               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 15.4.2021
            COM(2021) 178 final
            2021/0095(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 13. posiedzeniu Komisji Ekspertów Technicznych Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w celu przyjęcia zmian ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego, ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących taboru – wagonów towarowych, ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących dostępności systemu kolejowego dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się oraz przyjęcia ujednoliconych przepisów technicznych mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności z trasą, ujednoliconych przepisów technicznych mających zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura”, aktualizacji odniesień do dokumentów technicznych TSI TAF wymienionych w załączniku I do UTP dotyczących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych oraz w celu przeglądu ATMF w odniesieniu do podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               W dniu 22 czerwca 2021 r. odbędzie się w Bernie 13. posiedzenie Komisji Ekspertów Technicznych (CTE) Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF). Porządek obrad obejmuje:

               –wniosek w sprawie zmiany ujednoliconych przepisów technicznych (UTP) dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego;

               –wniosek w sprawie zmiany UTP dotyczących taboru – wagonów towarowych;

               –wniosek w sprawie zmiany UTP dotyczących dostępności systemu kolejowego dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się;

               –wniosek w sprawie przyjęcia UTP mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności z trasą;

               –wniosek w sprawie przyjęcia UTP mających zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura”;

               –wniosek w sprawie przeglądu ATMF w odniesieniu do podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie;

               –wniosek w sprawie aktualizacji odniesień do dokumentów technicznych TSI TAF wymienionych w załączniku I do UTP dotyczących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych.

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w odniesieniu do wyżej wymienionych decyzji, które mają zostać przyjęte przez CTE, ma być określone decyzją Rady na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF)

               Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmieniona protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. („COTIF”), jest umową międzynarodową, której umawiającymi się stronami są zarówno Unia, jak i 25 państw członkowskich (z wyjątkiem Cypru i Malty).

               Unia Europejska przystąpiła do COTIF na mocy decyzji Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r.
                  1
                Załącznik III do wspomnianej decyzji zawiera ustalenia wewnętrzne dla Rady, państw członkowskich i Komisji dotyczące procedur w ramach OTIF. Jak stanowi pkt 3.1 załącznika III, w przypadku gdy dany punkt porządku obrad dotyczy spraw podlegających wyłącznym kompetencjom Unii, Komisja będzie głosować w imieniu Unii.

               Zgodnie z art. 2 § 1 COTIF celem OTIF jest wszechstronne promowanie, usprawnianie i ułatwianie międzynarodowej komunikacji kolejowej, w szczególności poprzez ustanowienie jednolitych systemów prawnych w różnych dziedzinach prawa dotyczących międzynarodowej komunikacji kolejowej. Konwencja COTIF reguluje również funkcjonowanie organizacji OTIF oraz określa jej cele, zadania, stosunki z umawiającymi się państwami i ogólnie jej działania.

               W związku z tym konwencja COTIF dotyczy szeregu różnorodnych kwestii prawnych i technicznych związanych z koleją i dzieli się na dwie części: samą konwencję regulującą funkcjonowanie OTIF oraz osiem załączników, które tworzą jednolite prawo kolejowe:

               –załącznik A – Umowa międzynarodowego przewozu osób kolejami (CIV)

               –załącznik B – Umowa międzynarodowego przewozu towarów kolejami (CIM)

               –załącznik C – Międzynarodowy przewóz kolejami towarów niebezpiecznych (RID)

               –załącznik D – Umowa użytkowania pojazdów w międzynarodowej komunikacji kolejowej (CUV)

               –załącznik E – Umowa użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej (CUI)

               –załącznik F – Przepisy ujednolicone o zatwierdzaniu norm technicznych oraz przyjmowaniu ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu (APTU UR)

               –załącznik G – Przepisy ujednolicone o dopuszczeniu technicznym urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu (ATMF UR)

               –załącznik H – Przepisy ujednolicone dotyczące bezpiecznej eksploatacji pociągów w ruchu międzynarodowym (EST UR)

               Na podstawie załączników F i G do konwencji COTIF opracowano 12 zestawów ujednoliconych przepisów technicznych (UTP) w zakresie interoperacyjności technicznej. UTP opracowane w ramach COTIF mają ten sam cel co unijne techniczne specyfikacje interoperacyjności (TSI) do celów dopuszczenia do ruchu międzynarodowego.

               42 państwa spośród 47 państw będących stronami COTIF, w tym wspomniane już 25 państw członkowskich UE, stosują załączniki F i G.

               2.2.Komisja Ekspertów Technicznych OTIF (CTE)

               Komisja Ekspertów Technicznych (CTE) jest organem ustanowionym na mocy art. 13 § 1 lit. f) COTIF. W jej skład wchodzą przedstawiciele państw członkowskich OTIF, które stosują załączniki F i G (APTU, ATMF) do konwencji COTIF.

               CTE posiada kompetencje w kwestiach dotyczących interoperacyjności i harmonizacji technicznej w dziedzinie kolei oraz procedur zatwierdzania technicznego. CTE opracowuje załączniki APTU i ATMF oraz przepisy ujednolicone, które mają zastosowanie do urządzeń kolejowych przeznaczonych do stosowania w ruchu międzynarodowym. Dotyczą one w szczególności:

               ·przyjmowania przepisów technicznych dotyczących pojazdów i infrastruktury kolejowej oraz zatwierdzania norm;

               ·procedur oceny zgodności pojazdów kolejowych;

               ·przepisów dotyczących utrzymania pojazdów kolejowych;

               ·obowiązków w zakresie składu pociągu i bezpiecznego użytkowania pojazdów kolejowych;

               ·przepisów dotyczących oceny ryzyka;

               ·specyfikacji dotyczących rejestrów.

               CTE posiada obecnie stałą grupę roboczą (WG TECH), która jest odpowiedzialna za przygotowanie decyzji podejmowanych przez CTE.

               Na mocy art. 20 § 1 lit. b) COTIF i zgodnie z art. 6 załącznika F (APTU) CTE podejmuje decyzje o przyjęciu lub zmianie UTP. Zgodnie z art. 15 § 2 ATMF CTE jest uprawniona do proponowania zmian w ATMF w odniesieniu do podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie (ECM).

               2.3.Przyjmowanie aktów przez CTE

               Zgodnie z art. 6 APTU CTE postanawia o przyjęciu UTP lub przepisu zmieniającego UTP zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, 20 i art. 33 § 6 konwencji. Zwyczajowa procedura przyjmowania UTP może trwać około półtora roku.

               2.4.Planowane akty, które mają zostać przyjęte podczas posiedzenia CTE w dniu 22 czerwca 2021 r.

               2.4.1.Zmiana UTP dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego, wagonów towarowych taboru oraz dostępności systemu kolejowego dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się

               Ujednolicone przepisy techniczne OTIF (UTP) stanowią zbiór specyfikacji technicznych wynikających z zasad, celów i procedur COTIF dotyczących budowy i eksploatacji urządzeń kolejowych, zaś ich nadrzędnym celem jest osiągnięcie maksymalnej interoperacyjności. UTP w OTIF mają ten sam cel co techniczne specyfikacje interoperacyjności UE (TSI).

               Aby zapewnić równoważność zezwoleń udzielanych w odniesieniu do pojazdów na mocy prawa Unii i dopuszczeń pojazdów do ruchu międzynarodowego zgodnie z art. 3a ATMF, należy zagwarantować, aby TSI przyjmowane przez Unię Europejską i UTP opracowywane w ramach COTIF pozostały wzajemnie dostosowane.

               Zmiany zaproponowane do przyjęcia przez CTE zapewnią dalszą pełną równoważność – w rozumieniu ATMF – przepisów prawa Unii i postanowień COTIF.

               ·UTP dotyczące lokomotyw i taboru pasażerskiego (LOC&PAS)

               Niniejsze UTP są specyfikacją, która dotyczy konkretnego podsystemu i ma na celu spełnienie wymagań zasadniczych oraz zapewnienie interoperacyjności systemów technicznych i składników niezbędnych w międzynarodowym ruchu kolejowym. Obecne UTP dotyczące lokomotyw i taboru pasażerskiego opracowano na podstawie rozporządzenia Komisji Unii Europejskiej (UE) nr 1302/2014 (TSI „Tabor – lokomotywy i tabor pasażerski”)
                  2
               .

