               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.4.2016
            COM(2016) 189 final
            2016/0096(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Wyspami Salomona dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzenie (WE) nr 539/2001
                  1
                zawiera wykaz państw trzecich, których obywatele muszą posiadać wizę podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, oraz tych, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 jest stosowane przez wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Irlandii i Zjednoczonego Królestwa.

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014
                  2
                zmieniło rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 poprzez przeniesienie 19 państw do załącznika II zawierającego wykaz państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego. Tymi 19 państwami są: Dominika, Grenada, Kiribati, Kolumbia, Mikronezja, Nauru, Palau, Peru, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie. Przy odniesieniu do każdego z tych państw w załączniku II zamieszczony jest przypis wskazujący, że: „Zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską”.

               Rozporządzenie (UE) nr 509/2014 zostało przyjęte w dniu 20 maja 2014 r. i weszło w życie w dniu 9 czerwca 2014 r. W lipcu 2014 r. Komisja przedstawiła zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów dotyczących zniesienia wiz z każdym z następujących 17 państw: Dominika, Grenada, Kiribati, Mikronezja, Nauru, Palau, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie
                  3
               . W dniu 9 października 2014 r. Rada wydała wytyczne negocjacyjne dla Komisji.

               Pierwsze umowy o zniesieniu wiz zostały podpisane w dniach 6 maja 2015 r. (Zjednoczone Emiraty Arabskie), 26 maja 2015 r. (Timor Wschodni) i 28 maja 2015 r. (Dominika, Grenada, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Trynidad i Tobago oraz Vanuatu) i są tymczasowo stosowane od dnia ich podpisania do czasu ich wejścia w życie. Rada wyraziła zgodę na podpisanie drugiej serii umów o zniesieniu wiz z Tonga (podpisana w dniu 20 listopada 2015 r.), Kolumbią (podpisana w dniu 2 grudnia 2015 r.), Kiribati (data podpisania do ustalenia) i Palau (podpisana w dniu 7 grudnia 2015 r.). Te cztery umowy są stosowane tymczasowo od dnia następującego po dniu ich podpisania w oczekiwaniu na ich wejście w życie.

               Negocjacje z Wyspami Salomona zostały rozpoczęte w dniu 19 listopada 2014 r. Podczas tego posiedzenia przeanalizowano cały tekst projektu, a w ramach późniejszych kontaktów osiągnięto porozumienie w sprawie wszystkich związanych z nim kwestii. Umowa została parafowana przez głównych negocjatorów w Brukseli w dniu 13 listopada 2015 r. Państwa członkowskie zostały odpowiednio poinformowane podczas posiedzenia Grupy Roboczej ds. Wiz działającej przy Radzie, które odbyło się w dniu 7 grudnia 2015 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA

               Dla Unii podstawą prawną umowy jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w związku z jego art. 218.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów po podpisaniu umowy w imieniu Unii przez osobę wyznaczoną przez prezydencję Rady i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) TFUE.

               3.WYNIK NEGOCJACJI

               Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy dotyczącej zniesienia wiz może zostać przyjęty przez Unię.

               Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

               Cel

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Wysp Salomona mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich obywateli UE w umowie zawarto postanowienie, że Wyspy Salomona mogą zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej i że także Unia może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               Szczególna sytuacja Zjednoczonego Królestwa i Irlandii znajduje odzwierciedlenie w preambule.

               Zakres stosowania

               Zwolnienie z obowiązku wizowego obejmuje wszystkie kategorie osób (posiadaczy paszportów zwykłych, dyplomatycznych, służbowych/urzędowych i specjalnych) podróżujących we wszelkiego rodzaju celach z wyjątkiem prowadzenia działalności zarobkowej. W przypadku tej ostatniej kategorii każde państwo członkowskie, jak również Wyspy Salomona mają swobodę nałożenia wymogów wizowych na obywateli drugiej strony zgodnie z obowiązującym prawem unijnym lub krajowym. W celu zapewnienia jednolitego wprowadzania w życie umowy dołączono do niej wspólną deklarację w sprawie wykładni kategorii osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               Czas pobytu

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Wysp Salomona mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Do umowy załączono wspólną deklarację w sprawie wykładni okresu 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Umowa uwzględnia sytuację państw członkowskich, które jeszcze nie stosują w pełni dorobku Schengen. Dopóki państwa te nie przystąpią do strefy Schengen bez granic wewnętrznych, zwolnienie z obowiązku wizowego daje obywatelom Wysp Salomona prawo przebywania przez 90 dni w każdym okresie 180-dniowym na terytorium każdego z tych państw członkowskich (obecnie Bułgarii, Chorwacji, Cypru i Rumunii) niezależnie od okresu obliczanego dla całej strefy Schengen.

               Terytorialny zakres stosowania

               Umowa zawiera postanowienia dotyczące jej terytorialnego stosowania: w przypadku Francji i Niderlandów zwolnienie z obowiązku wizowego uprawniałoby obywateli Wysp Salomona do pobytu wyłącznie na europejskim obszarze tych państw członkowskich.

               Deklaracje

               Oprócz wspólnych deklaracji, o których mowa powyżej, do umowy załączone są dwie inne wspólne deklaracje:

               –dotycząca włączenia Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku prawnego Schengen;

               –dotycząca poinformowania obywateli o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz oraz powiązanych kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               4.WNIOSEK

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada zatwierdziła, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, Umowę między Unią Europejską a Wyspami Salomona dotyczącą zniesienia wiz krótkoterminowych.

               2016/0096 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Wyspami Salomona dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  4
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej umowę z Wyspami Salomona w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (2)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/… Umowa została podpisana i jest tymczasowo stosowana począwszy od dnia […].

               (3)Umowa ustanawia wspólny komitet ekspertów ds. zarządzania Umową. Unia będzie reprezentowana w ramach tego wspólnego komitetu przez Komisję wspieraną przez przedstawicieli państw członkowskich.

               (4)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  5
               ; Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  6
               ; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)Umowę należy zatwierdzić,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Umowa między Unią Europejską a Kolumbią dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 Umowy
                  7
               .

               Artykuł 3

               Komisja, wspierana przez przedstawicieli państw członkowskich, reprezentuje Unię we wspólnym komitecie ekspertów, utworzonym zgodnie z art. 6 Umowy.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (3)
                  COM(2014) 467 z 17.7.2014.

                     (4)
                  Zgoda udzielona dnia [...]

                     (5)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (6)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

                     (7)
                  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.4.2016
            COM(2016) 189 final
            ZAŁĄCZNIK

            Wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Wyspami Salomona dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               Wniosek dotyczący decyzji Rady

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Wyspami Salomona dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               między Unią Europejską a Wyspami Salomona dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią” lub „UE”, oraz

               WYSPY SALOMONA,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               MAJĄC NA CELU dalszy rozwój przyjaznych stosunków między Umawiającymi się Stronami oraz pragnąc ułatwić podróże poprzez zapewnienie bezwizowego wjazdu i pobytu krótkoterminowego dla swoich obywateli,

               UWZGLĘDNIAJĄC rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
                  1
               , m.in. poprzez przeniesienie 19 państw trzecich, w tym Wysp Salomona, do wykazu państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego podczas pobytu krótkoterminowego w państwach członkowskich,

               MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 zwolnienie z obowiązku wizowego w odniesieniu do tych 19 państw ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią,

               PRAGNĄC zagwarantować przestrzeganie zasady równego traktowania wszystkich obywateli UE,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że osoby podróżujące w celu prowadzenia działalności zarobkowej podczas pobytu krótkoterminowego nie są objęte niniejszą Umową i dlatego dla tej kategorii osób obowiązują w dalszym ciągu odpowiednie przepisy prawa unijnego, prawa krajowego państw członkowskich i prawa krajowego Wysp Salomona dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z takiego obowiązku oraz dostępu do zatrudnienia,

               BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

               ARTYKUŁ 1

               Cel

               Niniejsza Umowa stanowi, że obywatele Unii i obywatele Wysp Salomona mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               ARTYKUŁ 2

               Definicje

               Do celów niniejszej Umowy:

               a)
                     „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii;

               b)
                     „obywatel Unii” oznacza obywatela państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w lit. a);

               c)
                     „obywatel Wysp Salomona” oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo Wysp Salomona;

               d)
                     „strefa Schengen” oznacza obszar bez granic wewnętrznych obejmujący terytoria państw członkowskich w rozumieniu definicji zawartej w lit. a), stosujących w pełni dorobek Schengen.

