalej „wspólną grupą roboczą”), aby zapewnić zamknięcie CRP w najlepszych możliwych warunkach.

               (8)W dniu 23 października 2014 r. Komitet Ambasadorów AKP-UE w swojej decyzji 4/2014
                  5
                upoważnił Zarząd CRP do podjęcia wszelkich odpowiednich środków w celu przygotowania zamknięcia CRP. Następnie Zarząd CRP zawarł umowę z kuratorem, która obowiązuje do dnia 31 grudnia 2016 r.

               (9)Zgodnie z art. 2 ust. 3 wspomnianej decyzji 4/2014 plan zamknięcia przewiduje zakończenie etapu zamknięcia do dnia 31 grudnia 2016 r. Etap zamknięcia CRP rozpoczął się wraz z zatwierdzeniem przez Zarząd w dniach 29–30 czerwca 2015 r. ostatecznego planu zamknięcia.

               (10)Po etapie zamknięcia nastąpi „etap bierny”, w trakcie którego CRP będzie istniało wyłącznie na potrzeby likwidacji tego podmiotu.
                     Etap ten, zarządzany przez kuratora, może obejmować zadania administracyjne, m.in.: prowadzenie archiwum CRP, udzielanie odpowiedzi w związku z wszelkimi formalnościami administracyjnymi czy też rozwiązywanie istniejących sporów, których nie udało się rozstrzygnąć na etapie zamknięcia. Etap bierny rozpoczyna się następnego dnia po zakończeniu etapu zamknięcia, tj. w dniu 1 stycznia 2017 r.

               Etap bierny zakończy się po upływie pięciu lat lub w momencie, kiedy CRP ureguluje wszystkie swoje zobowiązania i zrealizuje wszystkie swoje aktywa.

               (11)Zgodnie z art. 26.1 regulaminu finansowego rachunki zostaną zamknięte na koniec roku budżetowego w celu sporządzenia sprawozdania finansowego Centrum. W związku z tym badanie ustawowe za 2016 r. odnoszące się do etapu zamknięcia musi zostać zakończone najpóźniej do dnia 30 czerwca 2017 r.

               (12)Zmiana załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE dotyczy usunięcia odniesień do Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości. Niniejsza decyzja ustanawia nowe ramy prawne CRP obowiązujące od początku etapu biernego, tj od dnia 1 stycznia 2017 r.

               (13)Zgodnie z art. 95 ust. 1 umowy o partnerstwie AKP-UE umowa ta wygaśnie w 2020 r. Należy zatem określić struktury zarządzania mające zastosowanie do funkcjonowania CRP podczas etapu biernego również dla okresu po dniu 28 lutego 2020 r.,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               W załączniku III do umowy o partnerstwie AKP-UE wprowadza się następujące zmiany:

               1.w załączniku III tytuł otrzymuje brzmienie:

               „Wsparcie instytucjonalne”;

               2.artykuł 1 otrzymuje brzmienie:

               „Współpraca wspiera mechanizm instytucjonalny sprzyjający rozwojowi rolnictwa i obszarów wiejskich. W tym kontekście współpraca pomaga w umacnianiu i rozbudowywaniu roli Centrum Techniczne ds. Współpracy w dziedzinie Rolnictwa i Obszarów Wiejskich (CTA) w rozwijaniu możliwości instytucjonalnych AKP, w szczególności zarządzania informacjami, w celu poprawienia dostępu do technologii zwiększania wydajności produkcji rolnej, komercjalizacji, bezpieczeństwa żywieniowego i rozwoju obszarów wiejskich.”;

               3.artykuł 3 staje się artykułem 2 i go zastępuje.

               Artykuł 2

               1.Zanim etap zamknięcia dobiegnie końca, Zarząd CRP wyznacza kuratora w celu zapewnienia realizacji etapu biernego od dnia 1 stycznia 2017 r. i przez okres 5 lat lub do momentu, kiedy CRP ureguluje wszystkie swoje zobowiązania i zrealizuje wszystkie swoje aktywa.

               2.Kurator będzie odpowiedzialny za realizację etapu biernego. Kurator przedstawia roczne sprawozdania Komitetowi Ambasadorów AKP-UE w sprawie postępów w realizacji etapu biernego.

               Artykuł 3

               1.Statut, regulamin finansowy oraz regulamin pracowniczy CRP pozostają w mocy do momentu zakończenia etapu zamknięcia, tj. do dnia 31 grudnia 2016 r.

               Niniejsza decyzja ustanawia nowe ramy prawne CRP od dnia 1 stycznia 2017 r.

               2.Od dnia 1 stycznia 2017 r. osobowość prawna CRP, określona w art. 1 statutu CRP, zostaje zachowana wyłącznie na potrzeby likwidacji tego podmiotu.

               3.Podczas etapu biernego Zarząd CRP, jak ustanowiono w art. 9 i 10 statutu CRP, będzie kontynuował prace do momentu wydania decyzji Komitetu Ambasadorów AKP-UE w sprawie wniosku dotyczącego udzielenia absolutorium zgodnie z art. 4 decyzji 4/2014.

               Wraz z rozpoczęciem etapu pasywnego zadania Zarządu CRP będą ograniczać się do zatwierdzenia sprawozdania z zamknięcia, przyjmowania sprawozdań dotyczących etapu zamknięcia oraz przekazywania Komitetowi Ambasadorów AKP-UE wniosku dotyczącego udzielenia absolutorium, aby podjął w tej sprawie decyzję. Od stycznia 2017 r. Zarząd odbywa najwyżej jedno posiedzenia rocznie.

               O ile Komitet Ambasadorów AKP-UE nie postanowi inaczej, absolutorium uznaje się za zatwierdzone w terminie trzech miesięcy od daty przekazania odnośnego wniosku.

               4.Koszty związane z etapem pasywnym finansowane są ze środków 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju.

               5.Zobowiązania osób trzecich wobec CRP oraz zobowiązania CRP wobec osób trzecich ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat od dnia 1 stycznia 2017 r.

               Artykuł 4

               Mandat wspólnej grupy roboczej AKP-UE ds. likwidacji CRP, powołanej na mocy wspólnej deklaracji Rady Ministrów AKP-UE na posiedzeniu w dniach 19–20 czerwca 2014 r., wygasa z dniem przyjęcia przez Komitet Ambasadorów AKP-UE decyzji w sprawie wniosku dotyczącego udzielenia absolutorium zgodnie z art. 4 decyzji 4/2014.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia, z wyjątkiem art. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

               Sporządzono w […] dnia […] r.

