               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.7.2019
            COM(2019) 600 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniająca decyzję (UE) 2019/276 w odniesieniu do dostosowań kwot uruchamianych z instrumentu elastyczności na 2019 r. do wykorzystania w związku z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami bezpieczeństwa

               UZASADNIENIE

                  W dniu 12 grudnia 2018 r. Parlament Europejski i Rada podjęły decyzję o uruchomieniu instrumentu elastyczności na kwotę 1 164 mln EUR: zgodnie z wnioskiem Komisji 179 mln EUR miało być przeznaczone na dział 1a Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, by zasilić dodatkowo kluczowe programy na rzecz konkurencyjności (czyli program „Horyzont 2020” i program Erasmus+), a 985,6 mln EUR miało być przeznaczone na dział 3.

               Komisja przedstawia dziś projekt budżetu korygującego nr 4/2019
                  1
               , w którym proponuje redukcję środków na zobowiązania zarówno dla działu 1a, jak i dla działu 3, co oznacza mniejsze zapotrzebowanie na środki, które mają zostać uruchomione w ramach instrumentu elastyczności. Niniejszy wniosek towarzyszy projektowi budżetu korygującego i ma na celu odpowiednie dostosowanie kwot uruchamianych w ramach instrumentu elastyczności, przy jednoczesnym zachowaniu celu ich uruchomienia.

               Kwota uruchomiona z instrumentu elastyczności po korekcie wyniesie 1 090 mln EUR (zamiast 1 164 mln EUR), z czego 160 mln EUR przeznaczone jest na dział 1a, a 930 mln EUR – na dział 3.

               Decyzja w sprawie uruchomienia środków, której projekt przedstawia Komisja, zmieni decyzję (UE) 2019/276 z dnia 12 grudnia 2018 r.
                  2

               Orientacyjne środki na płatności odpowiadające proponowanemu zmniejszeniu kwoty uruchamianej z instrumentu elastyczności przedstawiono w poniższej tabeli:

               (w milionach EUR, według cen bieżących)

                        Rok

                        Środki na płatności związane z uruchomieniem instrumentu elastyczności w 2019 r.

                        2019

                        511,5

                        2020

                        242,3

                        2021

                        126,3

                        2022

                        132,0

                        2023

                        78,3

                        Ogółem

                        1 090,4

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniająca decyzję (UE) 2019/276 w odniesieniu do dostosowań kwot uruchamianych z instrumentu elastyczności na 2019 r. do wykorzystania w związku z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami bezpieczeństwa

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  3
               , w szczególności jego pkt 12,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Instrument elastyczności ma umożliwiać finansowanie jasno określonych wydatków, które nie mogą zostać pokryte w ramach pułapów dostępnych dla co najmniej jednego działu.

               (2)Zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  4
                pułap rocznej kwoty dostępnej na instrument elastyczności wynosi 600 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.); kwotę tę powiększa się w stosownych przypadkach o niewykorzystane kwoty udostępnione zgodnie z ust. 1 akapit drugi tego artykułu.

               (3)W dniu 12 grudnia 2018 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły decyzję (UE) 2019/276
                  5
                w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności na rok budżetowy 2019, aby zwiększyć powyżej pułapów środki w dziale 1a (Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia) o kwotę 178 715 475 EUR na kluczowe programy na rzecz konkurencyjności oraz środki w dziale 3 (Bezpieczeństwo i obywatelstwo) o kwotę 985 629 138 EUR na finansowanie działań w dziedzinie migracji, uchodźców i bezpieczeństwa.

               (4)W projekcie budżetu korygującego nr 4/2019
                  6
                proponuje się zmniejszenie kwoty środków na zobowiązania zarówno dla działu 1a, jak i dla działu 3, co ograniczę potrzebę skorzystania z instrumentu elastyczności. Należy zatem odpowiednio dostosować kwoty uruchamiane z instrumentu elastyczności na 2019 r. Konieczne jest również dostosowanie spodziewanego profilu płatności.

               (5)Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2019/276.

               (6)Uruchomienie instrumentu elastyczności zostanie przyjęte równocześnie z korektą budżetu na 2019 r., ponieważ instrument ten umożliwia finansowanie niektórych działań wykraczających poza pułap wieloletnich ram finansowych. W związku z koniecznością zapewnienia spójności z tą korektą niniejsza decyzja powinna wejść w życie w dniu jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 1 ust. 1 akapit pierwszy decyzji (UE) 2019/276 wprowadza się następujące zmiany: kwotę „178 715 475 EUR” zastępuje się kwotą „160 195 475 EUR”, a kwotę „985 629 138 EUR” zastępuje się kwotą „930 188 138 EUR”. W ust. 2 akapit pierwszy, lit. od a) do e) otrzymują brzmienie:

               „a)
                     511 468 976 EUR w 2019 r.;

               b)
                     242 308 256 EUR w 2020 r.;

               c)
                     126 300 853 EUR w 2021 r.;

               d)
                     131 990 641 EUR w 2022 r.;

               e)
                     78 314 887 EUR w 2023 r.”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        COM(2019) 610 z 2.7.2019.

                     (2)

                        Dz.U. L 54 z 22.2.2019, s. 3.

                     (3)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (4)

                        Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

                     (5)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/276 z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności w celu wzmocnienia kluczowych programów na rzecz konkurencyjności UE i sfinansowania natychmiastowych środków budżetowych służących do rozwiązywania bieżących problemów wynikających z migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa (Dz.U. L 54 z 22.2.2019, s. 3).

                     (6)

                        COM(2019) 610 z dnia 2 lipca 2019 r.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 3.7.2019
            COM(2019) 313 final
            2019/0147(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią, w związku z planowanym przyjęciem listy osób chcących i mogących pełnić rolę arbitrów.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią

               Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią („umowa”) ma na celu liberalizację i ułatwienie handlu i inwestycji oraz promowanie bliższych stosunków gospodarczych między stronami.

               Umowa została zawarta przez Radę Unii Europejskiej w dniu 20 grudnia 2018 r. po ratyfikacji przez Parlament Europejski w dniu 12 grudnia 2018 r. Umowa weszła w życie dnia 1 lutego 2019 r.

