				|

		52015PC0155

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY wprowadzające mechanizm przeciwdziałający obchodzeniu ceł umożliwiający tymczasowe zawieszenie preferencji taryfowych zawartych w Układzie o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony /* COM/2015/0155 final - 2015/0080 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Niniejszy wniosek dotyczy włączenia
do prawa unijnego mechanizmu przeciwdziałającemu obchodzeniu ceł
przewidzianego w układzie o stowarzyszeniu UE–Gruzja.
Kontekst ogólny
Układ o stowarzyszeniu z Gruzją
zawiera tzw. mechanizm przeciwdziałający obchodzeniu ceł, który
umożliwia ponowne wprowadzenie stawki celnej KNU, w przypadku gdy przywóz
niektórych produktów rolnych z Gruzji przekracza określony próg, bez
należytego uzasadnienia ich dokładnego pochodzenia.
Aby wprowadzić do wewnętrznego
porządku prawnego UE niezbędny instrument, tak aby można
było stosować wymieniony mechanizm przeciwdziałający
obchodzeniu ceł, potrzebne jest rozporządzenie wykonawcze Parlamentu
Europejskiego i Rady.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Niniejszy wniosek dotyczący
rozporządzenia wykonawczego pochodzi bezpośrednio z tekstu
układu wynegocjowanego z Gruzją. Co za tym idzie, ani oddzielne
konsultacje z zainteresowanymi stronami ani ocena skutków nie były
konieczne.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Krótki opis proponowanych działań
Załączony wniosek dotyczący
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady stanowi instrument prawny
umożliwiający stosowanie mechanizmu przeciwdziałającego
obchodzeniu ceł znajdującego się w zawartym już
układzie z Gruzją.
Podstawa prawna
Art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej.
2015/0080 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
wprowadzające mechanizm
przeciwdziałający obchodzeniu ceł umożliwiający
tymczasowe zawieszenie preferencji taryfowych zawartych w Układzie o
stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską
Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z
jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą[1],

a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       W dniu 10 maja 2010 r. Rada
upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Gruzją
w celu zawarcia nowego układu między Unią i Gruzją.
(2)       Negocjacje te
zakończyły się pomyślnie i w dniu 27 czerwca 2014 r.
został podpisany Układ o stowarzyszeniu między Unią
Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich
państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej
strony[2]
(zwany dalej „układem”). Jest on tymczasowo stosowany od 1 września
2014 r.
(3)       Konieczne jest
określenie procedur w celu zagwarantowania skutecznego stosowania
mechanizmu przeciwdziałającego obchodzeniu ceł
umożliwiającego tymczasowe zawieszenie preferencji taryfowych
zawartych w układzie.
(4)       Należy
umożliwić zawieszanie ceł preferencyjnych na okres
nieprzekraczający sześciu miesięcy, gdy przywóz niektórych
produktów rolnych i przetworzonych produktów rolnych osiągnie
określoną roczną wielkość.
(5)       W celu zapewnienia
przejrzystości Komisja powinna przedkładać Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie dotyczące wykonania układu
oraz stosowania mechanizmu przeciwdziałającego obchodzeniu ceł.
(6)       Wdrożenie mechanizmu
przeciwdziałającego obchodzeniu ceł umożliwiającego
tymczasowe zawieszenie preferencji taryfowych zawartych w układzie wymaga
ustanowienia jednolitych warunków. W celu zapewnienia jednolitych
warunków dla wykonania niniejszego rozporządzenia
należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te
powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[3].

(7)       Procedurę doradczą
należy stosować w celu przyjmowania aktów wykonawczych, mając na
uwadze, że takie akty muszą zostać wdrożone szybko, w
przypadku gdy osiągnięty zostanie określony próg dla kategorii
produktów wymienionych w załączniku II-C do układu,
ponieważ mają one bardzo ograniczony czas obowiązywania.
(8)       W celu zapobiegania
negatywnemu wpływowi na rynek unijny w wyniku wzrostu przywozu Komisja
powinna przyjmować akty wykonawcze mające natychmiastowe
zastosowanie, jeżeli, w należycie uzasadnionych przypadkach
odnoszących się do tymczasowego zawieszenia taryf preferencyjnych w
ramach mechanizmu przeciwdziałającego obchodzeniu ceł
przewidzianego w układzie, wymaga tego szczególnie pilna potrzeba,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1.           Niniejsze rozporządzenie
zawiera przepisy dotyczące stosowania mechanizmu
przeciwdziałającego obchodzeniu ceł umożliwiającego
tymczasowe zawieszenie preferencji taryfowych zawartych w Układzie o
stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską
Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z
jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony.
2.           Niniejsze rozporządzenie
ma zastosowanie do produktów pochodzących z Gruzji.
Artykuł 2
Mechanizm przeciwdziałający
obchodzeniu ceł dotyczący niektórych produktów rolnych i
przetworzonych produktów rolnych
1.           Średnia roczna
wielkość przywozu jest określona dla przywozu produktów
wymienionych w załączniku II-C do układu, które są
objęte mechanizmem przeciwdziałającym obchodzeniu ceł, o
którym mowa w art. 27 układu. W należycie uzasadnionych szczególnie
pilnych przypadkach dotyczących wielkości przywozu przynajmniej
jednej kategorii produktów, która osiągnie poziom wskazany w
załączniku II-C do układu w jakimkolwiek roku
rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia oraz jeżeli Gruzja nie
przedstawi należytego uzasadnienia, Komisja przyjmuje akt wykonawczy
mający natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa
w art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Komisja może
zdecydować o tymczasowym zawieszeniu ceł preferencyjnych stosowanych
wobec danych produktów lub zdecydować, że takie zawieszenie nie jest
odpowiednie.
2.           Tymczasowe zawieszenie
ceł preferencyjnych ma zastosowanie przez maksymalny okres sześciu
miesięcy od daty publikacji decyzji w sprawie zawieszenia ceł
preferencyjnych. Przed upływem tego sześciomiesięcznego okresu i
w przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby
dotyczącej zawieszenia ceł preferencyjnych Komisja może
przyjąć akt wykonawczy mający natychmiastowe zastosowanie
zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 4 ust. 2 niniejszego
rozporządzenia, w celu zniesienia tego tymczasowego zawieszenia cła
preferencyjnego, jeżeli wykazano, że wielkość odpowiedniej
kategorii przywożonych produktów, przekraczająca poziom wskazany w
załączniku II-C do układu, wynika ze zmiany poziomu produkcji i
zdolności eksportowych Gruzji w zakresie danych produktów.
Artykuł 3
Sprawozdanie
1.           Komisja przedkłada
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie dotyczące
stosowania, wdrażania i wypełniania zobowiązań zawartych w tytule IV układu oraz w niniejszym rozporządzeniu.

2.           Sprawozdanie zawiera
także podsumowanie danych statystycznych i zmian w handlu
z Gruzją.
3.           W ciągu miesiąca od
dnia przedłożenia sprawozdania przez Komisję Parlament
Europejski może zaprosić Komisję do udziału w posiedzeniu
ad hoc komisji przedmiotowo właściwej, w celu przedstawienia i
objaśnienia przez Komisję wszelkich kwestii związanych z
wdrażaniem niniejszego rozporządzenia.
4.           Nie później niż
trzy miesiące po przedłożeniu sprawozdania Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie Komisja podaje to sprawozdanie do wiadomości
publicznej.
Artykuł 4
Procedura komitetowa
1.           Komisję wspomaga Komitet
ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych, ustanowiony artykułem 229 ust. 1
rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, a w zakresie produktów rolnych
przetworzonych Komisję wspomaga Komitet ds. kwestii horyzontalnych
dotyczących handlu produktami rolnymi przetworzonymi, niewymienionymi w
załączniku I, ustanowiony artykułem 44 ust. 1
rozporządzenia (UE) nr 510/2014[4].
Komitety te są komitetami w rozumieniu rozporządzenia (UE)
nr 182/2011.
2.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE)
nr 182/2011 w związku z art. 4 tego rozporządzenia.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Ma ono zastosowanie do przywozu z Gruzji, od
daty rozpoczęcia stosowania układu.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia  r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący

[1]
[2]               Decyzja Rady 2014/494/UE z dnia 16 czerwca 2014 r. w
sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania
Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i
Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami
członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (Dz.U. L
261 z 30.8.2014, s. 4).
[3]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne
dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania
uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
[4]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 510/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r.
ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi
z przetwórstwa produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia
Rady (WE) nr 1216/2009 i (WE) nr 614/2009 (Dz.U. L 150 z
20.5.2014, s. 1).