                     W imieniu Komitetu Ambasadorów AKP-UE

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 317 z 15.12.2010, s. 3. Umowa podpisana w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s .27) i umową podpisaną w Wagadugu dnia 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

                     (2)

                        Dz.U. L 66 z 8.3.2006, s. 16.

                     (3)
                  Dz.U. L 70 z 9.3.2006, s. 52.

                     (4)

                        Dz.U. L 348 z 30.12.2005, p. 54.

                     (5)
                  Dz.U. L 330 z 15.11.2014, s. 61.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.5.2017
            COM(2017) 273 final
            2017/0110(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) i na sesji plenarnej Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR), w sprawie przyjęcia norm dotyczących wymagań technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej oraz w sprawie zmian przepisów przejściowych dotyczących tych statków

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy przyjęcia decyzji Rady w zakresie art. 218 ust. 9 TFUE w sprawie ustalenia stanowiska Unii na posiedzenie Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) w dniu 6 lipca 2017 r. w odniesieniu do europejskiej normy ustanawiającej wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej oraz na posiedzenie plenarne Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR) w dniu 31 maja 2017 r. poświęcone przyjęciu zmian przepisów przejściowych dotyczących tych statków.

               Decyzja ustalająca stanowisko Unii jest wymagana, aby zapewnić, że interesy UE są należycie uwzględnione w instancjach międzynarodowych przy przyjmowaniu regulacji odnoszących się do ustanowienia norm technicznych dla statków żeglugi śródlądowej. Normy te zostały włączone do prawa unijnego w szczególności na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września 2016 r. ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniającej dyrektywę 2009/100/WE i uchylającej dyrektywę 2006/87/WE, która zawiera bezpośrednie odwołanie do przedmiotowych norm.

               1.1.CKŻR i CESNI

               Centralna Komisja Żeglugi na Renie (CKŻR) jest organizacją międzynarodową posiadającą kompetencje regulacyjne w zakresie wodnego transportu śródlądowego na Renie. Stronami CKŻR są cztery państwa członkowskie (Belgia, Francja, Niemcy i Niderlandy) oraz Szwajcaria.

               W 2015 r. CKŻR zatwierdziła utworzenie i funkcjonowanie Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI). Misja komitetu obejmuje: przyjmowanie norm technicznych w różnych obszarach, zwłaszcza dotyczących statków, technologii informacyjnej i załogi; jednolitą wykładnię przedmiotowych norm i odnośnych procedur; a także rozpatrywanie kwestii dotyczących bezpieczeństwa żeglugi, ochrony środowiska lub innych aspektów żeglugi.

               W skład CESNI wchodzą eksperci reprezentujący państwa członkowskie CKŻR oraz UE, którym przysługuje prawo głosu na zasadzie jednego głosu na państwo.

               UE nie jest członkiem CKŻR ani CESNI. Może jednak uczestniczyć, bez prawa głosu, w pracach CESNI wraz z organizacjami międzynarodowymi, których misja obejmuje obszary działania CESNI.

               CESNI przyjmuje normy jednomyślnie głosami obecnych państw członkowskich CKŻR i UE. W przypadku braku jednomyślności odnośnie do decyzji o umieszczeniu przyjęcia norm w porządku obrad CESNI podejmuje decyzję większością dwóch trzecich głosów członków obecnych na posiedzeniu. Następnie CESNI przyjmuje normy jednomyślnie głosami obecnych państw członkowskich CKŻR i UE. Po podjęciu decyzji normom nadaje się niepowtarzalny numer referencyjny i są one publikowane.

               CKŻR zdobyła znaczne doświadczenie w zakresie ustanawiania wymagań technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej. Dzięki funkcjonowaniu w ramach CKŻR oraz udziałowi wszystkich państw członkowskich UE CESNI posiada niezbędną wiedzę specjalistyczną i reprezentatywność geograficzną do opracowywania wspólnych norm na potrzeby całej sieci śródlądowych dróg wodnych w Unii Europejskiej.

               1.2.Europejska norma ustanawiająca wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej

               Aby zapewnić spójność dwóch istniejących systemów prawnych w odniesieniu do wymagań technicznych mających zastosowanie do statków w żegludze śródlądowej (na Renie oraz w UE) konieczne jest określenie tych samych norm. Zarówno prawo unijne, jak też regulacje CKŻR będą się odwoływać się do norm wprowadzonych przez CESNI do ES-TRIN 2017/01 począwszy od dnia 7 października 2018 r. (termin transpozycji dyrektywy UE 2016/1629 oraz data wejścia w życie normy ES-TRIN 2017/01).

               Prawo unijne i system regulacyjny Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie w odniesieniu do statków żeglugi śródlądowej będą w pełni zgodne od dnia 8 października 2018 r.

               PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

               Aby zapewnić stopniowe dostosowywanie istniejącej floty do nowych wymagań technicznych, do Przepisów dotyczących inspekcji statków na Renie (RVIR) wprowadzono przepisy przejściowe. Okresy przejściowe mogą być znacznie zróżnicowane (od kilku do kilkudziesięciu lat).

               W ramach tzw. moratorium z dnia 12 czerwca 2014 r. CKŻR wydłużyła o trzy lata, tj. do dnia 30 listopada 2017 r., okres przejściowy w odniesieniu do następujących ośmiu przepisów przejściowych:

               ·Instalacja i pomiary rur odpowietrzających i złącz do zbiorników paliwa;

               ·Maksymalny poziom hałasu wytwarzanego przez statek stojący w miejscu, maksymalne dopuszczalne ciśnienie akustyczne w maszynowni, ciśnienie akustyczne wytwarzane przez statek na stanowisku sterowania, hałas i drgania w przestrzeni życiowej;

               ·Stosowanie normy europejskiej w odniesieniu do łodzi towarzyszących;

               ·Tabliczka wytwórcy, urządzenia zabezpieczające, dokumentacja pokładowa urządzeń dźwigowych;

               ·Drogi ewakuacyjne na statkach pasażerskich nie prowadzące przez kambuz;

               ·Wymagania dotyczące układu napędowego statków pasażerskich;

               ·Wymagania dotyczące systemu alarmowego powiadamiania dowództwa i załogi statków pasażerskich;

               ·Wymagania dotyczące instalacji elektrycznych.

               Zamiarem CKŻR było wykorzystanie tego okresu trzech lat na znalezienie trwałych rozwiązań, zapewniających armatorom wystarczającą ilość czasu na ich przyjęcie.

