				|

		52012PC0237

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego dotyczącego środków wyrównawczych stosowanych wobec przywozu niektórych politereftalanów etylenu (PET) pochodzących między innymi z Indii /* COM/2012/0237 final - 2012/0121 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           Kontekst wniosku
·      Podstawa i cele wniosku
Niniejszy wniosek dotyczy stosowania
rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie
ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących
członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”) w
postępowaniu dotyczącym przywozu niektórych politereftalanów etylenu
(PET) pochodzących między innymi z Indii.
·      Kontekst ogólny
Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w
kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem
dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi
określonymi w rozporządzeniu podstawowym.
·      Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek
Ostateczne środki wciąż
obowiązują i zostały wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE)
nr 1645/2005 z dnia 6 października 2005 r. zmieniającym
rozporządzenie (WE) nr 2603/2000 nakładające ostateczne
cło wyrównawcze na przywóz określonych rodzajów politereftalanu
etylenu pochodzącego między innymi z Indii.
·      Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii
Nie dotyczy.
2.           Konsultacje z zainteresowanymi stronami
oraz ocena skutków
·      Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Zainteresowane strony, których dotyczy
postępowanie, miały już możliwość obrony swoich interesów
podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego.
·      Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy
ekspertów zewnętrznych.
·      Ocena skutków
Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia
podstawowego.
Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje
ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które
muszą zostać ocenione.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
·      Krótki opis proponowanych działań
W dniu 2 kwietnia 2011 r. Komisja wszczęła
częściowy przegląd okresowy dotyczący przywozu niektórych
politereftalanów etylenu (PET) pochodzących między innymi z Indii.
Załączony wniosek dotyczący
rozporządzenia Rady oparty jest na ustaleniach poczynionych w ramach
przeprowadzonego dochodzenia, którego zakres ograniczono do zbadania
subsydiowania w odniesieniu do wnioskodawcy.
W wyniku dochodzenia ustalono, że poziom
subsydiowania był niższy od poziomu stwierdzonego w poprzednim
dochodzeniu i że nowe okoliczności, które spowodowały
obniżenie marginesu subsydium, nie mają trwałego charakteru.
Występuje się zatem do Rady o
przyjęcie załączonego wniosku dotyczącego
rozporządzenia, które powinno zostać opublikowane najpóźniej
dnia 1 lipca 2012 r.
·      Podstawa prawna
Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11
czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z
krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.
·      Zasada pomocniczości
Niniejszy wniosek wchodzi w zakres
wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości
nie ma zatem zastosowania.
·      Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności z następujących względów:
Formę działania opisano w wyżej
wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji
na poziomie krajowym.
Wskazówki dotyczące zminimalizowania
obciążenia finansowego i administracyjnego Unii, rządów
krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i
obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku nie mają
zastosowania.
·      Wybór instrumentów
Proponowany instrument: rozporządzenie.
Inne instrumenty byłyby
niewłaściwe, ponieważ w rozporządzeniu podstawowym nie
przewiduje się innych możliwości.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu finansowego na
budżet Unii.
2012/0121 (NLE)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
w sprawie zakończenia
częściowego przeglądu okresowego dotyczącego środków
wyrównawczych stosowanych wobec przywozu niektórych politereftalanów etylenu
(PET) pochodzących między innymi z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie
Rady (WE) nr 597/2009z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed
przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami
Wspólnoty Europejskiej[1]
(„rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 19 i 24,
uwzględniając wniosek przedstawiony
przez Komisję Europejską po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co
następuje:
1.           PROCEDURA
1.1.        Poprzednie dochodzenie i
obowiązujące środki wyrównawcze
(1)       Rozporządzeniem (WE) nr 2603/2000[2] Rada nałożyła
ostateczne cło wyrównawcze na przywóz politereftalanu etylenu („PET”)
pochodzącego między innymi z Indii („pierwotne dochodzenie
antysubsydyjne”). Ostateczne ustalenia i wnioski wynikające z
przeglądu w trybie przyspieszonym przeprowadzonego na podstawie art. 20
rozporządzenia podstawowego znajdują się w rozporządzaniu
Rady (WE) nr 1645/2005[3].
W następstwie przeglądu wygaśnięcia Rada
nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 193/2007[4] ostateczne cło wyrównawcze
na okres kolejnych 5 lat. Wskazane środki wyrównawcze zmieniono
rozporządzeniem Rady (WE) nr 1286/2008[5]
w następstwie częściowego przeglądu okresowego („ostatnie
dochodzenie przeglądowe”). Środki te mają formę cła
specyficznego. Stawki cła ustalone dla producentów indywidualnych w
Indiach wynoszą od 0 do 106,5 EUR/tonę, natomiast na przywóz od
wszystkich pozostałych producentów nałożono cło rezydualne
wynoszące 69,4 EUR/tonę.
(2)       Po zmianie nazwy jednego
przedsiębiorstwa indyjskiego - South Asian Petrochem Ltd, Komisja
stwierdziła w zawiadomieniu (WE) nr 2010/C 335/07[6], że ustalenia
antysubsydyjne dotyczące South Asian Petrochem Ltd powinny mieć
zastosowanie do Dhunseri Petrochem & Tea Limited.
1.2.        Obowiązujące
środki antydumpingowe
(3)       Rozporządzeniem
(WE) nr 2604/2000[7] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na
przywóz PET pochodzącego między innymi z Indii („pierwotne
dochodzenie antydumpingowe”). Następnie przeprowadzono przegląd na
podstawie art. 11 ust. 4 („przegląd pod kątem nowego eksportera”)
rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009[8]
(„podstawowe rozporządzenie antydumpingowe”) dotyczący South Asian
Petrochem Ltd, a ostateczne ustalenia i wnioski wynikające z tego
przeglądu znajdują się w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1646/2005[9]. W następstwie przeglądu wygaśnięcia Rada
nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 192/2007[10] ostateczne cło antydumpingowe na okres kolejnych pięciu lat.
Wprowadzone środki antydumpingowe zmieniono rozporządzeniem Rady (WE)
nr 1286/2008 w następstwie dochodzenia w ramach częściowego
przeglądu okresowego („ostatnie antydumpingowe dochodzenie
przeglądowe”). Środki te, ustalone na poziomie usuwającym
szkodę, miały formę specyficznych ceł antydumpingowych.
Stawki cła ustalone dla producentów indywidualnych w Indiach wynoszą
od 87,5 do 200,9 EUR/tonę, natomiast na przywóz od wszystkich
pozostałych producentów nałożono cło rezydualne
wynoszące 153,6 EUR/tonę („obecne cła antydumpingowe”).
(4)       Po zmianie nazwy jednego
przedsiębiorstwa indyjskiego - South Asian Petrochem Ltd, Komisja
stwierdziła w zawiadomieniu (WE) nr 2010/C 335/06[11], że ustalenia
