               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.10.2017
            COM(2017) 621 final
            2017/0272(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010
                     1
                   i dyrektywa Rady 2010/24/UE
                     2
                   stanowią ramy prawne, w oparciu o które państwa członkowskie współpracują ze sobą w celu zapobiegania oszustwom i ich zwalczania, a także odzyskiwania wierzytelności w dziedzinie VAT.

                  Doświadczenia państw członkowskich wskazują jednak, że oszuści często wykorzystują słabości w systemach kontroli transakcji z udziałem przedsiębiorców mających siedzibę w krajach trzecich.

                  W związku z tym do zwalczania oszustw związanych z VAT konieczna jest współpraca z krajami trzecimi. Na przykład Norwegia jako państwo będące członkiem Europejskiego Obszaru Gospodarczego posiada system VAT zbliżony do systemu stosowanego w UE i wypracowała dobre wzorce współpracy w dziedzinie VAT z państwami członkowskimi UE.

                  W 2009 r. Norwegia odegrała ważną rolę, przekazując państwom członkowskim informacje dotyczące oszustw typu „znikający podmiot gospodarczy” w zakresie jednostek emisji dwutlenku węgla. Między 2009 a 2012 r. norweskie organy podatkowe przekazały organom państw członkowskich informacje na temat transakcji stanowiących oszustwo na łączną kwotę 2 703 mln EUR. Norwescy urzędnicy uczestniczyli także w kontrolach wielostronnych, które były przeprowadzane z udziałem urzędników z niektórych państw członkowskich w sektorze energii, oraz byli zapraszani w charakterze obserwatorów na posiedzenia obserwatorium VAT (4. dziedzina robocza Eurofisc
                     3
                  ). Norwegia przekazała także kilku państwom członkowskim informacje o transakcjach „znikających podmiotów gospodarczych”, które wykorzystywały norweskie alternatywne platformy płatnicze.

                  Powyższe świadczy o korzyściach, jakie wynikają dla państw członkowskich ze współpracy z Norwegią. Przy obecnych ramach prawnych współpraca administracyjna z Norwegią ma jednak charakter okazjonalny i jest możliwa jedynie na podstawie umów dwustronnych między Norwegią a poszczególnymi państwami członkowskimi, konwencji nordyckiej lub rzadko wystosowywanych zaproszeń do udziału Norwegii w charakterze obserwatora w posiedzeniach w ramach obserwatorium VAT.

                  Umowa dwustronna między UE a Norwegią zapewni solidne podstawy prawne dobrej współpracy między Norwegią a wszystkimi państwami członkowskimi. Współpraca ta będzie opierać się na takiej samej strukturze, jaką państwa członkowskie UE wykorzystują obecnie we współpracy między sobą, oraz bazować na takich samych narzędziach, tj. platformach elektronicznych i e-formularzach.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W planie działania w sprawie VAT (COM (2016) 148 final) z dnia 7 kwietnia 2016 r. Komisja stwierdziła, że zacieśnienie współpracy z państwami trzecimi w zakresie VAT powinno umożliwić rozszerzenie unijnego systemu współpracy administracyjnej na państwa trzecie, w szczególności aby zapewnić skuteczne opodatkowanie handlu elektronicznego.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

                  Niniejszy wniosek skierowany do Rady przestawia się na podstawie art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w związku z art. 218 ust. 6 lit. b) oraz ust. 8 akapit drugi.

                  Artykuł 3 ust. 2 TFUE stanowi, że oprócz dziedzin wymienionych w art. 3 ust 1 TFUE, w których Unii przysługują wyłączne kompetencje, Unia „ma także wyłączną kompetencję do zawierania umów międzynarodowych, jeżeli ich zawarcie zostało przewidziane w akcie ustawodawczym Unii lub jest niezbędne do umożliwienia Unii wykonywania jej wewnętrznych kompetencji w zakresie, w jakim ich zawarcie może wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres”.

                  Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie „AETR” lub „ERTA” zawarcie umowy wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii, kiedy przedmiot umowy jest objęty wewnętrznymi wspólnymi zasadami lub należy do dziedziny, która jest już w znacznej mierze objęta takimi zasadami, lub kiedy przepisy zostały przyjęte w dziedzinach nienależących do wspólnej polityki, w szczególności tych, w których istnieją przepisy harmonizujące.

                  Przedmiot planowanej umowy, czyli współpraca administracyjna, zwalczanie oszustw oraz odzyskiwanie wierzytelności w dziedzinie VAT, wchodzi w zakres wewnętrznych wspólnych zasad, w szczególności rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej, a także dyrektywy Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń. W związku z tym Unia posiada wyłączne kompetencje do zawarcia umowy z Norwegią o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie VAT.

                  Dlatego też w swojej decyzji z dnia 9 grudnia 2014 r., w art. 1 Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia, w imieniu Unii, negocjacji z Norwegią.

                  Treść umowy odzwierciedla wytyczne negocjacyjne Rady określone w addendum do decyzji Rady z dnia 9 grudnia 2014 r. upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umowy pomiędzy Unią Europejską a Norwegią o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw i odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej.

                  Instrumenty współpracy przewidziane w umowie są identyczne jak instrumenty przewidziane w unijnych ramach prawnych, z wyjątkiem dostępu do baz danych. Ten ostatni instrument usunięto z tekstu umowy, ponieważ uznano, że nie jest proporcjonalny do celów. W praktyce system wymiany informacji o VAT (VIES)
                     4
                   umożliwia państwom członkowskim uzyskanie dostępu do informacji na temat transakcji wewnątrzunijnych, które nie są istotne dla współpracy z Norwegią.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Umowa dotyczy współpracy administracyjnej w dziedzinie VAT pomiędzy organami podatkowymi państw członkowskich UE i Norwegii. Tekst negocjowano z władzami norweskimi w okresie między 2015 a 2016 r.

               Podczas całego procesu o stanie negocjacji informowano Grupę Roboczą Rady do Spraw Podatkowych oraz zasięgano jej opinii w sprawie wyników tych negocjacji.

               4.INNE ELEMENTY

               Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Tytuł I – Postanowienia ogólne

               Celem jest ustanowienie ram prawnych współpracy administracyjnej w zakresie zwalczania oszustw związanych z VAT oraz pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności z tytułu VAT (artykuł 1).

               Definicje (artykuł 3) są zgodne z odpowiednimi przepisami UE. W związku z tym umowa zawiera definicję „organu występującego z wnioskiem” w odniesieniu do współpracy administracyjnej i zwalczania oszustw na podstawie tytułu II (zgodną z definicją zawartą w rozporządzeniu Rady UE nr 904/2010), natomiast definicja „organu wnioskującego” będzie miała zastosowanie do pomocy w odzyskiwaniu wierzytelności na podstawie tytułu III (zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie Rady 2010/24/UE). Te same definicje mają także odzwierciedlenie w e-formularzach wykorzystywanych obecnie przez państwa członkowskie na podstawie unijnych ram prawnych dotyczących pomocy administracyjnej. Zastosowanie tych samych definicji pozwoli zatem korzystać przy współpracy z Norwegią z tych samych e-formularzy bez konieczności wprowadzania w nich znaczących zmian.

               Także organizacja (artykuł 4) stanowi powielenie struktury stworzonej przepisami rozporządzenia Rady UE nr 904/2010 i dyrektywy Rady 2010/24/UE. W tym miejscu należy zauważyć, że w umowie przewiduje się możliwości wyznaczenia „biur łącznikowych”, które byłyby odpowiedzialne za określone rodzaje podatków, jak przewidziano w art. 4 ust. 3 dyrektywy 2010/24/UE, gdyż Umowa ma zastosowanie jedynie do VAT.

               Strony zapewniają funkcjonowanie systemów niezbędnych do wymiany informacji. W związku z tym należy zawrzeć umowę o gwarantowanym poziomie usług (artykuł 5), aby określić jakość techniczną i liczbę usług na użytek funkcjonowania systemu przekazywania i wymiany informacji. Umowa o gwarantowanym poziomie usług nie będzie się odnosić do VIES, który nie jest uwzględniony w umowie jako jeden z instrumentów współpracy z Norwegią.

               Strony zapewniają zachowanie poufności i ochrony danych osobowych, jak określono to w odnośnych przepisach UE (dyrektywa 95/46/WE). W artykule 6 określono warunki dotyczące: ujawniania danych wyłącznie organom krajowym zajmującym się stosowaniem przepisów w dziedzinie VAT oraz korzystania z tych danych; korzystania z informacji w innych celach, wyłącznie jeżeli jest to dopuszczone przepisami danych państw oraz po uzyskaniu zgody państwa przekazującego dane informacje; korzystania z danych będących przedmiotem wymiany; przekazywania informacji państwu trzeciemu lub krajowi trzeciemu; przekazywania informacji otrzymanych z kraju trzeciego.

               Tytuł II – Współpraca administracyjna i zwalczanie oszustw

               W tytule II przewidziano te same instrumenty współpracy (wymiana informacji oraz postępowania administracyjne, spontaniczna wymiana informacji, informacje zwrotne, automatyczna wymiana informacji, doręczenie administracyjne, obecność w urzędach administracyjnych oraz udział w postępowaniu administracyjnym, kontrole jednoczesne oraz Eurofisc), jakie są określone w rozporządzeniu Rady (UE) nr 904/2010, z wyjątkiem dostępu do baz danych za pośrednictwem systemu VIES. Terminy przekazywania informacji są również takie same jak te, które są zapisane w europejskich ramach prawnych.

               Jeżeli chodzi o wymianę informacji na wniosek, art. 7 ust. 4 odnosi się do przypadków, w których dostawa podlega opodatkowaniu w państwie organu występującego z wnioskiem, ale podatnik ma siedzibę w państwie organu wezwanego. W takich przypadkach jedynym sposobem, w jaki organ występujący z wnioskiem może ustalić wymiar VAT, jest wystąpienie o pomoc do organu wezwanego. W związku z tym w artykule tym określono minimalny zestaw danych, jakie organ wezwany ma obowiązek przesłać organowi występującemu z wnioskiem. Do kategorii wchodzących w zakres tego przepisu, wymienionych w załączniku 1 do umowy, zalicza się: import o nieznacznej wartości, usługi związane z nieruchomościami, usługi telekomunikacyjne, nadawcze i świadczone drogą elektroniczną.

               Jeżeli chodzi o automatyczną wymianę informacji (art. 11), Strony na forum Wspólnego Komitetu (art. 41) określą kategorie informacji, które będą podlegać wymianie.