               Celem niniejszego wniosku w sprawie zmiany UTP dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego jest uwzględnienie nowych elementów wprowadzonych w wyniku przeglądu przepisów ujednoliconych APTU z dnia 1 marca 2019 r. oraz dostosowanie ich do unijnej TSI „Tabor – lokomotywy i tabor pasażerski” zmienionej przez UE w dniu 16 maja 2019 r. rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/776
                  3
                oraz w dniu 9 marca 2020 r. rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/387
                  4
               .

               Aby zapewnić ciągłe wzajemne uznawanie zezwoleń udzielanych w odniesieniu do pojazdów na mocy prawa Unii i dopuszczeń pojazdów do ruchu międzynarodowego zgodnie z art. 3a ATMF, TSI przyjmowane przez Unię Europejską i UTP opracowywane w ramach COTIF muszą pozostać wzajemnie dostosowane.

               Ponadto, po brexicie, przypadki szczególne dotyczące sieci Wielkiej Brytanii w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej powinny zostać wymienione w UTP w związku z ich usunięciem z TSI.

               Wniosek: Unia Europejska może zagłosować za zaproponowaną przez OTIF zmianą UTP dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego.

               ·UTP dotyczące taboru – wagonów towarowych (UTP WAG)

               W UTP dotyczących wagonów towarowych określono wymogi w zakresie pojazdów przeznaczonych do przewozu pojazdów ciężarowych. Są one obecnie równoważne z TSI „Tabor – wagony towarowe” zmienioną rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/776 z dnia 16 maja 2019 r.

               Celem niniejszego wniosku w sprawie zmiany UTP dotyczących wagonów towarowych jest uwzględnienie nowych elementów wprowadzonych w wyniku przeglądu przepisów ujednoliconych APTU z dnia 1 marca 2019 r. oraz dostosowanie ich do zmian prawnych w Unii Europejskiej.

               Unia Europejska opublikowała rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/387 z dnia 9 marca 2020 r., na mocy którego wprowadziła nowe zmiany do TSI „Tabor – wagony towarowe”. W związku z tym należy ponownie zmienić UTP dotyczące wagonów towarowych, aby zapewnić ciągłą równoważność między UTP a TSI.

               Ponadto, po brexicie, przypadki szczególne dotyczące sieci Wielkiej Brytanii w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej powinny zostać wymienione w UTP w związku z ich usunięciem z TSI.

               Wniosek: Unia Europejska może zagłosować za zaproponowaną przez OTIF zmianą UTP dotyczących wagonów towarowych.

               ·UTP dotyczące osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się (UTP PRM)

               Na mocy UTP dotyczących osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się ustanowiono zharmonizowane wymogi w zakresie dostępności dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się, mające zastosowanie do pojazdów przeznaczonych do międzynarodowego przewozu. Obecne UTP dotyczące osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się opracowano na podstawie unijnej TSI „Osoby o ograniczonej możliwości poruszania się” z 2014 r.

               Niniejszą TSI UE zmieniono rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/772
                  5
               z dnia 16 maja 2019 r. w odniesieniu do wykazu majątku w celu identyfikacji barier w zakresie dostępności, zapewnienia informacji dla użytkowników oraz monitorowania i oceny postępów w zakresie dostępności.

               Aby zapewnić ciągłe wzajemne uznawanie zezwoleń udzielanych w odniesieniu do pojazdów na mocy prawa Unii i dopuszczeń pojazdów do ruchu międzynarodowego zgodnie z art. 3a ATMF, TSI przyjmowane przez Unię Europejską i UTP opracowywane w ramach COTIF muszą pozostać wzajemnie dostosowane.

               W wyniku proponowanych zmian UTP dotyczące osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się zostaną dostosowane do najnowszej wersji TSI i zapewnią dalszą pełną równoważność – w rozumieniu ATMF – przepisów mających zastosowanie do osób o ograniczonej możliwości poruszania się dotyczących pojazdów wykorzystywanych w międzynarodowym ruchu kolejowym.

               Ponadto, po brexicie, przypadki szczególne dotyczące sieci Wielkiej Brytanii w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej powinny zostać wymienione w UTP w związku z ich usunięciem z TSI.

               Wniosek: Unia Europejska może zagłosować za zaproponowaną przez OTIF zmianą UTP dotyczących osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się.

               2.4.2.Przyjęcie UTP mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności z trasą oraz do podsystemu „Infrastruktura”

               ·UTP mające zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności z trasą (UTP TCRC)

               Na mocy niniejszych UTP ustanowiono szczegółowe przepisy dotyczące obowiązków przedsiębiorstw kolejowych w zakresie składu pociągów przeznaczonych do użytku w ruchu międzynarodowym oraz obowiązków zarządców infrastruktury w zakresie sprawdzania zgodności pociągów z trasami, na których mają być wykorzystywane.

               Proponowane UTP mające zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności z trasą łączą w sobie wybraną liczbę parametrów z dwóch różnych tekstów prawnych UE, a mianowicie technicznych specyfikacji interoperacyjności w zakresie ruchu kolejowego (TSI „Ruch kolejowy”) oraz specyfikacji dotyczących rejestru infrastruktury (RINF).

               UTP dotyczące wagonów towarowych oraz UTP dotyczące lokomotyw i taboru pasażerskiego zawierają odniesienia do kontroli zgodności z trasą, w ramach których przedsiębiorstwa kolejowe sprawdzają wszystkie istotne parametry pojazdów lub pociągów w celu zapewnienia ich zgodności z trasą, na której będą użytkowane. Przepisy proponowanych UTP mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności trasy służą zastąpieniu zarówno załącznika I do UTP dotyczących wagonów towarowych, jak i załącznika K do UTP dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego.

               W związku z tym załącznik I do UTP dotyczących wagonów towarowych w wersji przyjętej przez Komisję Ekspertów Technicznych w dniu 30 września 2020 r., z datą wejścia w życie w dniu 1 kwietnia 2021 r., oraz załącznik K do UTP dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego z dnia 1 stycznia 2015 r. powinny zostać uchylone z chwilą wejścia w życie UTP mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności trasy.

               Wniosek: Unia Europejska może zagłosować za zaproponowaną przez OTIF zmianą UTP mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności trasy.

               ·UTP mające zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura” (UTP INF)

               W niniejszych UTP określono parametry infrastruktury kolejowej, które są istotne z punktu widzenia zgodności z pojazdami, oraz konkretne metody sprawdzania tych parametrów.

               Komisja Ekspertów Technicznych szczegółowa przeanalizowała podstawę prawną i sformułowała wytyczne oraz cele opracowania UTP mających zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura”.

               UTP mające zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura” opracowano zgodnie z opinią grupy roboczej (WG TECH) i na podstawie TSI „Infrastruktura” ostatnio zmienionej rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/776 z dnia 16 maja 2019 r.

               Wniosek: Unia Europejska może zagłosować za zaproponowaną przez OTIF zmianą UTP mających zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura”.

               2.4.3.Przegląd ATMF w odniesieniu do podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie

               Aby zapewnić stałą równoważność – w rozumieniu art. 3a § 5 ATMF – przepisów prawa Unii i postanowień COTIF, należy zmienić postanowienia COTIF.

               Głównym celem nowego tekstu jest rozszerzenie dotychczasowego zakresu certyfikacji, który ograniczał się do certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe, na wszystkie typy pojazdów.

               W rezultacie – oraz bez względu na to, czy certyfikacja jest obowiązkowa dla danego podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie – każdy podmiot odpowiedzialny za utrzymanie, w tym podmioty niecertyfikowane przez zewnętrzne organy certyfikujące, musi spełniać ogólne wymogi i kryteria zapewniające minimalny poziom utrzymania zgodnie z załącznikiem II do wniosku w sprawie UTP.

               Przepisy ujednolicone ATMF (załącznik G do COTIF, zwane dalej ATMF) określają ogólne zasady dotyczące podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie (ECM).

