               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.5.2018
            COM(2018) 351 final
            2018/0182(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Regionalnym Komitecie Sterującym powołanym na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Regionalnym Komitecie Sterującym powołanym na podstawie Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową (zwanego dalej „traktatem”), w odniesieniu do planowanej decyzji w sprawie przyjęcia przez Regionalny Komitet Sterujący jego regulaminu wewnętrznego.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową

               Po podpisaniu traktat stosuje się tymczasowo zgodnie z jego art. 41 ust. 3. W odniesieniu do Unii tymczasowe stosowanie zostało ustanowione decyzją Rady w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową
                  1
               .

               Unia Europejska jest stroną traktatu.

               2.2Regionalny Komitet Sterujący

                  Regionalny Komitet Sterujący powołano na mocy art. 24 traktatu i jest on odpowiedzialny za zarządzanie traktatem oraz zapewnienie jego prawidłowego wdrożenia. W tym celu Komitet przygotowuje zalecenia i podejmuje decyzje w sprawach przewidzianych traktatem. W szczególności Regionalny Komitet Sterujący:

               a)przygotowuje prace Rady Ministerialnej;

               b)podejmuje decyzje dotyczące utworzenia komitetów technicznych;

               c)wydaje zalecenia i podejmuje decyzje zgodnie z traktatem;

               d)w odniesieniu do nowo przyjętych aktów prawnych UE podejmuje stosowne działania, w szczególności przez zmianę załącznika I do traktatu;

               e)powołuje dyrektora Stałego Sekretariatu po zasięgnięciu opinii Rady Ministerialnej;

               f)może wyznaczyć jednego lub większą liczbę zastępców Stałego Sekretariatu;

               g)określa zasady obowiązujące Stały Sekretariat;

               h)może weryfikować, w drodze decyzji, wysokość wkładów do budżetu,

               i)przyjmuje roczny budżet Wspólnoty Transportowej;

               j)przyjmuje decyzję określającą procedurę na potrzeby wykonania budżetu, przedstawiania i kontrolowania rachunków oraz kontroli budżetowej;

               k)podejmuje decyzje dotyczące spraw spornych wnoszonych przez Umawiające się Strony;

               l)przyjmuje ogólne zasady dotyczące dostępu do dokumentów, w odniesieniu do dokumentów będących w posiadaniu organów ustanowionych traktatem lub na jego podstawie;

               m)przyjmuje roczne sprawozdania do wiadomości Rady Ministerialnej w sprawie wdrożenia sieci kompleksowej;

               n)w odniesieniu do określonych aktów Unii ustanawia terminy i sposoby transpozycji przez Strony z Europy Południowo-Wschodniej.

                  W skład Regionalnego Komitetu Sterującego wchodzi jeden przedstawiciel i jeden zastępca przedstawiciela każdej z Umawiających się Stron. Udział w charakterze obserwatora jest otwarty dla wszystkich państw członkowskich UE. Regionalny Komitet Sterujący działa na zasadzie jednomyślności.

               2.3Planowany akt Regionalnego Komitetu Sterującego

                  Projekt decyzji dotyczy przyjęcia regulaminu wewnętrznego przez Regionalny Komitet Sterujący zgodnie z art. 24 ust. 5 traktatu. Projekt regulaminu obejmuje takie tematy, jak udział w posiedzeniach Regionalnego Komitetu Sterującego, przewodnictwo w Regionalnym Komitecie Sterującym, przygotowanie posiedzeń Regionalnego Komitetu Sterującego i zasady proceduralne mające zastosowanie do takich posiedzeń, procedury dotyczące działań podejmowanych przez Regionalny Komitet Sterujący, ujawnianie informacji, a także różne przepisy końcowe. Zgodnie z proponowanymi postanowieniami regulamin ten wejdzie w życie z dniem jego przyjęcia. Decyzja w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Regionalnego Komitetu Sterującego będzie miała zasadnicze znaczenie dla terminowej realizacji traktatu.

                  Przewidywana decyzja stanie się prawnie wiążąca dla stron na podstawie art. 24 ust. 5 traktatu.

               3.STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

               Ważne jest, aby Regionalny Komitet Sterujący przyjął swój regulamin wewnętrzny zgodnie z art. 24 ust. 5 traktatu w celu zapewnienia odpowiedniego wykonania i realizacji swoich zadań zgodnie z traktatem. Unia jest stroną traktatu, stanowisko Unii jest zatem niezbędne.

               W tym względzie należy przypomnieć, że traktat stanowi jeden z elementów mogących przyczynić się do wzmocnienia współpracy regionalnej w obrębie Bałkanów Zachodnich, jak wyjaśniono we wniosku Komisji dotyczącym decyzji Rady w sprawie podpisania traktatu [COM(2017) 324 final, sekcja „Kontekst ogólny”].

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1 Zasady

                  W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie przez Radę decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

                  Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                     2
                  .

               4.1.2 Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Regionalny Komitet Sterujący jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie traktat.

               Akt, który Regionalny Komitet Sterujący ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Regionalny Komitet Sterujący jest uprawniony do przyjęcia swojego regulaminu wewnętrznego zgodnie z art. 24 ust. 5 traktatu. Z racji swojej natury, jak i zgodnie z prawem międzynarodowym regulującym kwestie Regionalnego Komitetu Sterującego, regulamin ten obejmuje elementy prawnie wiążące dla członków Regionalnego Komitetu Sterującego, a zatem również dla przedstawicieli Unii. W związku z tym należy go uznać za mający skutki prawne.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych traktatu.

               W związku z tym proceduralną podstawę prawną wnioskowanej decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2Materialna podstawa prawna

               4.2.1Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w odniesieniu do którego ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozłącznie ze sobą związane, a żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

               4.2.2Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania traktatu. Sam traktat służy realizacji różnych celów i zawiera elementy składowe z obszarów transportu drogowego, kolejowego i wodnego śródlądowego, to jest rodzajów transportu objętych art. 91 TFUE, jak również z obszaru transportu morskiego, to jest rodzaju transportu objętego art. 100 ust. 2 TFUE. Ze względu na swój horyzontalny charakter planowany akt dotyczy wszystkich tych elementów. Wszystkie te elementy są ze sobą nierozerwalnie związane, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych.

                  Materialna podstawa prawna wnioskowanej decyzji obejmuje zatem następujące przepisy: art. 91 oraz art. 100 ust. 2 TFUE.

                  4.3
                        Konkluzja

                  Podstawą prawną wnioskowanej decyzji powinien być art. 91 i art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2018/0182 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Regionalnym Komitecie Sterującym powołanym na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 i art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową („traktat”) został podpisany przez Unię zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/1937
                  3
               .

