               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.8.2021
            COM(2021) 492 final
            2021/0279(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Współpracy ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Azerbejdżan

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot

                  Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Współpracy ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony („umowa”), o przyjęciu zalecenia nr XX/2020 dotyczącego przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Azerbejdżan na lata 2021–2027.

               2.Kontekst

               2.1.Umowa

               Umowa ma na celu zapewnienie ram dialogu politycznego i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Republiką Azerbejdżanu („Strony”) w celu rozwijania stosunków politycznych. Umowa weszła w życie z dniem 1 lipca 1999 r.

               2.2.Rada Współpracy

               Mając na uwadze realizację celów przedmiotowej umowy, Rada Współpracy bada wszelkie związane z nią istotne kwestie, jak również wszelkie inne leżące we wspólnym interesie kwestie dwustronne lub międzynarodowe. Rada Współpracy może formułować odpowiednie zalecenia w drodze porozumienia między stronami. Rada Współpracy składa się z jednej strony z członków Rady Unii Europejskiej i członków Komisji Europejskiej, a z drugiej strony — z członków rządu Republiki Azerbejdżanu. Rada Współpracy posiada swój regulamin wewnętrzny.

               2.3.Akt Rady Współpracy

               Rada Współpracy powinna przyjąć w drodze procedury pisemnej zalecenie w sprawie przedłużenia priorytetów partnerstwa z lat 2018–2020 na lata 2021–2027 („akt”).

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie ma zająć Unia w Radzie Współpracy, opiera się na zaleceniu załączonym do niniejszej decyzji.

               Priorytety partnerstwa nadal spełniają cele zmienionej europejskiej polityki sąsiedztwa, jak również cele Partnerstwa Wschodniego. Będzie się na nich opierać wieloletnie programowanie współpracy finansowej UE z Azerbejdżanem.

               Strony potwierdziły, że priorytety partnerstwa pozostają ważną podstawą do rozwijania ich wzajemnych stosunków, a także że będą nadal angażować się w realizację tych priorytetów.

               Priorytety partnerstwa na lata 2018–2020 stanowią nadal podstawę współpracy między UE a Azerbejdżanem na lata 2021–2027.

               Przedłużenie priorytetów partnerstwa leży w interesie Unii.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywołują skutki prawne na mocy prawa międzynarodowego dotyczącego danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada Współpracy jest organem utworzonym na mocy umowy.

               Akt, który Rada Współpracy ma przyjąć, jest aktem mającym skutki prawne. Przedmiotowy akt prawny może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów UE, w szczególności na wieloletnie programowanie współpracy finansowej objęte jednolitymi ramami wsparcia. Wynika to z faktu, że w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 232/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiającego Europejski Instrument Sąsiedztwa
                  2
                stwierdza się, że w odniesieniu do krajów, w przypadku których istnieją dokumenty określone w art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia, przyjmuje się wszechstronne wieloletnie jednolite ramy wsparcia zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 16 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 236/2014
                  3
               . Takie dokumenty muszą być planami działania lub innymi równoważnymi wspólnie uzgodnionymi dokumentami, takimi jak priorytety partnerstwa.

               Przedmiotowy akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy. Proceduralną podstawą prawną niniejszej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona od celu i treści aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli przedmiotowy akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Głównym celem aktu jest współpraca z Azerbejdżanem w ramach umowy i zmienionej europejskiej polityki sąsiedztwa.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną decyzji są art. 207 i 209 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja

               Z uwagi na fakt, że akt Rady Współpracy zmieni okres wdrażania priorytetów partnerstwa, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0279 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Współpracy ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Azerbejdżan

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i 209, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony („umowa”) została podpisana w dniu 22 kwietnia 1996 r. i weszła w życie w dniu 1 lipca 1999 r.

               (2)Zgodnie z art. 81 umowy ustanowiona nią Rada Współpracy może wydawać zalecenia dla osiągnięcia celów umowy.

               (3)Na posiedzeniu Rady Współpracy UE–Azerbejdżan w dniu 28 września 2018 r. przyjęto priorytety partnerstwa UE–Azerbejdżan na lata 2018–2020.

               (4)Rada Współpracy powinna przyjąć zalecenie w sprawie przedłużenia okresu realizacji priorytetów partnerstwa UE–Azerbejdżan do 2027 r. w drodze procedury pisemnej.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w Radzie Współpracy w sprawie przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Azerbejdżan,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Współpracy ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony, w sprawie przyjęcia zalecenia dotyczącego przedłużenia okresu realizacji priorytetów partnerstwa UE–Azerbejdżan do 2027 r., opiera się na projekcie zalecenia Rady Współpracy załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji Europejskiej oraz do Wysokiego Przedstawiciela Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa i Wiceprzewodniczącego Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Dz.U. L 77 z 15.3.2014.

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające wspólne zasady i procedury wdrażania unijnych instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych, Dz.U. L 77 z 15.3.2014.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.8.2021
            COM(2021) 492 final
            ZAŁĄCZNIK
            do dokumentu
            Wniosek DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Współpracy ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Azerbejdżan

               ZAŁĄCZNIK

               PROJEKT

               ZALECENIE nr XX/2020
               RADY WSPÓŁPRACY UE–AZERBEJDŻAN

               zatwierdzające przedłużenie priorytetów partnerstwa UE–Azerbejdżan na lata 2021–2027

               RADA WSPÓŁPRACY UE–AZERBEJDŻAN,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony, w szczególności jej art. 81,

               uwzględniając zalecenie nr 1/2018 Rady Współpracy UE–Azerbejdżan z dnia 28 września 2018 r. w sprawie priorytetów partnerstwa UE–Azerbejdżan na lata 2018–2020,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)
                     Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony („umowa”) została podpisana w dniu 22 kwietnia 1996 r. i weszła w życie w dniu 1 lipca 1999 r.

               (2)
                     Zgodnie z art. 81 umowy Rada Współpracy może wydawać odpowiednie zalecenia dla osiągnięcia celów umowy.

               (3)
                     Zgodnie z art. 98 umowy Strony umowy podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym wymagane do wypełnienia swoich zobowiązań wynikających z umowy i dbają o osiągnięcie określonych w niej celów.

               (4)
                     W dniu 28 września 2018 r. Unia Europejska i Azerbejdżan zatwierdziły priorytety partnerstwa UE–Azerbejdżan na lata 2018–2020 określone w załączniku.

               (5)
                     UE i Azerbejdżan będą dwustronnie uwzględniać w priorytetach partnerstwa długoterminowe cele i rezultaty, które mają zostać uzgodnione między nimi w kontekście Partnerstwa Wschodniego, w tym wzmocnienie współpracy w dziedzinie zdrowia publicznego,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

               Artykuł 1

               Rada Współpracy zaleca przedłużenie do roku 2027 priorytetów partnerstwa UE–Azerbejdżan określonych w załączniku. Priorytety partnerstwa mogą być aktualizowane lub ponownie przedłużane za zgodą Rady Współpracy.

               Artykuł 2

               Niniejsze zalecenie staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

               W imieniu Rady Współpracy

               Unia Europejska

                     Republika Azerbejdżanu


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.8.2021
            COM(2021) 498 final
            2021/0281(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach procedury pisemnej przez uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych w związku z uzgodnionymi warunkami dotyczącymi tymczasowego zmniejszenia minimalnej zaliczki

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach procedury pisemnej przez uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych („porozumienie”) w związku z przewidywanymi uzgodnionymi warunkami dotyczącymi tymczasowego zmniejszenia minimalnej zaliczki.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               Porozumienie jest dżentelmeńską umową, której celem jest stworzenie ram uporządkowanego stosowania oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych. W praktyce oznacza to ustanowienie równych warunków działania (w ramach których konkurencja opiera się na cenie i jakości wywożonych towarów i usług, a nie na oferowanych warunkach finansowych), przy jednoczesnym działaniu na rzecz eliminacji subsydiów i zakłóceń w handlu związanych z oficjalnie wspieranymi kredytami eksportowymi („oficjalne wsparcie”). Porozumienie weszło w życie w kwietniu 1978 r. i zostało zawarte na czas nieokreślony.

               Porozumienie jest administracyjnie osadzone w OECD i otrzymuje wsparcie ze strony sekretariatu OECD ds. kredytów. Nie jest to jednak akt OECD
                  1
               .

               Uczestnikiem porozumienia jest Unia Europejska – a nie państwa członkowskie. Akt ten transponowano do wspólnotowego dorobku prawnego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r.
                  2
               . Porozumienie jest zatem prawnie wiążące w świetle prawa Unii.

               2.2.Uczestnicy porozumienia

               Obecnie istnieje jedenastu uczestników porozumienia („uczestnicy porozumienia”); są to: Australia, Kanada, Unia Europejska, Japonia, Korea, Nowa Zelandia, Norwegia, Szwajcaria, Turcja, Zjednoczone Królestwo i Stany Zjednoczone.