               Podsumowując, istnieją dwa powody, dla których należy zmienić obecne teksty:

               –zakres certyfikacji ECM w nowym załączniku A do ATMF wykracza poza wagony towarowe. Powinno to zostać odzwierciedlone, w szczególności w art. 15 ATMF, w którym obecnie nakazuje się certyfikację podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w zakresie obejmującym tylko wagony towarowe;

               –ATMF zawiera w art. 3a odniesienie do przepisów UE, które już nie obowiązują (dyrektywa 2004/49/WE
                  6
               została uchylona i zastąpiona dyrektywą (UE) 2016/798
                  7
               ).

               Wniosek: Unia Europejska może zagłosować za całkowitym przeglądem specyfikacji dotyczących podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie zaproponowanym przez OTIF.

               2.4.4.Aktualizacja odniesień do dokumentów technicznych TSI TAF wymienionych w załączniku I do UTP dotyczących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych

               UTP dotyczące aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych odnoszą się do dokumentów technicznych TSI TAF
                  8
               , publikowanych i regularnie aktualizowanych na stronie internetowej Agencji Kolejowej Unii Europejskiej (ERA). Takie odniesienie znalazło się w UTP, tak aby przepisy dotyczące IT były zapisane w COTIF, ale zarządzane przez ERA. Ponieważ zmiana tych odniesień formalnie stanowi zmianę UTP dotyczących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych, musi ona podlegać decyzji Komisji Ekspertów Technicznych zgodnie z art. 20 § 1 lit. b) COTIF oraz art. 6 i 8a APTU.

               W związku z tym konieczne są zmiany dokumentów technicznych, o których mowa w załączniku I do UTP dotyczących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych, w celu skorygowania błędów, uwzględnienia informacji zwrotnych, nadążania za postępem technicznym oraz utrzymania równoważności ze specyfikacjami stosowanymi w UE.

               Wniosek: Unia Europejska może zagłosować za przyjęciem wniosku OTIF w sprawie aktualizacji odniesień do dokumentów technicznych TSI TAF.

               2.5.Kompetencje i prawa głosu Unii

               Zgodnie z art. 6 Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do COTIF, zatwierdzonej decyzją Rady z dnia 16 czerwca 2011 r.:

               „1. W przypadku decyzji dotyczących obszarów, w których Unia ma wyłączne kompetencje, Unia wykonuje prawo głosu swoich państw członkowskich w ramach konwencji.

               2. W przypadku decyzji dotyczących obszarów, w których Unia dzieli kompetencje z państwami członkowskimi, głosuje Unia lub jej państwa członkowskie.

               3. Z zastrzeżeniem art. 26 § 7 konwencji Unia dysponuje liczbą głosów równą liczbie głosów jej państw członkowskich będących również Stronami konwencji. Jeżeli Unia głosuje, jej państwa członkowskie nie głosują”.

               Na mocy prawa Unii Unia posiada wyłączne kompetencje w kwestiach związanych z transportem kolejowym, w przypadku gdy konwencja COTIF lub instrumenty prawne przyjęte na jej podstawie mogłyby mieć wpływ na obowiązujące przepisy unijne lub zmieniać zakres tych przepisów.

               Proponowane decyzje mają na celu:

               ·dostosowanie UTP dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego oraz UTP dotyczących taboru kolejowego – wagonów towarowych do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/387
                  9
               ;

               ·dostosowanie UTP dotyczących dostępności systemu kolejowego dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/772
                  10
               ;

               ·przyjęcie nowych UTP mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności z trasą zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/773
                  11
               ;

               ·przyjęcie nowych UTP mających zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura” zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 1299/2014
                  12
                zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/776
                  13
               ;

               ·zaproponowanie komisji ds. przeglądu OTIF dokonanie przeglądu ATMF w odniesieniu do podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w celu dostosowania do dyrektywy (UE) 2016/798
                  14
               ;

               ·dostosowanie odniesień do dokumentów technicznych TSI TAF wymienionych w załączniku I do UTP dotyczących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych
                  15
               .

               Przyjęcie tych decyzji będzie miało wyraźny wpływ na przepisy UE.

               Unia – reprezentowana przez Komisję – wykonuje prawo głosu w odniesieniu do przyjęcia tych decyzji.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Ze wszystkich wymienionych wyżej powodów Unia powinna głosować za proponowanymi zmianami.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określono tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy
                  16
               .

               Termin „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywołują skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje on ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  17
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Akty, które mają zostać przyjęte przez CTE, to akty mające skutki prawne. Planowane akty mają skutki prawne, ponieważ zmieniają ramy prawne OTIF poprzez dostosowanie UTP COTIF do unijnych TSI oraz rozporządzenia w sprawie systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie i specyfikacji dotyczących rejestrów pojazdów do odpowiednich rozporządzeń wykonawczych UE oraz są wiążące dla Unii.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w odniesieniu do którego zajmowane jest stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do transportu kolejowego.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 91 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 91 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0095 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 13. posiedzeniu Komisji Ekspertów Technicznych Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w celu przyjęcia zmian ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego, ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących taboru – wagonów towarowych, ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących dostępności systemu kolejowego dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się oraz przyjęcia ujednoliconych przepisów technicznych mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności z trasą, ujednoliconych przepisów technicznych mających zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura”, aktualizacji odniesień do dokumentów technicznych TSI TAF wymienionych w załączniku I do UTP dotyczących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych oraz w celu przeglądu ATMF w odniesieniu do podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia przystąpiła do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. („COTIF”), zgodnie z decyzją Rady 2013/103/UE
                  18
               .

               (2)Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Cypru i Malty, są stronami COTIF.

               (3)Na mocy art. 13 § 1 lit. f) COTIF ustanowiono Komisję Ekspertów Technicznych („CTE”) Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF).

               (4)Na podstawie art. 20 § 1 lit. b) COTIF i zgodnie z art. 6 załącznika F (APTU) CTE podejmuje decyzje o przyjęciu lub zmianie m.in. ujednoliconych przepisów technicznych (UTP) dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego, UTP dotyczących wagonów towarowych, UTP dotyczących dostępności systemu kolejowego dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się, dokumentów technicznych, o których mowa w załączniku I do UTP dotyczących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych, UTP mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności z trasą oraz UTP mających zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura”.

               (5)Zgodnie z art. 15 § 2 ATMF CTE jest uprawniona do proponowania przeglądu ATMS w odniesieniu do podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie (ECM).

               (6)W porządku obrad 13. posiedzenia, które odbędzie się w dniu 22 czerwca 2021 r., CTE umieściła wniosek o podjęcie decyzji w sprawie zmiany UTP dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego, UTP dotyczących taboru – wagonów towarowych, UTP dotyczących dostępności systemu kolejowego dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się oraz przyjęcia UTP mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności z trasą, UTP mających zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura”, aktualizacji odniesień do dokumentów technicznych TSI TAF wymienionych w załączniku I do UTP dotyczących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych oraz przeglądu ATMF w odniesieniu do podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie.

               (7)Należy określić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniu CTE oraz – w odniesieniu do przeglądu ATMF – komisji ds. przeglądu OTIF, gdyż proponowane decyzje będą wiążące dla Unii.

               (8)Do celów tych decyzji należy dostosowanie UTP dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego, UTP dotyczących taboru – wagonów towarowych, UTP dotyczących dostępności systemu kolejowego dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się odpowiednio do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/387
                  19
                i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/772
                  20
               ; przyjęcie nowych UTP mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności z trasą, nowych UTP mających zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura” zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/773
                  21
                i rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1299/2014
                  22
                zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/776
                  23
               ; zaproponowanie komisji ds. przeglądu OTIF dokonanie przeglądu ATMF w odniesieniu do podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w celu dostosowania do dyrektywy (UE) 2016/798
                  24
               .

