				|

		52012PC0371

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające szczegółowe warunki dotyczące połowów stad głębinowych na północno-wschodnim Atlantyku oraz przepisy dotyczące połowów na wodach międzynarodowych północno-wschodniego Atlantyku i uchylające rozporządzenie (WE) nr 2347/2002 /* COM/2012/0371 final - 2012/0179 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Połowy głębinowe na
północno-wschodnim Atlantyku są częściowo zdominowane przez
tradycyjne floty przybrzeżne (Portugalia) oraz duże trawlery
dalekomorskie (Francja, Hiszpania). Ich wyładunki stanowią razem ok.
1 % wszystkich wyładunków z północno-wschodniego Atlantyku, ale
w przypadku szeregu społeczności żyjących z
rybołówstwa rentowność działalności zależy w
pewnym stopniu od połowów głębinowych. Połowy te są
prowadzone na wodach Unii i wodach międzynarodowych objętych porozumieniami
w ramach Komisji ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku
(NEAFC).
Stada
głębinowe to stada ryb poławiane w wodach położonych
poza głównymi łowiskami znajdującymi się na szelfach
kontynentalnych. Występują na stokach kontynentalnych lub w okolicach
podmorskich wzniesień. Połowy głębinowe objęto
szczegółowym zarządzaniem za pomocą uprawnień do
połowów (całkowity dopuszczalny połów, maksymalny nakład
połowowy) dopiero w 2003 r. Przedtem połowy te rozwijały
się w sposób nieregulowany i niekiedy wykazywały cechy „wyścigu
o ryby”, co powodowało uszczuplanie stad.
Od wprowadzenia zarządzania za
pomocą uprawnień do połowów ustanowiono szereg środków
technicznych ograniczających stosowanie określonych narzędzi
połowowych w głębszych wodach lub nakładających zakaz
połowów w określonych obszarach o bogatej różnorodności
biologicznej na dnie morza. Takie zamykanie obszarów wynika z wyznaczania przez
państwa członkowskie obszarów sieci Natura 2000 na podstawie
dyrektywy siedliskowej[1]
bądź stanowi ogólne środki zapobiegawcze.
Środki NEAFC w dziedzinie połowów
głębinowych, które przyjęto i przetransponowano do prawa Unii,
obejmują zakaz stosowania sieci skrzelowych, ustanawianie obszarów
zamkniętych w celu ochrony gatunków bentosowych, stanowiących
główne źródła różnorodności biologicznej
(wrażliwe ekosystemy morskie), ograniczanie nakładu połowowego
wykorzystywanego w skali rocznej, a także rejestrację prowadzonej
działalności połowowej, aby uzależnić zezwolenie na
nowe połowy od przeprowadzenia uprzedniej oceny oddziaływania na
środowisko.
Do wejścia w
życie traktatu lizbońskiego powyższe i inne środki
techniczne zalecane przez NEAFC wdrażano co roku za pomocą
rozporządzenia Rady w sprawie uprawnień do połowów; obecnie
obowiązuje system przejściowy[2]
dla całego północno-wschodniego Atlantyku, w tym środki
przyjęte przez NEAFC.
W przypadku wód
międzynarodowych, których nie regulują regionalne organizacje ds.
rybołówstwa, Unia – w odpowiedzi na rezolucję ZO ONZ 61/105[3] w sprawie zrównoważonego
zarządzania połowami głębinowymi – przyjęła
odrębne rozporządzenie, w którym zakazano stosowania narzędzi
dennych na pełnym morzu bez dokonania uprzedniej oceny oddziaływania
(rozporządzenie (WE) nr 734/2008).
Od 2002 r. w Unii obowiązuje szczególny
system dostępu (rozporządzenie (WE) nr 2347/2002) dla statków
rybackich uczestniczących w połowach głębinowych na
północno-wschodnim Atlantyku, obejmujący cztery elementy:
ograniczenie zdolności połowowej, gromadzenie danych, monitorowanie
nakładu połowowego i kontrolę.
Środki podjęte do tej pory nie
rozwiązały głównych problemów związanych z omawianymi
połowami, polegających na tym, że:
(1)
odnośne stada są bardzo wrażliwe na
skutki połowów; w przypadku wielu stad w dłuższym okresie
możliwe jest tylko niskie natężenie połowów, co nie jest
ekonomicznie opłacalne;
(2)
połowy włokami dennymi
wiążą się z najwyższym ryzykiem zniszczenia
niepowtarzalnych i wrażliwych ekosystemów morskich przez narzędzia
połowowe. Skala spowodowanych dotąd zniszczeń nie jest znana;
(3)
połowy gatunków głębinowych za
pomocą włoków wiążą się z wysokimi ilościami
niepożądanych połowów gatunków głębinowych
(średnio 20-40 % masy, a niekiedy więcej);
(4)
sporządzanie ekspertyz dotyczących
zrównoważonego poziomu natężenia połowów jest szczególnie
trudne.
Z powodu wysokiej wrażliwości stad
głębinowych na skutki połowów bardzo szybko może
dojść do uszczuplenia zasobów, a odbudowa może trwać
długo lub może w ogóle nie nastąpić. Stan biologiczny tych stad
jest przeważnie nieznany. Niektóre uważa się za uszczuplone, a
inne zaczęły się stabilizować dzięki niskim poziomom
eksploatacji. Ogólnie rzecz biorąc, połowy tych zasobów nie
zapewniają zrównoważenia. Odkąd zaczęto regulować te
połowy, uprawnienia do połowów systematycznie zmniejszają
się.
Dane biologiczne z
badań naukowych prawdopodobnie nadal będą niewystarczające,
aby umożliwić pełną analityczną ocenę stad w
najbliższych latach. Na następny okres programowania Komisja
analizuje metody ulepszenia systemu badań naukowych i gromadzenia danych w
odniesieniu do gatunków głębinowych. W międzyczasie z powodu
braku wystarczających informacji nie można w przypadku stad
głębinowych stosować zarządzania zmierzającego do
maksymalnego podtrzymywalnego połowu (MSY). Do roku 2012 r. prowadzony
jest ważny projekt badawczy („DEEPFISHMAN”). Ma on na celu opracowanie
zasad połowu w oparciu o wskaźniki wtórne, jako że
wskaźniki pierwotne (śmiertelność połowowa i
wielkość stada) są nieznane (DEEPFISHMAN[4] nr ref 227390).
Obowiązek
osiągnięcia lub utrzymania dobrego stanu środowiska ekosystemów
morskich do 2020 r.[5], który spoczywa na państwach członkowskich zgodnie z
dyrektywą ramową w sprawie strategii morskiej, sprzyja krytycznej
ocenie warunków prowadzenia połowów głębinowych,
obejmującej aspekty związane ze środowiskiem i
różnorodnością biologiczną.
Ogólny cel niniejszego wniosku polega na jak
największym zapewnieniu zrównoważonej eksploatacji stad
głębinowych przy ograniczeniu oddziaływania tych połowów na
środowisko oraz poprawie bazy informacji służącej do
prowadzenia ocen naukowych. Dopóki dane i metody nie osiągną
wymaganego poziomu umożliwiającego zarządzanie oparte na MSY,
połowami należy zarządzać zgodnie z zasadą
ostrożnego zarządzania zasobami rybołówstwa.
Aby
ograniczyć niszczycielskie oddziaływanie na ekosystem morski,
należy stopniowo zaprzestać stosowania włoków dennych w
omawianych połowach, ponieważ stanowią one najbardziej
szkodliwą metodę połowów dla wrażliwych ekosystemów
morskich i wiążą się z wysokimi ilościami
niepożądanych połowów gatunków głębinowych.
Przejściowe ograniczenia dotyczące stosowania sieci skrzelowych
stawnych w połowach na głębokościach poniżej 600 m
oraz od 200 do 600 m należy uzupełnić zakazem docelowych
połowów gatunków głębinowych.
Niniejszy wniosek
dotyczy również możliwości uproszczenia systemu zarządzania
odnośnymi stadami, które obecnie objęte są podwójnym
instrumentem: ograniczeniami połowowymi oraz ograniczeniami zdolności
połowowej/nakładu połowowego. W przypadkach, w których takie
podwójne rozwiązanie nie jest niezbędne, aby osiągnąć
cele niniejszego rozporządzenia, zaproponowano regulację
odnośnych połowów za pomocą tylko jednego instrumentu
zarządzania.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
W związku z komunikatem do Parlamentu
Europejskiego i Rady dotyczącym przeglądu systemu zarządzania
głębinowymi zasobami rybnymi z 2002 r.[6]
Komisja przeprowadziła ocenę skutków możliwych wariantów
strategicznych, zasięgając opinii państw członkowskich i
regionalnych komitetów doradczych. Skonsultowała się także z
Komitetem Naukowo-Technicznym i Ekonomicznym ds. Rybołówstwa (STECF) w
sprawie pewnych aspektów technicznych zarządzania połowami
głębinowymi.
Odpowiedzi na konsultacje wykazały
szeroki konsensus co do konieczności ulepszenia systemu dostępu z
2002 r. Jednak jeżeli chodzi o środki, które należy
wdrożyć, opinie zainteresowanych stron były bardzo
zróżnicowane.
Państwa członkowskie
podkreśliły ograniczoną wartość sprawozdawczości
dotyczącej nakładu połowowego, zarządzania nakładem i
zarządzania zdolnością połowową w aktualnych
warunkach, zwłaszcza z uwagi na fakt, że zarejestrowana
zdolność połowowa (w oparciu o wydane upoważnienia) nie
odpowiada w rzeczywistości faktycznym połowom. Zbyt wiele statków
posiada upoważnienie do połowów gatunków głębinowych, które
stanowią jedynie niewielką część ich
łącznych połowów. Takie statki nie zaliczają się tak
naprawdę do metier połowów głębinowych. Ponadto
państwa członkowskie odniosły się krytycznie do kwestii
odrzutów, które – ich zdaniem – częściowo wynikają z regulowania
połowów. Podkreśliły również znaczenie dostosowania systemu
dostępu do nowych ram kontroli. W odniesieniu do określenia koncepcji
zarządzania państwa członkowskie zajęły ostrożne
stanowisko, przynajmniej do czasu sformułowania wniosków z trwającego
projektu naukowego „DEEPFISHMAN”.
W odniesieniu do wykazu gatunków
objętych środkami państwa członkowskie uznały
konieczność przyjęcia spójnych kryteriów, ale
podkreśliły, że wszelkie zmiany będą miały
konsekwencje dla modeli prowadzenia połowów i zarządzania. Ponadto
podkreśliły znaczenie poszanowania praw nabytych zgodnie z
zasadą względnej stabilności. Ponadto w odniesieniu do
specjalnych obowiązków w zakresie gromadzenia danych państwa
członkowskie nie zgadzają się na większą
obecność obserwatorów naukowych na statkach i popierają
włączenie zbiorów danych dotyczących zasobów
głębinowych do szerszych ram gromadzenia danych, zgodnie z którymi
pobiera się już próby dotyczące niektórych metier połowów
głębinowych. Wyrażono wątpliwości dotyczące tego,
czy koszty związane z przejściem na analityczne oceny stad są
uzasadnione w świetle niewielkiej działalności, opowiadając
się zatem za zarządzaniem zgodnie z zasadą ostrożności
na podstawie odnotowanych tendencji zachodzących w stadach.
Zasięgnięto opinii Komitetów
Doradczych ds. Wód Północno-Zachodnich i Wód Południowo-Zachodnich,
które podkreśliły konieczność ustalenia spójnej definicji
połowów głębinowych i poparły środki zarządzania
ukierunkowane na statki specjalizujące się w takich połowach.
Zaproponowały jednak, aby nie zakazywać tym statkom ponownego
prowadzenia połowów na łowisku, na którym niegdyś
poławiały, jeżeli następnie przyczyniły się do
odbudowy stada poprzez podjęcie innych połowów. Zaproponowano zarządzanie
nakładem połowowym w podziale na metier – inne dla grup kilku
dużych statków należących do wielu metier i inne dla grup wielu
małych statków. Komitety wezwały do podjęcia kolejnych
działań zmierzających do ochrony wrażliwych ekosystemów
morskich oraz ustanowienia systemu przyznawania, odnawiania i wycofywania upoważnień
do połowów.
Stowarzyszenie organizacji pozarządowych
(Koalicja na rzecz Ochrony Zasobów Głębinowych) wskazało na
konieczność wprowadzenia warunków dotyczących stosowania
włoków dennych, podobnych do warunków stosowanych na morzu pełnym,
jak również zwróciło uwagę na nierozwiązaną
kwestię niepożądanych połowów gatunków
głębinowych w połowach włokami.
