               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.1.2021
            COM(2021) 26 final
            2021/0013(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w grupie ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) oraz w Grupie Roboczej ds. Transportu Drogowego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w grupie ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) oraz w Grupie Roboczej ds. Transportu Drogowego (SC.1) Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ) w związku z planowaną zmianą AETR, w odniesieniu do włączenia do tej umowy specyfikacji technicznych inteligentnego tachografu.

               W następstwie dyskusji na forum grupy ekspertów ds. AETR i wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2020/1054
                  1
               , które zawiera zmienione przepisy dotyczące tachografów, należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w kontekście kolejnych posiedzeń grupy ekspertów ds. AETR i Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego (SC.1) EKG ONZ.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.AETR

               Umowa europejska dotycząca pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe („AETR”) ma na celu harmonizację ram prawnych umawiających się stron umowy w zakresie czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku dla kierowców zawodowych, a także odpowiednich wymagań technicznych dotyczących budowy i instalacji tachografu. Umowa AETR weszła w życie w dniu 5 stycznia 1976 r. Była ona następnie zmieniana, ostatnio w dniu 20 września 2010 r.

               Wszystkie państwa członkowskie są stronami tej umowy.

               2.2.Grupa ekspertów ds. AETR i Grupa Robocza ds. Transportu Drogowego

               Grupa ekspertów ds. AETR jest nieformalną grupą techniczną utworzoną przez Komitet ds. Transportu Lądowego EKG ONZ w celu opracowania propozycji zmian w umowie.

               Grupa Robocza ds. Transportu Drogowego (SC.1) jest powołaną przez Komitet ds. Transportu Lądowego grupą, która promuje rozwój i ułatwianie międzynarodowego transportu drogowego poprzez harmonizację i uproszczenie przepisów i wymogów związanych z transportem drogowym.

               Formalne przyjęcie wniosku dotyczącego zmiany AETR odbywa się zgodnie z art. 21 umowy, który stanowi, że każda z umawiających się stron może proponować zmiany w umowie. Wniosek musi zostać przedłożony Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych. Umawiające się strony mają następnie sześć miesięcy na zgłoszenie zastrzeżenia wobec wniosku. Wniosek uznaje się za przyjęty, jeżeli żadna z umawiających się stron nie zgłosi zastrzeżenia do proponowanej zmiany.

               W praktyce wszystkie proponowane zmiany AETR są najpierw omawiane i uzgadniane na forum SC.1, zanim zostaną przedłożone Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych przez jedną z umawiających się stron. Jeżeli wniosek obejmuje zmiany w suplementach 1, 2 lub 3 do załącznika do umowy lub w artykułach wprowadzających w suplemencie 1B do umowy, wymaga on przyjęcia przez grupę SC.1 zwykłą większością obecnych i głosujących umawiających się stron, jak określono w art. 22, art. 22 bis i art. 22 ter umowy.

               2.3.Potrzeba przyjęcia decyzji przez Radę

               Stanowisko UE ustanowione decyzją Rady (UE) 2016/1877
                  2
                obejmowało następujące elementy:

               –skreślenie art. 22 bis AETR, który przewiduje automatyczne stosowanie specyfikacji tachografu w odniesieniu do AETR, oraz zastąpienie go procedurą określoną w art. 22 umowy. Procedura określona w art. 22 zostałaby nieznacznie zmodyfikowana, aby uniknąć sytuacji, w której zmianom specyfikacji tachografu może się sprzeciwić zaledwie jedna trzecia umawiających się stron;

               –zmianę art. 14 umowy mającą na celu umożliwienie przystąpienia UE do umowy;

               –zmianę art. 10 umowy mającą na celu umieszczenie odniesienia do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014
                  3
                oraz do załącznika 1C do rozporządzenia (UE) 2016/799
                  4
                ustanawiającego specyfikacje techniczne inteligentnego tachografu.

               Ponadto w dniu 19 listopada 2018 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2018/1926
                  5
                w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w kwestii wdrożenia systemu Tachonet przez umawiające się strony AETR spoza UE w oparciu o technologię „e-Delivery”.

               Konieczne jest ustalenie nowego stanowiska UE w kontekście kolejnych posiedzeń grupy ekspertów ds. AETR i Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego, które odbędą się odpowiednio w lutym 2021 r. i październiku 2021 r. To nowe stanowisko musi uwzględniać dyskusje prowadzone na forum grupy ekspertów ds. AETR od października 2016 r. oraz wejście w życie w dniu 20 sierpnia 2020 r. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054
                  6
                zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w sprawie tachografów.

               Rozporządzenie (UE) 2020/1054 stanowi, że położenie pojazdu ma być zapisywane automatycznie, w szczególności za każdym razem, gdy pojazd przekracza granicę państwa członkowskiego i kiedy wykonywany jest załadunek lub rozładunek pojazdu. Te nowe wymogi wymagają opracowania nowej wersji inteligentnego tachografu („inteligentny tachograf w wersji 2”), który będzie musiał być instalowany w nowo rejestrowanych pojazdach nie później niż dwa lata po przyjęciu przez Komisję specyfikacji technicznych, a mianowicie nie później niż w sierpniu 2023 r. Co więcej, inteligentny tachograf w wersji 2 będzie musiał być instalowany nie tylko w nowo rejestrowanych pojazdach, ale również we wszystkich pojazdach uczestniczących w transporcie międzynarodowym, nie później niż trzy lata od końca roku wejścia w życie specyfikacji technicznych dla pojazdów wyposażonych w tachograf analogowy i tachograf cyfrowy zgodny ze specyfikacjami, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, zmienionego rozporządzeniem (UE) 2020/1054, oraz nie później niż cztery lata od wejścia w życie specyfikacji technicznych dla pojazdów wyposażonych w inteligentny tachograf, o których mowa w art. 3 ust. 4a rozporządzenia (UE) nr 165/2014, zmienionego rozporządzeniem (UE) 2020/1054. Te zmiany w prawie UE powinny znaleźć odzwierciedlenie w dyskusjach prowadzonych w ramach AETR.

               3.Aktualna sytuacja – postępy w negocjacjach

               3.1.Wdrożenie inteligentnego tachografu w ramach AETR

               Od 2016 r. nie udało się poczynić postępów w zakresie reformy ram instytucjonalnych umowy, w szczególności odnośnie do zmiany art. 14 w celu umożliwienia przystąpienia UE do umowy oraz zmiany zasad przyjmowania specyfikacji tachografu w art. 22. Aspekty te spotkały się dotychczas ze sprzeciwem umawiających się stron umowy spoza UE.

               Wszystkie umawiające się strony umowy, w tym państwa członkowskie, zgadzają się jednak co do potrzeby jak najszybszego włączenia do umowy specyfikacji technicznych inteligentnego tachografu z dwóch powodów. Po pierwsze, umawiające się strony AETR spoza UE powinny spełniać te same wysokie standardy UE w zakresie kontroli aktywności kierowców poprzez wdrożenie najbardziej zaawansowanej wersji tachografu. W tym kontekście należy zauważyć, że pojazdy rejestrowane w UE od czerwca 2019 r. są wyposażone w inteligentny tachograf oraz że wersja 2 inteligentnego tachografu zostanie wdrożona w nowo rejestrowanych samochodach ciężarowych i autobusach o masie powyżej 3,5 tony nie później niż w sierpniu 2023 r. zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2020/1054 w ramach pierwszego pakietu na rzecz mobilności. Po drugie, do czasu włączenia do umowy specyfikacji inteligentnego tachografu umawiające się strony AETR spoza UE mogłyby zasadniczo zakazać dostępu do swoich terytoriów pojazdom zarejestrowanych w UE i wyposażonym w inteligentny tachograf.

               Od 2018 r. dyskusje na forum grupy ekspertów ds. AETR koncentrowały się zatem na włączeniu specyfikacji technicznych inteligentnego tachografu do umowy. W związku z tym osiągnięto porozumienie co do specyfikacji inteligentnego tachografu oraz formy, w jakiej powinny one zostać włączone do umowy.

               W wyniku tego porozumienia w dniu 8 kwietnia 2020 r. Chorwacja skierowała do sekretariatu EKG ONZ formalny wniosek w imieniu UE o włączenie specyfikacji technicznych inteligentnego tachografu do umowy. Przedmiotowy formalny wniosek opiera się na specyfikacjach technicznych przyjętych przez Komisję w jej rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2016/799, uwzględniając ograniczoną liczbę dostosowań do kontekstu AETR:

               –zastąpienie terminów „państwa członkowskie” i „urządzenie rejestrujące” (recording equipment) odpowiednio przez „Umawiające się Strony” i „przyrząd kontrolny” (control device);

               –możliwość ograniczenia, zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi, mocy przesyłowej DSRC (wydzielonej łączności krótkiego zasięgu) oraz transmisji danych za pośrednictwem interfejsu ITS;

               –zastąpienie wszystkich odniesień do prawodawstwa UE odniesieniami do aktów międzynarodowych o takiej samej treści, takich jak regulaminy EKG ONZ.