               Uczestnicy porozumienia mogą podejmować decyzje w sprawie zmian porozumienia, a w szczególności mogą przyjąć uzgodnione warunki zgodnie z rozdziałem IV sekcja 5 porozumienia. Decyzje podejmowane są w drodze konsensusu, co oznacza, że zmiana porozumienia lub uzgodnionych warunków nie może zostać przyjęta, jeżeli którykolwiek z uczestników wyraża sprzeciw.

               Komisja Europejska reprezentuje Unię na posiedzeniach uczestników porozumienia, jak również w pisemnych procedurach podejmowania decyzji przez uczestników porozumienia.

               Uzgodnione warunki to instrument w ramach porozumienia, który umożliwia uczestnikom, w drodze wyjątku, odejście od postanowień porozumienia w odniesieniu do konkretnej transakcji lub tymczasowe odejście od tych postanowień w odniesieniu do nieokreślonej liczby transakcji. Uzgodnione warunki mogą zostać przyjęte w drodze procedury pisemnej z zachowaniem milczenia, gdyż uznaje się, że uczestnik, który nie udzielił odpowiedzi, akceptuje propozycję dotyczącą uzgodnionych warunków. To samo dotyczy uczestnika, który informuje, że nie zajmuje żadnego stanowiska. Odpowiedzi na propozycję uzgodnionych warunków udziela się zasadniczo w ciągu 20 dni kalendarzowych, z możliwością przedłużenia o osiem dni kalendarzowych (art. 56 i 57 porozumienia). Sekretariat OECD ds. kredytów eksportowych informuje uczestników, czy uzgodnione warunki zostały przyjęte; w razie ich przyjęcia wchodzą one w życie w ciągu trzech dni kalendarzowych po ogłoszeniu tej informacji (art. 59 porozumienia).

               2.3.Planowany akt, jaki mają przyjąć uczestnicy porozumienia

               Planowanym środkiem jest propozycja dotycząca uzgodnionych warunków, która zostanie przedłożona uczestnikom porozumienia zgodnie z rozdziałem IV sekcja 5 porozumienia. Proponowane uzgodnione warunki stanowiłby pilny i wyjątkowy środek umożliwiający reakcję na pogorszenie koniunktury gospodarczej spowodowane kryzysem zdrowotnym związanym z COVID-19 oraz ograniczenie poważnych skutków kryzysu dotyczących realizacji istotnych projektów w krajach o niskich i średnich dochodach przez unijny przemysł eksportowy (zob. więcej informacji w sekcji 3 poniżej). Proponowane uzgodnione warunki, o ile zostaną uzgodnione, tymczasowo zmienią postanowienia porozumienia dotyczące wymogu wpłaty zaliczki i maksymalnego oficjalnego wsparcia (art. 11 lit. a) i c) porozumienia).

               Biorąc pod uwagę nadzwyczajny charakter środka, propozycja powinna zostać złożona jak najszybciej, a planowane uzgodnione warunki – jeśli zostaną zatwierdzone – powinny wejść w życie w odniesieniu do wszystkich uczestników tak szybko, jak to możliwe. W rezultacie szczególnej 28-dniowej procedury milczącej zgody określonej w porozumieniu (zob. pkt 2.2 powyżej) uczestnicy mogą automatycznie przyjąć propozycję Unii dotyczącą uzgodnionych warunków – pod warunkiem że nikt nie zgłosi sprzeciwu – jako ostateczną wersję uzgodnionych warunków, która powinna wejść w życie trzy dni po zakończeniu procedury.

               W związku z powyższym należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego na mocy umowy, ponieważ proponowane uzgodnione warunki będą wiążące dla Unii i będą miały wpływ na prawo Unii na mocy art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1233/2011, który stanowi, że „[w]ytyczne zawarte w Porozumieniu w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych (»Porozumienie«) mają zastosowanie w Unii. Tekst Porozumienia stanowi załącznik do niniejszego rozporządzenia”.

               Zgodnie z oczekiwaniami procedura dotycząca uzgodnionych warunków zostanie wszczęta w lipcu 2021 r.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Proponowane uzgodnione warunki są bezpośrednio związane z kryzysem zdrowotnym wywołanym pandemią COVID-19.

               Proponowane uzgodnione warunki umożliwiłyby publicznym kupującym w krajach o niskich i średnich dochodach, którzy kupują towary i usługi objęte oficjalnym wsparciem kredytów eksportowych, dokonywanie wpłat zaliczek w wysokości minimum 5 % wartości umowy eksportowej przez okres 12 miesięcy zamiast 15 %, zgodnie z obecnymi wymogami art. 11 lit. a) porozumienia. Oznaczałoby to z kolei tymczasowe zwiększenie limitu maksymalnego oficjalnego wsparcia, które uczestnicy mogą zapewnić na podstawie art. 11 lit. c) porozumienia, z pułapu wynoszącego 85 % do 95 % wartości umowy eksportowej na ten sam okres.

               W kontekście pogorszenia koniunktury gospodarczej związanego z COVID-19 państwa trzecie importujące towary, usługi i projekty (np. opieka zdrowotna i edukacja, ale również inne sektory) z przedsiębiorstw UE znajdują się pod silną presją finansową. Większość projektów jest przeprowadzanych z kupującymi państwowymi/publicznymi w krajach rozwijających się. W normalnych warunkach gospodarczych banki finansujące pożyczki zazwyczaj uzyskałyby ochronę ubezpieczeniową części kredytu związanego z zaliczką na rynku prywatnym. Ze względu na kryzys związany z COVID-19 podmioty na rynku prywatnym są jednak niechętne, a nawet nie wyrażają zgody na zapewnienie takiej ochrony ubezpieczeniowej krajom rozwijającym się. Bez tej ochrony banki odmawiają finansowania części projektu związanego z zaliczką w krajach rozwijających się, które najbardziej potrzebują takich projektów, co oznacza, że projekty te nie mogą zostać zrealizowane. Należy pilnie skorygować te niedoskonałości rynku.

               Proponowane uzgodnione warunki przyniosłyby korzyści zarówno importerom, jak i eksporterom: stanowiłyby natychmiastową ulgę finansową dla rządu kraju kupującego i zwiększyłyby jego zdolność do kontynuowania projektów inwestycyjnych. Jednocześnie dałyby eksporterom możliwość oferowania elastycznych rozwiązań w trudnych czasach i kontynuowania działalności gospodarczej.

               W związku z powyższym proponuje się obniżenie wymogu wpłaty zaliczki przez kupujących publicznych z 15 % do 5 % wartości umowy eksportowej. Istnieją jednak dwa istotne ograniczenia tego środka, podkreślające jego cele rozwojowe i wyjątkowy charakter. Po pierwsze, proponowany środek miałby zastosowanie wyłącznie do kupujących publicznych w krajach o niskim i średnim dochodzie (tzw. kraje kategorii II zgodnie z art. 11 porozumienia i zgodnie z definicją Banku Światowego). Po drugie, środek byłby ograniczony w czasie do przewidywanego czasu trwania gospodarczych skutków pandemii. W związku z tym przynosiłby korzyści jedynie transakcjom, w odniesieniu do których wniosek o wsparcie za pomocą kredytów eksportowych otrzymano w ciągu 12 miesięcy od rozpoczęcia okresu obowiązywania uzgodnionych warunków, pod warunkiem że negocjacje w sprawie warunków transakcji zostały zakończone w ciągu 18 miesięcy od zakończenia okresu obowiązywania niniejszych uzgodnionych warunków (jak potwierdzono przez ostateczne zobowiązanie agencji kredytów eksportowych). Ponadto, w kontekście zasad porozumienia, należy również zauważyć, że proponowany środek wspierałby wywóz nie tylko z państw UE, ale również odnosiłby się w równym stopniu do oficjalnego wsparcia we wszystkich krajach uczestniczących w porozumieniu.

               Biorąc pod uwagę, że celem proponowanych uzgodnionych warunków jest ograniczenie poważnych skutków kryzysu zdrowotnego związanego z COVID-19 dla realizacji istotnych projektów w krajach rozwijających się przez unijny przemysł eksportowy oraz że Unia zamierza przedstawić propozycję dotyczącą tych uzgodnionych warunków, stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, powinno polegać na przedstawieniu i poparciu projektu propozycji znajdującego się w załączniku do niniejszej decyzji.

               3.1.Proceduralna podstawa prawna

               3.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               3.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Proponowane uzgodnione warunki, do przyjęcia których uczestnicy porozumienia zostaną wezwani w drodze procedury pisemnej, stanowią akt mający skutki prawne. Planowany akt wywołuje skutki prawne na mocy art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie stosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylającego decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE, który stanowi, że „[w]ytyczne zawarte w Porozumieniu w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych (»Porozumienie«) mają zastosowanie w Unii. Tekst Porozumienia stanowi załącznik do niniejszego rozporządzenia”.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               3.2.Materialna podstawa prawna

               3.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii.