               (2)Zgodnie z art. 41 ust. 3 traktatu stosuje się go tymczasowo między Unią, Albanią, Bośnią i Hercegowiną oraz Kosowem
                  4
               **od dnia 9 października 2017 r., jak również między tymi stronami a Serbią od dnia 29 listopada 2017 r.

               (3)Zgodnie z art. 24 ust. 5 traktatu Regionalny Komitet Sterujący ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Regionalnym Komitecie Sterującym, ponieważ decyzja w sprawie regulaminu wewnętrznego Regionalnego Komitetu Sterującego będzie wiążąca dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Podstawę stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Regionalnego Komitetu Sterującego, stanowi projekt decyzji Regionalnego Komitetu Sterującego dołączony do niniejszej decyzji.

               Przedstawiciele Unii w ramach Regionalnego Komitetu Sterującego mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz. U. L 278 z 27.10.2017, s. 1.

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., sprawa C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (3)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/1937 z dnia 11 lipca 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową (Dz.U. L 278 z 27.10.2017, s. 1).

                     (4)
                  *
                        Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/1999 r. oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia29.5.2018
            COM(2018) 351 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Regionalnym Komitecie Sterującym powołanym na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową

               [Niniejszy dokument dołączono do decyzji Rady]
                  DECYZJA nr 2018/1 REGIONALNEGO KOMITETU STERUJĄCEGO WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ

               D/2018/1/SC-TC z … 2018 r.: Regulamin wewnętrzny Regionalnego Komitetu Sterującego

               REGIONALNY KOMITET STERUJĄCY WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ,

               uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową, w szczególności jego art. 24 ust. 5,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł

               Przyjmuje się regulamin wewnętrzny Regionalnego Komitetu Sterującego, załączony do niniejszej decyzji.

               Sporządzono w [...] dnia [...] 2018 r.

               W imieniu Regionalnego Komitetu Sterującego

               ……………………………

               REGULAMIN WEWNĘTRZNY REGIONALNEGO KOMITETU STERUJĄCEGO WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ

               I.
                     POSTANOWIENIA OGÓLNE

               1.
                     Niniejszy regulamin ustanawia wewnętrzne procedury działania Regionalnego Komitetu Sterującego jako instytucji powołanej na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową (zwanego dalej „traktatem”) między Unią Europejską a Stronami z Europy Południowo-Wschodniej (Albanią, Bośnią i Hercegowiną, byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Kosowem
                  1
               , Czarnogórą i Republiką Serbii).

               2.
                     W przypadku sprzeczności między tym regulaminem a traktatem zastosowanie mają postanowienia traktatu.

               II.
                     CZŁONKOWIE, OBSERWATORZY I INNI UCZESTNICY

               1.
                     Członkowie Komitetu Sterującego powinni, co do zasady, być urzędnikami wyższego szczebla w odpowiednich ministerstwach odpowiedzialnych za transport.

               2.
                     Akt mianowania członka stanowi dowód potwierdzający, że członek ten jest upoważniony do wyrażania stanowiska danej Umawiającej się Strony w sposób wiążący dla tej Strony.

               3.
                     Bez uszczerbku dla stanowiska obserwatorów, zgodnie z art. 24 ust. 2 zdanie drugie traktatu, strona sprawująca przewodnictwo i wiceprezydencja, o których mowa w ust. 2 sekcji III, mogą, w stosownych przypadkach, wyrazić zgodę na zaproszenie przedstawicieli innych państw, organizacji międzynarodowych lub innych podmiotów, w tym przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, do udziału na zasadzie ad hoc w określonych posiedzeniach Komitetu Sterującego lub którejś (którychś) z jego części.

               4.
                     Jeżeli strona sprawująca przewodnictwo i wiceprezydencja wyrażą zgodę na zaproszenie przedstawicieli innych państw, organizacji międzynarodowych lub innych podmiotów, strona sprawująca przewodnictwo powiadamia o tym Umawiające się Strony i Stały Sekretariat Wspólnoty Transportowej (zwany dalej „Sekretariatem”) co najmniej trzy tygodnie przed posiedzeniem. Umawiające się Strony i Sekretariat mogą przedstawiać swoje stanowisko stronie sprawującej przewodnictwo w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania tego powiadomienia.

               III.
                     PRZEWODNICTWO

               1.
                     Każda Strona z Europy Południowo-Wschodniej przewodniczy Komitetowi Sterującemu przez jeden rok kalendarzowy, po kolei w porządku alfabetycznym, jak określono w art. 2 ust. 1 lit. b) traktatu. Pierwszą Stroną z Europy Południowo-Wschodniej, która obejmie przewodnictwo, jest Republika Albanii.

               2.
                     Strona sprawująca przewodnictwo przewodniczy posiedzeniom Komitetu Sterującego. Wspomaga ją jeden przedstawiciel Unii Europejskiej, który sprawuje wiceprezydencję.

               3.
                     Jeżeli strona sprawująca przewodnictwo nie jest w stanie wykonywać swoich zadań w odniesieniu do konkretnego posiedzenia, posiedzeniu temu przewodniczy przedstawiciel Unii Europejskiej jako wiceprezydencja.

               IV.
                     PRZYGOTOWYWANIE POSIEDZEŃ

               1.
                     Posiedzenia Komitetu Sterującego odbywają się w siedzibie Sekretariatu. Niemniej jednak strona sprawująca przewodnictwo może podjąć decyzję, aby posiedzenie Komitetu Sterującego odbyło się w innym miejscu, po konsultacjach z wiceprezydencją i sekretariatem oraz biorąc pod uwagę istotne kwestie finansowe, administracyjne i organizacyjne. Z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków, decyzja taka zapada co najmniej dwa miesiące przed danym posiedzeniem.

               2.
                     Wkład Sekretariatu w koszty organizacji posiedzeń poza siedzibą Sekretariatu jest objęty jego wewnętrznymi regulacjami budżetowymi.

               3.
                     Daty posiedzeń są uzgadniane między stroną sprawującą przewodnictwo, wiceprezydencją i Sekretariatem. Zasadniczo daty te są uzgadniane co najmniej dwa miesiące przed danym posiedzeniem.

               4.
                     Projekt porządku obrad posiedzenia jest uzgadniany między stroną sprawującą przewodnictwo i wiceprezydencją. Projekt porządku obrad i wszelkie powiązane z nim dokumenty są przekazywane członkom i obserwatorom co najmniej sześć tygodni przed danym posiedzeniem. Członkowie mogą przedstawić uwagi i zaproponować dodanie do porządku obrad nowych punktów. Innym państwom, organizacjom międzynarodowym lub innym podmiotom zaproszonym zgodnie z ust. 3 sekcji II również dostarcza się istotne dla nich materiały.

               5.
                     Za przygotowanie posiedzeń odpowiada Sekretariat. Sekretariat informuje stronę sprawującą przewodnictwo i wiceprezydencję, okresowo i na żądanie, o procesie przygotowawczym i spełnia w tym względzie ich żądania oraz kieruje się ich wytycznymi.

