|

52010PC0453

/* COM/2010/0453 final */  Wniosek DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. (wniosek EGF/2010/002 ES/Cataluña automoción)

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 2.9.2010KOM(2010) 453 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. (wniosek EGF/2010/002 ES/Cataluña automoción)UZASADNIENIEPrzepisy pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami[1] umożliwiają uruchomienie środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), w ramach rocznego limitu w wysokości 500 mln EUR, powyżej limitów właściwych działów ram finansowych.Zasady mające zastosowanie do wkładów z EFG zostały określone w rozporządzeniu (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji[2].Dnia 29 stycznia 2010 r. Hiszpania przedłożyła wniosek EGF/2010/003 ES/Cataluña automoción dotyczący wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniami w 23 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 29 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (produkcja pojazdów samochodowych, przyczep i naczep)[3] w regionie Katalonia według klasyfikacji NUTS II (ES51) w Hiszpanii.Po dokładnym przeanalizowaniu wniosku Komisja uznała zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006, że warunki przekazania wkładu finansowego określone w tym rozporządzeniu zostały spełnione.STRESZCZENIE WNIOSKU I ANALIZAGłówne dane: |Nr referencyjny EFG: | EGF/2010/002 |Państwo członkowskie: | Hiszpania |Artykuł 2 | Lit. B) |Przedsiębiorstwa objęte wnioskiem: | 23 |Region według klasyfikacji NUTS II: | Katalonia (ES51) |Dział według klasyfikacji NACE Rev.2: | 29 (produkcja pojazdów samochodowych, przyczep i naczep) |Okres odniesienia: | 23/2/2009 - 22/11/2009 |Data rozpoczęcia świadczenia zindywidualizowanych usług: | 1/12/2009 |Data złożenia wniosku: | 29/1/2010 |Zwolnienia w okresie odniesienia: | 2 330 |Zwolnieni pracownicy, którzy mają być objęci pomocą: | 1 429 |Zindywidualizowane usługi: budżet w EUR | 4 066 420 |Wydatki na wdrażanie EFG[4]: budżet w EUR | 168 864 |% wydatków na wdrażanie EFG: | 3,98 |Całkowity budżet w EUR: | 4 235 284 |Wkład z EFG w EUR (65 %): | 2 752 935 |1.  Wniosek przedstawiono Komisji w dniu 29 stycznia 2010 r. i uzupełniono dodatkowymi informacjami do dnia 26 kwietnia 2010 r.2.  Wniosek spełnia warunki wypłaty środków z EFG określone w art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 oraz został złożony w terminie 10 tygodni, o którym mowa w art. 5 tego rozporządzenia.Związek między zwolnieniami pracowników a poważnymi zmianami strukturalnymi w handlu światowym spowodowanymi globalizacją lub światowym kryzysem finansowym i gospodarczym3.  Aby ustalić związek między zwolnieniami pracowników a światowym kryzysem finansowym i gospodarczym, Hiszpania wskazuje na fakt, że kryzys gospodarczy wywarł szczególną presję na światowy przemysł samochodowy. W związku z tym, że około 60-80 % (zależnie od państwa członkowskiego) nowych samochodów w Europie jest kupowanych na kredyt, Komisja uznała, że kryzys finansowy, będący przyczyną pogorszenia koniunktury, wpłynął szczególnie niekorzystnie na przemysł samochodowy[5]. W drugim kwartale 2009 r. i po 12 kolejnych miesiącach, w których produkcja zmniejszała się, łączna produkcja samochodów w UE była o 39,5 % niższa w porównaniu z ubiegłym rokiem. Pogorszenie koniunktury dotknęło wszystkich głównych producentów samochodów na rynku europejskim[6].4.  Globalny kryzys finansowy i gospodarczy bardzo negatywnie wpłynął na popyt na samochody w Hiszpanii i na jej rynkach eksportowych. W 2008 r. liczba rejestracji nowych samochodów w Hiszpanii zmniejszyła się o 28 % w porównaniu z poprzednim rokiem, w szczególności z powodu surowych warunków kredytowych, bardzo niskiego poziomu zaufania konsumentów i spadku siły nabywczej konsumentów. Ponadto globalny charakter kryzysu doprowadził także do spadku o 9,6 % sprzedaży samochodów produkowanych w Hiszpanii i sprzedawanych za granicą. Zważywszy, że hiszpański sektor samochodowy eksportuje 85 % swojej produkcji, głównie do UE, wspomniany spadek popytu krajowego i eksportowego wywarł istotny negatywny wpływ na zatrudnienie w sektorze samochodowym.5.  Hiszpania dostarczyła informacje, zgodnie z którymi liczba zwolnień w katalońskim sektorze samochodowym w ostatnich czterech latach (każdy rok porównany z poprzednim rokiem) kształtowała się następująco:2006 | 2007 | 2008 | 2009 |- 7,59 % | - 5,49 % | 42,25 % | 157,21 % |Wykazanie liczby zwolnień oraz zgodności z kryteriami określonymi w art. 2 lit. b)6.  Hiszpania złożyła wniosek na podstawie kryterium interwencji określonego w art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1927/2006, które nakłada wymóg co najmniej 500 zwolnień w okresie dziewięciu miesięcy w przedsiębiorstwach prowadzących działalność w takim samym dziale według klasyfikacji NACE Rev. 2 w jednym regionie lub dwóch sąsiadujących regionach na poziomie NUTS II w państwie członkowskim.7.  We wniosku wspomniano o 2 330 zwolnieniach w 23 przedsiębiorstwach zlokalizowanych w jednym regionie NUTS II Katalonia (ES51) i sklasyfikowanych w tym samym dziale według NACE Rev. 2 podczas dziewięciomiesięcznego okresu odniesienia od 23 lutego 2009 r. do 22 listopada 2009 r. Liczbę wszystkich zwolnień obliczono zgodnie z art. 2 akapit drugi tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Pomoc ma objąć 1 429 spośród łącznej liczby 2 330 pracowników.Wyjaśnienie nieprzewidzianego charakteru zwolnień8.  Władze Hiszpanii twierdzą, że chociaż sektor samochodowy nawet przed kryzysem przechodził trudności związane głównie z delokalizacją, kataloński przemysł samochodowy utrzymał stabilną pozycję do początku 2008 r. Od tego czasu przemysł zaczął odczuwać skutki kryzysu finansowego i gospodarczego wraz z nagłym spadkiem popytu na samochody w Hiszpanii i na całym świecie. Wspomniany spadek popytu nie był przewidywalny dla firm lub administracji publicznej, a jego rozmiar i rozwój były bezprecedensowe.Dane identyfikacyjne zwalniających przedsiębiorstw oraz pracownicy, których dotyczy pomoc9.  Wniosek odnosi się do 2 330 zwolnień w następujących 23 przedsiębiorstwach:Przedsiębiorstwa i liczba zwolnień |Ac de Mecaniques Joan, SL | 14 | Industrias del Molde y Derivados, SA | 14 |Castellón, SA | 59 | Manufactura Moderna de Metales, SA | 74 |Catalana de Material Auxiliar de la Construccion SA (CAMAC) | 15 | Nissan Motor Ibérica, SA | 901 |Construcciones Mecanicas Ceman, SA | 8 | Peguform Module Div. Iberica Front Ends, SLU | 21 |Decolletatge Farrés, SA | 10 | Poliester Nautic | 24 |Esteban Ikeda, SA | 263 | Poliester So Ma, SL | 15 |Fabricación Componen. Motocicletas, SA | 17 | Prensas y Montajes Industriales, SA | 55 |Febersa Industrial, Sa | 38 | Solfer Componenti España, SL | 17 |Federal Mogul Friction Products, SAU | 24 | Talleres Lape, SL | 10 |Flexngate España. SA | 213 | Utymat, SA | 142 |Frape Behr, SA | 234 | Y-Tec Europa, SA | 93 |Industrial Carrocera Arbuciense SA (INDCAR) | 69 |Przedsiębiorstwa ogółem: 23 | Zwolnienia ogółem: 2 330 |10.  Wszyscy zwolnieni pracownicy, z wyjątkiem 901 pracowników ex-Nissana (tj. 1 429 zwolnionych pracowników z ogólnej liczby 2 330), mają być objęci pomocą. Pracownicy Nissana nie będą wspierani w ramach EFG, ponieważ korzystają ze środków przewidzianych w ich planie socjalnym.11.  Podział pracowników, którzy mają być objęci pomocą, przedstawia się następująco:Kategoria | Liczba | Odsetek |Mężczyźni | 1 060 | 74,18 |Kobiety | 369 | 25,82 |Obywatele UE | 1 394 | 97,55 |Obywatele państw trzecich | 35 | 2,45 |Osoby w wieku od 15 do 24 lat | 27 | 1,89 |Osoby w wieku od 25 do 54 lat | 1 050 | 73,48 |Osoby w wieku od 55 do 64 lat | 351 | 24,56 |Osoby w wieku powyżej 65 lat | 1 | 0,07 |12.  Pięciu pracowników, którzy mają być objęci pomocą, jest niepełnosprawnych.13.  Pod względem kategorii zawodów[7] podział przedstawia się następująco:Kategoria | Liczba | Odsetek |Kierownicy | 22 | 1,54 |Specjaliści | 41 | 2,87 |Technicy i powiązani specjaliści | 180 | 12,60 |Pracownicy biurowi | 130 | 9,10 |Pracownicy świadczący usługi | 1 | 0,07 |Robotnicy przemysłowi i rzemieślnicy | 135 | 9,45 |Operatorzy maszyn i urządzeń | 463 | 32,40 |Pracownicy przy pracach prostych | 457 | 31,98 |14.  Pod względem poziomu wykształcenia[8] podział przedstawia się następująco:Wykształcenie: | Liczba | Odsetek |Podstawowe | 591 | 41,36 |Średnie II stopnia | 338 | 23,65 |Policealne | 93 | 6,51 |Wyższe | 71 | 4,97 |Osoby niewykształcone lub takie, które wcześnie zakończyły edukację | 336 | 23,51 |15.  Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 Hiszpania potwierdziła, że polityka równości kobiet i mężczyzn oraz niedyskryminacji była stosowana i nadal będzie stosowana na różnych etapach wdrażania EFG, a w szczególności na etapie jego udostępniania.Opis obszaru, którego to dotyczy, jego władz i zainteresowanych stron16.  Obszar, którego dotyczą zwolnienia, jest zlokalizowany w regionie NUTS II Katalonia, w szczególności w obszarze metropolitalnym Barcelony, tj. mieście Barcelona oraz pobliskich średnich miastach, które tworzą aglomerację policentryczną.17.  Model działalności gospodarczej w Katalonii charakteryzuje się dużą obecnością mikroprzedsiębiorstw (dziewięć spośród dziesięciu przedsiębiorstw zatrudnia mniej niż dziesięciu pracowników) oraz przedsiębiorstw zatrudniających ponad 250 pracowników, które zapewniają 30 % miejsc pracy. Sektor usługowy reprezentuje 69 % łącznego zatrudnienia, przemysł – 19 %, a sektor rolnictwa – 12 %. Zatrudnienie w przemyśle samochodowym to 3 % miejsc pracy w katalońskim sektorze przemysłowym.18.  Głównymi zainteresowanymi stronami są Generalitat de Cataluña-Departament de Treball (ministerstwo pracy autonomicznego rządu Katalonii) oraz partnerzy społeczni wchodzący w skład zarządu Servei de Ocupació de Catalunya (publiczne urzędy pracy Katalonii): związki zawodowe Comisión Obrera Nacional de Cataluña i Unión General de Trabajadores, dwie organizacje pracodawców Foment del Treball i PIMEC[9] oraz dwa stowarzyszenia reprezentujące władze miejskie Katalonii. Servei de Ocupació de Catalunya będzie odpowiedzialny za wdrażanie środków, nadzór nad procedurami oraz kontrolę wydatków.Spodziewany wpływ zwolnień na zatrudnienie lokalne, regionalne lub krajowe19.  