               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.10.2020
            COM(2020) 655 final
            2020/0294(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej UE-Kanada w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie Współpracy Celnej UE-Kanada w związku z planowanym przyjęciem decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa między Wspólnotą Europejską a Kanadą o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych oraz Umowa między Unią Europejską a Kanadą o współpracy celnej w sprawach związanych z bezpieczeństwem łańcucha dostaw

               Umowa między Wspólnotą Europejską a Kanadą o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych („umowa o współpracy i wzajemnej pomocy”) ma na celu rozwój dwustronnej współpracy celnej obejmującej wszystkie kwestie związane ze stosowaniem przepisów prawa celnego oraz zapewnienie podstawy prawnej dla wzajemnej pomocy administracyjnej. Umowa ta weszła w życie w 1998 r.

               2.2.Umowa między Unią Europejską a Kanadą o współpracy celnej w sprawach związanych z bezpieczeństwem łańcucha dostaw

               Umowa między Unią Europejską a Kanadą o współpracy celnej w sprawach związanych z bezpieczeństwem łańcucha dostaw („umowa o bezpieczeństwie łańcucha dostaw”) ma na celu poprawę praktyk w zakresie bezpieczeństwa łańcucha dostaw, które zwiększą skuteczność w dziedzinie ceł, aby zapewnić bezpieczeństwo całego łańcucha dostaw i ułatwić legalny handel. Umowa ta weszła w życie w 2014 r.

               2.3.Wspólny Komitet Współpracy Celnej

               W skład Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej, ustanowionego na mocy art. 20 umowy o współpracy i wzajemnej pomocy, wchodzą przedstawiciele organów celnych z UE i Kanady. Na mocy art. 5 umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw Wspólny Komitet Współpracy Celnej jest upoważniony do przyjmowania decyzji dotyczących wzajemnego uznawania technik zarządzania ryzykiem, standardów ryzyka, kontroli bezpieczeństwa oraz programów partnerstwa handlowego.

               2.4.Planowany akt Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej

               Podczas swojego piątego posiedzenia, które ma się odbyć jesienią 2020 r., Wspólny Komitet Współpracy Celnej ma przyjąć decyzję dotyczącą wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest poprawa bezpieczeństwa całego międzynarodowego łańcucha dostaw poprzez umożliwienie organom celnym przeprowadzania skuteczniejszych kontroli celnych, a jednocześnie ułatwienie legalnego handlu.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron na mocy z art. 5 umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw w związku z art. 20 umowy o współpracy i wzajemnej pomocy.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Przepisy Unii Europejskiej dotyczące upoważnionych przedsiębiorców (AEO) wprowadzone zostały w wyniku zmiany wspólnotowego kodeksu celnego Unii Europejskiej (rozporządzenie 648/2005 przyjęte w kwietniu 2005 r.). Obecne ramy prawne regulujące program upoważnionego przedsiębiorcy zawarte są w unijnym kodeksie celnym oraz jego przepisach wykonawczych (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r.; rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r.; rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r.). Uzupełniają je wytyczne dotyczące upoważnionych przedsiębiorców, które zostały przyjęte przez grupę ekspertów ds. celnych i są przez nią regularnie aktualizowane. Celem programów partnerstwa handlowego takich jak program upoważnionego przedsiębiorcy jest uproszczenie procedur dla przedsiębiorstw handlowych, które podejmują uzgodnione wysiłki w celu zapewnienia bezpieczeństwa swojej części międzynarodowego łańcucha dostaw. Zgodnie z bazą danych unijnych upoważnionych przedsiębiorców do końca 2019 r. ponad 9000 przedsiębiorstw unijnych otrzymało pozwolenia AEO w zakresie bezpieczeństwa i ochrony.

               Wzajemne uznawanie programów partnerstwa handlowego przyczynia się do poprawy bezpieczeństwa całego łańcucha dostaw, a także do ułatwienia wymiany handlowej. Konsoliduje ono podejście przyjęte w Ramach norm na rzecz zabezpieczenia i ułatwienia handlu światowego (SAFE) Światowej Organizacji Celnej. Jest odpowiedzią na apele kręgów biznesowych w UE i na świecie o wdrażanie norm w jednolity sposób oraz unikanie mnożenia odrębnych krajowych wymogów i praktyk.

               Wzajemne uznawanie unijnych i kanadyjskich programów partnerstwa handlowego stanowi długoletni projekt dwustronnej współpracy celnej, wspierany przez unijne przedsiębiorstwa zaangażowane w handel transatlantycki z Kanadą, a także przez państwa członkowskie UE i Kanadę. Prace nad wzajemnym uznawaniem zostały rozpoczęte przez Komisję i Agencję Służb Granicznych Kanady w 2014 r. wraz z wejściem w życie umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw. Przeprowadzono kompleksowe porównanie kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy; odbyło się również kilka wspólnych wizyt zatwierdzających w UE i w Kanadzie. Badanie, na ile kanadyjski program „Partners in Protection” jest odpowiednikiem unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy, zostało zakończone w 2015 r. Wnioski co do równoważności programów zostały potwierdzone w 2019 r., kiedy obie strony poinformowały się nawzajem o najnowszych zmianach w swoich programach partnerstwa handlowego.

               We wspólnym oświadczeniu przyjętym podczas szczytu UE-Kanada w dniach 17-18 lipca 2019 r. stwierdzono, że UE i Kanada z zadowoleniem przyjmują postępy w negocjacjach dotyczących wspólnego uznawania swoich programów upoważnionego przedsiębiorcy oraz że są zdecydowane szybko zakończyć prace nad wzajemnym uznawaniem. Stwierdzono w nim również, że wzajemne uznawanie uprościłoby procedury na granicach oraz zwiększyłoby bezpieczeństwo łańcucha dostaw dla zarejestrowanych przedsiębiorców kanadyjskich i unijnych oraz wraz z kompleksową umową gospodarczo-handlową między UE a Kanadą przyczyniłoby się do dalszego ułatwiania transatlantyckiego handlu dwustronnego.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określono tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Termin „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywołują skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje on ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet Współpracy Celnej jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie umowy o współpracy i wzajemnej pomocy.

               Akt, który ma przyjąć Wspólny Komitet Współpracy Celnej, stanowi akt mający skutki prawne.

               Planowany akt stanie się wiążący zgodnie z prawem międzynarodowym na mocy art. 5 umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw w związku z art. 20 umowy o współpracy i wzajemnej pomocy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy o współpracy i wzajemnej pomocy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnosi się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE, w szczególności art. 207 ust. 4 akapit pierwszy.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE, w szczególności art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0294 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej UE-Kanada w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa między Wspólnotą Europejską a Kanadą o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych („umowa o współpracy i wzajemnej pomocy”) została zawarta przez Unię w drodze decyzji Rady 98/18/WE z dnia 27 listopada 1997 r.
                  2
                i weszła w życie dnia 1 stycznia 1998 r.

               (2)W art. 2 umowy o współpracy i wzajemnej pomocy wzywa się organy celne do rozwoju współpracy celnej w najszerszym możliwym zakresie.

               (3)Zgodnie z art. 20 umowy o współpracy i wzajemnej pomocy ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej, który podejmuje środki niezbędne dla współpracy celnej.

               (4)Umowa między Unią Europejską a Kanadą o współpracy celnej w sprawach związanych z bezpieczeństwem łańcucha dostaw („umowa o bezpieczeństwie łańcucha dostaw”) została zawarta przez Unię w drodze decyzji Rady 2014/941/UE z dnia 27 czerwca 2013 r. i weszła w życie w 2014 r.

               (5)Zgodnie z art. 5 umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw Wspólny Komitet Współpracy Celnej jest upoważniony do przyjmowania decyzji dotyczących wzajemnego uznawania technik zarządzania ryzykiem, standardów ryzyka, kontroli bezpieczeństwa oraz programów partnerstwa handlowego.

               (6)Proponuje się, aby podczas swojego piątego posiedzenia Wspólny Komitet Współpracy Celnej przyjął decyzję dotyczącą wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy.