               V.
                     POSIEDZENIA KOMITETU STERUJĄCEGO – PRZEPISY PROCEDURALNE

               1.
                     Posiedzenia Komitetu Sterującego nie są jawne, chyba że postanowi on inaczej.

               2.
                     Każdemu członkowi Komitetu Sterującego, obserwatorowi lub innemu uczestnikowi posiedzenia mogą towarzyszyć wspomagający ich urzędnicy. Imiona i nazwiska oraz funkcje tych urzędników podawane są wcześniej do wiadomości Sekretariatu. Co do zasady liczba tych urzędników nie powinna przekraczać trzech w przypadku każdego członka oraz dwóch w przypadku każdego obserwatora posiedzenia. Strona sprawująca przewodnictwo może jednak podać dalsze wskazówki dotyczące maksymalnej liczby przedstawicieli na każdą delegację.

               3.
                     Posiedzenie Komitetu Sterującego uznaje się za posiadające wymagane kworum jedynie wówczas, gdy reprezentowane są cztery Strony z Europy Południowo-Wschodniej oraz Unia Europejska.

               4.
                     Wstrzymanie się członka od głosu nie stanowi przeszkody w podejmowaniu działań przez Komitet Sterujący, o ile zapewnione jest kworum wymagane zgodnie z ust. 3 niniejszej sekcji.

               5.
                     Porządek obrad jest zatwierdzany na początku posiedzenia. W pilnych przypadkach, za zgodą strony sprawującej przewodnictwo i wiceprezydencji, podczas posiedzenia do porządku obrad mogą być włączone nowe tematy.

               6.
                     Obserwatorzy mogą uczestniczyć w dyskusji i składać oświadczenia za zgodą lub na zaproszenie strony sprawującej przewodnictwo. 7.
                     Przedstawiciele innych państw, organizacji międzynarodowych lub innych podmiotów, zaproszeni zgodnie z ust. 3 sekcji II, mogą uczestniczyć w dyskusji za zgodą lub na zaproszenie strony sprawującej przewodnictwo, ale nie uczestniczą w żadnym z działań podejmowanych przez Komitet Sterujący.

               8.
                     Konkluzje z każdego posiedzenia są sporządzane z pomocą Sekretariatu.

               9.
                     Konkluzje zawierają wszystkie środki przyjęte na posiedzeniu, jak również stanowiska członków oraz wszelkie oświadczenia obserwatorów dotyczące zaproponowanych działań, które ma podjąć Komitet Sterujący.

               10.
                     Konkluzje podpisuje strona sprawująca przewodnictwo i udostępnia je członkom oraz obserwatorom. Jeżeli przygotowanie projektu konkluzji przed końcem danego posiedzenia nie jest możliwe, strona sprawująca przewodnictwo zapewnia ich przygotowanie i udostępnienie w ciągu siedmiu dni kalendarzowych od daty posiedzenia. Każdy z członków może zażądać ich korekty w terminie siedmiu dni kalendarzowych od otrzymania projektu konkluzji. Strona sprawująca przewodnictwo zapewnia udostępnienie ostatecznej wersji w terminie siedmiu dni po upływie terminu na przedstawienie uwag.

               11.
                     Konkluzje z posiedzenia nie mogą w żaden sposób ograniczać zakresu lub skutków aktów prawnych bądź traktatu. Nie przyjmuje się stanowisk ani konkluzji sprzecznych z obowiązującymi przepisami. Konkluzje z posiedzenia nie stanowią części aktów prawnych ani nie posiadają znaczenia normatywnego.

               VI.
                     SPOSOBY DZIAŁANIA I PROCEDURY PRZESTRZEGANE PRZEZ KOMITET STERUJĄCY

               Zasady ogólne

               1.
                     Komitet Sterujący działa poprzez przyjmowanie, w zależności od przypadku, zaleceń i decyzji (zwanych dalej „środkami”).

               Przyjęcie zasad mających na celu zapewnienie funkcjonowania Komitetu Sterującego uznaje się za przyjęcie decyzji.

               2.
                     Gdy środek został przyjęty lub zmieniony, niezwłocznie zostaje on podpisany przez stronę sprawującą przewodnictwo, a następnie przekazany przez Sekretariat wszystkim Umawiającym się Stronom.

               3.
                     Środki wchodzą w życie z dniem ich przyjęcia, chyba że stanowią one inaczej.

               4.
                     O ile nie wskazano inaczej w niniejszym regulaminie, przyjęcia lub zmiany środków dokonuje się według tej samej procedury.

               5.
                     Każdy wniosek o przyjęcie lub zmianę środka składany przez członka lub Sekretariat sporządzany jest na piśmie na co najmniej 30 dni kalendarzowych przed posiedzeniem Komitetu Sterującego, na którym ma on być omawiany.

               6.
                     Wniosek należy przesłać stronie sprawującej przewodnictwo z kopią do wszystkich członków i Sekretariatu. Należy dołączyć stosowne objaśnienia.

               7.
                     W odpowiednio uzasadnionych przypadkach środki mogą zostać przyjęte lub zmienione bez zachowania form i procedur określonych w ust. 4 i 6 niniejszej sekcji.

               Przyjęcie środków drogą korespondencyjną

               8.
                     W okresach między posiedzeniami Komitet Sterujący może przyjmować lub zmieniać środki drogą korespondencyjną. Strona sprawująca przewodnictwo, na wniosek jednego z członków lub Sekretariatu o przyjęcie środka drogą korespondencyjną, bądź z własnej inicjatywy, po konsultacji i w porozumieniu z wiceprezydencją, podejmuje decyzję, czy dana kwestia wymaga zastosowania procedury korespondencyjnej.

               9.
                     Jeżeli strona sprawująca przewodnictwo zdecydowała o zainicjowaniu procedury korespondencyjnej, poleca ona Sekretariatowi wysłanie do członków wniosku wraz z informacjami, które strona sprawująca przewodnictwo, po konsultacji i w porozumieniu z wiceprezydencją, uznaje za konieczne. Strona sprawująca przewodnictwo, po konsultacji i w porozumieniu z wiceprezydencją, określa również, czy członkowie mogą wprowadzać zmiany do wniosku, a jeśli tak, to na jakich warunkach.

               10.
                     Strona sprawująca przewodnictwo, po konsultacji i w porozumieniu z wiceprezydencją, określa datę i godzinę, do której muszą wpłynąć odpowiedzi; termin ten w żadnym wypadku nie może być krótszy niż 10 dni kalendarzowych od daty przekazania informacji, o których mowa w ust. 9 niniejszej sekcji. W wyjątkowych okolicznościach, na wniosek lub z własnej inicjatywy, strona sprawująca przewodnictwo może, po konsultacji i w porozumieniu z wiceprezydencją, przedłużyć termin składania odpowiedzi. Brak przekazania przez członka odpowiedzi na piśmie (w tym za pomocą poczty elektronicznej) w wyznaczonym terminie uznaje się za wstrzymanie się od głosu.