Około 90 % zwolnień objętych niniejszym wnioskiem nastąpiło w obszarze metropolitalnym Barcelony. Reprezentują one 5 % łącznej liczby nowych bezrobotnych w przemyśle w Katalonii. Poza Barceloną liczba zwolnień była niewielka w ujęciu bezwzględnym (137 w Santa Oliva, Tarragona i 71 w Arbuciés, Gerona). Niemniej jednak wpływ na poziomie lokalnym był ogromny i stanowił odpowiednio 40 % i 20 % bezrobocia w tych dwóch gminach.20.  W Katalonii kryzys gospodarczy i finansowy zakłócił podstawowe wskaźniki strategii lizbońskiej. Między drugim kwartałem 2008 r. i drugim kwartałem 2009 r. stopa zatrudnienia pracowników w wieku 16-64 lat spadła z 72,1 % do 64,9 % (70,5 % w przypadku mężczyzn i 59,1 % w przypadku kobiet). Całkowita stopa bezrobocia w tym samym okresie wzrosła dwukrotnie z 7,6 % do 15,9 %.Skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane, z podziałem na szacunkowe koszty, w tym informacje dotyczące ich komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych21.  Wszystkie wymienione środki składają się na skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług mających na celu ponowną integrację pracowników na rynku pracy:22.  Spotkania, poradnictwo zawodowe i określenie profilu pracowników: Pierwszy środek skierowany do wszystkich 1 429 uczestników obejmuje określanie profilu pracowników oraz informacje na temat dostępnych miejsc pracy, wymogów w zakresie umiejętności i szkoleń, dostępnych programów szkoleniowych i systemów staży i praktyk, jak również dodatków na koszty przeniesienia oraz zachęt w zakresie włączenia do rynku pracy. Skorzystanie z tego środka jest podstawowym warunkiem wstępnym otwierającym dostęp do innych zindywidualizowanych usług. Mimo to wskaźnik uczestnictwa jest szacowany jedynie na 77 % pracowników, którzy mają skorzystać z pomocy, z uwagi na to, że duży odsetek tych pracowników obejmuje starsze grupy wiekowe .23.  Pomoc w zakresie zwolnień monitorowanych Środek ten łączy w sobie dwa uzupełniające się działania. Z jednej strony obejmuje on opracowanie, wdrożenie i monitoring zindywidualizowanego wsparcia, włącznie z mentoringiem do momentu powrotu do pracy. Zważywszy jednak na średni profil uczestników (mężczyźni w wieku ponad 45 lat o niskich kwalifikacjach) mentoring może zostać przedłużony poza wskazany okres. Z drugiej strony środek ten obejmuje intensywne poszukiwanie zatrudnienia, włącznie z aktywnym rozpoznaniem możliwości zatrudnienia na poziomie lokalnym i regionalnym. Wskaźnik uczestnictwa jest szacowany na 70 % uczestników rozmów dotyczących określenia profilu.24.  Intensywna pomoc w poszukiwaniu pracy : Środek ten ma na celu zapewnienie wszystkim objętym nim pracownikom wsparcia materialnego i doradztwa (indywidualnego lub w ramach warsztatów) w trakcie działań związanych z poszukiwaniem pracy. Pracownicy korzystający z tego środka będą mieli również okazję uczestniczyć w spotkaniach mających na celu wymianę doświadczeń i porad na temat poszukiwania pracy. Działania te mają motywować uczestników do aktywnego poszukiwania pracy.25.  Szkolenie ogólne i przekwalifikowanie: W ramach tego środka oferowane będą różne rodzaje szkolenia:(1) Indywidualnie dobrane szkolenia mające na celu zwiększenie zdolności i potencjału każdego zwolnionego pracownika zgodnie z jego sytuacją i perspektywami. Może to obejmować szkolenie zmierzające do przygotowania uczestników do konkursu, ukończenia szkoły średniej, wyższej lub uzyskania dyplomu, itd. (2) Szkolenie w sektorach, w których istnieją lub mogą pojawić się możliwości zatrudnienia, lub szkolenie w zawodach związanych z sektorem samochodowym. (3) Szkolenie w celu samozatrudnienia. Takie szkolenie przeznaczone dla osób zamierzających prowadzić działalność gospodarczą obejmie kwestie związane z planowaniem, prowadzeniem badań wykonalności, przygotowaniem planów biznesowych i pozyskiwaniem funduszy. Rodzaje (1) i (2) będą uzupełniane, w miarę możliwości, stażami zakładowymi trwającymi od jednego do trzech miesięcy. Uczestnicy staży otrzymają miesięczne stypendium w wysokości około 350 EUR.26.  Szkolenie w zakresie konkretnych kwalifikacji zawodowych: Szkolenie to będzie tak opracowane, by odpowiadać konkretnym potrzebom lokalnych przedsiębiorstw, które z kolei zobowiążą się do zatrudnienia przynajmniej 60 % pracowników uczestniczących w wymienionym działaniu. Z powyższego środka skorzysta około 20 % pracowników, którzy mają być objęci pomocą.27.  Warsztaty na temat przedsiębiorczości : Działania te obejmują krótkie i dynamiczne warsztaty promujące przedsiębiorczość wśród pracowników, którzy nigdy nie rozważali prowadzenia działalności na własny rachunek. Warsztaty dotyczyć będą różnych poziomów procesu przedsiębiorczości od podstawowych informacji lub pierwszego kontaktu do bardziej zaawansowanych kwestii takich jak warsztaty na temat tworzenia pomysłów biznesowych, analizy takich pomysłów, itd.28.  Szkolenie w miejscu pracy: Środek ten jest skierowany do najbardziej poszkodowanych pracowników objętych pomocą, którzy przez trzy miesiące korzystać będą z połączonego szkolenia teoretycznego i szkolenia w miejscu pracy. Uczestnicy korzystający z tego środka otrzymają miesięczne wynagrodzenie.29.  Pomoc w zakresie przedsiębiorczości: Środek ten jest skierowany do byłych kierowników, pracowników z wyższymi kwalifikacjami lub pracowników, którzy mają niższe kwalifikacje, ale duże doświadczenie zawodowe, i chcą otworzyć działalność gospodarczą na własny rachunek, jako partnerzy spółdzielni lub poprzez promowanie firmy typu spin-off.Działanie to obejmuje zindywidualizowane poradnictwo w całym procesie otwierania działalności gospodarczej (opracowanie pomysłu biznesowego, studium wykonalności, pozyskiwanie środków i tworzenie planu biznesowego) oraz wsparcie w dopełnieniu formalności administracyjnych związanych z zakładaniem działalności. Szacuje się, że z powyższego środka skorzysta około 10 % pracowników.30.  Wzajemne wsparcie: Środek ten jest dodatkiem do zindywidualizowanego wsparcia (poradnictwa) i będzie skupiony na technicznym i emocjonalnym aspekcie procesu otwierania działalności gospodarczej lub poszukiwania zatrudnienia. Działanie to będzie polegać na spotkaniach uczestniczących pracowników z byłymi bezrobotnymi, którzy znaleźli pracę i dysponują doświadczeniem służącym jako dobry przykład. Nad przebiegiem spotkań czuwać będą trenerzy. Około 50 % uczestników pomocy w zakresie zwolnień monitorowanych będzie również uczestniczyć w wymienionym mentoringu.31.  Środek motywujący do uczestnictwa: W ramach zachęty do skorzystania ze środków pracownicy otrzymają kwotę ryczałtową w wysokości 600 EUR (100 EUR miesięcznie przez maksymalny okres sześciu miesięcy) pod warunkiem uczestnictwa w działaniach zawartych w pakiecie EFG.32.  Środki motywujące w zakresie zwolnień monitorowanych: Kwota ryczałtowa wynosząca 1 000 EUR zostanie wypłacona pracownikom, którzy znajdą zatrudnienie i utrzymają je przez przynajmniej sześć kolejnych miesięcy. Dotacja ma na celu zachęcenie do powrotu na rynek pracy i motywowanie pracowników, w szczególności starszych osób, do pozostania na rynku pracy.33.  Środki motywujące w zakresie przedsiębiorczości : Wszyscy pracownicy, którzy znajdą zatrudnienie jako osoby pracujące na własny rachunek lub przedsiębiorcy, otrzymają kwotę ryczałtową wynoszącą 1 200 EUR w momencie gdy zgromadzą trzy miesiące składek na zabezpieczenie społeczne lub będą prowadzić działalność gospodarczą przez przynajmniej trzy miesiące. Wskazany środek ma na celu wspieranie samozatrudnionych podczas pierwszych miesięcy prowadzenia działalności gospodarczej.34.  Wkład w wydatki na zmianę miejsca zamieszkania: Pracownicy, którzy zmienią miejsce zamieszkania po podjęciu pracy znajdującej się co najmniej 70 km od ich obecnego miejsca zamieszkania, otrzymają kwotę ryczałtową wynoszącą 3 500 EUR na pokrycie niezbędnych wydatków.35.  Wydatki na wdrożenie EFG, zawarte we wniosku zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) 1927/2006, obejmują działania przygotowawcze, działania w zakresie zarządzania i działania kontrolne, a także dostarczanie i upowszechnianie informacji.36.  Zindywidualizowane usługi przedstawione przez władze hiszpańskie są aktywnymi środkami rynku pracy wchodzącymi w zakres kwalifikowalnych działań określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Władze Hiszpanii szacują łączne koszty tych usług na 4 235 284 EUR, a wydatki na wdrożenie EFG na 168 864 EUR (tj. 3,98 % łącznej kwoty). Hiszpania wnioskuje o przyznanie wkładu z EFG w łącznej wysokości 2 752 935 EUR (65 % łącznych kosztów).Działania | Szacunkowa liczba pracowników objętych działaniem | Szacunkowy koszt na jednego pracownika objętego działaniem (w EUR) | Łączny koszt (EFG i współfinansowanie krajowe) (w EUR) |Zindywidualizowane usługi (art. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1927/2006) |Spotkania, poradnictwo zawodowe i określenie profilu pracowników Información inicial y entrevista en profundidad | 1 072 | 60 | 64 320 |Pomoc w zakresie zwolnień monitorowanych Tutorización para la reinserción y la activación laboral | 750 | 1 400 | 1 050 000 |Intensywna pomoc w poszukiwaniu pracy Apoyo intensivo en la búsqueda de trabajo | 525 | 500 | 262 500 |Szkolenie ogólne i przekwalifikowanie Formación para la recolocación | 375 | 1 664 | 624 000 |Szkolenie w zakresie konkretnych kwalifikacji zawodowych Formación a medida de las necesidades de las empresas | 150 | 2 000 | 300 000 |Warsztaty na temat przedsiębiorczości Talleres de fomento del espiritu empresarial | 225 | 250 | 56 250 |Szkolenie w miejscu pracy Promoción del empleo | 113 | 3 500 | 395 500 |Pomoc w zakresie przedsiębiorczości Tutorización para la creación de empresas | 75 | 2 000 | 150 000 |Wzajemne wsparcie Mentoring y apoyo intergeneracional | 375 | 250 | 93 750 |Środek motywujący do uczestnictwa Ayuda a la participación | 750 | 600 | 450 000 |Środki motywujące w zakresie zwolnień monitorowanych Ayudas a la recolocación | 263 | 1 000 | 263 000 |Środki motywujące w zakresie przedsiębiorczości Ayudas para el autoempleo | 38 | 1 200 | 45 600 |Stypendia stażowe Beca salario | 180 | 700 | 126 000 |Wkład w wydatki na zmianę miejsca zamieszkania Ayudas a la mobilidad geográfica | 53 | 3 500 | 185 500 |Zindywidualizowane usługi razem | 4 066 420 |Wydatki na wdrożenie EFG (art. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1927/2006) |Działania przygotowawcze | 17 864 |Zarządzanie | 103 000 |Dostarczanie i upowszechnianie informacji | 18 000 |Działania kontrolne | 30 000 |Wydatki na wdrażanie EFG razem | 168 864 |Szacunkowe koszty ogółem | 4 235 284 |Wkład z EFG (65 % kosztów łącznych) | 2 752 935 |37.  Hiszpania potwierdza, że opisane powyżej środki uzupełniają działania finansowane z funduszy strukturalnych. Hiszpania zapewni również jasną ścieżkę audytu w odniesieniu do działań finansowanych z EFG i potwierdza, że w odniesieniu do tych działań nie ubiegano się o żadne inne finansowanie UE, ani nie stosowano żadnego innego finansowania UE.38.  Główne cele programów operacyjnych EFS na lata 2007-2013 dla Katalonii to promowanie przedsiębiorczości, promowanie wśród pracowników uczenia się przez całe życie oraz zmniejszanie ryzyka przedwczesnego zakończenia nauki; w ramach tych celów skupiono się przede wszystkim na osobach szczególnie podatnych na zagrożenia lub zagrożonych wykluczeniem społecznym, głównie na pracownikach młodych lub powyżej 45 roku życia oraz kobietach i osobach niepełnosprawnych. Mimo iż niektóre środki EFG, zwłaszcza te dotyczące promowania przedsiębiorczości, mogłyby wyglądać podobnie do środków EFS, istnieje jednak różnica: środki EFG charakteryzują się niepowtarzalnością, specjalnymi cechami (odnoszą się do określonego sektora i grupy ludzi) oraz intensywnością, a także są dopasowane do indywidualnych potrzeb. Prowadzenie stałego monitoringu w odniesieniu do działań w ramach EFS i EFG, które mają podobne cele i są skierowane do podobnych odbiorców, pozwoli na uniknięcie nakładania się na siebie środków z EFS i EFG.Termin (terminy), od którego (których) rozpoczęto lub planuje się rozpocząć świadczenie zindywidualizowanych usług dla pracowników objętych zwolnieniami39.  Świadczenie pracownikom objętym zwolnieniami zindywidualizowanych usług ujętych w skoordynowanym pakiecie, o którego współfinansowanie z EFG wnioskuje Hiszpania, rozpoczęło się w dniu 1 grudnia 2009 r. Data ta stanowi zatem początek okresu kwalifikowalności do jakiejkolwiek pomocy, która może być przyznana z EFG.Procedury konsultacji z partnerami społecznymi40.  Konsultacje z partnerami społecznymi przeprowadzono w trakcie przygotowywania skoordynowanego pakietu środków. Proponowany wniosek omówiono w dniu 17 grudnia 2009 r. na jednym z regularnych posiedzeń zarządu Servei de Ocupació de Catalunya. W skład tego zarządu wchodzą związki zawodowe Comisión Obrera Nacional de Cataluña oraz Unión General de Trabajadores, dwie organizacje pracodawców Foment del Treball i PIMEC[10] oraz dwa stowarzyszenia reprezentujące władze miejskie Katalonii, a także inne zainteresowane strony.41.  Władze Hiszpanii potwierdziły, że wymogi dotyczące zwolnień zbiorowych określone w prawie krajowym i prawie wspólnotowym zostały spełnione.Informacje o działaniach, które są wymagane zgodnie z prawem krajowym lub zgodnie z układami zbiorowymi42.  Jeżeli chodzi o spełnienie kryteriów określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006, władze hiszpańskie we wniosku:43.  potwierdziły, że wkład finansowy z EFG nie zastępuje środków, za które zgodnie z prawem krajowym lub umowami zbiorowymi odpowiedzialne są przedsiębiorstwa;44.  udowodniły, że działania te mają na celu udzielenie pomocy poszczególnym pracownikom i nie zostaną wykorzystane w celu przeprowadzenia restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów gospodarki;45.  potwierdziły, że działania kwalifikowalne, o których mowa w pkt 20-22 powyżej, nie są objęte pomocą z innych wspólnotowych instrumentów finansowych.Systemy zarządzania i kontroli46.  Hiszpania poinformowała Komisję, że zarządzanie i nadzór nad wkładem finansowym będą leżeć w gestii tych samych organów, które są odpowiedzialne za zarządzanie i nadzór nad EFS. Servei d'Ocupació de Catalunya będzie instytucją pośredniczącą dla instytucji zarządzającej.Finansowanie47.  Na podstawie wniosku złożonego przez Hiszpanię proponowany wkład z EFG w skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług wynosi 2 752 935 EUR, co stanowi 65 % łącznych kosztów. Przydział środków, o jaki występuje Komisja z funduszu, opiera się na informacjach udostępnionych przez Hiszpanię.48.  Biorąc pod uwagę maksymalną dopuszczalną wysokość wkładu finansowego z EFG zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 oraz zakres możliwości dokonania przesunięć środków, Komisja wnosi o uruchomienie środków z EFG na łączną kwotę, o której mowa powyżej, w ramach działu 1a ram finansowych.49.  Po udzieleniu pomocy we wnioskowanej wysokości do dyspozycji pozostanie w dalszym ciągu ponad 25 % maksymalnej rocznej kwoty zarezerwowanej dla EFG do wykorzystania na przydział środków w ostatnich czterech miesiącach roku, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006.50.  Składając niniejszy wniosek o uruchomienie środków z EFG, Komisja rozpoczyna uproszczoną procedurę rozmów trójstronnych, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r., celem uzyskania zgody obydwu organów władzy budżetowej co do konieczności wykorzystania EFG oraz wymaganej kwoty. Komisja zwraca się do organu władzy budżetowej, który jako pierwszy osiągnie porozumienie w sprawie projektu wniosku o uruchomienie środków na odpowiednim szczeblu politycznym, o poinformowanie o swoich zamiarach drugiego organu władzy budżetowej i Komisji. W przypadku braku zgody jednego z tych organów zwołane zostanie formalne spotkanie trójstronne.51.  Komisja przedstawi oddzielnie wniosek o przesunięcie tych środków w celu zapisania w budżecie na 2010 r. szczegółowych środków na zobowiązania i środków na płatności, zgodnie z wymogami pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r.Źródła środków na płatności52.  W aktualnym stanie wdrożenia przewiduje się, że środki na płatności dostępne w 2010 r. w ramach pozycji w budżecie 01.0404 „Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji — Program na rzecz przedsiębiorczości i innowacji” nie zostaną w pełni wykorzystane w tym roku.53.  Wskazana pozycja obejmuje wydatki związane z wdrożeniem instrumentu finansowego tego programu, którego głównym celem jest ułatwienie dostępu MŚP do finansowania. Stwierdzono różnicę w czasie między datą przekazania środków na rachunki powiernicze zarządzane przez Europejski Fundusz Inwestycyjny i datą wypłacenia ich beneficjentom. Kryzys finansowy wywarł istotny wpływ na prognozy w zakresie wypłat w 2010 r. W konsekwencji, aby uniknąć nadwyżek na rachunkach powierniczych, metodyka obliczania środków na płatności została zmieniona, z uwzględnieniem spodziewanych wypłat. Kwota 2 752 935 EUR może zostać zatem udostępniona do transferu.WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. (wniosek EGF/2010/002 ES/Cataluña automoción)PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami[11], w szczególności jego pkt 28,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji[12], w szczególności jego art. 12 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej[13],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.(2) Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników zwolnionych na skutek globalnego kryzysu finansowego i gospodarczego.(3) Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić środki z EFG w ramach rocznego pułapu 500 mln EUR.(4) W dniu 29 stycznia 2010 r. Hiszpania przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w 23 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 29 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (produkcja pojazdów samochodowych, przyczep i naczep) w regionie według klasyfikacji NUTS II Katalonia (ES51) i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 26 kwietnia 2010 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 2 752 935 EUR.(5) Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Hiszpanię.STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1W ogólnym budżecie Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), aby udostępnić kwotę 2 752 935 EUR w formie środków na zobowiązania i na płatności.Artykuł 2Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli/Strasburgu dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.[2] Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.[3] Rozporządzenie (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U. C 393 z 30.12.2006, s. 1).[4] Zgodnie z art. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1927/2006.[5] „Reakcja na kryzys w europejskim przemyśle motoryzacyjnym” COM(2009)104.[6] DG ds. Przedsiębiorstw: „Wpływ kryzysu gospodarczego na główne sektory w UE – przemysł wytwórczy i budownictwo” (Impact of the economic crisis on key sectors of the EU – the case of the manufacturing and construction industries). Aktualizacja w czerwcu 2009 r.(http://ec.europa.eu/enterprise/newsroom/cf/itemshortdetail.cfm?item_id=3437).[7] Kategorie na podstawie jednocyfrowego Międzynarodowego Standardu Klasyfikacji Zawodów (ISCO-88).[8] Kategorie na podstawie Międzynarodowej Standardowej Klasyfikacji Kształcenia (ISCED-97).[9] Micro, petita i mitjana empresa de Catalunya (PIMEC).[10] Micro, petita i mitjana empresa de Catalunya (PIMEC).[11] Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.[12] Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.[13] Dz.U. C […] z […], s. […].


