				|

		52014PC0395

			Wniosek DECYZJA WYKONAWCZA RADY upoważniająca Włochy do stosowania na określonych obszarach geograficznych obniżonych stawek opodatkowania oleju gazowego i LPG używanych do celów grzewczych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE /* COM/2014/0395 final - 2014/0200 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
·
Podstawa i cele wniosku
Opodatkowanie produktów energetycznych i
energii elektrycznej w UE jest regulowane dyrektywą Rady 2003/96/WE ([1]) (zwaną dalej
„dyrektywą w sprawie opodatkowania energii” lub „dyrektywą”).
Na mocy art. 19 ust. 1 dyrektywy, oprócz
przepisów przewidzianych w szczególności w art. 5, 15 i 17, Rada,
stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może
upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia
dalszych zwolnień lub obniżek podatku akcyzowego z uwagi na
szczególne względy polityczne.
Celem niniejszego wniosku jest udzielenie
Włochom zezwolenia na stosowanie na niektórych szczególnie
upośledzonych obszarach obniżonych stawek opodatkowania oleju
gazowego i gazu ciekłego (LPG) używanych do celów grzewczych w celu
częściowej kompensacji wysokich kosztów ogrzewania ponoszonych przez
mieszkańców tych obszarów geograficznych. Wysoki poziom kosztów ogrzewania
na tych obszarach wynika z bardzo trudnych warunków klimatycznych lub
wyspiarskiego charakteru tych obszarów oraz trudności w zaopatrzeniu w
paliwo.
·
Kontekst ogólny
Pismem z dnia 31 maja 2012 r. władze
włoskie wystąpiły z wnioskiem o zezwolenie na stosowanie na
niektórych szczególnie upośledzonych obszarach geograficznych
obniżonych stawek opodatkowania oleju gazowego i LPG używanych do
celów grzewczych w drodze przedłużenia decyzji Rady 2008/318/WE z
dnia 7 kwietnia 2008 r. upoważniającej Włochy do stosowania na
określonych obszarach geograficznych obniżonych stawek opodatkowania
oleju gazowego i gazu płynnego używanych do celów grzewczych zgodnie
z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE([2]).
Decyzją tą upoważniono Włochy do stosowania, do dnia 31
grudnia 2012 r., na niektórych szczególnie upośledzonych obszarach
obniżonych stawek podatku akcyzowego w odniesieniu do oleju opałowego
i LPG używanych do celów grzewczych. Ponadto władze włoskie
ujęły w swoim wniosku rozszerzenie zakresu zezwolenia na gminy
wchodzące w skład prowincji, gdzie ponad 70 % gmin klasyfikuje
się do strefy klimatycznej F, które to same prowincje nie znajdują
się jednak w strefie klimatycznej F. Władze włoskie
przedstawiły dodatkowe informacje i wyjaśnienia w dniach 4 grudnia
2012 r., 16 lipca 2013 r., 31 grudnia 2013 r. oraz 22 stycznia 2014 r. Pismem z
dnia 19 marca 2014 r. władze włoskie poinformowały Komisję,
że występują z wnioskiem o odnowienie zezwolenia przyznanego
decyzją Rady 2008/318/WE na kolejny okres sześciu lat bez dodawania
do wykazu nowych gmin uwzględnionych w pierwotnym wniosku.
W celu uzasadnienia swojego wniosku o
odstępstwo Włochy wskazują na różnorodność
swojego terytorium cechującego się zmiennym klimatem i warunkami
geograficznymi. Krajowe poziomy podatku akcyzowego w przypadku oleju gazowego
oraz LPG używanych do celów grzewczych są we Włoszech stosunkowo
wysokie. W celu uniknięcia nadmiernych obciążeń niektórych
konsumentów szczególnie zależnych od ogrzewania Włochy
wprowadziły obniżone stawki opodatkowania w niektórych
częściach swojego terytorium oraz chciałyby w dalszym ciągu
stosować obniżkę wprowadzoną w 2006 r. Ulga podatkowa
wynosi 129,11 EUR za 1 000 litrów w przypadku oleju gazowego (co
obniża stosowaną stawkę podatkową do 274,10
EUR za 1 000 litrów) i 159,07 EUR za 1 000 kg w przypadku
LPG (co obniża stosowaną stawkę podatkową do 30,87 EUR za
1 000 kg). Stosowane stawki podatkowe są ustalone na poziomie
przewyższającym minimalny poziom opodatkowania przewidziany w
dyrektywie.
Ulga podatkowa obowiązuje na obszarach
geograficznych spełniających następujące kryteria:
Na mocy art. 8 ust. 10 włoskiej
ustawy nr 448/1998 wspomniana korzyść odnosi się do dostaw
paliwa (oleju gazowego i LPG) wykorzystywanego na terenie gmin:
·
zaklasyfikowanych do strefy F zgodnie z dekretem
prezydenckim nr 412 z dnia 26 sierpnia 1993 r.;
·
nieposiadających sieci dostaw gazu i
zaklasyfikowanych do strefy klimatycznej E zgodnie z wyżej wymienionym
dekretem prezydenckim nr 412/1993. W tym przypadku, jak przewidziano w
art. 8 ust. 10 lit. c) pkt 4) ustawy nr 448/1998, wspomniana
korzyść zostanie usunięta w momencie podłączenia gminy
do sieci dostaw gazu;
·
w regionie Sardynii i małych wysp, dopóki w
danej gminie nie zostanie udostępniona sieć przesyłowa gazu
ziemnego. Ta część systemu obejmuje wszystkie wyspy włoskie
z wyjątkiem Sycylii.
Przedmiotowej korzyści podatkowej nie
można łączyć z innymi obniżkami podatku akcyzowego.
Według władz włoskich
zróżnicowanie stawek podatkowych opiera się na obiektywnych
kryteriach i ma na celu zapewnienie geograficznej spójności z
pozostałą częścią terytorium włoskiego, tj.
zapewnienie ludności kwalifikujących się obszarów porównywalnej
stopy życia, jaką ma pozostała część
ludności Włoch, za pomocą zmniejszenia nieproporcjonalnie
wysokich kosztów ogrzewania. We wszystkich przypadkach wysokość ulgi
podatkowej jest taka sama; ma ona jedynie na celu częściowe
zmniejszenie dodatkowych kosztów ogrzewania związanych z zimnym klimatem
lub trudnościami w zaopatrzeniu w paliwo napotykanymi przez
ludność kwalifikujących się obszarów.
Zdaniem władz włoskich w przypadku
regionów górskich dodatkowe koszty transportu LPG są o 120 % wyższe
niż w pozostałej części kraju, zaś transportu oleju
gazowego – o 132 % wyższe.
Według władz włoskich w
przypadku stref klimatycznych E i F ulga podatkowa jest równa średnio
11–12 % ceny oleju gazowego i LPG używanych do celów grzewczych.
Powyższe wartości liczbowe
należy porównać ze średnimi kosztami ogrzewania: koszty te
przewyższają o 90 % średnią krajową w strefie
klimatycznej E oraz o 170 % średnią krajową w strefie
klimatycznej F, co jest związane z warunkami klimatycznymi.
Specyfika wysp polega na tym, że z powodu
ich położenia geograficznego mają one ograniczone
możliwości w zakresie dostaw paliwa, co powoduje, że w
związku z dodatkowymi kosztami transportu dostawy te są droższe
niż w przypadku kontynentalnej części Włoch. Władze
włoskie potwierdziły, że wspomniana ulga podatkowa nie powoduje
nadmiernej kompensacji i nie sprowadza cen LPG oraz oleju gazowego poniżej
poziomu cen na kontynencie. Jeśli chodzi o stosowanie subsydium w
odniesieniu do małych wysp, w ich przypadku łańcuch logistyczny
jest w sposób nieunikniony droższy niż we Włoszech
kontynentalnych. Wyższe koszty są wynikiem braku podstawowej
logistyki, co prowadzi do wyższych kosztów dystrybucji. Często
są one również powodowane utrudnionym dostępem drogowym,
wyższymi kosztami paliwa silnikowego niż na kontynencie i kosztami
transportu umożliwiającego dostęp do małych wysp, jak
również ograniczoną wielkością poszczególnych dostaw.
Władze włoskie oszacowały, że koszty te są około
10–15 % wyższe niż odpowiadające im koszty we Włoszech
kontynentalnych.
Wyjaśniły również, że w
ciągu ostatnich trzech lat środek umożliwił obniżenie
końcowej ceny zakupu LPG oraz oleju gazowego wykorzystywanych do celów
grzewczych o około 10 %.
Władze włoskie wyjaśniły,
że na wspomnianych obszarach nie nastąpił rozwój sieci
przesyłowej gazu ziemnego, co stawia gminy w górach, na Sardynii oraz
małych wyspach w jeszcze bardziej niekorzystnym położeniu.
Roczne wydatki z budżetu na realizację przedmiotowego