               (7)Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej, ponieważ decyzja dotycząca wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy będzie miała skutki prawne,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej utworzonego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Kanadą o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych w odniesieniu do wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy, opiera się na dołączonym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Dz.U. L 7 z 13.1.1998, s. 37.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.10.2020
            COM(2020) 655 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej UE-Kanada w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy

               PROJEKT

               DECYZJA Nr […/2020] WSPÓLNEGO KOMITETU WSPÓŁPRACY CELNEJ KANADA-UNIA EUROPEJSKA DOTYCZĄCA WSPÓLNEGO UZNAWANIA KANADYJSKIEGO PROGRAMU „PARTNERS IN PROTECTION” ORAZ UNIJNEGO PROGRAMU UPOWAŻNIONEGO PRZEDSIĘBIORCY

               WSPÓLNY KOMITET WSPÓŁPRACY CELNEJ,

               uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Kanadą o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych, sporządzoną w Ottawie dnia 4 grudnia 1997 r. („umowa o współpracy i wzajemnej pomocy”), w szczególności jej art. 20, na mocy którego ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej, składający się z przedstawicieli władz celnych Umawiających się Stron umowy o współpracy i wzajemnej pomocy;

               uwzględniając Umowę między Unią Europejską a Kanadą o współpracy celnej w sprawach związanych z bezpieczeństwem łańcucha dostaw, sporządzoną w Brukseli dnia 4 marca 2013 r. („umowa o bezpieczeństwie łańcucha dostaw”), w szczególności jej art. 5 oraz jej postanowienia dotyczące wzajemnego uznawania programów bezpieczeństwa łańcucha dostaw oraz odpowiedniej wymiany informacji i danych określone w art. 4 lit. c), d) i f);

               zdając sobie sprawę z tego, że Unia Europejska („UE”) i Kanada („Umawiające się Strony”) są zdecydowane wzmocnić swoją współpracę celną zgodnie z umową o współpracy i wzajemnej pomocy oraz umową o bezpieczeństwie łańcucha dostaw;

               potwierdzając zobowiązanie Umawiających się Stron do ułatwienia handlu i zwiększenia bezpieczeństwa łańcucha dostaw poprzez programy partnerstwa handlowego;

               oświadczając, że poprzez wzajemne uznawanie odpowiednich programów partnerstwa handlowego, tj. programu „Partners in Protection” („PIP”) w Kanadzie oraz programu upoważnionego przedsiębiorcy („AEO”) w UE, można znacznie zwiększyć ochronę i bezpieczeństwo oraz stworzyć ułatwienia dla międzynarodowego łańcucha dostaw;

               potwierdzając, że programy AEO i PIP opierają się na normach bezpieczeństwa uznanych na poziomie międzynarodowym i zalecanych przez Ramy norm na rzecz zabezpieczenia i ułatwienia handlu światowego (SAFE), przyjęte przez Światową Organizację Celną w czerwcu 2005 r.;

               mając na uwadze, że wizyty na miejscu i wspólna ocena programu AEO w UE oraz programu PIP w Kanadzie wykazały, że normy, jakie należy spełniać dla celów bezpieczeństwa i ochrony, są zgodne i prowadzą do osiągnięcia równoważnych wyników;

               mając na uwadze, że wzajemne uznawanie pozwoli Umawiającym się Stronom na przyznawanie ułatwień przedsiębiorcom, którzy zainwestowali w bezpieczeństwo łańcucha dostaw i otrzymali upoważnienia na podstawie odpowiednich programów Stron,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Definicje

               Do celów niniejszej decyzji:

               „organ celny” oznacza organ celny zgodnie z definicją w art. 1 umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw, określany dalej zbiorczo jako „organy celne” oraz indywidualnie jako „organ celny”;

               „przedsiębiorca” oznacza stronę zaangażowaną w międzynarodowe przemieszczanie towarów;

               „dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej;

               „program” oznacza:

               a) w UE: program AEO, obejmujący (pozwolenie) AEO w zakresie bezpieczeństwa i ochrony oraz łączone (pozwolenie) AEO w zakresie uproszczeń celnych,/ bezpieczeństwa i ochrony (AEOC/AEOS);

               b) w Kanadzie: program PIP; oraz

               „uczestnicy programu” oznaczają łącznie przedsiębiorców posiadających status uczestnika programu AEO w UE i status uczestnika programu PiP w Kanadzie, zgodnie z definicją pojęcia „program”.

               Artykuł 2

               Wzajemne uznawanie i wykonywanie decyzji

               1. Każda Umawiająca się Strona, za pośrednictwem swojego organu celnego, uznaje program drugiej Umawiającej się Strony za zgodny i równoważny ze swoim programem oraz traktuje uczestników programu drugiej Umawiającej się Strony w sposób zgodny z art. 4.

               2. Umawiające się Strony wykonują niniejszą decyzję za pośrednictwem swoich odpowiednich organów celnych.

               Artykuł 3

               Zgodność

               Organy celne współpracują w celu utrzymania zgodności i równoważności między swoimi programami, w szczególności w odniesieniu do takich kwestii, jak:

               a) procedura ubiegania się o przyznanie statusu uczestnika programu;

               b) ocena wniosków; oraz

               c) przyznawanie statusu uczestnika oraz zarządzanie tym statusem.

               Artykuł 4

               Korzyści

               1. Każdy z organów celnych przyznaje uczestnikom programu organu celnego drugiej Strony korzyści porównywalne do tych, jakie przysługują uczestnikom jego programu.

               2. Korzyści, o których mowa w ust. 1, obejmują:

               a) uwzględnienie statusu upoważnionego uczestnika programu przyznanego przez organ celny drugiej Strony jako atutu w swojej ocenie ryzyka, co może spowodować ograniczenie inspekcji lub kontroli, oraz, w innych środkach związanych z ochroną i bezpieczeństwem, o ile takie istnieją;

               b) uwzględnienie statusu upoważnionego uczestnika programu przyznanego przez organ celny drugiej Strony jako atutu podczas oceny w ramach własnego programu, czy wnioskodawcy spełniają wymogi związane z byciem partnerem biznesowym;

               c) dążenie do uwzględnienia statusu upoważnionego uczestnika programu przyznanego przez organ celny drugiej Strony w celu zapewnienia priorytetowego traktowania uczestników programu i ich dostaw, w sposób uznany za właściwy przez organ celny przyznający korzyści, które to traktowanie może obejmować pierwszeństwo w badaniu dostaw, przyspieszone przetwarzanie oraz przyspieszone zwolnienie dostaw w przypadku, kiedy chodzi o uczestnika programu; oraz

               d) dążenie do ustanowienia mechanizmu ciągłości działania w celu zapewnienia przyspieszonej odprawy dla uczestników programu i ich dostaw, w sposób uznany za właściwy przez organ celny przyznający korzyści, po wznowieniu obsługi w następstwie zakłócenia handlu międzynarodowego spowodowanego zwiększeniem poziomów ochrony, zamknięciem granic lub klęskami żywiołowymi, sytuacjami niebezpiecznymi lub innego rodzaju poważnymi zdarzeniami.

               3. W następstwie procedury przeglądu, o której mowa w art. 7 ust. 2, organy celne każdej z Umawiających się Stron mogą przyznać – we współpracy z innymi organami rządowymi na swoim terytorium – dalsze korzyści będące ułatwieniami, które mogą obejmować usprawnienia procedur oraz, w miarę możliwości, większą przewidywalność przemieszczenia na granicy.

               4. Każdy z organów celnych:

               a) może zawiesić korzyści przyznane uczestnikowi programu organu celnego drugiej Strony na podstawie niniejszej decyzji;

               b) informuje, w rozsądnym terminie, organ celny drugiej Strony o zawieszeniu, o którym mowa w lit. a), oraz o powodach zawieszenia; oraz

               c) może dokonać zawieszenia zgodnie z lit. a) jedynie z powodów równoważnych tym, które spowodowałyby zawieszenie uczestnika programu w ramach jego programu.

               5. Każdy z organów celnych, kiedy uzna to za stosowne, zgłasza organowi celnemu drugiej Strony nieprawidłowości dotyczące uczestników programu drugiej Strony w celu zapewnienia przeprowadzenia natychmiastowej analizy stosowności korzyści i statusu przyznanych przez organ celny drugiej Strony.

               6. Dla większej jasności – niniejsza decyzja nie uniemożliwia Umawiającej się Stronie lub organowi celnemu zwrócenia się o informacje zgodnie umową o współpracy i wzajemnej pomocy lub innymi właściwymi instrumentami między Umawiającymi się Stronami lub między organami celnymi.

               Artykuł 5

               Wymiana informacji i komunikacja

               1. Organy celne usprawniają swoją komunikację w celu skutecznego wdrażania niniejszej decyzji poprzez:

               a) przekazywanie sobie nawzajem informacji na temat uczestników swoich programów, zgodnie z art. 5 ust. 3;

               b) dostarczanie sobie nawzajem terminowo aktualnych informacji na temat funkcjonowania i rozwoju swoich programów;

               c) wymianę informacji dotyczących polityki i tendencji w zakresie bezpieczeństwa łańcucha dostaw; oraz

               d) zapewnienie skutecznej komunikacji między właściwymi służbami Komisji Europejskiej a organem celnym Kanady w celu poprawy praktyk zarządzania ryzykiem w zakresie bezpieczeństwa łańcucha dostaw.

               2. Wymiana informacji i komunikacja w ramach niniejszej decyzji odbywa się między właściwymi służbami Komisji Europejskiej i organami celnymi Kanady, o ile nie uzgodniono inaczej przed rozpoczęciem wymiany lub komunikacji.

               3. Po uzyskaniu zgody uczestnika swojego programu każdy z organów celnych przesyła organowi celnemu drugiej Strony wyłącznie następujące dane uczestnika programu:

               a) nazwa;

               b) adres;

               c) status uczestnika, tj. upoważniony, zawieszony, cofnięty lub anulowany;

               d) data zatwierdzenia lub pozwolenia, jeżeli jest dostępna;

               e) niepowtarzalny numer identyfikacyjny (np.: numer PIP, EORI lub AEO); oraz

               f) inne szczegółowe informacje, które mogą zostać wspólnie określone przez organy celne, z zastrzeżeniem – w stosownych przypadkach – wszelkich niezbędnych gwarancji.

               Dla większej jasności – dane w lit. c) nie obejmują powodów zawieszenia, cofnięcia lub anulowania.

