               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.6.2022
            COM(2022) 310 final
            2022/0202(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie transportu drogowego towarów

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               W następstwie napaści Rosji na Ukrainę transport towarów z Republiki Mołdawii stał się bardzo trudny. Mołdawscy przewoźnicy muszą szukać alternatywnych tras, aby uniknąć tranzytu przez terytorium Ukrainy, co dotychczas było jedynym sposobem na dotarcie do rynków państw trzecich na wschód od Ukrainy. Brak możliwości tranzytu przez Ukrainę zagraża realizacji przez mołdawskich przewoźników długoterminowych umów na dostawy towarów (zwłaszcza produktów rolnych) zawartych z partnerami handlowymi w regionie wschodnim. Co więcej, przewoźnicy mogą w związku z tym być zmuszeni szukać innych partnerów handlowych, a tym samym zwiększyć liczbę swoich dwustronnych operacji transportowych z państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

               Transport drogowy towarów między Unią Europejską a Republiką Mołdawii obecnie regulują dwa główne mechanizmy: dwustronne umowy o transporcie zawierane między poszczególnymi państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii oraz zezwolenia udzielane na podstawie wielostronnego systemu kontyngentów Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu (EKMT) w ramach Międzynarodowego Forum Transportu. Zgodnie z tymi oboma mechanizmami przewoźników obu stron obowiązują kontyngenty w odniesieniu do tranzytu i handlu dwustronnego.

               W związku z zaistniałą sytuacją mołdawscy przewoźnicy musieliby zatem zwiększyć tranzyt przez terytorium Unii Europejskiej oraz dwustronne operacje transportu drogowego między Republiką Mołdawii a poszczególnymi państwami członkowskimi. Taki wzrost przewozów stanowiłby również wsparcie dla mołdawskiego społeczeństwa i mołdawskiej gospodarki, które w znacznym stopniu ucierpiały w wyniku rosyjskiej wojny napastniczej, zważywszy również na fakt, że Mołdawia tymczasowo przyjęła ponad 350 000 uchodźców przybywających z Ukrainy i podróżujących do innych krajów. Intensyfikacja operacji transportu drogowego w porównaniu z normalnymi okresami najprawdopodobniej spowodowałaby jednak przekroczenie kontyngentów określonych w umowach dwustronnych zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii oraz przyznawanych na podstawie systemu EKMT w ramach Międzynarodowego Forum Transportu.

               Umowa o transporcie drogowym między Unią Europejską a Republiką Mołdawii zastąpiłaby zatem istniejące dwustronne umowy o transporcie między poszczególnymi państwami członkowskimi a Mołdawią i ułatwiłaby przewoźnikom korzystanie z alternatywnych tras drogowych, ponieważ operacje dwustronne i tranzyt uległyby liberalizacji między obiema Stronami.

               Należy zatem podpisać Umowę liberalizującą transport drogowy towarów między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w odniesieniu do operacji dwustronnych i tranzytu. Przedmiotowa Umowa powinna być ograniczona czasowo, ale z możliwością jej przedłużenia.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Przedmiotowa Umowa jest spójna z obecnie prowadzoną polityką zewnętrzną UE wobec Republiki Mołdawii. Rząd Republiki Mołdawii zwrócił się o zawarcie takiej Umowy w trybie pilnym.

                  Umowa w sprawie transportu drogowego towarów z Republiką Mołdawii byłaby również zgodna z układem o stowarzyszeniu
                     1
                  , ponieważ w jego art. 82 zawarto wezwanie do współpracy mającej na celu usprawnienie przepływu towarów i zwiększenie płynności przepływów transportowych między Republiką Mołdawii, UE i państwami trzecimi w regionie poprzez usunięcie przeszkód administracyjnych, technicznych i innych.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Art. 91 w związku z art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Nie dotyczy.

               •Proporcjonalność

                  Umowa jest najskuteczniejszym instrumentem zacieśniania stosunków między UE a Republiką Mołdawii w zakresie transportu drogowego, ponieważ usuwa istniejące ograniczenia wynikające z systemu kontyngentów i systemu zezwoleń.

                  Przedmiotowa Umowa nie spowoduje dodatkowych obciążeń administracyjnych ani finansowych dla organów państw członkowskich ani dla branży w porównaniu z obecną sytuacją. Przeciwnie, zmniejszy obciążenia administracyjne zarówno dla branży, jak i dla państw członkowskich. W szczególności wyeliminuje ona konieczność posiadania przez przewoźników z UE zezwoleń na transport w odniesieniu do wskazanych kategorii praw przewozowych (tranzyt i prawa dwustronne), co zmniejszy obciążenia dla unijnej branży transportowej, a także dla organów państw członkowskich, jeśli chodzi o formalności administracyjne związane z wydawaniem i drukowaniem takich zezwoleń.

               •Wybór instrumentu

                  Umowa międzynarodowa.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie dotyczy.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

                  Nie dotyczy.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  W art. 5 i 6 przedmiotowej Umowy przewidziano mechanizm przeglądu w celu oceny potrzeby jej przedłużenia i ustalenia okresu, na jaki ma ewentualnie zostać przedłużona. W tym celu w art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 2 przewidziano, że najpóźniej trzy miesiące przed wygaśnięciem Umowy zwołuje się Wspólny Komitet.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               W art. 1 udziela się upoważnienia do podpisania Umowy w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               W art. 2 wymaga się od Sekretariatu Generalnego Rady ustanowienia instrumentu pełnomocnictwa do podpisania Umowy, z zastrzeżeniem jej zawarcia, dla osoby wskazanej lub osób wskazanych przez Komisję.

               W art. 3 przewidziano tymczasowe stosowanie zgodnie z art. 12 Umowy.

                  W art. 4 określono datę wejścia w życie decyzji będącej przedmiotem wniosku.

               2022/0202 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie transportu drogowego towarów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z jego art. 218 ust. 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 2 czerwca 2022 r. Rada udzieliła upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji z Republiką Mołdawii dotyczących Umowy między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie transportu drogowego towarów (dalej „Umowa”).

               (2)Negocjacje w tej sprawie zakończono pomyślnie w dniu 15 czerwca 2022 r.

               (3)W związku z poważnymi zakłóceniami w sektorze transportu w Republice Mołdawii spowodowanymi wojną napastniczą prowadzoną przez Rosję przeciwko Ukrainie mołdawscy przewoźnicy muszą znaleźć alternatywne drogowe trasy tranzytowe przez terytorium Unii Europejskiej oraz znaleźć nowe rynki zbytu dla swoich towarów.