               2.2.Wspólny Komitet

               W art. 22.1 ust. 1 umowy ustanawia się Wspólny Komitet składający się z przedstawicieli obu stron. Wszystkie decyzje i zalecenia Wspólnego Komitetu podejmowane są w drodze konsensusu i mogą zostać przyjęte osobiście na posiedzeniu lub na piśmie (art. 22.2 ust. 3).

               Zgodnie z art. 22.1 ust. 4 lit. f) umowy Wspólny Komitet na swoim pierwszym posiedzeniu w dniu 10 kwietnia 2019 r. przyjął regulamin wewnętrzny zespołu orzekającego oraz kodeks postępowania arbitrów, o których to aktach jest mowa w art. 21.30 w rozdziale dotyczącym rozstrzygania sporów.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu

               Zgodnie z art. 21.9 ust. 1 Wspólny Komitet ustanawia również listę co najmniej dziewięciu osób chcących i mogących pełnić rolę arbitra („planowany akt”).

               Zgodnie z art. 22.1 ust. 2 umowy taka decyzja Wspólnego Komitetu powinna była zasadniczo zostać podjęta na jego pierwszym posiedzeniu. Można ją jednak również podjąć na piśmie, zgodnie z art. 22.2 ust. 3 umowy.

               Zgodnie z art. 21.9 ust. 1 lista ta składa się z trzech części: po jednej dla każdej ze Stron oraz jednej złożonej z osób niebędących obywatelami żadnej ze Stron, które mają pełnić rolę przewodniczącego zespołu orzekającego. Każda część listy obejmuje co najmniej trzy nazwiska. W celu sporządzenia lub aktualizacji części listy dotyczącej przewodniczących każda ze Stron może zaproponować do trzech osób.

               Strony przygotowały projekt listy piętnastu osób chcących i mogących pełnić rolę arbitrów.

               3.Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady określa stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią w związku z planowanym przyjęciem listy osób chcących i mogących pełnić rolę arbitrów.

               Strony przygotowały projekt listy piętnastu osób chcących i mogących pełnić rolę arbitrów. Lista spełnia wymogi określone w art. 21.9 ust. 1 umowy, zgodnie z którym każda część listy obejmuje nazwiska co najmniej trzech osób. Część dotycząca UE obejmuje cztery osoby; część dotycząca Japonii – pięć osób, natomiast część dotycząca wspólnie uzgodnionych przewodniczących obejmuje sześć osób.

               Przyjęcie tych dokumentów jest konieczne do umożliwienia wykonywania postanowień umowy zawartych w rozdziale 21 (Rozstrzyganie sporów), a tym samym dla zapewnienia sprawnego wdrażania Umowy.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Wspólny Komitet jest organem powołanym na mocy umowy, mianowicie Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią.

               Akt, który Wspólny Komitet ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 102 umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0147 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią („umowa”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady (UE) 2018/1907 z dnia 20 grudnia 2018 r.
                  2
                i weszła w życie w dniu 1 lutego 2019 r. Zgodnie z art. 22.1 ust. 4 umowy Wspólny Komitet zapewnia prawidłowe i skuteczne funkcjonowanie umowy.

               (2)Zgodnie z art. 21.9 ust. 1 Wspólny Komitet na pierwszym posiedzeniu ustanawia listę co najmniej dziewięciu osób chcących i mogących pełnić rolę arbitra. Zgodnie z art. 22.2 ust. 3 umowy decyzje Wspólnego Komitetu mogą być również podejmowane na piśmie.

               (3)Należy ustalić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu, gdyż planowana decyzja będzie wiążąca dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Dz.U. L 330 z 27.12.2018, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 3.7.2019
            COM(2019) 313 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów

               PROJEKT

               DECYZJA NR …/2019 WSPÓLNEGO KOMITETU

               USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY O PARTNERSTWIE GOSPODARCZYM MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A JAPONIĄ

               z dnia ...

               w sprawie ustanowienia listy

               osób chcących i mogących pełnić rolę arbitrów

               WSPÓLNY KOMITET,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią, podpisaną w Tokio dnia 17 lipca 2018 r., w szczególności jej art. 21.9 ust. 1 oraz art. 22.2 ust. 3,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               1.Ustanawia się listę osób chcących i mogących pełnić rolę arbitrów, określoną w załączniku.

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w […] dnia […] r.

                        W imieniu Wspólnego Komitetu

                        Minister Spraw Zagranicznych Japonii

                        Przedstawiciel UE

               ZAŁĄCZNIK

               LISTA ARBITRÓW,

               O KTÓREJ MOWA W ART. 21.9 UST. 1 UMOWY

               Arbitrzy zaproponowani przez Unię Europejską

               1.Pieter Jan KUIJPER

               2.Laurence BOISSON DE CHAZOURNES

               3.Giorgio SACERDOTI

               4.Hélène RUIZ FABRI

               Arbitrzy zaproponowani przez Japonię

               1.Akio SHIMIZU

               2.Ichiro ARAKI

               3.Shotaro OSHIMA

               4.Kozo KAWAI

               5.Hironobu SAKAI

               Przewodniczący

               1.Merit JANOW (Stany Zjednoczone)

               2.David UNTERHALTER (RPA)

               3.Christian HAEBERLI (Szwajcaria)

               4.Armand DE MESTRAL (Kanada)

               5.William DAVEY (Stany Zjednoczone)

               6.Jennifer A. HILLMAN (Stany Zjednoczone)


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.9.2019
            COM(2019) 432 final
            2019/0204(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Stowarzyszenia utworzonego na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, odnośnie do wymiany informacji w celu oceny wpływu porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego ten układ

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Stowarzyszenia utworzonego na mocy układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony
                  1
               , w związku z planowanym przyjęciem decyzji w sprawie wymiany informacji z Marokiem mającej na celu dokonanie oceny wpływu porozumienia w formie wymiany listów z dnia 25 października 2018 r. zmieniającego ten układ
                  2
               .

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Układ o stowarzyszeniu UE–Maroko

               Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (zwany dalej „układem o stowarzyszeniu”), ustanowił strefę wolnego handlu między Unią Europejską a Marokiem na podstawie wzajemnej liberalizacji ceł w odniesieniu do wymiany handlowej w sektorach przemysłu, rolnictwa i rybołówstwa. Układ ustanowił strefę wolnego handlu, która gwarantuje Maroku bardzo szeroki preferencyjny dostęp do rynku UE. Układ wszedł w życie dnia 1 marca 2000 r.