Ocena skutków wynikających z rozmaitych
rozwiązań strategicznych dotyczyła głównie pięciu
wariantów. Jednak trzech poniższych wariantów nie poddano dokładnej
analizie, ponieważ uznano, że nie stanowią wartościowych
metod zarządzania, a ich wady są zdecydowanie większe niż
zalety: a) kontynuacja obecnego systemu, w którym zmiany polegają
wyłącznie na niezbędnych aktualizacjach; b) całkowity zakaz
połowów gatunków głębinowych oraz c) ograniczenie systemu do
narzędzia transpozycji środków przyjętych przez NEAFC i
stosowanie tych środków również na wodach Unii.
Dwa warianty uznano za stosunkowo korzystne:
d) wycofanie najbardziej szkodliwych narzędzi połowowych do
połowów gatunków głębinowych lub e) wprowadzenie na wodach Unii
norm zarządzania, które opracowano dla połowów dennych na morzu
pełnym. Zdecydowano, że wariant d) stanowi bardziej skuteczne i
prostsze rozwiązanie, a wariant e) spowodowałby wprowadzenie
kolejnych szczegółowych wymogów regulacyjnych i związanych z nimi
ograniczeń z punktu widzenia inwestycji w rodzaj połowów, który
już teraz odbywa się na coraz mniejszą skalę. Jako że
administracja ds. rybołówstwa ulega zmniejszeniu wskutek wprowadzania
oszczędności budżetowych, nie można zagwarantować
wdrożenia na podstawie dodatkowych i szczegółowych środków.
W kontekście uproszczenia należy
znieść aktualny system sprawozdawczości dotyczący
nakładu połowowego w odniesieniu do gatunków. Monitorowanie nakładu
połowowego można skuteczniej prowadzić dzięki
systematycznemu procesowi polegającemu na corocznym przesyłaniu
danych zgodnie z ramami gromadzenia danych[7],
uzupełnionego doraźnymi wnioskami Komisji dotyczącymi
sprawozdań administracyjnych, które można stosować np.
jeżeli wystąpią wątpliwości co do przestrzegania
ograniczeń nakładu lub w razie niewystarczającej jakości
danych. Uściślono zakres rozporządzenia, aby dotyczyło ono
statków, które prowadzą ukierunkowane połowy gatunków
głębinowych, i aby statki, w przypadku których te gatunki
stanowią przyłów, nie zwiększały połowów. Ponadto
szczegółowe zasady gromadzenia danych zostaną uspójnione z ramami
gromadzenia danych, dzięki czemu państwa członkowskie
będą stosować te same normy statystyczne i wprowadzać
zgromadzone dane do jednego systemu przechowywania i przetwarzania danych.
Nieprzestrzeganie norm dotyczących gromadzenia danych naukowych
spowodowałoby utratę uprawnień do połowów w ramach
zapobiegawczego środka zarządzania.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Niniejszy wniosek dotyczy rozporządzenia
ramowego w sprawie prowadzenia działalności połowowej
ukierunkowanej na gatunki głębinowe na północno-wschodnim
Atlantyku, co obejmuje wody Unii (w tym najbardziej oddalonych regionów
Hiszpanii i Portugalii) i wody międzynarodowe.
Podstawę prawną wniosku stanowi art.
43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Wniosek jest przedmiotem
kompetencji wyłącznej Unii, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. d)
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości nie ma
zatem zastosowania.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z
dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji
zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa stanowi
ogólne ramy WPRyb. Zgodnie z jego art. 4 należy ustanawiać
środki unijne regulujące dostęp do wód i zasobów oraz
zrównoważone prowadzenie działalności połowowej.
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności. Państwa członkowskie mogą
wprowadzać dla swoich flot środki prowadzące do bardziej zrównoważonego
zarządzania zasobami głębinowymi. Jednak w wielu przypadkach
państwa członkowskie dzielą między sobą stada
głębinowe (niekiedy flota jednego państwa członkowskiego
prowadzi połowy przeważnie na wodach innego państwa
członkowskiego). Z tego względu państwa członkowskie
niechętnie odnoszą się do poddawania flot restrykcyjnym
środkom, chyba że takie same lub równoważne zasady mają
zastosowanie do flot sąsiadujących.
Jako odpowiedni instrument wybrano
rozporządzenie na szczeblu Unii. Samoregulacja nie wchodzi w rachubę.
Doświadczenia związane z rozwojem nieregulowanych połowów
głębinowych wskazują, że nie można mieć
wystarczającej pewności co do tego, że odnośny sektor
opracuje i wdroży własny kodeks postępowania, zapewniając
zrównoważone poławianie zasobów głębinowych.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu na budżet
Unii.
2012/0179 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
ustanawiające szczegółowe warunki
dotyczące połowów stad głębinowych na
północno-wschodnim Atlantyku oraz przepisy dotyczące połowów na
wodach międzynarodowych północno-wschodniego Atlantyku i
uchylające rozporządzenie (WE) nr 2347/2002
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej[8],
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[9],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zgodnie z
rozporządzeniem Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie
ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach
wspólnej polityki rybołówstwa[10]
należy ustanawiać wspólnotowe środki, które regulują
dostęp do wód i zasobów oraz zrównoważone prowadzenie
działalności połowowej i są niezbędne do zapewnienia
racjonalnej i odpowiedzialnej eksploatacji zasobów zgodnie z zasadami
zrównoważenia. W art. 2 wspomnianego rozporządzenia
nałożono obowiązek stosowania podejścia ekosystemowego i
zasady ostrożnego zarządzania zasobami przy podejmowaniu
środków, tak aby jak najbardziej ograniczyć oddziaływanie
działalności połowowej na ekosystemy morskie.
(2)       Unia zamierza wprowadzić
rezolucje przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne ONZ – zwłaszcza
rezolucje 61/105 i 64/72, w których wezwano państwa i regionalne
organizacje ds. rybołówstwa do zapewnienia ochrony wrażliwych
ekosystemów głębinowych przed niszczycielskim oddziaływaniem
dennych narzędzi połowowych, jak również do zrównoważonej
eksploatacji głębinowych stad ryb.
(3)       Komisja poddała ocenie
rozporządzenie (WE) nr 2347/2002 ustanawiające szczególne wymagania
dostępu oraz warunki z tym związane mające zastosowanie do
połowów zasobów głębokowodnych[11].
W szczególności Komisja stwierdziła[12],
że zakres odnośnej floty jest zbyt duży, że brakuje
wytycznych w zakresie kontroli w wyznaczonych portach i programów pobierania
prób, a także że jakość sprawozdawczości państw
członkowskich dotyczącej poziomów nakładu połowowego jest
zbyt zróżnicowana.
(4)       Aby zachować
niezbędne ograniczenia zdolności połowowej, które do tej pory
wprowadzono w połowach głębinowych, należy ustanowić
przepisy nakładające obowiązek posiadania upoważnienia do
połowów gatunków głębinowych, w którym ogranicza się
zdolność połowową statków mogących
wyładowywać gatunki głębinowe. Aby środki
zarządzania dotyczyły tej części floty, która prowadzi
połowy głębinowe, upoważnienia do połowów należy
wydawać zgodnie z połowami docelowymi lub przyłowami.
(5)       Posiadacze upoważnienia
do połowów głębinowych powinni współpracować w ramach
działań naukowo-badawczych zmierzających do dokładniejszego
oceniania stad głębinowych i ekosystemów głębinowych.
(6)       W przypadku poławiania
innych gatunków na obszarach stoku kontynentalnego, gdzie zezwala się
również na połowy głębinowe, właściciele statków
powinni posiadać upoważnienie do połowów dopuszczające
przyłowy gatunków głębinowych.
(7)       Połowy
głębinowe przy pomocy włoków dennych wiążą
się z najwyższym zagrożeniem dla wrażliwych ekosystemów
morskich spośród różnych stosowanych narzędzi i odznaczają
się najwyższymi poziomami niepożądanych połowów
gatunków głębinowych. Należy zatem bezterminowo zakazać
stosowania włoków dennych do ukierunkowanych połowów gatunków
głębinowych.
(8)       Stosowanie sieci skrzelowych
stawnych jest obecnie ograniczone w połowach głębinowych
rozporządzeniem Rady (WE) nr 1288/2009 ustanawiającym
przejściowe środki techniczne na okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do
dnia 30 czerwca 2011 r.[13]
Z uwagi na wysokie poziomy niepożądanych połowów wskutek
stosowania wspomnianych sieci na dużych głębokościach w
sposób niezapewniający zrównoważenia oraz ze względu na
oddziaływanie utraconych i porzuconych narzędzi połowowych na
środowisko należy również bezterminowo zakazać stosowania
tych narzędzi połowowych w połowach gatunków
głębinowych.
(9)       Jednak aby zapewnić
rybakom odpowiedni czas na dostosowanie się do nowych wymogów, obecne
upoważnienia do połowów włokami dennymi i sieciami skrzelowymi
stawnymi powinny zachować ważność przez określony
okres.
(10)     Ponadto statki, które
muszą zmienić narzędzia połowowe, aby móc nadal
prowadzić odnośne połowy, powinny kwalifikować się do
objęcia pomocą finansową z Europejskiego Funduszu Rybackiego,
pod warunkiem że nowe narzędzia zmniejszą oddziaływanie
połowów na gatunki niekomercyjne oraz że krajowy program operacyjny
umożliwia wnoszenie wkładu w takie środki.
(11)     Statki prowadzące
połowy gatunków głębinowych przy użyciu innych
narzędzi dennych nie powinny poszerzać pola działania zgodnie z
upoważnieniem na wodach Unii, chyba że uzna się, iż
rozszerzenie nie powoduje znacznego zagrożenia związanego ze
szkodliwym oddziaływaniem na wrażliwe ekosystemy morskie.
(12)     Opinie naukowe dotyczące
niektórych stad ryb występujących w głębokich warstwach
morza wskazują, że takie stada są szczególnie wrażliwe na
skutki eksploatacji, oraz że w ramach środka ostrożności
połowy tych stad powinny zostać ograniczone lub zredukowane.
Uprawnienia do połowów stad głębinowych nie powinny przekraczać
poziomów zalecanych przez naukowców jako poziomy zapobiegawcze. Jeżeli z
powodu braku wystarczających informacji o stadach lub gatunkach nie
można sporządzić opinii naukowej, nie należy
przyznawać żadnych uprawnień do połowów.
(13)     Opinie naukowe wskazują
również, że ograniczenia nakładu połowowego stanowią
właściwe narzędzie określania uprawnień do
połowów w przypadku połowów głębinowych. Z uwagi na
dużą różnorodność narzędzi i metod
połowowych w zakresie połowów głębinowych oraz na
konieczność opracowania środków wspomagających
dotyczących słabych punktów pod względem ochrony środowiska
w poszczególnych rodzajach połowów ograniczenia nakładu
połowowego powinny zastąpić limity połowowe dopiero gdy
można zapewnić ich dostosowanie do konkretnych połowów.
(14)     Aby zapewnić
zindywidualizowane zarządzanie konkretnym rodzajem rybołówstwa,
zainteresowane państwa członkowskie powinny mieć uprawnienia do
podejmowania wspomagających środków ochrony oraz do corocznej oceny
zgodności poziomów nakładu połowowego z opiniami naukowymi
dotyczącymi zrównoważonej eksploatacji zasobów. Ponadto ograniczenia
nakładu przyjmowane na poziomie regionalnym powinny zastąpić
obecne globalne ograniczenie nakładu połowowego uzgodnione przez Komisję
ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC).
(15)     Jako że informacje
biologiczne najlepiej gromadzić za pomocą zharmonizowanych norm
gromadzenia danych, należy zintegrować gromadzenie danych
dotyczących metier połowów głębinowych z ogólnymi ramami
gromadzenia danych naukowych, zapewniając jednocześnie dodatkowe
informacje niezbędne do zrozumienia dynamiki sektora połowów. W celu
uproszczenia należy zrezygnować ze sprawozdawczości
dotyczącej nakładu w podziale na gatunki i zastąpić ją
analizą danych naukowych przesyłanych systematycznie przez
państwa członkowskie, zawierających odrębną
część dotyczącą metier połowów
głębinowych.
(16)     W rozporządzeniu Rady
(WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającym
wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów
wspólnej polityki rybołówstwa[14]
określono wymogi w zakresie kontroli i egzekwowania dotyczące planów
wieloletnich. Gatunkom głębinowym, które ze względu na swoje
cechy są wrażliwe na skutki eksploatacji, należy
poświęcać taką samą uwagę pod względem
kontroli jak innym gatunkom objętym ochroną, dla których uzgodniono
wieloletni plan zarządzania.
