               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.8.2017
            COM(2017) 436 final
            2017/0202(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określającej warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Na wniosek Komisji dotyczący inicjatywy PRIMA realizowanej na podstawie art. 185 TFUE
                     1
                   przyjęto decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324
                     2
                   w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich.

                  Celem PRIMA jest wdrożenie wspólnego programu na rzecz budowania potencjału w zakresie badań i innowacji oraz rozwoju wiedzy, a także wspólnych innowacyjnych rozwiązań umożliwiających poprawę efektywności, bezpieczeństwa, ochrony i zrównoważoności systemów rolno-spożywczych oraz zintegrowanego zaopatrzenia w wodę i zintegrowanej gospodarki wodnej w regionie Morza Śródziemnego. Inicjatywę PRIMA podejmie wspólnie kilka państw członkowskich i państw trzecich („państwa uczestniczące w PRIMA”), na takich samych warunkach, przyjmując na siebie wiele zobowiązań na rzecz integracji naukowej, finansowej i w dziedzinie zarządzania.

                  W pismach z dni 7 listopada 2016 r. i 30 lutego 2017 r. Jordańskie Królestwo Haszymidzkie („Jordania”) wyraziło chęć przystąpienia do PRIMA jako państwo uczestniczące i zobowiązało się do wniesienia na rzecz inicjatywy wkładu finansowego w wysokości 30 mln EUR.

                  Warunkiem zapewnienia Jordanii uczestnictwa w PRIMA na równi z państwami członkowskimi i państwami trzecimi stowarzyszonymi w ramach programu „Horyzont 2020” jest zawarcie międzynarodowej umowy z Unią w celu rozszerzenia na Jordanię zakresu stosowania reżimu prawnego ustanowionego decyzją (UE) 2017/1324.

                  W dniu 30 maja 2017 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia, w imieniu Unii, rokowań z Jordanią w sprawie umowy międzynarodowej między Unią a Jordanią, określającej warunki uczestnictwa Jordanii w PRIMA, z zastrzeżeniem przyjęcia decyzji (UE) 2017/1324.

                  Rokowania rozpoczęły się dnia 26 czerwca 2017 r. i zostały z powodzeniem zakończone w dniu 10 lipca 2017 r., kiedy to projekt umowy został parafowany przez przedstawicieli wszystkich przyszłych stron uczestniczących w partnerstwie. Projekt umowy dołączony do niniejszego wniosku jest zgodny z wytycznymi negocjacyjnymi wydanymi przez Radę. Przewidziano w nim w szczególności, że warunki uczestnictwa Jordanii w PRIMA odpowiadają warunkom określonym w decyzji (UE) 2017/1324, i odwołano się bezpośrednio do unijnego aktu ustawodawczego.

                  Aby zagwarantować ochronę interesów finansowych Unii, zwłaszcza uprawnień Komisji, Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, Trybunału Obrachunkowego i jednostki ds. realizacji partnerstwa PRIMA („PRIMA-IS”) do przeprowadzania audytów i dochodzeń zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa unijnego, umowa zawiera szczególne odniesienie do odpowiednich przepisów decyzji (UE) 2017/1324 i zobowiązuje strony do świadczenia wszelkiej niezbędnej pomocy w celu zapewnienia wykonywania tych przepisów. Ponadto przyszła umowa przewiduje, że strony muszą dokonać szczegółowych ustaleń dotyczących pomocy, gdyż ustalenia te mają zasadnicze znaczenie dla ich współpracy w ramach przedmiotowej umowy.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Jak przedstawiono w dotyczącym PRIMA sprawozdaniu z oceny skutków
                     3
                  , otwarcie tego partnerstwa na uczestnictwo państw trzecich, takich jak Jordania, jest spójne z celami współpracy międzynarodowej w dziedzinie badań naukowych i innowacji, określonymi w komunikacie Komisji z 2012 r. pt. „Rozwój i koncentracja unijnej współpracy międzynarodowej w dziedzinie badań naukowych i innowacji: podejście strategiczne”
                     4
                   i programie ramowym „Horyzont 2020”, który propaguje współpracę z państwami trzecimi w dziedzinie nauki, technologii i innowacji w celu stawienia czoła globalnym wyzwaniom społecznym oraz wspierania polityki zewnętrznej Unii. Niniejsza umowa jest również spójna z istniejącym Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony
                     5
                   oraz Umową między Wspólnotą Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim o współpracy naukowo-technicznej
                     6
                  , które przewidują współpracę między Unią a Jordanią w zakresie badań naukowych i rozwoju technologicznego i wspierają działania w zakresie badań i rozwoju w obszarach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Realizacja inicjatywy PRIMA w ścisłej współpracy z państwami trzecimi, takimi jak Jordania, jest również spójna z innymi politykami unijnymi, takimi jak polityka w dziedzinie migracji, polityka rozwoju i polityka sąsiedztwa, i ma znaczenie dla ich wdrażania.

               2.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

                  Podstawę wniosku dotyczącego decyzji Rady stanowią: art. 186 oraz art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               W związku z powyższym Komisja proponuje, by Rada:

               – podjęła w imieniu Unii Europejskiej decyzję w sprawie podpisania przedmiotowej umowy;

               – upoważniła negocjatora tej umowy do podpisania, w imieniu Unii, Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określającej warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA).

               2017/0202 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określającej warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z jego art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324
                  7
                przewidziano uczestnictwo Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich.

               (2)Celem PRIMA jest wdrożenie wspólnego programu na rzecz budowania potencjału w zakresie badań i innowacji oraz rozwoju wiedzy, a także wspólnych innowacyjnych rozwiązań umożliwiających poprawę efektywności, bezpieczeństwa, ochrony i zrównoważoności systemów rolno-spożywczych oraz zintegrowanego zaopatrzenia w wodę i zintegrowanej gospodarki wodnej w regionie Morza Śródziemnego.

               (3)Inicjatywę PRIMA podejmie wspólnie kilka państw członkowskich i państw trzecich („państwa uczestniczące w PRIMA”), na takich samych warunkach, przyjmując na siebie wiele zobowiązań na rzecz integracji naukowej, finansowej i w dziedzinie zarządzania.

               (4)Jordańskie Królestwo Haszymidzkie („Jordania”) wyraziło chęć przystąpienia do PRIMA jako państwo uczestniczące na równi z państwami członkowskimi i państwami stowarzyszonymi w ramach programu „Horyzont 2020”, uczestniczącymi w PRIMA.

               (5)Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji (UE) 2017/1324 Jordania ma stać się państwem uczestniczącym w PRIMA z zastrzeżeniem zawarcia z Unią umowy międzynarodowej o współpracy naukowo-technicznej, określającej warunki jej uczestnictwa w PRIMA.

               (6)W dniu 30 maja 2017 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia, w imieniu Unii, rokowań z Jordanią w sprawie umowy międzynarodowej określającej warunki uczestnictwa Jordanii w PRIMA, z zastrzeżeniem przyjęcia decyzji (UE) 2017/1324. Rokowania zakończyły się sukcesem i parafowaniem umowy.

               (7)Należy zatem podpisać umowę w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określającej warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA), z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy.

               Tekst umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument pełnomocnictwa do podpisania umowy, z zastrzeżeniem jej zawarcia, dla osoby wskazanej (osób wskazanych) przez negocjatora umowy.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie [z dniem jej przyjęcia].

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  COM(2016) 662 final z 18.10.2016.

                     (2)
                  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1).

                     (3)
                  SWD(2016) 332 final z 18.10.2016.

                     (4)
                  COM(2012) 497 final.

                     (5)
                  Dz.U. L 129 z 15.5.2002, s. 3.

                     (6)
                  Dz.U. L 159 z 17.6.2011, s. 108.