               4. Organy celne dokonują wymiany informacji, o których mowa w ust. 3, w sposób systematyczny w formie elektronicznej.

               Artykuł 6

               Przetwarzanie informacji

               1. Każdy z organów celnych:

               a) wykorzystuje wszelkie informacje – w tym wszelkie dane osobowe – otrzymane na podstawie niniejszej decyzji wyłącznie w celu jej wykonania, w tym monitorowania i sprawozdawczości, o ile niniejsza decyzja nie stanowi inaczej; oraz

               b) niezależnie od przepisów lit. a), uzyskuje od organu celnego, który przekazał informacje, uprzednią pisemną zgodę na wykorzystanie tych informacji do innych celów. Takie wykorzystanie tych informacji odbywa się wtedy z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń ustanowionych przez ten organ.

               2. Każdy z organów celnych:

               a) traktuje informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji jako poufne; oraz

               b) zapewnia przynajmniej taki sam poziom ochrony wobec informacji otrzymanych na podstawie niniejszej decyzji, jaki zapewnia wobec informacji otrzymanych od uczestników programu uczestniczących w jego programie.

               3. Niezależnie od postanowień ust. 1 lit. a), organ celny może wykorzystać informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji w każdym postępowaniu sądowym lub administracyjnym wszczętym w związku z naruszeniem przepisów prawa celnego jego Umawiającej się Strony, w tym w swoich aktach dowodowych, sprawozdaniach i zeznaniach. Organ celny, który otrzymał informacje, przed ich wykorzystaniem w takim celu informuje o tym organ celny, który przekazał informacje.

               4. Każdy z organów celnych:

               a) ujawnia informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji wyłącznie w celu, w którym je otrzymał; oraz

               b) niezależnie od przepisów lit. a), jeżeli od organu celnego wymaga się ujawnienia informacji w ramach postępowania sądowego lub administracyjnego albo na mocy przepisów prawa jego Umawiającej się Strony, informuje on uprzednio i na piśmie organ celny, który przesłał informacje, o takim ujawnieniu, chyba że jest to niemożliwe na mocy przepisów prawa lub ze względu na toczące się postępowanie. W takim przypadku informuje on organ celny, który przesłał informacje, jak najszybciej po ujawnieniu.

               5. Każdy z organów celnych:

               a) zapewnia, aby przesyłane przez niego informacje były dokładne i regularnie uaktualniane;

               b) przyjmuje lub utrzymuje odpowiednie procedury usuwania danych;

               c) niezwłocznie powiadamia organ celny drugiej Strony, jeżeli stwierdzi, że informacje przesłane organowi celnemu drugiej Strony są nieprawidłowe, niekompletne, niewiarygodne, lub jeżeli ich otrzymanie lub dalsze wykorzystywanie jest sprzeczne z niniejszą decyzją;

               d) podejmuje wszystkie środki, które uznaje za właściwe, w tym dokonuje uzupełniania, usuwania lub poprawiania informacji, o których mowa w lit. c), w celu ochrony przed korzystaniem z błędnych informacji; oraz

               e) zatrzymuje informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji wyłącznie tak długo, jak jest to konieczne do celów wdrażania niniejszej decyzji, z wyjątkiem przypadków, gdy wymogi na mocy przepisów prawa jego Umawiającej się Strony są inne, lub jak długo jest to konieczne do celów postępowań sądowych i administracyjnych.

               6. W uzupełnieniu ust. 4 i 5, każdy z organów celnych zapewnia w szczególności, aby:

               a) wprowadzone zostały gwarancje w zakresie bezpieczeństwa (włącznie z gwarancjami elektronicznymi), które – zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu – zapewniają kontrolę dostępu do informacji otrzymywanych od organu celnego drugiej Strony na podstawie niniejszej decyzji;

               b) informacje otrzymywane na podstawie niniejszej decyzji od organu celnego drugiej Strony były chronione przed nieuprawnionym dostępem, rozpowszechnianiem, dokonywaniem zmian, usunięciem lub zniszczeniem;

               c) informacje otrzymywane na podstawie niniejszej decyzji od organu celnego drugiej Strony nie były ujawnianie żadnym osobom lub podmiotom prywatnym, żadnym państwom ani organizacjom międzynarodowym, które nie są stroną umowy o współpracy i wzajemnej pomocy lub umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw, ani żadnym innym organom publicznym UE lub Kanady, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to wymagane w ramach postępowania sądowego lub administracyjnego lub na mocy przepisów prawa jego Umawiającej się Strony; oraz

               d) informacje otrzymywane na podstawie niniejszej decyzji od organu celnego drugiej Strony były przechowywane stale w bezpiecznych elektronicznych lub papierowych systemach przechowywania, a wszelkie przypadki dostępu, ujawniania lub wykorzystania informacji otrzymanych od organu celnego drugiej Strony były rejestrowane w logach lub dokumentacji.

               7. Każdy z organów celnych:

               a) zapewnia, aby dane osobowe uczestnika programu organu celnego drugiej Strony, odnoszące się do dostępu, poprawiania lub momentu dostępu lub poprawienia lub tymczasowego zawieszenia wykorzystywania traktowane były w sposób co najmniej równoważny ze sposobem traktowania danych osobowych uczestnika jego programu; oraz

               b) publikuje informacje w celu poinformowania uczestników swojego programu o obowiązujących procedurach w odniesieniu do wniosków, o których mowa w lit. a), na podstawie przepisów prawa jego Umawiającej się Strony.

               8. Każdy z organów celnych zapewnia, aby uczestnicy programu, w odniesieniu do swoich danych osobowych, mieli dostęp do administracyjnych środków odwoławczych lub kontroli sądowej niezależnie od swojego obywatelstwa lub kraju zamieszkania.

               9. Organy celne publikują informacje w celu poinformowania uczestników programu o przysługujących im możliwościach w zakresie administracyjnych środków odwoławczych lub kontroli sądowej.

               10. Przestrzeganie postanowień art. 6 przez każdy z organów celnych podlega kontroli przez odpowiedni właściwy organ, który zapewnia, aby skargi dotyczące przypadków nieprzestrzegania zasad przetwarzania danych osobowych były przyjmowane i badane, by udzielano na nie odpowiedzi oraz by skutkowały podjęciem działań naprawczych. Tymi organami są:

               a) w UE: Europejski Inspektor Ochrony Danych lub jego następca, oraz organy ochrony danych w państwach członkowskich UE;

               b) w Kanadzie: Departament Odwołań lub jego następca w ramach organu celnego Kanady.

               Artykuł 7

               Konsultacje i przegląd

               1. Organy celne rozstrzygają wszelkie kwestie związane z wykonywaniem niniejszej decyzji w drodze konsultacji w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej.

               2. Wspólny Komitet Współpracy Celnej przeprowadza regularne przeglądy wykonywania niniejszej decyzji. Przeglądy te mogą obejmować w szczególności:

               a) wspólne weryfikacje mające na celu identyfikację silnych i słabych stron wzajemnego uznawania;

               b) wymianę poglądów na temat wymienianych informacji i korzyści przyznawanych uczestnikom programu, w tym wszelkich przyszłych informacji lub korzyści, zgodnie z art. 4;

               c) wymianę poglądów na temat postanowień dotyczących bezpieczeństwa, takich jak protokoły, które mają być stosowane w trakcie poważnych zdarzeń naruszających bezpieczeństwo lub po takich zdarzeniach (wznowienie działalności), lub gdy okoliczności uzasadniają zawieszenie wzajemnego uznawania;

               d) badanie zawieszenia korzyści, o których mowa w art. 4; oraz

               e) przegląd wykonania art. 6.

               Artykuł 8

               Postanowienia ogólne

               Niniejsza decyzja nakłada prawa i obowiązki między Kanadą a UE wyłącznie na mocy prawa międzynarodowego.

               Artykuł 9

               Postanowienia końcowe

               1. Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Kanada powiadomiła UE o zakończeniu procedur niezbędnych do wejścia w życie decyzji.

               2. Wspólny Komitet Współpracy Celnej może zmienić niniejszą decyzję. Zmiana wchodzi w życie zgodnie z procedurą określoną w ust. 1.

               3. Organ celny może w każdej chwili zawiesić współpracę na podstawie niniejszej decyzji, przekazując organowi celnemu drugiej Strony pisemne powiadomienie z trzydziestodniowym (30) wyprzedzeniem. Powiadomienie takie jest przekazywane, odpowiednio, przez właściwe służby Komisji Europejskiej lub organ celny Kanady do właściwych służb Komisji Europejskiej lub organu celnego Kanady. Niezależnie od zawieszenia niniejszej decyzji, organy celne cały czas przestrzegają art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 oraz art. 6 ust. 4–6 w celu zapewnienia ochrony informacji.

               4. Umawiająca się Strona może w każdej chwili wypowiedzieć niniejszą decyzję poprzez powiadomienie drugiej Umawiającej się Strony kanałami dyplomatycznymi. Decyzja przestaje obowiązywać trzydzieści (30) dni po otrzymaniu pisemnego wypowiedzenia od drugiej Umawiającej się Strony. Niezależnie od wypowiedzenia niniejszej decyzji, organy celne cały czas przestrzegają art. 6 ust. 2, art. 6 ust. 4 oraz art. 6 ust. 6 w celu zapewnienia ochrony informacji.

