				|

		52011PC0295

			ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie emisji monet euro Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie emisji monet euro /* COM/2011/0295 końcowy - COD 2011/0131 */

			   	2011/0131 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie emisji monet euro
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając
wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając
opinię Europejskiego Banku Centralnego
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
stanowiąc
zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
W konkluzjach Rady z dnia 23 listopada 1998 r. i 5
listopada 2002 r. w sprawie monet euro przeznaczonych do celów
kolekcjonerskich, w zaleceniu Komisji 2009/23/WE z dnia 19 grudnia 2008 r. w
sprawie wspólnych wytycznych dotyczących narodowych stron i emisji monet
euro przeznaczonych do obiegu[1],
zatwierdzonym przez konkluzje Rady z dnia 10 lutego 2009 r., oraz w zaleceniu
Komisji 2010/191/EU z dnia 22 marca 2010 r. dotyczącym zakresu i skutków
statusu banknotów i monet euro jako prawnego środka płatniczego[2] określono zalecane praktyki w
odniesieniu do kolekcjonerskich monet euro, emitowania monet euro
przeznaczonych do obiegu, w tym okolicznościowych obiegowych monet euro
oraz konsultacji przed zniszczeniem monet euro nadających się do
obiegu.
(2)
Brak obowiązujących przepisów dotyczących
emisji monet euro może prowadzić do stosowania różnych praktyk w
poszczególnych państwach członkowskich i nie zapewnia
wystarczająco zintegrowanych ram dla wspólnej waluty. W interesie
przejrzystości i pewności prawnej konieczne jest zatem, by wprowadzić
wiążące przepisy dotyczące emisji monet euro.
(3)
Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 974/98
z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro[3] monety denominowane w euro i w centach,
spełniające wymogi w zakresie nominału i specyfikacji technicznej
określone przez Radę, mają status prawnego środka
płatniczego we wszystkich „uczestniczących państwach
członkowskich” określonych we wspomnianym rozporządzeniu.
Nominały i parametry techniczne monet zostały określone w
rozporządzeniu Rady (WE) nr 975/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie
nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu[4].
(4)
Oprócz zwykłych obiegowych monet euro
państwa członkowskie mogą również emitować
okolicznościowe obiegowe monety euro celem upamiętnienia szczególnych
wydarzeń, w określonych na rok i na emitujące państwo
członkowskie pułapach dotyczących liczby emisji monet tego
rodzaju. Należy zatem ustalić maksymalną wielkość
emisji okolicznościowych obiegowych monet euro celem zapewnienia, by
monety te stanowiły niewielki odsetek łącznej liczby monet o
nominale 2 euro znajdujących się w obiegu. Maksymalna
wielkość emisji powinna jednocześnie umożliwiać
emisję takiej ilości monet, która zapewni faktyczny obieg tych
okolicznościowych monet.
(5)
Państwa członkowskie powinny mieć
również możliwość emitowania kolekcjonerskich monet euro,
które nie są przeznaczone do obiegu i które powinny być łatwe do
odróżnienia od obiegowych monet euro. Kolekcjonerskie monety euro powinny
posiadać status prawnego środka płatniczego wyłącznie
w państwie członkowskim emisji i nie powinny być emitowane w
celu wprowadzenia ich do obiegu.
(6)
W celu zapewnienia, by kolekcjonerskie monety euro
nie były mylone z obiegowymi monetami euro, powinny one być
łatwe do odróżnienia od obiegowych monet euro. Właściwe
jest zatem, by emisje kolekcjonerskich monet euro były rozliczane pod
względem ilości monet, która ma zostać zatwierdzona przez
Europejski Bank Centralny (EBC), ale raczej łącznie niż dla
każdej emisji z osobna.
(7)
Właściwe i zgodne ze wspólna praktyką
wśród uczestniczących państw członkowskich jest, by
obiegowe monety euro, w tym okolicznościowe obiegowe monety euro,
były wprowadzane do obiegu zgodnie z ich wartością
nominalną, choć niewielka ich część może być
sprzedawana po wyższej cenie, jeżeli są one produkowane w
najwyższej jakości lub gdy są oferowane do sprzedaży w
specjalnym opakowaniu.
(8)
Celem uniknięcia, by nadające się do
obiegu monety euro zostały zniszczone przez jedno państwo
członkowskie, podczas gdy istnieje zapotrzebowanie na takie monety w
innym, państwa członkowskie powinny się wzajemnie
konsultować przed zniszczeniem takich monet.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia
przepisy dotyczące emisji obiegowych monet euro, w tym okolicznościowych
obiegowych monet euro, emisji kolekcjonerskich monet euro i konsultacji przed
zniszczeniem monet euro nadających się do obiegu.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia
stosuje się następujące definicje:
1. „Obiegowe monety euro” oznaczają
monety euro przeznaczone do obiegu, których nominały i parametry
techniczne zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr
975/98 z dnia 3 maja 1998 r.
2. „Okolicznościowe obiegowe monety euro”
oznaczają obiegowe monety euro przeznaczone do upamiętnienia