               Ponadto normy EN, o których mowa w specyfikacjach tachografu, powinny zostać zastąpione normami ISO w terminie pięciu lat od daty wejścia w życie specyfikacji inteligentnego tachografu w ramach AETR.

               Żadna z powyższych modyfikacji nie będzie miała wpływu na interoperacyjność inteligentnego tachografu i jego elementów składowych.

               3.2.Data rozpoczęcia stosowania specyfikacji inteligentnego tachografu

               Chociaż poczyniono znaczne postępy w dyskusjach na temat treści specyfikacji inteligentnego tachografu, to nadal toczy się debata na temat daty, od której specyfikacje te powinny stać się obowiązkowe dla umawiających się stron AETR spoza UE. Federacja Rosyjska wnioskuje o czteroletni okres przejściowy, począwszy od wejścia w życie odpowiedniej zmiany umowy, tj. taki sam okres, jaki przewidziano dla stosowania poprzednich wersji tachografu przez umawiające się strony AETR.

               Taki okres przejściowy znacznie opóźniłby wdrożenie inteligentnego tachografu przez umawiające się strony AETR spoza UE. Jeżeli na posiedzeniu SC.1 w październiku 2021 r. zostanie osiągnięte porozumienie w kwestii specyfikacji technicznych inteligentnego tachografu i daty rozpoczęcia ich stosowania, to biorąc pod uwagę przewidywany czas potrzebny sekretariatowi grupy ekspertów na przygotowanie dokumentacji do przyjęcia specyfikacji oraz sześciomiesięczną procedurę przyjmowania określoną w art. 22 umowy, oczekuje się, że specyfikacje nie zostaną przyjęte i włączone do umowy przed czerwcem 2022 r. Jeżeli specyfikacje staną się obowiązkowe cztery lata po wejściu w życie zmiany, umawiające się strony AETR spoza UE zaczną instalować inteligentne tachografy w nowo rejestrowanych pojazdach na ich terytorium nie wcześniej niż w czerwcu 2026 r., tj. około 7 lat po UE.

               4.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Włączenie do umowy inteligentnego tachografu w wersji 2 przyczyni się do lepszego egzekwowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu i czasu odpoczynku w obszarze AETR dzięki rejestrowaniu w tachografie dodatkowych pozycji pojazdu. Biorąc pod uwagę, że wszystkie pojazdy zarejestrowane w UE będą musiały być wyposażone w inteligentny tachograf w wersji 2 w roku 2025
                  7
               , włączenie do umowy specyfikacji inteligentnego tachografu w wersji 2 pozwoli również uniknąć sytuacji, w której pojazdy wyposażone w dwie różne wersje inteligentnego tachografu będą nadal poruszać się przez długi czas na terytorium UE.

               Biorąc pod uwagę, że nowo zarejestrowane pojazdy w UE będą musiały być wyposażone w inteligentny tachograf w wersji 2 od około połowy 2023 r., UE może zgodzić się, by inteligentny tachograf w wersji 2 był instalowany w nowo rejestrowanych pojazdach w państwach spoza UE będących umawiającymi się stronami AETR nie później niż z końcem roku 2025. Umawiającym się stronom AETR spoza UE można przyznać dodatkowy dwuletni okres przejściowy na zainstalowanie inteligentnego tachografu w wersji 2 we wszystkich pojazdach uczestniczących w operacjach transportowych na terytorium UE, tj. nie później niż do końca 2027 r.

               Na posiedzeniu grupy ekspertów ds. AETR w październiku 2020 r. Komisja przedstawiła główne funkcje inteligentnego tachografu w wersji 2 oraz zmiany, jakie mają zostać wprowadzone w specyfikacjach, które zostały przedłożone sekretariatowi EKG ONZ w imieniu Unii w dniu 8 kwietnia 2020 r. (specyfikacje odpowiadające wersji 1 inteligentnego tachografu). Na podstawie aktu wykonawczego dotyczącego specyfikacji technicznych inteligentnego tachografu w wersji 2, który ma zostać przyjęty przez Komisję w 2021 r., UE przedstawi AETR na późniejszym etapie – najprawdopodobniej na posiedzeniu grupy ekspertów ds. AETR w październiku 2021 r. – zmieniony suplement techniczny (suplement 1C) wraz ze specyfikacjami technicznymi inteligentnego tachografu w wersji 2, który należy włączyć do umowy.

               Ponadto należy zmienić niektóre aspekty stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu UE, określone w decyzji (UE) 2016/1877. Jeżeli chodzi o art. 22 umowy, stanowisko UE określone w decyzji (UE) 2016/1877 przewidywało przedłożenie w imieniu Unii wniosku dotyczącego zmian tego artykułu w celu, między innymi, wprowadzenia postanowień, zgodnie z którymi dana poprawka zostaje przyjęta, jeżeli nie więcej niż połowa właściwych organów administracyjnych umawiających się stron powiadomi Sekretarza Generalnego o swoim sprzeciwie wobec tej poprawki, podczas gdy umowa AETR stanowi obecnie, że jedna trzecia umawiających się stron może sprzeciwić się poprawce. Zmiana zaproponowana przez UE spotkała się ze zdecydowanym sprzeciwem umawiających się stron AETR spoza UE. W związku z tym nie proponuje się już żadnych zmian w odniesieniu do obecnej procedury przewidzianej w art. 22.

               Ponadto, w związku ze stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu UE, określonym w decyzji (UE) 2016/1877, po dyskusjach na forum grupy ekspertów ds. AETR nie wydaje się już konieczne skreślenie art. 22 bis umowy, który będzie mieć nadal zastosowanie do poprzednich wersji tachografu.

               Zmiana art. 14 umowy w celu umożliwienia przystąpienia UE do AETR, do której odnosiła się decyzja Rady (UE) 2016/1877, pozostaje nienaruszona i w związku z tym UE będzie nadal wnioskować o jej wprowadzenie.

               W październiku 2020 r. UE przedstawiła grupie ekspertów ds. AETR swoje wstępne opinie na temat inteligentnego tachografu i głównych dodatkowych funkcji. UE przedstawiła również wstępne opinie na temat dat wdrożenia inteligentnego tachografu w wersji 2 w ramach umowy. UE potwierdziła, że oficjalne stanowisko UE zostanie przedłożone sekretariatowi EKG ONZ w kontekście dyskusji, która odbędzie się na forum grupy ekspertów ds. AETR w lutym 2021 r.

               Pierwszy projekt wniosku dotyczącego specyfikacji inteligentnego tachografu w wersji 2 mógłby zostać przedstawiony na posiedzeniu grupy ekspertów ds. AETR w lutym 2021 r.

               5.Krótki opis proponowanych zmian

               5.1Zmiana art. 10 w celu umieszczenia odniesienia do specyfikacji technicznych inteligentnego tachografu

               Biorąc pod uwagę, że specyfikacje techniczne inteligentnego tachografu w wersji 2 zostaną włączone jako nowy suplement 1C do załącznika do umowy, art. 10 powinien odnosić się do tych specyfikacji, które należy uznawać za zgodne z wymogami umowy od dnia wejścia w życie odpowiedniej zmiany umowy.

               5.2Zmiana art. 13 umożliwiająca wprowadzenie okresu przejściowego na wdrożenie inteligentnego tachografu

               Art. 13 ustanawia czteroletni okres przejściowy, zanim specyfikacje techniczne tachografu staną się obowiązkowe dla umawiających się stron AETR. Jeśli chodzi o inteligentny tachograf w wersji 2, najpóźniej od dnia 31 grudnia 2025 r. nowo rejestrowane pojazdy powinny być wyposażone w taki inteligentny tachograf. Pojazdy wykorzystywane w transporcie międzynarodowym powinny zostać wyposażone w inteligentny tachograf najpóźniej do dnia 31 grudnia 2027 r.

               5.3.Zmiana art. 14 w celu umożliwienia organizacjom integracji regionalnej przystępowania do AETR

               Art. 14 ogranicza możliwość przystąpienia do AETR do państw będących członkami EKG ONZ lub państw dopuszczonych do EKG ONZ z głosem doradczym. Aby umożliwić przystąpienie UE, należy zmienić art. 14, tak aby organizacje integracji regionalnej również kwalifikowały się do przystępowania do umowy.

               5.4Zmiana art. 22 w celu zastosowania procedury określonej w tym artykule w odniesieniu do modyfikacji specyfikacji technicznych inteligentnego tachografu

               Procedura określona w art. 22 umowy powinna mieć również zastosowanie do inteligentnego tachografu w wersji 2, która zostanie określona w nowym suplemencie 1C. Art. 22 bis należy pozostawić w umowie w formie niezmienionej i będzie miał on nadal zastosowanie do tachografu cyfrowego.