               11.
                     Komitet Sterujący działa na zasadzie jednomyślności. Uważa się, że osiągnięto jednomyślność, gdy co najmniej cztery Strony z Europy Południowo-Wschodniej oraz Unia Europejska odpowiedziały pozytywnie na przedmiotowy środek, a żadna ze stron nie wyraziła wobec niego sprzeciwu.

               VII.
                     UJAWNIANIE INFORMACJI

               1.
                     O ile nie postanowiono inaczej, końcowa wersja dokumentów z posiedzeń (porządek obrad, konkluzje itp.) jest udostępniana na stronie internetowej Sekretariatu.

               2.
                     Prawo dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Komitetu Sterującego określa art. 38 ust. 2 i 3 traktatu.

               VIII.
                     PRZEPISY KOŃCOWE

               1.
                     Obserwatorzy i przedstawiciele innych państw, organizacji międzynarodowych lub innych podmiotów, zaproszeni zgodnie z ust. 3 sekcji II, postępują zgodnie z wszelkimi wymogami poufności, które mają zastosowanie do członków Komitetu Sterującego. Wymogi te powinny być odzwierciedlone w konkluzjach danego posiedzenia.

               2.
                     Przedstawiciele innych państw, organizacji międzynarodowych lub innych podmiotów, zaproszeni zgodnie z ust. 3 sekcji II, zanim wezmą udział w odnośnych dyskusjach, proszeni są o podpisanie oświadczenia o poufności. Takie oświadczenie o poufności zawiera zobowiązanie do poszanowania zasad poufności, o których mowa w ust. 1 niniejszej sekcji. W przypadku odmowy podpisania takiego oświadczenia, osoby zostają wykluczone z udziału w dyskusji.

               3.
                     Wszystkie akty Komitetu Sterującego są podpisywane przez stronę sprawującą przewodnictwo.

               4.
                     Wszelkie zmiany niniejszego regulaminu wewnętrznego przyjmowane są w drodze decyzji Komitetu Sterującego.

               5.
                     Jeżeli stosowanie niniejszego regulaminu wewnętrznego w odniesieniu do określonej sytuacji powoduje trudności w wykładni, strona sprawująca przewodnictwo, po konsultacji i w porozumieniu z wiceprezydencją, doradza w kwestii rozwiązania tej sytuacji.

               6.
                     Po roku od daty wejścia w życie niniejszego regulaminu wewnętrznego, w oparciu o praktyczne doświadczenia w jego stosowaniu, Sekretariat może zaproponować zmiany do niniejszego regulaminu, które uważa za przydatne lub niezbędne. Jeżeli członek Komitetu Sterującego chce zaproponować taką zmianę, zasięga uprzednio konsultacji Sekretariatu.

               Niniejszy regulamin wewnętrzny wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia przez Komitet Sterujący.

                     (1)

                        Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (z 1999 r.) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.7.2018
            COM(2018) 528 final
            2018/0278(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            upoważniająca Austrię i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Hondurasu do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Celem Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”), ratyfikowanej dotychczas przez 98 krajów, w tym przez wszystkie państwa członkowskie UE, jest przywrócenie status quo poprzez uzyskanie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci dzięki systemowi współpracy między organami centralnymi wyznaczonymi przez umawiające się strony.

                  Zapobieganie uprowadzaniu dzieci stanowi zasadniczą część unijnej polityki propagującej prawa dziecka, stąd też Unia Europejska podejmuje na szczeblu międzynarodowym działania zmierzające do poprawy stosowania postanowień konwencji haskiej z 1980 r. i zachęca państwa trzecie do przystąpienia do niej.

                  W dniu 20 grudnia 1993 r. Honduras złożył dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Hondurasie w dniu 1 marca 1994 r.

                  Konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie między Hondurasem i 25 państwami członkowskimi UE. Jedynie Austria, Dania i Rumunia nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Hondurasu do tej konwencji.

                  Artykuł 38 ust. 4 konwencji haskiej z 1980 r. przewiduje, że konwencja ma zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożą oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                  Wyłączna kompetencja UE w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji haskiej z 1980 r. została potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którym skonsultowano się z inicjatywy Komisji.

                  W opinii 1/13 z dnia 14 października 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.

                  Trybunał podkreślił konieczność jednolitości na szczeblu UE, aby uniknąć „zmiennej geometrii” wśród państw członkowskich.

                  Z uwagi na fakt, że kwestia uprowadzenia dziecka za granicę jest objęta wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii Europejskiej, decyzję o ewentualnym wyrażeniu zgody na przystąpienie Hondurasu należy podjąć na poziomie UE w drodze decyzji Rady. Dlatego w interesie Unii Europejskiej Austria i Rumunia powinny złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Hondurasu.

                  W wyniku wyrażenia zgody przez Austrię i Rumunię konwencja haska z 1980 r. obowiązywałaby między Hondurasem a wszystkimi państwami członkowskimi UE z wyjątkiem Danii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  W odniesieniu do kwestii uprowadzenia dziecka przez jednego z rodziców konwencja haska z 1980 r. jest międzynarodowym odpowiednikiem rozporządzenia Rady nr 2201/2003 (tzw. rozporządzenia Bruksela II bis), które stanowi podstawę unijnej współpracy sądowej w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej.

                  Jednym z głównych celów rozporządzenia jest zapobieganie uprowadzaniu dziecka z jednego państwa członkowskiego do innego dzięki ustanowieniu procedur gwarantujących szybki powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu. W tym celu w art. 11 rozporządzenia Bruksela II bis wprowadzono procedurę ustanowioną w konwencji haskiej z 1980 r. i uzupełniono ją poprzez wyjaśnienie pewnych aspektów, w szczególności wysłuchania dziecka, terminu na wydanie orzeczenia od wniesienia wniosku o powrót dziecka oraz podstawy odmowy powrotu dziecka. Ponadto w rozporządzeniu wprowadza się przepisy regulujące sprzeczne orzeczenia zarządzające powrót dziecka i orzeczenia odmawiające zarządzenia powrotu dziecka wydane w różnych państwach członkowskich.

                  Aby państwa członkowskie mogły polegać na wspólnych przepisach w przypadku uprowadzenia dziecka, Unia Europejska na szczeblu międzynarodowym popiera przystępowanie państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r.

                  W okresie od czerwca 2015 r. do grudnia 2017 r. przyjęto już 14 decyzji Rady w celu wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej uprowadzenia dziecka 20 państw trzecich (Maroko, Singapur, Federacja Rosyjska, Albania, Andora, Seszele, Armenia, Republika Korei, Kazachstan, Peru, Gruzja, Republika Południowej Afryki, Chile, Islandia, Bahamy, Panama, Urugwaj, Kolumbia, Salwador i San Marino)
                     1
                  .

