				|

		52014PC0321

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wspólnych reguł przywozu (tekst jednolity) /* COM/2014/0321 final - 2014/0166 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           W kontekście
społeczeństwa obywatelskiego w Europie Komisja przywiązuje
wielką wagę do uproszczenia i uporządkowania prawa Unii, tak aby
stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla obywateli,
otwierając im w ten sposób nowe możliwości korzystania z
przysługujących im konkretnych uprawnień.
Ten cel nie może zostać
osiągnięty tak długo, jak liczne przepisy, które były
wielokrotnie zmieniane, często zasadniczo, pozostają rozproszone, tak
iż trzeba ich szukać częściowo w oryginalnym akcie, a
częściowo w późniejszych aktach zmieniających. Wymaga to
pracochłonnego porównywania wielu różnych aktów w celu ustalenia
obowiązujących norm prawnych.
Z tego powodu ujednolicenie przepisów często zmienianych
jest potrzebne, aby prawo stało się jasne i zrozumiałe.
2.           W dniu 1 kwietnia 1987 r. Komisja
postanowiła[1]
zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty były ujednolicane nie
później niż po 10 zmianach,
podkreślając, że jest to wymaganie minimum i że odpowiednie
jednostki powinny starać się nawet częściej
ujednolicać teksty, za które są odpowiedzialne, tak aby przepisy tych
aktów były jasne i łatwo zrozumiałe.
3.           Konkluzje Prezydencji Rady
Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.) potwierdziły to
stanowisko[2], podkreślając wagę ujednolicania, które daje pewność co
do prawa stosowanego wobec danej materii w danym czasie.
Ujednolicanie musi być podejmowane w pełnej zgodności z normalną
procedurą przyjmowania aktów Unii.
Zważywszy, że żadne zmiany co do
treści nie mogą być wprowadzane do ujednolicanych aktów, Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze
porozumienia
międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r.,
możliwość stosowania przyspieszonej procedury dla szybkiego
przyjmowania takich aktów.
4.           Celem
niniejszego wniosku jest ujednolicenie rozporządzenia Rady (WE) nr 260/2009
z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu[3]. Nowe
rozporządzenie zastąpi włączone do niego akty[4]; niniejszy wniosek
całkowicie zachowuje treść ujednolicanych aktów, zbiera je
więc jedynie razem, dokonując tylko takich formalnych zmian,
jakie wynikają z samego zadania ujednolicenia.
5.           Wniosek w sprawie ujednolicenia został sporządzony na podstawie wstępnej
konsolidacji, w 22 językach urzędowych, rozporządzenia (WE) nr 260/2009 i aktu je zmieniającego, przygotowanej przez Urząd Publikacji
Unii Europejskiej za pomocą systemu przetwarzania
danych. Tam, gdzie artykułom nadano nowe numery,
korelacja pomiędzy starą i nową numeracją została
określona w tabeli zawartej w załączniku III do ujednoliconego rozporządzenia.
ê 260/2009
(dostosowany)
2014/0166 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie wspólnych reguł przywozu
(tekst jednolity)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat Ö o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej Õ, w
szczególności jego art. Ö 207 ust. 2 Õ,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Rozporządzenie Rady (WE)
nr Ö 260/2009[6] Õ zostało
znacząco zmienione[7].
Dla zachowania przejrzystości i zrozumiałości należy
je ujednolicić.
(2)       Wspólna polityka handlowa
powinna być oparta na jednolitych zasadach.
(3)       Wspólnota Ö Europejska Õ zawarła
Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu (zwaną
dalej „WTO”). Załącznik 1A do tego Porozumienia zawiera między
innymi Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Ö zwany dalej Õ „GATT 1994”) oraz
Porozumienie w sprawie środków ochronnych.
(4)       Porozumienie w sprawie
środków ochronnych spełnia zadanie wyjaśnienia i wzmocnienia
wymogów GATT 1994, w szczególności określonych w art. XIX.
Porozumienie zobowiązuje do eliminacji środków ochronnych, które
omijają te wymogi, takich jak dobrowolne ograniczenie wywozu, uzgodnienia
porządkujące handel i inne podobne uzgodnienia dotyczące
przywozu lub wywozu.
(5)       Porozumienie w sprawie
środków ochronnych obejmuje także produkty sektora węgla i stali.
Wspólne reguły przywozu, w szczególności odnoszące się do
środków ochronnych, dotyczą zatem również tych produktów, bez
uszczerbku dla ewentualnych środków przewidujących stosowanie
porozumienia dotyczącego w szczególności produktów sektora
węgla i stali.
(6)       Produkty
włókiennicze objęte rozporządzeniem Rady (WE) nr 517/94[8] podlegają
szczególnemu traktowaniu na poziomie Ö Unii Õ i
międzynarodowym. Produkty te powinny zatem zostać
wyłączone z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia.
(7)       Komisja
powinna być informowana przez państwa członkowskie o wszelkich
zagrożeniach wynikających z tendencji przywozowych, które
mogłyby wymagać nadzoru Ö unijnego Õ lub zastosowania
środków ochronnych.
(8)       W takich przypadkach Komisja
powinna badać zasady i warunki, na jakich dokonuje się przywozu,
tendencje przywozowe, różne aspekty sytuacji gospodarczej i handlowej
oraz, w razie konieczności, środki, które mają być
zastosowane.
(9)       W przypadku zastosowania
uprzedniego nadzoru Ö unijnego Õ, dopuszczenie danych
produktów do swobodnego obrotu powinno być uzależnione od przedstawienia
dokumentu nadzoru spełniającego jednolite kryteria. Dokument taki
powinien być, na zwykły wniosek importera, wystawiany przez organy
państw członkowskich w określonym terminie, jednak bez
przyznawania importerowi w wyniku tego prawa do przywozu. Dlatego też
dokument nadzoru powinien być ważny tylko w okresie, w którym
reguły przywozu pozostają niezmienione.
(10)     Państwa członkowskie
i Komisja powinny dokonywać, w możliwie najpełniejszym zakresie,
wymiany informacji wynikających z nadzoru Ö unijnego Õ.
(11)     Zadaniem Komisji jest
przyjęcie środków ochronnych uzasadnionych interesami Ö Unii Õ. Interesy te powinny
być traktowane całościowo i powinny obejmować w szczególności
interesy Ö unijnych Õ producentów,
użytkowników i konsumentów.