antydumpingowe dotyczące South Asian Petrochem Ltd powinny mieć
zastosowanie do Dhunseri Petrochem & Tea Limited.
(5)       Decyzją 2005/697/WE[12] Komisja przyjęła
zobowiązania oferowane przez South Asian Petrochem Ltd, ustalające
minimalną cenę importową („MIP”) („zobowiązanie”). W wyniku zmiany nazwy
Komisja stwierdziła w zawiadomieniu (WE) nr 2010/C 335/05, że
zobowiązanie oferowane przez South Asian Petrochem Ltd powinno mieć
zastosowanie do Dhunseri Petrochem & Tea Limited.
1.3.        Wszczęcie
częściowego przeglądu okresowego
(6)       Komisja otrzymała
wniosek dotyczący częściowego przeglądu okresowego
złożony zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego przez
Dhunseri Petrochem & Tea Limited, indyjskiego producenta eksportującego
PET („wnioskodawca”). Zakres wniosku ograniczony był do subsydiowania i do
wnioskodawcy. Jednocześnie wnioskodawca zwrócił się o
przegląd obowiązujących środków antydumpingowych.
Rezydualne cła antydumpingowe i wyrównawcze mają zastosowanie do przywozu
produktów wytwarzanych przez wnioskodawcę, natomiast sprzedaż
wnioskodawcy do Unii objęta jest wspomnianym zobowiązaniem.
(7)       Wnioskodawca przedstawił
dowody prima facie świadczące o tym, iż dalsze stosowanie
środka na dotychczasowym poziomie nie jest już konieczne w celu
zrównoważenia skutków subsydium stanowiącego podstawę
środków wyrównawczych. Wnioskodawca przedstawił dowody prima facie
świadczące o tym, że kwota subsydiów, które zostały mu
przyznane, spadła znacznie poniżej poziomu stosowanej wobec niego
stawki cła. Ten spadek ogólnego poziomu subsydiów wynika głównie z
utraty statusu jednostki zorientowanej na wywóz („EOU”). Program EOU, którego
wielkość wynosiła 13,5 %, reprezentował znaczącą
większość 13,9 % subsydiów ustalonych podczas przeglądu w
trybie przyspieszonym.
(8)       Ustaliwszy po konsultacji z
Komitetem Doradczym, iż wniosek zawiera wystarczające dowody prima
facie, Komisja ogłosiła w dniu 2 kwietnia 2011 r., na mocy
zawiadomienia o wszczęciu przeglądu opublikowanego w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej[13],
wszczęcie częściowego przeglądu okresowego („obecny
przegląd”) na podstawie art. 19 rozporządzenia podstawowego. Zakres
przeglądu ograniczono do zbadania subsydiowania w odniesieniu do
wnioskodawcy.
1.4.        Strony zainteresowane dochodzeniem
(9)       Komisja oficjalnie
poinformowała o wszczęciu przeglądu wnioskodawcę,
przedstawicieli państwa wywozu oraz stowarzyszenie producentów unijnych.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie
oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym
w zawiadomieniu o wszczęciu.
(10)     Jedna zainteresowana strona
wniosła o przesłuchania i uzyskała taką
możliwość.
(11)     W celu uzyskania informacji
uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja przesłała
kwestionariusz wnioskodawcy oraz rządowi Indii („GOI”) i otrzymała
odpowiedzi w ustalonym terminie.
(12)     Komisja zgromadziła i
zweryfikowała wszystkie informacje niezbędne do ustalenia
subsydiowania. Przeprowadziła ona wizyty weryfikacyjne na terenie
wnioskodawcy w Kolkata (Indie) oraz w siedzibie rządu Indii w New Delhi
(Dyrekcja Generalna ds. Handlu Zagranicznego i Ministerstwo Handlu) oraz w
Kolkata (Departament Handlu i Przemysłu rządu Bengalu Zachodniego).
1.5.        Okres objęty dochodzeniem
przeglądowym
(13)     Dochodzenie dotyczące
subsydiowania objęło okres od dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31
marca 2011 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”).
1.6.        Równoległe dochodzenie
antydumpingowe
(14)     W dniu 2 kwietnia 2011 r.[14] Komisja ogłosiła
wszczęcie częściowego przeglądu okresowego
obowiązujących środków antydumpingowych na podstawie art. 11
ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego ograniczonego do
zbadania dumpingu w odniesieniu do wymienionego wnioskodawcy.
(15)     W toku równoległego
dochodzenia antydumpingowego ustalono, że okoliczności dotyczące
dumpingu zmieniły się w sposób znaczny i trwały, w związku
z tym obowiązujące środki antydumpingowe mające
zastosowanie do wnioskodawcy uległy zmianie.
2.           PRODUKT OBJĘTY
POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1.        Produkt objęty postępowaniem
(16)     Produktem poddanym
przeglądowi jest PET o lepkości co najmniej 78 ml/g, zgodnie z
normą ISO 1628-5, obecnie objęty kodem CN 3907 60 20 i
pochodzący z Indii („produkt objęty postępowaniem”).
2.2.        Produkt podobny
(17)     W wyniku dochodzenia ustalono,
że produkt objęty postępowaniem wytwarzany w Indiach i
sprzedawany w Unii jest identyczny pod względem właściwości
fizycznych i chemicznych oraz zastosowań z produktem wytwarzanym i
sprzedawanym na rynku krajowym w Indiach. Stwierdzono zatem, że produkty
sprzedawane na rynku krajowym i zagranicznym są produktami podobnymi w
rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
3.           WYNIKI DOCHODZENIA
3.1.        Subsydiowanie
(18)     Na podstawie informacji
przedłożonych przez GOI i wnioskodawcę oraz w oparciu o
odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisji przebadano
następujące programy, co do których istnieje domniemanie, że w
ich ramach udzielane są subsydia:
Programy ogólnokrajowe:
a)       Program „Duty Entitlement Passbook”
(„DEPBS”);
b)      Program „Export Oriented Units” („EOU”) /
Program „Export Processing Zones” („EPZ”) / Program „Special Economic Zones”
(„SEZ”)
c)       Program „Export Promotion Capital Goods”
(„EPCGS”);
d)      Program „Focus Market” („FMS”)
e)       Program „Export Credit” („ECS”);
f)       Program „Income Tax Exemption”
(„ITES”);
Programy regionalne:
g)       Program „West Bengal Incentive”.
(19)     Wymienione powyżej
programy w lit a) - d) opierają się na ustawie o handlu zagranicznym
(Rozwój i regulacja) z 1992 r. (nr 22 z 1992 r.), która weszła w
życie w dniu 7 sierpnia 1992 r. („Ustawa o handlu zagranicznym”). W
ustawie o handlu zagranicznym upoważnia się GOI do wydawania
komunikatów dotyczących polityki eksportowej i importowej. Ich
streszczenia publikowane są w dokumentach „Foreign Trade Policy” („FTP” –
„Polityka handlu zagranicznego”), które Ministerstwo Handlu wydaje co pięć
lat i regularnie uaktualnia. Dwa dokumenty FTP mają znaczenie dla ODP
dotyczącego przedmiotowej sprawy, tj. FTP 04-09 oraz FTP 09-14. Ostatni
wymieniony dokument wszedł w życie w sierpniu 2009 r. Ponadto GOI w
„Podręczniku procedur, tom I” („HOP I 04-09” i „HOP I 09-14”) przedstawił
również procedury regulujące FTP 04-09 i FTP 09-14. Podręcznik
procedur jest również regularnie aktualizowany.
(20)     Program wskazany w lit. e)
jest oparty na sekcjach 21 i 35A ustawy o regulacji bankowości z 1949 r.,
która zezwala Bankowi Rezerw Indii (Reserve Bank of India - „RBI”)
kierować bankami handlowymi w zakresie kredytów eksportowych.
(21)     Program wskazany w lit. f)
opiera się na ustawie o podatku dochodowym z 1961 r., która jest corocznie
zmieniana ustawą o finansach.
(22)     Program wymieniony w lit. g)
jest zarządzany i ustanowiony przez rząd Bengalu Zachodniego w drodze
komunikatu Departamentu Handlu i Przemysłu nr 580-CI/H z dnia 22 czerwca 1999
r. („WBIS 1999”), zastąpionego ostatnio komunikatem nr 134-CI/O/Incentive/17/03/I
z dnia 24 marca 2004 r. („WBIS 2004”).
3.2.        Program „Duty Entitlement
Passbook” („DEPBS”)
a)      Podstawa prawna
(23)     Szczegółowy opis DEPBS
zawarto w pkt 4.3 FTP 04-09 i FTP 09-14 oraz w rozdziale 4 HOP I 04-09 i HOP I 09-14.