               •Spójność z innymi obszarami polityki Unii

                  Niniejszy wniosek jest w oczywisty sposób powiązany z ogólnym celem zapisanym w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącym ochrony praw dziecka. System ustanowiony konwencją haską z 1980 r. ma na celu ochronę dziecka przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia dziecka przez rodzica i zapewnienie dziecku możliwości utrzymywania kontaktu z obojgiem rodziców, na przykład dzięki zapewnieniu skutecznego wykonywania praw do kontaktu z dzieckiem.

                  Warto również wspomnieć o powiązaniu z promowaniem korzystania z mediacji przy rozstrzyganiu transgranicznych sporów rodzinnych. Dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych
                     2
                   ma zastosowanie między innymi do prawa rodzinnego w ramach wspólnej europejskiej przestrzeni sądowej. Konwencja haska z 1980 r. również zachęca do polubownego rozwiązywania sporów rodzinnych. Jeden z przewodników dotyczących dobrych praktyk w ramach konwencji haskiej z 1980 r., opublikowany przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, poświęcony jest korzystaniu z mediacji przy rozwiązywaniu międzynarodowych konfliktów rodzinnych dotyczących opieki nad dzieckiem, które wchodzą w zakres konwencji. Z inicjatywy Komisji przewodnik ten został przetłumaczony na wszystkie języki UE inne niż angielski i francuski oraz na język arabski, aby wspierać dialog z krajami, które nie ratyfikowały jeszcze konwencji haskiej z 1980 r., oraz udzielić wsparcia w poszukiwaniu konkretnych sposobów rozwiązywania problemów z krajami, które nie ratyfikowały konwencji, w przypadku uprowadzenia dziecka za granicę
                     3
                  .

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Ze względu na fakt, że decyzja dotyczy umowy międzynarodowej, stosowną podstawą prawną jest art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wraz z art. 81 ust. 3. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

                  Zjednoczone Królestwo i Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i w związku z tym uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               •Proporcjonalność

                  Niniejszy wniosek został sporządzony na wzór przyjętych już decyzji Rady w tej samej sprawie i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest spójność działań UE w sprawach uprowadzenia dziecka za granicę, przez zagwarantowanie, że Austria i Rumunia zaakceptują przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r. w wyznaczonym czasie.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Na pytanie Komisji Austria i Rumunia odpowiedziały, że są gotowe do wyrażenia zgody na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r.

                  Z dyskusji przeprowadzonych na posiedzeniu ekspertów w dniu 18 kwietnia 2018 r. wynika, że obecnie państwa członkowskie nie sprzeciwiają się wyrażeniu przez Austrię i Rumunię zgody na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Biorąc pod uwagę, że konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie między Hondurasem i 25 państwami członkowskimi, zdaniem ekspertów Komisji i państw członkowskich w takim przypadku nie ma potrzeby dokonywania szczegółowej oceny sytuacji w tym państwie trzecim.

               •Ocena skutków

                  Podobnie jak w przypadku 14 decyzji Rady przyjętych w latach 2015 - 2017 dotyczących zgody na przystąpienie niektórych państw trzecich do konwencji haskiej z 1980 r., nie ma konieczności przeprowadzenia oceny skutków, zważywszy na charakter tego aktu ustawodawczego. W każdym razie przeprowadzenie szczegółowej oceny sytuacji w Hondurasie zostało uznane za zbędne ze względu na to, że konwencja haska z 1980 r. weszła już w życie między z 25 państwami członkowskimi UE, a Austria i Rumunia są gotowe wyrazić zgodę na przystąpienie Hondurasu.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Decyzja będąca przedmiotem wniosku nie ma wpływu na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Jako że wniosek dotyczy jedynie upoważnienia Austrii i Rumunii do wyrażenia zgody na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r., monitorowanie jego realizacji ograniczono do przestrzegania przez Austrię i Rumunię treści deklaracji oraz terminu jej złożenia i poinformowania o tym fakcie Komisji zgodnie z decyzją Rady.

               2018/0278 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               upoważniająca Austrię i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Hondurasu do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  4
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003
                  5
                (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

               (4)Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)Honduras złożył dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 20 grudnia 1993 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Hondurasie w dniu 1 marca 1994 r.

               (11)Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii, Danii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r. Honduras wyraził zgodę na przystąpienie Bułgarii, Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty i Słowenii do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Hondurasu wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Hondurasu zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)Austria i Rumunia powinny zatem zostać upoważnione do złożenia swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r. zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Inne państwa członkowskie Unii wyraziły już zgodę na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r. i nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (13)Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (14)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Austria i Rumunia zostają niniejszym upoważnione do wyrażenia zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Hondurasu do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”).

               2.
                     Najpóźniej do dnia... [dwanaście miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji], Rumunia składa oświadczenie o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r. w brzmieniu:

               „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Hondurasu do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/...”.

               3.
                     Austria i Rumunia informują Radę i Komisję o złożeniu swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Hondurasu i do konwencji haskiej z 1980 r. i przekazują Komisji tekst tych oświadczeń w terminie dwóch miesięcy od ich złożenia.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest Austrii i Rumunii.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Przyjęto 14 decyzji Rady w sprawie upoważnienia państw członkowskich do wyrażenia zgody na przystąpienie Andory do konwencji z 1980 r. (decyzja Rady (UE) 2015/1023 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Seszeli (decyzja Rady (UE) 2015/2354 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Rosji (decyzja Rady (UE) 2015/2355 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Albanii (decyzja Rady (UE) 2015/2356 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Singapuru (decyzja Rady (UE) 2015/1024 przyjęta w dniu 15 czerwca 2015 r.); Maroka (decyzja Rady (UE) 2015/2357 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Armenii (decyzja Rady (UE) 2015/2358 przyjęta w dniu 10 grudnia 2015 r.); Republiki Korei (decyzja Rady (UE) 2016/2313 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.); Kazachstanu (decyzja Rady (UE) 2016/2311 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.) oraz Peru (decyzja Rady (UE) 2016/2312 przyjęta w dniu 8 grudnia 2016 r.); Gruzji i Republiki Południowej Afryki (decyzja Rady (UE) 2017/2462 przyjęta w dniu 18 grudnia 2017 r.); Chile, Islandii i Bahamów (decyzja Rady (UE) 2017/2424 przyjęta w dniu 18 grudnia 2017 r.); Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru(decyzja Rady (UE) 2017/2464 przyjęta w dniu 18 grudnia 2017 r.); San Marino (decyzja Rady (UE) 2017/2463 przyjęta w dniu 18 grudnia 2017 r.).

                     (2)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24.5.2008, s. 3).

                     (3)

                  https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (4)

                        Dz.U. C  z , s. .