               Należy zauważyć, że obecne przepisy przejściowe na mocy RVIR tracą moc z dniem 30 listopada 2017 r., jedenaście miesięcy przed dniem 7 października 2018 r. (data rozpoczęcia obowiązywania ES-TRIN zarówno w ramach dyrektywy 2016/1629, jak i CKŻR)

               Przedmiotowe przepisy przejściowe są również zawarte w normie ES-TRIN 2015/1 (do której odwołuje się dyrektywa (UE) 2016/1629). Nowa norma ES-TRIN (2017/1) przewiduje włączenie przepisów obejmujących, w stosownych przypadkach, wszystkie rozwiązania przejściowe, które podlegają moratorium. W przypadku dwóch z tych przepisów przejściowych stałe rozwiązania zawarte są w ES-TRIN 2017/1 (instalacja i pomiary rur odpowietrzających i złącz do zbiorników paliwa oraz tabliczka wytwórcy, urządzenia zabezpieczające, dokumentacja pokładowa urządzeń dźwigowych), w przypadku pozostałych sześciu zaś w normie ES-TRIN 2017/1 określono dalsze przedłużenie stosowania przepisów przejściowych (do ES-TRIN 2019).

               Aby wypełnić lukę między zakończeniem moratorium a datą rozpoczęcia stosowania normy ES-TRIN 2017/1, konieczne jest częściowe wydłużenie moratorium w ramach RVIR co najmniej do dnia 6 października 2017 r. (czyli do dnia rozpoczęcia stosowania normy ES-TRIN 2017/1).

               CKŻR ma zamiar zaproponować zmianę w RVIR tych przepisów przejściowych, które wygasają w dniu 30 listopada 2017 r.

               Państwa członkowskie CKŻR, w tym cztery państwa członkowskie UE, zostaną poproszone o zatwierdzenie w maju 2017 r., przy okazji kolejnego posiedzenia plenarnego CKŻR, rozszerzenia zakresu tych przepisów przejściowych.

               ES-TRIN

               Pierwszą wersję ES-TRIN (ES-TRIN 2015) sfinalizowano na posiedzeniu w dniu 28 września 2015 r. Formalnie przyjęto ją na posiedzeniu plenarnym CESNI w dniu 26 listopada 2015 r.

               Decyzją Rady (UE) 2015/2176
                  1
                określono stanowisko, jakie należało zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum (CESNI) i na sesji plenarnej CKŻR w sprawie przyjęcia ES-TRIN 2015.

               W normie tej ustanowiono jednolite wymagania techniczne niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa statków żeglugi śródlądowej. Zawiera ona przepisy dotyczące: budowy statków żeglugi śródlądowej; ich wyposażenia i urządzeń; specjalne przepisy dotyczące poszczególnych kategorii statków, takich jak statki pasażerskie; zestawy pchane i kontenerowce; przepisy dotyczące identyfikacji statków; wzór zaświadczenia oraz rejestru; przepisy przejściowe; jak również instrukcje dotyczące stosowania normy technicznej.

               ES-TRIN jest regularnie aktualizowana z uwzględnieniem prac grup roboczych CESNI.

               Regularnie aktualizowana ES TRIN jest niezbędna, aby:

               ·zachować wysoki poziom bezpieczeństwa w żegludze śródlądowej;

               ·nadążać za zmianami technicznymi (np. mostek, wyposażenie nawigacyjne);

               ·zapewnić zgodność z unijnymi ramami prawnymi (np. rozporządzenie dotyczące maszyn mobilnych nieporuszających się po drogach).

               W 2016 r. eksperci CESNI przygotowali normę ES-TRIN 2017/1.

               ES-TRIN 2017/1 zawiera szereg poprawek dotyczących w szczególności następujących obszarów:

               ·podnoszony mostek;

               ·aktualizacja odniesień do różnych norm międzynarodowych;

               ·emisja zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników;

               ·wyposażenie i instalacje elektryczne;

               ·system walki z ogniem;

               ·tabliczka producenta dla dźwigów;

               ·aktualizacji przepisów dotyczących urządzeń nawigacyjnych i informacyjnych;

               ·poprawki do przepisów przejściowych dotyczących wyposażenia objętego homologacją typu.

               Na posiedzeniu CESNI w dniu 23 marca 2017 r. postanowiono jednogłośnie o zaplanowaniu przyjęcia zaktualizowanej wersji ES-TRIN (ES-TRIN 2017/1) na posiedzeniu w dniu 6 lipca 2017 r. Przed lipcowym spotkaniem oczekuje się wprowadzenia jedynie formalnych i nieznacznych zmian w projekcie ES-TRIN. Norma zostanie opublikowana na stronie internetowej przeznaczonej do tego celu (cesni.eu).

               2.ODNOŚNE PRZEPISY UNIJNE I KOMPETENCJE UE

               W dyrektywie 2006/87/WE zapewniono, by unijne świadectwa zdolności żeglugowej były wystawiane dla jednostek, które spełniają wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej określone w załączniku II do wspomnianej dyrektywy, w odniesieniu do których ustalono równoważność z wymogami technicznymi określonymi w zastosowaniu poprawionej Konwencji o żegludze na Renie.

               Świadectwa wystawiane na podstawie art. 22 poprawionej Konwencji o żegludze na Renie oraz unijne świadectwa zdolności żeglugowej uznaje się za równoważne z punktu widzenia wymagań technicznych mających zastosowanie do statków, w szczególności ze względu na fakt, że wymagania techniczne w ramach prawnych UE opierają się przede wszystkim na wymaganiach technicznych określonych w przepisach dotyczących inspekcji statków na Renie.

               Art. 20 dyrektywy 2006/87/WE stanowi ponadto, że wszelkie zmiany załącznika II wynikające z postępu technicznego lub rozwoju w tym obszarze i będące rezultatem prac organizacji międzynarodowych, w szczególności CKŻR, muszą zapewniać, by świadectwa wydane zgodnie z odpowiednimi ramami regulacyjnymi były nadal równoważne, aby zagwarantować równoważny poziom bezpieczeństwa.

               W związku z tym wszelkie zmiany wynikające ze zmieniających się wymagań technicznych w ramach CKŻR, zatem także zmiany ujętych w nich przepisów przejściowych, mogą mieć wpływ na dyrektywę 2006/87/WE.