               Decyzją (UE) 2019/217 z dnia 28 stycznia 2019 r.
                  3
                Rada wyraziła zgodę na zawarcie porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, mając na celu rozszerzenie preferencji taryfowych przewidzianych w układzie o stowarzyszeniu na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej.

               2.2.Komitet Stowarzyszenia UE–Maroko

               Komitet Stowarzyszenia UE–Maroko jest organem utworzonym na mocy układu o stowarzyszeniu odpowiedzialnym za wdrażanie układu. Posiada również uprawnienia decyzyjne w zakresie wykonywania postanowień układu. Komitet Stowarzyszenia przyjmuje decyzje na zasadzie porozumienia stron. Między posiedzeniami może on, jeżeli obie Strony wyrażą na to zgodę, podejmować decyzje w drodze procedury pisemnej.

               2.3.Planowany akt Komitetu Stowarzyszenia UE–Maroko

               Komitet Stowarzyszenia UE–Maroko ma przyjąć decyzję w sprawie zasad oceny wpływu porozumienia zatwierdzonego przez Radę w dniu 28 stycznia 2019 r., w szczególności w odniesieniu do zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza w odniesieniu do korzyści dla odnośnej ludności, oraz w zakresie eksploatacji zasobów naturalnych Sahary Zachodniej („planowany akt”). Przyjęcie decyzji musi nastąpić nie później niż dwa miesiące po wejściu w życie tego porozumienia.

               Celem planowanego aktu jest określenie zasad wymiany informacji między Stronami w celu umożliwienia oceny wpływu rozszerzenia preferencji taryfowych przewidzianych w układzie o stowarzyszeniu na produkty z Sahary Zachodniej.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 83 ust. 2 układu, który stanowi, że: „Decyzje podejmowane są w drodze porozumienia między Stronami i są wiążące dla Stron, które zobowiązane są do podjęcia środków niezbędnych do ich realizacji”.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

                  Od czasu wejścia w życie układu o stowarzyszeniu przewidziane w nim preferencje handlowe były de facto stosowane wobec produktów pochodzących z Sahary Zachodniej, które jest terytorium niesamodzielnym. W wyroku wydanym dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie C-104/16 P
                     4
                   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że układ o stowarzyszeniu zawarty między Unią a Marokiem nie ma zastosowania do Sahary Zachodniej.

                  W związku z tym nie można było kontynuować praktyki de facto polegającej na stosowaniu preferencji handlowych przewidzianych w układzie o stowarzyszeniu i protokołach do tego układu do produktów pochodzących z Sahary Zachodniej. Umowy dwustronne między Unią Europejską a Marokiem mogą jednak zostać rozszerzone na Saharę Zachodnią w określonych okolicznościach, pod warunkiem że istnieje odpowiednia podstawa prawna.

                  Dnia 29 maja 2017 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w celu ustanowienia podstawy prawnej przyznania preferencji produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej i przyjęła wytyczne negocjacyjne. Dwie rundy negocjacji odbyły się w 2017 r. W dniu 31 stycznia 2018 r. główni negocjatorzy parafowali projekt porozumienia. Strony podpisały porozumienie w dniu 25 października 2018 r. W dniu 28 stycznia 2019 r. Rada, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, przyjęła decyzję w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, zapewniając tym samym podstawę prawną dla przyznania tych samych preferencji taryfowych produktom z Sahary Zachodniej co produktom z Maroka.

                  Zmiana odpowiednich protokołów do układu o stowarzyszeniu umożliwia również przyznawanie preferencji taryfowych Unii w oparciu o ocenę korzyści dla lokalnej ludności i poszanowania praw człowieka.

                  Zgodnie z wnioskiem Rady zawartym w wytycznych negocjacyjnych przyjętych w dniu 29 maja 2017 r. służby Komisji oceniły potencjalny wpływ porozumienia na zrównoważony rozwój, w szczególności w odniesieniu do korzyści dla odnośnej ludności oraz eksploatacji zasobów naturalnych Sahary Zachodniej (zwanej dalej „odnośnymi terytoriami”). Ocena ta dotyczy w szczególności przepływów handlowych z Sahary Zachodniej, a zwłaszcza produktów rybołówstwa, produktów rolnych i fosforanów. Opiera się ona na analizie dostępnych danych dotyczących przeszłości, ale również na prognozach. Z oceny tej wynika, że przyznanie preferencji taryfowych przewidzianych w układzie o stowarzyszeniu UE–Maroko miało pozytywny wpływ dla odnośnej ludności, przy czym wpływ ten powinien zostać utrzymany, a nawet potencjalnie zwiększony w przyszłości. Ocena wpływu została zawarta w sprawozdaniu z dnia 11 czerwca 2018 r.
                     5
                  , przygotowanym przez służby Komisji we współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ), dotyczącym korzyści dla ludności Sahary Zachodniej wynikających z rozszerzenia preferencji taryfowych na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej, oraz konsultacji z tą ludnością.

                  W celu zapewnienia monitorowania skutków porozumienia dla odnośnej ludności i eksploatacji zasobów naturalnych odnośnych terytoriów w porozumieniu przewidziano wyraźnie odpowiednie ramy i odpowiednią procedurę umożliwiające stronom ocenę wpływu porozumienia podczas jego wdrażania – za pośrednictwem regularnych wymian informacji. Unia Europejska i Maroko uzgodniły, że wzajemna wymiana informacji w ramach Komitetu Stowarzyszenia utworzonego na mocy układu o stowarzyszeniu UE–Maroko będzie miała miejsce co najmniej raz w roku. Celem niniejszego wniosku jest właśnie określenie szczegółowych zasad tej oceny przewidzianej w porozumieniu w celu ich przyjęcia przez Komitet Stowarzyszenia.

                  Przedmiot wymiany informacji odpowiada przedmiotowi sprawozdania służb Komisji i ESDZ, o którym mowa powyżej.