               (4)Biorąc pod uwagę, że zezwolenia wydawane na podstawie wielostronnego systemu kontyngentów Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu (EKMT) oraz istniejące umowy dwustronne między poszczególnymi państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii nie zapewniają mołdawskim przewoźnikom drogowym towarów niezbędnej elastyczności, która pozwoliłaby im intensyfikować i planować z wyprzedzeniem przewozy przez terytorium Unii Europejskiej oraz między Republiką Mołdawii a UE, kluczowe znaczenie ma liberalizacja transportu drogowego towarów w ramach operacji dwustronnych i tranzytu.

               (5)W związku z tym przedmiotową Umowę, która jest ograniczona czasowo, lecz przewiduje możliwość przedłużenia, należy podpisać w trybie pilnym w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (6)Aby branża transportu towarów mogła jak najszybciej odczuć pozytywne skutki przedmiotowej Umowy, Umowę należy zastosować tymczasowo zgodnie z jej art. 12,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej podpisanie Umowy między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie transportu drogowego towarów, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               Tekst Umowy stanowi załącznik 1 do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania Umowy, z zastrzeżeniem jej zawarcia, osobie wskazanej lub osobom wskazanym przez Komisję.

               Artykuł 3

               Umowę stosuje się tymczasowo, zgodnie z art. 12 Umowy, począwszy od dnia jej podpisania, w oczekiwaniu na jej wejście w życie.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.6.2022
            COM(2022) 310 final

            ZAŁĄCZNIKI
            do
            decyzji Rady
            w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie transportu drogowego towarów

               ZAŁĄCZNIK

               UMOWA
               MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ
               A MOŁDAWIĄ
               W SPRAWIE TRANSPORTU DROGOWEGO TOWARÓW

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej również „Unią”,

               z jednej strony,

               i UNIA EUROPEJSKA,

               zwana dalej również „Unią”,

               z jednej strony,

               oraz

               REPUBLIKA MOŁDAWII,

               z drugiej strony,

               zwane dalej indywidualnie „Stroną”, a wspólnie „Stronami”,

               1.UZNAJĄC poważne zakłócenia, z jakimi boryka się sektor transportu w Republice Mołdawii w następstwie rosyjskiej agresji wobec Ukrainy.

               2.ZDAJĄC SOBIE SPRAWĘ z niedostępności podstawowych szlaków transportowych przez Ukrainę dla mołdawskiego eksportu oraz z pilnej potrzeby ochrony łańcuchów dostaw i bezpieczeństwa żywnościowego poprzez wykorzystanie alternatywnych szlaków drogowych z Republiki Mołdawii przez terytorium Unii Europejskiej.

               3.PRAGNĄC wspierać mołdawskie społeczeństwo i mołdawską gospodarkę poprzez zezwolenie unijnym i mołdawskim przewoźnikom drogowym towarów na transport towarów na i przez terytorium Mołdawii, w razie potrzeby, oraz poprzez umożliwienie Republice Mołdawii dalszego dostosowania swoich modeli gospodarczych i transportowych, aby przeciwstawić się skutkom rosyjskiej agresji dla rynków międzynarodowych.

               4.ODNOTOWUJĄC, że obecny system oparty na ograniczonej liczbie zezwoleń wydanych przez państwa członkowskie nie zapewnia mołdawskim przewoźnikom drogowym towarów elastyczności koniecznej do zintensyfikowania ich działalności w Unii i z Unii.

               5.BĘDĄC ZDECYDOWANYMI, aby zapewnić w przyszłości, że warunki dostępu do rynku drogowego transportu towarów między Stronami, dostępne obecnie dla przewoźników drogowych mających siedzibę na terytorium którejkolwiek ze Stron, nie będą w żadnym razie bardziej restrykcyjne w porównaniu z obecną sytuacją.

               6.BĘDĄC ZDECYDOWANYMI, aby wspierać mołdawską gospodarkę poprzez liberalizację tranzytu i dwustronnych przewozów międzynarodowych między Unią a Republiką Mołdawii, aby umożliwić niezbędny transport towarów i przyznać obu Stronom takie same wzajemne prawa do wykonywania tranzytu i dwustronnych przewozów międzynarodowych między tymi terytoriami.

               7.ODNOTOWUJĄC, że w załączniku X do Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii (zwanego dalej „Układem o stowarzyszeniu”) zobowiązano się do stopniowego zbliżania swoich przepisów dotyczących transportu drogowego do prawodawstwa Unii i instrumentów międzynarodowych wymienionych w tym załączniku.

               8.PRAGNĄC podporządkować postanowienia niniejszej Umowy rozdziałowi dotyczącemu rozstrzygania sporów w Układzie o stowarzyszeniu.

               9.ZDAJĄC SOBIE SPRAWĘ, że nie można przewidzieć czasu trwania skutków rosyjskiej agresji dla sektora transportu i infrastruktury na Ukrainie, które dotyczą również operatorów z Mołdawii, z którego to powodu najpóźniej trzy miesiące przed wygaśnięciem niniejszej Umowy Strony skonsultują się na forum Wspólnego Komitetu w celu oceny potrzeby jej przedłużenia.

               10.PRZYZNAJĄC, że Umowa europejska dotycząca pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) zagwarantuje, że działalność transportowa w ramach niniejszej Umowy będzie prowadzona z poszanowaniem warunków pracy kierowców, uczciwej konkurencji i nie będzie zagrażać bezpieczeństwu drogowemu,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Cele

               1.Celem niniejszej Umowy jest tymczasowe ułatwienie drogowego transportu towarowego między i przez terytorium Unii Europejskiej i Republiki Mołdawii poprzez przyznanie dodatkowych praw tranzytu i przewozu towarów między Stronami przewoźnikom mającym siedzibę na terytorium jednej ze Stron w związku ze skutkami rosyjskiej agresji wobec Ukrainy i poważnymi zakłóceniami, jakie stwarza ona dla sektora transportu drogowego w Republice Mołdawii.

               2.Niniejszej Umowy nie należy interpretować jako skutkującej zmniejszeniem lub innym ograniczeniem warunków dostępu do rynku usług międzynarodowego transportu drogowego między Stronami w porównaniu z sytuacją istniejącą w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie niniejszej Umowy.