(12)     Zastosowanie środków
ochronnych przeciwko państwu członkowi WTO może być
rozważane jedynie w przypadku, gdy przywóz danego produktu do Ö Unii Õ został na tyle
znacząco zwiększony oraz został dokonany na takich zasadach i
warunkach, które powodują lub grożą spowodowaniem poważnej
szkody producentom Ö unijnym Õ wytwarzającym
produkty podobne lub bezpośrednio konkurujące, chyba że
zobowiązania międzynarodowe pozwalają na odstępstwo od tej
reguły.
(13)     Terminy: „poważna
szkoda”, „zagrożenie poważną szkodą” oraz „producenci Ö unijni Õ” powinny zostać
zdefiniowane, a kryteria ustalania szkody powinny zostać wyraźnie
określone.
(14)     Zastosowanie jakiegokolwiek
środka ochronnego powinno być poprzedzone postępowaniem
wyjaśniającym, z zastrzeżeniem że w pilnych przypadkach
Komisja może zastosować środki tymczasowe.
(15)     Powinny istnieć
szczegółowe przepisy w sprawie wszczynania postępowań
wyjaśniających, wymaganych inspekcji i kontroli, dostępu przez państwa
wywozu oraz strony zainteresowane do zebranych informacji, wysłuchiwania
stron oraz zapewnienia możliwości przedstawienia stanowiska przez
strony.
(16)     Przepisy w sprawie
postępowań wyjaśniających Ö ustanowione Õ niniejszym
rozporządzeniem nie naruszają przepisów Ö Unii Õ lub krajowych
dotyczących tajemnicy zawodowej.
(17)     Niezbędne jest także
określenie terminów wszczynania postępowań
wyjaśniających oraz ustalania, czy środki są odpowiednie
dla zapewnienia szybkiego dokonania takich ustaleń, w celu
zwiększenia pewności prawa dla podmiotów gospodarczych.
(18)     W przypadkach gdy środki
ochronne przyjmują postać kontyngentu, wielkość kontyngentu
powinna zostać w zasadzie ustalona na poziomie nie niższym niż
średnia wielkość przywozu w okresie trzech ostatnich
reprezentatywnych lat.
(19)     W przypadkach gdy kontyngent
jest rozdzielany między państwa będące dostawcami,
wielkość kontyngentu dla każdego państwa może być
ustalona na mocy umowy z takim państwem lub poprzez odniesienie do
poziomu przywozu w reprezentatywnym okresie. Niemniej możliwe powinno
być odstępstwo od tych reguł, w przypadku wystąpienia
poważnej szkody oraz nieproporcjonalnego wzrostu przywozu, pod warunkiem
że przeprowadzone zostaną odpowiednie konsultacje pod auspicjami
Komitetu Środków Ochronnych WTO.
(20)     Należy określić
maksymalny czas obowiązywania środków ochronnych oraz
szczegółowe przepisy dotyczące przedłużania
obowiązywania, stopniowej liberalizacji oraz przeglądu takich
środków.
(21)     Należy określić
okoliczności, w których produkty pochodzące z państwa
rozwijającego się, będącego członkiem WTO, mają
być wyłączone z zakresu stosowania środków ochronnych.
(22)     Nadzór lub środki
ochronne ograniczone do jednego lub kilku regionów Ö Unii Õ mogą
okazać się bardziej skuteczne niż środki stosowane na
obszarze całej Ö Unii Õ. Jednakże takie
środki powinny być dozwolone tylko wyjątkowo oraz gdy nie ma dla
nich alternatywy. Niezbędne jest zapewnienie, aby środki te były
tymczasowe oraz powodowały możliwie najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu
rynku wewnętrznego.
(23)     Dla uzyskania
jednolitości reguł przywozu formalności, których
dopełnić mają importerzy, powinny być Ö proste Õ oraz jednakowe
niezależnie od miejsca, w którym produkty przechodzą
odprawę celną. W tym celu pożądane jest, aby wszystkie
formalności dokonywane były na podstawie formularza
odpowiadającego wzorowi załączonemu do niniejszego
rozporządzenia.
(24)     Dokumenty nadzoru wystawione w
związku ze Ö unijnymi Õ środkami
nadzoru powinny być ważne w całej Ö Unii Õ, niezależnie od
państwa członkowskiego ich wystawienia.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 (dostosowany)
(25)     Wykonanie Ö niniejszego
rozporządzenia Õ wymaga jednolitych
warunków przyjmowania tymczasowych i ostatecznych środków ochronnych oraz
wprowadzania uprzednich środków nadzoru. Środki te powinny być
przyjmowane przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[9].
(26)     W przypadku przyjmowania
środków nadzoru i środków tymczasowych należy stosować
procedurę doradczą ze względu na skutki takich środków i
ich logiczną kolejność względem przyjmowania ostatecznych
środków ochronnych. Jeżeli opóźnienie we wprowadzaniu
środków spowodowałoby trudną do naprawienia szkodę,
należy zezwolić Komisji na przyjęcie tymczasowych środków
mających natychmiastowe zastosowanie,
ê 260/2009
(dostosowany)
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Zasady ogólne
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje
się do przywozu produktów pochodzących z państw trzecich, z
wyjątkiem:
a)           produktów włókienniczych
podlegających szczególnym regułom przywozu na podstawie
rozporządzenia (WE) nr 517/94;
b)           produktów pochodzących z
niektórych państw trzecich wymienionych w rozporządzeniu Rady
(WE) nr 625/2009[10].
2. Produkty, o których mowa w ust. 1,
mogą być swobodnie przywożone do Ö Unii Õ oraz, bez uszczerbku
dla środków ochronnych, które mogą być podjęte na mocy
rozdziału V, nie podlegają odpowiednio żadnym ograniczeniom
ilościowym.
ROZDZIAŁ II
Ö Unijna Õ procedura powiadamiania i konsultacji
Artykuł 2
Jeżeli tendencje przywozu mogą
wskazywać potrzebę zastosowania nadzoru lub środka ochronnego,
państwa członkowskie powiadamiają o tym Komisję. Informacja
ta zawiera dostępne dowody określone na podstawie kryteriów
przewidzianych w art. 9. Komisja bezzwłocznie przekazuje te informacje
wszystkim państwom członkowskim.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 2) (dostosowany)
Artykuł 3
1. Komisję wspomaga Komitet ds. Środków
Ochronnych. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia
(UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
4. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w
związku z jego art. 5.