środka wynoszą około 230 mln EUR.
·
Obowiązujące przepisy w dziedzinie,
której dotyczy wniosek
Dyrektywa Rady
2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji
wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów
energetycznych i energii elektrycznej oraz decyzja Rady 2008/318/WE z dnia 7
kwietnia 2008 r. upoważniająca Włochy do stosowania na
określonych obszarach geograficznych obniżonych stawek opodatkowania
oleju gazowego i gazu płynnego używanych do celów grzewczych zgodnie
z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE.
Spójność z pozostałymi
obszarami polityki i celami Unii
Każdy wniosek o odstępstwo na mocy
art. 19 dyrektywy w sprawie opodatkowania energii musi zostać zbadany
przez Komisję z uwzględnieniem prawidłowego funkcjonowania rynku
wewnętrznego, konieczności zapewnienia uczciwej konkurencji oraz
polityki UE w dziedzinach zdrowia, ochrony środowiska, energii i
transportu.
Zróżnicowanie stawek podatkowych
częściowo zmniejsza dodatkowe koszty ogrzewania ponoszone przez
mieszkańców niektórych obszarów geograficznych we Włoszech, znajdujących
się w szczególnie niekorzystnej sytuacji w porównaniu z
pozostałą częścią terytorium, w przypadku których
standardowa stawka podatkowa mająca zastosowanie do LPG i olejów gazowych
używanych do celów grzewczych doprowadziłaby do nadmiernego
obciążenia podatkowego. Niekorzystna sytuacja geograficzna
przekłada się na dodatkowe koszty ogrzewania, które wynikają z
trudnych warunków klimatycznych lub wyspiarskiego charakteru tych obszarów, w
połączeniu z niedostępnością alternatywnych
źródeł energii do celów grzewczych, a w szczególności z brakiem
dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego.
Zarówno w przypadku LPG, jak i gazu
płynnego obniżona stawka podatkowa jest wyższa niż
minimalne poziomy opodatkowania określone w dyrektywie w sprawie
opodatkowania energii i jedynie częściowo zmniejsza dodatkowe koszty
ogrzewania ponoszone na odnośnych obszarach geograficznych.
Można zatem uznać, że
obniżka ta jest zgodna z celem polegającym na zapewnieniu
zachęty podatkowej do osiągnięcia większej
efektywności energetycznej. Środka nie uznano za niezgodny z
odpowiednimi politykami UE dotyczącymi środowiska i energii.
Ponadto jest on do przyjęcia z punktu
widzenia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz potrzeby
zapewnienia uczciwej konkurencji. Ogranicza się on do częściowej
kompensacji dodatkowych kosztów ogrzewania związanych z obiektywnymi
warunkami istniejącymi na obszarach, których dotyczy wniosek. Ulga
podatkowa nie sumuje się z żadną inną ulgą podatkową
i nie ma zastosowania do jakiegokolwiek innego wykorzystania olejów
opałowych niż ogrzewanie pomieszczeń.
Artykuł 19 ust. 2 dyrektywy w sprawie
opodatkowania energii stanowi, że środki przyjęte na jego
podstawie muszą być ograniczone w czasie, i wyznacza maksymalny okres
ich obowiązywania wynoszący sześć lat, z
możliwością przedłużenia. Ponieważ jest to
środek podatkowy o charakterze tymczasowym, Komisja zakłada, ze jego
przedłużenie powinno zapewnić Włochom
wystarczającą ilość czasu na dokonanie oceny wpływu
tego środka na środowisko, jak również na wprowadzenie
zachęt do poprawy efektywności energetycznej i przeprowadzenie ich
oceny. Przedłużenie środka powinno zapewnić władzom
włoskim wystarczająco dużo czasu na zebranie informacji
niezbędnych do przeprowadzenia takiej oceny. Będzie ono również
stanowić sygnał, że w przyszłości nacisk zostanie
położony na bardziej ukierunkowane działania w zakresie
oszczędzania energii w celu zwiększenia efektywności
energetycznej i zapewnienia pozytywnego wpływu na środowisko. Z
wymienionych powodów na obecnym etapie właściwe wydaje się
udzielanie pozwolenia na okres trzech lat.
Zasady pomocy państwa
Przewidziane przez władze włoskie
obniżone stawki podatkowe w wysokości 274,10 EUR za
1 000 l oleju gazowego i 30,87 EUR za 1 000 kg LPG,
wykorzystywanych do celów grzewczych, są powyżej minimalnego unijnego
poziomu opodatkowania określonego w art. 9 dyrektywy 2003/96/WE.
Przedmiotowy środek wchodzi zatem w zakres art. 25
rozporządzenia 800/2008/WE ([3])
(„ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych”) i
w związku z tym zostałby uznany za zgodny z rynkiem wewnętrznym
oraz zwolniony z wymogu zgłoszenia. Okres obowiązywania ogólnego
rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych był
pierwotnie ograniczony do dnia 31 grudnia 2013 r. Został jednak
przedłużony przez Komisję do dnia 30 czerwca 2014 r. na mocy rozporządzenia
1224/2013/UE ([4]).
W przypadku nowych zasad pomocy państwa przyjętych przez Komisję
przed wydaniem decyzji Rady w sprawie przedmiotowego wniosku zobowiązania
w zakresie zgłoszenia będą musiały zostać poddane
ponownej ocenie na podstawie nowych przepisów.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
 ·                         Konsultacje z zainteresowanymi stronami
 Niniejszy wniosek dotyczy jedynie Włoch.
 ·                         Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
 Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.
 ·                         Ocena skutków Niniejszy wniosek dotyczy upoważnienia dla jednego państwa członkowskiego, wydawanego na wniosek tego państwa.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Wniosek ma na celu przyznanie Włochom
pozwolenia na stosowanie odstępstwa od przepisów ogólnych dyrektywy Rady
2003/96/WE w celu stosowania obniżonych stawek opodatkowania oleju
gazowego i LPG używanych do celów grzewczych.
Podstawa prawna
Artykuł 19 dyrektywy Rady 2003/96/WE.
Zasada pomocniczości
Dziedzina podatków pośrednich objęta
art. 113 TFUE nie jest sama w sobie przedmiotem wyłącznej kompetencji
Unii Europejskiej w rozumieniu art. 3 TFUE.
Wykonywanie przez państwa
członkowskie ich obecnych kompetencji w tej dziedzinie jest jednak
ściśle określone i ograniczone przez istniejące prawo UE.
Zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE jedynie Rada może
upoważnić państwo członkowskie do wprowadzenia dodatkowych
zwolnień lub obniżek w rozumieniu tego przepisu. Państwa
członkowskie nie mogą zastępować w tym zakresie Rady.
Wniosek spełnia zatem wymogi zasady
pomocniczości.
Zasada proporcjonalności
Wniosek spełnia wymogi zasady
proporcjonalności. Ulga podatkowa nie wykracza poza to, co jest konieczne
do osiągnięcia przedmiotowego celu (zob. powyżej rozważania
na temat aspektów rynku wewnętrznego i uczciwej konkurencji).
Wybór instrumentów
Proponowane instrumenty: decyzja wykonawcza
Rady.
Artykuł 19 dyrektywy 2003/96/WE
przewiduje jedynie tego typu środek.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Proponowany środek nie pociąga ze
sobą obciążenia finansowego ani administracyjnego dla Unii.
Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii.
2014/0200 (NLE)
Wniosek
DECYZJA WYKONAWCZA RADY
upoważniająca Włochy do
stosowania na określonych obszarach geograficznych obniżonych stawek
opodatkowania oleju gazowego i LPG używanych do celów grzewczych zgodnie z
art. 19 dyrektywy 2003/96/WE
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady
2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji
wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów
energetycznych i energii elektrycznej ([5]),
w szczególności jej art. 19 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zgodnie z art. 19 ust 1
dyrektywy 2003/96/WE Włochy zostały upoważnione do stosowania na
niektórych szczególnie upośledzonych obszarach obniżonych stawek