(17)     Jeżeli posiadacze
upoważnienia do połowów dopuszczającego połowy gatunków
głębinowych nie przestrzegają odpowiednich środków ochrony,
powinni tracić upoważnienie w zakresie połowów gatunków
głębinowych.
(18)     Decyzją 81/608/EWG
zatwierdzono Konwencję o przyszłej wielostronnej współpracy w
rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku, która weszła w
życie w dniu 17 marca 1982 r. Konwencja stanowi właściwe ramy
dla wielostronnej współpracy w zakresie racjonalnej ochrony zasobów ryb i
zarządzania nimi w wodach międzynarodowych północno-wschodniego
Atlantyku. Środki zarządzania przyjęte przez NEAFC obejmują
środki techniczne w zakresie ochrony gatunków regulowanych przez NEAFC i
zarządzania nimi oraz w zakresie ochrony wrażliwych siedlisk morskich
– w tym środki zapobiegawcze.
(19)     Komisja powinna posiadać
uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE, aby
określić środki uzupełniające roczne ograniczenia
nakładu połowowego, jeżeli państwa członkowskie ich
nie przyjmą lub jeżeli przyjęte przez nie środki uznano za
niezgodne z celami niniejszego rozporządzenia lub niewystarczające w
odniesieniu do celów wskazanych w niniejszym rozporządzeniu.
(20)     Komisja powinna posiadać
uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE, które
mogą być konieczne do zmiany lub uzupełnienia innych niż
istotne elementów niniejszego rozporządzenia w przypadku braku lub
niewystarczającego zakresu środków wspomagających
przyjętych przez państwa członkowskie i związanych z
rocznymi ograniczeniami nakładu połowowego, jeżeli
zastępują one limity połowowe.
(21)     Należy zatem
wprowadzić nowe przepisy regulujące połowy stad
głębinowych na północno-wschodnim Atlantyku oraz uchylić
rozporządzenie (WE) nr 2347/2002.
(22)     Przygotowując
i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić
jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cele
Cele niniejszego rozporządzenia
polegają na:
(a)
zapewnieniu zrównoważonej eksploatacji
gatunków głębinowych przy jak największym ograniczeniu
oddziaływania połowów głębinowych na środowisko morskie;
(b)
poszerzeniu wiedzy naukowej dotyczącej
gatunków głębinowych i ich siedlisk do celów, o których mowa w lit.
a);
(c)
wprowadzeniu środków technicznych
dotyczących zarządzania rybołówstwem zalecanych przez
Komisję ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC).
Artykuł 2
Zakres
Rozporządzenie ma zastosowanie do
działań połowowych lub planowanych działań
połowowych na następujących wodach:
a)           wody Unii podobszarów II-XI
Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) oraz obszary 34.1.1, 34.1.2 i
34.2 Komitetu ds. Rybołówstwa na Środkowym i Wschodnim Atlantyku
(CECAF);
b)           wody międzynarodowe obszarów
CECAF 34.1.1, 34.1.2 i 34.2 oraz
c)           obszar podlegający regulacji
NEAFC.
Artykuł 3
Definicje
1.           Do celów niniejszego
rozporządzenia stosuje się definicje znajdujące się w art.
3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 i art. 2 rozporządzenia Rady (WE)
nr 734/2008[15].
2.           Ponadto stosuje się
następujące definicje:
a)      „obszary ICES” w rozumieniu
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 218/2009;
b)      „obszary CECAF” w rozumieniu
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2009[16];
c)      „obszar podlegający regulacji NEAFC”
oznacza wody objęte Konwencją o przyszłej wielostronnej
współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku, które
leżą poza wodami podlegającymi jurysdykcji w zakresie
rybołówstwa umawiających się stron konwencji;
d)      „gatunki głębinowe” oznaczają
gatunki wymienione w załączniku I;
e)      „najbardziej wrażliwy gatunek”
oznacza gatunek głębinowy oznaczony w trzeciej kolumnie „Najbardziej
wrażliwy gatunek (x)” tabeli w załączniku I;
f)       „metier” oznacza działania
połowowe ukierunkowane na określone gatunki i prowadzone przy
użyciu określonych narzędzi na określonym obszarze;
g)      „metier połowów
głębinowych” oznacza metier ukierunkowany na gatunki
głębinowe zgodnie z wyznacznikami określonymi w art. 4 ust. 1
niniejszego rozporządzenia;
h)      „centrum monitorowania rybołówstwa”
oznacza centrum operacyjne utworzone przez państwo członkowskie
bandery i wyposażone w sprzęt i oprogramowanie
komputerowe pozwalające na automatyczne odbieranie danych, ich
przetwarzanie i elektroniczne przesyłanie;
i)       „naukowy organ doradczy” oznacza
międzynarodowy organ naukowy zajmujący się rybołówstwem,
który spełnia międzynarodowe normy w zakresie doradztwa naukowego
opartego na badaniach;
j)       „maksymalny podtrzymywalny połów”
oznacza maksymalny połów, jaki można ustawicznie uzyskiwać ze
stada.
ROZDZIAŁ II
UPOWAŻNIENIA DO POŁOWÓW
Artykuł 4
Rodzaje upoważnień do połowów
1.           Działania połowowe
ukierunkowane na gatunki głębinowe i prowadzone przez statek rybacki
Unii podlegają wymogowi posiadania upoważnienia do połowów, na
którym wskazano gatunki głębinowe jako gatunki docelowe.
2.           Na potrzeby ust. 1
działania połowowe uważa się za ukierunkowane na gatunki
głębinowe, jeżeli:
a)      gatunki głębinowe figurują
jako gatunki docelowe w kalendarzu połowów statku, lub
b)      na statku znajdują się narzędzia
przeznaczone wyłącznie do połowów gatunków głębinowych
lub narzędzia takie stosuje się na obszarze działania, lub
c)      kapitan statku odnotowuje w dzienniku
odsetek gatunków głębinowych równy lub wyższy od 10 %
łącznej masy połowów w danym dniu połowów.
3.           Działania połowowe
nieukierunkowane na gatunki głębinowe ale poławiające
gatunki głębinowe jako przyłów, prowadzone przez statek rybacki
Unii, podlegają obowiązkowi posiadania upoważnienia do połowów,
na którym wskazano gatunki głębinowe jako przyłów.
4.           Dwa rodzaje
upoważnień do połowów, o których mowa odpowiednio w ust. 1 i 3,
muszą być łatwe do odróżnienia w elektronicznej bazie
danych, o której mowa w art. 116 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.
5.           Niezależnie od przepisów
ust. 1 i 3 statki rybackie mogą poławiać, zatrzymywać na
burcie, przeładowywać lub wyładowywać dowolną
ilość gatunków głębinowych bez upoważnienia do
połowów, jeżeli ilość ta nie przekracza progu, który wynosi
100 kg dowolnej mieszanki gatunków głębinowych na rejs połowowy.
Artykuł 5
Zarządzanie zdolnością połowową
Łączna zdolność
połowowa mierzona w pojemności brutto i w kilowatach wszystkich
statków rybackich posiadających upoważnienie do połowów wydane
przez dowolne państwo członkowskie i dopuszczające połów
gatunków głębinowych – jako gatunków docelowych lub jako przyłów
– w żadnym momencie nie może przekroczyć łącznej
zdolności połowowej statków tego państwa członkowskiego,
które wyładowały co najmniej 10 ton gatunków głębinowych w
ciągu dowolnego roku z dwóch lat kalendarzowych poprzedzających
wejście niniejszego rozporządzenia w życie, w
zależności od tego, w którym roku odnotowano wyższą
ilość.
Artykuł 6
Wymogi ogólne dotyczące wniosków o wydanie upoważnień do
połowów
Każdy wniosek wydanie upoważnienia
do połowów dopuszczającego połów gatunków głębinowych
– jako gatunków docelowych lub jako przyłów – oraz wniosek o jego
odnowienie musi zawierać opis planowanego obszaru prowadzenia
działań połowowych, rodzaju narzędzi, głębokości,
na których będą prowadzone działania, oraz poszczególnych
gatunków docelowych.
Artykuł 7
Wymogi szczegółowe dotyczące wniosków o wydanie
upoważnień do połowów dopuszczających stosowanie
narzędzi dennych w działaniach połowowych ukierunkowanych na
gatunki głębinowe oraz dotyczące wydawania takich upoważnień
1.           Oprócz wymogów
określonych w art. 6 każdy wniosek o upoważnienie do
połowów ukierunkowanych gatunków głębinowych, o którym mowa w
art. 4 ust. 1, umożliwiające stosowanie narzędzi dennych na
wodach Unii, o których mowa w art. 2 lit. a), obejmuje szczegółowy plan
połowów określający:
a)      miejsca planowanych działań
ukierunkowanych na gatunki głębinowe w metier połowów
głębinowych. Miejsca muszą być określone za
pomocą współrzędnych zgodnie z globalnym geocentrycznym układem
odniesienia 1984;
b)      jeżeli dotyczy – miejsca
działań w metier połowów głębinowych podczas ostatnich
pełnych trzech lat kalendarzowych. Miejsca muszą być
określone za pomocą współrzędnych zgodnie z globalnym geocentrycznym
układem odniesienia 1984, które muszą możliwie najdokładniej
ograniczać operacje połowowe.
2.           W każdym
upoważnieniu do połowów wydanym na podstawie wniosku
złożonego zgodnie z ust. 1 należy określić stosowane
narzędzia denne i ograniczyć dozwolone działania połowowe
do obszaru, na którym planowane działanie połowowe, o którym mowa w
ust. 1 lit. a), pokrywa się z prowadzonym działaniem połowowym,
o którym mowa w ust. 1 b). Obszar planowanego działania połowowego
może zostać jednak rozszerzony poza obszar prowadzonego działania
połowowego, jeżeli państwo członkowskie oceniło i
udokumentowało – na podstawie opinii naukowych – że takie
rozszerzenie nie spowodowałoby znaczącego niekorzystnego
oddziaływania na wrażliwe ekosystemy morskie.
Artykuł 8
Udział statków w gromadzeniu danych dotyczących połowów
głębinowych
Państwa członkowskie
włączają do wszystkich upoważnień do połowów
wydanych zgodne z art. 4 warunki niezbędne, aby zapewnić udział
odnośnego statku – we współpracy z odpowiednią instytucją
naukową – w każdym programie gromadzenia danych, którego zakres obejmowałby
działania połowowe, których dotyczą upoważnienia.
Artykuł 9
Wygasanie upoważnień do połowów ukierunkowanych na gatunki
głębinowe dla statków stosujących włoki denne lub sieci
skrzelowe stawne
Upoważnienia do połowów, o których
mowa w art. 4 ust. 1, dla statków stosujących włoki denne lub sieci
skrzelowe stawne wygasają najpóźniej dwa lata po wejściu
niniejszego rozporządzenia w życie. Po tym terminie upoważnienia
do połowów ukierunkowanych na gatunki głębinowe przy użyciu
powyższych narzędzi nie mogą być wydawane ani odnawiane.
ROZDZIAŁ III
UPRAWNIENIA DO POŁOWÓW ORAZ ŚRODKI WSPOMAGAJĄCE
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 10
Zasady
1.           Uprawnienia do połowów
ustanawia się na takim poziomie eksploatacji odnośnych gatunków
głębinowych, który jest zgodny z maksymalnym podtrzymywalnym
połowem.
2.           Jeżeli na podstawie
najlepszych dostępnych informacji naukowych nie można
określić poziomów eksploatacji zgodnych z maksymalnym podtrzymywalnym
połowem, uprawnienia do połowów ustanawia się w
następujący sposób:
a)      jeżeli zgodnie z najlepszymi
dostępnymi informacjami naukowymi określono poziomy eksploatacji
odpowiadające zasadzie ostrożnego zarządzania zasobami
rybołówstwa, nie można ustanowić uprawnień do połowów
na odnośny okres zarządzania rybołówstwem, które są wyższe
niż wspomniane poziomy;
b)      jeżeli z powodu braku
wystarczających danych o danym stadzie lub gatunku zgodnie z najlepszymi
dostępnymi informacjami naukowymi nie można określić
poziomów eksploatacji zgodnych z zasadą ostrożnego zarządzania
zasobami rybołówstwa, w odniesieniu do tych połowów nie można
przyznać żadnych uprawnień do połowów.