               Artykuł 2

               Zakres stosowania

               Niniejsza Umowa ma zastosowanie do tranzytu i międzynarodowego przewozu drogowego towarów między Stronami wykonywanego zarobkowo i pozostaje bez uszczerbku dla stosowania zasad ustanowionych przez wielostronny system kontyngentów Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu w ramach Międzynarodowego Forum Transportu. Przewóz drogowy towarów w obrębie państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub między państwami członkowskimi Unii Europejskiej nie wchodzi w zakres niniejszej Umowy. Tranzyt przez terytorium drugiej Strony w celu przewozu towarów między państwami trzecimi nie jest objęty niniejszą Umową.

               Artykuł 3

               Definicje

               Do celów niniejszej Umowy stosuje się następujące definicje:

               1)„Strona siedziby” oznacza Stronę, na której terytorium przewoźnik drogowy towarów ma swoją siedzibę;

               2)„przewoźnik drogowy towarów” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną zajmującą się transportem towarów w celach handlowych, mającą siedzibę na terytorium Strony zgodnie z prawem tej Strony i posiadającą upoważnienie wydane przez tę Stronę do zarobkowego wykonywania międzynarodowego transportu towarów za pomocą pojazdów silnikowych lub zespołów pojazdów;

               3)„pojazd” oznacza pojazd silnikowy zarejestrowany na terytorium jednej ze Stron lub też zespół pojazdów, spośród których przynajmniej pojazd silnikowy jest zarejestrowany na terytorium jednej ze Stron, wykorzystywane wyłącznie do przewozu towarów;

               4)„tranzyt” oznacza przemieszczanie pojazdów bez załadunku lub rozładunku towarów na terytorium Strony przez przewoźnika drogowego towarów mającego siedzibę na terytorium drugiej Strony;

               5)„dwustronny przewóz międzynarodowy” oznacza przejazdy pojazdem z ładunkiem z terytorium Strony siedziby na terytorium drugiej Strony i w odwrotnym kierunku, z tranzytem przez terytorium państwa trzeciego lub bez takiego tranzytu;

               Artykuł 4

               Dostęp do usług transportu drogowego

               Przewoźnicy drogowi towarów są uprawnieni do wykonywania następujących przewozów drogowych towarów:

               (a)przejazdy wykonywane pojazdem z ładunkiem, gdy miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdują się na terytorium dwóch różnych Stron, z tranzytem przez terytorium państwa trzeciego lub bez takiego tranzytu;

               (b)przejazdy wykonywane pojazdem z ładunkiem z terytorium Strony siedziby na terytorium tej samej Strony, z tranzytem przez terytorium drugiej Strony;

               (c)przejazdy wykonywane pojazdem z ładunkiem do lub z terytorium Strony siedziby do państwa trzeciego, z tranzytem przez terytorium drugiej Strony;

               (d)przejazdy wykonywane pojazdem bez załadunku w związku z przejazdami, o których mowa w lit. a), b) i c).

               Artykuł 5

               Czas trwania

               1.Niniejszą Umowę stosuje się do dnia 31 marca 2023 roku.

               2.Najpóźniej trzy miesiące przed wygaśnięciem Umowy Strony konsultują się w celu oceny potrzeby jej przedłużenia. W tym celu Strony konsultują się na forum Wspólnego Komitetu, o którym mowa w art. 6 ust. 2.

               Artykuł 6

               Wspólny Komitet

               1.Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet. Nadzoruje on i monitoruje stosowanie i wdrażanie niniejszej Umowy oraz prowadzi okresowe przeglądy funkcjonowania niniejszej Umowy w świetle jej celów.

               2.Wspólny Komitet jest zwoływany na wniosek któregokolwiek ze współprzewodniczących. Wspólny Komitet zwołuje się również nie później niż trzy miesiące przed wygaśnięciem Umowy w celu oceny i podjęcia decyzji o potrzebie kontynuacji niniejszej Umowy zgodnie z art. 5 ust. 2. Wspólny Komitet podejmuje decyzję w sprawie przedmiotowego przedłużenia, w tym, w stosownych przypadkach, jego czasu trwania, zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu.

               3.Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli Stron. Przedstawiciele państw członkowskich Unii Europejskiej mogą uczestniczyć w posiedzeniach Wspólnego Komitetu w charakterze obserwatorów.

               4.Wspólnemu Komitetowi przewodniczy naprzemiennie przedstawiciel Unii i przedstawiciel Republiki Mołdawii.

               5.Wspólny komitet podejmuje decyzje w drodze konsensusu. Podjęte decyzje wiążą Strony, które stosują wszystkie środki niezbędne do wprowadzenia ich w życie.

               6.Wspólny Komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny.

               Artykuł 7

               Rozstrzyganie sporów
                  1

               W przypadku powstania sporu między Stronami dotyczącego interpretacji i stosowania niniejszej Umowy postanowienia rozdziału 14 tytułu V Układu o stowarzyszeniu stosuje się mutatis mutandis.

               Artykuł 8

               Wypełnianie zobowiązań

               1.Każda ze Stron ponosi pełną odpowiedzialność za przestrzeganie wszystkich postanowień niniejszej Umowy.

               2.Każda ze Stron zapewnia przedsięwzięcie wszelkich niezbędnych środków w celu wprowadzenia w życie postanowień niniejszej Umowy, w tym ich przestrzegania na wszystkich szczeblach administracji, jak również przez osoby wykonujące delegowaną władzę publiczną. Każda ze Stron działa w dobrej wierze, aby zapewnić osiągnięcie celów określonych w niniejszej Umowie.

               3.Niniejsza Umowa oznacza umowę szczegółową w rozumieniu art. 458 ust. 1 Układu o stowarzyszeniu. Strona może przedsięwziąć odpowiednie środki odnoszące się do niniejszej Umowy w przypadku szczególnie poważnego i istotnego naruszenia któregokolwiek ze zobowiązań opisanych w art. 2 ust. 1 Układu o stowarzyszeniu jako istotnych elementów zagrażających pokojowi i bezpieczeństwu międzynarodowemu, które wymagają natychmiastowej reakcji. Te odpowiednie środki wprowadza się zgodnie z art. 455 Układu o stowarzyszeniu.

               Artykuł 9

               Środki ochronne

               1.Każda ze Stron może wprowadzić odpowiednie środki ochronne, jeżeli uzna, że przewozy wykonywane przez przewoźników drogowych towarów drugiej Strony stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Środki ochronne wprowadza się z pełnym poszanowaniem prawa międzynarodowego, przy czym środki te muszą być proporcjonalne i ograniczone w odniesieniu do ich zakresu i czasu trwania do tego, co jest absolutnie niezbędne do zaradzenia sytuacji lub utrzymania równowagi niniejszej Umowy. W pierwszej kolejności stosuje się środki, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie niniejszej Umowy.