               Udział Norwegii w Eurofisc (art. 15) nie będzie umożliwiał urzędnikom łącznikowym Eurofisc wyznaczonym przez właściwy organ jednego państwa uzyskania dostępu do baz danych drugiego państwa. Ponadto urzędnik łącznikowy Eurofisc Norwegii nie może pełnić funkcji przewodniczącego ani koordynatora w dziedzinach roboczych; nie przysługuje mu też prawo głosu.

               Zgodnie z art. 17 organ podatkowy może odmówić przeprowadzenia postępowania administracyjnego, kiedy wniosek wiąże się z nieproporcjonalnym obciążeniem administracyjnym organu wezwanego oraz kiedy organ występujący z wnioskiem nie wyczerpał krajowych źródeł informacji. Ponadto tajemnica bankowa nie powinna być wykorzystywana jako uzasadnienie odmowy pomocy administracyjnej.

               Wspólny Komitet określi formy wymiany informacji. E-formularze wykorzystywane obecnie przez państwa członkowskie na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 i dyrektywy Rady 2010/24/UE mogą być także wykorzystywane na użytek umowy, z zastrzeżeniem drobnych zmian językowych. W obecnej wersji e-formularzy znajdują się odniesienia jedynie do „państw członkowskich” i transakcji „wewnątrzwspólnotowych”.

               Tytuł III - Odzyskanie

               W tytule III przewidziano instrumenty, które umożliwiają pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności, podobne do instrumentów dostępnych na podstawie dyrektywy 2010/24/UE: wymiana informacji (w tym obecność w urzędach administracyjnych i udział w postępowaniu administracyjnym w państwie wezwanym), pomoc w doręczeniu dokumentów oraz środki odzyskiwania wierzytelności i środki zabezpieczające.

               Warunki i zasady dotyczące tych rodzajów pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności są również zgodne z warunkami i zasadami określonymi w dyrektywie 2010/24/UE.

               Zakres umowy ograniczono jednak do wierzytelności z tytułu VAT oraz do kar, grzywien, opłat i dopłat administracyjnych, odsetek i kosztów związanych z takimi wierzytelnościami (zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) umowy). Zakres umowy, w przeciwieństwie do dyrektywy 2010/24/UE, nie obejmuje jednak innych podatków i ceł. Takie ograniczenie zakresu jest zgodne mandatem negocjacyjnym udzielonym przez Radę.

               Niemniej jednak, aby ułatwić pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności z tytułu innych podatków oraz ograniczyć obciążenie administracyjne w art. 40 ust. 4 przewidziano możliwość korzystania z elektronicznej sieci łączności i standardowych formularzy, przyjętych w celu wdrażania umowy (odpowiadających standardowym formularzom, z których korzystają obecnie państwa członkowskie UE w przypadku udzielania sobie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności) również na użytek pomocy przy odzyskiwaniu innych wierzytelności, np. jeżeli taka pomoc przy odzyskiwaniu jest możliwa na podstawie innych dwustronnych lub wielostronnych prawnie wiążących instrumentów dotyczących współpracy administracyjnej między państwami. Ta możliwość – a nie obowiązek – korzystania z sieci łączności i standardowych formularzy w odniesieniu do innych podatków może być przydatna w praktyce, gdyż niepłacenie podatków zazwyczaj nie ogranicza się do zobowiązań z tytułu VAT. W związku z tym w umowie dopuszcza się korzystanie z jednego formularza wniosku o pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności w odniesieniu do wierzytelności z tytułu VAT (na podstawie przedmiotowej umowy) oraz z tytułu innych podatków (na podstawie innych umów). Decyzję o tym, czy i w jaki sposób wykorzystać możliwość, jaką stwarza art. 40 ust. 4, każde państwo członkowskie będzie podejmować w porozumieniu z Norwegią.

               Art. 23 przedmiotowej umowy dotyczy wymiany informacji bez uprzedniego wniosku. Na podstawie tego przepisu państwa mogą informować państwo siedziby lub zamieszkania o przewidywanym zwrocie „podatków lub ceł” osobie mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie. Ten przepis jest podobny do art. 6 dyrektywy 2010/24/UE, który dotyczy wymiany informacji bez uprzedniego wniosku o przewidywanym zwrocie „podatków lub ceł, innych niż VAT”.

               Do przedmiotowej umowy (art. 25 i 29) wprowadzono jednolite instrumenty (jednolity formularz dotyczący doręczenia oraz jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję w państwie wezwanym) wprowadzone dyrektywą 2010/24/UE (art. 8 i 12). Te standardowe formularze, już będące w użyciu we współpracy między wszystkimi państwami członkowskimi UE, będą także wykorzystywane na użytek doręczeń i odzyskiwania wierzytelności w stosunkach z Norwegią. Automatyczne tłumaczenie tych formularzy zostanie rozszerzone na język norweski.

               Aby umożliwić szybkie i sprawne wdrożenie pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności w stosunkach z Norwegią, w art. 40 ust. 5 umowy wprowadzono zapis, który stanowi, że dopóki oraz w zakresie, w jakim Wspólny Komitet nie przyjmie szczegółowych zasad dotyczących wdrażania tytułu III, właściwe organy stosują zasady, w tym standardowe formularze, już przyjęte na użytek wdrażania dyrektywy Rady 2010/24/UE.

               Tytuł IV – Wdrożenie i stosowanie

               W art. 41 ustanawia się Wspólny Komitet złożony z przedstawicieli Stron. Wspólny Komitet zapewnia prawidłowe funkcjonowanie i wdrożenie umowy. Działa na zasadzie jednomyślności i przyjmuje swój regulamin.

               Na użytek niniejszej Umowy Norwegia będzie korzystać z e-formularzy oraz wspólnej sieci łączności/wspólnego systemu połączeń (CCN/CSI)
                  5
               , które są unijnymi komponentami europejskiego systemu informatycznego, o którym mowa w pkt A załącznika do rozporządzenia (UE) nr 1286/2013 (Fiscalis 2020)
                  6
               . W zależności od rozwiązania technicznego, jakie zostanie przyjęte w celu przyłączenia Norwegii do sieci CCN/CSI Wspólny Komitet podejmie decyzję w sprawie wkładu finansowego, jaki Norwegia będzie zobowiązana wpłacić do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

               Na forum Wspólnego Komitetu Unię Europejską będzie reprezentować Komisja, a państwa członkowskie mogą uczestniczyć w jego pracach. Do przyjęcia decyzji przez Wspólny Komitet konieczne jest jednak wcześniejsze przyjęcie stanowiska Unii Europejskiej zgodnie z zasadami określonymi w art. 113 TFUE (na zasadzie jednomyślności). Komisja będzie następnie stosować się do takich decyzji i ich bronić na forum Wspólnego Komitetu.

               Tytuł V - Postanowienia końcowe

               Umowa stanie się częścią unijnego dorobku prawnego i będzie miała pierwszeństwo przed innymi dwustronnymi lub wielostronnymi prawnie wiążącymi instrumentami dotyczącymi współpracy administracyjnej w tej samej dziedzinie. Oznacza to, że w przypadku rozbieżności zastosowanie będą miały postanowienia umowy.

               2017/0272 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 113 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b) oraz art. 218 ust. 8 akapit drugi,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  7
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją XXX/XXX/WE dnia XX/XX/XXXX podpisano Umowę pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej.

               (2)Tekst umowy, który jest wynikiem negocjacji, należycie odzwierciedla wytyczne negocjacyjne wydane przez Radę.

               (3)Zasięgnięto opinii Europejskiego Inspektora Ochrony Danych zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady
                  8
               .

               (4)Umowę należy zatwierdzić w imieniu Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii, Umowę pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej.

               Tekst umowy załączono do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii, powiadomienia, o którym mowa w art. 44 ust. 2 umowy.

               Artykuł 3

               Komisja wspomagana przez przedstawicieli państw członkowskich reprezentuje Unię we Wspólnym Komitecie utworzonym na mocy art. 41 umowy.

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 268 z 12.10.2010, s. 1).

                     (2)
                  Dyrektywa Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (Dz.U. L 84 z 31.3.2010, s. 1).

                     (3)
                  Eurofisc to sieć umożliwiająca wielostronną i szybką wymianę ukierunkowanych informacji między państwami członkowskimi UE. Obszar jej działania podzielono na tzw. dziedziny robocze. Działalność sieci regulują przepisy rozdziału X rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010.

                     (4)
                  VIES to system wymiany informacji o VAT. Przepisy określające rodzaje informacji dostępnych za pośrednictwem VIES oraz regulujące korzystanie z tego systemu znajdują się w rozdziale V rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010.

                     (5)
                  Wspólna sieć łączności i wspólny system połączeń (CCN/CSI).

                     (6)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające program działań na rzecz poprawy skuteczności systemów podatkowych w Unii Europejskiej na okres 2014–2020 (Fiscalis 2020) i uchylające decyzję nr 1482/2007/WE (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 25)

                     (7)
                  Dz.U. C z [...], s.

                     (8)
                  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s.1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.10.2017
            COM(2017) 621 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej

               Umowa pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej

               UNIA EUROPEJSKA, dalej zwana „Unią”,

               oraz

               KRÓLESTWO NORWEGII, dalej zwane „Norwegią”,

               dalej zwane „Stronami”

               PRAGNĄC zapewnić poprawne określanie, ustalanie wymiaru i pobieranie podatku od wartości dodanej (VAT) oraz odzyskiwanie wierzytelności z tytułu VAT, zapobiegać podwójnemu opodatkowaniu lub nieopodatkowaniu oraz zwalczać oszustwa związane z VAT,

               ŚWIADOME, że zwalczanie transgranicznych oszustw związanych z VAT oraz uchylania się od płacenia tego podatku wymaga ścisłej współpracy między właściwymi organami odpowiedzialnymi za stosowanie przepisów w tej dziedzinie,

               UZNAJĄC, że transgraniczne oszustwa związane z VAT oraz uchylanie się od płacenia tego podatku charakteryzują się mechanizmami i specyfiką, które odróżniają je od innych rodzajów oszustw podatkowych, co wymaga zastosowania określonych prawnych narzędzi współpracy administracyjnej, w szczególności wzajemnej wymiany informacji,

               MAJĄC NA CELU przyczynianie się do prac sieci Eurofisc w zakresie wymiany ukierunkowanych informacji umożliwiającej zwalczanie transgranicznych oszustw związanych z VAT, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z niniejszej Umowy,

               ŚWIADOME, że wszystkie Umawiające się Strony powinny stosować zasady dotyczące zachowania poufności i ochrony danych osobowych zgodnie z dyrektywą 95/46/WE
                  1
                Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, w tym w ramach Eurofisc,

               ZWAŻYWSZY, że ocena prawidłowego stosowania VAT w odniesieniu do usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych i usług świadczonych drogą elektroniczną może być skuteczna wyłącznie w oparciu o współpracę międzynarodową,

               MAJĄC NA UWADZE, że Unia Europejska i Norwegia są sąsiadami i prężnymi partnerami handlowymi, a także stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), które ma na celu promowanie stałego i zrównoważonego wzmacniania więzi handlowych i gospodarczych między umawiającymi się stronami na równych warunkach konkurencji oraz przestrzegania tych samych zasad, by stworzyć jednorodny Europejski Obszar Gospodarczy,

               UZNAJĄC, że kwestie podatkowe nie wchodzą wprawdzie w zakres Porozumienia EOG, ale współpraca mająca na celu skuteczniejsze stosowanie i egzekwowanie VAT leży w interesie Unii Europejskiej i Norwegii,

               UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

               Tytuł I

               Postanowienia ogólne

               Artykuł 1

               Cel

               Celem niniejszej Umowy jest ustanowienie ram współpracy administracyjnej pomiędzy państwami członkowskimi Unii a Norwegią, aby umożliwić organom odpowiedzialnym za stosowanie przepisów dotyczących VAT udzielanie sobie wzajemnej pomocy w zapewnianiu przestrzegania tych przepisów oraz ochronie dochodów z VAT.