               ARTYKUŁ 3

               Zakres stosowania

               1.
                     Obywatele Unii posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez państwo członkowskie mogą wjechać na terytorium Wysp Salomona i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 1.

               Obywatele Wysp Salomona posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez Wyspy Salomona mogą wjechać na terytorium państw członkowskich i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 2.

               2.
                     Ust. 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               W przypadku tej kategorii osób każde państwo członkowskie może indywidualnie podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli Wysp Salomona lub o jego zniesieniu zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001
                  2
               .

               W przypadku tej kategorii osób Wyspy Salomona mogą podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli poszczególnych państw członkowskich lub o jego zniesieniu, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

               3.
                     Zniesienie wiz przewidziane niniejszą Umową obowiązuje bez uszczerbku dla przepisów Umawiających się Stron dotyczących warunków wjazdu i pobytu krótkoterminowego. Państwa członkowskie i Wyspy Salomona zastrzegają sobie prawo do odmowy wjazdu i pobytu krótkoterminowego na ich terytorium, jeśli którykolwiek z powyższych warunków nie jest spełniony.

               4.
                     Zniesienie wiz obowiązuje niezależnie od środka transportu wykorzystywanego do przekroczenia granic Umawiających się Stron.

               5.
                     Kwestie nieobjęte niniejszą Umową są regulowane prawem unijnym, prawem krajowym państw członkowskich i prawem krajowym Wysp Salomona.

               ARTYKUŁ 4

               Czas pobytu

               1.
                     Obywatele Unii mogą przebywać na terytorium Wysp Salomona przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               2.
                     Obywatele Wysp Salomona mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Wysp Salomona mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.

               3.
                     Niniejsza Umowa nie ma wpływu na możliwość przedłużenia przez Wyspy Salomona i państwa członkowskie okresu pobytu ponad okres 90 dni zgodnie z ich prawem krajowym oraz prawem unijnym.

               ARTYKUŁ 5

               Terytorialny zakres stosowania

               1.
                     W przypadku Republiki Francuskiej niniejszą Umowę stosuje się tylko do jej europejskiego terytorium.

               2.
                     W przypadku Królestwa Niderlandów niniejszą Umowę stosuje się tylko do jego europejskiego terytorium.

               ARTYKUŁ 6

               Wspólny komitet ds. zarządzania Umową

               1.
                     Umawiające się Strony powołują wspólny komitet ekspertów (zwany dalej „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii i przedstawiciele Wysp Salomona. Unię reprezentuje Komisja Europejska.

               2.
                     Komitet wykonuje między innymi następujące zadania:

               a)
                     monitorowanie wykonania niniejszej Umowy;

               b)
                     proponowanie zmian lub uzupełnień niniejszej Umowy;

               c)
                     rozstrzyganie sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy.

               3.
                     Posiedzenia komitetu zwoływane są w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne, na wniosek jednej z Umawiających się Stron.

               4.
                     Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               ARTYKUŁ 7

               Stosunek między niniejszą Umową a istniejącymi dwustronnymi umowami między państwami członkowskimi a Wyspami Salomona dotyczącymi zniesienia wiz

               Niniejsza Umowa jest nadrzędna wobec wszelkich dwustronnych umów lub ustaleń zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Wyspami Salomona w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii objętych niniejszą Umową.

               ARTYKUŁ 8

               Postanowienia końcowe

               1.
                     Niniejsza Umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie późniejszego z dwóch powiadomień, w których Umawiające się Strony dokonają wzajemnej notyfikacji o zakończeniu tych procedur.

               Niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               2.
                     Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5.

               3.
                     Niniejszą Umowę można zmienić za pisemnym porozumieniem Umawiających się Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu ich wewnętrznych procedur, które są niezbędne w tym celu.

               4.
                     Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie wszystkich lub niektórych postanowień niniejszej Umowy, w szczególności ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę zdrowia publicznego, nielegalną imigrację lub ponowne wprowadzenie obowiązku wizowego przez jedną z Umawiających się Stron. O decyzji w sprawie zawieszenia stosowania niniejszej Umowy powiadamia się drugą Umawiającą się Stronę nie później niż dwa miesiące przed jej planowanym wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.

               5.
                     Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę za pisemnym zawiadomieniem drugiej Strony. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego zawiadomienia.

               6.
                     Wyspy Salomona mogą zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               7.
                     Unia może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich swoich państw członkowskich.

               Sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII
                  I LIECHTENSTEINU

               Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Wysp Salomona, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące zniesienia wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak niniejsza Umowa.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI KATEGORII OSÓB PODRÓŻUJĄCYCH W CELU PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ZAROBKOWEJ,
                  O KTÓREJ MOWA W ART. 3 UST. 2 NINIEJSZEJ UMOWY

               Pragnąc zapewnić spójną wykładnię, Umawiające się Strony uzgadniają na potrzeby niniejszej Umowy, że kategoria osób prowadzących działalność zarobkową obejmuje osoby wjeżdżające w celu wykonywania działalności zawodowej lub pracy za wynagrodzeniem na terytorium innej Umawiającej się Strony jako pracownik lub dostawca usług.

               Kategoria ta nie obejmuje:

               –
                     przedsiębiorców, tj. osób podróżujących w celu rozmów biznesowych (bez zatrudnienia w państwie drugiej Umawiającej się Strony),

               –
                     sportowców lub artystów wykonujących działalność na zasadzie ad hoc,

               –
                     dziennikarzy wysłanych przez media działające w ich państwie zamieszkania oraz

               –
                     stażystów wewnątrzkorporacyjnych.

               Wdrażanie niniejszej deklaracji jest monitorowane przez wspólny komitet w ramach jego obowiązków na mocy art. 6 niniejszej Umowy, który może zaproponować zmiany niniejszej deklaracji, jeżeli uzna je za konieczne w oparciu o doświadczenia Umawiających się Stron.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INTERPRETACJI OKRESU 90 DNI
                  W KAŻDYM OKRESIE 180-DNIOWYM NA PODSTAWIE ART. 4 NINIEJSZEJ UMOWY

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w każdym okresie 180-dniowym pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INFORMOWANIA OBYWATELI O UMOWIE DOTYCZĄCEJ ZNIESIENIA WIZ

               Uznając znaczenie zasady przejrzystości dla obywateli Unii Europejskiej i obywateli Wysp Salomona, Umawiające się Strony zgadzają się zapewnić rozpowszechnienie pełnych informacji o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz i związanych z nią kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               _________________

                     (1)
                  Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (2)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 399 final
            2017/0177(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnej Radzie CARIFORUM-UE ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku z utworzeniem listy arbitrów

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii we Wspólnej Radzie CARIFORUM-UE ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku z planowanym przyjęciem decyzji w sprawie utworzenia listy arbitrów.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony

               Umowa o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („Umowa”) ma przyczyniać się do zwalczania i ostatecznego wyeliminowania ubóstwa poprzez ustanowienie partnerstwa handlowego zgodnego z celem zrównoważonego rozwoju, milenijnymi celami rozwoju i umową z Kotonu.

               Umowa została podpisana w dniu 15 października 2008 r. i jest tymczasowo stosowana od dnia 29 grudnia 2008 r.

