Ważna informacja prawna

|

52005PC0396

Wniosek dotyczący decyzji Rady dotyczącej tymczasowego zakazu wprowadzania do obrotu w Grecji materiału siewnego hybryd kukurydzy o genetycznej modyfikacji MON 810 wpisanych do Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych, zgodnie z dyrektywą 2002/53/WE  /* COM/2005/0396 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 29.08.2005COM(2005) 396 końcowyWniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotyczącej tymczasowego zakazu wprowadzania do obrotu w Grecji materiału siewnego hybryd kukurydzy o genetycznej modyfikacji MON 810 wpisanych do Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych, zgodnie z dyrektywą 2002/53/WE(PRZEDSTAWIONA PRZEZ KOMISJę)UZASADNIENIEZałączony projekt wniosku dotyczącego decyzji Rady odnosi się do tymczasowego zakazu wprowadzania do obrotu w Grecji materiału siewnego hybryd kukurydzy o genetycznej modyfikacji MON 810 wpisanych do Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych, zgodnie z dyrektywą 2002/53/WE.Zgodnie z art. 17 dyrektywy 2002/53/WE Komisja opublikowała w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich z dnia 17 września 2004 r. wykaz siedemnastu genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy pochodzących z genetycznie zmodyfikowanego organizmu MON 810, w 13-tym dodatku do 22-go pełnego wydania Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych.Dnia 7 kwietnia 2005 r. władze Grecji powiadomiły Komisję o zarządzeniu ministerialnym zakazującym w sezonach wegetacyjnych 2005 i 2006 wprowadzania do obrotu materiału siewnego siedemnastu wyżej wspomnianych odmian i zwróciły się do Komisji z prośbą o zatwierdzenie tego krajowego środka zgodnie z art. 18 dyrektywy 2002/53/WE.Na podstawie przedstawionej przez Grecję dokumentacji popierającej wniosek wynika, że żaden ze szczegółowych przepisów art. 18 tej dyrektywy nie ma zastosowania w przypadku wyżej wspomnianego zakazu oraz że w związku z tym nie można udzielić upoważnienia do wprowadzenia tego zakazu.W związku z powyższym dnia 20 lipca 2005 r. projekt decyzji Komisji stanowiący o nieudzielaniu Republice Greckiej upoważnienia do ustanowienia zakazu wprowadzania do obrotu wyżej wymienionego materiału siewnego został przekazany pod głosowanie Stałemu Komitetowi ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa. 11 Państw Członkowskich (162 głosy) głosowało za przyjęciem projektu, 9 Państw Członkowskich (109 głosów) przeciw, natomiast 4 Państwa Członkowskie (47 głosów) wstrzymały się od głosu. Przedstawiciele jednego z Państw Członkowskich nie byli obecni podczas głosowania.Komitet nie wydał opinii. W związku z tym, na mocy art. 23 ust. 3 dyrektywy Rady 2002/53/WE i zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE Komisja przedłoży Radzie (dysponującej okresem trzech miesięcy, w którym stanowi większością kwalifikowaną) wniosek dotyczący środków, które należy podjąć i informuje Parlament.Wniosek dotyczącyDECYZJI RADYdotyczącej tymczasowego zakazu wprowadzania do obrotu w Grecji materiału siewnego hybryd kukurydzy o genetycznej modyfikacji MON 810 wpisanych do Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych, zgodnie z dyrektywą 2002/53/WERADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady nr 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych[1], w szczególności jej art. 18,uwzględniając wniosek Komisji,a także, mając na uwadze, co następuje:(1) Zgodnie z art. 17 dyrektywy 2002/53/WE Komisja opublikowała w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich z dnia 17 września 2004 r. wykaz siedemnastu genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy pochodzących z genetycznie zmodyfikowanego organizmu MON 810, w 13-tym dodatku do 22-go pełnego wydania Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych[2].(2) Na mocy art. 16 ust. 1 dyrektywy Państwa Członkowskie zapewnią by, począwszy od publikacji, o której mowa w art. 17, materiał siewny odmian zatwierdzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą lub zgodnie z zasadami odpowiadającymi zasadom niniejszej dyrektywy, nie był przedmiotem żadnych ograniczeń rynkowych w odniesieniu do odmiany.(3) Zgodnie z art. 7 ust. 4 wymienionej dyrektywy odmiany zmodyfikowane genetycznie będą zatwierdzane do włączenia do krajowego rejestru tylko po zatwierdzeniu do sprzedaży zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG, która przewiduje ocenę zagrożenia genetycznie zmodyfikowanych organizmów dla zdrowia ludzkiego i środowiska.(4) Decyzją Komisji 98/294/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linia MON 810) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG[3] postanowiono, że udziela się zgody na wprowadzenie do obrotu tego produktu. Dnia 3 sierpnia 1998 r. władze francuskie wyraziły zgodę na wprowadzenie tego produktu do obrotu.(5) Dnia 7 kwietnia 2005 r. władze Grecji powiadomiły Komisję o zarządzeniu ministerialnym nr 243267 z dnia 3 marca 2005 r. zakazującym w sezonach wegetacyjnych 2005 i 2006 wprowadzania do obrotu materiału siewnego siedemnastu wyżej wspomnianych odmian i zwróciły się do Komisji z prośbą o zatwierdzenie tego krajowego środka zgodnie z art. 18 dyrektywy 2002/53/WE.(6) Artykuł 18 dyrektywy 2002/53/WE przewiduje, iż w przypadku stwierdzenia, że uprawa jakiejś odmiany włączonej do wspólnego katalogu odmian może w którymś Państwie Członkowskim być szkodliwa z punktu widzenia zdrowotności roślin dla innych odmian lub gatunków, lub stwarzać zagrożenie dla środowiska lub zdrowia ludzkiego, to Państwo Członkowskie może po zgłoszeniu wniosku zostać upoważnione, w odniesieniu do genetycznie zmodyfikowanej odmiany, do zakazu sprzedaży materiału siewnego lub materiału rozmnożeniowego tej odmiany na całym swoim terytorium lub na jego części. Jeżeli istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo rozprzestrzeniania się szkodliwych organizmów lub bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska, dane Państwo Członkowskie może od razu po złożeniu wniosku nałożyć taki zakaz, który będzie obowiązywał do czasu podjęcia ostatecznej decyzji.(7) Władze Grecji wyjaśniły w powiadomieniu, że zakaz uznaje się za konieczny, ponieważ uprawa genetycznie zmodyfikowanych odmian może mieć niekorzystny wpływ na środowisko rolne. Grecja nie przedstawiła dodatkowych informacji na poparcie środka, które mogłyby zostać skierowane do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności w celu dokonania oceny zagrożenia tych genetycznie zmodyfikowanych odmian dla zdrowia ludzkiego i środowiska. Dnia 4 maja 2005 r. Komisja zwróciła się z pisemną prośbą do władz Grecji o wyjaśnienia, dotyczące w szczególności wpływu jaki na środowisko rolne mogłoby wywierać wprowadzanie tego materiału siewnego do obrotu. Władze Grecji w odpowiedzi z dnia 12 maja 2005 r. stwierdziły, że niekorzystny wpływ materiału siewnego tych siedemnastu genetycznie zmodyfikowanych odmian na środowisko rolne ma charakter ekonomiczny i nie dotyczy zasadniczo środowiska, ani zdrowia ludzkiego. Jeśli chodzi o tę kwestię, w odpowiedzi stwierdzono również, że władze Grecji są świadome faktu, że MON 810 został już oceniony jako organizm bezpieczny dla środowiska i zdrowia ludzkiego w oparciu o prawodawstwo Wspólnoty w zakresie oceny ryzyka dla środowiska naturalnego.(8) W związku z tym, żaden ze szczegółowych przepisów art. 18 dyrektywy 2002/53/WE nie ma zastosowania w przypadku zakazu uprawy tych odmian nałożonego przez władze Grecji, a zatem upoważnienie do wprowadzenia takiego zakazu nie może być udzielone.(9) Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego Komitetu. środki przewidziane w niniejszej decyzji muszą być zatem, na mocy art. 18 dyrektywy 2002/53/WE, przyjęte przez Radę,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym nie upoważnia się Republiki Greckiej do wprowadzenia zakazu obrotu materiałem siewnym hybryd kukurydzy o genetycznej modyfikacji MON 810 wpisanych do wspólnego katalogu odmian.Artykuł 2Republika Grecka podejmuje niezbędne kroki w celu spełnienia wymogów niniejszej decyzji najpóźniej w ciągu 20 dni po doręczeniu decyzji.Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej.Sporządzono w Brukseli, dnia [...] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 193 z 20.7.2002, str. 1. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 1).[2] Dz.U. C 232 A z 17.9.2004, str. 1.[3] Dz.U. L 131 z 5.5.1998, str. 32.