Sekcja 2
Zarządzanie za pomocą ograniczeń nakładu połowowego
Artykuł 11
Uprawnienia do połowów wyłącznie na podstawie ograniczeń
nakładu połowowego
1.           Rada – działając
zgodnie z Traktatem – może podjąć decyzję o zmianie
ustanawiania rocznych uprawnień do połowów dla gatunków
głębinowych na podstawie zarówno ograniczeń nakładu
połowowego jak i limitów połowowych na ustanawianie
wyłącznie ograniczeń nakładu połowowego dla
określonych rodzajów rybołówstwa.
2.           Na potrzeby ust. 1 poziomy
nakładu połowowego dla każdego metier połowów
głębinowych, które stosuje się jako poziom odniesienia dla
wszelkich dostosowań wymaganych w celu przestrzegania zasad
określonych w art. 10, stanowią poziomy nakładu połowowego
uznane – na podstawie informacji naukowych – za zgodne z połowami
dokonanymi w ramach metier połowów głębinowych w ciągu
dwóch poprzednich lat kalendarzowych.
3.           Ograniczenia nakładu
połowowego ustanowione zgodnie z ust. 1 i 2 określają:
a)      konkretne metier połowów
głębinowych, do których ograniczenie nakładu połowowego ma
zastosowanie, poprzez odesłanie do narzędzia regulowanego, gatunków
docelowych i obszarów ICES lub obszarów CECAF, na których można
stosować dozwolony nakład; oraz
b)      jednostkę nakładu
połowowego stosowaną do celów zarządzania.
Artykuł 12
Środki wspomagające
1.           W przypadku gdy roczne
ograniczenia nakładu połowowego zastępują limity
połowowe zgodnie z art. 11 ust. 1, państwa członkowskie
utrzymują lub wprowadzają następujące środki
wspomagające w odniesieniu do statków pływających pod ich
banderą:
a)      środki zapobiegające wzrostowi
ogólnej zdolności połowowej odnośnych statków za pomocą
ograniczeń nakładu połowowego;
b)      środki zapobiegające wzrostowi
przyłowów najbardziej wrażliwych gatunków; oraz
c)      warunki skutecznego zapobiegania
odrzutom. Warunki te powinny zmierzać do wyładowywania wszystkich ryb
na burcie, chyba że byłoby to sprzeczne z obowiązującymi
przepisami wspólnej polityki rybołówstwa.
2.           Środki obowiązują,
dopóki występuje konieczność zapobiegania zagrożeniom
określonym w ust. 1 lit. a), b) i c) lub łagodzenia ich skutków.
3.           Po przyjęciu przez
państwa członkowskie środków wspomagających Komisja ocenia
ich skuteczność.
Artykuł 13
Środki podejmowane przez Komisję w przypadku braku lub
niewystarczalności środków wspomagających przyjętych przez
państwa członkowskie
1.           Komisja posiada uprawnienia
do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 20, aby określić
środki wspomagające roczne ograniczenia nakładu połowowego,
o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a), b) lub c):
a)      jeżeli dane państwo
członkowskie nie zgłosi Komisji żadnych środków
przyjętych na podstawie art. 12 w ciągu trzech miesięcy od daty
wejścia w życie ograniczeń nakładu połowowego;
b)      jeżeli środki przyjęte na
podstawie art. 12 tracą ważność, pomimo że nadal
występuje konieczność zapobiegania zagrożeniom
określonym w art. 12 ust. 1 lit. a), b) i c) lub łagodzenia ich
skutków.
2.           Komisja posiada uprawnienia
do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 20, aby określić
środki wspomagające roczne ograniczenia nakładu połowowego,
o których mowa w art. 12 lit. a), b) lub c), jeżeli na podstawie oceny
przeprowadzonej zgodnie z art. 12 ust. 3:
a)      środki państw
członkowskich uznano za niezgodne z celami niniejszego
rozporządzenia; lub
b)      środki państw
członkowskich uznano za niewystarczające w odniesieniu do celów
określonych w art. 12 ust. 1 lit. a), b) lub c).
3.           Środki wspomagające
przyjęte przez Komisję zmierzają do zapewnienia
osiągnięcia zadań i celów ustanowionych w niniejszym
rozporządzeniu. Z chwilą przyjęcia przez Komisję aktu
delegowanego wszelkie przyjęte środki państwa
członkowskiego przestają obowiązywać.
ROZDZIAŁ IV
KONTROLA
Artykuł 14
Stosowanie przepisów dotyczących kontroli w przypadku planów
wieloletnich
1.           Niniejsze rozporządzenie
odczytuje się jako „plan wieloletni” do celów rozporządzenia (WE) nr
1224/2009.
2.           Gatunki głębinowe
traktuje się jak „gatunki objęte planem wieloletnim” oraz „stada
objęte planem wieloletnim” do celów rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

Artykuł 15
Wyznaczone porty
Nie można dokonywać wyładunków
jakiejkolwiek ilości mieszanki gatunków głębinowych
przekraczającej masę 100 kg w miejscach innych niż porty, które
wyznaczono do wyładunku gatunków głębinowych.
Artykuł 16
Zgłoszenie z wyprzedzeniem
W drodze odstępstwa od art. 17
rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 kapitanowie wszystkich statków rybackich
Unii zamierzający wyładować co najmniej 100 kg gatunków
głębinowych – niezależnie od długości statku – muszą
zgłosić ten zamiar właściwemu organowi swojego państwa
bandery.
Artykuł 17
Wpisy w dzienniku połowowym na głębokich wodach
Nie naruszając przepisów art. 14 i 15
rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, kapitanowie statków rybackich
posiadających upoważnienie zgodnie z art. 4 ust. 1 lub 3,
uczestnicząc w metier połowów głębinowych lub podczas
połowów poniżej 400 m:
a)      wprowadzają w papierowym dzienniku
połowowym nowy wiersz po każdym zaciągu; lub
b)      jeżeli podlegają
elektronicznemu systemowi rejestracji i raportowania – rejestrują dane
osobno po każdym zaciągu.
Artykuł 18
Wycofywanie upoważnień do połowów
1.           Nie naruszając przepisów
art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, upoważnienia do
połowów, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 3 niniejszego rozporządzenia,
wycofuje się na co najmniej rok w następujących przypadkach:
a)      nieprzestrzeganie warunków
określonych w upoważnieniu do połowów w odniesieniu do
ograniczeń stosowania narzędzi, dozwolonych obszarów operacji lub – w
odpowiednich przypadkach – limitów połowowych lub ograniczeń
nakładu połowowego dotyczących dozwolonych gatunków docelowych;
lub
b)      nieprzyjęcie na statek obserwatora
naukowego lub niedopuszczenie do pobrania prób połowów do celów naukowych
zgodnie z art. 19 niniejszego rozporządzenia.
2.           Nie stosuje się ust. 1,
jeżeli sytuacje, o których w nim mowa, zostały spowodowane
działaniem siły wyższej.
ROZDZIAŁ V
GROMADZENIE DANYCH
Artykuł 19
Zasady dotyczące gromadzenia i sprawozdawczości danych
1.           Państwa
członkowskie gromadzą dane dotyczące każdego metier
połowów głębinowych zgodnie z zasadami dotyczącymi
gromadzenia danych i poziomów dokładności określonymi w
wieloletnim wspólnotowym programie gromadzenia danych biologicznych,
technicznych, ekologicznych i społeczno-gospodarczych, zarządzania
tymi danymi i ich wykorzystywania przyjętym zgodnie z rozporządzeniem
(WE) nr 199/2008[17]
oraz w innych środkach przyjętych na podstawie wspomnianego
rozporządzenia.
2.           Kapitan statku lub każda
inna osoba odpowiedzialna za działania statku musi przyjąć na
statek obserwatora naukowego, którego państwo członkowskie
oddelegowało na ten statek, chyba że ze względów
bezpieczeństwa nie jest to możliwe. Kapitan umożliwia
obserwatorowi naukowemu wykonywanie jego zadań.
3.           Obserwatorzy naukowi:
a)      prowadzą zadania polegające na
systematycznym gromadzeniu danych zgodnie z ust. 1;
b)      określają i dokumentują
masę wszystkich koralowców kamiennych, korkowców, gąbek lub innych
organizmów należących do tego samego ekosystemu, złowionych
przez narzędzia połowowe statku.
4.           Oprócz obowiązków, o
których mowa w ust. 1, państwa członkowskie obowiązują
szczegółowe wymogi dotyczące gromadzenia i sprawozdawczości
danych określone w załączniku II w odniesieniu do metier
połowów głębinowych.
5.           Dane gromadzone w
związku z metier połowów głębinowych, w tym wszystkie dane
gromadzone zgodnie z załącznikiem II, traktuje się zgodnie z
procesem zarządzania danymi ustanowionym w rozdziale III
rozporządzenia (WE) nr 199/2008.
6.           Na wniosek Komisji
państwa członkowskie składają miesięczne sprawozdania
dotyczące wykorzystanego nakładu połowowego lub połowów, w
podziale na poszczególne metier.
ROZDZIAŁ V
AKTY DELEGOWANE
Artykuł 20
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.           Powierzenie Komisji
uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym
w niniejszym artykule.
2.           Uprawnienia do przyjęcia
aktów delegowanych, o których mowa w art. 13, powierza się
Komisji na czas nieokreślony.
3.           Przekazanie uprawnień,
o którym mowa w art. 13, może zostać w dowolnym
momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja
o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej
decyzji. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od
następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym
terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już
obowiązujących aktów delegowanych.
4.           Niezwłocznie po
przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5.           Akt delegowany przyjęty
na podstawie art. 13 wchodzi w życie tylko jeśli Parlament
Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch
miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie, lub jeśli, przed upływem tego terminu, zarówno
Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że
nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się
o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
ROZDZIAŁ VI
OCENA I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 21
Ocena
6.           W ciągu sześciu lat
od wejścia niniejszego rozporządzenia w życie Komisja – na
podstawie sprawozdań państw członkowskich i opinii naukowych, o
które Komisja się zwraca w tym celu – ocenia oddziaływanie
środków określonych w niniejszym rozporządzeniu i określa, w
jakim stopniu zrealizowano cele, o których mowa w art. 1 lit. a) i b).
7.           Ocena obejmuje tendencje
dotyczące następujących kwestii:
a)      statki, które zaczęły
stosować narzędzia połowowe o ograniczonym oddziaływaniu na
dno morskie, oraz zmiany w poziomach odrzutów dokonywanych przez te statki;
b)      zakres działania statków
uczestniczących w każdym metier połowów głębinowych;
c)      kompletność i
wiarygodność danych, które państwa członkowskie
przesyłają do organów naukowych w celu oceny stada lub do Komisji w
ramach wniosku o przesłanie danych szczegółowych;
d)      stada głębinowe, w przypadku
których poprawiono dokładność opinii naukowych;
e)      rodzaje połowów, które są
zarządzane jedynie na podstawie ograniczeń nakładu
połowowego, oraz skuteczność środków wspomagających w
eliminowaniu odrzutów i ograniczaniu połowów najbardziej wrażliwych
gatunków.
Artykuł 22
Środki przejściowe
Specjalne upoważnienia do połowów
wydane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2347/2002 zachowują
ważność do czasu zastąpienia ich upoważnieniami do
połowów dopuszczającymi połów gatunków głębinowych
wydanymi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, ale w żadnym wypadku
nie są ważne po dniu 30 września 2012 r.
Artykuł 23
Uchylenie
8.           Rozporządzenie (WE) nr
2347/2002 traci moc.