               Artykuł 2

               Zakres stosowania

               1.W niniejszej Umowie określono zasady i procedury współpracy:

               a)w celu wymiany wszelkich informacji, które mogą pomóc w ustalaniu właściwego wymiaru VAT, kontrolowaniu prawidłowego stosowania VAT oraz zwalczaniu oszustw związanych z VAT;

               b)przy odzyskiwaniu:

               (i)wierzytelności związanych z VAT;

               (ii)kar, grzywien, opłat i dopłat administracyjnych związanych z wierzytelnościami, o których mowa w ppkt (i), nałożonych przez organy administracyjne właściwe w dziedzinie pobierania VAT lub w dziedzinie prowadzenia postępowań administracyjnych jego dotyczących albo potwierdzonych przez organy administracyjne lub sądowe na wniosek wyżej wymienionych organów administracyjnych;

               (iii)odsetek i kosztów związanych z wierzytelnościami, o których mowa w ppkt (i) oraz (ii).

               2.Niniejsza Umowa nie ma wpływu na stosowanie zasad dotyczących współpracy administracyjnej i zwalczania oszustw oraz pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie VAT między państwami członkowskimi Unii.

               3.Niniejsza Umowa nie ma wpływu na stosowanie zasad dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych.

               Artykuł 3

               Definicje

               Na użytek niniejszej Umowy stosuje się następujące definicje:

               a)„VAT” oznacza, w odniesieniu do Unii, podatek od wartości dodanej zgodnie z dyrektywą Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz, w odniesieniu do Norwegii, podatek od wartości dodanej zgodnie z norweską ustawą z dnia 19 czerwca 2009 r. nr 58 dotyczącą podatku od wartości dodanej;

               b)„państwo” oznacza państwo członkowskie Unii lub Norwegię;

               c)„państwa” oznaczają państwa członkowskie Unii i Norwegię;

               d)„kraj trzeci” oznacza kraj inny niż państwo członkowskie Unii i Norwegia;

               e)„właściwy organ” oznacza organ wyznaczony na podstawie art. 4 ust. 1;

               f)„centralne biuro łącznikowe” oznacza biuro wyznaczone na podstawie art. 4 ust. 2, na którym spoczywa główna odpowiedzialność za kontakty dotyczące stosowania tytułu II lub III;

               g)„łącznikowy organ administracyjny” oznacza każde biuro inne niż centralne biuro łącznikowe, wyznaczone jako takie na podstawie art. 4 ust. 3 do występowania z wnioskami o wzajemną pomoc lub jej udzielania na podstawie tytułu II lub III;

               h)„właściwy urzędnik” oznacza każdego urzędnika wyznaczonego na podstawie art. 4 ust. 4, który może dokonać bezpośredniej wymiany informacji na podstawie tytułu II;

               i)„organ występujący z wnioskiem” oznacza centralne biuro łącznikowe, łącznikowy organ administracyjny lub właściwego urzędnika, które(-y) w imieniu właściwego organu występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy na podstawie tytułu II;

               (j)„organ wnioskujący” oznacza centralne biuro łącznikowe lub łącznikowy organ administracyjny państwa, które(-y) występuje z wnioskiem na podstawie tytułu III;

               k)„organ wezwany” oznacza centralne biuro łącznikowe, łącznikowy organ administracyjny lub – w przypadku współpracy na podstawie tytułu II – właściwego urzędnika, które(-y) otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy od organu występującego z wnioskiem lub organu wnioskującego;

               l)„osoba” oznacza:

               (i)osobę fizyczną;

               (ii)osobę prawną;

               (iii)w przypadku gdy przewidują to obowiązujące przepisy – stowarzyszenie osób uznane za mające zdolność do czynności prawnych, lecz nieposiadające statusu prawnego osoby prawnej; lub

               (iv)każde inne konstrukcje prawne dowolnego rodzaju i postaci, posiadające osobowość prawną lub jej nieposiadające, będące podatnikami VAT lub zobowiązane do zapłaty wierzytelności, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b);

               m)„Wspólny Komitet” oznacza komitet odpowiedzialny za prawidłowe funkcjonowanie i wdrożenie niniejszej Umowy na podstawie art. 41;

               n)„postępowanie administracyjne” oznacza wszystkie kontrole, postępowania wyjaśniające oraz inne działania podejmowane przez państwa w wykonywaniu ich funkcji w związku z zapewnieniem właściwego stosowania przepisów dotyczących VAT;

               o)„spontaniczna wymiana” oznacza nieregularne przekazywanie informacji innemu państwu, w dowolnej chwili i bez uprzedniego wniosku;

               p)„automatyczna wymiana” oznacza systematyczne przekazywanie określonych z góry informacji innemu państwu, bez uprzedniego wniosku;

               q)„kontrola jednoczesna” oznacza skoordynowaną kontrolę stanu zobowiązań podatkowych podatnika lub powiązanych podatników, organizowaną przez przynajmniej dwa państwa, posiadające wspólne lub uzupełniające się interesy;

               r)„drogą elektroniczną” oznacza przy użyciu urządzeń elektronicznych do przetwarzania (w tym kompresji cyfrowej) oraz przechowywania danych, i z wykorzystaniem technologii przewodowej, radiowej, optycznej lub innych środków elektromagnetycznych;

               s)„sieć CCN/CSI” oznacza wspólną platformę opartą na wspólnej sieci łączności („CCN”) oraz wspólnym systemie połączeń („CSI”), opracowaną przez Unię w celu zapewnienia wszystkich transmisji drogą elektroniczną między właściwymi organami w dziedzinie podatków;

               t)„usługi telekomunikacyjne, nadawcze i świadczone drogą elektroniczną” oznaczają usługi zdefiniowane w art. 6a, 6b i 7 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011
                  2
                ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               Artykuł 4

               Organizacja

               1.Każde państwo wyznacza właściwy organ odpowiedzialny za stosowanie niniejszej Umowy.

               2.Każde państwo wyznacza:

               a)jedno centralne biuro łącznikowe, na którym spoczywa główna odpowiedzialność za stosowanie tytułu II niniejszej Umowy, oraz

               b)jedno centralne biuro łącznikowe, na którym spoczywa główna odpowiedzialność za stosowanie tytułu III niniejszej Umowy.

               3.Każdy właściwy organ może wyznaczyć, bezpośrednio lub w drodze delegacji:

               a)łącznikowe organy administracyjne do bezpośredniej wymiany informacji na podstawie tytułu II niniejszej Umowy;

               b)łącznikowe organy administracyjne do zwracania się o wzajemną pomoc lub udzielania jej na podstawie tytułu III niniejszej Umowy w związku ze swoją szczególną właściwością terytorialną lub operacyjną.

               4.Każdy właściwy organ może wyznaczyć, bezpośrednio lub w drodze delegacji, właściwych urzędników, którzy mogą dokonywać bezpośredniej wymiany informacji na podstawie tytułu II niniejszej Umowy.

               5.Centralne biura łącznikowe aktualizują wykaz łącznikowych organów administracyjnych i właściwych urzędników oraz udostępniają go pozostałym centralnym biurom łącznikowym.

               6.W przypadku gdy łącznikowy organ administracyjny lub właściwy urzędnik wysyła lub otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy na podstawie niniejszej Umowy, informuje o tym swoje centralne biuro łącznikowe.

               7.W przypadku gdy centralne biuro łącznikowe, łącznikowy organ administracyjny lub właściwy urzędnik otrzymuje wniosek o wzajemną pomoc wymagający działania poza jego właściwością, niezwłocznie przesyła taki wniosek do właściwego centralnego biura łącznikowego lub łącznikowego organu administracyjnego oraz informuje o tym organ występujący z wnioskiem lub organ wnioskujący. W takim przypadku okres wyznaczony w art. 8 rozpoczyna się z dniem następującym po dniu, w którym wniosek o udzielenie pomocy został przekazany do właściwego centralnego biura łącznikowego lub właściwego łącznikowego organu administracyjnego.

               8.Każde z państw przekazuje Komisji Europejskiej w terminie jednego miesiąca od podpisania Umowy informacje na temat właściwego organu do celów niniejszej Umowy, a następnie niezwłocznie przekazuje jej informacje o wszelkich zmianach w tym zakresie. Komisja Europejska aktualizuje wykaz właściwych organów i udostępnia go Wspólnemu Komitetowi.

               Artykuł 5

               Umowa o gwarantowanym poziomie usług

               Umowa o gwarantowanym poziomie usług zapewniająca odpowiednią jakość techniczną i liczbę usług na użytek funkcjonowania systemu przekazywania i wymiany informacji zawierana jest zgodnie z procedurą określoną przez Wspólny Komitet.

               Artykuł 6

               Poufność i ochrona danych osobowych

               1.Wszelkie informacje uzyskane przez jedno z państw na podstawie niniejszej Umowy są traktowane jako informacje poufne i chronione w taki sam sposób jak informacje uzyskane na podstawie jego prawa krajowego, oraz w zakresie niezbędnym do ochrony danych osobowych, zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  3
                oraz zabezpieczeniami, które mogą być określone przez państwo dostarczające informacje zgodnie z wymogami jego prawa.

