               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.5.2016
            COM(2016) 304 final
            2016/0157(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu powołanego na mocy Umowy między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz obywatelom Gruzji, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania umowy

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Umowa między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz (zwana dalej „umową”)
                  1
                weszła w życie dnia 1 marca 2011 r. W umowie ustanowiono – na zasadzie wzajemności – wiążące prawa i obowiązki w celu uproszczenia procedur wydawania wiz dla obywateli Gruzji. W art. 12 przedmiotowej umowy ustanowiono Wspólny Komitet odpowiedzialny za monitorowanie wdrażania umowy.Wspólny Komitet zwrócił uwagę na potrzebę opracowania wspólnych wytycznych, tak aby konsulaty państw strefy Schengen wykonywały umowę w sposób całkowicie zharmonizowany oraz aby wyjaśnić związek pomiędzy porozumieniem a postanowieniami umawiających się stron (zwanych dalej „stronami”), które stosuje się w dalszym ciągu do kwestii wizowych nieobjętych umową.

               Niniejsze wytyczne nie stanowią części umowy i nie są prawnie wiążące. Zaleca się jednak, aby personel dyplomatyczny i konsularny stosował je konsekwentnie przy wykonywaniu umowy.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Umowa ma pierwszeństwo przed kodeksem wizowym w kwestiach regulowanych przez oba akty.

               Przepisy kodeksu wizowego
                  2
                mają zastosowanie do wszystkich kwestii nieobjętych umową, takich jak określenie państwa członkowskiego strefy Schengen odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku wizowego, uzasadnienie odmowy wydania wizy, prawo odwołania się od negatywnej decyzji oraz ogólne zasady osobistych rozmów z osobą ubiegającą się o wizę.

               Przepisy Schengen, a w stosownych przypadkach również prawo krajowe nadal mają zastosowanie do kwestii nieobjętych umową, takich jak uznawanie dokumentów podróży, dowód posiadania wystarczających środków utrzymania, odmowa wjazdu na terytorium państw członkowskich, procedury wydalenia.

               Zgodnie z art. 2 ust. 1 umowy przewidziane w niej ułatwienia wizowe mają zastosowanie do obywateli Gruzji jedynie w takim zakresie, w jakim nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy rozporządzenia 539/2001
                  3
               . Jeżeli Gruzja zostanie przeniesiona do załącznika II do rozporządzenia nr 539/2001 wymieniającego państwa trzecie, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego, umowa przestanie obowiązywać. Ponieważ jednak takie wyłączenie będzie przyznawane wyłącznie posiadaczom paszportów biometrycznych (rodzaj zwolnienia określony w przypisach w załączniku II), umowa będzie nadal miała zastosowanie do obywateli Gruzji posiadających paszport niebiometryczny.

               2.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Wytyczne, które zostaną przyjęte przez Wspólny Komitet w związku z przyjęciem stanowiska UE na podstawie niniejszego wniosku, mają szczegółowo wyjaśniać postanowienia umowy, tak aby ułatwić jej prawidłowe i w pełni zharmonizowane wdrożenie.

               W wytycznych uwzględniono przepisy kodeksu wizowego oraz innych aktów prawnych w dziedzinie polityki wizowej UE. Ich celem jest zapewnienie, aby w ramach wykonywania umowy pracownicy konsularni państw członkowskich działali zgodnie z unijnym dorobkiem prawnym dotyczącym wiz.

               3.WYNIKI KONSULTACJI I OCEN WPŁYWU

               Komisja omówiła projekt wytycznych z właściwymi organami gruzińskimi na posiedzeniach Wspólnego Komitetu w dniach: 1/6/2011, 24/11/2011, 13/2/2012, 26–27/2/2013, 4/6/2014 oraz 13/10/2015, jak również w korespondencji elektronicznej wymienianej między stronami poza posiedzeniami Wspólnego Komitetu. Kilka nierozstrzygniętych kwestii wymagało głębszej analizy po obu stronach, zanim udało się osiągnąć obopólnie satysfakcjonujący kompromis, szczególnie w kwestii organizacji zawodowych zrzeszających dziennikarzy i przewoźników (zob. pkt 2.2.1 lit. e) i k) wytycznych).

               Projekt wytycznych załączony do niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady został przedstawiony do konsultacji państwom członkowskim w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej w Tbilisi oraz Grupy Roboczej ds. Wiz (ostatnia konsultacja: 20 listopada 2015 r.). Ostateczna wersja wytycznych została przyjęta przez Wspólny Komitet na szóstym posiedzeniu w dniu 13 października 2015 r.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Niniejszy wniosek nie ma wpływu na budżet UE.

               2016/0157 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu powołanego na mocy Umowy między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz obywatelom Gruzji,
                  dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania
                  umowy

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W art. 12 Umowy między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Gruzji (zwanej dalej „umową”) ustanowiono Wspólny Komitet. Artykuł ten stanowi, że jednym z zadań Wspólnego Komitetu jest monitorowanie wdrażania umowy.

               (2)W kodeksie wizowym (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009) ustanowiono procedury i warunki wydawania wiz na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub na planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)Wspólne wytyczne są niezbędne, by zapewnić w pełni zharmonizowane wykonanie umowy przez konsulaty państw członkowskich oraz wyjaśnić stosunek pomiędzy umową a przepisami umawiających się stron, które stosuje się w dalszym ciągu do kwestii wizowych nieobjętych zakresem stosowania umowy.

               (4)Należy określić stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania umowy.

               (5) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, którego nie stosuje się do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen
                  4
               . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (6)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen
                  5
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (7)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy art. 12 Umowy między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Gruzji, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania umowy, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 52 z 25.2.2011, s. 34–44.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).

                     (3)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (4)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43–47).

                     (5)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen, Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20–23.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.5.2016
            COM(2016) 304 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            określającej stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej, w ramach Wspólnego Komitetu powołanego na mocy Umowy między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania tej umowy

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego DECYZJI RADY

               określającej stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej, w ramach Wspólnego Komitetu powołanego na mocy Umowy między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania tej umowy

               PROJEKT

               DECYZJA NR ../201.. WSPÓLNEGO KOMITETU

               USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY

               MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A GRUZJĄ

               O UŁATWIENIACH W WYDAWANIU WIZ KRÓTKOTERMINOWYCH
                  OBYWATELOM GRUZJI

               z dnia...

               w odniesieniu do przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania umowy

               WSPÓLNY KOMITET,

               uwzględniając Umowę między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Gruzji (zwaną dalej „umową”), w szczególności jej art. 12,

               a także mając na uwadze, że umowa weszła w życie w dniu 1 marca 2011 r.,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Wspólne wytyczne w sprawie wykonania Umowy między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Gruzji ustanowiono w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w …

               W imieniu Unii Europejskiej

                     W imieniu Gruzji

                  PROJEKT

                  WYTYCZNE

                  W SPRAWIE WYKONANIA

                  UMOWY MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A GRUZJĄ

                  O UŁATWIENIACH W WYDAWANIU WIZ

               Celem Umowy między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz, która weszła w życie w dniu 1 marca 2011 r., jest ułatwienie, na zasadzie wzajemności, procedur wydawania wiz obywatelom Gruzji na pobyt nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Umowa ustanawia – na zasadzie wzajemności – wiążące prawa i obowiązki w celu uproszczenia procedur wydawania wiz dla obywateli gruzińskich.

               Niniejsze wytyczne, przyjęte przez Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 12 umowy (zwany dalej „Wspólnym Komitetem”), mają na celu zapewnienie zharmonizowanego wykonania postanowień umowy przez misje dyplomatyczne i urzędy konsularne państw członkowskich. Wytyczne te nie są częścią umowy i w związku z tym nie są prawnie wiążące. Zaleca się jednak, aby personel dyplomatyczny i konsularny stosował je konsekwentnie przy wykonywaniu postanowień umowy.

               Wytyczne należy aktualizować w świetle doświadczeń związanych z wykonaniem umowy zgodnie z zakresem odpowiedzialności Wspólnego Komitetu.

               W celu zapewnienia ciągłości i zharmonizowanego wykonania umowy oraz zachowania zgodności z regulaminem wewnętrznym Wspólnego Komitetu ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz, Strony postanowiły nawiązać nieformalne kontakty poza terminami oficjalnych posiedzeń Wspólnego Komitetu w celu rozwiązywania pilnych kwestii. Szczegółowe sprawozdania na temat tych kwestii i kontaktów nieformalnych będą sporządzane na kolejnym posiedzeniu Wspólnego Komitetu ds. Ułatwień w Wydawaniu Wiz.

               I. KWESTIE OGÓLNE.

               1.1. Cel oraz zakres stosowania.

               Artykuł 1 ust. 1 umowy stanowi: „Celem niniejszej umowy jest wprowadzenie ułatwień w wydawaniu wiz obywatelom Gruzji planującym pobyt nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               Umowa ma zastosowanie do wszystkich obywateli gruzińskich ubiegających się o wizę krótkoterminową, niezależnie od państwa ich zamieszkania.

               Umowa nie ma zastosowania do bezpaństwowców, którzy posiadają dokument pobytowy wydany przez Gruzję. Do tej kategorii osób stosuje się zwykłe przepisy unijnego dorobku prawnego dotyczącego wiz.

               Artykuł 1 ust. 2 umowy stanowi: „W przypadku ponownego wprowadzenia przez Gruzję obowiązku wizowego dla obywateli wszystkich państw członkowskich lub niektórych kategorii obywateli wszystkich państw członkowskich, takie same ułatwienia przewidziane w niniejszej umowie dla obywateli Gruzji automatycznie stosują się na zasadzie wzajemności do obywateli UE”.

               Od dnia 1 czerwca 2006 r. wszyscy obywatele UE oraz bezpaństwowcy, którzy posiadają dokument pobytowy wydany przez państwo członkowskie UE, są zwolnieni z obowiązku wizowego w przypadku podróży do Gruzji nieprzekraczających 90 dni w okresie 180-dni bądź tranzytu przez terytorium Gruzji.

               Chcąc uniknąć dyskryminacyjnego traktowania przez Gruzję obywateli państw członkowskich UE lub określonych kategorii tych obywateli, w deklaracji załączonej do porozumienia Unia Europejska ogłosiła, że zamierza zawiesić stosowanie umowy w przypadku przywrócenia przez Gruzję obowiązku wizowego dla obywateli państw członkowskich UE lub określonych kategorii tych obywateli.

