				|

		52014PC0083

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 66. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego, dotyczącego przyjęcia zmian załącznika VI do konwencji MARPOL w odniesieniu do opóźnienia wprowadzenia norm emisji tlenków azotu Tier III /* COM/2014/083 final - 2014/0042 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           WPROWADZENIE
Obecny wniosek Komisji dotyczy stanowiska Unii na
66. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC)
Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) w odniesieniu do zmian
załącznika VI do konwencji MARPOL. Te zmiany załącznika VI
do konwencji MARPOL, prawidło 13 ust. 5.1, wprowadzają 5-letnie
opóźnienie dotyczące zastosowania norm emisji tlenków azotu Tier III.
Wprowadzone zmiany są wyszczególnione w załączniku 12 do sprawozdania
Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC 65/22). Z pkt. 4.64 tego
sprawozdania wynika, że zmiany te zostaną przyjęte podczas 66.
posiedzenia MEPC.
2.           PRZYJĘCIE ZMIAN
ZAPROPONOWANYCH PRZEZ IMO
2.1.        Przyjęcie zmian
załącznika VI do konwencji MARPOL dotyczących opóźnienia
wprowadzenia norm emisji tlenków azotu Tier III.
Te propozycje zmian zatwierdzono podczas 65.
posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego, które odbyło
się w dniach 13-17 maja 2013 r., i należy je przedstawić do
przyjęcia na 66. posiedzeniu tego komitetu, które odbędzie się w
dniach 31 marca – 4 kwietnia 2014 r.
2.2.        Akceptacja i wejście w
życie.
Po zatwierdzeniu i przyjęciu przez MEPC
wyżej wymienione zmiany zostaną przedłożone odpowiednim
umawiającym się stronom, aby strony te mogły wyrazić
swoją zgodę na związanie się wspomnianymi zmianami.
3.           WŁAŚCIWE
PRAWODAWSTWO I KOMPETENCJE UE
Polityka Unii Europejskiej
Na mocy Traktatu UE ochrona środowiska,
będąca przedmiotem zmiany konwencji MARPOL, należy do
kompetencji dzielonych i jest w dużej mierze regulowana prawodawstwem Unii.
Unia Europejska wykonywała w znacznym stopniu swoją kompetencję
w dziedzinie jakości powietrza i wody, zarówno na drodze prawodawczej jak
i negocjując uzgodnione cele polityczne. Polityka ochrony środowiska
zawiera wyraźne zobowiązanie UE do poprawy jakości powietrza i
wody, również na poziomie międzynarodowym.
Zgodnie np. ze strategią tematyczną
dotyczącą zanieczyszczenia powietrza[1]
celem polityki UE w zakresie jakości powietrza jest poczynienie
znaczących postępów na drodze do realizacji długoterminowych
celów UE dotyczących zachowania, ochrony i poprawy jakości
środowiska naturalnego oraz ochrony zdrowia ludzkiego (art. 191 ust. 1
TFUE), tj. „osiągnięcie poziomów jakości powietrza, które nie
powodują znacznego negatywnego wpływu oraz zagrożenia dla zdrowia
ludzkiego i środowiska naturalnego”. Cel ten, po raz pierwszy
określony dziesięć lat temu w szóstym programie
działań w zakresie środowiska[2],
znajduje potwierdzenie w siódmym programie działań na rzecz
środowiska naturalnego niedawno przyjętym przez UE; dokument ten
ukierunkowuje rozwój polityki UE do 2020 r.[3],
czego najnowszym odzwierciedleniem jest przyjęty przez Komisję
program „Czyste powietrze dla Europy”[4].
Opóźnienie stosowania bardziej restrykcyjnych
norm w zakresie emisji tlenków azotu na obszarach kontroli emisji tlenków azotu
miałoby niekorzystny wpływ na realizację tych celów
politycznych.
Prawodawstwo UE
Obowiązujące prawodawstwo obejmuje
szeroki zakres zanieczyszczeń, w tym tlenki azotu, oraz wiele różnych
źródeł, w tym wszystkie rodzaje transportu.
Dyrektywa w sprawie krajowych poziomów emisji
(2001/81/WE)[5]
oraz dyrektywa w sprawie jakości powietrza (2008/50/WE)[6] ustanawiają
wartości dopuszczalne w odniesieniu do emisji tlenków azotu do powietrza.
Dyrektywa w sprawie krajowych poziomów emisji wymaga, by emisje pochodzące
z żeglugi morskiej były określane ilościowo i
zgłaszane. Emisje pochodzące z krajowej żeglugi morskiej i
międzynarodowej żeglugi na śródlądowych drogach wodnych
są uwzględniane przy obliczaniu krajowych pułapów emisji. Natomiast
inne emisje pochodzące z międzynarodowej żeglugi morskiej nie
są uwzględniane przy obliczaniu pułapów, mimo że mają
znaczny wpływ na jakość powietrza w UE. U podstaw tego
wyłączenia leży rola IMO w uregulowaniu tych emisji. Z tego
powodu art. 11 dyrektywy w sprawie krajowych poziomów emisji wyraźnie
dopuszcza konieczność podjęcia działań
zewnętrznych w odniesieniu do tych emisji; brzmi on następująco:
„Komisja i państwa członkowskie, w celu wspierania
osiągnięcia celu określonego w art. 1, w stosownych
okolicznościach, nawiązują, bez uszczerbku dla przepisów art.
300 Traktatu, dwustronną i wielostronną współpracę z
państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, takimi jak
Europejska Komisja Gospodarcza Narodów Zjednoczonych (EKG NZ), Międzynarodowa
Organizacja Morska (IMO) i Międzynarodowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego
(ICAO), w tym także poprzez wymianę informacji na temat badań
naukowo-technicznych i rozwoju oraz w celu doskonalenia podstaw
ułatwiających redukcję emisji”.
Ponadto pakiet „Czyste powietrze dla Europy”[7] przyjęty przez
Komisję w dniu 18 grudnia 2013 r., potwierdza wpływ emisji
pochodzących z żeglugi na jakość powietrza na lądzie
oraz opłacalność dalszych środków w tym sektorze.
Pochodzące z żeglugi emisje tlenków azotu przyczyniają się
bezpośrednio do eutrofizacji wód morskich i lądowych oraz
środowiska lądowego, a także do powstawania (wtórnych)
cząstek stałych szkodliwych dla zdrowia. Zatem zlekceważenie
tego źródła skutkowałoby ograniczeniem możliwości,
jakimi dysponują państwa nadbrzeżne Morza Bałtyckiego i
Morza Północnego, aby osiągnąć cele określone w
ramowej dyrektywie wodnej (2000/60/WE)[8],
dyrektywie w sprawie strategii morskiej (2008/56/WE)[9], dyrektywie
siedliskowej (92/43/EWG)[10]
i dyrektywie ptasiej (79/409/EWG)[11],
które mają za zadanie ograniczyć szkodliwe skutki dla ekosystemów
wodnych i lądowych, w tym skutki eutrofizacji.  Wpłynęłoby
to również niekorzystnie na ich zdolność przestrzegania
dopuszczalnych wartości dla PM10 i PM2,5 ustalonych
w dyrektywie 2008/50/WE w sprawie jakości powietrza ustalone w celu
ochrony zdrowia ludzkiego.
Normy emisji tlenków azotu Tier III, których
dotyczy przedmiotowe działanie, nie zostały jeszcze wyraźnie
objęte konkretnym prawodawstwem Unii, ale ich obecne uregulowanie w ramach
IMO, zgodnie z przyjętą w 2008 r. zmianą w załączniku
VI do konwencji MARPOL, jest uważane za niezbędne i zgodne z ogólnie
uzgodnionymi celami polityki UE. W szczególności, opóźnienie terminu
wprowadzenia tych norm ograniczy możliwość wykorzystywania
obszarów kontroli emisji tlenków azotu przez państwa członkowskie do
celów walki z zanieczyszczeniem powietrza i jego skutkami.
Decyzja Rady
Artykuł 218 ust. 9 TFUE stanowi
właściwą podstawę prawną dla utworzenia stanowiska UE,
które zostanie wyrażone na odnośnym posiedzeniu, ponieważ