                     (5)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 10.10.2018
            COM(2018) 672 final
            2018/0346(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, utworzonego na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji ustanawiającej wykaz osób, które mają pełnić funkcję arbitrów rozstrzygających spory.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Układ o stowarzyszeniu

               Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, (zwany dalej „układem”) ma na celu stworzenie warunków do pogłębienia stosunków gospodarczych i handlowych sprzyjających stopniowej integracji Ukrainy z rynkiem wewnętrznym UE, w tym poprzez ustanowienie pogłębionej i kompleksowej strefy wolnego handlu, o której mowa w tytule IV (Handel i zagadnienia związane z handlem) układu, oraz służyć ma wspieraniu wysiłków Ukrainy w ukończeniu przekształcania jej gospodarki w funkcjonującą gospodarkę rynkową poprzez, między innymi, stopniowe zbliżanie jej ustawodawstwa do prawodawstwa Unii. Układ ten wszedł w życie w dniu 1 września 2017 r.

               2.2.Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

               Komitet Stowarzyszenia obradujący w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, tj. w takim składzie, który zajmuje się wszelkimi kwestiami związanymi z tytułem IV układu (Handel i zagadnienia związane z handlem), jest określony w art. 465 ust. 4 układu. Zgodnie z art. 465 ust. 3 układu Komitet Stowarzyszenia jest uprawniony do przyjmowania decyzji w przypadkach określonych w układzie oraz w dziedzinach, w których Rada Stowarzyszenia przekazała mu uprawnienia. Decyzje te są wiążące dla stron, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia. Komitet Stowarzyszenia przyjmuje decyzje na zasadzie porozumienia stron.

               2.3.Przewidywany akt Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

               Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu przyjmuje decyzję ustanawiającą listę osób zdolnych do pełnienia funkcji arbitra rozstrzygającego spory i wyrażających chęć pełnienia takiej funkcji. Celem przewidywanego aktu jest ustanowienie mechanizmu rozstrzygania sporów handlowych pomiędzy stronami układu, dotyczących stosowania lub interpretacji części tego układu dotyczącej handlu. Postępowanie arbitrażowe, które uregulowano w rozdziale 14 układu, przewiduje, że strona skarżąca może zwrócić się o powołanie organu arbitrażowego w celu rozstrzygnięcia dwustronnego sporu.

               Zgodnie z art. 323 układu strony mają obowiązek sporządzić listę potencjalnych arbitrów, którzy posiadają odpowiednie kwalifikacje i są dostępni, by wejść w skład organu arbitrażowego. Lista, o której mowa, ma zawierać nazwiska 15 wykwalifikowanych osób, które mogą pełnić funkcję arbitra. W związku z powyższym wstępna lista arbitrów, którzy są zdolni, by zasiadać w organie arbitrażowym, i wyrażają taką chęć, była przedmiotem uzgodnień z rządem Ukrainy. Zawiera ona nazwiska pięciu kandydatów na arbitra z Unii, pięciu kandydatów na arbitra z Ukrainy oraz pięciu obywateli państw trzecich, którzy mogą pełnić funkcję przewodniczącego organu arbitrażowego.

               Zgodnie z wymogami art. 323 ust. 2 układu kandydaci zaproponowani przez Unię i Ukrainę oraz wybrani przewodniczący posiadają specjalistyczną wiedzę lub doświadczenie w dziedzinie prawa i handlu międzynarodowego. Można również oczekiwać, że 14 osób wymienionych na liście spełnia wymóg niezależności zgodnie z art. 323 ust. 3 układu i będzie w stanie przestrzegać przepisów kodeksu postępowania określonego w załączniku XXV do układu, jeżeli strony wyznaczą ich jako arbitrów.

               Ukraina mogła zaproponować tylko 4 arbitrów na potrzeby tej listy, ponieważ wyznaczony piąty kandydat zmarł po zamknięciu procedury wyboru. Jeżeli chodzi o zaproponowanie piątego arbitra, Ukraina będzie musiała uruchomić nową procedurę selekcyjną, która być może nie zostanie zakończona w krótkim terminie. Aby uniknąć dalszych opóźnień w tworzeniu listy potencjalnych arbitrów, co ma zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania systemu rozstrzygania sporów w ramach układu, najlepszym sposobem postępowania będzie jak najszybsze przyjęcie listy zawierającej 14 osób oraz złożenie przez Ukrainę zobowiązania, że niezwłocznie przedstawi piątą osobę.

               3.Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii

               Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii, dotyczy ustanowienia, zgodnie z układem, listy osób, które są zdolne do pełnienia funkcji arbitra rozstrzygającego spory i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji.

               Decyzja ta jest aktem prawnym określającym stanowisko Unii, które ma być zajęte w jej imieniu na posiedzeniu Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu.

               Niniejsza decyzja służy wdrożeniu unijnej wspólnej polityki handlowej w stosunku do kraju Partnerstwa Wschodniego na podstawie postanowień Układu o stowarzyszeniu, o którym mowa powyżej. Sporządzenie listy arbitrów jest zgodnie z prawem niezbędne do utworzenia struktur instytucjonalnych umożliwiających Unii i Ukrainie skuteczne rozwiązywanie dwustronnych sporów wynikłych na tle stosowania i interpretacji tytułu układu dotyczącego handlu. Wniosek ten jest spójny z unijnym podejściem do zasad i procedur rozstrzygania sporów wynegocjowanych lub wdrażanych w ramach umów o wolnym handlu z innymi partnerami handlowymi.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Stowarzyszenia jest organem ustanowionym na mocy Układu o stowarzyszeniu. Decyzja, którą przyjmuje Komitet Stowarzyszenia, jest aktem mającym skutki prawne. Zgodnie z art. 465 ust. 3 układu przewidywane akty będą na mocy prawa międzynarodowego wiążące. Przewidywany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych układu. W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialną podstawą prawną jest art. 207 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść przewidywanego aktu odnoszą się do zapewnienia wdrożenia wspólnej polityki handlowej Unii.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja przewidywanego aktu

               Przewiduje się opublikowanie decyzji Komitetu Stowarzyszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jej przyjęciu.

               2018/0346 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, utworzonego na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 323 ust. 1 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony („układ”), nie później niż w terminie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie układu Komitet Stowarzyszenia obradujący w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu („Komitet ds. Handlu”) obowiązany jest sporządzić listę osób zdolnych do pełnienia funkcji arbitra rozstrzygającego spory i wyrażających chęć pełnienia takiej funkcji.

               (2)Zgodnie z art. 323 ust. 1 układu zarówno Unia, jak i Ukraina zaproponowały swoich kandydatów zdolnych do pełnienia funkcji arbitra i wyrażających chęć pełnienia takiej funkcji oraz porozumiały się co do pięciu obywateli państw trzecich, którzy mogą pełnić funkcję przewodniczącego organu arbitrażowego.