               Ponadto w dniu 16 września 2016 r. opublikowano dyrektywę (UE) 2016/1629.

               Państwa członkowskie, do których kierowana jest dyrektywa, muszą przyjąć wszelkie środki niezbędne do jej wykonania do dnia 7 października 2018 r.

               Załącznik II do dyrektywy zawiera wymagania techniczne mające zastosowanie do jednostek. Załącznik ten zawiera odniesienie do normy ES-TRIN 2015/1. Ponadto art. 31 ust. 1 dyrektywy stanowi, że Komisja przyjmuje akty delegowane (...), aby dokonać zmian załącznika II w celu aktualizacji, bez zbędnej zwłoki, odesłania do najbardziej aktualnej wersji normy ES-TRIN oraz określenia daty rozpoczęcia jej stosowania.

               Jak stwierdzono powyżej, CESNI, działający pod auspicjami CKŻR i otwarty na ekspertów ze wszystkich państw członkowskich, jest odpowiedzialny za opracowanie norm technicznych w obszarze żeglugi śródlądowej, do których Unia powinna się odwoływać.

               W motywie 21 dyrektywy 2016/1629 wyjaśniono, że CESNI został powołany, aby ułatwiać harmonizację norm technicznych stosowanych w sektorze śródlądowych dróg wodnych w całej Europie. W dyrektywie przypomniano również, że aby zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa i sprawności żeglugi śródlądowej, utrzymać równoważność pomiędzy unijnymi świadectwami zdolności żeglugowej oraz uwzględnić postęp naukowy i techniczny oraz inne wydarzenia w sektorze, należy aktualizować odesłanie do obowiązującej europejskiej normy ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej (normy ES-TRIN).

               3.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

               Aktualizacja normy ES-TRIN była przedmiotem intensywnych prac przygotowawczych na szczeblu ekspertów CESNI. Konsultacje w tym zakresie przeprowadzono z dużą liczbą ekspertów z sektora publicznego i prywatnego. Podczas opracowywania przedmiotowej normy odbyły się następujące spotkania techniczne na szczeblu CESNI:

               ·spotkania robocze (23–24.02.2016; 14–15.06.2016; 30–31.08.2016; 29–30.11.2016; 21–22.02.2017) oraz

               ·posiedzenie komitetu (23.03.2017).

               Spotkania te umożliwiły osiągnięcie porozumienia na szczeblu ekspertów w sprawie wymagań technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej.

               4.WYMÓG PRZYJĘCIA DECYZJI NA PODSTAWIE ART. 218 UST. 9 TFUE

               Art. 218 ust. 9 TFUE stanowi, że „Rada, na wniosek Komisji (...), przyjmuje decyzję (...) ustalającą stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Odnośnie do stosowania art. 218 ust. 9 TFUE, procedury, o której w nim mowa, należy przestrzegać, jeżeli spełnione zostały warunki w nim określone. Przedmiotowe warunki są następujące: a) dany obszar wchodzi w zakres kompetencji Unii; b) stanowisko Unii jest wyrażane w ramach organu utworzonego na mocy umowy międzynarodowej; gdy organ ten ma przyjąć c) akty mające skutki prawne. W orzecznictwie wyjaśniono, że członkostwo Unii w przedmiotowym organie nie stanowi warunku stosowania art. 218 ust. 9 TFUE.

               W tym przypadku nie budzi wątpliwości ani fakt, że wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej nie tylko należą do kompetencji Unii, ani, co więcej, to że UE wykonywała swoje kompetencje za pośrednictwem dyrektyw 2006/87/WE i (UE) 2016/1629, a dziedzina wymagań technicznych dla statków żeglugi śródlądowej jest regulowana głównie przez wspólne przepisy unijne.

               Zarówno CESNI, jak i CKŻR spełniają drugie kryterium, gdyż są organami utworzonymi na mocy umowy międzynarodowej.

               Pomimo że przepisy przyjęte przez CESNI nie są wiążące same w sobie, oczywiste jest, że staną się wiążące dla członków CKŻR po zmodyfikowaniu przez CKŻR jej ram prawnych (przepisów dotyczących inspekcji statków na Renie) w celu uwzględnienia normy przyjętej przez CESNI i nadania jej statusu obowiązkowego w ramach stosowania poprawionej Konwencji o żegludze na Renie. Wiążący charakter takich przepisów dla członków CKŻR został ustanowiony w konwencji z Mannheim z dnia 17 października 1868 r.
                  2
               .

               Ponadto z orzecznictwa ETS wynika jasno, że niewiążący akt organizacji międzynarodowej można uznać za „akt wywołujący skutki prawne” do celów stosowania art. 218 ust. 9 TFUE, jeżeli taki akt może mieć decydujący wpływ na treść przepisów unijnych. Z powyższych wyjaśnień wynika, że ramy stosowane na mocy poprawionej Konwencji o żegludze na Renie muszą być brane pod uwagę przy jakichkolwiek zmianach dyrektywy (UE) 2006/87.

               Normy techniczne przyjęte przez CESNI zostały ujęte w załączniku II do dyrektywy 2016/1629 i należy je aktualizować za pomocą aktów delegowanych.

               Rada musi zatem przyjąć decyzję na mocy art. 218 ust. 9 TFUE ustalającą stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii najpierw na forum CESNI w sprawie przyjęcia norm dotyczących wymagań technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej, a następnie na forum CKŻR w sprawie zmiany przepisów dotyczących inspekcji statków na Renie w odniesieniu do przepisów przejściowych.

               2017/0110 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) i na sesji plenarnej Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR), w sprawie przyjęcia norm dotyczących wymagań technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej oraz w sprawie zmian przepisów przejściowych dotyczących tych statków

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Działania Unii w sektorze żeglugi śródlądowej powinny zmierzać do zapewnienia jednolitości w zakresie opracowania wymagań technicznych stosowanych w Unii w odniesieniu do statków żeglugi śródlądowej, które są dopuszczone do poruszania się po unijnych wodach śródlądowych.

               (2)Oczekuje się, że zgromadzenie plenarne CKŻR na posiedzeniu w dniu 31 maja 2017 r. przedłuży okres obowiązywania odnośnych przepisów przejściowych do dnia 6 października 2018 r.

               (3)Europejski Komitet ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) utworzono dnia 3 czerwca 2015 r. w ramach Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR) w celu opracowania norm technicznych dla śródlądowych dróg wodnych w różnych dziedzinach, zwłaszcza w odniesieniu do statków, technologii informacyjnej i załóg.