5. Jeżeli zgodnie z art. 3 ust. 5
rozporządzenia (UE) nr 182/2011 stosuje się procedurę
pisemną, by zdecydować o przyjęciu ostatecznych środków w
myśl Ö art. Õ 16 niniejszego
rozporządzenia, procedura ta zostaje zamknięta bez
rozstrzygnięcia, gdy w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego on
sam tak zdecyduje lub gdy wystąpi o to większość
członków komitetu określona w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE)
nr 182/2011. Jeżeli procedurę pisemną stosuje się w innych
okolicznościach, w których komitet omawiał projekt środka,
procedura ta zostaje zamknięta bez rozstrzygnięcia, gdy w terminie
wyznaczonym przez przewodniczącego on sam tak zdecyduje lub wystąpi o
to zwykła większość członków komitetu. Jeżeli
procedurę pisemną stosuje się w innych okolicznościach, w
których komitet nie omawiał projektu środka, procedura ta zostaje
zamknięta bez rozstrzygnięcia, gdy w terminie wyznaczonym przez
przewodniczącego on sam tak zdecyduje lub wystąpi o to przynajmniej
jedna czwarta członków komitetu.
ê 260/2009
(dostosowany)
ROZDZIAŁ III
Ö Unijne Õ postępowanie wyjaśniające
Artykuł 4
1. Bez uszczerbku dla art. 7 Ö unijne Õ postępowanie
wyjaśniające wszczyna się przed zastosowaniem każdego
środka ochronnego.
2. Postępowanie wyjaśniające ma
na celu ustalenie, w oparciu o czynniki, o których mowa w art. 9, czy
przywóz danego produktu powoduje lub zagraża spowodowaniem poważnej
szkody dla producentów Ö unijnych Õ.
3. Stosuje się następujące
definicje:
a)           „poważna szkoda” oznacza ogólne
istotne pogorszenie sytuacji producentów Ö unijnych Õ;
b)           „groźba poważnej szkody”
oznacza poważną szkodę, której wystąpienie jest wyraźnie
nieuchronne;
c)           „producenci Ö unijni Õ” oznaczają
wszystkich producentów produktów podobnych lub bezpośrednio
konkurencyjnych, działających na terytorium Ö Unii Õ, jak również
producentów, których łączna produkcja produktów podobnych lub
bezpośrednio konkurencyjnych stanowi znaczącą
część całkowitej Ö unijnej Õ produkcji tych
produktów.
Artykuł 5
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 3)
1. Jeżeli Komisja stwierdza, że
istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie
postępowania wyjaśniającego, wszczyna ona takie
postępowanie w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania
informacji od państwa członkowskiego oraz publikuje zawiadomienie
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zawiadomienie takie:
ê 260/2009
a)           zawiera streszczenie otrzymanej
informacji oraz wzywa do przekazywania Komisji wszelkich istotnych informacji;
b)           określa termin, do którego
zainteresowane strony mogą przedstawiać swoje opinie na piśmie
oraz przekazywać informacje, jeśli te opinie oraz informacje
mają być uwzględnione w postępowaniu
wyjaśniającym;
c)           określa termin składania
przez zainteresowane strony wniosków o wysłuchanie przez Komisję
zgodne z ust. 4.
Komisja wszczyna postępowanie
wyjaśniające działając we współpracy z państwami
członkowskimi.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 3)
O swojej analizie tych informacji Komisja
informuje państwa członkowskie w zwykłych okolicznościach w
terminie 21 dni od daty otrzymania informacji.
2. Komisja zbiera informacje, które uzna za
niezbędne, oraz w przypadkach uznanych przez nią za uzasadnione,
stara się, po poinformowaniu państw członkowskich,
sprawdzić uzyskane informacje u importerów, przedsiębiorców,
przedstawicieli, producentów, w zrzeszeniach i organizacjach handlowych.
ê 260/2009
(dostosowany)
Przy wykonywaniu tego zadania Komisję
wspierają urzędnicy państwa członkowskiego, na terenie
którego informacje są sprawdzane, o ile zażąda tego Ö dane Õ państwo
członkowskie.
3. Państwa członkowskie
dostarczają Komisji, na jej wniosek i zgodnie z określonymi przez
nią procedurami, posiadane przez nie informacje dotyczące rozwoju
rynku produktów objętych postępowaniem wyjaśniającym.
4. Zainteresowane strony, które
zgłosiły się w sposób określony w ust. 1 akapit pierwszy,
oraz przedstawiciele państwa wywozu mogą, na pisemny wniosek,
uzyskać wgląd we wszystkie informacje udostępniane Komisji w
związku z postępowaniem wyjaśniającym, inne niż
informacje zawarte w dokumentach wewnętrznych przygotowanych przez organy Ö Unii Õ lub państw
członkowskich, pod warunkiem że informacje te są istotne dla
sprawy i nie są poufne w rozumieniu art. 8 oraz że są one
wykorzystywane przez Komisję w postępowaniu wyjaśniającym.
Zgłosiwszy się, zainteresowane
strony mogą przedstawić Komisji swoje stanowisko w sprawie
wymienionych informacji. Opinie te mogą zostać uwzględnione,
jeżeli są poparte wystarczającymi dowodami.
5. Komisja
może wysłuchać zainteresowane strony. Wysłuchanie stron
musi być przeprowadzone w przypadku, gdy złożyły one
pisemny wniosek w terminie określonym w zawiadomieniu opublikowanym w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, wykazując,
że wynik postępowania wyjaśniającego rzeczywiście
może wpłynąć na ich sytuację oraz że istnieją
szczególne powody dla ich wysłuchania.
6. Jeżeli informacje nie są
dostarczone w terminach określonych w niniejszym rozporządzeniu lub
określonych przez Komisję na podstawie niniejszego
rozporządzenia, albo, gdy postępowanie wyjaśniające
napotkało poważne przeszkody, ustaleń można dokonywać
na podstawie dostępnych faktów. Gdy Komisja stwierdza, że
któraś z zainteresowanych stron lub osób trzecich dostarczyła
nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje, nie uwzględnia
ona takich informacji i opiera się na dostępnych faktach.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 3)
7. Jeżeli Komisja stwierdza, że nie
ma wystarczających dowodów, które uzasadniałyby wszczęcie
postępowania wyjaśniającego, informuje ona państwa
członkowskie o swojej decyzji w terminie jednego miesiąca od daty
otrzymania od nich informacji.