|

52010PC0375

Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające dyrektywę 2001/18/WE w zakresie umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazania uprawy organizmów zmodyfikowanych genetycznie na swoim terytorium  /* COM/2010/0375 końcowy - COD 2010/0208 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 13.7.2010KOM(2010) 375 wersja ostateczna2010/0208 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniające dyrektywę 2001/18/WE w zakresie umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazania uprawy organizmów zmodyfikowanych genetycznie na swoim terytorium{KOM(2010) 380 wersja ostateczna}UZASADNIENIE1. Kontekst wnioskuUnia Europejska (UE) przyjęła kompleksowe ramy prawne dla zatwierdzania produktów zawierających organizmy zmodyfikowane genetycznie (GMO) lub uzyskanych na ich bazie. Procedura zatwierdzania obejmuje stosowanie GMO w żywności i w paszach, obróbce przemysłowej i w uprawach, a produktów uzyskanych na ich bazie – w żywności i w paszach.System zatwierdzania Unii Europejskiej ma na celu zapobieżenie niepożądanemu oddziaływaniu GMO na zdrowie ludzi i zwierząt oraz na środowisko, a jednocześnie tworzenie rynku wewnętrznego tych produktów. Dwa akty prawne, a mianowicie dyrektywa 2001/18/WE w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie[1] oraz rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy[2] przewidują procedury dopuszczenia GMO do obrotu. Oba te akty ustanawiają oparte na badaniach naukowych normy oceny potencjalnego ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt i dla środowiska, jak również wymogi dotyczące znakowania. Dodatkowo rozporządzenie (WE) nr 1830/2003[3] określa zasady dotyczące możliwości śledzenia i etykietowania (znakowania) GMO oraz możliwości śledzenia żywności i paszy produkowanej z GMO.W konkluzjach Rady z grudnia 2008 r. uznano istniejące ramy prawne dla GMO za kompleksowe i podkreślono potrzebę lepszego wdrożenia istniejących przepisów, szczególnie jeśli chodzi o uprawy. Zwrócono również uwagę na konieczność stałego rozpatrywania wniosków bez zbędnej zwłoki. W marcu 2009 r. Rada odrzuciła wnioski Komisji, w których Komisja zwracała się do Austrii i Węgier o odrzucenie swoich krajowych środków ochronnych, gdyż według Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) brakowało im uzasadnienia naukowego wymaganego w ramach prawodawstwa unijnego. W rezultacie grupa 13 państw członkowskich[4] wezwała Komisję do przygotowania wniosków dających państwom członkowskim swobodę w zakresie decydowania o uprawie GMO[5].We wrześniu 2009 r. w politycznych wytycznych dla nowej Komisji przewodniczący Barroso odniósł się do zasady pomocniczości w dziedzinie GMO jako przykładu, że nie zawsze można osiągnąć właściwą równowagę między ramami unijnymi a potrzebą uwzględnienia różnorodnych stanowisk 27 państw członkowskich. Zgodnie z tymi wytycznymi powinna istnieć możliwość połączenia unijnego systemu zatwierdzania GMO, opartego na badaniach naukowych, ze swobodą państw członkowskich w zakresie decydowania, czy chcą one zmodyfikowanych genetycznie upraw na swoim terytorium.Rozporządzenie, którego dotyczy wniosek, ma na celu realizację tych wytycznych poprzez ustanowienie podstawy prawnej w unijnych ramach prawnych dotyczących GMO, która uprawniałaby państwa członkowskie do ograniczania lub zakazywania uprawy GMO, które zostały zatwierdzone na poziomie UE, na całym swoim terytorium lub jego części. Te zakazy lub ograniczenia muszą być oparte na podstawach innych niż te objęte oceną ryzyka środowiskowego i ryzyka dla zdrowia w ramach unijnego systemu zatwierdzania.2. Preferowane opcje i ocena ich oddziaływania2.1. Powody modyfikacji unijnych ram prawych w porównaniu z innymi opcjamiA. Obecne ramy prawne nie odpowiadają w pełni potrzebie przyznania państwom członkowskim większej swobody w zakresie uprawy GMO, gdyż nie dają im wystarczającej elastyczności w decydowaniu o uprawie organizmów zmodyfikowanych genetycznie po ich zatwierdzeniu na poziomie UE.Zastąpienie zalecenia w sprawie współistnienia upraw[6] zaleceniem w sprawie wytycznych w zakresie opracowywania krajowych środków mających na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu GMO w uprawach konwencjonalnych i ekologicznych stanowi uzupełnienie działań dążących do uznania potrzeby posiadania przez państwa członkowskie elastyczności w zakresie uwzględniania szczególnych warunków rolniczych na swoim terytorium. Jednakże zakres nowego zalecenia, który odzwierciedla art. 26a dyrektywy 2001/18/WE[7], może obejmować wyłącznie środki mające na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu GMO w innych uprawach, co daje państwom członkowskim mniejszy margines decyzji niż w ramach kompleksowych zmian prawnych.Niektóre dalsze elementy związane z unijnymi ramami dla zatwierdzania GMO mogłyby zapewnić większą swobodę rozpatrywania specyficznych warunków uprawy w państwach członkowskich. Mogłoby to być (i) rozpatrzenie regionalnych aspektów w ramach oceny ryzyka oraz warunków zatwierdzenia lub (ii) rozpatrzenie innych prawnych czynników w ramach rozporządzenia. Jednakże opcje te mogłyby mieć jedynie wpływ na sposób, w jaki zatwierdzenia są przyjmowane na poziomie UE. Ponadto ramy dla stosowania tych elementów wydają się zbyt restrykcyjne. Z tego względu nie mogły one służyć realizacji podstawowego zamysłu, jakim jest umożliwienie państwom członkowskim decydowania w sprawie uprawy GMO, przy uwzględnieniu ich specyficznych warunków.Fakt, że obecnie państwa członkowskie nie mają marginesu swobody podczas decydowania o uprawie zatwierdzonych GMO, doprowadził do tego, że w szeregu przypadków niektóre państwa członkowskie głosowały na podstawach innych niż naukowe. Aby zakazać uprawy GMO na poziomie krajowym, niektóre z nich powoływały się także na dostępne klauzule ochronne lub stosowały specjalne procedury notyfikacji na mocy Traktatu w ramach rynku wewnętrznego.B. Z tego względu konieczne byłaby zmiana istniejących ram prawnych UE ułatwiająca podejmowanie decyzji i pozwalająca uwzględnić wszystkie istotne czynniki. Oczekuje się także ograniczenia liczby przypadków, w których państwa członkowskie wykorzystują środki ochronne, ponieważ zgodnie z przepisami stosowanie takich środków oparte może być wyłącznie na nowych lub dodatkowych dowodach naukowych dotyczących bezpieczeństwa zdrowia i środowiska odnośnie do GMO. Ograniczyłoby to obciążenia organizacyjne Komisji oraz EFSA. Ponadto państwa członkowskie nie powoływałyby się na procedurę określoną w art. 114 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w celu zakazania lub ograniczenia uprawy GMO na swoim terytorium ze względów innych niż ochrona zdrowia lub środowiska. Co więcej, oczekuje się, że zaproponowane zmiany zapewnią pewność prawną państwom członkowskim, które chciałyby ograniczyć lub zabronić uprawy GMO. Wreszcie zapewnią one zainteresowanym stronom (np. rolnikom uprawiającym GMO, rolnikom prowadzącym uprawy ekologiczne lub konwencjonalne, producentom/eksporterom/importerom nasion, hodowcom zwierząt, przetwórcom pasz, konsumentom i przedsiębiorstwom biotechnologicznym) większą jasność w dziedzinie uprawy GMO w UE i prawdopodobnie zwiększą przewidywalność procesu decyzyjnego.2.2. Skutki wniosku dla gospodarki, społeczeństwa i środowiskaDotychczas uprawy GMO w UE były bardzo ograniczone. Z tego względu trudno dokonać precyzyjnego ilościowego określenia ex ante możliwych skutków dla gospodarki, społeczeństwa i środowiska w przypadku, gdy państwa członkowskie będą miały możliwość decydowania o zakazaniu lub ograniczeniu upraw.2.2.1. Wpływ na gospodarkęWniosek nie ma wpływu na proces zatwierdzania GMO i Komisja będzie kontynuowała rozpatrywanie wniosków dotyczących uprawy na podstawie obowiązujących zasad. Z tego względu wniosek nie będzie miał żadnych bezpośrednich skutków dla wnioskodawców. Dotyczy to 17 wniosków oczekujących na zatwierdzenie lub ponowne zatwierdzenie (głównie kukurydzy)[8].A. Kontynuacja istniejących tendencji – uprawa GMO i produkcja zmodyfikowanych genetycznie nasion w UENa podstawie dotychczasowego ograniczonego doświadczenia w UE oczekuje się, że produkcja zmodyfikowanych genetycznie nasion i uprawa GMO w UE skupią się w tych państwach członkowskich, które już mają doświadczenia z takimi uprawami na swoim terytorium. Ogólne tempo, w jakim mogłoby zachodzić wprowadzanie uprawy GMO w UE, było dotychczas niejasne, ponieważ istniejące ramy prawne oferowały różnorodne scenariusze[9]. Przyjęcie przez rolników będzie wynikiem kompromisu pomiędzy oczekiwanym wzrostem wydajności, z jednej strony, a możliwymi ograniczeniami, takimi jak wyższe ceny nasion zmodyfikowanych genetycznie, wyższe ceny produktów niezmodyfikowanych genetycznie, możliwe odrzucenie przez rynek[10] oraz koszt współistnienia upraw w kraju oraz środków odpowiedzialności. Zarządzanie segregacją upraw będzie bardziej wymagające w regionach, gdzie obok konwencjonalnej produkcji nasion duży udział w rynku ma produkcja nasion zmodyfikowanych genetycznie i uprawa GMO.B. Wprowadzanie do obrotu nasion zmodyfikowanych genetycznieNiniejszy wniosek dotyczy swobody państw członkowskich tylko w zakresie zakazywania lub ograniczania uprawy odmian GMO, a nie swobodnego wprowadzania do obrotu zatwierdzonych zmodyfikowanych genetycznie nasion w UE lub przywozu takich nasion z państw trzecich po ich zatwierdzeniu na poziomie UE.C. Wpływ na inne rodzaje produkcji oraz na podmioty/użytkowników przetwarzających GMOOdnośnie do innych rodzajów produkcji, możliwość wyłączenia GMO z określonych obszarów i zgrupowanie podmiotów z różnych ogniw łańcucha produkcji może przynieść korzyści producentom i konsumentom produktów ekologicznych lub konwencjonalnych i ograniczyć koszty segregacji. Trudno jest ocenić wpływ tej opcji na ostateczne ceny konsumpcyjne. Jednakże oczekuje się, że zwiększy się wybór konsumentów i producentów spośród trzech różnych rodzajów produktów: ekologicznych, konwencjonalnych i zmodyfikowanych genetycznie.D. Wpływ na koszty administracyjneOczekuje się, że opcja ta spowoduje spadek liczby krajowych środków ochronnych, a co za tym idzie – zmniejszenie obciążenia administracyjnego państw członkowskich, EFSA i Komisji oraz ograniczenie liczby procedur z nimi związanych Z drugiej strony może ona spowodować wzrost kosztów administracyjnych państw członkowskich ponoszonych w związku z działaniami mającymi na celu egzekwowanie ewentualnych ograniczeń i zakazów dotyczących uprawy GMO. W obecnej sytuacji w państwach członkowskich, gdzie uprawy takie mogłyby zostać wprowadzone, wymagane będą zasoby umożliwiające przeprowadzanie inspekcji, kontroli i monitoringu, szczególnie na polach uprawnych, w celu dopilnowania, aby wymogi kontroli po wprowadzeniu do obrotu były odpowiednio wdrażane.2.2.2. Wpływ na społeczeństwoPonieważ wskutek niniejszego wniosku nie jest spodziewana zmiana całkowitej powierzchni upraw, oczekuje się, że wniosek ten nie będzie miał znacznego wpływu na miejsca pracy.Biorąc pod uwagę bardziej krajowy lub regionalny charakter podejścia w stosunku do upraw GMO, oczekuje się także, że zwiększy się poziom publicznego zaangażowania w