               (4)Przewiduje się, że na posiedzeniu w dniu 6 lipca 2017 r. CESNI przyjmie normę dotyczącą wymagań technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej.

               (5)Obecnie postanowienia przejściowe przepisów dotyczących inspekcji statków na Renie (RVIR) w obrębie ram CKŻR dotyczą ośmiu szczególnych wymagań technicznych, o których mowa w RVIR. Stosowanie postanowień przejściowych RVIR zostało przedłużone w następstwie moratorium. Przedłużenie to ma wygasnąć w dniu 30 listopada 2017 r. W dyrektywie 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zapewniono, by unijne świadectwa zdolności żeglugowej były wystawiane dla jednostek, które spełniają wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej określone w załączniku II do wskazanej dyrektywy, w których przypadku ustalono równoważność z wymaganiami technicznymi przyjętymi przy stosowaniu poprawionej Konwencji o żegludze na Renie. Ponadto te postanowienia przejściowe są częścią normy ES-TRIN 2015/1, która ma zastosowanie zgodnie z załącznikiem II do dyrektywy (UE) 2016/1629.

               (6)Aby zapewnić ciągłość między istniejącymi przepisami i wymaganiami zawartymi w normie ES-TRIN 2017/1, proponuje się przedłużenie do dnia 6 października 2018 r. stosowania przepisów przejściowych dotyczących inspekcji statków na Renie objętych moratorium.

               (7)W normie, która ma zostać przyjęta przez CESNI, ustanowiono jednolite wymagania techniczne niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa statków żeglugi śródlądowej. Zawiera ona przepisy dotyczące: budowy statków żeglugi śródlądowej; ich wyposażenia i urządzeń; specjalne przepisy dotyczące poszczególnych kategorii statków, takich jak statki pasażerskie, zestawy pchane i kontenerowce; przepisy dotyczące wyposażenia automatycznych systemów identyfikacji statków; przepisy dotyczące identyfikacji statków; wzór zaświadczeń oraz rejestru; przepisy przejściowe; jak również instrukcje dotyczące stosowania normy technicznej.

               (8)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629
                  3
               , która z dniem 7 października 2018 r. uchyla dyrektywę 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  4
               , w załączniku II zawiera bezpośrednie odesłanie do wymagań technicznych dotyczących jednostek jako do wymagań określonych w normie ES-TRIN 2015/1. Komisja jest uprawniona do dostosowania tego odesłania w załączniku II do najnowszej wersji normy ES-TRIN oraz określenia daty rozpoczęcia jej stosowania.

               (9)W związku z tym norma dotycząca wymagań technicznych dla statków żeglugi śródlądowej, która zostanie przyjęta w CESNI, będzie mieć wpływ na dyrektywę

                  (UE) 2016/1629

               .

               (10)Unia nie jest członkiem CKŻR ani CESNI. Dlatego jest niezbędne, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do wyrażania stanowiska Unii w odniesieniu do przyjęcia normy dotyczącej wymagań technicznych dla statków żeglugi śródlądowej oraz przepisów przejściowych dotyczących tych statków,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowiskiem, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na posiedzeniu sesji plenarnej Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR) w dniu 31 maja 2017 r. jest wyrażenie zgody na przedłużenie co najmniej do dnia 6 października 2018 r. moratorium na wykonywanie przepisów przejściowych w odniesieniu do ośmiu następujących wymagań technicznych:

               a)Instalacja i pomiary rur odpowietrzających i złącz do zbiorników paliwa;

               b)Maksymalny poziom hałasu wytwarzanego przez statek stojący w miejscu, maksymalne dopuszczalne ciśnienie akustyczne w maszynowni, ciśnienie akustyczne wytwarzane przez statek na stanowisku sterowania, hałas i drgania w przestrzeni życiowej;

               c)Stosowanie normy europejskiej w odniesieniu do łodzi towarzyszących;

               d)Tabliczka wytwórcy, urządzenia zabezpieczające, dokumentacja pokładowa urządzeń dźwigowych;

               e)Drogi ewakuacyjne na statkach pasażerskich nie prowadzące przez kambuz;

               f)Wymagania dotyczące układu napędowego statków pasażerskich;

               g)Wymagania dotyczące systemu alarmowego powiadamiania dowództwa i załogi statków pasażerskich;

               h)Wymagania dotyczące instalacji elektrycznych.

               2.Na posiedzeniu Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) w dniu 6 lipca 2017 r. należy zająć w imieniu Unii Europejskiej stanowisko, zgodnie z którym wyraża się zgodę na przyjęcie europejskiej normy ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej (ES-TRIN) 2017/1.

               Artykuł 2

               1.Stanowisko Unii określone w art. 1 ust. 1 jest wyrażane przez państwa członkowskie działające wspólnie w interesie Unii.

               2.Stanowisko Unii określone w art. 1 ust. 2 jest wyrażane przez państwa członkowskie, które są członkami CKŻR, działające wspólnie w interesie Unii.

               Artykuł 3

               Niewielkie zmiany stanowiska określonego w art. 1 mogą zostać uzgodnione bez kolejnej decyzji Rady.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 307 z 25.11.2015, s. 25.

                     (2)
                  Poprawiona Konwencja o żegludze na Renie z dnia 17 października 1868 r., zmieniona w dniu 20 listopada 1963 r.

                     (3)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września 2016 r. ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniająca dyrektywę 2009/100/WE i uchylająca dyrektywę 2006/87/WE (Dz.U. L 252 z 16.9.2016, s. 118).

                     (4)
                  Dyrektywa 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylająca dyrektywę Rady 82/714/EWG (

                     Dz.U. L 389 z 30.12.2006, s. 1

                  ).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.9.2015
            COM(2015) 437 final
            2015/0197(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Peru dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               W rozporządzeniu Rady (WE) nr 539/2001
                  1
                wymieniono państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizę podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, oraz państwa trzecie, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 jest stosowane przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Irlandii i Zjednoczonego Królestwa.

               Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014
                  2
                zmieniono rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 przez przeniesienie 19 państw do załącznika II zawierającego wykaz państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego. Tymi 19 państwami są: Dominika, Grenada, Kiribati, Kolumbia, Mikronezja, Nauru, Palau, Peru, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie. Przy odniesieniu do każdego z tych państw w załączniku II zamieszczony jest przypis stwierdzający, że: „zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską”.