                  Jeśli chodzi o wpływ na gospodarkę odnośnego terytorium, dostępne dotychczas informacje dotyczą głównie rolnictwa i rybołówstwa, jednak preferencje dotyczą wszystkich produktów; dane podlegające wymianie mogą zatem ulec zmianie w zależności od rozwoju działalności gospodarczej w Saharze Zachodniej. Ponadto wymiana ta nie skupia się wyłącznie na aspektach gospodarczych (korzyściach w ścisłym znaczeniu), ale musi umożliwiać szerszą ocenę, w tym obejmować takie aspekty jak zrównoważony rozwój i wpływ na eksploatację zasobów naturalnych.

                  Oprócz wymiany informacji przewidzianej w porozumieniu Maroko zgodziło się ustanowić mechanizm gromadzenia danych statystycznych dotyczących wywozu do UE produktów pochodzących z Sahary Zachodniej, które będą udostępniane co miesiąc Komisji i organom celnym państw członkowskich.

                  Ponadto słowo „wzajemnie” zawarte w porozumieniu z dnia 25 października 2018 r. podkreśla, że wymiana informacji nie jest jednostronna. Maroko będzie więc mogło zwrócić się do Unii Europejskiej z wnioskiem o przekazanie, w oparciu o istniejące systemy informatyczne, informacji na temat produkcji i wymiany handlowej niektórych kategorii produktów będących przedmiotem zainteresowania Maroka.

                  Niniejszy wniosek jest zgodny z aktualną polityką handlową. Wniosek jest również zgodny z ogólnymi celami europejskiej polityki sąsiedztwa i z ogólną polityką Unii wobec Maroka, której celem jest wzmocnienie uprzywilejowanego partnerstwa z tym państwem, bez przesądzania o wynikach procedury prowadzonej przez Organizację Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do Sahary Zachodniej.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  6
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Stowarzyszenia UE-Maroko jest organem utworzonym na mocy umowy, w tym przypadku Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony.

               Akt, który Komitet Stowarzyszenia ma przyjąć, jest aktem mającym skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 83 układu.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych układu.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na mocy art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 ust. 3 oraz ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.PUBLIKACJA PLANOWANEGO AKTU

               Ponieważ decyzja Komitetu Stowarzyszenia uzupełni regulamin wewnętrzny Komitetu Stowarzyszenia, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2019/0204 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Stowarzyszenia utworzonego na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, odnośnie do wymiany informacji w celu oceny wpływu porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego ten układ

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 oraz ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje,

               (1)Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (zwany dalej „układem o stowarzyszeniu”) został zawarty w imieniu Unii na mocy decyzji Rady i Komisji 2000/204/WE, EWWiS
                  7
                z dnia 24 stycznia 2000 r. i wszedł w życie w dniu 1 marca 2000 r.

               (2)Decyzją (UE) 2019/217 z dnia 28 stycznia 2019 r. Rada wyraziła zgodę na zawarcie porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do układu o stowarzyszeniu („zmiana protokołów nr 1 i 4”)
                  8
               , mając na celu rozszerzenie preferencji taryfowych przewidzianych w układzie o stowarzyszeniu na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej.

               (3)Zgodnie z art. 81 układu o stowarzyszeniu ustanowiono Komitet Stowarzyszenia, który jest odpowiedzialny za wykonywanie postanowień układu. Zgodnie z art. 83 układu Komitet Stowarzyszenia jest uprawniony do podejmowania decyzji w sprawie wykonywania postanowień układu, jak również w dziedzinach, w których Rada Stowarzyszenia przekazała mu swoje uprawnienia.

               (4)Komitet Stowarzyszenia, w terminie dwóch miesięcy od wejścia w życie zmiany protokołów 1 i 4, musi przyjąć decyzję w sprawie zasad dotyczących oceny wpływu porozumienia, w szczególności w odniesieniu do zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza w odniesieniu do korzyści dla odnośnej ludności oraz eksploatacji zasobów naturalnych Sahary Zachodniej (zwanej dalej „odnośnymi terytoriami”).

               (5)Należy określić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komitetu Stowarzyszenia, gdyż planowana decyzja jest wiążąca dla Unii.

               (6)W celu zapewnienia monitorowania wpływu porozumienia dla odnośnej ludności i eksploatacji zasobów naturalnych odnośnych terytoriów w porozumieniu przewidziano wyraźnie odpowiednie ramy i odpowiednią procedurę umożliwiające stronom ocenę wpływu porozumienia podczas jego wdrażania – za pośrednictwem regularnych wymian informacji. Unia Europejska i Maroko uzgodniły, że wzajemna wymiana informacji w ramach Komitetu Stowarzyszenia utworzonego na mocy układu o stowarzyszeniu UE–Maroko będzie miała miejsce co najmniej raz w roku. Należy zatem określić szczegółowe zasady tej oceny w celu ich przyjęcia przez Komitet Stowarzyszenia.

               (7)Przedmiot wymiany informacji odpowiada przedmiotowi sprawozdania z dnia 11 czerwca 2018 r., przygotowanego przez służby Komisji we współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych, dotyczącego korzyści dla ludności Sahary Zachodniej wynikających z rozszerzenia preferencji taryfowych na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej oraz konsultacji z tą ludnością
                  9
               .

               (8)Jeśli chodzi o wpływ na gospodarkę odnośnego terytorium, dostępne dotychczas informacje dotyczą głównie rolnictwa i rybołówstwa, jednak preferencje dotyczą wszystkich produktów; dane podlegające wymianie mogą zatem ulec zmianie w zależności od rozwoju działalności gospodarczej w Saharze Zachodniej. Ponadto wymiana ta nie skupia się wyłącznie na aspektach gospodarczych (korzyściach w ścisłym znaczeniu), ale musi umożliwiać szerszą ocenę, w tym obejmować takie aspekty jak zrównoważony rozwój i wpływ na eksploatację zasobów naturalnych.

               (9)Maroko zgodziło się również ustanowić osobny mechanizm gromadzenia danych statystycznych dotyczących wywozu do UE produktów pochodzących z Sahary Zachodniej, które będą udostępniane co miesiąc Komisji i organom celnym państw członkowskich.