9.           Odesłania do uchylonego
rozporządzenia są traktowane jako odesłania do niniejszego
rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w
załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[…]                                                                […]
Załącznik I
Sekcja 1: Gatunki głębinowe
 Nazwa systematyczna || Nazwa zwyczajowa || Najbardziej wrażliwy gatunek (x)
 Centrophorus granulosus Centrophorus squamosus Centroscyllium fabricii Centroscymnus coelolepis Centroscymnus crepidater Dalatias licha Etmopterus princeps Apristuris spp Chlamydoselachus anguineus Deania calcea Galeus melastomus Galeus murinus Hexanchus griseus Etmopterus spinax Oxynotus paradoxus Scymnodon ringens Somniosus microcephalus || Kewaczo Koleń czerwony Koleń czarny Koleń iberyjski Koleń długonosy Liksa Koleń długopłetwy brak polskiej nazwy Chlamida Koleń kolcobrody Piłogon brak polskiej nazwy Sześciopar Kolczak czarny Kolcoskór brak polskiej nazwy Rekin polarny || x x x x x x x           x
 Alepocephalidae Alepocephalus Bairdii Alepocephalus rostratus || brak polskiej nazwy Alepocefal brak polskiej nazwy ||
 Aphanopus carbo || Pałasz czarny ||
 Argentina silus || Argentyna wielka ||
 Beryx spp. || Beryksy ||
 Chaceon (Geryon) affinis || brak polskiej nazwy ||
 Chimaera monstrosa Hydrolagus mirabilis Rhinochimaera atlantica || Przeraza brak polskiej nazwy brak polskiej nazwy ||
 Coryphaenoides rupestris || Buławik czarny ||
 Epigonus telescopus || Gonustel || x
 Helicolenus dactilopterus || Sebdak ||
 Hoplostethus atlanticus || Gardłosz atlantycki || x
 Macrourus berglax || Buławik siwy ||
 Molva dypterigia || Molwa niebieska ||
 Mora moro Antimora rostrata || Mora atlantycka Antymora ||
 Pagellus bogaraveo || Morlesz bogar ||
 Phycis blennoides || Widlak biały ||
 Polyprion americanus || Wrakoń ||
 Reinhardtius hippoglossoides || Halibut niebieski ||
 Cataetyx laticeps ||   ||
 Hoplosthetus mediterraneus || Gardłosz ||
 Macrouridae other than Coryphaenoides rupestris and Macrourus berglax || Buławikowate poza buławikiem czarnym i buławikiem siwym ||
 Nesiarchus nasutus || brak polskiej nazwy ||
 Notocanthus chemnitzii || brak polskiej nazwy ||
 Raja fyllae Raja hyperborea Raja nidarosiensus || Raja listnik Raja arktyczna Raja czarnobrzucha ||
 Trachyscorpia cristulata || brak polskiej nazwy ||
Sekcja 2: gatunki dodatkowo regulowane
przez NEACF
 Brosme brosme || Brosma ||
 Conger conger || Konger ||
 Lepidopus caudatus || Pałasz ogoniasty ||
 Lycodes esmarkii || brak polskiej nazwy ||
 Molva molva || Molwa ||
 Sebastes viviparus || Karmazynek ||
Załącznik II
Szczegółowe wymogi dotyczące gromadzenia i sprawozdawczości
danych, o których mowa w art. 18 ust. 4
1.           Państwa
członkowskie dopilnowują, aby dane gromadzone dla obszaru, który
obejmuje zarówno wody Unii jak i wody międzynarodowe, były
następnie dzielone tak, aby odnosiły się osobno do wód Unii albo
do wód międzynarodowych.
2.           Jeżeli działanie w
metier połowów głębinowych pokrywa się z działaniem w
innym metier na tym samym obszarze, gromadzenie danych dotyczących tego
pierwszego działania należy prowadzić osobno w stosunku do
gromadzenia danych dotyczących drugiego działania.
3.           We wszystkich metier
połowów głębinowych pobiera się próby odrzutów. Strategia
pobierania prób w przypadku wyładunków i odrzutów obejmuje wszystkie
gatunki wymienione w załączniku I jak również gatunki
należące do ekosystemu dna morskiego, takie jak korale
głębinowe, gąbki lub inne organizmy należące do tego
samego ekosystemu.
4.           Jeżeli odpowiedni
wieloletni plan gromadzenia danych wymaga gromadzenia danych dotyczących
nakładu połowowego w ujęciu godzin poławiania włokami
oraz czasu zanurzenia narzędzi biernych, państwo członkowskie
gromadzi i jest gotowe przedstawić – wraz z takimi danymi dotyczącymi
nakładu połowowego – następujące dane dodatkowe:
a)      położenie geograficzne
działań połowowych w podziale na poszczególne zaciągi, na
podstawie danych z systemu monitorowania statków przekazywanych przez statek do
centrum monitorowania rybołówstwa;
b)      głębokości połowu, na
których stosuje się narzędzia, w przypadku gdy statek podlega
sprawozdawczości za pomocą elektronicznego dziennika połowowego.
Kapitan statku musi zgłosić głębokość połowu
zgodnie ze standardowym formatem sprawozdawczości.
[1]               Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w
sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, Dz.U. L 206
z 22.7.1992, s. 7.
[2]               Rozporządzenie (WE) nr 1288/2009,
Dz.U. L 347 z 24.12.2009, s. 6.
[3]               A/RES/61/105 z dnia 8 grudnia 2006 r. –
Zrównoważone rybołówstwo, między innymi dzięki zawartemu w
1995 r. Porozumieniu w sprawie wykonania postanowień Konwencji
Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących
się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i
zasobami rybnymi masowo migrującymi, a także powiązanym
instrumentom.
[4]                http://cordis.europa.eu/fetch?CALLER=FP7_PROJ_ES&ACTION=D&DOC=19&CAT=PROJ&QUERY=01308a670983:f6dc:57618e7e&RCN=90982
[5]               Zob. dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej,
dyrektywa 2008/56/WE, Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19.
[6]               COM(2007) 30 wersja ostateczna.
[7]               Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 199/2008.
[8]               Dz.U. L […] z […], s. […].
[9]               Dz.U. L […] z […], s. […].
[10]             Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59.
[11]             Dz.U. L 351 z 28.12.2002, s. 6.
[12]             COM(2007) 30 wersja ostateczna.
[13]             Dz.U. L 347 z 24.12.2009, s. 6.
[14]             Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.
[15]             Dz.U. L 201 z 30.7.2008, s. 8.
[16]             Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 1.
[17]             Dz.U. L 60 z 5.3.2008, s. 1.


title: Wniosek rozporządzenie Rady w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty na likwidację bloków I-IV elektrowni jądrowej Kozłoduj w Bułgarii „Program Kozłoduj” SEK(2009)1431

text:
Ważna informacja prawna

|

52009PC0581

Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty na likwidację bloków I-IV elektrowni jądrowej Kozłoduj w Bułgarii  „Program Kozłoduj”

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 27.10.2009KOM(2009)581 wersja ostateczna2009/0172 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYw sprawie pomocy finansowej Wspólnoty na likwidację bloków I-IV elektrowni jądrowej Kozłoduj w Bułgarii „Program Kozłoduj”SEK(2009)1431UZASADNIENIE1. WprowadzenieLikwidacja instalacji jądrowej jest ostatnim etapem okresu jej eksploatacji, wymagającym długoterminowego planowania finansowego. W praktyce likwidacja rozpoczyna się z chwilą ostatecznego zamknięcia danej instalacji jądrowej w celu wyłączenia jej spod kontroli regulacyjnej i zniesienia wymogów ochrony radiologicznej, którym podlegała w trakcie funkcjonowania. Likwidacja trwa do momentu pełnej rekultywacji terenu i całkowitego zabezpieczenia odpadów radioaktywnych oraz wypalonego paliwa. W rezultacie działania likwidacyjne obejmują bardzo długi okres czasu.W przypadku ostatecznego zamknięcia elektrowni jądrowej przed upływem pierwotnie zakładanego okresu eksploatacji konieczne jest rozwiązanie problemu powstającej w konsekwencji utraty zdolności wytwórczych sektora energetycznego, np. poprzez podtrzymanie zdolności wytwórczych w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw oraz poprawę efektywności energetycznej w różnych sektorach.Litwa, Słowacja i Bułgaria otrzymują pomoc finansową Wspólnoty jako wyraz solidarności w ramach wsparcia dla starań państw członkowskich zmierzających do realizacji zobowiązań dotyczących zamknięcia reaktorów jądrowych pierwszej generacji. Wsparcie dla Bułgarii kończy się w roku 2009, a w przypadku Litwy i Słowacji jest kontynuowane do roku 2013. W celu zapewnienia równego traktowania wnioskowane przedłużenie okresu wsparcia dla Bułgarii obejmuje lata 2010–2013.Bułgaria składa wnioski o dodatkowe środki od roku 2005 (posiedzenie Rady Europejskiej w dniu 16 grudnia 2005 r.). Strategiczne uzasadnienie zostało przedstawione Komisji w 2009 r.2. Sytuacja w BułgariiW celu zapewnienia bezpiecznej likwidacji instalacji jądrowych i związanego z nią gospodarowania odpadami istotne jest posiadanie odpowiednich zasobów finansowych, zarządzanych w sposób przejrzysty i dostępnych w czasie, gdy mają zostać wykorzystane. Państwa członkowskie Unii Europejskiej posługujące się energią jądrową na potrzeby produkcji elektryczności wprowadziły systemy, różniące się między poszczególnymi państwami członkowskimi, w celu zapewnienia dostępności funduszy niezbędnych dla operacji likwidacji instalacji jądrowych.Bułgaria wprowadziła taki system stosunkowo niedawno w ramach realizacji zobowiązań zaciągniętych obecnie oraz stanowiących dziedzictwo przeszłości. Inne państwa członkowskie, które odziedziczyły elektrownie jądrowe po poprzednim ustroju, w dalszym ciągu je eksploatują, i są w stanie zgromadzić niezbędne środki. Elektrownie jądrowe na terenie Bułgarii zostały jednak poddane wcześniejszemu zamknięciu (zob. poniżej). W efekcie Bułgaria nie dysponowała czasem koniecznym do zebrania środków własnych w kwocie wystarczającej do pokrycia całkowitego kosztu likwidacji elektrowni jądrowych.Sytuacja taka wymagała reakcji wynikającej z solidarności Wspólnoty: kraj posiada reaktory jądrowe, dla których zobowiązania do wcześniejszego zamknięcia wynegocjowano w ramach procesu rozszerzenia i zawarto w Akcie przystąpienia, który wszedł w życie 1 stycznia 2007 r.3. Zobowiązanie do wcześniejszego zamknięcia elektrowni i jego skutki finansoweW czasie negocjacji akcesyjnych Bułgaria zobowiązała się do zamknięcia bloków I i II elektrowni jądrowej Kozłoduj w terminie do 31 grudnia 2002 r. oraz bloków III i IV w terminie do 31 grudnia 2006 r. (wszystkie bloki to reaktory typu VVER 440/230). Zobowiązania dotyczące zamknięcia i późniejszej likwidacji zostały zawarte w art. 30 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej („Akt przystąpienia z 2005 r.”).Akt przystąpienia przewiduje między innymi wsparcie wspólnotowe w ramach Programu Kozłoduj w kwocie 210 mln EUR rozłożonej na lata 2007–2009. Wsparcie to umożliwiło niezakłóconą kontynuację przedakcesyjnego wsparcia w ramach programu PHARE, gdzie dla Bułgarii przeznaczono kwotę 340 mln EUR, wypłacaną do roku 2006. Wsparcie na lata 2007–2009 realizowane jest jako wkład UE w administrowane przez Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR) Międzynarodowe Fundusze Wspierania Likwidacji Elektrowni Jądrowej Kozłoduj (KIDSF), finansowane w głównej mierze ze środków wspólnotowych.Do chwili obecnej wszystkie cztery bloki zostały zamknięte, a z wszystkich czterech reaktorów usunięto paliwo. Pierwotnie, w 2001 r., przyjęto „strategię odroczonego demontażu”. Następnie, po dokonaniu oceny strategii, w 2006 r. rząd bułgarski podjął decyzję o przyjęciu „strategii natychmiastowego demontażu”. Jest ona zgodna z międzynarodowymi zaleceniami i pozwala na przyspieszoną realizację procesu likwidacji w celu zachowania dostępnego know-how załogi zakładu oraz wykorzystania go do działań likwidacyjnych, zmniejszając tym samym społeczne konsekwencje zamknięcia. Następstwem zmiany strategii likwidacji jest konieczność wcześniejszej dostępności finansowania. Bułgaria wnioskuje o takie finansowanie od roku 2005.Wsparcie dla Bułgarii podlegało dotychczas postanowieniom Traktatu przystąpienia. W czasie negocjacji dotyczących perspektyw finansowych