               1.2. Zakres stosowania umowy

               Artykuł 2 umowy stanowi:

               „1.
                     Ułatwienia wizowe przewidziane w niniejszej umowie mają zastosowanie do obywateli Gruzji jedynie w takim zakresie, w jakim nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych Unii lub państw członkowskich, postanowień niniejszej umowy lub innych umów międzynarodowych.

               2.
                     W odniesieniu do zagadnień nieobjętych niniejszą umową, takich jak: odmowa wydania wizy, uznanie dokumentów podróży, dowód posiadania wystarczających środków utrzymania, odmowa wjazdu oraz procedury wydalania osób, stosuje się prawo krajowe Gruzji lub prawa państw członkowskich lub prawo Unii”.

               Bez uszczerbku dla jej art. 10 (który przewiduje zwolnienie z obowiązku wizowego dla posiadaczy gruzińskich paszportów dyplomatycznych) umowa nie wpływa na obowiązujące przepisy dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z obowiązku wizowego.

               Na przykład w art. 4 rozporządzenia Rady nr 539/2001
                  1
                zezwolono państwom członkowskim na zwolnienie z obowiązku wizowego między innymi cywilne załogi samolotów i statków. Od momentu wejścia w życie włączenia Szwajcarii i Liechtensteinu do strefy Schengen odpowiednio w dniach 13 grudnia 2008 r. i 7 marca 2011 r. dokumenty pobytowe wydane przez Szwajcarię i Liechtenstein są uznawane za równorzędne z wizami Schengen zarówno w przypadku tranzytu, jak i krótkiego pobytu.

               Kodeks wizowy
                  2
                stosuje się do wszystkich kwestii nieobjętych umową, takich jak określenie państwa członkowskiego strefy Schengen odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku wizowego, uzasadnienie odmowy wydania wizy, prawo odwołania się od negatywnej decyzji oraz ogólne zasady osobistej rozmowy z osobą ubiegającą się o wizę. Ponadto przepisy Schengen, a w stosownych przypadkach również prawo krajowe nadal mają zastosowanie do kwestii nieobjętych umową, takich jak uznawanie dokumentów podróży, dowód posiadania wystarczających środków utrzymania, odmowa wjazdu na terytorium państw członkowskich, procedury wydalenia. W tym kontekście niezbędne jest przekazywanie dokładnych informacji na temat tych kwestii (zob. również wspólna deklaracja dotycząca harmonizacji informacji o procedurach wydawania wiz krótkoterminowych i dokumentach, jakie należy złożyć wraz z wnioskiem o wizę krótkoterminową).

               Nawet jeśli warunki przewidziane w umowie zostały spełnione, np. osoba ubiegająca się o wizę dostarczyła dokumenty uzasadniające cel podróży w przypadku kategorii przewidzianych w art. 4, można nadal odmówić wydania wizy, jeżeli warunki ustanowione w art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006
                  3
                (kodeksu granicznego Schengen) nie zostały spełnione, tzn. osoba ta nie posiada ważnego dokumentu podróży, dokonano wpisu w SIS, osoba jest uważana za zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego itp.

               Nadal obowiązują inne elastyczne środki dotyczące wydawania wiz dozwolone w kodeksie wizowym. Na przykład, wizy wielokrotnego wjazdu z długim okresem ważności – do pięciu lat- mogą być wydawane osobom innym niż osoby wymienione w art. 5 umowy, jeżeli warunki przewidziane w kodeksie wizowym zostały spełnione (art. 24). Podobnie nadal obowiązują przepisy zawarte w kodeksie wizowym umożliwiające zwolnienie z opłaty wizowej lub jej ograniczenie (art. 16 ust. 5 i 6 kodeksu wizowego).

               1.3.
                     Rodzaje wiz objętych zakresem stosowania umowy.

               W art. 3 lit. d) zdefiniowano „wizę” jako „zezwolenie wydane przez państwo członkowskie na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, licząc od dnia pierwszego wjazdu na terytorium państw członkowskich”.

               Ułatwienia przewidziane w umowie stosuje się do wiz jednolitych, wiz o ograniczonej ważności terytorialnej wydawanych do celów przejazdu tranzytem lub krótkotrwałego pobytu.

               1.4. Obliczenia dotyczące długości pobytu, do jakiego uprawnia wiza, a w szczególności dotyczące ustalenia okresu sześciomiesięcznego

               Niedawna modyfikacja kodeksu granicznego Schengen
                  4
                wprowadziła zmianę do pojęcia pobytu krótkoterminowego. Obecnie pobyt krótkoterminowy oznacza: „90 dni w każdym okresie 180-dniowym, co oznacza wzięcie pod uwagę okresu 180-dniowego poprzedzającego każdy z dni pobytu”.

               Data wjazdu liczona jest jako pierwszy dzień pobytu na terytorium państw członkowskich, a data wyjazdu liczona jest jako ostatni dzień pobytu na terytorium państw członkowskich. Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie „ruchomego” 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie dla każdego dnia pobytu okresu 180 dni wstecz w celu ustalenia, czy wymóg 90/180 dni został spełniony. Oznacza to, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt przez okres do 90 dni.

               Definicja ta weszła w życie w dniu 18 października 2013 r.

               Przykład obliczenia dni pobytu na podstawie nowej definicji:

               Posiadacz rocznej wizy wielokrotnego wjazdu (18.4.2010 r. – 18.4.2011 r.) wjeżdża na terytorium państw członkowskich po raz pierwszy w dniu 19.4.2010 r. i pozostaje przez trzy dni. Kolejny raz wjeżdża na to terytorium w dniu 18.6.2010 r. i pozostaje przez 86 dni. Jak przedstawia się sytuacja w poszczególnych dniach? Kiedy osobie tej będzie wolno ponownie wjechać na terytorium państw członkowskich?

               W dniu 11.9.2010 r.: w ciągu ostatnich 180 dni (16.3.2010 r. – 11.9.2010 r.) dana osoba przebywała przez okres 3 dni (19–21.4.2010) plus 86 dni (18.6.2010 r. – 11.9.2010 r.) = 89 dni = nie przekroczono dozwolonego okresu pobytu. Dana osoba może pozostać jeszcze 1 dzień dłużej.

               Od dnia 16.10.2010 r.: Osoba ta może wjechać na dodatkowe 3 dni (w dniu 16.10.2010 r. pobyt w dniu 19.4.2010 r. przestaje mieć znaczenie (wykracza poza okres 180 dni); w dniu 17.10.2010 r. pobyt w dniu 20.4.2010 r. przestaje mieć znaczenie (wykracza poza okres 180 dni itd.).

               Od dnia 15.12.2010 r.: osoba ta może wjechać na dodatkowe 86 dni (w dniu 15.12.2010 r. pobyt z dnia 18.6.2010 przestaje mieć znaczenie (wykracza poza okres 180 dni); w dniu 16.12.2010 r., pobyt w dniu 19.6.2010 przestaje mieć znaczenie itd.).

               1.5.
                     Sytuacja w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 i 2007 r. i jeszcze nie stosują w pełni dorobku Schengen, państw członkowskich, które nie uczestniczą we wspólnej polityce wizowej UE, i krajów stowarzyszonych.

               Jedynie Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia nie wprowadziły jeszcze w pełni przepisów dorobku Schengen. Będą one nadal wydawać wizy krajowe, których ważność ograniczona jest do ich terytorium krajowego. W momencie wprowadzenia w pełni przez te państwa przepisów dorobku Schengen, będą one kontynuować stosowanie umowy.

               Prawo krajowe wciąż stosuje się do wszystkich kwestii nieobjętych umową do czasu pełnego wprowadzenia w życie dorobku Schengen przez te państwa członkowskie. Od tego dnia przepisy Schengen lub prawo krajowe mają zastosowanie do kwestii, które nie zostały uregulowane postanowieniami umowy.

               Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia są upoważnione do uznawania dokumentów pobytowych, wiz kategorii „D” i wiz krótkoterminowych wydanych przez państwa Schengen i państwa stowarzyszone w przypadku pobytu krótkoterminowego na ich terytorium
                  5
               .

               Zgodnie z art. 21 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, wszystkie państwa Schengen muszą uznawać ważność wiz długoterminowych oraz dokumentów pobytowych wydanych przez organy innych państw Schengen w odniesieniu do pobytów krótkoterminowych na swoich terytoriach. Państwa członkowskie strefy Schengen akceptują dokumenty pobytowe, wizy kategorii „D” i wizy krótkoterminowe krajów stowarzyszonych w zakresie wjazdu i pobytu krótkoterminowego i vice versa.

               Umowa nie stosuje się do Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa, ale zawiera wspólne deklaracje, zgodnie z którymi zawarcie przez te państwa umów dwustronnych o ułatwieniach wizowych z Gruzją byłoby pożądane.

               Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria, mimo że są państwami stowarzyszonymi w ramach Schengen, nie są objęte umową.

               1.6.
                     Umowa/umowy dwustronne.

               Artykuł 13 umowy stanowi: „Od momentu wejścia w życie niniejsza umowa staje się nadrzędna wobec postanowień wszelkich dwustronnych lub wielostronnych umów lub porozumień zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Gruzją, w zakresie, w jakim postanowienia tych umów lub porozumień dotyczą zagadnień objętych niniejszą umową”.

               Od daty wejścia w życie umowy postanowienia umów dwustronnych obowiązujących między państwami członkowskimi a Gruzją w ramach kwestii objętych zakresem umowy przestały obowiązywać. Zgodnie z prawem Unii państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia niezbędnych środków w celu wyeliminowania niezgodności między umowami dwustronnymi a umową.

               Jeżeli państwo członkowskie zawarło dwustronną umowę lub porozumienie z Gruzją w sprawie zagadnień nieobjętych umową, na przykład zwolnienia z obowiązku wizowego posiadaczy paszportów służbowych, zwolnienie takie będzie w dalszym ciągu obowiązywać po wejściu w życie umowy z UE o ułatwieniach wizowych.

               Następujące państwa członkowskie zawarły umowy dwustronne z Gruzją dotyczące zwolnienia z obowiązku wizowego dla posiadaczy paszportów służbowych: Bułgaria, Cypr, Łotwa, Rumunia, Republika Słowacka i Węgry.

               Zwolnienie z obowiązku wizowego posiadaczy paszportów służbowych przyznane przez państwo członkowskie ma zastosowanie wyłącznie do terytorium tego państwa członkowskiego i nie dotyczy podróży na terytorium innych państw członkowskich należących do strefy Schengen.