               Sporządzono w dwóch egzemplarzach w ...., dnia .... 20.. r., w języku angielskim i francuskim, przy czym każda z tych wersji jest na równi autentyczna

               WSPÓLNY KOMITET WSPÓŁPRACY CELNEJ KANADA-UE,

               W imieniu UE

                     W imieniu Kanady

               (Współprzewodniczący)


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.11.2020
            COM(2020) 769 final
            2020/0341(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu zmieniającego Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) poprzez rozszerzenie możliwości przystąpienia na Królestwo Marokańskie

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2020/[WSTAWIĆ numer REFERENCYJNY]
                     1
                   Unia Europejska podpisała w dniu […2020] r. Protokół zmieniający Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) poprzez rozszerzenie możliwości przystąpienia na Królestwo Marokańskie, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

                  Zakres geograficzny umowy INTERBUS ogranicza się do państw będących członkami Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu oraz państw wymienionych w art. 30 ust. 2 umowy INTERBUS. Oprócz Unii Europejskiej Umawiającymi się Stronami umowy są obecnie: Republika Albanii, Księstwo Andory, Bośnia i Hercegowina, Republika Mołdawii, Czarnogóra, Republika Macedonii Północnej, Republika Turcji i Ukraina.

               Umowa INTERBUS jest otwarta na przystąpienie dla państw, które są członkami Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu.

               Królestwo Marokańskie nie jest członkiem Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu, ale posiada status obserwatora.

               Umowa INTERBUS powinna zapewniać klarowną podstawę prawną na potrzeby przystąpienia Królestwa Marokańskiego.

                  W protokole Królestwo Marokańskie zostało dodane do listy państw wymienionych w art. 30 ust. 2, które mogą przystąpić do umowy INTERBUS. W art. 30 ust. 2 wymienione już są Republika San Marino, Księstwo Andory i Księstwo Monako.

                  Ewentualne przystąpienie Królestwa Marokańskiego
                     2
                   do umowy INTERBUS przyczyni się do dalszego rozwoju stosunków w zakresie międzynarodowych przewozów pasażerskich, turystyki i wymiany kulturalnej poza państwami, które są obecnie Umawiającymi się Stronami umowy INTERBUS, i ułatwienia ich organizacji.

                  Należy także wspomnieć, że międzynarodowe przewozy pasażerów autokarami i autobusami są ważnymi sektorami oferującymi europejskim obywatelom przystępne cenowo usługi w zakresie mobilności. Ich dalszy rozwój także poza terytorium UE będzie w równym stopniu korzystny dla obywateli UE, turystów zagranicznych, sektora turystyki i regionów europejskich.

                  Dostęp do rynku powinien zostać zaproponowany Królestwu Marokańskiemu w oparciu o przepisy umowy INTERBUS, z zastrzeżeniem wdrożenia dorobku prawnego UE w dziedzinie drogowego transportu pasażerskiego, w tym bezpieczeństwa drogowego, przepisów technicznych, kwalifikacji kierowców, przepisów socjalnych, praw pasażerów, ochrony środowiska i dostępu do zawodu.

                  Aby uniknąć problemów związanych z zarządzaniem, wszystkie Umawiające się Strony umowy INTERBUS powinny podpisać i zatwierdzić lub ratyfikować protokół dotyczący Królestwa Marokańskiego przed przystąpieniem tego państwa.

                  Aby umożliwić Umawiającym się Stronom umowy INTERBUS podpisanie i zawarcie protokołu, protokół nie powinien przewidywać konkretnego okresu, w którym będzie on otwarty do podpisu.

                  Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wszystkie Umawiające się Strony umowy INTERBUS podpisały i zatwierdziły lub ratyfikowały protokół.

                  Jedna z Umawiających się Stron zmieniła swoją nazwę na Republika Macedonii Północnej, co również powinno zostać odzwierciedlone w protokole.

                  Protokół wskazuje teraz również, że Księstwo Andory stało się Umawiającą się Stroną umowy INTERBUS.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Protokół jest zgodny z unijną polityką w dziedzinie transportu drogowego i ją uzupełnia. Wspiera dostęp państw sąsiadujących z UE do unijnego rynku przewozów pasażerskich i vice versa, tworząc w ten sposób ramy regulacyjne na potrzeby organizowania turystyki transgranicznej w obu kierunkach.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Wniosek jest zgodny z unijną polityką sąsiedztwa i stosunkami zewnętrznymi.

               2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej oraz ocena skutków

                  Przewidywane ogólne skutki są pozytywne: otwarcie Umowy INTERBUS na jeszcze jedno państwo stworzy nowe możliwości zarówno obecnym Umawiającym się Stronom, jak i Królestwu Marokańskiemu. Ponieważ pomoże ono w rozszerzeniu dorobku prawnego UE w dziedzinie przewozów pasażerskich na wspomniane państwo, przyniesie pozytywne skutki w zakresie warunków technicznych, ekonomicznych i socjalnych, w których prowadzi się przedmiotowe przewozy. Całościowy wpływ na środowisko będzie ograniczony.

                  Tak jak dotychczas przewoźnikami mogą być MŚP z mniejszym taborem autokarowym lub autobusowym lub większe przedsiębiorstwa z większym taborem.

               •Uproszczenie

                  Rozszerzenie zakresu geograficznego przepisów mających zastosowanie do okazjonalnych autokarowych i autobusowych przewozów pasażerskich na podstawie Umowy INTERBUS przyczyni się do uproszczenia prowadzenia takich przewozów z kolejnym państwem trzecim.

               3.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

               Podstawa prawna

               Podstawę prawną stanowi Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), a w szczególności materialną podstawę prawną – art. 91 TFUE w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE.

               •Wybór instrumentu

                  Jak przewidziano w art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE, właściwy instrument stanowi decyzja Rady.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Brak.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Monitorowanie, ocena i sprawozdawczość

               Funkcjonowanie umowy INTERBUS poddaje się co pięć lat ocenie przez Komisję Mieszaną ustanowioną w art. 23 umowy.

               Dalsza procedura

               Komisja uznaje za konieczne wszczęcie procedury w celu zawarcia protokołu. Zatem Komisja przedkłada Radzie niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Protokołu do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) poprzez rozszerzenie możliwości przystąpienia na Królestwo Marokańskie.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Poszczególne przepisy proponowanej decyzji Rady:

               ·W art. 1 decyzji Rady przewidziano zawarcie, w imieniu Unii Europejskiej, protokołu zmieniającego umowę INTERBUS poprzez rozszerzenie możliwości przystąpienia na Królestwo Marokańskie.

               ·Art. 2 dotyczy uprawnień do zawarcia protokołu.

               ·W art. 3 określono termin wejścia w życie decyzji Rady.

               Poszczególne przepisy protokołu:

               ·W art. 1 przewidziano zmianę w Umowie INTERBUS w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami dającą Królestwu Marokańskiemu możliwość przystąpienia do umowy.

               ·Art. 2-6 dotyczą procedur administracyjnych niezbędnych do wejścia w życie protokołu, stanowią, że wszystkie Umawiające się Strony muszą podpisać protokół i przystąpić do niego lub go ratyfikować przed jego wejściem w życie, co umożliwi Królestwu Marokańskiemu przystąpienie do umowy, i zawierają postanowienia dotyczące systemu językowego.

               ·Art. 7 stanowi, że przedmiotowy protokół zastępuje protokół dotyczący Królestwa Marokańskiego, który był otwarty do podpisu między dniem 16 lipca 2018 r. a dniem 16 kwietnia 2019 r.

               2020/0341 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu zmieniającego Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) poprzez rozszerzenie możliwości przystąpienia na Królestwo Marokańskie

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2020/[WSTAWIĆ numer REFERENCYJNY]
                  3
                Unia Europejska podpisała w dniu [data] 2020 r. Protokół zmieniający Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) poprzez rozszerzenie możliwości przystąpienia na Królestwo Marokańskie (zwany dalej „protokołem”), z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)Aby uniknąć problemów związanych z zarządzaniem, wszystkie Umawiające się Strony umowy INTERBUS będą musiały podpisać i zatwierdzić lub ratyfikować protokół rozszerzający możliwość przystąpienia na Królestwo Marokańskie przed wejściem w życie tego protokołu i przystąpieniem tego państwa. Nie ma konkretnego okresu, w którym przedmiotowy protokół będzie otwarty do podpisu. Protokół wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego ratyfikacji przez wszystkie Umawiające się Strony.

               (3)Ponadto w protokole uwzględniono zmianę nazwy Umawiającej się Strony, Macedonii Północnej. Protokół odnosi się teraz również do Księstwa Andory, które stało się Umawiającą się Stroną umowy INTERBUS.

               (4)W celu zapewnienia jasności oraz ułatwienia podpisania i wejścia w życie protokołu uznano za właściwe przygotowanie nowego protokołu dotyczącego Królestwa Marokańskiego, zastępującego protokół dotyczący Królestwa Marokańskiego, który był otwarty do podpisu między dniem 16 lipca 2018 r. a dniem 16 kwietnia 2019 r.