               5.5Włączenie specyfikacji technicznych inteligentnego tachografu jako suplementu 1C do AETR

               Pełny tekst specyfikacji technicznych inteligentnego tachografu w wersji 2 należy włączyć do umowy jako suplement 1C do załącznika do umowy. Wniosek UE dotyczący suplementu 1C będzie dostępny w 2021 r. Zostanie on opracowany na podstawie specyfikacji przedłożonych w imieniu Unii w dniu 8 kwietnia 2020 r. (inteligentny tachograf w wersji 1) oraz specyfikacji UE, które mają zostać przyjęte przez Komisję w 2021 r. na podstawie rozporządzenia (UE) 2020/1054.

               5.6Modyfikacja świadectwa homologacji w celu uwzględnienia homologacji dotyczących inteligentnego tachografu i jego elementów składowych

               Świadectwo homologacji w rozdziale III w suplemencie 2 musi zostać zmienione w celu objęcia jego zakresem suplementu 1C, tj. inteligentnego tachografu.

               6.Podstawa prawna

               6.1Proceduralna podstawa prawna

               6.1.1Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu, czy też stroną danej umowy
                  8
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono również instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  9
               .

               6.1.2Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Grupa Robocza ds. Transportu Drogowego (SC.1) jest organem utworzonym przez EKG ONZ.

               Akt, który Grupa Robocza ds. Transportu Drogowego ma uzgodnić przed przedłożeniem zmian Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych do przyjęcia zgodnie z art. 21 umowy, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 14 AETR.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               6.2Materialna podstawa prawna

               6.2.1Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               6.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do polityki transportowej.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 91.

               6.3Konkluzja

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 91 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               7.Publikacja planowanego aktu

               Zmiany umowy, po ich przyjęciu, należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0013 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w grupie ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) oraz w Grupie Roboczej ds. Transportu Drogowego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa europejska dotycząca pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR)
                  10
                weszła w życie w dniu 5 stycznia 1976 r. Ostatnio zmieniono ją w dniu 20 września 2010 r.

               (2)Zgodnie z art. 21 AETR każda umawiająca się strona może przedłożyć Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych propozycje zmian w umowie. Propozycje te są najpierw omawiane na forum Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego („SC.1”) Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), zanim zostaną przedłożone Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

               (3)Przewiduje się, że grupa ekspertów ds. AETR podczas 25. planowanej sesji w lutym 2021 r. oraz grupa SC.1 podczas 116. planowanej sesji w październiku 2021 r. omówią zmiany AETR w celu wprowadzenia inteligentnego tachografu.

               (4)Art. 22 bis AETR stanowi, że zmiany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85
                  11
                dotyczącym tachografu cyfrowego są automatycznie przyjmowane przez wszystkie umawiające się strony AETR, bez formalnych konsultacji czy też głosowania. Brak uczestnictwa umawiających się stron AETR w procesie opracowywania i przyjmowania specyfikacji technicznych tachografu cyfrowego jest jedną z głównych przyczyn niezadowolenia niektórych umawiających się stron. W komunikacie Komisji „Tachograf cyfrowy: mapa drogowa dla dalszych działań”
                  12
                stwierdza się, że taki mechanizm stanowi zagrożenie dla właściwego i zharmonizowanego wdrożenia tachografów cyfrowych przez umawiające się strony spoza Unii. W interesie Unii leży zatem zmiana procesu decyzyjnego w odniesieniu do tachografów cyfrowych, a także zaproponowanie grupie ekspertów ds. AETR zastosowania procedury określonej w art. 22 ust. 1, 2 i 3, w celu włączenia specyfikacji technicznych inteligentnego tachografu do AETR. Art. 22 bis powinien pozostać w mocy w odniesieniu do ewentualnych przyszłych zmian w poprzednich wersjach tachografu.

               (5)Art. 10 AETR stanowi, że tachograf, który w zakresie konstrukcji, instalacji, działania i kontroli odpowiada rozporządzeniu (EWG) nr 3821/85, uznaje się za zgodny z wymogami umowy AETR. Należy zmienić art. 10 w celu włączenia odniesienia do specyfikacji technicznych inteligentnego tachografu, które należy uznawać za zgodne z wymogami AETR od daty wejścia w życie suplementu 1C do załącznika do AETR.

               (6)Dokładną datę wdrożenia inteligentnego tachografu w ramach AETR należy określić w art. 13 AETR dotyczącym przepisów przejściowych.

               (7)Art. 14 AETR nie umożliwia przystąpienia do AETR podmiotom innym niż państwa będące członkami EKG ONZ i państwa dopuszczone do EKG ONZ z głosem doradczym. Z tego powodu, w celu umożliwienia przystąpienia Unii do AETR, należy zaproponować zmianę art. 14, aby umożliwić przystępowanie do tej umowy organizacjom integracji regionalnej.

               (8)Za przystąpieniem Unii do AETR przemawia kilka argumentów. Po pierwsze, Unia ma wyłączne kompetencje w dziedzinie pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy, co zostało potwierdzone w orzeczeniu w sprawie 22/70. Po drugie, przystąpienie do AETR zagwarantowałoby skuteczną reprezentację interesów Unii w ramach AETR. Ponadto specyfika AETR i proponowanego procesu decyzyjnego uzasadniają, dlaczego Unia, a nie państwa członkowskie, powinna stać się umawiającą stroną.

               (9)Specyfikacje techniczne inteligentnego tachografu, które mają zostać włączone do AETR jako suplement 1C do załącznika do tej umowy, należy opracować na podstawie specyfikacji przedłożonych grupie ekspertów ds. AETR w imieniu Unii w dniu 8 kwietnia 2020 r. oraz na podstawie specyfikacji, które mają zostać przyjęte przez Komisję w 2021 r. na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054
                  13
               .

               (10)Świadectwo homologacji dla tachografów cyfrowych, określone w rozdziale III w suplemencie 2 do załącznika do AETR, powinno zostać zmodyfikowane, tak aby mogło być używane również na potrzeby homologacji inteligentnych tachografów i ich elementów składowych.

               (11)Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach grupy ekspertów ds. AETR oraz Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego w celu osiągnięcia ogólnoeuropejskiej harmonizacji w dziedzinie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym (tachografów).

               (12)Stanowisko Unii ma być wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami grupy ekspertów ds. AETR oraz Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego EKG ONZ, działające wspólnie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w trakcie 25. posiedzenia grupy ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) oraz w trakcie 116. posiedzenia Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego EKG ONZ, powinno być zgodne z proponowanymi zmianami AETR określonymi w załączniku do niniejszej decyzji.

               Formalne i drobne zmiany stanowiska, o którym mowa w akapicie pierwszym, mogą zostać uzgodnione bez konieczności wprowadzania do niego zmian.

               Artykuł 2

               1.Stanowisko, o którym mowa w art. 1, ma być wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami grupy ekspertów ds. AETR oraz Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego EKG ONZ, działające wspólnie,

               2.Państwa członkowskie przekazują zaproponowane zmiany grupie ekspertów ds. AETR.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.U. L 249 z 15.7.2020, s. 1).

                     (2)

                        Decyzja Rady (UE) 2016/1877 z dnia 17 października 2016 r. dotycząca stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w grupie ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) oraz w Grupie Roboczej ds. Transportu Drogowego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (Dz.U. L 288 z 22.10.2016, s. 49).

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1).

                     (4)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz.U. L 139 z 26.5.2016, s. 1).

                     (5)

                        Decyzja Rady (UE) 2018/1926 z dnia 19 listopada 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w grupie ekspertów Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (Dz.U. L 313 z 10.12.2018, s. 13).

                     (6)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.U. L 249 z 31.7.2020, s. 1).

                     (7)

                        Zob. art. 3 ust. 4 i 4a rozporządzenia (UE) nr 165/2014, zmienionego rozporządzeniem (UE) 2020/1054.

                     (8)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (9)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (10)

                        Dz.U. L 95 z 8.4.1978, s. 1.

                     (11)

                        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 370 z 31.12.1985, s. 8).

                     (12)

                        COM(2011) 454 final.