ê 260/2009
Artykuł 6
1. Kończąc postępowanie
wyjaśniające Komisja przedstawia komitetowi sprawozdanie o jego
wynikach.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 4)
2. Jeżeli w terminie dziewięciu
miesięcy od wszczęcia postępowania wyjaśniającego
Komisja uzna, że zastosowanie unijnego nadzoru lub środków ochronnych
nie jest konieczne, postępowanie wyjaśniające zostaje
zakończone w ciągu jednego miesiąca. Komisja zamyka
postępowanie zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 3
ust. 2.
ê 260/2009
(dostosowany)
3. Jeżeli Komisja uzna, że
zastosowanie Ö unijnego Õ nadzoru lub
środków ochronnych jest konieczne, podejmuje ona niezbędne decyzje
zgodnie z rozdziałami IV i V, w terminie dziewięciu miesięcy od
wszczęcia postępowania wyjaśniającego. W wyjątkowych
okolicznościach termin ten może ulec przedłużeniu o
maksymalnie dwa miesiące; w takim przypadku Komisja publikuje
zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, podając
przedłużony termin oraz streszczenie powodów tego
przedłużenia.
Artykuł 7
1. Przepisy niniejszego rozdziału nie
wyłączają możliwości wprowadzenia, w dowolnym
momencie, środków nadzoru zgodnie z art. 10–14 lub tymczasowych
środków ochronnych zgodnie z art. 15, 16 i 17.
Tymczasowe
środki ochronne są stosowane:
a)           w
okolicznościach krytycznych wymagających podjęcia
natychmiastowych działań, gdyż opóźnienie
spowodowałoby szkody trudne do naprawienia; oraz
b)           gdy wstępne rozpoznanie
dostarcza oczywistych dowodów, że zwiększony przywóz spowoduje lub
grozi spowodowaniem poważnej szkody.
Okres stosowania takich środków nie
może przekroczyć 200 dni.
2. Tymczasowe środki ochronne
przybierają formę podwyższenia poziomu istniejących
opłat celnych, niezależnie, czy opłaty te wynoszą zero, czy
więcej, jeżeli działanie takie może zapobiec poważnej
szkodzie lub ją naprawić.
3. Komisja podejmuje niezwłocznie
wszelkie środki wyjaśniające, jakie są jeszcze konieczne.
4. Jeżeli środki tymczasowe
zostaną uchylone z powodu niewystąpienia poważnej szkody lub
niewystąpienia groźby jej powstania, opłaty celne pobrane w
wyniku wprowadzenia środków tymczasowych zostają zwrócone tak szybko,
jak to możliwe. Stosuje się wówczas procedurę
określoną w art. 79 i następnych rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 450/2008[11].
Artykuł 8
1. Informacje uzyskane na podstawie niniejszego
rozporządzenia wykorzystywane są tylko do celów, dla których
zostały zebrane.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 5)
2. Komisja i państwa członkowskie, w
tym urzędnicy Komisji i państw członkowskich, nie ujawnią
żadnych informacji o poufnym charakterze uzyskanych na podstawie
niniejszego rozporządzenia lub jakichkolwiek informacji dostarczonych z
zastrzeżeniem poufności bez uzyskania wyraźnej zgody osoby,
która tych informacji udzieliła.
ê 260/2009
(dostosowany)
3. Każdy wniosek o zastrzeżenie
poufności określa, z jakich powodów informacja jest poufna.
Jednakże, jeżeli okaże
się, że wniosek o zachowanie poufności jest nieuzasadniony, a
osoba udzielająca informacji nie wyraża zgody na ich upublicznienie
ani nie zezwala na ujawnienie tych informacji w zarysie lub streszczeniu,
informacji tych można nie uwzględniać.
4. Informacja jest uważana za poufną
w każdym przypadku, gdy jej ujawnienie może wywrzeć poważny
negatywny wpływ na sytuację osoby, która dostarczyła takich informacji,
lub na źródło tych informacji.
5. Ustępy 1–4 nie
wyłączają możliwości powołania się przez
organy Ö Unii Õ na informacje
ogólne oraz, w szczególności, na powody, na których oparto decyzje
podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia. Organy te
uwzględniają jednak uzasadniony interes danych osób fizycznych i
prawnych, aby nie ujawniać ich tajemnic handlowych.
Artykuł 9
1. Tendencje przywozowe, warunki ich
kształtowania, a także poważne szkody dla producentów Ö unijnych Õ lub groźby ich
wystąpienia wynikające z takich przywozów są badane przy
uwzględnieniu w szczególności następujących czynników:
a)           wielkość przywozu, w
szczególności, gdy nastąpiło znaczące jego zwiększenie
w liczbach bezwzględnych lub w porównaniu do poziomu produkcji lub
konsumpcji w Ö Unii Õ;
b)           ceny importowe, w
szczególności, gdy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe
w porównaniu z cenami produktów podobnych w Ö Unii Õ;
c)           wynikający z powyższych
czynników wpływ na producentów Ö unijnych Õ, wskazywany przez
zmiany takich czynników gospodarczych jak:
–
produkcja,
–
stopień wykorzystania mocy produkcyjnych,
–
zapasy,
–
sprzedaż,
–
udział w rynku,
–
ceny (to znaczy obniżenie cen lub
zapobieżenie wzrostowi cen, który nastąpiłby w normalnych
warunkach),
–
zyski,
–
stopa zwrotu z inwestycji,
–
przepływ środków pieniężnych,
–
zatrudnienie;
d)           czynniki inne niż tendencje w
przywozie, które powodują lub mogą powodować szkodę dla
danych producentów Ö unijnych Õ.
2. W przypadku domniemanej groźby
poważnej szkody Komisja bada również, czy jest jednoznacznie
przewidywalne, że dana sytuacja rzeczywiście może
doprowadzić do poważnej szkody.
W tym przypadku można wziąć pod
uwagę następujące czynniki:
a)           stopień wzrostu wywozu do Ö Unii Õ;
b)           potencjał wywozowy państwa
pochodzenia produktów lub państwa wywozu, w chwili obecnej oraz w
najbliższej przyszłości, a także prawdopodobieństwo,
że potencjał ten zostanie wykorzystany do wywozu do Ö Unii Õ.