dotyczy ono aktów mających skutki prawne. Decyzja podjęta na 66.
posiedzeniu MEPC dotycząca daty wejścia w życie norm emisji
tlenków azotu Tier III ma wiążącą moc prawną,
ponieważ określa ona termin, od którego normy emisji tlenków azotu
Tier III będą mieć zastosowanie na obszarach określonych
jako obszary kontroli emisji tlenków azotu (NECAs) w odniesieniu do statków
wszystkich stron załącznika VI do konwencji MARPOL
Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO).
              Streszczenie
Uwzględniając politykę i dorobek
prawny UE w przedmiotowym zakresie (zob. wyżej), Komisja uważa,
że zagadnienie objęte wyżej wymienionymi zmianami, które
mają zostać przyjęte na 66. posiedzeniu MEPC, ma dla UE istotne
znaczenie i w związku z tym wymaga określenia przez UE wspólnego
stanowiska, które będzie wyrażone przez wszystkie państwa
członkowskie reprezentowane w ramach MEPC w interesie Unii.
4.           WNIOSEK
Komisja występuje zatem z wnioskiem
dotyczącym decyzji Rady w sprawie stanowiska, które ma zostać
przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian wymienionych w
pkt. 2.1 powyżej, które mają zostać przyjęte na 66.
posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego.
2014/0042 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, które ma zostać
przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej
Organizacji Morskiej podczas 66. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska
Morskiego, dotyczącego przyjęcia zmian załącznika VI do
konwencji MARPOL w odniesieniu do opóźnienia wprowadzenia norm emisji
tlenków azotu Tier III
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 i
art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)        Pierwsza zmiana z 2008 r.
załącznika VI do konwencji MARPOL ustala na 2016 r. datę
obowiązywania norm emisji tlenków azotu Tier III mających
zastosowanie do statków zbudowanych po tej dacie oraz przepływających
przez obszary kontroli emisji tlenku azotu (NECAs).
(2)       Na swoim 65. posiedzeniu w
maju 2013 r. Komitet Ochrony Środowiska Morskiego Międzynarodowej
Organizacji Morskiej zatwierdził [projekt] zmian załącznika VI
do konwencji MARPOL, prawidło 13, ust. 5.1. Te zmiany mają
zostać przyjęte podczas 66. posiedzenia MEPC, które odbędzie
się w dniach 31 marca – 4 kwietnia 2014 r.
(3)       Zmiany załącznika
VI do konwencji MARPOL, prawidło 13 ust. 5.1, dotyczące zastosowania
norm emisji tlenków azotu Tier III opóźnią ich wejście w
życie o 5 lat i staną się wiążące dla stron
załącznika VI do konwencji MARPOL 6 miesięcy po dacie ich
zatwierdzenia zgodnie z art. 16 ust. 2 konwencji MARPOL.
(4)       Ochrona środowiska,
która jest przedmiotem proponowanych środków, jest w dużej mierze
regulowana prawodawstwem Unii. Unia Europejska wykonywała w znacznym
stopniu swoją kompetencję w dziedzinie jakości powietrza i wody,
zarówno na drodze prawodawczej jak i negocjując uzgodnione cele
polityczne. Obowiązujące prawodawstwo obejmuje szeroki zakres
zanieczyszczeń, w tym tlenki azotu (NOx), oraz wiele różnych
źródeł, w tym wszystkie rodzaje transportu. Dyrektywa 2000/60/WE
ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki
wodnej[12],
dyrektywa 2008/56/WE ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w
dziedzinie polityki środowiska morskiego[13],
dyrektywa 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej
fauny i flory[14]
oraz dyrektywa 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa[15] określają
cele mające ograniczyć szkodliwe skutki dla ekosystemów wodnych i
lądowych, w tym skutki eutrofizacji, powodowane głównie przez tlenki
azotu. Dyrektywa 2008/50/WE w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza
dla Europy[16]
ustala dopuszczalne wartości i wartości docelowe dla pyłu
zawieszonego i ozonu, których prekursorem są tlenki azotu.
(5)       Dyrektywa 2001/81/WE w
sprawie krajowych poziomów emisji[17]
wymaga, by emisje pochodzące z żeglugi morskiej były określane
ilościowo i zgłaszane, uznając jednocześnie, że
regulowanie emisji pochodzących z międzynarodowej żeglugi
morskiej (poza wodami wewnętrznymi) należy do kompetencji IMO.
(6)       Artykuł 11 w
związku z art. 1 dyrektywy 2001/81/WE wymaga, aby Komisja i państwa
członkowskie nawiązywały współpracę na szczeblu
międzynarodowym w celu ograniczenia emisji niektórych rodzajów
zanieczyszczenia powietrza, w tym tlenków azotu.
(7)       Uwzględniając
ogólne uzgodnione cele polityczne i dorobek prawny UE, opóźnienie
wprowadzenia norm emisji tlenków azotu Tier III, które ma zostać
przyjęte na 66. posiedzeniu MEPC, ma dla UE istotne znaczenie i w
związku z tym wymaga określenia przez UE wspólnego stanowiska, które
będzie wyrażone przez wszystkie państwa członkowskie
reprezentowane w ramach MEPC w interesie Unii.
(8)       Unia nie jest ani
członkiem IMO, ani umawiającą się stroną
odnośnych konwencji i kodeksów. Działając w interesie Unii, Rada
powinna zatem upoważnić państwa członkowskie do
wyrażenia przedstawionego niżej stanowiska,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.           Stanowisko Unii na 66.
posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego Międzynarodowej
Organizacji Morskiej jest następujące: Unia sprzeciwia się
przyjęciu zaproponowanych zmian załącznika VI do konwencji
MARPOL, prawidło 13 ust. 5.1, określonych w załączniku 12
do dokumentu MEPC 65/22 Międzynarodowej Organizacji Morskiej.
2.           Stanowisko Unii
określone w ust. 1 jest wyrażane przez państwa członkowskie
będące członkami IMO, działające wspólnie w interesie
Unii.
3.           Drobne modyfikacje tego
stanowiska mogą być uzgadniane bez konieczności zmiany tego
stanowiska.
Artykuł 2
Niniejsza
decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               COM(2005) 446 final.
[2]               Dz.U. L 242 z 10.9.2002, s. 1.
[3]               Ogólny unijny program działań w zakresie
środowiska do 2020 r. „Dobrze żyć w granicach naszej planety”,
COM (2012)710 final.
[4]               COM(2013)918 final
[5]               Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 22.
[6]               Dz.U. L 152 z 11.6.2008, s. 1.
[7]           Wszystkie odnośne dokumenty znajdują
się pod następującym adresem:
http://ec.europa.eu/environment/air/clean_air_policy.htm
[8]               Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.
[9]               Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19.
[10]             Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 1.
[11]             Dz.U. L 103 z 25.4.1979, s. 1.
[12]             Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.
[13]             Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19.
[14]             Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 1.
[15]             Dz.U. L 103 z 25.4.1979, s. 1.
[16]          Dz.U. L 152 z 11.6.2008, s. 1.
[17]          Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 22.