                     (7)
                  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.8.2017
            COM(2017) 436 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określającej warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

               Umowa o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określająca warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

               Unia Europejska (zwana dalej „Unią”),

               z jednej strony,

               oraz

               Jordańskie Królestwo Haszymidzkie (zwane dalej „Jordanią”),

               z drugiej strony,

               (zwane dalej „Stronami”),

               mając na uwadze, że Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, który wszedł w życie w dniu 1 maja 2002 r., przewiduje współpracę naukowo-techniczną;

               mając na uwadze, że Umowa między Wspólnotą Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim o współpracy naukowo-technicznej, która weszła w życie w dniu 29 marca 2011 r., ustanawia formalne ramy dla współpracy Stron w dziedzinie badań naukowych i technicznych;

               mając na uwadze, że decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich uregulowano warunki uczestnictwa państw członkowskich UE i państw stowarzyszonych w ramach programu „Horyzont 2020”, które są państwami uczestniczącymi tej inicjatywy, w szczególności ich zobowiązań finansowych i udziału w strukturach zarządzania;

               mając na uwadze, że zgodnie z przepisami decyzji (UE) 2017/1324 Jordania ma stać się państwem uczestniczącym w PRIMA z zastrzeżeniem zawarcia z Unią umowy międzynarodowej o współpracy naukowo-technicznej, określającej warunki uczestnictwa Jordanii w PRIMA;

               mając na uwadze, że Jordania wyraziła chęć przystąpienia do PRIMA jako państwo uczestniczące na równi z państwami członkowskimi UE i państwami stowarzyszonymi w ramach programu „Horyzont 2020”, uczestniczącymi w PRIMA;

               mając na uwadze, że do uregulowania praw i obowiązków Jordanii jako państwa uczestniczącego w inicjatywie PRIMA potrzebna jest umowa międzynarodowa między Unią a Jordanią;

               UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Cel

               Celem niniejszej umowy jest określenie warunków dotyczących udziału Jordanii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA).

               Artykuł 2

               Warunki udziału Jordanii w PRIMA

               Warunkami udziału Jordanii w PRIMA są warunki określone w decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich. Strony wypełniają zobowiązania ustanowione w tej decyzji oraz wprowadzają stosowne środki, w szczególności poprzez świadczenie wszelkiej niezbędnej pomocy w celu zapewnienia stosowania przepisów jej art. 10 ust. 2 oraz art. 11 ust. 3 i 4. Strony dokonują szczegółowych ustaleń dotyczących pomocy, gdyż ustalenia te mają zasadnicze znaczenie dla ich współpracy w ramach niniejszej umowy.

               Artykuł 3

               Terytorialny zakres stosowania

               Niniejsza umowa ma zastosowanie z jednej strony do terytoriów, do których stosuje się Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktat o Unii Europejskiej, a z drugiej strony do terytorium Jordanii.

               Artykuł 4

               Wejście w życie i okres obowiązywania

               1. Strony zatwierdzają niniejszą umowę zgodnie ze swoimi procedurami.

               2. Niniejsza umowa wchodzi w życie w dniu, w którym obie Strony powiadomiły się wzajemnie na piśmie kanałami dyplomatycznymi o zakończeniu procedur, o których mowa w ust. 1.

               3. Umowa pozostaje w mocy dopóty, dopóki obowiązują przepisy decyzji (UE) 2017/1324, chyba że zostanie wypowiedziana przez którąkolwiek ze Stron zgodnie z art. 5.

               Artykuł 5

               Wypowiedzenie

               1. Każda ze Stron może rozwiązać niniejszą umowę w dowolnym czasie za pomocą pisemnego zawiadomienia drugiej Strony o zamiarze jej rozwiązania.

               Wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od daty otrzymania pisemnego zawiadomienia przez adresata.

               2. Projekty i działania będące w trakcie realizacji w momencie rozwiązania niniejszej umowy będą kontynuowane do ich ukończenia na warunkach określonych w niniejszej umowie.

               3. Strony określają za obopólną zgodą inne skutki rozwiązania umowy.

               Artykuł 6

               Rozstrzyganie sporów

               W odniesieniu do wszelkich sporów związanych z wykonywaniem lub interpretacją niniejszej umowy ma zastosowanie procedura rozstrzygania sporów określona w art. 97 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony.

               Niniejszą umowę sporządza się w dwóch egzemplarzach w każdym z następujących języków: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i arabskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.


Avis juridique important

|

52004PC0682

Wniosek dotyczący decyzji Rady zmieniającej art. 3 decyzji 98/198/WE zezwalającej Zjednoczonemu Królestwu na rozszerzenie stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 6 i 17 szóstej dyrektywy VAT (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych  /* COM/2004/0682 końcowy */

Wniosek dotyczący DECYZJI RADY zmieniającej art. 3 decyzji 98/198/WE zezwalającej Zjednoczonemu Królestwu na rozszerzenie stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 6 i 17 szóstej dyrektywy VAT (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1. Under Article 27 of the Sixth Council Directive of 17 May 1977 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes - Common system of value added tax: uniform basis of assessment, [1] the Council, acting unanimously on a proposal from the Commission, may authorise any Member State to introduce special measures for derogation from the provisions of the Directive, in order to simplify the procedure for charging the tax or to prevent certain types of tax evasion or avoidance.[1]  Dz.U L 145, 13.6.1977, p.1. As last amended by Directive 2004/15/EC (OJ L 52, 21.2.2004, p. 61)2. As a rule, such authorisations are given on a temporary basis, so that an assessment can be made after a few years as to whether the special measures are appropriate and effective.3. Decision 95/252/EC of 29 June 1995 [2] taken by the Council under Article 27 of the Sixth Directive authorised the United Kingdom to apply measures derogating from Articles 6 and 17 of the Directive.[2]  Dz.U L 159, 11.7.1995, p. 19.4. The measures authorised under Decision 95/252/EC and subsequently under Decision 98/198/EC [3] enable the United Kingdom first to restrict to 50% the right of the hirer or lessee to deduct input tax on charges for hire or lease of a business passenger car where the car is used for private purposes and, secondly, not to treat as supplies of services for consideration the private use of a business car hired or leased by a taxable person. The derogation removes the need for the hirer / lessee to keep records of private mileage travelled in business cars and to account for tax on the actual mileage of each car and is therefore a simplification. The derogation has been renewed a number of times but is due to expire on 31 December 2004.[3]  Dz.U L 76, 9.3.1998, p. 37.5. By letter received by the Secretariat-General on 14 June 2004, the United Kingdom requested authorisation to extend application of these measures by a further three years. The Commission is content with this timescale as it will then be able to review the derogation in the light of future discussions on its proposals to define categories of restrictions to the right to deduct.6. The derogation was last renewed for a year until 31 December 2004 by virtue of Council Decision 2003/909/EC [4], pending the evaluation of the impact of the ruling in European Court of Justice case number C-17/01. The ruling, delivered on 29 April 2004, confirmed the validity of the equivalent German derogation, authorised by Council Decision 2000/186/EC. The ruling means that the matters of law and of fact which justified the original application of the special measures in question have not changed and still pertain.[4]  Dz.U L 342, 22.12.2003, p. 49.7. In accordance with Article 27(2) of the Sixth Directive, the Commission transmitted the United Kingdom's request to the other Member States on 7 July 2004.Wniosek dotyczący DECYZJI RADY zmieniającej art. 3 decyzji 98/198/WE zezwalającej Zjednoczonemu Królestwu na rozszerzenie stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 6 i 17 szóstej dyrektywy VAT (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając szóstą dyrektywę Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [5], w szczególności jej art. 27 ust.1,[5]  Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2004/15/WE (Dz.U. L 52 z 21.2.2004, str. 61).uwzględniając wniosek Komisji [6],[6]  Dz.U. C [...] z [...], str. [...].uwzględniając decyzje Rady 95/252/WE [7] , 98/198/WE [8] , 1999/79/WE [9] , 2000/747/WE [10] oraz 2003/909/WE [11][7]  Dz.U. L 159 z 11.7.1995, str. 19.[8]  Dz.U. L 76 z 13.3.1998, str. 31.[9]  Dz.U. L 27 z 2.2.1999, str. 22.[10]  Dz.U. L 302 z 1.12.2000, str. 63.[11]  Dz.U. L 342 z 30.12.2003, str. 49.a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z Państw Członkowskich do wprowadzenia lub rozszerzenia stosowania specjalnych środków stanowiących odstępstwo od zastosowania przepisów powyższej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub omijania opodatkowania.(2) W liście zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym Komisji dnia 14 czerwca 2004 r., a następnie przesłanym do wszystkich Państw Członkowskich dnia 7 lipca 2004 r., rząd Zjednoczonego Królestwa wystąpił o rozszerzenie zastosowania odstępstwa, które zostało uprzednio przyznane decyzjami Rady 95/252/WE i 98/198/WE.(3) Obecnie istniejące odstępstwo zezwala Zjednoczonemu Królestwu na ograniczenie do 50% prawa osoby wynajmującej lub biorącej w leasing do odliczenia podatku naliczanego od opłat za wynajem lub wzięcie w leasing samochodu pasażerskiego używanego do działalności gospodarczej, w przypadku gdy jest on również używany do celów osobistych. Pozwala ono również Zjednoczonemu Królestwu na nietraktowanie prywatnego użytku samochodu wynajętego lub wziętego w leasing przez podatnika do celów działalności gospodarczej jako usług świadczonych za wynagrodzeniem. Odstępstwo pozwala osobie wynajmującej lub biorącej w leasing na nieprowadzenie rejestru prywatnych przejazdów samochodami używanymi do działalności gospodarczej oraz na nierozliczanie podatku od przebiegu każdego samochodu wykonanego w celach prywatnych. Jest zatem środkiem upraszczającym ale również ogranicza nadużycia wynikające z niepoprawnego sposobu prowadzenia dokumentacji.(4) Okoliczności prawne i faktyczne, które usprawiedliwiły udzielenie zezwolenia na zastosowanie pierwotnego odstępstwa nie uległy więc zmianie i w dalszym ciągu są uzasadnione.(5) W związku z propozycjami Komisji w sprawie wprowadzenia zmian do dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do ograniczeń prawa do odliczenia VAT, właściwym jest przedłużenie okresu obejmującego zezwolenie do momentu wejścia w życie dyrektywy zmieniającej. Jednakże powyższe zezwolenie wygaśnie najpóźniej dnia 31 grudnia 2007 r. w przypadku gdy dyrektywa nie wejdzie w życie przed upływem tej daty, co pozwoli na dokonanie bieżącej oceny konieczności wprowadzenia odstępstwa w świetle dalszych dyskusji w Radzie nad powyższą dyrektywą.(6) Rozszerzenie zastosowanie nie będzie miało wpływu na środki własne Wspólnot Europejskich należne z tytułu podatku od wartości dodanej.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Artykuł 3 decyzji 98/198/WE otrzymuje brzmienie:,Artykuł 3Niniejsze zezwolenie wygasa z dniem wejścia w życie przepisów wspólnotowych określających jaki rodzaj wydatków związanych z motorowymi pojazdami kołowymi nie podlega całkowitemu odliczeniu od podatku od wartości dodanej, a najpóźniej z dniem 31 grudnia 2007 r."Artykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.Sporządzono w Brukseli, dnia [...] r.W imieniu RadyPrzewodniczący