Bułgaria nie była państwem członkowskim UE. Strategiczna decyzja Bułgarii w sprawie wdrożenia natychmiastowego demontażu została podjęta dość późno. Z tego względu w perspektywie finansowej na lata 2007–2013 nie uwzględniono przedłużenia pomocy finansowej dla Bułgarii. Podczas posiedzenia Rady w 2005 r. Bułgaria wystąpiła z wnioskiem o dalsze finansowanie. Uzgodniono, iż kwestia ta zostanie uwzględniona w ramach zmiany perspektyw finansowych. Istotne jest jednak zapewnienie przez odpowiedni okres dostępności płynnego finansowania, aby zapobiec ryzyku utraty dostępu do wiedzy specjalistycznej na miejscu i nie zagrozić bezpieczeństwu demontażu.Pomoc finansowa Wspólnoty zapewnia wsparcie na potrzeby likwidacji elektrowni jądrowej, w tym także projektów dotyczących gospodarowania odpadami po demontażu i wypalonym paliwem oraz ich bezpiecznego składowania. Pomoc wspólnotowa obejmuje również działania realizowane w sektorze energetycznym w celu złagodzenia konsekwencji wcześniejszego zamknięcia zakładów. Do działań takich należy np. zastępowanie zdolności wytwórczych oraz działania związane z bezpieczeństwem dostaw lub zwiększaniem efektywności energetycznej w różnych sektorach publicznych i prywatnych.4. Aktualny stan pomocy wspólnotowejWedług stanu na koniec 2008 r. umowy w sprawie udostępniania środków finansowych do KIDSF obejmowały łączną kwotę 525 mln EUR, w tym 490 mln EUR ze środków unijnych. W 2009 r. UE udostępni KIDSF dodatkową kwotę 77,5 mln EUR. Z kwoty dotychczasowego wkładu sumę 513 mln EUR wyasygnował EBRD w formie umów w sprawie przyznania dotacji. Na projekty likwidacyjne przeznaczono łącznie 253 mln EUR, w tym 76 mln EUR na projekty gospodarowania odpadami i 259 mln EUR na projekty energetyczne. Do końca roku 2009 pozostaje obecnie kwota 89,5 mln EUR, przeznaczona na dodatkowe umowy dotacji w ramach KIDSF. Łączna wysokość wpłat faktycznie otrzymanych przez KIDSF wynosi 383 mln EUR.Wsparcie zapewniane do roku 2009 dotyczyło przede wszystkim działań przygotowujących likwidację. Przy wykorzystaniu środków wspólnotowych osiągnięto dobre rezultaty. Postęp likwidacji można zobrazować w oparciu o wykaz głównych projektów globalnych będących aktualnie w realizacji:- składowisko wypalonego paliwa;- pomiary laboratoryjne i pełnozakresowe pomiary radiologiczne materiałów z bloków I-IV;- przygotowanie infrastruktury likwidacyjnej, w tym wydzielenie i zabezpieczenie terenu oraz zapewnienie radiologicznej kontroli dostępu;- przetwarzanie i kondycjonowanie opadów;- narzędzia do demontażu, warsztaty dla potrzeb fragmentacji i dekontaminacji;- centra przechowywania produktów rozpadu, odpadów niskoaktywnych i odpadów konwencjonalnych na terenie;- transport odpadów na terenie i urządzenia przetwarzające;- ocena wpływu projektów gospodarowania odpadami na środowisko;- kompleksowe pomiary materiałów o dopuszczalnym poziomie radioaktywności;- sprawozdania z analizy ryzyka działań likwidacyjnych;- zarządzanie projektami.Działania łagodzące konsekwencje w sektorze energetycznym realizowane do roku 2009 koncentrowały się na priorytetach z zakresu poprawy poziomu efektywności energetycznej przemysłu i gospodarstw domowych oraz pomocy w zwiększeniu stopnia wykorzystania odnawialnych źródeł energii. Odnośne projekty szybkiego startu przyniosły znaczne oszczędności energii i poważną redukcję poziomu emisji CO2. Do czerwca 2008 r. poziom emisji zmniejszył się o 1,2 mln ton CO2 rocznie, a oszczędności energii elektrycznej sięgnęły poziomu 1,5 mln MWh rocznie, co odpowiada 242 MW mocy zainstalowanej.5. Rozszerzenie wsparcia finansowegoGłównym celem niniejszego wniosku jest rozszerzenie wsparcia dla Bułgarii jako pomocy i gwarancji bezpiecznego utrzymania i likwidacji bloków I-IV elektrowni jądrowej Kozodój. Celem szczegółowym jest uzyskanie postępów w realizacji zatwierdzonego planu likwidacji. Obejmuje on bezpieczne utrzymanie, faktyczna fizyczną likwidację oraz demontaż elektrowni jądrowej – bloków I-IV – i zagospodarowanie odpadów. Jednocześnie przewiduje on podjęcie starań w celu złagodzenia społecznych/ekonomicznych skutków wcześniejszego zamknięcia poprzez utrzymanie ciągłości zatrudnienia załogi zamkniętej elektrowni jądrowej. Ma to istotne znaczenie dla zapewnienia odpowiednio wysokiego standardu bezpieczeństwa po zamknięciu. W ramach programu niejądrowego konieczne jest zapewnienie bezpieczeństwa dostaw po zamknięciu, a także odpowiedniej zastępczej zdolności wytwórczej w miejsce zdolności wytwórczej zamkniętej instalacji.Jak wspomniano powyżej, przed odziedziczeniem przez Bułgarię elektrowni jądrowej nie odłożono środków na jej przyszłą likwidację. Wcześniejsze zamknięcie zakładu na podstawie Traktatu przystąpienia uniemożliwiło Bułgarii zgromadzenie niezbędnych środków. Zmiana strategii w celu zwiększenia wydajności i skuteczności programu likwidacji wymaga stałej dostępności środków po roku 2009.Kontynuacja wsparcia finansowego ma istotne znaczenie dla utrzymania odpowiednich standardów bezpieczeństwa. Zagrożeniem dla bezpieczeństwa mogłaby być utrata dostępu do niezbędnej wiedzy specjalistycznej, podczas gdy do najlepszej międzynarodowej praktyki należy szerokie wykorzystanie własnego personelu – tu, w przypadku braku dostępności w nadchodzących latach odpowiednich środków finansowych na utrzymanie takiej wiedzy specjalistycznej i realizację prac demontażowych, ryzyko jest oczywiste.Bułgaria może pochwalić się znakomitymi osiągnięciami w zakresie wykorzystania środków na likwidację wypłaconych do 2009 r. W celu spełnienia powyższych celów oraz ze względu na zdolność absorpcyjną ocenianą w świetle bieżącej pomocy, Bułgaria otrzyma dodatkowy wkład wspólnotowy w wysokości 300 mln EUR, który pozwoli jej na realizację likwidacji i złagodzenie konsekwencji wcześniejszego zamknięcia. Rozszerzenie wsparcia finansowego ma oczywiście związek ze strategią natychmiastowego demontażu wszystkich czterech bloków.Niniejszy wniosek w sprawie rozporządzenia ma na celu wprowadzenie ram prawnych umożliwiających udzielanie wsparcia wspólnotowego począwszy od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2013 r.5.1. Zakres wsparcia finansowegoStrategiczne uzasadnienie zostało przedstawione Komisji w 2009 r. Dokument ten został poddany szczegółowej analizie przez służby Komisji.5.1.1. Likwidacja:Likwidacja powinna być priorytetem rozszerzenia pomocy finansowej Wspólnoty dla Bułgarii. Przygotowania do likwidacji postępują z dobrym skutkiem przy wykorzystaniu środków wspólnotowych udostępnionych do roku 2009. W celu zakończenia etapu przygotowawczego i rozpoczęcia właściwych czynności demontażowych konieczne jest, ze względu na zakres tych działań, dalsze wsparcie finansowe na lata 2010–2013.Niezakłócona kontynuacja likwidacji ma istotne znaczenia dla zapewnienia zatwierdzonych poziomów bezpieczeństwa, utrzymania dostępnej w zakładzie wiedzy specjalistycznej oraz uniknięcia problemów społeczno-ekonomicznych w związku ze zwiększeniem poziomu bezrobocia (obecnie w pracach likwidacyjnych uczestniczy 715 pracowników).Rozszerzenie wsparcia finansowego zapewni kontynuację bezpiecznej likwidacji. Wsparciem objęte zostaną następujące elementy:1.  Zarządzanie projektami, prace inżynierskie i pomoc techniczna jako wsparcie dla realizacji programu likwidacyjnego.2.  Wypłata wynagrodzeń dla 715 specjalistów z elektrowni Kozłoduj (obsługa, utrzymanie, wsparcie techniczne, zarządzanie projektami) zatrudnionych na miejscu przy likwidacji bloków I-IV. Aktywne zaangażowanie załogi elektrowni zmniejsza konieczny udział organizacji zewnętrznych i wydatnie przyczynia się do zmniejszenia kosztów likwidacji.3.  Wkład w budowę krajowej instalacji do unieszkodliwiania odpadów radioaktywnych, która ma istotne znaczenie dla realizacji programu likwidacji.4.  Infrastruktura obiektu i utylizacja odpadów podemontażowych, w tym dodatkowe środki na projekty będące obecnie w fazie przetargowej.5.1.2. Środki łagodzące w sektorze energetycznymW oparciu o aktualny stan rzeczy i realne potrzeby, nastąpi zmiana priorytetów w sektorze niejądrowym w celu skoncentrowania działań na kluczowych kwestiach związanych z poprawą stanu bezpieczeństwa i pewności dostaw energii, dywersyfikacji konsumpcji energii, efektywności energetycznej i redukcji emisji dwutlenku węgla .Realizacja powyższych priorytetów w ramach przyszłych działań łagodzących konsekwencje wcześniejszego zamknięcia wymaga intensywnych starań w celu zapewnienia odbudowy, działań w dziedzinie efektywności energetycznej oraz modernizacji i dywersyfikacji sektorów energetycznych. Priorytety te zostały odzwierciedlone w strategii energetycznej Bułgarii opracowanej w listopadzie 2008 r. w związku z powstaniem nowej europejskiej polityki energetycznej.6. Wprowadzenie w życieDla potrzeb finansowania międzynarodowych programów wsparcia likwidacji instalacji jądrowych w ramach perspektywy finansowej na lata 2007–2013, a w konkretnym przypadku Bułgarii do roku 2009, wykorzystywana jest stworzona w tym celu specjalna linia budżetowa 060505. Za pośrednictwem tej linii budżetowej powinna również być świadczona pomoc finansowa dla Bułgarii na lata 2010–2013. Dodatkowa kwota 300 mln EUR powinna więc być udostępniania dla linii budżetowej 060505.Kontynuacja obecnej ścieżki wdrożeniowej pomocy finansowej Wspólnoty prowadziłaby do dodatkowego wkładu wspólnotowego na rzecz KIDSF, udzielanego za pośrednictwem EBOR.Szczegółowe procedury wprowadzenia w życie dodatkowego wsparcia dla Bułgarii na lata 2010–2013 należy uzgodnić z procedurami wsparcia na rzecz Litwy i Słowacji. Wprowadzone zostaną stosowne zmiany do decyzji Komisji w sprawie procedur (C(2007)5538).Tak jak w ramach dotychczasowego wsparcia, wsparcie dodatkowe zostanie udzielone w oparciu o coroczną decyzję Komisji w sprawie finansowania ustalającą kwotę rocznego wkładu oraz cele wykorzystania środków określone w corocznej aktualizacji scalonego dokumentu programowego stanowiącego załącznik do decyzji Komisji w sprawie finansowania.7. Podstawa prawnaW przypadku Bułgarii, art. 30 Aktu przystąpienia z 2005 r. dotyczy jedynie lat 2007–2009. Akt nie przewiduje szczególnej podstawy prawnej dla kontynuacji wsparcia dla Bułgarii po roku 2009, jaką określono w przypadku Litwy. Traktat akcesyjny oraz art. 30 Aktu przystąpienia nie mogą więc stanowić odpowiedniej podstawy prawnej dla udostępniania dalszych środków po roku 2009. Odpowiednią podstawę prawną zapewnia zatem art. 203 traktatu EWEA. Właśnie tę podstawę wykorzystano do udzielenia dodatkowego wsparcia wspólnotowego Republice Słowenii w ramach aktualnej perspektywy finansowej. Zgodnie z tym artykułem, „Jeżeli do osiągnięcia celu przewidzianego w niniejszym Traktacie niezbędne okażą się działania Wspólnoty, zaś niniejszy Traktat nie przewiduje w tej kwestii niezbędnych uprawnień, Rada podejmuje odpowiednie środki, działając jednogłośnie na wniosek Komisji i po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego”.8. WniosekFinansowanie likwidacji instalacji nuklearnych objętych zobowiązaniem do wcześniejszego zamknięcia było bardzo istotnym tematem podczas negocjacji przedakcesyjnych z Bułgarią. Bułgaria zgodziła się zamknąć cztery bloki elektrowni Kozłoduj. Unia Europejska ze swej strony wyraziła swoją solidarność poprzez przyznanie pomocy finansowej na potrzeby likwidacji. Unia wypełniła już swoje zobowiązania na lata 2007–2009. Jak pokazały niedawno faktyczne potrzeby i konsekwencje wcześniejszego zamknięcia bloków w Kozłoduju, zaistniała jednak konieczność ustanowienia instrumentów dla zapewnienia Bułgarii wsparcia na dalszym etapie aktualnych perspektyw finansowych na lata 2010–2013. O takie dodatkowe wsparcie Bułgaria wnioskuje od 2005 r.Biorąc pod uwagę to, co zostało wcześniej powiedziane, Rada proszona jest o przyjęcie wniosku w sprawie rozporządzenia znajdującego się w załączniku.2009/0172 (CNS)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYw sprawie pomocy finansowej Wspólnoty na likwidację bloków I-IV elektrowni jądrowej Kozłoduj w Bułgarii „Program Kozłoduj”RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,uwzględniając wniosek Bułgarii o dalsze finansowanie,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Bułgaria zobowiązała się do zamknięcia bloków I i II oraz bloków III i IV elektrowni jądrowej Kozłoduj w terminie, odpowiednio, do 31 grudnia 2002 r. i 31 grudnia 2006 r. oraz, w dalszej kolejności, do ich likwidacji. Unia Europejska wyraziła gotowość do kontynuowania pomocy finansowej do roku 2009 jako rozszerzenie pomocy przedakcesyjnej zaplanowanej w ramach programu Phare jako wsparcia dla działań Bułgarii w zakresie likwidacji instalacji jądrowych.