Ważna informacja prawna

|

52005PC0704

Wniosek dotyczący decyzji Rady upoważniająca Litwę do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych  /* COM/2005/0704 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 10.1.2006KOM(2005) 704 wersja ostatecznaWniosek dotyczącyDECYZJI RADYupoważniająca Litwę do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Zgodnie z art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z Państw Członkowskich do stosowania specjalnych środków stanowiących odstępstwo od zastosowania przepisów powyższej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatków lub zapobieżenia niektórym rodzajom uchylania się od płacenia podatku lub unikania zobowiązań podatkowych. W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 28 czerwca 2005 r., Republika Litewska wystąpiła z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia środków stanowiących odstępstwo od art. 21 dyrektywy 77/388/EWG. Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, dnia 22 sierpnia 2005 r. Komisja poinformowała listownie inne Państwa Członkowskie o wniosku złożonym przez Litwę. W piśmie z dnia 23 sierpnia 2005 r. Komisja zawiadomiła Litwę, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku. |120 | Kontekst ogólny Jako ogólną zasadę, art. 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG w wersji określonej w art. 28 lit. g) tej dyrektywy przewiduje, że w systemie wewnętrznym do zapłacenia podatku od wartości dodanej (VAT) zobowiązany jest zazwyczaj podatnik dokonujący dostawy towarów lub świadczący usługi. Rząd litewski chciałby zastosować procedurę samonaliczania podatku, w ramach której podatnik, któremu dostarczono towary lub na rzecz którego świadczono usługi staje się zobowiązanym do zapłaty podatku VAT w następujących sytuacjach: - dostawa towarów i usług przez podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie dotyczące niewypłacalności lub postępowanie restrukturyzacyjne pod nadzorem sądowym, - dostawa drewna przez podatnika, - dostawa przez podatnika odpadów żelaznych i złomu, pozostałości i innych surowców wtórnych składających się z metali żelaznych i nieżelaznych, - wykonywanie robót budowlanych przez podwykonawcę na rzecz generalnego wykonawcy, innego podwykonawcy lub przedsiębiorstwa wykonującego własne prace budowlane. Jeśli chodzi o dostawy dokonywane przez podatników, w stosunku do których toczy się postępowanie w przypadku niewypłacalności lub postępowanie restrukturyzacyjne pod nadzorem sądu, zazwyczaj nie mają oni możliwości lub zamiaru wpłacania do właściwych organów podatku VAT pobranego z tytułu swych dostaw. Z drugiej strony nabywca, zazwyczaj przestrzegający prawa, może nadal odliczyć uiszczony podatek VAT. W sektorze drzewnym na Litwie występuje duże ryzyko uchylania się od płacenia podatków lub unikania zobowiązań podatkowych. Sektor ten obejmuje znaczącą liczbę przedsiębiorców, często drobnych odsprzedawców i pośredników, którzy zazwyczaj „znikają” nie płacąc podatku pobranego uprzednio od swych klientów. Dlatego też rząd litewski uważa, że istotne jest, aby odstępstwo miało zastosowanie na wszystkich etapach dostawy drewna między podatnikami. Podobna sytuacja ma miejsce w sektorze odpadów, gdzie często nie można wykryć przedsiębiorców uczestniczących w zbieraniu, sortowaniu i podstawowemu przetworzeniu. Tego rodzaju problemy występują również w sektorze budowlanym, w szczególności tam, gdzie prace budowlane wykonywane są przez podwykonawców, którzy następnie nie płacą podatku. Będące przedmiotem wniosku odstępstwo będzie przyznane, zasadniczo, do dnia 31 grudnia 2009 r. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, iż dnia 16 marca 2005 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do niektórych środków w celu uproszczenia procedury obciążania podatkiem VAT i pomocy w zapobieganiu uchylaniu się od płacenia podatków i unikaniu zobowiązań podatkowych i uchylającej niektóre decyzje przyznające odstępstwa (racjonalizacja odstępstw przyznawanych na podstawie art. 27). Wniosek ten przewiduje, między innymi, możliwość zastosowania w pewnych przypadkach systemu samonaliczania podatku. W przypadku tych części odstępstwa, które będą objęte racjonalizacją, wygasną one z dniem wejścia w życie dyrektywy. |130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Podobne odstępstwa dotyczące art. 21 dyrektywy 77/388/EWG zostały przyznane innym Państwom Członkowskim. |141 | Spójność z innymi politykami i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |219 | Nie dotyczy. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |230 | Ocena wpływu Wniosek dotyczący decyzji ma na celu uproszczenie procedury pobierania podatku oraz zwalczanie ewentualnego uchylania się od płacenia podatku VAT lub unikania zobowiązań podatkowych, dlatego też jego potencjalny wpływ na gospodarkę jest pozytywny. Wpływ będzie w każdym razie ograniczony ze względu na wąski zakres odstępstwa. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Streszczenie proponowanych działań Upoważnienie dla Litwy do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w odniesieniu do systemu samonaliczania podatku w przypadku postępowania dotyczącego niewypłacalności, postępowania restrukturyzacyjnego pod nadzorem sądowym, dostaw drewna, niektórych dostaw odpadów i wykonywania niektórych robót budowlanych. |310 | Podstawa prawna Artykuł 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku. |329 | Zasada pomocniczości Wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |331 | Niniejsza decyzja dotyczy upoważnienia przyznanego Państwu Członkowskiemu w odpowiedzi na jego własny wniosek i nie stanowi jakiegokolwiek zobowiązania. |332 | Biorąc pod uwagę ograniczony zasięg odstępstwa, środek specjalny jest proporcjonalny do wyznaczonego celu. |Wybór instrumentów |341 | Proponowane instrumenty: inne. |342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów. Zgodnie z art. 27 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, dopuszczalna jest jedynie decyzja Rady. |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty. |INFORMACJE DODATKOWE |Klauzula przeglądu/weryfikacji/wygaśnięcia |533 | Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia. |1.  Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYupoważniająca Litwę do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (jedynie tekst w języku litewskim jest autentyczny)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[1], w szczególności jej art. 27,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:2.  Zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić Państwo Członkowskie do stosowania specjalnych środków stanowiących odstępstwo od zastosowania przepisów tej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia niektórym rodzajom uchylania się od płacenia podatku lub unikania zobowiązań podatkowych.3.  W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 28 czerwca 2005 r., Litwa wystąpiła z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia środków stanowiących odstępstwo od art. 21 dyrektywy 77/388/EWG.4.  Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, dnia 22 sierpnia 2005 r. Komisja poinformowała listownie inne Państwa Członkowskie o wniosku złożonym przez Litwę. W piśmie z dnia 23 sierpnia 2005 r. Komisja zawiadomiła Litwę, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.5.  Artykuł 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, w wersji określonej w art. 28 lit. g) tej dyrektywy przewiduje, że w systemie wewnętrznym do zapłacenia podatku od wartości dodanej (VAT) zobowiązany jest zazwyczaj podatnik dokonujący dostawy towarów lub świadczący usługi.6.  Celem odstępstwa, o które wnioskuje Litwa, jest uczynienie, pod pewnymi warunkami, zobowiązanym do zapłaty podatku VAT z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług odbiorcy tych towarów lub usług, w przypadku postępowania dotyczącego niewypłacalności, postępowania restrukturyzacyjnego pod nadzorem sądowym, transakcji, których przedmiotem jest drewno, dostaw odpadów żelaznych i nieżelaznych oraz wykonywania robót budowlanych.7.  Trudności finansowe często uniemożliwiają podatnikom, w stosunku do których toczy się postępowanie dotyczące niewypłacalności lub postępowanie restrukturyzacyjne pod nadzorem sądowym, zapłatę podatku VAT z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług. Jednakże odbiorca może odliczyć podatek VAT nawet wtedy, gdy nie został on zapłacony przez dostawcę.8.  Problemy tego rodzaju występują na litewskim rynku drzewnym, z przyczyn związanych z charakterem tego rynku oraz uczestniczącymi w nim przedsiębiorstwami. Na rynku tym przeważają małe przedsiębiorstwa o zasięgu lokalnym, często odsprzedawcy i pośrednicy, trudne do skontrolowania przez organy podatkowe. Najbardziej rozpowszechnioną formą unikania zobowiązań podatkowych jest fakturowanie dostaw przez przedsiębiorstwo, które następnie „znika” nie płacąc podatku, co jednak pozwala klientowi dokonać odliczenia podatku na podstawie ważnej faktury.9.  Podobny problem niepłacenia zafakturowanego podatku występuje w litewskim sektorze recyklingu odpadów metali żelaznych i nieżelaznych.10.  Porównywalne problemy mają również miejsce w litewskim sektorze budownictwa, w szczególności w przypadku fakturowania podatku VAT przez podwykonawców, którzy następnie „znikają”.11.  Czyniąc odbiorcę odpowiedzialnym za zapłatę podatku VAT we wspomnianych powyżej przypadkach, które negatywnie wpływają na finanse publiczne, odstępstwo usuwa napotykane trudności bez wpływu na kwotę należnego podatku. Rezultatem tego jest ułatwienie pracy organów podatkowych przy poborze podatku i zapobieżenie niektórym formom uchylania się od płacenia podatków lub unikania zobowiązań podatkowych.12.  Środek jest proporcjonalny do wyznaczonych celów z uwagi na fakt, iż nie będzie miał zastosowania ogólnego a tylko do szczególnych działań i sektorów stwarzających problemy z poborem podatku, uchylaniem się od jego płacenia lub unikaniem zobowiązań podatkowych.13.  Podobne odstępstwa zostały przyznane innym Państwom Członkowskim i okazały się skuteczne.14.  Upoważnienie powinno być ograniczone w czasie do 31 grudnia 2009 r. tak aby w świetle zdobytych w tym okresie doświadczeń można było ocenić czy utrzymanie odstępstwa jest uzasadnione. Jednakże 16 marca 2005 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy racjonalizującej niektóre odstępstwa przyznawane na podstawie art. 27 dyrektywy 77/388/EWG[2]. Należy zatem ograniczyć w czasie stosowanie tych części niniejszej decyzji, które są objęte wnioskiem, do chwili wejścia w życie tej dyrektywy.15.  Odstępstwo nie ma żadnego negatywnego wpływu na dochody własne Wspólnoty pochodzące z podatku VAT,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Na zasadzie odstępstwa od art. 21 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG, w wersji określonej w art. 28 lit. g) tej dyrektywy, niniejszym upoważnia się Litwę do wyznaczenia podatnika, któremu dostarcza się towary lub na rzecz którego świadczy się usługi, jako osobę odpowiedzialną za zapłacenie podatku VAT.Artykuł 2Odbiorca towarów lub usług może być zostać wyznaczony jako osoba zobowiązana do zapłaty podatku VAT w następujących przypadkach:16.  dostawy towarów i świadczenia usług przez podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie dotyczące niewypłacalności lub postępowanie restrukturyzacyjne pod nadzorem sądowym,17.  dostaw drewna,18.  dostawy przez podatnika odpadów żelaznych i złomu, pozostałości i innych surowców wtórnych składających się z metali żelaznych i nieżelaznych,19.  wykonywania robót budowlanych przez podwykonawcę na rzecz generalnego wykonawcy, innego podwykonawcy lub przedsiębiorstwa wykonującego własne prace budowlane.Artykuł 3Upoważnienie przyznane na mocy art. 1 wygasa w dniu 31 grudnia 2009 r. Jednakże pkt 1, 3 i 4 w art. 2 wygasają w dniu wejścia w życie dyrektywy racjonalizującej odstępstwa przyznawane zgodnie z art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, zawierającej specjalny system stosowania podatku VAT w tych sektorach, pod warunkiem, że wejście w życie tej dyrektywy nastąpi przed 31 grudnia 2009 r.Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Litewskiej.Sporządzono w Brukseli.,W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/66/WE (Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 35).[2] Dz.U. C 125 z 24.5.2005, str. 12. COM(2005) 89


title: Wniosek decyzja Rady w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na Cyprze

text:
     PL

PL        PL
 ---pagebreak---      KOMISJA EUROPEJSKA

                                    Bruksela, dnia 15.6.2010
                                    SEK(2010) 740 wersja ostateczna