               Rozporządzenie (UE) nr 509/2014 zostało przyjęte w dniu 20 maja 2014 r. i weszło w życie w dniu 9 czerwca 2014 r. Pierwsze umowy o zniesieniu wiz zostały podpisane w dniach 6 maja 2015 r. (Zjednoczone Emiraty Arabskie), 26 maja 2015 r. (Timor Wschodni) i 28 maja 2015 r. (Dominika, Grenada, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Trynidad i Tobago oraz Vanuatu) i są tymczasowo stosowane od dnia ich podpisania do czasu ich wejścia w życie.

               Zgodnie z motywem 5 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 oraz wspólną deklaracją wydaną w momencie przyjęcia, Kolumbia i Peru podlegały szczególnej procedurze, która nakazywała przeprowadzenie dodatkowej oceny tych państw pod względem właściwych kryteriów, zanim Komisja mogła przedstawić Radzie zalecenia dotyczące decyzji upoważniających do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów dotyczących zniesienia wiz z tymi dwoma państwami. W październiku 2014 r. Komisja przyjęła sprawozdanie
                  3
                zawierające ogólną ocenę sytuacji w Peru według kryteriów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 539/2001 zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 509/2014; równolegle przyjęto sprawozdanie dotyczące Kolumbii
                  4
               . W sprawozdaniu przeanalizowano dane i rozwój sytuacji w zakresie migracji i mobilności (wizy Schengen, legalna migracja, nielegalna migracja, bezpieczeństwo dokumentów podróży i oszustwa dotyczące dokumentów podróży), przestępczości i bezpieczeństwa, gospodarki, handlu i turystyki, stosunków zewnętrznych i kwestii dotyczących praw człowieka, spójności regionalnej i wzajemności. Oceniono także scenariusze ryzyka potencjalnie będące skutkiem liberalizacji reżimu wizowego. Komisja stwierdziła, że znacząca poprawa sytuacji gospodarczej i społecznej w Peru w ostatnich latach uzasadnia przyznanie Peruwiańczykom prawa do bezwizowego wjazdu na terytorium państw członkowskich, zaś zagrożenia związane z liberalizacją reżimu wizowego zostały uznane za możliwe do opanowania między innymi za pomocą wzmocnionej współpracy w zakresie powrotów oraz prawidłowo wdrażanych kontroli granicznych. Ponadto umowa o zniesieniu wiz zawiera niezbędne gwarancje dotyczące zawieszenia lub rozwiązania umowy, jeżeli będzie to konieczne w celu uniknięcia zagrożenia dla Unii w zakresie bezpieczeństwa lub migracji.

               W marcu 2015 r. Komisja przedstawiła zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów o zniesieniu wiz z Kolumbią i Peru
                  5
               . W dniu 19 maja 2015 r. Rada wydała wytyczne negocjacyjne dla Komisji. Negocjacje z Peru rozpoczęły się w dniu 20 maja 2015 r. w Brukseli. Podczas tego posiedzenia przeanalizowano cały tekst projektu, zaproponowano kilka poprawek i osiągnięto porozumienie w sprawie wszystkich kwestii. W następnych dniach dodano niewielką zmianę.

               Umowa została parafowana przez głównych negocjatorów w dniu 9 czerwca 2015 r. Z tej okazji zorganizowano oficjalną uroczystość w ramach szczytu UE–CELAC w dniu 10 czerwca 2015 r. Tekst umowy przekazano państwom członkowskim w dniu 27 maja 2015 r., a dalsze informacje przedstawiono w dniu 15 czerwca 2015 r. podczas posiedzenia Grupy Roboczej ds. Wiz działającej przy Radzie.

               2.PODSTAWA PRAWNA

               Dla Unii podstawą prawną umowy jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający podpisanie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów.

               Biorąc pod uwagę fakt, że Peru będzie w stanie zakończyć wewnętrzny proces ratyfikacji w krótkim czasie, proponowana decyzja w sprawie podpisania umowy przewiduje tymczasowe stosowanie umowy od dnia następującego po dniu jej podpisania zgodnie z art. 218 ust. 5 TFUE. Z uwagi na konieczność uzyskania przed zawarciem umowy zgody Parlamentu Europejskiego Komisja poinformuje Parlament Europejski o tymczasowym stosowaniu umowy.

               3.WYNIK NEGOCJACJI

               Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy dotyczącej zniesienia wiz może zostać przyjęty przez Unię.

               Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

               Cel

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Peru mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich obywateli UE w umowie zawarto postanowienie, że Peru może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej i że także Unia może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule.

               Zakres

               Zwolnienie z obowiązku wizowego obejmuje wszystkie kategorie osób (posiadaczy paszportów zwykłych, dyplomatycznych, służbowych/urzędowych i specjalnych) podróżujących we wszelkiego rodzaju celach z wyjątkiem prowadzenia działalności zarobkowej. W przypadku tej ostatniej kategorii każde państwo członkowskie, jak również Peru mają swobodę nałożenia wymogów wizowych na obywateli drugiej strony zgodnie z obowiązującym prawem unijnym lub krajowym. W celu zapewnienia jednolitego wprowadzania w życie umowy dołączono do niej wspólną deklarację w sprawie wykładni kategorii osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               Czas pobytu

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Peru mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Do umowy dołączono wspólną deklarację w sprawie wykładni tego okresu 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Umowa uwzględnia sytuację państw członkowskich, które jeszcze nie stosują w pełni dorobku Schengen. Dopóki państwa te nie przystąpią do strefy Schengen bez granic wewnętrznych, zwolnienie z obowiązku wizowego daje obywatelom Peru prawo przebywania przez 90 dni w każdym okresie 180-dniowym na terytorium każdego z tych państw członkowskich (obecnie Bułgarii, Chorwacji, Cypru i Rumunii) niezależnie od okresu obliczanego dla całej strefy Schengen.

               Terytorialny zakres stosowania

               Umowa zawiera postanowienia dotyczące jej terytorialnego stosowania: w przypadku Francji i Niderlandów zwolnienie z obowiązku wizowego uprawniałoby obywateli Peru do pobytu wyłącznie na europejskim obszarze tych państw członkowskich.