b)      Kwalifikowalność
(24)     Do korzystania z tego programu
kwalifikuje się każdy producent eksportujący i każdy
eksportujący podmiot handlowy.
c)      Stosowanie DEPBS w praktyce
(25)     Kwalifikujący się
eksporter może złożyć wniosek o przyznanie mu kredytów w
ramach DEPBS, które są obliczane jako procent od wartości produktów
wywiezionych w ramach tego programu. Stawki w ramach DEPBS zostały
ustalone przez władze indyjskie dla większości produktów, w tym
dla produktu objętego postępowaniem. Są one określone niezależnie
od tego czy cła przywozowe zostały zapłacone. Stawka w ramach
DEPBS dla produktu objętego postępowaniem podczas ODP obecnego
dochodzenia wyniosła 8 % wartości FOB, przy maksymalnym limicie
wartości 58 INR/kg. W konsekwencji maksymalna korzyść wynosi 4,64
INR/kg.
(26)     Aby kwalifikować się
do korzystania z tego programu, przedsiębiorstwo musi dokonać wywozu
produktu. W chwili dokonywania transakcji wywozu eksporter musi
złożyć do władz indyjskich deklarację
wskazującą, że wywóz produktu odbywa się w ramach DEPBS.
Przed wywozem indyjskie władze celne wystawiają wywozowy dokument
przewozowy umożliwiający wywóz towarów. List ten określa
między innymi wysokość kredytów, które zostaną przyznane w
ramach DEPBS dla tej transakcji wywozowej. W tym momencie eksporter wie, jakie
korzyści uzyska. Po wystawieniu wywozowego dokumentu przewozowego przez
organy celne, GOI nie może odmówić przyznania kredytu w ramach DEPBS.
Stawka w ramach DEPBS służąca do obliczenia korzyści jest
stawką obowiązującą w dniu złożenia deklaracji o
dokonywaniu wywozu. W związku z tym nie ma możliwości wstecznego
dostosowania poziomu korzyści.
(27)     Stwierdzono, że zgodnie z
zasadami rachunkowości obowiązującymi w Indiach kredyty w ramach
DEPBS mogą być księgowane zgodnie z zasadą
memoriałową jako przychód na rachunkach bankowych podmiotu
gospodarczego, po wywiązaniu się ze zobowiązania wywozowego.
Takie kredyty mogą być przeznaczone na zapłatę ceł
związanych z późniejszym przywozem jakichkolwiek towarów, w stosunku
do których nie istnieją ograniczenia przywozowe, z wyjątkiem dóbr
kapitałowych. Towary przywożone z wykorzystaniem tak uzyskanych
kredytów mogą być sprzedawane na rynku krajowym (podlegają wtedy
podatkowi od sprzedaży) lub wykorzystane do innych celów. Kredyty w ramach
DEPBS są zbywalne bez ograniczeń i zachowują
ważność przez okres 24 miesięcy od daty wydania.
(28)     Wnioski o kredyty w ramach
DEPBS przesyła się drogą elektroniczną i mogą one
obejmować nieograniczoną liczbę transakcji wywozowych. Nie
istnieją de facto ściśle określone terminy składania wniosków
o przyznanie kredytów w ramach DEPBS. System elektroniczny używany do
zarządzania DEPBS nie wyklucza automatycznie transakcji wywozowych
przekraczających termin składania wniosków wspomniany w pkt 4.47
dokumentów HOP I 04-09 i 09-14. Ponadto, jak zostało to wyraźnie
określone w pkt 9.3 dokumentów HOP I 04-09 i 09-14, wnioski, które
wpłynęły po upływie terminu składania wniosków,
mogą nadal być rozpatrywane przy nałożeniu niewielkiej
opłaty karnej (tj. 10 % wartości uprawnienia).
(29)     Stwierdzono, że
wnioskodawca korzystał z tego programu w ODP.
d)      Wnioski w sprawie DEPBS
(30)     W ramach DEPBS zapewniane
są subsydia w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 ust. 2
rozporządzenia podstawowego. Kredyt w ramach DEPBS stanowi wkład
finansowy GOI, gdyż ostatecznie jest on wykorzystywany jako wyrównanie
ceł przywozowych, tym samym zmniejszając dochód z ceł
uzyskiwanych przez GOI, które w innym przypadku byłyby należne.
Ponadto kredyty otrzymywane w ramach DEPBS przynoszą korzyści eksporterowi,
gdyż poprawiają jego płynność finansową.
(31)     Poza tym korzyści w
ramach DEPBS są prawnie uzależnione od dokonania wywozu, i tym samym
są uważane za szczególne i stanowiące podstawę środków
wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a)
rozporządzenia podstawowego.
(32)     Program ten nie może
być uznany za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za
składniki procesu produkcji lub system zwrotu ceł za składniki
zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia
podstawowego, wbrew temu, co twierdził wnioskodawca. Nie odpowiada on
rygorystycznym zasadom określonym w lit i) załącznika I,
załączniku II (definicja i zasady zwrotu ceł) oraz
załączniku III (definicja i zasady zwrotu ceł za składniki
zastępcze) do rozporządzenia podstawowego. Eksporter nie jest
zobowiązany do rzeczywistego wykorzystania towarów przywożonych na
zasadach bezcłowych do procesu produkcji, a kwota przyznanej korzyści
nie jest obliczana w powiązaniu z rzeczywiście wykorzystaną
ilością takich komponentów. Ponadto nie istnieje żaden system
ani procedura potwierdzająca, które materiały są wykorzystywane
do produkcji wywożonego produktu lub czy wystąpiła nadmierna
płatność ceł przywozowych w rozumieniu lit. i)
załącznika I oraz załączników II i III rozporządzenia
podstawowego. Wreszcie eksporter kwalifikuje się do korzystania z DEPBS
niezależnie od tego, czy przywozi jakiekolwiek komponenty. Aby
uzyskać korzyści, wystarczy, aby eksporter dokonał jedynie
wywozu produktów, bez potrzeby wykazywania, że którykolwiek z użytych
komponentów pochodził z przywozu. Stąd też nawet eksporterzy,
którzy nabywają wszystkie materiały do produkcji ze źródeł
lokalnych i nie przywożą żadnych towarów, które można
użyć jako materiały do produkcji, kwalifikują się do
korzystania z DEPBS.
e)      Zniesienie DEPBS
(33)     W komunikacie publicznym nr 54
(RE-2010) /2009-2014 z dnia 17 czerwca 2011 r. poinformowano o ostatecznym
przedłużeniu obowiązywania DEPBS o 3 miesiące do dnia 30
września 2011 r. Ponieważ nie poinformowano o żadnych kolejnych
przedłużeniach, DEPBS został faktycznie wycofany od dnia 30
września 2011 r. W konsekwencji program ten nie przyniósł
żadnych korzyści wnioskodawcy po dniu 30 września 2011 r.
Sprawdzono zatem, zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego,
czy wymieniony program powinien podlegać środkom.
(34)     W tym zakresie ustalono,
że wnioskodawca otrzymał podobne korzyści w ramach
równoległego systemu zwrotu ceł zapłaconych za składniki
procesu produkcji. Stawka w ramach systemu zwrotu ceł zapłaconych za
składniki procesu produkcji dotycząca PET wyniosła 5,5 %
wartości FOB, przy maksymalnym limicie wartości 5,50 INR/kg. Jednak
zważywszy, że system zwrotu ceł zapłaconych za
składniki procesu produkcji nie był stosowany podczas ODP,
niemożliwe jest obliczenie kwoty subsydium w ramach tego programu.
(35)     Wnioskodawca stwierdził,
że system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu
produkcji jest zgodny z wytycznymi dotyczącymi wykorzystania środków
w procesie produkcji zawartymi w załączniku II rozporządzenia podstawowego,
w szczególności w jego pkt I. Mimo to, podobnie jak w przypadku DEPBS,
ustalono, że stawka w ramach systemu zwrotu ceł zapłaconych za
składniki procesu produkcji jest określana niezależnie od tego
czy cła przywozowe zostały zapłacone.
f)       Obliczenie kwoty subsydium
(36)     Zgodnie z art. 3 ust. 2 oraz
art. 5 rozporządzenia podstawowego kwota subsydiów stanowiących
podstawę środków wyrównawczych została obliczona jako kwota
korzyści przeniesionych na ich odbiorcę, którą ustalono w
okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Biorąc to pod
uwagę, uznano, że przeniesienie korzyści na odbiorcę
zostało dokonane w momencie realizacji transakcji wywozowej na warunkach
określonych w tym programie. Od tego momentu GOI ponosi
odpowiedzialność z tytułu rezygnacji z należności
celnych, co stanowi wkład finansowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a)
ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego.
(37)     W świetle
powyższego, za właściwe uznaje się dokonanie wyceny
korzyści w ramach DEPBS, jako sumy kredytów przyznanych na wszystkie
transakcje wywozowe dokonane w ramach tego programu w ODP.
(38)     W
przypadkach uzasadnionych roszczeń opłaty słusznie poniesione na
rzecz uzyskania subsydium zostały odjęte od ustalonej tą
metodą kwoty uzyskanych kredytów, aby otrzymać kwotę subsydiów
wyrażoną w liczniku, w myśl art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia
podstawowego.
(39)     Zgodnie z art. 7 ust. 2
rozporządzenia podstawowego wskazane kwoty subsydiów zostały
rozłożone na łączny obrót w wywozie podczas okresu
objętego dochodzeniem przeglądowym jako właściwy mianownik,
ponieważ subsydium jest uzależnione od dokonania wywozu i nie
było przyznawane w odniesieniu do wytworzonych, wyprodukowanych,
wywiezionych czy przetransportowanych ilości.
(40)     W związku z
powyższym stopa subsydiowania wnioskodawcy w ODP ustalona w odniesieniu do
tego programu wynosi 6,7 %.
3.3.        Program „Export Oriented
Units” („EOU”) / Program „Export Processing Zones” („EPZ”) / Program „Special
Economic Zones” („SEZ”)
(41)     W trakcie dochodzenia
ustalono, że wnioskodawca nie uzyskał żadnych korzyści w
ramach EOU/EPZ/SEZ podczas ODP. W związku z tym uznano, że nie jest
konieczne dalsze analizowanie tych programów w ramach niniejszego dochodzenia.
3.4.        Program
„Export Promotion Capital Goods” („EPCGS”)
a)      Podstawa
prawna
(42)     Szczegółowy opis EPCGS
zawarto w rozdziale 5 FTP 04-09 i FTP 09-14 oraz w rozdziale 5 HOP I 04-09 i
HOP I 09-14.
b)      Kwalifikowalność
(43)     Do korzystania z tego programu
kwalifikują się producenci eksportujący oraz eksportujące
podmioty handlowe „powiązane” z producentami pomocniczymi i dostawcami
usług.
c)      Zastosowanie
w praktyce
(44)     Zgodnie
z warunkiem obowiązku wywozu przedsiębiorstwo może
przywozić dobra kapitałowe (nowe i używane dobra
kapitałowe, niemające więcej niż 10 lat) po obniżonej
stawce celnej. W tym celu po otrzymaniu wniosku i pobraniu opłaty GOI
wystawia zezwolenie w ramach EPCGS. W programie przewidziano obniżoną
stawkę cła przywozowego wynoszącą 5 %, która ma
zastosowanie do wszystkich dóbr kapitałowych przywożonych w ramach
tego programu. Aby spełnić zobowiązanie wywozowe,
przywożone dobra kapitałowe muszą zostać wykorzystane do
wyprodukowania określonej ilości dóbr na wywóz w danym okresie.
Zgodnie z FTP 09-14 dobra kapitałowe mogą być przywożone w
ramach EPCGS ze stawką celną 0 %, ale okres na wypełnienie
obowiązku wywozu jest w tym przypadku krótszy.
(45)     Posiadacze zezwolenia w ramach
EPCGS mogą również zaopatrywać się w dobra kapitałowe
lokalnie. W takim wypadku lokalny producent dóbr kapitałowych może
sam skorzystać z bezcłowego przywozu komponentów potrzebnych do
produkcji takich dóbr kapitałowych. Lokalny producent może
również ubiegać się o korzyści z tytułu uznania za
wywóz w związku z dostawą dóbr kapitałowych do posiadacza
zezwolenia w ramach EPCGS.
(46)     Stwierdzono, że
wnioskodawca korzystał z tego programu w ODP.
d)      Wnioski
dotyczące EPCGS
(47)     W ramach EPCGS zapewniane
są subsydia w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 ust. 2
rozporządzenia podstawowego. Redukcja ceł stanowi finansowy
wkład GOI, ponieważ ulga ta zmniejsza jego dochód z ceł, które w
innym przypadku byłyby należne. Dodatkowo obniżenie cła
przenosi korzyść na eksportera, gdyż kwota tak
zaoszczędzona na przywozie poprawia płynność
przedsiębiorstwa.
(48)     Ponadto korzystanie z EPCGS
jest prawnie uzależnione od wyników wywozu, ponieważ takich
pozwoleń nie można uzyskać bez zobowiązania się do
wywozu. Program ten został zatem uznany za szczególny i stanowiący
podstawę środków wyrównawczych w myśl art. 4 ust. 4 akapit
pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego. Wnioskodawca twierdził,
że subsydia w ramach EPCGS odnoszące się do zakupu dóbr
kapitałowych nie powinny być uznawane za uzależnione od
dokonania wywozu, w przypadku gdy obowiązek wywozu został
wypełniony jeszcze przed ODP. Nie powinny one zatem być traktowane
jako subsydia szczególne stanowiące podstawę środków
wyrównawczych. Powyższy argument należy jednak odrzucić.
Należy podkreślić, że otrzymanie subsydium jest
uzależnione od dokonania wywozu, tzn. nie zostałoby przyznane w
przypadku, gdyby przedsiębiorstwo nie zaakceptowało obowiązku
wywozu.
(49)     EPCGS nie może być
uznany za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za
składniki procesu produkcji lub system zwrotu ceł zapłaconych za
składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii)
rozporządzenia podstawowego. Dobra kapitałowe nie wchodzą w
zakres takich dopuszczalnych systemów określonych w lit. i)
załącznika I do rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie
zostały one wykorzystane do wytworzenia wywiezionych produktów.
e)      Obliczenie
kwoty subsydium
(50)     Kwota subsydium została
obliczona, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, na
podstawie niezapłaconego cła od przywiezionych dóbr
kapitałowych, rozłożonego na okres, który odzwierciedla normalny
okres amortyzacji dla takiej kategorii dóbr kapitałowych w branży
objętej postępowaniem, tj. 18,93 lat. Do kwoty tej dodano odsetki w
celu odzwierciedlenia pełnej wartości korzyści uzyskanej w tym
okresie. Uznano, iż komercyjna stopa procentowa obowiązująca w
Indiach dla pożyczek udzielanych w walucie lokalnej w okresie objętym
dochodzeniem przeglądowym była właściwa dla tego celu.
(51)     Zgodnie z art. 7 ust. 2 i art.
7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego wielkość subsydium
została rozłożona na obrót w wywozie w ODP jako
właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uzależnione od
dokonania wywozu.
(52)     Stopa subsydiowania
wnioskodawcy w ODP ustalona w odniesieniu do tego programu wynosi 0,6 %.
3.5.        Program „Focus Market” („FMS”)