krajowe i regionalne procesy decyzyjne, a państwa członkowskie przeznaczą więcej zasobów i czasu, aby zainteresować swoich obywateli tymi decyzjami. Oczekuje się, że dyskusji poddane zostaną aspekty społeczne, gospodarcze i etyczne i że będą one stanowić platformę dla poszczególnych decyzji na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym.2.2.3. Wpływ na środowisko naturalnePotencjalne zagrożenia dla zdrowia i środowiska ze strony każdego organizmu zmodyfikowanego genetycznie nadal będą oceniane przez EFSA na poziomie UE, dla każdego przypadku z osobna. EFSA przyjmie poszczególne opinie po uwzględnieniu naukowego wkładu właściwych organów krajowych, szczególnie w zakresie aspektów regionalnych.W obecnej sytuacji możliwe jest, że na obszarach, gdzie będą uprawiane GMO, potrzebne będzie zarządzanie ryzykiem i monitorowanie potencjalnych skutków dla środowiska na podstawie odpowiednich ocen ryzyka. Może to wymagać aktywnego uczestnictwa organów krajowych/regionalnych i innych sieci (np. rolników lub naukowców), aby zapewnić jak najbardziej efektywne wyniki.2.3. WniosekKomisja uważa, że zmiana prawodawstwa jest konieczna, aby osiągnąć właściwą równowagę pomiędzy utrzymaniem unijnego systemu zatwierdzania opartego na naukowej ocenie ryzyka dla zdrowia i ryzyka środowiskowego, a potrzebą przyznania państwom członkowskim swobody uwzględniania specyficznych krajowych i regionalnych aspektów wynikających z uprawy GMO. Oczekuje się, że to podejście, nienaruszające unijnego systemu zatwierdzania GMO ani swobodnego obrotu i przywozu żywności, paszy i nasion zmodyfikowanych genetycznie, spełni wymagania wielu państw członkowskich i otrzyma publiczne poparcie. Szacuje się również, że potencjalne korzyści gospodarcze i społeczne wynikające z niniejszego wniosku najprawdopodobniej przeważą nad potencjalnymi ujemnymi skutkami.Państwa członkowskie mogą być odpowiedniejszymi podmiotami do przeprowadzenia własnej oceny skutków, aby uzasadnić decyzje co do uprawy GMO na swoim terytorium na poziomie krajowym/regionalnym/lokalnym.3. Aspekty prawne wniosku3.1. Treść wnioskuWniosek zmienia dyrektywę 2001/18/WE poprzez wprowadzenie nowego artykułu, który umożliwi państwom członkowskim ograniczenie lub zakazanie uprawy zatwierdzonych GMO na całym swoim terytorium lub na jego części, z powodów innych niż względy objęte oceną ryzyka środowiskowego w ramach unijnego systemu zatwierdzania i względy związane z zapobieganiem niezamierzonemu występowaniu GMO w innych produktach.Zmiana ta dotyczyć będzie GMO zatwierdzonych do uprawy na podstawie dyrektywy 2001/18/WE lub rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, które obejmuje także wnioski o pozwolenia na uprawę, jeśli dotyczą one organizmów zmodyfikowanych genetycznie przeznaczonych na materiał źródłowy do dalszej produkcji żywności lub paszy. Będą one również dotyczyć uprawy wszystkich odmian nasion i materiału rozmnożeniowego roślin wprowadzanych do obrotu zgodnie z odpowiednim prawodawstwem UE[11].Swoboda, jaką otrzymają państwa członkowskie, będzie dotyczyć jedynie czynności uprawy GMO, a nie wprowadzania do obrotu i przywozu zatwierdzonych nasion zmodyfikowanych genetycznie. Te dwa obszary wewnętrznego rynku muszą funkcjonować bez zakłóceń i zgodnie z odpowiednimi zobowiązaniami międzynarodowymi Unii. Wniosek zawiera dwa zbiory warunków, zgodnie z którymi państwa członkowskie mogą przyjąć środki:1. Ponieważ ocena bezpieczeństwa GMO dla zdrowia ludzi/zwierząt oraz dla środowiska przeprowadzana jest na poziomie UE, państwa członkowskie mają możliwość, w istniejących ramach prawnych, odwołania się do specjalnych procedur klauzuli ochronnej przewidzianej w dyrektywie 2001/18/WE (art. 23) lub do środków nadzwyczajnych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003 (art. 34) w przypadku, gdy mają one uzasadnione obawy, że zatwierdzony produkt może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia i środowiska. W rezultacie wniosek przewiduje, że poza wymienionymi procedurami specjalnymi państwa członkowskie nie mogą powołać się na ochronę zdrowia i środowiska, aby uzasadnić krajowy zakaz uprawy GMO. Warunek ten ma na celu zachowanie opartego na badaniach naukowych systemu zatwierdzeń, przewidzianego w prawodawstwie UE.2. Państwa członkowskie mogą więc powoływać się na określone względy (inne niż te objęte oceną ryzyka środowiskowego w ramach unijnego systemu zatwierdzania), aby ograniczyć lub zakazać uprawy GMO na swoim terytorium. Środki wprowadzane przez państwa członkowskie muszą być zgodne z Traktatem o Unii Europejskiej (TUE) oraz Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności w odniesieniu do zasady niedyskryminacji pomiędzy produktami krajowymi i zagranicznymi oraz do przepisów o ograniczeniach ilościowych w handlu pomiędzy państwami członkowskimi (art. 34 i 36 TFUE). Wreszcie powinny one być zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami UE, w szczególności tymi podjętymi w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO).3.2. Wybór instrumentuWniosek ma formę rozporządzenia, mimo że zmienia dyrektywę.Powodem tego wyboru jest to, że wniosek ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowany we wszystkich państwach członkowskich. Dodatkowo nie zawiera on w treści żadnych przepisów, które mogłyby wymagać transpozycji, gdyż daje on tylko państwom członkowskim podstawę prawną do przyjmowania środków.3.3. Zasady pomocniczości i proporcjonalności3.3.1. Zgodność wniosku z zasadą pomocniczości.Na mocy art. 5 ust. 3 TUE, zgodnie z zasadą pomocniczości, w dziedzinach, które nie należą do jej wyłącznej kompetencji, Unia podejmuje działania tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele zamierzonego działania nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, zarówno na poziomie centralnym, jak i regionalnym oraz lokalnym, i jeśli ze względu na rozmiary lub skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii.Zgodnie z art. 2 ust. 2 TFUE, jeżeli Traktaty przyznają Unii w określonej dziedzinie kompetencję dzieloną z państwami członkowskimi, Unia i państwa członkowskie mogą stanowić prawo i przyjmować akty prawnie wiążące w tej dziedzinie. Zgodnie z ostatnim zdaniem tego ustępu państwa członkowskie ponownie wykonują swoją kompetencję w zakresie, w jakim Unia postanowiła zaprzestać wykonywania swojej kompetencji.Obecne ramy prawne UE w pełni harmonizują kwestie uprawy GMO. Państwom członkowskim umożliwiono więc przyjęcie uzasadnionych środków ograniczających lub zakazujących uprawy GMO wyłącznie pod warunkami określonymi w tych ramach prawnych (głównie klauzule ochronne i przepisy o środkach nadzwyczajnych, w przypadku stwierdzenia poważnego zagrożenia dla zdrowia i środowiska, oraz artykuł 26a dyrektywy 2001/18/WE, w celu zapobieżenia występowaniu zatwierdzonych GMO w innych produktach).Jednakże doświadczenie pokazało, że uprawa GMO jest kwestią, którą państwa członkowskie zajmują się bardziej szczegółowo, na poziomie centralnym lub regionalnym i lokalnym. Wiąże to się ściśle z użytkowaniem ziemi i wymogami lokalnych struktur rolniczych, oddzielnych łańcuchów produkcyjnych i zapotrzebowaniem konsumentów. W przeciwieństwie do oceny bezpieczeństwa GMO, przeprowadzanej według takich samych zasad w całej UE, lub w przeciwieństwie do kwestii związanych z przywozem i wprowadzaniem GMO do obrotu, które to zagadnienia powinny nadal być regulowane na poziomie UE, uprawa GMO została uznana za sprawę o istotnym wymiarze lokalnym/regionalnym. Krajowe, regionalne lub lokalne ramy decyzyjne uznaje się za najodpowiedniejsze dla rozpatrywania specyficznych aspektów uprawy GMO.Zgodnie z zasadą pomocniczości i na mocy art. 5 ust. 3 ostatnie zdanie TUE, państwa członkowskie powinny być więc uprawnione do zachowania możliwości przyjmowania przepisów dotyczących uprawy GMO na swoim terytorium, po prawnym wprowadzeniu GMO do obrotu na rynku unijnym, pod warunkiem że środki te nie mają wpływu na ich wprowadzenie do obrotu i przywóz i że pozostają one w zgodzie z Traktatami i międzynarodowymi zobowiązaniami UE, a w szczególności z zobowiązaniami w ramach Światowej Organizacji Zdrowia (WTO).3.3.2. Zgodność wniosku z zasadą proporcjonalnościNa mocy art. 5 ust. 4 TUE, zgodnie z zasadą proporcjonalności zakres i forma działania Unii nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatów.Zakres działania Unii określony w niniejszym wniosku jest ograniczony do umożliwienia państwom członkowskim przyjmowania uzasadnionych środków w zakresie uprawy GMO. W granicach przewidzianych niniejszym wnioskiem (tzn. że państwa członkowskie nie mogą wprowadzać środków krajowych w oparciu o względy, które objęte są oceną ryzyka środowiskowego w ramach zatwierdzenia UE oraz muszą przestrzegać postanowień Traktatów i odpowiednich zobowiązań międzynarodowych) nie powinno to utrudniać UE osiągnięcia celów Traktatów. Środki przyjęte przez państwa członkowskie mogą odnosić się jedynie do uprawy GMO, a nie do swobodnego obrotu i przywozu genetycznie zmodyfikowanych nasion i materiału rozmnożeniowego roślin jako produktów lub zawartych w produktach oraz ich plonów.Ponadto oczekuje się, że w porównaniu z obecną sytuacją nie spowoduje to dodatkowych kosztów dla zainteresowanych stron (takich jak przedsiębiorstwa biotechnologiczne lub rolnicy) oraz konsumentów. Możliwe, że niektóre państwa członkowskie będą musiały przeznaczyć więcej zasobów administracyjnych, aby sprostać zwiększonemu zapotrzebowaniu na inspekcje i kontrole; jednakże, koszty te nie powinny być nadmierne lub nieuzasadnione. Dalsze wpływ na gospodarkę, społeczeństwo i środowisko przedstawione powyżej wskazują na to, że w porównaniu z obecną sytuacją żadne przedsiębiorstwa, konsumenci lub inne podmioty nie poniosą nadmiernych obciążeń, kosztów lub ujemnych skutków.4. Wpływ na budżetNiniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nie ma wpływu finansowego na budżet Unii.Niniejszy wniosek nie ma wpływu na małe lub średnie przedsiębiorstwa innego niż wpływ, jaki jest wywierany w obecnej sytuacji.2010/0208 (COD)WniosekROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniające dyrektywę 2001/18/WE w zakresie umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazania uprawy organizmów zmodyfikowanych genetycznie na swoim terytorium(Tekst mający znaczenie dla EOG)PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 […],uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[12],uwzględniając opinię Komitetu Regionów[13],po przekazaniu wniosku parlamentom narodowym,stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą[14],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG[15] oraz rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy[16] tworzą kompleksowe ramy prawne dla zatwierdzania organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO). Ramy te w pełni stosują się do GMO, które mają być wykorzystane do uprawy w UE jako nasiona lub inny materiał rozmnożeniowy roślin (dalej „GMO do uprawy”).