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 387 final
            2017/0166(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej konwencji Rady Europy w sprawie zwalczania manipulacji rozgrywkami sportowymi w odniesieniu do kwestii niezwiązanych z prawem karnym materialnym i ze współpracą wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Ustawianie wyników zawodów sportowych uznaje się powszechnie za jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla współczesnego sportu. Takie działanie narusza wartości propagowane przez sport, takie jak uczciwość, fair play oraz szacunek dla innych. Wiąże się z ryzykiem stopniowego odchodzenia fanów i kibiców od zorganizowanych form sportu. Ponadto ustawianie wyników zawodów sportowych wiąże się często z funkcjonowaniem zorganizowanych siatek przestępczych działających na skalę światową. Jest to problem, który stał się obecnie priorytetem dla organów publicznych, ruchu sportowego i organów ścigania na całym świecie. Aby odnieść się do tych wyzwań, latem 2012 r. Rada Europy zaprosiła strony Europejskiej konwencji kulturalnej do rozpoczęcia negocjacji dotyczących konwencji Rady Europy w celu walki z manipulowaniem wynikami sportowymi. Negocjacje rozpoczęły się w październiku 2012 r. podczas pierwszego posiedzenia grupy redakcyjnej Rady Europy.

               W dniu 13 listopada 2012 r. Komisja przyjęła „zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję Europejską do uczestnictwa w imieniu Unii Europejskiej w negocjacjach w sprawie międzynarodowej konwencji Rady Europy w celu walki z manipulowaniem wynikami sportowymi”
                  1
               . Zalecenie Komisji przekazano Grupie Roboczej Rady ds. Sportu w dniu 15 listopada 2012 r. Po przeprowadzeniu dyskusji na forum Grupy Roboczej Rady Rada podzieliła projekt decyzji Rady na dwie oddzielne decyzje z uwagi na dodanie przez Radę materialnych podstaw prawnych, w tym podstawy prawnej mającej swoje źródło w części 3 tytuł V TFUE
                  2
               . W dniu 10 czerwca 2013 r. Rada przyjęła pierwszą z tych decyzji, która dotyczyła kwestii związanych z zakładami sportowymi
                  3
               . Druga decyzja w sprawie kwestii dotyczących współpracy w sprawach karnych i współpracy policyjnej została przyjęta przez Radę w dniu 23 września 2013 r.
                  4
               .

               W dniu 9 lipca 2014 r. Delegaci Ministrów Rady Europy przyjęli konwencję w sprawie zwalczania manipulacji rozgrywkami sportowymi
                  5
               . Konwencja została otwarta do podpisu w dniu 18 września 2014 r. podczas konferencji ministrów właściwych do spraw sportu państw Rady Europy. Zgodnie z art. 32 ust. 1 konwencji konwencja jest otwarta do podpisu przez Unię Europejską. Od tego czasu konwencję podpisało wiele stron, w tym szereg państw członkowskich.

               W dniu 2 marca 2015 r. Komisja przedstawiła Radzie swoje wnioski dotyczące decyzji Rady w sprawie podpisania konwencji w imieniu Unii Europejskiej: (i) wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej konwencji w odniesieniu do kwestii związanych z prawem karnym materialnym i ze współpracą wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych (COM(2015)86) w oparciu o art. 82 ust. 1 i art. 83 ust. 1 TFUE; oraz (ii) wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej konwencji w odniesieniu do kwestii niezwiązanych z prawem karnym materialnym i ze współpracą wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych (COM(2015)84) w oparciu o art. 114 i art. 165 TFUE. Uzasadnienia tych wniosków Komisji zawierały szczegółową analizę kompetencji w odniesieniu do konwencji. Wnioski Komisji były po raz ostatni przedmiotem dyskusji na forum Coreperu w dniach 11 i 20 listopada 2015 r. Na tym etapie Prezydencja stwierdziła, że prace nad przedmiotowym dossier nie będą się posuwać dalej dopóki wszystkie delegacje nie wyrażą zgody.

               W kontekście powyższego Unia nie podpisała jeszcze konwencji. Komisja jest zdania, że doprowadzenie do podpisania tej konwencji powinno stanowić jedno z działań Unii na rzecz udziału w zwalczaniu ustawiania wyników zawodów sportowych, w powiązaniu z innymi narzędziami, takimi jak planowana inicjatywa Komisji w zakresie ustawiania wyników zawodów sportowych w związku z zakładami sportowymi opracowana zgodnie z treścią komunikatu Komisji z 2012 r. w sprawie gier hazardowych on-line
                  6
               , działalność unijnej grupy ekspertów ds. ustawiania wyników zawodów sportowych oraz działania przygotowawcze i projekty dotyczące problematyki ustawiania wyników zawodów sportowych
                  7
               .

               Niniejszy wniosek dotyczy instrumentu prawnego w spawie zawarcia umowy.

               2.
                     UMOWA

               Zgodnie z art. 1 konwencji służy ona „zwalczaniu manipulacji zawodami sportowymi w celu zapewnienia ochrony uczciwości sportu oraz etyki sportowej zgodnie z zasadą autonomii sportu”. Nadrzędnym celem konwencji jest zatem „ochrona uczciwości zawodów sportowych oraz etyki sportowej”. Konwencja realizuje ten cel za pomocą szeregu środków służących zapobieganiu przypadkom manipulacji zawodami sportowymi, ich wykrywaniu i karaniu. Z tego względu konwencja wspiera również współpracę międzynarodową oraz ustanawia mechanizm monitorowania w celu zapewnienia, aby stosowano się do jej postanowień.

               Tym samym konwencja urzeczywistnia wieloaspektowe podejście do problemu manipulacji zawodami sportowymi. Oznacza to również, że środki, które należy wprowadzić, mają różny charakter i wywierają wpływ na różne dziedziny prawa, przy czym największy nacisk położono na aspekt prewencyjny
                  8
               . Inne dziedziny prawa, do których odnosi się konwencja, to prawo karne materialne, współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, ochrona danych oraz przepisy regulujące kwestie związane z zakładami sportowymi.

               Większość postanowień dotyczących działań prewencyjnych zawarto w rozdziale II i III konwencji
                  9
               , a w rozdziale III określono szereg postanowień służących usprawnieniu wymiany informacji między wszystkimi zainteresowanymi stronami.

               Środki związane z usługami zakładów sportowych mogą poruszać aspekty swobód rynku wewnętrznego, w tym prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, w zakresie, w jakim operatorzy zakładów sportowych prowadzą działalność gospodarczą. Odnosząc się w szczególności do art. 3 ust. 5 lit. a) i art. 11 konwencji, definicja „nielegalnych zakładów sportowych” obejmuje wszystkie zakłady sportowe, w przypadku których ich rodzaj lub operator je oferujący nie otrzymał zezwolenia na mocy przepisów prawa właściwego w jurysdykcji państwa będącego stroną konwencji, w którym hazardzista się znajduje. Termin „prawo właściwe” obejmuje również przepisy prawa UE. Oznacza to konieczność wzięcia pod uwagę także wszelkich praw przysługujących na mocy prawa UE oraz uwzględnienia faktu, że prawo krajowe państw członkowskich musi być zgodne z prawem UE, w szczególności w odniesieniu do przepisów dotyczących rynku wewnętrznego.

               W art. 9–11 przewidziano natomiast środki, których zastosowanie może przyczynić się do częściowego zbliżenia przepisów w tym zakresie. Na przykład w art. 9 konwencji przedstawiono orientacyjny wykaz środków, które odpowiednie organy regulacyjne ds. zakładów sportowych mogą „w stosownych przypadkach” zastosować w celu zwalczania manipulacji zawodami sportowymi na potrzeby zakładów sportowych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 konwencji „każda ze Stron przyjmuje wszelkie środki ustawodawcze lub inne środki, jakie uzna za konieczne w celu zapobieżenia wystąpieniu konfliktu interesów oraz w celu przeciwdziałania niewłaściwemu wykorzystywaniu informacji wewnętrznych przez osoby fizyczne lub prawne zaangażowane w oferowanie zakładów sportowych (...)” (podkreślenie własne). Art. 10 ust. 3 konwencji, którego celem jest ustanowienie obowiązków sprawozdawczych, stanowi: „każda ze Stron przyjmuje środki ustawodawcze lub inne środki, które uzna za konieczne w celu zobowiązania operatorów zakładów sportowych do niezwłocznego zgłaszania nieprawidłowych lub podejrzanych zakładów organowi regulacyjnemu ds. zakładów sportowych (...)” (podkreślenie własne). Postanowienia art. 11 konwencji dotyczące nielegalnych zakładów sportowych przyznają stronom konwencji jeszcze większy zakres swobody w tym zakresie. Zgodnie z treścią artykułu: „każda ze Stron analizuje najwłaściwsze metody zwalczania operatorów oferujących nielegalne zakłady sportowe i rozważa przyjęcie, zgodnie z przepisami prawa właściwego w danej jurysdykcji, m.in. następujących środków (...)”.

               Z przedstawionych powyżej informacji wynika, że postanowienia art. 9, art. 10 ust. 1 i ust. 3 konwencji zapewniają możliwość harmonizacji przepisów zgodnie z art. 114 TFUE w zakresie, w jakim operatorzy zakładów sportowych prowadzą działalność gospodarczą. W art. 11, którego brzmienie jest jeszcze bardziej elastyczne, także przewidziano możliwość pewnego zbliżenia przepisów, przez co można uznać, że również ten artykuł jest objęty przepisami art. 114 TFUE dotyczącymi ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego.

               Ponadto postanowienia art. 11 konwencji mogą również wywierać wpływ na usługi świadczone przez operatorów z państw trzecich. Przedmiotowe środki, które dotyczą bezpośrednio „udostępniania” takich usług, mogą być objęte wspólną polityką handlową Unii zgodnie z art. 207 TFUE.

               Rozdział IV dotyczy prawa karnego i współpracy w obszarze egzekwowania prawa (art. 15–18). W art. 15 konwencji nie przewidziano ogólnej odpowiedzialności karnej z tytułu manipulowania zawodami sportowymi, lecz jedynie w związku z niektórymi formami takiego manipulowania (wiążącymi się z korupcją, wymuszeniem lub oszustwem). Art. 16 dotyczy prania pieniędzy. Na szczeblu unijnym kwestie związane z praniem pieniędzy zostały uregulowane przepisami decyzji ramowej Rady 2001/500/WSiSW
                  10
                oraz przepisami dyrektywy 2014/42/UE
                  11
               . Postanowienia art. 16 ust. 3 konwencji podlegają kompetencji UE i są objęte przepisami art. 114 TFUE (dyrektywa 2005/60/WE w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu)
                  12
               . Postanowienia zawarte w rozdziale V dotyczącym jurysdykcji, postępowania karnego i środków egzekucyjnych oraz w rozdziale VI dotyczącym sankcji i powiązanych z nimi środków uzupełniają postanowienia z zakresu prawa karnego materialnego zawarte w art. 15–18 konwencji. Art. 19 konwencji (jurysdykcja) zawiera dodatkowe postanowienia dotyczące ustanawiania przepisów karnych. W art. 20, 21 i 25 konwencji (czynności w ramach postępowania przygotowawczego, środki zabezpieczające, zajęcie i konfiskata) przedstawiono środki proceduralne w postępowaniu karnym, które mogą być objęte przepisami art. 82 ust. 2 TFUE (lit. a) i b)).

               Rozdział VII dotyczy międzynarodowej współpracy sądowej oraz współpracy międzynarodowej w innych kwestiach. Należy podkreślić, że w konwencji nie ustanowiono żadnego systemu prawnego zastępującego obowiązujące obecnie przepisy, dlatego też pozostaje ona bez uszczerbku dla już istniejących instrumentów prawnych w obszarze wzajemnej pomocy w sprawach karnych i ekstradycji
                  13
               . W tym obszarze ustanowiono już kompleksowy zbiór instrumentów obowiązujących na szczeblu europejskim, które ułatwiają współpracę wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych i które miałyby zastosowanie w przypadku stosowania różnych metod ustawiania wyników zawodów sportowych albo w przypadku kryminalizacji ustawiania wyników zawodów sportowych jako nowego rodzaju przestępstwa w ramach krajowego porządku prawnego państw członkowskich
                  14
               . Opisane kwestie są przedmiotem art. 26 konwencji.

               Wnioski

               Niektóre rodzaje przestępstw nie są obecnie objęte przepisami art. 83 ust. 1 TFUE. Unia posiada kompetencje w odniesieniu do pozostałych rodzajów przestępstw, ale kompetencje wyłączne tylko w odniesieniu do dwóch artykułów – art. 11 (w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do usług świadczonych przez podmioty z państw trzecich oraz usług świadczonych na rzecz podmiotów w państwach trzecich) oraz art. 14 dotyczącego ochrony danych (częściowo)
                  15
               . Pozostałe kompetencje są kompetencjami dzielonymi lub kompetencjami „wspomagającymi”.

               3.PODSTAWA PRAWNA DECYZJI, KTÓREJ DOTYCZY WNIOSEK

               3.1. Materialna podstawa prawna

               Jeżeli chodzi o podstawę prawną wniosku, istnieje ugruntowane orzecznictwo, zgodnie z którym wyboru podstawy prawnej dla środka UE należy dokonywać w oparciu o obiektywne czynniki podlegające kontroli sądowej; należą do nich cel i treść środka
                  16
               . Jeżeli analiza środka unijnego wykaże, że służy on realizacji dwóch celów lub że składa się z dwóch elementów, i jeżeli jeden z tych celów/elementów zostanie uznany za główny lub przeważający cel lub element, podczas gdy drugi jedynie za pomocniczy, taki środek należy ustanowić w oparciu o jedną podstawę prawną, tj. w oparciu o podstawę właściwą dla głównego lub przeważającego celu lub elementu. W drodze wyjątku w przypadku stwierdzenia, że dany środek służy realizacji szeregu celów, które są ze sobą nierozerwalnie powiązane i z których żaden nie jest drugorzędny ani pośredni względem innego, taki środek należy ustanowić w oparciu o różne właściwe podstawy prawne
                  17
               .

               Za materialne podstawy prawne, które mogą być istotne w tym kontekście, uznaje się: art. 16 TFUE (ochrona danych), art. 82 ust. 1 i 2 TFUE (współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych), art. 83 ust. 1 TFUE (prawo karne materialne), art. 114 TFUE (ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego), art. 165 TFUE (sport) i art. 207 TFUE (wspólna polityka handlowa).

               Ogólnie rzecz biorąc, cel polegający na zwalczaniu manipulacji zawodami sportowymi zawiera elementy działań zapobiegawczych i działań na rzecz współpracy objętych głównie przepisami art. 165 TFUE, a także elementy związane ze współpracą i zbliżaniem przepisów objęte przepisami art. 114 (w przypadku przepisów innych niż przepisy prawa karnego), art. 207 TFUE (w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą dostępu operatorów zakładów sportowych z państw trzecich) i art. 82 ust. 1 oraz art. 83 TFUE (w kwestiach karnych).

               Jeżeli chodzi o usługi zakładów sportowych, mogą one podlegać przepisom art. 114 i art. 207 TFUE w zależności od tego, czy mają one charakter „wewnątrzunijny”, czy też nie. Wydaje się, że aspekt związany z rynkiem wewnętrznym jest silniej zaznaczony w konwencji rozumianej jako całość, natomiast aspekt dotyczący wspólnej polityki handlowej wydaje się występować jedynie w art. 11 konwencji. Jednak nawet w przypadku, gdyby art. 207 TFUE nie został wskazany i uznany za pomocniczy względem aspektów związanych z rynkiem wewnętrznym, państwa członkowskie nie posiadają kompetencji w kwestii istotnych aspektów związanych ze wspólną polityką handlową.

               Jeżeli chodzi o ochronę danych, problematyka ta nie stanowi głównego przedmiotu konwencji, a postanowienia w tym zakresie mają wyłącznie dodatkowy charakter. Obecnie w wielu konwencjach Rady Europy przypomina się o konieczności zapewnienia ochrony danych, nawet jeżeli obowiązki w tym zakresie zostały już ustanowione w innych konwencjach (takich jak konwencja nr 108 o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych), ponieważ strony poszczególnych konwencji mogą nie być identyczne.

               W związku z powyższym za główne materialne podstawy prawne uznaje się art. 82 ust. 1, art. 83 ust. 1, art. 114 i art. 165 TFUE, co pozwoli UE na wykonywanie jej kompetencji w odniesieniu do całości konwencji (z wyjątkiem tych elementów, w przypadku których UE nie posiada kompetencji).

               Ze względu na to, że w obrębie konwencji powiązanych jest ze sobą wiele obszarów prawnych oraz z uwagi na fakt, że w konwencji odniesiono się do kompetencji, które mogą być kompetencjami wyłącznymi UE, oraz do kompetencji nieprzyznanych UE, nie jest możliwe, aby Unia lub państwa członkowskie zawarły konwencję osobno.

               3.2. Proceduralna podstawa prawna

               Art. 218 ust. 6 TFUE stanowi, że Rada, na wniosek negocjatora, przyjmuje decyzję w sprawie zawarcia umowy.

               Art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE stanowi, że w przypadku gdy „umowa dotyczy dziedzin, do których stosuje się zwykłą procedurę ustawodawczą”, Rada przyjmuje decyzję w sprawie zawarcia umowy po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

               Jak wykazano powyżej, konwencja w sprawie zwalczania manipulacji rozgrywkami sportowymi obejmuje dziedziny, do których stosuje się zwykłą procedurę ustawodawczą.

               Ponadto decyzja Rady w sprawie zawarcia umowy podlega głosowaniu większością kwalifikowaną zgodnie z art. 218 ust. 8 TFUE.

               3.3
                     Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinny być art. 114 i art. 165 TFUE w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE.

               2017/0166 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej konwencji Rady Europy w sprawie zwalczania manipulacji rozgrywkami sportowymi w odniesieniu do kwestii niezwiązanych z prawem karnym materialnym i ze współpracą wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 i 165, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  18
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Postanowienia dotyczące działań zapobiegawczych zawarto głównie w rozdziałach II i III konwencji
                  19
               . Postanowienia te mogą potencjalnie być objęte w całości lub w dużej części art. 165 TFUE. Należy wspomnieć, że art. 165 TFUE dotyczy jedynie kompetencji wspomagających, co oznacza, że wyklucza się wszelkie środki harmonizujące i nie zastępuje kompetencji państw członkowskich w danej dziedzinie
                  20
               .

               (2)Pozostałe środki, w szczególności art. 9, art. 10 ust. 1 i 3, art. 11 konwencji, przewidują pewne ograniczone zbliżenie przepisów, które może zostać objęte przepisami art. 114 TFUE.

               (3)Postanowienia art. 11 konwencji mogą również wywierać wpływ na usługi świadczone przez operatorów z państw trzecich. Przedmiotowe środki, które dotyczą bezpośrednio „udostępniania” takich usług, są objęte wspólną polityką handlową (art. 207 TFUE). Państwa członkowskie nie posiadają kompetencji w kwestii istotnych aspektów związanych ze wspólną polityką handlową.

               (4)Postanowienia art. 14 dotyczącego ochrony danych podlegają kompetencji Unii zgodnie z art. 16 TFUE i mają również charakter wyłączny.

               (5)Unia Europejska popiera konwencję Rady Europy w sprawie zwalczania manipulacji rozgrywkami sportowymi, ponieważ wnosi ona wkład w działania Unii Europejskiej na rzecz walki z manipulowaniem wynikami sportowymi w celu zapewnienia ochrony uczciwości takich rozgrywek oraz etyki sportowej zgodnie z zasadą autonomii sportu.

               (6)Zgodnie z decyzją Rady [...] z dnia [...] konwencja Rady Europy w sprawie zwalczania manipulacji rozgrywkami sportowymi podpisana przez [...] w dniu [...], z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (7)Niektóre postanowienia konwencji dotyczą prawa karnego materialnego oraz współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, a zatem są objęte zakresem części 3 tytułu V TFUE. Osobna decyzja dotycząca tych postanowień ma zostać przyjęta przez Radę równolegle do niniejszej decyzji.

               (8)Konwencja powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zawarta zostaje w imieniu Unii konwencja Rady Europy w sprawie zwalczania manipulacji rozgrywkami sportowymi.

               Tekst Konwencji dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do złożenia, w imieniu Unii Europejskiej, instrumentu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 32 konwencji, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na związanie się postanowieniami konwencji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  COM(2012)655 final.

                     (2)
                  Komisja wydała oświadczenie w sprawie protokołu Rady, w którym sprzeciwiła się wprowadzeniu materialnej podstawy prawnej – zob. dokument Rady nr 10509/13.

                     (3)
                  Decyzja Rady 2013/304/UE z dnia 10 czerwca 2013 r. upoważniająca Komisję Europejską do uczestnictwa w imieniu Unii Europejskiej w negocjacjach w sprawie międzynarodowej konwencji Rady Europy w celu walki z manipulowaniem wynikami sportowymi, z wyłączeniem kwestii dotyczących współpracy w sprawach karnych i współpracy policyjnej, Dz.U. L 170 z 22.6.2013, s. 62.

                     (4)
                  Decyzja Rady upoważniająca Komisję Europejską do uczestnictwa w imieniu Unii Europejskiej w negocjacjach w sprawie międzynarodowej konwencji Rady Europy w celu walki z manipulowaniem wynikami sportowymi w zakresie kwestii dotyczących współpracy w sprawach karnych i współpracy policyjnej, dokument Rady nr 10180/13.

                     (5)
                  Przeciwko konwencji opowiedziała się Malta, składając w dniu 11 lipca 2014 r. wniosek do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie opinii w sprawie konwencji zgodnie z art. 218 ust. 11 TFUE (opinia 1/14).

                     (6)
                  http://ec.europa.eu/growth/sectors/gambling_pl

                     (7)
                  Na przykład ostatnio: http://ec.europa.eu/dgs/home-affairs/financing/fundings/security-and-safeguarding-liberties/other-programmes/cooperation-between-public-private/index_en.htm

                     (8)

                        Działania prewencyjne są przedmiotem rozdziału II i III oraz art. 27 i 28 konwencji.

                     (9)
                  Zob. także art. 27 i 28 konwencji obejmujące ogólne zagadnienia w zakresie współpracy.

                     (10)
                  Decyzja ramowa Rady 2001/500/WSiSW w sprawie prania brudnych pieniędzy oraz identyfikacji, wykrywania, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa, Dz.U. L 182 z 5.7.2001, s. 1.

                     (11)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej.

                     (12)
                  W dyrektywie ustanowiono ramy służące zapewnieniu ochrony solidności, uczciwości i stabilności instytucji kredytowych i finansowych oraz zaufania do całego systemu finansowego przed zagrożeniami związanymi z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu.

                     (13)
                  §21 sprawozdania wyjaśniającego.

                     (14)
                  Akt Rady z dnia 29 maja 2000 r. ustanawiający Konwencję o wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej, Dz.U. C 197 z 12.7.2000, s. 1; decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, Dz.U. L 190 z 18.7.2002, s. 1; decyzja ramowa Rady 2003/577/WSiSW w sprawie wykonania w Unii Europejskiej postanowień o zabezpieczeniu mienia i środków dowodowych, Dz.U. L 196 z 2.8.2003, s. 45; decyzja ramowa Rady 2006/783/WSiSW w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do nakazów konfiskaty; decyzja ramowa Rady 2008/978/WSiSW w sprawie europejskiego nakazu dowodowego, Dz.U. L 350 z 30.12.2008; decyzja ramowa Rady 2009/948/WSiSW w sprawie zapobiegania konfliktom jurysdykcji w postępowaniu karnym i w sprawie rozstrzygania takich konfliktów, Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 42; dyrektywa 2014/41/UE w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych, Dz.U. L 130 z 1.5.2014, s. 1; dyrektywa 2014/42/UE w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej, Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 39.

                     (15)
                  Odnośne akty ustawodawcze mogą obejmować dyrektywę 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31), rozporządzenie (WE) nr 45/2001 o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1) oraz decyzję ramową 2008/977/WSiSW w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych (Dz.U. L 350 z 30.12.2008, s. 60).

                     (16)
                  Sprawa C-377/12 Komisja przeciwko Radzie, pkt 34.

                     (17)
                  Ibid., pkt 34 wyroku.

                     (18)
                  Dz.U. C  z , s. .

                     (19)
                  Zob. jednak także art. 27 i 28 dotyczące współpracy poza obszarem spraw kryminalnych.

                     (20)
                  Zob. art. 2 ust. 5 TFUE.


Ważna informacja prawna

|

52007SC0394

Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód - Projekt wspólnego stanowiska Wspólnoty  /* SEC/2007/0394 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 28.3.2007SEK(2007) 394 wersja ostatecznaProjektDECYZJI WSPÓLNEGO KOMITETU EOGzmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód- Projekt wspólnego stanowiska Wspólnoty - (przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1. Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera szczegółowe postanowienia dotyczące współpracy pomiędzy Wspólnotą a państwami EFTA należącymi do EOG w dziedzinach poza czterema swobodami.2. Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG zmierza do zmiany Protokołu 31 w celu rozszerzenia współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów. Projekt ustanawia ramy współpracy i określa zasady pełnego udziału państw EFTA należących do EOG we wspólnotowych programach i działaniach we wspomnianej dziedzinie z mocą od dnia 1 stycznia 2007 r., uwzględniając w Protokole następującą decyzję:-  32006 D 1926 : decyzja nr 1926/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiająca program działań Wspólnoty w dziedzinie polityki ochrony konsumentów (2007–2013) (Dz.U. L 404 z 30.12.2006, str. 39).3. Artykuł 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania porozumienia EOG stanowi, że stanowisko Wspólnoty wobec takich decyzji ustala Rada na wniosek Komisji.4. Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG przedkłada się do zatwierdzenia Radzie; po zatwierdzeniu Komisja, w najbliższym możliwym terminie, przedstawi Wspólnemu Komitetowi EOG stanowisko Wspólnoty.ProjektDECYZJI WSPÓLNEGO KOMITETU EOGzmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza zakresem czterech swobódWSPÓLNY KOMITET EOG,uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 86 i 98,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr …/… z dnia … r.[1].(2) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu uwzględnienia w Protokole decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1926/2006/WE z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiającej program działań Wspólnoty w dziedzinie polityki ochrony konsumentów (2007–2013)[2].(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony w celu umożliwienia tej ozszerzonej współpracy począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W art. 6 Protokołu 31 do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:1. Po ust. 3 wprowadza się następujący ustęp:‘3a. Państwa EFTA od dnia 1 stycznia 2007 r. uczestniczą w następujących programach:- 32006 D 1926 : decyzja nr 1926/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiająca program działań Wspólnoty w dziedzinie polityki ochrony konsumentów (2007-2013) (Dz.U. L 404 z 30.12.2006, str. 39).’2. Tekst ust. 4 zastępuje się tekstem w brzmieniu:‘Państwa EFTA wnoszą finansowy wkład do działań określonych w ust. 3 i 3a, zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Porozumienia.’3. Tekst ust. 5 zastępuje się tekstem w brzmieniu:‘Od rozpoczęcia współpracy w działaniach określonych w ust. 3 i 3a, państwa EFTA uczestniczyć będą w pełni w pracach komitetów WE i innych organów, które pomagają Komisji w zarządzaniu tymi działaniami lub w ich rozwoju.’Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia*.Decyzja obowiązuje od dnia 1 stycznia 2007 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Wspólnego Komitetu EOGPrzewodniczącySekretarzeWspólnego Komitetu EOG [1] Dz.U. L z […], str. […].[2] Dz.U. L 404 z 30.12.2006, str. 39.* [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


Ważna informacja prawna

|

52009PC0311

Wniosek decyzja Rady ustalająca wysokość wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju (2. rata za 2009 r.)  /* COM/2009/0311 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 24.6.2009KOM(2009) 311 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYustalająca wysokość wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju (2. rata za 2009 r.)UZASADNIENIEUmowa wewnętrzna i rozporządzenie finansowe dotyczące 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) przewidują nową procedurę wezwań do wniesienia wkładów, przekazywanych przez państwa członkowskie w celu finansowania EFR. Zgodnie z art. 157 rozporządzenia finansowego nowa procedura ma zastosowanie po raz pierwszy w odniesieniu do wkładów wpłacanych w ramach roku budżetowego 2009 („N+2” w rozumieniu rezerwy na wydatki nieprzewidziane).Zgodnie z art. 57 ust. 3 rozporządzenia finansowego niniejszy wniosek dotyczy:-  kwoty drugiej raty wkładu na rok budżetowy 2009 („n+1” w rozumieniu stałych procedur określonych w tym artykule);Zgodnie z art. 57 ust. 7 rozporządzenia finansowego w przypadku każdej z tych kwot określa się kwotę, którą zarządza z Komisja i kwotę, którą zarządza EBI.Zgodnie z art. 145 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR EBI przesłał Komisji swoje zaktualizowane szacunki dotyczące zobowiązań i płatności w odniesieniu do instrumentów, którymi zarządza.Zgodnie z art. 57 ust. 3 rozporządzenia finansowego Rada musi podjąć decyzję w sprawie tego wniosku nie później niż w terminie 21 dni kalendarzowych od przedstawienia wniosku przez Komisję, a państwa członkowskie muszą wpłacić drugą ratę swoich wkładów nie później niż w terminie 21 dni kalendarzowych od dnia powiadomienia ich o decyzji Rady.Artykuł 58 ust. 2 rozporządzenia finansowego stanowi, że wezwania do wniesienia wkładu w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR, jedną po drugiej. W przypadku wezwań, o których mowa w niniejszym wniosku, chodzi więc o kwoty określone dla 9. EFR.Ponadto art. 60 ust. 1 rozporządzenia finansowego stanowi, że w przypadku nieprzekazania raty wkładu przed upłynięciem terminu, dane państwo członkowskie zobowiązane jest zapłacić odsetki od niewpłaconej kwoty, zgodnie z zasadami określonymi w tym artykule.WniosekDECYZJA RADYustalająca wysokość wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju (2. rata za 2009 r.)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając Umowę wewnętrzną zawartą między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między Państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz przydziału pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE[1], w szczególności jego art. 10 ust. 1,uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z Umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE[2], w szczególności jej art. 7,uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 18 lutego 2008 r. mające zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym w sprawie 10. EFR”)[3] w szczególności jego art. 57 i art. 58 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji[4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Artykuł 58 ust. 2 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (zwanego dalej „EFR”) stanowi, że wezwania do wniesienia wkładu w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR. Należy zatem wezwać do wpłacenia wkładów określonych w ramach 9. EFR.(2) Zgodnie z art. 145 akapit pierwszy rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR Europejski Bank Inwestycyjny przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki dotyczące zobowiązań i płatności w odniesieniu do instrumentów, którymi zarządza.(3) Zgodnie z art. 157 rozporządzenia finansowego w sprawie 10. EFR procedura określona w art. 57-61 tego rozporządzenia ma zastosowanie po raz pierwszy w odniesieniu do wkładów w roku budżetowym 2009. Zgodnie z tą procedurą Komisja przedstawia wniosek określający kwotę drugiej raty wkładów na 2009 r. Rada musi podjąć decyzję w sprawie tego wniosku nie później niż w terminie 21 dni kalendarzowych od przedstawienia wniosku przez Komisję, a państwa członkowskie muszą przekazać drugą ratę swoich wkładów nie później niż 21 dni kalendarzowych od dnia powiadomienia ich o decyzji Rady.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Wkłady, które państwa członkowskie przekazują Komisji i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu w ramach drugiej raty za 2009 r. do celów finansowania EFD przedstawiono w tabeli w załączniku do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia jej przyjęcia.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich przekazujących wkłady na rzecz 9. EFR.Sporządzono w BrukseliW imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKDruga rata wkładów na 2009 r. (w euro)Państwa członkowskie | % | Do EBI | Do Komisji | OGÓŁEM |Niemcy | 23,36 | 21 024 000 | 256 960 000 | 277 984 000 |Belgia | 3,92 | 3 528 000 | 43 120 000 | 46 648 000 |Dania | 2,14 | 1 926 000 | 23 540 000 | 25 466 000 |Hiszpania | 5,84 | 5 256 000 | 64 240 000 | 69 496 000 |Francja | 24,30 | 21 870 000 | 267 300 000 | 289 170 000 |Grecja | 1,25 | 1 125 000 | 13 750 000 | 14 875 000 |Irlandia | 0,62 | 558 000 | 6 820 000 | 7 378 000 |Włochy | 12,54 | 11 286 000 | 137 940 000 | 149 226 000 |Luksemburg | 0,29 | 261 000 | 3 190 000 | 3 451 000 |Niderlandy | 5,22 | 4 698 000 | 57 420 000 | 62 118 000 |Portugalia | 0,97 | 873 000 | 10 670 000 | 11 543 000 |Zjednoczone Królestwo | 12,69 | 11 421 000 | 139 590 000 | 151 011 000 |Austria | 2,65 | 2 385 000 | 29 150 000 | 31 535 000 |Finlandia | 1,48 | 1 332 000 | 16 280 000 | 17 612 000 |Szwecja | 2,73 | 2 457 000 | 30 030 000 | 32 487 000 |OGÓŁEM | 100,00 | 90 000 000 | 1 100 000 000 | 1 190 000 000 |[1] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.[2] Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.[3] Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.[4] Dz.U. C … z …, s. …