szczególnych wydarzeń zgodnie z art. 1f rozporządzenia Rady (WE) nr
975/98.
3. „Kolekcjonerskie monety euro”
oznaczają monety euro przeznaczone do kolekcjonowania, które nie są
przeznaczone do obiegu.
Artykuł 3
Rodzaje
monet euro
Państwa
członkowskie mogą emitować dwa rodzaje monet euro: obiegowe
monety euro, które obejmują okolicznościowe obiegowe monety euro,
oraz kolekcjonerskie monety euro.
Artykuł 4
Emisja
obiegowych monet euro
1. Obiegowe monety
euro są wprowadzane do obiegu zgodnie z ich wartością
nominalną.
2. W drodze
odstępstwa od ust. 1 niewielka ich część, nie
przekraczająca 5 % całkowitej wartości i ilości
wyemitowanych monet euro, może być sprzedawana po cenie wyższej
niż wartość nominalna, jeżeli jest to uzasadnione szczególną
jakością monety lub specjalnym opakowaniem.
Artykuł 5
Emisja
okolicznościowych obiegowych monet euro
1. Każde uczestniczące państwo
członkowskie może emitować tylko jedną
okolicznościową obiegową monetę euro rocznie, z
wyjątkiem sytuacji, w których:
a) okolicznościowe obiegowe monety euro
emitowane są wspólnie przez wszystkie uczestniczące państwa
członkowskie;
b) okolicznościowa obiegowa moneta euro
jest emitowana w związku z czasowym zastępstwem na stanowisku szefa
państwa lub gdy stanowisko to pozostaje czasowo nieobsadzone.
2. Łączna liczba
okolicznościowych obiegowych monet euro w ramach poszczególnych emisji nie
przekracza wyższego z dwóch następujących pułapów:
a) 0,1 % łącznej liczby monet o
nominale 2 euro, które zostały wprowadzone do obiegu przez wszystkie
uczestniczące państwa członkowskie do początku roku
poprzedzającego rok emisji danej monety okolicznościowej; pułap
ten może zostać podwyższony do 2,0 % łącznej liczby
monet o nominale 2 euro wyemitowanych przez wszystkie uczestniczące
państwa członkowskie i znajdujących się w obiegu,
jeżeli moneta okolicznościowa upamiętnia powszechnie znane i
głęboko symboliczne wydarzenie; w takim przypadku emitujące
państwo członkowskie powstrzymuje się przez kolejne cztery lata
od emisji kolejnej okolicznościowej obiegowej monety z zastosowaniem
podwyższonego pułapu i wskazuje powody uzasadniające
decyzję o zastosowaniu podwyższonego pułapu;
b) 5,0 % łącznej liczby monet o
nominale 2 euro, które zostały wprowadzone do obiegu przez emitujące
państwo członkowskie do początku roku poprzedzającego rok
emisji danej monety okolicznościowej.
3. Wspólna emisja okolicznościowych
obiegowych monet euro przez wszystkie uczestniczące państwa
członkowskie zatwierdzana jest przez Eurogrupę.
Artykuł 6
Emisja
kolekcjonerskich monet euro
1. Kolekcjonerskie
monety euro mają status prawnego środka płatniczego w
emitującym państwie członkowskim.
Emitujące
państwo członkowskie jest wyraźnie i w łatwo rozpoznawalny
sposób wskazane na monecie.
2. W celu
łatwego odróżnienia od obiegowych monet euro kolekcjonerskie monety
euro spełniają wszystkie z następujących kryteriów:
a) ich
wartość nominalna jest inna od wartości nominalnej obiegowych
monet euro;
b) nie widnieją
na nich obrazy podobne do tych, które widnieją na stronach wspólnych
obiegowych monet euro lub na jakiejkolwiek ze stron narodowych obiegowych monet
euro;
c) ich barwa,
średnica i waga znacznie się różnią od tych
charakteryzujących obiegowe monety euro w przypadku co najmniej dwóch z
trzech wymienionych parametrów; różnica uznawana jest za znaczną,
jeżeli wartości z uwzględnieniem tolerancji wykraczają poza
granice tolerancji ustalone dla obiegowych monet euro;
d) nie posiadają
one kształtowanej krawędzi z drobnymi półokrągłymi
nacięciami ani kształtu „hiszpańskiego kwiatu”.
3. Kolekcjonerskie
monety euro mogą być wprowadzane do obiegu po cenie wyższej
niż wartość nominalna.
4. Emisja
kolekcjonerskich monet euro jest rozliczana łącznie pod względem
ilości wyemitowanych monet zatwierdzonej przez EBC.
5.
Państwa członkowskie podejmują wszelkie stosowne środki, by
zapobiec używaniu kolekcjonerskich monet euro jako środków
płatniczych, do których to środków należą specjalne
opakowania, świadectwa autentyczności, wcześniejsze
ogłoszenie ze strony organu wydającego lub cena sprzedaży
przewyższająca wartość nominalną).
Artykuł 7
Konsultacje przed zniszczeniem obiegowych monet euro
Przed zniszczeniem obiegowych monet euro,
które nie są monetami euro nienadającymi się do obiegu zgodnie z
art. 2 lit. b) rozporządzenia (EU) 1210/2010[5], państwa członkowskie
konsultują się wzajemnie za pośrednictwem odpowiedniego
podkomitetu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego i informują dyrektorów mennic
uczestniczącego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem
Rady (WE) nr 974/98[6].
Artykuł 8
Wejście
w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w
państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Dz.U. L 9 z 14.1.2009, s. 52.
[2]               Dz.U. L 83 z 30.3.2010, s. 70.
[3]               Dz.U. L 139 z 11.5.1998, s. 1.
[4]               Dz.U. L 139 z 11.5.1998, s. 6.
[5]               Dz.U. L 339 z 22.12.2010, s. 1.
[6]               Dz.U. L 139 z 11.5.1998,
s. 1.