podatku akcyzowego na olej gazowy oraz LPG używane do celów grzewczych.
Odnośne pozwolenie zostało wydane z mocą
obowiązującą do dnia 31 grudnia 2012 r. decyzją Rady
2008/318/WE z dnia 7 kwietnia 2008 r. upoważniającą Włochy
do stosowania na określonych obszarach geograficznych obniżonych
stawek opodatkowania oleju gazowego i gazu płynnego używanych do
celów grzewczych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE ([6]).
(2)       Pismem z dnia 31 maja 2012 r.
władze włoskie wystąpiły z wnioskiem o zezwolenie na
stosowanie na niektórych szczególnie upośledzonych obszarach
geograficznych obniżonych stawek opodatkowania oleju gazowego i LPG
używanych do celów grzewczych w drodze przedłużenia praktyki
stosowanej na niektórych obszarach zgodnie z wyżej wymienioną
decyzją Rady, jeszcze przed upływem terminu jej obowiązywania.
Władze włoskie przedłożyły dodatkowe informacje i
wyjaśnienia w dniach 4 grudnia 2012 r., 16 lipca 2013 r., 31 grudnia 2013
r. i 22 stycznia 2014 r. Pismem z dnia 19 marca 2014 r. władze
włoskie wystąpiły z wnioskiem o przedłużenie
zezwolenia udzielonego decyzją Rady 2008/318/WE bez zmian w odniesieniu do
jego zasięgu terytorialnego. Wniosek o zezwolenie obejmuje okres od dnia 1
stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.
(3)       Włochy mają
niezwykle zróżnicowane terytorium, gdzie warunki klimatyczne i
geograficzne są bardzo zmienne. Z uwagi na charakterystykę swojego
terytorium Włochy wprowadziły obniżone stawki opodatkowania
oleju gazowego i LPG w celu częściowej kompensacji nieproporcjonalnie
wysokich kosztów ogrzewania ponoszonych przez mieszkańców niektórych
obszarów geograficznych.
(4)       Zróżnicowanie stawek
podatkowych opiera się na obiektywnych kryteriach i ma na celu zapewnienie
ludności na kwalifikujących się obszarach stopy życia
porównywalnej do tej, jaką ma pozostała część
ludności Włoch, za pomocą obniżenia nieproporcjonalnie
wysokich kosztów ogrzewania wynikających z trudnych warunków klimatycznych
lub trudności w zaopatrzeniu w paliwo w porównaniu z pozostałą
częścią kraju.
(5)       Ulga podatkowa ma
zastosowanie na obszarach geograficznych spełniających
następujące kryteria: i) najtrudniejsze warunki klimatyczne na
terytorium Włoch (gminy położone na terenie strefy F zgodnie z dekretem
prezydenckim nr 412 z 1993 r. ([7])),
trudne warunki klimatyczne połączone z trudnościami w
zaopatrzeniu w paliwo (gminy położone w strefie E zgodnie z dekretem
prezydenckim nr 412 z 1993 r., o ile nie zostały podłączone do
sieci przesyłowej gazu ziemnego), izolacja geograficzna w
połączeniu z trudnym i kosztownym zaopatrzeniem w paliwo: Sardynia
oraz małe wyspy. Ze względu na fakt, że rozwój sieci
przesyłowej gazu ziemnego w istotnym stopniu obniży dodatkowe koszty
ogrzewania i zwiększy zróżnicowanie dostaw paliwa, w stosownych
przypadkach stosowanie obniżonej stawki jest ograniczone do czasu
zakończenia budowy sieci przesyłowej gazu ziemnego na terenie
poszczególnych gmin.
(6)       Komisja dokonała
przeglądu omawianego środka i uznała, że nie narusza on zasad
konkurencji ani nie ogranicza funkcjonowania rynku wewnętrznego; nie
uznała go też za niezgodny z polityką UE w dziedzinach ochrony
środowiska, energii i transportu. Zarówno w przypadku oleju gazowego, jak
i LPG obniżona stawka podatkowa jest wyższa niż minimalne
poziomy opodatkowania określone w dyrektywie 2003/96/WE i jedynie
częściowo zmniejsza dodatkowe koszty ogrzewania ponoszone na
odnośnych obszarach geograficznych.
(7)       Środek ma zastosowanie
jedynie do ogrzewania pomieszczeń (zarówno na potrzeby osób prywatnych,
jak i podmiotów gospodarczych); nie ma on zastosowania w przypadku innych form
wykorzystania gospodarczego wspomnianych produktów. Według władz
włoskich kwota korzyści podatkowych dla podmiotów gospodarczych jest
w każdym poszczególnym przypadku objęta rozporządzeniem Komisji
(WE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108
TFUE do pomocy de minimis ([8]).
Jeśli jednak zyski dowolnego indywidualnego przedsiębiorstwa
przekroczą limity określone w przywołanym rozporządzeniu,
fakt ten należy zgłosić Komisji zgodnie z rozporządzeniem
(UE) nr 734/2013 z dnia 22 lipca 2013 r. zmieniającym
rozporządzenie (WE) nr 659/1999 ustanawiające szczegółowe zasady
stosowania art. 93 Traktatu WE ([9]).
(8)        Biorąc pod uwagę
potencjalny wpływ środka na środowisko, właściwe
wydaje się udzielanie pozwolenia na okres trzech lat. Taki okres jego
stosowania powinien zapewnić władzom włoskim wystarczająco
dużo czasu na przeprowadzenie oceny jego wpływu na środowisko,
jak również będzie wskazywać na potrzebę wprowadzenia w
przyszłości bardziej ukierunkowanych środków w zakresie
oszczędzania energii w celu poprawy efektywności energetycznej i
zapewnienia pozytywnego wpływu na środowisko,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Włochy
do stosowania obniżonych stawek opodatkowania oleju gazowego i LPG
używanych do celów grzewczych w następujących znajdujących
się w niekorzystnej sytuacji obszarach geograficznych:
1.
gminy znajdujące się w strefie F zgodnie
z dekretem prezydenckim nr 412 z dnia 26 sierpnia 1993 r.;
2.
gminy znajdujące się w strefie E zgodnie
z dekretem prezydenckim nr 412 z dnia 26 sierpnia 1993 r.;
3.
gminy Sardynii i małych wysp ([10]).
W celu uniknięcia nadmiernej kompensacji
obniżka nie może wykroczyć poza dodatkowe koszty ogrzewania na
danych obszarach. W przypadku Sardynii i małych wysp ulga podatkowa nie
może pociągać za sobą obniżki cen poniżej ceny
tego samego paliwa we Włoszech kontynentalnych.
Obniżona stawka musi być zgodna z
wymogami dyrektywy Rady 2003/96/WE, a w szczególności z minimalnymi
poziomami stawek podatkowych określonymi w art. 9 tej dyrektywy.
Artykuł 2
Obszary geograficzne, o których mowa w
załączniku w pkt 2 i 3,kwalifikują się do ulgi podatkowej,
jeżeli w danej gminie nie ma dostępnej sieci przesyłowej gazu
ziemnego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.
Decyzja wygasa po upływie trzech lat.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki
Włoskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
([1])            Dyrektywa
Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji
wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów
energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283 z 31.10.2003 r., s. 51;
ostatnio zmieniona dyrektywami 2004/74/WE i 2004/75/WE (Dz.U. L 157 z
30.4.2004, s. 87 i 100).
([2])            Dz.U.
L 109 z 19.4.2008, s. 27–29.
([3])            Rozporządzenie
Komisji (WE) nr 800/2008/WE z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre
rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88
Traktatu (Dz.U. L 214 z 9.8.2008, s. 3).
([4])            Dz.U.
L 320 z 30.11.2013.
([5])            Dz.U.
L 283 z 31.10.2003, s. 51. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą
2004/75/WE (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, s. 100).
([6])            Dz.U.
L 109 z 19.4.2008, s. 27–29.
([7])            W
dekrecie prezydenckim nr 412 z 1993 r. podzielono terytorium Włoch na
sześć stref klimatycznych (od A do F). Klasyfikacja ta oparta jest
oparta na jednostce „stopniodni”, które odzwierciedlają ilość
dni w roku, w których temperatura zewnętrzna odbiega od optymalnego
poziomu 20°C, co powoduje konieczność ogrzewania.
([8])            Dz.U.
L 352 z 24.12.2013, s. 1.
([9])            Dz.U.
L 204 z 31.7. 2013, s. 15.
([10])           Wszystkie
włoskie wyspy z wyjątkiem Sycylii.