               (9)Proponowane decyzje są zgodne z prawem i celami strategicznymi Unii i jednocześnie przyczyniają się do dostosowania przepisów OTIF do odpowiadających im przepisów prawa Unii i w związku z tym powinny zostać poparte przez Unię,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 13. posiedzeniu Komisji Ekspertów Technicznych Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r. w sprawie zmiany UTP dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego, UTP dotyczących taboru – wagonów towarowych, UTP dotyczących dostępności systemu kolejowego dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się oraz w sprawie przyjęcia UTP mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności z trasą, UTP mających zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura”, aktualizacji odniesień do dokumentów technicznych TSI TAF wymienionych w załączniku I do UTP dotyczących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych oraz w sprawie przeglądu ATMF w odniesieniu do podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie, jest następujące:

               1)głosowanie za wprowadzeniem proponowanych przez CTE zmian do UTP dotyczących lokomotyw i taboru pasażerskiego, zgodnie z dokumentem roboczym CTE – załącznik TECH-20041-CTE13-UTP LOC PAS i decyzja TECH-20041 LOC PAS;

               2)głosowanie za wprowadzeniem proponowanych przez CTE zmian do UTP dotyczących taboru – wagonów towarowych, zgodnie z dokumentem roboczym CTE – projekt zmian TECH-20042-CTE13 WAG i decyzja TECH-20042 WAG;

               3)głosowanie za wprowadzeniem proponowanych przez CTE zmian do UTP dotyczących dostępności systemu kolejowego dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się, zgodnie z dokumentem roboczym CTE – projekt zmian TECH-20043-CTE UTP PRM i decyzja TECH-20043 PRM;

               4)głosowanie za przyjęciem proponowanych przez CTE UTP mających zastosowanie do kontroli składu pociągu i zgodności z trasą, zgodnie z dokumentem roboczym CTE – TECH-20039 UTP TCRC i decyzja TECH-20039 TCRC;

               5)głosowanie za przyjęciem proponowanych przez CTE UTP mających zastosowanie do podsystemu „Infrastruktura”, zgodnie z dokumentem roboczym CTE – projekt TECH-20040-UTP INF i decyzja TECH-20040 INF;

               6)głosowanie za wnioskiem CTE w sprawie aktualizacji odniesień do dokumentów technicznych TSI TAF wymienionych w dodatku I do UTP dotyczących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych, zgodnie z dokumentem roboczym CTE – decyzja TECH-21009-CTE UTP TAF;

               7)głosowanie za przeglądem ATMF w odniesieniu do podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie, zgodnie z dokumentem roboczym CTE – decyzja TECH-20045 ATMF.

               Artykuł 2

               Po ich przyjęciu decyzje Komisji Ekspertów Technicznych zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem daty ich wejścia w życie.

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1).

                     (2)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1302/2014 z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie technicznej specyfikacji interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu „Tabor — lokomotywy i tabor pasażerski” systemu kolei w Unii Europejskiej (Dz.U. L 356 z 12.12.2014, s. 228).

                     (3)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/776 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenia Komisji (UE) nr 321/2013, (UE) nr 1299/2014, (UE) nr 1301/2014, (UE) nr 1302/2014 i (UE) nr 1303/2014, rozporządzenie Komisji (UE) 2016/919 oraz decyzję wykonawczą Komisji 2011/665/UE w odniesieniu do dostosowania do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797 oraz realizacji celów szczegółowych określonych w decyzji delegowanej Komisji (UE) 2017/1474 (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 108).

                     (4)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/387 z dnia 9 marca 2020 r. zmieniające rozporządzenia (UE) nr 321/2013, (UE) nr 1302/2014 i (UE) 2016/919 w odniesieniu do rozszerzenia obszaru użytkowania i etapów przejściowych (Dz.U. L 73 z 10.3.2020, s. 6).

                     (5)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/772 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1300/2014 w odniesieniu do wykazu majątku w celu identyfikacji barier w zakresie dostępności, zapewnienia informacji dla użytkowników oraz monitorowania i oceny postępów w zakresie dostępności (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 1).

                     (6)

                        Dyrektywa 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei).

                     (7)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei (Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 102).

                     (8)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/778 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) nr 1305/2014 w odniesieniu do zarządzania zmianami (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 356).

                     (9)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/387 z dnia 9 marca 2020 r. zmieniające rozporządzenia (UE) nr 321/2013, (UE) nr 1302/2014 i (UE) 2016/919 w odniesieniu do rozszerzenia obszaru użytkowania i etapów przejściowych (Dz.U. L 73 z 10.3.2020, s. 6).

                     (10)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/772 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1300/2014 w odniesieniu do wykazu majątku w celu identyfikacji barier w zakresie dostępności, zapewnienia informacji dla użytkowników oraz monitorowania i oceny postępów w zakresie dostępności (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 1).

                     (11)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/773 z dnia 16 maja 2019 r. w sprawie technicznej specyfikacji interoperacyjności w zakresie podsystemu „Ruch kolejowy” systemu kolei w Unii Europejskiej i uchylające decyzję 2012/757/UE (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 5).

                     (12)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1299/2014 z dnia 18 listopada 2014 r. dotyczące technicznych specyfikacji interoperacyjności podsystemu „Infrastruktura” systemu kolei w Unii Europejskiej, (Dz.U. L 356 z 12.12.2014, s. 1).

                     (13)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/776 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenia Komisji (UE) nr 321/2013, (UE) nr 1299/2014, (UE) nr 1301/2014, (UE) nr 1302/2014 i (UE) nr 1303/2014, rozporządzenie Komisji (UE) 2016/919 oraz decyzję wykonawczą Komisji 2011/665/UE w odniesieniu do dostosowania do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797 oraz realizacji celów szczegółowych określonych w decyzji delegowanej Komisji (UE) 2017/1474 (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 108).

                     (14)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei (Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 102).

                     (15)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/778 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) nr 1305/2014 w odniesieniu do zarządzania zmianami (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 356).

                     (16)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (17)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (18)

                        Decyzja Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1).

                     (19)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/387 z dnia 9 marca 2020 r. zmieniające rozporządzenia (UE) nr 321/2013, (UE) nr 1302/2014 i (UE) 2016/919 w odniesieniu do rozszerzenia obszaru użytkowania i etapów przejściowych (Dz.U. L 73 z 10.3.2020, s. 6).

                     (20)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/772 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1300/2014 w odniesieniu do wykazu majątku w celu identyfikacji barier w zakresie dostępności, zapewnienia informacji dla użytkowników oraz monitorowania i oceny postępów w zakresie dostępności (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 1).

                     (21)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/773 z dnia 16 maja 2019 r. w sprawie technicznej specyfikacji interoperacyjności w zakresie podsystemu „Ruch kolejowy” systemu kolei w Unii Europejskiej i uchylające decyzję 2012/757/UE (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 5).

                     (22)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1299/2014 z dnia 18 listopada 2014 r. dotyczące technicznych specyfikacji interoperacyjności podsystemu „Infrastruktura” systemu kolei w Unii Europejskiej, (Dz.U. L 356 z 12.12.2014, s. 1).

                     (23)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/776 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenia Komisji (UE) nr 321/2013, (UE) nr 1299/2014, (UE) nr 1301/2014, (UE) nr 1302/2014 i (UE) nr 1303/2014, rozporządzenie Komisji (UE) 2016/919 oraz decyzję wykonawczą Komisji 2011/665/UE w odniesieniu do dostosowania do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797 oraz realizacji celów szczegółowych określonych w decyzji delegowanej Komisji (UE) 2017/1474 (Dz.U. L 139I z 27.5.2019, s. 108).

                     (24)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei (Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 102).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.4.2021
            COM(2021) 194 final
            2021/0100(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na Konferencji Stron w odniesieniu do zmian w załączniku III do konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Konwencja rotterdamska w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (zwana dalej „konwencją”) weszła w życie w dniu 24 lutego 2004 r. Została ona zatwierdzona decyzją Rady dotyczącą zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (2006/730/WE ze skutkiem wstecznym od dnia 19 grudnia 2002 r.)
                     1
                   i weszła w życie dla Wspólnoty Europejskiej w dniu 24 lutego 2004 r. Celem konwencji jest promowanie wspólnej odpowiedzialności jej Stron oraz ich współpracy w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi, aby chronić zdrowie ludzi i środowisko przed potencjalnymi szkodami, jak również przyczyniać się do wykorzystywania tych substancji w racjonalny ekologicznie sposób. Konwencja zapewnia ramy wymiany informacji na temat cech niektórych substancji chemicznych, krajowego procesu decyzyjnego w sprawie ich przywozu i wywozu oraz rozpowszechniania informacji na temat tych decyzji wśród Stron.

                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012 z dnia 4 lipca 2012 r.
                     2
                   wdraża do prawa unijnego zobowiązania określone w tej konwencji.