               2.Przed rozpoczęciem konsultacji zainteresowana Strona powiadamia drugą Stronę o wprowadzonych środkach i przekazuje wszelkie istotne informacje.

               3.Strony niezwłocznie rozpoczynają konsultacje w ramach Wspólnego Komitetu w celu osiągnięcia wzajemnie akceptowalnego rozwiązania.

               4.Wszelkie działania podjęte na podstawie niniejszego artykułu zostają zawieszone, gdy tylko Strona, która była winna uchybieniu, ponownie spełni postanowienia niniejszej Umowy lub gdy zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego ustanie.

               Artykuł 10

               Terytorialny zakres stosowania

               Niniejsza Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, do terytorium, do którego stosuje się Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i na warunkach określonych w tych Traktatach oraz, z drugiej strony, do terytorium Republiki Mołdawii.

               Jej stosowanie jest czasowo zawieszone na tych obszarach, nad którymi rząd Republiki Mołdawii nie sprawuje faktycznej kontroli. Jej stosowanie może zostać wznowione w następstwie decyzji Rady Stowarzyszenia lub decyzji Wspólnego Komitetu ds. Stowarzyszenia potwierdzającej, że Republika Mołdawii może zapewnić pełną zgodność z Umową.

               Artykuł 11

               Wypowiedzenie

               1.Każda ze Stron może w dowolnym czasie powiadomić pisemnie drogą dyplomatyczną drugą Stronę o swojej decyzji o wypowiedzeniu niniejszej Umowy. Umowa ulega rozwiązaniu dwa tygodnie po takim powiadomieniu, chyba że strona zawiadamiająca wskaże późniejszą datę wejścia w życie takiego powiadomienia. W drugim przypadku data nie może być późniejsza niż dwa miesiące od daty powiadomienia.

               2.Przewoźnikom drogowym towarów, których pojazd znajduje się na terytorium drugiej Strony po wygaśnięciu niniejszej Umowy, zezwala się na przejazd tranzytem przez terytorium tej Strony w celu powrotu na terytorium Strony, na której terytorium mają siedzibę.

               3.Dla większej pewności należy wyjaśnić, że data powiadomienia, o której mowa w ust. 1, oznacza datę doręczenia powiadomienia drugiej Stronie.

               4.Wygaśnięcie zgodnie z art. 5 lub rozwiązanie niniejszej Umowy zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu nie skutkuje ograniczeniem warunków dostępu do rynku usług transportu drogowego między Stronami w porównaniu z sytuacją istniejącą w dniu poprzedzającym wejście w życie niniejszej Umowy. W tym celu, w przypadku braku późniejszej umowy między Stronami, uprawnienia do dostępu do rynku określone w umowach dwustronnych obowiązujących w tym dniu między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Republiką Mołdawii mają ponownie zastosowanie od dnia wygaśnięcia lub rozwiązania niniejszej Umowy.

               Artykuł 12

               Wejście w życie i tymczasowe stosowanie

               1.Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi własnymi procedurami. Niniejsza umowa wchodzi w życie w dniu, w którym Strony powiadomią się wzajemnie o zakończeniu swoich odpowiednich wewnętrznych procedur prawnych przewidzianych do tego celu.

               2.Niezależnie od postanowień ust. 1 Unia i Republika Mołdawii zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od dnia jej podpisania.

               3.Do celów odpowiednich postanowień niniejszej Umowy wszelkie zawarte w tych postanowieniach odniesienia do „daty wejścia w życie niniejszej Umowy” rozumie się jako „datę, od której niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo” zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

               Niniejszą Umowę sporządzono w języku angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne.

               NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani pełnomocnicy, należycie do tego upoważnieni, podpisali niniejszą umowę.

               Sporządzono w Brukseli dnia … r.

                  W imieniu Unii Europejskiej

                  W imieniu Republiki Mołdawii

                     (1)

                        Dla uniknięcia wątpliwości wyjaśnia się, że ani niniejszego artykułu, ani niniejszej Umowy nie można interpretować jako przyznających prawa lub nakładających obowiązki, na które można się bezpośrednio powoływać w sądach krajowych Stron.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.6.2022
            COM(2022) 290 final
            2022/0190(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Centralnej Komisji Żeglugi na Renie w kwestii przyjęcia rewizji rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w kwestii rezolucji, która ma zostać przyjęta w nadchodzących miesiącach przez Centralną Komisję Żeglugi na Renie (CKŻR) w drodze procedury pisemnej w odniesieniu do projektu rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie. Rozporządzenie dotyczące załóg statków na Renie jest obecnie poddawane rewizji, aby uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2397 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej oraz uchylającą dyrektywy Rady 91/672/EWG i 96/50/WE
                  1
               .

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Centralna Komisja Żeglugi na Renie

               Centralna Komisja Żeglugi na Renie (CKŻR) jest organizacją międzynarodową posiadającą kompetencje regulacyjne w zakresie wodnego transportu śródlądowego na Renie. Stronami CKŻR są cztery państwa członkowskie UE (Belgia, Francja, Niemcy i Niderlandy) oraz Szwajcaria.

               Poprawiona Konwencja o żegludze na Renie, podpisana dnia 17 października 1868 r. w Mannheim, ustanawia ramy prawne regulujące wykorzystanie Renu jako śródlądowej drogi wodnej na potrzeby żeglugi oraz określa kompetencje CKŻR. Obecnie obowiązująca wersja konwencji jest rezultatem konwencji zmieniającej poprawioną Konwencję w sprawie żeglugi na Renie, przyjętej w dniu 20 listopada 1963 r., która weszła w życie w dniu 14 kwietnia 1967 r.

               Na tej podstawie CKŻR przyjęła szereg rozporządzeń. Aktem prawnym, który obejmuje wymogi związane z załogą, jest rozporządzenie dotyczące załóg statków na Renie.

               Posiedzenia plenarne odbywają się dwa razy w roku. W posiedzeniach uczestniczą przedstawiciele państw członkowskich CKŻR. Posiedzenie plenarne jest organem decyzyjnym CKŻR. Przyjmuje ono rezolucje centralnej komisji oraz przyjmuje i zmienia jej przepisy techniczne. Każde państwo członkowskie CKŻR ma jeden głos, a decyzje zapadają jednomyślnie. W wyjątkowych przypadkach decyzje mogą być podejmowane w drodze procedury pisemnej, również jednomyślnie. Rezolucje są prawnie wiążące. Unia Europejska nie jest członkiem CKŻR.