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.8.2017
            COM(2017) 455 final
            2017/0210(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do propozycji różnych Stron Konwencji dotyczących poprawek do załączników do Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt na dwunastej sesji Konferencji Stron.

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Konferencji Stron Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji dotyczącej wprowadzenia poprawek do załączników do konwencji.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt

               Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt („Konwencja”) ma na celu ochronę lądowych, morskich i ptasich gatunków wędrownych na całym obszarze ich występowania. Jest ona traktatem międzyrządowym zawartym pod egidą Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska, dotyczącym ochrony dzikiej fauny i siedlisk w skali globalnej. Konwencja ta weszła w życie z dniem 1 listopada 1983 r. Obecnie istnieją 124 Strony Konwencji. Unia Europejska jest Stroną Konwencji od dnia 1 listopada 1983 r.
                  1
                Wszystkie państwa członkowskie są Stronami Konwencji.

               2.2.Konferencja Stron

               Konferencja Stron Konwencji jest głównym organem decyzyjnym Konwencji. Jej uprawnienia są wymienione w art. VII Konwencji, w tym uprawnienie do przeprowadzania oceny stanu zachowania gatunków wędrownych i w konsekwencji do wprowadzania poprawek do załączników do Konwencji. Sesje Konferencji odbywają się co trzy lata. Podjęcie decyzji na sesji Konferencji Stron wymaga większości dwóch trzecich głosów obecnych i głosujących Stron, o ile przedmiotowa Konwencja nie stanowi inaczej.

               Mandat dotyczący stanowiska Unii w sprawie poprawek do załączników zostaje przyznany w drodze decyzji Rady na wniosek Komisji. Wspólne stanowisko UE w sprawie projektów innych decyzji i rezolucji uzgadnia się w trakcie wcześniejszych posiedzeń odpowiedniej grupy roboczej Rady lub na spotkaniach koordynacyjnych UE na miejscu.

               2.3.Planowany akt Konferencji Stron

               W dniach 23–28 października 2017 r. podczas 12. sesji w Manili, na Filipinach, Konferencja Stron ma podjąć decyzję dotyczącą poprawek do załączników do Konwencji („planowany akt prawny”).

               Zgodnie z art. XI Konwencji każda ze Stron może zgłosić propozycję poprawki. Poprawka wprowadzona do załączników wchodzi w życie w odniesieniu do wszystkich stron po upływie dziewięćdziesięciu dni od sesji Konferencji Stron, na której została przyjęta, z wyjątkiem tych Stron, które zgłosiły zastrzeżenia.

               Celem planowanego aktu prawnego jest wprowadzenie poprawek do załącznika I i załącznika II do Konwencji, jak przewidziano w art. XI Konwencji. Poprawki przyjmuje się większością dwóch trzecich liczby głosów Stron obecnych i głosujących.

               Planowany akt prawny stanie się wiążący dla Stron na podstawie artykułu III Konwencji, który stanowi, że załącznik I zawiera wykaz zagrożonych gatunków wędrownych oraz że Strony będące państwami zasięgu występowania przedmiotowych gatunków podejmują różne środki ochrony i wydają zakaz pozyskiwania zwierząt należących do takich gatunków.

               Artykuł IV Konwencji stanowi, że w załączniku II wymienia się gatunki wędrowne posiadające nieodpowiedni status ochronny, co do których istnieje potrzeba zawarcia międzynarodowych porozumień w celu ich ochrony i gospodarowania nimi, jak również te, których status ochronny mógłby stać się bardziej sprzyjający w wyniku współpracy międzynarodowej, nawiązanej poprzez porozumienia międzynarodowe. Jeżeli wymagają tego okoliczności, gatunek wędrowny może zostać wymieniony zarówno w załączniku I, jak i załączniku II.

               3.Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii

               12. sesja Konferencji Stron Konwencji odbędzie się w Manili (Filipiny) w dniach od 23 do 28 października 2017 r. Przy okazji tej sesji Unia zaproponowała wprowadzenie poprawki do załącznika II do Konwencji w celu dodania gatunków ptaków Lanius excubitor excubitor i Lanius minor.

               Inne Strony Konwencji przedstawiły propozycje poprawek do załączników I i II do Konwencji w odniesieniu do gatunków Pan paniscus, Pan troglodytes, Equus africanus,  Equus ferus przewalskii, Lasiurus cinereus, Lasiurus borealis, Lasiurus blossevillii, Lasiurus ega, Panthera leo, Panthera pardus, Ursus arctos isabellinus, Pusa caspica, Gazella bennettii, Giraffa camelopardalis, Fregata andrewsi, Aquila nipalensis, Gyps bengalensis, Gyps indicus, Gyps tenuirostris, Sarcogyps calvus, Gyps africanus, Gyps coprotheres, Gyps rueppelli, Necrosyrtes monachus, Trigonoceps occipitalis, Torgos tracheliotos, Anous minutus worcesteri, Emberiza, sulphurata, Rhincodon typus, Squatina squatina, Rhinobatos rhinobatos, Carcharhinus obscurus, Prionace glauca oraz Rhynchobatus australiae.

               Unia powinna poprzeć wszystkie propozycje, ponieważ są one naukowo uzasadnione i zgodne z prawodawstwem Unii oraz z jej zobowiązaniem do współpracy międzynarodowej na rzecz ochrony różnorodności biologicznej. Powinno to obejmować poparcie dla rozważenia sposobów najlepszego wykorzystania dostępnych informacji naukowych, tak aby pod uwagę były brane zarówno cechy biologiczne, jak i biologiczne punkty odniesienia dla połowów.

               Rada powinna zatem podjąć decyzję w celu ustalenia stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii na 12. sesji Konferencji Stron w odniesieniu do propozycji poprawek.