				|

		52014PC0538

			Wniosek DECYZJA WYKONAWCZA RADY upoważniająca Niemcy do stosowania obniżonej stawki opodatkowania energii elektrycznej dostarczanej bezpośrednio na statki zacumowane w porcie zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE /* COM/2014/0538 final - 2014/0247 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU:
Opodatkowanie produktów energetycznych i
energii elektrycznej w Unii jest regulowane dyrektywą Rady
2003/96/WE ([1])
(zwaną dalej „dyrektywą w sprawie opodatkowania energii” lub
„dyrektywą”).
Zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy, w
uzupełnieniu przepisów przewidzianych w szczególności w art. 5, 15 i
17, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może
upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia
dalszych zwolnień lub obniżenia poziomu opodatkowania na podstawie szczególnych
względów politycznych.
Niniejszy wniosek ma na celu upoważnienie
Niemiec do stosowania obniżonej stawki podatku od energii elektrycznej
dostarczanej bezpośrednio na statki zacumowane w porcie (zwanej dalej
„energią elektryczną pobieraną z lądu”). Zwolnienie to ma
stanowić ekonomiczną zachętę do korzystania z energii
elektrycznej pobieranej z lądu w celu ograniczenia zanieczyszczenia
powietrza w miastach portowych.
Wniosek i jego kontekst ogólny
W dniu 12 lipca 2011 r. Rada
przyjęła decyzję wykonawczą Rady 2011/445/UE
upoważniającą Niemcy do stosowania obniżonej stawki podatku
od energii elektrycznej w odniesieniu do energii elektrycznej dostarczanej
bezpośrednio na statki zacumowane w porcie („energia elektryczna
pobierana z lądu”) zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE ([2]). Decyzja ta wygasa w
dniu 16 lipca 2014 r.
Pismem z dnia 26 lutego 2014 r. władze
niemieckie złożyły wniosek o nową decyzję
upoważniającą, która umożliwiłaby Niemcom
kontynuację stosowania obniżonej stawki podatku. Niemcy zwróciły
się o udzielenie upoważnienia do stosowania obniżki przez okres
sześciu lat.
Za pomocą wnioskowanego środka
Niemcy pragną kontynuować stosowanie zachęt do korzystania z
energii elektrycznej pobieranej z lądu, która jest uważana za mniej
szkodliwą alternatywę dla wytwarzania energii elektrycznej na
pokładzie statków zacumowanych w porcie. Jeżeli upoważnienie nie
zostanie udzielone, energia elektryczna pobierana z lądu będzie
musiała zostać opodatkowana z zastosowaniem ogólnej krajowej stawki
podatku od energii elektrycznej, która wynosi 20,50 EUR/MWh.
Z drugiej strony, art. 14 ust. 1
lit. c) dyrektywy w sprawie opodatkowania energii zobowiązuje
państwa członkowskie do zwolnienia z podatku produktów energetycznych
wykorzystywanych przez statki jako paliwo do celów żeglugi na wodach UE.
Zwolnienie to dotyczy również produktów energetycznych wykorzystywanych do
produkcji energii elektrycznej na pokładzie statków zacumowanych w
portach. Państwa członkowskie mogą również przyznawać
zwolnienia wobec produktów energetycznych wykorzystywanych przez statki jako
paliwo dla żeglugi na śródlądowych drogach wodnych zgodnie z
art. 15 ust. 1 lit. f) tej dyrektywy, co obejmuje również
produkcję energii elektrycznej na pokładzie statku. W związku z
tym w większości przypadków system opodatkowania na podstawie
dyrektywy w sprawie opodatkowania energii nie wpływa na koszty produkcji
energii elektrycznej na pokładzie statku zacumowanego w porcie, mimo
że taka produkcja mogłaby mieć negatywne skutki dla zdrowia i
środowiska naturalnego poprzez pogorszenie jakości powietrza i
zwiększenie poziomów hałasu w portach.
Niemcy chciałyby nadal stosować
stawkę obniżoną w wysokości 0,50 EUR/MWh w odniesieniu
do energii elektrycznej pobieranej z lądu, przestrzegając minimalnej
stawki podatku od energii elektrycznej określonej w dyrektywie 2003/96/WE.
Obniżona stawka opodatkowania energii elektrycznej ma być stosowana
do wszystkich dostaw energii elektrycznej pobieranej z lądu zarówno na
wodach UE, jak i na śródlądowych drogach wodnych UE, z
wyłączeniem prywatnej żeglugi niehandlowej. Zgodnie z
obliczeniami władz niemieckich średnie roczne wydatki podatkowe w
ciągu trzyletniego okresu stosowania środka wynosiły około
2,2 mln EUR. Zgodnie z szacunkami rządu federalnego w ciągu
najbliższych sześciu lat można oczekiwać stopniowego
wzrostu tych hipotetycznych wydatków budżetowych do poziomu 3‑4 mln EUR
rocznie.
Poprzez obniżenie podatku Niemcy
pragną kontynuować zachęcanie armatorów statków do korzystania z
energii elektrycznej pobieranej z lądu w celu zmniejszenia
zanieczyszczenia pochodzącego z emisji gazów i hałasu ze statków
zacumowanych w porcie, jak również emisji CO2. Zastosowanie
obniżonej stawki podatku zwiększyłoby konkurencyjność
energii elektrycznej pobieranej z lądu w stosunku do energii wytwarzanej w
wyniku spalania magazynowanych na pokładzie statku paliw bunkrowych, która
jest w całości zwolniona z podatku.
Władze niemieckie poinformowały
Komisję, że ze wszystkich niemieckich portów morskich obecnie tylko
port w Lubece posiada urządzenia dostarczające energię
elektryczną pobieraną z lądu o większym
obciążeniu elektrycznym. Poza urządzeniami na lądzie port
ten oferuje również „barki zasilające”, tj. pływające urządzenia
do skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej, zasilane
skroplonym gazem ziemnym. Budowę stacjonarnych urządzeń do
dostaw energii elektrycznej pobieranej z lądu w porcie w Hamburgu
zaplanowano na maj 2014 r., a przedsięwzięcie to obejmuje
wyposażenie dwóch terminali do obsługi statków wycieczkowych na
terminalu Altona w urządzenia dostarczające energię
elektryczną pobieraną z lądu. Istnieją również plany
uruchomienia barek zasilających na terminalu HafenCity.
Jeśli chodzi o porty
śródlądowe, urządzenia dostarczające energię
elektryczną pobieraną z lądu są tam bardziej powszechne i
istnieją plany ich dalszego rozwoju.
Niemcy uważają, że środek
ten jest zgodny z zaleceniem Komisji 2006/339/WE ([3]) w sprawie wspierania
pobierania energii elektrycznej z lądu przez statki zacumowane w portach
UE i z komunikatem Komisji – Strategiczne cele i zalecenia w zakresie polityki
transportu morskiego UE do 2018 r. ([4]).
W tym kontekście należy zauważyć, że od czerwca 2011
r. państwa członkowskie są bezwarunkowo zobowiązane do
przestrzegania norm jakości powietrza w odniesieniu do istotnych
substancji zanieczyszczających, takich jak pył zawieszony ([5]). W związku z tym
państwa członkowskie są zobowiązane do znajdowania
rozwiązań dla problemów, takich jak emisje ze statków zacumowanych w
portach w stosownych przypadkach, i można przyjąć, że w
portach, w których występuje ten problem, zachęcać się
będzie do korzystania z energii elektrycznej pobieranej z lądu w
ramach ogólnej strategii na rzecz jakości powietrza.
Argumenty władz niemieckich
dotyczące wpływu środka na rynek wewnętrzny
Władze niemieckie twierdzą, że
środek nie będzie miał wpływu na prawidłowe
funkcjonowanie rynku wewnętrznego i nie doprowadzi do zakłóceń