               (10)Maroko będzie mogło zwrócić się do Unii Europejskiej z wnioskiem o przekazanie, w oparciu o istniejące systemy informatyczne, informacji na temat produkcji i wymiany handlowej niektórych kategorii produktów będących przedmiotem zainteresowania Maroka,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu Komitetu Stowarzyszenia UE–Maroko ustanowionego na mocy art. 81 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, opiera się na projekcie decyzji Komitetu Stowarzyszenia dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich i Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 70 z 18.3.2000, s. 2.

                     (2)

                        Dz.U. L 34 z 6.2.2019, s. 4.

                     (3)

                        Dz.U. L 34 z 6.2.2019, s. 1.

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r., Rada/Front Polisario, C-104/16 P, ECLI:EU:C:2016:973.

                     (5)

                        Dokument roboczy służb Komisji (SWD (2018) 346 final) towarzyszący wnioskowi dotyczącemu decyzji Rady w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (COM (2018) 481 final).

                     (6)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie (OIV), ECLI:EU:C 2014:2258, pkt 61–64.

                     (7)

                        Dz.U. L 70 z 18.3.2000, s. 1.

                     (8)

                        Dz.U. L 34 z 6.2.2019, s. 4.

                     (9)

                        SWD (2018) 346 final.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.9.2019
            COM(2019) 432 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Stowarzyszenia utworzonego na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, odnośnie do wymiany informacji w celu oceny wpływu porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego ten układ

               PROJEKT

               DECYZJA NR ../…..
               KOMITETU STOWARZYSZENIA UE–MAROKO

               z dnia [...] r.

               w sprawie wymiany informacji między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim w celu dokonania oceny wpływu porozumienia w formie wymiany listów z dnia 25 października 2018 r.

               KOMITET STOWARZYSZENIA UE–MAROKO,

               biorąc pod uwagę Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim z dnia 25 października 2018 r. dotyczące zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony,

               uwzględniając Układ Eurośródziemnomorski z dnia 26 lutego 1996 r. ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, w szczególności jego art. 83,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczące zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, weszło w życie dnia 19 lipca 2019 r.

               (2)Na mocy tego porozumienia produkty pochodzące z Sahary Zachodniej (zwanej dalej „odnośnymi terytoriami”), które podlegają kontroli organów celnych Królestwa Marokańskiego, korzystają z tych samych preferencji handlowych co preferencje przyznane przez Unię Europejską produktom objętym układem o stowarzyszeniu między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim.

               (3)W duchu partnerstwa oraz w celu umożliwienia Stronom dokonania oceny wpływu tego porozumienia, w szczególności w zakresie zrównoważonego rozwoju, a zwłaszcza w odniesieniu do korzyści dla odnośnej ludności, oraz w zakresie eksploatacji zasobów naturalnych odnośnych terytoriów, Unia Europejska i Królestwo Marokańskie uzgodniły, że będą wymieniać informacje w ramach Komitetu Stowarzyszenia co najmniej raz w roku.

               (4)Szczegółowe zasady przeprowadzania tej oceny muszą zostać przyjęte przez Komitet Stowarzyszenia nie później niż dwa miesiące po wejściu w życie porozumienia,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     W celu umożliwienia Stronom dokonania oceny wpływu porozumienia w trakcie jego stosowania, mając na względzie zrównoważony rozwój, Unia Europejska i Królestwo Marokańskie uzgodniły, co następuje:

               -
                     Unia Europejska i Maroko wymieniają informacje uznane za istotne w głównych przedmiotowych sektorach działalności, a także dane statystyczne, ekonomiczne, społeczne i środowiskowe, zwłaszcza dotyczące korzyści dla odnośnej ludności oraz eksploatacji zasobów naturalnych odnośnych terytoriów. Wykaz istotnych informacji znajduje się w załączniku do niniejszej decyzji.

               -
                     Wymiana ta odbędzie się na podstawie pisemnego powiadomienia przesłanego z wyprzedzeniem, nie później niż dwa miesiące przed posiedzeniem Komitetu Stowarzyszenia; po tym powiadomieniu mogą następować wnioski o wyjaśnienia i dodatkowe pytania mające związek z obszarami określonymi w niniejszej decyzji, które należy przekazać najpóźniej na miesiąc przed posiedzeniem.

               2.
                     Strony uzgodniły ponadto – w duchu partnerstwa i w celu umożliwienia Stronom dokonania oceny wpływu porozumienia – że Maroko będzie mogło zwrócić się do Unii Europejskiej z wnioskiem o przekazanie, w oparciu o istniejące systemy informatyczne, informacji na temat produkcji i wymiany handlowej niektórych kategorii produktów będących przedmiotem zainteresowania Maroka. Unia Europejska i Królestwo Marokańskie uzgodniły, co następuje:

               -
                     Maroko będzie przekazywało swoje wnioski Unii Europejskiej na piśmie na trzy miesiące przed posiedzeniem Komitetu Stowarzyszenia.

               -
                     Wymiana odbędzie się na podstawie pisemnego powiadomienia przesłanego z wyprzedzeniem przez Unię Europejską nie później niż dwa miesiące przed posiedzeniem Komitetu Stowarzyszenia; po tym powiadomieniu mogą następować wnioski o wyjaśnienia i dodatkowe pytania, które należy przekazać najpóźniej na miesiąc przed posiedzeniem.

               3.
                     Strony wymienią swoje wnioski w ramach Komitetu Stowarzyszenia najpóźniej w dniu (xx) każdego roku.

               4.
                     Protokół zawierający wnioski Komitetu Stowarzyszenia musi zostać zatwierdzony przez Strony w ciągu miesiąca od daty posiedzenia.

               Artykuł 2

               Załącznik stanowi integralną część niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia przez Komitet Stowarzyszenia.

               Sporządzono w [Rabacie][Brukseli] dnia [x/x/] 2019 r.