title: Wniosek decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady uchylająca decyzję Rady 85/368/EWG w sprawie porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego pomiędzy państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej

text:
Ważna informacja prawna

|

52007PC0680

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 6.11.2007KOM(2007) 680 wersja ostateczna2007/0234 (COD)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYuchylająca decyzję Rady 85/368/EWG w sprawie porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego pomiędzy państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKUNiniejszy wniosek jest częścią programu uproszczenia w ramach Programu działalności legislacyjnej i prac Komisji na 2007 r., mającego na celu uproszczenie otoczenia regulacyjnego biznesu i innych podmiotów.Dokonując przeglądu obowiązującego prawodawstwa, Komisja uznała, że decyzja Rady 85/368/EWG w sprawie porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego pomiędzy państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej jest zbędna; należy ją zatem uchylić.Cele decyzji Rady 85/368/EWGNa mocy decyzji Rady 85/386/EWG wprowadzono system porównywalności kwalifikacji uzyskanych w wyniku kształcenia i szkolenia zawodowego. Przedmiotem decyzji było umożliwienie pracownikom lepszego wykorzystania ich kwalifikacji w celu uzyskania dostępu do zatrudnienia w innych państwach członkowskich. Cel ten miał zostać osiągnięty w ramach systemu ustanowionego w decyzji poprzez opracowanie praktycznych opisów stanowisk pracy dla określonych zawodów, czytelnych na całym obszarze Wspólnoty, a także poprzez zapewnienie przedsiębiorstwom, pracownikom i organom publicznym niezbędnych informacji na temat porównywalności kwalifikacji uzyskanych w różnych państwach członkowskich.W decyzji wezwano Komisję i państwa członkowskie do współpracy w zakresie opracowania opisów stanowisk pracy dla określonych zawodów lub ich grup, a następnie dopasowania do tych uzgodnionych opisów uznanych w państwach członkowskich kwalifikacji uzyskanych w wyniku szkolenia zawodowego.Miały powstać tabele porównawcze zawierające następujące informacje: rejestr SEDOC (używany w związku z europejskim systemem rozpowszechniania informacji o popycie i podaży w dziedzinie zatrudnienia), kody w klasyfikacji krajowej, poziom szkolenia zawodowego, tytuły zawodowe w każdym państwie członkowskim i odpowiadające im kwalifikacje, organizacje i instytucje odpowiedzialne za szkolenie zawodowe oraz organy odpowiedzialne za wydawanie i potwierdzanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów. Następnie wspólnie uzgodnione opisy stanowisk pracy i tabele porównawcze miały zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.W decyzji zobowiązano także państwa do wyznaczenia organu koordynującego, mającego za zadanie zbieranie i rozpowszechnianie informacji o porównywalnych kwalifikacjach zawodowych. We współpracy z tymi organami Komisja miała dokonać przeglądu wspólnie uzgodnionych opisów stanowisk pracy i tabel dotyczących porównywalności kwalifikacji zawodowych. Ponadto państwa członkowskie miały obowiązek składania co cztery lata sprawozdań z wdrażania decyzji na poziomie krajowym.Niewdrożenie decyzjiSystem zaproponowany w decyzji okazał się w praktyce kłopotliwy i wdrożono go w najlepszym razie tylko częściowo.Komisja i państwa członkowskie skupiły się w pierwszej kolejności na kwalifikacjach zawodowych pracowników wykwalifikowanych. Pierwszym krokiem było określenie 219 kwalifikacji uzyskanych w wyniku kształcenia i szkolenia w 19 sektorach: wybór tych sektorów odzwierciedlał zawody, których wykonywanie w największym stopniu predestynuje do wyjazdu za granicę.Opracowano procedury ustalania opisów stanowisk pracy i porównywania kwalifikacji przez Komisję, CEDEFOP i ekspertów z państw członkowskich. W sprawozdaniu sporządzonym dla Komisji w 1990 r. wskazano jednak na trudności, które wystąpiły w tym procesie, oraz stwierdzono jego powolne tempo – do 1990 r. opublikowano dane o porównywalności kwalifikacji tylko dla 5 z 19 określonych sektorów, obejmujące 66 zawodów. Proces zapisywania, opisywania i porównywania kwalifikacji okazał się powolny i niewydolny. W sprawozdaniu z 1990 r. podkreślono znaczenie zakończenia prac nad porównywalnością kwalifikacji przed utworzeniem rynku wewnętrznego, planowanym na koniec 1992 r. Proponowano także uproszczenie procedur i przyspieszenie tempa prac, ustalając, że opisy zawodów w 14 kolejnych sektorach zostaną uzgodnione do końca 1992 r. Cel ten okazał się w praktyce zbyt ambitny i nie został osiągnięty.Ponadto rozwiązania przyjęte w decyzji wykazały zbyt małą elastyczność w kontekście zmieniających się potrzeb. Mimo że decyzja zawierała odniesienie do potrzeby dostosowywania się do nowych sytuacji powstających w związku ze zmianami technologicznymi, Komisja, CEDEFOP i państwa członkowskie pogodziły się z faktem, że obrane scentralizowane podejście oraz nieustanna i zachodząca w szybkim tempie ewolucja kwalifikacji prowadzą do rychłej dezaktualizacji publikowanych informacji.W sprawozdaniu z 1990 r. podkreślono, że system może być efektywny tylko wtedy, gdy będą z niego korzystać państwa członkowskie – w praktyce prace prowadzone na poziomie europejskim miały niewielkie oddziaływanie na podmioty na poziomie krajowym i sektorowym.Z powyższych przyczyn wkrótce odstąpiono od realizacji działań przewidzianych w decyzji.Niniejszy wniosek w sprawie jej uchylenia wnosi zatem wkład do programu Komisji w zakresie uproszczenia prawodawstwa. Celem tego uproszczenia jest poprawa konkurencyjności w ramach Agendy na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, a także podniesienie ogólnej jakości wspólnotowych ram prawnych.Zdaniem Komisji decyzja w sprawie kształcenia i szkolenia zawodowego zostanie zastąpiona nowszymi inicjatywami podejmowanymi na poziomie UE lub międzyrządowym w zakresie zwiększania przejrzystości, wspierania transferu kwalifikacji i doceniania wyników nauki.Europejska struktura kwalifikacji (EQF)Wśród takich inicjatyw należy wymienić europejską strukturę kwalifikacji (EQF), zmierzającą do osiągnięcia ogólnego celu decyzji z 1985 r. – ułatwienia porównywalności kwalifikacji, a w rezultacie poprawy mobilności pracowników. We wrześniu 2006 r. Komisja przedłożyła wniosek w sprawie utworzenia EQF [COM (2006) 479], przyjęty przez Parlament Europejski i Radę w [miesiąc/rok].EQF ma odmienny zakres od decyzji z 1985 r., są to bowiem ramy uczenia się przez całe życie, obejmujące kształcenie ogólne i dla dorosłych, szkolnictwo wyższe oraz kształcenie i szkolenie zawodowe, podczas gdy jedynym przedmiotem decyzji z 1985 r. była ta ostatnia kwestia. W EQF przyjęto także zupełnie inne podejście.Zalecenie ustanawia EQF jako narzędzie odniesienia dla porównania poziomów kwalifikacji w krajowych systemach kwalifikacji oraz w systemach opracowanych przez międzynarodowe organizacje sektorowe. Zaleca się, aby kraje odniosły swoje krajowe systemy do EQF poprzez powiązanie poziomów kwalifikacji z odpowiadającymi im poziomami EQF i, w odpowiednich przypadkach, poprzez opracowanie krajowych ram kwalifikacji. Następnie zaleca się krajom zagwarantowanie, że do 2012 r. wydawane przez nie świadectwa, dyplomy i inne potwierdzenia kwalifikacji będą zawierały odniesienie do odpowiedniego poziomu EQF (np. poziom 4).EQF opiera się na zestawie europejskich poziomów odniesienia, opisanych jako efekty uczenia się i odzwierciedlających to, co uczący się wie, co rozumie i co jest w stanie robić, niezależnie od kontekstu uzyskania poszczególnych kwalifikacji. Dzięki temu czytelne są kwalifikacje uzyskane w wyniku kształcenia i szkolenia w każdej dziedzinie. Stosowanie wyników nauczania w opisywaniu poziomu kwalifikacji ułatwia także potwierdzanie uczenia się odbywającego się poza instytucjami kształcenia i szkolenia formalnego, co jest kluczowym elementem uczenia się trwającego rzeczywiście przez całe życie.EQF a decyzja 85/368/EWGW decyzji z 1985 r. przyjęto odgórne podejście, wymagające intensywnej współpracy ekspertów z różnych państw w zakresie stałego aktualizowania wykazu, wprowadzania zmian do opisów zawodów i kwalifikacji oraz dodawania, w razie potrzeby, nowych kwalifikacji. O niepraktyczności takiego podejścia świadczy fakt, że zajęto się tylko ograniczoną liczbą zawodów i niewielką częścią kwalifikacji zawodowych.Podejście zastosowane w EQF opiera się na dobrowolności i decentralizacji: Wspólnota dostarcza wspólnego punktu odniesienia, podczas gdy decyzje w bardziej szczegółowych sprawach pozostawia się właściwym organom na poziomie krajowym i sektorowym. Przewidziane rozwiązania w zakresie prac nad powiązaniem z EQF kwalifikacji w poszczególnych krajach nie są nadmiernie uciążliwe. Państwa mają powiązać obowiązujące w nich poziomy kwalifikacji z EQF, tak by można było określić poziom w ramach EQF dla wszystkich kwalifikacji przypisanych do danego poziomu krajowych ram lub krajowego systemu. EQF dostarcza zatem wspólnego języka do opisu i interpretacji kwalifikacji.Decyzje państw członkowskich o przypisaniu