                          Wniosek

                     DECYZJA RADY

     w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na Cyprze

PL                                                                    PL
 ---pagebreak---                                               UZASADNIENIE

     1.      ZASTOSOWANIE PAKTU NA RZECZ STABILNOŚCI I WZROSTU PODCZAS OBECNEGO
             KRYZYSU

     Wiele krajów UE boryka się obecnie z deficytem sektora instytucji rządowych i
     samorządowych przekraczającym ustaloną w Traktacie wartość referencyjną, tj. 3% PKB.
     Znaczne często pogłębienie się deficytu oraz poważny wzrost zadłużenia muszą być
     postrzegane w kontekście wyjątkowego globalnego kryzysu finansowego i pogorszenia
     koniunktury gospodarczej w latach 2008/2009. Należy przy tym uwzględnić szereg
     czynników. Po pierwsze, pogorszenie koniunktury powoduje spadek dochodów podatkowych
     i wzrost wydatków na świadczenia społeczne (np. świadczenia dla bezrobotnych). Po drugie,
     Komisja, uwzględniwszy istotną rolę polityki budżetowej w obecnej nadzwyczajnej sytuacji
     gospodarczej, w opracowanym przez jej służby i zatwierdzonym na posiedzeniu Rady
     Europejskiej w grudniu 2008 r. Europejskim planie naprawy gospodarczej z listopada 2008 r.,
     wezwała do wdrożenia budżetowych środków stymulacyjnych. W planie naprawy
     gospodarczej określono, iż środki te powinny mieć charakter doraźny, ukierunkowany,
     tymczasowy oraz zróżnicowany w poszczególnych państwach członkowskich, w zależności
     od ich sytuacji pod względem stabilności finansów publicznych i konkurencyjności, a w
     sytuacji poprawy warunków gospodarczych powinny zostać wycofane. Ponadto wiele krajów
     zastosowało środki mające na celu przywrócenie stabilności sektora finansowego. Niektóre z
     tych środków mają wpływ na wysokość zadłużenia lub grożą wzrostem deficytu i długu,
     mimo że część kosztów wsparcia rządowego mogłaby zostać odzyskana w przyszłości.

     Pakt stabilności i wzrostu zobowiązuje Komisję do wszczęcia procedury nadmiernego
     deficytu, w przypadku gdy deficyt państwa członkowskiego przekracza wartość referencyjną
     wynoszącą 3 % PKB. Celem wprowadzonych w 2005 r. zmian do paktu stabilności i wzrostu
     było pełne uwzględnienie kontekstu gospodarczego i budżetowego na wszystkich etapach
     procedury nadmiernego deficytu. Pakt stabilności i wzrostu zawiera zatem ramy wspierające
     realizację polityki poszczególnych rządów mającej na celu szybkie przywrócenie finansów
     publicznych do dobrego stanu z uwzględnieniem sytuacji gospodarczej, a tym samym
     zapewniające długoterminową stabilność finansów publicznych.

     2.      POPRZEDNIE ETAPY PROCEDURY DOTYCZĄCEJ NADMIERNEGO DEFICYTU

     W art. 126 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej określono procedurę mającą
     zastosowanie w przypadku wystąpienia nadmiernego deficytu. Została ona doprecyzowana w
     rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury
     nadmiernego deficytu1, które z kolei stanowi część paktu stabilności i wzrostu.

     Zgodnie z art. 126 ust. 2 Traktatu Komisja monitoruje poszanowanie dyscypliny budżetowej
     na podstawie dwóch kryteriów, a mianowicie: a) czy stosunek między planowanym lub

     1
            Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6. Sprawozdanie uwzględnia również „Szczegółowe zasady wdrażania Paktu
            na rzecz stabilności i wzrostu oraz wytyczne dotyczące formy i treści programów stabilności i
            konwergencji” (Specifications on the implementation of the Stability and Growth Pact and guidelines
            on the format and content of stability and convergence programmes), zatwierdzone przez Radę
            ECOFIN        w    dniu    10    listopada   2009     r.,  dostępne     na   stronie  internetowej:
            http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/legal_texts/index_en.htm.

PL                                                      2                                                         PL
 ---pagebreak---      rzeczywistym deficytem publicznym a produktem krajowym brutto (PKB) przekracza wartość
     referencyjną równą 3 % (chyba że stosunek ten zmniejszył się znacznie oraz w sposób stały i
     osiągnął poziom bliski wartości referencyjnej; lub przekroczenie wartości referencyjnej ma
     charakter wyjątkowy i tymczasowy, a stosunek ten pozostaje bliski wartości referencyjnej);
     oraz b) czy stosunek między długiem publicznym a PKB przekracza wartość referencyjną
     wynoszącą 60 % (chyba że stosunek ten zmniejsza się dostatecznie i zbliża się do wartości
     referencyjnej w zadowalającym tempie).

     Artykuł 126 ust. 3 stanowi, że jeśli państwo członkowskie nie spełnia wymogów jednego lub
     obu tych kryteriów, Komisja sporządza sprawozdanie. W sprawozdaniu takim Komisja
     „uwzględnia również to, czy deficyt publiczny przekracza publiczne wydatki inwestycyjne, i
     uwzględnia wszelkie inne istotne czynniki, w tym średniookresową sytuację gospodarczą i
     budżetową państwa członkowskiego”.

     Na podstawie danych przesłanych przez władze Cypru w marcu 2010 r.2 oraz uwzględniając
     prognozę służb Komisji z wiosny 2010 r., w dniu 12 maja 2010 r. Komisja przyjęła zgodne z
     art. 104 ust. 3 sprawozdanie dotyczące Cypru3.

     Następnie, zgodnie z art. 126 ust. 4, Komitet Ekonomiczno-Finansowy wydał opinię na temat
     sprawozdania Komisji w dniu 27 maja 2010 r.