a)      Podstawa
prawna
(53)     Szczegółowy opis FMS
zawarto w pkt 3.9.1 do 3.9.2.2 FTP 04-09 i w pkt 3.14.1 i 3.14.3 FTP 09-14 oraz
w pkt 3.20 do 3.20.3 HOP I 04-09 i w pkt 3.8 do 3.8.2 HOP I 09-14.
b)      Kwalifikowalność
(54)     Do korzystania z tego programu
kwalifikuje się każdy producent eksportujący i każdy
eksportujący podmiot handlowy.
c)      Zastosowanie
w praktyce
(55)     W tym programie wywóz
wszelkich produktów do państw wymienionych w załączniku 37(C)
dokumentów HOP I 04-09 i HOP I 09-14 może być objęty kredytem
celnym odpowiadającym 2,5 % wartości FOB produktów wywiezionych w
ramach tego programu. Niektóre rodzaje działalności wywozowej są
wyłączone z programu, np. wywóz towarów przywiezionych lub
przeładowanych, uznanych za wywóz, wywóz usług oraz obrót w wywozie
podmiotów działających w specjalnych strefach ekonomicznych/jednostkach
eksportowych. Wyłączone z programu są także niektóre typy
produktów, np. diamenty, metale szlachetne, rudy, zboża, cukier i produkty
ropopochodne.
(56)     Kredyty celne w ramach FMS
są zbywalne bez ograniczeń i ważne w okresie 24 miesięcy od
daty wydania zaświadczenia o uprawnieniach do odpowiedniego kredytu.
Mogą one być wykorzystane do zapłaty należności
celnych z tytułu kolejnych transakcji przywozowych dowolnych komponentów
lub produktów włącznie z dobrami kapitałowymi.
(57)     Zaświadczenie o
uprawnieniach do kredytu jest wydawane w porcie, z którego dokonany został
wywóz, po dokonaniu wywozu lub przesyłki towarów. W przypadku gdy
wnioskodawca dostarczy władzom kopie całej odpowiedniej dokumentacji
wywozowej (np. zamówień na wywóz, faktur, dokumentów przewozowych, zaświadczeń
banku o dokonaniu wywozu), GOI nie może już odmówić przyznania
kredytu celnego.
(58)     Stwierdzono, że
wnioskodawca korzystał z tego programu w ODP.
d)      Wnioski
dotyczące FMS
(59)     W ramach FMS zapewniane
są subsydia w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 ust. 2
rozporządzenia podstawowego. Kredyt celny w ramach FMS stanowi wkład
finansowy GOI, gdyż zostanie on ostatecznie wykorzystany jako wyrównanie
ceł przywozowych, tym samym zmniejszając dochód z ceł
uzyskiwanych przez rząd Indii, które w przeciwnym przypadku byłyby
należne. Ponadto kredyt celny w ramach FMS zapewnia korzyści
eksporterowi, gdyż poprawia jego płynność finansową.
(60)     Poza tym korzyści w
ramach FMS są uwarunkowane prawnie wynikami wywozu, i tym samym są
uważane za szczególne i stanowiące podstawę środków
wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a)
rozporządzenia podstawowego.
(61)     Programu tego nie można
uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za
składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za
składniki zastępcze w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (ii)
rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiada on rygorystycznym zasadom
określonym w lit. i) załącznika I, załączniku II
(definicja i zasady systemu ceł zwrotnych) oraz załączniku III
(definicja i zasady zwrotu ceł zapłaconych za składniki
zastępcze) do rozporządzenia podstawowego. Eksporter nie jest
zobowiązany do rzeczywistego wykorzystania towarów przywożonych na
zasadach bezcłowych do procesu produkcji, a kwota przyznanej korzyści
nie jest obliczana w powiązaniu z rzeczywiście wykorzystaną
ilością takich komponentów. Nie istnieje żaden system ani
procedura odpowiednia dla potwierdzenia, które materiały są
zużywane w procesie produkcyjnym wywożonego produktu, lub czy
miała miejsce nadmierna płatność należności
celnych przywozowych w rozumieniu lit. i) załącznika I oraz
załączników II i III do rozporządzenia podstawowego. Eksporter
kwalifikuje się do korzystania z FMS niezależnie od tego, czy
dokonuje przywozu jakichkolwiek komponentów. Aby uzyskać korzyści,
wystarczy, aby eksporter dokonał jedynie wywozu produktów, bez potrzeby
wykazywania, że którykolwiek z użytych komponentów pochodził z
przywozu. Stąd też nawet eksporterzy, którzy nabywali wszystkie komponenty
ze źródeł lokalnych i nie przywozili żadnych towarów, których
można było użyć jako komponentów w procesie produkcji,
kwalifikują się do korzystania z FMS. Ponadto eksporter może
korzystać z kredytów celnych w ramach FMS w celu przywozu dóbr kapitałowych,
choć dobra kapitałowe nie wchodzą w zakres dopuszczalnych
systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji
określonych w lit. i) załącznika I do rozporządzenia
podstawowego, ponieważ nie są one zużywane do wytworzenia produktów
wywożonych.
e)      Obliczenie kwoty subsydium
(62)     Kwota subsydiów
stanowiących podstawę środków wyrównawczych została
obliczona na podstawie korzyści, co do których ustalono, że odbiorca
uzyskał je podczas ODP, zaksięgowanych przez wnioskodawcę na
zasadzie rachunkowości memoriałowej jako dochód na etapie transakcji
wywozowej. Zgodnie z art. 7 ust. 2 oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia
podstawowego ta kwota subsydium (licznik) została rozłożona na
obrót w wywozie podczas ODP jako odpowiedni mianownik, ponieważ subsydium
zależy od dokonania wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do
wytworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych
ilości.
(63)     Stopa subsydiowania
wnioskodawcy w ODP ustalona w odniesieniu do tego programu wynosi mniej
niż 0,1%.
3.6.        Program „Export Credit”
(„ECS”)
(64)     Ustalono, że wnioskodawca
uzyskał korzyść w formie preferencyjnego oprocentowania w
zakresie finansowania wywozu podczas ODP, aż do 30 czerwca 2011 r.
Podstawa prawna tego preferencyjnego oprocentowania została zawarta w
okólniku w sprawie kredytu eksportowego w rupiach/walucie zagranicznej i
usług dla eksporterów DBOD nr DIR.(Exp). BC 07/04.02.02/2009-10 wydanym
przez RBI, który jest skierowany do wszystkich komercyjnych banków w Indiach.
(65)     W dniu 1 lipca 2011 r. warunki
i zasady ECS zostały zmienione w okólniku w sprawie kredytu eksportowego w
rupiach/walucie zagranicznej i usług dla eksporterów DBOD nr DIR.
(Exp).BC.04/04.02.002/2011-12. Zmiana warunków nie przyniosła żadnych
korzyści wnioskodawcy. Zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia
podstawowego wymieniony program nie stanowi zatem podstawy środków
wyrównawczych.
3.7.        Program
„Income Tax Exemption” („ITES”)
(66)     W toku dochodzenia ustalono,
że wnioskodawca nie uzyskał żadnych korzyści w ODP w ramach
ITES. W związku z tym uznano, że nie jest konieczne dalsze
analizowanie tego programu w ramach niniejszego dochodzenia.
3.8.        Program
„West Bengal Incentive 1999” („WBIS 1999”)
(67)     Stan Bengal Zachodni udziela
kwalifikującym się przedsiębiorstwom przemysłowym
zachęt w formie szeregu korzyści, w tym umorzenia podatku od
sprzedaży i centralnego podatku od sprzedaży wyrobów gotowych, aby
promować rozwój przemysłowy zacofanych gospodarczo obszarów tego
stanu.
a)      Podstawa
prawna
(68)     Szczegółowy opis tego
programu stosowanego przez rząd Bengalu Zachodniego („GOWB”) znajduje
się w komunikacie nr 580-CI/H z dnia 22 czerwca 1999 r. Departamentu
Handlu i Przemysłu GOWB.
b)      Kwalifikowalność
(69)     Przedsiębiorstwa
zakładające nowe zakłady gospodarcze lub rozbudowujące na
szeroką skalę zakłady już istniejące w regionach zacofanych
kwalifikują się do uzyskania korzyści w ramach tego programu.
Istnieje jednak wyczerpujący wykaz niekwalifikujących się
gałęzi przemysłu (negatywny wykaz gałęzi
przemysłu), który uniemożliwia przedsiębiorstwom
działającym w określonych obszarach korzystanie z zachęt.
c)      Zastosowanie
w praktyce
(70)     W ramach omawianego programów
przedsiębiorstwa muszą inwestować w obszarach zacofanych. Takie
obszary, odpowiadające określonym jednostkom terytorialnym w Bengalu
Zachodnim, są sklasyfikowane pod względem rozwoju gospodarczego w
różnych kategoriach, podczas gdy równocześnie istnieją obszary
rozwinięte wykluczone z programu zachęt. Głównymi kryteriami dla
ustalenia kwoty zachęt jest wielkość inwestycji oraz obszar, w
którym przedsiębiorstwo jest lub będzie zlokalizowane.
d)      Wniosek
(71)     W ramach tego programu
zapewniane są subsydia w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz
art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Stanowi on wkład finansowy
GOWB, ponieważ przyznane zachęty, w danym przypadku umorzenie podatku
od sprzedaży i centralnego podatku od sprzedaży wyrobów gotowych,
obniżają dochody z podatków, które w innym przypadku byłyby
należne. Dodatkowo, zachęty takie stanowią korzyść dla
przedsiębiorstwa, ponieważ poprawiają jego sytuację
finansową przez to, że podatki, które w innym przypadku byłyby
należne, nie podlegają zapłacie.
(72)     Co więcej, program ten
jest regionalnie szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) oraz art. 4 ust.
3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ jest on dostępny
wyłącznie dla niektórych przedsiębiorstw, które
zainwestowały w obrębie określonych obszarów geograficznych
podlegających jurysdykcji stanu przyznającego. Program ten nie jest
dostępny dla przedsiębiorstw zlokalizowanych poza tymi obszarami i,
dodatkowo, poziom świadczenia jest zróżnicowany w
zależności od rozpatrywanego obszaru.
(73)     WBIS 1999 stanowi zatem
podstawę środków wyrównawczych.
e)      Obliczenie kwoty subsydium
(74)     Kwota subsydium została
obliczona na podstawie wielkości podatku od sprzedaży i centralnego
podatku od sprzedaży wyrobów gotowych, które byłyby normalnie
należne w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, lecz które
pozostawały niezapłacone, zgodnie z omawianym programem. Zgodnie z
art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik)
została następnie rozłożona na łączną
sprzedaż dokonaną w okresie objętym dochodzeniem
przeglądowym, jako odpowiedni mianownik, ponieważ subsydium nie jest
uwarunkowane wywozem i nie zostało udzielone w odniesieniu do
wytworzonych, wyprodukowanych, wywożonych czy przetransportowanych
ilości. Stopa subsydiowania, którą uzyskano, wynosi 1,4 %.
3.9.        Kwota subsydiów
stanowiących podstawę środków wyrównawczych
(75)     Wielkość subsydiów
stanowiących podstawę środków wyrównawczych ustalona zgodnie z
przepisami rozporządzenia podstawowego, wyrażona ad valorem, w
odniesieniu do wnioskodawcy, wynosi 8,7 %. Ta wysokość subsydiów
przekracza próg de minimis wskazany w art. 14 ust. 5 rozporządzenia
podstawowego.
(76)     Poziomy subsydiowania ustalone
w ramach obecnej procedury dla wnioskodawcy są następujące:
 PROGRAMY || DEPBS || EPCGS || FMS || WBIS || Razem
 Dhunseri Tea & Petrochem || 6,7% || 0,6% || < 0,1% || 1,4% || 8,7%
(77)     Uznaje się zatem, iż
– zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego – subsydiowanie było
kontynuowane w ODP.
3.10.      Trwały charakter zmiany
okoliczności dotyczących subsydiowania
(78)     Zgodnie z art. 19 ust. 4
rozporządzenia podstawowego zbadano również, czy zmianę
okoliczności można w sposób uzasadniony uznać za
trwałą.
(79)     Ustalono, że w ODP
wnioskodawca nadal korzystał z subsydiowania podlegającego
środkom wyrównawczym, przyznanego przez GOI. Ponadto stopa subsydiowania
ustalona w wyniku obecnego przeglądu jest niższa, niż ta
ustalona w ostatnim dochodzeniu przeglądowym. Ustalono również,
że zmiany stwierdzone przez wnioskodawcę w motywie 7 nie zaszły
w rzeczywistości. Wnioskodawca nie korzystał już z EOUS w ODP,
jak wskazano w powyższym motywie 41.
(80)     Jednak ustalono również,
że najważniejszy program, z którego korzystał wnioskodawca w ODP
(tj. DPBS), został zniesiony w dniu 30 września 2011 r., a inny
program niestosowany w ODP (tj. system zwrotu ceł zapłaconych za
składniki procesu produkcji) jest obecnie wykorzystywany przez
wnioskodawcę. Oczywiste jest zatem, że sytuacja w ODP nie ma
trwałego charakteru, ponieważ w międzyczasie uległa ona
już istotnym zmianom.
(81)     Stwierdza się zatem,
że dochodzenie w ramach częściowego przeglądu okresowego
powinno zostać zakończone bez zmiany obowiązujących
środków wyrównawczych. Wnioskodawca oraz wszystkie zainteresowane strony
zostali poinformowani o faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza
się zaproponować zakończenie dochodzenia.
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Częściowy przegląd okresowy
środków wyrównawczych stosowanych wobec przywozu politereftalanu etylenu
obecnie objętego kodem CN 3907 60 20 i pochodzącego między
innymi z Indii zostaje niniejszym zakończony bez zmiany
obowiązujących środków.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w
Brukseli dnia [...] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93.
[2]               Dz.U. L 301 z 30.11.2000, s. 1.
[3]               Dz.U. L 266 z 11.10.2005, s. 1.
[4]               Dz.U. L 59 z 27.2.2007, s. 34.
[5]               Dz.U. L 340 z 19.12.2008, s. 1.
[6]               Dz.U. C 335 z 11.12.2010, s. 7.
[7]               Dz.U. L 301 z 30.11.2000, s. 21.
[8]               Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.
[9]               Dz.U. L 266 z 11.10.2005, s. 10.
[10]             Dz.U. L 59 z 27.2.2007, s. 1.
[11]             Dz.U. C 335 z 11.12.2010, s. 6.
[12]             Dz.U. L 266 z 11.10.2005, s. 62.
[13]             Dz.U. C 102 z 2.4.2011, s. 15.
[14]             Dz.U. C 102 z 2.4.2011, s. 18.