               Wnioski w sprawie poprawek nie będą wymagały zmiany obowiązującego prawa Unii.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Konferencja Stron jest organem utworzonym przez Konwencję, a mianowicie Konwencję o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt. 12. sesja Konferencji Stron Konwencji odbędzie się w Manili (Filipiny) w dniach od 23 do 28 października 2017 r. Przy okazji tej sesji Unia zaproponowała wprowadzenie poprawki do załącznika II do Konwencji w celu dodania gatunków ptaków Lanius excubitor excubitor i Lanius minor.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Konferencję Stron, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. III Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt. Planowany akt nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych Konwencji.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE zależy w pierwszej kolejności od celu i treści planowanego aktu prawnego, w odniesieniu do którego zostaje przyjęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt prawny ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do środowiska.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2017/0210 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do propozycji różnych Stron Konwencji dotyczących poprawek do załączników do Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt na dwunastej sesji Konferencji Stron.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt („Konwencja”) została zawarta przez Unię Europejską decyzją Rady 82/461/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r.
                  3
                i weszła w życie w dniu 1 listopada 1983 r.;

               (2)Zgodnie z art. XI Konwencji Konferencja Stron może podjąć decyzję o zmianie załączników do Konwencji;

               (3)W dniach 23–28 października 2017 r. podczas swej 12. sesji Konferencja Stron ma podjąć decyzję dotyczącą poprawek do załączników I i II do Konwencji;

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na Konferencji Stron, gdyż decyzja będzie wiążąca dla Unii;

               (5)Unia powinna poprzeć wyżej wymienione propozycje, ponieważ są one naukowo uzasadnione i zgodne z unijnymi zobowiązaniami do współpracy międzynarodowej na rzecz ochrony różnorodności biologicznej zgodnie z art. 5 Konwencji ONZ o różnorodności biologicznej oraz decyzjami podjętymi na Konferencji Stron tej Konwencji, w szczególności z globalnym celem uzgodnionym na dziesiątym spotkaniu: „Do 2020 r. zapobiec wyginięciu znanych gatunków zagrożonych, a stan ich zachowania, w szczególności tych o najniższej liczebności, poprawić i utrzymać” oraz nie będą wymagały zmiany istniejącego prawa Unii;

               (6)Ssaki Pan paniscus, Equus africanus, Equus ferus przewalskii, Ursus arctos isabellinus i Pusa caspica nie występują na terenie UE. Z tego względu dodanie tych gatunków do załącznika I do Konwencji nie wymagałoby żadnych zmian w prawie Unii;

               (7)Ssaki Pan troglodytes, Equus africanus, Lasiurus cinereus, Lasiurus borealis, Lasiurus blossevillii, Lasiurus ega, Panthera leo, Panthera pardus, Gazella bennettii oraz Giraffa camelopardalis nie występują na terenie UE. Z tego względu dodanie tych gatunków do załącznika II do Konwencji nie wymagałoby żadnych zmian w prawie Unii;

               (8)Ptaki Fregata andrewsi, Gyps bengalensis, Gyps indicus, Gyps tenuirostris, Sacrogyps calvus, Gyps coprotheres, Necrosyrtes monachus, Trigonoceps occipitalis, Anous minutus worcesteri oraz Emberiza sulphurata nie występują na terenie UE z wyjątkiem zamorskich terytoriów, które nie są objęte zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa. Z tego względu dodanie tych gatunków do załącznika I i II do Konwencji nie wymagałoby żadnych zmian w prawie Unii;

               (9)Ptaki Aquila nipalensis, Gyps africanus, Gyps rueppelli oraz Torgos tracheliotos są uwzględnione w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa
                  4
               . Z tego względu dodanie tych gatunków do załącznika I i II do Konwencji nie wymagałoby żadnych zmian w prawie Unii;

               (10)Ryby gatunków Rhincodon typus, Squatina squatina, Rhinobatos rhinobatos, Carcharinus obscurus, Prionace glauca i Rhynchobatus australiae wchodzą w zakres wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), która zapewnia Unii odpowiednie instrumenty, aby ta mogła przyczyniać się do zarządzania ich ochroną;

               (11)Ponadto poławianie i zatrzymywanie gatunków Squatina squatina oraz Rhinobatos rhinobatos jest zakazane na mocy rozporządzenia Rady 2017/127
                  5
               , a ich populacje na Morzu Śródziemnym są objęte ścisłą ochroną (zakaz zatrzymywania) przez Generalną Komisję Rybołówstwa Morza Śródziemnego (GFCM)
                  6
               ;

               (12)Ponadto gatunek Rhincodon typus jest wymieniony w załączniku II do Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES) oraz w załączniku B do rozporządzenia o handlu dziką fauną i florą
                  7
                i obecnie regulowany przez Komisję ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC), Komisję ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku (WCPFC) oraz Międzyamerykańską Komisję ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC);

               (13)Unia powinna wspierać wysiłki zmierzające do rozważenia, jak najlepiej wykorzystać wszelkie dostępne i istotne informacje naukowe oraz do poprawy współpracy między odpowiednimi wielostronnymi i regionalnymi aktami prawnymi poprzez promowanie spójności i komplementarności;

               (14)W tym duchu należy również wziąć pod uwagę znaczenie celów zarządzania oceanami zgodnie ze wspólnym komunikatem w sprawie międzynarodowego zarządzania oceanami
                  8
               ;

               (15)Z uwagi na fakt, że Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt wchodzi zarówno w zakres kompetencji Unii, jak i państw członkowskich, Komisja i państwa członkowskie powinny ściśle współpracować na rzecz przyjęcia poprawek do załączników do konwencji, aby osiągnąć spójność w reprezentowaniu Unii na forum międzynarodowym,

               (16)W ramach Konferencji Stron Unia jest reprezentowana przez Komisję zgodnie z art. 17 ust. 1 TUE. Państwa członkowskie popierają stanowisko Unii zgodnie z art. 4 ust. 3 TUE.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii na 12. sesji Konferencji Stron, jest następujące:

               (1)należy poprzeć włączenie do załącznika I następujących gatunków:

               (a)Pan paniscus

               (b)Equus africanus

               (c)Equus ferus przewalskii

               (d)Ursus arctos isabellinus

               (e)Pusa caspica

               (f)Fregata andrewsi

               (g)Aquila nipalensis

               (h)Gyps bengalensis

               (i)Gyps indicus

               (j)Gyps tenuirostris

               (k)Sacrogyps calvus

               (l)Gyps africanus

               (m)Gyps coprotheres

               (n)Gyps rueppelli

               (o)Necrosyrtes monachus

               (p)Trigonoceps occipitalis

               (q)Torgos tracheliotos

               (r)Anous minutus worcesteri

               (s)Emberiza sulphurata

               (t)Rhincodon typus

               (u)Squatina squatina

               (v)Rhinobatos rhinobatos

               (2)należy poprzeć włączenie do załącznika II następujących gatunków:

               (a)Pan troglodytes

               (b)Equus africanus

               (c)Lasiurus cinereus

               (d)Lasiurus borealis

               (e)Lasiurus blossevillii

               (f)Lasiurus ega

               (g)Panthera leo

               (h)Panthera pardus

               (i)Gazella bennettii

               (j)Giraffa camelopardalis

               (k)Aquila nipalensis

               (l)Gyps bengalensis

               (m)Gyps indicus

               (n)Gyps tenuirostris

               (o)Sacrogyps calvus

               (p)Gyps africanus

               (q)Gyps coprotheres

               (r)Gyps rueppelli

               (s)Necrosyrtes monachus

               (t)Trigonoceps occipitalis

               (u)Torgos tracheliotos

               (v)Anous minutus worcesteri

               (w)Emberiza sulphurata

               (x)Lanius excubitor excubitor

               (y)Lanius minor

               (``)Rhincodon typus

               (aa)Squatina squatina

               (bb)Rhinobatos rhinobatos

               (cc)Carcharinus obscurus

               (dd)Prionace glauca

               (ee)Rhynchobatus australiae

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji i państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady 82/461/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r. w sprawie zawarcia Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt, Dz.U. L 210 z 24.6.1982, s. 10.

                     (2)
                  Wyrok w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (3)
                  Dz.U. L 210 z 19.7.1982, s. 10.

                     (4)
                  Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7.

                     (5)
                  Rozporządzenie Rady (UE) 2017/127 z dnia 20 stycznia 2017 r. ustalające uprawnienia do połowów na 2017 r. dla pewnych stad ryb i grup stad ryb, stosowane w wodach Unii oraz dla unijnych statków rybackich w niektórych wodach nienależących do Unii.

                     (6)
                  Generalna Komisja Rybołówstwa Morza Śródziemnego zalecenie GFCM/36/2012/3 dotyczące środków zarządzania rybołówstwem na rzecz ochrony rekinów i rajokształtnych w obszarze kompetencji GFCM.

                     (7)
                  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1320/2014 z dnia 1 grudnia 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, Dz.U. L 361 z 17.12.2014, s. 1.

                     (8)
                  Wspólny komunikat: Międzynarodowe zarządzanie oceanami - program działań na rzecz przyszłości oceanów (JOIN(2016) 49).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 19.7.2017
            COM(2017) 382 final
            2017/0160(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustanawiająca stanowisko Unii Europejskiej w świetle przyjęcia decyzji Komitetu EPA utworzonego na mocy Umowy przejściowej ustanawiającej ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w sprawie przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej oraz zmian do wykazu krajów i terytoriów zamorskich stowarzyszonych z Unią Europejską

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Załączony wniosek stanowi instrument prawny służący ustaleniu stanowiska Unii, jakie należy zająć w jej imieniu w ramach organu ustanowionego na mocy umowy między Unią a państwami trzecimi. Dokument ten dotyczy w szczególności wykonania Umowy przejściowej ustanawiającej ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwanej dalej „Umową”) w odniesieniu do przyjęcia decyzji Komitetu EPA utworzonego na mocy tej Umowy; decyzja Komitetu EPA jest załączona do decyzji Rady.