               3.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest w związku z tym art. 207 TFUE.

               3.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt uczestników porozumienia wprowadzi zmianę do Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych, które stanowi załącznik II do rozporządzenia (UE) nr 1233/2011, po przyjęciu tego aktu należy opublikować go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0281 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach procedury pisemnej przez uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych w związku z uzgodnionymi warunkami dotyczącymi tymczasowego zmniejszenia minimalnej zaliczki

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Wytyczne zawarte w Porozumieniu w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych („porozumienie”) zostały transponowane rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 i – co za tym idzie – stały się prawnie wiążące w Unii Europejskiej
                  4
               .

               (2)Uczestnicy porozumienia („uczestnicy”) podejmują w drodze procedury pisemnej decyzję w sprawie wniosku Unii Europejskiej dotyczącego uzgodnionych warunków zgodnie z rozdziałem IV sekcja 5 porozumienia w celu umożliwienia tymczasowego zmniejszenia minimalnej zaliczki wymaganej zgodnie z art. 11 lit. a) porozumienia („proponowane uzgodnione warunki”), w świetle obecnego pogorszenia koniunktury gospodarczej w związku z COVID-19.

               (3)Proponowane uzgodnione warunki umożliwiłyby publicznym kupującym w krajach o niskich i średnich dochodach, którzy kupują towary i usługi objęte oficjalnym wsparciem kredytów eksportowych, dokonywanie wpłat zaliczek w wysokości minimum 5 % wartości umowy eksportowej przez okres 12 miesięcy zamiast 15 %, zgodnie z wymogami art. 11 lit. a) porozumienia. Oznaczałoby to z kolei zwiększenie limitu maksymalnego oficjalnego wsparcia, które uczestnicy mogą zapewnić na podstawie art. 11 lit. c) porozumienia, z pułapu wynoszącego 85 % do 95 % wartości umowy eksportowej na ten sam okres.

               (4)Ten wyjątkowy środek jest konieczny, aby zareagować na pogorszenie koniunktury gospodarczej spowodowane kryzysem sanitarnym związanym z COVID-19 oraz ograniczyć poważne skutki kryzysu dotyczące realizacji istotnych projektów w krajach o niskich i średnich dochodach przez unijny przemysł.

               (5)Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach procedury pisemnej przez uczestników w sprawie proponowanych uzgodnionych warunków, ponieważ proponowane uzgodnione warunki po ich przyjęciu mogą wywrzeć decydujący wpływ na treść prawa Unii na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie stosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylającego decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w drodze procedury pisemnej przez uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych w odniesieniu do wniosku dotyczącego uzgodnionych warunków dotyczących tymczasowego zmniejszenia minimalnej zaliczki, opiera się na załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        W rozumieniu art. 5 Konwencji OECD.

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylające decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE (Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 45).

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12 Niemcy/Rada, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylające decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE (Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 45).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.8.2021
            COM(2021) 498 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach procedury pisemnej przez uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych w związku z uzgodnionymi warunkami dotyczącymi tymczasowego zmniejszenia minimalnej zaliczki.

               ZAŁĄCZNIK

               Projekt wniosku Unii Europejskiej w sprawie uzgodnionych warunków

               zgodnie z rozdziałem IV sekcja 5 Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               ECH [•]/2021

               Obniżenie wymogu wpłaty zaliczki do 5 %

               Kryzys związany z COVID-19 ma negatywny wpływ na życie i warunki życia ludzi na całym świecie. Silnym czynnikiem przyczyniającym się do negatywnych skutków jest pogorszenie koniunktury w gospodarce światowej wynikające z kryzysu sanitarnego. W tej nadzwyczajnej sytuacji rządy i instytucje międzynarodowe zaczęły reagować. Znaczna część ich wysiłków dotyczy środków mających na celu złagodzenie negatywnych skutków gospodarczych. Kraje uprzemysłowione zazwyczaj mają więcej zasobów i możliwości rozwiązania problemów, natomiast kraje o niskim i średnim dochodzie zmagają się z wieloma ograniczeniami, w szczególności często brakuje im odpowiednich środków finansowych.

               Agencje kredytów eksportowych („AKE”) i ich władze wdrożyły szereg środków mających na celu utrzymanie międzynarodowych przepływów handlowych oraz zaspokojenie potrzeb swoich sektorów przemysłu oraz zagranicznych kupujących lub państw trzecich. Chociaż oczekuje się, że wiele krajów ograniczy swoje programy inwestycyjne, nadal będzie istniała znaczna potrzeba inwestycji w projekty związane z zapobieganiem kryzysom oraz podstawowe projekty infrastrukturalne. Istnieją jednak środki, które można przedsięwziąć tylko wspólnie, ponieważ podlegają one zasadom uzgodnionym na szczeblu międzynarodowym, takim jak Porozumienie OECD w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych.

               W związku z trudną sytuacją gospodarczą zarówno stowarzyszenia branżowe, jak i poszczególne przedsiębiorstwa wezwały AKE do obniżenia obecnego wymogu wpłaty zaliczki, ponieważ kraje kupujące coraz częściej znajdują się pod presją finansową. Większość projektów jest przeprowadzanych z kupującymi państwowymi/publicznymi w krajach rozwijających się. W normalnych warunkach ekonomicznych kupujący mieliby możliwość finansowania zaliczki za pomocą dłuższych okresów spłaty, a banki finansujące dążyłyby do uzyskania ochrony ubezpieczeniowej tej części kredytu na rynku prywatnym i zazwyczaj uzyskiwałyby taka ochronę. Ze względu na kryzys związany z COVID-19 sektor prywatny wydaje się bardzo niechętny, a nawet nie wyraża zgody na zapewnienie takiej ochrony krajom rozwijającym się. Bez takiej ochrony banki nie są gotowe do finansowania tej części projektu w krajach, które najbardziej potrzebują takich projektów. Mamy zatem do czynienia z wyraźnymi niedoskonałościami rynku, które należy pilnie skorygować.

               Proponowane uzgodnione warunki przyniosłyby korzyści obu stronom: stanowiłyby natychmiastową ulgę finansową dla rządów krajów kupujących i zwiększyłyby ich zdolność do kontynuowania projektów inwestycyjnych. Zwiększyłoby to wielkość środków, którą można wykorzystać na projekty priorytetowe, np. w sektorze opieki zdrowotnej, i dałoby eksporterom możliwość oferowania elastycznych rozwiązań w trudnych czasach oraz kontynuowania działalności gospodarczej.

               W tym kontekście proponujemy obniżenie wymogu wpłaty zaliczki przez kupujących publicznych i państwowych w krajach o niskim i średnim dochodzie do 5 %, biorąc pod uwagę, że środek ten:

               ·miałby natychmiastowy wpływ fiskalny na kraje zmagające się z kryzysem;

               ·zwiększyłby elastyczność, jakiej eksporterzy obecnie potrzebują, aby kontynuować działalność;

               ·uwzględniłby obawy zgłaszane przez przemysł;

               ·byłby bardzo ograniczony i ukierunkowany, obejmując jedynie wybrane kategorie kupujących;

               ·nie zagroziłby zdolności obsługi zadłużenia, ponieważ przestrzeganie postanowień zalecenia OECD dotyczącego zrównoważonego udzielania pożyczek oraz zobowiązań wynikających z programów MFW i Banku Światowego pozostałyby warunkiem wstępnym wspierania takich projektów oraz

               ·miałby charakter tymczasowy i automatycznie przestałby obowiązywać po 12 miesiącach.

               Propozycja dotycząca uzgodnionych warunków: ECH [•]/2021

                        1. Numer referencyjny:

                        ECH [•]/2021

                        2. Kraje importujące i kupujący:

                        Kupujący państwowi/publiczni (zgodnie z załącznikiem XII) w krajach kategorii II (art. 10) objęci gwarancją Ministerstwa Finansów lub banku centralnego.

                        3. Opis transakcji:

                        Projekt podlegający art. 11 porozumienia.

                        4. Warunki:

                        Zgodnie ze wszystkimi innymi artykułami porozumienia.

                        5. Propozycja dotycząca uzgodnionych warunków:

                        Obniżenie wymogu wpłaty zaliczki do 5 % (art. 11 lit. a)) oraz zwiększenie maksymalnego oficjalnego limitu wsparcia do 95 % wartości umowy eksportowej (art. 11 lit. c)). Środek wejdzie w życie natychmiast i pozostanie w mocy przez 12 miesięcy po jego wejściu w życie. Transakcje objęte zakresem porozumienia mogą korzystać z oficjalnego wsparcia na warunkach określonych w niniejszych uzgodnionych warunkach, pod warunkiem że:

                        1.wniosek o wsparcie za pomocą kredytów eksportowych otrzymano najpóźniej do końca okresu obowiązywania niniejszych uzgodnionych warunków oraz

                        2.data ostatecznego zobowiązania przypada w ciągu 18 miesięcy od zakończenia okresu obowiązywania niniejszych uzgodnionych warunków.