ROZDZIAŁ IV
Nadzór
Artykuł 10
1. Jeżeli
tendencja w przywozie produktu pochodzącego z państwa trzeciego
objętego niniejszym rozporządzeniem grozi spowodowaniem szkody dla
producentów Ö unijnych Õ oraz jeżeli
wymagają tego interesy Ö Unii Õ, przywóz tego
produktu może zostać poddany, odpowiednio:
a)           następczemu nadzorowi Ö unijnemu Õ, zgodnie z
przepisami zawartymi w decyzji, o której mowa w ust. 2;
b)           uprzedniemu nadzorowi Ö unijnemu Õ prowadzonemu zgodnie
z art. 11.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 6)
2. Decyzja o zastosowaniu nadzoru jest
podejmowana przez Komisję w drodze aktu wykonawczego zgodnie z
procedurą doradczą, o której mowa w art. 3 ust. 2.
ê 260/2009
(dostosowany)
3. Środki nadzoru mają ograniczony
okres obowiązywania. O ile nie zastrzeżono inaczej, środki te
wygasają z końcem drugiego okresu sześciomiesięcznego
następującego po sześciu miesiącach, w których środki
zostały wprowadzone.
Artykuł 11
1. Produkty podlegające uprzedniemu
nadzorowi Ö unijnemu Õ można wprowadzić
do swobodnego obrotu jedynie po przedłożeniu dokumentu nadzoru.
Taki dokument wystawiany jest nieodpłatnie przez właściwy organ
wyznaczony przez państwa członkowskie, na wszystkie wnioskowane
ilości oraz w ciągu najwyżej pięciu dni roboczych od
otrzymania przez właściwy organ krajowy wniosku importera Ö unijnego Õ, niezależnie od
miejsca prowadzenia przez niego działalności w Ö Unii Õ. Wniosek ten uznaje
się za dostarczony właściwemu organowi krajowemu nie
później niż w terminie trzech dni roboczych od jego
złożenia, o ile nie przedstawiono dowodu przeciwnego.
2. Dokument nadzoru wystawia się na
formularzu odpowiadającym wzorowi w załączniku I.
Z wyjątkiem przypadku, gdy decyzja w
sprawie wprowadzenia nadzoru stanowi inaczej, wniosek importera o wydanie
dokumentów nadzoru zawiera jedynie, co następuje:
a)           pełną nazwę
(nazwisko) i dokładny adres wnioskodawcy (włącznie z numerami
telefonu i telefaksu oraz numerem umożliwiającym identyfikację
wnioskodawcy przez właściwy organ krajowy) oraz numer identyfikacyjny
VAT, jeżeli importer jest płatnikiem VAT;
b)           tam, gdzie stosowne, pełną
nazwę (nazwisko) i dokładny adres zgłaszającego lub
przedstawiciela wyznaczonego przez wnioskodawcę (włącznie z
numerami telefonu i telefaksu);
c)           opis
towarów z podaniem:
–
ich nazwy handlowej,
–
odpowiadającego im kodu Nomenklatury Scalonej,
–
ich miejsca pochodzenia i miejsca nadania;
d)           deklarowane ilości w
kilogramach i, tam gdzie stosowne, w innych dodatkowych jednostkach miary
(pary, sztuki itd.);
e)           wartość towarów, CIF na
granicy Ö Unii Õ, w euro;
f)            następujące
oświadczenie, z datą i podpisem wnioskodawcy oraz jego nazwiskiem
wypisanym drukowanymi literami:
              „Ja, niżej podpisany(-a),
oświadczam, że informacje zawarte w niniejszym wniosku są prawdziwe
i podane w dobrej wierze oraz że moje przedsiębiorstwo ma
siedzibę w Ö Unii Õ.”.
3. Dokument nadzoru ważny jest w
całej Ö Unii Õ, niezależnie od
państwa członkowskiego wystawienia.
4. Okoliczność, że cena
jednostkowa transakcji przekracza cenę wskazaną w dokumencie nadzoru
o mniej niż 5 % lub łączna wartość bądź
ilość produktów importowanych przekracza łączną
wartość bądź ilość produktów określonych w
dokumencie nadzoru o mniej niż 5 %, nie wyłącza dopuszczenia
danego produktu do swobodnego obrotu. Po wysłuchaniu opinii Komitetu oraz
uwzględniając rodzaj produktów, a także inne szczególne cechy
danych transakcji, Komisja może ustalić inny udział procentowy,
który nie powinien jednak normalnie przekraczać 10 %.
5. Dokumenty nadzoru mogą być
stosowane jedynie w okresie, w którym obowiązują uzgodnienia
dotyczące liberalizacji przywozu w odniesieniu do danych transakcji. Takie
dokumenty nadzoru nie mogą być w żadnym wypadku stosowane po
upływie okresu, którego czas trwania określany jest jednocześnie
z ustanowieniem nadzoru oraz z zastosowaniem tej samej procedury, co przy
ustanawianiu nadzoru, z uwzględnieniem rodzaju produktów oraz innych
szczególnych cech transakcji.
6. Jeżeli wymaga tego decyzja
podjęta na podstawie art. 10, pochodzenie produktów objętych nadzorem
Ö unijnym Õ musi być
udowodnione świadectwem pochodzenia. Przepisy niniejszego ustępu nie
naruszają innych przepisów dotyczących przedstawiania takiego
świadectwa.
7. Jeżeli w stosunku do produktu
objętego uprzednim nadzorem Ö unijnym Õ stosowane są w
państwie członkowskim regionalne środki ochronne, zezwolenie na
przywóz przyznane przez to państwo członkowskie może
zastąpić dokument nadzoru.
8. Dokumenty nadzoru i wyciągi z tych
dokumentów sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których pierwszy
nosi nazwę „oryginał dla wnioskodawcy”, jest oznaczony numerem 1 i
jest wydawany wnioskodawcy, a drugi nosi nazwę „egzemplarz dla
właściwego organu”, jest oznaczony numerem 2 i jest zachowywany przez
organ wystawiający dokument. Właściwy organ może
dołączać do egzemplarza nr 2 dodatkowe egzemplarze do celów
administracyjnych.