               2.Takie informacje można ujawniać osobom lub organom (w tym sądom i organom administracyjnym lub nadzorczym) zajmującym się stosowaniem przepisów dotyczących VAT oraz do celów ustalenia właściwego wymiaru VAT, a także do celów egzekucji, w tym odzyskania wierzytelności lub zastosowania środków zabezpieczających w odniesieniu do wierzytelności z tytułu VAT.

               3.Informacje, o których mowa w ust. 1, mogą być również wykorzystywane do obliczania i egzekucji, w tym odzyskiwania, innych podatków oraz obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne. Jeżeli wymieniane informacje pozwalają stwierdzić lub udowodnić istnienie naruszeń prawa podatkowego, można je także wykorzystać do nałożenia sankcji administracyjnych lub karnych. Z informacji korzystać mogą jedynie osoby lub organy wymienione powyżej i wyłącznie do celów określonych w poprzednich zdaniach. Mogą one je ujawniać w jawnym postępowaniu sądowym lub w orzeczeniach sądowych.

               4.Niezależnie od postanowień ust. 1 i 2 państwo udzielające informacji, na podstawie uzasadnionego wniosku, zezwala na ich wykorzystanie przez państwo otrzymujące informacje do celów innych niż cele, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli zgodnie z ustawodawstwem państwa udzielającego informacji dane informacje mogą być wykorzystywane do podobnych celów. Organ wezwany udziela pozytywnej lub odmownej odpowiedzi na każdy taki wniosek w terminie jednego miesiąca.

               5.Sprawozdania, oświadczenia oraz wszelkie inne dokumenty lub potwierdzone kopie dokumentów lub wyciągi z nich, otrzymane przez państwo w ramach pomocy przewidzianej w niniejszej Umowie mogą zostać użyte jako dowody w tym państwie na takiej samej podstawie, jak podobne dokumenty dostarczone przez inny organ w tym państwie.

               6.Informacje przekazane przez jedno państwo innemu państwu mogą być przez nie przekazywane innemu państwu pod warunkiem uzyskania wcześniejszej zgody właściwego organu, od którego dane informacje pochodzą. Państwo, z którego pochodzą informacje, może sprzeciwić się takiemu przekazaniu w terminie dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania informacji od państwa, które chce przekazać odnośne informacje.

               7.Państwa mogą przekazywać informacje uzyskane zgodnie z niniejszą Umową krajom trzecim z zastrzeżeniem następujących warunków:

               a)przekazanie informacji podlega przepisom krajowym państwa przekazującego wdrażającym art. 25 dyrektywy 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, zwłaszcza w odniesieniu do odpowiedniego poziomu ochrony zapewnianego w danym kraju trzecim;

               b)właściwy organ, od którego pochodzą informacje, wyraził zgodę na ich przekazanie;

               c)przekazanie umożliwiają porozumienia o pomocy wzajemnej między państwem przekazującym informacje a tym konkretnym krajem trzecim.

               8.Jeżeli jedno z państw otrzymuje informacje od kraju trzeciego, państwa mogą wymieniać te informacje w zakresie, w jakim umożliwiają to porozumienia o pomocy wzajemnej z tym konkretnym krajem trzecim.

               9.Każde państwo bezzwłocznie powiadamia inne zainteresowane państwa o wszelkich naruszeniach obowiązku zachowania poufności, niezadziałaniu zabezpieczeń w odniesieniu do danych osobowych oraz wszelkich nałożonych w związku z tym sankcjach i wprowadzonych środkach zaradczych.

               10.Osoby należycie akredytowane przez organ ds. akredytacji bezpieczeństwa Komisji Europejskiej mogą mieć dostęp do tych informacji wyłącznie w takim stopniu, w jakim jest to niezbędne do nadzoru nad siecią CCN, jej konserwacji i rozwijania.

               Tytuł II

               Współpraca administracyjna i zwalczanie oszustw

               Rozdział 1

               Wymiana informacji na wniosek

               Artykuł 7

               Wymiana informacji i postępowanie administracyjne

               1.Na wniosek organu występującego z wnioskiem organ wezwany przekazuje informacje, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), dotyczące konkretnego przypadku lub przypadków.

               2.Do celów przesyłania informacji, o których mowa w ust. 1, organ wezwany doprowadza do przeprowadzenia każdego postępowania administracyjnego niezbędnego do uzyskania takich informacji.

               3.Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może zawierać uzasadniony wniosek o przeprowadzenie postępowania administracyjnego. Jeżeli organ wezwany uważa, że postępowanie administracyjne nie jest konieczne, niezwłocznie informuje organ występujący z wnioskiem o przyczynach swojej decyzji.

               4.W przypadku gdy organ wezwany odmawia przeprowadzenia postępowania administracyjnego dotyczącego kwot zadeklarowanych przez podatnika w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług wymienionych w załączniku 1, zrealizowanymi przez podatnika mającego siedzibę w państwie organu wezwanego oraz podlegającymi opodatkowaniu w państwie organu występującego z wnioskiem, organ wezwany przekazuje organowi występującemu z wnioskiem co najmniej daty i wartości wszelkich stosownych dostaw towarów lub świadczenia usług zrealizowanych w ciągu ostatnich dwóch lat przez podatnika w państwie organu występującego z wnioskiem.

               5.W celu uzyskania potrzebnych informacji lub przeprowadzenia żądanego postępowania administracyjnego organ wezwany lub organ administracyjny, do którego organ ten może się zwrócić, postępuje tak, jakby działał we własnym imieniu lub na wniosek innego organu w swoim państwie.

               6.Na wniosek organu występującego z wnioskiem organ wezwany przekazuje mu wszelkie stosowne informacje uzyskane lub posiadane, a także wyniki postępowania administracyjnego, w postaci sprawozdań, oświadczeń i wszelkich innych dokumentów albo poświadczonych kopii dokumentów lub wyciągów z nich.

               7.Oryginały dostarcza się jedynie wtedy, gdy nie jest to sprzeczne z przepisami obowiązującymi w państwie organu wezwanego.

               Artykuł 8

               Termin dostarczania informacji

               1.Organ wezwany udziela informacji, o których mowa w art. 7, najszybciej jak to możliwe i nie później niż w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku. Jednakże w przypadku gdy organ wezwany posiada już te informacje, termin ich udzielenia ulega skróceniu maksymalnie do jednego miesiąca.

               2.W niektórych szczególnych kategoriach przypadków organ występujący z wnioskiem i organ wezwany mogą uzgodnić inne terminy niż te, które są przewidziane w ust. 1.

               3.W przypadku gdy organ wezwany nie jest w stanie odpowiedzieć na wniosek w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2, niezwłocznie informuje organ występujący z wnioskiem na piśmie o przyczynach niemożności dotrzymania terminu oraz o możliwym terminie udzielenia odpowiedzi.

               Rozdział 2

               Wymiana informacji bez uprzedniego wniosku

               Artykuł 9

               Rodzaje wymiany informacji

               Wymiana informacji bez uprzedniego wniosku odbywa się spontanicznie, zgodnie z art. 10, lub automatycznie, zgodnie z art. 11.

               Artykuł 10

               Spontaniczna wymiana informacji

               Właściwy organ państwa przesyła, bez uprzedniego wniosku, właściwemu organowi innego państwa informacje, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), które nie zostały przekazane w drodze automatycznej wymiany, o której mowa w art. 11, i które są mu znane, w następujących przypadkach:

               a)jeżeli uznano, że opodatkowanie ma miejsce w państwie przeznaczenia, a informacje z państwa pochodzenia są niezbędne do zapewnienia skuteczności systemu kontroli państwa przeznaczenia;

               b)jeżeli państwo ma podstawy sądzić, że w innym państwie naruszono przepisy dotyczące VAT lub że takie naruszenie jest prawdopodobne;

               c)jeżeli istnieje ryzyko strat podatkowych w innym państwie.

               Artykuł 11

               Automatyczna wymiana informacji

               1.Kategorie informacji podlegających automatycznej wymianie określa Wspólny Komitet zgodnie z art. 41.

               2.Państwo może powstrzymać się od uczestniczenia w automatycznej wymianie informacji w odniesieniu do jednej lub kilku kategorii informacji, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy zgromadzenie informacji w celu takiej wymiany wymagałoby nałożenia nowych obowiązków na osoby podlegające VAT lub nakładałoby nieproporcjonalne obciążenia administracyjne na to państwo.

               3.Każde państwo powiadamia Wspólny Komitet na piśmie o swojej decyzji podjętej zgodnie z poprzednim ustępem.

               Rozdział 3

               Inne formy współpracy

               Artykuł 12

               Doręczenie administracyjne

               1.Na żądanie organu występującego z wnioskiem oraz zgodnie z przepisami dotyczącymi doręczania podobnych aktów w państwie organu wezwanego, organ wezwany doręcza adresatowi wszystkie akty i decyzje, które pochodzą od organów występujących z wnioskiem i dotyczą stosowania przepisów dotyczących VAT w państwie organu występującego z wnioskiem.

               2.We wnioskach o doręczenie, zawierających informację o przedmiocie aktu lub decyzji, których ma ono dotyczyć, wskazuje się nazwę (imię i nazwisko), adres oraz wszelkie inne stosowne informacje przydatne do identyfikacji adresata.

               3.Organ wezwany niezwłocznie informuje organ występujący z wnioskiem o swoich działaniach podjętych w związku z wnioskiem o doręczenie i powiadamia go, w szczególności, o dacie doręczenia adresatowi decyzji lub aktu.

               Artykuł 13

               Obecność w urzędach administracyjnych i udział w postępowaniach administracyjnych

               1.Na mocy umowy między organem występującym z wnioskiem a organem wezwanym i zgodnie z zasadami określonymi przez organ wezwany, organ ten może zezwolić urzędnikom upoważnionym przez organ występujący z wnioskiem na obecność w biurach organu wezwanego lub w każdym innym miejscu, w którym organy te wykonują swoje obowiązki, w celu wymiany informacji, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a). W przypadku gdy informacja, której dotyczy wniosek, zawarta jest w dokumentach, do których mają dostęp urzędnicy organu wezwanego, urzędnicy organu występującego z wnioskiem otrzymują kopie tych dokumentów.