               W imieniu Komitetu Stowarzyszenia UE–Maroko

               ZAŁĄCZNIK

               Informacje istotne dla wymiany informacji przewidzianej w porozumieniu

               Wymiana informacji musi umożliwiać aktualizację sprawozdania z dnia 11 czerwca 2018 r.
                  1
               , przygotowanego przez służby Komisji we współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ), które wykazało korzyści dla odnośnej ludności wynikające z rozszerzenia preferencji taryfowych na produkty pochodzące z odnośnych terytoriów. Wymiana informacji musi zatem obejmować szczegółowe informacje umożliwiające ocenę wpływu porozumienia podczas jego wdrażania, w tym ogólne informacje na temat odnośnych terytoriów i odnośnej ludności. Informacje te mają na celu wyłącznie ocenę i przygotowanie aktualizacji wymienionego sprawozdania przez służby Komisji i ESDZ. Orientacyjny wykaz istotnych informacji:

               1.Informacje ogólne

               Społeczne dane statystyczne dotyczące odnośnych terytoriów, z których produkty podlegają kontroli ze strony organów celnych Królestwa Marokańskiego, takie jak: liczba ludności (w miarę możliwości według wieku i płci), zatrudnienie (bezwzględna liczba zatrudnionych oraz liczba miejsc pracy uzależnionych od wywozu i od wywozu do UE), poziom płac, wskaźnik rozwoju społecznego, edukacja (np. liczba placówek edukacyjnych, dostępnych miejsc, uczniów, współczynnik skolaryzacji), opieka zdrowotna (np. liczba szpitali, łóżek szpitalnych i lekarzy), podstawowe usługi (np. dostęp do wody pitnej i elektryczności), wskaźnik ubóstwa, transport.

               Ekonomiczne dane statystyczne dotyczące odnośnego terytorium, takie jak roczna stopa wzrostu PKB i PKB na mieszkańca, ważne sektory działalności gospodarczej, wielkość produkcji, udział wywozu oraz udział wywozu do Unii Europejskiej.

               Środowiskowe dane statystyczne dotyczące odnośnego terytorium, takie jak: wykorzystanie zasobów naturalnych, w szczególności wody, przetwarzanie odpadów (rolnictwo, górnictwo), zrównoważone gospodarowanie zasobami rybnymi, zanieczyszczenie środowiska.

               2.Dane dotyczące głównych sektorów gospodarki związanych z wywozem

               W szczególności w odniesieniu do sektorów rolnictwa i rybołówstwa, a także w odniesieniu do innych sektorów, w których dokonuje się wywozu z odnośnych terytoriów do Unii Europejskiej, następujące dane:

               -produkcja według rodzaju produktu (np. pomidory, melony itp.) oraz według gatunków w przypadku połowów;

               -powierzchnia użytków rolnych (zarówno nawadniane, jak i pod szkłem) oraz wielkość zbiorów;

               -wywóz do Unii Europejskiej (oraz, w stosownych przypadkach, do innych miejsc przeznaczenia) pod względem wielkości i wartości;

               -zakłady przetwórcze w podziale na sektory i rodzaje wykonywanej działalności;

               -liczba miejsc pracy (tymczasowych lub stałych) utworzonych bezpośrednio lub pośrednio (transport, dostawa, składowanie itp.) w związku z tą działalnością i w tych zakładach;

               -środki na rzecz zrównoważonego zarządzania zasobami, w tym wodą (średnie zużycie wody i źródła zaopatrzenia w wodę).

               3.Realizowane projekty

               Bieżące projekty mające istotny wpływ na rozwój odnośnych terytoriów, w tym na zrównoważony rozwój (energia odnawialna, racjonalne gospodarowanie zasobami naturalnymi) na danym terytorium.

               4.Inne istotne informacje

               Wszelkie informacje umożliwiające ocenę działalności lokalnych podmiotów gospodarczych, których dotyczy porozumienie, takie jak z zakresu społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw.

               Jak przewidziano w korespondencji między Komisją a ambasadą Królestwa Marokańskiego z dnia 6 grudnia 2018 r., Maroko ustanawia mechanizm gromadzenia informacji na temat wywozu objętego układem o stowarzyszeniu, zmienionym wymianą listów, który dostarczy systematyczne i regularne informacje oraz pozwoli na udostępnianie co miesiąc dokładnych danych, co powinno zapewnić Unii Europejskiej i właściwym organom jej państw członkowskich przejrzyste i wiarygodne informacje na temat pochodzenia produktów wywożonych do Unii w podziale na regiony.

               5.Informacje dostarczane przez Unię Europejską

               Dane dotyczące handlu poszczególnymi produktami wywożonymi do Maroka według rodzaju produktu, wielkości i wartości oraz, jeżeli są dostępne, dane dotyczące ich produkcji.

                     (1)

                        „Sprawozdanie dotyczące korzyści dla ludności Sahary Zachodniej wynikających z rozszerzenia preferencji taryfowych na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej oraz w sprawie konsultacji z tą ludnością” opublikowane w dniu 11.6.2018, SWD(2018) 346 final.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.9.2020
            COM(2020) 570 final
            2020/0261(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina (OIV)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na Zgromadzeniu Ogólnym OIV w dniu 27 listopada 2020 r. w związku z planowanym przyjęciem rezolucji OIV, które mogą wywoływać skutki prawne w przepisach Unii.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Szczególny status UE w OIV

               Obecnie członkami OIV jest 47 państw, z których 20 to państwa członkowskie Unii. Unia Europejska nie jest członkiem OIV. Jednak od dnia 20 października 2017 r. OIV przyznała Unii szczególny status przewidziany w art. 4 regulaminu wewnętrznego OIV, umożliwiając jej udział w pracach komisji, podkomisji i grup ekspertów oraz uczestniczenie w posiedzeniach Zgromadzenia Ogólnego i Komitetu Wykonawczego.

               2.2.OIV

               Międzynarodowa Organizacja ds. Winorośli i Wina (OIV) jest międzyrządową organizacją naukowo-techniczną, działającą w sektorze winorośli, wina, napojów winopochodnych, winogron stołowych, suszonych winogron i innych produktów sektora wina. Cele tej organizacji to: (i) wskazywanie środków pozwalających na uwzględnianie problemów producentów, konsumentów i innych podmiotów sektora winorośli i wina, (ii) wspieranie innych międzynarodowych organizacji zaangażowanych w działania normalizacyjne oraz (iii) przyczynianie się do ujednolicenia istniejących praktyk i norm na poziomie międzynarodowym.