               (3)Ukraina zaproponowała tylko cztery osoby. Piąty ukraiński kandydat powinien zostać zaproponowany przez Ukrainę jak najszybciej.

               (4)Aby zapewnić prawidłowe wykonywanie układu, należy niezwłocznie stworzyć listę obejmującą 14 osób zdolnych do pełnienia funkcji arbitra rozstrzygającego spory i wyrażających chęć pełnienia takiej funkcji.

               (5)Decyzję Komitetu Stowarzyszenia należy opublikować po jej przyjęciu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w Komitecie ds. Handlu Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, dotyczące przyjęcia listy osób zdolnych do pełnienia funkcji arbitra i wyrażających chęć pełnienia takiej funkcji, zgodnie z art. 323 ust. 1 układu, opiera się na projekcie decyzji tego komitetu załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Decyzję Komitetu Stowarzyszenia publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C 2014, 2258, pkt 61–64.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 10.10.2018
            COM(2018) 672 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, utworzonego na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony

               PROJEKT

               Decyzja nr ..../2018 Komitetu Stowarzyszenia UE-Ukraina w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

               z dnia [...] r.

               w sprawie sporządzenia listy arbitrów, o której mowa w art. 323 ust. 1 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony

               KOMITET STOWARZYSZENIA W SKŁADZIE ROZSTRZYGAJĄCYM KWESTIE DOTYCZĄCE HANDLU,

               uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony
                  1
               , podpisany w Brukseli dnia 27 czerwca 2014 r. („układ”), w szczególności jego art. 323 ust. 1 oraz art. 465 ust. 3,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z art. 323 ust. 1 układu Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu sporządza, nie później niż sześć miesięcy od wejścia w życie układu, listę osób, które są zdolne do pełnienia funkcji arbitra i wyrażają chęć pełnienia takiej funkcji.

               (2)Unia zaproponowała pięciu kandydatów na arbitrów. Ukraina zaproponowała cztery osoby zdolne do pełnienia funkcji arbitra i wyrażające taką chęć. Ukraina i Unia porozumiały się co do pięciu obywateli państw trzecich, którzy mogą pełnić funkcję przewodniczących organu arbitrażowego.

               (3)Aby uniknąć dalszych opóźnień w tworzeniu listy osób mogących pełnić funkcję arbitra i wyrażających taką chęć, a tym samym zapewnić prawidłowe funkcjonowanie układu, w szczególności jego tytułu IV rozdział 14, Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu zatwierdza tę listę na podstawie wniesionych propozycji.

               (4)Ukraina przedstawi Komitetowi Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu nazwisko piątego kandydata niezwłocznie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.
                     Zgodnie z art. 323 ust. 1 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, lista osób, które mogą pełnić funkcję arbitra i wyrażają taką chęć, stanowi załącznik do niniejszej decyzji.

               2.
                     Ukraina przedstawi Komitetowi Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu nazwisko piątego kandydata zdolnego do pełnienia funkcji arbitra i wyrażającego taką chęć niezwłocznie.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                        W imieniu Komitetu Stowarzyszenia

                        w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

                        Przewodniczący

               ZAŁĄCZNIK

               LISTA ARBITRÓW,
                  O KTÓREJ MOWA W ART. 323 UST. 1 UKŁADU

               Arbitrzy zaproponowani przez Unię Europejską:

               1.Claus-Dieter EHLERMANN

               2.Giorgio SACERDOTI

               3.Jacques BOURGEOIS

               4.Pieter Jan KUIJPER

               5.Ramon TORRENT

               Arbitrzy zaproponowani przez Ukrainę:

               1.Serhiy HRYSHKO

               2.Taras KACHKA

               3.Victor MURAVYOV

               4.Yuriy RUDYUK

               Przewodniczący wybrani przez Strony:

               1.William DAVEY (USA)

               2.Helge SELAND (Norwegia)

               3.Maryse ROBERT (Kanada)

               4.Christian HÄBERLI (Szwajcaria)

               5.Merit JANOW (USA)

                     (1)

                        Dz.U. L 161 z 29.5.2014, s. 3.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.10.2018
            COM(2018) 683 final
            2018/0353(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiejw ramach Wspólnego Komitetu EOG, dotyczącego zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Dwa projekty decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączone do niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady) mają na celu zmianę załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG w celu uwzględnienia rozporządzenia w sprawie transferu środków finansowych
                  1
                oraz czwartej dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy
                  2
               , w tym uzupełniającego ją rozporządzenia delegowanego Komisji
                  3
               .

               Dostosowania zawarte w projektach załączonych decyzji Wspólnego Komitetu EOG wykraczają poza to, co można uznać za zwykłe dostosowania techniczne w rozumieniu rozporządzenia Rady nr 2894/94. Rada określi zatem stanowisko Unii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Załączone projekty decyzji Wspólnego Komitetu EOG rozszerzają zakres obowiązującej polityki UE na państwa EOG–EFTA (Norwegia, Islandia i Liechtenstein).

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Rozszerzenie dorobku prawnego UE na państwa EOG–EFTA poprzez jego uwzględnienie w Porozumieniu EOG jest przeprowadzane zgodnie z celami i zasadami tego Porozumienia w celu stworzenia dynamicznego i jednorodnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opartego na wspólnych przepisach i równych warunkach konkurencji.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Przepisy, które mają zostać uwzględnione w Porozumieniu EOG, opierają się na art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  4
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               ESDZ we współpracy ze służbami Komisji przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. ESDZ ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić te projekty Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

               Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

               Proces uwzględnienia dorobku prawnego UE w Porozumieniu EOG jest przeprowadzany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym potwierdza się przyjęte podejście.

               •Proporcjonalność

               Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie przewiduje się, by uwzględnienie wyżej wspomnianych aktów prawnych w Porozumieniu EOG miało wpływ na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Nie dotyczy.

               2018/0353 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej
                  w ramach Wspólnego Komitetu EOG, dotyczącego zmiany
                  załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  5
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  6
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika IX do Porozumienia EOG, w którym zawarto postanowienia dotyczące usług finansowych.

               (3)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847
                  7
               .

               (4)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849
                  8
               .

               (5)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1675
                  9
               .

               (6)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IX do Porozumienia EOG.

               (7)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na załączonych projektach decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG, opiera się na projektach decyzji Wspólnego Komitetu EOG załączonych do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006.

                     (2)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE.

                     (3)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1675 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 przez wskazanie państw trzecich wysokiego ryzyka mających strategiczne braki.

                     (4)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6-8.

                     (5)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (6)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (7)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006, Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 1–18.

                     (8)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE, Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73.