               2.Na mocy umowy między organem występującym z wnioskiem a organem wezwanym i zgodnie z zasadami określonymi przez organ wezwany, organ ten może zezwolić urzędnikom upoważnionym przez organ występujący z wnioskiem na obecność w czasie postępowania administracyjnego prowadzonego na terytorium państwa organu wezwanego, w celu wymiany informacji, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a). Takie postępowania administracyjne prowadzone są wyłącznie przez urzędników organu wezwanego. Urzędnicy organu występującego z wnioskiem nie wykonują uprawnień dochodzeniowych przysługujących urzędnikom organu wezwanego. Mogą oni jednakże uzyskać dostęp do tych samych pomieszczeń i dokumentów, co urzędnicy organu wezwanego, za pośrednictwem urzędników organu wezwanego oraz jedynie do celów prowadzonego postępowania administracyjnego.

               3.Urzędnicy organu występującego z wnioskiem obecni w innym państwie zgodnie z ust. 1 i 2 muszą być w stanie w każdej chwili przedstawić pisemne upoważnienie stwierdzające ich tożsamość oraz pełnioną funkcję urzędową.

               Artykuł 14

               Kontrole jednoczesne

               1.Państwa mogą uzgodnić prowadzenie kontroli jednoczesnych w każdym przypadku, gdy uznają, że takie kontrole są skuteczniejsze niż kontrole prowadzone przez tylko jedno państwo.

               2.Państwo samodzielnie określa, w przypadku których podatników zamierza zaproponować przeprowadzenie kontroli jednoczesnej. Właściwy organ tego państwa powiadamia właściwe organy drugiego zainteresowanego państwa o przypadkach, w których proponuje się przeprowadzić kontrolę jednoczesną. Podaje przy tym przyczyny swojego wyboru, w najszerszym możliwym zakresie, dostarczając informacje leżące u podstaw takiej decyzji. Określa również okres, podczas którego takie kontrole powinny zostać przeprowadzone.

               3.Właściwy organ, który otrzymuje wniosek o przeprowadzenie kontroli jednoczesnej, potwierdza swoją zgodę lub przekazuje uzasadnioną odmowę swojemu odpowiednikowi, co do zasady w terminie dwóch tygodni od otrzymania wniosku, ale nie później niż w terminie jednego miesiąca od otrzymania wniosku.

               4.Każdy zainteresowany właściwy organ mianuje przedstawiciela odpowiedzialnego za nadzór nad działaniami kontrolnymi i ich koordynację.

               Rozdział 4

               Eurofisc

               Artykuł 15

               Udział Norwegii w Eurofisc

               1.Aby wspierać i ułatwiać wielostronną współpracę w zakresie zwalczania oszustw związanych z VAT, zaprasza się Norwegię do udziału w pracach sieci pod nazwą Eurofisc, ustanowionej przepisami rozdziału X rozporządzenia Rady (UE) 904/2010
                  4
                w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej, na warunkach określonych w niniejszym rozdziale.

               2.Udział Norwegii w Eurofisc nie będzie umożliwiał urzędnikom łącznikowym Eurofisc wyznaczonym przez właściwy organ jednego państwa uzyskania dostępu do baz danych innego państwa.

               Artykuł 16

               Urzędnicy łącznikowi Eurofisc

               1.Właściwy organ Norwegii wyznacza co najmniej jednego urzędnika łącznikowego Eurofisc, odpowiedzialnego za wymianę informacji w dziedzinach roboczych Eurofisc, w których uczestniczy Norwegia.

               2.Urzędnicy łącznikowi Eurofisc są właściwymi urzędnikami w rozumieniu art. 4 ust. 4. Pozostają odpowiedzialni jedynie przed swoimi administracjami krajowymi.

               3.Urzędnicy łącznikowi Eurofisc Norwegii nie będą wyznaczani na koordynatorów dziedzin roboczych ani na przewodniczących Eurofisc; nie będą też uczestniczyć w procedurach głosowania przewidzianych w regulaminie Eurofisc.

               Rozdział 5

               Postanowienia ogólne

               Artykuł 17

               Zasady regulujące wymianę informacji

               1.Organ wezwany udziela organowi występującemu z wnioskiem informacji, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), lub dokonuje doręczenia administracyjnego, o którym mowa w art. 12, pod warunkiem że:

               a)liczba oraz charakter wniosków o udzielenie informacji złożonych przez organ występujący z wnioskiem nie nakłada nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych na organ wezwany;

               b)organ występujący z wnioskiem wyczerpał zwykłe źródła informacji, których mógł użyć w danych okolicznościach do uzyskania informacji, których wniosek dotyczy, bez podejmowania ryzyka narażenia się na niepowodzenie w osiąganiu pożądanego rezultatu.

               2.Niniejsza Umowa nie nakłada obowiązku przeprowadzenia postępowania lub udzielenia informacji w konkretnym przypadku, jeżeli prawo lub praktyka administracyjna państwa, które miałoby udzielić informacji, nie upoważnia tego państwa do prowadzenia takiego postępowania lub gromadzenia lub używania takich informacji dla własnych celów.

               3.Organ wezwany może odmówić dostarczenia informacji w przypadku, gdy państwo występujące z wnioskiem nie jest w stanie, z przyczyn prawnych, dostarczyć podobnych informacji. Organ wezwany informuje Wspólny Komitet o przyczynach udzielenia odmownej odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji.

               4.Można odmówić udzielenia informacji w przypadku, gdy prowadziłoby to do ujawnienia tajemnicy handlowej, przemysłowej lub zawodowej lub procesu produkcyjnego lub informacji, której ujawnienie naruszyłoby porządek publiczny.

               5.Ustępów 2, 3 i 4 nie można w żadnym wypadku interpretować jako umożliwiających organowi wezwanemu odmowę udzielenia informacji z tego tylko względu, że informacje te znajdują się w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej, pełnomocnika lub osoby działającej w charakterze agenta lub powiernika, ani też dlatego, że dotyczą one udziału własnościowego w jakiejkolwiek osobie prawnej.

               6.Organ wezwany informuje organ występujący z wnioskiem o przyczynach udzielenia odmownej odpowiedzi na wniosek o udzielenie pomocy.

               Artykuł 18

               Informacje zwrotne

               W przypadku gdy właściwy organ przekazuje informacje na podstawie art. 7 lub 10, może zwrócić się do właściwego organu, który otrzymał informacje, o przesłanie informacji zwrotnych na ich temat. Jeżeli zwrócono się z takim wnioskiem, właściwy organ, który otrzymuje informacje – bez uszczerbku dla przepisów dotyczących tajemnicy podatkowej i ochrony danych mających zastosowanie w jego państwie – przesyła najszybciej jak to możliwe informacje zwrotne, pod warunkiem że nie stanowi to dla niego nieproporcjonalnego obciążenia administracyjnego.

               Artykuł 19

               Język

               Wnioski o udzielenie pomocy, w tym również wnioski o doręczenie, oraz załączone dokumenty są sporządzone w języku uzgodnionym przez organ występujący z wnioskiem i organ wezwany.

               Artykuł 20

               Dane statystyczne

               Do dnia 30 czerwca każdego roku Strony dostarczają Wspólnemu Komitetowi drogą elektroniczną wykaz danych statystycznych dotyczących stosowania niniejszego tytułu.

               Artykuł 21

               Standardowe formularze i środki komunikacji

               1.Wszelkie informacje przekazywanie na podstawie art. 7, 10, 11, 12 i 18 oraz dane statystyczne przekazywane na podstawie art. 20 przesyła się przy użyciu standardowego formularza, o którym mowa w art. 41 ust. 2 lit. d).

               2.Standardowe formularze przekazuje się, w zakresie, w jakim jest to możliwe, drogą elektroniczną.

               3.W przypadku gdy wniosek nie został złożony w całości za pośrednictwem systemów elektronicznych, organ wezwany niezwłocznie potwierdza otrzymanie wniosku drogą elektroniczną, a w każdym razie nie później niż pięć dni roboczych po jego otrzymaniu.

               4.W przypadku gdy dany organ otrzymał wniosek lub informacje, które nie były do niego skierowane, niezwłocznie przesyła nadawcy wiadomość drogą elektroniczną, a w każdym razie nie później niż pięć dni roboczych po ich otrzymaniu.

               Tytuł III

               Pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności

               Rozdział 1

               Wymiana informacji

               Artykuł 22

               Wniosek o udzielenie informacji

               1.Na wniosek organu wnioskującego organ wezwany udziela wszelkich informacji, które w sposób dający się przewidzieć są istotne dla organu wnioskującego przy odzyskiwaniu jego wierzytelności, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b).

               Do celów udzielania tych informacji organ wezwany zapewnia przeprowadzenie wszelkich postępowań administracyjnych niezbędnych do ich uzyskania.

               2.Organ wezwany nie jest zobowiązany do dostarczenia informacji:

               a)których nie mógłby otrzymać do celów odzyskiwania podobnych wierzytelności we własnym imieniu;

               b)które ujawniałyby jakiekolwiek tajemnice handlowe, przemysłowe lub zawodowe;

               c)których ujawnienie mogłoby zagrażać bezpieczeństwu lub być sprzeczne z porządkiem publicznym państwa organu wezwanego.

               3.Ustępu 2 nie można w żadnym wypadku interpretować jako umożliwiającego organowi wezwanemu odmówienie udzielenia informacji z tego tylko względu, że informacje te znajdują się w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej, przedstawiciela lub pełnomocnika lub powiernika lub też dlatego, że dotyczą one udziałów własnościowych w danym podmiocie.

               4.Organ wezwany informuje organ wnioskujący o przyczynach udzielenia odmownej odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji.

               Artykuł 23

               Wymiana informacji bez uprzedniego wniosku

               W przypadku gdy zwrot podatków lub ceł dotyczy osoby mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie, na którego terytorium niniejsza Umowa ma zastosowanie, państwo, z którego ma pochodzić zwrot, może poinformować państwo siedziby lub miejsca zamieszkania o przewidywanym zwrocie.

               Artykuł 24

               Obecność w urzędach administracyjnych i udział w postępowaniach administracyjnych

               1.W drodze porozumienia między organem wnioskującym a organem wezwanym i na warunkach ustalonych przez ten ostatni organ urzędnicy upoważnieni przez organ wnioskujący mogą, w celu rozwijania wzajemnej pomocy przewidzianej w niniejszym tytule:

               a)być obecni w urzędach, w których urzędnicy państwa wezwanego wykonują swoje obowiązki;

               b)być obecni podczas postępowań administracyjnych prowadzonych na terytorium państwa wezwanego;

               c)asystować właściwym urzędnikom państwa wezwanego w trakcie postępowań sądowych w tym państwie.