(2) W ramach tych przepisów GMO do uprawy podlegają indywidualnej ocenie ryzyka przed zatwierdzeniem ich wprowadzenia na rynek unijny. Celem tej procedury zatwierdzania jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony życia i zdrowia ludzi, zdrowia i dobrostanu zwierząt, środowiska i interesów konsumentów, przy zagwarantowaniu efektywnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.(3) Poza zatwierdzeniem wprowadzenia do obrotu odmiany zmodyfikowane genetycznie muszą także spełniać wymogi prawodawstwa unijnego w zakresie wprowadzania do obrotu nasion i materiału rozmnożeniowego roślin, określone w szczególności w dyrektywie Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych[17], dyrektywie Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych, dyrektywie Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych[18], dyrektywie Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka[19], dyrektywie Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw[20], dyrektywie Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 99 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków[21], dyrektywie Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych[22], dyrektywie Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli[23], dyrektywie Rady 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych[24], dyrektywie Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym[25] oraz dyrektywie Rady 2008/90/WE z dnia 29 września 2008 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin sadowniczych oraz roślinami sadowniczymi przeznaczonymi do produkcji owoców[26]. Wśród nich dyrektywy 2002/53/WE i 2002/55/WE zawierają przepisy, które umożliwiają państwom członkowskim zakazanie, pod pewnymi ściśle określonymi warunkami, stosowania danej odmiany na całym swoim terytorium lub jego części, lub ustanowienie odpowiednich warunków dla uprawy tej odmiany.(4) Po zatwierdzeniu GMO do celów uprawy zgodnie z ramami prawnymi UE dotyczącymi GMO oraz spełnieniu przez nie, odnośnie do odmiany, która ma być wprowadzona do obrotu, wymogów prawodawstwa unijnego w zakresie wprowadzania na rynek nasion i materiału rozmnożeniowego roślin, państwa członkowskie nie mogą zakazać, ograniczyć lub utrudnić ich swobodnego obrotu na swoim terytorium, o ile nie mają zastosowania warunki określone w prawodawstwie UE.(5) Doświadczenie pokazało, że uprawa GMO jest kwestią, którą państwa członkowskie zajmują się bardziej szczegółowo na poziomie centralnym lub regionalnym i lokalnym. Aby zachować rynek wewnętrzny, uprawa została uznana za kwestię o istotnym wymiarze lokalnym/regionalnym, w odróżnieniu od kwestii związanych z wprowadzaniem do obrotu lub przywozem GMO, które to kwestie powinny być nadal regulowane na szczeblu UE. Zgodnie z art. 2 ust. 2 TFUE państwa członkowskie powinny więc mieć możliwość przyjmowania przepisów dotyczących efektywnej uprawy GMO na swoim terytorium po prawnym zatwierdzeniu GMO w zakresie ich wprowadzenia do obrotu w UE.(6) W tym kontekście wydaje się właściwe przyznanie państwom członkowskim, zgodnie z zasadą pomocniczości, większej swobody decydowania, czy chcą one uprawiać GMO na swoim terytorium, bez zmieniania unijnego systemu zatwierdzania GMO i niezależnie od środków, do wprowadzenia których państwa członkowskie są upoważnione przez zastosowanie art. 26a dyrektywy 2001/18/WE w celu zapobieżenia niezamierzonemu występowaniu GMO w innych produktach.(7) Państwa członkowskie powinny być zatem upoważnione do przyjmowania środków ograniczających lub zakazujących uprawy wszystkich lub poszczególnych GMO na swoim terytorium lub jego części, i odpowiedniego zmieniania tych środków według uznania, na wszystkich etapach zatwierdzania, ponownego zatwierdzenia lub wycofywania z obrotu przedmiotowych GMO. Powinno to dotyczyć także zmodyfikowanych genetycznie odmian nasion i materiału rozmnożeniowego roślin, które są wprowadzane do obrotu zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi wprowadzania do obrotu nasion i materiału rozmnożeniowego roślin oraz, w szczególności, zgodnie z dyrektywami 2002/53/WE i 2002/55/WE. Środki powinny odnosić się jedynie do uprawy GMO, a nie do swobodnego obrotu i przywozu zmodyfikowanych genetycznie nasion i materiału rozmnożeniowego roślin jako produktów lub zawartych w produktach oraz ich plonów. Podobnie nie powinny one wpływać na uprawę niezmodyfikowanych genetycznie odmian nasion i materiału rozmnożeniowego roślin, w których znajdują się przypadkowe lub technicznie nieuniknione ślady GMO zatwierdzonych w UE.(8) Zgodnie z ramami prawnymi zatwierdzania GMO, poziom ochrony zdrowia ludzi/zwierząt oraz środowiska ustalony na szczeblu UE nie może być zmieniany przez państwo członkowskie, i sytuacja ta nie może ulec zmianie. Jednakże państwa członkowskie mogą przyjmować środki ograniczające lub zakazujące uprawy wszystkich lub poszczególnych GMO na całym swoim terytorium lub jego części ze względów związanych z interesem publicznym, innych niż te ujęte w zharmonizowanych przepisach UE, w których już przewidziano procedury pozwalające na uwzględnienie ryzyka dla zdrowia i środowiska ze strony GMO do uprawy. Środki te powinny być także zgodne z Traktatami, w szczególności jeśli chodzi o zasadę niedyskryminacji pomiędzy krajowymi i zagranicznymi produktami oraz o art. 34 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak również powinny być zgodne z odpowiednimi międzynarodowymi zobowiązaniami Unii, w szczególności w ramach Światowej Organizacji Handlu.(9) Zgodnie z zasadą pomocniczości celem niniejszego rozporządzenia nie jest harmonizacja warunków uprawy w państwach członkowskich, ale przyznanie państwom członkowskim możliwości powoływania się na inne względy niż naukowa ocena ryzyka dla zdrowia i ryzyka środowiskowego w celu zakazania uprawy GMO na swoim terytorium. Ponadto jeden z celów dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych[27], jakim jest umożliwienie Komisji rozważenia przyjęcia wiążących aktów prawnych na poziomie UE, nie mógłby być spełniony poprzez systematyczne notyfikacje o środkach państw członkowskich zgodnie z tą dyrektywą. Co więcej, skoro środki, które państwa członkowskie mogą przyjąć na podstawie niniejszego rozporządzenia, nie mogą dotyczyć wprowadzania GMO do obrotu i tym samym nie zmieniają warunków wprowadzania do obrotu GMO zatwierdzonych na podstawie obowiązujących przepisów, procedura notyfikacji na mocy dyrektywy 98/34/WE nie wydaje się najodpowiedniejszym kanałem informacyjnym dla Komisji. Z tego względu, w drodze odstępstwa, wymagania dotyczące notyfikacji określone w dyrektywie 98/34/WE nie powinny mieć zastosowania. Bardziej odpowiednim narzędziem do informowania Komisji o tych środkach byłby prostszy system notyfikacji o środkach krajowych przed ich przyjęciem. W celach informacyjnych Komisja i państwa członkowskie powinny być powiadamiane o środkach, których przyjęcie planują inne państwa członkowskie, i ich uzasadnieniu, na miesiąc przed ich przyjęciem.(10) Artykuł 7 ust. 8 oraz art. 19 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 przewidują, że odniesienia dokonane w częściach A i D dyrektywy 2001/18/WE do GMO zatwierdzonych na podstawie części C tej dyrektywy uznaje się za mające tożsame zastosowanie do GMO zatwierdzonych na podstawie tego rozporządzenia. W związku z tym środki przyjęte przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem powinny mieć także zastosowanie do GMO zatwierdzonych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.(11) Dyrektywa 2001/18/WE powinna więc zostać odpowiednio zmieniona,PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1 Zmiana dyrektywy 2001/18/WEDo dyrektywy 2001/18/WE wprowadza się następujący artykuł ze skutkiem od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia:„Artykuł 26b UprawaPaństwa członkowskie mogą przyjąć środki ograniczające lub zakazujące uprawy wszystkich lub poszczególnych GMO zatwierdzonych zgodnie z częścią C niniejszej dyrektywy lub z rozporządzeniem (WE) nr1829/2003 i zawierających zmodyfikowane genetycznie odmiany wprowadzone do obrotu zgodnie z odpowiednim prawodawstwem UE w zakresie wprowadzania do obrotu nasion i materiału rozmnożeniowego roślin, na całym swoim terytorium lub na jego części, pod warunkiem że:a) środki te oparte są na podstawach innych niż te związane z oceną niekorzystnych skutków dla zdrowia i środowiska, jakie mogą powstać na skutek zamierzonego uwolnienia GMO lub wprowadzenia ich do obrotu;orazb) są one zgodne z Traktatami.W drodze odstępstwa od dyrektywy 98/34/WE państwa członkowskie, które zamierzają przyjąć uzasadnione środki na podstawie niniejszego artykułu, powiadamiają o tym pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję na miesiąc przed ich przyjęciem, w celach informacyjnych.”.Artykuł 2 Wejście w życieNiniejsze rozporządzenie wchodzi w życie […] dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.Sporządzono w Brukseli dniaW imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1 .[2] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1 .[3] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 24 .[4] Austria, Belgia, Irlandia, Grecja, Cypr, Litwa, Łotwa, Węgry, Luksemburg Malta, Niderlandy, Polska i Słowenia.[5] Poszczególne dyskusje miały miejsce na spotkaniach Rady w dniach 2 marca, 23 marca i 25 czerwca 2009 r.[6] Zalecenie Komisji z dnia 23 lipca 2003 r. w sprawie wytycznych służących opracowaniu krajowych strategii i najlepszych praktyk w celu zapewnienia współistnienia upraw zmodyfikowanych genetycznie oraz upraw konwencjonalnych i ekologicznych.[7] Zgodnie z art. 26a ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE „Państwa członkowskie mogą podjąć właściwe środki mające na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu GMO w pozostałych produktach”.[8] Czternaście wniosków dotyczących kukurydzy, jeden – soi, jeden – buraka cukrowego i jeden – ziemniaka.[9] „The economics of adventitious presence thresholds in the EU seed market”, Kalaitzandonakes, Magnier; dokument roboczy, czerwiec 2007.[10] Zgodnie ze sprawozdaniem Komisji z 2006 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 udziały w rynku UE produktów żywnościowych i paszowych oznakowanych jako zawierające GMO jest zróżnicowany. Produkty paszowe oznakowane jako zawierające GMO mają o wiele większy udział w rynku niż zawierające GMO produkty żywnościowe. Sytuacja ta w głównej mierze wynika z czynników niezwiązanych bezpośrednio z ramami prawnymi, lecz z takimi elementami jak popyt konsumencki, względna dostępność i koszty różnych towarów na rynku światowym, a także strategie producentów żywności i sprzedawców detalicznych.[11] Dyrektywy 2002/53/WE i 2002/55/WE.[12] Dz.U. C […] z […], s. […].[13] Dz.U. C […] z […], s. […].[14] Dz.U. C […] z […], s. […].[15] Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1 .[16] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1 .[17] Dz.U. L 125 z 11.7.1966, s. 2298.[18] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.[19] Dz.U. L 193 z 20.7.2002, s. 12.[20] Dz.U. L 193 z 20.7.2002, s. 33.[21] Dz.U. L 193 z 20.7.2002, s. 60.[22] Dz.U. L 193 z 20.7.2002, s. 74.[23] Dz.U. L 93 z 17.4.1968, s. 15.[24] Dz.U. L 226 z 13.8.1998, s. 16.[25] Dz.U. L 11 z 15.1.2000, s. 17.[26] Dz.U. L 267 z 8.1.2008, s. 8.[27] Dz.U. L 204 z 21.7.1998, s. 37.