     3.      ISTNIENIE NADMIERNEGO DEFICYTU

     Zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze Cypru w kwietniu 2010 r. deficyt sektora
     władz publicznych w 2009 r. wyniósł 6,1 % PKB i tym samym przekroczył wartość
     referencyjną ustaloną na poziomie 3 % PKB. W sprawozdaniu Komisji sporządzonym
     zgodnie z art. 126 ust. 3 uznano, że deficyt nie zbliżał się do wartości referencyjnej, tj. 3 %
     PKB, ale można uznać, że jej przekroczenie ma charakter wyjątkowy w rozumieniu Traktatu
     oraz paktu stabilności i wzrostu. Wynika ono w szczególności ze znacznego pogorszenia
     koniunktury gospodarczej w rozumieniu Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu. Według
     prognozy służb Komisji z wiosny 2010 r. realny PKB Cypru ulegnie dalszemu zmniejszeniu,
     chociaż już w mniejszym stopniu, o prawie ½ % w 2010 r. w porównaniu ze spadkiem o 1¾
     % w roku 2009. Nie można jednak uznać, że planowane przekroczenie wartości referencyjnej
     ma charakter tymczasowy. Według prognozy służb Komisji z wiosny 2010 r., przy założeniu
     niezmiennego kursu polityki deficyt budżetowy w 2011 r. osiągnie około 7¾ % PKB.
     Przewidziane w Traktacie kryterium dotyczące deficytu nie jest spełnione.

     Zgodnie z danymi przekazanymi przez władze Cypru w kwietniu 2010 r. dług brutto sektora
     władz publicznych kształtuje się w 2009 r. poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 60 %
     PKB, a dokładnie na poziomie 56,2 % PKB. W odniesieniu do roku 2010 Cypr zgłosił
     planowany dług w wysokości 62 % PKB, przekraczający tym samym określoną w Traktacie

     2
            Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 479/2009 państwa członkowskie muszą dwa razy w roku
            składać Komisji sprawozdania na temat planowanych i rzeczywistych poziomów deficytu oraz długu
            sektora władz publicznych. Najnowsze przekazane przez Cypr dane można znaleźć na następującej
            stronie internetowej:
            http://epp.eurostat.ec.europa.eu/portal/page/portal/government_finance_statistics/excessive_deficit/edp_
            notification_tables.
     3
            Wszystkie dokumenty związane z procedurą nadmiernego deficytu dotyczącą Cypru dostępne są na
            następującej stronie internetowej:
            http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/deficit/countries/index_en.htm.

PL                                                        3                                                            PL
 ---pagebreak---      wartość referencyjną wynoszącą 60 % PKB. W prognozie służb Komisji z wiosny 2010 r.
     przewiduje się, że w 2010 r. dług wzrośnie do 62,3 % PKB, a następnie do 67,6 % w roku
     2011, ze względu na pogorszenie salda pierwotnego. W tym kontekście nie można uznać, że
     wskaźnik zadłużenia zmniejsza się dostatecznie i zbliża się do wartości referencyjnej w
     zadowalającym tempie w rozumieniu Traktatu i paktu stabilności i wzrostu. Przewidziane w
     Traktacie kryterium zadłużenia nie jest spełnione.

     Zgodnie z postanowieniami Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu Komisja
     przeanalizowała także w swoim sprawozdaniu „istotne czynniki”. Zgodnie z paktem
     stabilności i wzrostu mogą one zostać uwzględnione w procesie podejmowania decyzji w
     sprawie istnienia nadmiernego deficytu wyłącznie wtedy, gdy deficyt spełnia podwójny
     warunek: zbliża się do wartości referencyjnej oraz ma charakter tymczasowy. W przypadku
     Cypru ten podwójny warunek nie jest spełniony. Jeżeli rozważyć w bieżącym przypadku
     wspomniane istotne czynniki indywidualnie, ogólny obraz sytuacji nie jest jednoznaczny.

     Opinia Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, wydana zgodnie z art. 126 ust. 4 Traktatu, jest
     spójna z oceną zawartą w sprawozdaniu Komisji na mocy art. 126 ust. 3.

     Uwzględniwszy swoje sprawozdanie przedstawione zgodnie z art. 126 ust. 3 i opinię
     Komitetu Ekonomiczno-Finansowego wydaną zgodnie z art. 126 ust. 4, Komisja jest zdania,
     że na Cyprze istnieje nadmierny deficyt. Opinia ta, przyjęta przez Komisję w dniu [15
     czerwca 2010 r.], zostaje niniejszym skierowana do Rady zgodnie z art. 126 ust. 5. Komisja
     zwraca się do Rady z wnioskiem o podjęcie stosownej decyzji zgodnie z art. 126 ust. 6.
     Ponadto Komisja przedstawia Radzie zalecenie dotyczące zalecenia Rady w sprawie
     likwidacji nadmiernego deficytu, które ma zostać skierowane do Cypru zgodnie z art. 126 ust.
     7.

     4.      ZALECENIA DOTYCZĄCE LIKWIDACJI NADMIERNEGO DEFICYTU

     Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97, w zaleceniu Rady wydanym
     zgodnie z art. 126 ust. 7 określa się termin nie dłuższy niż sześć miesięcy na podjęcie przez
     dane państwo członkowskie skutecznego działania, a także ostateczny termin skorygowania
     nadmiernego deficytu, które „powinno zostać osiągnięte w roku następującym po roku
     stwierdzenia nadmiernego deficytu, chyba że zaistnieją szczególne okoliczności”. W art. 2
     ust. 6 wymienionego rozporządzenia wskazano, że przy podejmowaniu decyzji o wystąpieniu
     szczególnych okoliczności należy uwzględnić „istotne czynniki” rozważane w sprawozdaniu
     Komisji na mocy art. 126 ust. 3 Traktatu. Przepisy art. 3 ust. 4 rozporządzenia stanowią
     również, że Rada musi zalecić, by państwo członkowskie osiągnęło „minimalną roczną
     korektę, o co najmniej 0,5 % PKB, rozumiane jako punkt odniesienia, salda w ujęciu
     uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe,
     w celu zapewnienia skorygowania nadmiernego deficytu w ostatecznym terminie wskazanym
     w zaleceniu”.