                        6. Przynależność państwowa i nazwy znanych konkurujących oferentów:

                        Nie dotyczy ze względu na ogólny charakter niniejszego wniosku.

                        7. Okres przetargowy/oferty:

                        Nie dotyczy.

                        8. Inne informacje:

                        Środek ten ma na celu złagodzenie presji fiskalnej na kraje o niskich i średnich dochodach oraz uwolnienie zasobów w celu kontynuowania priorytetowych projektów. Ponadto pomaga on zmobilizować potrzebne środki finansowe ze źródeł prywatnych, korygując niedoskonałości rynku spowodowane trwającym kryzysem COVID-19.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.8.2021
            COM(2021) 495 final
            2021/0280(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Specjalnego Komitetu ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości ustanowionego na mocy Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu, o którym mowa w art. 540 ust. 3 umowy o handlu i współpracy (Prüm), w którym możliwa jest wymiana profili DNA i odcisków palców ze Zjednoczonym Królestwem

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Specjalnego Komitetu ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości w związku z art. 540 ust. 3 Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony (zwanej dalej „umową o handlu i współpracy”).

               Umowa o handlu i współpracy przewiduje możliwość wzajemnej współpracy między właściwymi organami ścigania państw członkowskich, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem, z drugiej strony, w zakresie zautomatyzowanego porównywania profili DNA, danych daktyloskopijnych i danych rejestracyjnych pojazdów. Aby Zjednoczone Królestwo mogło skorzystać z tych możliwości, będzie musiało najpierw zastosować niezbędne środki wykonawcze i poddać się procedurze oceny.

               Przed wejściem w życie umowy o handlu i współpracy Zjednoczone Królestwo i państwa członkowskie współpracowały już w zakresie zautomatyzowanego porównywania profili DNA i odcisków palców oraz przekazywania danych osobowych po uzyskaniu trafienia. Aby uniknąć luki w bieżącej współpracy, umowa o handlu i współpracy stanowi, że państwa członkowskie mogą dostarczać Zjednoczonemu Królestwu takie dane w oczekiwaniu na wyniki ocen wymaganych zgodnie z umową o handlu i współpracy do dnia 30 września 2021 r. Ten okres przejściowy może zostać jednokrotnie przedłużony o maksymalnie dziewięć miesięcy, tj. do dnia 30 czerwca 2022 r., przez Specjalny Komitet ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o handlu i współpracy między UE a Zjednoczonym Królestwem

               W umowie o handlu i współpracy ustanowiono podstawę dla szeroko zakrojonych stosunków między UE a Zjednoczonym Królestwem w obszarze dobrobytu i dobrego sąsiedztwa charakteryzującego się bliskimi i pokojowymi stosunkami opartymi na współpracy, z poszanowaniem autonomii i suwerenności Stron. Umowa o handlu i współpracy weszła w życie w dniu 1 maja 2021 r. i ustanowiła między innymi Specjalny Komitet ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości.

               2.2.Specjalny Komitet ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości

               Specjalny Komitet ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości ustanowiono w celu zajęcia się kwestiami objętymi częścią trzecią umowy o handlu i współpracy zatytułowaną „Współpraca organów ścigania i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych”. W umowie o handlu i współpracy ustanowiono kilka specjalnych komitetów.

               W odniesieniu do kwestii związanych z obszarem ich kompetencji specjalne komitety są uprawnione m.in. do monitorowania i dokonywania przeglądu wdrażania oraz do zapewniania właściwego funkcjonowania umowy o handlu i współpracy, wspierania nadrzędnej Rady Partnerstwa w wykonywaniu jej zadań oraz przyjmowania decyzji, w tym zmian, i zaleceń w odniesieniu do wszystkich spraw, co do których umowa ta lub jakakolwiek umowa uzupełniająca tak stanowi.

               2.3.Planowany akt Specjalnego Komitetu ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości

               Art. 540 ust. 3 umowy o handlu i współpracy stanowi, że Specjalny Komitet ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości może przedłużyć okres, w którym państwa członkowskie mogą nadal dokonywać porównywania danych, o których mowa w art. 530, 531 i 534, oraz, w przypadku stwierdzenia zgodności, dostarczać dalsze dostępne dane osobowe na mocy prawa krajowego, w tym przepisów dotyczących pomocy prawnej, o których mowa w art. 536 umowy o handlu i współpracy. Okres ten upływa w dniu 30 września 2021 r., chyba że Specjalny Komitet ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości postanowi przedłużyć go maksymalnie o dziewięć miesięcy.

               Decyzja Specjalnego Komitetu ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości o przedłużeniu wyżej wymienionego okresu może przybrać dowolną formę. Współprzewodniczący przyjmują decyzje za obopólną zgodą (zob. art. 1 ust. 2 załącznika 1 do umowy o handlu i współpracy). Decyzja może zostać podjęta w dowolnym czasie, ale aby uniknąć luki we współpracy, należałoby ją podjąć przed dniem 1 października 2021 r.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               3.1.Przebieg procedury

               Umowa o handlu i współpracy przewiduje możliwość wzajemnej współpracy między właściwymi organami ścigania państw członkowskich, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem, z drugiej strony, w zakresie zautomatyzowanego porównywania profili DNA, danych daktyloskopijnych i danych rejestracyjnych pojazdów. Aby Zjednoczone Królestwo mogło skorzystać z tych możliwości, będzie musiało najpierw zastosować niezbędne środki wykonawcze i poddać się procedurze oceny.

               Na podstawie sprawozdania z oceny ogólnej dotyczącego wizyty ewaluacyjnej oraz, w stosownych przypadkach, operacji pilotażowej Unia określa datę lub daty, od których państwa członkowskie mogą przekazywać Zjednoczonemu Królestwu takie dane.

               Na mocy umowy o handlu i współpracy Zjednoczone Królestwo musi również przejść ocenę dotyczącą zautomatyzowanego przekazywania danych DNA i danych daktyloskopijnych, w przypadku których powiązania ze Zjednoczonym Królestwem zostały już ustanowione w ramach unijnych ram z Prüm
                  1
               .

               Zgodnie z art. 540 ust. 2 umowy o handlu i współpracy Unia określa datę lub daty, od których państwa członkowskie będą mogły przekazywać Zjednoczonemu Królestwu dane osobowe na podstawie umowy o handlu i współpracy, na podstawie sprawozdania z oceny ogólnej dotyczącego wizyty ewaluacyjnej i, w stosownych przypadkach, operacji pilotażowej.

               Aby uniknąć luki w bieżącej współpracy w zakresie danych DNA i danych daktyloskopijnych, umowa o handlu i współpracy stanowi, że państwa członkowskie mogą dostarczać Zjednoczonemu Królestwu takie dane w oczekiwaniu na wynik tych ocen i decyzję, o których mowa w art. 540 ust. 2 umowy o handlu i współpracy, do dnia 30 września 2021 r. Ten okres przejściowy może zostać jednokrotnie przedłużony o maksymalnie dziewięć miesięcy, tj. do dnia 30 czerwca 2022 r., przez Specjalny Komitet ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości.

               3.2.Potrzeba przyjęcia decyzji przez Radę

               Ocena Zjednoczonego Królestwa w ramach umowy o handlu i współpracy znajduje się na bardzo wczesnym etapie. Wcześniejsze procedury oceny przeprowadzone w sposób określony w unijnych ramach z Prüm trwały co najmniej sześć miesięcy. Następnie potrzebny jest dodatkowy czas, aby umożliwić Radzie przetworzenie sprawozdania z oceny i formalne podjęcie decyzji o możliwości wymiany takich danych. Z tych powodów jest bardzo mało prawdopodobne, aby wyżej wskazany proces został zakończony do września 2021 r. Oznacza to, że istnieje znaczne ryzyko, że od dnia 1 października 2021 r. powstanie luka we współpracy w zakresie danych DNA i danych daktyloskopijnych. Stanowiłoby to konkretne zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego Unii. Ponieważ Specjalny Komitet ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości może przedłużyć okres przejściowy tylko jeden raz, proponuje się, by uczynić to na maksymalny okres dziewięciu miesięcy, tj. do dnia 30 czerwca 2022 r.

               Jednocześnie należy wziąć pod uwagę fakt, że Unia dokonała już oceny Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do wymiany profili DNA i danych daktyloskopijnych na podstawie ram z Prüm. Od czasu przeprowadzenia tych ocen Komisja nie uzyskała informacji na temat jakichkolwiek środków ustawodawczych lub regulacyjnych podjętych przez Zjednoczone Królestwo, które miałyby wpływ na wynik trwającej oceny w ramach umowy o handlu i współpracy. Innymi słowy, bez zagłębiania się w sprawę, Komisja zakłada, że Zjednoczone Królestwo nadal stosuje takie same procedury i warunki, jakie stosowało w czasie oceny w 2018 r. (w odniesieniu do profili DNA) i w 2019 r. (w odniesieniu do danych daktyloskopijnych) zgodnie z unijnymi ramami z Prüm.