               2.Porozumienie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), może stanowić, że urzędnicy organu wnioskującego mogą przesłuchiwać osoby fizyczne i analizować dokumentację, pod warunkiem że jest to dozwolone na podstawie mającego zastosowanie ustawodawstwa w państwie wezwanym.

               3.Urzędnicy upoważnieni przez organ wnioskujący, którzy korzystają z możliwości przewidzianych w ust. 1 i 2, są zawsze w stanie przedstawić pisemne upoważnienie potwierdzające ich tożsamość oraz pełnioną funkcję urzędową.

               Rozdział 2

               Pomoc w doręczeniu dokumentów

               Artykuł 25

               Wniosek o doręczenie określonych dokumentów dotyczących wierzytelności

               1.Na wniosek organu wnioskującego organ wezwany doręcza adresatowi wszystkie dokumenty, w tym natury sądowej, pochodzące z państwa organu wnioskującego i odnoszące się do wierzytelności, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), lub do jej odzyskania.

               Wnioskowi o doręczenie towarzyszy standardowy formularz zawierający co najmniej następujące informacje:

               a)nazwę (imię i nazwisko), adres i inne dane istotne do celów zidentyfikowania adresata;

               b)cel doręczenia i termin, w którym powinno nastąpić doręczenie;

               c)opis załączonego dokumentu oraz charakter i kwotę odnośnej wierzytelności;

               d)nazwę, adres i inne dane kontaktowe dotyczące:

               (i)urzędu odpowiedzialnego w odniesieniu do załączonego dokumentu oraz; jeśli jest to inny urząd;

               (ii)urzędu, w którym można uzyskać dalsze informacje dotyczące dokumentu będącego przedmiotem doręczenia lub możliwości zaskarżenia obowiązku zapłaty.

               2.Organ wnioskujący składa wniosek o doręczenie na podstawie niniejszego artykułu wyłącznie wtedy, gdy nie może dokonać doręczenia zgodnie z przepisami regulującymi doręczenie odnośnego dokumentu w swoim państwie, lub gdy takie doręczenie spowodowałoby nieproporcjonalne trudności.

               3.Organ wezwany bezzwłocznie informuje organ wnioskujący o wszelkich działaniach podjętych w związku ze złożonym wnioskiem o doręczenie, w szczególności o dacie doręczenia dokumentu adresatowi.

               Artykuł 26

               Sposoby doręczenia

               1.Organ wezwany zapewnia, aby doręczenie w państwie wezwanym odbyło się zgodnie z mającymi zastosowanie krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i praktykami administracyjnymi.

               2.Postanowienia ust. 1 pozostają bez uszczerbku dla każdej innej formy doręczenia przez właściwy organ państwa wnioskującego zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie.

               Właściwy organ państwa wnioskującego może doręczyć wszelkie dokumenty bezpośrednio listem poleconym lub drogą elektroniczną danej osobie w innym państwie, na którego terytorium niniejsza Umowa ma zastosowanie.

               Rozdział 3

               Środki odzyskiwania wierzytelności lub środki zabezpieczające

               Artykuł 27

               Wniosek o odzyskanie wierzytelności

               1.Na wniosek organu wnioskującego organ wezwany odzyskuje wierzytelności objęte tytułem wykonawczym umożliwiającym egzekucję w państwie organu wnioskującego.

               2.Gdy tylko organ wnioskujący otrzyma jakiekolwiek istotne informacje dotyczące sprawy, której dotyczy wniosek o odzyskanie wierzytelności, przekazuje te informacje organowi wezwanemu.

               Artykuł 28

               Warunki dotyczące wniosku o odzyskanie wierzytelności

               1.Organ wnioskujący nie może wystąpić z wnioskiem o odzyskanie wierzytelności, jeżeli i tak długo jak wierzytelność lub tytuł wykonawczy umożliwiający jej egzekucję są zaskarżone w państwie organu wnioskującego, z wyjątkiem przypadków, w których zastosowanie ma art. 31 ust. 4 akapit trzeci.

               2.Zanim organ wnioskujący wystąpi z wnioskiem o odzyskanie wierzytelności, zastosowanie mają właściwe procedury odzyskiwania wierzytelności dostępne w państwie organu wnioskującego, z wyjątkiem następujących sytuacji:

               a)gdy jest oczywiste, że w tym państwie nie ma żadnych aktywów do odzyskania lub że takie procedury nie doprowadzą do spłaty całkowitej kwoty wierzytelności, a organ wnioskujący posiada konkretne informacje wskazujące na to, że dana osoba dysponuje aktywami w państwie organu wezwanego;

               b)gdy zastosowanie takich procedur w państwie organu wnioskującego spowodowałoby nieproporcjonalne trudności.

               Artykuł 29

               Tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję w państwie organu wezwanego i inne dokumenty uzupełniające

               1.Do wszystkich wniosków o odzyskanie wierzytelności załącza się jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję w państwie organu wezwanego.

               Ten jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję odzwierciedla merytoryczną zawartość pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję w państwie organu wnioskującego i stanowi jedyną podstawę środków odzyskiwania wierzytelności i środków zabezpieczających w państwie organu wezwanego. W państwie tym nie jest wymagane żadne zatwierdzenie, uzupełnienie ani zastąpienie.

               Jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję zawiera co najmniej następujące informacje:

               a)informacje istotne do celów zidentyfikowania pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję, opis wierzytelności, w tym jej charakter, okres objęty wierzytelnością, wszelkie daty istotne dla procedury egzekucji, a także kwotę wierzytelności i jej poszczególne elementy składowe, takie jak kwota główna, narosłe odsetki itp.;

               b)nazwę (imię i nazwisko) i inne dane istotne do celów zidentyfikowania dłużnika;

               c)nazwę, adres i inne dane kontaktowe dotyczące:

               (i)urzędu odpowiedzialnego za określenie wysokości wierzytelności oraz; jeżeli jest to inny urząd,

               (ii)urzędu, w którym można uzyskać dalsze informacje dotyczące wierzytelności lub możliwości zaskarżenia obowiązku zapłaty.

               2.Do wniosku o odzyskanie wierzytelności można załączyć inne dokumenty dotyczące wierzytelności wydane w państwie organu wnioskującego.

               Artykuł 30

               Realizacja wniosku o odzyskanie wierzytelności

               1.Do celów odzyskania wierzytelności w państwie organu wezwanego wszelkie wierzytelności będące przedmiotem wniosku o odzyskanie wierzytelności traktowane są jak wierzytelności tego państwa, chyba że niniejsza Umowa stanowi inaczej. Organ wezwany korzysta z uprawnień i procedur przewidzianych na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych tego państwa, mających zastosowanie do tych samych wierzytelności, chyba że niniejsza Umowa stanowi inaczej.

               Państwo organu wezwanego nie ma obowiązku traktowania wierzytelności, których odzyskanie jest przedmiotem wniosku, w sposób uprzywilejowany, w jaki traktuje podobne wierzytelności powstałe w państwie organu wezwanego, chyba że uzgodniono inaczej lub prawo tego państwa stanowi inaczej. Państwo, które przy wykonywaniu niniejszej Umowy traktuje wierzytelności powstałe w innym państwie w sposób uprzywilejowany, nie może odmówić takiego samego uprzywilejowanego traktowania takich samych lub podobnych wierzytelności innych państw członkowskich Unii, na takich samych warunkach.

               Państwo organu wezwanego odzyskuje wierzytelności w swojej walucie.

               2.Organ wezwany z należytą starannością informuje organ wnioskujący o wszelkich czynnościach podjętych w sprawie wniosku o odzyskanie wierzytelności.

               3.Od daty otrzymania wniosku o odzyskanie wierzytelności organ wezwany nalicza odsetki za zwłokę w płatności, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi mającymi zastosowanie do jego własnych wierzytelności.

               4.Organ wezwany może, jeżeli pozwalają na to mające zastosowanie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, odroczyć dłużnikowi spłatę lub zezwolić na spłatę wierzytelności w ratach i naliczyć stosowne odsetki. Organ wezwany informuje następnie o takiej decyzji organ wnioskujący.

               5.Bez uszczerbku dla art. 37 ust. 1 organ wezwany przekazuje organowi wnioskującemu kwoty odzyskane w odniesieniu do wierzytelności i odsetek, o których mowa w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.

               Artykuł 31

               Spory

               1.Spory dotyczące wierzytelności, pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję w państwie organu wnioskującego lub jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję w państwie organu wezwanego oraz spory dotyczące ważności doręczenia dokonanego przez organ wnioskujący podlegają kompetencjom organów właściwych państwa organu wnioskującego. Jeżeli w trakcie procedury odzyskiwania wierzytelności wierzytelność, pierwotny tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję w państwie organu wnioskującego lub jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję w państwie organu wezwanego zostają zaskarżone przez zainteresowaną stronę, organ wezwany informuje taką zainteresowaną stronę, że sprawa musi zostać przez nią wniesiona przed odpowiedni organ państwa organu wnioskującego, zgodnie z obowiązującymi tam przepisami.

               2.Spory dotyczące środków egzekucyjnych zastosowanych w państwie organu wezwanego lub dotyczące ważności doręczenia dokonanego przez organ państwa wezwanego są wnoszone przed odpowiedni organ tego państwa zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

               3.Jeżeli sprawa, o której mowa w ust. 1, została wniesiona, organ wnioskujący informuje o tym organ wezwany i wskazuje, w jakim zakresie wierzytelność nie została zaskarżona.

               4.Gdy tylko organ wezwany otrzyma od organu wnioskującego lub od zainteresowanej strony informację, o której mowa w ust. 3, zawiesza postępowanie egzekucyjne w odniesieniu do zaskarżonej części wierzytelności do momentu podjęcia decyzji przez organ właściwy w tej sprawie, chyba że organ wnioskujący wystąpi z innym żądaniem zgodnie z akapitem trzecim niniejszego ustępu.

               Na wniosek organu wnioskującego lub w innych przypadkach, gdy organ wezwany uważa to za konieczne, i bez uszczerbku dla art. 33, organ wezwany może zastosować środki zabezpieczające w celu zapewnienia odzyskania wierzytelności, o ile zezwalają na to mające zastosowanie przepisy ustawowe lub wykonawcze.

               Organ wnioskujący może, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i praktykami administracyjnymi obowiązującymi w swoim państwie, zwrócić się do organu wezwanego o odzyskanie zaskarżonej wierzytelności lub zaskarżonej części wierzytelności, o ile zezwalają na to przepisy ustawowe, wykonawcze i praktyki administracyjne obowiązujące w państwie organu wezwanego. Każdy tego rodzaju wniosek należy uzasadnić. Jeżeli sprawa zostanie następnie rozstrzygnięta na korzyść dłużnika, organ wnioskujący jest zobowiązany do zwrotu wszelkich odzyskanych kwot, wraz z należnym odszkodowaniem, zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie organu wezwanego.