kwalifikacji do poziomów EQF są przedkładane Grupie Doradczej ds. EQF czuwającej nad jakością tego procesu. . W interesie państw leży zatem dokonanie właściwej wstępnej oceny poziomu własnych kwalifikacji i wniesienie wkładu do procesu zapewniania jakości na poziomie europejskim.EQF odnosi się zatem do niedoskonałości decyzji z 1985 r. na dwóch poziomach: poprzez skoncentrowanie się na poprawie przejrzystości kwalifikacji oraz poprzez wprowadzenie zdecentralizowanego podejścia do współpracy, które odzwierciedla rosnącą złożoność kwalifikacji w Europie.Inne instrumenty przejrzystości i mobilnościEQF będzie instrumentem o celach i funkcjach najbardziej zbliżonych do tych, których nie udało się osiągnąć przy pomocy decyzji z 1985 r., jednakże są także inne narzędzia i środki na poziomie europejskim, które propagują przejrzystość i poprawiają możliwość przenoszenia kwalifikacji. Wśród nich należy wymienić Europass, europejski system transferu punktów w szkolnictwie wyższym (ECTS), konkluzje Rady z 2004 r. dotyczące identyfikacji i zatwierdzania nieformalnego i pozaformalnego uczenia się oraz portal Ploteus.Na mocy decyzji 2241/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie jednolitych ram wspólnotowych dla przejrzystości kwalifikacji i kompetencji (Europass) wprowadzono zestaw instrumentów europejskich służących do określania własnych kwalifikacji i kompetencji.Istniejący europejski system transferu punktów w szkolnictwie wyższym (ECTS) oraz powstający europejski system transferu punktów w kształceniu i szkoleniu zawodowym [ECVET – SEC (2006) 1431] ułatwią obywatelom łączenie korzystania z kształcenia i szkolenia z różnych krajów. Oba te instrumenty zapewniają bezpośrednie wsparcie dla poszczególnych obywateli próbujących przenosić kwalifikacje lub jednostki kwalifikacji ponad granicami instytucjonalnymi i krajowymi.Rada Europejska przyjęła w 2004 r. zestaw wspólnych zasad dotyczących identyfikacji i potwierdzania nieformalnego i pozaformalnego uczenia się (9600/2004) Zasady te stanowią podstawę zacieśnienia współpracy w zakresie potwierdzania oraz zachętę dla Komisji, państw członkowskich i partnerów społecznych do bardziej systematycznego wprowadzania metod i systemów zatwierdzania.Portal „Ploteus” poświęcony możliwościom nauki w UE (http://ec.europa.eu/ploteus) przyczynia się do większej przejrzystości kwalifikacji poprzez zapewnianie informacji o kształceniu, szkoleniu i możliwościach uczenia się w krajach europejskich.Wzajemne uznawanie kwalifikacji w dziedzinie zawodów regulowanych jest zapewnione na mocy dyrektywy 2005/36/WE przyjętej w dniu 7 września 2005 r. Dyrektywa ta, która konsoliduje, modernizuje i upraszcza 15 istniejących dyrektyw przyjętych w latach 1975-1999, przewiduje system automatycznego uznawania kwalifikacji dla zawodów o zharmonizowanych wymaganiach w zakresie szkolenia (lekarze, pielęgniarki, położne, dentyści, weterynarze, farmaceuci) oraz dla architektów. W przypadku pozostałych zawodów regulowanych (obecnie około 800 zawodów jest regulowanych przez jedno lub więcej państw członkowskich UE), systemy są oparte na wzajemnym uznawaniu tj. osoba wykwalifikowana do wykonywania danego zawodu w danym państwie członkowskim powinna być również uprawniona do wykonywania tego zawodu w innym państwie członkowskim.2. SPÓJNOść Z POLITYKą I CELAMI UNII W INNYCH DZIEDZINACHWniosek w sprawie uchylenia decyzji jest zgodny z agendą lizbońską, w szczególności ze strategią w zakresie lepszych uregulowań prawnych i z potrzebą uproszczenia otoczenia regulacyjnego biznesu i innych podmiotów.Decyzja z 1985 r. dawno wyszła z użycia. Już w 1990 r. w sprawozdaniu przygotowanym dla Komisji wskazywano na jej niedoskonałości i w najlepszym razie jedynie częściowe wykonanie jej celów. Do tej pory została ona tylko częściowo wdrożona i przestała mieć zastosowanie w jakimkolwiek kontekście.Warianty dla KomisjiW świetle tej sytuacji Komisja rozważyła trzy warianty postępowania. Jeden z nich mógłby polegać na pozostawieniu decyzji w dorobku Wspólnoty. Jednakże ze względu na bezskuteczność tej decyzji takie stanowisko byłoby sprzeczne z deklarowanym przez Komisję zobowiązaniem do upraszczania prawodawstwa. Jako że Rada i Parlament przyjęły europejską strukturę kwalifikacji, której cele częściowo pokrywają się z celami decyzji z 1985 r., zastosowanie tego wariantu pozostawiłoby teoretycznie w mocy zbędny akt prawny. Wówczas obowiązywałyby dwa instrumenty o podobnych celach, lecz oparte na różnym podejściu i opisujące kwalifikacje z przeciwstawnych punktów widzenia. Prowadziłoby to do dezorientacji.Drugim wariantem jest zmiana decyzji z 1985 r. Byłoby to jednak trudne, jeśli nawet nie niemożliwe z metodologicznego i praktycznego punktu widzenia. Jak wskazano wyżej, podstawy merytoryczne decyzji z 1985 r. są w coraz większym stopniu nieaktualne, co wymagałoby jej prawie całkowitego przeredagowania, pozbawiając jakiegokolwiek znaczenia pierwotny tekst. W rezultacie zmiana nie rozwiązałaby niektórych problemów i zastrzeżeń, o których mowa w powyżej w kontekście pierwszego wariantu, na przykład związanych z przekazywaniem państwom członkowskim sprzecznych sygnałów.Trzeci wariant polega na uchyleniu decyzji i powierzeniu realizacji jej celów nowej EQF i pozostałym wspomnianym mechanizmom. Uchylenie decyzji jest zgodne z ogólnym celem Komisji w zakresie zmniejszania obciążeń prawnych oraz usuwania przestarzałych i niestosowanych aktów prawnych (program uproszczenia, Program działalności legislacyjnej i prac Komisji na 2007 r. i strategia dotycząca lepszych uregulowań prawnych). Cele decyzji są realizowane w ramach EQF w sposób bardziej wydajny – dzięki „lżejszym” ramom – jak i bardziej skutecznie, biorąc pod uwagę zwiększoną przejrzystość tego nowego instrumentu, jego szerszy zakres i oparcie go na efektach uczenia się. Ponadto podstawą EQF jest konsensus podmiotów na każdym etapie prac nad tym instrumentem. Komisja zaproponowała go na wniosek państw członkowskich i partnerów społecznych, a także konsultowała się z nimi w toku prac legislacyjnych.Komisja postanowiła zatem o wyborze trzeciego wariantu i o przedłożeniu wniosku o uchylenie decyzji z 1985 r.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKUKrótki opis proponowanych działańWniosek przewiduje uchylenie decyzji Rady 85/368/EWG w sprawie porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego pomiędzy państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej.Podstawa prawnaArtykuł 150 ust. 4 Traktatu stwierdza, że działania Wspólnoty wspierają i uzupełniają działanie państw członkowskich, a w szczególności, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, zmierzają do poprawy wstępnego kształcenia zawodowego, ułatwienia integracji i reintegracji zawodowej oraz do rozwoju wymiany informacji i doświadczeń w kwestiach wspólnych.Zasada pomocniczościZasada pomocniczości ma zastosowanie, o ile wniosek nie podlega wyłącznym kompetencjom Wspólnoty.Cele wniosku nie mogą być osiągnięte w stopniu wystarczającym przez państwa członkowskie z następujących względów:- decyzję należy uchylić na poziomie Wspólnoty.Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:Uchyla zbędny akt prawny.Wybór instrumentówProponowany instrument: decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady. Uchylenie obowiązującej decyzji musi nastąpić w drodze decyzji.4. WPłYW NA BUDżETWniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty2007/0234 (COD)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYuchylająca decyzję Rady 85/368/EWG w sprawie porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego pomiędzy państwami członkowskimi Wspólnoty EuropejskiejPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 150 ust. 4,uwzględniając wniosek Komisji[1],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],uwzględniając opinię Komitetu Regionów[3],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) We wspólnotowej polityce dotyczącej lepszych uregulowań prawnych podkreśla się znaczenie uproszczenia krajowego i wspólnotowego prawodawstwa dla poprawy konkurencyjności przedsiębiorstw oraz dla realizacji celów strategii lizbońskiej.(2) Wdrożenie decyzji 85/368/EWG[5] nie przyczyniło się do osiągnięcia porównywalności kwalifikacji zawodowych z korzyścią dla pracowników poszukujących zatrudnienia w innym państwie członkowskich.(3) Metody i podejście do opisu i porównania kwalifikacji przewidziane w decyzji 85/368/EWG są odmienne od obecnie stosowanych w systemach kształcenia i szkolenia.(4) Decyzję 85/368/EWG zastępuje zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia […] r. w sprawie ustanowienia europejskich ram kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie[6].(5) Należy zatem uchylić decyzję 85/368/EWG.PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Decyzja 85/368/EWG traci moc z dniem […] r.Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. C […] z […], str. […].[2] Dz.U. C […] z […], str. […].[3] Dz.U. C […] z […], str. […].[4] Dz.U. C […] z […], str. […].[5] Dz.U. L 199 z 31.7.1999, str. 56.[6] Dz.U. […] z […], str. […].