				|

		52012PC0524

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 552/97 tymczasowo wycofujące dostęp do ogólnych preferencji taryfowych w odniesieniu do Mjanmy/Birmy /* COM/2012/0524 final - 2012/0251 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
Ogólny system preferencji taryfowych (system
GSP) jest częścią wspólnej polityki handlowej Unii Europejskiej
zgodnie z przyjętymi przepisami ogólnymi regulującymi działania
zewnętrzne Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008[1] z dnia 22 lipca 2008 r.
wprowadzające obowiązujący system GSP („obowiązujące
rozporządzenie w sprawie GSP”) stanowi, że preferencyjne traktowanie
przewidziane w tym rozporządzeniu może zostać tymczasowo
wycofane w stosunku do wszystkich lub niektórych produktów pochodzących z
państwa beneficjenta z powodu poważnego i systematycznego naruszania
zasad ustanowionych w piętnastu spośród dwudziestu siedmiu konwencji
międzynarodowych wymienionych w załączniku do tego rozporządzenia,
na podstawie wniosków właściwych organów monitorujących.
Odpowiednie konwencje również obejmują podstawowe prawa pracownicze,
w tym dotyczące pracy przymusowej.
Dostęp Mjanmy/Birmy do preferencji
taryfowych GSP został czasowo wycofany rozporządzeniem Rady (WE) nr 552/97[2] ze względu na
systematyczną i szeroko rozpowszechnioną praktykę pracy
przymusowej, co zostało potwierdzone przez Międzynarodową
Organizację Pracy (MOP) w ramach specjalnej procedury jej komisji
śledczej.
Od 2011 r. Mjanma/Birma wdraża szeroko
zakrojony program otwartości i reform, co zostało potwierdzone przez
Radę UE w jej konkluzjach z dnia 23 kwietnia 2012 r.[3] Rada wyraziła wsparcie dla
„jak najszybszego przywrócenia ogólnego systemu preferencji dla Związku
Myanmar/Birmy, gdy tylko zostaną spełnione wymagane warunki, po
ocenie sporządzonej przez Międzynarodową Organizację
Pracy”.
W dniu 13 czerwca 2012 r. Międzynarodowa
Konferencja Pracy zniosła ograniczenia, które wykluczały rząd
Mjanmy/Birmy z korzystania ze współpracy i z pomocy technicznej MOP, i
zawiesiła na okres jednego roku zalecenie MOP wzywające członków
do oceny relacji z Mjanmą/Birmą w celu zapewnienia, że w ramach
tych relacji nie jest wykorzystywana praca przymusowa.
W związku z powyższym naruszenia te
nie mogą już być uważane za „poważne i systematyczne”,
a tym samym należy przywrócić preferencje taryfowe stosownie do
obowiązującego rozporządzenia w sprawie GSP.
Wobec braku konkretnych przepisów
dotyczących przywracania preferencji w obowiązującym
rozporządzeniu w sprawie GSP, a także w świetle przepisów
traktatu lizbońskiego, w celu przyjęcia przywrócenia preferencji
taryfowych dla Mjanmy stosuje się zwykłą procedurę
ustawodawczą. Jest to jednorazowa procedura mająca na celu
możliwie szybką reakcję na konkretną i doraźną
potrzebę polityczną. W nowym rozporządzeniu w sprawie GSP, które
będzie stosowało się dopiero od dnia 1 stycznia 2014 r.,
zaradzono temu problemowi, zawierając w nim przepisy dotyczące
przywracania preferencji taryfowych.
Rozporządzenie, którego dotyczy niniejszy
wniosek, nie pociąga za sobą kosztów dla budżetu UE, a jego
stosowanie pociąga za sobą bardzo ograniczoną utratę
dochodów z tytułu ceł. Rzeczywistą stratę dochodów z
tytułu ceł w związku z przywróceniem preferencji taryfowych dla
Mjanmy/Birmy szacuje się na mniej niż 5 mln EUR, zgodnie z
załączoną oceną skutków finansowych, co wynika także z
uwarunkowanego względami strukturalnymi braku możliwości
produkcyjnych i handlowych w tym państwie.
2012/0251 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
uchylające rozporządzenie Rady (WE)
nr 552/97 tymczasowo wycofujące dostęp do ogólnych preferencji
taryfowych w odniesieniu do Mjanmy/Birmy
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Art. 1
rozporządzenia (WE) nr 552/97[4], w
brzmieniu zmienionym art. 28 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 732/2008
wprowadzającego ogólny system preferencji taryfowych na okres od dnia 1
stycznia 2009 r.[5], przewiduje, że dostęp Mjanmy/Birmy do preferencji
taryfowych przyznanych rozporządzeniem (WE) nr 732/2008 zostaje tymczasowo
wycofany.
(2)       Art. 15 ust. 1 lit. a)
rozporządzenia (WE) nr 732/2008 stanowi, że preferencyjne traktowanie
przewidziane w tym rozporządzeniu może zostać tymczasowo
wycofane w stosunku do wszystkich lub niektórych produktów pochodzących z
państwa beneficjenta z powodu poważnego i systematycznego naruszania
zasad ustanowionych w konwencjach wymienionych w załączniku III
część A — na podstawie wniosków właściwych organów
monitorujących.
(3)       Konwencja nr 29
Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) dotycząca pracy przymusowej
lub obowiązkowej (1930) jest wymieniona w części A w
załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 732/2008.
(4)       Zgodnie z art. 2
rozporządzenia (WE) nr 552/97, w brzmieniu zmienionym art. 28 ust. 2
rozporządzenia (WE) nr 732/2008, stosowanie rozporządzenia (WE) nr 552/97
powinno zostać zakończone, jeżeli w świetle sprawozdania
Komisji w sprawie pracy przymusowej w Mjanmie/Birmie zostanie wykazane, że
praktyki wymienione w art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 732/2008
już nie mają miejsca.
(5)       W dniu 13 czerwca 2012 r.,
Międzynarodowa Konferencja Pracy (MKP) przyjęła rezolucję
dotyczącą środków wobec Mjanmy przyjętych na podstawie art.
33 Konstytucji MOP („rezolucja MKP”). Uwzględniając konkluzje
przyjęte w dniu 4 czerwca 2012 r. przez Komitet ds. Stosowania Norm (KSN)
oraz biorąc pod uwagę, że utrzymanie obowiązujących
środków nie przyczyniałoby się już osiągnięcia
pożądanego rezultatu, MKP podjęła decyzję o zniesieniu
ograniczeń, które wykluczały rząd Mjanmy/Birmy z korzystania ze
współpracy i pomocy technicznej MOP. Konferencja zawiesiła także
na jeden rok wezwanie przez MOP swoich członków do oceny relacji z
Mjanmą/Birmą w celu zapewnienia, że w ramach tych relacji nie będzie
wykorzystywana praca przymusowa.
(6)       W dniu ….. 2012 r. Komisja
zatwierdziła zawierające jej wnioski sprawozdanie dotyczące
pracy przymusowej w Mjanmie/Birmie (zwane dalej „ sprawozdaniem ”). W
sprawozdaniu stwierdza się, że postępy poczynione przez
Mjanmę/Birmę w celu spełnienia zaleceń MOP, co zostało
docenione przez właściwe organy monitorujące MOP, pozwalają
stwierdzić, że naruszanie zasad określonych w konwencji MOP nr 29
nie jest już uważane za „poważne i systematyczne”, oraz zaleca
się przywrócenie dostępu do ogólnych preferencji taryfowych dla
Mjanmy/Birmy.
(7)       W świetle
powyższych wniosków i zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 552/97
czasowe wycofanie dostępu Mjanmy/Birmy do preferencji taryfowych
przyznanych rozporządzeniem (WE) nr 732/2008 należy uchylić z
dniem przyjęcia rezolucji MKP.
(8)       Komisja powinna nadal
monitorować rozwój wydarzeń w Mjanmie/Birmie w odniesieniu do pracy