               W tej sytuacji należy zatem ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Specjalnego Komitetu ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości w sprawie możliwego przedłużenia – na podstawie art. 540 ust. 3 umowy o handlu i współpracy – okresu, w którym państwa członkowskie mogą nadal dokonywać wymiany danych, o których mowa w art. 530, 531 i 534, oraz, w przypadku stwierdzenia zgodności, dostarczać dalsze dostępne dane osobowe na mocy prawa krajowego, w tym przepisów dotyczących pomocy prawnej, o których mowa w art. 536 umowy o handlu i współpracy ze Zjednoczonym Królestwem.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Specjalny Komitet ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie umowy o handlu i współpracy.

               Art. 540 ust. 3 umowy o handlu i współpracy przewiduje możliwość przedłużenia przez Specjalny Komitet ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości okresu, w którym państwa członkowskie mogą nadal dokonywać wymiany danych, o których mowa w art. 530, 531 i 534, oraz, w przypadku stwierdzenia zgodności, dostarczać dalsze dostępne dane osobowe zgodnie z art. 536 umowy o handlu i współpracy ze Zjednoczonym Królestwem. Dlatego też przyjęcie stanowiska Unii w odniesieniu do takiej decyzji wchodzi w zakres art. 218 ust. 9 TFUE.

               Unia, jako strona umowy o handlu i współpracy, ponosi wszystkie skutki prawne przedłużenia. Oznacza to, że zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE Unia ma wyłączną kompetencję w tej kwestii.

               Decyzja w sprawie przedłużenia okresu, o którym mowa w art. 540 ust. 3 umowy o handlu i współpracy, nie oznacza uzupełnienia ani zmiany ram umowy o handlu i współpracy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozłącznie ze sobą związane, a żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Przedłużenie okresu, o którym mowa w art. 540 ust. 3 umowy o handlu i współpracy, służy realizacji celów i obejmuje elementy składowe w dziedzinie współpracy policyjnej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 87 ust. 2 lit. a) TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną wnioskowanej decyzji powinien być art. 87 ust. 2 lit. a) TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0280 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Specjalnego Komitetu ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości ustanowionego na mocy Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu, o którym mowa w art. 540 ust. 3 umowy o handlu i współpracy (Prüm), w którym możliwa jest wymiana profili DNA i odcisków palców ze Zjednoczonym Królestwem

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 87 ust. 2 lit. a) w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony (zwana dalej „umową o handlu i współpracy”)
                  3
                przewiduje wzajemną współpracę między właściwymi organami ścigania państw członkowskich, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem, z drugiej strony, w zakresie zautomatyzowanego porównywania profili DNA, danych daktyloskopijnych i danych rejestracyjnych pojazdów. Jako warunek wstępny takiej współpracy Zjednoczone Królestwo musi najpierw przyjąć niezbędne środki wykonawcze i poddać się ocenie ze strony Unii.

               (2)Na podstawie sprawozdania z oceny ogólnej dotyczącego wizyty ewaluacyjnej oraz, w stosownych przypadkach, operacji pilotażowej Unia określa datę lub daty, od których państwa członkowskie mogą przekazywać Zjednoczonemu Królestwu takie dane na podstawie umowy o handlu i współpracy.

               (3)Zjednoczone Królestwo musi również przejść ocenę dotyczącą zautomatyzowanego przeszukania i porównania profili DNA i danych daktyloskopijnych, w przypadku których powiązania ze Zjednoczonym Królestwem zostały już ustanowione w unijnych ramach z Prüm
                  4
               .

               (4)Zgodnie z art. 540 ust. 2 umowy o handlu i współpracy Unia określa datę lub daty, od których państwa członkowskie będą mogły przekazywać Zjednoczonemu Królestwu dane osobowe, na podstawie sprawozdania z oceny ogólnej dotyczącego wizyty ewaluacyjnej i, w stosownych przypadkach, operacji pilotażowej.

               (5)Art. 540 ust. 3 umowy o handlu i współpracy stanowi, że w oczekiwaniu na wynik oceny i decyzję, o których mowa w art. 540 ust. 2 umowy o handlu i współpracy, aby uniknąć luki w bieżącej współpracy w zakresie profili DNA i danych daktyloskopijnych, państwa członkowskie mogą dostarczać Zjednoczonemu Królestwu takie dane do dnia 30 września 2021 r.

               (6)Zgodnie z art. 540 ust. 3 umowy o handlu i współpracy Specjalny Komitet ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości jest uprawniony do jednokrotnego przedłużenia tego okresu o maksymalnie dziewięć miesięcy, tj. do dnia 30 czerwca 2022 r.

               (7)Procedura, o której mowa w motywach 3–6, prawdopodobnie nie zostanie zakończona do dnia 30 września 2021 r. Istnieje zatem znaczne ryzyko, że od dnia 1 października 2021 r. powstanie luka we współpracy w zakresie profili DNA i danych daktyloskopijnych. Stanowiłoby to konkretne zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego Unii.

               (8)Jednocześnie Unia przeprowadziła już ocenę Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do wymiany profili DNA i danych daktyloskopijnych w kontekście unijnych ram z Prüm, gdy Zjednoczone Królestwo nadal było państwem członkowskim. Od czasu przeprowadzenia tych ocen Unia nie uzyskała informacji na temat jakichkolwiek środków ustawodawczych lub regulacyjnych podjętych przez Zjednoczone Królestwo, które miałyby wpływ na wynik trwającej oceny w ramach umowy o handlu i współpracy.

               (9)W tej sytuacji należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Specjalnego Komitetu ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości, polegające na wyrażeniu zgody przez Unię na przedłużenie do dnia 30 czerwca 2022 r. okresu, w którym państwa członkowskie mogą nadal dokonywać wymiany danych, o których mowa w art. 530, 531 i 534, oraz, w przypadku stwierdzenia zgodności, dostarczać dalsze dostępne dane osobowe, o których mowa w art. 536 umowy o handlu i współpracy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Specjalnego Komitetu ds. Współpracy Organów Ścigania i Wymiarów Sprawiedliwości na podstawie art. 540 ust. 3 umowy o handlu i współpracy, polega na wyrażeniu zgody na przedłużenie do dnia 30 czerwca 2022 r. okresu, w którym państwa członkowskie mogą nadal dokonywać wymiany danych osobowych, o których mowa w art. 530, 531 i 534, oraz dostarczać dalsze dostępne dane osobowe, o których mowa w art. 536 umowy o handlu i współpracy ze Zjednoczonym Królestwem.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1) oraz decyzja Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12).

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12 Niemcy/Rada, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (3)

                        Dz.U. L 149 z 30.4.2021, s. 10.

                     (4)

                        Decyzja Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1) oraz decyzja Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.6.2022
            COM(2022) 311 final
            2022/0197(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Podkomitetu ds. Ceł UE-Republika Mołdawii w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania programu upoważnionych przedsiębiorców Republiki Mołdawii oraz programu upoważnionych przedsiębiorców Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w Podkomitecie ds. Ceł Unia Europejska – Republika Mołdawii w związku z planowanym przyjęciem decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania upoważnionych przedsiębiorców między Unią Europejską a Republiką Mołdawii.

               1.1.Kontekst wniosku

               Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (zwany dalej „układem
                  1
               ”), ma na celu między innymi obniżenie ceł, jakie napotykają przedsiębiorstwa europejskie przy wywozie do Republiki Mołdawii, oraz zwiększenie skuteczności procedur celnych. Ponadto układ jeszcze bardziej ułatwia wymianę handlową dzięki stopniowemu zbliżaniu ustawodawstwa, zasad i procedur Mołdawii, w tym norm, do ustawodawstwa, zasad i procedur UE, która jest stroną tego układu
                  2
               . Układ ten wszedł w życie w lipcu 2016 r.

               Podkomitet ds. Ceł, ustanowiony zgodnie z art. 200 ust. 1 układu, wykonuje swoje obowiązki zgodnie z art. 200 ust. 2 i 3 układu. Podkomitet ds. Ceł między innymi przyjmuje ustalenia praktyczne, środki i decyzje w celu wykonania rozdziału V oraz protokołów II i III układu, w tym w zakresie wymiany informacji i danych, wzajemnego uznawania kontroli celnych i programów partnerstwa handlowego oraz wzajemnie uzgodnionych korzyści. Podkomitet ds. Ceł składa się z przedstawicieli Komisji Europejskiej i Republiki Mołdawii odpowiedzialnych za cła i związane z nimi kwestie. Funkcję jego przewodniczącego pełni przedstawiciel Komisji Europejskiej lub Republiki Mołdawii odpowiedzialny za sprawy celne.