               2.2.Planowany akt CKŻR

               W nadchodzących miesiącach CKŻR ma przyjąć rezolucję w sprawie zmiany rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie, które stanowi regulację techniczną obejmującą wymogi związane z załogą. Wiążący charakter rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie dla członków CKŻR został ustanowiony w konwencji z Mannheim z dnia 17 października 1868 r. Zmiana ta jest konieczna w celu uwzględnienia dyrektywy (UE) 2017/2397. Ponieważ wymogi dotyczące członków załogi żeglujących po Renie nie były objęte zakresem stosowania dyrektyw 91/672/EWG i 96/50/WE, dyrektywa 2017/2397 rozszerza stosowanie jej przepisów na rzekę Ren
                  2
               .

               Art. 10 ust. 2 dyrektywy (UE) 2017/2397 stanowi, co następuje:

               2. Na wszystkich unijnych śródlądowych drogach wodnych ważne jest każde świadectwo kwalifikacji, każda żeglarska książeczka pracy lub każdy dziennik pokładowy wydane zgodnie z rozporządzeniem dotyczącym składu załóg statków na Renie, w którym określono wymogi identyczne jak wymogi zawarte w niniejszej dyrektywie. Takie świadectwa, żeglarskie książeczki pracy i dzienniki pokładowe, które zostały wydane przez państwo trzecie, są ważne na wszystkich unijnych śródlądowych drogach wodnych, pod warunkiem że takie państwo trzecie uznaje, w obrębie swojej jurysdykcji, unijne dokumenty wydane na podstawie niniejszej dyrektywy.

               W związku z tym zgodnie z art. 10 ust. 2 tej dyrektywy, aby każde świadectwo kwalifikacji, każda żeglarska książeczka pracy lub każdy dziennik pokładowy, które zostały wydane zgodnie z rozporządzeniem dotyczącym załóg statków na Renie, były ważne na unijnych śródlądowych drogach wodnych, rozporządzenie to musi określać wymogi identyczne z wymogami dyrektywy. Aby dokumenty reńskie wydane po dniu 17 stycznia 2022 r. były ważne w UE, należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie dotyczące załóg statków na Renie.

               Rezolucje są przygotowywane przez komitety i grupy robocze. Komisja CKŻR ds. Społecznych, Zatrudnienia i Szkolenia Zawodowego (STF) oraz jej grupa robocza ds. społecznych, zatrudnienia i szkolenia zawodowego (STF/G) zajmują się kwalifikacjami zawodowymi. W związku z dokumentem roboczym Komisji, o którym mowa poniżej, CKŻR powołała „grupę zadaniową ds. rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie” w celu rewizji pierwotnego projektu.

               Prace nad tą rewizją rozpoczęły się w czerwcu 2018 r. Następujące posiedzenia techniczne dotyczyły tego zagadnienia i umożliwiły osiągnięcie porozumienia na szczeblu CKŻR w sprawie pierwszego projektu:

               ·posiedzenia STF/G (22/03/2018, 06/09/2018, 22-23/01/2019, 21/02/2019,19/03/2019, 09/05/2019, 10-11/09/2019, 9/10/2019, 06-07/11/2019);

               ·posiedzenia STF (21/03/2018, 19/03/2019, 10/10/2019);

               ·posiedzenie plenarne CKŻR (07/06/2018, 04/12/2019).

               W dniu 22 października 2020 r. Komisja przedłożyła Radzie dokument roboczy w celu określenia stanowiska UE na posiedzeniu grupy roboczej SFT CKŻR w dniu 5 listopada 2020 r. i na sesji plenarnej CKŻR w dniu 3 grudnia 2020 r. w odniesieniu do pierwszej wersji rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie przedłożonej Komisji w dniu 20 grudnia 2019 r. Szereg przepisów zawartych w pierwszej wersji projektu wzbudziło poważne obawy, ponieważ były one niezgodne z przepisami dyrektywy (UE) 2017/2397 lub nie były z nimi identyczne. Rada nie zajęła stanowiska, a CKŻR wycofała przyjęcie rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie z porządku obrad dwóch wyżej wymienionych posiedzeń. Po serii spotkań na szczeblu technicznym między służbami Komisji a CKŻR oraz w następstwie kilku wymian propozycji tekstów CKŻR przedłożyła w dniu 31 marca 2022 r. czwartą wersję projektu rewizji rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie. Przedmiotem niniejszego wniosku jest ta czwarta wersja, z zastrzeżeniem szczegółowych zmian zaproponowanych przez Komisję.

               3.Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii

               Decyzja określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE jest wymagana, ponieważ kwestia ta wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej UE na mocy art. 3 ust. 2 akapit ostatni TFUE, biorąc pod uwagę, że kwestie objęte rozporządzeniem dotyczącym załóg statków na Renie są regulowane w prawie Unii zharmonizowanymi przepisami zawartymi w dyrektywie (UE) 2017/2397, dyrektywie 2008/68/WE
                  3
                i dyrektywie 2005/36/WE
                  4
               .

               Proponowane stanowisko Unii polega na poparciu przyjęcia zmienionej wersji rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie (zob. załącznik). Komisja uważa, że modyfikacje wniosku CKŻR przedłożonego w dniu 31 marca 2022 r. są konieczne z następującego powodu:

               Art. 10 ust. 2 dyrektywy (UE) 2017/2397 dopuszcza współistnienie ram prawnych UE i CKŻR, stanowiąc, że świadectwa kwalifikacji, żeglarskie książeczki pracy i dzienniki pokładowe wydane zgodnie z rozporządzeniem dotyczącym składu załóg statków na Renie, w którym ustanowiono wymogi takie same jak wymogi zawarte w tej dyrektywie, są ważne na unijnych śródlądowych drogach wodnych.

               Nie można jednak naruszać autonomii prawa UE, która jest jedynym źródłem ważności dokumentów UE, takich jak unijne świadectwa kwalifikacji. W szczególności powinno być jasne, że w odniesieniu do unijnych śródlądowych dróg wodnych CKŻR nie ma kompetencji do regulowania za pośrednictwem rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie kwestii związanych z ważnością dokumentów unijnych, ponieważ rozporządzenie to może ustanawiać jedynie wymogi w zakresie dokumentów reńskich (takich jak patenty reńskie).