				|

		52014PC0614

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające wieloletni plan w odniesieniu do stad dorsza, śledzia i szprota w Morzu Bałtyckim oraz połowów eksploatujących te zasoby, zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/2005 i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/2007 /* COM/2014/0614 final - 2014/0285 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           1.       Kontekst wniosku
·
Podstawa i cele wniosku
Dorsz, śledź i szprot są
gatunkami intensywnie poławianymi w Morzu Bałtyckim. Opinia naukowa
wydana przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES)[1] wskazuje, że
obecne wskaźniki eksploatacji w przypadku niektórych z tych stad nie
są zgodne z dążeniem do osiągnięcia maksymalnego
podtrzymywalnego połowu. Plan zarządzania stadami dorsza w Morzu
Bałtyckim stosuje się od 2007 r.[2],
ale stad śledzia i szprota nie objęto jeszcze planem
zarządzania. Stanowi to przeszkodę na drodze do zrównoważonego
zarządzania tymi zasobami rybołówstwa i nie zapewnia stabilności
uprawnień do połowów dla rybaków dokonujących tych połowów.

Dorsz, śledź i szprot są
podstawowymi gatunkami poławianymi w warunkach naturalnych, a ponadto
stanowią istotne elementy ekosystemu Morza Bałtyckiego i
istnieją między nimi silne interakcje biologiczne. Dorsze polują
na szprota i śledzia, co oznacza, że wielkość stad dorsza
wpływa na wielkość stad śledzia i szprota i odwrotnie. Z
badań naukowych wynika, że interakcje biologiczne w obrębie tych
gatunków i pomiędzy nimi w regionie Morza Bałtyckiego mogą
oznaczać, iż można je w sposób zrównoważony poddać presji
eksploatacyjnej wyższej niż obecnie zalecana. Jednakże Komitet
Naukowy, Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF)[3] zalecił[4] wykonanie większej
liczby analiz naukowych w celu zbadania ryzyka połowów na tych
wyższych poziomach.
Wydajność bałtyckich stad, w
szczególności dorsza i szprota, może być w znacznym stopniu
uzależniona od warunków środowiskowych panujących w Morzu
Bałtyckim. Tarła dorsza we wschodniej części Morza
Bałtyckiego są ograniczone do głębokich akwenów, gdzie
poziom zasolenia głębszych wód jest na tyle wysoki, że
umożliwia zapłodnienie ikry i unoszenie się zapłodnionych
jajeczek w wodzie. Ograniczony napływ wody oceanicznej z Morza
Północnego spowodował spadek zawartości tlenu w tych
głębokich wodach słonych od połowy lat 80. XX w. i
reprodukcja dorsza powiodła się jedynie w południowych obszarach
tarłowych. Gdyby nastąpił znaczny napływ wód z Morza
Północnego do wschodniej części Morza Bałtyckiego,
mogłoby to prowadzić do znacznie wyższej rekrutacji dorsza
niż zaobserwowano w ostatnich latach. W przypadku szprota istnieje
związek między rekrutacją i temperaturą; w cieplejszych
warunkach poziom rekrutacji młodych ryb do danego stada rośnie.
Powiązanie to oznacza, że wystąpienie na przykład dwóch
kolejnych surowych zim może mieć poważne konsekwencje dla
zasobów szprota.
Ze względu na silny wpływ interakcji
biologicznych oraz skutków środowiskowych na bałtyckie stada dorsza,
śledzia i szprota pożądana jest możliwość
odpowiedniego dostosowywania poziomu i modeli eksploatacji tych zasobów do
wzrostu poziomu wiedzy naukowej dotyczącej interakcji i zmian w warunkach
środowiskowych. Takie podejście byłoby również spójne z
ekosystemowym podejściem do zarządzania rybołówstwem. Pierwszym
krokiem w stronę takiego adaptacyjnego zarządzania byłoby
objęcie wszystkich odnośnych stad jednolitym wielogatunkowym planem
zarządzania. Obejmowałby on docelowe wartości
śmiertelności połowowej wyrażone w postaci przedziałów
określonych dla każdego stada, które byłyby podstawą do
ustalania wielkości rocznych TAC w odniesieniu do tych stad.
Źródłem dostosowań byłaby aktualizacja
śmiertelności połowowej oraz liczby punktów referencyjnych
wielkości każdego stada w przypadku wskazania w opinii naukowej
właściwości takiego działania.
Celem niniejszego wniosku jest ustanowienie
ram dla wielogatunkowego planu zarządzania bałtyckimi stadami dorsza,
śledzia i szprota. Plan zapewni zrównoważoną eksploatację
tych stad i stabilność wielkości uprawnień do połowów
przy jednoczesnym zagwarantowaniu, że zarządzanie opiera się na
najbardziej aktualnych informacjach naukowych dotyczących interakcji
wewnątrz stad i pomiędzy nimi oraz innych aspektów ekosystemu i
środowiska. Szczegółowym celem inicjatywy jest zapewnienie, aby
eksploatacja bałtyckich zasobów dorsza, śledzia i szprota
przebiegała w sposób zrównoważony zgodnie z zasadami maksymalnego
podtrzymywalnego połowu i podejściem ekosystemowym do
zarządzania rybołówstwem. Aby tak się stało, stada te
należy eksploatować na poziomach pozwalających wytworzyć
maksymalny podtrzymywalny połów.
W przypadku połowów dorsza i gatunków
pelagicznych pojawiają się przyłowy płastugokształtnych,
zwłaszcza gładzicy, storni, turbota i nagłada. Eksploatacja stad
dorsza i gatunków pelagicznych nie powinna zagrażać stabilności
płastugokształtnych w Morzu Bałtyckim.
Plan będzie mieć zastosowanie do
wszystkich statków rybackich Unii na Morzu Bałtyckim, niezależnie od
ich długości całkowitej, zgodnie z zasadami wspólnej polityki
rybołówstwa, i odpowiada oddziaływaniu statków na odnośne stada
ryb.
·
Kontekst ogólny
1.           Zasoby dorsza we wschodniej i
zachodniej części Morza Bałtyckiego są uważane za dwa
odrębne stada. W Bałtyku występuje wiele różnych stad
śledzia, w tym główne stado we wschodnim basenie Morza
Bałtyckiego. Mniejsze stada występują w Morzu Botnickim, Zatoce
Botnickiej, Zatoce Ryskiej i zachodniej części Morza
Bałtyckiego. To ostatnie odbywa tarło w zachodniej części
Morza Bałtyckiego, a następnie migruje do cieśniny Skagerrak
oraz wschodniej części Morza Północnego, by tam
żerować. W tych obszarach miesza się ze śledziem z Morza
Północnego i jest traktowane jako składnik połowów mieszanych z
punktu widzenia stad. W Morzu Bałtyckim występuje jedno stado
szprota.
2.           Oba stada dorsza w Morzu
Bałtyckim są obecnie objęte planem zarządzania2,
a środki zarządzania tymi zasobami połowowymi obejmują
ustanawianie rocznych całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC),
ograniczenia dotyczące nakładu połowowego oraz środków
technicznych, w tym minimalnych rozmiarów oczek sieci, a także
określenie zasad odnośnie do składu połowów i minimalnego
rozmiaru poławianych osobników oraz wskazanie obszarów i okresów
zamkniętych. Bieżące zarządzanie połowami śledzia
i szprota obejmuje ustalanie rocznych wielkości TAC oraz środki
techniczne – w tym rozmiar oczek sieci – i zasady dotyczące składu
połowów.
3.           ICES uważa małe
stado śledzia w Zatoce Botnickiej za stado, w odniesieniu do którego zasób
danych jest ograniczony, i dlatego nie jest obecnie możliwa pełna ocena
stanu tego stada służąca jako podstawa opinii dotyczącej
połowu. Z tego powodu plan nie zawiera zasady odłowu dotyczącej
tego stada. Biorąc pod uwagę niewielką liczebność tego
stada oraz mały zakres jego eksploatacji przez połowy, ustanawianie
odrębnego TAC w odniesieniu do tego stada nie jest właściwe.
Zamiast tego wprowadzono przepis dotyczący połowów z tego stada jako
części połączonych TAC w odniesieniu do stad śledzia w
Morzu Botnickim i Zatoce Botnickiej.
4.           Od dnia 1 stycznia 2014 r.
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z
dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa
określa zasady tej polityki, w tym przepisy dotyczące planów
wieloletnich i ustanawiające obowiązek wyładunku w odniesieniu
do stad objętych TAC. W art. 9 oraz 10 wymienia się zasady, cele
i treści planów wieloletnich. Zgodnie z art. 15 obowiązek
wyładunku w Morzu Bałtyckim będzie miał zastosowanie do
gatunków pelagicznych i połowów łososia oraz gatunków, które
określają połowy od 2015 r. i wszystkich innych gatunków
objętych TAC od dnia 1 stycznia 2017 r.
5.           Cele odpowiadające
maksymalnemu zrównoważonemu połowowi są wyrażone jako
przedziały wartości zalecane przez ICES. Zakresy te pozwalają na
uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu w odniesieniu do stad,
których to dotyczy; wydaje się też, że umożliwiają
dostosowania w przypadku zmiany w zakresie opinii naukowej, przy jednoczesnym
zachowaniu wysokiego poziomu przewidywalności. Cele te są
uzupełniane o przepisy dotyczące zabezpieczeń związane z
progowym punktem odniesienia ochrony. W odniesieniu do stad, których to
dotyczy, te punkty odniesienia są wyrażone w postaci biomasy stada tarłowego,
którą uzyskuje się z najnowszej analizy porównawczej przeprowadzonej
przez ICES. W przypadku braku opinii na temat biomasy tarłowej punktem
progowym powinno być wskazanie w opinii naukowej, że dane stado jest
zagrożone.
6.           Zgodnie z art. 15 rozporządzenia
(UE) nr 1380/2013 obowiązek wyładunku wszystkich połowów
dorsza, śledzia, szprota i gładzicy podczas połowów dorsza,
śledzia i szprota w Morzu Bałtyckim został włączony do
planu w celu przyczynienia się do wdrożenia zakazu odrzutów, z
wyjątkiem okoliczności, w których istnieją dowody wysokiego
wskaźnika przeżywalności. Zgodnie z art. 16 ust. 7
rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 wymaga się od państw
członkowskich rozdzielenia TAC między statki rybackie
pływające pod ich banderą, biorąc pod uwagę prawdopodobny
skład połowów i obowiązek wyładunku wszystkich
połowów. Aby to osiągnąć, państwa członkowskie
mogą przyjąć krajowe środki, takie jak zachowanie pewnej
rezerwy z krajowego TAC lub wymiany kwot połowowych z innymi
państwami członkowskimi.
7.           Zgodnie z opinią
naukową STECF4 plan nie obejmuje rocznych ograniczeń
nakładu połowowego.
8.           Zgodnie z art. 18
rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 państwa członkowskie
mające bezpośredni interes w zarządzaniu mogą
przekazać wspólne zalecenia odnośnie do, między innymi,
niektórych środków, które mają być przyjęte, jeśli
Komisji nadano uprawnienia do przyjmowania aktów wykonawczych lub delegowanych
do osiągnięcia celów planu wieloletniego. W tym celu w planie
ustanawia się współpracę regionalną w zakresie wprowadzania
środków technicznych, przepisy dotyczące obowiązku
wyładunku i szczególne środki ochrony dotyczące przyłowów w
połowach w odniesieniu do danego stada.
9.           Zgodnie z nadrzędnym
celem WPRyb w zakresie ochrony zasobów rybołówstwa, a zwłaszcza z
art. 9 i 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1380/2013, w którym
nałożono wymóg opracowywania planów wieloletnich, główne
elementy planu obejmują:
–
cele i poziomy docelowe (osiągnięcie
poziomów śmiertelności połowowej zgodnie z zasadą
maksymalnego podtrzymywalnego połowu);
–
punkty odniesienia ochrony, wyrażone w
poziomach biomasy tarłowej oraz specjalne środki ochrony;
–
przepisy odnoszące się do obowiązku
wyładunku;
–
ramy środków technicznych;
–
okresową ocenę danego planu w oparciu o
opinie naukowe.
·
Obowiązujące przepisy unijne w
dziedzinie, której dotyczy wniosek
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i
Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki
rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i
(WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002
i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 204/585/WE[5] ustanawia ogólne ramy
WPRyb i określa sytuacje, w których Rada przyjmuje plany wieloletnie.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/2007
z dnia 18 września 2007 r. ustanawiające wieloletni plan w zakresie
zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów,
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylające
rozporządzenie (WE) nr 779/97 ustanawia warunki zrównoważonej
eksploatacji dorsza.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/05
z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach
Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund, zmieniające
rozporządzenie (WE) nr 1434/98 i uchylające rozporządzenie
(WE) nr 88/98, określa techniczne środki ochrony w Morzu
Bałtyckim, tj. przepisy dotyczące składu połowów,
minimalnego rozmiaru oczek sieci, minimalnej wielkości ryb do
wyładunku oraz obszary i okresy zamknięte dla połowów
łososia. Ustanawia ono także zakaz połowu pławnicami w
Morzu Bałtyckim.
W corocznym rozporządzeniu Rady
w sprawie ustalenia uprawnień do połowów i związanych z
nimi warunków w odniesieniu do pewnych stad ryb i grup stad ryb na
wodach Morza Bałtyckiego określa się poziomy TAC dla
przedmiotowych stad (dorsza, śledzia i szprota) oraz gładzicy (np. na
rok 2014 – rozporządzenie Rady (UE) nr 1180/2013 z dnia 19 listopada 2013
r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2014 w odniesieniu
do pewnych stad ryb i grup stad ryb na wodach Morza Bałtyckiego).
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiające
wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów
wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE)
nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005,
(WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE)
nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające
rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006
ustala ogólne wymagania dotyczące połowów oraz szczegółowe
wymogi w zakresie kontroli w odniesieniu do planów wieloletnich.
·
Spójność z pozostałymi obszarami
polityki i celami Unii
Wniosek oraz jego cele są spójne z
polityką Unii Europejskiej, zwłaszcza z polityką
dotyczącą środowiska naturalnego, spraw społecznych, rynku
i handlu.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
·
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Metody konsultacji, główne sektory
objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów
Jako że główne zainteresowanie
bałtyckimi stadami dorsza, śledzia, szprota i płastugowatych
dotyczy połowów przemysłowych, konsultacje skoncentrowano na
ustaleniach z Komitetem Doradczym ds. Morza Bałtyckiego (BSAC) oraz
administracjami w zakresie rybołówstwa państw członkowskich z
regionu Morza Bałtyckiego. Komitet Doradczy ds. Morza Bałtyckiego
składa się z przedstawicieli sektora rybołówstwa i innych grup
interesu, których dotyczy wspólna polityka rybołówstwa. Sektor
rybołówstwa obejmuje stowarzyszenia rybackie, organizacje producentów,
przetwórców oraz organizacje rynków. Do pozostałych grup interesu
należą organizacje pozarządowe zajmujące się
ochroną środowiska, organizacje konsumenckie, sieci współpracy
kobiet, organizacje ds. rybołówstwa rekreacyjnego i sportowego oraz rybacy
poławiający na własne potrzeby.
Konsultacje i proces przygotowań do
wdrażania tej inicjatywy jest kontynuacją ustalonych w DG MARE
procedur opracowywania i oceny długoterminowych planów zarządzania.
Procedura obejmuje dwa etapy. Pierwszy etap jest retrospektywną oceną
dotychczasowych wyników istniejącego planu zarządzania.
Następnie, jeżeli jest to wymagane, dokonuje się oceny
prospektywnej uwzględniającej ewentualne zastąpienie planów
zarządzania i ich potencjalne skutki. Każdy etap obejmuje cykl
spotkań grup ekspertów Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds.
Rybołówstwa (STECF). Spotkania te są organizowane w celu omówienia
zakresu zadań określonych przez DG MARE. Wszystkie te spotkania
są otwarte dla przedstawicieli komitetów doradczych i państw
członkowskich, którzy są w stanie udzielać informacji zwrotnych
i podnosić kwestie uznawane za istotne. W obecnym przypadku odbyła
się też dodatkowa konsultacja z BSAC oraz państwami
członkowskimi na temat poszczególnych elementów planu po zakończeniu
procesu oceny STECF.
Dziedziny nauki i wiedzy specjalistycznej,
których dotyczy wniosek
Jak wskazano powyżej, eksperci STECF
zapewniali doradztwo w toku procesu oceny. Ich wkład obejmował
informacje od naukowców specjalizujących się w zakresie
rybołówstwa, ale również od ekspertów z innych dziedzin, w tym
gospodarki i nauk społecznych. Otrzymano również opinię
naukową Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES).
Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich
uwzględnienia
W następstwie oceny prospektywnej na
potrzeby planu zarządzania w odniesieniu do stad pelagicznych[6], zarówno
retrospektywnej[7]
jak i prospektywnej oceny[8]
istniejącego planu zarządzania dotyczącego dorsza
bałtyckiego, w czerwcu 2011 r. podjęto decyzję o przejściu
do wielogatunkowego planu w odniesieniu do bałtyckich stad dorsza,
śledzia i szprota. Decyzja ta została podjęta w porozumieniu z
państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami podczas spotkania
Forum Regionalnego zwanego BALTFISH. Następnie decyzja ta została
sformalizowana na spotkaniu Rady ds. Rybołówstwa w październiku 2011
r.[9]. Kontekstem dla tej
decyzji był oczekiwany w ramach reformy WPRyb wymóg, w myśl którego
plany zarządzania winny w miarę możliwości obejmować
większą liczbę stad.
Decyzja o podjęciu działań
związanych z wielogatunkowym planem dotyczącym stad ryb w Morzu
Bałtyckim spowodowała konieczność rozpoczęcia nowej
rundy posiedzeń STECF. W celu zapewnienia podstawy do oceny prospektywnej
DG MARE zorganizowała kilka spotkań ekspertów, z których większość
stanowiły posiedzenia wspólne STECF i ICES. Wszystkie te spotkania
były otwarte dla zainteresowanych stron, we wszystkich uczestniczyli
także członkowie BSAC. Organizacja kolejnych spotkań była
następująca:
posiedzenie grupy roboczej ekspertów STECF w
sprawie wieloletnich planów zarządzania w Edynburgu w Wielkiej Brytanii w
dniach 28 listopada – 2 grudnia 2011 r.[10];

warsztaty ICES na temat
zintegrowanego/wielogatunkowego doradztwa dla rybołówstwa na Bałtyku,
które odbyło się w dniach 6–8 marca 2012 r. w
Charlottenlund w Danii[11];

posiedzenie grupy roboczej ekspertów STECF w
sprawie wieloletnich planów zarządzania w Edynburgu w Wielkiej Brytanii w
dniach 26–30 marca 2012 r.[12];