                     (9)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1675 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 przez wskazanie państw trzecich wysokiego ryzyka mających strategiczne braki, Dz.U. L 254 z 20.9.2016, s. 1.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.10.2018
            COM(2018) 683 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiejw ramach Wspólnego Komitetu EOG, dotyczącego zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG (Rozporządzenie w sprawie transferu środków pieniężnych)

               ZAŁĄCZNIK 1

                  DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

                  nr

                  z dnia

                  zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006
                  1
               .

               (2)Rozporządzenie (UE) 2015/847 uchyla rozporządzenie Komisji (WE) nr 1781/2006, które jest uwzględnione w Porozumieniu EOG i które w związku z tym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

               (3)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IX do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W załączniku IX do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

               1.pkt 23ba (dyrektywa Komisji 2006/70/WE) otrzymuje brzmienie:

               „32015 R 0847: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006 (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 1).

               Do celów niniejszego Porozumienia przepisy rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następującego dostosowania:

               Na zasadzie odstępstwa od art. 4 i 6, w odniesieniu do przekazów pieniężnych we frankach szwajcarskich w Liechtensteinie oraz z i do Liechtensteinu w ramach jego unii walutowej ze Szwajcarią, informacje wymagane na mocy art. 4 i 6 są gromadzone i udostępniane na żądanie dostawcy usług płatniczych odbiorcy w ciągu trzech dni roboczych, ale nie muszą być przekazywane niezwłocznie wraz z transferem środków, jak przewidziano w art. 4 i 6. Niniejsze odstępstwo ma zastosowanie w okresie przejściowym upływającym dnia 31 grudnia 2022 r.”.

               Artykuł 2

               Teksty rozporządzenia (UE) 2015/847 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] r., pod warunkiem otrzymania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG
                  2*, lub z dniem wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr …/… z dnia … r.
                  3
                [włączającej czwartą dyrektywę w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy (celex 32015L0849) do Porozumienia EOG], w zależności od tego, który z tych terminów jest późniejszy.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia…r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

                     (1)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]

                     (2)

                        Dz.U. L z [...], s. [...].

    ---documentbreak--- NA ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 12.10.2018
            COM(2018) 683 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiejw ramach Wspólnego Komitetu EOG, dotyczącego zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

               ZAŁĄCZNIK 2
               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
                  nr
                  z dnia..........
                  zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającą rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającą dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE
                  1
               .

               (2)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1675 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 przez wskazanie państw trzecich wysokiego ryzyka mających strategiczne braki
                  2
               .

               (3)Dyrektywa (UE) 2015/849 uchyla dyrektywę 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  3
                oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE
                  4
               , które są uwzględnione w Porozumieniu EOG i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

               (4)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IX do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W załączniku IX do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

               1.pkt 23b (dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) otrzymuje brzmienie:

               „32015 L 0849: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).

               Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               a)
                     art. 3pkt 4 lit. d) otrzymuje brzmienie:

               «nadużyć finansowych, co najmniej poważnych, mających wpływ na interesy finansowe Unii, zgodnie z definicją poniżej:

               (i)w odniesieniu do wydatków – jakiekolwiek celowe działanie lub zaniechanie dotyczące:

               –wykorzystania lub przedstawienia nieprawdziwych, niepoprawnych lub niepełnych oświadczeń lub dokumentów celem sprzeniewierzenia lub bezprawnego zatrzymania środków z budżetu ogólnego Unii Europejskiej lub budżetów zarządzanych przez Unię Europejską lub w jej imieniu,

               –nieujawnienia informacji z naruszeniem szczególnego obowiązku, z tym samym skutkiem,

               –niewłaściwego wykorzystania takich środków finansowych – do celów innych niż te, na które pierwotnie zostały przyznane;

               (ii)w odniesieniu do przychodu, którego definicję przedstawiono w decyzji Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich
                  5
                jakiekolwiek celowe działanie lub zaniechanie odnoszące się do:

               –wykorzystania lub przedstawienia nieprawdziwych, niepoprawnych lub niepełnych oświadczeń lub dokumentów celem bezprawnego zmniejszenia środków budżetu ogólnego Unii Europejskiej lub budżetów zarządzanych przez Unię Europejską lub w jej imieniu,

               –nieujawnienia informacji z naruszeniem szczególnego obowiązku, z tym samym skutkiem,

               –niewłaściwego wykorzystania korzyści uzyskanych zgodnie z prawem, z tym samym skutkiem.

               Za poważne nadużycie finansowe jest uważane nadużycie finansowe obejmujące minimalną kwotę, której wartość nie przekracza 50 000 EUR.»”;

               2.pkt 23ba (dyrektywa Komisji 2006/70/WE) otrzymuje brzmienie:

               „32016 R 1675: rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1675 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 przez wskazanie państw trzecich wysokiego ryzyka mających strategiczne braki (Dz.U. L 254 z 20.9.2016, s. 1).”;

               3.w pkt 31bc (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012) dodaje się tiret w brzmieniu:

               „-32015 L 0849: dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).”.

               Artykuł 2

               Teksty dyrektywy (UE) 2015/849 i rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1675 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG
                  6*.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia…r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

               Oświadczenie państw EFTA

               do decyzji nr […] włączającej do Porozumienia EOG dyrektywę (UE) 2015/849

               [do przyjęcia wraz z decyzją i opublikowania w Dz.U.]

               Dyrektywa (UE) 2015/849 zawiera przepisy, w których znajdują się odesłania do aktów przyjętych na mocy tytułu V TFUE. Przypomina się, że uwzględnienie aktów zawierających takie przepisy do Porozumienia EOG nie narusza zasady, zgodnie z którą prawodawstwo UE przyjęte na podstawie tytułu V TFUE nie jest objęte zakresem Porozumienia EOG.

               Wspólna deklaracja Umawiających się Stron

               do decyzji nr […] włączającej do Porozumienia EOG dyrektywę (UE) 2015/849

               [do przyjęcia wraz z decyzją i opublikowania w Dz.U.]

               Umawiające się Strony uzgodniły włączenie poważnych nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe Unii Europejskiej do wykazu przestępstw źródłowych powiązanych z praniem pieniędzy. Ze względów praktycznych czwarta dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy (dyrektywa (UE) 2015/849) została uwzględniona bez wzajemnego porozumienia w celu równoczesnej ochrony interesów finansowych państw EOG/EFTA. Niemniej jednak zasady wzajemności i jednolitości, określone w Porozumieniu EOG, w szczególności w jego motywie 4 i art. 1, nadal mają w pełni zastosowanie, również do wzajemnej ochrony przed działalnością przestępczą mającą wpływ na interesy finansowe Umawiających się Stron w rozumieniu [niniejszej decyzji].

                     (1)

                        Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73.

                     (2)

                        Dz.U. L 254 z 20.9.2016, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15.

                     (4)

                        Dz.U. L 214 z 4.8.2006, s. 29.

                     (5)

                        Dz.U. L 253 z 7.10.2000, s. 42.

                     (6)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]