               Jeżeli państwa organu wnioskującego i organu wezwanego wszczęły procedurę wzajemnego porozumienia, a wynik tej procedury może mieć wpływ na wierzytelność, która jest przedmiotem wniosku o udzielenie pomocy, środki odzyskiwania wierzytelności zostają zawieszone lub wstrzymane do czasu zakończenia wspomnianej procedury, chyba że w związku z oszustwem lub niewypłacalnością są to przypadki pilne. Jeżeli zawieszono lub wstrzymano środki odzyskiwania wierzytelności, stosuje się akapit drugi.

               Artykuł 32

               Zmiana lub wycofanie wniosku o pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności

               1.Organ wnioskujący bezzwłocznie informuje organ wezwany o wszelkich późniejszych zmianach wprowadzonych do wniosku o odzyskanie wierzytelności lub o wycofaniu wniosku, podając przyczyny zmiany lub wycofania.

               2.Jeżeli zmiana wniosku jest spowodowana decyzją odpowiedniego organu, o którym mowa w art. 31 ust. 1, organ wnioskujący przekazuje tę decyzję wraz ze zmienionym jednolitym tytułem wykonawczym umożliwiającym egzekucję w państwie organu wezwanego. Organ wezwany kontynuuje wówczas odzyskiwanie wierzytelności na podstawie zmienionego tytułu wykonawczego.

               Środki odzyskiwania wierzytelności lub środki zabezpieczające zastosowane wcześniej na podstawie pierwotnego jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję w państwie organu wezwanego mogą być kontynuowane na podstawie zmienionego tytułu wykonawczego, chyba że zmiana wniosku jest spowodowana nieważnością pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję w państwie organu wnioskującego lub pierwotnego jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję w państwie organu wezwanego.

               Artykuły 29 i 31 mają zastosowanie w odniesieniu do zmienionego tytułu wykonawczego.

               Artykuł 33

               Wniosek o zastosowanie środków zabezpieczających

               1.Na wniosek organu wnioskującego organ wezwany stosuje środki zabezpieczające, o ile zezwalają na to jego przepisy krajowe i jest to zgodne ze stosownymi praktykami administracyjnymi, w celu zapewnienia odzyskania wierzytelności, w przypadku gdy wierzytelność lub tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję w państwie organu wnioskującego zostały zaskarżone w chwili składania wniosku lub w przypadku gdy wierzytelność nie jest jeszcze przedmiotem tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję w państwie organu wnioskującego, o ile środki zabezpieczające są również możliwe w podobnej sytuacji na mocy przepisów krajowych i praktyk administracyjnych państwa organu wnioskującego.

               Dokument umożliwiający zastosowanie środków zabezpieczających w państwie organu wnioskującego i dotyczący wierzytelności będącej przedmiotem wniosku o udzielenie wzajemnej pomocy, o ile taki istnieje, jest załączany do wniosku o zastosowanie środków zabezpieczających w państwie organu wezwanego. Dokument ten nie podlega żadnemu zatwierdzeniu, uzupełnieniu ani zastąpieniu w państwie organu wezwanego.

               2.Do wniosku o zastosowanie środków zabezpieczających można załączyć inne dokumenty dotyczące wierzytelności.

               Artykuł 34

               Postanowienie dotyczące wniosku o zastosowanie środków zabezpieczających

               W celu wykonania art. 33 stosuje się odpowiednio art. 27 ust. 2, art. 30 ust. 1 i 2, art. 31 i 32.

               Artykuł 35

               Ograniczenia obowiązków organu wezwanego

               1.Organ wezwany nie jest zobowiązany do udzielenia pomocy przewidzianej w art. 27–33, jeżeli odzyskanie wierzytelności – z uwagi na sytuację dłużnika – spowodowałoby poważne trudności gospodarcze lub społeczne w państwie organu wezwanego, o ile przepisy ustawowe, wykonawcze i praktyki administracyjne obowiązujące w tym państwie dopuszczają taki wyjątek w przypadku wierzytelności krajowych.

               2.Organ wezwany nie jest zobowiązany do udzielenia pomocy przewidzianej w art. 22 i art. 24–33, jeżeli pierwotny wniosek o udzielenie pomocy na podstawie art. 22, 24, 25, 27 lub 33 został złożony w odniesieniu do wierzytelności, które mają ponad pięć lat, licząc od terminu płatności wierzytelności w państwie organu wnioskującego do daty pierwotnego wniosku o udzielenie pomocy.

               W przypadku gdy wierzytelność lub pierwotny tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję w państwie organu wnioskującego zostają zaskarżone, ten pięcioletni okres liczony jest jednak od momentu, gdy w państwie organu wnioskującego zostanie stwierdzone, że wierzytelność lub tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję nie mogą być już zaskarżone.

               Ponadto w przypadku gdy państwo organu wnioskującego wyraziło zgodę na odroczenie płatności lub spłatę w ratach, ten pięcioletni okres liczony jest od momentu, gdy cały termin płatności dobiegł końca.

               Niemniej jednak w tych przypadkach organ wezwany nie jest zobowiązany do udzielenia pomocy w odniesieniu do wierzytelności, które mają ponad dziesięć lat, licząc od terminu płatności wierzytelności w państwie organu wnioskującego.

               3.Państwo nie jest zobowiązane do udzielenia pomocy, w przypadku gdy całkowita kwota roszczeń objętych niniejszą Umową, w odniesieniu do których występuje się z wnioskiem o pomoc, wynosi mniej niż 1 500 EUR.

               4.Organ wezwany informuje organ wnioskujący o powodach udzielenia odmownej odpowiedzi na wniosek o udzielenie pomocy.

               Artykuł 36

               Kwestie dotyczące terminu przedawnienia

               1.Kwestie dotyczące terminów przedawnienia są regulowane wyłącznie przepisami obowiązującymi w państwie organu wnioskującego.

               2.W odniesieniu do zawieszenia, przerwania biegu lub przedłużenia terminu przedawnienia wszelkie czynności mające na celu odzyskanie wierzytelności podjęte przez organ wezwany lub w jego imieniu stosownie do wniosku o udzielenie pomocy, które skutkują zawieszeniem, przerwaniem biegu lub przedłużeniem terminu przedawnienia zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie organu wezwanego, uznaje się za mające ten sam skutek w państwie organu wnioskującego, pod warunkiem że podobny skutek przewidziano w przepisach obowiązujących w tym ostatnim państwie.

               Jeżeli zawieszenie, przerwanie biegu lub przedłużenie terminu przedawnienia nie jest możliwe na mocy przepisów obowiązujących w państwie organu wezwanego, wszelkie czynności mające na celu odzyskanie wierzytelności podjęte przez organ wezwany lub w jego imieniu stosownie do wniosku o udzielenie pomocy, które, jeżeli zostałyby zrealizowane przez organ wnioskujący lub w imieniu tego organu w jego własnym państwie, skutkowałyby zawieszeniem, przerwaniem biegu lub przedłużeniem terminu przedawnienia zgodnie z przepisami tego państwa, uznaje się, jeśli chodzi o ten skutek, za podjęte w tym ostatnim państwie.

               Akapity pierwszy i drugi nie mają wpływu na prawo państwa organu wnioskującego do zastosowania środków, które skutkują zawieszeniem, przerwaniem biegu lub przedłużeniem terminu przedawnienia zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie.

               3.Organ wnioskujący i organ wezwany informują się wzajemnie o wszelkich działaniach, które skutkują przerwaniem, zawieszeniem biegu lub przedłużeniem terminu przedawnienia wierzytelności będącej przedmiotem wniosku o zastosowanie środków odzyskiwania wierzytelności lub środków zabezpieczających, lub środków, które mogą mieć ten sam skutek.

               Artykuł 37

               Koszty

               1.Poza kwotami, o których mowa w art. 30 ust. 5, organ wezwany dąży do odzyskania od zainteresowanych osób i zatrzymania kwoty kosztów poniesionych w związku z odzyskiwaniem wierzytelności, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi swojego państwa.

               2.Państwa zrzekają się wszystkich wzajemnych roszczeń o zwrot kosztów wynikających ze wzajemnej pomocy, którą państwa te świadczą sobie nawzajem na podstawie niniejszej Umowy.

               Jednak w przypadku gdy odzyskanie wierzytelności stwarza szczególne problemy, wiąże się z bardzo wysokimi kosztami lub dotyczy przestępczości zorganizowanej, organ wnioskujący i organ wezwany mogą dokonać w sprawie zwrotu kosztów uzgodnień odpowiednich do danego przypadku.

               3.Niezależnie od postanowień ust. 2 państwo organu wnioskującego ponosi odpowiedzialność względem państwa organu wezwanego za wszelkie koszty i straty poniesione w wyniku czynności uznanych za nieuzasadnione ze względu na istotę wierzytelności albo ważność tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję lub zastosowanie środków zabezpieczających, wydanego przez organ wnioskujący.

               Rozdział 4

               Zasady ogólne regulujące wszystkie rodzaje wniosków o pomoc

               Artykuł 38

               Stosowanie języków

               1.Wszystkie wnioski o udzielenie pomocy, standardowe formularze dotyczące doręczenia i jednolite tytuły wykonawcze umożliwiające egzekucję w państwie organu wezwanego przesyła się w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych państwa organu wezwanego albo dokumentom tym towarzyszy stosowne tłumaczenie. Fakt, że niektóre elementy tych dokumentów zostały napisane w języku innym niż język urzędowy lub jeden z języków urzędowych tego państwa nie ma wpływu na ich ważność ani na ważność procedury, o ile ten inny język został uzgodniony między zainteresowanymi państwami.

               2.Dokumenty, których doręczenie jest przedmiotem wniosku na podstawie art. 25, mogą zostać przesłane do organu wezwanego w języku urzędowym państwa organu wnioskującego.

               3.Jeżeli do wniosku załączane są dokumenty inne niż wymienione w ust. 1 i 2, organ wezwany może, jeżeli to konieczne, zwrócić się do organu wnioskującego o tłumaczenie takich dokumentów na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa organu wezwanego, lub też na inny język uzgodniony między zainteresowanymi państwami.

               Artykuł 39

               Dane statystyczne

               Do dnia 30 czerwca każdego roku Strony dostarczają Wspólnemu Komitetowi drogą elektroniczną wykaz danych statystycznych dotyczących stosowania niniejszego tytułu.