Po zakończeniu podsumowanego wyżej
cyklu posiedzeń STECF wydał opinię, że plan
zarządzania oparty na obecnych, jednogatunkowych celach MSY spełnia
kryteria zapewnienie wysokiego odłowu długoterminowego, z minimalnym
ryzykiem dla stada. Podsumowując, plan tego rodzaju byłby zgodny z
zasadami maksymalnego podtrzymywalnego połowu (MSY). Stwierdzono również,
że bardziej wielogatunkowe podejście pozwoliłoby na
podwyższenie docelowych wartości śmiertelności
połowowej w przypadku niektórych stad, jednak potrzebne będą
dalsze analizy naukowe w celu oceny ryzyka związanego z takim podejściem.
W świetle tej opinii przygotowano dokument do dyskusji, w którym
przedstawiono te dwa warianty i ich konsekwencje. Został on omówiony z
państwami członkowskimi na posiedzeniu BATFISH i z BSAC, w obu
przypadkach w połowie czerwca 2012 r.
Wraz z przyjęciem rozporządzenia w
sprawie reformy wspólnej polityki rybołówstwa w 2013 r. i publikacji
końcowego sprawozdania grupy zadaniowej ds. planów wieloletnich
ustanowionych przez Parlament Europejski i Radę w kwietniu 2014 r.[13], prowadzono dalsze
konsultacje z zainteresowanymi stronami w BSAC oraz z administracją państw
członkowskich w ramach grup BALTFISH. Odbywało się to w okresie
marzec–czerwiec 2014 r.
Sposoby udostępnienia opinii ekspertów
Sprawozdania ze wszystkich odnośnych
spotkań ekspertów STECF można znaleźć na stronie
internetowej STECF: https://stecf.jrc.ec.europa.eu/.

Ponadto podczas całego procesu
konsultacji zainteresowane strony były aktywnie angażowane na
każdym etapie późniejszego rozwoju inicjatywy.
·
Ocena skutków
·
Przed opracowaniem planu wieloletniego
przeprowadzono rozszerzoną ocenę skutków. Podczas oceny trzy warianty
poddano analizie pod kątem aspektów: biologicznego, środowiskowego i
społeczno-gospodarczego. Wariant wykazujący najkorzystniejsze skutki
został następnie rozwinięty do postaci obecnego planu
wieloletniego w celu zapewnienia zrównoważonego rybołówstwa na
poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu do 2015 r. w odniesieniu do
stad, o których mowa, jest osiągnięcie korzyści biologicznych
oraz korzyści dla środowiska. Prawdopodobne zmniejszenie nakładu
połowowego mogłoby również oznaczać zmniejszenie emisji z
silników okrętowych.
·
W odniesieniu do wpływu
ekonomiczno-społecznego objęcie stad śledzia i szprota planem
zarządzania stworzyłoby systemową podstawę określania
rocznych TAC w sposób zapewniający sektorowi połowów pelagicznych
przewidywalność połowów, pomocną przy wspieraniu planowania
działalności gospodarczej i stabilności dostaw. Powstałaby
również wartość dodana, gdyż plany zarządzania są
zwykle niezbędnym warunkiem uzyskania przez łowisko certyfikatu, na
przykład Rady Zarządzania Zasobami Morskimi (MSC). Ryby złowione
na takich certyfikowanych łowiskach mogą następnie uzyskać
wyższą cenę rynkową.
·
Obniżenie dopuszczalnych wielkości
połowów może doprowadzić do niewielkiego zmniejszenia zysku dla
rybaków i przemysłu przetwórczego i mogłoby mieć negatywny
wpływ na konsumentów w perspektywie krótkookresowej, ale przywrócenie
stanu stad zagwarantuje długofalowe korzyści w zakresie zysków i
zrównoważonego rybołówstwa. Ponadto tymczasowe zmniejszenie kwot
zwykle powoduje wzrost cen w odniesieniu do określonego zasobu.
·
Zniesienie systemu nakładu połowowego i
wymogu jednolitego obszaru połowów uprości ramy prawne i zmniejszy
obciążenia administracyjne dla państw członkowskich i
sektora rybołówstwa.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
·
- Podstawa prawna
Art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej
·
Zasada pomocniczości
Przepisy wniosku odnoszą się do
zachowania morskich zasobów biologicznych, czyli środków, które
wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada
pomocniczości nie ma zatem zastosowania.
·
Zasada proporcjonalności
Środki objęte wnioskiem są
zgodne z zasadą proporcjonalności, ponieważ są one
odpowiednie, konieczne i żadne inne mniej restrykcyjne środki
uzyskania pożądanych celów polityki nie są dostępne.
·
Wybór instrumentu
Proponowany instrument: rozporządzenie
Parlamentu Europejskiego i Rady.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Brak wpływu na budżet.
2014/0285 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
ustanawiające wieloletni plan w
odniesieniu do stad dorsza, śledzia i szprota w Morzu Bałtyckim oraz
połowów eksploatujących te zasoby, zmieniające
rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/2005 i uchylające
rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/2007
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[14],
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[15],
po przekazaniu wniosku parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Konwencja Narodów
Zjednoczonych o prawie morza[16]
z dnia 10 grudnia 1982 r., której Unia jest stroną, nakłada
zobowiązania związane z ochroną, w tym utrzymanie lub
odbudowę populacji eksploatowanych gatunków na poziomie
umożliwiającym uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu.
(2)       Na Światowym Szczycie
Zrównoważonego Rozwoju w Johannesburgu w 2002 r. Unia i jej państwa
członkowskie zobowiązały się do przeciwdziałania
stałemu zmniejszaniu się liczebności wielu stad ryb. W
związku z tym należy tak dostosować wskaźniki eksploatacji
dorsza, śledzia i szprota w Morzu Bałtyckim, aby zagwarantować,
że eksploatacja tych zasobów odbudowuje i zachowuje je powyżej
poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego
połowu.
(3)       Wspólna polityka
rybołówstwa przyczynia się do ochrony środowiska morskiego, do
zrównoważonego zarządzania wszystkimi gatunkami eksploatowanymi w
celach handlowych oraz w szczególności do osiągnięcia dobrego
stanu środowiska do 2020 r., jak określono w art. 1 ust. 1 dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE[17].
(4)       Rozporządzeniem
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 ustanowiono zasady
wspólnej polityki rybołówstwa („WPRyb”) zgodnie z międzynarodowymi
zobowiązaniami Unii. Do celów WPRyb należą, między innymi:
zapewnienie, aby rybołówstwo i akwakultura były zrównoważone środowiskowo
w perspektywie długookresowej, stosowanie do zarządzania
rybołówstwem podejścia opartego na ostrożnym gospodarowaniu
zasobami oraz wprowadzanie w życie ekosystemowego podejścia do
zarządzania rybołówstwem.
(5)       Z najnowszych opinii
naukowych przedstawionych przez Międzynarodową Radę Badań
Morza (ICES) oraz Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa
(STECF) wynika, że niektóre stada dorsza i szprota oraz niektóre stada
śledzia są eksploatowane nadmiernie w stosunku do poziomu wymaganego
do uzyskania maksymalnego podtrzymywalnego połowu.
(6)       Plan zarządzania stadami
dorsza istnieje od 2007 r.[18],
ale stada śledzia i szprota nie są jeszcze objęte podobnymi
planami. Ponieważ między stadami dorsza i stadami pelagicznymi
istnieją silne interakcje biologiczne, liczebność stada dorsza
może wpływać na liczebność stad śledzia i szprota
oraz odwrotnie. Ponadto państwa członkowskie i zainteresowane strony
wyraziły swoje poparcie dla opracowania i wdrożenia planów
zarządzania podstawowymi bałtyckimi stadami ryb.
(7)       Plan wieloletni ustanowiony
na mocy niniejszego rozporządzenia, powinien, zgodnie z art. 9 i 10
rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, opierać się na opiniach
naukowych, technicznych i ekonomicznych, i zawierać cele, policzalne
wielkości docelowe z wyraźnie określonymi ramami czasowymi,
punkty odniesienia ochrony i zabezpieczenia.
(8)       Właściwe jest
ustanowienie planu połowów wielogatunkowych z uwzględnieniem dynamiki
między stadami dorsza, śledzia i szprota, a także biorąc
pod uwagę gatunki wchodzące w skład przyłowów połowów
z tych stad, a mianowicie bałtyckich stad gładzicy, nagłada,
storni i turbota. Celem tego planu powinno być ukierunkowanie na
osiągnięcie i utrzymanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu
odnośnych stad.
(9)       Eksploatacja stad dorsza i
stad pelagicznych nie powinny zagrażać zrównoważeniu zasobów
poławianych jako przyłów w tych połowach, a mianowicie
bałtyckich zasobów gładzicy, nagłada, storni i turbota. W
związku z tym plan powinien również zmierzać do zapewnienia
zachowania tych gatunków przyłowów powyżej poziomów biomasy
odpowiadających podejściu opartemu na zasadzie ostrożnego
zarządzania zasobami.
(10)     Ponadto, ponieważ w
art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 wprowadzono
obowiązek wyładunku, w tym w odniesieniu do wszystkich gatunków
objętych TAC, celem planu powinno być również przyczynienie
się do realizacji obowiązku wyładunku dorsza, śledzia,
szprota i gładzicy.
(11)     Art. 16 ust. 4
rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 zawiera wymóg ustalania
uprawnień do połowów zgodnie z celami określonymi w planach
wieloletnich.
(12)     Cele te powinny zatem
zostać ustalone i być wyrażone w kategoriach wskaźników
śmiertelności połowowej, w oparciu o opinie naukowe[19].
(13)     Konieczne jest przyjęcie
punktów odniesienia ochrony pozwalających wprowadzić dodatkowe
środki ochronne w razie spadku liczebności stada do krytycznego
poziomu stwarzającego poważne zagrożenie. Takim punktem
odniesienia ochrony powinien być minimalny poziom biomasy tarłowej
stada, zgodny z pełną zdolnością reprodukcyjną.
Środki zaradcze należy przewidzieć w przypadku spadku zasobów do
poziomu poniżej minimalnej biomasy tarłowej.
(14)     W przypadku zasobów
odławianych w postaci przyłowów, w sytuacji braku opinii naukowej na
temat takich poziomów minimalnej biomasy tarłowej, należy
przyjąć szczególne środki ochrony w momencie gdy opinia naukowa
wskazuje, że dane stado jest zagrożone.
(15)     Ryby złowione podczas
połowów za pomocą sieci pułapkowych, więcierzy i koszy
mają dużą zdolność przetrwania ze względu na
cechy tych narzędzi, które nie powodują uszkodzenia ryb, co
zostało potwierdzone przez zwiady rybackie. W związku z tym, oprócz
przypadków określonych w art. 15 ust. 4 lit. a)–c)
rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 właściwe jest, aby
wyłączyć dorsza, śledzia, gładzicę i szprota z
obowiązku wyładunku w połowach tego rodzaju.
(16)     W celu zapewnienia
zgodności z obowiązkiem wyładunku, ustanowionym na mocy
art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 plan
powinien przewidywać inne środki niż określone w art. 15
ust. 4 lit. a)–c) tego rozporządzenia. Przepisy te powinny być
określone w drodze aktów delegowanych.
(17)     W planie należy
również przewidzieć określone środki techniczne, które
należy przyjąć w drodze aktów delegowanych w celu przyczynienia
się do osiągnięcia celów planu, w szczególności w
odniesieniu do ochrony niedojrzałych organizmów morskich lub ryb
odbywających tarło. Do czasu zmiany
rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005[20] należy
również przewidzieć, że takie środki mogą, tam gdzie
to konieczne dla osiągnięcia celów planu, stanowić
odstępstwo od niektórych, innych niż istotne, elementów tego
rozporządzenia.
(18)     W celu dostosowania się
do postępu technicznego i naukowego w odpowiednim czasie i w
proporcjonalny sposób oraz aby zapewnić elastyczność i
umożliwić rozwój pewnych środków, zgodnie z art. 290
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy przekazać Komisji
uprawnienia do przyjmowania aktów prawnych w odniesieniu do uzupełnienia
niniejszego rozporządzenia w zakresie środków zaradczych w
dotyczących gładzicy, storni, turbota i nagłada, wdrożenia
obowiązku wyładunku oraz środków technicznych. Szczególnie
ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła
stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując
i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić
jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(19)     Zgodnie z art. 18
rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w przypadku gdy Komisja
otrzymała uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych w odniesieniu do
niektórych środków ochrony, jak określono w planie, państwa
członkowskie mające bezpośredni interes w zarządzaniu
połowami na Morzu Bałtyckim, powinny mieć
możliwość przedstawienia wspólnych zaleceń dotyczących
takich środków, tak aby środki te były dobrze opracowane i
odpowiadały szczególnym potrzebom Morza Bałtyckie i jego
rybołówstwa. Termin przedstawiania tych zaleceń należy
ustalić zgodnie z art. 18 ust. 1 tego rozporządzenia.
(20)     Mając na uwadze
zapewnienie zgodności ze środkami określonymi w niniejszym
rozporządzeniu należy przyjąć szczegółowe środki
kontroli poza środkami przewidzianymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1224/2009[21].
(21)     Uznając, że Morze
Bałtyckie jest raczej niewielkim obszarem połowowym, w którym
głównie małe statki odbywają krótkie rejsy połowowe,
należy rozszerzyć obowiązek stosowania uprzedniego powiadomienia
określony w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 na wszystkie
statki o długości całkowitej wynoszącej co najmniej osiem
metrów, a uprzednie powiadomienie należy zgłaszać co najmniej na
godzinę przed szacowanym czasem zawinięcia do portu. Jednak
biorąc pod uwagę wpływ rejsów połowowych dotyczących
bardzo małych ilości ryb na stada, o których mowa, oraz
obciążeń administracyjnych związanych z uprzednim
powiadamianiem, właściwe jest ustalenie progu dla takich uprzednich
powiadomień w sytuacji, gdy statki te zatrzymują na burcie co
najmniej 300 kg dorsza lub dwie tony połowów ze stad pelagicznych.
(22)     Należy ustanowić
progi w odniesieniu do stad dorsza, śledzia i szprota, powyżej
których statek rybacki ma obowiązek dokonania wyładunku w wyznaczonym
porcie lub w miejscu znajdującym się blisko brzegu, zgodnie z art. 43
rozporządzenia (WE) nr 1224/2009. Ponadto przy wyznaczaniu tych portów lub
miejsc znajdujących się blisko brzegu państwa członkowskie
powinny stosować kryteria określone w art. 43 ust. 5 tego
rozporządzenia w taki sposób, aby zapewnić skuteczną
kontrolę stad objętych niniejszym rozporządzeniem.
(23)     Zgodnie z art. 10
ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 należy
ustanowić przepisy dotyczące okresowej oceny, której Komisja
będzie poddawać odpowiedniość oraz skuteczność
stosowania niniejszego rozporządzenia. Taka ocena powinna być zgodna
z analizą porównawczą odnośnych stad przeprowadzoną przez
ICES i opierać się na niej.
(24)     Zgodnie z art. 9
ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 przed opracowaniem planu
jego prawdopodobny wpływ gospodarczy i społeczny został
należycie oceniony[22].