przymusowej i reagować na te wydarzenia zgodnie z obowiązującymi
procedurami, w tym, jeśli zajdzie taka potrzeba, ponownie stosując
procedury wycofania,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się rozporządzenie
Rady (WE) nr 552/97.
Artykuł 2
1.           Niniejsze rozporządzenie
wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
2.           Niniejsze rozporządzenie
stosuje się od dnia 13 czerwca 2012 r.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI
DLA WNIOSKÓW, KTÓRYCH WPŁYW NA BUDŻET OGRANICZA SIĘ
WYŁĄCZNIE DO DOCHODÓW
1.           TYTUŁ WNIOSKU:
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i
Rady uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 552/97 tymczasowo wycofujące
dostęp do ogólnych preferencji taryfowych w odniesieniu do
Mjanmy/Birmy.
2.           POZYCJE W BUDŻECIE:
Rozdział i artykuł: rozdział 12,
art. 120.
Kwota zapisana w budżecie na dany rok: 19
171 200 000 EUR (budżet 2012 r.);
18 631 800 000 EUR (projekt budżetu 2013 r.)
3.           WPŁYW FINANSOWY
x        Wniosek nie ma wpływu finansowego na wydatki, ale ma
następujący wpływ finansowy na dochody:
(mln EUR do jednego miejsca po przecinku)
 Pozycja w budżecie || Dochód[6] || Okres 6,5 miesiąca, od dnia 13.6.2012 r. || Okres 12 miesięcy (2013 r.)
 Artykuł 120   || Wpływ na zasoby własne || -7.3 || -14.1
Uwaga: Są to
maksymalne szacunkowe kwoty. Biorąc pod uwagę ograniczenia
strukturalne, które ograniczają poziomy wywozu i
korzystanie z preferencji taryfowych, rzeczywista strata prawdopodobnie wyniesie
poniżej 5 mln EUR.
4.           ŚRODKI ZWALCZANIA NADUŻYĆ
FINANSOWYCH
…
5.           INNE UWAGI
Mjanma/Birma: potencjalny objęty
rozporządzeniem GSP przywóz w 2011 r. i takaż strata dochodów w 2011
r., przy założeniu, że preferencje GSP zostałyby już
wtedy przywrócone (*1 000 EUR)
 Część GSP dotycząca handlu || Przywóz objęty rozporządzeniem GSP || Dochody w ramach taryfy KNU[7] (A) || Dochody w ramach rozwiązania EBA[8] (B) || Strata dochodów (A-B)
 S-01b || 14 283,1 || 1 174,1 || - || 1 174,1
 S-02a || 0,3 || 0,0 || - || 0,0
 S-02b || 10 570,8 || 3,4 || - || 3,4
 S-02c || 24,6 || 0,0 || - || 0,0
 S-02d || 3 500,6 || 0,1 || - || 0,1
 S-03 || 0,1 || 0,0 || - || 0,0
 S-04a || 2,9 || 0,4 || - || 0,4
 S-04b || 14,1 || - || - || -
 S-06b || 0,6 || 0,0 || - || 0,0
 S-07a || 131,2 || 8,5 || - || 8,5
 S-08a || 10,6 || 0,6 || - || 0,6
 S-08b || 9,5 || 0,3 || - || 0,3
 S-09a || 17,5 || 0,0 || - || 0,0
 S-09b || 823,4 || 30,6 || - || 30,6
 S-10 || 4,0 || - || - || -
 S-11a || 4,0 || 0,3 || - || 0,3
 S-11b || 132 516,6 || 15 496,5 || - || 15 496,5
 S-12a || 3 962,8 || 380,7 || - || 380,7
 S-12b || 22,7 || 0,9 || - || 0,9
 S-13 || 34,4 || 0,8 || - || 0,8
 S-14 || 131,1 || 0,0 || - || 0,0
 S-15a || 0,1 || 0,0 || - || 0,0
 S-15b || 227,9 || 6,0 || - || 6,0
 S-16 || 566,4 || 7,7 || - || 7,7
 S-17b || 143,8 || 3,9 || - || 3,9
 S-18 || 1,9 || 0,1 || - || 0,1
 S-20 || 300,4 || 12,1 || - || 12,1
 S-21 || 11,0 || - || - || -
 Ogółem || 167 316,3 || 17 127,1 || - || 17 127,1
Stratę dochodów oblicza się w
następujący sposób:
(Łączne cło według
klauzuli najwyższego uprzywilejowania obliczone w odniesieniu do przywozu
objętego rozporządzeniem GSP) – (łączne preferencyjne
cło obliczone w odniesieniu do handlu preferencyjnego).
Szacunkowa strata dochodów (obliczona na
podstawie obrotu handlowego i poboru ceł w 2011 r.) dla Mjanmy/Birmy przy
rocznym wzroście na poziomie 5 % (* 1 000 EUR):
 Rok || 2011 || 2012 || 2013 || 2014 || 2015
 Całkowita wartość przywozu || 167 316,3 || 175 682,1 || 184 466,3 || 193 689,6 || 203 374,0
 Maksymalny preferencyjny przywóz || nie dot. || 95 161,1 || 184 466,3 || 193 689,6 || 203 374,0
 Strata dochodów (po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru) || nie dot. || 7 305,8 || 14 162,0 || 14 870,1 || 15 613,6
Uwaga: Są
to maksymalne szacunkowe kwoty. Biorąc pod uwagę ograniczenia
strukturalne, które ograniczają poziomy wywozu i korzystanie z preferencji
taryfowych, rzeczywista strata prawdopodobnie będzie niższa niż
5 mln EUR.
[1]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008 z dnia 22
lipca 2008 r. wprowadzające ogólny system preferencji taryfowych na okres
od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. oraz zmieniające
rozporządzenia (WE) nr 552/97, (WE) nr 1933/2006 oraz rozporządzenia
Komisji (WE) nr 1100/2006 i (WE) nr 964/2007 (Dz.U. L 211 z 6.8.2008, s. 1).
[2]               Dz.U. L 85 z 27.3.1997, s. 8.
[3]               9008/12, MCL/aa.
[4]               Dz.U. L 085 z 27.3.1997, s. 8.
[5]               Dz.U. L 211 z 6.8.2008, s. 1.
[6]               W przypadku tradycyjnych zasobów własnych
(opłaty rolne, opłaty wyrównawcze od cukru, cła) należy
wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25 % na poczet
kosztów poboru.
[7]               Status największego uprzywilejowania
[8]               Szczególne rozwiązanie dotyczące krajów
najsłabiej rozwiniętych


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.4.2016
            COM(2016) 236 final
            2016/0125(COD)
            Wniosek
            ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            zmieniające rozporządzenie (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
            (Ukraina)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Dialog na temat liberalizacji reżimu wizowego między UE a Ukrainą został zainicjowany w październiku 2008 r. W listopadzie 2010 r. Komisja Europejska przedstawiła rządowi Ukrainy plan działania na rzecz liberalizacji reżimu wizowego („plan działania”). Komisja zobowiązała się wprowadzić zwolnienie wizowe dla krótkoterminowych pobytów w Unii Europejskiej dla obywateli Ukrainy będących posiadaczami paszportów biometrycznych, gdy tylko rząd Ukrainy spełni wszystkie kryteria określone w planie działania.

               Jeszcze przed rozpoczęciem dialogu na temat liberalizacji systemu wizowego UE i Ukraina zawarły umowę o ułatwieniach wizowych i umowę o readmisji, które weszły w życie w dniu 1 stycznia 2008 r. Zmieniona umowa o ułatwieniach wizowych weszła w życie w dniu 1 lipca 2013 r. Pełne i skuteczne wdrożenie tych umów było podstawowym warunkiem rozpoczęcia i prowadzenia dialogu wizowego.

               Plan działania obejmuje cztery bloki zagadnień: bezpieczeństwo dokumentów, w tym biometria (blok I), zintegrowane zarządzanie granicami, polityka migracyjna i azylowa (blok II), porządek publiczny i bezpieczeństwo (blok III) oraz stosunki zewnętrzne i prawa podstawowe (blok IV). W planie działania przedstawiono szereg precyzyjnych kryteriów odniesienia w obrębie tych czterech bloków zagadnień, istotnych z technicznego punktu widzenia, w celu przyjęcia ram ustawodawczych, politycznych i instytucjonalnych (etap 1) oraz zapewnienia ich skutecznego i trwałego wdrożenia (etap 2).