konkurencji. Niemcy zezwalają na przyznawanie korzyści podatkowej
zarówno w postaci obniżonej stawki podatku pobieranego przy dostawie, jak
i w postaci zwrotu podatku. W przypadku stosowania obniżenia stawki przy
dostawie dostawca energii elektrycznej nie może przenosić
korzyści podatkowej w całości ani w części na
konsumenta końcowego, tj. armatora statku. Według władz niemieckich
korzyść podatkowa jest jednak zwykle przenoszona. Jednakże nawet
w przypadkach, gdy obniżenie podatku jest w pełni przenoszone na
armatorów statków, którzy otrzymują energię elektryczną
pobieraną z lądu opodatkowaną według stawki minimalnej przewidzianej
w dyrektywie 2003/96/WE, armatorzy ci nie uzyskują faktycznej
korzyści gospodarczej w stosunku do armatorów, którzy wytwarzają
własną energię elektryczną na pokładzie, ponieważ
ta ostatnia jest zwolniona z podatku. Według władz niemieckich
zastąpienie własnej energii elektrycznej wytwarzanej na
pokładzie przez energię elektryczną pobieraną z lądu,
opodatkowaną według obowiązującej stawki minimalnej, nie
będzie prowadzić do ogólnej przewagi kosztowej.
Władze niemieckie poinformowały
Komisję, że na tym etapie nie dysponują danymi na temat liczby
armatorów statków korzystających z urządzeń dostarczających
energię elektryczną pobieraną z lądu i nie mogą
przedstawić pełnej oceny tendencji wykorzystania energii elektrycznej
pobieranej z lądu ze względu na krótki okres stosowania środka.
Na podstawie dostępnych informacji władze niemieckie uznają,
że nastąpił znaczny wzrost w zakresie korzystania z energii
elektrycznej pobieranej z lądu, w szczególności w odniesieniu do
statków zacumowanych w portach znajdujących się na
śródlądowych drogach wodnych.
Obowiązujące przepisy w
dziedzinie, której dotyczy wniosek
Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27
października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów
ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii
elektrycznej, w szczególności art. 14 ust. 1 lit. c) i art. 15 ust. 1 lit.
f).
Ocena środka zgodnie z art. 19
dyrektywy 2003/96/WE
Szczególne względy polityczne
Artykuł 19 ust. 1 akapit pierwszy
dyrektywy stanowi:
„Oprócz przepisów
przedstawionych w poprzednich artykułach, w szczególności w art. 5,
15 i 17, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może
upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia
dalszych zwolnień lub obniżek na podstawie szczególnych
rozważań politycznych”.
Poprzez obniżkę przedmiotowego
podatku władze niemieckie dążą do realizacji celu, jakim
jest kontynuacja wspierania mniej szkodliwego dla środowiska sposobu
zaopatrzenia w energię elektryczną statków zacumowanych w portach i w
ten sposób polepszenia lokalnej jakości powietrza. Jak wskazały
Niemcy, Komisja zaleciła już korzystanie z energii elektrycznej
pobieranej z lądu jako alternatywę dla wytwarzania energii
elektrycznej na zacumowanych statkach i w ten sposób uznała zalety
środowiskowe tego rozwiązania ([6]).
Bez stosowania tego środka energia elektryczna dostarczana na statki
zacumowane w portach będzie musiała być w Niemczech opodatkowana
na poziomie 20,50 EUR/MWh. Przedmiotowa obniżka podatku stanowi
dodatkową zachętę do korzystania z tej technologii
równoważną kwocie 20 EUR/MWh, a tym samym przyczynia się do
realizacji założonego celu polityki.
Komisja zwraca również uwagę,
że istotną przeszkodą dla powszechniejszego wykorzystania
energii elektrycznej pobieranej z lądu jest obecnie prawie całkowity
brak koniecznej infrastruktury lądowej w portach i w związku z tym
prawdopodobnie konieczne będą dodatkowe inicjatywy wspierające w
szczególności budowę tego typu infrastruktury w celu
osiągnięcia przedmiotowego celu polityki w zakresie zwolnienia z podatku.
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze niemieckie statki
pełnomorskie wymagają urządzeń zdolnych do wytrzymywania
dużych obciążeń elektrycznych, a obecnie jedynie port w
Lubece posiada takie urządzenia. Istnieją plany dotyczące budowy
tego typu urządzeń w porcie w Hamburgu. Urządzenia
dostarczające energię elektryczną pobieraną z lądu
są dostępne w większej liczbie w portach żeglugi
śródlądowej, gdzie wymagania statków co do obciążenia
elektrycznego są zazwyczaj mniejsze.
Jeśli chodzi o charakter zamierzonego
celu polityki, Komisja pragnie zwrócić uwagę, że wspieranie
korzystania z energii elektrycznej pobieranej z lądu jest w
rzeczywistości wspólnym celem polityki, który powinien być
realizowany przez całą Unię. Zostało to wyraźnie
stwierdzone w komunikacie Komisji – Zintegrowana polityka morska Unii
Europejskiej ([7])
oraz w uzupełniającym go dokumencie roboczym służb
Komisji ([8]).
Środek jest zgodny z wnioskiem Komisji dotyczącym dyrektywy w sprawie
rozmieszczania infrastruktury paliw alternatywnych, w której uwzględnia
się kwestię instalowania urządzeń do pobierania energii
elektrycznej z lądu w portach, gdzie jest to racjonalne pod względem
kosztów i niesie ze sobą korzyści środowiskowe ([9]).
We wniosku dotyczącym zmiany dyrektywy w
sprawie opodatkowania energii ([10])
Komisja zaproponowała, by energię elektryczną produkowaną
na lądzie i dostarczaną statkom zacumowanym w porcie zwolnić z
opodatkowania energii. Wniosek Komisji nie został jednak jeszcze
przyjęty przez Radę. W międzyczasie podmiotom gospodarczym w
Niemczech i władzom niemieckim należy zapewnić pewność
prawną w odniesieniu do środków podatkowych stosowanych do celów
propagowania korzystania z energii elektrycznej pobieranej z lądu. Obecnie
jedyna możliwość wprowadzenia korzystnego opodatkowania energii
elektrycznej pobieranej z lądu jest przewidziana w przepisach
art. 19. Celem tego artykułu jest jednakże umożliwienie
zareagowania na szczególne okoliczności w poszczególnych państwach
członkowskich, które nie znajdują odzwierciedlenia w samej
dyrektywie. Odstępstwo na podstawie art. 19, które realizuje polityczny
cel propagowania korzystania z energii elektrycznej pobieranej z lądu,
może być zatem przyznane tylko jako środek przejściowy
przed uwzględnieniem tego celu przez Radę w kontekście
przeglądu dyrektywy 2003/96/WE.
Spójność z pozostałymi
obszarami polityki i celami Unii
Wnioskowany środek dotyczy głównie
unijnej polityki ochrony środowiska. W zakresie, w jakim środek ten
przyczyni się do ograniczenia spalania paliw bunkrowych na pokładzie
statków zacumowanych w portach, umożliwi on w rzeczywistości
realizację celu polepszenia lokalnej jakości powietrza. W
ograniczonym zakresie środek ten może również doprowadzić
do zmniejszenia emisji CO2, jednakże znaczenie tego wpływu
będzie zależało od źródła energii elektrycznej
dostarczanej na statek ([11]).
Aby nakreślić skalę tego problemu środowiskowego, Niemcy
podają przykład portu Lubeka-Travemünde, w którym statki są
źródłem 90 % zanieczyszczeń dwutlenkiem siarki i około
80 % zanieczyszczeń tlenkami azotu. W oparciu o roczne zużycie
energii elektrycznej wynoszące 5 584 MWh władze niemieckie