               Artykuł 40

               Standardowe formularze i środki komunikacji

               1.Wnioski o udzielenie informacji składane na podstawie art. 22 ust. 1, wnioski o doręczenie składane na podstawie art. 25 ust. 1, wnioski o odzyskanie wierzytelności składane na podstawie art. 27 ust. 1 lub wnioski o zastosowanie środków zabezpieczających składane na podstawie art. 33 ust. 1 oraz dane statystyczne dostarczane na podstawie art. 39 przesyła się drogą elektroniczną z wykorzystaniem standardowego formularza, chyba że jest to niemożliwe z przyczyn technicznych. W miarę możliwości formularze te wykorzystuje się również do dalszej wymiany informacji związanej z wnioskiem.

               Jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję w państwie organu wezwanego, dokument umożliwiający zastosowanie środków zabezpieczających w państwie organu wnioskującego oraz pozostałe dokumenty, o których mowa w art. 29 i 33, przesyła się również drogą elektroniczną, chyba że jest to niemożliwe z przyczyn technicznych.

               W stosownych przypadkach do standardowych formularzy mogą zostać załączone sprawozdania, oświadczenia oraz wszelkie inne dokumenty, ich uwierzytelnione kopie lub wyciągi z nich, które również przesyła się drogą elektroniczną, chyba że jest to niemożliwe z przyczyn technicznych.

               Standardowe formularze i komunikacja drogą elektroniczną mogą być również wykorzystywane do celów wymiany informacji na podstawie art. 23.

               2.Ustęp 1 nie ma zastosowania do informacji i dokumentów otrzymanych w wyniku przebywania urzędników w urzędach administracyjnych w innym państwie lub w wyniku udziału w postępowaniu administracyjnym w innym państwie, zgodnie z art. 24.

               3.Jeżeli komunikacja nie odbywa się drogą elektroniczną lub z wykorzystaniem standardowych formularzy, nie wpływa to na ważność otrzymywanych informacji ani środków stosowanych w ramach wykonywania wniosku o udzielenie pomocy.

               4.Elektroniczna sieć łączności i standardowe formularze przyjęte na użytek wdrażania niniejszej Umowy mogą być również wykorzystywane na użytek pomocy przy odzyskiwaniu innych wierzytelności niż te, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), jeżeli taka pomoc przy odzyskiwaniu jest możliwa na podstawie innych dwustronnych lub wielostronnych prawnie wiążących instrumentów dotyczących współpracy administracyjnej między państwami.

               5.Dopóki oraz w zakresie, w jakim Wspólny Komitet nie przyjmie szczegółowych zasad dotyczących wdrażania niniejszego tytułu, właściwe organy stosują zasady, w tym standardowe formularze, już przyjęte na użytek wdrażania dyrektywy Rady 2010/24/UE
                  5
               , przy czym termin „państwo członkowskie” będzie rozumiany jako obejmujący Norwegię.

               Niezależnie od postanowień w akapicie powyżej państwo organu wezwanego stosuje walutę euro przy przekazywaniu odzyskanych kwot państwu organu wnioskującego, o ile zainteresowane państwa nie uzgodniły inaczej. Państwa, których oficjalną walutą nie jest euro, uzgadniają z Norwegią walutę, w jakiej przekazywane będą odzyskane kwoty, oraz powiadamiają o tym uzgodnieniu Wspólny Komitet.

               Tytuł IV

               Wdrożenie i stosowanie

               Artykuł 41

               Wspólny Komitet

               1.Strony niniejszym ustanawiają Wspólny Komitet, w skład którego wchodzą przedstawiciele Stron. Wspólny Komitet zapewnia prawidłowe funkcjonowanie i wdrożenie niniejszej Umowy.

               2.Wspólny Komitet wydaje zalecenia służące osiągnięciu celów niniejszej Umowy oraz przyjmuje decyzje:

               a)określające częstotliwość, praktyczne zasady oraz dokładne kategorie informacji podlegających automatycznej wymianie, o której mowa w art. 11;

               b)dotyczące przeglądu wyników automatycznej wymiany informacji w odniesieniu do każdej z kategorii określonych zgodnie z lit. a), tak aby zapewnić tego typu wymianę jedynie w sytuacjach, gdy jest ona najskuteczniejszym sposobem wymiany informacji;

               c)ustanawiające nowe kategorie informacji podlegających wymianie na podstawie art. 11, gdyby automatyczna wymiana informacji była najskuteczniejszym sposobem współpracy;

               d)dotyczące przyjęcia standardowych formularzy do przekazywania informacji na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 40 ust. 1;

               e)określające, jakie informacje należy przekazywać za pomocą sieci CCN/CSI lub innymi metodami;

               f)w sprawie kwoty i sposobu wniesienia przez Norwegię wkładu finansowego do budżetu ogólnego Unii Europejskiej w związku z kosztami, jakie będą wynikać z udziału Norwegii w europejskich systemach informatycznych, z uwzględnieniem decyzji, o których mowa w lit. d) i e);

               g)dotyczące przyjęcia przepisów wykonawczych w odniesieniu do praktycznych zasad organizacji kontaktów między centralnymi biurami łącznikowymi i łącznikowymi organami administracyjnymi, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. b) i art. 4 ust. 3 lit. b);

               h)określające praktyczne uzgodnienia między centralnymi biurami łącznikowymi dotyczące wdrażania art. 4 ust. 5;

               i)dotyczące przyjęcia przepisów wykonawczych w zakresie przeliczania kwot, które mają zostać odzyskane, oraz przekazywania odzyskanych kwot;

               j)dotyczące przyjęcia procedury w celu zawarcia umowy o gwarantowanym poziomie usług, o której mowa w art. 5;

               k)zmieniające odesłania do aktów prawnych Unii i Norwegii zawarte w niniejszej Umowie.

               3.Wspólny Komitet działa na zasadzie jednomyślności. Decyzje Wspólnego Komitetu są wiążące dla Stron. Wspólny Komitet przyjmuje swój regulamin.

               4.Wspólny Komitet zbiera się co najmniej raz na dwa lata. Każda ze Stron może zażądać zwołania posiedzenia komitetu. Wspólnemu Komitetowi przewodniczy naprzemiennie każda ze Stron. Datę i miejsce każdego posiedzenia oraz jego porządek ustala się w drodze porozumienia między Stronami.

               5.Jeżeli jedna ze Stron chciałaby dokonać zmian niniejszej Umowy, składa w tym celu wniosek do Wspólnego Komitetu, który formułuje zalecenia, w szczególności dotyczące rozpoczęcia negocjacji zgodnie z zasadami Stron dotyczącymi negocjacji międzynarodowych.

               Artykuł 42

               Rozstrzyganie sporów

               Wszelkie spory między Stronami dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy rozstrzyga się w drodze konsultacji między Stronami w ramach Wspólnego Komitetu. Strony przedstawiają Wspólnemu Komitetowi istotne informacje konieczne do dokładnego zbadania spornej kwestii, aby możliwe było jej rozstrzygnięcie.

               Tytuł V

               Postanowienia końcowe

               Artykuł 43

               Zakres terytorialny

               Niniejsza Umowa ma zastosowanie do terytorium Norwegii, określonego w art. 1–2 norweskiej ustawy z dnia 19 czerwca 2009 r. nr 58 dotyczącej podatku od wartości dodanej, oraz terytoriów, na których ma zastosowanie Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na warunkach określonych w tych traktatach, z wyjątkiem wszelkich terytoriów, o których mowa w art. 6 dyrektywy 2006/112/WE.

               Artykuł 44

               Wejście w życie, okres obowiązywania i wypowiedzenie Umowy

               1.Strony zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami prawnymi.

               2.Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadomiły się wzajemnie o zakończeniu wewnętrznych procedur prawnych, o których mowa w ust. 1.

               3.Niniejsza Umowa zastaje zawarta na czas nieokreślony. Każda ze Stron może powiadomić na piśmie drugą Stronę o zamiarze wypowiedzenia niniejszej Umowy. Wypowiedzenie staje się skuteczne sześć miesięcy po dacie powiadomienia.

               4.Powiadomienia dokonywane zgodnie z niniejszym artykułem przesyła się, w przypadku Unii, do Sekretariatu Generalnego Rady Unii, a w przypadku Norwegii – do Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

               Artykuł 45

               Załączniki

               Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.

               Artykuł 46

               Związek z umowami dwustronnymi lub wielostronnymi lub uzgodnieniami między państwami

               Postanowienia niniejszej Umowy mają pierwszeństwo przed postanowieniami wszelkich dwustronnych lub wielostronnych prawnie wiążących instrumentów w sprawie współpracy administracyjnej, zwalczania oszustw i odzyskiwania wierzytelności w dziedzinie VAT, jakie zostały zawarte między państwem członkowskim (państwami członkowskimi) Unii a Norwegią, w zakresie, w jakim postanowienia tych ostatnich są rozbieżne z postanowieniami niniejszej Umowy.

               Artykuł 47

               Tekst autentyczny

               Niniejszą Umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w każdym z następujących języków: norweskim, angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym wszystkie te teksty są jednakowo autentyczne.

               Artykuł 48

               Rozszerzenie Umowy na nowe państwa członkowskie UE

               Jeżeli jakiś kraj stanie się państwem członkowskim Unii, tekst Umowy w języku nowego przystępującego państwa członkowskiego, sporządzony przez Radę Unii, zostaje uwierzytelniony w drodze wymiany listów między Unią a Norwegią.

               Podpisy

               ZAŁĄCZNIK 1

               Wykaz dostaw towarów i świadczonych usług, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 4:

               (1)import o nieznacznej wartości (art. 23 dyrektywy Rady 2009/132/WE
                  6
               );

               (2)usługi związane z nieruchomościami (art. 47 dyrektywy 2006/112/WE);

               (3)usługi telekomunikacyjne, nadawcze i świadczone drogą elektroniczną [art. 3 lit. t) niniejszej Umowy].

                     (1)
                  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

                     (2)
                  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 77 z 23.3.2011, s. 1).

                     (3)
                  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

                     (4)
                  Rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 268 z 12.10.2010, s. 1).

                     (5)
                  Dyrektywa Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (Dz.U. L 84 z 31.3.2010, s. 1)

                     (6)
                  Dyrektywa Rady 2009/132/WE z dnia 19 października 2009 r. określająca zakres stosowania art. 143 lit. b) i c) dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej przy ostatecznym imporcie niektórych towarów (Dz.U. L 292 z 10.11.2009, s. 5).