               1.7. Wspólna deklaracja dotycząca harmonizacji informacji na temat procedur wydawania wiz krótkoterminowych oraz dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku o wizę krótkoterminową.

               Do umowy załączono wspólną deklarację dotyczącą zobowiązania stron do zapewnienia spójnych i jednolitych informacji obywatelom gruzińskim na temat dostępu do misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw członkowskich, procedur i warunków ubiegania się o wizę oraz ich ważności. Informacje te są dostępne na stronie internetowej delegatury UE w Gruzji:

                  http://www.eeas.europa.eu/delegations/georgia/travel_eu/visa/index_en.htm

               .

               Artykuł 47 kodeksu wizowego nakłada na państwa członkowskie UE, władze centralne i konsulaty obowiązek podawania do wiadomości publicznej wszystkich istotnych informacji związanych z ubieganiem się o wizę.

               Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne proszone są o szerokie rozpowszechnianie tych informacji (na tablicach informacyjnych, ulotkach, na stronach internetowych itp.), a także o rozpowszechnianie szczegółowych informacji na temat warunków wydawania wiz, reprezentacji państw członkowskich w Gruzji oraz wykazu wymaganych dokumentów potwierdzających.

               1.8. Informacje przekazywane przez władze gruzińskie dotyczące Umowy między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz

               W celu prawidłowego poinformowania obywateli gruzińskich na temat korzyści wynikających ze stosowania umowy oraz istnienia unijnych misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych, w których można składać wnioski wizowe, Ministerstwo Spraw Zagranicznych Gruzji stworzyło specjalny link, pod którym informacje te są dostępne. Adres strony internetowej:

                  http://mfa.gov.ge/index.php?lang_id=GEO&sec_id=95&info_id=13448

               II. WYTYCZNE W SPRAWIE PRZEPISÓW SZCZEGÓLNYCH

               2.1.
                     Nowe przepisy, które mają zastosowanie do wszystkich osób ubiegających się o wizę

               Uwaga: Należy przypomnieć, że wymienione poniżej ułatwienia w odniesieniu do opłaty wizowej, czasu trwania procedur rozpatrywania wniosków wizowych oraz przedłużenia okresu ważności wizy w wyjątkowych okolicznościach mają zastosowanie do wszystkich osób ubiegających się o wizę, w tym m.in. turystów.

               2.1.1.
                     Opłata wizowa.

               Artykuł 6 ust. 1 umowy stanowi:

               „1.Opłata za rozpatrzenie wniosku wizowego złożonego przez obywatela Gruzji wynosi 35 EUR”.

               Zgodnie z art. 6 ust. 1 opłata za rozpatrzenie wniosku wizowego wynosi 35 EUR. Opłata ta będzie obowiązywać wszystkich obywateli gruzińskich ubiegających się o wizę (w tym turystów) i obejmie wizy krótkoterminowe, niezależnie od liczby wjazdów.

               Artykuł 6 ust. 2 umowy stanowi:

               „2.
                     Jeżeli państwa członkowskie współpracują z zewnętrznym dostawcą usług, może zostać pobrana opłata dodatkowa z tytułu obsługi. Opłata za usługę musi być proporcjonalna do kosztów ponoszonych przez usługodawcę zewnętrznego z tytułu wykonywania swoich zadań i nie może przekraczać 30 EUR. Dane państwo(-a) członkowskie utrzymuje(-ą) możliwość składania wniosków przez wszystkie osoby ubiegające się o wizę bezpośrednio w swoich konsulatach”.

               W odniesieniu do sposobów współpracy z zewnętrznymi dostawcami usług szczegółowe informacje dotyczące ich zadań zawiera art. 43 kodeksu wizowego.

               Artykuł 6 ust. 3 umowy stanowi:

               „3.
                     W odniesieniu do następujących kategorii obywateli odstępuje się od pobierania opłaty za rozpatrzenie wniosku wizowego:

               a)
                     emeryci i renciści; (Uwaga: w celu skorzystania ze zwolnienia z opłaty wizowej w tej kategorii, osoby ubiegające się o wizę muszą przedstawić dokumenty potwierdzające status emeryta lub rencisty. Zwolnienie nie jest uzasadnione w przypadku, gdy celem podróży jest działalność zarobkowa.)

               b)
                     dzieci poniżej 12. roku życia; (Uwaga: w celu skorzystania ze zwolnienia z opłaty wizowej w tej kategorii osoby ubiegające się o wizę muszą przedstawić dokumenty potwierdzające ich wiek.)

               c)
                     członkowie rządów krajowych i regionalnych oraz Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego, w przypadku gdy nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej umowy;” (Uwaga: w celu skorzystania ze zwolnienia z opłaty wizowej w tej kategorii osoby ubiegające się o wizę muszą przedstawić dokumenty potwierdzające ich stanowisko, wydane przez gruzińskie władze.)

               d)
                     osoby niepełnosprawne, i – w razie konieczności – osoby im towarzyszące;” (Uwaga: w celu skorzystania ze zwolnienia z opłaty wizowej należy dostarczyć dokumenty potwierdzające, że obie osoby ubiegające się o wizę należą do tej kategorii.).

               W celu skorzystania ze zwolnienia z opłaty wizowej w tej kategorii osoby ubiegające się o wizę muszą przedstawić gruzińskie zaświadczenie o niepełnosprawności (pierwszego lub drugiego stopnia) wydawane przez gruzińskie Ministerstwo Zdrowia, Pracy i Spraw Socjalnych, bądź zaświadczenie wydane przez publiczny lub prywatny szpital lub klinikę. W przypadku gdy niepełnosprawność osób ubiegających się o wizę jest ewidentna (np. osoby niewidome, z brakującymi kończynami), wystarczająca będzie ocena wizualna w urzędach konsularnych. Zasadniczo od osób towarzyszących nie wymaga się dodatkowych dokumentów.

               W uzasadnionych przypadkach wniosek może zostać złożony przez przedstawiciela lub opiekuna osoby niepełnosprawnej.

               „e)
                     bliscy krewni – małżonkowie, dzieci (w tym przysposobione), rodzice (w tym opiekunowie), dziadkowie, wnuki – odwiedzający obywateli Gruzji legalnie zamieszkujących na terytorium państw członkowskich;”

               Ustęp ten reguluje sytuację gruzińskich bliskich krewnych podróżujących do państw członkowskich, aby odwiedzić obywateli Gruzji przebywających legalnie w państwach członkowskich.

               „f)
                     członkowie oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Gruzji uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

               g)
                     uczniowie, studenci, słuchacze studiów podyplomowych oraz towarzyszący im nauczyciele, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany oraz innych zajęć szkolnych;

               h)
                     dziennikarze i osoby akredytowane towarzyszące im w celach zawodowych;” (Uwaga: w celu skorzystania ze zwolnienia z opłaty wizowej w tej kategorii osoby ubiegające się o wizę muszą przedstawić dowody potwierdzające, że są członkami organizacji zawodowych zrzeszających dziennikarzy i innych pracowników mediów – w związku z art. 4 umowy.)

               i)
                     uczestnicy międzynarodowych imprez sportowych i osoby towarzyszące im w celach zawodowych; (Uwaga: kibiców nie uznaje się za osoby towarzyszące.)

               j)
                     przedstawiciele organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają podróż w celu odbycia szkoleń, wzięcia udziału w seminariach i konferencjach, w tym w ramach programów wymiany;

               k)
                     osoby biorące udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym w programach uniwersyteckich i innych programach wymiany;

               l)
                     osoby, które przedstawiły dokumenty potwierdzające konieczność swojej podróży z przyczyn humanitarnych, w tym w celu podjęcia pilnego leczenia, oraz osoba towarzysząca takiej osobie, lub w celu wzięcia udziału w pogrzebie bliskiego krewnego albo odwiedzenia ciężko chorego bliskiego krewnego”.

               Osoby należące do wyżej wymienionych kategorii są zwolnione z opłaty wizowej. Pewne okoliczności, w których osoba ubiegająca się o wizę jest zwolniona z tej opłaty, określono także w art. 16 ust. 4 kodeksu wizowego.

               Artykuł 16 ust. 6 kodeksu wizowego stanowi: „W indywidualnych przypadkach można odstąpić od poboru opłaty wizowej lub obniżyć jej wysokość, jeżeli służy to interesom kulturalnym lub sportowym, jak również interesom w dziedzinie polityki zagranicznej, polityki na rzecz rozwoju lub w innych dziedzinach ważnych z punktu widzenia interesu publicznego lub z przyczyn humanitarnych”.

               Artykuł 16 ust. 7 kodeksu wizowego stanowi, że opłatę wizową pobiera się w euro, walucie krajowej danego państwa trzeciego lub w walucie zwykle używanej w państwie trzecim, w którym złożono wniosek, i opłata ta nie podlega zwrotowi z wyjątkiem przypadków, gdy wniosek zostanie uznany za niedopuszczalny lub gdy konsulat nie jest właściwy.

               Jeżeli opłatę wizową pobiera się w walucie innej niż euro, wysokość tak pobieranej opłaty jest określana i regularnie weryfikowana według referencyjnego kursu euro ogłaszanego przez Europejski Bank Centralny. Pobierana opłata może być zaokrąglana w górę, a konsulaty zapewniają w ramach lokalnych porozumień o współpracy schengeńskiej, by kwoty te były zbliżone.

               Aby uniknąć rozbieżności, które mogłyby prowadzić do wybierania konsulatów oferujących korzystniejsze warunki udzielania wiz, państwa członkowskie reprezentowane w Gruzji powinny zapewnić podobne opłaty wizowe dla wszystkich gruzińskich obywateli ubiegających się o wizę w przypadku opłat pobieranych w walutach obcych.

               Osoba ubiegająca się o wizę otrzyma potwierdzenie uiszczenia opłaty wizowej zgodnie z art. 16 ust. 8 kodeksu wizowego.

               2.1.2.
                     Czas trwania procedur rozpatrywania wniosków wizowych.

               Artykuł 7 umowy stanowi:

               „1.
                     Misje dyplomatyczne oraz służby konsularne państw członkowskich podejmują decyzję w sprawie wniosku o wydanie wizy w ciągu 10 dni kalendarzowych od dnia wpłynięcia wniosku i dokumentów wymaganych do wydania wizy.