przedstawiają następujące porównanie pomiędzy
szacowaną roczną wielkością emisji wynikających z
korzystania z energii elektrycznej pobieranej z lądu w porcie w Lubece i
tych wynikających z wykorzystania oleju napędowego żeglugowego,
spełniającego dopuszczalne poziomy zawartości siarki
określone w unijnej dyrektywie dotyczącej zawartości siarki w
paliwach ([12]),
stosowanego do wytwarzania energii elektrycznej na pokładzie:
   || NOx || SO2 || CO2
 Ekologiczna energia elektryczna z elektrowni wodnych || 0,078 t || 0,056 t || 0 t
 Olej napędowy żeglugowy || 3,571 t || 6,026 t || 4251,9 t
Dane szacunkowe dostarczone przez port w
Hamburgu wskazują, że w porównaniu do korzystania z oleju napędowego
żeglugowego planowane urządzenia do pobierania energii elektrycznej z
lądu na terminalu Altona powinny pozwolić na zmniejszenie rocznego
poziomu emisji w przypadku NOx o około 39 t, czyli 74 %, w
przypadku SO2 o około 1,1 t, czyli 62 %, a w przypadku
drobnych cząstek stałych o około 0,5 t, czyli 5 %.
Zasilanie tych urządzeń z normalnej niemieckiej sieci energetycznej
powinno pozwolić na zmniejszenie emisji CO2 rocznie o
około 1 050 t, czyli 19 %. Planowane dostarczanie energii
elektrycznej ze źródeł odnawialnych mogłoby prowadzić do
jeszcze większego zmniejszenia emisji CO2 o 3 354 t,
w zależności od wydajności instalacji wytwórczych energii
elektrycznej. Zmniejszenie emisji zanieczyszczeń powietrza poprzez
zastosowanie barek zasilających napędzanych skroplonym gazem ziemnym,
dostarczających energię elektryczną statkom wycieczkowym na
terminalu HafenCity, powinno pozwolić na zmniejszenie emisji NOx o
51 t, czyli 73 %. Po odjęciu 5 t emisji NOx rocznie pochodzących
z barek łączna wielkość zmniejszenia emisji wynosi
46 t rocznie. Emisje powinny się zmniejszyć w przypadku SOx o
1,5 t, czyli 58 %, zaś w przypadku drobnych cząstek
stałych o 0,7 t, czyli 48 %, przy braku dodatkowych emisji
pochodzących z barek zasilających. Przy założeniu
wykorzystywania skroplonego gazu ziemnego zamiast oleju napędowego
żeglugowego emisje CO2 powinny zmniejszyć się o
1 824 t, czyli 26 %, rocznie. W szacunkach uwzględniono
emisje rezydualne pochodzące z kotła pomocniczego (do wytwarzania
ciepła na pokładzie).
W tym miejscu należy przypomnieć,
że mniejsza konkurencyjność energii elektrycznej pobieranej z
lądu wynika z faktu, że alternatywa dla niej, tj. energia elektryczna
wytwarzana na pokładzie statku zacumowanego w porcie morskim, jest obecnie
całkowicie zwolniona z podatku. Z podatku zwolnione są nie tylko
paliwa bunkrowe spalane w celu wytworzenia energii elektrycznej, co odpowiada
normalnemu uregulowaniu zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96/WE,
lecz także sama energia elektryczna produkowana na pokładzie statków
(zob. art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/96/WE). Chociaż to ostatnie
zwolnienie można samo w sobie uznać za trudne do pogodzenia z celami
Unii w zakresie ochrony środowiska, to odzwierciedla ono względy
praktyczne. W rzeczywistości opodatkowanie energii elektrycznej
wytwarzanej na pokładzie statku wymagałoby zadeklarowania przez
właściciela statku – często mającego siedzibę w
państwie trzecim – lub armatora statku ilości zużytej energii
elektrycznej. Ponadto w deklaracji musiałoby być określone, jaka
część energii elektrycznej została zużyta na wodach
terytorialnych państwa członkowskiego, w którym należny jest
podatek. Sporządzanie deklaracji w odniesieniu do każdego
państwa członkowskiego, którego wód terytorialnych dotyczy taka
sytuacja, wiązałoby się ze znacznym obciążeniem
administracyjnym dla właścicieli statków. W tych okolicznościach
uzasadnione jest niedyskryminowanie mniej zanieczyszczającej
środowisko alternatywy, jaką jest energia elektryczna pobierana z lądu,
poprzez upoważnienie Niemiec do stosowania obniżonej stawki podatku.
Jeśli chodzi o energię
elektryczną zużywaną na statkach zacumowanych w portach na
śródlądowych drogach wodnych i w przeciwieństwie do sytuacji w
portach morskich, zwolnienie energii elektrycznej wytwarzanej na pokładzie
statku jest dla państw członkowskich tylko fakultatywne (art. 15 ust.
1 lit. f)). Nie ma zatem żadnych przeszkód prawnych, które
uniemożliwiałyby państwom członkowskim równe traktowanie
energii elektrycznej pobieranej z lądu i produkowanej na pokładzie
statku w portach na śródlądowych drogach wodnych. Jednakże
możliwość zwolnienia z opodatkowania energii elektrycznej
wytwarzanej na pokładzie statku, jaką stwarza art. 15 ust. 1 lit. f)
dyrektywy, można ponownie wyjaśnić względami praktycznymi,
jakimi kierował się prawodawca, jednocześnie ściśle
związanymi z fakultatywnym ulgami podatkowymi dla celów żeglugi na
śródlądowych drogach wodnych. Większość państw
członkowskich, w tym Niemcy, podjęło decyzję o zwolnieniu z
opodatkowania paliw wykorzystywanych do tych celów. W odniesieniu do Renu i
jego dopływów przedmiotowe zwolnienie z podatku zostało potwierdzone
w umowie międzynarodowej ([13])
ratyfikowanej przez Niemcy. Uważa się również, że oddzielne
opodatkowanie paliwa wykorzystywanego do wytworzenia energii elektrycznej na
pokładzie statku jest niepraktyczne ([14]), ponieważ
wymagałoby to co najmniej odmiennego traktowania paliwa wykorzystywanego
do wytwarzania energii elektrycznej i tego wykorzystywanego do żeglugi. Co
więcej, podejmując decyzję o rozszerzeniu zakresu zwolnienia z
podatku, które ma zastosowanie do żeglugi morskiej, na paliwa
wykorzystywane do celów żeglugi na śródlądowych drogach wodnych,
państwa członkowskie uwzględnią wiele aspektów,
włącznie z ogólnymi celami krajowej polityki transportowej, takimi
jak względy ochrony środowiska, które mogą zadecydować o
zwolnieniu z opodatkowania paliw wykorzystywanych w tych celach.
Zatem na obecnym etapie za uzasadnione
uważa się utrzymanie przez Niemcy możliwości zwolnienia z
podatku energii elektrycznej pobieranej z lądu w portach znajdujących
się na śródlądowych drogach wodnych.
Rynek wewnętrzny i uczciwa
konkurencja
Z punktu widzenia rynku wewnętrznego i
uczciwej konkurencji wnioskowany środek ograniczyłby istniejące
zakłócenia między dwoma konkurencyjnymi źródłami energii
elektrycznej dla zacumowanych statków, tj. energią elektryczną
wytwarzaną na statku i energią elektryczną pobieraną z
lądu, spowodowane zwolnieniem z podatku paliw bunkrowych.
Jeśli chodzi o konkurencję
między armatorami, należy po pierwsze przypomnieć, że
zgodnie z informacjami posiadanymi przez Komisję obecnie bardzo niewiele
statków wykorzystuje energię elektryczną pobieraną z lądu
na zasadach handlowych. Po drugie, nawet jeżeli przedmiotowy środek
zapewni przedsiębiorstwom żeglugowym korzyść w postaci
możliwości zakupu energii elektrycznej po niższych kosztach w
porównaniu z przedsiębiorstwami działającymi w innych sektorach,
nie przewiduje się, by zmienił on w znaczący sposób warunki
konkurencji w sektorze żeglugi morskiej. Chociaż dokładne prognozy