                     (13)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.U. L 249 z 31.7.2020, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.1.2021
            COM(2021) 26 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w grupie ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) oraz w Grupie Roboczej ds. Transportu Drogowego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ

               ZAŁĄCZNIK

               W umowie AETR wprowadza się następujące zmiany:

               1)w art. 1 dodaje się literę x) w brzmieniu:

               „x)
                     »organizacja integracji regionalnej« oznacza każdą organizację utworzoną przez suwerenne państwa danego regionu, właściwą w zakresie niektórych spraw regulowanych niniejszą Umową i która została należycie upełnomocniona do podpisania i ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej Umowy.”;

               2)w art. 10 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

               „4.
                     Od daty wejścia w życie suplementu 1C do załącznika do niniejszej Umowy pojazdy z przyrządem kontrolnym, który odpowiada wymaganiom rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799
                  1
                i aktów je zmieniających lub suplementu 1C do załącznika do niniejszej Umowy w zakresie konstrukcji, instalacji, działania i kontroli, uznaje się za zgodne z wymaganiami niniejszej Umowy.”;

               3)w art. 13 ust. 2 dodaje się lit. c) w brzmieniu:

               „c)
                     Suplement 1C staje się obowiązkowy dla państw, które są Umawiającymi się Stronami niniejszego Umowy, nie później niż dnia 31 grudnia 2025 r. W związku z tym wszystkie pojazdy objęte zakresem niniejszej Umowy, wprowadzane do użytku po raz pierwszy od dnia 1 stycznia 2026 r., muszą być wyposażone w cyfrowy przyrząd kontrolny odpowiadający tym nowym wymaganiom. Od dnia wejścia w życie odpowiednich zmian niniejszej Umowy Umawiające się Strony, które nie wprowadziły jeszcze tych zmian w swoich państwach, akceptują i kontrolują na swoim terytorium pojazdy zarejestrowane w innej Umawiającej się Stronie niniejszej Umowy, które są już wyposażone w taki cyfrowy przyrząd kontrolny.

               Od dnia 1 stycznia 2028 r. wszystkie pojazdy używane w transporcie międzynarodowym muszą być wyposażone w cyfrowy przyrząd kontrolny zgodny z suplementem 1C.

               Umawiające się Strony podejmują niezbędne kroki, aby móc wydać karty kierowcy, o których mowa w suplemencie 1C, nie później niż dnia 1 października 2025 r.”;

               4)w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:

               a)dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

               „1a.
                     Niniejsza Umowa jest również otwarta do podpisu przez organizacje integracji regionalnej.

               Do celów zmiany suplementów 1, 1B, 1C, 2 oraz 3 przedstawiciel organizacji integracji regionalnej będącej Umawiającą się Stroną Umowy przekazuje głosy jej państw członkowskich bez konieczności udziału tych państw przy głosowaniu.”;

               b)ust. 5 otrzymuje brzmienie:

               „5.
                     W stosunku do każdego państwa lub każdej organizacji integracji regionalnej, które ratyfikują niniejszą Umowę lub przystąpią do niej po złożeniu ósmego dokumentu ratyfikacji lub przystąpienia wymienionego w ustępie 4 niniejszego artykułu, Umowa wejdzie w życie sto osiemdziesiątego dnia po złożeniu przez to państwo lub organizację integracji regionalnej dokumentu ratyfikacji lub przystąpienia.”;

               5)w art. 22 wprowadza się następujące zmiany:

               a)ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

               „1.
                     Suplementy 1, 1C i 2 do załącznika do niniejszej Umowy mogą być zmieniane zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule.

               2.
                     Na wniosek jednej z Umawiających się Stron wszelkie proponowane zmiany w suplementach 1, 1C lub 2 do załącznika do niniejszej Umowy są rozpatrywane przez główną Grupę Roboczą ds. Transportu Drogowego w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej.”;

               b)dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

               „6.
                     Jeżeli wniosek dotyczący zmiany w suplemencie 1C do załącznika do niniejszej Umowy wymaga zmiany innych postanowień Umowy, zmiany w suplemencie 1C nie mogą wejść w życie przed wejściem w życie zmian odnoszących się do innych postanowień zgodnie z art. 21. Jeżeli w takim przypadku zmiany w suplemencie 1C przedkładane są równocześnie ze zmianami innych postanowień Umowy, datą ich wejścia w życie jest data wynikająca z zastosowania procedury określonej w art. 21.”;

               6)dodaje się nowy suplement 1C, oparty na specyfikacjach technicznych, które mają zostać przyjęte przez Komisję na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054
                  2
               , dostosowanych do kontekstu AETR;

               7)w suplemencie 2 rozdział III „Świadectwo homologacji dla produktów zgodnych z suplementem 1B” otrzymuje brzmienie:

               „III. Świadectwo homologacji dla produktów zgodnych z suplementem 1B/1C (1)

               Po przeprowadzeniu homologacji Umawiająca się Strona wydaje świadectwo homologacji sporządzone zgodnie z poniższym wzorem. Umawiające się Strony wykorzystują kopię tego dokumentu do informowania pozostałych Umawiających się Stron o udzielonych lub cofniętych homologacjach.

               Świadectwo homologacji dla produktów zgodnych z suplementem 1B/1C (1)

               Nazwa właściwego organu administracyjnego

               Zawiadomienie dotyczące (2):

               homologacji

               cofnięcia homologacji

               modelu przyrządu kontrolnego

               komponentu przyrządu kontrolnego (3)

               karty kierowcy

               karty warsztatowej

               karty firmowej

               karty inspektora

               Nr homologacji ………………………………

               (1)Znak producenta lub znak handlowy

               (2)Nazwa modelu

               (3)Nazwa producenta

               (4)Adres producenta

               (5)Zgłoszono do homologacji w dniu ………………………………………

               (6)Laboratorium lub laboratoria badawcze

               (7)Data i numer sprawozdania ………………………………………..

               (8)Data homologacji

               (9)Data cofnięcia homologacji

               (10)Model(-e) komponentu(-ów) przyrządu kontrolnego, z którym

               komponent ma być użytkowany …………………………………….

               (11)Miejscowość
                     ...

               (12)Data …………………………………………………………….

               (13)Załączone dokumenty opisowe ……………………………….

               (14)Uwagi (w tym nałożenie plomb, jeśli jest wymagane) …………

                  ………………………………………………………………………..

                  ………………………………………………………………………..

                  ………………………..

                  (Podpis)

               (1) Wybrać odpowiednio suplement 1B lub 1C.

               (2) Zaznaczyć właściwe pola.

               (3) Określić komponent, którego dotyczy zawiadomienie.”.

                     (1)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz.U. L 139 z 26.5.2016, s. 1).

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.U. L 249 z 31.7.2020, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.5.2019
            COM(2019) 206 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Rumunii, Włochom i Austrii

               UZASADNIENIE

               1.Kontekst wniosku

               Niniejsza decyzja dotyczy uruchomienia środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (FSUE) na kwotę 293 551 794 EUR w celu udzielenia pomocy Rumunii, Włochom i Austrii w związku z klęskami żywiołowymi, które dotknęły te kraje w 2018 r. Uruchomieniu tych środków towarzyszy projekt budżetu korygującego (PBK) nr 3/2019
                  1
               , w którym wnioskuje się o zapisanie potrzebnych środków w budżecie ogólnym na 2019 r. zarówno w zobowiązaniach, jak i płatnościach.

               2.Informacje i warunki

               2.1Rumunia – powodzie w regionie północno-wschodnim, które miały miejsce latem 2018 r.

               Od połowy czerwca do początku sierpnia 2018 r. w regionie północno-wschodnim Rumunii występowały powtarzające się intensywne opady deszczu, a wynikające z nich rozległe powodzie spowodowały znaczne szkody w infrastrukturze i gospodarstwach domowych oraz straty w rolnictwie.

               1)Rumunia wystąpiła z wnioskiem o wkład finansowy z FSUE w dniu 7 września 2018 r., dotrzymując terminu 12 tygodni po pierwszym wystąpieniu szkód. Wniosek ograniczał się do regionu północno-wschodniego, który był zdecydowanie najbardziej dotknięty powodziami i w którym pierwsze szkody odnotowano w dniu 16 czerwca. W swoim wniosku władze rumuńskie zapowiedziały, że wkrótce prześlą aktualizację, ponieważ ocena szkód nie była jeszcze kompletna ze względu na długi okres trwania powodzi.

               2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową.

               3)Wniosek został złożony na podstawie kryteriów definiujących „regionalną klęskę żywiołową” określonych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia. W pierwszym wniosku z dnia 7 września władze rumuńskie oszacowały łączną wartość szkód bezpośrednich na 196,8 mln EUR. Ponieważ kwota ta stanowi jedynie 1,24 % PKB dotkniętego skutkami powodzi regionu północno-wschodniego, który jest zaliczany do poziomu NUTS 2, pierwotny wniosek nie spełniał zasadniczego warunku określonego w rozporządzeniu dotyczącym uruchomienia FSUE i w związku z tym nie kwalifikowałby się do wkładu z Funduszu Solidarności.

               4)W dniu 9 października 2018 r. władze rumuńskie przedstawiły, zgodnie z wcześniejszą zapowiedzą, zmieniony wniosek, w którym łączna wartość szkód bezpośrednich jest teraz szacowana na 327,7 mln EUR. Kwota ta stanowi 2,07 % regionalnego PKB i tym samym przekracza wymagany próg 1,5 % regionalnego PKB (tj. 238 mln EUR w przypadku regionu północno-wschodniego).

               5)Przeprowadzona przez Komisję analiza zmienionego wniosku Rumunii wykazała jednak szereg niespójności. W związku z tym Komisja zwróciła się do władz rumuńskich o wyjaśnienia, które zostały przekazane w dniu 14 grudnia 2018 r.