               (5)Ewentualne przystąpienie Królestwa Marokańskiego do umowy INTERBUS powinno się przyczynić do rozwoju stosunków w zakresie międzynarodowych przewozów pasażerskich, turystyki i wymiany kulturalnej poza państwami, które są obecnie Umawiającymi się Stronami umowy INTERBUS. Ewentualne przystąpienie Królestwa Marokańskiego do umowy INTERBUS powinno również pomóc w rozszerzeniu dorobku prawnego Unii w dziedzinie transportu pasażerskiego na to państwo. Powinno to mieć pozytywny wpływ na techniczne, ekonomiczne i socjalne warunki, w których prowadzi się przedmiotowe przewozy. Królestwu Marokańskiemu posiadającemu status obserwatora na forum Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu należy zatem zapewnić możliwość przystąpienia do umowy INTERBUS.

               (6)Protokół powinien zatem zostać zatwierdzony w imieniu Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół zmieniający Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) poprzez rozszerzenie możliwości przystąpienia na Królestwo Marokańskie.

               Tekst protokołu załącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do złożenia, w imieniu Unii Europejskiej, instrumentu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 3 protokołu, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na związanie się protokołem.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia
                  4
               .

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L […], […], s. […].

                     (2)

                        W świetle orzecznictwa Sądu w sprawach C-266/16, C-104/16P, T-275/18 i T-180/14 umowa będzie obowiązywała na terytorium Królestwa Marokańskiego, ale nie będzie obowiązywała na niesamodzielnym terytorium Sahary Zachodniej.

                     (3)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/[WSTAWIĆ numer REFERENCYJNY] z dnia [data] r. dotycząca podpisania Protokołu zmieniającego Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) poprzez rozszerzenie możliwości przystąpienia na Królestwo Marokańskie (Dz.U. L, .2020, s.).

                     (4)

                        Data wejścia w życie protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.11.2020
            COM(2020) 769 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku dotyczącego
            DECYZJI RADY
            dotyczącej zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu zmieniającego Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) poprzez rozszerzenie możliwości przystąpienia na Królestwo Marokańskie

               PROTOKÓŁ

               ZMIENIAJĄCY UMOWĘ W SPRAWIE MIĘDZYNARODOWYCH OKAZJONALNYCH PRZEWOZÓW PASAŻERÓW AUTOKARAMI I AUTOBUSAMI (UMOWA INTERBUS) POPRZEZ ROZSZERZENIE MOŻLIWOŚCI PRZYSTĄPIENIA NA KRÓLESTWO MAROKAŃSKIE

               UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS)
                  1
                i jej wejście w życie w dniu 1 stycznia 2003 r.
                  2
               ,

               UWZGLĘDNIAJĄC chęć dalszego rozwijania międzynarodowych stosunków w zakresie przewozów pasażerskich, turystyki i wymiany kulturalnej poza państwami, które obecnie kwalifikują się do przystąpienia,

               PRAGNĄC otworzyć umowę INTERBUS na przystąpienie Królestwa Marokańskiego,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że Protokół zmieniający Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) poprzez rozszerzenie możliwości przystąpienia na Królestwo Marokańskie („protokół dotyczący Królestwa Marokańskiego”) był otwarty do podpisu w Brukseli między dniem 16 lipca 2018 r. a dniem 16 kwietnia 2019 r.,

               UZNAJĄC, że w wyżej wymienionym okresie nie wszystkie Umawiające się Strony podpisały protokół dotyczący Królestwa Marokańskiego,

               PRAGNĄC umożliwić wszystkim Umawiającym się Stronom podpisanie protokołu,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że właściwsze byłoby wejście w życie protokołu dotyczącego Królestwa Marokańskiego po ratyfikacji tego protokołu przez wszystkie Umawiające się Strony umowy INTERBUS,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa INTERBUS jest otwarta na przystąpienie jedynie dla członków Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu i na przystąpienie niektórych innych państw europejskich określonych w umowie.

               (2)Mimo iż Królestwo Marokańskie ma status obserwatora na forum Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu, to nie jest jej członkiem ani nie jest obecnie w żaden sposób uprawnione do przystąpienia do umowy INTERBUS.

               (3)Aby otworzyć umowę INTERBUS na przystąpienie Królestwa Marokańskiego, należy zmienić umowę INTERBUS,

               ZADECYDOWAŁY, aby odpowiednio zmienić umowę INTERBUS, oraz

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Art. 30 ust. 2 Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) otrzymuje brzmienie:

               „Niniejsza umowa będzie również otwarta dla przystąpienia Republiki San Marino, Księstwa Andory, Księstwa Monako i Królestwa Marokańskiego.”.

               POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE

               Artykuł 2

               Niniejszy protokół jest otwarty do podpisania przez Umawiające się Strony umowy INTERBUS w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej, który jest depozytariuszem niniejszego Protokołu.

               Artykuł 3

               Niniejszy protokół jest podpisywany, zatwierdzany lub ratyfikowany przez sygnatariuszy zgodnie z ich własnymi procedurami. Instrumenty zatwierdzenia lub ratyfikacji muszą zostać złożone u depozytariusza Protokołu, który powiadamia wszystkie pozostałe Umawiające się Strony.

               Artykuł 4

               Niniejszy protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wszystkie Umawiające się Strony złożyły swoje instrumenty zatwierdzenia lub ratyfikacji w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.

               Artykuł 5

               Niniejszy Protokół sporządzony w językach angielskim, francuskim i niemieckim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny, składa się u depozytariusza, który przekazuje każdej z Umawiających się Stron uwierzytelniony egzemplarz.

               Artykuł 6

               Każda z Umawiających się Stron zapewnia stosowne tłumaczenie niniejszego Protokołu na swój oficjalny język urzędowy inny niż języki, o których mowa w art. 5. Egzemplarz każdego z tych tłumaczeń składa się u depozytariusza, który przekazuje kopię wszystkich tych tłumaczeń każdej z Umawiających się Stron.

               Artykuł 7

               Niniejszy protokół zastępuje Protokół do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) poprzez rozszerzenie możliwości przystąpienia na Królestwo Marokańskie, który był otwarty do podpisu między dniem 16 lipca 2018 r. a dniem 16 kwietnia 2019 r. Poprzedni protokół nie ma już żadnej wartości prawnej.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                  W DOWÓD CZEGO niżej wymienieni pełnomocnicy podpisali niniejszy protokół.

               Otwarty do podpisu w Brukseli.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Republiki Albanii

               W imieniu Księstwa Andory

               W imieniu Bośni i Hercegowiny

               W imieniu Republiki Mołdawii

               W imieniu Czarnogóry

               W imieniu Republiki Macedonii Północnej

               W imieniu Republiki Turcji

               W imieniu Ukrainy

                     (1)

                        Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 13.

                     (2)

                        Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 44.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.7.2021
            COM(2021) 406 final
            2021/0229(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Liban do czasu przyjęcia przez UE i Liban nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską
                  i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony,
                  w odniesieniu do planowanego przyjęcia decyzji dotyczącej przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Liban do momentu przyjęcia przez UE i Liban nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Układ o stowarzyszeniu

               Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską
                  i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, (zwany dalej „Układem o stowarzyszeniu”) został podpisany w dniu 17 czerwca 2002 r.
                  i wszedł w życie w dniu 1 kwietnia 2006 r. Układ o stowarzyszeniu stanowi podstawę prawną stosunków dwustronnych między UE a Libanem. Układ ma na celu:

               –stworzenie stosownych ram dla dialogu politycznego między Stronami, umożliwiającego rozwój bliskich stosunków we wszystkich dziedzinach, które te uznają za istotne dla takiego dialogu;

               –stworzenie warunków sprzyjających stopniowej liberalizacji handlu towarami, usługami i kapitałem;

               –wspieranie handlu i rozwoju harmonijnych stosunków gospodarczych i społecznych między Stronami, w szczególności poprzez dialog i współpracę, w celu wspierania rozwoju i dobrobytu Libanu i jego ludności, wspierania współpracy gospodarczej, społecznej, kulturalnej, finansowej i monetarnej, promowania współpracy w innych dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.

               2.2.Rada Stowarzyszenia

               Układ o stowarzyszeniu ustanawia Radę Stowarzyszenia, uprawnioną do podejmowania decyzji w celu osiągnięcia celów układu w przypadkach w nim przewidzianych. Decyzje podejmowane przez Radę Stowarzyszenia są wiążące dla stron. Rada Stowarzyszenia może również wydawać zalecenia. Zgodnie z regulaminem wewnętrznym UE i Liban przewodniczą Radzie Stowarzyszenia na przemian przez okres 12 miesięcy. Rada Stowarzyszenia odbywa regularnie raz do roku posiedzenia na poziomie ministerialnym. Jeżeli strony wyrażą na to zgodę, możliwe jest zorganizowanie specjalnych sesji Rady Stowarzyszenia, na wniosek którejkolwiek ze stron.

               2.3.Planowany akt Rady Stowarzyszenia

               Rada Stowarzyszenia ma przyjąć decyzję w sprawie przedłużenia obowiązywania priorytetów partnerstwa UE-Liban na lata 2016–2020 do czasu przyjęcia przez UE i Liban nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów. Zgodnie z art. 10 regulaminu wewnętrznego Rady Stowarzyszenia decyzja zostanie przyjęta w drodze procedury pisemnej.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu o stowarzyszeniu w sprawie przyjęcia decyzji dotyczącej przedłużenia o dwa lata priorytetów partnerstwa UE–Liban opiera się na tekście decyzji załączonej do niniejszej decyzji.