kosztów będą zasadniczo zależeć od zmian cen ropy naftowej,
a zatem bardzo trudno je określić, dostępne informacje ([15]) i dane dostarczone
przez Niemcy wskazują, że ogólnie w większości przypadków
nawet całkowite zwolnienie z podatku nie obniżyłoby kosztów
operacyjnych energii elektrycznej pobieranej z lądu do poziomu
poniżej kosztów wytwarzania energii elektrycznej na pokładzie statku,
a zatem w żadnym razie nie przyczyniłoby się do znaczącego
wzrostu konkurencyjności armatorów statków korzystających z energii
elektrycznej pobieranej z lądu w stosunku do armatorów statków
korzystających z energii elektrycznej wytwarzanej na pokładzie. W
rozpatrywanym przypadku istotne zakłócenie omawianego rodzaju jest tym
mniej prawdopodobne, że Niemcy będą przestrzegać
minimalnego poziomu opodatkowania przewidzianego dyrektywą 2003/96/WE.
W odniesieniu do konkurencji między
portami, w sytuacji gdy, jak stwierdzono powyżej, jest mało
prawdopodobne, by mimo obniżki podatku korzystanie z energii elektrycznej
pobieranej z lądu, przynajmniej w perspektywie krótkoterminowej,
stało się bardziej opłacalne niż jej wytwarzanie na
pokładzie statku, jest również mało prawdopodobne, by
obniżka podatku za energię elektryczną pobieraną z
lądu w znacznym stopniu zakłóciła konkurencję między
portami, skłaniając statki do zmiany trasy w zależności od
dostępności takiego rozwiązania. Władze niemieckie
podkreślają, że wykorzystanie energii elektrycznej pobieranej z
lądu jest ograniczone nie tylko ze względu na brak urządzeń
portowych lub wyższe koszty, lecz również z powodu braku uzgodnionych
na szczeblu międzynarodowym standardów technicznych dotyczących
podłączenia statków do sieci energetycznej.
Na koniec można dodać, że
proponowane ramy czasowe upoważnienia do stosowania obniżonej stawki
podatku odzwierciedlają w dużej mierze ramy czasowe zwolnienia
podatkowego dla energii elektrycznej pobieranej z lądu, przewidziane we
wniosku Komisji, a wynoszące osiem lat.
Okres stosowania środka i zmiana ram
prawnych UE w zakresie opodatkowania energii
W zasadzie okres stosowania odstępstwa
powinien być wystarczająco długi, aby nie zniechęcać
operatorów portów do dokonania niezbędnych inwestycji. W tym konkretnym
przypadku okres stosowania środka zostałby
przedłużony, a skala obniżenia podatku zostałaby
zwiększona przez wniosek Komisji dotyczący przeglądu dyrektywy w
sprawie opodatkowania energii, który przewiduje obowiązkowe zwolnienie dla
energii elektrycznej pobieranej z lądu na okres ośmiu lat od
wejścia w życie dyrektywy. Odstępstwo nie powinno jednakże
uniemożliwiać zmian obowiązujących ram prawnych w
przyszłości oraz powinno uwzględniać
możliwość przyjęcia przez Radę aktu prawnego w oparciu
o wniosek Komisji dotyczący zmiany dyrektywy w sprawie opodatkowania
energii. W tych okolicznościach właściwe wydaje się
udzielenie wnioskowanego upoważnienia na maksymalny okres sześciu
lat, dopuszczalny w świetle dyrektywy, chyba że przed
przewidzianą datą wygaśnięcia środka wejdą w
życie ogólne przepisy w tym zakresie. Okres ten zapewni pewność
prawa operatorom portów i armatorom statków, którzy muszą planować
swoje inwestycje w urządzenia dostarczania energii elektrycznej pobieranej
z lądu lub urządzenia pokładowe. Pozwoli to również
władzom niemieckim na zebranie większej ilości danych do celów
ponownej oceny środka w przyszłości.
Przepisy dotyczące pomocy
państwa
Przewidziana przez władze niemieckie
stawka podatku w wysokości 0,50 EUR/MWh jest zgodna z minimalnym
poziomem opodatkowania w rozumieniu art. 10 dyrektywy 2003/96/WE. Środek
ten spełnia zatem jeden z warunków określonych w art. 44
rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 ([16]), które określa
warunki, w jakich środek taki jest zwolniony z obowiązku
powiadamiania o udzielonej pomocy państwa. Na obecnym etapie nie
można jednak stwierdzić, czy wszystkie warunki określone w tym
rozporządzeniu są spełnione, a wniosek dotyczący decyzji
wykonawczej Rady nie uniemożliwia Komisji zobowiązania Niemiec do
przestrzegania zasad pomocy państwa.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Niniejszy wniosek opiera się na wniosku
złożonym przez Niemcy i dotyczy wyłącznie tego państwa
członkowskiego.
Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy
specjalistycznej
Nie zaistniała potrzeba skorzystania z
pomocy ekspertów zewnętrznych.
Ocena skutków
Niniejszy wniosek dotyczy upoważnienia
dla jednego państwa członkowskiego, wydawanego na wniosek tego
państwa.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Zasada pomocniczości
Dziedzina podatków pośrednich objęta
art. 113 TFUE nie jest sama w sobie przedmiotem wyłącznej kompetencji
Unii Europejskiej w rozumieniu art. 3 TFUE.
Wykonywanie przez państwa
członkowskie ich obecnych kompetencji w tej dziedzinie jest jednak
ściśle określone i ograniczone przez istniejące prawo UE.
Zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE jedynie Rada może
upoważnić państwo członkowskie do wprowadzenie dodatkowych
zwolnień lub obniżek w rozumieniu tego przepisu. Państwa
członkowskie nie mogą zastępować w tym zakresie Rady.
Wniosek spełnia zatem wymogi zasady
pomocniczości.
Zasada proporcjonalności
Wniosek spełnia wymogi zasady
proporcjonalności. Obniżka podatku nie wykracza poza to, co jest
konieczne do osiągnięcia przedmiotowego celu (zob. powyżej
rozważania na temat aspektów rynku wewnętrznego i uczciwej konkurencji).
Wybór instrumentów
Proponowane instrumenty: decyzja Rady.
Artykuł 19 dyrektywy 2003/96/WE
przewiduje jedynie tego typu środek.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Proponowany środek nie pociąga ze
sobą obciążenia finansowego ani administracyjnego dla Unii.
Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii.
2014/0247 (NLE)
Wniosek
DECYZJA WYKONAWCZA RADY
upoważniająca Niemcy do stosowania
obniżonej stawki opodatkowania energii elektrycznej dostarczanej
bezpośrednio na statki zacumowane w porcie zgodnie z art. 19 dyrektywy
2003/96/WE
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady
2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji
wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych
i energii elektrycznej ([17]),
w szczególności jej art. 19,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Decyzją wykonawczą
Rady z dnia 2011/445/UE upoważniono Niemcy do stosowania do dnia 16
lipca 2014 r. obniżonej stawki opodatkowania w odniesieniu do energii
elektrycznej dostarczanej bezpośrednio na statki zacumowane w porcie
(„energia elektryczna pobierana z lądu”) zgodnie z art. 19
dyrektywy 2003/96/WE.
(2)       Pismem z dnia 26 lutego 2014
r. Niemcy zwróciły się o upoważnienie do kontynuowania
stosowania obniżonej stawki podatku od energii elektrycznej w odniesieniu
do energii elektrycznej pobieranej z lądu zgodnie z art. 19 dyrektywy
2003/96/WE.
(3)       Poprzez zastosowanie
obniżonej stawki podatku Niemcy zamierzają kontynuować
wspieranie powszechniejszego wykorzystania energii elektrycznej pobieranej z