               Od czasu rozpoczęcia dialogu między UE a Ukrainą na temat liberalizacji reżimu wizowego Komisja regularnie przedkładała Parlamentowi Europejskiemu i Radzie regularne sprawozdania na temat postępów Ukrainy w realizacji kryteriów ustalonych dla poszczególnych bloków zagadnień na pierwszym i drugim etapie realizacji planu działania. Postępy były oceniane na miejscu z udziałem ekspertów z państw członkowskich UE oraz na podstawie szczegółowych informacji przekazywanych przez Ukrainę.

               W dniu 16 września 2011 r. Komisja przyjęła pierwsze sprawozdanie z postępów w realizacji przez Ukrainę planu działania
                  1
                i sformułowała szereg zaleceń dotyczących realizacji pierwszego etapu (ustawodawczo-planistycznego) tego planu. Komisja opublikowała drugie sprawozdanie
                  2
                w dniu 9 lutego 2012 r., a trzecie
                  3
                w dniu 15 listopada 2013 r. W wyniku czwartego sprawozdania wydanego przez Komisję
                  4
                dnia 27 maja 2014 r. i zatwierdzonego przez Radę dnia 23 czerwca 2014 r. Ukraina oficjalnie weszła w drugi etap realizacji planu działania, podczas którego przeprowadzono ocenę trwałego wdrożenia ram prawnych i ram polityki.

               W dniu 8 maja 2015 r. Komisja przyjęła piąte sprawozdanie
                  5
                z postępów realizacji przez Ukrainę planu działania. W sprawozdaniu stwierdzono, że Ukraina poczyniła zauważalne postępy w realizacji drugiego etapu planu działania. Zgodnie z metodologią określoną w planie działania Komisja przeprowadziła oceny na miejscu, w których wzięli udział eksperci z państw członkowskich UE. Do sprawozdania dołączono ocenę potencjalnych skutków w zakresie migracji i bezpieczeństwa w odniesieniu do przyszłej liberalizacji reżimu wizowego dla obywateli Ukrainy podróżujących do UE.

               W swym szóstym i ostatnim sprawozdaniu
                  6
                przyjętym w dniu 18 grudnia 2015 r. Komisja uznała, że Ukraina osiągnęła wszystkie niezbędne postępy i podjęła wszystkie reformy konieczne w celu zapewnienia skutecznej i trwałej realizacji pozostałych kryteriów.

               Na podstawie tej oceny i biorąc pod uwagę wyniki stałego monitorowania oraz sprawozdawczości od momentu nawiązania przez UE i Ukrainę dialogu w sprawie liberalizacji systemu wizowego, Komisja potwierdziła, że Ukraina spełnia wszystkie kryteria ustalone w odniesieniu do czterech bloków zagadnień w ramach drugiego etapu realizacji planu działania. Komisja zapowiedziała, że na początku 2016 r. przedstawi wniosek ustawodawczy w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 539/2001, aby przenieść Ukrainę do wykazu państw zwolnionych z obowiązku wizowego (załącznik II).

               Od czasu przyjęcia szóstego sprawozdania Komisja odnotowała, że władze Ukrainy osiągnęły postęp we wdrażaniu niezbędnych reform w ramach planu działania. Działa Krajowy Urząd Antykorupcyjny, który rozpoczął współpracę z wyspecjalizowaną prokuraturą antykorupcyjną. Po pomyślnym przyjęciu przepisów dotyczących odzyskiwania mienia i poprawek do ustawy o urzędzie prokuratora dotyczących wyspecjalizowanej prokuratury antykorupcyjnej (18 lutego 2016 r.) oraz ustawy o elektronicznym systemie deklaracji majątkowych (15 marca 2016 r.) kolejnym krokiem w połowie marca 2016 r. było powołanie dwóch członków zarządu Krajowej Agencji ds. Zapobiegania Korupcji, co oznacza, że zarząd osiągnął kworum. W dniu 28 marca wybrano dyrektora tej agencji, a w dniu 30 marca agencja została zarejestrowana jako osoba prawna. Władze ukraińskie przeznaczyły w budżecie na 2016 r. również zasoby finansowe służące zapewnieniu skutecznych ram instytucjonalnych dla zapobiegania korupcji, w tym przeznaczone na działalność Krajowego Urzędu Antykorupcyjnego.

               Komisja nie tylko przedstawiła sprawozdania z realizacji planu działania, ale też nadal monitorowała wdrażanie umów o ułatwieniach wizowych i readmisji, w szczególności w ramach wspólnych komitetów ustanowionych na mocy obu tych umów. Ostatnie posiedzenie Wspólnego Komitetu ds. Ułatwień Wizowych odbyło się dnia 23 kwietnia 2015 r., a Wspólnego Komitetu ds. Readmisji – dnia 6 maja 2014 r. W tym kontekście Komisja zauważyła, że ogólny poziom wykonania obu umów jest bardzo zadowalający.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej i w innych dziedzinach polityki Unii

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001
                  7
                zawiera wykaz państw trzecich, których obywatele muszą posiadać wizę podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, oraz państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 jest stosowane przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Irlandii i Zjednoczonego Królestwa, jak również przez Islandię, Liechtenstein, Norwegię i Szwajcarię. Rozporządzenie to jest częścią wspólnej unijnej polityki wizowej w zakresie pobytów krótkoterminowych do 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Ukraina figuruje obecnie w wykazie w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 539/2001, tj. wśród państw, których obywatele muszą posiadać wizę uprawniającą do wjazdu na terytorium państw członkowskich.

               Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 zostało ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) nr 259/2014
                  8
               , kiedy Mołdawia została przeniesiona do wykazu bezwizowego w wyniku udanej realizacji swojego planu działania na rzecz liberalizacji reżimu wizowego, oraz rozporządzeniem (UE) nr 509/2014
                  9
               , gdy w wyniku okresowego przeglądu wykazów wizowych pięć krajów Karaibów
                  10
                i jedenaście krajów Pacyfiku
                  11
               , jak również Kolumbia, Peru i Zjednoczone Emiraty Arabskie zostały zwolnione z obowiązku wizowego – z zastrzeżeniem zawarcia przez każde z tych państw umów o zniesieniu wiz z UE.

               Kryteria, na podstawie których wskazuje się poszczególne państwa trzecie, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu lub są z niego zwolnieni, zostały określone w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 539/2001 (artykuł wprowadzony rozporządzeniem (UE) nr 509/2014). Kryteria te odnoszą się do „nielegalnej imigracji, porządku oraz bezpieczeństwa publicznego, korzyści gospodarczych, w szczególności w zakresie turystyki i handlu zagranicznego, oraz do stosunków Unii z danymi państwami trzecimi, w tym w szczególności w zakresie poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, a także do skutków spójności regionalnej i wzajemności”
                  12
               . Należy zwrócić szczególną uwagę na zabezpieczenia dokumentów podróży wydawanych przez te państwa trzecie.

               Nie ma powodu, by uzależniać wdrożenie zniesienia wiz dla obywateli Ukrainy od zawarcia umów w sprawie zniesienia wiz z UE, ponieważ Ukraina wprowadziła już w odniesieniu do obywateli UE zwolnienie z obowiązku wizowego w przypadku pobytów do nieprzekraczających jednego roku. Jeżeli decyzja ta zostanie cofnięta lub jeżeli wystąpią nadużycia systemu bezwizowego, brak wzajemności lub zawieszenie istniejących mechanizmów, środki zaradcze określono w rozporządzeniu (WE) nr 539/2001.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Ponieważ wniosek ma na celu zmianę wspólnej unijnej polityki wizowej, podstawą prawną wniosku jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Proponowane rozporządzenie będzie stanowiło rozwinięcie dorobku Schengen.

                •Pomocniczość

                  Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 539/2001 jest aktem prawnym UE, można je zmienić jedynie w drodze przyjęcia równoważnego aktu prawnego. Państwa członkowskie nie mogą działać pojedynczo.

               •Proporcjonalność

                  Zob. wyżej – nie ma innych sposobów realizacji tego celu polityki.

               •Wybór instrumentu

                  Zob. wyżej.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex-post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  n.d.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Prowadzono regularne dyskusje z państwami członkowskimi w Radzie (w ramach Grupy Roboczej ds. Europy Wschodniej i Azji Środkowej – COEST). Dla Parlamentu Europejskiego zorganizowano prezentacje procesu liberalizacji reżimu wizowego.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Komisja zebrała kompleksowe dane na temat spełnienia kryteriów planu działania przez Ukrainę. Końcowemu sprawozdaniu z postępów Ukrainy towarzyszył dokument roboczy służb Komisji
                  13
               , w którym szczegółowo opisano sytuację dotyczącą poszczególnych kryteriów.

               •Ocena skutków

                  W załączniku do dokumentu roboczego służb Komisji Komisja przedstawiła zaktualizowaną analizę oraz oparte na statystykach informacje na temat potencjalnych skutków liberalizacji reżimu wizowego dla migracji i bezpieczeństwa w przypadku obywateli Ukrainy podróżujących do UE, przygotowane na podstawie danych uzyskanych od odpowiednich agencji UE i zainteresowanych stron. Nie jest potrzebna dalsza ocena skutków.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  n.d.

               •Prawa podstawowe

                  Wniosek nie ma negatywnych skutków dla ochrony praw podstawowych.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  n.d.

               5.INNE ASPEKTY

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Zmienione rozporządzenie będzie bezpośrednio stosowane od chwili wejścia w życie i będzie bezzwłocznie wdrażane przez państwa członkowskie. Nie jest konieczny plan wdrażania.

                  Komisja będzie nadal aktywnie monitorować ciągłe wdrażanie przez Ukrainę wszystkich kryteriów odniesienia określonych w czterech blokach planu działania za pośrednictwem struktur i dialogów istniejących w ramach stowarzyszenia, a w razie konieczności za pomocą doraźnych mechanizmów monitorowania.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  n.d.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 zostanie zmienione, aby przenieść Ukrainę z załącznika I (wykaz państw objętych obowiązkiem wizowym) do załącznika II (wykaz państw zwolnionych z obowiązku wizowego). Zostanie dodany przypis ze wzmianką, że zniesienie wiz dotyczy wyłącznie posiadaczy paszportów biometrycznych wydanych zgodnie z normami Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

               2016/0125 (COD)

               Wniosek

               ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               zmieniające rozporządzenie (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu

               (Ukraina)

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

               stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001
                  14
                zawiera wykaz państw trzecich, których obywatele muszą posiadać wizę podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, oraz państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Treść wykazów państw trzecich w załącznikach I i II powinna pozostawać zgodna z kryteriami określonymi w tym rozporządzeniu. Niektóre państwa trzecie, w przypadku których nastąpiła zmiana sytuacji w odniesieniu do tych kryteriów, powinny w odpowiednich przypadkach zostać przeniesione z jednego załącznika do drugiego.