               Ponadto przepisy przejściowe rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie wymagają modyfikacji w celu zapewnienia pełnej zgodności z przepisami dyrektywy (UE) 2017/2397.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu lub stroną umowy
                  5
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywołują skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               CKŻR jest organizacją międzynarodową Akt, który ma przyjąć CKŻR, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów Unii, a mianowicie na treść przepisów dyrektywy (UE) 2017/2397. Wynika to z faktu, że dyrektywa (UE) 2017/2397 wyraźnie odnosi się do świadectw kwalifikacji, żeglarskich książeczek pracy lub dzienników pokładowych wydanych zgodnie z rozporządzeniem dotyczącym załóg statków na Renie.

               Należy zatem ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach CKŻR w kwestii przyjęcia zmiany rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie. Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanych aktów dotyczą wspólnej polityki transportowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 91 ust. 1 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 91 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2022/0190 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Centralnej Komisji Żeglugi na Renie w kwestii przyjęcia rewizji rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Poprawiona Konwencja w sprawie żeglugi na Renie z dnia 17 października 1868 r., zmieniona Konwencją zmieniającą poprawioną Konwencję w sprawie żeglugi na Renie, przyjętą w dniu 20 listopada 1963 r., weszła w życie w dniu 14 kwietnia 1967 r.

               (2)Zgodnie z art. 17 konwencji Centralna Komisja Żeglugi na Renie (CKŻR) może przyjmować wymogi w zakresie kwalifikacji zawodowych.

               (3)Przewiduje się, że w nadchodzących miesiącach CKŻR przyjmie w drodze procedury pisemnej rezolucję zmieniającą rozporządzenie dotyczące załóg statków na Renie w celu uwzględnienia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2397
                  6
               . Aby świadectwo kwalifikacji, żeglarska książeczka pracy lub dziennik pokładowy, które zostały wydane zgodnie z tym rozporządzeniem, były ważne na unijnych śródlądowych drogach wodnych, rozporządzenie to musi określać wymogi identyczne z wymogami dyrektywy.

               (4)Chociaż dyrektywa (UE) 2017/2397 akceptuje współistnienie ram prawnych Unii i ram prawnych CKŻR, autonomia prawa Unii nie może zostać naruszona. Przepisy rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie mają zatem zastosowanie bez uszczerbku dla stosowania dyrektywy (UE) 2017/2397, jeżeli ustanawia ona wymogi dotyczące tej samej kwestii.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w CKŻR, ponieważ przyjęcie rewizji rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie będzie mogło mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie dyrektywy (UE) 2017/2397.

               (6)Proponowane stanowisko Unii polega zatem na poparciu przyjęcia wersji rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie zawierającej wymogi identyczne z wymogami dyrektywy (UE) 2017/2397, z zastrzeżeniem modyfikacji określonych w załączniku.

               (7)Unia nie jest członkiem CKŻR. Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez działające wspólnie państwa członkowskie Unii będące stronami CKŻR,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, jeśli chodzi o przyjęcie w drodze procedury pisemnej przez Centralną Komisję Żeglugi na Renie rezolucji zmieniającej rozporządzenie dotyczące załóg statków na Renie, polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie zmienionej wersji tego rozporządzenia zawierającej wymogi identyczne z wymogami dyrektywy (UE) 2017/2397, z zastrzeżeniem modyfikacji określonych w załączniku.

               Artykuł 2

               2.Stanowisko, o którym mowa w art. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami CKŻR, działające wspólnie.

               Artykuł 3

               Niewielkie zmiany techniczne stanowisk określonych w art. 1 mogą zostać uzgodnione bez kolejnej decyzji Rady.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2397 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej oraz uchylająca dyrektywy Rady 91/672/EWG i 96/50/WE (Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 53).

                     (2)

                        Zob. motyw 4 dyrektywy (UE) 2017/2397.

                     (3)

                        Dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz.U. L 260 z 30.9.2008, s. 13).

                     (4)

                        Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22).

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (6)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2397 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej oraz uchylająca dyrektywy Rady 91/672/EWG i 96/50/WE (Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 53).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.6.2022
            COM(2022) 290 final

            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Centralnej Komisji Żeglugi na Renie w kwestii przyjęcia rewizji rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie

               ZAŁĄCZNIK

               W projekcie rewizji rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie wprowadza się następujące zmiany:

               art. 3.02 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     Na Renie ważne są unijne świadectwa kwalifikacji, żeglarskie książeczki pracy i dzienniki pokładowe wydane zgodnie z dyrektywą (UE) 2017/2397, a także świadectwa kwalifikacji, żeglarskie książeczki pracy i dzienniki pokładowe wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, bez uszczerbku dla przepisów wspomnianej dyrektywy, gdy ma ona zastosowanie, a w szczególności jej art. 10.

               Zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz przepisami dyrektywy, gdy ma ona zastosowanie, kwalifikacje do pełnienia funkcji na pokładzie muszą być możliwe do poświadczenia w dowolnym momencie:

               a)
                     przez kapitana, za pomocą świadectwa kwalifikacji kapitana w odniesieniu do typu i wymiarów danej jednostki pływającej lub unijnego świadectwa kwalifikacji kapitana, w stosownych przypadkach wraz z niezbędnymi specjalnymi zezwoleniami;

               b)
                     przez innych członków załogi, za pomocą wydanej im ważnej żeglarskiej książeczki pracy zawierającej świadectwo kwalifikacji lub unijne świadectwo kwalifikacji;

               c)
                     przez ekspertów w dziedzinie żeglugi pasażerskiej i ekspertów w dziedzinie skroplonego gazu ziemnego, w postaci świadectwa kwalifikacji lub unijnego świadectwa kwalifikacji, a także przez ratowników, osoby noszące aparaty oddechowe i personel ochrony na pokładzie statków przewożących towary niebezpieczne, w postaci świadectwa odnoszącego się do tych konkretnych operacji.