               6)W swoim wniosku władze rumuńskie szczegółowo opisują skutki klęski żywiołowej. Powtarzające się fale intensywnych opadów deszczu w okresie od połowy czerwca do początku sierpnia wywołały powodzie, które następnie spowodowały szkody w infrastrukturze, rolnictwie i gospodarstwach domowych we wszystkich sześciu okręgach regionu północno-wschodniego, w szczególności w okręgach Neamt, Bacau i Suczawa. Zniszczeniu uległy kanały i zapory wodne na śródlądowych drogach wodnych, drogi i ulice (krajowe i lokalne) na łącznej długości ponad 4 000 km, mosty, obiekty do uzdatniania wody i oczyszczania ścieków, sieci dystrybucji energii elektrycznej i gazu, systemy zaopatrzenia w wodę pitną i systemy nawadniające, 32 szkoły i inne budynki publiczne.

               7)Władze rumuńskie oszacowały koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 294 mln EUR i przedstawiły je w podziale na rodzaje operacji. Największą część (ponad 154 mln EUR) stanowią koszty zabezpieczenia infrastruktury ochronnej (wały), a następna co do wielkości część to koszty przywrócenia infrastruktury transportowej w wysokości ponad 127 mln EUR.

               8)Rumunia nie wystąpiła o wypłatę zaliczki.

               9)Władze rumuńskie potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               10)Region dotknięty klęską zalicza się do „regionów słabiej rozwiniętych” w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na lata 2014–2020. W swoim wniosku władze rumuńskie nie poinformowały Komisji o zamiarze realokacji środków z programów w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową.

               11)Rumunia nie uruchomiła Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności.

               12)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania i ryzyku związanemu z klęskami żywiołowymi i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               2.2Włochy – ekstremalne zdarzenia pogodowe, które miały miejsce jesienią 2018 r.

               W październiku i na początku listopada 2018 r. większość włoskich regionów, od obszarów alpejskich na północy po Sycylię na południu, ucierpiała z powodu powtarzających się nawałnic deszczowych i silnych wiatrów, które doprowadziły do powodzi i osunięć ziemi; był to najbardziej niszczycielski sezon jesienny w najnowszej historii, który spowodował dużą liczbą ofiar i bardzo rozległe szkody fizyczne.

               1)Włochy wystąpiły z wnioskiem o wkład finansowy z Funduszu Solidarności w dniu 20 grudnia 2018 r., czyli w terminie 12 tygodni od odnotowania pierwszych szkód w dniu 2 października. W dniu 27 marca 2019 r. Włochy przedstawiły z własnej inicjatywy zaktualizowane informacje zawierające wyższe szacunki szkód w przypadku trzech regionów dotkniętych klęską.

               2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową.

               3)Wniosek został złożony na podstawie kryteriów definiujących „poważną klęskę żywiołową” określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia. Władze włoskie szacują łączną wartość szkód bezpośrednich spowodowanych klęską żywiołową na 6,6 mld EUR (kwota zaktualizowana). Kwota ta stanowi ponad 192 % progu mającego zastosowanie do Włoch, który wynosi 3,4 mld EUR.

               4)We wniosku władze włoskie szczegółowo opisują charakter i skalę zniszczeń spowodowanych ekstremalnymi zdarzeniami pogodowymi, które okazały się najgorszym okresem jesiennym w najnowszej historii. Według doniesień 34 osoby zginęły, a 1 osoba zaginęła. Klęska żywiołowa dotknęła prawie wszystkie włoskie regiony od północy po południe, w tym region Friuli-Wenecja Julijska, prowincje autonomiczne Trento i Bolzano, Ligurię, Lombardię, Toskanię, region Emilia-Romania, Lacjum, Kampanię, Kalabrię, Sycylię, Sardynię oraz przede wszystkim Wenecję Euganejską. W Dolinie Aosty i w Abruzji odnotowano mniejsze szkody.

               5)Klęska żywiołowa spowodowała w szczególności poważne zakłócenia w sieci drogowej na poziomie krajowym, regionalnym, prowincjonalnym i gminnym, do których doprowadziły osunięcia ziemi i upadające drzewa, odcinając dostęp do szeregu odizolowanych gmin górskich i przybrzeżnych. W większości regionów wystąpiły zakłócenia biegu wód w sieciach rzecznych, zmiany nachylenia terenu, osunięcia ziemi i powodzie. Działalność szkół i innych usług publicznych została zakłócona. Podmuchy wiatru o sile do 200 km/h spowodowały znaczne straty w lasach (ok. 8,5 mln m³ drewna), co miało poważne konsekwencje dla gospodarki związanej z drewnem i turystyki (zniszczone wyciągi, chaty itp.). W szczególności w Wenecji Euganejskiej ucierpiało około 130 terenów chronionych w ramach sieci Natura 2 000 na terenie o powierzchni ponad 414 000 ha. Według doniesień prawie we wszystkich regionach doszło do zalania budynków publicznych i prywatnych. Nastąpiło zablokowanie systemów kanalizacyjnych i oczyszczalni ścieków. Przerwanie zostały sieci elektroenergetyczne i gazowe.

               6)Analiza przeprowadzona przez Komisję wskazuje, że zdarzenia pogodowe w okresie objętym wnioskiem mogą być wydarzeniem jednorazowym z punktu widzenia meteorologicznego i hydrologicznego. Ponadto zasięg geograficzny i rząd wielkości szkód określone przez władze włoskie wydają się wiarygodne, biorąc pod uwagę skutki, na które wskazywały informacje uzyskane dzięki aktywacji usługi szybkiego mapowania w ramach programu Copernicus oraz które potwierdzają dane z bazy Europejskiego Laboratorium ds. Gwałtownych Burz.

               7)Włochy oszacowały koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na ponad 1 700 mln EUR i przedstawiły je w podziale na rodzaje operacji. Największa część (ponad 810 mln EUR) kosztów kwalifikowalnych dotyczy wydatków na zabezpieczenie infrastruktury ochronnej. Druga co do wielkości część obejmuje koszty odbudowy infrastruktury na kwotę ponad 478 mln EUR.

               8)Włochy nie wystąpiły o wypłatę zaliczki.

               9)Władze włoskie potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               10)Trzy spośród regionów dotkniętych skutkami klęski (Kalabria, Kampania i Sycylia) kwalifikują się jako „regiony słabiej rozwinięte” w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na lata 2014–2020, dwa jako „regiony w okresie przejściowym” (Abruzja i Sardynia), a pozostałe 9 regionów to „regiony lepiej rozwinięte”. Władze włoskie nie poinformowały Komisji o zamiarze realokacji środków z programu w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową.

               11)Włochy nie wystąpiły o uruchomienie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności. Za pośrednictwem wspólnego systemu łączności i informacji w sytuacjach nadzwyczajnych (CECIS) wysłano jednak do Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego notę informacyjną.

               12)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania i ryzyku związanemu z klęskami żywiołowymi i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               2.3Austria – ekstremalne zdarzenia pogodowe, które miały miejsce jesienią 2018 r.

               Pod koniec października 2018 r. zjawiska meteorologiczne oddziałujące na Włochy również dotknęły kilka alpejskich/ południowych regionów Austrii, w szczególności Karyntię i Tyrol Wschodni.

               1)Austria wystąpiła z wnioskiem o wkład z Funduszu Solidarności w dniu 14 stycznia 2019 r., czyli w terminie 12 tygodni od odnotowania pierwszych szkód dnia 28 października 2018 r. W dniu 20 lutego 2019 r. Austria przedstawiła z własnej inicjatywy zaktualizowane informacje zawierające nieznacznie wyższe szacunki szkód w regionach dotkniętych klęską.

               1)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową.

               2)Władze austriackie oceniają łączną wartość szkód bezpośrednich spowodowanych klęską żywiołową na 326,2 mln EUR. Kwota ta jest znacznie poniżej progu dla poważnych klęsk żywiołowych mającego zastosowanie w przypadku Austrii w 2018 r. wynoszącego 2,1 mld EUR. Nie przekracza ona również progu dla tak zwanej regionalnej klęski żywiołowej, tj. 1,5 % regionalnego produktu krajowego brutto ważonego odsetkiem szkód przypadającym na poszczególne regiony. Klęska ta nie kwalifikuje się zatem ani jako „poważna klęska żywiołowa”, ani jako „regionalna klęska żywiołowa” w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Ponieważ jednak klęskę żywiołową wywołały te same warunki meteorologiczne, które spowodowały poważną klęskę we Włoszech, władze austriackie złożyły swój wniosek na podstawie przepisu dotyczącego „państwa ościennego”, określonego w art. 2 ust. 4 rozporządzenia, na mocy którego z pomocy z Funduszu Solidarności może skorzystać również kwalifikujące się państwo dotknięte tą samą klęską, która kwalifikuje się jako poważna klęska żywiołowa w ościennym kwalifikującym się państwie.