               (2)Komisja jest zdania, że Ukraina spełnia wszystkie kryteria określone w planie działania na rzecz liberalizacji reżimu wizowego przedstawionym rządowi Ukrainy w listopadzie 2010 r., a co za tym idzie kryteria, aby jej obywatele zostali zwolnieni z obowiązku wizowego przy wjeździe na terytorium państw członkowskich UE.

               (3)Ukraina powinna zatem zostać przeniesiona z załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 539/2001 do załącznika II tego rozporządzenia. Zniesienie wiz powinno dotyczyć wyłącznie posiadaczy paszportów biometrycznych wydanych zgodnie z normami Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

               (4)Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  15
               . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy zatem w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związane ani nie podlega jego stosowaniu.

               (5)Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  16
               . Irlandia nie uczestniczy zatem w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani nie podlega jego stosowaniu.

               (6)W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, wchodzących w zakres obszaru określonego w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE
                  17
               .

               (7)W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, wchodzących w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE
                  18
               .

               (8)W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, wchodzących w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE
                  19
               .

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

               Artykuł 1

               W rozporządzeniu (WE) nr 539/2001 wprowadza się następujące zmiany:

               a)w załączniku I część 1 („PAŃSTWA”) skreśla się odniesienie do Ukrainy;

               b)w załączniku II część 1 („PAŃSTWA”) dodaje się następujące odniesienie:

               „(Ukraina)*

               ______________

               *
                     Zniesienie wiz dotyczy wyłącznie posiadaczy paszportów biometrycznych wydanych zgodnie z normami Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).”.

               Artykuł 2

               Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)
                  SEC (2011) 1076 final.

                     (2)
                  SWD (2012) 10 final.

                     (3)
                  COM (2013) 809 final.

                     (4)
                  COM (2014) 336 final.

                     (5)
                  COM (2015) 200 final.

                     (6)
                  COM(2015) 905 final.

                     (7)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (8)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 259/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 105 z 8.4.2014, s. 9.

                     (9)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (10)
                  Dominika, Grenada, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Trynidad i Tobago.

                     (11)
                  Kiribati, Wyspy Marshalla, Mikronezja, Nauru, Palau, Samoa, Wyspy Salomona, Timor Wschodni, Tonga, Tuvalu, Vanuatu.

                     (12)
                  Art. -1 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu.

                     (13)
                  Dokument roboczy służb Komisji SWD(2015) 705 final z 18.12.2015.

                     (14)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (15)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen, Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

                     (16)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen, Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

                     (17)
                  Decyzja Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.

                     (18)
                  Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1.

                     (19)
                  Decyzja Rady 2011/350/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób, Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19.


				|

		52012PC0114

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY zmieniające rozporządzenie (WE) nr 130/2006 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i stanowiące o wyłączeniu przedsiębiorstwa Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd z ostatecznych środków /* COM/2012/0114 final - 2012/0053 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
 ·      Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych w odniesieniu do postępowania w sprawie przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych dotyczących przywozu do Unii kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
 ·      Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001 i jest wynikiem przeglądu rozporządzenia Rady (WE) nr 130/2006 przeprowadzonego w świetle sprawozdania Organu Apelacyjnego WTO w sprawie Meksyk – wołowina i ryż[1].
 ·      Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Obecnie obowiązującym środkiem jest ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej rozporządzeniem Rady (WE) nr 130/2006 (Dz.U. L 23 z 27.1.2006, s. 1.), ostatnio zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 150/2008 (Dz.U. L 48, 22.2.2008, s.1).
 ·      Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy.
 2.           KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW
 ·      Konsultacje z zainteresowanymi stronami
 Strony zainteresowane postępowaniem miały możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia.
 ·      Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
 Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.
 ·      Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001. Rozporządzenie nie przewiduje ogólnej oceny skutków.
 3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
 ·      Krótki opis proponowanych działań W dniu 26 stycznia 2011 r. Komisja wszczęła, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1515/2001, przegląd rozporządzenia Rady (WE) nr 130/2006 w związku z przeglądem wygaśnięcia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. W dochodzeniu wykazano, że w świetle sprawozdania Organu Apelacyjnego WTO w sprawie Meksyk – wołowina i ryż dalsze stosowanie środków wprowadzonych w odniesieniu do przedsiębiorstwa Hangzhou Bioking rozporządzeniem Rady (WE) nr 130/2006 nie jest już właściwe i należy odpowiednio zmienić rozporządzenie Rady (WE) nr 130/2006. W celu wyłączenia przedsiębiorstwa Hangzhou Bioking z zakresu rozporządzenia Rady (WE) nr 130/2006 występuje się zatem do Rady o przyjęcie załączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia, które powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie później niż 24 kwietnia 2012 r.
 ·      Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych.
 ·      Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.
 ·      Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:
 Forma działania wyklucza podejmowanie decyzji na poziomie krajowym.
 Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Unii, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania.
 ·      Wybór instrumentów
 Proponowane instrumenty: rozporządzenie.
 Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następującego względu: w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości.
 4.           BUDGETARY IMPLICATION
 Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.
2012/0053 (NLE)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 130/2006
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o
ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz
kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i
stanowiące o wyłączeniu przedsiębiorstwa Hangzhou Bioking
Biochemical Engineering Co., Ltd z ostatecznych środków
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie
Rady (WE) nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie środków, które
Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds.
rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień
antydumpingowych i antysubsydyjnych[2], w szczególności
jego art. 2 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedstawiony
przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem
Doradczym,
a także mając na uwadze, co
następuje:
A.
PROCEDURA
1.           Obowiązujące
środki
(1)       Rozporządzeniem (WE) nr 130/2006[3]
Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe w
wysokości od 0 % do 34,9 % na przywóz kwasu winowego pochodzącego z
Chińskiej Republiki Ludowej („Chiny”). Stawka ostatecznego cła
antydumpingowego nałożonego na kwas winowy produkowany przez
chińskiego producenta eksportującego Hangzhou Bioking Biochemical
Engineering Co., Ltd. („Hangzhou Bioking”) wynosiła 0 %.
2.           Wszczęcie przeglądu
wygaśnięcia oraz przegląd obowiązujących środków
nałożonych na Hangzhou Bioking
(2)       Po opublikowaniu
zawiadomienia o przyszłym wygaśnięciu[4]
obowiązujących środków antydumpingowych Komisja otrzymała w
dniu 27 października 2009 r. wniosek o wszczęcie przeglądu
wygaśnięcia tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2
rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w
sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów
niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[5]
(„rozporządzenie podstawowe”).
(3)       Po konsultacji z Komitetem
Doradczym Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające
dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu wygaśnięcia i
ogłosiła w dniu 26 stycznia 2011 r., w drodze zawiadomienia
opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej[6]
(„zawiadomienie o wszczęciu”), wszczęcie przeglądu
wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia
podstawowego.
(4)       W zawiadomieniu o
wszczęciu Komisja poinformowała również o wszczęciu
przeglądu obowiązujących środków nałożonych na
Hangzhou Bioking na mocy art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1515/2001,
aby umożliwić wprowadzenie niezbędnych zmian do
rozporządzenia (WE) nr 130/2006 w świetle sprawozdania Organu
Apelacyjnego WTO zatytułowanego „Meksyk – ostateczne środki
antydumpingowe wprowadzone w odniesieniu do wołowiny i ryżu” (Mexico
– Definitive Anti-dumping Measures on Beef and Rice)[7].
Sprawozdanie to stanowi w pkt 305 i 306, że producent eksportujący,
co do którego w trakcie dochodzenia pierwotnego stwierdzono, że nie
stosuje dumpingu, musi zostać wykluczony z zakresu ostatecznego
środka nałożonego w wyniku takiego dochodzenia i nie może
zostać poddany przeglądowi administracyjnemu ani przeglądowi ze
względu na zmienione okoliczności.
3.           Wszczęcie nowego
postępowania
(5)       W dniu 29 lipca 2011 r.
Komisja poinformowała w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej[8] o wszczęciu
dochodzenia antydumpingowego, zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego,
dotyczącego przywozu do Unii Europejskiej kwasu winowego pochodzącego
z Chin, ograniczonego do przedsiębiorstwa Hangzhou Bioking.
4.           Wyłączenie Hangzhou
Bioking z ostatecznego środka antydumpingowego nałożonego
rozporządzeniem (WE) nr 130/2006
(6)       Przedsiębiorstwo Hangzhou Bioking powinno zostać
wyłączone z ostatecznego środka antydumpingowego
nałożonego rozporządzeniem (WE) nr 130/2006, aby
przedsiębiorstwo to nie było objęte równocześnie dwoma
postępowaniami antydumpingowymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 130/2006
wprowadza się następujące zmiany:
W art. 1 ust. 2, w tabeli, skreśla
się pozycję dotyczącą Hangzhou Bioking Biochemical
Engineering Co., Ltd, a pozycję „Wszystkie inne przedsiębiorstwa”
zastępuje się pozycją „Wszystkie pozostałe
przedsiębiorstwa (z wyjątkiem Hangzhou Bioking Biochemical
Engineering Co., Ltd. – dodatkowy kod TARIC A687)”.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia    r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Meksyk – ostateczne środki antydumpingowe wprowadzone w
odniesieniu do wołowiny i ryżu (Mexico — Definitive Anti-dumping
Measures on Beef and Rice), sprawozdanie Organu Apelacyjnego, WT/DS295/AB/R, z
dnia 29 listopada 2005 r.
[2]               Dz.U. L 201 z 26.7.2001, s. 10.
[3]               Dz.U. L 23 z 27.1.2006, s. 1.
[4]               Dz.U. C 211 z 4.8.2010, s. 11.
[5]               Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.
[6]               Dz.U. C 24 z 26.1.2011, s. 14.
[7]               WT/DS295/AB/R z dnia 29 listopada 2005
r.
[8]               Dz.U. C 223 z 29.7.2011, s. 11.