               2.2.Wspólna Rada CARIFORUM-UE

               Wspólna Rada CARIFORUM-UE jest z zasady odpowiedzialna za stosowanie i wdrożenie przedmiotowej Umowy oraz monitoruje osiąganie jej celów. Posiedzenia Wspólnej Rady odbywają się na szczeblu ministerialnym w regularnych odstępach nieprzekraczających okresu dwóch lat. Dla osiągnięcia celów Umowy Wspólna Rada uprawniona jest do podejmowania decyzji dotyczących wszystkich kwestii objętych Umową. Decyzje te są wiążące dla stron i państw CARIFORUM sygnatariuszy, które podejmują wszelkie środki konieczne do ich wdrożenia zgodnie z zasadami wewnętrznymi każdej strony i państwa CARIFORUM sygnatariusza.

               2.3.Planowany akt Wspólnej Rady CARIFORUM-UE

               W dniu 17 listopada 2017 r. podczas czwartego posiedzenia Wspólnej Rady CARIFORUM-UE ma ona przyjąć decyzję w sprawie utworzenia listy arbitrów przewidzianej w art. 221 ust. 1 Umowy („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest utworzenie listy piętnastu osób posiadających specjalistyczną wiedzę lub doświadczenie w dziedzinie prawa i handlu międzynarodowego, które chcą pełnić rolę arbitra, jak przewidziano w art. 221 ust. 1 Umowy. Krok ten jest niezbędny, by wdrożyć przepisy Umowy dotyczące rozstrzygania sporów.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 221 Umowy, który stanowi:. „Komitet CARIFORUM-WE ds. Handlu i Rozwoju nie później niż w ciągu trzech miesięcy od tymczasowego stosowania niniejszej Umowy utworzy listę piętnastu (15) osób chcących i mogących pełnić rolę arbitra. Każda ze Stron wybiera pięć osób mogących pełnić rolę arbitra. Strony ustalają także wspólnie listę pięciu osób mających pełnić rolę przewodniczącego organu arbitrażowego, niebędących obywatelami żadnej ze Stron. Komitet CARIFORUM-WE ds. Handlu i Rozwoju zapewnia, że na liście znajduje się zawsze taka liczba osób”.

               3.Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii

               W art. 221 ust. 1 Umowy przewidziano utworzenie listy piętnastu osób posiadających specjalistyczną wiedzę lub doświadczenie w dziedzinie prawa i handlu międzynarodowego, które chcą pełnić rolę arbitra. Każda ze stron wybrała pięć osób, a ponadto obydwie strony uzgodniły również pięć osób mających pełnić rolę przewodniczącego organu arbitrażowego, niebędących obywatelami żadnej ze stron.

               Załącznik do dołączonego projektu decyzji Rady oraz lista arbitrów zostały uzgodnione ze stroną CARIFORUM podczas szóstego posiedzenia Komitetu ds. Handlu i Rozwoju, które odbyło się na Jamajce w dniu 25 listopada 2016 r.

               Proponowane stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii, ma na celu nadanie planowanemu aktowi wiążącego charakteru.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólna Rada CARIFORUM-UE jest organem ustanowionym na mocy Umowy.

               Akt, do przyjęcia którego wezwana jest Wspólna Rada CARIFORUM-UE, stanowi akt wywołujący skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 221 Umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Umowy.

               Proceduralną podstawą prawną dla decyzji, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE zależy w pierwszej kolejności od celu i treści planowanego aktu w odniesieniu do tego, jakie stanowisko zostaje przyjęte w imieniu Unii.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną dla decyzji, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną dla decyzji, której dotyczy wniosek, powinien być art. 207 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2017/0177 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnej Radzie CARIFORUM-UE ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku z utworzeniem listy arbitrów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowę o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony
                  1
                („Umowa”) podpisano dnia 15 października 2008 r. i jest ona stosowana tymczasowo od dnia 29 grudnia 2008 r.

               (2)W dniu 17 listopada 2017 r. podczas czwartego posiedzenia Wspólnej Rady CARIFORUM-UE ma ona przyjąć decyzję w sprawie utworzenia listy arbitrów.

               (3)Właściwe jest, aby określić stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii we Wspólnej Radzie CARIFORUM-UE, ponieważ decyzja będzie wiążąca dla Unii.

               (4)Załączony wniosek w sprawie decyzji Rady stanowi instrument prawny służący utworzeniu listy piętnastu osób posiadających specjalistyczną wiedzę lub doświadczenie w dziedzinie prawa i handlu międzynarodowego, które chcą pełnić rolę arbitra, jak przewidziano w art. 221 ust. 1 Umowy. Jest on niezbędny, by wdrożyć przepisy Umowy dotyczące rozstrzygania sporów.

               (5)We Wspólnej Radzie CARIFORUM-UE Unia jest reprezentowana przez Komisję zgodnie z art. 17 ust. 1 TUE. Państwa członkowskie popierają stanowisko Unii zgodnie z art. 4 ust. 3 TUE,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii podczas czwartego posiedzenia Wspólnej Rady CARIFORUM-UE, które odbędzie się w dniu 17 listopada 2017 r., opiera się na projekcie decyzji Wspólnej Rady CARIFORUM-UE dołączonej do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji i państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 289 z 30.10.2008, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 399 final
            ZAŁĄCZNIK

            Wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnej Radzie CARIFORUM-UE ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku z utworzeniem listy arbitrów

               ZAŁĄCZNIK

               PROJEKT

               DECYZJA NR …/2017 WSPÓLNEJ RADY CARIFORUM-UE

               z dnia [...] r.

               ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w sprawie utworzenia listy arbitrów

               WSPÓLNA RADA CARIFORUM-UE,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („Umowa”), w szczególności jej art. 221 ust. 1,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Lista piętnastu arbitrów przewidziana w art. 221 ust. 1 załączona do niniejszej decyzji zostaje przyjęta przez strony.

               Artykuł 2

               Komitet CARIFORUM-UE ds. Handlu i Rozwoju może zmienić listę arbitrów załączoną do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] r.

               Sporządzono w …

                        W imieniu państw CARIFORUM

                        W imieniu strony UE

               ZAŁĄCZNIK

               Lista arbitrów (art. 221 ust. 1)

               Arbitrzy wybrani przez państwa CARIFORUM:

               Pani Tracy BENN-ROBERTS – Antigua i Barbuda

               Pani Nicole FOSTER – Barbados

               Pani Bertha COOPER – ROSSEAU - Bahamy

               Pani Michelle A. BROWN – Jamajka

               Pani Fabiola MEDINA GARNES – Republika Dominikańska

               Arbitrzy wybrani przez UE:

               Pan Jacques BOURGEOIS – Belgia

               Pan Claus – Dieter EHLERMANN – Niemcy

               Pan Pieter Jan KUIJPER – Niderlandy

               Pan Giorgio SACERDOTI – Włochy

               Pan Ramon TORRENT – Hiszpania

               Arbitrzy wybrani wspólnie przez strony:

               Pan Frederick ABBOTT – Stany Zjednoczone Ameryki

               Pan James BACCHUS – Stany Zjednoczone Ameryki

               Pan Armand DE MESTRAL – Kanada

               Pani Claudia OROZCO – Kolumbia

               Pan Helge SELAND - Norwegia


title: Wniosek decyzja Rady w sprawie przyjęcia przez Estonię euro w dniu 1 stycznia 2011 r.