(25)     Jeżeli chodzi o ramy
czasowe, oczekuje się, że w przypadku odnośnych stad maksymalny
podtrzymywalny połów powinien zostać osiągnięty w 2015
roku. Od tego momentu należy utrzymywać ten system
(26)     W przypadku braku systemu
nakładu połowowego należy skreślić przepisy
szczegółowe dotyczące specjalnego zezwolenia połowowego i
wymiany statków lub silników, które odnoszą się do Zatoki Ryskiej.
Należy zatem zmienić rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/2005.
(27)     Rozporządzenie Rady (WE)
nr 1098/2007[23]
należy uchylić,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
i zakres stosowania
1. W niniejszym rozporządzeniu ustanawia
się plan wieloletni (zwany dalej „planem”) w odniesieniu do
następujących stad (zwanych dalej „stadami, o których mowa”) w Morzu
Bałtyckim oraz połowów eksploatujących te stada:
a) dorsza atlantyckiego (Gadus morhua)
w podrejonach ICES 22–24 (stado dorsza atlantyckiego w zachodniej
części Morza Bałtyckiego);
b) dorsza atlantyckiego (Gadus morhua)
w podrejonach ICES 25–32 (stado dorsza atlantyckiego we wschodniej
części Morza Bałtyckiego);
c) śledzia atlantyckiego (Clupea
harengus) w podrejonach ICES 25, 26, 27, 28.2, 29 i 32 (stado śledzia
atlantyckiego w centralnej części Morza Bałtyckiego);
d) stado śledzia atlantyckiego (Clupea
harengus) w podrejonie ICES 28.1 (stado śledzia atlantyckiego w Zatoce
Ryskiej);
e) stado śledzia atlantyckiego (Clupea
harengus) w podrejonie ICES 30 (stado śledzia atlantyckiego w Morzu
Botnickim);
e) stado śledzia atlantyckiego (Clupea
harengus) w podrejonie ICES 31 (stado śledzia atlantyckiego w Zatoce
Botnickiej);
g) stado śledzia atlantyckiego (Clupea
harengus) w rejonie ICES IIIa i podrejonach 22–24 (stado śledzia
atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego);
h) stado szprota (Sprattus sprattus) w
podrejonach 22–32.
2. Plan powinien również mieć
zastosowanie do gładzicy, storni, turbota i nagłada w podrejonach
ICES 22–32 złowionych podczas połowów ze stad, o których mowa.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia,
oprócz definicji zawartych w art. 4 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013, art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr
1224/2009 i art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005, stosuje się
następujące definicje:
a) „stada pelagiczne” oznaczają stada
wymienione w art. 1 lit. c)–h) niniejszego rozporządzenia lub ich
dowolną kombinację;
b) „sieci pułapkowe” oznaczają
duże sieci, zakotwiczone, umocowane na tykach lub czasem unoszące
się na powierzchni, otwarte i wyposażone w różnego rodzaje
urządzenia do skupiania i odstraszania ryb. Są one zasadniczo
podzielone na komory zamknięte od dołu tkaniną sieciową.
c) „więcierze i kosze” oznaczają
małe pułapki do połowu skorupiaków lub ryb, zaprojektowane w
postaci klatek lub koszy wykonanych z różnych materiałów, umieszczane
na dnie morskim pojedynczo lub w rzędach i połączone linkami
(bojrepami) z bojami na powierzchni, które wskazują ich
położenie, i posiadające jeden otwór lub wejście
bądź większą ich liczbę.
d) „zainteresowane państwa
członkowskie” oznaczają Danię, Estonię, Finlandię,
Litwę, Łotwę, Niemcy, Polskę i Szwecję.
ROZDZIAŁ II
CELE I WARTOŚCI DOCELOWE
Artykuł 3
Cele
1. Plan ma na celu przyczynienie się do
realizacji celów wspólnej polityki rybołówstwa, o których mowa w
art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, a w szczególności:

a)           osiągnięcia i utrzymania
maksymalnego podtrzymywalnego połowu w odniesieniu do stad, o których
mowa, i
b)           zapewnienia ochrony stad
gładzicy, nagłada, storni i turbota zgodnie z zasadą
ostrożnego zarządzania zasobami.
2. Celem planu jest przyczynienie się do
wdrożenia obowiązku wyładunku określonego w art. 15
ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 w odniesieniu do stad, o
których mowa, oraz gładzicy.
Artykuł 4
Wartości
docelowe
1. Docelowe wartości
śmiertelności połowowej zostaną osiągnięte do
roku 2015 i utrzymane w odniesieniu do stad, o których mowa w
następującym zakresie:
 Stado || Docelowy wskaźnik śmiertelności połowowej
 Stado dorsza atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego || 0,23–0,29
 Stado dorsza atlantyckiego we wschodniej części Morza Bałtyckiego || 0,41–0,51
 Stado śledzia atlantyckiego w centralnej części Morza Bałtyckiego || 0,23–0,29
 Stado śledzia atlantyckiego w Zatoce Ryskiej || 0,32–0,39
 Stado śledzia atlantyckiego w Morzu Botnickim || 0,13–0,17
 Stado śledzia atlantyckiego w Zatoce Botnickiej || Nie określono
 Stado śledzia atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego || 0,25–0,31
 Stado szprota w Morzu Bałtyckim || 0,26–0,32
2. Zgodnie z art. 16 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013,
uprawnienia do połowów są zgodne z celami określonymi w ust. 1.
ROZDZIAŁ
III
PUNKTY ODNIESIENIA OCHRONY
Artykuł 5
Poziom
minimalny biomasy tarłowej
1. Punkty odniesienia ochrony wyrażone za
pomocą minimalnego poziomu biomasy tarłowej, który jest zgodny z
pełną zdolnością reprodukcyjną, w odniesieniu do stad,
o których mowa, wynosi:
               Stado ||               Poziom minimalny biomasy tarłowej (w tonach)
               Stado dorsza atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego ||               36 400
               Stado dorsza atlantyckiego we wschodniej części Morza Bałtyckiego ||               88 200
               Stado śledzia atlantyckiego w centralnej części Morza Bałtyckiego ||               600 000
               Stado śledzia atlantyckiego w Zatoce Ryskiej ||               Nie określono
               Stado śledzia atlantyckiego w Morzu Botnickim ||               Nie określono
               Stado śledzia atlantyckiego w Zatoce Botnickiej ||               Nie określono
               Stado śledzia atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego ||               110 000
               Stado szprota w Morzu Bałtyckim ||               570 000
2. Jeżeli poziom biomasy tarłowej na
dany rok któregokolwiek ze stad, o których mowa, spadnie poniżej
minimalnego poziomu biomasy tarłowej określonego w ust. 1,
zostaną przyjęte odpowiednie środki zaradcze w celu zapewnienia
szybkiego powrotu danego stada do poziomów ostrożnego zarządzania. W
szczególności, w drodze odstępstwa od art. 4 ust. 2
niniejszego rozporządzenia i zgodnie z art. 16 ust. 4
rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, uprawnienia do połowów ustala
się na poziomach niższych niż te skutkujące
przedziałami docelowej śmiertelności połowowej
określonymi w art. 4 ust. 1. Te środki zaradcze mogą
również obejmować, w stosownych przypadkach, przedkładanie
wniosków ustawodawczych przez Komisję i środki nadzwyczajne
przyjmowane przez Komisję na mocy art. 12 rozporządzenia (UE)
nr 1380/2013.
ROZDZIAŁ IV
Szczególne środki ochronne w odniesieniu
do gładzicy, storni, turbota i nagłada
Artykuł 6
Środki
w przypadku zagrożenia dla gładzicy, storni, turbota i nagłada
1. Jeżeli opinia naukowa wskazuje,
że zachowanie któregokolwiek ze stad gładzicy, storni, turbota i
nagłada w Morzu Bałtyckim jest zagrożone, Komisja jest
uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 15, które
dotyczą szczególnych środków ochrony w odniesieniu do
zagrożonego stada i w odniesieniu do każdej z poniższych
kwestii:
c)           a)       dostosowanie zdolności
połowowej i nakładu połowowego;
d)           b)       środki techniczne, w
tym
1)       cechy narzędzi połowowych, w
szczególności rozmiar oczek i grubość sznurka, rozmiar
narzędzia;
2)      wykorzystanie narzędzi
połowowych, w szczególności czas zanurzenia,
głębokość rozmieszczenia narzędzi;
3)      zakaz lub ograniczenie prowadzenia
połowów na określonych obszarach;
4)      zakaz lub ograniczenie prowadzenia
połowów w określonych okresach;
5)      minimalny rozmiar odniesienia do celów
ochrony.
2. Środki, o których mowa w ust. 1,
prowadzą do osiągnięcia celów określonych w art. 3
ust. 1 lit. b) i są oparte na opinii naukowej.
3. Zainteresowane państwa
członkowskie mogą przedstawić wspólne zalecenia zgodnie z
art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013
odnośnie do konkretnych środków ochrony, o których mowa w ust. 1.
ROZDZIAŁ V
OBOWIĄZEK WYŁADUNKU
Artykuł 7
Odstępstwo
w odniesieniu do sieci pułapkowych, więcierzy i koszy.
W drodze odstępstwa od art. 15 ust. 1
rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 obowiązku wyładunku nie stosuje
się do stad, o których mowa, oraz gładzicy, jeżeli połowów
dokonuje się za pomocą następujących narzędzi
połowowych: sieci pułapkowe, więcierze i kosze.
Artykuł 8
Wdrożenie obowiązku wyładunku
1.         Komisja jest uprawniona do
przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 15 dotyczących
następujących środków:
a) wykaz gatunków, których poławianie
jest zabronione, w celu zwolnienia z obowiązku wyładunku, o którym
mowa w art. 15 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013;
b) zwolnienia z
obowiązku wyładunku, o którym mowa w art. 15 ust. 4
lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w odniesieniu do
gatunków, co do których dowody naukowe wykazują wysokie wskaźniki
przeżycia, przy uwzględnieniu cech narzędzia połowowego,
praktyk połowowych i danego ekosystemu; oraz
c) wyłączeń
de minimis, o których mowa w art. 15 ust. 4 lit. c) rozporządzenia
(UE) nr 1380/2013.
2. Środki, o których mowa w ust. 1,
prowadzą do osiągnięcia celów określonych w art. 3
ust. 2 i są oparte na opinii naukowej, tam gdzie to stosowne. Wyłączenia
de minimis są zgodne z art. 15 ust. 5 lit. c) rozporządzenia
(UE) nr 1380/2013.
3. Zainteresowane państwa
członkowskie mogą przedstawić wspólne zalecenia zgodnie z
art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013
odnośnie do konkretnych środków ochrony, o których mowa w ust. 1.
ROZDZIAŁ VI
ŚRODKI TECHNICZNE
Artykuł 9
Ramy środków technicznych;
1. Komisja
jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 15 aktów delegowanych
dotyczących następujących środków:
a) cechy charakterystyczne
narzędzi połowowych i zasady dotyczące ich używania;
b) specyfikacje zmian lub
dodatkowe urządzenia do narzędzi połowowych;
c) ograniczenia lub zakaz
stosowania określonych narzędzi połowowych, a także
prowadzenia działalności połowowej w określonych obszarach
lub okresach;
d) minimalne rozmiary
odniesienia do celów ochrony stad objętych niniejszym
rozporządzeniem.
2. Środki,
o których mowa w ust. 1, prowadzą do osiągnięcia celów
określonych w art. 3, a w szczególności ochrony
niedojrzałych organizmów morskich lub ryb odbywających tarło.

3. Akty
delegowane, o których mowa w ust. 1, mogą, jeżeli jest to konieczne
do osiągnięcia celów, o których mowa w ust. 2, stanowić
odstępstwo od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2187/2005 w
odniesieniu do:
a) specyfikacji gatunków docelowych i rozmiarów
oczek określonych w załącznikach II i III, o których mowa w art.
3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2187/2005;
b) struktury, cech i zasad regulujących
stosowanie narzędzi czynnych określonych w jego art. 5
ust. 2, 3) i 4) oraz art. 6;
c) struktury, cech i zasad regulujących
stosowanie pasywnych narzędzi połowowych określonych w
art. 8;
d) współrzędnych stref i okresów zakazu
połowów określonych w art. 16;
e) gatunków, obszarów geograficznych i okresów
stosowania ograniczenia połowów w odniesieniu do niektórych stad
określonych w art. 18a ust. 1 oraz szczegółów technicznych
odstępstwa ustanowionego w art. 18a ust. 2;
f) zakazu połowów przy
użyciu włoków w odniesieniu do Zatoki Ryskiej określonego w
art. 22.
4. Zainteresowane państwa członkowskie mogą
przedstawić wspólne zalecenia zgodnie z art. 18 ust. 1
rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 odnośnie do konkretnych
środków ochrony, o których mowa w ust. 1.
ROZDZIAŁ VII
REGIONALIZACJA
Artykuł 10
Współpraca
regionalna
1. Art. 18 ust. 1–6
rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 ma zastosowanie do środków
objętych niniejszym rozdziałem.
2. Zainteresowane państwa
członkowskie mogą przedstawić wspólne zalecenia zgodnie z
art. 18 ust. 1 rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 w
następujących terminach:
a)         w odniesieniu do
środków określonych w art. 6 ust. 1 i dotyczących
danego roku kalendarzowego – nie później niż do dnia 1 września
roku poprzedzającego;
b)         w
odniesieniu do środków określonych w art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 1 –
po raz pierwszy nie później niż sześć miesięcy po
wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie
przed upływem sześciu miesięcy po każdorazowym
przedstawieniu oceny planu zgodnie z art. 14.
ROZDZIAŁ VIII
KONTROLA I EGZEKWOWANIE PRZEPISÓW
Artykuł 11
Związek
z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1224/2009
Środki kontroli ustanowione w niniejszym
rozdziale stosuje się dodatkowo w stosunku do środków
określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1224/2009, chyba że w
niniejszym rozdziale przewidziano inaczej.
Artykuł 12
Uprzednie
powiadomienia
1. W drodze odstępstwa od art. 17
ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 obowiązek
uprzedniego powiadomienia określony w tym artykule ma zastosowanie do
kapitanów unijnych statków rybackich o długości całkowitej co
najmniej osiem metrów, które zatrzymują na burcie co najmniej 300 kg
dorsza lub dwie tony połowów ze stad pelagicznych.
2. W drodze odstępstwa od art. 17
ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 czas poprzedzający
uprzednie powiadomienie określony w tym artykule musi wynosić co
najmniej jedną godzinę przed szacowanym czasem przybycia do portu.
Artykuł 13
Wyznaczone porty
Próg stosowany dla żywej wagi gatunków
objętych planem wieloletnim, po którego przekroczeniu statek rybacki musi
wyładować swoje połowy w wyznaczonym porcie lub w miejscu
znajdującym się blisko brzegu, o których mowa w art. 43
rozporządzenia 1224/2009, wynosi:
a) 750 kg dorsza atlantyckiego,
b) 5 ton połowów ze stad pelagicznych.
ROZDZIAŁ IX
DZIAŁANIA NASTĘPCZE
Artykuł 14
Ocena
planu
Komisja zapewnia przeprowadzenie oceny
wpływu tego planu na stada objęte niniejszym rozporządzeniem
oraz na połowy eksploatujące te zasoby, w szczególności w celu
uwzględnienia zmian opinii naukowych, po sześciu latach od
wejścia w życie planu, a następnie co sześć lat. Komisja
przedstawia wyniki tej oceny Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
ROZDZIAŁ X
PRZEPISY PROCEDURALNE
Artykuł 15
Wykonywanie
przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do
przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym
w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia, o których mowa w art. 6, 8 i 9
powierza się Komisji na czas nieokreślony od daty wejścia w
życie niniejszego rozporządzenia.
3. Przekazanie uprawnień, o których mowa
w art. 6, 8 i 9, może zostać w dowolnym momencie odwołane
przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy
przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja
o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub
w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie
wpływa ona na ważność jakichkolwiek już
obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu
delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 6, 8 i 9 wchodzi
w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie
wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego
aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego
terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały
Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten
przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu
Europejskiego lub Rady.

ROZDZIAŁ XI
ZMIANY
Artykuł 16
Zmiany
w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2187/2005
Skreśla się art. 20 i 21 rozporządzenia (WE) nr 2187/2005.
ROZDZIAŁ XII
UCHYLENIE
Artykuł 17
Uchylenie
rozporządzenia Rady (EWG) nr 1098/2007
Rozporządzenie (WE) nr 1098/2007 traci
moc. Odesłania do uchylonego
rozporządzenia rozumie się jako odesłania do niniejszego
rozporządzenia.

ROZDZIAŁ XIII
Przepisy końcowe
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje
się od dnia 1 stycznia 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               http://www.ices.dk/aboutus/aboutus.asp
[2]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/2007 z dnia 18
września 2007 r. ustanawiające wieloletni plan w zakresie zasobów
dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów, zmieniające
rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylające rozporządzenie (WE)
nr 779/97 (Dz.U. L 248 z 22.9.2007, s. 1).
[3]               Decyzja
Komisji z dnia 26 sierpnia 2005 r. ustanawiająca Komitet
Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (2005/629/WE).
[4]               Sprawozdanie ze spotkania grupy ekspertów STECF w
sprawie wielogatunkowych planów zarządzania dla Morza Bałtyckiego
(STECF-12-06).
[5]               Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22.
[6]               Marine Resources Assessment Group (MRAG), Economic
and social impacts of the proposed scenarios for a multi-annual management plan
for Baltic pelagic fisheries (Gospodarcze i społeczne skutki
proponowanych scenariuszy wieloletniego planu zarządzania bałtyckim
rybołówstwem pelagicznym),, FISH/2006/09 —część
4, wrzesień 2009.
[7]               Sprawozdanie podgrupy ds. celów i strategii
zarządzania ( STECF, SGMOS 10-06). Część e) Ocena
wieloletniego planu dotyczącego dorsza bałtyckiego.
[8]               Sprawozdanie ze spotkania grupy ekspertów STECF w
sprawie oceny oddziaływania wieloletnich planów dotyczących dorsza
bałtyckiego (STECF 11-05).
[9]               Rada
Unii Europejskiej, dokument 16684/11 ADD 1,
http://register.consilium.europa.eu/pdf/en/11/st16/st16684-ad01.en11.pdf
[10]             Sprawozdanie z posiedzenia grupy ekspertów STECF w sprawie
ustalenia zakresu oceny skutków dla wieloletnich planów wielogatunkowych w
odniesieniu do Morza Bałtyckiego oraz wieloletnich planów dotyczących
dorsza w cieśninie Kattegat, w Morzu Północnym, w wodach na zachód od
Szkocji oraz Morzu Irlandzkim. (STECF-12-05).
[11]             Sprawozdanie z warsztatów w sprawie
zintegrowanego/wielogatunkowego doradztwa dla rybołówstwa na Bałtyku
(WKMULTBAL) 6–8 marca 2012 r., Charlottenlund, Dania. Dokument ICES CM 2012/ACFM:43.
[12]             Sprawozdanie z posiedzenia grupy ekspertów STECF w sprawie
wielogatunkowych planów zarządzania dla Morza Bałtyckiego (STECF-12-06).
[13]             http://www.europarl.europa.eu/meetdocs/2009_2014/documents/pech/dv/taskfor/taskforce.pdf

[14]             Dz.U. C z [...], s. [...].
[15]             Dz.U. C z [...], s. [...].

[16]             Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 3.
[17]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki
rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i
(WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002
i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013,
s. 22).
[18]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/2007 z dnia 18
września 2007 r. ustanawiające wieloletni plan w zakresie zasobów
dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów, zmieniające
rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylające rozporządzenie (WE)
nr 779/97 (Dz.U. L 248 z 22.9.2007, s. 1).
[19]             Służby techniczne ICES, wrzesień 2014 r., http://www.ices.dk/sites/pub/Publication%20Reports/Advice/2014/Special%20Requests/EU_Fmsy_range_for_Baltic_cod_and_pelagic_stocks.pdf.
[20]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21
grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza
Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie
środków technicznych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1434/98
i uchylające rozporządzenie (WE) nr 88/98 (Dz.U. L 349 z 31.12.2005,
s. 1).
[21]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada
2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu
zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U.
L 343 z 22.12.2009, s. 1).
[22]             Ocena skutków, opublikowana... (to be completed)
[23]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/2007 z dnia 18
września 2007 r. ustanawiające wieloletni plan w zakresie zasobów
dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów, zmieniające
rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylające rozporządzenie (WE)
nr 779/97 (Dz.U. L 248 z 22.9.2007, s. 1).