9. Formularze
drukuje się na białym papierze bezdrzewnym, przystosowanym do pisania
i mającym gramaturę od 55 do 65 g/m2. Formularze
mają format 210 × 297 mm; odstęp między wierszami wynosi 4,24 mm
(jedna szósta cala); należy dokładnie zachować układ
formularzy. Obydwie strony egzemplarza nr 1, stanowiącego
właściwy dokument nadzoru, dodatkowo mają wydrukowany w tle
żółty wzór giloszowy, pozwalający na ujawnienie fałszerstwa
dokonanego przy użyciu środków mechanicznych lub chemicznych.
10. Państwa członkowskie
odpowiedzialne są za drukowanie formularzy. Państwa członkowskie
mogą również wyznaczyć do tego celu drukarnie mające
siedzibę na ich terytorium. W takim przypadku na każdym formularzu
musi znaleźć się informacja o tej decyzji państwa
członkowskiego. Na każdym formularzu znajduje się nazwa i adres
drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 7)
Artykuł 12
W przypadku gdy przywóz produktu nie
został poddany uprzedniemu unijnemu nadzorowi, Komisja, zgodnie z art. 17,
może wprowadzić nadzór ograniczony do przywozu do jednego lub kilku
regionów Unii. Gdy Komisja postanawia wprowadzić nadzór, informuje o tym
państwa członkowskie.
ê 260/2009
(dostosowany)
Artykuł 13
1. Produkty podlegające uprzedniemu nadzorowi
regionalnemu można wprowadzić do swobodnego obrotu w danym regionie
jedynie po przedłożeniu dokumentu nadzoru. Taki dokument wystawiany
jest nieodpłatnie przez właściwy organ wyznaczony przez dane
państwo członkowskie, na wszystkie wnioskowane ilości oraz w
ciągu najwyżej pięciu dni roboczych od otrzymania przez
właściwy organ krajowy wniosku importera Ö unijnego Õ, niezależnie od
miejsca prowadzenia przez niego działalności w Ö Unii Õ. Wniosek ten uznaje
się za dostarczony właściwemu organowi krajowemu nie
później niż w terminie trzech dni roboczych od jego
złożenia, o ile nie przedstawiono dowodu przeciwnego. Dokumenty
nadzoru można stosować jedynie w okresie, w którym uzgodnienia
dotyczące przywozu pozostają zliberalizowane w odniesieniu do danych
transakcji.
2. Stosuje się art. 11 ust. 2.
Artykuł 14
1. W przypadku nadzoru Ö unijnego Õ lub regionalnego
państwa członkowskie do dziesiątego dnia każdego
miesiąca powiadamiają Komisję:
a)           w przypadku nadzoru uprzedniego, o
szczegółowych danych dotyczących kwot pieniężnych
(obliczanych na podstawie cen CIF) oraz o ilości towaru, w odniesieniu do
którego wystawiono dokumenty nadzoru w okresie poprzedzającym;
b)           w każdym przypadku, o
szczegółowych danych dotyczących przywozu dokonanego w okresie
poprzedzającym okres wskazany w lit. a).
Informacje dostarczone przez państwa
członkowskie podawane są w podziale na produkty i państwa.
W tym samym czasie i z zastosowaniem tej samej
procedury, co stosowana przy ustaleniach dotyczących nadzoru, mogą
być ustanawiane także inne przepisy.
2. W przypadku gdy wymagają tego rodzaj
produktu lub nadzwyczajne okoliczności, Komisja może, na wniosek
państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zmienić
terminy składania tych informacji.
3. Komisja powiadamia odpowiednio państwa
członkowskie.
ROZDZIAŁ V
Środki ochronne
Artykuł 15
1. W przypadku gdy dany produkt jest
przywożony do Ö Unii Õ w tak znacznie
zwiększonych ilościach lub na warunkach, które powodują lub
mogą spowodować poważną szkodę dla producentów Ö unijnych Õ, Komisja może w
celu zabezpieczenia interesów Ö Unii Õ, stanowiąc na
wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy:
a)           ograniczyć termin
ważności dokumentów nadzoru w rozumieniu art. 11, które mają
być wystawione po wejściu w życie tego środka;
b)           zmienić reguły przywozu
danego produktu poprzez uzależnienie jego dopuszczenia do swobodnego obrotu
od przedstawienia zezwolenia na przywóz, którego przyznanie podlega przepisom i
ograniczeniom ustanawianym przez Komisję.
Środki określone w lit. a) i b)
mają skutek natychmiastowy.
2. W odniesieniu do członków WTO
środki określone w ust. 1 podejmowane są jedynie w przypadku,
gdy spełnione są oba kryteria wskazane w akapicie pierwszym tego
ustępu.
3. Przy ustanawianiu kontyngentu
uwzględnia się w szczególności:
a)           celowość utrzymania, w
możliwie największym zakresie, tradycyjnych strumieni handlu;
b)           ilość produktów
wywożonych na mocy umów zawartych na zwykłych warunkach, przed
wejściem w życie środka ochronnego w rozumieniu niniejszego
rozdziału, jeżeli umowy takie zostały zgłoszone Komisji
przez dane państwa członkowskie;
c)           potrzebę uniknięcia zagrożeń
dla celu, który zakładano przy ustanawianiu kontyngentu.
Każdy kontyngent ustala się na
poziomie nie niższym niż średni poziom przywozu w okresie trzech
ostatnich reprezentatywnych lat, dla których dostępne są dane
statystyczne, chyba że konieczne jest ustanowienie tego kontyngentu na
innym poziomie w celu zapobieżenia poważnej szkodzie lub jej
naprawienia.
4. W przypadkach, w których kontyngent jest
rozdzielany między państwa będące dostawcami, podział
kontyngentu można uzgadniać z tymi państwami, które mają
istotny interes w dostarczaniu danych produktów na przywóz do Ö Unii Õ.
W przeciwnym razie kontyngent rozdzielany jest
między państwa będące dostawcami, proporcjonalnie do ich
udziału w przywozie danego produktu do Ö Unii Õ w poprzedzającym
okresie reprezentatywnym, z uwzględnieniem wszelkich szczególnych
czynników, które mogły lub mogą wpływać na handel tym
produktem.
Pod warunkiem że wypełniane jest
zobowiązanie Ö Unii Õ w zakresie
prowadzenia konsultacji pod auspicjami Komitetu Środków Ochronnych WTO, Ö Unia Õ może jednak
odstąpić od tej metody przydziału kontyngentu w przypadku
wystąpienia poważnej szkody, gdy przywóz produktów pochodzących
z jednego lub kilku państw dostawców zwiększył się
nieproporcjonalnie w porównaniu z łącznym wzrostem przywozu danego
produktu w poprzedzającym okresie reprezentatywnym.