     W przypadku Cypru uznano, że istnieją szczególne okoliczności mające znaczenie dla zasady
     większej elastyczności w stosowaniu procedury nadmiernego deficytu, wprowadzonej w
     ramach reformy paktu stabilności i wzrostu w 2005 r. W 2009 r. po raz pierwszy od 35 lat
     odnotowano spadek aktywności gospodarczej o 1¾ %. Recesja jest wynikiem załamania
     popytu krajowego oraz niekorzystnej koniunktury międzynarodowej. W szczególności
     wysokie zadłużenie gospodarstw domowych w połączeniu z zaostrzonymi warunkami
     udzielania kredytów, pogarszające się perspektywy na rynku pracy oraz wzrost niepewności

PL                                                4                                                  PL
 ---pagebreak---      na rynku doprowadziły do spadku spożycia prywatnego. Równocześnie odnotowano silną
     korektę inwestycji przy spadku popytu zagranicznego na nieruchomości, niskim
     wykorzystaniu mocy produkcyjnych i restrukturyzacji bilansów przedsiębiorstw. Ponadto
     eksport towarów i usług, w szczególności w turystyce, gwałtownie zmalał w następstwie
     kryzysu finansowego i ogólnoświatowej recesji, a zwłaszcza znacznego pogorszenia
     perspektyw wzrostu głównych partnerów handlowych (strefa euro, Zjednoczone Królestwo,
     Rosja). Deficyt w 2009 r. jest następstwem zarówno pogorszenia koniunktury gospodarczej,
     jak i przyjęcia przez władze Cypru budżetowych środków stymulacyjnych zgodnie z
     Europejskim planem naprawy gospodarczej.

     W tym kontekście należy rozważyć korektę nadmiernego deficytu w perspektywie
     średnioterminowej w terminie do 2012 r. Uznając fakt, że pogorszenie sytuacji budżetowej
     Cypru w 2009 r. jest rezultatem wprowadzenia w związku z kryzysem środków
     odpowiadających około 1½ % PKB rocznie w latach 2009 i 2010, co stanowiło właściwą
     odpowiedź zgodną z Europejskim planem naprawy gospodarczej, a także swobodnego
     działania automatycznych stabilizatorów, w 2010 r. władze Cypru powinny wzmocnić
     strategię budżetową za pomocą środków kontroli bieżących wydatków. W szczególności, ze
     względu na brak wewnętrznej i zewnętrznej równowagi gospodarczej, wiarygodna i
     zrównoważona ścieżka dostosowania wymagałaby, aby cypryjskie władze zapewniły
     średnioroczną strukturalną korektę na poziomie 1¾ punktu procentowego PKB w latach
     2010-2012. Wymagało by to również od władz cypryjskich określenia środków koniecznych
     do osiągnięcia korekty nadmiernego deficytu do 2012 r., szybkiego zmniejszenia wskaźnika
     zadłużenia brutto poniżej poziomu wartości referencyjnej oraz przyspieszenia tempa
     zmniejszenia deficytu, jeśli poprawa warunków gospodarczych lub budżetowych okaże się
     wyraźniejsza niż przewiduje się obecnie. W tym kontekście terminowe wdrożenie
     średniookresowych ram budżetowych będzie miało kluczowe znaczenie dla efektywnej i
     trwałej konsolidacji finansów publicznych. Ponadto, wziąwszy pod uwagę, że
     długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa cypryjskiego na budżet jest znacznie
     powyżej średniej UE, co wynika głównie ze stosunkowo dużego wzrostu wydatków na
     emerytury, konieczne są środki zmierzające do poprawy długoterminowej stabilności
     finansów publicznych.

     Wzmocniony nadzór w ramach procedury nadmiernego deficytu, który wydaje się niezbędny
     również w świetle terminu korekty nadmiernego deficytu, będzie wymagał regularnego i
     terminowego monitorowania postępów poczynionych w ramach wdrażania strategii
     konsolidacji budżetowej, aby zapewnić korektę nadmiernego deficytu. W związku z tym w
     przyszłych aktualizacjach programu stabilności Cypru warto było by poświęcić tej kwestii
     oddzielny rozdział.

PL                                              5                                               PL
 ---pagebreak---                  Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych
                                                                    2007     2008      2009     2010      2011   2012     2013
                Realny PKB                KOM wiosna 2010            5,1      3,6      -1,7      -0,4      1,3    nd.      nd.
               (zmiana w %)                PS kwiecień 2010          5,1      3,6      -1,7       0,5      1,5    3,0      3,2
            Luka produktowa1              KOM wiosna 20102           2,4      3,4      -0,7      -2,1     -1,6    nd.      nd.
          (% potencjalnego PKB)           PS kwiecień 20103          1,9      2,9      -1,3      -2,4     -2,5   -1,6     -0,5
           Saldo sektora władz            KOM wiosna 2010            3,4      0,9      -6,1      -7,1     -7,7    nd.      nd.
               publicznych
                 (% PKB)                   PS kwiecień 2010          3,4      0,9      -6,1      -6,0     -4,5   -3,4     -2,5
             Saldo pierwotne              KOM wiosna 2010            6,4       3,7     -3,6      -4,4     -4,8    nd.     nd.
                 (% PKB)                  PS kwiecień 2010           6,4       3,7     -3,6      -3,7     -2,1   -1,0     0,1
              Saldo w ujęciu              KOM wiosna 2010            2,5      -0,4     -5,8      -6,3     -7,1    nd.     nd.
         uwzględniającym zmiany
                cykliczne1                 PS kwiecień 2010          2,6      -0,2     -5,6      -5,2     -3,6   -2,9     -2,3
                 (% PKB)
            Saldo strukturalne4           KOM wiosna 2010            2,5      -0,4     -5,8     -6,3      -7,1    nd.      nd.
                 (% PKB)                  PS kwiecień 2010           2,6      -0,2     -5,6     -5,2      -3,6   -2,9     -2,3
          Dług publiczny brutto           KOM wiosna 2010           58,3      48,4     56,2     62,3      67,6    nd.      nd.
                (% PKB)                   PS kwiecień 20105         58,3      48,4     56,2     61,0      63,2   63,1     62,3
     Uwagi:
     1
       Podane w programach wartości luki produktowej i salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne zostały
     przeliczone przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w tych programach.
     2
       Na podstawie szacowanego potencjalnego wzrostu wynoszącego – odpowiednio – 2,0 %, 2,8 %, 2,8 %, 2,8 % i 2,8 % w
     latach 2009-2013.
     3
       Na podstawie szacowanego potencjalnego wzrostu wynoszącego – odpowiednio – 2,5 %, 1,6 %, 1,6 %, 2,0 % i 2,2 % w
     latach 2009-2013.
     4
      Saldo dostosowane cyklicznie z wyłączeniem środków jednorazowych i innych środków tymczasowych. Zgodnie z
     najnowszym programem środki jednorazowe i inne środki tymczasowe wynoszą w latach 2010, 2011 i 2012 0,1 % PKB
     (wszystkie zmniejszają deficyt). W prognozie służb Komisji z wiosny 2010 r. nie uwzględniono środków jednorazowych
     ani tymczasowych.
     5
       W odniesieniu do roku 2010 Cypr zgłosił planowany dług w wysokości 62 % PKB, przekraczający tym samym
     określoną w Traktacie wartość referencyjną wynoszącą 60 % PKB. W programie stabilności z kwietnia 2010 r.
     przewiduje się nieco niższą wartość (61 %) oraz dalszy wzrost długu w 2011 r. do poziomu 63,2 % PKB.
     Źródło:
     program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z wiosny 2010 r. (KOM); obliczenia służb Komisji.