lądu jako mniej szkodliwego dla środowiska sposobu zaopatrzenia w
energię elektryczną statków zacumowanych w portach w porównaniu ze
spalaniem paliw bunkrowych na pokładzie statków.
(4)       Ponieważ wykorzystanie
energii elektrycznej pobieranej z lądu zapobiega emisji substancji
zanieczyszczających powietrze w wyniku spalania paliw bunkrowych na
pokładzie statków zacumowanych w portach, przyczynia się ono do
polepszenia lokalnej jakości powietrza w miastach portowych. Oczekuje
się zatem, że środek ten przyczyni się do
osiągnięcia celów polityki Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony
środowiska i zdrowia oraz przeciwdziałania zmianie klimatu.
(5)       Upoważnienie Niemiec do
stosowania obniżonej stawki opodatkowania energii elektrycznej pobieranej
z lądu nie wykracza poza to, co jest konieczne do zwiększenia
wykorzystania energii elektrycznej pobieranej z lądu, ponieważ w
większości przypadków wytwarzanie energii elektrycznej na
pokładzie statku pozostanie bardziej konkurencyjną alternatywą.
Z tego samego powodu oraz ze względu na stosunkowo niski stopień
rozpowszechnienia na rynku tej technologii środek ten nie spowoduje
prawdopodobnie, w okresie jego obowiązywania, istotnych zakłóceń
konkurencji, a zatem nie będzie miał negatywnego wpływu na
prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(6)       Z art. 19 ust. 2 dyrektywy
2003/96/WE wynika, że każde upoważnienie przyznawane na
podstawie tego artykułu musi być ściśle ograniczone w
czasie. Uwzględniając fakt, że okres, na który udziela się
upoważnienia do stosowania środka, powinien być na tyle
długi, by umożliwić prawidłową ocenę środka,
a planowany środek nie może kolidować z niezbędnymi
przyszłymi zmianami obowiązujących ram prawnych,
upoważnienia należy udzielić na okres sześciu lat, chyba
że przed przewidzianą datą jego wygaśnięcia wejdą
w życie ogólne przepisy w tym zakresie.
(7)       W celu zapewnienia
pewności prawa operatorom portów i armatorom statków oraz uniknięcia
potencjalnego zwiększenia obciążeń administracyjnych dla
dystrybutorów i redystrybutorów energii elektrycznej, które mogłyby
wynikać ze zmian stawki podatku akcyzowego od energii elektrycznej
pobieranej z lądu, należy zapewnić możliwość
stosowania przez Niemcy istniejących konkretnych ulg podatkowych, których
dotyczy niniejsza decyzja, bez przerwy. Należy zatem udzielić
wnioskowanego upoważnienia ze skutkiem od dnia 17 lipca 2014 r. z
zachowaniem ciągłości w stosunku do wcześniejszych
uregulowań na mocy decyzji wykonawczej Rady 2011/445/UE.
(8)       Niniejsza decyzja pozostaje
bez uszczerbku dla stosowania unijnych przepisów dotyczących pomocy
państwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Niemcy do
stosowania obniżonej stawki podatku od energii elektrycznej w odniesieniu
do energii elektrycznej dostarczanej bezpośrednio na statki zacumowane w
portach („energia elektryczna pobierana z lądu”), z wyłączeniem
prywatnej żeglugi niehandlowej, pod warunkiem zachowania minimalnych
poziomów opodatkowania określonych w art. 10 dyrektywy 2003/96/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z
dniem jej notyfikacji.
Stosuje się ją od dnia 17 lipca 2014
r.
Decyzja wygasa dnia 16 lipca 2020 r.
Jednakże w przypadku gdy Rada,
działając na podstawie art. 113 TFUE, wprowadzi ogólne przepisy
dotyczące ulg podatkowych w odniesieniu do energii elektrycznej pobieranej
z lądu, niniejsza decyzja przestaje być stosowana w dniu
rozpoczęcia stosowania tych ogólnych przepisów.
Artykuł 3
Niniejsza
decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października
2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych
dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej  Dz.U.
L 283 z 31.10.2003, s. 51 .
[2]               Dz.U. L 191 z 22.7.2011, s. 22.
[3]               Zalecenie Komisji 2006/339/WE z dnia 8 maja 2006 r. w
sprawie wspierania pobierania energii elektrycznej z lądu przez statki
zacumowane w portach Wspólnoty  Dz.U. L 125 z 12.5.2006 .
[4]               COM 2009  8 final z 21 stycznia 2009 r.
[5]               Por. dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady
2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego
powietrza dla Europy  Dz.U. L 152 z 11.6.2008 .
[6]               Zob. przypis 3 powyżej.
[7]               COM 2007  575 final z 10 października 2007 r.
[8]               SEC  2007  1278 final z 10 października 2007 r.
[9]               COM 2013  18 final z 24 stycznia 2013 r.
[10]             COM 2011  169 final z 13 kwietnia 2011 r.
[11]             Wcześniej Komisja oszacowała, że
przejście na korzystanie z energii elektrycznej pobieranej z lądu
doprowadzi średnio do ograniczenia emisji CO2 o 50 %, por.
przypis 2. Wpływ przedmiotowego środka może jednak znacznie
się różnić od tej średniej wartości, ponieważ w
znacznym stopniu zależy on od intensywności emisji dwutlenku
węgla na danym obszarze rynku oraz od dokładnego czasu, kiedy pojawi
się dodatkowe zapotrzebowanie na energię elektryczną.
[12]             Dyrektywa Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia
1999 r. odnosząca się do redukcji zawartości siarki
w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniająca dyrektywę
93/12/EWG  Dz.U. L 121 z 11.5.1999, s. 13–18 .
[13]             Por. art. 1 umowy z dnia 16 maja 1952 r. między
krajami dorzecza Renu a Belgią w sprawie traktowania celnego i podatkowego
oleju gazowego wykorzystywanego do dostaw na statki w nawigacji po Renie  Bundesgesetzblatt
1953, część II, s. 531 .
[14]             Por. art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2003/96/WE.
[15]             Por. Dyrekcja Generalna ds. Środowiska Komisji
Europejskiej, Umowa w sprawie świadczenia usług w zakresie
przydzielania i ograniczania emisji ze statków oraz w sprawie instrumentów
rynkowych, zadanie 2a – energia elektryczna pobierana z lądu,
sierpień 2005,
http://ec.europa.eu/environment/air/pdf/task2_shoreside.pdf. Analizę
kosztów przeprowadzono dla trzech portów: Göteborga  Szwecja , Juneau i Long
Beach  USA .
[16]             Rozporządzenie Komisji  UE  nr 651/2014 z dnia 17
czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem
wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu  Dz.U. L 187
z 26.6.2014, s. 1 .
[17]               Dz.U. L 283 z 31.10.2003, s. 51.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 5.7.2017
            COM(2017) 369 final
            2017/0153(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca Austrię i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Celem Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją z 1980 r.”), ratyfikowanej dotychczas przez 97 krajów, w tym przez wszystkie państwa członkowskie UE, jest przywrócenie status quo poprzez uzyskanie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci dzięki systemowi współpracy między organami centralnymi wyznaczonymi przez umawiające się strony.