               2.
                     W indywidualnych przypadkach, szczególnie w razie konieczności przeprowadzenia dalszej analizy wniosku, termin na podjęcie decyzji w sprawie wniosku wizowego można przedłużyć do 30 dni kalendarzowych.

               3.
                     W nagłych przypadkach termin na podjęcie decyzji w sprawie wniosku wizowego można skrócić do dwóch dni roboczych lub mniej”.

               Decyzję w sprawie wniosku wizowego podejmuje się zasadniczo w ciągu 10 dni kalendarzowych od daty otrzymania dopuszczalnego wniosku wizowego.

               Okres ten może zostać przedłużony do 30 dni, w przypadku gdy niezbędna jest dokładniejsza analiza wniosku – na przykład występuje konieczność konsultacji z organami centralnymi.

               Bieg wszystkich wspomnianych terminów rozpoczyna się dopiero wtedy, gdy dokumentacja dołączona do wniosku jest kompletna, tj. od daty otrzymania wniosku wizowego i dokumentów uzupełniających.

               W przypadku misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych dysponujących systemem umawiania spotkań czas konieczny do ustalenia terminu spotkania nie jest zaliczany do okresu rozpatrywania wniosku. W tej kwestii, jak również w odniesieniu do innych praktycznych zasad składania wniosku wizowego, stosuje się ogólne zasady zawarte w kodeksie wizowym (art. 9). W przypadku gdy złożenie wniosku wizowego wymaga umówienia się na spotkanie, co do zasady odbywa się ono w ciągu dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiono o takie spotkanie.

               Podczas ustalania terminu spotkania należy wziąć pod uwagę zgłoszoną przez wnioskodawcę potrzebę pilnego uzyskania wizy. Urzędnik konsularny decyduje o skróceniu czasu na podjęcie decyzji w sprawie wniosku wizowego zgodnie z definicją w art. 7 ust. 3.

               Zgodnie z podręcznikiem do rozpatrywania wniosków wizowych i zmieniania wydanych wiz (część 2 pkt 3.2.2), zdolność konsulatów państw członkowskich w Gruzji do rozpatrywania wniosków należy dostosować, tak aby dotrzymać terminu dwóch tygodni na umówienie spotkania określonego w kodeksie wizowym, również w okresach szczytowych.

               W uzasadnionych pilnych przypadkach (jeżeli wniosku o wizę nie można było złożyć wcześniej z przyczyn niemożliwych do przewidzenia) termin spotkania (zob. art. 9 ust. 3 kodeksu wizowego) należy wyznaczyć niezwłocznie lub należy udostępnić możliwość bezpośredniego złożenia wniosku.

               Konsulaty mogą także wprowadzać przyśpieszone procedury składania wniosków dla określonych kategorii wnioskodawców.

               2.1.3. Przedłużenie okresu ważności wizy w wyjątkowych okolicznościach.

               Artykuł 9 umowy stanowi:

               „Okres ważności wydanej wizy lub długość pobytu objętego wydaną wizą obywatela Gruzji przedłuża się, jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego uzna, że posiadacz wizy dostarczył dowód na istnienie siły wyższej lub względów humanitarnych uniemożliwiających mu opuszczenie terytorium państw członkowskich przed upływem terminu ważności wizy lub przed końcem objętego wizą dozwolonego okresu pobytu. Takiego przedłużenia dokonuje się bezpłatnie”.

               Jeśli chodzi o możliwość przedłużenia ważności wizy w przypadku uzasadnionych powodów osobistych, gdy posiadacz wizy nie ma możliwości opuszczenia terytorium państwa członkowskiego przed datą wskazaną na naklejce wizowej, stosuje się przepisy kodeksu wizowego (art. 33), o ile są one zgodne z umową. Jednakże na mocy umowy w przypadku działania siły wyższej lub z powodów humanitarnych przedłużenie ważności wizy odbywa się bezpłatnie.

               2.2. Nowe zasady, które mają zastosowanie do niektórych kategorii osób ubiegających się o wizę.

               2.2.1.
                     Dokumenty potwierdzające cel podróży.

               W przypadku wszystkich kategorii osób wymienionych w art. 4 ust. 1 umowy w odniesieniu do celu podróży wymagane są wyłącznie wskazane dokumenty potwierdzające. Jak stwierdzono w art. 4 ust. 3, nie wymaga się żadnego innego uzasadnienia, zaproszenia lub potwierdzenia celu podróży. Nie oznacza to jednak zwolnienia z wymogu osobistego stawiennictwa w celu złożenia wniosku wizowego i dokumentów uzupełniających dotyczących środków utrzymania, gdyż wymóg ten pozostaje niezmieniony.

               Jeśli w poszczególnych przypadkach pojawią się wątpliwości co do autentyczności dokumentu potwierdzającego cel podróży, osoba ubiegająca się o wizę może zostać poproszona o stawienie się na dodatkową, szczegółową rozmowę w ambasadzie/konsulacie, tematem której może być rzeczywisty cel podróży lub zamiar powrotu – zob. art. 21 ust. 8 kodeksu wizowego. W takich indywidualnych przypadkach, osoba ubiegająca się o wizę może przedstawić dodatkowe dokumenty, lub też ich dostarczenia może – w drodze wyjątku – zażądać urzędnik konsularny. Wspólny Komitet będzie ściśle monitorować tę kwestię.

               W przypadku osób należących do kategorii niewymienionych w art. 4 umowy (na przykład turystów), nadal stosuje się ogólne zasady dotyczące dokumentów potwierdzających cel podróży. To samo odnosi się do dokumentów dotyczących zgody rodziców na podróże dzieci poniżej 18 roku życia.

               Przepisy Schengen lub prawo krajowe stosuje się do zagadnień nieobjętych postanowieniami umowy, takich jak uznawanie dokumentów podróży i gwarancji odnośnie do powrotu i wystarczających środków utrzymania.

               Co do zasady, wraz z wnioskiem wizowym należy złożyć oryginał wniosku lub zaświadczenia dotyczącego dokumentu wymaganego na mocy art. 4 ust. 1 umowy. Pracownicy konsulatu mogą jednak rozpocząć rozpatrywanie wniosku wizowego na podstawie faksymile lub kopii wniosku lub zaświadczenia dotyczącego dokumentu. Niemniej jednak konsulat może zażądać przedłożenia oryginału dokumentu w przypadku pierwszego wniosku, jak również w przypadkach indywidualnych, co do których istnieją wątpliwości.

               Artykuł 4 – Dokumenty potwierdzające cel podróży

               „1.W odniesieniu do niżej wymienionych kategorii obywateli Gruzji za wystarczające uznaje się następujące dokumenty uzasadniające cel podróży na terytorium drugiej Strony:

               a)
                     w przypadku bliskich krewnych – małżonków, dzieci (w tym przysposobionych), rodziców (w tym opiekunów), dziadków, wnuków – odwiedzających obywateli Gruzji legalnie zamieszkujących na terytorium państw członkowskich:

               –
                     pisemny wniosek osoby przyjmującej”.

               Litera ta reguluje sytuację gruzińskich bliskich krewnych podróżujących do państw członkowskich, aby odwiedzić obywateli Gruzji przebywających legalnie w państwach członkowskich. Ułatwienia tego nie stosuje się do obywateli UE mieszkających w UE, którzy zapraszają gruzińskich krewnych.

               Autentyczność podpisu osoby zapraszającej musi zostać potwierdzona przez właściwy organ zgodnie z przepisami krajowymi państwa zamieszkania.

               Należy również udowodnić legalność pobytu osoby zapraszającej i więzy rodzinne; na przykład wraz z pisemnym wnioskiem osoby przyjmującej należy przedstawić kopie dokumentów wskazujących na status danej osoby, np. fotokopię dokumentu pobytowego, oraz dokumentów potwierdzających więzy rodzinne.

               Przepis ten ma również zastosowanie do członków rodziny pracowników zatrudnionych w misjach dyplomatycznych i konsulatach przebywających w celu złożenia wizyty rodzinnej do 90 dni na terytorium państw członkowskich z wyjątkiem konieczności przedłożenia dowodu legalnego pobytu i więzów rodzinnych.

               „b)
                     w przypadku członków oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie skierowane do Gruzji uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w wydarzeniach organizowanych na terytorium jednego z państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe:

               –
                     pismo sporządzone przez organ gruziński, potwierdzające, że wnioskodawca jest członkiem danej delegacji udającej się na terytorium państw członkowskich w celu wzięcia udziału w jednej z wyżej wymienionych imprez, wraz z kopią oficjalnego zaproszenia”.

               Nazwisko osoby ubiegającej się o wizę musi być podane w piśmie wydanym przez właściwy organ, potwierdzającym, że ta osoba jest członkiem delegacji udającej się na terytorium drugiej Strony w celu wzięcia udziału w oficjalnym spotkaniu. Nie jest konieczne podawanie imienia i nazwiska tej osoby w oficjalnym zaproszeniu do udziału w spotkaniu, chociaż może to mieć miejsce w przypadku, w którym oficjalne zaproszenie jest skierowane do konkretnej osoby.

               Przepis ten ma zastosowanie do członków oficjalnych delegacji niezależnie od rodzaju paszportu, jakim dysponują (paszport służbowy lub paszport zwykły).

               „c)
                     w przypadku uczniów, studentów, słuchaczy studiów podyplomowych oraz towarzyszących im nauczycieli, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany oraz innych zajęć szkolnych:

               –
                     pisemny wniosek lub zaświadczenie o wpisaniu na listę uczniów/studentów, sporządzone przez przyjmujący uniwersytet, kolegium lub szkołę, albo legitymacja uczniowska/studencka lub zaświadczenie z kursów, na które uczęszczać będzie dana osoba”.

               Legitymację studencką można uznać za uzasadnienie celu podróży jedynie w przypadku, jeżeli została wystawiona przez przyjmujący uniwersytet, kolegium lub szkołę, w których mają odbywać się studia lub szkolenie.

               „d)
                     w przypadku osób podróżujących w celach medycznych i niezbędnych osób towarzyszących:

               –
                     dokument urzędowy wystawiony przez daną instytucję medyczną, poświadczający konieczność objęcia danej osoby opieką medyczną w tej instytucji, konieczność obecności osoby towarzyszącej oraz dowód posiadania wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów leczenia”.

               Należy przedstawić dokument wystawiony przez daną instytucję medyczną poświadczający wszystkie trzy elementy (konieczność objęcia danej osoby opieką medyczną w tej instytucji, konieczność obecności osoby towarzyszącej oraz dowód posiadania wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów leczenia).