               Decyzją nr 1/2016 Rady Stowarzyszenia z 11 listopada 2016 r. UE i Liban uzgodniły priorytety partnerstwa stanowiące wytyczne dla współpracy na lata 2016–2020.

               W ramach trwającego procesu odnowienia partnerstwa UE z państwami południowego sąsiedztwa oraz po przyjęciu wieloletnich ram finansowych na lata 2021-2027 oraz nowego Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej na 2021 r. planowane jest przygotowanie i przyjęcie nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów z państwami południowego sąsiedztwa, w tym z Libanem. W tych ramach oraz w celu uniknięcia luki między wygaśnięciem priorytetów partnerstwa UE–Liban a przyjęciem nowych priorytetów, w interesie Stron leży przedłużenie obecnych priorytetów partnerstwa do czasu przyjęcia nowych zaktualizowanych priorytetów partnerstwa.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Rada Stowarzyszenia jest organem ustanowionym na mocy układu, a mianowicie układu
                  o stowarzyszeniu.

               Akt, który Rada Stowarzyszenia ma przyjąć, jest aktem mającym skutki prawne. Planowany akt ma skutki prawne, ponieważ przedłuży obecne priorytety partnerstwa do czasu przyjęcia nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden
                  z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do współpracy z państwem trzecim w ramach układu stowarzyszeniowego i europejskiej polityki sąsiedztwa.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 217 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 217 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Z uwagi na fakt, że akt Rady Stowarzyszenia zmieni okres obowiązywania priorytetów partnerstwa UE-Liban, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0229 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Liban do czasu przyjęcia przez UE i Liban nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Libańską,
                  z drugiej strony został podpisany w dniu 17 czerwca 2002 r. i wszedł w życie w dniu
                  1 kwietnia 2006 r.
                  2
               ;

               (2)Priorytety partnerstwa UE–Liban zostały przyjęte przez Radę Stowarzyszenia
                  w listopadzie 2016 r. do końca 2020 r
                  3
               .

               (3)W drodze wymiany listów obie strony zgodziły się co do dalszej ważności priorytetów partnerstwa UE–Liban jako dokumentu przewodniego służącego umocnieniu ich partnerstwa do czasu przyjęcia nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               (4)Zgodnie z art. 76 Układu eurośródziemnomorskiego Rada Stowarzyszenia może podejmować decyzje w celu osiągnięcia celów układu.

               (5)Rada Stowarzyszenia ma przyjąć decyzję w drodze procedury pisemnej w sprawie przedłużenia obowiązywania priorytetów partnerstwa do czasu przyjęcia przez UE
                  i Liban nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie zostanie zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu Rady Stowarzyszenia, gdyż podjęta na nim decyzja będzie wiążąca dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Liban do czasu przyjęcia przez UE i Liban nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów, opiera się na projekcie decyzji Rady Stowarzyszenia UE–Liban załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61.

                     (2)

                        Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, Dz.U. L 143
                     z 30.5.2006

                     (3)

                        Decyzja Rady Stowarzyszenia UE–Liban nr 1/2016 z dnia 11 listopada 2016 r. dotycząca uzgodnienia Priorytetów partnerstwa UE–Liban; Dz.U. L 350 z 22.12.2016, s. 114.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.7.2021
            COM(2021) 406 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia priorytetów partnerstwa UE-Liban do czasu przyjęcia przez UE i Liban nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA RADY STOWARZYSZENIA UE–LIBAN nr xx/2021

               z dnia [dd/mm/yyyy]

               w sprawie uzgodnienia przedłużenia priorytetów partnerstwa UE–Liban

               RADA STOWARZYSZENIA UE–LIBAN,

               uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Libanem, z drugiej strony („układ eurośródziemnomorski”),

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Libańską,
                  z drugiej strony został podpisany w dniu 17 czerwca 2002 r. i wszedł w życie w dniu
                  1 kwietnia 2006 r.
                  1
               .

               (2)Zgodnie z art. 76 układu eurośródziemnomorskiego Rada Stowarzyszenia może podejmować decyzje w celu osiągnięcia celów układu.

               (3)Art. 86 układu stanowi, że strony podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym wymagane do wypełnienia swoich zobowiązań wynikających z układu i mają zapewnić osiągnięcie celów określonych w układzie.

               (4)Decyzją nr 1/2016 Rady Stowarzyszenia z dnia 11 listopada 2016 r. UE i Liban uzgodniły priorytety partnerstwa, aby ukierunkować swoje partnerstwo na lata
                  2016–2020 z myślą o wspieraniu i wzmacnianiu odporności i stabilności Libanu przy jednoczesnym dążeniu do złagodzenia skutków przedłużającego się konfliktu
                  w Syrii
                  2
               .

               (5)W drodze wymiany listów obie strony zgodziły się co do dalszej ważności priorytetów partnerstwa UE–Liban jako dokumentu przewodniego służącego umocnieniu ich partnerstwa do czasu przyjęcia nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               (6)Art. 10 regulaminu wewnętrznego Rady Stowarzyszenia przewiduje możliwość podjęcia między sesjami decyzji lub wydania zalecenia w drodze procedury pisemnej, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Rada Stowarzyszenia, w drodze procedury pisemnej, niniejszym postanawia przedłużyć priorytety partnerstwa załączone do decyzji nr 1/2016 z dnia 11 listopada 2016 r. do momentu przyjęcia przez UE i Liban nowych zaktualizowanych wspólnych dokumentów.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w xx dnia [dzień miesiąc rok] r.

                  W imieniu Rady Stowarzyszenia

                     (1)

                        Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, Dz.U. L 143 z 30.5.2006

                     (2)

                        Decyzja Rady Stowarzyszenia UE–Liban nr 1/2016 z dnia 11 listopada 2016 r. dotycząca uzgodnienia Priorytetów partnerstwa UE–Liban; Dz.U. L 350 z 22.12.2016, s. 114.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.1.2020
            COM(2020) 24 final
            2020/0011(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy w sprawie eliminacji przemocy i molestowania z 2019 r. (nr 190)

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Proponowana decyzja Rady umożliwi państwom członkowskim ratyfikację Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy w sprawie eliminacji przemocy i molestowania w świecie pracy, która może być nazywana konwencją w sprawie eliminacji przemocy i molestowania z 2019 r. (nr 190) (zwanej dalej „Konwencją”) w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres kompetencji Unii.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               Jak unaoczniła niedawno akcja #metoo oraz powiązane kampanie, przemoc i molestowanie w świecie pracy, w tym przemoc i molestowanie ze względu na płeć, są wszechobecne na całym świecie. Trzeba zwiększyć wysiłki w zakresie prewencji oraz zapewnić ofiarom należytą ochronę.

               W tym celu podczas jubileuszowej 108. sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy markującej stulecie MOP w dniu 21 czerwca 2019 r. przyjęto konwencję MOP w sprawie eliminacji przemocy i molestowania z 2019 r. (nr 190), a także zalecenie w sprawie eliminacji przemocy i molestowania z 2019 r. (nr 206) (zwane dalej „zaleceniem”).

               Konwencja jest pierwszym międzynarodowym instrumentem ustanawiającym konkretne, mające ogólne zastosowanie standardy dotyczące zwalczania molestowania i przemocy w kontekście zawodowym oraz określającym środki wymagane od państw i innych odpowiednich podmiotów. Konwencja i zalecenie mają na celu ustanowienie włączającego, zintegrowanego i uwzględniającego aspekty płci podejścia do zapobiegania i eliminacji przemocy i molestowania w świecie pracy.

               Unia Europejska (UE) jest zaangażowana w działania na rzecz wspierania praw człowieka i godnej pracy, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, równouprawnienia płci oraz położenia kresu dyskryminacji, zarówno w perspektywie wewnętrznej, jak i w swoich stosunkach zewnętrznych.

               W ramach UE europejscy partnerzy społeczni zawarli w 2007 r. „porozumienie ramowe dotyczące nękania i przemocy w miejscu pracy”
                  1
               , opierając się na konsultacjach przeprowadzonych przez Komisję z europejskimi partnerami społecznymi na temat przemocy w miejscu pracy oraz jej wpływu na bezpieczeństwo i higienę pracy
                  2
               . Stanowi ono dla pracodawców, pracowników oraz ich przedstawicieli ramy działania umożliwiające zidentyfikowanie, zapobieganie i rozwiązywanie problemów molestowania i przemocy w pracy.

               W interesie UE leży propagowanie wdrożenia instrumentu międzynarodowego służącego zwalczaniu przemocy i molestowania w świecie pracy zgodnie z jej ramami wewnętrznymi, ponieważ Konwencja dotyczy pewnych dziedzin unijnego prawa, a Unia Europejska nie może do niej przystąpić. Treść Konwencji nie budzi obaw w świetle istniejącego dorobku UE. W związku z tym ratyfikacja Konwencji przez państwa członkowskie UE leży w interesie UE. W tym celu, a także ze względu na kompetencje UE w dziedzinach objętych zakresem Konwencji, niezbędne jest usunięcie wszelkich przeszkód natury prawnej na szczeblu UE uniemożliwiających ratyfikację Konwencji przez państwa członkowskie UE.