(2) Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej z 2005 r., a w szczególności art. 30 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, ustanowiły w związku z zobowiązaniem Bułgarii do zamknięcia bloku III i bloku IV elektrowni jądrowej Kozłoduj program pomocowy (zwany dalej „Programem Kozłoduj”) z budżetem na lata 2007–2009 wynoszącym 210 mln EUR.(3) Kilka lat temu zostały wprowadzone międzynarodowe fundusze wspierania likwidacji elektrowni jądrowych administrowane przez Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR). Fundusze te są finansowane przede wszystkim ze środków wspólnotowych.(4) Unia uznaje starania i dobre rezultaty Bułgarii uzyskane w trakcie etapu przygotowania likwidacji w ramach Programu Kozłoduj przy wykorzystaniu środków finansowych udostępnianych do roku 2009 oraz konieczność dalszego wsparcia finansowego po roku 2009 w celu kontynuowania postępów właściwych czynności demontażowych.(5) Równie istotne jest wykorzystanie własnych zasobów elektrowni jądrowej Kozłoduj z uwagi na fakt, iż wpływa to na dostępność niezbędnej wiedzy specjalistycznej, a jednocześnie łagodzi społeczne i ekonomiczne skutki wcześniejszego zamknięcia poprzez ciągłość zatrudnienia załogi zamkniętej elektrowni. Kontynuacja wsparcia finansowego jest zatem istotna dla utrzymania wymaganego standardu bezpieczeństwa.(6) Unia uznaje również konieczność wsparcia finansowego w celu uzyskania dalszych postępów w realizacji środków łagodzących w sektorze energetycznym ze względu na zakres utraty zdolności wytwórczej na skutek zamknięcia bloków jądrowych oraz jej wpływ na bezpieczeństwo dostaw w regionie.(7) W związku z tym w budżecie ogólnym Unii Europejskiej powinna zostać przewidziana kwota 300 milionów EUR na finansowanie likwidacji elektrowni jądrowej Kozłoduj w latach 2010–2013.(8) Środki finansowe z budżetu ogólnego Unii Europejskiej przyznane na likwidację nie powinny prowadzić do zakłóceń konkurencji wobec zakładów energetycznych na unijnym rynku energii. Te środki finansowe powinny być również wykorzystane do finansowania działań zgodnie z dorobkiem prawnym Wspólnot w celu zrekompensowania utraty zdolności wytwórczych.(9) Pomoc finansowa powinna być nadal udostępniana jako wkład Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu Wspierania Likwidacji Elektrowni Kozłoduj zarządzanego przez EBOR.(10) Zadania EBOR obejmują zarządzanie środkami publicznymi przyznanymi na programy likwidacji elektrowni jądrowych, a także monitorowanie zarządzania finansowego tymi programami w celu optymalizacji wykorzystywania funduszy publicznych. Ponadto EBOR wykonuje zadania budżetowe powierzone mu przez Komisję, zgodnie z wymogami art. 53d rozporządzenia finansowego.(11) W celu zagwarantowania jak największej skuteczności działania likwidacja elektrowni jądrowej Kozłoduj powinna być przeprowadzona z wykorzystaniem najlepszej dostępnej fachowej wiedzy technicznej oraz z należytym uwzględnieniem charakteru i specyfikacji technicznych bloków, które zostaną zamknięte.(12) Likwidacja elektrowni jądrowej Kozłoduj przeprowadzona zostanie zgodnie z prawodawstwem w dziedzinie środowiska, w szczególności z dyrektywą Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne[1].(13) Finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami[2] zamieszczana jest w niniejszym rozporządzeniu na cały okres trwania Programu Kozłoduj, bez naruszania w ten sposób kompetencji władzy budżetowej, określonych Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.(14) W związku z przyjęciem środków koniecznych do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja powinna być wspomagana przez komitet utworzony na mocy art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (EURATOM) nr 549/2007[3],PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1Niniejsze rozporządzenie ustanawia program określający szczegółowe zasady realizacji wkładu finansowego Wspólnoty dotyczącego likwidacji bloków I-IV elektrowni jądrowej Kozłoduj oraz konsekwencji ich zamknięcia w Bułgarii (zwany dalej „Programem Kozłoduj”).Artykuł 2Wkład wspólnotowy do Programu Kozłoduj przyznawany jest w celu udzielenia wsparcia finansowego na rzecz środków związanych z likwidacją elektrowni jądrowej Kozłoduj, środków mających na celu rewitalizację środowiska z poszanowaniem wspólnotowego dorobku prawnego oraz na rzecz modernizacji konwencjonalnych zdolności wytwórczych w celu zastąpienia zdolności wytwórczych czterech reaktorów elektrowni jądrowej Kozłoduj, a także innych środków wynikających z decyzji o zamknięciu i likwidacji tej elektrowni, przyczyniających się do niezbędnej restrukturyzacji, rewitalizacji środowiska oraz modernizacji sektorów produkcji, przesyłu i dystrybucji energii w Bułgarii, a także poprawy bezpieczeństwa dostaw energii i efektywności energetycznej w Bułgarii.Artykuł 31. Finansowa kwota referencyjna konieczna do wdrożenia Programu Kozłoduj w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 300 mln EUR.2. Dostępne roczne środki w granicach ram finansowych zatwierdzane są przez władzę budżetową.3. W okresie między 1 stycznia 2010 r. a 31 grudnia 2013 r. kwota środków przyznanych na Program Kozłoduj może ulec korekcie w celu uwzględnienia postępów odnotowanych we wdrażaniu programu i zapewnienia tak, aby planowanie i przyznawanie środków oparte było na rzeczywistych potrzebach finansowych i możliwościach ich wykorzystania.Artykuł 4W nawiązaniu do szczegółowych postanowień aktów przystąpienia określony wkład finansowy w przypadku niektórych środków może wynieść do 100% łącznych wydatków. Należy zatem podjąć wszelkie wysiłki w celu kontynuowania praktyki współfinansowania ustanowionej w ramach pomocy przedakcesyjnej i udzielanego w latach 2007–2009 wsparcia działań likwidacyjnych podejmowanych przez Bułgarię oraz, w stosownych przypadkach, w celu przyciągania innych źródeł współfinansowania.Artykuł 51. Pomoc finansowa na potrzeby środków realizowanych w ramach Programu Kozłoduj udostępniana jest jako wkład Wspólnoty w zarządzany przez EBOR Międzynarodowy Fundusz Wspierania Likwidacji Elektrowni Jądrowej Kozłoduj, zgodnie z art. 53d rozporządzenia finansowego.2. Środki realizowane w ramach Programu Kozłoduj przyjmowane są zgodnie z art. 8 ust. 2.Artykuł 61. Komisja, działając bezpośrednio za pośrednictwem swoich urzędników lub za pośrednictwem jakiejkolwiek innej odpowiedniej instytucji zewnętrznej, którą wybierze, może przeprowadzać audyty dotyczące wykorzystania subwencji. Audyty takie mogą być przeprowadzane przez cały okres obowiązywania umowy między Wspólnotą a EBOR w sprawie udostępniania przez Wspólnotę środków finansowych do Międzynarodowego Funduszu Wspierania Likwidacji Elektrowni Kozłoduj oraz przez okres pięciu lat od daty płatności salda. W stosownych przypadkach wyniki audytu mogą skłonić Komisję do podjęcia decyzji o odzyskaniu środków.2. Pracownikom Komisji oraz osobom trzecim upoważnionym przez Komisję należy zapewnić odpowiednie konieczne do przeprowadzenia takich audytów uprawnienia dostępu, w szczególności do biur beneficjenta, a także do wszelkich niezbędnych informacji, w tym również informacji w formacie elektronicznym.Trybunał Obrachunkowy korzysta z takich samych praw jak Komisja, w szczególności w zakresie uprawnień dostępu.Ponadto w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot przed nadużyciami finansowymi i innym nieprawidłowościami Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może przeprowadzać kontrole na miejscu oraz inspekcje w ramach Programu Kozłoduj zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami[4].3. W odniesieniu do działań wspólnotowych finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia termin „nieprawidłowość” zdefiniowany w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich[5] jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, w związku z nieuzasadnionym wydatkiem, ewentualnie z budżetem zarządzanym przez inne organizacje międzynarodowe występujące w imieniu Wspólnot.4. Umowy między Wspólnotą a EBOR w sprawie udostępnienia wspólnotowych środków finansowych Międzynarodowemu Funduszowi Wspierania Likwidacji Elektrowni Kozłoduj określają właściwe środki służące ochronie interesów finansowych Wspólnoty przed nadużyciami, korupcją i innymi nieprawidłowościami oraz umożliwiają Komisji, OLAF-owi i Trybunałowi Obrachunkowemu przeprowadzanie kontroli na miejscu.Artykuł 7Komisja zapewnia wprowadzenie w życie niniejszego rozporządzenia i systematycznie sporządza sprawozdania dla Parlamentu Europejskiego i Rady. Dokonuje również przeglądu śródokresowego zgodnie z art. 3 ust. 3.Artykuł 81. Komisja jest wspierana przez komitet utworzony na mocy art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (Euratom) nr 549/2007.2. W przypadku odwołań do niniejszego ustępu zastosowanie ma procedura określona w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (Euratom) nr 549/2007.Artykuł 9Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyAndris PIEBALGS Członek KomisjiOCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI1. TYTUŁ WNIOSKU:„Program Kozłoduj” dotyczący likwidacji elektrowni jądrowej Kozłoduj (Bułgaria)2. STRUKTURA ABM/ABB (ZARZĄDZANIE/STRUKTURA BUDŻETU WG DZIEDZIN)Dziedzina/dziedziny polityki, których dotyczy wniosek, i powiązane działanie/działania:Transport i energia0605 Energia jądrowa3. POZYCJE W BUDŻECIE3.1 Pozycje w budżecie (pozycje operacyjne i powiązane pozycje pomocy technicznej i administracyjnej (dawniej pozycje BA)), wraz z treścią:060505 Bezpieczeństwo jądrowe – Środki przejściowe (Likwidacja)3.2 Czas trwania działania i wpływu finansowego:2010–20133.3 Informacje budżetowe ( w razie potrzeby należy dodać rubryki):Pozycja w budżecie | Rodzaj wydatków | Nowe | Wkład EFTA | Wkład krajów ubiegających się o członkostwo | Dział w perspektywie finansowej |060505 | Nieobowiązkowe | Zróżnicowane[6] | Brak | Brak | Brak | 1a |4. ZESTAWIENIE ZASOBÓW4.1 Zasoby finansowe4.1.1. Zestawienie środków na zobowiązania (CA) i środków na płatności (PA)mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Zasoby ludzkie ogółem | 2.5 | 2.5 | 2.5 | 2.5 | 0 | 0 |5. OPIS I CELEInformacje szczegółowe na temat kontekstu należy przedstawić w pkt. „Uzasadnienie”. Niniejsza część oceny skutków finansowych regulacji powinna zawierać następujące szczegółowe informacje uzupełniające:5.1. Potrzeba, która ma zostać zaspokojona w perspektywie krótko- lub długoterminowejW czasie negocjacji akcesyjnych Bułgaria zobowiązała się do zamknięcia bloków I i II elektrowni jądrowej Kozłoduj w 2002 r. oraz bloków III i IV w terminie do dnia 31 grudnia 2006 r. Zobowiązania dotyczące zamknięcia