               „e)
                     w przypadku dziennikarzy i osób akredytowanych towarzyszących im w celach zawodowych:

               –
                     zaświadczenie lub inny dokument wydany przez organizację zawodową, stanowiący dowód na to, że dana osoba jest zawodowym dziennikarzem lub osobą towarzyszącą mu w celach zawodowych, oraz dokument wydany przez pracodawcę tej osoby, zaświadczający, że cel podróży wiąże się z zadaniem dziennikarskim lub pomocą w realizacji takiego zadania”.

               Kategoria ta nie obejmuje dziennikarzy pracujących jako wolni strzelcy ani ich asystentów.

               Należy przedstawić zaświadczenie lub inny dokument stanowiący dowód na to, że dana osoba jest zawodowym dziennikarzem lub osobą towarzyszącą mu w celach zawodowych, oraz oryginał dokumentu wydanego przez pracodawcę tej osoby, zaświadczającego, że cel podróży wiąże się z zadaniem dziennikarskim lub pomocą w realizacji takiego zadania.

               Obecnie w Gruzji w obszarze mediów nie istnieją żadne stowarzyszenia, ośrodki, instytucje, związki ani inne tego rodzaju organizacje zawodowe, które reprezentowałyby interesy grupy dziennikarzy lub osób im towarzyszących w celach zawodowych i które mogłyby wydawać zaświadczenia potwierdzające, że dana osoba jest zawodowym dziennikarzem lub osobą towarzyszącą mu w celach zawodowych w konkretnej dziedzinie. Do czasu powstania takich organizacji konsulaty mogą akceptować zaświadczenia wydane przez pracodawcę i akredytacje prasowe do jednego z państw członkowskich.

               „f)
                     w przypadku uczestników międzynarodowych imprez sportowych i osób im towarzyszących w celach zawodowych:

               –
                     pisemne zaproszenie wystosowane przez organizację przyjmującą, właściwe organy, krajowe związki sportowe lub krajowe komitety olimpijskie państw członkowskich”.

               Wykaz osób towarzyszących w przypadku międzynarodowych imprez sportowych będzie ograniczony do osób towarzyszących sportowcom w celach zawodowych: trenerów, masażystów, menadżerów, personelu medycznego oraz szefa klubu sportowego. Kibiców nie uznaje się zatem za osoby towarzyszące.

               „g)
                     w przypadku przedsiębiorców i przedstawicieli organizacji branżowych:

               –
                     pisemny wniosek sporządzony przez przyjmującą osobę prawną lub spółkę, organizację lub biuro lub oddział takiej osoby prawnej lub spółki, władze państwowe lub lokalne państw członkowskich lub komitety organizacyjne wystaw, konferencji i sympozjów handlowych oraz przemysłowych mających miejsce na terytorium państw członkowskich, zatwierdzony przez gruzińską Państwową Izbę Rejestracji”.

               Krajowa Agencja Rejestru Publicznego wyda dokument potwierdzający istnienie organizacji przedsiębiorców.

               „h)
                     w przypadku przedstawicieli zawodów biorących udział w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach odbywających się na terytorium państw członkowskich:

               –
                     pisemny wniosek sporządzony przez organizację przyjmującą, zawierający potwierdzenie, że dana osoba uczestniczy w imprezie;

               i)
                     w przypadku przedstawicieli organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają podróż w celu odbycia szkoleń, wzięcia udziału w seminariach i konferencjach, w tym w ramach programów wymiany:

               –
                     pisemny wniosek wydany przez organizację przyjmującą, zaświadczenie potwierdzające, że dana osoba reprezentuje organizację społeczeństwa obywatelskiego i zaświadczenie o założeniu takiej organizacji z odpowiedniego rejestru, sporządzone przez organ państwowy zgodnie z przepisami krajowymi”.

               Należy przedstawić dokument wystawiony przez organizację społeczeństwa obywatelskiego potwierdzający, że osoba ubiegająca się o wizę reprezentuje daną organizację.

               Właściwym państwowym organem w Gruzji wydającym zaświadczenie o założeniu organizacji społeczeństwa obywatelskiego jest Krajowa Agencja Rejestru Publicznego.

               Prowadzeniem rejestru świadectw o założeniu organizacji społeczeństwa obywatelskiego zajmuje się Krajowa Agencja Rejestru Publicznego. Ministerstwo Sprawiedliwości i Krajowa Agencja Rejestru Publicznego współpracują z samorządami terytorialnymi w celu stworzenia elektronicznej bazy danych organizacji pozarządowych, która po ukończeniu będzie dostępna na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości:

                  https://enreg.reestri.gov.ge/main.php

               .

               Członkowie organizacji społeczeństwa obywatelskiego jako tacy nie są objęci postanowieniami umowy.

               „j)
                     w przypadku osób biorących udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym w programach uniwersyteckich i innych programach wymiany:

               –
                     pisemny wniosek sporządzony przez organizację przyjmującą uczestnika tych działań;

               k)
                     w przypadku kierowców przewożących towary w ruchu międzynarodowym i świadczących usługi transportu pasażerskiego, przemieszczających się na terytorium państw członkowskich pojazdami zarejestrowanymi w Gruzji:

               –
                     pisemny wniosek sporządzony przez gruzińskie krajowe przedsiębiorstwo lub stowarzyszenie przewoźników zajmujących się międzynarodowym transportem drogowym, w którym podaje się cel, czas trwania i częstotliwość przejazdów”.

               Obecnie w Gruzji istnieją dwa krajowe stowarzyszenia gruzińskich przewoźników odpowiedzialne za przekazywanie pisemnych wniosków kierowcom zawodowym: Gruzińskie Stowarzyszenie Międzynarodowych Przewoźników Drogowych (GIRCA) i Gruzińskie Stowarzyszenie Drogowych Przewoźników Pasażerskich (GA-CPR). Przewoźnik, który nie należy do żadnego z tych stowarzyszeń, może złożyć wniosek wydany przez Agencję Transportu Lądowego, Ministerstwo Gospodarki i Zrównoważonego Rozwoju Gruzji lub – w przypadku znanych przewoźników – konsulaty mogą zaakceptować pisemny wniosek gruzińskiego przewoźnika lub przedsiębiorstwa transportowego zatrudniającego danego kierowcę. We wniosku należy określić cel, czas trwania i częstotliwość przejazdów.

               „l)
                     w przypadku uczestników oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie:

               –
                     pisemny wniosek sporządzony przez naczelników/burmistrzów tych miast lub władze gminne”.

               Kierownikiem działu administracji/burmistrzem miasta lub innym organem gminnym właściwym do wydania pisemnego wniosku jest kierownik działu administracji/burmistrz miasta przyjmującego lub inny organ gminy, na terenie których mają się odbyć działania w ramach partnerstwa. Kategoria ta obejmuje jedynie uznane programy partnerstwa.

               „m)
                     w przypadku osób odwiedzających cmentarz wojskowy lub cywilny:

               –
                     oficjalny dokument potwierdzający istnienie i fakt utrzymywania grobu, a także pokrewieństwo lub inny związek łączący wnioskodawcę z pochowanym”.

               Umowa nie określa szczegółowo, czy wspomniany powyżej oficjalny dokument powinien zostać wydany przez organy państwa, w którym znajduje się miejsce pochówku, czy też organy państwa, w którym zamieszkuje osoba pragnąca odwiedzić to miejsce. Należy przyjąć, iż właściwe organy obu państw mogą wydać taki oficjalny dokument.

               Należy przedstawić wspomniany wyżej oficjalny dokument potwierdzający istnienie i fakt utrzymywania grobu oraz pokrewieństwo lub inny związek łączący osobę ubiegającą się o wizę z pochowanym.

               Uwaga: Umowa nie tworzy żadnych nowych przepisów dotyczących odpowiedzialności w odniesieniu do osób fizycznych lub prawnych wydających pisemne wnioski. W odniesieniu do sfałszowanych wniosków zastosowanie mają odpowiednie przepisy krajowe/unijne.

               2.2.2.
                     Wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu.

               W przypadkach, gdy osoba ubiegająca się o wizę jest zmuszona do częstego lub regularnego podróżowania na terytorium państw członkowskich, możliwe jest wydawanie wiz krótkoterminowych na kilka wizyt, pod warunkiem że łączny czas trwania tych wizyt nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Artykuł 5 umowy stanowi:

               „1.
                     Misje dyplomatyczne oraz służby konsularne państw członkowskich wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności do pięciu lat następującym kategoriom obywateli:

               a)
                     małżonkowie, dzieci (w tym przysposobione) poniżej 21 roku życia lub pozostające na utrzymaniu rodziców, rodzice odwiedzający obywateli Gruzji zamieszkujących legalnie na terytorium państw członkowskich – na czas ograniczony okresem ważności ich zezwolenia na legalny pobyt;

               b)
                     członkowie rządów krajowych i regionalnych oraz Trybunału Konstytucjonalnego i Sądu Najwyższego, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej umowy, w ramach wykonywania przez nich obowiązków – z okresem ważności nie dłuższym niż czas sprawowania urzędu, jeśli jest on krótszy niż pięć lat;

               c)
                     stali członkowie oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Gruzji uczestniczą w regularnych spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe”.

               Biorąc pod uwagę status zawodowy tych kategorii osób lub ich pokrewieństwo z obywatelem Gruzji zamieszkującym legalnie na terytorium jednego z państw członkowskich, uzasadnione jest przyznanie im wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności wynoszącym do pięciu lat lub ograniczonym do końca kadencji lub ich legalnego pobytu, jeżeli wynoszą one mniej niż 5 lat.

               W przypadku osób objętych zakresem stosowania art. 5 ust. 1 lit. a) umowy należy przedstawić dowód potwierdzający legalny pobyt osoby zapraszającej.

               W przypadku osób objętych zakresem stosowania art. 5 ust. 1 lit. b) umowy należy dostarczyć potwierdzenie statusu zawodowego i okresu kadencji.

               Przepis ten nie ma zastosowania do osób objętych zakresem stosowania art. 5 ust. 1 lit. b) umowy, jeżeli są one zwolnione z obowiązku wizowego na mocy umowy, tzn. jeśli są one posiadaczami paszportów dyplomatycznych.

               W przypadku osób objętych zakresem stosowania art. 5 ust. 1 lit. c) umowy należy przedstawić dowód statusu stałego członka delegacji i potwierdzenie konieczności regularnego uczestnictwa w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany.