               2.1Treść Konwencji

               Treść konwencji MOP w sprawie eliminacji przemocy i molestowania z 2019 r. (nr 190) można streścić następująco:

               Preambuła Konwencji:

               ·uznaje się prawo każdej osoby do świata pracy wolnego od przemocy i molestowania;

               ·uznaje się, że przemoc i molestowanie w świecie pracy mogą stanowić łamanie lub naruszenie praw człowieka, oraz że przemoc i molestowanie stanowią – niedopuszczalne i niezgodne z godną pracą – zagrożenie dla równych szans;

               ·uznaje się, że przemoc i molestowanie w świecie pracy wpływają na zdrowie psychiczne, fizyczne i seksualne osób, na ich godność oraz środowisko rodzinne i społeczne, a także mogą uniemożliwiać osobom, szczególnie kobietom, wejście, pozostanie lub awansowanie na rynku pracy;

               W części I „Definicje”, Konwencja:

               ·określa jednolitą definicję „przemocy i molestowania”, obejmującą szereg niedopuszczalnych zachowań i praktyk, lub gróźb, pojedynczych lub powtarzalnych, których celem lub skutkiem, bądź też prawdopodobnym skutkiem, jest szkoda fizyczna, psychiczna, seksualna lub majątkowa (art. 1 lit. a));

               ·określa definicję przemocy i molestowania ze względu na płeć (art. 1 lit. b));

               ·ustanawia, bez uszczerbku dla jednolitej definicji „przemocy i molestowania”, że w krajowych przepisach ustawowych i wykonawczych przemoc i molestowanie mogą być zdefiniowane jako jednolite pojęcie lub odrębne pojęcia (art. 1 ust. 2).

               W części II „Zakres”, Konwencja:

               ·ustanawia ochronę pracowników i innych osób w świecie pracy, w tym pracowników najemnych zgodnie z definicją w prawie krajowym lub w praktyce krajowej, a także osób pracujących niezależnie od ich statusu umownego, osób szkolących się, w tym stażystów i uczniów zawodu, pracowników, których umowa o pracę została rozwiązana, wolontariuszy, osób poszukujących pracy i ubiegających się o pracę, oraz osób będących pracodawcą, wykonujących obowiązki pracodawcy lub ponoszących odpowiedzialność jako pracodawca (art. 2);

               ·ma zastosowanie do przemocy i molestowania „w świecie pracy”, który obejmuje nie tylko miejsce zatrudnienia, ale także związane z pracą obiekty i komunikację, podróże i aktywności społeczne, a także zapewniane przez pracodawcę zakwaterowanie i dojazdy do pracy (art. 3).

               Na mocy części III „Podstawowe zasady”, ratyfikujące państwa powinny, m.in.:

               ·przyjąć włączające, zintegrowane i uwzględniające aspekty płci podejście do zapobiegania i eliminacji przemocy i molestowania w świecie pracy, które obejmuje prawny zakaz przemocy i molestowania (art. 4 ust. 2);

               ·zapewnić, aby odpowiednie polityki uwzględniały problem przemoc i molestowanie (art. 4 ust. 2 lit. b));

               ·przyjąć kompleksową strategię zwalczania przemocy i molestowania oraz zapewnić prawo do środków odwoławczych i wsparcie dla ofiar (art. 4 ust. 2 lit. c));

               ·przyjąć przepisy ustawowe i wykonawcze oraz polityki zapewniające prawo do równości i niedyskryminacji w zatrudnieniu, w tym dla słabszych grup oraz grup znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji (art. 6).

               Na mocy części IV „Ochrona i zapobieganie”, ratyfikujące państwa powinny w szczególności:

               ·przyjąć właściwe środki w celu zapobiegania przemocy i molestowaniu w kontekście zawodowym (art. 8),

               ·przyjąć przepisy ustawowe i wykonawcze wymagające od pracodawców zapobiegania przemocy i molestowaniu za pomocą m.in. oceny ryzyka przemocy i molestowania, zapewniania informacji i szkoleń dla osób, których problem ten dotyczy (art. 9).

               Ponadto na mocy części V „Wykonanie i środki zaradcze”, ratyfikujące państwa powinny wprowadzić właściwe środki w celu zapewnienia łatwego dostępu do odpowiednich i skutecznych środków odwoławczych; uznać skutki przemocy domowej i na tyle, na ile jest to możliwe, złagodzić jej wpływ w świecie pracy; oraz zapewnić pracownikom prawo do odstąpienia od wykonywania obowiązków służbowych w sytuacji bezpośredniego i poważnego zagrożenia związanego z przemocą lub molestowaniem (art. 10).

               Konwencja zawiera również przepisy dotyczące wytycznych, szkoleń i podnoszenia świadomości.

               2.2Prawo Unii w dziedzinie przemocy i molestowania w świecie pracy

               Pewne aspekty Konwencji, uzupełnione zaleceniem, dotyczą dziedzin objętych prawem UE. W szczególności są to:

               ·art. 153 ust. 1 lit. a) oraz i), a także art. 157 ust. 3 TFUE, zgodnie z którymi Unia wspiera i uzupełnia działania państw członkowskich dotyczące polepszania środowiska pracy w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników oraz równości mężczyzn i kobiet w odniesieniu do ich szans na rynku pracy i traktowania w pracy, a także przyjmuje środki zmierzające do zapewnienia stosowania zasady równości szans i równości traktowania mężczyzn i kobiet w dziedzinie zatrudnienia i pracy;

               ·dyrektywa ramowa 89/391/EWG
                  3
               , obejmująca wszystkie zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w miejscu pracy, w tym zagrożenia psychospołeczne takie jak molestowanie i przemoc;

               ·„porozumienie ramowe dotyczące nękania i przemocy w miejscu pracy”
                  4
                europejskich partnerów społecznych z 2007 r., zawarte na mocy art. 138 Traktatu WE (obecnie art. 155 TFUE), zapewniające pracodawcom, pracownikom i ich przedstawicielom ukierunkowane na działania ramy działania umożliwiające zidentyfikowanie, zapobieganie i rozwiązywanie problemów molestowania i przemocy w pracy;

               ·strategiczne ramy UE dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy na lata 2014–2020
                  5
                oraz komunikat Komisji „Bezpieczniejsze i zdrowsze warunki pracy dla wszystkich – nowelizacja przepisów i polityki UE w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy”
                  6
               , podkreślające znaczenie skuteczniejszego zapobiegania zagrożeniom psychospołecznym w miejscu zatrudnienia;

               ·dyrektywa 2006/54/WE dotycząca stosowania zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy, a także obejmująca przepisy zakazujące molestowania i molestowania seksualnego
                  7
               ;

               ·dyrektywa 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy
                  8
               ;

               ·dyrektywa Rady 2000/43/WE wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne
                  9
               ;

               ·decyzje Rady z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii
                  10
                Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencji stambulskiej)
                  11
                oraz obecna debata w Radzie na temat przystąpienia Unii do konwencji stambulskiej, która obejmuje przepisy dotyczące zapobiegania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, w tym molestowania seksualnego, ochrony ofiar takiej przemocy oraz karania sprawców.

               Niektóre aspekty Konwencji i zalecenia są powiązane z dziedzinami objętymi prawem unijnym w obszarach współpracy sądowej i praw ofiar
                  12
               , migracji, azylu oraz swobody poruszania się
                  13
               , w których unijne prawo wtórne
                  14
                określa prawa ofiar przestępstw i członków ich rodzin do otrzymania odpowiednich informacji, wsparcia i ochrony, uczestnictwa w postępowaniach karnych oraz do bycia uznanymi i traktowanymi z szacunkiem i w sposób niedyskryminacyjny.

               Konwencja i zalecenie obejmują również przepisy wchodzące w zakres kompetencji państw członkowskich, w szczególności dotyczące negocjacji zbiorowych.

               3.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               Nie dotyczy.

               4.UPOWAŻNIENIE DO RATYFIKACJI KONWENCJI W INTERESIE UNII

               Konwencja dotyczy pewnych dziedzin prawa Unii, takich jak bezpieczeństwo i higiena pracy, równość oraz niedyskryminacja, w których osiągnięto już zaawansowany poziom regulacji.

               Zgodnie z przepisami dotyczącymi zewnętrznych kompetencji, szczegółowo omówionymi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
                  15
               , a w szczególności dotyczącymi zawierania i ratyfikacji konwencji MOP
                  16
               , państwa członkowskie nie mogą samodzielnie dokonać ratyfikacji Konwencji, ponieważ pewne części Konwencji wchodzą w zakres kompetencji Unii zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE.

               UE nie może jednak ratyfikować konwencji MOP, ponieważ na mocy Konstytucji MOP
                  17
                jedynie państwa mogą być stronami takich konwencji.

               Dlatego instytucje UE i państwa członkowskie muszą wprowadzić niezbędne środki w celu współpracy przy ratyfikacji Konwencji i przy wdrażaniu wynikających z niej zobowiązań
                  18
               .

               Od 2005 r. Rada upoważniła państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie UE, pięciu konwencji MOP i jednego protokołu MOP, których części wchodziły w zakres kompetencji UE
                  19
               .

               Przepisy materialne Konwencji nie budzą obaw w świetle istniejącego dorobku UE. Zgodnie z art. 19 ust. 8 Konstytucji MOP Konwencja określa minimalne standardy. Oznacza to, że prawo unijne może być surowsze niż przepisy Konwencji i odwrotnie
                  20
               .