text:
|

52010PC0239

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 12.5.2010KOM(2010) 239 wersja ostateczna2010/0135 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie przyjęcia przez Estonię euro w dniu 1 stycznia 2011 r.UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKUW dniu 3 maja 1998 r. Rada zadecydowała, że Belgia, Niemcy, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia, Austria i Finlandia spełniły warunki konieczne do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 1999 r. Dania i Zjednoczone Królestwo skorzystały z przyznanej im możliwości nieprzystąpienia do unii walutowej i w związku z tym nie zostały poddane ocenie przez Radę. Grecja i Szwecja zostały uznane przez Radę za państwa członkowskie objęte derogacją. Dnia 19 czerwca 2000 r. Rada zdecydowała, że Grecja spełniła warunki konieczne do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 2001 r. Kraje, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. (Cypr, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry), stały się państwami członkowskimi objętymi derogacją zgodnie z art. 4 odpowiedniego Aktu przystąpienia. Dnia 11 lipca 2006 r. Rada zdecydowała, że Słowenia spełniła warunki konieczne do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 2007 r. Bułgaria i Rumunia, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r., stały się państwami członkowskimi objętymi derogacją zgodnie z art. 5 odpowiedniego Aktu przystąpienia. Dnia 10 lipca 2007 r. Rada zdecydowała, że Cypr i Malta spełniły warunki konieczne do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 2008 r. Dnia 8 lipca 2008 r. Rada zdecydowała, że Słowacja spełnia warunki konieczne do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 2009 r.Artykuł 140 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej Traktatem) przewiduje, że przynajmniej raz na dwa lata lub na wniosek państwa członkowskiego objętego derogacją Komisja i Europejski Bank Centralny (EBC) składają Radzie sprawozdania na temat postępów dokonanych przez państwa członkowskie objęte derogacją w wypełnianiu ich zobowiązań w zakresie urzeczywistnienia unii gospodarczej i walutowej. Na podstawie własnego sprawozdania oraz sprawozdania EBC Komisja może przedłożyć Radzie wniosek dotyczący decyzji Rady, zgodnie z procedurą określoną w art. 140 ust. 2 Traktatu, w sprawie uchylenia derogacji państw członkowskich, które spełniają konieczne warunki.Ostatnie okresowe sprawozdania z konwergencji Komisji i EBC przyjęto w maju 2008 r. Dania i Zjednoczone Królestwo nie wyraziły woli przyjęcia euro. Sprawozdanie z konwergencji za 2010 r. obejmuje zatem dziewięć następujących państw członkowskich objętych derogacją: Bułgarię, Estonię, Litwę, Łotwę, Polskę, Republikę Czeską, Rumunię, Szwecję i Węgry.Przedstawione przez Komisję sprawozdanie z konwergencji za 2010 r. zostało przyjęte przez kolegium w dniu 12 maja 2010 r. EBC przyjął swoje sprawozdanie w dniu 12 maja. Sprawozdania obejmują analizę zgodności ustawodawstwa danego państwa członkowskiego, w szczególności statutu każdego krajowego banku centralnego, z art. 130 i 131 Traktatu oraz ze Statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) i EBC. Określono w nich również, analizując spełnienie kryteriów konwergencji i uwzględniając szereg innych czynników wymienionych w ostatnim akapicie art. 140 ust. 1 Traktatu, czy osiągnięty został wysoki poziom trwałej konwergencji.W swoim sprawozdaniu z konwergencji Komisja stwierdza, że spośród ocenianych państw członkowskich jedynie Estonia spełnia warunki przyjęcia euro.Na podstawie własnego sprawozdania oraz sprawozdania EBC Komisja przyjęła załączony wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie uchylenia derogacji Estonii z dniem 1 stycznia 2011 r.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCENA SKUTKÓWW ramach Komitetu Ekonomiczno-Finansowego i ECOFIN/eurogrupy regularnie prowadzone są dyskusje z państwami członkowskimi na różne tematy dotyczące wyzwań w zakresie polityki gospodarczej w tych państwach. Obejmują one rozmowy nieformalne na temat szczególnie istotnych kwestii związanych z przygotowaniem ostatecznego wejścia do strefy euro (w tym strategii w zakresie kursu wymiany). Dialog z naukowcami i innymi zainteresowanymi grupami ma miejsce w ramach konferencji/seminariów oraz w trybie doraźnym.Rozwój sytuacji gospodarczej w strefie euro i państwach członkowskich jest oceniany w ramach różnych procedur koordynacji i nadzorowania polityki gospodarczej (w szczególności na mocy art. 121 Traktatu), jak również w kontekście regularnie prowadzonych przez Komisję monitorowania i analizy rozwoju sytuacji w danym kraju i całej strefie (w tym prognoz, regularnych serii wydawniczych, informacji przekazywanych Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu i ECOFIN/eurogrupie). Zgodnie z zasadą proporcjonalności i dotychczasową praktyką Komisja proponuje, aby nie sporządzać formalnej oceny skutków.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKUPodstawa prawnaPodstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 140 ust. 2 Traktatu, który określa procedurę dotyczącą decyzji Rady w sprawie przyjęcia euro i dotyczącą uchylenia derogacji w danych państwach członkowskich.W sprawie wniosku Komisji Rada stanowi po przeprowadzeniu konsultacji z Parlamentem Europejskim, po dyskusjach w Radzie Europejskiej i po otrzymaniu zalecenia od kwalifikowanej większości członków Rady reprezentujących państwa członkowskie, których walutą jest euro.Pomocniczość i proporcjonalnośćNiniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.Inicjatywa nie wykracza poza zakres konieczny do osiągnięcia jej celów, a zatem jest zgodna z zasadą proporcjonalności.Wybór instrumentów prawnychDecyzja jest jedynym właściwym instrumentem prawnym zgodnie z art. 140 ust. 2 Traktatu.WPŁYW NA BUDŻETWniosek nie ma wpływu na budżet Unii.2010/0135 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie przyjęcia przez Estonię euro w dniu 1 stycznia 2011 r.RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 140 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,uwzględniając sprawozdanie Komisji Europejskiej[1],uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Banku Centralnego[2],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,uwzględniając dyskusje w Radzie Europejskiej,uwzględniając zalecenie członków Rady reprezentujących państwa członkowskie, których walutą jest euro,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Trzeci etap unii gospodarczej i walutowej („UGW”) rozpoczął się dnia 1 stycznia 1999 r. Dnia 3 maja 1998 r. Rada, zebrana w Brukseli w składzie szefów państw lub rządów, zdecydowała, że Belgia, Niemcy, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Austria, Portugalia i Finlandia spełniły warunki konieczne do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 1999 roku[3].(2) Decyzją 2000/427/WE[4] Rada zdecydowała, że Grecja spełniła warunki konieczne do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 2001 roku. Decyzją 2006/495/WE[5] Rada zdecydowała, że Słowenia spełniła warunki konieczne do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 2007 roku. Decyzjami 2007/503/WE[6] i 2007/504/WE[7] Rada zdecydowała, że Cypr i Malta spełniły warunki konieczne do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 2008 roku. Decyzją 2008/608/WE[8] Rada zdecydowała, że Słowacja spełniła warunki konieczne do przyjęcia euro.(3) Zgodnie z pkt 1 Protokołu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej Traktatem WE), Zjednoczone Królestwo powiadomiło Radę, że nie zamierza przejść do trzeciego etapu UGW z dniem 1 stycznia 1999 r. Powiadomienie to nie zostało zmienione. Zgodnie z pkt 1 Protokołu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Danii załączonego do Traktatu WE oraz zgodnie z decyzją podjętą przez szefów państw lub rządów w Edynburgu w grudniu 1992 r., Dania powiadomiła Radę, że nie zamierza uczestniczyć w trzecim etapie UGW. Dania nie złożyła wniosku o rozpoczęcie procedury określonej w art. 140 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej Traktatem).(4) Na mocy decyzji 98/317/WE Szwecja jest objęta derogacją w rozumieniu art. 139 ust. 1 Traktatu. Zgodnie z art. 4 Aktu przystąpienia[9] z 2003 r., Estonia, Litwa, Łotwa, Polska, Republika Czeska, Słowacja i Węgry są objęte derogacją w rozumieniu art. 139 ust. 1 Traktatu. Zgodnie z art. 5 Aktu przystąpienia[10] z 2005 r., Bułgaria i Rumunia są objęte derogacją w rozumieniu art. 139 ust. 1 Traktatu.(5) Europejski Bank Centralny (zwany dalej „EBC”) został utworzony dnia 1 lipca 1998 r. Europejski system walutowy został zastąpiony mechanizmem kursowym, którego ustanowienie zostało uzgodnione rezolucją Rady Europejskiej z dnia 16 czerwca 1997 r. w sprawie utworzenia mechanizmu kursów walut w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej[11]. Funkcjonowanie mechanizmu kursowego w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej (ERM II) zostało określone w porozumieniu z dnia 16 marca 2006 r. pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a krajowymi bankami centralnymi państw członkowskich spoza strefy euro określającym procedury operacyjne mechanizmu kursowego w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej.[12](6) Artykuł 140 ust. 2 Traktatu ustanawia procedurę uchylenia derogacji w stosunku do danych państw członkowskich. Przynajmniej raz na dwa lata lub na wniosek państwa członkowskiego objętego derogacją, Komisja i EBC składają sprawozdania Radzie zgodnie z procedurą określoną w art. 140 ust. 1 Traktatu. Ostatnie okresowe sprawozdania z konwergencji Komisji i EBC zostały przyjęte w maju 2010 r.(7) Ustawodawstwo krajowe państw członkowskich, w tym statuty krajowych banków centralnych, muszą w razie potrzeby zostać dostosowane celem zapewnienia zgodności z art. 130 i 131 Traktatu oraz ze Statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC i EBC”). Sprawozdania Komisji i EBC zawierają szczegółową ocenę zgodności przepisów prawa Estonii z art. 130 i 131 Traktatu oraz ze Statutem ESBC i EBC.