               „2.
                     Misje dyplomatyczne oraz służby konsularne państw członkowskich wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności do jednego roku następującym kategoriom osób, pod warunkiem że w poprzednim roku takie osoby otrzymały przynajmniej jedną wizę, z której skorzystały zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu do odwiedzanego państwa członkowskiego i pobytu w nim, oraz że wniosek o wizę wielokrotnego wjazdu jest uzasadniony:

               a)
                     członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie regularnie uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w wydarzeniach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

               b)
                     przedstawicielom organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich w celu odbycia szkoleń, wzięcia udziału w seminariach i konferencjach, w tym w ramach programów wymiany;

               c)
                     przedstawicielom zawodów biorącym udział w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

               d)
                     osobom biorącym udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym programach uniwersyteckich i innych programach wymiany, które odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

               e)
                     studentom oraz słuchaczom studiów podyplomowych, którzy odbywają regularne podróże w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany;

               f)
                     uczestnikom oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie lub władze gminne;

               g)
                     osobom zmuszonym do odbywania regularnych podróży w celach medycznych i niezbędnym osobom towarzyszącym;

               h)
                     dziennikarzom i osobom akredytowanym towarzyszącym im w celach zawodowych;

               i)
                     przedsiębiorcom i przedstawicielom organizacji branżowych, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

               j)
                     uczestnikom międzynarodowych imprez sportowych i osobom towarzyszącym im w celach zawodowych;

               k)
                     kierowcom przewożącym towary w ruchu międzynarodowym i świadczącym usługi transportu pasażerskiego, przemieszczającym się na terytorium państw członkowskich pojazdami zarejestrowanymi w Gruzji.

               3.
                     Misje dyplomatyczne oraz służby konsularne państw członkowskich wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności co najmniej dwóch lat i maksymalnie pięciu lat kategoriom osób, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, pod warunkiem że w poprzednich dwóch latach takie osoby korzystały z jednorocznych wiz wielokrotnego wjazdu zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu do przyjmującego państwa członkowskiego i pobytu w nim, oraz że nadal aktualne są powody ubiegania się o wizę wielokrotnego wjazdu.

               4.
                     Całkowity czas pobytu osób, o których mowa w ust. 1–3 niniejszego artykułu, na terytorium państw członkowskich nie może być dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               Wizy wielokrotnego wjazdu ważne przez okres jednego roku zasadniczo wydaje się osobom należącym do wyżej wymienionych kategorii, jeżeli w poprzednim roku (12 miesięcy) osoba ubiegająca się o wizę uzyskała co najmniej jedną wizę Schengen, z której skorzystała zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu do danego kraju(-ów) i pobytu w nim (nich) (na przykład osoba ta nie przekroczyła okresu dozwolonego pobytu) oraz jeżeli istnieją powody ubiegania się o wizę wielokrotnego wjazdu. W przypadkach gdy wydanie wizy o jednorocznym okresie ważności nie jest uzasadnione (na przykład jeżeli okres trwania programu wymiany jest krótszy niż jeden rok lub nie występuje konieczność podróżowania przez cały rok) okres ważności wizy będzie krótszy niż jeden rok, pod warunkiem że inne wymogi w odniesieniu do wydania wizy zostały spełnione.

               Wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności od 2 do 5 lat wydaje się osobom należącym do kategorii, o których mowa w art. 5 ust. 2 umowy, pod warunkiem że w poprzednich dwóch latach (24 miesiące) takie osoby skorzystały z dwóch jednorocznych wiz wielokrotnego wjazdu zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu i pobytu na terytorium odwiedzanego(-ych) państwa (państw) oraz że powody ubiegania się o wizę wielokrotnego wjazdu są nadal aktualne. Należy zauważyć, że wiza o okresie ważności od 2 do 5 lat wydawana będzie wyłącznie w przypadku, gdy osobie ubiegającej się o wizę w ciągu dwóch poprzednich lat wydano dwie wizy o ważności jednego roku – nie mniej – i osoba ta skorzystała z tych wiz zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu i pobytu na terytorium odwiedzanego(-ych) państwa (państw). Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne będą podejmowały decyzje, na podstawie oceny każdego wniosku wizowego, dotyczące okresu ważności wiz – tj. od 2 do 5 lat.

               W odniesieniu do definicji kryteriów określonych w art. 5 ust. 2 umowy: „pod warunkiem że (...) wniosek o wizę wielokrotnego wjazdu jest uzasadniony” oraz art. 5 ust. 3 umowy: „pod warunkiem że (...) nadal aktualne są powody ubiegania się o wizę wielokrotnego wjazdu” zastosowanie będą miały kryteria dotyczące wydawania wiz wielokrotnego wjazdu określone w kodeksie wizowym: tj. gdy osoba ubiegająca się o wizę udowodni konieczność odbywania częstych podróży do jednego lub większej liczby państw członkowskich, np. w celach zawodowych.

               Nie ma obowiązku wydawania wizy wielokrotnego wjazdu, jeżeli osoba ubiegająca się o nią nie skorzystała z poprzedniej wizy.

               2.2.3. Posiadacze paszportów dyplomatycznych.

               Artykuł 10 umowy stanowi:

               „1.
                     Obywatele Gruzji będący w posiadaniu ważnego paszportu dyplomatycznego mogą wjechać na terytorium państw członkowskich, opuścić to terytorium lub przejechać przez nie bez wizy.

               2.
                     Obywatele, o których mowa w ustępie pierwszym niniejszego artykułu, mogą pozostać na terytorium państw członkowskich przez okres nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               Procedury delegowania dyplomatów do państw członkowskich nie zostały uregulowane w umowie. Zastosowanie ma zwyczajowa procedura akredytacji.

               III. WSPÓŁPRACA W ZAKRESIE BEZPIECZEŃSTWA DOKUMENTÓW

               We wspólnej deklaracji załączonej do umowy Strony postanawiają, że Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 12 powinien oceniać wpływ poziomu zabezpieczeń odpowiednich dokumentów podróży na funkcjonowanie umowy. W tym celu Strony zobowiązują się do regularnego informowania się nawzajem o środkach podejmowanych, aby zapobiegać mnożeniu dokumentów podróży oraz rozwijać techniczne aspekty zabezpieczeń dokumentów podróży, a także o środkach dotyczących procesu personalizacji wydawania dokumentów podróży.

               IV. DANE STATYSTYCZNE

               Aby umożliwić powołanemu na mocy umowy Wspólnemu Komitetowi skuteczne kontrolowanie jej wykonania, misje dyplomatyczne i urzędy konsularne państw członkowskich powinny przedkładać Komisji co sześć miesięcy dane statystyczne, w podziale na poszczególne miesiące, i dotyczące w szczególności, tam gdzie to możliwe:

               liczby wydanych wiz wielokrotnego wjazdu;

               liczby wiz wydanych bez pobierania opłaty.

               V. DEKLARACJA UNII EUROPEJSKIEJ W SPRAWIE UŁATWIEŃ DLA CZŁONKÓW RODZINY

               Mimo że umowa nie zawiera wiążących praw ani obowiązków dotyczących ułatwiania przepływu większej grupy obywateli gruzińskich, którzy są członkami rodziny obywateli gruzińskich legalnie zamieszkujących w państwach członkowskich, Unia Europejska odnotowuje propozycję Gruzji dotyczącą rozszerzenia definicji członków rodziny, którzy powinni mieć możliwość korzystania z ułatwień wizowych, oraz wagę, jaką Gruzja przykłada do kwestii uproszczenia zasad przemieszczania się tej kategorii osób.

               Aby ułatwić przemieszczanie się większej liczbie krewnych (w szczególności siostrom, braciom i ich dzieciom) obywateli gruzińskich legalnie zamieszkujących w państwach członkowskich, w deklaracji załączonej do umowy prosi się urzędy konsularne państw członkowskich o pełne korzystanie z przewidzianych w dorobku wspólnotowym możliwości zapewnienia ułatwień w wydawaniu wiz tym kategoriom osób, w szczególności poprzez zmniejszenie liczby dokumentów wymaganych od osób ubiegających się o wizę, zwolnienie z opłat manipulacyjnych i – w stosownych przypadkach – wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu.

                     (1)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) nr 1211/2010, Dz.U. L 339 z 22.12.2010.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy), Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (3)
                  Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (5)
                  Decyzja nr 565/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r., obowiązująca od dnia 16 czerwca 2014 r., upoważniającą Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię do jednostronnego uznawania jedynie tych jednolitych wiz krótkoterminowych, które upoważniają do dwukrotnego lub wielokrotnego wjazdu, oraz wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych wydawanych przez państwa strefy Schengen, wiz o ograniczonej ważności terytorialnej wydanych przez państwa strefy Schengen posiadaczom paszportów wydanych przez Kosowo, jak również wiz krajowych i dokumentów pobytowych wydanych przez Chorwację za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium, a także na pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia mogą stosować nowe przepisy, które zastąpiły decyzje nr 895/2006/WE z dnia 14 czerwca 2006 r. oraz nr 582/2008/WE z dnia 17 czerwca 2008 r., począwszy od dnia 14 lipca 2014 r.