               1.2.Planowany akt Podkomitetu ds. Ceł

               Podkomitet ds. Ceł przyjmuje ustalenia praktyczne, środki, decyzje i zalecenia zgodnie z art. 200 układu. Są one przyjmowane w drodze konsensusu między stronami po zakończeniu procedury przewidzianej w art. 11 ust. 3 regulaminu wewnętrznego Podkomitetu ds. Ceł UE-Republika Mołdawii
                  3
               . Decyzje są wiążące dla stron, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia.

               Podkomitet ds. Ceł może przyjąć decyzję w drodze procedury pisemnej, jeżeli strony wyrażą na to zgodę. Procedura pisemna polega na wymianie not między obydwoma przewodniczącymi, działającymi w porozumieniu ze stronami. Po uzgodnieniu tekstu decyzja jest podpisywana niezależnie i kolejno przez przedstawiciela każdej ze Stron.

               Zarówno UE, jak i Republika Mołdawii wprowadziły programy upoważnionych przedsiębiorców (AEO) zapewniające ułatwienia przedsiębiorcom, którzy zainwestowali w bezpieczeństwo swojego łańcucha dostaw i uzyskali pozwolenie administracji celnych danego kraju.

               Celem planowanego aktu jest zapewnienie wzajemnego uznawania programów AEO między Unią Europejską a Republiką Mołdawii.

               Decyzja staje się wiążąca dla stron w dniu jej przyjęcia. Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii.

               W niniejszym wniosku uznaje się, że Unia Europejska i Republika Mołdawia („strony”) są zdecydowane wzmocnić swoją współpracę celną zgodnie z układem. Potwierdza to zobowiązanie stron do ułatwiania handlu i zwiększania bezpieczeństwa łańcucha dostaw poprzez programy partnerstwa handlowego.

               Poprzez wzajemne uznawanie odpowiednich programów partnerstwa handlowego, tj. przyjętego programu upoważnionego przedsiębiorcy Republiki Mołdawii i programu upoważnionego przedsiębiorcy („AEO”) UE, można znacznie zwiększyć ochronę i bezpieczeństwo oraz stworzyć ułatwienia dla międzynarodowego łańcucha dostaw. Dlatego proponuje się, aby Unia uznała program AEO Republiki Mołdawii, a Republika Mołdawii uznała program AEO UE.

               2.Podstawa prawna

               2.1.Proceduralna podstawa prawna

               2.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  4
               .

               2.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Podkomitet ds. Ceł jest organem utworzonym na mocy układu.

               Akt, który Podkomitet ds. Ceł ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 200 układu o stowarzyszeniu.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych układu.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               2.2.Materialna podstawa prawna

               2.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               2.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Głównym celem i treścią planowanego aktu jest ułatwienie wymiany handlowej między stronami poprzez wzajemne uznawanie upoważnionych przedsiębiorców, zgodnie z art. 197 lit. j) i art. 200 ust. 3 lit. b) rozdziału 5 dotyczącego ułatwień celnych i handlowych w tytule V układu, który dotyczy handlu i kwestii związanych z handlem. Dlatego też planowany akt wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej, o której mowa w art. 207.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE. Podsumowanie.

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2022/0197 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Podkomitetu ds. Ceł UE-Republika Mołdawii w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania programu upoważnionych przedsiębiorców Republiki Mołdawii oraz programu upoważnionych przedsiębiorców Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, został zawarty na mocy decyzji Rady 2014/493/UE
                  5
                w dniu 30 sierpnia 2014 r. i wszedł w życie w dniu 1 lipca 2016 r.

               (2)W art. 192 układu o stowarzyszeniu wzywa się organy celne do rozwoju współpracy celnej w najszerszym możliwym zakresie.

               (3)Zgodnie z art. 200 układu o stowarzyszeniu ustanawia się Podkomitet ds. Ceł, który podejmuje środki niezbędne dla współpracy celnej.

               (4)Zgodnie z art. 200 ust. 3 lit. b) układu o stowarzyszeniu Podkomitet ds. Ceł ustanowiony na mocy układu o stowarzyszeniu może przyjąć decyzję w sprawie wzajemnego uznawania kontroli celnych i programów partnerstwa handlowego oraz wzajemnie uzgodnionych korzyści.

               (5)Na swoim ósmym posiedzeniu w 2022 r. lub w drodze procedury pisemnej, jeżeli Strony tak uzgodnią, Podkomitet ds. Ceł ma przyjąć decyzję dotyczącą wzajemnego uznawania programu upoważnionego przedsiębiorcy Republiki Mołdawii i programu upoważnionych przedsiębiorców Unii Europejskiej.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w Podkomitecie ds. Ceł, ponieważ decyzja w sprawie wzajemnego uznawania programu upoważnionych przedsiębiorców będzie dla Unii wiążąca.

               (7)Aby umożliwić szybkie zastosowanie środków przewidzianych w decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania AEO, niniejsza decyzja powinna wejść w życie z dniem jej przyjęcia,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na ósmym posiedzeniu Podkomitetu ds. Ceł lub w drodze procedury pisemnej, jeżeli strony tak uzgodnią, ustanowionego na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, w odniesieniu do wzajemnego uznawania programów upoważnionych przedsiębiorców Republiki Mołdawii i Unii Europejskiej, opiera się na załączonym projekcie decyzji Podkomitetu ds. Ceł.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony.

                     (2)

                        2014/492/UE: Decyzja Rady z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony.

                     (3)

                        Decyzja nr 1/2015 Podkomitetu ds. ceł UE-Republika Mołdawii w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego od dnia 20 maja 2015 r.

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (5)

                        Dz.U. L 260 z 30.8.2014, s. 4.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.6.2022
            COM(2022) 311 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Podkomitetu ds. Ceł UE-Republika Mołdawii w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania programu upoważnionych przedsiębiorców Republiki Mołdawii oraz programu upoważnionych przedsiębiorców Unii Europejskiej

               PROJEKT

               DECYZJA Nr […/2022] PODKOMITETU DS. CEŁ UNIA EUROPEJSKA-MOŁDAWIA DOTYCZĄCA WZAJEMNEGO UZNAWANIA PROGRAMU UPOWAŻNIONYCH PRZEDSIĘBIORCÓW MOŁDAWII ORAZ PROGRAMU UPOWAŻNIONYCH PRZEDSIĘBIORCÓW UNII EUROPEJSKIEJ

               PODKOMITET DS. CEŁ,

               uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską („UE”) i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony („układ”), sporządzony w Brukseli w dniu 27 czerwca 2014 r., w szczególności jego rozdział dotyczący ułatwień celnych i handlowych mający na celu wzmocnienie współpracy w dziedzinie ceł, aby zapewnić realizację celów tego rozdziału i dalsze ułatwianie handlu, przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznej kontroli, bezpieczeństwa i zapobiegania nadużyciom finansowym,

               a także mając na uwadze, co następuje,

               (1)W art. 197 lit. j) układu przewidziano zobowiązanie Stron do ustanowienia, stosownie do potrzeb, wzajemnego uznawania programów partnerstwa handlowego i kontroli celnych, w tym równoważnych środków ułatwiających wymianę handlową.

               (2)Poprzez wzajemne uznawanie odpowiednich programów partnerstwa handlowego, tj. przyjętego krajowego programu upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) w Mołdawii i programu AEO w UE, można znacznie zwiększyć ochronę i bezpieczeństwo oraz stworzyć ułatwienia dla międzynarodowego łańcucha dostaw.

               (3)Oba programy AEO opierają się na normach bezpieczeństwa uznanych na poziomie międzynarodowym i zalecanych przez Ramy norm na rzecz zabezpieczenia i ułatwienia handlu światowego, przyjęte przez Światową Organizację Celną w czerwcu 2005 r. (ramy SAFE).

               (4)Wzajemne uznawanie pozwoli Stronom na przyznawanie ułatwień przedsiębiorcom, którzy zainwestowali w bezpieczeństwo łańcucha dostaw i otrzymali upoważnienia na podstawie odpowiednich programów Stron.

               (5)Wizyty na miejscu i wspólna ocena programów AEO w UE oraz w Mołdawii wykazały, że normy, jakie należy spełniać dla celów bezpieczeństwa i ochrony, są ze sobą zgodne i prowadzą do osiągnięcia równoważnych wyników.