               Deklaracje

               Oprócz wspólnych deklaracji, o których mowa powyżej, do umowy dołączone są cztery inne wspólne deklaracje:

               –dotycząca włączenia Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku prawnego Schengen;

               –dotycząca poinformowania obywateli o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz oraz powiązanych kwestiach, takich jak warunki wjazdu;

               –dotycząca wprowadzenia w Republice Peru paszportów biometrycznych, zawierająca oświadczenie, że Peru zobowiązuje się do wprowadzenia paszportów biometrycznych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2015 r. i że niewywiązanie się z wprowadzenia paszportów biometrycznych w tym terminie stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia stosowania umowy; oraz

               –dotycząca współpracy w zakresie nielegalnej migracji. Deklaracja ta przywołuje zobowiązanie na podstawie art. 49 ust. 3 umowy o dialogu politycznym i współpracy między Unią a Wspólnotą Andyjską dotyczące readmisji ich nielegalnych migrantów. Strony będą ściśle monitorować to zobowiązanie i zgadzają się zawrzeć umowę o readmisji na wniosek dowolnej ze stron, w szczególności w przypadku zwiększenia nielegalnej migracji i problemów związanych z readmisją nielegalnych migrantów. Niezawarcie, na wniosek, umowy o readmisji stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia stosowania umowy.

               4.WNIOSKI

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada:

               –podjęła decyzję o podpisaniu umowy w imieniu Unii i upoważniła Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób należycie umocowanych do jej podpisania w imieniu Unii;

               –zatwierdziła tymczasowe stosowanie umowy do czasu jej wejścia w życie.

               2015/0197 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Peru dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z jego art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014
                  6
                przeniesiono odniesienie do Peru z załącznika I rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001
                  7
                do załącznika II.

               (2)Przy odniesieniu do tego państwa zamieszczony jest przypis wskazujący, że zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską.

               (3)Zgodnie z motywem 5 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 Komisja oceniła sytuację Peru według kryteriów określonych w tym rozporządzeniu. W dniu 29 października 2014 r. Komisja przyjęła sprawozdanie, w którym stwierdziła, że znacząca poprawa sytuacji gospodarczej i społecznej w Peru w ostatnich latach uzasadnia zwolnienie Peruwiańczyków z obowiązku wizowego podczas podróży na terytorium państw członkowskich.

               (4)Decyzją z dnia 19 maja 2015 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie umowy między Unią Europejską a Peru dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych. Negocjacje w sprawie umowy rozpoczęto w dniu 20 maja 2015 r. i szybko zakończono.

               (5)Należy podpisać umowę parafowaną w dniu 9 czerwca 2015 r. i zatwierdzić dołączone deklaracje. Umowę należy stosować tymczasowo, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej formalnego zawarcia.

               (6)Zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokołem w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonymi do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia tej umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy między Unią Europejską a Republiką Peru dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Artykuł 4

               Do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (3)
                  COM (2014) 663 z 29.10.2014.

                     (4)
                  COM (2014) 665 z 29.10.2014.

                     (5)
                  COM (2015) 119 z 11.3.2015.

                     (6)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (7)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.9.2015
            COM(2015) 437 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Peru dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego decyzji Rady

               w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Peru dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               między Unią Europejską a Republiką Peru dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią” lub „UE”, oraz

               REPUBLIKA PERU, zwana dalej „Peru”,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               MAJĄC NA UWADZE dalszy rozwój przyjaznych stosunków między Umawiającymi się Stronami oraz pragnąc ułatwić podróże przez zapewnienie bezwizowego wjazdu i pobytu krótkoterminowego swoim obywatelom,

               UWZGLĘDNIAJĄC rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
                  1
               , m.in. poprzez przeniesienie 19 państw trzecich, w tym Peru, do wykazu państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego podczas pobytu krótkoterminowego w państwach członkowskich,

               MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 zwolnienie z obowiązku wizowego w odniesieniu do tych 19 państw ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią,

               PRAGNĄC zagwarantować przestrzeganie zasady równego traktowania wszystkich obywateli UE,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że osoby podróżujące w celu prowadzenia działalności zarobkowej podczas pobytu krótkoterminowego nie są objęte niniejszą Umową i dlatego dla tej kategorii osób zastosowanie mają w dalszym ciągu odpowiednie przepisy prawa unijnego, prawa krajowego państw członkowskich i prawa krajowego Peru dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z takiego obowiązku oraz dostępu do zatrudnienia,

               BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               ARTYKUŁ 1

               Cel

               Niniejsza Umowa przewiduje, że obywatele Unii i obywatele Peru mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               ARTYKUŁ 2

               Definicje

               Do celów niniejszej Umowy:

               a)
                     „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii;

               b)
                     „obywatel Unii” oznacza obywatela państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w lit. a);

               c)
                     „obywatel Peru” oznacza obywatela Peru;

               d)
                     „strefa Schengen” oznacza obszar bez granic wewnętrznych obejmujący terytoria państw członkowskich w rozumieniu definicji zawartej w lit. a), stosujących w pełni dorobek Schengen.

               ARTYKUŁ 3

               Zakres stosowania

               1.
                     Obywatele Unii posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez państwo członkowskie mogą wjechać na terytorium Peru i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 1.

               Obywatele Peru posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez Peru mogą wjechać na terytorium państw członkowskich i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 2.

               2.
                     Ustęp 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               W przypadku tej kategorii osób każde państwo członkowskie może indywidualnie podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli Peru lub o jego zniesieniu zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001
                  2
               .

               W przypadku tej kategorii osób Peru może podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli poszczególnych państw członkowskich lub o jego zniesieniu, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

               3.
                     Zniesienie wiz przewidziane niniejszą Umową obowiązuje bez uszczerbku dla przepisów Umawiających się Stron dotyczących warunków wjazdu i pobytu krótkoterminowego. Państwa członkowskie i Peru zastrzegają sobie prawo do odmowy wjazdu i pobytu krótkoterminowego na ich terytorium, jeśli którykolwiek z powyższych warunków nie jest spełniony.

               4.
                     Zniesienie wiz obowiązuje niezależnie od środka transportu wykorzystywanego do przekroczenia granic Umawiających się Stron.

               5.
                     Kwestie nieobjęte niniejszą Umową są regulowane prawem unijnym, prawem krajowym państw członkowskich i prawem krajowym Peru.

               ARTYKUŁ 4

               Czas pobytu

               1.
                     Obywatele Unii mogą przebywać na terytorium Peru przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               2.
                     Obywatele Peru mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Peru mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.

               3.
                     Niniejsza Umowa nie ma wpływu na możliwość przedłużenia przez Peru i państwa członkowskie okresu pobytu ponad okres 90 dni zgodnie z prawem krajowym oraz prawem unijnym.