PL                                                             6                                                            PL
 ---pagebreak---                                                 Wniosek

                                             DECYZJA RADY

                                               z 15.6.2010

                          w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na Cyprze

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

     uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 126 ust.
     6,

     uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

     uwzględniając uwagi przedstawione przez Cypr,

     a także mając na uwadze, co następuje:

     (1)    Zgodnie z art. 126 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) państwa
            członkowskie unikają nadmiernego deficytu budżetowego.

     (2)    Pakt stabilności i wzrostu opiera się na dążeniu do zapewnienia solidnych finansów
            państwa jako środka służącego umocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego,
            trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.

     (3)    Procedura nadmiernego deficytu określona w art. 126 Traktatu oraz wyjaśniona w
            rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia
            i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu4, które jest częścią paktu stabilności i
            wzrostu, przewiduje podjęcie decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu.
            Załączony do Traktatu Protokół w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego
            deficytu zawiera dalsze postanowienia dotyczące wdrażania procedury nadmiernego
            deficytu. Szczegółowe zasady i definicje w zakresie stosowania postanowień
            wspomnianego protokołu określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/20095.

     (4)    Przeprowadzona w 2005 r. reforma paktu stabilności i wzrostu miała na celu
            wzmocnienie jego skuteczności i podstaw gospodarczych oraz ochronę stabilności
            finansów publicznych w perspektywie długoterminowej. W szczególności jej celem
            było, by na wszystkich etapach procedury nadmiernego deficytu w pełni
            uwzględniono kontekst gospodarczy i budżetowy. W związku z powyższym pakt
            stabilności i wzrostu zawiera ramy wspierające realizację polityki rządu mającej na
            celu szybkie przywrócenie dobrego stanu finansów publicznych, z uwzględnieniem
            sytuacji gospodarczej.

     4
            Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6.
     5
            Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 1.

PL                                                 7                                                PL
 ---pagebreak---      (5)   Postanowienia art. 126 ust. 5 Traktatu nakładają na Komisję obowiązek skierowania
           opinii do Rady w przypadku uznania przez Komisję, że w państwie członkowskim
           istnieje nadmierny deficyt lub że taki deficyt może wystąpić. Uwzględniwszy swoje
           sprawozdanie opracowane zgodnie z art. 126 ust. 3 oraz wziąwszy pod uwagę opinię
           Komitetu Ekonomiczno-Finansowego wydaną zgodnie z art. 126 ust. 4, Komisja
           stwierdziła, że na Cyprze istnieje nadmierny deficyt. W związku z tym dnia [15
           czerwca 2010 r.] Komisja przedstawiła Radzie stosowną opinię w sprawie Cypru6.

     (6)   Artykuł 126 ust. 6 Traktatu stanowi, że Rada po dokonaniu ogólnej oceny, a przed
           podjęciem decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu, zobowiązana jest
           rozważyć ewentualne uwagi zgłaszane przez dane państwo członkowskie. W
           przypadku Cypru ogólna ocena prowadzi do następujących wniosków.

     (7)   Zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze Cypru w kwietniu 2010 r. deficyt
           sektora władz publicznych w 2009 r. wyniósł 6,1 % PKB i tym samym przekroczył
           wartość referencyjną ustaloną na poziomie 3 % PKB. Deficyt nie był zbliżony do
           wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB, ale można uznać, że jej przekroczenie
           ma charakter wyjątkowy w rozumieniu Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu.
           Wynika ono w szczególności ze znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej w
           rozumieniu Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu. Według prognozy służb Komisji
           z wiosny 2010 r. realny PKB Cypru ulegnie dalszemu zmniejszeniu, chociaż już w
           mniejszym stopniu, o prawie ½ % w 2010 r. w porównaniu ze spadkiem o 1¾ % w
           roku 2009. Nie można jednak uznać, że planowane przekroczenie wartości
           referencyjnej ma charakter tymczasowy. Według prognozy służb Komisji z wiosny
           2010 r., przy założeniu niezmiennego kursu polityki deficyt budżetowy w 2011 r.
           powinien osiągnąć około 7¾ % PKB. Przewidziane w Traktacie kryterium dotyczące
           deficytu nie jest spełnione.

     (8)   Zgodnie z danymi przekazanymi przez władze Cypru w kwietniu 2010 r. dług brutto
           sektora władz publicznych kształtuje się w 2009 r. poniżej wartości referencyjnej
           wynoszącej 60 % PKB, a dokładnie na poziomie 56,2 % PKB. W odniesieniu do roku
           2010 Cypr zgłosił planowany dług w wysokości 62 % PKB, przekraczający tym
           samym określoną w Traktacie wartość referencyjną wynoszącą 60 % PKB. W
           prognozie służb Komisji z wiosny 2010 r. przewiduje się, że w 2010 r. dług wzrośnie
           do 62,3 % PKB, a następnie do 67,6 % w roku 2011, ze względu na pogorszenie salda
           pierwotnego. W tym kontekście nie można uznać, że wskaźnik zadłużenia zmniejsza
           się dostatecznie i zbliża się do wartości referencyjnej w zadowalającym tempie w
           rozumieniu Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu. Przewidziane w Traktacie
           kryterium zadłużenia nie jest spełnione.

     (9)   Zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 „istotne czynniki” mogą
           zostać uwzględnione w procesie podejmowania decyzji Rady w sprawie istnienia
           nadmiernego deficytu zgodnie z art. 126 ust. 6 wyłącznie wtedy, gdy spełniony jest
           podwójny warunek: deficyt zbliża się do wartości referencyjnej oraz przekroczenie
           przez niego tej wartości ma charakter tymczasowy. W przypadku Cypru ten podwójny
           warunek nie jest spełniony. Dlatego też istotne czynniki nie zostały uwzględnione w
           procesie podejmowania niniejszej decyzji,

     6
           Wszystkie dokumenty związane z procedurą nadmiernego deficytu dotyczącą Cypru dostępne są na
           następującej stronie internetowej:
           http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/deficit/countries/index_en.htm.

PL                                                  8                                                     PL
 ---pagebreak---      PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                              Artykuł 1

     Z ogólnej oceny wynika, że na Cyprze istnieje nadmierny deficyt.

                                              Artykuł 2

     Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Cypryjskiej.

     Sporządzono w Brukseli, dnia 15.6.2010

                                                W imieniu Rady
                                                Przewodniczący
                                                […]

PL                                                9                     PL