               3)Władze austriackie przedstawiły szczegółowy opis skutków klęski żywiołowej. Zdecydowanie największe szkody zostały spowodowane w najbardziej wysuniętym na południe kraju związkowym Karyntia, oraz w sąsiedniej prowincji Tyrol Wschodni – oba te regiony to obszary alpejskie graniczące z Włochami. Dzięki systemowi wczesnego ostrzegania o powodziach, ostrzeżeniom dla ludności i szybkiej interwencji służb ochrony nie było rannych ani ofiar śmiertelnych. Zapobiegawczo ewakuowano pewną liczbę siedlisk. Silne opady deszczu i burza, podczas których prędkość wiatru dochodziła do 130 km/h, doprowadziły jednak do zalania budynków, znacznych zniszczeń drzew w lasach, osunięć ziemi, które spowodowały przecięcia ciągłości dróg, oraz przerw w dostawach prądu. Działania z użyciem 5 helikopterów prowadziło ponad 7 000 członków służb ratowniczych i wojska przez kilka dni.

               4)Austria oszacowała koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 214,5 mln EUR i przedstawiła je w podziale na rodzaje operacji. Największa część (ponad 85 mln EUR) kosztów kwalifikowalnych dotyczy kosztów zabezpieczenia infrastruktury ochronnej (wały nadrzeczne). Druga co do wielkości część kosztów dotyczy środków mających na celu zapobieganie erozji gleby i wynosi ponad 72 mln EUR.

               5)Władze austriackie nie wystąpiły o wypłatę zaliczki.

               6)Władze austriackie potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               7)Regiony dotknięte klęską zaliczają się do „regionów lepiej rozwiniętych” w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na lata 2014–2020. W swoim wniosku władze austriackie poinformowały, że zamierzają wykorzystać środki z austriackiego programu rozwoju obszarów wiejskich finansowanego z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na odtworzenie lasów ochronnych.

               8)Austria nie wystąpiła o uruchomienie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności.

               9)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania i ryzyku związanemu z klęskami żywiołowymi i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               2.5Wniosek

               Z powodów przedstawionych powyżej klęski żywiołowe, o których mowa we wnioskach przedłożonych przez Rumunię, Włochy i Austrię, spełniają warunki dotyczące uruchomienia środków z FSUE określone w rozporządzeniu.

               3.Finansowanie ze środków FSUE przydzielonych na 2019 r.

               Rozporządzenie Rady (UE, EURATOM) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  2
                (dalej „rozporządzenie w sprawie WRF”), w szczególności jego art. 10, dopuszcza możliwość uruchomienia środków z FSUE w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.). W punkcie 11 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  3
                (porozumienie międzyinstytucjonalne) określono sposoby uruchomienia środków z tego funduszu.

               Ponieważ głównym uzasadnieniem utworzenia FSUE była zasada solidarności, Komisja jest zdania, że przedmiotowa pomoc powinna być udzielana progresywnie. Oznacza to, że zgodnie z uprzednio stosowaną praktyką część szkód powyżej wartości progowej uruchomienia FSUE w przypadku „poważnej klęski żywiołowej” (tj. 0,6 % DNB lub 3 mld EUR w cenach z 2011 r., w zależności od tego, która z tych kwot jest niższa) powinna być objęta pomocą o większej intensywności niż szkody poniżej tej wartości progowej. Współczynnik stosowany w przeszłości do ustalania przydziałów środków w związku z poważnymi klęskami wynosi 2,5 % całkowitej wartości szkód bezpośrednich poniżej progu uruchomienia środków z funduszu oraz 6 % w przypadku części szkód powyżej progu. W przypadku regionalnych klęsk żywiołowych oraz klęsk uwzględnionych na podstawie przepisu dotyczącego „państwa ościennego” współczynnik wynosi 2,5 %.

               Wkład nie może przekraczać szacowanych łącznych kosztów działań kwalifikowalnych. Metoda obliczania pomocy jest określona w sprawozdaniu rocznym na temat FSUE (2002–2003) i została zaakceptowana przez Radę i Parlament Europejski.

               Na podstawie wniosków złożonych przez Rumunię, Włochy i Austrię dokonano obliczeń wkładu finansowego z FSUE w oparciu o szacowaną łączną wartość szkód bezpośrednich. Obliczenia przedstawiają się następująco:

                        Państwa członkowskie

                        Kategoria klęski żywiołowej

                        Łączna wartość szkód bezpośrednich

                        (w mln EUR)

                        Próg dla poważnych klęsk żywiołowych

                        (w mln EUR)

                        2,5 % szkód bezpośrednich w ramach progu

                        (EUR)

                        6 % szkód bezpośrednich powyżej progu

                        (EUR)

                        Kwota proponowanej pomocy ogółem

                        (EUR)

                        Wypłacone zaliczki

                        (EUR)

                        RUMUNIA

                        regionalna

                        (art. 2 ust. 3)

                        327,692

                        986,378

                        8 192 300

                        -

                        8 192 300

                        0

                        WŁOCHY

                        ogólnokrajowa

                        (art. 2 ust. 2)

                        6 630,276

                        3 446,057

                        86 151 425

                        191 053 170

                        277 204 595

                        0

                        AUSTRIA

                        państwo ościenne

                        (art. 2 ust. 4)

                        326,196

                        2 118,701

                        8 154 899

                        -

                        8 154 899

                        0

                        OGÓŁEM

                        293 551 794

                        0

               Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie WRF łączna kwota dostępna do uruchomienia z FSUE na początku 2019 r. wynosiła 851 082 072 EUR i obejmowała sumę przydziału na 2019 r. w wysokości 585 829 691 EUR oraz pozostałej części przydziału na 2018 r. w wysokości 265 252 381 EUR, której nie wykorzystano i którą przeniesiono na 2019 r.

               Kwota, która może zostać uruchomiona na obecnym etapie w 2019 r., wynosi 704 624 649 EUR. Odpowiada to całkowitej kwocie dostępnej na uruchomienie FSUE na początku 2019 r. (851 082 072 EUR) pomniejszonej o zatrzymaną kwotę 146 457 423 EUR w związku z obowiązkiem odłożenia 25 % rocznego przydziału środków na 2019 r. do dnia 1 października 2019 r., zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie WRF.

                        Zestawienie dotyczące finansowanie Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (FSUE)

                        Kwota

                        EUR

                        Przydział na 2018 r. przeniesiony na 2019 r.

                        265 252 381

                        Przydział na 2019 r.

                        585 829 691

                        ---------------

                        Środki dostępne ogółem na początku 2019 r.

                        851 082 072

                        Minus zatrzymane 25 % przydziału na 2019 r.

                        -146 457 423

                        ----------------

                        Maksymalna kwota obecnie dostępna (przydziały na 2018 r.+2019 r.)

                        704 624 649

                        Kwota proponowanej pomocy ogółem, która ma zostać uruchomiona dla Rumunii, Włoch i Austrii

                        - 293 551 794

                        ----------------

                        Pozostałe dostępne środki do dnia 1 października 2019 r.

                        411 072 855

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Rumunii, Włochom i Austrii

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej
                  4
               , w szczególności jego art. 4 ust. 3,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  5
               , w szczególności jego pkt 11,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami żywiołowymi.

               (2)Środki funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  6
               .

               (3)W dniu 7 września 2018 r. Rumunia złożyła wniosek o uruchomienie środków z funduszu w związku z ekstremalnymi zdarzeniami pogodowymi, które spowodowały rozległe powodzie.

               (4)W dniu 20 grudnia 2018 r. Włochy złożyły wniosek o uruchomienie środków z funduszu w związku z ekstremalnymi zdarzeniami pogodowymi.

               (5)W dniu 14 stycznia 2019 r. Austria złożyła wniosek o uruchomienie środków z funduszu w związku z ekstremalnymi zdarzeniami pogodowymi.

               (6)Wnioski Rumunii, Włoch i Austrii spełniają warunki przyznania wkładu finansowego z funduszu ustanowione w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2012/2002.

               (7)W związku z tym należy uruchomić środki z funduszu, aby zapewnić wkład finansowy dla Rumunii, Włoch i Austrii.

               (8)Aby skrócić do minimum czas potrzebny na uruchomienie środków z funduszu, niniejsza decyzja powinna wejść w życie z dniem jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019 uruchamia się środki z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, aby udostępnić następujące kwoty w formie środków na zobowiązania i środków na płatności:

               a) 8 192 300 EUR dla Rumunii;

               b) 277 204 595 EUR dla Włoch;

               c) 8 154 899 EUR dla Austrii.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Stosuje się ją od dnia … [data przyjęcia]**.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                     (1)

                        COM(2019) 205 z 22.5.2019.