zostały zawarte w protokole do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej.Należy jeszcze raz podkreślić, że pomoc obejmuje proces likwidacji oraz jego niejądrowe konsekwencje.Według analizy sfinansowanej w ramach programu Phare (przeprowadzonej przez konsorcjum EDF/Framatome i potwierdzonej przez inne analizy międzynarodowe) szacunkowy koszt likwidacji bloków I-IV elektrowni jądrowej Kozłoduj (typ VVER 440/230) wynosi ok. 710 mln EUR (wg cen z 2000 r.) dla wszystkich działań, włącznie z utylizacją odpadów, a z pominięciem ostatecznego unieszkodliwienia wypalonego paliwa. Dane liczbowe prezentowane przez władze bułgarskie były zawsze wyższe. W związku z likwidacją należy doliczyć koszt niejądrowy (np. koszt zastąpienia zdolności wytwórczych i środków związanych z bezpieczeństwem dostaw).Ze względu na znaczną kwotę finansowania, jakiego wymaga likwidacja tych instalacji, Unia Europejska podziela pogląd, że w okresie objętym perspektywą finansową środków konieczne jest zapewnienie odpowiedniej kwoty ogólnej przyznawanych środków, zaś programowanie tych zasobów powinno odbywać się zgodnie z faktycznym zapotrzebowaniem na płatności oraz faktyczną zdolnością absorpcyjną.5.2. Wartość dodana z tytułu zaangażowania Wspólnoty i spójność wniosku z innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia.Finansowanie likwidacji instalacji jądrowych objętych zobowiązaniami do wcześniejszego zamknięcia było bardzo istotnym punktem rozmów w sprawie rozszerzenia Unii Europejskiej. Zainteresowane państwa wyraziły zgodę na zamknięcie niektórych reaktorów. Unia Europejska ze swej strony wyraziła swoją solidarność poprzez przyznanie pomocy finansowej na potrzeby likwidacji. Unia wypełniła już swoje zobowiązania na lata 2007–2009. Obecnie konieczne jest wdrożenie niezbędnych instrumentów, które umożliwią jej wykonanie zobowiązań w ramach perspektywy finansowej na lata 2010–2013.5.3. Cele, spodziewane wyniki oraz wskaźniki związane z wnioskiem w kontekście ABM (zarządzania kosztami działań).Cel:Sfinansowanie likwidacji elektrowni jądrowej Kozłoduj – bloki I-IV – oraz środki energetyczne w związku z zamknięciem.Kredyty przyznane na Program Kozłoduj zostaną wykorzystane do sfinansowania różnych środków przewidzianych w art. 30 ust. 2 protokołu do Traktatu o przystąpieniu.Status priorytetowy przyznany zostanie właściwym pracom likwidacyjnym, co ma zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa jądrowego, a także środkom związanym z modernizacją zdolności wytwórczych energetyki konwencjonalnej, poprawie bezpieczeństwa energetycznego poprzez przyłączenie do sieci transeuropejskich oraz środkom mającym umożliwić załodze elektrowni utrzymanie wysokiego poziomu bezpieczeństwa eksploatacji zakładu w okresie poprzedzającym zamknięcie i w tracie likwidacji reaktorów.Wyniki:Zamknięcie reaktorów I-IV i rozpoczęcie likwidacji elektrowni.Wskaźnik:Wskaźniki monitoringu będą obejmować w szczególności:-  Faktyczne zamknięcie właściwych reaktorów w przewidzianym terminie, tj. reaktorów Kozłoduj I i II w terminie do dnia 31 grudnia 2002 r., a reaktorów Kozłoduj III i IV w terminie do dnia 31 grudnia 2006 r.-  Dostępność rocznych planów finansowania opracowanych w oparciu o sprawozdania z postępu prac-  Sporządzenie umów dotacji z EBOR-  Sporządzenie szczegółowych uzgodnień, włącznie z kosztorysami-  Regularną sprawozdawczość-  Rozpoczęcie likwidacji zgodnie z krajową strategią likwidacji5.4. Metoda realizacji (indykatywna)Poniżej należy wskazać przyjętą metodę (metody)[12] realizacji działania.( Zarządzanie scentralizowane( bezpośrednio przez Komisję( pośrednio przez:( agencje wykonawcze,( ustanowione przez Wspólnoty organy określone w art. 185 rozporządzenia finansowego,( krajowe organy sektora publicznego / organy pełniące misję służby publicznej.( Zarządzanie dzielone lub zdecentralizowane( z państwami członkowskimi( z krajami trzecimi( Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy wyszczególnić)Istotne uwagi: Kredyty mogą być udostępniane jako wkład wspólnotowy do międzynarodowego funduszu wspierania likwidacji elektrowni jądrowych administrowanego przez Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR).6. MONITOROWANIE I OCENA6.1. System monitorowaniaMonitoring dwa razy w roku.6.2 Ocena6.2.1. Ocena ex anteOcena ex ante została przeprowadzona przy wykorzystaniu środków własnych.6.2.2. Działania podjęte w wyniku oceny pośredniej/ex post (wnioski wyciągnięte z podobnych doświadczeń w przeszłości)Po ocenie pośredniej programów Ignalina i Bohunice opracowano strategię wdrażania programów likwidacyjnych.6.2.3. Warunki i częstotliwość przyszłych ocenOcena średniookresowa i ocena ex post.7. ŚRODKI ZWALCZANIA NADUŻYĆ FINANSOWYCHKomisja może przeprowadzić audyt wykorzystania dotacji bezpośrednio przy pomocy swojego własnego personelu albo przy pomocy właściwej, wybranej przez siebie, organizacji zewnętrznej. Audyty takie mogą być przeprowadzane w czasie obowiązywania umowy oraz przez okres pięciu lat od dnia wypłaty salda dotacji. W odpowiednim przypadku ustalenia audytu mogą prowadzić do podjęcia przez Komisję decyzji o odzyskaniu środków.Pracownikom Komisji oraz osobom trzecim upoważnionym przez Komisję należy zapewnić odpowiednie uprawnienia dostępu do biur beneficjenta i wszelkich informacji, w tym do informacji w formacie elektronicznym, konieczne do przeprowadzenia takich audytów.Trybunał Obrachunkowy korzysta z takich samych praw jak Komisja, w szczególności w zakresie uprawnień dostępu.Ponadto w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot przed nadużyciami finansowymi i innym nieprawidłowościami Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może przeprowadzać kontrole na miejscu oraz inspekcje w ramach niniejszego programu zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2185/96[13].W odniesieniu do działań wspólnotowych finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia termin „nieprawidłowość” określony w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego lub jakiekolwiek naruszenie zobowiązania umownego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkody w budżecie ogólnym Wspólnot Europejskich lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty Europejskie, w związku z nieuzasadnionym wydatkiem lub w budżetach zarządzanych przez inne organizacje międzynarodowe w imieniu Wspólnot Europejskich.Umowy między Wspólnotą a Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju w sprawie udostępnienia wspólnotowych środków finansowych międzynarodowemu funduszowi wspierania likwidacji elektrowni jądrowych określają właściwe środki służące ochronie interesów finansowych Wspólnoty przed nadużyciami, korupcją i innymi nieprawidłowościami oraz umożliwiają Komisji, OLAF-owi i Trybunałowi Obrachunkowemu przeprowadzanie kontroli na miejscu.8. SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE ZASOBÓW8.1. Cele wniosku z uwzględnieniem ich kosztu finansowegoŚrodki na zobowiązania w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 |Urzędnicy lub pracownicy zatrudnieni na czas określony[15] (XX 01 01) | A*/AD | 2 | 2 | 2 | 2 | 0 | 0 |B*, C*/AST | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0 | 0 |Pracownicy finansowani[16] w ramach art. XX 01 02 |Inni pracownicy finansowani[17] w ramach art. XX 01 04/05 |RAZEM | 2,5 | 2,5 | 2,5 | 2,5 | 0 | 0 |8.2.2. Opis zadań związanych z działaniemProgramowanie roczneRegularny monitoring8.2.3. Źródła zasobów ludzkich (stosunek pracy)(W przypadku określenia więcej niż jednego źródła należy podać liczbę stanowisk związanych z poszczególnym źródłami).( Stanowiska obecnie przypisane do zarządzania programem, które zostaną utrzymane lub przekształcone( Stanowiska wstępnie przyznane w ramach rocznej strategii politycznej/wstępnego projektu budżetu (APS/PDB) na rok n( Stanowiska, o które zostanie złożony wniosek w ramach następnej procedury APS/PDB( Przesunięcia w ramach zasobów danej jednostki organizacyjnej (przesunięcia wewnętrzne)( Stanowiska wymagane na rok n, które nie zostały przewidziane w APS/PDB w danym roku8.2.4. Inne wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej (XX 01 04/05 – Wydatki na administrację i zarządzanie)mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Pozycja w budżecie (nr i treść) | Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 i później | RAZEM |1. Pomoc techniczna i administracyjna (w tym powiązane koszty personelu) |Agencje wykonawcze[18] |Inna pomoc techniczna i administracyjna |- wewnętrzna |- zewnętrzna |Pomoc techniczna i administracyjna ogółem |8.2.5. Koszt finansowy zasobów ludzkich i powiązane koszty nieuwzględnione w kwocie referencyjnejmln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Rodzaj zasobów ludzkich | Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 i później |Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony (XX 01 01) | 0,305 | 0,305 | 0,305 | 0,305 | 0 | 0 |Pracownicy finansowani w ramach art. XX 01 02 (personel pomocniczy, oddelegowani eksperci krajowi (END), personel kontraktowy itp.) (należy określić pozycję w budżecie) |Koszt zasobów ludzkich i koszty powiązane (NIEUWZGLĘDNIONE w kwocie referencyjnej) ogółem | 0,305 | 0,305 | 0,305 | 0,305 | 0 | 0 |Kalkulacja – Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określonyW razie potrzeby należy odnieść się do pkt. 8.2.12, 5 etatu * 122 000 = 305 000Kalkulacja – Pracownicy finansowani w ramach art. XX 01 02W razie potrzeby należy odnieść się do pkt. 8.2.18.2.6. Inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnejmln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 i później | RAZEM |XX 01 02 11 01 – podróże służbowe | 0,0144 | 0,0144 | 0,0144 | 0,0144 | 0 | 0 | 0,058 |XX 01 02 11 02 – spotkania i konferencje |XX 01 02 11 03 – komitety[19] |XX 01 02 11 04 – badania i konsultacje |XX 01 02 11 05 – systemy informatyczne |2. Inne wydatki na zarządzanie ogółem (XX 01 02 11) |3. Inne wydatki o charakterze administracyjnym (należy wskazać jakie, odnosząc się do pozycji w budżecie) |Ogółem wydatki administracyjne inne niż wydatki na zasoby ludzkie i powiązane koszty (NIEUWZGLĘDNIO NE w kwocie referencyjnej) | 0,0144 | 0,0144 | 0,0144 | 0,0144 | 0 | 0 | 0,058 |Kalkulacja – Inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnejCztery podróże służbowe na rok dla dwóch osób (1 000 EUR na podróż)Dwie podróże służbowe na rok do EBOR dla czterech osób (800 EUR na podróż)Razem 14 400 EUR[1] Dz.U. L 175 z 5.7.1985, s. 40.[2] Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.[3] Dz.U. L 131 z 23.5.2007, s. 1.[4] Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.[5] Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.[6] Środki zróżnicowane.[7] Wydatki niewchodzące w zakres rozdziału xx 01 w tytule xx.[8] Wydatki w ramach art. xx 01 04 w tytule xx.[9] Wydatki w ramach rozdziału xx 01 z wyłączeniem art. xx 01 04 i xx 01 05.[10] Patrz pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.[11] W razie potrzeby, tzn. gdy czas trwania działania przekracza 6 lat, należy wprowadzić dodatkowe kolumny.[12] W przypadku wskazania więcej niż jednej metody w części „Istotne uwagi” niniejszego punktu należy przedstawić dodatkowe informacje szczegółowe.[13] Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.[14] Zgodnie z opisem w pkt 5.3.[15] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.[16] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.[17] Koszty te są uwzględnione w kwocie referencyjnej.[18] Należy odnieść się do oceny skutków finansowych regulacji dla danej agencji wykonawczej/danych agencji wykonawczych.[19] Należy określić rodzaj komitetu oraz grupę, do której należy.