               W drodze odstępstwa od lit. b) i c) członkowie załogi statków morskich żeglujących po Renie, z wyjątkiem kapitana, mogą potwierdzić swoje kwalifikacje, przedstawiając świadectwo wydane lub uznane zgodnie z konwencją STCW.”;

               w art. 5.01 ust. 3 i 6 otrzymują brzmienie:

               „3.
                     Właściwy organ jest odpowiedzialny za dane ogólne i wizy kontrolne. W tym celu jest on uprawniony do żądania przedłożenia pełnych dzienników pokładowych lub wyciągów z nich lub innych odpowiednich dokumentów uzupełniających. Może on umieścić wizę kontrolną tylko w przypadku podróży trwających krócej niż 15 miesięcy. Kapitan jest odpowiedzialny za rejestrowanie szczegółowych danych dotyczących odbytych podróży.”;

               „6.
                     Zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz przepisami dyrektywy (UE) 2017/2397, gdy ma ona zastosowanie, kapitan jest odpowiedzialny za rejestrowanie szczegółowych danych dotyczących odbytych podróży. Kapitan musi:

               a)
                     regularnie wprowadzać wszystkie wpisy do żeglarskiej książeczki pracy zgodnie z instrukcją prowadzenia tej książeczki zawartą w żeglarskich książeczkach pracy;

               b)
                     przechowywać żeglarską książeczkę pracy w bezpiecznym miejscu w sterówce do końca służby lub do zakończenia umowy o pracę lub innej umowy;

               c)
                     na żądanie posiadacza niezwłocznie i w dowolnym momencie przekazać mu żeglarską książeczkę pracy.”;

               art. 13.01 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     Każda osoba kierująca Zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz przepisami dyrektywy (UE) 2017/2397, gdy ma ona zastosowanie, kierowanie jednostką pływającą wymaga specjalnego zezwolenia, jeżeli odpowiedzialny kapitan:

               a)
                     uprawia żeglugę z pomocą radaru;

               b)
                     żegluje po drogach wodnych, które zostały zidentyfikowane jako odcinki śródlądowych dróg wodnych stwarzające szczególne zagrożenia;

               c)
                     żegluje po drogach wodnych sklasyfikowanych jako śródlądowe drogi wodne o charakterze morskim;

               d)
                     kieruje jednostkami pływającymi wykorzystującymi jako paliwo skroplony gaz ziemny lub

               e)
                     kieruje dużymi konwojami.”;

               art. 13.02 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     Każda osoba kierująca jednostką pływającą oraz uprawiająca żeglugę Kierowanie z pomocą radaru zgodnie z przepisami policyjnymi dotyczącymi żeglugi na Renie (RPNR) wymaga specjalnego zezwolenia na nawigację radarową.”;

               w art. 13.03 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

               „1.
                     Każda osoba kierująca Kierowanie jednostką pływającą na drodze wodnej uznanej za odcinek śródlądowej drogi wodnej stwarzający szczególne zagrożenia w rozumieniu ust. 2 poniżej wymaga w tym celu specjalnego zezwolenia na ten odcinek śródlądowej drogi wodnej.”;

               „2.
                     W przypadku gdy jest to konieczne do zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi i bez uszczerbku dla dyrektywy (UE) 2017/2397, gdy ma ona zastosowanie, państwa nadbrzeżne mogą określić odcinki, które przebiegają przez ich własne terytorium jako odcinki śródlądowych dróg wodnych stwarzające szczególne zagrożenia, jeżeli zagrożenia te wynikają z co najmniej jednego z następujących powodów:

               a)
                     częstych zmian przebiegu i prędkości prądów;

               b)
                     hydromorfologicznych cech śródlądowej drogi wodnej oraz braku odpowiednich usług informacji o torach wodnych na śródlądowej drodze wodnej lub odpowiednich map nawigacyjnych;

               c)
                     istnienia szczególnych lokalnych regulacji ruchu uzasadnionych specyficznymi cechami hydromorfologicznymi śródlądowej drogi wodnej; lub

               d)
                     częstych wypadków na określonym odcinku śródlądowej drogi wodnej wynikających z braku kompetencji, która nie jest objęta ES-QIN część I rozdział 2.”;

               art. 13.04 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     Każda osoba kierująca Kierowanie jednostką pływającą po śródlądowych drogach wodnych o charakterze morskim wymaga specjalnego zezwolenia na żeglugę na tych śródlądowych drogach wodnych.”;

               art. 13.05 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     Każda osoba kierująca Kierowanie jednostką pływającą wykorzystującą jako paliwo skroplony gaz ziemny wymaga specjalnego zezwolenia na kierowanie takimi jednostkami pływającymi. Potwierdza się to odpowiednim świadectwem kwalifikacji eksperta w dziedzinie skroplonego gazu ziemnego.”;

               art. 13.06 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     Każda osoba kierująca Kierowanie dużym konwojem wymaga specjalnego zezwolenia na kierowanie takimi konwojami.

               Każdy kandydat musi być w stanie poświadczyć staż w żegludze wynoszący co najmniej 720 dni, w tym co najmniej 540 dni jako kapitan i co najmniej 180 dni, podczas których samodzielnie decydował o kursie i prędkości dużego konwoju.”;

               art. 20.01 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     Żeglarskie książeczki pracy, które zostały wydane lub których ważność została przedłużona zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub których ważność została przedłużona, zachowują ważność w zakresie określonym przez te wymagania do ich pierwotnej daty wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 17 stycznia 2032 r. Zdanie 1 powyżej ma również zastosowanie do żeglarskich książeczek pracy uznanych za równoważne przez CKŻR.”;

               art. 20.02 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     Dzienniki pokładowe, które zostały wydane lub których ważność została przedłużona zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub których ważność została przedłużona, zachowują ważność w zakresie określonym przez te wymagania do ich pierwotnej daty wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 17 stycznia 2032 r. Zdanie 1 powyżej ma również zastosowanie do dzienników pokładowych uznanych za równoważne przez CKŻR.”;

               art. 20.03 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1.
                     Duże lub małe patenty reńskie, które zostały wydane lub których ważność została przedłużona zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub których ważność została przedłużona, zachowują ważność w zakresie określonym w tych wymogach do ich pierwotnej daty wygaśnięcia, ale nie później niż do dnia 17 stycznia 2032 r.”;

               art. 20.08 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Członkowie załogi statków morskich żeglujących po Renie mogą potwierdzić swoje kompetencje za pomocą świadectwa wydanego lub uznanego zgodnie z konwencją STCW. Ma to zastosowanie do kapitana wyłącznie do dnia 17 stycznia 2038 r. i pod warunkiem, że działalność w zakresie żeglugi śródlądowej jest wykonywana na początku lub na końcu podróży w transporcie morskim.”.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 20.6.2022
            COM(2022) 306 final
            2022/0198(NLE)

            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie przydzielenia środków umorzonych z projektów w ramach 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju na finansowanie działań podejmowanych w związku z kryzysem bezpieczeństwa żywnościowego i wstrząsem gospodarczym w państwach Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) w następstwie wojny napastniczej Rosji przeciwko Ukrainie

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Sytuacja w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego na świecie szybko się pogarsza, a wiele krajów dotkniętych tym problemem, to kraje najsłabiej rozwinięte lub kraje o niskim dochodzie dotknięte niedoborem żywności.