				|

		52015PC0146

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 68 posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego oraz 95 posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu, w odniesieniu do przyjęcia zmian do konwencji MARPOL i SOLAS oraz wytycznych z 2009 r. dotyczących systemów oczyszczania gazów spalinowych /* COM/2015/0146 final - 2015/0071 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           WPROWADZENIE
Niniejszy wniosek Komisji dotyczy ustalenia
stanowiska Unii na 68 posiedzenie Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego
(MEPC) IMO oraz na 95 posiedzenie Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC)
IMO w odniesieniu do 3 zmian instrumentów IMO przedstawionych oddzielnie w
następujących podpunktach.
1.1         Zmiany załączników
I, II, IV i V do konwencji MARPOL
Na 67 posiedzeniu MEPC zatwierdzono
preambułę, wprowadzenie i część II projektu
Międzynarodowego kodeksu dla statków pływających po wodach
polarnych (kodeksu polarnego), z myślą o przyjęciu ich podczas
MEPC 68. Na 67 posiedzeniu MEPC zatwierdzono również powiązane
projekty zmian załączników I, II, IV i V do konwencji MARPOL z
myślą o przyjęciu ich podczas MEPC 68. Kodeks polarny został
opracowany, aby uzupełnić istniejące instrumenty IMO w celu
zwiększenia bezpieczeństwa eksploatacji statków i złagodzenia
skutków dla ludzi i środowiska na odległych i szczególnie
narażonych na zagrożenia wodach polarnych, na których mogą
panować bardzo trudne warunki.
Powyższe zmiany konwencji MARPOL
określono w załączniku 11 do sprawozdania z MEPC 67 (MEPC
67/20). W pkt 9.45 tego sprawozdania wskazano, że zmiany te zostaną
przyjęte podczas MEPC 68.
1.2         Zmiany do wytycznych z 2009
r. dotyczących systemów oczyszczania gazów spalinowych
Podkomitet IMO ds. Zapobiegania Zanieczyszczeniom
i Reagowania na nie (PPR 2) zatwierdził projekt zmian wytycznych z 2009 r.
dotyczących systemów oczyszczania gazów spalinowych, określonych w
rezolucji MEPC.184(59), z myślą o przyjęciu podczas MEPC 68.
Wytyczne z 2009 r. dotyczące systemów oczyszczania gazów spalinowych
powinny zapewnić jasność w kwestii testowania skruberów
podłączonych do maszyn okrętowych, które nie mogą
zostać przetestowane przy większych obciążeniach lub w
ogóle nie mogą zostać przetestowane podczas przebywania w porcie.
Projekty zmian, oparte na wnioskach UE, dotyczą stosowania metodyki
opartej na obliczeniach, takich jak obliczeniowa mechanika płynów lub
stosowanie ustalonych wzorów empirycznych, jako wykonalnego rozwiązania
zastępującego pomiary. Projekty te przedstawiono w sekcjach 6, 6.9,
10.1.2.1 ppkt (ii) i 10.1.2.2 wytycznych z 2009 r.
Zmiany wytycznych z 2009 r. dotyczących
systemów oczyszczania gazów spalinowych określono w załączniku 1
do sprawozdania PPR 2 (PPR 2/21). W pkt 2.23 tego sprawozdania wskazano,
że zmiany te zostaną przyjęte podczas MEPC 68.
1.3         Zmiany prawidła
II-2/20.3 konwencji SOLAS
Na MSC 94 zatwierdzono projekt zmian
prawidła II-2/20.3 konwencji SOLAS, które umożliwią eksploatowanie
wentylatorów przy mniejszej częstotliwości wymian powietrza w
przypadku wprowadzenia systemu kontroli jakości powietrza zgodnie z
MSC/Circ.729 w sprawie wytycznych projektowych i zaleceń operacyjnych
dotyczących systemów wentylacyjnych w pomieszczeniach ładunkowych
ro-ro. Projekt zmian ma zastosowanie do pomieszczeń przeznaczonych dla
pojazdów, pomieszczeń kategorii specjalnej i pomieszczeń ro-ro na
statkach towarowych i pasażerskich.
Zmiany te określono w załączniku
11 do sprawozdania z MSC 94 (MSC 94/21/add.1). W pkt 8.7 sprawozdania z MSC 94
(MSC 94/21) stwierdzono, że zmiany zostaną przyjęte podczas MSC
95.
2.           PRZYJĘCIE ZMIAN
ZAPROPONOWANYCH PRZEZ IMO
2.1         Przyjęcie zmian
Zmiany określone w pkt 1.1–1.3 powyżej
zostały zatwierdzone na 67 posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska
Morskiego w dniach 13–17 października 2014 r., 94 posiedzeniu Komitetu
Bezpieczeństwa na Morzu w dniach 17–21 listopada 2014 r., 2 posiedzeniu
Podkomitetu ds. Zapobiegania Zanieczyszczeniom i Reagowania na nie w dniach 19–23
stycznia 2015 r. i mają zostać przedłożone w celu
przyjęcia na 68 posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego w
dniach 11–16 maja 2015 r. i 95 posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na
Morzu w dniach 3–12 czerwca 2015 r.
2.2         Przyjęcie i wejście
w życie
Po przyjęciu przez oba komitety zmiany
określone w pkt 1.1 i 1.3 powyżej zostaną przedłożone
odpowiednim umawiającym się stronom, aby strony te mogły
wyrazić swoją zgodę na związanie się wspomnianymi
zmianami. W rezolucji zawierającej zmiany wytycznych z 2009 r.
dotyczących systemów oczyszczania gazów spalinowych, o których mowa w pkt
1.2 powyżej, zostanie określona data wejścia w życie.
3.           WŁAŚCIWE
PRAWODAWSTWO I KOMPETENCJE UE
3.1         Zmiany załączników
I i II do konwencji MARPOL
Art. 3 dyrektywy 2005/35/WE w sprawie
zanieczyszczeń pochodzących ze statków oraz wprowadzenia sankcji, w
tym sankcji karnych, za przestępstwa związane z zanieczyszczeniami
stanowi, że dyrektywa ta ma zastosowanie na morzu pełnym. Niektóre
obszary wód polarnych objętych kodeksem polarnym uznaje się za morze
pełne. Zgodnie z art. 2 dyrektywa ma zastosowanie do zrzutów substancji
zanieczyszczających, które oznaczają substancje objęte
załącznikami I (olej) i II (szkodliwe substancje ciekłe)
do konwencji Marpol 73/78. Celem dyrektywy 2005/35/WE jest włączenie
międzynarodowych norm dotyczących zanieczyszczeń
pochodzących ze statków do prawa UE oraz zapewnienie ponoszenia
odpowiednich kar przez zanieczyszczających. Zgodnie z art. 4 dyrektywy
państwa członkowskie zapewniają uznanie zrzutów substancji
zanieczyszczających ze statków, w tym przypadków mniejszej wagi
obejmujących takie zrzuty, na którymkolwiek z obszarów, o których mowa w
art. 3 ust. 1, za naruszenia prawa, jeśli dokonano ich
umyślnie, przez niedbalstwo lub na skutek poważnego zaniedbania.
Odpowiednie sekcje zostały określone w
części II-A kodeksu polarnego dotyczącej środków
zapobiegania zanieczyszczeniom, której rozdziały 1 i 2 dotyczą
zapobiegania zanieczyszczeniom olejami i kontroli zanieczyszczeń
powodowanych przez szkodliwe substancje ciekłe przewożone luzem.
W związku z tym zmiany do konwencji MARPOL
dotyczące kodeksu polarnego, które mają zostać przyjęte
podczas MEPC 68, będą miały wpływ na prawodawstwo UE w
związku ze stosowaniem dyrektywy 2005/35/WE.
3.2         Zmiany do wytycznych z 2009
r. dotyczących systemów oczyszczania gazów spalinowych
Wytyczne z 2009 r. dotyczące systemów
oczyszczania gazów spalinowych, o których mowa w rezolucji MEPC.184(59),
są wymienione w załączniku II do dyrektywy 2012/33/UE
dotyczącej zawartości siarki w paliwach żeglugowych jako
główny mechanizm zapewnienia zgodności z dyrektywą
(dyrektywą dotyczącą zawartości siarki) w odniesieniu do
warunków korzystania z systemów oczyszczania gazów spalinowych na podstawie tej
dyrektywy, w szczególności stosowania metod redukcji emisji
określonych w art. 4c.
Zmiany wytycznych z 2009 r., które mają
zostać przyjęte podczas MEPC 68, będą miały wpływ
na prawodawstwo UE w związku ze stosowaniem dyrektywy 2012/33/UE.
3.3       Zmiany prawidła II-2/20.3.1.2.1 konwencji SOLAS
Prawidło II-2/20.3.1.2.1 konwencji SOLAS
regulujące kwestię skuteczności systemów wentylacyjnych odnosi
się do ochrony pomieszczeń przeznaczonych dla pojazdów,
pomieszczeń kategorii specjalnej i pomieszczeń ro-ro i ma
zastosowanie do statków pasażerskich.
Zmiany prawidła II-2/20.3 konwencji SOLAS,
które mają zostać przyjęte podczas MSC 95, będą
miały wpływ na prawodawstwo UE w związku ze stosowaniem
dyrektywy 2009/45/UE w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków
pasażerskich. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy
stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A w całości
spełniają wymogi konwencji SOLAS z 1974 r., ze zmianami. Ponadto
Komisja zauważa, że dyrektywa 2009/45/WE zawiera szczegółowe
przepisy dotyczące wentylacji statków pasażerskich klasy B, C i D,
które są identyczne z przepisami konwencji SOLAS, jak określono w
załączniku I rozdział II część B pkt 9.
3.4         Streszczenie
Zdaniem Komisji w świetle stosownych
przepisów unijnych przyjęcie przedmiotowych zmian, które mają
zostać przyjęte na MEPC 98 i MSC 95, wchodzi w zakres
wyłącznej kompetencji UE, przyznanej Unii zgodnie z art. 3 ust. 2
TFUE, w zakresie, w jakim przyjmowanie odnośnych instrumentów
międzynarodowych wpływa na wspólne przepisy.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, mimo że
Unia nie jest członkiem IMO, państwa członkowskie nie są
uprawnione do przyjmowania zobowiązań, które mogą
wpłynąć na przepisy UE wdrażane w celu
osiągnięcia celów określonych w Traktatach, chyba że
zostaną one upoważnione do tego decyzją Rady na wniosek Komisji.