               Zapobieganie uprowadzaniu dzieci stanowi zasadniczą część unijnej polityki propagującej prawa dziecka, stąd też Unia Europejska podejmuje na szczeblu międzynarodowym działania zmierzające do poprawy stosowania postanowień konwencji z 1980 r. i zachęca państwa trzecie do przystąpienia do niej.

               Panama złożyła dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 2 lutego 1994 r. Konwencja weszła w życie w Panamie w dniu 1 maja 1994 r.

               Konwencja z 1980 r. weszła już w życie między Panamą i 26 państwami członkowskimi UE. Jedynie Austria i Rumunia nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Panamy do tej konwencji.

               Urugwaj złożył dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 18 listopada 1999 r. Konwencja weszła w życie w Urugwaju w dniu 1 lutego 2000 r.

               Konwencja z 1980 r. weszła już w życie między Urugwajem i 25 państwami członkowskimi. Jedynie Austria, Dania i Rumunia nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Urugwaju do tej konwencji.

               Kolumbia złożyła dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 13 grudnia 1995 r. Konwencja weszła w życie w Kolumbii w dniu 1 marca 1996 r.

               Konwencja z 1980 r. weszła już w życie między Kolumbią i 25 państwami członkowskimi UE. Jedynie Austria, Dania i Rumunia nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Kolumbii do tej konwencji.

               Salwador złożył dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 5 lutego 2001 r. Konwencja weszła w życie w Salwadorze w dniu 1 maja 2001 r.

               Konwencja z 1980 r. weszła już w życie między Salwadorem i 25 państwami członkowskimi UE. Jedynie Austria, Dania i Rumunia nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Salwadoru do tej konwencji.

               Artykuł 38 ust. 4 konwencji z 1980 r. przewiduje, że konwencja ma zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożą oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               Wyłączna kompetencja UE w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji z 1980 r. została potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którym skonsultowano się z inicjatywy Komisji.

               W opinii 1/13 z dnia 14 października 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.

               Trybunał podkreślił konieczność jednolitości na szczeblu UE, aby uniknąć „ zmiennej geometrii” wśród państw członkowskich.

               Z uwagi na fakt, że kwestia uprowadzenia dziecka za granicę jest objęta wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii Europejskiej, decyzję o ewentualnym wyrażeniu zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru należy podjąć na poziomie UE w drodze decyzji Rady. Dlatego Austria i Rumunia powinny złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru w interesie Unii Europejskiej.

               Wyrażenie zgody przez Austrię i Rumunię sprawiłoby, że konwencja z 1980 r. miałaby zastosowanie między Kolumbią, Salwadorem, Urugwajem oraz wszystkimi państwami członkowskimi UE z wyjątkiem Danii. W przypadku Panamy konwencja z 1980 r. będzie mieć zastosowanie do wszystkich państw członkowskich UE.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               W odniesieniu do kwestii uprowadzenia dziecka przez jednego z rodziców konwencja z 1980 r. jest międzynarodowym odpowiednikiem rozporządzenia Rady nr 2201/2003 (tzw. rozporządzenia Bruksela II bis), które stanowi podstawę unijnej współpracy sądowej w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej
                  1
               .

               Jednym z głównych celów rozporządzenia jest zapobieganie uprowadzaniu dziecka z jednego państwa członkowskiego do innego dzięki ustanowieniu procedur gwarantujących szybki powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu. W tym celu w art. 11 rozporządzenia Bruksela II bis wprowadzono procedurę ustanowioną w konwencji haskiej z 1980 r. i uzupełniono ją poprzez wyjaśnienie pewnych aspektów, w szczególności wysłuchania dziecka, terminu na wydanie orzeczenia od wniesienia wniosku o powrót dziecka oraz podstawy odmowy powrotu dziecka. Ponadto w rozporządzeniu wprowadza się przepisy regulujące sprzeczne orzeczenia zarządzające powrót dziecka i orzeczenia odmawiające zarządzenia powrotu dziecka wydane w różnych państwach członkowskich.

               Aby państwa członkowskie mogły polegać na wspólnych przepisach w przypadku uprowadzenia dziecka, Unia Europejska na szczeblu międzynarodowym popiera przystępowanie państw trzecich do konwencji z 1980 r.

               W okresie od czerwca 2015 r. do grudnia 2016 r. przyjęto już dziesięć decyzji Rady w celu wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej uprowadzenia dziecka 10 państw trzecich (Maroko, Singapur, Federacja Rosyjska, Albania, Andora, Seszele, Armenia, Kazachstan, Republika Korei i Peru)
                  2
               .