(8) Zgodnie z art. 1 Protokołu nr 13 w sprawie kryteriów konwergencji, o którym mowa w art. 140 Traktatu, kryterium stabilności cen określone w art. 140 ust. 1 tiret pierwsze Traktatu, oznacza, że państwo członkowskie ma trwały poziom stabilności cen, a średnia stopa inflacji, odnotowana w ciągu jednego roku poprzedzającego badanie, nie przekracza o więcej niż 1,5 punktu procentowego stopy inflacji w trzech państwach członkowskich o najbardziej stabilnych cenach. Na potrzeby kryterium stabilności cen inflacja jest mierzona za pomocą zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych zdefiniowanych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczącym zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych[13]. Celem oceny, czy kryterium stabilności cen zostało spełnione, inflacja w poszczególnych państwach członkowskich została zmierzona jako procentowa zmiana średniej arytmetycznej 12 wskaźników miesięcznych w stosunku do średniej arytmetycznej 12 wskaźników miesięcznych w poprzednim okresie. W sprawozdaniach Komisji i EBC jako wartość referencyjna przyjęta została zwykła średnia arytmetyczna stóp inflacji trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach powiększona o 1,5 punktu procentowego. Wyliczono, że w okresie jednego roku do marca 2010 r. włącznie, wartość referencyjna inflacji wynosiła 1,0 %; trzema państwami członkowskimi o najbardziej stabilnych cenach były Portugalia, Estonia i Belgia, ze stopami inflacji wynoszącymi odpowiednio -0,8 %, -0,7 % i 0,1 %. W obecnej sytuacji gospodarczej, charakteryzującej się znacznym i powszechnym szokiem negatywnym, gdy wiele państw odnotowuje ujemne stopy inflacji, wydaje się uzasadnione, aby z grupy państw o najbardziej stabilnych cenach wykluczyć te państwa, których średnia stopa inflacji znacznie się różni od średniej inflacji w strefie euro (0,3 % w marcu 2010 r.) – co jest zgodne z precedensem ujętym w sprawozdaniu z konwergencji za 2004 r. – jako że te nietypowe państwa nie mogą być w sposób zasadny uznane za państwa o najbardziej stabilnych cenach, a uwzględnienie ich miałoby poważny wpływ na wartość referencyjną i, tym samym, rzetelność tego kryterium. W marcu 2010 r. podejście to prowadzi to wyłączenia Irlandii, jedynego państwa ze średnią 12-miesięczną stopą inflacji (na poziomie -2,3 % w marciu 2010 r.) bardzo znacznie odbiegającą od inflacji w strefie euro i w innych państwach członkowskich, co było odzwierciedleniem przede wszystkim poważnego pogorszenia koniunktury gospodarczej.[14](9) Zgodnie z art. 2 załączonego do Traktatu Protokołu nr 13 w sprawie kryteriów konwergencji kryterium sytuacji finansów publicznych, o którym mowa w art. 140 ust. 1 tiret drugie Traktatu, oznacza, że w momencie oceny państwo członkowskie nie jest objęte decyzją Rady zgodnie z art. 126 ust. 6 Traktatu, stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu.(10) Zgodnie z art. 3 załączonego do Traktatu Protokołu nr 13 w sprawie kryteriów konwergencji, kryterium udziału w mechanizmie kursowym europejskiego systemu walutowego, o którym mowa w art. 140 ust. 1 tiret trzecie Traktatu, oznacza, że państwo członkowskie utrzymywało normalne granice wahań przewidziane w mechanizmie kursowym (ERM) europejskiego systemu walutowego, bez poważnych napięć przynajmniej przez dwa lata przed dokonaniem oceny. W szczególności przez ten sam okres państwo członkowskie nie zdewaluowało z własnej inicjatywy dwustronnego centralnego kursu swojej waluty wobec euro. Od dnia 1 stycznia 1999 r. punkt odniesienia dla oceny spełnienia kryterium kursów wymiany stanowi mechanizm kursowy ERM II. Oceniając spełnienie tego kryterium w swoich sprawozdaniach, Komisja i EBC zbadały okres dwóch lat do dnia 23 kwietnia 2010 r.(11) Zgodnie z art. 4 załączonego do Traktatu Protokołu nr 13 w sprawie kryteriów konwergencji kryterium konwergencji stóp procentowych, o którym mowa w art. 140 ust. 1 tiret czwarte Traktatu, oznacza, że w ciągu jednego roku przed dokonaniem oceny państwo członkowskie posiadało średnią nominalną długoterminową stopę procentową nieprzekraczającą więcej niż o dwa punkty procentowe stopy procentowej trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach. Na potrzeby kryterium konwergencji stóp procentowych wykorzystano porównywalne stopy procentowe reprezentatywnych dziesięcioletnich obligacji skarbowych. Estonia, która w marcu 2010 r. była jednym z państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach, nie ma zharmonizowanych reprezentatywnych długoterminowych obligacji skarbowych ani porównywalnych papierów wartościowych, które mogłyby zostać wykorzystane do obliczenia wartości referencyjnej. W związku z tym, zgodnie z brzmieniem protokołu (który wskazuje na „trzy państwa członkowskie o najbardziej stabilnych cenach”), aby ocenić, czy kryterium konwergencji stóp procentowych zostało spełnione, w sprawozdaniach Komisji i EBC jako wartość referencyjną przyjęto zwykłą średnią arytmetyczną nominalnych długoterminowych stóp procentowych pozostałych dwóch państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach powiększoną o dwa punkty procentowe. Obliczona w ten sposób wartość referencyjna dla okresu jednego roku do marca 2010 r. włącznie wyniosła 6,0 %, przy uwzględnieniu średniej ze stóp procentowych w Portugalii (4,2 %) i w Belgii (3,8 %).(12) Zgodnie z art. 5 załączonego do Traktatu Protokołu nr 13 w sprawie kryteriów konwergencji Komisja ma dostarczać dane wykorzystywane w bieżącej ocenie spełnienia kryteriów konwergencji. Komisja udostępniła odpowiednie dane na potrzeby przygotowania niniejszego wniosku. Dane budżetowe zostały dostarczone przez Komisję, po tym jak państwa członkowskie złożyły do dnia 1 kwietnia 2010 r. odpowiednie sprawozdania zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 479/2009 z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.(13) Na podstawie przedłożonych przez Komisję i EBC sprawozdań w sprawie postępów dokonanych przez Estonię w wypełnieniu zobowiązań w zakresie urzeczywistnienia unii gospodarczej i walutowej Komisja stwierdziła, że:a) przepisy prawa krajowego w Estonii, w tym statut krajowego banku centralnego, są zgodne z art. 130 i 131 Traktatu i ze Statutem ESBC i EBC;b) w odniesieniu do spełnienia przez Estonię kryteriów konwergencji określonych w wymienionych czterech tiret art. 140 ust. 1 Traktatu stwierdza się, że:-  średnia stopa inflacji w Estonii w okresie jednego roku do marca 2010 r. włącznie wyniosła -0,7 %, a więc znacznie poniżej wartości referencyjnej, i prawdopodobnie pozostanie poniżej wartości referencyjnej w najbliższych miesiącach;-  Estonia nie jest przedmiotem decyzji Rady w sprawie istnienia nadmiernego deficytu, a jej deficyt budżetowy wyniósł w 2009 r. 1,7 % PKB;-  od dnia 28 czerwca 2004 r. Estonia jest członkiem mechanizmu ERM II; w okresie dwóch lat do dnia 23 kwietnia 2010 r. estońska korona nie podlegała poważnym napięciom i od momentu przystąpienia korony do ERM II nie wystąpiło odchylenie od kursu centralnego ustalonego w ramach ERM II;-  ponieważ Estonia ma bardzo niski poziom długu publicznego brutto, brak jest reprezentatywnych długoterminowych obligacji skarbowych lub innych odpowiednich papierów wartościowych, na podstawie których można ocenić trwałość konwergencji w ujęciu długoterminowych stóp procentowych. Mimo że w szczytowym momencie kryzysu wzrosło postrzegane przez rynki finansowe ryzyko związane z Estonią, to zmiany obserwowane w Estonii w okresie odniesienia oraz ogólna ocena trwałości konwergencji, w tym kontynuacja przez Estonię rozważnej polityki, przemawiają za pozytywną oceną dotyczącą spełniania przez Estonię kryterium długoterminowych stóp procentowych;c) w świetle oceny zgodności prawnej i spełnienia kryteriów konwergencji oraz dodatkowych czynników, Estonia spełnia warunki konieczne do przyjęcia euro,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Art ykuł 1Estonia spełnia warunki konieczne do przyjęcia euro. Derogacja w stosunku do Estonii, o której mowa w art. 4 Aktu przystąpienia z 2003 r., zostaje uchylona z dniem 1 stycznia 2011 r.Art ykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1][2][3] Decyzja 1998/317/WE (Dz.U. L 139 z 11.5.1998, s.30).[4] Dz.U. L 167 z 7.7.2000, s.19.[5] Dz.U. L 195 z 15.7.2006, s.25.[6] Dz.U. L 186 z 18.7.2007, s.29.[7] Dz.U. L 186 z 18.7.2007, s. 32[8] Dz.U. L 195 z 24.7.2008, s. 24.[9] Dz.U. L 236 z 23.9.2003, s. 33.[10] Dz.U. L 157 z 21.6.2005, s. 203.[11] Dz.U. C 236 z 2.8.1997, s. 5.[12] Dz.U. C 73 z 25.3.2006, s. 21. Porozumienie zmienione porozumieniem z dnia 14 grudnia 2007 r. (Dz.U. C 319 z 29.12.2007, s. 7).[13] Dz.U. L 257 z 27.10.1995, s. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, s. 1) oraz rozporządzeniem (WE) nr 596/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady.[14] W konsekwencji podejście to jest również zbieżne z sytuacją z 2004 r., gdy średnia 12-miesięczna stopa inflacji na Litwie wynosiła 2,3 punktu procentowego poniżej średniej 12-miesięcznej stopy inflacji w strefie euro i Litwa została wykluczona z grupy państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.10.2017
            COM(2017) 602 final
            2017/0262(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w odpowiednich komitetach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do regulaminów ONZ nr 12, 14, 16, 17, 43, 44, 46, 48, 49, 110, 121, 129 i 134, do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 6 i 15, regulaminu wewnętrznego WP.29 oraz wytycznych ogólnych w zakresie procedur regulacyjnych ONZ i przepisów przejściowych w regulaminach ONZ, a także w odniesieniu do wniosków dotyczących trzech nowych regulaminów ONZ, jednych nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ oraz wniosku dotyczącego nowej wzajemnej rezolucji