               ARTYKUŁ 5

               Terytorialny zakres stosowania

               1.
                     W przypadku Republiki Francuskiej niniejszą Umowę stosuje się tylko do jej europejskiego terytorium.

               2.
                     W przypadku Królestwa Niderlandów niniejszą Umowę stosuje się tylko do jego europejskiego terytorium.

               ARTYKUŁ 6

               Wspólny komitet ds. zarządzania Umową

               1.
                     Umawiające się Strony powołują wspólny komitet ekspertów (zwany dalej „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii i przedstawiciele Peru. Unię reprezentuje Komisja Europejska.

               2.
                     Komitet wykonuje między innymi następujące zadania:

               a)
                     monitorowanie wykonania niniejszej Umowy;

               b)
                     proponowanie zmian lub uzupełnień niniejszej Umowy;

               c)
                     rozstrzyganie sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy.

               3.
                     Posiedzenia komitetu zwoływane są w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne, na wniosek jednej z Umawiających się Stron.

               4.
                     Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               ARTYKUŁ 7

               Stosunek między niniejszą Umową a istniejącymi dwustronnymi umowami
                  między państwami członkowskimi a Peru dotyczącymi zniesienia wiz

               Niniejsza Umowa jest nadrzędna wobec wszelkich dwustronnych umów lub ustaleń zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Peru w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii objętych niniejszą Umową.

               ARTYKUŁ 8

               Postanowienia końcowe

               1.
                     Niniejsza Umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie późniejszego z dwóch zawiadomień, w których Umawiające się Strony dokonają wzajemnej notyfikacji o zakończeniu tych procedur.

               Niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               2.
                     Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5.

               3.
                     Niniejszą Umowę można zmienić za pisemnym porozumieniem Umawiających się Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu ich wewnętrznych procedur, które są niezbędne w tym celu.

               4.
                     Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie wszystkich lub niektórych postanowień niniejszej Umowy, w szczególności ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę zdrowia publicznego, nielegalną imigrację lub ponowne wprowadzenie obowiązku wizowego przez jedną z Umawiających się Stron. O decyzji w sprawie zawieszenia stosowania niniejszej Umowy należy zawiadomić drugą Umawiającą się Stronę nie później niż dwa miesiące przed jej planowanym wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.

               5.
                     Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w drodze pisemnego zawiadomienia drugiej Strony. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego zawiadomienia.

               6.
                     Peru może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               7.
                     Unia może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich swoich państw członkowskich.

               Sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest równie autentyczny.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII
                  I LIECHTENSTEINU

               Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Peru, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące zniesienia wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak niniejsza Umowa.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI KATEGORII OSÓB PODRÓŻUJĄCYCH W CELU PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ZAROBKOWEJ, O KTÓREJ MOWA W ART. 3 UST. 2 NINIEJSZEJ UMOWY

               Pragnąc zapewnić spójną wykładnię, Umawiające się Strony uzgadniają na potrzeby niniejszej Umowy, że kategoria osób prowadzących działalność zarobkową obejmuje osoby wjeżdżające w celu wykonywania działalności zawodowej lub pracy za wynagrodzeniem na terytorium innej Umawiającej się Strony jako pracownik lub dostawca usług.

               Kategoria ta nie obejmuje:

               –
                     przedsiębiorców, tj. osób podróżujących w celu rozmów biznesowych (bez zatrudnienia w państwie drugiej Umawiającej się Strony),

               –
                     sportowców lub artystów wykonujących działalność na zasadzie ad hoc,

               –
                     dziennikarzy wysłanych przez media działające w ich państwie zamieszkania oraz

               –
                     stażystów wewnątrz korporacji.

               Wdrażanie niniejszej deklaracji jest monitorowane przez wspólny komitet w ramach jego uprawnień na mocy art. 6 niniejszej Umowy. Komitet ten może zaproponować zmiany niniejszej deklaracji, jeżeli uzna je za konieczne na podstawie doświadczeń Umawiających się Stron.

               Niniejsza deklaracja nie wpływa na definicję kategorii podróżnych w prawie krajowym Peru do celów wjazdu, wyjazdu, tranzytu i pobytu na terytorium Peru.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI OKRESU 90 DNI W KAŻDYM OKRESIE 180-DNIOWYM, O KTÓRYM MOWA W ART. 4 NINIEJSZEJ UMOWY

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w każdym okresie 180-dniowym pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INFORMOWANIA OBYWATELI O UMOWIE DOTYCZĄCEJ ZNIESIENIA WIZ

               Uznając znaczenie zasady przejrzystości dla obywateli Unii Europejskiej i obywateli Peru, Umawiające się Strony zgadzają się zapewnić rozpowszechnienie pełnych informacji o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz i związanych z nią kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA WPROWADZENIA PASZPORTÓW BIOMETRYCZNYCH PRZEZ REPUBLIKĘ PERU

               Republika Peru jako Umawiająca się Strona deklaruje, że udzieliła zamówienia dotyczącego produkcji paszportów biometrycznych i zobowiązuje się do wydania paszportów biometrycznych swoim obywatelom najpóźniej do dnia 31 grudnia 2015 r. Paszporty te będą w pełni zgodne z wymogami ICAO przewidzianymi w ICAO Doc 9303.

               Umawiające się Strony zgadzają się, że niewywiązanie się z wprowadzenia paszportów biometrycznych do dnia 31 grudnia 2015 r. stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia stosowania niniejszej Umowy zgodnie z procedurami określonymi w art. 8 ust. 4.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WSPÓŁPRACY DOTYCZĄCEJ NIELEGALNEJ MIGRACJI

               Umawiające się Strony przypominają, że na podstawie art. 49 ust. 3 umowy o dialogu politycznym i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Wspólnotą Andyjską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Strony zgodziły się na readmisję swoich nielegalnych migrantów.

               Umawiające się Strony będą ściśle monitorować to zobowiązanie. Strony zgadzają się zawrzeć na wniosek dowolnej ze stron, a w szczególności w przypadku zwiększenia nielegalnej migracji i problemów związanych z readmisją nielegalnych migrantów po wejściu w życie umowy dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych, umowę regulującą szczegółowe zobowiązania obu stron w zakresie readmisji.

               Umawiające się Strony uznają, że niewywiązanie się z zawarcia, na wniosek, takiej umowy o readmisji stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia stosowania niniejszej Umowy zgodnie z procedurami określonymi w art. 8 ust. 4.

               _________________

                     (1)
                  Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (2)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).