               (6)W art. 200 ust. 1 układu ustanowiono Podkomitet ds. Ceł. Zgodnie z art. 200 ust. 3 lit. b) układu może on przyjmować decyzje w zakresie wzajemnego uznawania kontroli celnych i programów partnerstwa handlowego oraz wzajemnie uzgodnionych korzyści,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Definicje

               Do celów niniejszej decyzji:

               „organ celny” oznacza organ celny państwa członkowskiego UE i organ celny Mołdawii, określany dalej zbiorczo jako „organy celne” oraz indywidualnie jako „organ celny”;

               „przedsiębiorca” oznacza osobę zaangażowaną w międzynarodowe przemieszczanie towarów;

               „dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej;

               „program” oznacza:

               a) w Unii: status (bezpieczeństwo i ochrona) upoważnionego przedsiębiorcy Unii Europejskiej (AEO) przyznany zgodnie z art. 38 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 952/2013;

               b) w Mołdawii: program AEO, obejmujący (pozwolenie) AEO w zakresie bezpieczeństwa i ochrony oraz połączone (pozwolenie) AEO w zakresie uproszczeń celnych / bezpieczeństwa i ochrony (AEOC/AEOS); przedsiębiorcy z obszarów pozostających poza kontrolą rządu będą kwalifikować się do uzyskania pozwolenia AEO dopiero wtedy, gdy wszystkie kryteria AEO będą mogły zostać ocenione i poddane ewaluacji przez właściwe organy centralne
                  1
               ;

               „uczestnicy programu” oznaczają łącznie przedsiębiorców posiadających status AEO w UE i status uczestnika programu w Mołdawii, zgodnie z definicją pojęcia „program”.

               Artykuł 2

               Wzajemne uznawanie i wykonywanie decyzji

               1. Programy AEO Unii i Republiki Mołdawii są wzajemnie uznawane za zgodne i równoważne, a odpowiednie przyznane statusy AEO są wzajemnie uznawane.

               2. Strony wykonują niniejszą decyzję za pośrednictwem swoich odpowiednich organów celnych.

               Artykuł 3

               Zgodność

               Organy celne współpracują w celu utrzymania zgodności i równoważności między swoimi programami, w szczególności w odniesieniu do takich kwestii, jak:

               a) procedury ubiegania się o przyznanie statusu AEO i uczestnika programu;

               b) ocena wniosków;

               c) przyznawanie statusu AEO i uczestnika programu;

               d) zarządzanie, monitorowanie, zawieszanie i ponowna ocena oraz cofnięcie statusu upoważnionego przedsiębiorcy i uczestnika programu;

               e) promowanie współpracy między organami celnymi i organami ds. ochrony środowiska w celu promowania zgodności statusu AEO i uczestnika programu z międzynarodowymi normami środowiskowymi.

               Strony zapewniają, aby ich programy partnerstwa handlowego funkcjonowały zgodnie z odpowiednimi normami ram SAFE.

               Artykuł 4

               Korzyści

               1. Każdy z organów celnych przyznaje uczestnikom programu organu celnego drugiej Strony korzyści porównywalne do tych, jakie przysługują uczestnikom jego programu.

               2. Korzyści, o których mowa w ust. 1, obejmują:

               a) mniejszą liczbę kontroli związanych z bezpieczeństwem i ochroną: każdy z organów celnych przychylnie uwzględnia status uczestnika programu przyznany przez organ celny drugiej Strony w swojej ocenie ryzyka w celu ograniczenia inspekcji lub kontroli oraz w innych środkach związanych z ochroną i bezpieczeństwem;

               b) uznawanie partnerów biznesowych w procedurze ubiegania się o przyznanie statusu: każdy z organów celnych uwzględnia status uczestnika programu przyznany przez organ celny drugiej Strony w celu traktowania uczestnika programu jako pewnego i bezpiecznego partnera przy ocenie wymogów partnerów biznesowych w odniesieniu do osób wnioskujących o przyznanie statusu w ramach swojego programu;

               c) priorytetowe traktowanie przy odprawie celnej: każdy z organów celnych uwzględnia status uczestnika programu przyznany przez organ celny drugiej Strony, zapewniając priorytetowe traktowanie, przyspieszone przetwarzanie, uproszczone formalności i przyspieszone zwolnienie dostaw w przypadku, kiedy chodzi o uczestnika programu;

               d) mechanizm ciągłości działania: oba organy celne dążą do stworzenia mechanizmu ciągłości działania, aby reagować na zakłócenia przepływów handlowych spowodowane wzrostem poziomu zagrożenia, zamknięciem granic lub klęskami żywiołowymi, sytuacjami niebezpiecznymi lub innego rodzaju poważnymi zdarzeniami, co ma przysłużyć się w miarę możliwości do usprawnienia i przyspieszenia obsługi priorytetowych ładunków związanych z uczestnikami programu przez organy celne;

               e) przyznanie pierwszeństwa kontroli przesyłek objętych wywozową lub przywozową deklaracją skróconą składaną przez uczestnika programu, jeżeli organ celny podejmie decyzję o przeprowadzeniu kontroli.

               3. W następstwie procedury przeglądu, o której mowa w art. 7 ust. 2, organ celny każdej ze Stron może przyznać – we współpracy z innymi organami rządowymi na swoim terytorium – dalsze korzyści będące ułatwieniami, które mogą obejmować usprawnienia procedur oraz, w miarę możliwości, większą przewidywalność przemieszczania na granicy.

               4. Każdy z organów celnych:

               a) może zawiesić korzyści przyznane uczestnikowi programu organu celnego drugiej Strony na podstawie niniejszej decyzji;

               b) informuje, w rozsądnym terminie, organ celny drugiej Strony o zawieszeniu, o którym mowa w lit. a), oraz o powodach zawieszenia;

               c) może dokonać zawieszenia zgodnie z lit. a) jedynie z powodów równoważnych tym, które spowodowałyby zawieszenie uczestnika programu w ramach jego programu.

               5. Każdy z organów celnych, kiedy uzna to za stosowne, zgłasza organowi celnemu drugiej Strony nieprawidłowości dotyczące uczestników programu drugiej Strony w celu zapewnienia przeprowadzenia natychmiastowej analizy stosowności korzyści i statusu przyznanych przez organ celny drugiej Strony.

               6. Dla większej pewności niniejsza decyzja nie uniemożliwia Stronie ani organowi celnemu zwrócenia się o informacje w trybie wzajemnej pomocy administracyjnej, o której mowa w art. 198 układu, lub innych właściwych instrumentów między Stronami lub między organami celnymi.

               Artykuł 5

               Wymiana informacji i komunikacja

               1. Organy celne usprawniają swoją komunikację w celu skutecznego wdrażania niniejszej decyzji poprzez:

               a) przekazywanie sobie nawzajem informacji na temat uczestników swoich programów, zgodnie z art. 5 ust. 3;

               b) dostarczanie sobie nawzajem terminowo aktualnych informacji na temat funkcjonowania i rozwoju swoich programów;

               c) wymianę informacji dotyczących polityki i tendencji w zakresie bezpieczeństwa łańcucha dostaw; oraz

               d) zapewnienie skutecznej komunikacji z pośrednictwem właściwych służb Komisji Europejskiej oraz administracji celnej Republiki Mołdawii w celu poprawy praktyk zarządzania ryzykiem w zakresie bezpieczeństwa łańcucha dostaw.

               2. Wymiana informacji i komunikacja w ramach niniejszej decyzji odbywa się między właściwymi służbami Komisji Europejskiej i organem celnym Republiki Mołdawii.

               3. Po uzyskaniu zgody uczestnika swojego programu każdy z organów celnych przesyła organowi celnemu drugiej Strony wyłącznie następujące dane uczestnika programu:

               a) imię i nazwisko/nazwa;

               b) adres;

               c) status uczestnika, tj. upoważniony, zawieszony, cofnięty lub unieważniony;

               d) data zatwierdzenia lub pozwolenia, jeżeli jest dostępna;

               e) niepowtarzalny numer identyfikacyjny (np.: numer EORI lub AEO); oraz

               f) inne szczegółowe informacje, które mogą zostać wspólnie określone przez organy celne, z zastrzeżeniem – w stosownych przypadkach – wszelkich niezbędnych gwarancji.

               Dla większej pewności informacje w lit. c) nie obejmują powodów zawieszenia, cofnięcia lub unieważnienia.

               4. Organy celne dokonują wymiany informacji, o których mowa w ust. 3, w sposób systematyczny w formie elektronicznej.

               Artykuł 6

               Przetwarzanie informacji

               1. Każdy z organów celnych:

               a) wykorzystuje wszelkie informacje – w tym dane osobowe – otrzymane na podstawie niniejszej decyzji wyłącznie w celu jej wykonania, w tym monitorowania i sprawozdawczości, o ile niniejsza decyzja nie stanowi inaczej; oraz

               b) niezależnie od przepisów lit. a), uzyskuje od organu celnego, który przekazał informacje, uprzednią pisemną zgodę na wykorzystanie tych informacji do innych celów. Takie wykorzystanie tych informacji odbywa się wtedy z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń ustanowionych przez ten organ.