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Europejska Komisja Gospodarcza Organizacji Narodów Zjednoczonych („EKG ONZ”) opracowuje na szczeblu międzynarodowym zharmonizowane wymagania, które mają na celu usunięcie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi pomiędzy umawiającymi się stronami zrewidowanego porozumienia z 1958 r., a także zagwarantowanie, że pojazdy takie zapewniają wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska.

               Zgodnie z decyzją Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. Unia przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („zrewidowane porozumienie z 1958 r.”), a zgodnie z decyzją Rady 2000/125/WE z dnia 31 stycznia 2000 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („porozumienie równoległe”) Unia przystąpiła do porozumienia równoległego.

               Posiedzenia EKG ONZ WP.29, Światowego Forum na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów, mają miejsce trzy razy w każdym roku kalendarzowym: w marcu, czerwcu i listopadzie. Na każdym posiedzeniu przyjmuje się nowe regulaminy ONZ, nowe ogólne przepisy techniczne ONZ lub poprawki do obowiązujących regulaminów ONZ lub ogólnych przepisów technicznych ONZ w celu uwzględnienia postępu technicznego. Przed każdym posiedzeniem WP.29 poprawki te są przyjmowane przez jedną z sześciu grup roboczych działających w ramach WP.29.

               Następnie podczas posiedzeń WP.29 ma miejsce ostateczne głosowanie w sprawie przyjęcia poprawek, suplementów i sprostowań, pod warunkiem że osiągnięto kworum, a wśród umawiających się stron uzyskana została większość kwalifikowana. UE jest umawiającą się stroną dwóch porozumień (z 1958 r. i z 1998 r.) w ramach WP.29. Każdorazowo przygotowywana jest decyzja Rady (zwana „megadecyzją”), zawierająca wykaz regulaminów, poprawek, suplementów oraz sprostowań i upoważniająca Komisję do głosowania w imieniu Unii na poszczególnych posiedzeniach WP.29.

               Niniejsza decyzja Rady określa stanowisko Unii w głosowaniu nad regulaminami, poprawkami, suplementami i sprostowaniami, które mają zostać poddane pod głosowanie na listopadowym posiedzeniu WP.29 w roku 2017, które odbędzie się w dniach 13–17 listopada 2017 r.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Niniejszy wniosek uzupełnia unijną politykę dotyczącą rynku wewnętrznego w odniesieniu do przemysłu motoryzacyjnego i jest z nią w pełni zgodny.

               System WP.29 wzmacnia międzynarodową harmonizację norm dotyczących pojazdów. Porozumienie z 1958 r. odgrywa kluczową rolę w realizacji tego celu, ponieważ producenci unijni mogą posługiwać się wspólnym zbiorem regulaminów dotyczących homologacji typu, wiedząc, że ich produkty będą uznawane przez umawiające się strony za zgodne z ich prawodawstwem krajowym. System ten umożliwił na przykład uchylenie – rozporządzeniem (WE) nr 661/2009 dotyczącym bezpieczeństwa ogólnego pojazdów silnikowych – ponad 50 unijnych dyrektyw i zastąpienie ich odpowiednimi regulaminami opracowanymi na podstawie porozumienia z 1958 r.