4.           Wniosek
Komisja przedstawia zatem wniosek dotyczący
decyzji Rady ustalającej stanowisko, jakie należy zająć w
imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian wspomnianych w pkt 1.1–1.3
powyżej, które zostaną przyjęte odpowiednio na 68 posiedzeniu
Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i na 95 posiedzeniu Komitetu
Bezpieczeństwa na Morzu.
2015/0071 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, jakie należy
zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej
Organizacji Morskiej podczas 68 posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska
Morskiego oraz 95 posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu, w
odniesieniu do przyjęcia zmian do konwencji MARPOL i SOLAS oraz wytycznych
z 2009 r. dotyczących systemów oczyszczania gazów spalinowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 i
art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Działanie Unii
Europejskiej w sektorze transportu morskiego powinno mieć na celu
poprawę bezpieczeństwa morskiego i ochronę środowiska
morskiego.
(2)       Na swoim 67 posiedzeniu
Komitet Ochrony Środowiska Morskiego IMO (MEPC) zatwierdził zmiany
konwencji MARPOL. Oczekuje się, że zmiany te zostaną
przyjęte na 68 posiedzeniu MEPC, które odbędzie się w maju 2015
r.
(3)       Na swoim 2 posiedzeniu
Podkomitet IMO ds. Zapobiegania Zanieczyszczeniom i Reagowania na nie
zatwierdził projekt zmian wytycznych z 2009 r. dotyczących systemów
oczyszczania gazów spalinowych. Oczekuje się, że zmiany te
zostaną przyjęte na 68 posiedzeniu MEPC, które odbędzie się
w maju 2015 r.
(4)       Na swoim 94 posiedzeniu
Komitet Bezpieczeństwa na Morzu IMO (MSC) zatwierdził zmiany
konwencji SOLAS oraz konwencji i kodeksu STCW. Oczekuje się, że zmiany
te zostaną przyjęte na 95 posiedzeniu MSC, które odbędzie
się w czerwcu 2015 r.
(5)       Zmiany załączników
I i II do konwencji MARPOL wprowadzą środki związane z
przyjęciem projektu Międzynarodowego kodeksu dla statków
pływających po wodach polarnych (kodeksu polarnego), polegające
na nałożeniu wymogu przestrzegania kodeksu polarnego. Kodeks polarny rozszerza zakres obowiązującego
obecnie zgodnie z konwencją MARPOL zakazu zrzutów oleju i szkodliwych
substancji ciekłych na Antarktyce do wód polarnych. Art. 4 w
związku z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady[1]
stanowi, że państwa członkowskie zapewniają uznanie zrzutów
substancji zanieczyszczających ze statków, w tym przypadków mniejszej wagi
obejmujących takie zrzuty, za naruszenia prawa, jeśli dokonano ich
umyślnie, przez niedbalstwo lub na skutek poważnego zaniedbania;
artykuł ten obejmuje zatem przedmiotowe kwestie.
(6)       Zmiany wytycznych z 2009 r.
dotyczących systemów oczyszczania gazów spalinowych wprowadzą
metodykę opartą na obliczeniach w odniesieniu do testowania skruberów
podłączonych do maszyn okrętowych, które nie mogą
zostać przetestowane przy większych obciążeniach lub w
ogóle nie mogą zostać przetestowane podczas przebywania w porcie.
Kwestie te objęte są zakresem art. 4c i załącznika II do
zmienionej dyrektywy Rady 1999/32/WE[2],
a załącznik II jest oparty na wytycznych z 2009 r., które mają
zostać zmienione.
(7)       Zmiany konwencji SOLAS
II-2/20.3.1.2.1 umożliwią eksploatację wentylatorów przy
mniejszej częstotliwości wymian powietrza w przypadku wprowadzenia
systemu kontroli jakości powietrza w odniesieniu do statków
pasażerskich w pomieszczeniach przeznaczonych dla pojazdów,
pomieszczeniach kategorii specjalnej i pomieszczeniach ro-ro. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE[3] stanowi, że nowe statki
pasażerskie klasy A w całości spełniają wymogi
Konwencji SOLAS z 1974 r., ze zmianami, w tym prawidła II-2/20.3. W
związku z tym zmiany, które mają zostać przyjęte,
będą miały bezpośredni skutek prawny w odniesieniu do
dyrektywy 2009/45/WE.
(8)       Unia nie jest ani
członkiem IMO, ani umawiającą się stroną
odnośnych konwencji i kodeksów. W związku z tym konieczne jest, aby
Rada upoważniła państwa członkowskie do przekazywania
stanowiska Unii i wyrażenia przez nie zgody na związanie się
tymi zmianami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Stanowisko Unii na 68 posiedzeniu Komitetu
Ochrony Środowiska Morskiego IMO jest następujące: wyraża
się zgodę na przyjęcie zmian:
–
załączników I i II do konwencji MARPOL,
jak określono w załączniku 11 do dokumentu IMO MEPC 67/20;
–
wytycznych z 2009 r. dotyczących systemów
oczyszczania gazów spalinowych, jak określono w załączniku 1 do
dokumentu IMO PPR 2/21.
Artykuł 2
Stanowisko Unii na 95 posiedzeniu Komitetu
Bezpieczeństwa na Morzu IMO jest następujące: wyraża
się zgodę na przyjęcie zmiany:
–
prawidła II-2/20.3.1.2.1 konwencji SOLAS, jak
określono w załączniku 11 do dokumentu IMO MEPC 94/21/add.1.
Artykuł 3
Stanowisko Unii określone w art. 1 i 2
jest wyrażane przez państwa członkowskie będące
członkami IMO, działające wspólnie w interesie Unii.
Artykuł 4
Formalne i drobne modyfikacje stanowiska Unii
określonego w art. 1 i 2 mogą być uzgadniane bez
konieczności zmiany tego stanowiska.
Artykuł 5
Niniejszym upoważnia się
państwa członkowskie do wyrażenia zgody na związanie
się, w interesie Unii, zmianami, o których mowa w art. 1 i 2.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia  r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dyrektywa
2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w
sprawie zanieczyszczeń pochodzących ze statków
oraz
wprowadzenia sankcji, w tym sankcji karnych, za przestępstwa związane
z zanieczyszczeniami (Dz.U. L 255
z
30.9.2005, s. 11).
[2]               Dyrektywa Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia
1999 r. odnosząca się do redukcji zawartości siarki
w niektórych paliwach ciekłych
oraz zmieniająca dyrektywę
93/12/EWG (Dz.U. L 121 z 11.5.1999, s. 13).
[3]               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z
dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i
norm bezpieczeństwa statków
pasażerskich (Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 3.3.2016
            COM(2016) 103 final
            2016/0058(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszącego się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Wraz z przystąpieniem Republiki Chorwacji Unia Europejska rozszerzyła unię celną. W związku z tym, zgodnie z regułami Światowej Organizacji Handlu (WTO) (art. XXIV ust. 6 GATT z 1994 r.) Unia Europejska zobowiązana była do rozpoczęcia negocjacji z członkami WTO, którzy mają prawa negocjacyjne w zakresie listy koncesyjnej Chorwacji, w celu uzgodnienia wyrównania. Takie wyrównanie jest należne, jeżeli przyjęcie systemu zewnętrznej taryfy celnej UE powoduje wzrost stawek ponad poziom, do którego dane przystępujące państwo zobowiązało się w ramach WTO.

               W dniu 15 lipca 2013 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji na podstawie art. XXIV ust. 6 GATT z 1994 r. Komisja prowadziła z mającymi prawa negocjacyjne członkami WTO negocjacje dotyczące wycofania poszczególnych koncesji w związku z wycofaniem listy koncesyjnej Republiki Chorwacji w ramach jej przystąpienia do Unii Europejskiej.

               W wyniku negocjacji ze Wschodnią Republiką Urugwaju powstał projekt porozumienia w formie wymiany listów, parafowany w dniu 18 grudnia 2015 r. w Nairobi („Porozumienie”). W związku z powyższym Rada proszona jest niniejszym o przyjęcie decyzji w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów ze Wschodnią Republiką Urugwaju. Równocześnie przedkłada się oddzielny wniosek dotyczący podpisania tego Porozumienia.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Przedmiotowy wniosek jest spójny z unijną praktyką stosowaną przy poprzednich rozszerzeniach UE.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Przedmiotowy wniosek jest zgodny z unijną praktyką, która jest spójna z polityką działań zewnętrznych i polityką rolną UE.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE w odniesieniu do zawierania umów międzynarodowych.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest przedmiotem wyłącznej kompetencji Unii, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. e) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

               •Proporcjonalność

               Wycofanie koncesji Chorwacji miało wpływ na sytuację Wschodniej Republiki Urugwaju. Wyrównania nie wykraczają poza to, do czego Urugwaj jest w tym względzie uprawniony. Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE wymagana jest decyzja Rady w sprawie zawarcia Porozumienia.