               2. Każdy z organów celnych:

               a) traktuje informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji jako poufne; oraz

               b) zapewnia przynajmniej taki sam poziom ochrony informacji otrzymanych na podstawie niniejszej decyzji, jaki zapewnia w odniesieniu do informacji otrzymanych od uczestników programu uczestniczących w jego programie.

               3. Niezależnie od postanowień ust. 1 lit. a) organ celny może wykorzystać informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji w każdym postępowaniu sądowym lub administracyjnym wszczętym w związku z naruszeniem przepisów jego prawa celnego, w tym w swoich aktach dowodowych, sprawozdaniach i zeznaniach. Organ celny, który otrzymał informacje, przed ich wykorzystaniem w takim celu informuje o tym organ celny, który przekazał informacje.

               4. Każdy z organów celnych:

               a) ujawnia informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji wyłącznie w celu, w którym je otrzymał; oraz

               b) niezależnie od postanowień lit. a), jeżeli od organu celnego wymaga się ujawnienia informacji w ramach postępowania sądowego lub administracyjnego albo na mocy przepisów prawa, organ ten informuje uprzednio i na piśmie organ celny, który przesłał informacje, o takim ujawnieniu, chyba że jest to niemożliwe na mocy przepisów prawa lub ze względu na toczące się postępowanie. W takim przypadku informuje on organ celny, który przesłał informacje, jak najszybciej po ujawnieniu.

               5. Każdy z organów celnych:

               a) zapewnia, aby przesyłane przez niego informacje były dokładne i regularnie uaktualniane;

               b) przyjmuje lub utrzymuje odpowiednie procedury usuwania danych;

               c) niezwłocznie powiadamia organ celny drugiej Strony, jeżeli stwierdzi, że informacje przesłane organowi celnemu drugiej Strony są nieprawidłowe, niekompletne, niewiarygodne, lub jeżeli ich otrzymanie lub dalsze wykorzystywanie jest sprzeczne z niniejszą decyzją;

               d) podejmuje wszystkie środki, które uznaje za właściwe, w tym dokonuje uzupełniania, usuwania lub poprawiania informacji, o których mowa w lit. c), w celu ochrony przed korzystaniem z błędnych informacji; oraz

               e) zatrzymuje informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji wyłącznie tak długo, jak jest to konieczne do celów wdrażania niniejszej decyzji, z wyjątkiem przypadków, gdy wymogi na mocy przepisów prawa są inne, lub tak długo, jak jest to konieczne do celów postępowań sądowych i administracyjnych.

               6. W uzupełnieniu ust. 4 i 5, każdy z organów celnych zapewnia w szczególności, aby:

               a) wprowadzone zostały gwarancje w zakresie bezpieczeństwa (włącznie z gwarancjami elektronicznymi) w celu prowadzenia w odniesieniu do kontroli dostępu do informacji otrzymywanych na podstawie niniejszej decyzji od organu celnego drugiej Strony zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu;

               b) informacje otrzymywane na podstawie niniejszej decyzji od organu celnego drugiej Strony były chronione przed nieuprawnionym dostępem, rozpowszechnianiem, dokonywaniem zmian, usunięciem lub zniszczeniem;

               c) informacje otrzymywane na podstawie niniejszej decyzji od organu celnego drugiej Strony nie były ujawnianie żadnym osobom prywatnym lub prawnym, żadnym państwom ani organizacjom międzynarodowym, które nie są stroną układu, ani żadnym innym organom publicznym UE lub Republiki Mołdawii, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to wymagane w ramach postępowania sądowego lub administracyjnego lub na mocy przepisów prawa; oraz

               d) informacje otrzymywane na podstawie niniejszej decyzji od organu celnego drugiej Strony były przechowywane stale w bezpiecznych elektronicznych lub papierowych systemach przechowywania, a wszelkie przypadki dostępu, ujawniania lub wykorzystania informacji otrzymanych od organu celnego drugiej Strony były rejestrowane w logach lub dokumentacji.

               7. Każdy z organów celnych:

               a) zapewnia, aby dane osobowe uczestnika programu organu celnego drugiej Strony, odnoszące się do dostępu, poprawiania lub momentu dostępu lub poprawienia lub tymczasowego zawieszenia wykorzystywania traktowane były w sposób co najmniej równoważny ze sposobem traktowania danych osobowych uczestnika jego programu; oraz

               b) publikuje informacje w celu poinformowania uczestników swojego programu o obowiązujących procedurach w odniesieniu do wniosków, o których mowa w lit. a), na podstawie przepisów swojego prawa.

               8. Każdy z organów celnych zapewnia, aby uczestnicy programu, w odniesieniu do swoich danych osobowych, mieli dostęp do administracyjnych środków odwoławczych lub kontroli sądowej niezależnie od swojego obywatelstwa lub kraju zamieszkania.

               9. Organy celne publikują informacje w celu poinformowania uczestników programu o przysługujących im możliwościach w zakresie administracyjnych środków odwoławczych lub kontroli sądowej.

               10. Przestrzeganie postanowień art. 6 przez każdy z organów celnych podlega kontroli przez odpowiedni właściwy organ, który zapewnia, aby skargi dotyczące przypadków nieprzestrzegania zasad przetwarzania informacji były przyjmowane i badane, by udzielano na nie odpowiedzi oraz by skutkowały podjęciem działań naprawczych. Tymi organami są:

               a) w UE: Europejski Inspektor Ochrony Danych lub jego następca, oraz organy ochrony danych w państwach członkowskich UE;

               b) w Republice Mołdawii: Krajowy Ośrodek Ochrony Danych Osobowych lub jego następca w ramach administracji celnej Mołdawii.

               Artykuł 7

               Konsultacje, monitorowanie i przegląd

               Organy celne rozstrzygają wszelkie kwestie związane z wykonywaniem niniejszej decyzji w drodze konsultacji w ramach Podkomitetu ds. Ceł UE-Mołdawia, określonego w art. 200 układu o stowarzyszeniu.

               Obie Strony ściśle współpracują w zakresie wykonywania niniejszej decyzji i regularnie monitorują tę kwestię poprzez okresowe wspólne wizyty monitorujące na miejscu w celu określenia potencjalnych mocnych i słabych stron programów AEO obu Stron.

               Podkomitet ds. Ceł UE-Mołdawia określony w art. 200 układu o stowarzyszeniu regularnie dokonuje przeglądu wykonania niniejszej decyzji. Przeglądy te mogą obejmować w szczególności:

               a) wymianę poglądów na temat wymienianych informacji i korzyści AEO, o których mowa w art. 4, przyznawanych uczestnikom programu, w tym wszelkich przyszłych informacji lub korzyści AEO, o których mowa w art. 4;

               b) wymianę poglądów na temat postanowień dotyczących bezpieczeństwa, takich jak protokoły, które mają być stosowane w trakcie poważnych zdarzeń naruszających bezpieczeństwo lub po takich zdarzeniach (wznowienie działalności), lub w przypadku gdy okoliczności uzasadniają zawieszenie wzajemnego uznawania;

               c) badanie zawieszenia korzyści, o których mowa w art. 4; oraz

               d) przegląd wykonania art. 6.

               Artykuł 8

               Postanowienia końcowe

               1. Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Republika Mołdawii powiadomiła Unię o zakończeniu procedur niezbędnych do wejścia w życie decyzji.

               2. Podkomitet ds. Ceł może zmienić niniejszą decyzję. Zmiana wchodzi w życie zgodnie z procedurą określoną w ust. 1.

               3. Organ celny może w każdej chwili zawiesić współpracę na podstawie niniejszej decyzji, przekazując organowi celnemu drugiej Strony pisemne powiadomienie z trzydziestodniowym (30) wyprzedzeniem. Powiadomienie takie jest również przekazywane, odpowiednio, do właściwych służb Komisji Europejskiej oraz do administracji celnej Republiki Mołdawii. Niezależnie od zawieszenia współpracy na podstawie niniejszej decyzji organy celne przestrzegają art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 oraz art. 6 ust. 4–6 w celu zapewnienia ochrony informacji.

               4. Strona może w każdej chwili wypowiedzieć niniejszą decyzję poprzez powiadomienie drugiej Strony kanałami dyplomatycznymi. Decyzja przestaje obowiązywać trzydzieści (30) dni po otrzymaniu pisemnego wypowiedzenia od drugiej Strony. Niezależnie od wypowiedzenia niniejszej decyzji, organy celne cały czas przestrzegają art. 6 ust. 2, art. 6 ust. 4 oraz art. 6 ust. 6 w celu zapewnienia ochrony informacji.

               Sporządzono w dwóch egzemplarzach w …, dnia … 20.. r., w języku angielskim i rumuńskim, przy czym każda z tych wersji jest na równi autentyczna.

               PODKOMITET DS. CEŁ Mołdawia-UE

               W imieniu UE

               W imieniu Republiki Mołdawii

               (Współprzewodniczący)

                     (1)

                        Centrala Służby Celnej Republiki Mołdawii