5. Środki, o których mowa w niniejszym
artykule, stosowane są w odniesieniu do każdego produktu
wprowadzanego do swobodnego obrotu po wejściu tych środków w
życie. Zgodnie z art. 17 środki te mogą zostać ograniczone
do jednego lub kilku regionów Ö Unii Õ.
Jednakże środki takie nie
stanowią przeszkody dla dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów, które
znajdują się już w drodze do Ö Unii Õ, pod warunkiem
że miejsce przeznaczenia tych produktów nie może ulec zmianie oraz
że produktom, które na mocy art. 10 i 11 mogą być
wprowadzone do swobodnego obrotu tylko po przedstawieniu dokumentu nadzoru,
taki dokument rzeczywiście towarzyszy.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 8)
6. W przypadku gdy państwo
członkowskie zwróciło się do Komisji z wnioskiem o interwencję,
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą sprawdzającą, o
której mowa w art. 3 ust. 3 lub – w sprawach pilnych – zgodnie z art. 3 ust. 4,
podejmuje decyzję w terminie nieprzekraczającym pięciu dni
roboczych od dnia otrzymania wniosku.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 9)
Artykuł 16
Gdy wymagają tego interesy Unii, Komisja,
stanowiąc zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 3 ust. 3, oraz z przepisami rozdziału III, może
przyjąć odpowiednie środki zapobiegające przywozowi do Unii
produktów w tak znacznie zwiększonych ilościach lub na takich
warunkach, które powodują lub grożą spowodowaniem poważnej
szkody dla unijnych producentów produktów podobnych lub bezpośrednio
konkurencyjnych.
Zastosowanie ma art. 15 ust. 2–5.
ê 260/2009
(dostosowany)
Artykuł 17
Jeżeli, przede wszystkim w oparciu o
czynniki określone w art. 9, okaże się, że warunki
ustanowione dla przyjęcia środków stosownie do art. 10 i 15
spełnione są w jednym lub kilku regionach Ö Unii Õ, Komisja, po
rozważeniu alternatywnych rozwiązań, może w wyjątkowych
przypadkach zezwolić na zastosowanie nadzoru lub środków ochronnych
ograniczonych do danych regionów, jeżeli uważa ona, że
zastosowanie takich środków na poziomie regionalnym jest bardziej
odpowiednie niż środki stosowane w całej Ö Unii Õ.
Środki takie muszą być
tymczasowe oraz w możliwie najmniejszym stopniu zakłócać
funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Środki są przyjmowane zgodnie z
procedurami określonymi w art. 10 i 15.
Artykuł 18
Środków ochronnych nie można
stosować wobec produktów pochodzących z państwa
rozwijającego się będącego członkiem WTO, tak
długo, jak udział tego państwa w przywozie danego produktu do Ö Unii Õ nie przekracza 3 %,
pod warunkiem że państwa rozwijające się będące
członkami WTO z indywidualnymi udziałami w przywozie mniejszymi
niż 3 % nie przekraczają łącznie 9 % całkowitego
przywozu danego produktu do Ö Unii Õ.
Artykuł 19
1. Okres stosowania środków ochronnych
musi być ograniczony do czasu niezbędnego dla zapobieżenia
lub naprawienia poważnej szkody oraz ułatwienia przystosowania
się producentom Ö unijnym Õ. Okres ten,
łącznie z czasem trwania środków tymczasowych, nie może
przekraczać czterech lat.
2. Taki okres początkowy może
być przedłużony, z wyjątkiem środków określonych
w art. 15 ust. 4 akapit trzeci, pod warunkiem ustalenia że:
a)           środek ochronny jest nadal
niezbędny dla zapobieżenia lub naprawienia poważnej szkody;
b)           istnieją dowody
przystosowywania się przez producentów Ö unijnych Õ do sytuacji.
3. Przedłużenie okresu stosowania
środków ochronnych wprowadza się zgodnie z warunkami rozdziału
III oraz procedurami wprowadzania początkowego okresu. Środek,
którego stosowanie przedłużono, nie może być bardziej
restrykcyjny niż pod koniec okresu wstępnego.
4. Jeżeli czas trwania środka
przekracza jeden rok, środek ten musi być stopniowo liberalizowany w
regularnych odstępach czasu, przez cały okres stosowania,
łącznie z przedłużeniem.
5. Łączny czas stosowania
środka ochronnego, obejmujący okres stosowania środków
tymczasowych, początkowy okres stosowania środków ochronnych oraz
jego ewentualne przedłużenie, nie może przekraczać
ośmiu lat.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 10)
Artykuł 20
1. Podczas trwania środków nadzoru lub
środków ochronnych stosowanych zgodnie z przepisami rozdziałów
IV i V, Komisja może na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej
inicjatywy nie później niż w połowie okresu stosowania
środków o czasie trwania przekraczającym trzy lata:
a)           zbadać skutki stosowania
środka;
b)           określić, czy
liberalizacja powinna zostać przyspieszona i w jaki sposób;
              c) upewnić się, czy stosowanie
środka jest nadal konieczne.
Jeżeli Komisja uznaje, że stosowanie
środka jest nadal konieczne, informuje o tym państwa
członkowskie.
2. Jeżeli Komisja uznaje, że
środki nadzoru lub środki ochronne określone w art. 10, 12, 15,
16 i 17 powinny zostać uchylone lub zmienione, uchyla lub zmienia dany
środek zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa
w art. 3 ust. 3.
W przypadku gdy decyzja odnosi się do
środków nadzoru regionalnego, stosuje się ją od szóstego
dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
ê 260/2009
Artykuł 21
1. Jeżeli przywóz produktu był
już objęty środkiem ochronnym, środek taki nie może
być ponownie stosowany wobec tego produktu, dopóki nie
upłynął okres równy okresowi stosowania poprzedniego środka.
Okres taki nie może być krótszy niż dwa lata.
2. Bez względu na przepisy ust. 1
środek ochronny stosowany 180 dni lub krócej może zostać
zastosowany ponownie wobec danego produktu, jeżeli:
a)           upłynął co najmniej
jeden rok od daty wprowadzenia środka ochronnego wobec przywozu tego
produktu; oraz
b)           taki środek ochronny nie
był stosowany wobec tego samego produktu więcej niż dwa razy w
ciągu pięciu lat bezpośrednio poprzedzających datę
wprowadzenia tego środka.