                     (2)

                        Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (3)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (4)

                        Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

                     (5)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (6)

                        Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.8.2019
            COM(2019) 361 final
            2019/0164(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu do Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie handlu i współpracy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Autonomią Palestyńską Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy dotyczącej ogólnych zasad jej uczestnictwa w programach unijnych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Stanowiące część europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS) stopniowe otwarcie niektórych programów unijnych i agencji na uczestnictwo krajów partnerskich objętych EPS jest jednym z wielu środków wspierania reform, modernizacji i przemian w sąsiedztwie Unii Europejskiej. Ten aspekt polityki opisano szerzej w komunikacie Komisji Europejskiej z grudnia 2006 r. dotyczącym ogólnej koncepcji umożliwienia krajom partnerskim objętym europejską polityką sąsiedztwa uczestnictwa w agencjach i programach Wspólnoty
                  1
               .

               Dnia 5 marca 2007 r. Rada zatwierdziła to podejście w swoich konkluzjach
                  2
               .

               Na podstawie tego komunikatu i konkluzji z dnia 5 marca 2007 r. Rada w dniu 18 czerwca 2007 r. przekazała Komisji wytyczne negocjacyjne w sprawie umów ramowych z Algierią, Armenią, Azerbejdżanem, Egiptem, Gruzją, Izraelem, Jordanią, Libanem, Marokiem, Mołdawią, Narodową Władzą Palestyńską, Tunezją i Ukrainą, dotyczących ogólnych zasad ich uczestnictwa w programach Wspólnoty
                  3
               .

               Na posiedzeniu w czerwcu 2007 r.
                  4
                Rada Europejska potwierdziła ogromne znaczenie EPS i zatwierdziła sprawozdanie prezydencji
                  5
                z postępu prac, przedłożone Radzie na posiedzeniu w dniach 18 i 19 czerwca 2007 r., jak również powiązane konkluzje Rady
                  6
               . W sprawozdaniu tym ponownie przywołano wytyczne Rady w sprawie negocjowania odpowiednich protokołów dodatkowych.

               We wspólnym komunikacie Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zatytułowanym „Nowa koncepcja działań w obliczu zmian zachodzących w sąsiedztwie”
                  7
               , zatwierdzonym w konkluzjach Rady z dnia 20 czerwca 2011 r., ponownie podkreślono, że UE ma zamiar ułatwić krajom partnerskim uczestnictwo w programach UE.

               Na chwilę obecną protokoły takie podpisano z Algierią
                  8
               , Armenią
                  9
               , Azerbejdżanem
                  10
               , Gruzją
                  11
               , Izraelem
                  12
               , Jordanią
                  13
               , Libanem
                  14
               , Marokiem
                  15
               , Mołdawią
                  16
               , Tunezją
                  17
                oraz Ukrainą
                  18
                i toczą się rozmowy na temat podpisania protokołu z Egiptem. We wrześniu 2018 r., w ramach Wspólnego Komitetu UE–Narodowa Władza Palestyńska, Narodowa Władza Palestyńska wyraziła swoje zainteresowanie podpisaniem protokołu do Umowy ramowej o możliwym pełnym uczestnictwie w kilku wybranych programach UE.

               Protokół ma na celu ustanowienie przepisów finansowych i technicznych umożliwiających uczestnictwo Palestyńskiej Władzy Narodowej w pewnych programach unijnych. Ustanowione w protokole ramy horyzontalne stanowią środek współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej, który zapewni Palestyńskiej Władzy Narodowej dostęp do pomocy, zwłaszcza finansowej, udzielanej przez Unię w ramach programów unijnych. Ramy te mają zastosowanie wyłącznie do programów unijnych, w przypadku których stosowne ustanawiające akty prawne przewidują możliwość uczestnictwa Palestyńskiej Władzy Narodowej. W związku z tym podpisanie i tymczasowe stosowanie protokołu nie pociąga za sobą wykonywania – w ramach różnych polityk sektorowych realizowanych przez te programy – uprawnień wykonywanych w chwili ustanawiania tych programów.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

                  Eurośródziemnomorski przejściowy układ stowarzyszeniowy w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z drugiej strony z drugiej strony został podpisany dnia 24 lutego 1997 r. i wszedł w życie w dniu 1 lipca 1997 r.

                  W dniach 17 i 18 czerwca 2004 r. Rada Europejska z zadowoleniem przyjęła propozycje Komisji dotyczące EPS i zatwierdziła konkluzje Rady z dnia 14 czerwca 2004 r.

                  W dniu 5 marca 2007 r. Rada wyraziła poparcie dla ogólnego i całościowego podejścia nakreślonego w komunikacie Komisji z dnia 4 grudnia 2006 r., aby umożliwić krajom partnerskim objętym EPS udział – na podstawie ich osiągnięć i gdy pozwalają na to podstawy prawne – w agencjach i programach wspólnotowych.

               Na podstawie tego komunikatu i konkluzji z dnia 5 marca 2007 r. Rada w dniu 18 czerwca 2007 r. przekazała Komisji wytyczne negocjacyjne w sprawie umów ramowych z państwami objętymi europejską polityką sąsiedztwa, dotyczących ogólnych zasad ich uczestnictwa w programach Wspólnoty
                  19
               .

               Materialną podstawę prawną zawarcia protokołu stanowi art. 209 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Proceduralną podstawę prawną stanowi art. 218 ust. 6 lit. a) i 7 TFUE.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Palestyńska Władza Narodowa wnosi do budżetu ogólnego Unii Europejskiej wkład finansowy odpowiadający konkretnym programom, w których uczestniczy.

               Szczegółowe zasady i warunki dotyczące udziału Palestyńskiej Władzy Narodowej w każdym z programów, w szczególności dotyczące należnego wkładu finansowego, określa się w protokole ustaleń między Komisją a właściwymi organami Palestyńskiej Władzy Narodowej, na podstawie kryteriów ustanowionych w ramach poszczególnych programów.

               Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającym rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającym rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 każdy protokół ustaleń zawarty na mocy art. 5 Protokołu stanowi, że kontrola finansowa lub audyty lub inne kontrole, w tym dochodzenia administracyjne, będą prowadzone przez Komisję Europejską, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych i Trybunał Obrachunkowy lub z ich upoważnienia.

               Należy przyjąć szczegółowe zasady dotyczące kontroli finansowej i audytu, środków administracyjnych, kar i odzyskania kwot bezprawnie wypłaconych, umożliwiające Komisji Europejskiej, Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunałowi Obrachunkowemu uzyskanie uprawnień równych ich uprawnieniom względem beneficjentów lub wykonawców mających siedzibę na terenie Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Nie później niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszego protokołu, a następnie co trzy lata, Strony mogą dokonać przeglądu wdrażania protokołu w oparciu o rzeczywisty udział Palestyńskiej Władzy Narodowej w programach unijnych.

               Szczegółowe zasady i warunki dotyczące udziału Palestyńskiej Władzy Narodowej w każdym z programów, w szczególności dotyczące procedur sprawozdawczych i procedur oceny, określa się w protokole ustaleń między Komisją a właściwymi organami Palestyńskiej Władzy Narodowej, na podstawie kryteriów ustanowionych w ramach poszczególnych programów.

               2019/0164 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu do Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie handlu i współpracy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Autonomią Palestyńską Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy dotyczącej ogólnych zasad jej uczestnictwa w programach unijnych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 209 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) i art. 218 ust. 7,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Protokół do Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie handlu i współpracy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Autonomią Palestyńską Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy dotyczącej ogólnych zasad jej uczestnictwa w programach unijnych („Protokół”) został podpisany w imieniu Unii w dniu...

               (2)Protokół ma na celu ustanowienie przepisów finansowych i technicznych umożliwiających uczestnictwo Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy w pewnych programach unijnych. Ustanowione w Protokole ramy horyzontalne stanowią środek współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej, który zapewni Palestyńskiej Władzy Narodowej dostęp do pomocy technicznej, zwłaszcza finansowej, udzielanej przez Unię w ramach programów unijnych. Ramy te mają zastosowanie wyłącznie do programów unijnych, w przypadku których stosowne ustanawiające akty prawne przewidują możliwość uczestnictwa Palestyńskiej Władzy Narodowej. W związku z tym podpisanie i tymczasowe stosowanie Protokołu nie pociąga za sobą wykonywania – w ramach różnych polityk sektorowych realizowanych przez te programy – uprawnień wykonywanych w chwili ustanawiania programów.

               (3)Protokół powinien zostać zatwierdzony w imieniu Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół do Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie handlu i współpracy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Autonomią Palestyńską Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy dotyczącej ogólnych zasad jej uczestnictwa w programach unijnych
                  20
               .

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do wystosowania w imieniu Unii Europejskiej powiadomienia przewidzianego w art. 10 Protokołu
                  21
               , w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na to, aby Protokół stał się dla niej wiążący.

               Data wejścia w życie Protokołu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Komisja jest upoważniona do określenia w imieniu Unii szczegółowych zasad i warunków mających zastosowanie do udziału Palestyńskiej Władzy Narodowej w każdym z programów, zwłaszcza w kwestii wpłacania wkładów finansowych. Komisja przekazuje stosowne informacje właściwej grupie roboczej Rady.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        COM(2006) 724 final z 4 dnia grudnia 2006.