title: Wniosek decyzja Rady zezwalająca Francji na stosowanie obniżonej stawki podatkowej na benzynę bezołowiową wykorzystywaną jako paliwo i wprowadzoną do obrotu w departamentach Korsyki, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE

text:
Ważna informacja prawna

|

52007PC0442

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 24.7.2007KOM(2007) 442 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYzezwalająca Francji na stosowanie obniżonej stawki podatkowej na benzynę bezołowiową wykorzystywaną jako paliwo i wprowadzoną do obrotu w departamentach Korsyki, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKU-  Podstawa i cele wnioskuOpodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej wewnątrz Wspólnoty jest regulowane dyrektywą Rady 2003/96/WE[1]. Dyrektywa ta określa produkty podlegające opodatkowaniu, sposób ich wykorzystania według którego podlegają opodatkowaniu, a także minimalne stawki podatkowe, stosowane w zależności od tego, czy produkty te są wykorzystywane jako paliwo, do niektórych celów przemysłowych i handlowych lub do ogrzewania.Na podstawie art. 19, ust. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia dalszych zwolnień lub obniżek podatku akcyzowego ze względu na szczególną politykę.Niniejszy wniosek ma na celu umożliwienie Francji stosowania obniżonej stawki podatkowej na benzynę bezołowiową wykorzystywaną jako paliwo i wprowadzoną do obrotu w departamentach Korsyki, w celu częściowego zrekompensowania dodatkowych kosztów generowanych przez dużą odległość geograficzną i trudności zaopatrzeniowe.-  Kontekst ogólnyW piśmie z dnia 16 października 2006 r. władze francuskie zwróciły się o zezwolenie na stosowanie, w zakresie podatku energetycznego, obniżonej stawki tylko na benzynę bezołowiową wykorzystywaną jako paliwo, co stanowi kontynuację praktyki prowadzonej w ramach odstępstwa przewidzianego w art. 18 ust. 1 dyrektywy 2003/96/WE, w powiązaniu z jej załącznikiem II, punkt 6, tiret trzecie, przed upływem terminu jego obowiązywania. Przepis ten zezwalał Francji na stosowanie do 31 grudnia 2006 r. obniżonej stawki podatkowej do obrotu na Korsyce pod warunkiem, że obniżone stawki będą zawsze zgodne z minimalnymi stawkami podatku akcyzowego od produktów energetycznych, przewidzianymi w ustawodawstwie wspólnotowym. Wnioskowane zezwolenie dotyczy 1 EUR na hektolitr, w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2012 r. Władze francuskie przekazały dodatkowe informacje dnia 13 lutego i dnia 3 maja 2007 r.Aby uzasadnić swój wniosek o zezwolenie na podstawie art. 19 dyrektywy Rady 2003/96/WE, Francja podkreśliła wyspiarski charakter Korsyki. Cecha ta jest źródłem dodatkowych kosztów związanych z dostarczeniem i magazynowaniem różnych paliw na wyspie, co wnioskowana obniżka stawki podatkowej mogłaby częściowo zrekompensować.Korsyka ma górzystą rzeźbę terenu: tylko 10 % terytorium wyspy charakteryzuje się pochyleniem terenu mniejszym niż 12 %, a poza równiną wschodnią tereny równinne praktycznie nie istnieją. Wewnętrzne połączenia komunikacyjne są szczególnie utrudnione, ponieważ doliny nie mają ze sobą żadnego połączenia. Korsyka jest więc podzielona na liczne mikroregiony.W związku z tym, podczas gdy na kontynencie koszty transportu i dystrybucji benzyny bezołowiowej 95-oktanowej wynoszą 8,05 EUR za hektolitr, na Korsyce dochodzą do 17,34 EUR. Transport morski produktów ropopochodnych i warunki przechowywania na wyspie znacznie podnoszą koszty paliw. Dwa magazyny produktów ropopochodnych na wyspie przyjmują rocznie 400 000 m3, podczas gdy zważywszy na ich rozmiary, poziom rentowności wynosiłby około 1 miliona metrów sześciennych dla każdego magazynu. Ponadto istnienie dwóch magazynów jest potrzebne ze względu na wyspiarski charakter i konieczność magazynowania paliw w celu uniknięcia przerw w zaopatrzeniu. Średnia roczna cena benzyny bezołowiowej zużywanej we Francji kontynentalnej wynosiła w lutym 2007 r. 116,96 EUR brutto za hektolitr. Na Korsyce kwota jest większa o 3 do 6 EUR brutto za hektolitr, co oznacza 4 do 7 EUR/hl różnicy bez obniżki podatkowej w wysokości 1 EUR/hl[2].Zróżnicowanie podatkowe przyczynia się więc do zapewnienia ciągłości terytorialnej z kontynentem poprzez zmniejszenie kosztu benzyny bezołowiowej o 1 EUR/hl, która to kwota pozostaje niższa niż ponoszone dodatkowe koszty.Roczne wydatki budżetowe związane z obniżką podatkową wynoszą 890 000 EUR. Ludność wyspy szacowana jest na 279 000 mieszkańców na 1 stycznia 2007 r., do czego należy doliczyć mieszkańców sezonowych, będących konsumentami benzyny bezołowiowej na Korsyce i korzystających z tej obniżki akcyzy.-  Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosekDyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r., w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej.Decyzja Rady 2005/767/WE z dnia 24 października 2005 r., zezwalająca Francji na stosowanie zróżnicowanego poziomu opodatkowania paliw silnikowych, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE[3]. Regionalizacja stawki podatku wewnętrznego od konsumpcji produktów ropopochodnych (TIPP) dotyczy zarówno oleju napędowego, jak i benzyny bezołowiowej, wykorzystywanych jako paliwo. Jest częścią zamierzonej przez władze francuskie polityki decentralizacji, ponieważ pozwala regionom francuskim, w tym samorządowi terytorialnemu Korsyki, na modyfikowanie – w górę i w dół, stawek akcyzy stosowanych do paliw. Decentralizacja ta wpisuje się w strategię wzmacniania skuteczności administracyjnej poprzez poprawę jakości usług publicznych oraz zmniejszenie ich kosztów. Jest również częścią polityki pomocniczości, pozwalającej na podejmowanie decyzji w różnych dziedzinach na odpowiednim szczeblu (por. decyzja 2005/767/WE, drugi motyw) i jest zgodna z innymi celami niż te, które przewiduje wnioskowana obniżka podatkowa.-  Spójność z polityką i celami Unii w innych dziedzinachNa mocy art. 19 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia dalszych zwolnień lub obniżek podatku akcyzowego ze względu na szczególną politykę. Komisja rozpatruje każdy wniosek, biorąc pod uwagę prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, konieczność zapewnienia uczciwej konkurencji i wdrożenia polityki wspólnotowej w dziedzinie zdrowia, środowiska, energii i transportu.Zróżnicowanie podatkowe zapewnia większą równość konsumentów benzyny bezołowiowej na Korsyce i takich samych konsumentów na kontynencie, rekompensując częściowo dodatkowe koszty ponoszone przez konsumentów na Korsyce. Zaproponowany środek spełnia więc cele polityki regionalnej i polityki spójności.Obniżka podatkowa nie przewyższa dodatkowych kosztów transportu i dystrybucji, ponoszonych przez konsumentów na Korsyce. W istocie obniżka kosztów benzyny bezołowiowej o 1 EUR/hl jest o wiele niższa zarówno w stosunku do ponoszonych dodatkowych kosztów, jak i do odpowiednich cen ostatecznych.Ponadto obniżona stawka podatkowa dotycząca konsumpcji benzyny bezołowiowej na Korsyce (57,92 EUR/hl) jest dużo wyższa od wspólnotowego poziomu minimalnego, ustalonego dyrektywą 2003/96/WE (35,90 EUR/hl). Jest tak nawet jeśli weźmie się pod uwagę regionalizację TIPP, dopuszczalną na mocy decyzji Rady z dnia 24 października 2005 r.[4]. Na jej podstawie samorząd terytorialny Korsyki ma prawo modulowania stawki TIPP wynikającej z przepisów przewidzianych w tabeli B art. 265 francuskiego Kodeksu celnego. Zmiana taka nie może przekroczyć 1,77 EUR/hl, tj. maksymalnej wysokości zmian, których mogą dokonywać regiony. Tak więc łącząc wnioskowane obniżenie stawki podatkowej i maksymalne obniżenie, które może wynikać z decyzji Korsyki o regionalizacji TIPP, obniżona stawka podatkowa dotycząca benzyny bezołowiowej na Korsyce wynosiłaby 56,15 EUR/hl, tj. byłaby znacznie wyższa niż wspólnotowy poziom minimalny, ustalony dyrektywą 2003/96/WE (35,90 EUR/hl).Komisja jest więc zdania, że obniżka ta zgodna jest z założonym celem podatkowym, jakim była poprawa efektywności energetycznej.Środek ten jest możliwy do zaakceptowania z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i konieczności zapewnienia uczciwej konkurencji. Ma on jedynie na celu częściowe zrekompensowanie dodatkowych kosztów ponoszonych ze względu na wyspiarski charakter Korsyki. Ze względu na oddalenie i wyspiarski charakter departamentów, do których się odnosi, a także niewielkie obniżenie stawki, która pozostaje dużo wyższa niż wspólnotowe minimum, środek ten nie spowoduje przemieszczeń szczególnie związanych z dostawą paliw.Artykuł 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE przewiduje dla tego rodzaju środków maksymalny okres sześciu lat, który może ulec przedłużeniu. Na tym etapie wydaje się zasadne przyznać zezwolenie na sześć lat, tj. na okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2012 r.Należy zapewnić Francji możliwość zastosowania obniżki, o której mowa, na podstawie odstępstwa określonego w art. 18 w powiązaniu z załącznikiem II dyrektywy, nie przerywając ciągłości w stosunku do prawodawstwa stosowanego przed 1 stycznia 2007 r. Należy więc przyznać zezwolenie ze skutkiem od 1 stycznia 2007 r.2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCENA WPłYWU-  Konsultacje z zainteresowanymi stronamiWniosek dotyczy zezwolenia na stosowanie odstępstwa, które dotyczy wyłącznie Francji.-  Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejNie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.-  Ocena wpływuNie ma zastosowania.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU-  Krótki opis proponowanych działańKomisja proponuje, by zezwolić na obniżenie podatku o jedno euro na hektolitr do 31 grudnia 2012 r., umożliwiając w ten sposób Francji stosowanie obniżonej stawki podatkowej do benzyny bezołowiowej wykorzystywanej jako paliwo i wprowadzonej do obrotu w departamentach Korsyki.-  Podstawa prawnaArtykuł 19 dyrektywy Rady 2003/96/WE.-  Zasada pomocniczościNależy przypomnieć, że dziedzina podatków pośrednich, o których mowa w art. 93 Traktatu WE nie jest sama w sobie przedmiotem wyłącznej kompetencji Wspólnoty w rozumieniu art. 5 Traktatu WE.Jednakże przyjęte już przez Radę środki harmonizacji narodowych systemów prawnych tworzą ścisłe ramy i ograniczają wykonywanie przez państwa członkowskie ich konkurencyjnych kompetencji w tej dziedzinie.Zatem jedynie Rada jest upoważniona do tego, by zezwolić państwu członkowskiemu na wprowadzenie zwolnień lub dodatkowych obniżek w rozumieniu art. 19 dyrektywy 2003/96/WE, tak jak to przewiduje ten przepis. Państwa członkowskie nie mogą zastępować Rady.Wniosek jest więc zgodny z zasadą pomocniczości.-  Zasada proporcjonalnościWniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Obniżenie kosztów benzyny bezołowiowej o 1 EUR/hl jest o wiele niższe niż ponoszone dodatkowe koszty (od 4 do 7 EUR/hl).-  Wybór instrumentówProponowane instrumenty: decyzja Rady.Artykuł 19 dyrektywy 2003/96/WE przewiduje wyłącznie ten środek prawny.4. WPłYW NA BUDżETOKREśLONY POWYżEJ śRODEK PRAWNY NIE POWODUJE OBCIążENIA FINANSOWEGO I ADMINISTRACYJNEGO WSPÓLNOTY. Wniosek nie ma więc wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.  WniosekDECYZJ A RADYzezwalająca Francji na stosowanie obniżonej stawki podatkowej na benzynę bezołowiową wykorzystywaną jako paliwo i wprowadzoną do obrotu w departamentach Korsyki, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej[5], a w szczególności na jej art. 19 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Na mocy art. 18 ust. 1 dyrektywy 2003/96/WE w powiązaniu z załącznikiem II, Francja uzyskała zezwolenie na stosowanie obniżonej stawki podatkowej na Korsyce. Zezwolenie to zostało przyznane do 31 grudnia 2006 r.(2) W piśmie z dnia 16 października 2006 r. władze francuskie zwróciły się o zezwolenie na stosowanie, w zakresie podatku energetycznego, obniżonej stawki jedynie na benzynę bezołowiową wykorzystywaną jako paliwo, co stanowi kontynuację praktyki stosowanej w ramach odstępstwa, o którym mowa powyżej, przed upływem terminu jego obowiązywania. Obniżka wynosi 1 EUR na hektolitr. Wniosek o zezwolenie dotyczy okresu od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2012 r. Na Korsyce dostawa benzyny bezołowiowej do dystrybutorów pociąga za sobą znacznie wyższe koszty niż dostawa na kontynencie, a ceny ostateczne są od 4 do 7 EUR/hl wyższe od cen stosowanych na kontynencie.(3) Poprzez obniżenie podatku od benzyny bezołowiowej, płaconego przez konsumentów na Korsyce, ich sytuacja stanie się porównywalna z sytuacją odbiorców na kontynencie. Środek ten spełnia więc cele polityki regionalnej i polityki spójności.(4) Obniżenie podatku nie przekracza poziomu koniecznego ze względu na dodatkowe koszty transportu i dystrybucji ponoszone przez konsumentów na Korsyce.(5) Ostateczny poziom opodatkowania jest zgodny z poziomami minimalnymi przewidzianymi dyrektywą 2003/96/WE, obecnie 359 EUR/1000 l (lub 35,90 EUR/hl). Jest tak nawet po uwzględnieniu zezwolenia przyznanego decyzją Rady 2005/767/WE z dnia 24 października 2005 r.[6], którego skutki mogą łączyć się ze skutkami niniejszej decyzji.(6) Ze względu na oddalenie i wyspiarski charakter departamentów, do których decyzja ma zastosowanie, a także na niewielką wysokość obniżki stawki, która jest zresztą bardzo wysoka w porównaniu do wspólnotowego minimum, środek ten nie spowoduje przemieszczeń szczególnie związanych z dostawą paliw.(7) W związku z tym środek, o którym mowa, jest dopuszczalny w kontekście prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i konieczności zapewnienia uczciwej konkurencji, i nie jest niezgodny z polityką wspólnotową w dziedzinie środowiska, energii i transportu.(8) Należy więc zezwolić Francji, zgodnie z postanowieniami art. 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE, na stosowanie obniżonej stawki podatkowej na benzynę bezołowiową wykorzystywaną jako paliwo i wprowadzoną do obrotu na Korsyce do 31 grudnia 2012 r.(9) Należy zapewnić Francji możliwość zastosowania obniżki, będącej przedmiotem niniejszej decyzji, na podstawie odstępstwa określonego w art. 18 w powiązaniu z załącznikiem II dyrektywy 2003/96/WE, nie przerywając ciągłości w stosunku do prawodawstwa stosowanego przed 1 stycznia 2007 r. Należy więc przyznać zezwolenie ze skutkiem od 1 stycznia 2007 r.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :Artykuł 1Zezwala się Francji na stosowanie obniżonej stawki podatkowej na benzynę bezołowiową wykorzystywaną jako paliwo i wprowadzoną do obrotu w departamentach Korsyki.Aby uniknąć zbyt wysokiej rekompensaty, obniżka nie może przekroczyć dodatkowych kosztów transportu, magazynowania i dystrybucji w stosunku do Francji kontynentalnej.Obniżona stawka musi być zgodna z obowiązkami przewidzianymi w dyrektywie 2003/96/WE, a w szczególności z minimalnymi stawkami określonymi w art. 7.Artykuł 2Niniejsza decyzja ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2007 r. i wygasa dnia 31 grudnia 2012 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.Sporządzono w Brukseli dniaW imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 238 z 31.10.2003 r., str. 51.[2] Przedstawiona wyżej różnica kosztów nie ma pełnego odzwierciedlenia w ostatecznej cenie, gdyż stawka VAT jest niższa na Korsyce niż na kontynencie.[3] Dz.U. L 290 z 4.11.2005 r., str. 25.[4] Obniżka przewidywana w niniejszym projekcie byłaby stosowana automatycznie, bez konieczności podejmowania przez samorząd terytorialny Korsyki odrębnej decyzji, podczas gdy zmiana w na podstawie decyzji 2005/767/WE wymagałaby podjęcia takiej decyzji.[5] Dz.U. L 283 z 31.10.2003 r., str. 51. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/75/WE (Dz.U. L 157 z 30.4.2004 r., str. 100)[6] Dz.U. L 290 z 4.11.2005 r., str. 25