                  Umowę podpisano dnia 29 sierpnia 2009 r. i jest ona stosowana tymczasowo od dnia 14 maja 2012 r.

                  Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, do terytoriów, na których ma zastosowanie Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na warunkach przewidzianych w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony, do terytoriów państw sygnatariuszy z Afryki Wschodniej i Południowej (Madagaskar, Mauritius, Seszele i Zimbabwe).

                  Art. 67 Umowy stanowi, że Komitet EPA może zdecydować o przedsięwzięciu wszelkich środków przejściowych lub wprowadzających zmiany, które mogą okazać się konieczne w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej. Republika Chorwacji przystąpiła do Unii Europejskiej dnia 1 lipca 2013 r. i złożyła swój Akt przystąpienia do Umowy w dniu 22 marca 2017 r.

                  Załącznik IX do Protokołu 1 do Umowy zawiera wykaz krajów i terytoriów zamorskich do celów tego protokołu, który pozostaje bez uszczerbku dla statusu tych państw i terytoriów, a także przyszłych zmian ich statusu. Art. 70 Umowy stanowi, że załączniki i protokoły do Umowy stanowią jej integralną część i mogą być poddane przeglądowi lub zmieniane przez Komitet EPA.

                  Saint Barthélemy (FR) stało się jednym z terytoriów zamorskich stowarzyszonych z Unią Europejską w dniu 1 stycznia 2012 r. Majotta (FR) zyskała status regionu najbardziej oddalonego Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2014 r. W tym samym dniu weszła w życie decyzja Rady 2013/755/UE w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską, która ma zastosowanie do wszystkich krajów i terytoriów zamorskich wymienionych w załączniku II do TFUE. Należy zatem zaktualizować wykaz krajów i terytoriów zamorskich, znajdujący się w załączniku IX do Protokołu 1 do Umowy.

                  Dlatego też Unia Europejska powinna określić stanowisko, jakie należy zająć w odniesieniu do przyjęcia przez Komitet EPA decyzji w sprawie przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej i zmian w wykazie krajów i terytoriów zamorskich stowarzyszonych z Unią Europejską.

                  Niniejsza decyzja Rady zawiera w formie załącznika projekt decyzji, która ma zostać przyjęta przez Komitet EPA.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Niniejszy wniosek służy wdrożeniu unijnej wspólnej polityki handlowej prowadzonej w stosunku do partnerskich państw trzecich na podstawie postanowień wyżej wymienionej Umowy. Proponowane zmiany do Umowy są zgodne z TFUE i Umową.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Proponowane zmiany do Umowy są zgodne z pozostałymi politykami Unii.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Podstawą prawną dla niniejszej decyzji Rady jest TFUE, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Zgodnie z art. 3 TFUE wspólną politykę handlową określono jako wyłączną kompetencję Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek jest niezbędny w celu wykonania międzynarodowych zobowiązań Unii określonych w Umowie.

               •Wybór instrumentu

                  Niniejszy wniosek jest zgodny z art. 218 ust. 9 TFUE, który przewiduje przyjęcie przez Radę decyzji dotyczących umów międzynarodowych. Nie istnieje żaden inny instrument prawny, który mógłby posłużyć do osiągnięcia celu wyrażonego w niniejszym wniosku.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie dotyczy

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy

               •Ocena skutków

                  Nie dotyczy

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Niniejszy wniosek nie jest przedmiotem procedur programu REFIT; nie powoduje on żadnych kosztów dla MŚP; ani nie prowadzi do powstania kwestii związanych z otoczeniem cyfrowym.

               •Prawa podstawowe

                  Wniosek nie ma skutków dla ochrony praw podstawowych w Unii.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Niniejszy wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Nie dotyczy

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Celem wniosku jest przyjęcie stanowiska Unii w odniesieniu do decyzji, która ma zostać przyjęta przez wspólny organ instytucjonalny tej Umowy, tj. Komitet EPA. Klauzula akcesyjna zawarta w art. 66 Umowy przewiduje „automatyczne przystąpienie” Chorwacji do Umowy poprzez złożenie Aktu przystąpienia w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej. W przypadku późniejszych zmian koniecznych ze względu na przystąpienie, w klauzuli akcesyjnej przewidziano podjęcie decyzji przez Komitet EPA.

                  W odniesieniu do zmian wykazu krajów i terytoriów zamorskich art. 70 Umowy stanowi, że załączniki i protokoły do Umowy stanowią jej integralną część i mogą być poddane przeglądowi lub zmieniane przez Komitet EPA.

               2017/0160 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               ustanawiająca stanowisko Unii Europejskiej w świetle przyjęcia decyzji Komitetu EPA utworzonego na mocy Umowy przejściowej ustanawiającej ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w sprawie przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej oraz zmian do wykazu krajów i terytoriów zamorskich stowarzyszonych z Unią Europejską

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i art. 218 ust. 9,

               uwzględniając Umowę przejściową ustanawiającą ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony
                  1
               ,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa przejściowa ustanawiająca ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwana dalej „Umową”) jest tymczasowo stosowana od dnia 14 maja 2012 r.

               (2)Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej został podpisany dnia 9 grudnia 2011 r. i wszedł w życie z dniem 1 lipca 2013 r.

               (3)Republika Chorwacji przystąpiła do Umowy w dniu 22 marca 2017 r., składając Akt przystąpienia.

               (4)Zgodnie z art. 67 Umowy Komitet ds. Umowy o partnerstwie gospodarczym („Komitet EPA”) może zdecydować o przedsięwzięciu wszelkich środków przejściowych lub wprowadzających zmiany, które mogą okazać się konieczne w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej.

               (5)Art. 70 Umowy stanowi, że załączniki i protokoły do Umowy stanowią jej integralną część i mogą być poddane przeglądowi lub zmieniane przez Komitet EPA.

               (6)W związku ze zmianą statusu Majotty
                  2
                i Saint-Barthélemy
                  3
                oraz wejściem w życie decyzji Rady 2013/755/UE w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską
                  4
               , należy zaktualizować wykaz krajów i terytoriów zamorskich zawarty w załączniku IX do Protokołu I do Umowy,

               (7)Należy określić stanowisko, jakie Unia powinna zająć w odniesieniu do przyjęcia przez Komitet EPA decyzji w sprawie przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej i zmian statusu niektórych krajów i terytoriów zamorskich stowarzyszonych z Unią Europejską,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko Unii w odniesieniu do przyjęcia decyzji Komitetu EPA utworzonego na mocy Umowy przejściowej ustanawiającej ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w sprawie przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej oraz zmian w wykazie krajów i terytoriów stowarzyszonych z Unią, opiera się na projekcie decyzji Komitetu EPA załączonym do niniejszej decyzji.

               Przedstawiciele Unii w Komitecie EPA mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 111 z 24.4.2012, s. 2.

                     (2)
                  Decyzja Rady Europejskiej 2012/419/UE z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie zmiany statusu Majotty względem Unii Europejskiej (Dz.U. L 204 z 31.7.2012, s. 131).

                     (3)
                  Decyzja Rady Europejskiej 2010/718/UE z dnia 29 października 2010 r. w sprawie zmiany wobec Unii Europejskiej statusu wyspy Saint-Barthélemy (Dz.U. L 325 z 9.12.2010, s. 4).

                     (4)
                  Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 19.7.2017
            COM(2017) 382 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            decyzji Rady
            ustanawiającej stanowisko Unii Europejskiej w świetle przyjęcia decyzji Komitetu EPA utworzonego na mocy Umowy przejściowej ustanawiającej ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w sprawie przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej oraz zmian do wykazu krajów i terytoriów zamorskich stowarzyszonych z Unią Europejską

               ZAŁĄCZNIK

               PROJEKT

               DECYZJA .../2017

               KOMITETU EPA

               utworzonego na mocy Umowy przejściowej ustanawiającej ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w sprawie przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej oraz zmian do wykazu krajów i terytoriów zamorskich stowarzyszonych z Unią Europejską

               KOMITET EPA,

               uwzględniając Umowę przejściową ustanawiającą ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwaną dalej „Umową”), podpisaną w Grand Baie w dniu 29 sierpnia 2009 r. i tymczasowo stosowaną od dnia 14 maja 2012 r., w szczególności jej art. 63, 67 i 70
                  1
               ,

               uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej oraz Akt przystąpienia do Umowy złożony przez Republikę Chorwacji w dniu 22 marca 2017 r.

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, do terytoriów, na których ma zastosowanie Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na warunkach przewidzianych w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony, do terytoriów państw sygnatariuszy z Afryki Wschodniej i Południowej („państwa AWP”).

               (2)Zgodnie z art. 67 ust. 3 Umowy Komitet EPA może zdecydować o przedsięwzięciu wszelkich środków przejściowych lub wprowadzających zmiany, które mogą okazać się konieczne w następstwie przystąpienia nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej.

               (3)Art. 70 Umowy stanowi, że załączniki i protokoły do Umowy stanowią jej integralną część i mogą być poddane przeglądowi lub zmieniane przez Komitet EPA.

               (4)W związku ze zmianą statusu Majotty
                  2
                i Saint-Barthélemy
                  3
                oraz wejściem w życie decyzji Rady 2013/755/UE w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską
                  4
               , należy zaktualizować wykaz krajów i terytoriów zamorskich zawarty w załączniku IX do Protokołu 1 do Umowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Republika Chorwacji jako Strona Umowy przyjmuje i uwzględnia, w taki sam sposób jak inne państwa członkowskie Unii, teksty Umowy, a także załączniki, protokoły i deklaracje do niej dołączone.

               Artykuł 2

               W Umowie wprowadza się następujące zmiany:

               1) art. 69 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 69

               Teksty autentyczne

               Niniejszą umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w każdym z następujących języków: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest tak samo autentyczny.”;

               2) załącznik IV do Protokołu 1 otrzymuje brzmienie:

               „ZAŁĄCZNIK IV do Protokołu 1

               Deklaracja na fakturze

               Deklaracja na fakturze, której tekst znajduje się poniżej, powinna być sporządzona zgodnie z przypisami pod tekstem. Nie jest jednak konieczne zamieszczanie tych przypisów.

               Wersja w języku bułgarskim

               Износителят на продуктите, обхванати от този документ (митническо разрешение № … (1)) декларира, че освен кьдето е отбелязано друго, тези продукти са с … преференциален произход (2).

               Wersja w języku hiszpańskim

               El exportador de los productos incluidos en el presente documento (autorización aduanera n o … (1)) declara que, salvoindicación en sentido contrario, estos productos gozan de un origen preferencial … (2).

               Wersja w języku chorwackim

               Izvoznik proizvoda obuhvaćenih ovom ispravom (carinsko ovlaštenje br … (1)) izjavljuje da su, osim ako je drukčije izričito navedeno, ovi proizvodi … (2) preferencijalnog podrijetla.

               Wersja w języku czeskim

               Vývozce výrobků uvedených v tomto dokumentu (číslo povolení … (1)) prohlašuje, že kromě zřetelně označených, mají tyto výrobky preferenční původ v … (2).

               Wersja w języku duńskim

               Eksportøren af varer, der er omfattet af nærværende dokument, (toldmyndighedernes tilladelse nr. … (1)), erklærer, at varerne, medmindre andet tydeligt er angivet, har præferenceoprindelse i … (2).

               Wersja w języku niemieckim

               Der Ausführer (Ermächtigter Ausführer; Bewilligungs-Nr. … (1)) der Waren, auf die sich dieses Handelspapier bezieht, erklärt, dass diese Waren, soweit nicht anderes angegeben, präferenzbegünstigte … (2) Ursprungswaren sind.

               Wersja w języku estońskim

               Käesoleva dokumendiga hõlmatud toodete eksportija (tolli kinnitus nr. … (1)) deklareerib, et need tooted on … (2) sooduspäritoluga, välja arvatud juhul, kui on selgelt näidatud teisiti.

               Wersja w języku greckim

               Ο εξαγωγέας των προϊόντων που καλύπτονται από το παρόν έγγραφο (άδεια τελωνείου υπ'αριθ. … (1)) δηλώνει ότι, εκτός εάν δηλώνεται σαφώς άλλως, τα προϊόντα αυτά είναι προτιμησιακής καταγωγής … (2).

               Wersja w języku angielskim

               The exporter of the products covered by this document (customs authorisation No … (1)) declares that, except where otherwise clearly indicated, these products are of … (2) preferential origin.

               Wersja w języku francuskim

               L'exportateur des produits couverts par le présent document (autorisation douanière n o … (1)) déclare que, sauf indication claire du contraire, ces produits ont l'origine préférentielle … (2).

               Wersja w języku włoskim

               L'esportatore delle merci contemplate nel presente documento (autorizzazione doganale n. … (1)) dichiara che, salvo indicazione contraria, le merci sono di origine preferenziale … (2).

               Wersja w języku łotewskim

               To produktu eksportētājs, kuri ietverti šajā dokumentā (muitas atļauja Nr. … (1)), deklarē, ka, izņemot tur, kur ir citādi skaidri noteikts, šiem produktiem ir preferenciāla izcelsme … (2).

               Wersja w języku litewskim

               Šiame dokumente išvardytų prekių eksportuotojas (muitinės liudijimo Nr … (1)) deklaruoja, kad, jeigu kitaip nenurodyta, tai yra … (2) preferencinės kilmės prekės.

               Wersja w języku węgierskim

               A jelen okmányban szereplő áruk exportőre (vámfelhatalmazási szám: … (1)) kijelentem, hogy eltérő egyértelmű jelzés hiányában az áruk preferenciális … (2) származásúak.

               Wersja w języku maltańskim

               L-esportatur tal-prodotti koperti b’dan id-dokument (awtorizzazzjoni tad-dwana nru. … (1)) jiddikjara li, ħlief fejn indikat b’mod ċar li mhux hekk, dawn il-prodotti huma ta’ oriġini preferenzjali … (2).

               Wersja w języku niderlandzkim

               De exporteur van de goederen waarop dit document van toepassing is (douanevergunning nr. … (1)), verklaart dat, behoudens uitdrukkelijke andersluidende vermelding, deze goederen van preferentiële … oorsprong zijn (2).

               Wersja w języku polskim

               Eksporter produktów objętych tym dokumentem (upoważnienie władz celnych nr … (1)) deklaruje, że z wyjątkiem gdzie jest to wyraźnie określone, produkty te mają … (2) preferencyjne pochodzenie.

               Wersja w języku portugalskim

               O abaixo-assinado, exportador dos produtos abrangidos pelo presente documento (autorização aduaneira n o . … (1)), declara que, salvo indicação expressa em contrário, estes produtos são de origem preferencial … (2).

               Wersja w języku rumuńskim

               Exportatorul produselor ce fac obiectul acestui document (autorizația vamală nr. … (1)) declară că, exceptând cazul în care în mod expres este indicat altfel, aceste produse sunt de origine preferențială … (2).

               Wersja w języku słoweńskim

               Izvoznik blaga, zajetega s tem dokumentom (pooblastilo carinskih organov št … (1)) izjavlja, da, razen če ni drugače jasno navedeno, ima to blago preferencialno … (2) poreklo.

               Wersja w języku słowackim

               Vývozca výrobkov uvedených v tomto dokumente (číslo povolenia … (1)) vyhlasuje, že okrem zreteľne označených, majú tieto výrobky preferenčný pôvod v … (2).

               Wersja w języku fińskim

               Tässä asiakirjassa mainittujen tuotteiden viejä (tullin lupa n:o … (1)) ilmoittaa, että nämä tuotteet ovat, ellei toisin ole selvästi merkitty, etuuskohteluun oikeutettuja … alkuperätuotteita (2).

               Wersja w języku szwedzkim

               Exportören av de varor som omfattas av detta dokument (tullmyndighetens tillstånd nr. … (1)) försäkrar att dessa varor, om inte annat tydligt markerats, har förmånsberättigande … ursprung (2).

                        .................................................................................. (3)

                        (Miejscowość i data)

                        .................................................................................. (4)

                        (Podpis eksportera; ponadto należy czytelnie wpisać nazwisko

                        osoby podpisującej deklarację)

               _________________

               Uwagi

               (1) Jeżeli deklaracja na fakturze jest sporządzona przez upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 22 protokołu, numer upoważnienia tego eksportera musi być umieszczony w tym miejscu. Jeżeli deklaracja na fakturze nie jest sporządzona przez upoważnionego eksportera, należy pominąć słowa w nawiasie lub pozostawić to miejsce niewypełnione.

               (2) Należy wskazać pochodzenie produktów. Jeżeli deklaracja na fakturze odnosi się w całości lub w części do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli w rozumieniu art. 40 protokołu, eksporter musi wyraźnie wskazać je w dokumencie, w którym sporządzana jest deklaracja, poprzez wpisanie symbolu „CM”.

               (3) Wpisy te mogą zostać pominięte, jeżeli odpowiednie informacje są zawarte w samym dokumencie.

               (4) Zob. art. 21 ust. 5 protokołu. Jeżeli podpis eksportera nie jest wymagany, zwolnienie z obowiązku złożenia podpisu powoduje również zwolnienie z obowiązku podania nazwiska podpisującego.”.

               Artykuł 3

               Unia Europejska przekazuje państwom AWP tekst Umowy w języku chorwackim.

               Artykuł 4

               1.Postanowienia Umowy stosuje się do towarów wywożonych z jednego z państw AWP do Republiki Chorwacji lub wywożonych z Republiki Chorwacji do jednego z państw AWP, które spełniają postanowienia Protokołu 1 do Umowy i które w dniu 1 lipca 2013 r. znajdowały się w tranzycie lub były składowane czasowo w składzie celnym lub w wolnym obszarze celnym w jednym z państw AWP lub w Chorwacji.

               2.W przypadkach, o których mowa w ust. 1, przyznaje się traktowanie preferencyjne, pod warunkiem przedstawienia organom celnym państwa przywozu, przed upływem czterech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji, dowodu pochodzenia wystawionego z mocą wsteczną przez organy celne państwa wywozu.

               Artykuł 5

               Państwa AWP zobowiązują się, że w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej nie będą wnosić żadnych roszczeń ani żądań, ani nie będą powoływać się na żadne koncesje ustanowione na mocy art. XXIV.6 i art. XXVIII GATT 1994 lub art. XXI GATS, ani nie będą modyfikować ani wycofywać tych koncesji.

               Artykuł 6

               Załącznik IX do Protokołu 1 do Umowy otrzymuje brzmienie:

               „ZAŁĄCZNIK IX do Protokołu 1

               Kraje i terytoria zamorskie

               W rozumieniu niniejszego protokołu „kraje i terytoria zamorskie” oznaczają kraje i terytoria określone w części czwartej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wymienione poniżej:

               (Wykaz ten nie przesądza o statusie tych krajów i terytoriów, ani o przyszłych zmianach ich statusu.)

               1.Kraje i terytoria zamorskie, które utrzymują szczególne stosunki z Królestwem Danii:

               –Grenlandia.

               2.Kraje i terytoria zamorskie, które utrzymują szczególne stosunki z Republiką Francuską:

               –Nowa Kaledonia i terytoria zależne,

               –Polinezja Francuska,

               –Saint-Pierre i Miquelon,

               –Saint-Barthélemy,

               –Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne,

               –Wallis i Futuna.

               3.Kraje i terytoria zamorskie, które utrzymują szczególne stosunki z Królestwem Niderlandów:

               –Aruba,

               –Bonaire,

               –Curaçao,

               –Saba,

               –Sint Eustatius,

               –Sint Maarten.

               4.Kraje i terytoria zamorskie, które utrzymują szczególne stosunki ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej:

               –Anguilla,

               –Bermudy,

               –Kajmany,

               –Falklandy,

               –Georgia Południowa i Sandwich Południowy,

               –Montserrat,

               –Pitcairn,

               –Święta Helena, Wyspa Wniebowstąpienia i Tristan da Cunha,

               –Brytyjskie Terytorium Antarktyczne,

               –Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego,

               –Wyspy Turks i Caicos,

               –Brytyjskie Wyspy Dziewicze.”.

               Artykuł 7

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu [data].

               Art. 3 i 4 stosuje się jednak ze skutkiem od dnia 1 lipca 2013 r.

                     (1)
                  Dz.U. L 111 z 24.4.2012, s. 2.

                     (2)
                  Decyzja Rady Europejskiej 2012/419/UE z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie zmiany statusu Majotty względem Unii Europejskiej (Dz.U. L 204 z 31.7.2012, s. 131).

                     (3)
                  Decyzja Rady Europejskiej 2010/718/UE z dnia 29 października 2010 r. w sprawie zmiany wobec Unii Europejskiej statusu wyspy Saint-Barthélemy (Dz.U. L 325 z 9.12.2010, s. 4).

                     (4)
                  Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 393 final
            2017/0174(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
                  1
                (dalej zwanym „zmianą kodeksu granicznego Schengen”) zmieniono konwencję wykonawczą do układu z Schengen
                  2
               , rozporządzenie (WE) nr 562/2006
                  3
                (kodeks graniczny Schengen) oraz rozporządzenie (WE) nr 810/2009
                  4
               , a oprócz tego zmieniono między innymi definicję pojęcia „pobytu krótkoterminowego” obywateli państw trzecich w strefie Schengen. Począwszy od dnia 18 października 2013 r. w odniesieniu do obywateli państw trzecich planujących podróż do strefy Schengen na pobyt krótkoterminowy – bez względu na to, czy podlegają oni obowiązkowi wizowemu czy są z niego zwolnieni – maksymalny czas dozwolonego pobytu definiuje się jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”. W odróżnieniu od definicji, która obowiązywała do dnia 18 października 2013 r. (trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu), nowe pojęcie jest bardziej precyzyjne, ponieważ określa czas pobytu w dniach, a nie w miesiącach. Oprócz tego termin „po dacie pierwszego wjazdu”, który budził wiele wątpliwości i pytań, został z tej definicji usunięty.

               W drodze zmiany kodeksu granicznego Schengen wprowadzono wszystkie niezbędne zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic, czyli w konwencji wykonawczej do układu z Schengen, kodeksie granicznym Schengen, kodeksie wizowym oraz rozporządzeniu (WE) nr 539/2001
                  5
               . Pojęcie pobytu krótkoterminowego pojawia się też jednak w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską. W umowach w sprawie zniesienia wiz zawartych z Antiguą i Barbudą
                  6
               , Bahamami
                  7
               , Barbadosem
                  8
               , Brazylią
                  9
               , Mauritiusem
                  10
               , Saint Kitts i Nevis
                  11
                oraz Seszelami
                  12
                wciąż znajdują się odniesienia do poprzedniej definicji czasu pobytu niewymagającego wizy („trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu”
                  13
               ).

               Dnia 16 lipca 2014 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące decyzji Rady w sprawie upoważnienia do podjęcia rokowań w celu zmiany umowy w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych między Unią Europejską a wymienionymi wyżej państwami
                  14
               ; Rada przyjęła tę decyzję w dniu 9 października 2014 r.
                  15
               . Celem zmiany było wdrożenie w przypadku tych siedmiu państw nowej definicji pobytu krótkoterminowego, określonej w zmianie kodeksu granicznego Schengen. Co więcej, zdefiniowanie „pobytu krótkoterminowego” w umowach w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych w dniach, a nie w miesiącach jest łatwiejsze do zweryfikowania i obliczenia za pomocą środków elektronicznych lub informatycznych, a zatem jest lepiej dostosowane do wymogów scentralizowanych systemów zarządzania granicami, takich jak proponowany system wjazdu/wyjazdu
                  16
               .

               Po uzyskaniu upoważnienia Rady Komisja rozpoczęła rokowania w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz z siedmioma państwami (Antiguą i Barbudą, Bahamami, Barbadosem, Brazylią, Mauritiusem, Saint Kitts i Nevis oraz Seszelami).

               Rokowania z Antiguą i Barbudą zakończyły się parafowaniem umowy zmieniającej w dniu 28 października 2016 r. Strony uzgodniły, że zastosują nową definicję „pobytu krótkoterminowego” w całym tekście umowy w sprawie zniesienia wiz między UE a Antiguą i Barbudą. Nowa umowa wiąże się ponadto ze zmianą kilku szczegółów technicznych (zob. niżej), ale wszystkie takie zmiany są nieistotne z punktu widzenia podróżnych.

                  Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule umowy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Umowa wymaga zatwierdzenia przez obie umawiające się strony zgodnie z ich odnośnymi procedurami. Po stronie Unii wymaga to przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i zawarcia umowy.

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu uzyskania jej upoważnienia do podpisania umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               Umowa zapewnia spójność prawną, a także harmonizację między państwami członkowskimi dzięki stosowaniu w niej nowej definicji pobytu krótkoterminowego przewidzianej w zmianie kodeksu granicznego Schengen, w której przedstawiono jasną wykładnię terminu „pobyt krótkoterminowy”.

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Unia nie posiada uprawnień do takiej zmiany umów w sprawie zniesienia wiz, aby były one wiążące dla czterech państw stowarzyszonych w ramach stosowania dorobku Schengen, w tym wspólnej polityki wizowej. W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia i wdrożenia postanowień dotyczących czasu dozwolonego pobytu w strefie Schengen do umowy dołączono wspólną deklarację, zgodnie z którą byłoby pożądane, aby Antigua i Barbuda z jednej strony oraz Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria z drugiej strony odpowiednio zmieniły wiążące je umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Jeśli jedną z umawiających się stron umowy międzynarodowej jest Unia Europejska, to jakakolwiek zmiana takiej umowy zgodnie z prawem nie może zostać samodzielnie wdrożona przez państwa członkowskie. Umowa w sprawie zniesienia wiz z Antiguą i Barbudą została zawarta przez Unię Europejską. Niezbędne jest w związku z tym działanie na poziomie Unii.

               Oprócz tego zawieranie umów w sprawie zniesienia wiz przez państwa członkowskie wpłynęłoby negatywnie na dorobek prawny UE w dziedzinie wiz (art. 3 ust. 2 TFUE).

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia założonego celu, a mianowicie zmiany obowiązującej umowy w sprawie zniesienia wiz między Unią a Antiguą i Barbudą.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               4. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne, w których upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Antiguą i Barbudą w celu zmiany umowy pomiędzy stronami w sprawie zniesienia wiz. O postępach w przebiegu rokowań informowano państwa członkowskie w trakcie posiedzeń Grupy Roboczej ds. Wiz.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Wynik rokowań

                  Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy może zostać przyjęty przez Unię.

                  Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

                  a. Czas pobytu

                  Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej oraz obywatele Antigui i Barbudy mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu (zamiast maksymalnie trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu). Nowa definicja ma zastosowanie w całym tekście Umowy między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

                  b. Przepisy końcowe – zawieszenie umowy (art. 8 ust. 4)

               W art. 8 ust. 4 umowy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie: „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”. Przez dodanie do dotychczasowego tekstu słów: „i przywraca stosowanie niniejszej Umowy” w zmienionej umowie sprecyzowano, że zawieszenie zniesienia wiz zostanie zakończone, jeśli ustaną powody takiego zawieszenia. W tej kwestii powyższa zmiana zapewnia dostosowanie brzmienia umowy w sprawie zniesienia wiz z Antiguą i Barbudą do wszystkich pozostałych umów w tej sprawie podpisanych przez Unię w latach 2015–2016. W dniu 14 czerwca 2016 r. zasięgnięto opinii Grupy Roboczej ds. Wiz w sprawie tej zmiany i żadne państwo członkowskie nie zgłosiło zastrzeżeń.

                  c. Zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny”

                  Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. jedynie Unia Europejska posiada osobowość prawną. Termin „Wspólnota Europejska” wciąż jednak widnieje w umowach międzynarodowych, które weszły w życie przed Traktatem z Lizbony – jest tak m.in. w przypadku Umowy między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa zmieniająca przewiduje zatem zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny” w całym tekście umowy.

                  d. Wspólne deklaracje

                  Do umowy dołączono dwie wspólne deklaracje:

                  – w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu oraz

                  – dotyczącą Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Liechtensteinu.

                  e. Wejście w życie

                  Umowa wejdzie w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z umawiających się stron zawiadomi drugą stronę o zakończeniu procedur ratyfikacyjnych. Aby zagwarantować pewność prawa i umożliwić podróżnym jego zrozumienie i przestrzeganie, niezbędny jest wystarczająco długi okres przejściowy. Okres sześciu miesięcy po zakończeniu ratyfikacji umowy umożliwi podróżnym zakończenie pobytów krótkoterminowych obliczanych w całości zgodnie z poprzednią definicją, zanim wejdzie w życie nowa definicja pobytu krótkoterminowego, a wraz z nią – liczony wstecz okres referencyjny wynoszący 180 dni.

                  Umowa zmieniająca nie ma wpływu na pozostałe postanowienia dotychczasowej Umowy między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, w tym na jej terytorialny zakres stosowania.

               6.PODSUMOWANIE

               W świetle wyżej przedstawionych wyników Komisja proponuje, aby Rada przyjęła decyzję o podpisaniu umowy w imieniu Unii i aby upoważniła przewodniczącego Rady do wyznaczenia w tym celu należycie umocowanej osoby (lub osób).

               2017/0174 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa stanowi, że obywatele Unii Europejskiej oraz Antigui i Barbudy mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony „maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy”.

               (2)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013
                  17
                wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)W umowie między Unią a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zawarcia umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (5)Rokowania w sprawie umowy z Antiguą i Barbudą zakończono jej parafowaniem w dniu 28 października 2016 r. w drodze wymiany listów między głównymi negocjatorami po stronie Unii oraz Antigui i Barbudy.

               (6)Należy, w imieniu Unii, podpisać Umowę oraz zatwierdzić dołączone do niej deklaracje.

               (7)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  18
               . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (8)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  19
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

                     (3)
                  Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (5)
                  Dz.U. L 081 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 3.

                     (7)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 24.

                     (8)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 10.

                     (9)
                  Z Brazylią Unia zawarła dwie umowy. Jedną dotyczącą posiadaczy paszportów zwykłych (Dz.U. L 255 z 21.9.2012, s. 4) i drugą dotyczącą posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych i urzędowych (Dz.U. L 66 z 12.3.2011, s. 2).

                     (10)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 17.

                     (11)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 38.

                     (12)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 31.

                     (13)
                  Zob. artykuły tych umów zatytułowane „Cel” i „Czas pobytu”.

                     (14)
                  COM(2014) 468 final.

                     (15)
                  Decyzja Rady w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zawartych pomiędzy Unią/Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą, Wspólnotą Bahamów, Barbadosem, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Mauritiusu, Federacją Saint Kitts i Nevis oraz Republiką Seszeli, przyjęta przez Radę w dniu 9 października 2014 r.

                     (16)
                  COM(2016)194 final.

                     (17)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009, Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (18)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (19)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 393 final
            ZAŁĄCZNIK

            wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               UMOWA

               między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA,

               z jednej strony, oraz

               ANTIGUA I BARBUDA,

               z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwaną dalej „Umową”), która weszła w życie w dniu 1 maja 2010 r.,

               POTWIERDZAJĄC znaczenie, jakie ma ułatwianie kontaktów międzyludzkich,

               ODNOTOWUJĄC, że Umowa funkcjonuje w sposób satysfakcjonujący dla obywateli Umawiających się Stron,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że przewidziana w Umowie definicja pobytu krótkoterminowego (do trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu) nie jest wystarczająco dokładna, a wątpliwości i pytania może budzić w szczególności pojęcie „daty pierwszego wjazdu”,

               MAJĄC NA UWADZE, że rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. wprowadzono przekrojowe zmiany w unijnym wewnętrznym dorobku prawnym dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”;

               BIORĄC POD UWAGĘ, że system wjazdu/wyjazdu, który ma zostać ustanowiony przez Unię Europejską, wymaga zastosowania jednolitej i jasno określonej definicji pobytu krótkoterminowego w odniesieniu do wszystkich obywateli państw trzecich,

               PRAGNĄC zapewnić płynny przepływ podróżnych na przejściach granicznych Umawiających się Stron,

               POTWIERDZAJĄC, że Umowa obejmuje obywateli wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu:

               1)W tytule oraz w art. 3 ust. 5, art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 7 słowa „Wspólnota” lub „wspólnotowy” zastępuje się słowami „Unia” lub „unijny” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

               2)W art. 1 wyrażenie „trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy” zastępuje się wyrażeniem „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               3)Art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Unii Europejskiej mogą przebywać na terytorium Antigui i Barbudy przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.”.

               4)Art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Antigui i Barbudy mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Antigui i Barbudy mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.”.

               5)W art. 4 ust. 3 wyrażenie „trzy miesiące” zastępuje się wyrażeniem „90 dni”, a słowo „wspólnotowym” zastępuje się słowem „unijnym”.

               6)W art. 8 ust. 4 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

               „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”.

               Artykuł 2

               Umawiające się Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami; niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia ze Stron zawiadamia drugą Stronę o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.

               Sporządzono w […] dnia […] roku dwa tysiące siedemnastego w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Antigui i Barbudy

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII ORAZ LIECHTENSTEINU

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Antigui i Barbudy, z drugiej strony, zmieniły niezwłocznie obowiązujące umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zgodnie z warunkami niniejszej Umowy.

               Wspólna deklaracja w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               ________