               3.KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  W sprawie treści i postępów negocjacji regularnie konsultowano się z Radą (Komitetem ds. Polityki Handlowej). Parlament Europejski (komisja INTA) został o nich poinformowany.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Zob. sprawozdanie finansowe.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrażania

               Komisja wnioskuje do Rady o podpisanie, w imieniu Unii, Porozumienia w formie wymiany listów ze Wschodnią Republiką Urugwaju. Równocześnie przedkłada się Radzie oddzielny wniosek dotyczący podpisania tego Porozumienia.

               Na skutek porozumienia Komisja przyjmie, na podstawie art. 187 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych (WORR) (rozporządzenia (WE) nr 1308/2013), rozporządzenie wykonawcze w celu rozszerzenia następujących kontyngentów taryfowych:

               –dodaje się 76 ton do przydzielonego danemu państwu (Urugwajowi) kontyngentu taryfowego UE na „mięso z bydła bez kości, świeże lub schłodzone; jadalne podroby z bydła, przeponę grubą i przeponę cienką, świeże lub schłodzone”, pozycje taryfowe ex 0201 30 00 i ex 0206 10 95, przy utrzymaniu obecnej stawki celnej w ramach kontyngentu na poziomie 20 %. Nowy kontyngent taryfowy wynosi 4 076 ton;

               –dodaje się 1 875 ton do kontyngentu taryfowego UE na „mięso z bydła, zamrożone – jadalne podroby z bydła, zamrożone”, pozycje taryfowe 0202 i 0206 29 91, przy utrzymaniu obecnej stawki celnej w ramach kontyngentu na poziomie 20 %. Nowy kontyngent taryfowy wynosi 54 875 ton.

               Odpowiednie środki wdrożenia przygotowywane są równolegle z niniejszym wnioskiem.

               2016/0058 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszącego się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  1
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 15 lipca 2013 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi pozostałymi członkami Światowej Organizacji Handlu na podstawie art. XXIV ust. 6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r., w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej.

               (2)Negocjacje były prowadzone przez Komisję w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.

               (3)Negocjacje te zakończono, a w dniu 18 grudnia 2015 r. parafowano Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII GATT z 1994 r. odnoszące się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej.

               (4)Porozumienie zostało podpisane w imieniu Unii Europejskiej dnia […] r., z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady […].

               (5)Należy zawrzeć to Porozumienie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zawiera się Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszące się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej

               Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do dokonania w imieniu Unii Europejskiej powiadomienia, o którym mowa w Porozumieniu, aby wyrazić tym samym zgodę Unii Europejskiej na przystąpienie do Porozumienia.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Jest ona publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Data wejścia w życie Porozumienia jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

               OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI W PRZYPADKU WNIOSKÓW, KTÓRYCH WPŁYW NA BUDŻET OGRANICZA SIĘ WYŁĄCZNIE DO DOCHODÓW

               1.TYTUŁ WNIOSKU

               Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszącego się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej

               2.LINIE BUDŻETOWE:

               Linia po stronie dochodów:
                     Rozdział 12 – Cła i inne opłaty celne

               3.WPŁYW FINANSOWY

               ◻
                     Wniosek nie ma wpływu finansowego

               X
                     Wniosek nie ma wpływu finansowego na wydatki, lecz ma wpływ finansowy na dochody.

               ◻
                     Wniosek ma następujący wpływ finansowy na dochody przeznaczone na określony cel:

               (w mln EUR do trzech miejsc po przecinku
                  2
               )

                        Linia po stronie dochodów
                           3

                        Rok N

                        Rok N+1

                        1,3

                        1,3

                        Sytuacja po rozpoczęciu działania

                        Linia po stronie dochodów

                        [n+1]

                        [n+2]

                        [n+3]

                        [n+4]

                        [n+5]

                        1,3

                        1,3

                        1,3

                        1,3

                        1,3

               4.ŚRODKI ZWALCZANIA NADUŻYĆ FINANSOWYCH

               Stosowane będą ogólne środki zwalczania nadużyć finansowych w połączeniu z administracją celną UE oraz ilościowym administrowaniem kontyngentami.

               5.INNE UWAGI

               (metoda/wzór wykorzystane do obliczenia dochodów): jednostkowa wartość średniej wielkości podobnego przywozu w latach 2012–2014, pomnożona przez wielkości przywozu w ramach nowych kontyngentów taryfowych, pomnożona przez stawkę celną w ramach kontyngentu (20 %), pomniejszona o 25 % tytułem kosztów poboru. W kolejnych latach wartość jednostkową uznaje się za stałą.

                     (1)
                  Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (2)
                  Kwoty roczne należy oszacować na podstawie wzoru w sekcji 5 z odpowiednim wskazaniem w przypisie, np. że „kwota orientacyjna wynika z ustalonego wzoru”. Dla roku początkowego kwota roczna jest zwykle wypłacana bez stosowania obniżki lub wypłaty proporcjonalnej.

                     (3)
                  W przypadku tradycyjnych zasobów własnych (opłaty rolne, opłaty wyrównawcze od cukru, cła) należy wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 3.3.2016
            COM(2016) 103 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszącego się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej

               POROZUMIENIE W FORMIE WYMIANY LISTÓW

               między Unią Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszące się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej

               A. List Unii Europejskiej

               Bruksela, dnia […] r.

               Szanowni Państwo!

               W następstwie negocjacji na podstawie art. XXIV ust. 6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszących się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej, mam zaszczyt zaproponować, co następuje:

               Unia Europejska uwzględni w swojej liście w odniesieniu do obszaru celnego UE28 koncesje zawarte na liście koncesyjnej UE27 z następującymi zmianami:

               dodaje się 76 ton do przydzielonego danemu państwu (Urugwajowi) kontyngentu taryfowego UE na „mięso z bydła bez kości, świeże lub schłodzone; jadalne podroby z bydła, przeponę grubą i przeponę cienką, świeże lub schłodzone”, pozycje taryfowe ex 0201 30 00 i ex 0206 10 95, przy utrzymaniu obecnej stawki celnej w ramach kontyngentu na poziomie 20 %. Nowy kontyngent taryfowy wynosi 4 076 ton;

               dodaje się 1 875 ton do kontyngentu taryfowego UE na „mięso z bydła, zamrożone – jadalne podroby z bydła, zamrożone”, pozycje taryfowe 0202 i 0206 29 91, przy utrzymaniu obecnej stawki celnej w ramach kontyngentu na poziomie 20 %. Nowy kontyngent taryfowy wynosi 54 875 ton.

               Unia Europejska i Urugwaj powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu swoich wewnętrznych procedur dotyczących wejścia w życie niniejszego porozumienia. Porozumienie wchodzi w życie 14 dni po dniu otrzymania ostatniego powiadomienia.

               Będziemy zobowiązani, gdyby mogli Państwo potwierdzić, że władze Wschodniej Republiki Urugwaju zgadzają się z treścią niniejszego listu. Jeżeli tak jest w istocie, to niniejszy list oraz Państwa potwierdzenie stanowić będą porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Urugwajem.

               Proszę o przyjęcie wyrazów najwyższego szacunku.

               W imieniu Unii Europejskiej,

               B. List Wschodniej Republiki Urugwaju

               Bruksela, dnia […] r.

               Szanowni Państwo!

               Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Państwa listu z dnia […] r. o następującej treści:

               „W następstwie negocjacji na podstawie art. XXIV ust. 6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszących się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej, mam zaszczyt zaproponować, co następuje:

               Unia Europejska uwzględni w swojej liście w odniesieniu do obszaru celnego UE28 koncesje zawarte na liście koncesyjnej UE27 z następującymi zmianami:

               dodaje się 76 ton do przydzielonego danemu państwu (Urugwajowi) kontyngentu taryfowego UE na »mięso z bydła bez kości, świeże lub schłodzone; jadalne podroby z bydła, przeponę grubą i przeponę cienką, świeże lub schłodzone«, pozycje taryfowe ex 0201 30 00 i ex 0206 10 95, przy utrzymaniu obecnej stawki celnej w ramach kontyngentu na poziomie 20 %. Nowy kontyngent taryfowy wynosi 4 076 ton;

               dodaje się 1 875 ton do kontyngentu taryfowego UE na »mięso z bydła, zamrożone – jadalne podroby z bydła, zamrożone«, pozycje taryfowe 0202 i 0206 29 91, przy utrzymaniu obecnej stawki celnej w ramach kontyngentu na poziomie 20 %. Nowy kontyngent taryfowy wynosi 54 875 ton.

               Unia Europejska i Urugwaj powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu swoich wewnętrznych procedur dotyczących wejścia w życie niniejszego porozumienia. Porozumienie wchodzi w życie 14 dni po dniu otrzymania ostatniego powiadomienia.

               Będziemy zobowiązani, gdyby mogli Państwo potwierdzić, że władze Wschodniej Republiki Urugwaju zgadzają się z treścią niniejszego listu. Jeżeli tak jest w istocie, to niniejszy list oraz Państwa potwierdzenie stanowić będą porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Urugwajem.”.

               Niniejszym mam zaszczyt potwierdzić, że władze Wschodniej Republiki Urugwaju zgadzają się z treścią powyższego listu.

               W imieniu Wschodniej Republiki Urugwaju