				|

		52013PC0763

			Wniosek DECYZJA WYKONAWCZA RADY zatwierdzająca aktualizację programu dostosowań makroekonomicznych Portugalii /* COM/2013/0763 final - 2013/0372 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
W odpowiedzi na
wniosek władz Portugalii w dniu 17 maja 2011 r. Rada przyznała temu
państwu pomoc finansową (decyzja wykonawcza Rady 2011/344/UE) w celu
wsparcia ambitnego programu reform gospodarczych ukierunkowanego na
przywrócenie zaufania, umożliwienie powrotu gospodarki na
ścieżkę trwałego wzrostu gospodarczego oraz zapewnienie
stabilności finansowej w Portugalii, w strefie euro i w UE.
Zgodnie z art. 3 ust. 10 decyzji 2011/344/UE
Komisja, wraz z Międzynarodowym Funduszem Walutowym (MFW) i we
współpracy z Europejskim Bankiem Centralnym (EBC), dokonała połączonego
ósmego i dziewiątego przeglądu postępów poczynionych przez
władze Portugalii we wdrażaniu uzgodnionych środków, a
także ich skuteczności oraz ich wpływu na gospodarkę i
społeczeństwo.
Uwzględniając zebrane informacje, we
wniosku [wstawić nr ref.] Komisja zaproponowała wprowadzenie zmian do
decyzji 2011/344/UE.
Przejęcie dodatkowej decyzji jest
konieczne ze względu na wejście w życie tzw. „dwupaku” (w
szczególności rozporządzenia (UE) nr 472/2013), w którym
określono również, w jaki sposób należy zmienić warunki
polityki gospodarczej leżące u podstaw programu dostosowań
gospodarczych. Rozporządzenie (UE) nr 472/2013 ma zastosowanie do istniejących
programów dostosowań makroekonomicznych, które obowiązywały w
dniu wejścia w życie wspomnianego rozporządzenia, co w
konsekwencji nakłada wymóg, by dostosowania były zgodne z
procedurą określoną w art. 7 ust. 5.
2013/0372 (NLE)
Wniosek
DECYZJA WYKONAWCZA RADY
zatwierdzająca aktualizację
programu dostosowań makroekonomicznych Portugalii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 472/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w
sprawie wzmocnienia nadzoru gospodarczego i budżetowego nad państwami
członkowskimi należącymi do strefy euro dotkniętymi lub
zagrożonymi poważnymi trudnościami w odniesieniu do ich
stabilności finansowej, w szczególności jego art. 7 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Rozporządzenie (UE) nr
472/2013 ma zastosowanie do państw członkowskich, które w dniu
wejścia w życie wspomnianego rozporządzenia otrzymywały
już pomoc finansową, w tym z europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej
lub Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej.
(2)       W rozporządzeniu (UE) nr
472/2013 ustanowiono przepisy dotyczące zatwierdzania programu
dostosowań makroekonomicznych dla państw członkowskich
otrzymujących taką pomoc finansową, które to przepisy muszą
być powiązane z przepisami rozporządzenia (UE) nr 407/2010
ustanawiającego europejski mechanizm stabilizacji finansowej, w przypadku
gdy zainteresowane państwo członkowskie otrzymuje pomoc zarówno z
europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej, jak i z innych źródeł.
(3)       Portugalii przyznano pomoc
finansową zarówno z europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej,
decyzją wykonawczą 2011/344/UE w sprawie przyznania Portugalii pomocy
finansowej Unii, jak i z Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej.
(4)       Dla zachowania spójności
zatwierdzenie aktualizacji programu dostosowań makroekonomicznych
Portugalii na mocy rozporządzenia (UE) nr 472/2013 powinno zostać
przeprowadzone poprzez odniesienie do odpowiednich przepisów decyzji
wykonawczej 2011/344/UE.
(5)       Zgodnie z art. 3 ust. 10
decyzji 2011/344/UE Komisja, wraz z MFW i we współpracy z EBC,
dokonała połączonego ósmego i dziewiątego przeglądu
postępów poczynionych przez władze Portugalii we wdrażaniu
uzgodnionych środków, a także skuteczności tych środków i
ich wpływu na gospodarkę i społeczeństwo. W wyniku tego
przeglądu stwierdzono, że konieczne jest wprowadzenie pewnych zmian
do istniejącego programu dostosowań makroekonomicznych.
(6)       Zmiany te zostały
zawarte w decyzji nr [wstawić nr ref.] zmieniającej decyzję
wykonawczą 2011/344/UE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Środki, o których mowa w art. 3 ust. 7-9
decyzji wykonawczej 2011/344/UE, które mają zostać przyjęte
przez Portugalię w ramach jej programu dostosowań makroekonomicznych,
zostają niniejszym zatwierdzone.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja
skierowana jest do Portugalii.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja
zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący