               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.3.2022
            COM(2022) 117 final
            2022/0082(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca przyjęcia zmian do Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Unia jest stroną Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.
                     11 („umowa”) oraz członkiem Międzynarodowej Organizacji Cukru („ISO”). Decyzją Rady (UE) 2017/2242 z dnia 30 listopada 2017 r.
                     22 oraz decyzją Rady (UE) 2019/2136
                     33 Komisja została upoważniona przez Radę do rozpoczęcia negocjacji z pozostałymi stronami umowy w celu zmodernizowania umowy, a w szczególności w celu wyeliminowania obecnych rozbieżności pomiędzy liczbą głosów i wkładami finansowymi członków, a ich względną pozycją na światowym rynku cukru.

                  Zmianę umowy wynegocjowano, konsultując się z Grupą Roboczą Rady ds. Grup Towarowych (PROBA); zmiana ta należycie odzwierciedla wytyczne negocjacyjne przyjęte przez Radę. Modyfikacje dotyczą następujących trzech obszarów: budżetu administracyjnego i wkładów członków na mocy art. 25; rozszerzenia celów, badań, ocen i działań badawczych, aby umożliwić objęcie innych produktów związanych z cukrem (w szczególności bioetanolu) zakresem art. 1, 32, 33 i 34; oraz zasady mianowania dyrektora wykonawczego na mocy art. 23.

                  Podczas 59. posiedzenia Międzynarodowej Rady ds. Cukru (ISC) w dniu 26 listopada 2021 r. opowiedziała się ona jednogłośnie za zaleceniem członkom Międzynarodowej Organizacji Cukru (ISO) zmiany umowy zgodnie z wynikami negocjacji.

                  Celem niniejszej decyzji Rady jest zatwierdzenie zmian i wyznaczenie osoby lub osób umocowanych do złożenia w wyznaczonym miejscu, w imieniu Unii, powiadomienia o przyjęciu zmiany.

               2.PODSTAWA PRAWNA

                  Zgodnie z art. 207 ust. 4 i art. 218 ust. 6 lit. a) pkt (v) TFUE Komisja, jako negocjator zmian do umowy, powinna przedstawić Radzie wniosek w sprawie przyjęcia zmian do umowy po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

                  Zgodnie z obowiązującymi zasadami dotyczącymi wkładów finansowych na rzecz ISO udział wkładu finansowego Unii pozostał praktycznie taki sam od 1992 r., chociaż światowy rynek cukru, a w szczególności względna pozycja Unii na nim, znacznie zmienił się od tego czasu. W związku z tym Unia ponosi nieproporcjonalnie dużą część kosztów budżetowych
                     44.

                  Po zatwierdzeniu zmiany art. 25 umowy, który reguluje przyjmowanie budżetu administracyjnego i wkłady członków, obliczanie podziału głosów będzie lepiej dostosowane do obecnej sytuacji na światowym rynku cukru. Przewidziano okres przejściowy wynoszący maksymalnie dziesięć lat, w którym roczna zmiana liczby głosów jest ograniczona do 15 % w ciągu pierwszych pięciu lat i do 20 % w ciągu pozostałej części okresu przejściowego. Zmiana metody obliczania spowoduje redukcję liczby głosów do celów budżetowych przydzielonych UE, co z kolei zmniejszy wkład UE na rzecz ISO.

               4.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Zgodnie z art. 44 ust. 1 umowy każdy członek powiadamia depozytariusza o przyjęciu zmiany w terminie ustalonym przez ISC. Zgodnie z harmonogramem uzgodnionym przez ISC członkowie mają czas do dnia 25 listopada 2022 r. na uzyskanie zgody na zmiany zgodnie ze swoimi procedurami konstytucyjnymi. Po uzyskaniu zgody członkowie muszą przedstawić powiadomienie depozytariusza o przyjęciu zmian Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku przed dniem 30 czerwca 2023 r.

               2022/0082 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca przyjęcia zmian do Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) pkt (v),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia jest stroną Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. („umowa”), która została zawarta przez Unię decyzją Rady 92/580/EWG
                  5
               , oraz członkiem Międzynarodowej Organizacji Cukru („ISO”).

               (2)Na podstawie upoważnienia udzielonego decyzjami Rady (UE) 2017/2242
                  6
                i (UE) 2019/2136
                  7
                Komisja, w imieniu Unii, wynegocjowała z innymi członkami ISO pod przewodnictwem Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju zmianę umowy.

               (3)Negocjacje w sprawie zmian do umowy zakończyły się, a brzmienie tekstu umowy zostało zatwierdzone przez Międzynarodową Radę ds. Cukru na jej 57. sesji w listopadzie 2020 r. i 58. sesji w czerwcu 2021 r.

               (4)Wszelkie zmiany uzgodnione podczas negocjacji zostają zalecone członkom ISO przez Międzynarodową Radę ds. Cukru zgodnie z procedurą określoną w art. 44 umowy.

               (5)Decyzją Rady (UE) 2021/1851
                  8
                upoważniono Komisję do głosowania za zaleceniem członkom ISO zmiany umowy w drodze głosowania specjalnego, które odbyło się na 59. posiedzeniu Międzynarodowej Rady ds. Cukru w listopadzie 2021 r. Międzynarodowa Rada ds. Cukru jednomyślnie opowiedziała się za zaleceniem.

               (6)Zgodnie z art. 44 ust. 1 umowy każdy członek ISO powiadamia depozytariusza o przyjęciu zmian.

               (7)Zmiany do umowy powinny zostać zatwierdzone przez Unię,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii zmiany do Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.

               Tekst zmian załączony jest do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Komisja, w imieniu Unii, powiadamia depozytariusza o przyjęciu zmian, jak przewidziano w art. 44 ust. 1 umowy, w celu wyrażenia zgody Unii na związanie się zmienioną umową.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia [...] r.
                  9

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                        OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH

                        FinancSt/10/
                           PSH/cl/830164

                        6.22.2022.1

                        DATA: 01.02.2022

                        1.

                        DZIAŁ:

                        14 20 03 06 Organizacje i porozumienia międzynarodowe

                        ŚRODKI:

                        B2022 5 300 000 EUR

                        2.

                        TYTUŁ:

                        Wniosek dotyczący decyzji Rady dotyczącej przyjęcia zmian do Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.

                        3.

                        PODSTAWA PRAWNA: Art. 207 ust. 4 i art. 218 ust. 6 lit. a) pkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

                        4.

                        CELE:

                        Celem niniejszej decyzji Rady jest zatwierdzenie zmian i wyznaczenie osoby lub osób umocowanych do złożenia w wyznaczonym miejscu, w imieniu Unii, powiadomienia o przyjęciu zmiany zgodnie z art. 44 ust. 1 umowy.

                        Zmiana dotyczy budżetu administracyjnego i wkładów członków (art. 25), rozszerzenia celów, analiz, ocen i działań badawczych umożliwiającego uwzględnienie innych produktów związanych z cukrem (art. 1, 32, 33 i 34) oraz zasady mianowania dyrektora wykonawczego (art. 23).

                        W art. 25 przewidziano w szczególności zmienioną metodę obliczania i skuteczniejszego mechanizmu korekty w celu normalizacji udziału UE w kosztach budżetowych i odpowiedzialności UE w ramach ISO.

                        5.

                        SKUTKI FINANSOWE

                        OKRES 12 MIESIĘCY

                           (w mln EUR)

                        BIEŻĄCY ROK BUDŻETOWY

                        2022

                        (w mln EUR)

                        NASTĘPNY ROK BUDŻETOWY

                        2023

                        (w mln EUR)

                        5.0

                        WYDATKI

                        -
                              POKRYWANE Z BUDŻETU UE
                           (REFUNDACJE/INTERWENCJE)

                        -
                              POKRYWANE PRZEZ ORGANY KRAJOWE

                        -
                              INNE

                        -

                        -

                        -

                        5.1

                        DOCHODY

                        -
                              ZASOBY WŁASNE UE
                           (OPŁATY/CŁA)

                        -
                              KRAJOWE

                        2024 (mln EUR)

                        5.0.1

                        SZACOWANE WYDATKI

                              -

                        5.1.1

                        SZACOWANE DOCHODY

                        5.2

                        METODA OBLICZENIOWA:

                        6.0

                        CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY ZE ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W ODPOWIEDNIM ROZDZIALE BIEŻĄCEGO BUDŻETU?

                        TAK

                        6.1

                        CZY PROJEKT MOŻE BYĆ FINANSOWANY POPRZEZ PRZESUNIĘCIE POMIĘDZY ROZDZIAŁAMI BIEŻĄCEGO BUDŻETU?

                        -

                        6.2

                        CZY WYMAGANY BĘDZIE BUDŻET DODATKOWY?

                        -

                        6.3

                        CZY BĘDZIE TRZEBA PRZEWIDZIEĆ ŚRODKI W KOLEJNYCH BUDŻETACH?

                        TAK

                        UWAGI:

                        Wniosek może mieć skutki finansowe począwszy od 2024 r., ale obecnie nie można ich określić ilościowo. Udział Unii we wkładzie finansowym będzie się różnił w zależności od ostatecznej liczby głosów przyznanych UE po zawarciu umowy zmieniającej. Najprawdopodobniej udział UE zmniejszy się.

                     (1)
                  1
                        Decyzja Rady 92/580/EWG z dnia 13 listopada 1992 r. dotycząca podpisania i zawarcia Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. (Dz.U. L 379 z 23.12.1992, s. 15).

                     (2)
                  2
                        Decyzja Rady (UE) 2017/2242 z dnia 30 listopada 2017 r. upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w sprawie zmiany Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. (Dz.U. L 322 z 7.12.2017, s. 29).

                     (3)
                  3
                        Decyzja Rady (UE) 2019/2136 z dnia 5 grudnia 2019 r. upoważniająca do podjęcia rokowań w sprawie zmiany Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. (Dz.U. L 324 z 13.12.2019, s. 3).

                     (4)
                  4
                        Liczba głosów określona zgodnie z art. 25 wraz z kwotą na głos jest wykorzystywana do obliczenia wkładu finansowego każdego członka do rocznego budżetu ISO.

                     (5)

                        Decyzja Rady 92/580/EWG z dnia 13 listopada 1992 r. dotycząca podpisania i zawarcia Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. (Dz.U. L 379 z 23.12.1992, s. 15).

                     (6)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/2242 z dnia 30 listopada 2017 r. upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w sprawie zmiany Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. (Dz.U. L 322 z 7.12.2017, s. 29).

                     (7)

                        Decyzja Rady (UE) 2019/2136 z dnia 5 grudnia 2019 r. upoważniająca do podjęcia rokowań w sprawie zmiany Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. (Dz.U. L 324 z 13.12.2019, s. 3).

                     (8)

                        Decyzja Rady (UE) 2021/1851 z dnia 15 października 2021 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru w odniesieniu do zmiany Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. i harmonogramu jej wdrożenia (Dz.U. L 374 z 22.10.2021, s. 49).

                     (9)

                        Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.3.2022
            COM(2022) 117 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącegoDECYZJI RADY
            dotyczącej przyjęcia zmian do Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.

               ZAŁĄCZNIK

               W Międzynarodowej umowie w sprawie cukru z 1992 r. („umowa”) wprowadza się następujące zmiany:

               1)art. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 1

               Cele

               Cele Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. (zwanej dalej „niniejszą umową”), w świetle warunków rezolucji 93 (IV) przyjętej przez Konferencję Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju, są następujące:

               a)zapewnienie ściślejszej współpracy międzynarodowej w odniesieniu do kwestii związanych z cukrem i substancjami słodzącymi, jak również powiązanych kwestii, w tym produkcji bioenergii i etanolu paliwowego z roślin cukrowych;

               b)stworzenie forum dla międzyrządowych konsultacji w sprawie rynków cukru i substancji słodzących, a także rynków produktów ubocznych przemysłu cukrowniczego oraz etanolu paliwowego z roślin cukrowych;

               c)ułatwianie handlu poprzez gromadzenie i dostarczanie informacji na temat światowego rynku cukru i innych substancji słodzących, a także bioenergii i etanolu paliwowego z roślin cukrowych;

               d)wspieranie zwiększonego popytu na cukier i rośliny cukrowe, w szczególności do zastosowań nieżywnościowych.”;

               2)art. 23 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1. Rada mianuje na okres czterech lat dyrektora wykonawczego w drodze głosowania specjalnego. Mianowanie przez Radę następuje co najmniej sześć miesięcy przed rozpoczęciem kadencji dyrektora wykonawczego. Rada może ponownie mianować dyrektora wykonawczego w drodze głosowania specjalnego na drugi okres czterech lat. Dyrektor wykonawczy nie może być mianowany na więcej niż dwie kadencje. O szczegółowych warunkach mianowania dyrektora wykonawczego decyduje Rada.”;

               3)art. 25 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 25

               Przyjmowanie budżetu administracyjnego i wkładów członków

                1. Do celów niniejszego artykułu członkowie dysponują liczbą 2 000 głosów.

               2. a)Każdy członek dysponuje liczbą głosów, która jest ustalana zgodnie z ust. 3 poniżej.

               b)Żaden członek nie może posiadać mniej niż 6 głosów.

               c)Nie istnieją głosy cząstkowe. Dopuszcza się zaokrąglanie w procesie obliczania i w celu zapewnienia przydziału pełnej liczby głosów.

               3.Liczbę głosów ustala się corocznie zgodnie z następującą procedurą: każdego roku począwszy od 2023 r., w momencie publikacji Sugar Year Book przez Międzynarodową Organizację Cukru, liczbę głosów przypadających na każdego członka oblicza się na podstawie następujących wskaźników i ich względnego ważenia:

               ·20 % głosów na podstawie proporcjonalnego udziału tego członka w wywozie członków ogółem, plus

               ·20 % głosów na podstawie proporcjonalnego udziału tego członka w przywozie członków ogółem, plus

               ·20 % głosów na podstawie proporcjonalnego udziału tego członka w produkcji członków ogółem, plus

               ·20 % głosów na podstawie proporcjonalnego udziału tego członka w spożyciu członków ogółem, plus

               ·20 % głosów na podstawie proporcjonalnego udziału tego członka we wskaźniku zdolności płatniczej członków ogółem. Wskaźnik zdolności płatniczej wynika z najnowszych opublikowanych ocen dotyczących podziału wydatków Organizacji Narodów Zjednoczonych.

               Liczbę głosów każdego członka oblicza się dla każdego z powyższych wskaźników, stosując średnią tego wskaźnika z pięciu ostatnich lat, opublikowaną w najnowszym wydaniu Sugar Year Book. Udział każdego członka w całkowitej ilości dotyczącej wszystkich członków w odniesieniu do wyżej wymienionych wskaźników oblicza dyrektor wykonawczy. Wszystkie powyższe dane zostaną przekazane członkom w momencie dokonywania obliczeń.

               4.W przypadku przystąpienia członka lub członków po wejściu w życie niniejszej umowy liczbę ich głosów ustala się zgodnie z kluczem obliczeniowym określonym w ust. 2 i 3 powyżej. Liczbę głosów dotychczasowych członków przelicza się odpowiednio tak, aby całkowita liczba głosów wynosiła w dalszym ciągu 2 000.

               5.W przypadku wystąpienia członka lub członków głosy występującego członka lub członków rozdziela się między pozostałych członków na podstawie ponownie obliczonych udziałów w pięciu wskaźnikach członków, tak aby łączna liczba głosów wszystkich członków wynosiła w dalszym ciągu 2 000.

               6. Przepis przejściowy:

               a)Do celów ustalenia punktu wyjścia do obliczania korekt za podstawę przyjmuje się sytuację w zakresie liczby członków i głosów panującą w 2022 r.

               b)W ciągu pierwszych pięciu lat okresu przejściowego liczba głosów każdego członka nie może być wyższa ani niższa o więcej niż 15 % od liczby uzgodnionej na poprzedni rok, a w ciągu ostatnich pięciu lat okresu przejściowego liczba głosów każdego członka nie może być wyższa ani niższa o więcej niż 20 % od liczby głosów uzgodnionej na poprzedni rok. Zaokrąglenie jest dozwolone z wyjątkiem sytuacji, gdy zgodnie z postanowieniami ust. 2 lit. c) zaokrąglenie powoduje, że liczba głosów przyznanych członkowi przekracza uzgodnione wartości procentowe.

               c)W celu ustalenia wkładu przypadającego na głos głosy, których nie przyznano w związku z zastosowaniem postanowień ust. 6 lit. b), nie są rozdzielane między innych członków. W związku z tym wkład przypadający na głos zostanie ustalony na podstawie ponownie obliczonej liczby głosów ogółem, pod warunkiem że nie przekroczy ona 2 000 głosów.

               d)Przepis przejściowy przestanie obowiązywać po upływie 10 lat.

               7. Do niniejszego artykułu nie mają zastosowania postanowienia art. 26 ust. 2 dotyczące zawieszenia prawa do głosowania w przypadku niewykonania zobowiązań.

               8. W drugiej połowie każdego roku Rada przyjmuje budżet administracyjny organizacji na następny rok i ustala wkład przypadający na głos dla członków wymagany do realizacji tego budżetu, po uwzględnieniu postanowień ust. 6 niniejszego artykułu.

               9.Wkład każdego członka do budżetu administracyjnego oblicza się, mnożąc wkład przypadający na głos przez liczbę głosów posiadanych przez niego na mocy niniejszego artykułu w następujący sposób:

               a)w przypadku członków będących członkami w momencie ostatecznego przyjęcia budżetu administracyjnego – liczbę głosów, które wtedy posiadali; oraz

               b)w przypadku członków, którzy stają się członkami po przyjęciu budżetu administracyjnego – liczbę głosów, którą otrzymują w momencie przyjęcia członkostwa, skorygowaną proporcjonalnie do pozostałej części okresu objętego budżetem lub budżetami; wkłady ustalone w odniesieniu do innych członków nie ulegają zmianie.

               10.Rada może, w drodze głosowania specjalnego, zastosować takie środki, jakie uzna za stosowne, w celu złagodzenia skutków dla wkładów członków wynikających z ewentualnej niewielkiej liczby członków w momencie przyjmowania budżetu administracyjnego na 2024 r. lub z jakiegokolwiek znacznego zmniejszenia liczby członków w późniejszym okresie.”;

               4)art. 32 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 32

               Informacje i badania

               1.Organizacja działa jako ośrodek gromadzenia i publikowania informacji i badań statystycznych dotyczących światowej produkcji, cen, wywozu i przywozu, spożycia i zapasów produktów cukrowniczych, jak również podatków od produktów cukrowniczych.

               2. Członkowie zobowiązują się dostarczyć w terminie, który może być przewidziany w regulaminie wewnętrznym, wszelkie dostępne dane statystyczne i informacje określone w tych przepisach jako niezbędne do umożliwienia organizacji wypełniania jej zadań na mocy niniejszej umowy. Jeżeli okaże się to konieczne, organizacja wykorzystuje również istotne informacje, które może uzyskać z innych źródeł. Organizacja nie publikuje żadnych informacji, które mogłyby służyć do identyfikacji działalności osób lub przedsiębiorstw produkujących, przetwarzających lub wprowadzających do obrotu produkty cukrownicze.”;

               5)art. 33 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 33

               Ocena rynku, spożycie i statystyki

               1. Rada ustanawia Komitet ds. oceny rynku, spożycia i statystyk w odniesieniu do produktów cukrowniczych, w którego skład wchodzą wszyscy członkowie i któremu przewodniczy dyrektor wykonawczy.

               2. Komitet prowadzi stały przegląd spraw związanych ze światową gospodarką produktów cukrowniczych i informuje członków o wynikach swoich obrad, odbywając w tym celu posiedzenia, zwykle dwa razy w roku. W ramach przeglądu Komitet uwzględnia wszystkie istotne informacje zgromadzone przez organizację zgodnie z art. 32.

               3. Komitet podejmuje prace w następujących dziedzinach:

               a)przygotowywanie statystyk dotyczących produktów cukrowniczych oraz analiza statystyczna produkcji, spożycia, zapasów, handlu międzynarodowego i cen produktów cukrowniczych;

               b)analiza zachowań rynkowych i czynników, które na nie wpływają, ze szczególnym uwzględnieniem udziału krajów rozwijających się w handlu światowym;

               c)analiza popytu na produkty cukrownicze, w tym wpływ stosowania wszelkich form naturalnych i sztucznych substytutów produktów cukrowniczych na światowy handel produktami cukrowniczym i ich spożycie;

               d)inne kwestie zatwierdzone przez Radę.

               4. Każdego roku Rada rozpatruje projekt wstępnego programu prac, wraz z szacunkowymi potrzebami w zakresie zasobów, przygotowany przez dyrektora wykonawczego.”;

               6)art. 34 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 34

               Badania i rozwój

               Aby osiągnąć cele określone w art. 1, Rada może wspierać zarówno badania naukowe i rozwojowe w dziedzinie produktów cukrowniczych, jak i upowszechnianie wyników uzyskanych w tej dziedzinie. W tym celu Rada może współpracować z organizacjami międzynarodowymi i instytucjami badawczymi, pod warunkiem że nie zaciąga dodatkowych zobowiązań finansowych.”;

               7)tytuł załącznika otrzymuje brzmienie:

               „Przydział głosów pierwotnie uzgodniony w 1992 r.”.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.3.2022
            COM(2022) 116 final
            2022/0081(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach przygotowań do 19. sesji Konferencji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES CoP19)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na 19. sesji Konferencji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem w związku z przewidywanymi zmianami w załącznikach do tej konwencji.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem

               Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem („konwencja” lub „CITES”) ma na celu ochronę dzikich zwierząt i roślin przed nadmierną eksploatacją powodowaną handlem międzynarodowym. Konwencja weszła w życie dnia 1 lipca 1975 r.

               Jej stronami są Unia Europejska i wszystkie państwa członkowskie UE
                  1
               .

               2.2.Konferencja Stron Konwencji

               Ustanowiona na mocy art. XI konwencji Konferencja Stron (CoP) jest organem zarządzającym konwencją. Konferencja Stron zbiera się co 2–3 lata w celu dokonania przeglądu wdrażania konwencji. W szczególności do celów niniejszego wniosku Konferencja Stron rozpatruje i przyjmuje wnioski dotyczące zmiany wykazów zagrożonych gatunków zwierząt i roślin zawartych w załącznikach I i II do konwencji.

               2.3.Przewidywane decyzje Konferencji Stron

               Na 19. sesji (CoP19) w dniach 14–25 listopada 2022 r. Konferencja Stron ma podjąć decyzję w sprawie wniosków o zmianę załączników do CITES („wnioski dotyczące zmian w wykazach”). Uwzględnianie poszczególnych (grup) gatunków w załącznikach ma na celu monitorowanie, uregulowanie (załącznik II) lub ogólny zakaz (załącznik I) handlu tymi gatunkami.

               Jako integralna część konwencji załączniki są prawnie wiążące. Zgodnie z art. XV ust. 1 lit. c) konwencji zmiany wprowadzone decyzją Konferencji Stron zaczynają obowiązywać 90 dni po zakończeniu sesji Konferencji Stron.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Zgodnie z art. XV ust. 1 konwencji każda ze Stron może zaproponować zmiany w załączniku I lub II do rozpatrzenia na CoP19. Tekst proponowanej zmiany należy przekazać Sekretariatowi konwencji co najmniej 150 dni przed sesją, tj. do dnia 17 czerwca 2022 r.

               Ponadto, zgodnie z art. XVI konwencji, każda ze Stron może przedłożyć Sekretariatowi wykaz gatunków, które określa jako podlegające reglamentacji w granicach swojej jurysdykcji, w celu zapobieżenia lub ograniczenia eksploatacji oraz jako wymagające współpracy innych stron w zakresie kontroli handlu. Chociaż takiego przedłożenia można dokonać w dowolnym momencie, w ust. 3 rezolucji Conf. 9.25 (Rev. CoP18) Konferencji Stron do CITES zalecono, aby Strona, która pragnie zamieścić gatunek w wykazie w załączniku III poinformowała Sekretariat o tym zamiarze co najmniej 3 miesiące przed sesją Konferencji Stron. Ma to zapewnić wejście w życie w tym samym dniu, co zmiany w załącznikach I i II przyjęte na sesji.

               Jeżeli wnioski dotyczące zmian w wykazach zostaną przyjęte, mogą one mieć wpływ na przepisy UE, ponieważ pociągałyby za sobą zmiany w odpowiednich przepisach Unii, w szczególności w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97
                  2
               , w którym należy uwzględnić zmiany w załącznikach do konwencji. Skutkowałoby to nałożeniem ograniczeń handlu gatunkami, do których zmiany te mają zastosowanie, z UE, do UE oraz w jej granicach. Wniosek przedłożony na podstawie art. XVI konwencji ma podobne skutki prawne.

               Eksperci z państw członkowskich UE i z Komisji analizowali poszczególne grupy taksonomiczne w celu zidentyfikowania gatunków, które są zagrożone w związku z handlem międzynarodowym i jako takie mogą spełniać kryteria włączenia do jednego z załączników do CITES, mając na uwadze wnioski Unii dotyczące umieszczenia tych gatunków w wykazie podczas lub przy okazji 19. sesji Konferencji Stron. W związku z powyższym w proponowanej decyzji Rady wymieniono 12 projektów wniosków dotyczących włączenia gatunków do załącznika I lub II do CITES.

               Proponuje się przeniesienie jednego gatunku (Cuora galbinifrons) z załącznika II do załącznika I do CITES, zgodnie z wnioskiem Komitetu CITES ds. Zwierząt stanowiącym, że gatunek ten spełnia kryteria włączenia do załącznika I
                  3
               , jak określono w art. II ust. 1 CITES, a mianowicie że gatunek ten jest zagrożony wyginięciem i jest przedmiotem handlu.

               W kolejnych jedenastu wnioskach sugeruje się, że poszczególne gatunki lub grupy gatunków (wymienione w wyższej randze taksonomicznej) powinny zostać na nowo włączone do załącznika II do CITES, zgodnie z kryteriami określonymi w art. II ust. 2 konwencji oraz z dodatkowymi wytycznymi zawartymi w rezolucji Konferencji Stron 9.24 (Rev. CoP17). W każdym przypadku ocena ta opiera się na literaturze naukowej i innych źródłach informacji naukowych, które obejmują kategoryzację gatunków zgodnie z czerwoną księgą gatunków zagrożonych sporządzoną przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) oraz, o ile są dostępne, dane handlowe uzyskane z bazy danych CITES dotyczących handlu, a także informacje dotyczące stanu ochrony tego gatunku i istniejących środków ochrony w odniesieniu do poszczególnych krajów.

               Te projekty wniosków dotyczących zmian w wykazach zostały rozpatrzone na posiedzeniach grupy ekspertów organów administracyjnych CITES z państw członkowskich oraz na posiedzeniu ad hoc przedstawicieli organów naukowych państw członkowskich ds. CITES. Zgodnie z rezolucją Konferencji Stron 9.24 (Rev. CoP17) Komisja skonsultowała się również z państwami zasięgu gatunków, które mają zostać włączone do wykazów. Komisja zasięgnęła ich opinii na temat ewentualnego umieszczenia ich w wykazach konwencji, zachęciła je do wymiany istotnych informacji naukowych oraz – w przypadku gdy państwa zasięgu poparły wniosek dotyczący zmian w wykazach – zaprosiła je do przedłożenia wniosku Sekretariatowi wspólnie z UE. Na wiosnę 2022 r. zaplanowano specjalne spotkania z zainteresowanymi stronami z UE i z przedstawicielami państw trzecich na temat potencjalnych wniosków UE dotyczących zmian w wykazach.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywierają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  4
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Konferencja Stron jest podmiotem utworzonym w drodze umowy, tj. CITES.

               Zmiany w załącznikach I i II do CITES, w odniesieniu do których Konferencja Stron ma podjąć decyzję, stanowią akty mające skutki prawne. Ponieważ są one integralną częścią konwencji, zmienione załączniki będą wiążące na mocy prawa międzynarodowego.

               Chociaż powiadomienie dotyczące załącznika III nie wymaga decyzji Konferencji Stron, właściwe jest włączenie go do niniejszej decyzji w celu zachowania spójności, biorąc pod uwagę, że zmiany w załączniku III mają również wpływ na rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97.

               Zmiany w załącznikach nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych konwencji.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozłącznie ze sobą związane, a żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Cele i elementy składowe przewidywanych decyzji Konferencji Stron dotyczą obszarów „środowiska” i „handlu”. Wspomniane elementy planowanego aktu są związane ze sobą w sposób nierozłączny, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych.

               Materialna podstawa prawna wnioskowanej decyzji obejmuje zatem następujące przepisy: art. 192 ust. 1, art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 192 ust. 1 i art. 207 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2022/0081 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach przygotowań do 19. sesji Konferencji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES CoP19)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1, art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem („konwencja”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady (UE) 2015/451 z dnia 6 marca 2015 r.
                  5
                i weszła w życie w dniu 1 lipca 1975 r.

               (2)Zgodnie z art. XI ust. 3 konwencji Konferencja Stron może, między innymi, przyjmować decyzje dotyczące zmian w załącznikach I i II do konwencji.

               (3)Ponadto, zgodnie z art. XVI konwencji, każda ze Stron może przedłożyć Sekretariatowi wykaz gatunków, które określa jako podlegające reglamentacji w granicach swojej jurysdykcji, w celu zapobieżenia lub ograniczenia eksploatacji oraz jako wymagające współpracy innych stron w zakresie kontroli handlu.

               (4)Na 19. sesji w dniach 14–25 listopada 2022 r. Konferencja Stron konwencji podejmie decyzję w sprawie wniosków o zmianę załączników I i II do CITES. Strony muszą przedłożyć takie wnioski Sekretariatowi konwencji do dnia 17 czerwca 2022 r.

               (5)Przedłożenia gatunków do włączenia do załącznika III, które nie wymaga decyzji Konferencji Stron, należy jednak dokonywać co najmniej 3 miesiące przed jedną z jej sesji.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do wniosków dotyczących zmian w wykazach, które to wnioski mają zostać przedłożone Konferencji Stron, ponieważ zmiany załączników będą wiążące dla Unii.

               (7)Proponowane stanowisko, jakie należy zająć w sprawie wniosków dotyczących zmian w wykazach do rozpatrzenia przez Konferencję Stron, opiera się na specjalistycznej analizie tych wniosków, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w konwencji oraz w świetle najlepszych dostępnych dowodów naukowych. Dowody te dostarczają argumentów za umieszczeniem w wykazach proponowanym w niniejszej decyzji w celu zapewnienia, aby handel odnośnymi gatunkami nie zagrażał ich przetrwaniu w środowisku naturalnym,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Wnioski dotyczące zmian w załącznikach do CITES, które mają zostać przedłożone przez Unię podczas 19. sesji Konferencji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem lub przy tej okazji, określono w załączniku 1.

               Artykuł 2

               Wniosek o włączenie do załącznika III do CITES, który ma zostać przedłożony przez Unię przy okazji 19. sesji Konferencji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem lub przy tej okazji, określono w załączniku 2.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2015/451 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES), Dz.U. L 75 z 19.3.2015, s. 1.

                     (2)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, Dz.U. L 61 z 3.3.1997, s. 1.

                     (3)

                        Pkt 20.3.8 w skróconym protokole 28. posiedzenia Komitetu, które odbyło się w 2015 r., dostępny pod adresem https://cites.org/sites/default/files/eng/com/ac/28/E-AC28-SumRec.pdf.

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy/Rada, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (5)

                           Dz.U. L 75 z 19.3.2015, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.3.2022
            COM(2022) 116 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach przygotowań do 19. sesji Konferencji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES CoP19)

               ZAŁĄCZNIK 1

               Zmiany w załącznikach I i II do CITES, które mają zostać zaproponowane przez UE

                        Grupa taksonomiczna

                        Takson (nazwa zwyczajowa)

                        Wniosek

                        Gady

                        Physignathus cocincinus
                           (Agama błotna)

                        Włączenie do załącznika II

                        Cuora galbinifrons

                        Przeniesienie z załącznika II do załącznika I

                        Płazy

                        Laotriton laoensis

                        Włączenie do załącznika II

                        Kontyngent zerowy (kod źródłowy W) do celów handlowych

                        Agalychnis lemur
                        (Chwytnica lemurowata)

                        Włączenie do załącznika II

                        Kontyngent zerowy (kod źródłowy W) do celów handlowych

                        Ryby

                        Wszystkie gatunki Sphyrnidae spp. (głowomłoty) nie włączone jeszcze do załącznika II

                        Włączenie do załącznika II

                        Bezkręgowce

                        Thelenota ananas, T. anax,
                        T. rubralineata
                        (Strzykwy)

                        Włączenie do załącznika II

                        Drzewa

                        Khaya spp.
                        Populacje Afryki

                        Włączenie do załącznika II z adnotacją #17

                        Afzelia spp.
                        Populacje Afryki

                        Włączenie do załącznika II z adnotacją #17

                        Dipteryx spp.

                        Włączenie do załącznika II z adnotacją [#17]

                        Handroanthus spp.   Tabebuia spp. i  Roseodendron spp.

                        Włączenie do załącznika II z adnotacją #17

                        Pterocarpus spp.
                        Populacje Afryki

                        Włączenie do załącznika II [z adnotacją #17]

                        Inne rośliny

                        Rhodiola spp.

                        Włączenie do załącznika II z adnotacją #2

    ---documentbreak--- NA ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 21.3.2022
            COM(2022) 116 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach przygotowań do 19. sesji Konferencji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES CoP19)

               ZAŁĄCZNIK 2

               Wniosek UE dotyczący zmiany w załączniku III do CITES

               Virginijus Sinkevičius

               Komisarz do spraw środowiska,

               oceanów i rybołówstwa

               Bruksela, dnia […] r.

               Nr ref. Ares (2022)

               Ivonne Higuero

               Sekretarz Generalna

               Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES)

               Avenue de la Paix 8-14

               1211 Geneva 10

               SWITZERLAND

               Szanowna Pani!

               W imieniu Unii Europejskiej mam zaszczyt przedłożyć w celu włączenia do załącznika III do CITES, zgodnie z art. XVI ust. 1 konwencji, gatunek

               Caribena versicolor.

               Gatunek ten jest endemiczny dla wyspy Martynika (Francja). Kopia właściwych przepisów prawa krajowego stosowanych do jego ochrony jest załączona do niniejszego pisma, zgodnie z art. XVI ust. 4.

               Zgodnie z ust. 3 rezolucji Conf. 9.25 (Rev. CoP18) niniejsze włączenie do załącznika III powinno wejść w życie tego samego dnia, co zmiany w załącznikach I i II przyjęte na 19. sesji Konferencji Stron konwencji.

               Z poważaniem

               Virginijus Sinkevičius

               W załączeniu:
                     Kopia francuskiego dekretu z dnia 3 sierpnia 2017 r. ustanawiającego wykaz Arachnidae występujących na terytorium Martyniki, chronionych na całym terytorium kraju, oraz ustalenia dotyczące ich ochrony


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.6.2022
            COM(2022) 312 final
            2022/0203(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 226. Sesji Rady Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do planowanego przyjęcia zmiany nr 48 w części I załącznika 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) w sprawie różnic, które należy zgłosić ICAO w odniesieniu do zmiany nr 48 w części I załącznika 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, która to zmiana ma zostać przyjęta przez Radę ICAO na jej 226. sesji.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym

               Celem Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym („konwencja chicagowska”) jest regulowanie międzynarodowego transportu lotniczego. Konwencja chicagowska, na mocy której utworzono Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego, weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r.

               Wszystkie państwa członkowskie UE są stronami tej konwencji.

               2.2.Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

               Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego jest wyspecjalizowaną agencją Organizacji Narodów Zjednoczonych. Jej celem jest rozwijanie zasad i technik międzynarodowej żeglugi powietrznej oraz wspieranie planowania i rozwoju międzynarodowego transportu lotniczego.

               Rada ICAO jest stałym organem ICAO, a jej członkami jest 36 umawiających się państw wybieranych przez Zgromadzenie ICAO na okres trzech lat. W latach 2019–2022 w Radzie ICAO reprezentowanych jest siedem państw członkowskich UE.

               Czynności obowiązkowe Rady ICAO, wymienione w art. 54 konwencji chicagowskiej, obejmują przyjmowanie międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania (ang. standards and recommended practices, SARPs), które są oznaczane jako załączniki do konwencji chicagowskiej.

               Zgodnie z art. 90 konwencji chicagowskiej taki załącznik lub zmiana załącznika stają się skuteczne w terminie trzech miesięcy po ich przedłożeniu umawiającym się państwom ICAO albo po upływie dłuższego okresu określonego przez Radę ICAO, chyba że w międzyczasie większość umawiających się państw ICAO złoży swój sprzeciw.

               Po przyjęciu takich środków państwa ICAO są zobowiązane do zgłoszenia sprzeciwu wobec środka lub wszelkich różnic w stosunku do niego albo do powiadomienia o zastosowaniu się przez nie do środka, zanim środki wejdą w życie i staną się prawnie wiążące.

               Zgodnie z art. 38 konwencji chicagowskiej każde państwo, które uważa za niemożliwe w praktyce zastosowanie się pod każdym względem do którychkolwiek ze wspomnianych międzynarodowych norm lub zasad postępowania albo całkowite dostosowanie wprowadzonych przez siebie przepisów lub metod postępowania do międzynarodowych norm i zasad postępowania, albo które uważa za konieczne wprowadzenie przepisów lub metod postępowania różniących się pod jakimkolwiek względem od przepisów i metod postępowania ustalonych zgodnie z normami międzynarodowymi, powinno niezwłocznie zgłosić Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego różnice zachodzące między jego własną praktyką a praktyką ustaloną przez normy międzynarodowe.

               2.3.Planowane akty Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego i ich związek z obowiązującymi przepisami unijnymi

               Na swojej 226. sesji Rada ICAO ma zamiar przyjąć zmianę nr 48 w części I załącznika 6 do konwencji chicagowskiej dotyczącą środków lokalizacji samolotu znajdującego się w stanie zagrożenia.

               2.3.1.Normy objęte zakresem zmiany nr 48 w części I załącznika 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym

               Norma 6.18.1 określona w części I załącznika 6 do konwencji chicagowskiej zawiera wymóg, zgodnie z którym wszystkie samoloty o maksymalnej certyfikowanej masie startowej (MCTOM) większej niż 27 000 kg, dla których indywidualne świadectwo zdatności do lotu wydano po raz pierwszy dnia 1 stycznia 2023 r. lub po tym dniu, muszą autonomicznie przekazywać informacje, na podstawie których operator może określić pozycję, co najmniej raz na minutę, gdy samolot znajduje się w stanie zagrożenia.

               Norma 6.18.1, określona w załączniku 6 część I dodatek 9 do konwencji chicagowskiej, służy określeniu lokalizacji miejsca wypadku w promieniu 6 NM (mil morskich).

               Norma 6.18.1, określona w części I załącznika 6 do konwencji chicagowskiej, została transponowana
                  1
                jako pkt CAT.GEN.MPA.210 w załączniku IV (Część CAT) do rozporządzenia Komisji (UE) nr 965/2012
                  2
                („unijne przepisy odnoszące się do operacji lotniczych”), który zawiera następujący wymóg:

               Następujące samoloty są wyposażone w wytrzymałe i automatyczne urządzenie umożliwiające dokładne określenie – po wypadku, podczas którego samolot został poważnie uszkodzony – położenia punktu zakończenia lotu:

               1)wszystkie samoloty o MCTOM większej niż 27 000 kg, o MOPSC większej niż 19, dla których indywidualne CofA
                  3
                wydano po raz pierwszy w dniu lub po dniu 1 stycznia 2023 r.; oraz

               2)wszystkie samoloty o MCTOM większej niż 45 500 kg, dla których indywidualne CofA wydano po raz pierwszy w dniu lub po dniu 1 stycznia 2023 r.

               2.3.2.Zmiany wprowadzone projektem zmiany nr 48 w części I załącznika 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym

               W projekcie zmiany nr 48 w części I załącznika 6 przesunięto datę rozpoczęcia stosowania normy 6.18.1 ICAO na dzień 1 stycznia 2025 r. (z dnia 1 stycznia 2023 r.) oraz ograniczono jej zakres do samolotów, dla których indywidualne CofA wydano po raz pierwszy w dniu lub po dniu 1 stycznia 2024 r. (wcześniej obejmował on samoloty, dla których indywidualne CofA wydano po raz pierwszy w dniu lub po dniu 1 stycznia 2023 r.). Główne powody zaproponowania tych zmian są następujące:

               ·znaczne opóźnienia w wyposażaniu samolotów w niezbędne urządzenia, z którymi borykają się wszyscy zainteresowani producenci statków powietrznych na całym świecie;

               ·znaczne opóźnienia w tworzeniu infrastruktury łączności na potrzeby spełnienia wymogów normy 2.4 określonej w dodatku 9
                  4
                oraz osiągnięcia przez tę infrastrukturę pełnej zdolności operacyjnej; oraz

               ·zbyt mało czasu na opracowanie i dostosowanie swoich procedur przez ośrodki koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego oraz organy służb ruchu lotniczego.

               Uwaga: dopuszczalne środki zapewnienia zgodności z pkt CAT.GEN.MPA.210 obejmują warunki, które są bardziej rygorystyczne w odniesieniu do solidności i dokładności niż warunki określone w normie 6.18 w części I załącznika 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym oraz w dodatku 9. Producenci statków powietrznych dążą do wyposażenia swoich samolotów w urządzenia, które będą spełniać zarówno wymogi normy 6.18.1 ICAO, jak i pkt CAT.GEN.MPA.210, tak by samoloty te mogły być użytkowane w UE i na całym świecie bez modyfikacji lub ograniczeń. Prowadzi to jednak do znacznie większego nakładu pracy potrzebnego do zaprojektowania i certyfikacji tych urządzeń.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               3.1.Główne zmiany i ich związek z obowiązującymi przepisami Unii

               Projekt zmiany nr 48 w załączniku 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym przesuwa o dwa lata datę rozpoczęcia stosowania normy 6.18.1 określonej w części I załącznika 6 do tej konwencji:

               6.18.1 Z dniem 1 stycznia 2025 r. wszystkie samoloty o maksymalnej certyfikowanej masie startowej większej niż 27 000 kg, dla których indywidualne świadectwo zdatności do lotu wydano po raz pierwszy dnia 1 stycznia 2024 r. lub po tym dniu, autonomicznie przekazują informacje, na podstawie których operator może określić pozycję, co najmniej raz na minutę, gdy samolot znajduje się w stanie zagrożenia, zgodnie z dodatkiem 9.

               3.2.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Wszyscy producenci statków powietrznych odnotowują znaczne opóźnienia w procesie mającym zapewnić zgodność z normą 6.18.1 określoną w części I załącznika 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym oraz z pkt CAT.GEN.MPA.210 unijnych przepisów odnoszących się do operacji lotniczych. Utrzymanie obecnej daty rozpoczęcia stosowania doprowadzi najprawdopodobniej do sytuacji, w której wielu operatorów statków powietrznych z siedzibą w UE będzie musiało wystąpić o tymczasowe zwolnienia z wymogów dla samolotów oddanych do użytku w 2023 r. oraz dokonać bardzo kosztownej modernizacji wyposażenia. Niewykluczone, że tego rodzaju tymczasowe zwolnienia będą musiały zostać przedłużone na rok 2024, tak aby zapewnić wystarczającą ilość czasu na modernizację wszystkich przedmiotowych samolotów. Ponadto przed 2024 r. może nie udać się zapewnić osiągnięcia pełnej operacyjnej zdolności infrastruktury łączności oraz pełnej gotowości organów służb ruchu lotniczego i ośrodków koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego. Operatorzy statków powietrznych z siedzibą w UE mają niewielkie możliwości przyspieszenia wdrożenia normy 6.18.1 ICAO oraz pkt CAT.GEN.MPA.210 unijnych przepisów odnoszących się do operacji lotniczych.

               Proponowana zmiana daty rozpoczęcia stosowania normy 6.18.1 określonej w części I załącznika 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym ma ograniczony wpływ na bezpieczeństwo lotnicze, ponieważ norma ta jest tylko jednym ze środków wprowadzonych przez ICAO w celu ułatwienia lokalizacji statków powietrznych znajdujących się w stanie zagrożenia. Większość samolotów objętych zakresem normy 6.18.1 ma być również śledzona przez operatora podczas lotów nad obszarami oceanicznymi zgodnie z normą 3.5.3 określoną w części I załącznika 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (transponowaną do unijnych przepisów odnoszących się do operacji lotniczych jako pkt CAT.GEN.MPA.205) oraz być wyposażona w dwa awaryjne nadajniki lokalizacyjne zgodnie z normą 6.17.3 określoną w części I załącznika 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (transponowaną do unijnych przepisów odnoszących się do operacji lotniczych jako pkt CAT.IDE.A.280).

               W związku z tym Unia powinna poprzeć wniosek o przesunięcie o dwa lata daty rozpoczęcia stosowania normy 6.18.1 określonej w części I załącznika 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem odnośnego organu, czy też stroną danej umowy
                  5
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  6
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada ICAO jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym („konwencja chicagowska”).

               Zgodnie z art. 54 konwencji chicagowskiej Rada ICAO przyjmuje międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania, oznaczane jako załączniki do konwencji chicagowskiej. Są to akty mające skutki prawne. Niektóre skutki prawne tych aktów mogą zależeć od zgłoszeń różnic oraz od warunków dotyczących tych zgłoszeń. Dlatego też przyjęcie stanowiska Unii w odniesieniu do takich zgłoszeń wchodzi w zakres art. 218 ust. 9 TFUE.

               Planowany akt może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów UE, a mianowicie pkt CAT.GEN.MPA.210 rozporządzenia Komisji (UE) nr 965/2012.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści przyjmowanego aktu, w odniesieniu do którego ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli przyjmowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść przyjmowanego aktu dotyczą wspólnej polityki transportowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawę prawną decyzji Rady, której dotyczy wniosek, stanowi art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2022/0203 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 226. Sesji Rady Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do planowanego przyjęcia zmiany nr 48 w części I załącznika 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

                  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

                  uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

                  a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym („konwencja chicagowska”) regulująca międzynarodowy transport lotniczy weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r. Na jej mocy ustanowiono Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

               (2)Państwa członkowskie są umawiającymi się państwami konwencji chicagowskiej oraz członkami ICAO, natomiast Unia ma status obserwatora w niektórych organach ICAO. W Radzie ICAO reprezentowanych jest obecnie siedem państw członkowskich.

               (3)Zgodnie z art. 54 konwencji chicagowskiej Rada ICAO może przyjmować międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania (standards and recommended practices, SARPs) i oznaczać je jako załączniki do konwencji chicagowskiej.

               (4)Zgodnie z art. 90 konwencji chicagowskiej taki załącznik lub zmiana załącznika stają się skuteczne w terminie trzech miesięcy po ich przedłożeniu umawiającym się państwom ICAO albo po upływie dłuższego okresu określonego przez Radę ICAO, chyba że w międzyczasie większość umawiających się państw ICAO złoży swój sprzeciw.

               (5)Zgodnie z art. 38 konwencji chicagowskiej każde państwo, które uważa za niemożliwe w praktyce zastosowanie się pod każdym względem do którychkolwiek ze wspomnianych międzynarodowych norm lub zasad postępowania albo całkowite dostosowanie wprowadzonych przez siebie przepisów lub metod postępowania do międzynarodowych norm i zasad postępowania, albo które uważa za konieczne wprowadzenie przepisów lub metod postępowania różniących się pod jakimkolwiek względem od przepisów i metod postępowania ustalonych zgodnie z normami międzynarodowymi, powinno niezwłocznie zgłosić ICAO różnice między jego własną praktyką a praktyką ustaloną przez normy międzynarodowe.

               (6)Rada ICAO zamierza przyjąć podczas swojej 226. sesji zmianę nr 48 w części I załącznika 6 do konwencji chicagowskiej.

               (7)Głównym celem zmiany nr 48 w części I załącznika 6 jest przesunięcie daty rozpoczęcia stosowania normy 6.18.1 na dzień 1 stycznia 2025 r.

               (8)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na 226. sesji Rady ICAO w odniesieniu do planowanej zmiany nr 48 w części I załącznika 6. Stanowisko to powinno polegać na poparciu tej zmiany i powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami Rady ICAO, działające wspólnie w imieniu Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

                  Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na 226. sesji Rady ICAO lub na jakiejkolwiek kolejnej sesji, jest poparcie w całości proponowanej zmiany nr 48 w części I załącznika 6 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, wyrażają państwa członkowskie Unii będące członkami Rady ICAO, działające wspólnie w imieniu Unii.

               Artykuł 3

                  Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Państwom członkowskim zalecono zgłoszenie różnicy w stosunku do normy 6.18.1 ICAO, gdyż samoloty o maksymalnej operacyjnej konfiguracji miejsc pasażerskich (MOPSC) wynoszącej 19 lub mniej i o MCTOM w zakresie od 27 000 kg do 45 500 kg nie są objęte zakresem pkt CAT.GEN.MPA.210.

                     (2)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października 2012 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do operacji lotniczych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008.

                     (3)

                        CofA: świadectwo zdatności do lotu.

                     (4)

                        Norma 2.4 w załączniku 6 część I dodatek 9 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym zawiera wymóg, zgodnie z którym organizacje, które muszą mieć dostęp do przekazywanych informacji, muszą obejmować co najmniej organ(-y) służb ruchu lotniczego oraz ośrodek (ośrodki) i podośrodki koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego.

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie,

                     ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (6)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie,

                     ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.5.2021
            COM(2021) 237 final
            2021/0121(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie wniosku Unii Europejskiej o przedłużenie zwolnienia WTO umożliwiającego przyznanie autonomicznych preferencji handlowych Bałkanom Zachodnim

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Celem niniejszego wniosku jest określenie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w odniesieniu do planowanego przyjęcia decyzji w sprawie przedłużenia zwolnienia WTO umożliwiającego Unii Europejskiej („UE”) przyznanie autonomicznych preferencji handlowych Bałkanom Zachodnim.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu

               Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu (zwane dalej „porozumieniem WTO”) weszło w życie w dniu 1 stycznia 1995 r.

               Unia Europejska jest stroną tego porozumienia.

               2.2.Konferencja ministerialna i Rada Generalna Światowej Organizacji Handlu

               Na podstawie art. IV ust. 1 porozumienia WTO konferencja ministerialna jest upoważniona do podejmowania decyzji we wszystkich sprawach związanych z wielostronnymi porozumieniami handlowymi.

               Na podstawie art. IV ust. 2 porozumienia WTO w przerwach między sesjami konferencji ministerialnej jej funkcje pełni Rada Generalna.

               Na podstawie art. IX ust. 1 tego porozumienia WTO zazwyczaj podejmuje decyzje w drodze konsensusu.

               2.3.Planowany akt Rady Generalnej WTO

               Na podstawie art. IX ust. 3 porozumienia WTO w wyjątkowych okolicznościach zobowiązanie nałożone na członka może zostać zawieszone.

               Na wniosek UE Rada Generalna WTO może przyjąć decyzję o przedłużeniu istniejącego zwolnienia WTO umożliwiającego UE przyznanie autonomicznych preferencji handlowych Bałkanom Zachodnim („planowany akt”).

               Obowiązujące zwolnienie wygasa z dniem 31 grudnia 2021 r. Celem planowanego aktu jest zatem przedłużenie zawieszenia do dnia 31 grudnia 2026 r.

               Planowany akt będzie wiążący dla członków WTO zgodnie z art. IX ust. 3 oraz art. II ust. 2 porozumienia WTO, który stanowi: „Porozumienia i związane z nimi instrumenty prawne zawarte w załącznikach 1, 2 i 3 (...) stanowią integralne części niniejszego porozumienia, wiążące dla wszystkich Członków”.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               W dniu 16 grudnia 2020 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły rozporządzenie (UE) 2020/2172 przedłużające okres stosowania autonomicznych preferencji handlowych do dnia 31 grudnia 2025 r.
                  1
                na produkty pochodzące z Bałkanów Zachodnich (Albania, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Kosowo
                  2*, Macedonia Północna i Serbia). Preferencje handlowe zostały pierwotnie przyznane rozporządzeniem Rady (WE) nr 2007/2000
                  3
               , a następnie kilkakrotnie przedłużane.

               W przypadku braku zwolnienia UE z obowiązków na podstawie art. I ust. 1 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (GATT 1994) oraz art. XIII GATT 1994 traktowanie przewidziane w autonomicznym systemie preferencji handlowych należałoby rozszerzyć, w koniecznym zakresie, na wszystkich pozostałych członków Światowej Organizacji Handlu (WTO).

               W związku z tym UE jest zobowiązana do złożenia wniosku o przedłużenie zwolnienia WTO dotyczącego autonomicznych preferencji handlowych przyznanych przez UE Bałkanom Zachodnim na podstawie art. IX ust. 3 porozumienia WTO na dodatkowy okres pięciu lat, do dnia 31 grudnia 2026 r. Oprócz złożenia tego wniosku UE powinna poprzeć jego przyjęcie na forum Rady Generalnej WTO.

               Byłoby to czwarte przedłużenie zwolnienia, pierwotnie przyznanego w dniu 8 grudnia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
                  4
               , a ostatnio przedłużonego w dniu 7 grudnia 2016 r.
                  5
                Powodem wnioskowania o pierwotne zwolnienie oraz kolejne przedłużenia jest utrzymująca się trudna sytuacja gospodarcza w regionie oraz fakt, że przyznanie przez Unię tym państwom preferencyjnego traktowania kwalifikujących się produktów ma na celu wspieranie rozwoju gospodarczego w sposób zgodny z celami GATT 1994.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada Generalna WTO jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie na mocy porozumienia WTO.

               Akt, który Rada Generalna miałaby przyjąć, jest aktem mającym skutki prawne. Planowany akt byłby wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. II ust. 2 i art. IX ust. 3 porozumienia WTO.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnosi się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0121 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie wniosku Unii Europejskiej o przedłużenie zwolnienia WTO umożliwiającego przyznanie autonomicznych preferencji handlowych Bałkanom Zachodnim

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu („porozumienie WTO”), zostało zawarte przez Unię decyzją Rady 94/800/WE
                  6
                i weszło w życie w dniu 1 stycznia 1995 r.

               (2)Zgodnie z art. II ust. 2 porozumienia WTO porozumienia i związane z nimi instrumenty prawne zawarte w załącznikach 1, 2 i 3 („wielostronne porozumienia handlowe”), w tym Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (GATT 1994), stanowią integralne części porozumienia, wiążące dla wszystkich członków.

               (3)Na podstawie art. IV ust. 1 porozumienia WTO konferencja ministerialna może podejmować decyzje we wszystkich sprawach związanych z wielostronnymi porozumieniami handlowymi. Konferencja ministerialna składa się z przedstawicieli wszystkich członków i spotyka się co najmniej raz na dwa lata. Na podstawie art. IV ust. 2 porozumienia WTO w przerwach między sesjami konferencji ministerialnej jej funkcje pełni Rada Generalna. Na podstawie art. IX ust. 1 tego porozumienia WTO zazwyczaj podejmuje decyzje w drodze konsensusu.

               (4)Na podstawie art. IX ust. 3 porozumienia WTO w wyjątkowych okolicznościach konferencja ministerialna może zawiesić obowiązek nałożony na członka przez porozumienie WTO lub przez jakiekolwiek wielostronne porozumienie handlowe.

               (5)Unia po raz pierwszy uzyskała zwolnienie z obowiązków wynikających z art. I ust. 1 GATT 1994 w dniu 8 grudnia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
                  7
               , a ostatnio zwolnienie to przedłużono w dniu 7 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. w zakresie niezbędnym do przyznania przez Unię preferencyjnego traktowania dla kwalifikujących się produktów pochodzących z Bałkanów Zachodnich.

               (6)W dniu 16 grudnia 2020 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły rozporządzenie (UE) 2020/2172 i przedłużyły ponownie okres stosowania autonomicznych preferencji handlowych do dnia 31 grudnia 2025 r.
                  8
                w odniesieniu do Bałkanów Zachodnich (Albania, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Kosowo
                  9
               , Macedonia Północna i Serbia).

               (7)W przypadku braku zwolnienia z obowiązków w ramach WTO stosowanie przez Unię autonomicznych preferencji handlowych wobec Bałkanów Zachodnich do dnia 31 grudnia 2025 r. należałoby rozszerzyć na wszystkich pozostałych członków WTO.

               (8)Wniosek o przedłużenie zwolnienia WTO zezwalającego na przyznanie autonomicznych preferencji handlowych państwom Bałkanów Zachodnich jest uzasadniony ze względu na utrzymującą się trudną sytuację gospodarcza w regionie oraz fakt, że przyznanie przez Unię tym państwom preferencyjnego traktowania kwalifikujących się produktów ma na celu wspieranie rozwoju gospodarczego w sposób zgodny z celami GATT 1994, a także nie tworzy barier w handlu dla innych członków WTO. W związku z tym nadal utrzymują się wyjątkowe okoliczności uzasadniające przedłużenie zwolnienia na podstawie art. I ust. 1 oraz art. XIII GATT 1994.

               (9)Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Rady Generalnej WTO, ponieważ przedłużenie zwolnienia WTO dotyczącego autonomicznych preferencji handlowych przyznanych przez Unię Bałkanom Zachodnim będzie wiążące dla członków WTO,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu (WTO), obejmuje złożenie wniosku o przedłużenie do dnia 31 grudnia 2026 r. istniejącego zwolnienia WTO dotyczącego autonomicznych preferencji handlowych przyznanych przez Unię Europejską Bałkanom Zachodnim i opowiedzenie się za przyjęciem tego wniosku.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2172 z dnia 16 grudnia 2020 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1215/2009 wprowadzające nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej (Dz.U. L 432 z 21.12.2020, s. 7).

                     (2)
                  *
                        Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/1999 oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

                     (3)

                        Dz.U. L 240 z 23.9.2000, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 530/2007 (Dz.U. L 125 z 15.5.2007, s. 1), w formie ujednoliconej rozporządzeniem Rady (WE) nr 1215/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 1).

                     (4)

                        WT/L/380.

                     (5)

                        G/C/W/731.

                     (6)

                        Decyzja Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1).

                     (7)

                        WT/L/380.

                     (8)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2172 z dnia 16 grudnia 2020 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1215/2009 wprowadzające nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej (Dz.U. L 432 z 21.12.2020, s. 7).

                     (9)
                  *
                        Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/1999 oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.