                  Zgodnie z art. 18 konwencji Konferencja Stron jest organem zarządzającym konwencji rotterdamskiej. Organ ten zbiera się zwykle co dwa lata i monitoruje realizację konwencji. Dokonuje on również przeglądu chemikaliów zgłoszonych mu do rozpatrzenia przez Komitet Kontroli Chemicznej.

                  Zgodnie z art. 5 ust. 1 konwencji Strony są zobowiązane do przedkładania powiadomień o ostatecznych działaniach regulacyjnych podjętych w celu zakazania lub surowego ograniczenia stosowania chemikaliów na szczeblu krajowym. Po otrzymaniu przez sekretariat dwóch takich powiadomień dotyczących tej samej substancji chemicznej od dwóch Stron należących do dwóch różnych regionów PIC, powiadomienia te zostaną przedstawione Komitetowi Kontroli Chemicznej. Komitet Kontroli Chemicznej dokonuje przeglądu tych powiadomień na podstawie kryteriów określonych w załączniku II do konwencji. Na podstawie wyników tego przeglądu Komitet Kontroli Chemicznej zalecił umieszczenie w wykazie w załączniku III do konwencji acetochloru, karbosulfanu, azbestu chryzotylowego, eteru dekabromodifenylu, fentionu (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej), postaci płynnych (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierających dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej i kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych, ponieważ stwierdzono, że wszystkie kryteria zostały spełnione. Procedurę przyjmowania zmian w załącznikach reguluje art. 22 konwencji.

                  Zgodnie z art. 23 konwencji każda ze Stron dysponuje jednym głosem. Regionalne organizacje integracji gospodarczej, takie jak UE, dysponują jednak liczbą głosów równą liczbie państw członkowskich będących Stronami konwencji.

                  Podczas dziesiątego posiedzenia zwykłego Konferencja Stron rozważy przyjęcie decyzji o umieszczeniu w wykazie w załączniku III do konwencji acetochloru, karbosulfanu, azbestu chryzotylowego, eteru dekabromodifenylu, fentionu (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej), postaci płynnych (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierających dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej i kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych.

                  Włączenie chemikaliów do wykazu w załączniku III spowoduje, że podczas handlu międzynarodowego chemikalia te będą podlegać procedurze zgody po uprzednim poinformowaniu. Będzie to wymagało od Stron przedłożenia sekretariatowi odpowiedzi dotyczących przywozu, tak aby Sekretariat mógł udostępnić te odpowiedzi wszystkim Stronom. Strony dokonujące wywozu będą zobowiązane do przestrzegania odpowiedzi w sprawie przywozu przy wywozie tych chemikaliów.

                  Planowany akt stanie się wiążący dla Stron zgodnie z art. 22 ust. 5 lit. c) konwencji, który stanowi, że: „decyzję odnośnie do wniesienia poprawki do załącznika III Depozytariusz niezwłocznie przekazuje wszystkim Stronom. Poprawka wchodzi w życie dla wszystkich Stron w dniu określonym w decyzji.”

                  Stosowanie acetochloru, karbosulfanu, azbestu chryzotylowego, fentionu (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej) i postaci płynnych (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierających dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej jest zakazane w Unii na mocy odpowiednich przepisów. Stosowanie eteru dekabromodifenylu i kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych jest ograniczone rozporządzeniem (UE) 2019/1021 dotyczącym trwałych zanieczyszczeń organicznych
                     3
                  , ponieważ obie substancje chemiczne są objęte Konwencją sztokholmską w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych.

                  Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji o zmianie załącznika III poprzez umieszczenie w wykazie acetochloru, karbosulfanu, azbestu chryzotylowego, eteru dekabromodifenylu, fentionu (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej), postaci płynnych (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierających dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej i kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Wniosek jest spójny z wykonaniem rozporządzenia (UE) nr 649/2012, które wdraża konwencję rotterdamską w Unii, i uzupełnia ten proces. Jest w pełni zgodny z celem konwencji, którym jest promowanie wspólnej odpowiedzialności jej Stron oraz ich współpracy w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi, aby chronić zdrowie ludzi i środowisko przed potencjalnymi szkodami, jak również przyczyniać się do wykorzystywania tych substancji w racjonalny ekologicznie sposób.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Wniosek jest spójny z rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009, rozporządzeniem (UE) nr 528/2012 i rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006, ponieważ nie koliduje z decyzjami dotyczącymi wprowadzania do obrotu chemikaliów w Unii Europejskiej.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji Rady jest art. 218 ust. 9 TFUE, który stanowi właściwą podstawę aktu określającego stanowisko Unii Europejskiej w odniesieniu do umowy międzynarodowej, w tym przypadku konwencji rotterdamskiej.

                  Materialną podstawą prawną jest art. 192 ust. 1 TFUE, biorąc pod uwagę, że środki uzgodnione w ramach konwencji rotterdamskiej służą głównie osiągnięciu celu środowiskowego (tj. ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska poprzez kontrolę międzynarodowego handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami).

                  Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien zatem być art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska przed potencjalnymi szkodami powodowanymi przez niektóre niebezpieczne chemikalia oraz przyczynianie się do ich racjonalnego ekologicznie stosowania stanowi problem globalny, a konwencja rotterdamska jest wdrażana w Unii rozporządzeniem (UE) nr 649/2012. Ponieważ Unia jest Stroną konwencji, powinna uczestniczyć w procesie decyzyjnym na Konferencji Stron.

               •Proporcjonalność

                  Ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska przed potencjalnymi szkodami powodowanymi przez niektóre niebezpieczne chemikalia oraz przyczynianie się do ich racjonalnego ekologicznie stosowania stanowi problem globalny i wymaga globalnego wysiłku. Umieszczenie w wykazie w załączniku III acetochloru, karbosulfanu, azbestu chryzotylowego, eteru dekabromodifenylu, fentionu (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej), postaci płynnych (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierających dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej i kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych zostało zalecone przez Komitet Kontroli Chemicznej konwencji, ponieważ stwierdzono, że przedmiotowe chemikalia spełniają kryteria zgodnie z załącznikiem II do konwencji. W związku z tym proporcjonalne jest poparcie umieszczenia tych chemikaliów w załączniku III do konwencji, aby zapewnić podjęcie odpowiednich działań na szczeblu globalnym.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie przeprowadzono systematycznych konsultacji z zainteresowanymi stronami ze względu na brak konsekwencji dla zainteresowanych stron w Unii Europejskiej, z wyjątkiem faktu, że przy wywozie tych chemikaliów będą musiały być przestrzegane pewne zasady. W trakcie przeglądu powiadomień dotyczących tych chemikaliów przeprowadzonego przez Komitet Kontroli Chemicznej konwencji przeprowadzono jednak konsultacje z zainteresowanymi stronami, a ich uwagi zostały uwzględnione.

               •Ocena skutków

                  Nie przeprowadzono oceny skutków, ponieważ decyzje, które mogą zostać przyjęte na mocy konwencji, nie będą miały żadnego wpływu na stosowanie tych chemikaliów w Unii Europejskiej.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Wniosek może mieć niewielki wpływ na działalność handlową, ponieważ chemikalia nie są wykorzystywane do celów handlowych w Unii, ale mogą być produkowane na wywóz, a zatem nie zwalnia mikroprzedsiębiorstw i nie zawiera przepisów szczególnych dla MŚP. Wniosek może mieć niewielki wpływ na konkurencyjność sektorową UE lub na handel między Unią a państwami trzecimi, ponieważ przy międzynarodowym handlu tymi chemikaliami przestrzegane musiałyby być niektóre przepisy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Plan wdrożenia, monitorowanie, ocena i sprawozdania nie są konieczne.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Wniosek upoważnia Komisję do poparcia umieszczenia w wykazie acetochloru, karbosulfanu, azbestu chryzotylowego, eteru dekabromodifenylu, fentionu (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej), postaci płynnych (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierających dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej i kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych na Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej w imieniu Unii Europejskiej.

               2021/0100 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na Konferencji Stron w odniesieniu do zmian w załączniku III do konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja rotterdamska w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi substancjami chemicznymi i pestycydami (zwana dalej „konwencją”) weszła w życie w dniu 24 lutego 2004 r. i została zawarta w imieniu Unii decyzją Rady 2006/730/WE
                  4
               .