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Niniejszy wniosek jest w oczywisty sposób powiązany z ogólnym celem zapisanym w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącym ochrony praw dziecka. System ustanowiony konwencją haską z 1980 r. ma na celu ochronę dziecka przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia dziecka przez rodzica i zapewnienie dziecku możliwości utrzymywania kontaktu z obojgiem rodziców, na przykład dzięki zapewnieniu skutecznego wykonywania praw do kontaktu z dzieckiem.

               Warto również wspomnieć o powiązaniu z promowaniem korzystania z mediacji przy rozstrzyganiu transgranicznych sporów rodzinnych. Dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych
                  3
                ma zastosowanie między innymi do prawa rodzinnego w ramach wspólnej europejskiej przestrzeni sądowej. Konwencja haska z 1980 r. również zachęca do polubownego rozwiązywania sporów rodzinnych. Jeden z przewodników dotyczących dobrych praktyk w ramach konwencji haskiej z 1980 r., opublikowany przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, poświęcony jest korzystaniu z mediacji przy rozwiązywaniu międzynarodowych konfliktów rodzinnych dotyczących opieki nad dzieckiem, które wchodzą w zakres konwencji. Z inicjatywy Komisji przewodnik ten został przetłumaczony na wszystkie języki UE inne niż angielski i francuski oraz na język arabski, aby wspierać dialog z krajami, które nie ratyfikowały jeszcze konwencji, oraz udzielić wsparcia w poszukiwaniu konkretnych sposobów rozwiązywania problemów z krajami, które nie ratyfikowały konwencji, w przypadku uprowadzenia dziecka za granicę
                  4
               .

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Ze względu na fakt, że decyzja dotyczy umowy międzynarodowej, stosowną podstawą prawną jest art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wraz z art. 81 ust. 3. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

               Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek został sporządzony na wzór przyjętych już decyzji Rady w tej samej sprawie i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest spójność działań UE w sprawach uprowadzenia dziecka za granicę, przez zagwarantowanie, że Austria i Rumunia zaakceptują przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. w wyznaczonym czasie.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Austria i Rumunia, po konsultacjach z Komisją w sprawie ich gotowości do wyrażenia zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji z 1980 r., wydały pozytywną opinię.

               Z dyskusji przeprowadzonych na posiedzeniu ekspertów w dniu 24 kwietnia 2017 r. wynika, że na obecnym etapie państwa członkowskie nie mają zastrzeżeń odnośnie do wyrażenia przez Austrię i Rumunię zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji z 1980 roku.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Biorąc pod uwagę, że konwencja weszła już w życie między 26 państwami członkowskimi a Panamą, a także z 25 państwami członkowskimi a Urugwajem, Kolumbią i Salwadorem, eksperci Komisji i państw członkowskich są zdania, że w takim przypadku nie ma potrzeby dokonywania szczegółowej oceny sytuacji w państwie trzecim.

               Eksperci z państw członkowskich nie zgłosili żadnych problemów ze stosowaniem konwencji z 1980 roku w odniesieniu do Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru.

               •Ocena skutków

               Podobnie jak w przypadku dziesięciu decyzji Rady przyjętych w latach 2015 - 2016 dotyczących zgody na przystąpienie niektórych państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r., nie ma konieczności przeprowadzenia oceny skutków, zważywszy na charakter tego aktu ustawodawczego. W każdym razie przeprowadzenie szczegółowej oceny sytuacji w odniesieniu do Panamy, Urugwaju i Salwadoru zostało uznane za zbędne, biorąc pod uwagę zarówno to, że konwencja weszła już w życie z 26 lub 25 państwami członkowskimi UE, oraz fakt, że Austria i Rumunia są gotowe wyrazić zgodę na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Decyzja będąca przedmiotem wniosku nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Jako że wniosek dotyczy jedynie upoważnienia Austrii i Rumunii do wyrażenia zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji z 1980 r., monitorowanie jego realizacji ograniczono do przestrzegania przez Austrię i Rumunię treści deklaracji oraz terminu jej złożenia i poinformowania o tym fakcie Komisji zgodnie z decyzją Rady.

               2017/0153 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca Austrię i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, w związku z art. 218,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  5
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia lub bezprawnego zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu uprowadzonych lub bezprawnie zatrzymanych dzieci.

               (4)Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)Panama złożyła dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 2 lutego 1994 r. Konwencja weszła w życie w Panamie w dniu 1 maja 1994 r.

               (11)Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Panamy do konwencji haskiej z 1980 r. Panama zaakceptowała Bułgarię, Cypr, Estonię, Litwę, Łotwę, Maltę i Słowenię. Z oceny sytuacji w Panamie wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Panamy zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)Urugwaj złożył dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 18 listopada 1999 r. Konwencja weszła w życie w Urugwaju w dniu 1 lutego 2000 r.

               (13)Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Urugwaju do konwencji haskiej z 1980 r. Urugwaj zaakceptował Bułgarię, Estonię, Łotwę i Litwę. Z oceny sytuacji w Urugwaju wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Urugwaju zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (14)Kolumbia złożyła dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 13 grudnia 1995 r. Konwencja weszła w życie w Kolumbii w dniu 1 marca 1996 r.

               (15)Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Kolumbii do konwencji haskiej z 1980 r. Kolumbia zaakceptowała Bułgarię, Estonię, Łotwę, Litwę i Maltę. Z oceny sytuacji w Kolumbii wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Kolumbii zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (16)Salwador złożył dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 5 lutego 2001 r. Konwencja weszła w życie w Salwadorze w dniu 1 maja 2001 r.

               (17)Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. Salwador zaakceptował Bułgarię, Estonię, Łotwę i Litwę. Z oceny sytuacji w Salwadorze wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Salwadoru zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (18)Austria i Rumunia powinny zatem zostać upoważnione do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru w interesie Unii zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii wyraziły już zgodę na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. i nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (19)Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (20)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Austria i Rumunia zostają niniejszym upoważnione do wyrażenia zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru w interesie Unii do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”).

               2.
                     Najpóźniej do dnia... [dwanaście miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji], Austria i Rumunia składają oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. w interesie Unii, w brzmieniu:

               „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/...*.”.

                  63.
                     Austria i Rumunia informują Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru i przekazują Komisji tekst oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.

               Artykuł 2

               Państwa członkowskie, które przed datą przyjęcia niniejszej decyzji złożyły oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r., nie składają nowych oświadczeń.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Austrii i Rumunii.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s.31.

                     (2)
                  Przyjęto dziesięć decyzji Rady w sprawie upoważnienia państw członkowskich do wyrażenia zgody na przystąpienie Andory do konwencji z 1980 r. (decyzja Rady 2015/1023 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Seszeli (decyzja Rady 2015/2354 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Rosji (decyzja Rady 2015/2355 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Albanii (decyzja Rady 2015/2356 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Singapuru (decyzja Rady 2015/1024 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Maroka (decyzja Rady 2015/2357 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Armenii (decyzja Rady 2015/2358 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Republiki Korei (Decyzja Rady 2016/2313 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r. ), Kazachstanu (Decyzja Rady 2016/2311 przyjęta w dniu 8.12.2016 r. ) oraz Peru (Decyzja Rady 2016/2312 przyjęta w dniu 8.12.2016 r.).

                     (3)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24 maja 2008, s. 3);

                     (4)

                     https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (5)
                  Dz.U. C […], […], s. […].

                     (6)
                  Dz.U.: proszę wstawić numer niniejszej decyzji.