                     (2)

                        Konkluzje Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych z dnia 5 marca 2007 r.

                     (3)

                        Decyzja Rady (zastrzeżona) upoważniająca Komisję do negocjowania protokołów [...], dokument nr 10412/07.

                     (4)

                        Konkluzje Prezydencji – Bruksela, 21–22 czerwca 2007 r., dokument nr 11177/07

                     (5)

                        Sprawozdanie prezydencji z postępu prac – „Wzmacnianie europejskiej polityki sąsiedztwa”, dokument nr 10874/07

                     (6)

                        Konkluzje w sprawie wzmocnienia europejskiej polityki sąsiedztwa przyjęte przez Radę (ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych) dnia 18 czerwca 2007 r., dokument nr 11016/07

                     (7)

                        COM(2011) 303 final z dnia 25 maja 2011 r.

                     (8)

                        Dz.U. L 14 z 18.1.2017, s. 2

                     (9)

                        Dz.U. L 174 z 13.6.2014, s. 1

                     (10)

                        Dz.U. L 199 z 26.7.2016, s. 1

                     (11)

                        Dz.U. L 165 z 4.6.2014, s. 16

                     (12)

                        Dz.U. L 129 z 17.5.2008, s. 39

                     (13)

                        Dz.U. L 89 z 25.3.2014, s. 6

                     (14)

                        Dz.U. L 202 z 28.7.2016, s. 3

                     (15)

                        Dz.U. L 90 z 28.3.2012, s. 1

                     (16)

                        Dz.U. L 131 z 18.5.2011, s. 1.

                     (17)

                        Dz.U. L 297 z 13.11.2015, s. 1

                     (18)

                        Dz.U. L 133 z 20.5.2011, s. 1

                     (19)

                        Decyzja Rady (zastrzeżona) upoważniająca Komisję do negocjowania protokołów [...], dokument nr 10412/07.

                     (20)

                        Protokół został opublikowany w [Dz.U. …] wraz z decyzją w sprawie jego podpisania.

                     (21)

                        Data wejścia w życie niniejszego Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.8.2019
            COM(2019) 361 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu do Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie handlu i współpracy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Autonomią Palestyńską Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy dotyczącej ogólnych zasad jej uczestnictwa w programach unijnych

               ZAŁĄCZNIK

               Protokół
                  do Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego

               w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony,

               a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, z drugiej strony,

               w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Autonomią Palestyńską Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy

               dotyczącej ogólnych zasad uczestnictwa w programach unijnych

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”, z jednej strony,

               oraz

               Autonomia Palestyńska Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy (zwana dalej „Palestyńską Władzą Narodową”), z drugiej strony,

               zwane dalej „Stronami”,

               mając na uwadze, co następuje:

               1.Eurośródziemnomorski przejściowy układ stowarzyszeniowy w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, z drugiej strony (zwany dalej „przejściowym układem stowarzyszeniowym”) został podpisany dnia 24 lutego 1997 r. i wszedł w życie w dniu 1 lipca 1997 r.

               2.W dniach 17 i 18 czerwca 2004 r. Rada Europejska z zadowoleniem przyjęła propozycje Komisji Europejskiej dotyczące europejskiej polityki sąsiedztwa i zatwierdziła konkluzje Rady z dnia 14 czerwca 2004 r.

               3.Rada wielokrotnie przyjmowała konkluzje wspierające tę dziedzinę polityki.

               4.W dniu 5 marca 2007 r. Rada wyraziła poparcie dla ogólnego i całościowego podejścia nakreślonego w komunikacie Komisji z dnia 4 grudnia 2006 r., aby umożliwić krajom partnerskim objętym europejską polityką sąsiedztwa udział – na podstawie ich osiągnięć i gdy pozwalają na to podstawy prawne – w agencjach i programach wspólnotowych.

               5.Palestyńska Władza Narodowa wyraziła chęć uczestnictwa w szeregu programów unijnych.

               6.Szczegółowe zasady i warunki dotyczące udziału Palestyńskiej Władzy Narodowej w każdym z programów, w szczególności dotyczące wkładu finansowego, procedur sprawozdawczych i procedur oceny, należy określić w protokole ustaleń między Komisją Europejską a właściwymi organami Palestyńskiej Władzy Narodowej,

               UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Zezwala się Palestyńskiej Władzy Narodowej na udział we wszystkich bieżących i przyszłych programach unijnych otwartych na uczestnictwo Palestyńskiej Władzy Narodowej zgodnie z odpowiednimi przepisami o przyjęciu tych programów.

               Artykuł 2

               Palestyńska Władza Narodowa wnosi do budżetu ogólnego Unii Europejskiej wkład finansowy odpowiadający konkretnym programom, w których uczestniczy.

               Artykuł 3

               Przedstawiciele Palestyńskiej Władzy Narodowej będą mogli w charakterze obserwatorów uczestniczyć – w zakresie dotyczącym Palestyńskiej Władzy Narodowej – w pracach komitetów zarządzających odpowiedzialnych za monitorowanie programów, w które Palestyńska Władza Narodowa wnosi wkład finansowy.

               Artykuł 4

               Projekty i inicjatywy przedstawione przez uczestników z Palestyńskiej Władzy Narodowej podlegają, w miarę możliwości, tym samym warunkom, zasadom i procedurom, jakie w zakresie omawianych programów stosuje się w odniesieniu do państw członkowskich.

               Artykuł 5

               Szczegółowe zasady i warunki dotyczące udziału Palestyńskiej Władzy Narodowej w każdym z programów, w szczególności dotyczące należnego udziału finansowego, procedur sprawozdawczych i procedur oceny, określa się w protokole ustaleń między Komisją a właściwymi organami Palestyńskiej Władzy Narodowej, na podstawie kryteriów ustanowionych w ramach poszczególnych programów.

               Jeśli Palestyńska Władza Narodowa zwróci się o pomoc zewnętrzną Unii w celu uczestnictwa w określonym programie na mocy rozporządzenia (WE) nr 232/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiającego Europejski Instrument Sąsiedztwa lub na mocy innego, przyjętego w przyszłości, podobnego rozporządzenia dotyczącego pomocy zewnętrznej Unii na rzecz Palestyńskiej Władzy Narodowej, warunki korzystania przez Palestyńską Władzę Narodową z pomocy zewnętrznej Unii określa się umową finansową, z zastrzeżeniem rozporządzenia (WE) nr 232/2014.

               Artykuł 6

               Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającym rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającym rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 każdy protokół ustaleń zawarty na mocy art. 5 stanowi, że kontrola finansowa, audyty lub inne kontrole, w tym dochodzenia administracyjne, będą prowadzone przez Komisję Europejską, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych i Trybunał Obrachunkowy lub z ich upoważnienia.

               Należy przyjąć szczegółowe zasady dotyczące kontroli finansowej i audytu, dochodzeń administracyjnych, odzyskania środków finansowych, kar pieniężnych i innych kar administracyjnych, umożliwiające Komisji Europejskiej, Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunałowi Obrachunkowemu uzyskanie uprawnień równych ich uprawnieniom względem beneficjentów lub wykonawców mających siedzibę na terenie Unii.

               Artykuł 7

               Niniejszy Protokół ma zastosowanie przez okres, w którym przejściowy układ stowarzyszeniowy pozostaje w mocy.

               Strony podpisują i zatwierdzają niniejszy Protokół zgodnie ze swoimi właściwymi procedurami.

               Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszy Protokół poprzez powiadomienie na piśmie drugiej Strony. Protokół przestaje obowiązywać po upływie sześciu miesięcy od daty takiego powiadomienia.

               Zakończenie obowiązywania protokołu w drodze wypowiedzenia przez którąkolwiek ze Stron nie ma wpływu na kontrole przeprowadzane, w stosownych przypadkach, na mocy art. 5 i 6.

               Artykuł 8

               Nie później niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu, a następnie co trzy lata, Strony mogą dokonać przeglądu wdrażania niniejszego Protokołu w oparciu o rzeczywisty udział Palestyńskiej Władzy Narodowej w programach unijnych.

               Artykuł 9

               Protokół stosuje się z jednej strony do terytoriów, na których stosowany jest Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i zgodnie z warunkami w nim określonymi, a z drugiej strony do terytorium Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy.

               Artykuł 10

               Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadomią się wzajemnie kanałami dyplomatycznymi o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu.

               Do czasu jego wejścia w życie Strony uzgadniają, że będą tymczasowo stosować postanowienia niniejszego Protokołu od dnia jego podpisania, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               Artykuł 11

               Niniejszy Protokół stanowi integralną część Umowy.

               Artykuł 12

               Niniejszy Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim oraz arabskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

               W imieniu Unii Europejskiej

                     W imieniu Palestyńskiej Władzy Narodowej