               (2)Konwencję rotterdamską wdraża w Unii rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012 z dnia 4 lipca 2012 r.
                  5

               (3)Zgodnie z art. 7 konwencji Konferencja Stron podejmuje decyzję, czy dana substancja chemiczna powinna zostać włączona do załącznika III.

               (4)Na swoim dziesiątym posiedzeniu Konferencja Stron konwencji rotterdamskiej ma przyjąć decyzje o włączeniu kolejnych substancji chemicznych do załącznika III.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Konferencji Stron, ponieważ te decyzje będą wiążące dla Unii.

               (6)Aby zagwarantować państwom przywozu możliwość korzystania z ochrony zapewnianej przez konwencję rotterdamską i ponieważ wszystkie odpowiednie kryteria na podstawie konwencji są spełnione, konieczne i właściwe jest poparcie zalecenia Komitetu Kontroli Chemicznej będącego organem pomocniczym konwencji rotterdamskiej, dotyczącego włączenia do załącznika III do konwencji rotterdamskiej acetochloru, karbosulfanu, azbestu chryzotylowego, eteru dekabromodifenylu, fentionu (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej), postaci płynnych (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierających dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej i kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych. Stosowanie tych substancji jest już objęte zakazami bądź surowymi ograniczeniami w Unii i większość z nich podlega wymogom dotyczącym wywozu wykraczającym poza wymogi konwencji rotterdamskiej zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 649/2012,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na dziesiątym posiedzeniu Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej, jest następujące: Unia popiera przyjęcie zmian w załączniku III do konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami dotyczących włączenia acetochloru, karbosulfanu, azbestu chryzotylowego, eteru dekabromodifenylu, fentionu (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej), postaci płynnych (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierających dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej i kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2006/730/WE z dnia 25 września 2006 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (Dz.U. L 299 z 28.10.2006, s. 23).

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 60).

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1021 z dnia 20 czerwca 2019 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 169 z 25.6.2019, s. 45).

                     (4)

                        Decyzja Rady 2006/730/WE z dnia 25 września 2006 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (Dz.U. L 299 z 28.10.2006, s. 23).

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 60).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.6.2021
            COM(2021) 352 final
            2021/0173(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru północno-wschodniego Atlantyku w odniesieniu do decyzji dotyczącej wyznaczenia granic i zalecenia w sprawie zarządzania chronionym obszarem morskim Prądu Północnoatlantyckiego i góry podwodnej Evlanov (chroniony obszar morski NACES)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Północno–Wschodniego Atlantyku w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji w sprawie wyznaczenia granic oraz zalecenia w sprawie zarządzania chronionym obszarem morskim Prądu Północnoatlantyckiego i góry podwodnej Evlanov (chroniony obszar morski NACES) w ramach Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru północno-wschodniego Atlantyku („konwencja OSPAR”) .

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja OSPAR

               Konwencja OSPAR ma na celu ochronę obszaru morskiego północno-wschodniego Atlantyku przed niekorzystnymi skutkami działalności człowieka w celu ochrony zdrowia ludzkiego i zachowania ekosystemów morskich oraz, w miarę możliwości, odbudowy obszarów morskich, które zostały dotknięte tymi negatywnymi skutkami. Przystąpiło do niej 16 umawiających się stron: Belgia, Dania, UE
                  1
               , Finlandia, Francja, Niemcy, Islandia, Irlandia, Niderlandy, Norwegia, Portugalia, Hiszpania, Szwecja, Zjednoczone Królestwo, Luksemburg i Szwajcaria. Konwencja była otwarta do podpisu podczas posiedzenia na szczeblu ministrów Komisji z Oslo i Komisji Paryskiej w Paryżu w dniu 22 września 1992 r. i weszła w życie w dniu 25 marca 1998 r.

               2.2.Komisja OSPAR

               Komisja OSPAR (ustanowiona zgodnie z art. 10 konwencji) składa się z przedstawicieli każdej z umawiających się stron; zbiera się w regularnych odstępach czasu i w dowolnym momencie, z uwagi na szczególne okoliczności. Do jej obowiązków należy nadzór nad realizacją konwencji oraz dokonywanie przeglądu stanu obszaru morskiego, skuteczności przyjmowanych środków, priorytetów i konieczności wprowadzenia wszelkich dodatkowych lub innych środków.

               Zgodnie z art. 20 konwencji każda z umawiających się stron dysponuje jednym głosem w komisji. UE jest uprawniona do liczby głosów równej liczbie jej państw członkowskich, które są umawiającymi się stronami konwencji. UE nie korzysta ze swojego prawa do głosowania, jeżeli jej państwa członkowskie z niego korzystają, i odwrotnie.

               Zgodnie z art. 15 ust. 3 konwencji komisja przyjmuje zmiany do konwencji w drodze jednomyślnego głosowania umawiających się stron.

               2.3.Planowane akty Komisji OSPAR

               W dniu 1 października 2021 r. w ramach ministerialnej części swojego dorocznego posiedzenia Komisja OSPAR ma przyjąć decyzję w sprawie wyznaczenia granic i zalecenie w sprawie zarządzania chronionym obszarem morskim NACES („planowane akty”).

               Planowana decyzja OSPAR w sprawie wyznaczenia granic ustanawia chroniony obszar morski NACES poprzez wskazanie współrzędnych geograficznych (szerokość/długość geograficzna) jego granic. Planowane zalecenie OSPAR w sprawie zarządzania chronionym obszarem morskim NACES ma na celu udzielenie wskazówek umawiającym się stronom OSPAR w zakresie przyjmowania środków mających na celu ochronę i zachowanie ptaków morskich i ekosystemów, w tym ich różnorodności biologicznej i procesów wspierających te populacje zgodnie z ogólnymi i szczegółowymi celami ochrony określonymi w załączniku do tego zalecenia.

               Uzupełniające analizy naukowe, które zostały ukończone w celu określenia znaczenia tego obszaru jako miejsca żerowania ptaków morskich, przedstawiono w obszernym dokumencie opublikowanym w grudniu 2020 r.
                  2
                Jeżeli zostanie on wyznaczony, proponowany chroniony obszar morski byłby największym chronionym obszarem morskim w ramach sieci OSPAR obejmującym prawie 600 000 km² (obszar wielkości Francji) i stałby się ósmym wspólnie wyznaczonym chronionym obszarem morskim na obszarze znajdującym się poza jurysdykcją krajową na obszarze morskim OSPAR.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Wielokrotnie uznawano potrzebę ochrony morskiej różnorodności biologicznej i ekosystemów morskich, w tym na obszarach morskich znajdujących się poza jurysdykcją krajową. W konkluzjach Rady w sprawie komunikatu Komisji „Unijna strategia na rzecz bioróżnorodności 2030: Przywracanie przyrody do naszego życia” przyjętego w październiku 2020 r. wezwano do określenia ambitnych celów na 15. Konferencji Stron Konwencji o różnorodności biologicznej i z zadowoleniem przyjęto cel, jakim jest ochrona co najmniej 30 % obszaru morskiego UE, z czego jedna trzecia jest ściśle chroniona i stanowi 10 % morza UE. Podkreślono w nich również, że jest to cel, który państwa członkowskie muszą osiągnąć wspólnie i uznać pilną potrzebę zwiększenia wysiłków na rzecz zapewnienia skutecznego zarządzania wszystkimi obszarami chronionymi, określenia jasnych celów i środków ochrony oraz ich odpowiedniego monitorowania i wzmacniania. Ponadto podkreślono w nich znaczenie starań o osiągnięcie efektu synergii i wspólnych korzyści w odniesieniu do wielostronnych umów środowiskowych dotyczących różnorodności biologicznej, takich jak OSPAR, oraz włączenia kwestii różnorodności biologicznej i jej celów do odpowiednich procesów międzynarodowych i regionalnych. W tym kontekście potwierdzono w nich poparcie UE dla zawarcia ambitnego, prawnie wiążącego porozumienia międzynarodowego w sprawie morskiej różnorodności biologicznej na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową (BBNJ) w ramach Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS) w 2021 r. Ponadto ponownie wyrażono w nich poparcie UE dla wyznaczenia trzech rozległych chronionych obszarów morskich w Oceanie Południowym w ramach Komisji do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki.