               2.3.Planowany akt OIV

               Następne Zgromadzenie Ogólne OIV odbędzie się w Paryżu w dniu 27 listopada 2020 r. W tym kontekście i na podstawie dyskusji prowadzonych podczas telekonferencji grupy ekspertów, które odbyły się w czerwcu 2020 r., można spodziewać się, że w porządku obrad Zgromadzenia Ogólnego znajdzie się przyjęcie następujących rezolucji, wywołujących skutki prawne w przepisach Unii:

               –Projekt rezolucji OENO-TECHNO 19-659 aktualizującej cele odnośnej praktyki enologicznej. Projekty rezolucji OENO-TECHNO 17-614A, 17-614B i 18-634 ustanawiających nowe praktyki enologiczne. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013
                  1
                przedmiotowe rezolucje będą miały skutki prawne w przepisach Unii.

               –Projekt rezolucji OENO-MICRO 16-594B ustanawiającej nową praktykę enologiczną. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przedmiotowa rezolucja będzie miała skutki prawne w przepisach Unii.

               –Projekt rezolucji OENO-SPECIF 18-643 ustanawiającej monografię w celu określenia wymogów dotyczących tożsamości adsorpcyjnych granulek styrenowo-diwinylobenzenowych, projekt rezolucji OENO-SPECIF 18-644 ustanawiającej wymogi dotyczące tożsamości siarczanu wapnia i projekt rezolucji OENO-SPECIF 18-645 ustanawiającej metodę oznaczania średniej masy cząsteczkowej poliasparaginianu potasu. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz art. 9 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/934
                  2
                przedmiotowe rezolucje będą miały skutki prawne w przepisach Unii.

               –Projekty rezolucji OENO-SCMA 17-618 i 17-620 ustanawiających nowe metody analizy. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 80 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przedmiotowe rezolucje będą miały skutki prawne w przepisach Unii.

               Podobnie jak w przeszłości można oczekiwać, że porządek obrad posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego OIV będzie jeszcze ulegać zmianom oraz że do porządku obrad zostaną dodane kolejne rezolucje mające skutki prawne w przepisach Unii. W celu zapewnienia skuteczności prac Zgromadzenia Ogólnego, z poszanowaniem postanowień Traktatów, Komisja w odpowiednim czasie uzupełni lub zmieni niniejszy wniosek, aby umożliwić Radzie przyjęcie stanowiska również w odniesieniu do tych rezolucji.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Projekty rezolucji, które zostaną poddane pod głosowanie następnego Zgromadzenia Ogólnego OIV, zostały szczegółowo omówione przez ekspertów naukowych i technicznych z sektora wina. Przyczyniają się one do międzynarodowej harmonizacji norm dotyczących wina oraz ustanowią ramy, które zapewnią uczciwą konkurencję w handlu produktami sektora wina. Dlatego też należy je poprzeć.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu, czy też stroną danej umowy
                  3
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywołują skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  4
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Międzynarodowa Organizacja ds. Winorośli i Wina (OIV) jest międzyrządową organizacją naukowo-techniczną, działającą w sektorze winorośli, wina, napojów winopochodnych, winogron stołowych, suszonych winogron i innych produktów sektora wina. Obecnie członkami OIV jest 47 państw, z których 20 to państwa członkowskie Unii. Unia Europejska nie jest członkiem OIV. Jednak od dnia 20 października 2017 r. OIV przyznała Unii szczególny status przewidziany w art. 4 regulaminu wewnętrznego OIV, umożliwiając jej udział w pracach komisji, podkomisji i grup ekspertów oraz uczestniczenie w posiedzeniach Zgromadzenia Ogólnego i Komitetu Wykonawczego.

               Na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 oraz rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/934 niektóre rezolucje przyjęte i opublikowane przez OIV wywołują skutki prawne w przepisach Unii. Stanowisko Unii wobec tych rezolucji dotyczące spraw, które leżą w jej kompetencjach, powinno być zatem przyjmowane przez Radę i zajmowane na posiedzeniach OIV przez działające wspólnie w interesie Unii państwa członkowskie, które są członkami OIV.

               W związku z powyższym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Głównym celem planowanych projektów rezolucji jest harmonizacja norm dotyczących wina, a tym samym wdrożenie wspólnej polityki rolnej. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Nie dotyczy

               2020/0261 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina (OIV)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Podczas następnego Zgromadzenia Ogólnego w dniu 27 listopada 2020 r. Międzynarodowa Organizacja ds. Winorośli i Wina (OIV) przeanalizuje i prawdopodobnie przyjmie rezolucje, które będą miały skutki prawne do celów art. 218 ust. 9 TFUE

               (2)Unia nie jest członkiem OIV. Jednak w dniu 20 października 2017 r. OIV przyznała Unii szczególny status przewidziany w art. 4 regulaminu wewnętrznego OIV.

               (3)Członkami OIV jest 20 państw członkowskich. Te państwa członkowskie mają możliwość proponowania poprawek do projektów rezolucji OIV i zostaną zaproszone do przyjęcia niektórych projektów rezolucji OIV podczas następnego Zgromadzenia Ogólnego OIV w dniu 27 listopada 2020 r.

               (4)Stanowisko Unii wobec tych rezolucji dotyczące spraw, które leżą w jej kompetencjach, powinno być zatem przyjmowane przez Radę i zajmowane na posiedzeniach OIV przez działające wspólnie w interesie Unii państwa członkowskie, które są członkami OIV.

               (5)Na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013
                  5
                oraz rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/934
                  6
                niektóre rezolucje przyjęte i opublikowane przez OIV będą miały skutki prawne.

               (6)Art. 80 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stanowi, że przy zatwierdzaniu praktyk enologicznych Komisja uwzględnia praktyki enologiczne i metody analizy zalecane i opublikowane przez OIV.

               (7)Art. 80 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stanowi, że przy ustanawianiu metod analizy do celów określania składu produktów sektora wina Komisja przyjmuję za podstawę wszelkie odpowiednie metody zalecane i opublikowane przez OIV, chyba że byłyby one nieskuteczne lub niewłaściwe w kontekście celu, do którego dąży Unia.

               (8)Art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stanowi, że produkty sektora wina przywożone do Unii produkowane są zgodnie z praktykami enologicznymi dozwolonymi przez Unię na podstawie tego rozporządzenia lub – przed uzyskaniem pozwolenia – produkowane zgodnie z praktykami enologicznymi zalecanymi i opublikowanymi przez OIV.