               Proponowana decyzja Rady upoważni zatem państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie UE, tych części Konwencji, które wchodzą w zakres kompetencji UE, oraz zaleci im podjęcie starań w celu przeprowadzania tej ratyfikacji do końca 2022 r.

               5.PODSTAWA PRAWNA

               5.1Proceduralna podstawa prawna

               Art. 218 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organizacji, która przyjęła umowę międzynarodową
                  21
               .

               5.2Materialna podstawa prawna

               5.2.1Zasady

               Materialna podstawa prawna dla decyzji na mocy art. 218 ust. 6 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści umowy międzynarodowej, w odniesieniu do której dokonuje się ratyfikacji w interesie Unii. Jeżeli umowa ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 6 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. tę podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy. Jeżeli umowa ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozłącznie ze sobą związane, a żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 6 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               5.2.2 Zastosowanie w przedmiotowej sprawie (zob. również szczegółowe informacje dotyczące obecnego prawa Unii w pkt 2)

               Chociaż Konwencja zawiera również elementy dotyczące niedyskryminacji, współpracy sądowej i praw ofiar, główny cel i treść Konwencji dotyczą polityki społecznej, w szczególności w zakresie polepszania środowiska pracy w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników (art. 153 ust. 1 lit. a) TFUE) oraz równości mężczyzn i kobiet w odniesieniu do ich szans na rynku pracy i traktowania w pracy (art. 153 ust. 1 lit. i) TFUE), w których to dziedzinach przyjęto dyrektywy na mocy art. 153 ust. 2 TFUE, oraz w zakresie stosowania zasady równości szans i równości traktowania mężczyzn i kobiet w dziedzinie zatrudnienia i pracy na mocy art. 157 ust. 3 TFUE.

               Cel i treść Konwencji dotyczy zwalczania dyskryminacji na mocy art. 19 w sposób pomocniczy.

               Dlatego materialną podstawę prawną proponowanej decyzji stanowi art. 153 ust. 2 TFUE w związku z art. 153 ust. 1 lit. a), art. 153 ust. 1 lit. i) oraz art. 157 ust. 3 TFUE.

               6Podsumowanie

               Podstawę prawną proponowanej decyzji powinien stanowić art. 153 ust. 2 TFUE, art. 153 ust. 1 lit. a), art. 153 ust. 1 lit. i) TFUE oraz art. 157 ust. 3 TFUE, które zapewniają główną podstawę prawną dla prawa Unii dotyczącego bezpieczeństwa i higieny w miejscu pracy oraz równouprawnienia płci w zakresie zatrudnienia i pracy, w związku z art. 218 ust. 6 TFUE.

               2020/0011 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy w sprawie eliminacji przemocy i molestowania z 2019 r. (nr 190)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 153 ust. 2 w związku z art. 153 ust. 1 lit. a) oraz i), art. 157 ust. 3 oraz art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W 2019 r., podczas 108. sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy, przyjęto Konwencję Międzynarodowej Organizacji Pracy w sprawie eliminacji przemocy i molestowania w świecie pracy, która może być nazywana konwencją w sprawie eliminacji przemocy i molestowania z 2019 r. (nr 190) („Konwencja”).

               (2)Unia wspiera ratyfikację międzynarodowych konwencji dotyczących pracy, które zostały uznane przez Międzynarodową Organizację Pracy za aktualne w celu propagowania godnej pracy dla wszystkich, bezpieczeństwa i higieny pracy, równouprawnienia płci oraz zwalczania dyskryminacji.

               (3)Niektóre przepisy Konwencji są objęte dorobkiem unijnym w dziedzinie polityki społecznej zgodnie z art. 153 ust. 2, art. 153 ust. 1 lit. a) oraz lit. i), a także art. 157 ust. 3 TFUE w odniesieniu do bezpieczeństwa i higieny pracy oraz równouprawnienia płci w zakresie zatrudnienia i pracy
                  22
               . Niektóre przepisy Konwencji są objęte dorobkiem unijnym w dziedzinie niedyskryminacji
                  23
               .

               (4)W związku z tym części Konwencji wchodzą w zakres kompetencji Unii i państwa członkowskie nie mogą, odnośnie do tych części, podejmować zobowiązań poza ramami instytucji Unii
                  24
               .

               (5)Unia nie może ratyfikować Konwencji, ponieważ jedynie państwa mogą być jej stronami.

               (6)W związku z tym państwa członkowskie powinny zostać upoważnione do ratyfikowania, działając wspólnie w interesie Unii, części Konwencji wchodzących w zakres kompetencji Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do ratyfikowania, odnośnie do części wchodzących w zakres kompetencji przyznanych Unii Europejskiej zgodnie z art. 153 ust. 2, art. 153 ust.1 lit. a) oraz i), a także art. 157 ust. 3 TFUE, konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy w sprawie eliminacji przemocy i molestowania z 2019 r. (nr 190).

               Artykuł 2

               Państwa członkowskie powinny podjąć niezbędne kroki w celu jak najszybszego złożenia aktów ratyfikacji Konwencji u Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy, najlepiej do dnia 31 grudnia 2022 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        COM (2007) 686.

                     (2)

                        C/2004/5220.

                     (3)

                        Dyrektywa Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (89/391/EWG) Dz.U. L 183 z 29.6.1989, s. 1–8.

                     (4)

                        COM (2007) 686.

                     (5)

                        COM (2014) 332 final.

                     (6)

                        COM/2017/012 final.

                     (7)

                        Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23–36. Podobne przepisy są również zawarte w dyrektywie Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług, Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37–43, oraz dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/41/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylającej dyrektywę Rady 86/613/EWG, Dz.U. L 180 z 15.7.2010, s. 1–6.

                     (8)

                        Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16–22.

                     (9)

                        Dz.U. L 180, s. 22–26.

                     (10)

                        Decyzja Rady 2017/865 z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w odniesieniu do spraw związanych ze współpracą wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, Dz.U. L 131 z 20.5.2017, s. 11–12; decyzja Rady 2017/866 z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w odniesieniu do azylu i zasady non-refoulement, Dz.U. L 131 z 20.5.2017, s. 13–14.

                     (11)

                        Konwencja Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, Biuro Umów Rady Europy – nr 210, dostępna na stronie:
                  https://www.coe.int/en/web/conventions/full-list/-/conventions/rms/090000168008482e
                  .

                     (12)

                        Art. 82, 83, 84 oraz 156 TFUE.

                     (13)

                        Art. 21, art. 46, art.78 oraz art.79 TFUE.

                     (14)

                        Dyrektywa 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw, Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57–73.

                     (15)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 31 marca 1971 r. w sprawie 22/70, AETR , Rec. 1971, pkt 263.

                     (16)

                        Opinia 2/91 Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 marca 1993 r. w sprawie Konwencji nr 170 dotyczącej substancji chemicznych, Rec. 1993-I, s. 1061.

                     (17)

                        Konstytucja MOP, art. 1 ust. 2.

                     (18)

                        Opinia 2/91 Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, (ibidem) pkt 36, 37 i 38.

                     (19)

                        Decyzja Rady z dnia 14 kwietnia 2005 r. upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej dokumentów tożsamości marynarzy (Konwencja nr 185), Dz.U. L 136/1 z 30.5.2005 r.; decyzja Rady z dnia 7 czerwca 2007 r. upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu z 2006 r., Dz.U. L 161/63 z 22.6.2007 r.; decyzja Rady z dnia 7 czerwca 2010 r. upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa z 2007 r. (konwencja nr 188), Dz.U. L 145/12 z 11.6.2010 r.; decyzja Rady z dnia 28 stycznia 2014 r. upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej bezpieczeństwa przy używaniu substancji i preparatów chemicznych w pracy z 1990 r. (konwencja nr 170), (2014/52/UE); decyzja Rady z dnia 28 stycznia 2014 r. upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej godnej pracy dla osób pracujących w gospodarstwie domowym z 2011 r. (konwencja nr 189) (2014/51/UE); decyzja Rady (UE) 2015/2071 z dnia 10 listopada 2015 r. upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Protokołu z 2014 r. do Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej z 1930 r. w odniesieniu do art. 1–4 tego protokołu dotyczących kwestii współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, Dz.U. L 301 z 18.11.2015; decyzja Rady (UE) 2015/2037 z dnia 10 listopada 2015 r. upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Protokołu z 2014 r. do Konwencji z 1930 r. dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej Międzynarodowej Organizacji Pracy w odniesieniu do kwestii dotyczących polityki społecznej, Dz.U. L 298 z 14.11.2015.

                     (20)

                        Opinia 2/91 Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, (ibidem) pkt 18.

                     (21)

                        Opinia 2/91 Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ibidem) w sprawie Konwencji nr 170 dotyczącej substancji chemicznych oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (22)

                        Dyrektywa Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (89/391/EWG), Dz.U. L 183 z 29.6.1989, s. 1–8; dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23–36; a także dyrektywa Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług, Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37–43, oraz dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/41/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylająca dyrektywę Rady 86/613/EWG, Dz.U. L 180 z 15.7.2010, s. 1–6.

                     (23)

                        Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16–22; dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22–26.

                     (24)

                        Opinia 2/91 Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 marca 1993 r., Rec. 1993-I, s. 1061, pkt 26.