               W związku z posiedzeniem ministerialnym OSPAR, które odbędzie się w październiku, konieczne jest przyjęcie stanowiska Unii, ponieważ planowana decyzja OSPAR w sprawie wyznaczenia granic, która ma zostać przyjęta wraz z zaleceniem w sprawie zarządzania chronionym obszarem morskim, jest prawnie wiążącym tekstem. Nawet jeżeli zalecenie nie byłoby prawnie wiążące, proponuje się, aby stanowisko Unii obejmowało oba „planowane akty” ze względu na fakt, że są one ściśle ze sobą powiązane. Ponieważ ułatwią one realizację międzynarodowych zobowiązań i ambicji UE oraz poprawią ochronę środowiska, proponuje się, aby Unia poparła przyjęcie decyzji i zalecenia.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komisja OSPAR jest organem utworzonym na mocy porozumienia, a mianowicie konwencji OSPAR.

               Decyzja, którą Komisja OSPAR ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne, ponieważ wszystkie decyzje OSPAR są prawnie wiążące dla umawiających się stron zgodnie z konwencją OSPAR (art. 13 ust. 2). Chociaż zalecenia nie są prawnie wiążące, w tym przypadku zalecenie OSPAR w sprawie zarządzania chronionym obszarem morskim NACES jest ściśle związane z decyzją OSPAR w sprawie wyznaczenia granic, w związku z czym należy je uwzględnić w tym samym stanowisku Unii.

               Planowane akty nie uzupełniają, ani nie zmieniają ram instytucjonalnych konwencji OSPAR.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do ochrony środowiska.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0173 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru północno-wschodniego Atlantyku w odniesieniu do decyzji dotyczącej wyznaczenia granic i zalecenia w sprawie zarządzania chronionym obszarem morskim Prądu Północnoatlantyckiego i góry podwodnej Evlanov (chroniony obszar morski NACES)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o ochronie środowiska morskiego obszaru północno-wschodniego Atlantyku
                  3
                („konwencja”), której Unia jest umawiającą się stroną, weszła w życie w dniu 25 marca 1998 r.

               (2)Zgodnie z art. 10 ust. 3 tej konwencji Komisja ustanowiona na mocy art. 10 ust. 1 konwencji („Komisja OSPAR”) może przyjmować decyzje i zalecenia zgodnie z art. 13 konwencji.

               (3)Na swoim 24. posiedzeniu w dniu 1 października 2021 r. Komisja OSPAR ma przyjąć decyzję w sprawie wyznaczenia granic i zalecenie w sprawie zarządzania chronionym obszarem morskim Prądu Północnoatlantyckiego i góry podwodnej Evlanov („chroniony obszar morski NACES”).

               (4)Planowana decyzja Komisji OSPAR ustanawia chroniony obszar morski NACES poprzez wskazanie jego granic.

               (5)Planowane zalecenie Komisji OSPAR ma na celu ukierunkowywanie umawiających się stron w ich działaniach i przyjmowaniu środków służących osiągnięciu celów ochrony określonych w załączniku do zalecenia.

               (6)Istnieje ścisły związek między dwoma planowanymi aktami Komisji OSPAR, w związku z czym należy je uwzględnić w tym samym stanowisku Unii.

               (7)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komisji OSPAR, ponieważ decyzja przez nią podjęta będzie dla Unii wiążąca.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na 24. posiedzeniu Komisji OSPAR, polega na poparciu przyjęcia decyzji w sprawie wyznaczenia granic i zalecenia w sprawie zarządzania chronionym obszarem morskim Prądu Północnoatlantyckiego i góry podwodnej Evlanov („chroniony obszar morski NACES”).

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 98/249/WE z dnia 7 października 1997 r. w sprawie zawarcia Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru północno-wschodniego Atlantyku (Dz.U. L 104 z 3.4.1998, s. 1).

                     (2)

                  https://www.ospar.org/documents?v=43885

                     (3)

                        Dz.U. L 104 z 3.4.1998, s. 2.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.7.2021
            COM(2021) 363 final
            2021/0179(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Jamajki do Konwencji z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Celem Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”), ratyfikowanej dotychczas przez 101 krajów, w tym przez wszystkie państwa członkowskie UE, jest przywrócenie status quo za pomocą zagwarantowania niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci dzięki systemowi współpracy między organami centralnymi wyznaczonymi przez umawiające się strony.

                  Zapobieganie uprowadzaniu dzieci stanowi zasadniczą część unijnej polityki propagującej prawa dziecka, stąd też Unia Europejska podejmuje na szczeblu międzynarodowym działania zmierzające do poprawy stosowania postanowień konwencji haskiej z 1980 r. i zachęca państwa trzecie do przystąpienia do niej.

                  W dniu 24 lutego 2017 r. Jamajka złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła na Jamajce w życie w dniu 5 maja 2017 r.

                  Art. 38 ust. 4 konwencji haskiej z 1980 r. przewiduje, że konwencja ma zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożą oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                  Wyłączna kompetencja UE w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji haskiej z 1980 r. została potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którym skonsultowano się z inicjatywy Komisji.

                  W opinii 1/13 z dnia 14 października 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.

                  Trybunał podkreślił konieczność jednolitości na szczeblu UE, aby uniknąć „zmiennej geometrii” wśród państw członkowskich.

                  Z uwagi na fakt, że kwestia uprowadzenia dziecka za granicę jest objęta wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii Europejskiej, decyzję o ewentualnym wyrażeniu zgody na przystąpienie Jamajki należy podjąć na poziomie UE w drodze decyzji Rady. Dlatego państwa członkowskie Unii Europejskiej powinny złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Jamajki.

                  Zgoda państw członkowskich Unii Europejskiej sprawiłaby, że konwencja haska z 1980 r. miałaby zastosowanie między Jamajką a państwami członkowskimi UE z wyjątkiem Danii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W odniesieniu do kwestii uprowadzenia dziecka przez jednego z rodziców konwencja haska z 1980 r. jest międzynarodowym odpowiednikiem rozporządzenia Rady nr 2201/2003 (tzw. rozporządzenia Bruksela II bis), które stanowi podstawę unijnej współpracy sądowej w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej.

                  Jednym z głównych celów rozporządzenia jest zapobieganie uprowadzaniu dziecka z jednego państwa członkowskiego do innego dzięki ustanowieniu procedur gwarantujących szybki powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu. W tym celu w art. 11 rozporządzenia Bruksela II bis wprowadzono procedurę ustanowioną w konwencji haskiej z 1980 r. i uzupełniono ją poprzez wyjaśnienie pewnych aspektów, w szczególności wysłuchania dziecka, terminu na wydanie orzeczenia od wniesienia wniosku o powrót dziecka oraz podstawy odmowy powrotu dziecka. Ponadto w rozporządzeniu wprowadza się przepisy regulujące sprzeczne orzeczenia zarządzające powrót dziecka i orzeczenia odmawiające zarządzenia powrotu dziecka wydane w różnych państwach członkowskich.

                  Aby państwa członkowskie mogły polegać na wspólnych przepisach w przypadku uprowadzenia dziecka, Unia Europejska na szczeblu międzynarodowym popiera przystępowanie państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r.

                  W okresie od czerwca 2015 r. do lutego 2019 r. przyjęto już 18 decyzji Rady w celu wyrażenia zgody na przystąpienie do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka 26 państw trzecich (Maroko, Singapur, Federacja Rosyjska, Albania, Andora, Seszele, Armenia, Republika Korei, Kazachstan, Peru, Gruzja, Republika Południowej Afryki, Chile, Islandia, Bahamy, Panama, Urugwaj, Kolumbia, Salwador, San Marino, Republika Dominikańska, Białoruś, Uzbekistan, Honduras, Ekwador i Ukraina)
                     1
                  .

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Niniejszy wniosek jest w oczywisty sposób powiązany z ogólnym celem zapisanym w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącym ochrony praw dziecka. System ustanowiony konwencją haską z 1980 r. ma na celu ochronę dziecka przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia dziecka przez rodzica i zapewnienie dziecku możliwości utrzymywania kontaktu z obojgiem rodziców, na przykład dzięki zapewnieniu skutecznego wykonywania praw do kontaktu z dzieckiem.