ROZDZIAŁ VI
Przepisy końcowe
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 11)
Artykuł 22
Jeżeli wymagają tego interesy Unii,
Komisja może, stanowiąc zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 3 ust. 3, przyjąć
odpowiednie środki umożliwiające wykonanie aktów ustawodawczych,
tak by umożliwić wykonywanie praw i wypełnianie
zobowiązań Unii lub wszystkich jej państw członkowskich, w
szczególności dotyczących handlu produktami, na poziomie
międzynarodowym.
ê 37/2014 art. 1
i załącznik pkt 19 ppkt 12)
Artykuł 23
Informacje o wykonywaniu niniejszego
rozporządzenia Komisja ujmuje w rocznym sprawozdaniu na temat stosowania i
wykonywania środków ochrony handlu, przedstawianym Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie na podstawie art. 22a rozporządzenia (WE) nr 1225/2009[12].
ê 260/2009
(dostosowany)
Artykuł 24
1. Niniejsze rozporządzenie nie
wyłącza wypełniania zobowiązań wynikających
ze szczególnych norm znajdujących się w umowach zawartych przez Ö Unię Õ z państwami
trzecimi.
2. Bez uszczerbku dla innych przepisów Ö Unii Õ niniejsze
rozporządzenie nie wyłącza przyjęcia lub stosowania przez
państwa członkowskie:
a)           zakazów, ograniczeń
ilościowych lub środków nadzoru uzasadnionych względami
moralności, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego,
ochroną zdrowia i życia ludzi i zwierząt lub ochroną
roślin, ochroną narodowych dóbr kultury o wartości
artystycznej, historycznej lub archeologicznej lub ochroną
własności przemysłowej i handlowej;
b)           szczególnych formalności
dotyczących dewiz;
c)           formalności wprowadzonych
stosownie do umów międzynarodowych zgodnie z Traktatem.
Państwa członkowskie
powiadamiają Komisję o środkach lub formalnościach, które
zamierzają wprowadzić lub zmienić zgodnie z przepisami akapitu
pierwszego.
W nagłych przypadkach Komisja
powiadamiana jest bezzwłocznie po przyjęciu danych krajowych
środków lub formalności.
Artykuł 25
1. Niniejsze rozporządzenie nie uchybia
działaniu instrumentów ustanawiających wspólną organizację
rynków rolnych ani stosowaniu administracyjnych przepisów Ö Unii Õ i krajowych
opartych na tych instrumentach, ani też działaniu instrumentów
szczególnych stosowanych wobec towarów będących wynikiem
przetworzenia produktów rolnych. Niniejsze rozporządzenie uzupełnia
te przepisy i instrumenty.
2. W przypadku produktów objętych
instrumentami określonymi w ust. 1, przepisów
art. 10–14 oraz art. 21 nie stosuje się do tych produktów, w
odniesieniu do których Ö unijne Õ reguły handlu z
państwami trzecimi wymagają przedstawienia pozwolenia lub innego
dokumentu przywozowego.
Przepisów art. 15, 17 oraz 20–24 nie stosuje
się do tych produktów, w odniesieniu do których takie reguły
przewidują stosowanie ograniczeń ilościowych w przywozie.
Artykuł 26
Rozporządzenie (WE) nr Ö 260/2009 Õ traci moc.
Odesłania do uchylonego
rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego
rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 27
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               COM(87) 868 PV.
[2]               Zob. załącznik 3 do części A
konkluzji.
[3]               Włączone do programu legislacyjnego na 2014 r.
[4]               Zob. załącznik II do niniejszego wniosku.
[5]               Dz.U. C […] z […], s. […].
[6]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 260/2009 z dnia 26
lutego 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (Dz.U. L 84 z 31.3.2009,
s. 1).
[7]               Zob. załącznik II.
[8]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca
1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów
włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami
dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi
szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu (Dz.U. L 67 z
10.3.1994, s. 1).
[9]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady
ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie
wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z
28.2.2011, s. 13).
[10]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 625/2009 z dnia 7 lipca
2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych krajów
trzecich (Dz.U. L 185 z 17.7.2009, s. 1).
[11]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks celny
(zmodernizowany kodeks celny) (Dz.U. L 145 z 4.6.2008, s. 1).
[12]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30
listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach
dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejski
(Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51)
ê 260/2009
(dostosowany)
ZAŁĄCZNIKI
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie wspólnych reguł przywozu (tekst jednolity)
ZAŁĄCZNIK I
_____________

é
ZAŁĄCZNIK II
Uchylone
rozporządzenie i jego zmiana
 Rozporządzenie Rady (WE) nr 260/2009 (Dz.U. L 84 z 31.3.2009, s. 1) ||   ||
 || Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 (Dz.U. L 18 z 21.1.2014, s. 1) || Tylko załącznik pkt 19
_____________
ZAŁĄCZNIK
III
tabela korelacji
 Rozporządzenie (WE) nr 260/2009 || Niniejsze rozporządzenie
 Artykuł 1 || Artykuł 1
 Artykuł 2 || Artykuł 2
 Artykuł 4 || Artykuł 3
 Artykuł 5 || Artykuł 4
 Artykuł 6 || Artykuł 5
 Artykuł 7 || Artykuł 6
 Artykuł 8 || Artykuł 7
 Artykuł 9 || Artykuł 8
 Artykuł 10 || Artykuł 9
 Artykuł 11 || Artykuł 10
 Artykuł 12 || Artykuł 11
 Artykuł 13 || Artykuł 12
 Artykuł 14 || Artykuł 13
 Artykuł 15 || Artykuł 14
 Artykuł 16 || Artykuł 15
 Artykuł 17 || Artykuł 16
 Artykuł 18 || Artykuł 17
 Artykuł 19 || Artykuł 18
 Artykuł 20 || Artykuł 19
 Artykuł 21 || Artykuł 20
 Artykuł 22 || Artykuł 21
 Artykuł 23 || Artykuł 22
 Artykuł 23a || Artykuł 23
 Artykuły 24–27 || Artykuły 24–27
 Załącznik I || Załącznik I
 Załącznik II || Załącznik II
 Załącznik III || Załącznik III
_____________