               (9)Art. 9 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/934 stanowi, że jeżeli wymogi dotyczące czystości i tożsamości substancji stosowanych w praktykach enologicznych nie zostały określone przez Komisję, wówczas stosuje się wymogi, o których mowa w części A tabela 2 kolumna 4 załącznika I do tego rozporządzenia, odnoszące się do Kodeksu praktyk enologicznych OIV.

               (10)Projekt rezolucji OENO-TECHNO 19-659 aktualizuje cele odnośnej praktyki enologicznej. Projekty rezolucji OENO-TECHNO 17-614A, 17-614B i 18-634 ustanawiają nowe praktyki enologiczne. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przedmiotowe rezolucje będą miały skutki prawne.

               (11)Projekt rezolucji OENO-MICRO 16-594B ustanawia nową praktykę enologiczną. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przedmiotowa rezolucja będzie miała skutki prawne.

               (12)Projekty rezolucji OENO-SPECIF 18-643, 18-644 i 18-645 ustanawiają wymogi dotyczące tożsamości określonych substancji stosowanych w praktyce enologicznej. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz art. 9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/934 przedmiotowe rezolucje będą miały skutki prawne.

               (13)Projekty rezolucji OENO-SCMA 17-618 i 17-620 ustanawiają nowe metody analizy. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 80 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przedmiotowe rezolucje będą miały skutki prawne.

               (14)Wyżej wymienione projekty rezolucji zostały szczegółowo omówione przez ekspertów naukowych i technicznych z sektora wina. Przyczyniają się one do międzynarodowej harmonizacji norm dotyczących wina oraz ustanowią ramy, które zapewnią uczciwą konkurencję w handlu produktami sektora wina. Dlatego też należy je poprzeć.

               (15)W celu umożliwienia niezbędnej elastyczności podczas negocjacji przed posiedzeniem Zgromadzenia Ogólnego OIV państwa członkowskie będące członkami OIV powinny zostać uprawnione do wyrażenia zgody na zmiany tych rezolucji, pod warunkiem że zmiany te nie dotyczą zasadniczej treści tych rezolucji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko Unii określono w załączniku i zostanie ono wyrażone na Zgromadzeniu Ogólnym Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina (OIV) w dniu 27 listopada 2020 r. przez państwa członkowskie będące członkami OIV, działające wspólnie w interesie Unii.

               Artykuł 2

               1.Jeżeli jest prawdopodobne, że stanowisko, o którym mowa w art. 1, może ulec zmianie ze względu na nowe informacje o charakterze naukowym lub technicznym przedstawione przed posiedzeniem OIV lub w czasie jego trwania, państwa członkowskie będące członkami OIV proszą o przełożenie głosowania, które ma odbyć się podczas Zgromadzenia Ogólnego OIV, do czasu uzgodnienia przez Unię stanowiska w oparciu o nowe elementy.

               2.W ramach koordynacji prac, w szczególności na miejscu, i bez kolejnej decyzji Rady określającej stanowisko Unii, państwa członkowskie będące członkami OIV, działające wspólnie w interesie Unii, mogą wyrażać zgodę na zmiany w projektach rezolucji, o których mowa w załączniku, jeżeli zmiany te nie dotyczą zasadniczej treści przedmiotowych rezolucji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

                     (2)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/934 z dnia 12 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do obszarów uprawy winorośli, w przypadku których zawartość alkoholu może być zwiększona, dozwolonych praktyk enologicznych i ograniczeń mających zastosowanie do produkcji i konserwowania produktów sektora win, minimalnej zawartości alkoholu w odniesieniu do produktów ubocznych oraz ich usuwania, a także publikacji dokumentów OIV (Dz.U. L 149 z 7.6.2019, s. 1).

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

                     (6)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/934 z dnia 12 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do obszarów uprawy winorośli, w przypadku których zawartość alkoholu może być zwiększona, dozwolonych praktyk enologicznych i ograniczeń mających zastosowanie do produkcji i konserwowania produktów sektora win, minimalnej zawartości alkoholu w odniesieniu do produktów ubocznych oraz ich usuwania, a także publikacji dokumentów OIV (Dz.U. L 149 z 7.6.2019, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.9.2020
            COM(2020) 570 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącegoDECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina (OIV)

               ZAŁĄCZNIK

               Państwa członkowskie działające wspólnie w interesie Unii popierają jedynie, i z zastrzeżeniem wszelkich przyszłych przeglądów uwzględniających rozwój sytuacji, następujące projekty rezolucji w etapie 7. dotyczące praktyk enologicznych, wymogów dotyczących czystości i tożsamości substancji stosowanych w praktykach enologicznych oraz metod analizy służących określaniu składu produktów sektora wina:

               –OENO-TECHNO 17-614A – Obróbka moszczu z zastosowaniem adsorpcyjnych granulek styrenowo-diwinylobenzenowych

               –OENO-TECHNO 17-614B – Obróbka wina z zastosowaniem adsorpcyjnych granulek styrenowo-diwinylobenzenowych

               –OENO-TECHNO 18-634 – Obróbka winogron za pomocą pulsacyjnych pól elektrycznych (PEF)

               –OENO-TECHNO 19-659 – Aktualizacja arkusza 3.3.14. Obróbka z zastosowaniem gumy celulozowej (karboksymetylocelulozy)

               –OENO-MICRO 16-594B – Eliminacja dzikich mikroorganizmów w moszczu za pomocą ciągłych procesów wysokociśnieniowych (homogenizacja ultrawysokociśnieniowa – UHPH)

               –OENO-SPECIF 18-643 – Monografia dotycząca adsorpcyjnych granulek styrenowo-diwinylobenzenowych

               –OENO-SPECIF 18-644 – Monografia dotycząca siarczanu wapnia

               –OENO-SPECIF 18-645 – Metoda oznaczania średniej masy cząsteczkowej poliasparaginianu potasu

               –OENO-SCMA 17-618 – Oznaczenie ilości glukozy, kwasu jabłkowego, kwasu octowego, kwasu fumarowego, kwasu szikimowego i kwasu sorbowego w winie metodą ilościowej spektrometrii magnetycznego rezonansu jądrowego (1H NMR)

               –OENO-SCMA 17-620 – Oznaczenie alkilofenoli w winie metodą chromatografii gazowej ze spektrometrią mas (GC-MS lub GC-MS/MS)