                  Warto również wspomnieć o powiązaniu z promowaniem korzystania z mediacji przy rozstrzyganiu transgranicznych sporów rodzinnych. Dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych
                     2
                   ma zastosowanie między innymi do prawa rodzinnego w ramach wspólnej europejskiej przestrzeni sądowej. Konwencja haska z 1980 r. również zachęca do polubownego rozwiązywania sporów rodzinnych. Jeden z przewodników dotyczących dobrych praktyk w ramach konwencji haskiej z 1980 r., opublikowany przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, poświęcony jest korzystaniu z mediacji przy rozwiązywaniu międzynarodowych konfliktów rodzinnych dotyczących opieki nad dzieckiem, które wchodzą w zakres konwencji. Z inicjatywy Komisji przewodnik ten został przetłumaczony na wszystkie języki UE inne niż angielski i francuski oraz na język arabski, aby wspierać dialog z krajami, które nie ratyfikowały jeszcze konwencji haskiej z 1980 r. lub nie przystąpiły do niej, oraz udzielić wsparcia w poszukiwaniu konkretnych sposobów rozwiązywania problemów z krajami, które nie ratyfikowały konwencji lub nie przystąpiły do niej, w przypadku uprowadzenia dziecka za granicę
                     3
                  .

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Art. 38 konwencji haskiej z 1980 r. stanowi, że „[p]rzystąpienie będzie skuteczne tylko w stosunkach między państwem przystępującym a tymi Umawiającymi się Państwami, które złożą oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.”. Biorąc pod uwagę fakt, że decyzja dotyczy wyraźnej zgody na przystąpienie państwa przystępującego do konwencji haskiej z 1980 r., wyrażonej przez państwa członkowskie w interesie Unii, właściwą podstawą prawną jest art. 218 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Materialną podstawą prawną jest art. 81 ust. 3 TFUE, zatem Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

                  Irlandia jest związana rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003, zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek został sporządzony na wzór przyjętych już decyzji Rady w tej samej sprawie i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest spójność działań UE w sprawach uprowadzenia dziecka za granicę, przez zagwarantowanie, że państwo członkowskie Unii Europejskiej zaakceptuje przystąpienie Jamajki do konwencji haskiej z 1980 r. w wyznaczonym czasie.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Państwa członkowskie Unii Europejskiej, z którymi Komisja skonsultowała się w sprawie ich gotowości do wyrażenia zgody na przystąpienie Jamajki do konwencji haskiej z 1980 r., wydały pozytywną opinię.

                  Z dyskusji przeprowadzonych na posiedzeniu ekspertów w dniu 2 lipca 2019 r. wynika, że państwa członkowskie nie sprzeciwiają się przystąpieniu Jamajki do konwencji haskiej z 1980 r.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  W ramach przygotowań do posiedzenia ekspertów w dniu 2 lipca 2019 r. i działań następczych Komisja pozostawała w ścisłym kontakcie z Haską Konferencją Prawa Prywatnego Międzynarodowego i delegaturą UE na Jamajce.

               •Ocena skutków

                  Podobnie jak w przypadku 18 decyzji Rady przyjętych w latach 2015–2019 dotyczących zgody na przystąpienie niektórych państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r., nie ma konieczności przeprowadzenia oceny skutków, zważywszy na charakter tego aktu ustawodawczego. Poziom wdrożenia konwencji przez Jamajkę został jednak przeanalizowany na posiedzeniu ekspertów w dniu 2 lipca 2019 r., na którym reprezentowane były wszystkie państwa członkowskie UE.

                  Jamajka jest w pełni zaangażowana we wdrażanie konwencji i przyjęła odpowiednie przepisy krajowe, które obejmują koncentrację jurysdykcji. Jamajka wyznaczyła sędziego do udziału w haskiej sieci sędziów do współpracy z organem centralnym w zakresie środków wykonawczych. W odniesieniu do szkoleń podjęto już pewne działania, takie jak spotkania i dyskusje z sędzią organu centralnego w USA na temat roli sądu w Hadze w sprawach dotyczących uprowadzenia, dyskusje internetowe z centralnym organem USA, wizyta studyjna do USA oraz udział w konferencji w Gujanie. W październiku 2018 r. Jamajka wzięła udział w spotkaniu Caribbean Meeting on International Child Protection – Implementing and Operating the Hague Child Protection Conventions (Karaibskie spotkanie na temat międzynarodowej ochrony dzieci – wdrażanie i funkcjonowanie haskich konwencji w sprawie ochrony dzieci), zorganizowanym przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego. Pracownikom zajmującym się sprawami dotyczącymi uprowadzenia udostępniono szkolenia w zakresie mediacji.

                  Przystąpienie Jamajki do konwencji haskiej z 1980 r. zostało zaakceptowane przez 13 umawiających się stron, w tym Szwajcarię, Japonię i USA.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Decyzja będąca przedmiotem wniosku nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Ponieważ wniosek dotyczy jedynie upoważnienia państw członkowskich Unii Europejskiej do wyrażenia zgody na przystąpienie Jamajki do konwencji haskiej z 1980 r., monitorowanie jego realizacji ograniczono do przestrzegania przez państwa członkowskie treści deklaracji oraz terminu jej złożenia i poinformowania o tym fakcie Komisji zgodnie z decyzją Rady.

               2021/0179 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Jamajki do Konwencji z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  4
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003
                  5
                (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu uprowadzonych lub bezprawnie zatrzymanych dzieci.

               (4)Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie tej konwencji, uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)Jamajka złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 24 lutego 2017 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła na Jamajce w życie w dniu 5 maja 2017 r.

               (11)Z oceny sytuacji na Jamajce wynika, że państwa członkowskie Unii Europejskiej mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Jamajki zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)Państwa członkowskie Unii Europejskiej powinny zatem zostać upoważnione do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Jamajki zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji.

               (13)Irlandia jest związana rozporządzeniem Bruksela II bis, zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (14)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Państwa członkowskie Unii Europejskiej zostają niniejszym upoważnione w interesie Unii do wyrażenia zgody na przystąpienie Jamajki do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę („konwencja haska z 1980 r.”).

               Państwa członkowskie Unii Europejskiej składają, najpóźniej do dnia ... [dwanaście miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji], oświadczenie o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Jamajki do konwencji haskiej z 1980 r., w brzmieniu:

               „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Jamajki do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2021/...”.

               Państwa członkowskie Unii Europejskiej informują Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Jamajki i przekazują Komisji tekst oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie […] dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Przyjęto 18 decyzji Rady w sprawie upoważnienia państw członkowskich do wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji haskiej z 1980 r. Andory (decyzja Rady (UE) 2015/1023 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Seszeli (decyzja Rady 2015/2354 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Rosji (decyzja Rady 2015/2355 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Albanii (decyzja Rady 2015/2356 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Singapuru (decyzja Rady 2015/1024 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Maroka (decyzja Rady 2015/2357 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Armenii (decyzja Rady 2015/2358 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Republiki Korei (decyzja Rady 2016/2313 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.); Kazachstanu (decyzja Rady 2016/2311 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.), Peru (decyzja Rady 2016/2312 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.); Gruzji i Republiki Południowej Afryki (decyzja Rady (UE) 2017/2462 z dnia 18 grudnia 2017); Chile, Islandii i Bahamów (decyzja Rady (UE) 2017/2424 z dnia 18 grudnia 2017); Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru (decyzja Rady (UE) 2017/2464 z dnia 18 grudnia 2017); San Marino (decyzja Rady (UE) 2017/2463 z dnia 18 grudnia 2017 r.); Republiki Dominikańskiej (decyzja Rady (UE) 2019/305 z dnia 18 lutego 2019 r.); Ekwadoru i Ukrainy (decyzja Rady (UE) 2019/306 z dnia 18 lutego 2019 r.); Hondurasu (decyzja Rady (UE) 2019/307 z dnia 18 lutego 2019 r.); Białorusi i Uzbekistanu (decyzja Rady (UE) 2019/308 z dnia 18 lutego 2019).

                     (2)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24.5.2008, s. 3).

                     (3)

                  https://www.hcch.net/polish

                     (4)

                        Dz.U. C , , p. .

                     (5)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).