               Podobne podejście zostało przyjęte w dyrektywie 2007/46/WE, która zastąpiła systemy homologacji państw członkowskich unijną procedurą homologacji oraz ustanowiła zharmonizowane ramy obejmujące przepisy administracyjne i ogólne wymagania techniczne odnoszące się do wszystkich nowych pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych. Dyrektywą tą włączono regulaminy ONZ do unijnego systemu homologacji typu, bądź jako wymagania dotyczące homologacji typu, bądź jako przepisy alternatywne wobec przepisów Unii. Od czasu przyjęcia tej dyrektywy regulaminy ONZ w coraz większym stopniu są włączane do przepisów Unii w ramach unijnego systemu homologacji typu.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               System WP.29 jest powiązany z unijną polityką konkurencyjności, na którą niniejsza inicjatywa ma pozytywny wpływ. Niniejszy wniosek jest również spójny z unijną polityką transportową i energetyczną, które są należycie uwzględnione w procesie opracowywania i przyjmowania regulaminów ONZ podlegających porozumieniu z 1958 r.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 114 w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               •Pomocniczość

               Głosowania za instrumentami międzynarodowymi, takimi jak wnioski dotyczące regulaminów ONZ oraz poprawek do regulaminów ONZ i projektów ogólnych przepisów technicznych, a także ich włączenia do unijnego systemu homologacji typu pojazdów silnikowych może dokonać wyłącznie Unia. Takie rozwiązanie nie tylko zapobiega rozdrobnieniu rynku wewnętrznego, lecz także zapewnia jednolite normy w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa w całej Unii. Daje ono również korzyści skali: produkty mogą być wytwarzane z przeznaczeniem na cały rynek unijny czy nawet międzynarodowy, a nie muszą być dostosowywane w celu uzyskania krajowej homologacji typu w każdym państwie członkowskim oddzielnie.

               Niniejszy wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.

               •Proporcjonalność

                  Niniejsza decyzja Rady upoważnia Komisję do głosowania w imieniu Unii i zgodnie z art. 5 ust. 1 decyzji Rady 97/836/WE jest instrumentem proporcjonalnym do celów określenia jednolitego stanowiska UE w EKG ONZ w odniesieniu do głosowania nad dokumentami roboczymi zaproponowanymi w porządku obrad posiedzenia WP.29. Niniejszy wniosek jest zatem zgodny z zasadą proporcjonalności, gdyż nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa publicznego i ochrony.

               •Wybór instrumentu

               Zastosowanie decyzji Rady jest wymagane na mocy art. 218 ust. 9 TFUE w celu ustalenia stanowisk, które mają zostać przyjęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego umową międzynarodową.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Nie dotyczy.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Wiedza fachowa zewnętrznych ekspertów nie jest istotna dla niniejszego wniosku. Został on jednak zweryfikowany przez Komitet Techniczny ds. Pojazdów Silnikowych.

               •Ocena skutków

               Niniejszy wniosek nie może być przedmiotem oceny skutków, ponieważ nie ma on charakteru legislacyjnego oraz nie istnieją alternatywne warianty polityki, które byłyby dostępne lub możliwe.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Jeśli chodzi o obciążenia administracyjne, niniejsza inicjatywa nie ma na nie wpływu, ponieważ odniesienia do poprawek załączone do megadecyzji nie spowodują wprowadzenia nowych zobowiązań w zakresie sprawozdawczości lub innych wymogów administracyjnych dla przedsiębiorstw, w tym dla MŚP. Przeciwnie, ma ona na celu ograniczenie obciążeń administracyjnych, ponieważ zastosowanie zharmonizowanych na poziomie światowym wymagań umożliwia producentom przedstawianie dokumentacji homologacji układów i części nie tylko w UE, ale również na rynkach eksportowych umawiających się stron porozumienia z 1958 r. poza UE.

               Niniejszy wniosek ma bardzo pozytywny wpływ na konkurencyjność unijnego przemysłu motoryzacyjnego i na handel międzynarodowy. Przyjęcie przez partnerów handlowych UE zharmonizowanych na poziomie międzynarodowym przepisów dotyczących pojazdów uznawane jest za najlepszy sposób usunięcia pozataryfowych barier handlowych oraz otwarcia lub rozszerzenia dostępu do rynku dla unijnych przedsiębiorstw sektora motoryzacyjnego.

               •Prawa podstawowe

               Wniosek nie ma skutków dla ochrony praw podstawowych.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejsza inicjatywa nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Nie dotyczy.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

               Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Wniosek określa stanowisko Unii w głosowaniu nad:

               –wnioskami dotyczącymi poprawek do regulaminów ONZ nr 12, 14, 16, 17, 43, 44, 46, 48, 49, 110, 121, 129 i 134;

               –wnioskami dotyczącymi poprawek do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 6 i 15;

               –wnioskami dotyczącymi trzech nowych regulaminów ONZ, odpowiednio: w sprawie międzynarodowej homologacji typu całego pojazdu, w sprawie systemów szybkiego powiadamiania o wypadku (AECS) oraz systemów mocowania fotelików dziecięcych;

               –wnioskiem dotyczącym nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ w sprawie bezpieczeństwa pojazdów elektrycznych (EVS);

               –wnioskiem dotyczącym nowej wzajemnej rezolucji (M.R.3) porozumień z 1958 r. i z 1998 r. w sprawie jakości powietrza wewnątrz pojazdu (VIAQ);

               –wnioskiem dotyczącym zmiany wytycznych ogólnych w zakresie procedur regulacyjnych ONZ i przepisów przejściowych w regulaminach ONZ; oraz

               –wnioskiem dotyczącym zmiany regulaminu wewnętrznego WP.29.

               2017/0262 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w odpowiednich komitetach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do regulaminów ONZ nr 12, 14, 16, 17, 43, 44, 46, 48, 49, 110, 121, 129 i 134, do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 6 i 15, regulaminu wewnętrznego WP.29 oraz wytycznych ogólnych w zakresie procedur regulacyjnych ONZ i przepisów przejściowych w regulaminach ONZ, a także w odniesieniu do wniosków dotyczących trzech nowych regulaminów ONZ, jednych nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ oraz wniosku dotyczącego nowej wzajemnej rezolucji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady 97/836/WE
                  1
                Unia przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych („EKG ONZ”) dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („zrewidowane porozumienie z 1958 r.”).

               (2)Decyzją Rady 2000/125/WE
                  2
                Unia przystąpiła do Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („porozumienie równoległe”).

               (3)Dyrektywą 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  3
                zastąpiono systemy homologacji państw członkowskich unijną procedurą homologacji oraz ustanowiono zharmonizowane ramy obejmujące przepisy administracyjne i ogólne wymagania techniczne odnoszące się do wszystkich nowych pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych. Dyrektywą tą włączono regulaminy przyjęte na podstawie zrewidowanego porozumienia z 1958 r. („regulaminy ONZ”) do unijnego systemu homologacji typu, albo jako wymagania dotyczące homologacji typu, albo jako przepisy alternatywne wobec przepisów Unii. Od czasu przyjęcia dyrektywy 2007/46/WE regulaminy ONZ w coraz większym stopniu są włączane do przepisów Unii w ramach unijnego systemu homologacji typu.

               (4)W świetle zdobytego doświadczenia i rozwoju technicznego należy dostosować wymagania odnoszące się do niektórych elementów lub cech objętych regulaminami ONZ nr 12, 14, 16, 17, 43, 44, 46, 48, 49, 110, 121, 129 i 134 oraz ogólnymi przepisami technicznymi ONZ nr 6 i 15.

               (5)Aby ustanowić jednolite przepisy dotyczące międzynarodowej homologacji typu całego pojazdu, systemów szybkiego powiadamiania o wypadku oraz systemów mocowania fotelików dziecięcych należy przyjąć nowe regulaminy ONZ w tych dziedzinach.

               (6)Aby ustanowić jednolite przepisy techniczne dotyczące bezpieczeństwa pojazdów elektrycznych, należy przyjąć wniosek dotyczący nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ.

               (7)Aby ustanowić przepisy i zharmonizowaną procedurę badań na potrzeby pomiarów emisji wewnątrz pojazdów, z uwzględnieniem obowiązujących norm, należy przyjąć wniosek dotyczący nowej wzajemnej rezolucji (M.R.3) w sprawie jakości powietrza wewnątrz pojazdu na podstawie zrewidowanego porozumienia z 1958 r. i porozumienia równoległego.

               (8)W celu wyjaśnienia procedur regulacyjnych po wprowadzeniu wersji 3 Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań
                  4
               , usprawnienia przyszłych prac w organach pomocniczych Światowego Forum na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów (WP.29), uniknięcia rozbieżności w rozumieniu oraz zagwarantowania dobrych praktyk regulacyjnych należy zastąpić wytyczne ogólne w zakresie procedur regulacyjnych i przepisów przejściowych ONZ w regulaminach ONZ.

               (9)W celu umożliwienia organizacjom pozarządowym nieposiadającym statusu doradczego w Radzie Gospodarczo-Społecznej Organizacji Narodów Zjednoczonych uczestnictwa w posiedzeniach WP.29 z głosem doradczym, należy zmienić regulamin wewnętrzny WP.29.

               (10)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii w Komitecie Administracyjnym Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. oraz w Komitecie Wykonawczym Porozumienia Równoległego w odniesieniu do przyjęcia przedmiotowych wniosków,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Administracyjnego Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. oraz Komitetu Wykonawczego Porozumienia Równoległego w okresie od dnia 13 do dnia 17 listopada 2017 r., to głosowanie za wnioskami wymienionymi w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Decyzja Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań (Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.) (Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 78).

                     (2)
                  Decyzja Rady 2000/125/WE z dnia 31 stycznia 2000 r. dotycząca zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych (Porozumienie Równoległe) (Dz.U. L 35 z 10.2.2000, s. 12).

                     (3)
                  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1).

                     (4)
                  Zatwierdzone w imieniu Unii decyzją Rady (UE) 2016/1790 z dnia 12 lutego 2016 r. (Dz.U. L 274 z 11.10.2016, s. 2).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 18.10.2017
            COM(2017) 602 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w odpowiednich komitetach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do wniosków dotyczących poprawek do regulaminów ONZ nr 12, 14, 16, 17, 43, 44, 46, 48, 49, 110, 121, 129 i 134, do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 6 i 15, regulaminu wewnętrznego WP.29 oraz wytycznych ogólnych w zakresie procedur regulacyjnych ONZ i przepisów przejściowych w regulaminach ONZ, a także w odniesieniu do wniosków dotyczących trzech nowych regulaminów ONZ, jednych nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ oraz wniosku dotyczącego nowej wzajemnej rezolucji

               ZAŁĄCZNIK

               Uwaga: Wszystkie dokumenty, o których mowa w tabeli poniżej, są ogólnodostępne na stronie internetowej:

               http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/gen2017.html

                        Nr regulaminu

                        Tytuł pozycji

                        Numer referencyjny dokumentu

                        12

                        Wniosek dotyczący suplementu 5 do serii poprawek 04 do regulaminu ONZ nr 12 (układ kierowniczy).

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/118

                        14

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 08 do regulaminu ONZ nr 14 (kotwiczenia pasów bezpieczeństwa)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/119

                        14

                        Wniosek dotyczący serii poprawek 08 do regulaminu ONZ nr 14 (kotwiczenia pasów bezpieczeństwa)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/128

                        16

                        Wniosek dotyczący suplementu 10 do serii poprawek 06 oraz suplementu 2 do serii poprawek 07 do regulaminu ONZ nr 16 (pasy bezpieczeństwa)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/120

                        17

                        Wniosek dotyczący sprostowania 1 do wersji 5 regulaminu ONZ nr 17 (wytrzymałość siedzeń)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/121

                        17

                        Wniosek dotyczący suplementu 4 do serii poprawek 08 do regulaminu ONZ nr 17 (wytrzymałość siedzeń)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/122

                        43

                        Wniosek dotyczący suplementu 6 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 43 (materiały oszklenia bezpiecznego)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/111

                        43

                        Wniosek dotyczący sprostowania 6 do wersji 3 regulaminu ONZ nr 43 (materiały oszklenia bezpiecznego)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/112

                        43

                        Wniosek dotyczący sprostowania 1 do wersji 4 regulaminu nr 43 (materiały oszklenia bezpiecznego)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/117

                        44

                        Wniosek dotyczący suplementu 13 do serii poprawek 04 do regulaminu ONZ nr 44 (urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/123

                        46

                        Wniosek dotyczący suplementu 5 do serii poprawek 04 do regulaminu ONZ nr 46 (urządzenia widzenia pośredniego)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/113

                        48

                        Wniosek dotyczący suplementu 10 do serii poprawek 06 do regulaminu ONZ nr 48 (instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/110

                        49

                        Wniosek dotyczący suplementu 9 do serii poprawek 05 do regulaminu ONZ nr 49 (silniki o zapłonie samoczynnym i silniki o zapłonie iskrowym (zasilane LPG i CNG))

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/129

                        49

                        Wniosek dotyczący suplementu 5 do serii poprawek 06 do regulaminu ONZ nr 49 (silniki o zapłonie samoczynnym i silniki o zapłonie iskrowym (zasilane LPG i CNG))

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/130

                        110

                        Wniosek dotyczący suplementu 7 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 110 (pojazdy zasilane CNG/LNG)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/114

                        110

                        Wniosek dotyczący suplementu 1 do serii poprawek 02 do regulaminu ONZ nr 110 (pojazdy zasilane CNG/LNG)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/115

                        121

                        Wniosek dotyczący suplementu 2 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 121 (oznaczenie urządzeń sterujących, kontrolek i wskaźników)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/116

                        129

                        Wniosek dotyczący suplementu 6 do regulaminu ONZ nr 129 (ulepszone urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/124

                        129

                        Wniosek dotyczący suplementu 3 do serii poprawek 01 do regulaminu ONZ nr 129 (ulepszone urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/125

                        129

                        Wniosek dotyczący suplementu 2 do serii poprawek 02 do regulaminu ONZ nr 129 (ulepszone urządzenia przytrzymujące dla dzieci)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/126

                        134

                        Wniosek dotyczący suplementu 3 do regulaminu ONZ nr 134 (pojazdy napędzane wodorem i ogniwami paliwowymi (HFCV))

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/127

                        Nowy regulamin ONZ 0

                        Wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ nr 0 w sprawie międzynarodowej homologacji typu całego pojazdu

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/108

                        Nowy regulamin ONZ

                        Wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ nr XXX w sprawie systemów szybkiego powiadamiania o wypadku (AECS)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/132

                        Nowy regulamin ONZ

                        Wniosek dotyczący nowego regulaminu ONZ nr XXX w sprawie systemów kotwiczenia ISOFIX, kotwiczenia górnego paska mocującego ISOFIX oraz miejsc siedzących i-Size

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/133

                        Ogólne przepisy techniczne nr

                        Tytuł punktu porządku obrad

                        Numer referencyjny dokumentu

                        Ogólne przepisy techniczne ONZ (nowe)

                        Wniosek dotyczący nowych ogólnych przepisów technicznych ONZ w sprawie bezpieczeństwa pojazdów elektrycznych (EVS);

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/138

                        Ogólne przepisy techniczne nr 15

                        Wniosek dotyczący poprawki 3 do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 15 (światowa zharmonizowana procedura badania pojazdów lekkich (WLTP))

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/140

                        Ogólne przepisy techniczne nr 6

                        Wniosek dotyczący sprostowania 2 do ogólnych przepisów technicznych ONZ nr 6 (materiały oszklenia bezpiecznego)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/142

                        Pozycja

                        Tytuł punktu porządku obrad

                        Numer referencyjny dokumentu

                        UN M.R.3

                        Wniosek dotyczący nowej wzajemnej rezolucji (M.R.3) w ramach porozumień z 1958 r. i z 1998 r. dotyczącej jakości powietrza wewnątrz pojazdu (VIAQ)

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/136

                        Wytyczne ogólne ONZ

                        Projekt wytycznych ogólnych Organizacji Narodów Zjednoczonych w zakresie procedur regulacyjnych i przepisów przejściowych w regulaminach ONZ

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/107 & /107/Corr.1 & /107/Add.1

                        Regulamin wewnętrzny WP.29

                        Wniosek dotyczący zmian w regulaminie wewnętrznym WP.29

                        ECE/TRANS/WP.29/2017/137