               Zanim wojna napastnicza Rosji przeciwko Ukrainie spowodowała zaostrzenie braku bezpieczeństwa żywnościowego na świecie, blisko 193 miliony osób (prawie 40 milionów więcej niż w poprzednim roku) w 53 krajach/terytoriach doświadczało poważnego braku bezpieczeństwa żywnościowego i pilnie potrzebowało pomocy. Wojna napastnicza Rosji przeciwko Ukrainie doprowadziła do drastycznego zmniejszenia dostaw zboża na rynki światowe w wyniku zablokowania szlaków przez Morze Czarne i celowych ataków na silosy ze zbożem. Ceny żywności na świecie szybko rosną i są najwyższe od trzech dekad. Wzrost cen energii powoduje wzrost cen środków produkcji rolnej (w szczególności nawozów), transportu i w rezultacie żywności. Ten wzrost cen skutkuje pogorszeniem perspektyw makroekonomicznych w sytuacji, w której przestrzeń fiskalna została już zredukowana w wyniku pandemii COVID-19. Mogłoby to doprowadzić do dalszego powiększenia liczby krajów wysoko zadłużonych lub z kryzysem bilansu płatniczego. Konflikty i susze dodatkowo pogarszają sytuację w regionach podatnych na zagrożenia. Najbardziej podatne na zagrożenia są kraje najsłabiej rozwinięte i kraje o niskim dochodzie. Jak widać na przykładzie powstań, do których dochodziło w ostatnich dziesięcioleciach, często to właśnie gwałtowny wzrost cen żywności jest źródłem niestabilności i konfliktów.

               Sytuacja wymaga podjęcia pilnych działań politycznych w zakresie wsparcia najbardziej narażonych krajów jak podkreśliła Rada Europejska w konkluzjach z 24–25 marca
                  1
               , w których wezwała Komisję, aby priorytetowo potraktowała prace nad światowym bezpieczeństwem żywnościowym i światową przystępnością cenową żywności, w szczególności poprzez wspieranie bezpieczeństwa żywnościowego i rolnictwa w Ukrainie oraz najsłabszych i najbardziej zagrożonych państwach trzecich. Następnie, w konkluzjach z 30–31 maja 2022 r.
                  2
               , Rada Europejska wezwała Komisję do zbadania możliwości zmobilizowania rezerw z Europejskiego Funduszu Rozwoju, aby wesprzeć kraje partnerskie najbardziej dotknięte kryzysem. Fundusze w ramach filaru geograficznego Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej – „Globalny wymiar Europy” (ISWMR – „Globalny wymiar Europy”)
                  3
                zostały w pełni rozplanowane, a ok. 3 mld EUR już teraz przeznaczone jest na programy dotyczące rolnictwa, żywienia, wody i infrastruktury sanitarnej. Dodatkowo w ramach budżetu na pomoc humanitarną na rzecz państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) przyznano w 2022 r. początkowo około 520 mln EUR, z czego znaczna część przeznaczona jest na działania mające na celu rozwiązanie problemu braku bezpieczeństwa żywnościowego i związanych z tym potrzeb. Ze względu na skalę potrzeb i potencjalne konsekwencje, należy uruchomić jednak dodatkowe środki finansowe na wsparcie krajów partnerskich. Środki dostępne w ramach budżetu UE są bardzo ograniczone (rezerwa na nowe wyzwania i priorytety w ramach ISWMR – „Globalny wymiar Europy” zostanie w całości wykorzystana w 2022 r. na realizację innych pilnych priorytetów, a początkowy budżet na pomoc humanitarną na 2022 r. na rzecz bezpieczeństwa żywnościowego i związanych z tym potrzeb w państwach AKP, zidentyfikowanych przed rozpoczęciem agresji Rosji na Ukrainę, został niemal w pełni wykonany), a – biorąc pod uwagę wpływ w różnych krajach partnerskich AKP – uruchomienie środków umorzonych z 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) mogłoby umożliwić UE i jej państwom członkowskim zwiększenie wsparcia oraz wniesienie wkładu w starania na rzecz rozwiązania kryzysu bezpieczeństwa żywnościowego, zaostrzonego przez wojnę napastniczą Rosji przeciwko Ukrainie, w ramach podejścia Drużyna Europy.

               Celem niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady jest uzyskanie upoważnienia Rady do wykorzystania środków umorzonych z 10. i 11. EFR na finansowanie działań podejmowanych w związku z kryzysem żywnościowym i wstrząsem gospodarczym w państwach AKP w następstwie wojny napastniczej Rosji przeciwko Ukrainie w maksymalnej kwocie 600 000 000 EUR, z czego 488 000 000 EUR z 10. EFR i 112 000 000 EUR z 11. EFR.

               Kwota wynosząca do 582 000 000 EUR z tych środków zostanie przeznaczone na finansowanie działań, a do 18 000 000 EUR pokryje ponoszone przez Komisję wydatki pomocnicze.

               Środki te zostaną wykorzystane na rzecz krajów partnerskich najbardziej dotkniętych kryzysem, ze zwróceniem szczególnej uwagi na kraje najbardziej podatne i narażone na zagrożenia, w szczególności, aby zapewnić:

               ·wsparcie makroekonomiczne (100 mln EUR);

               ·wsparcie produkcji żywności i odporności systemów żywnościowych (350 mln EUR);

               ·pomoc humanitarną (150 mln EUR).

               Jeżeli chodzi o wsparcie produkcji żywności i odporności systemów żywnościowych, UE będzie wspierać inwestycje w lokalną zdolność produkcyjną jako część zrównoważonych systemów wodnych i rolno-spożywczych opartych na podejściu agroekologicznym, w tym dywersyfikację łańcuchów wartości w rolnictwie i produkcji żywności. Przy wyborze krajów, do których należy ukierunkować pomoc, można zastosować następujące kryteria:

               ·(rosnące) poziomy braku bezpieczeństwa żywnościowego i niedożywienia w krajach partnerskich;

               ·narażenie partnerów na skutki agresji Rosji na Ukrainę, w szczególności na podstawie udziału przywozu żywności w ich PKB;

               ·makroekonomiczna podatność na zagrożenia partnerów, którą można określić na podstawie relacji długu do PKB, rezerw międzynarodowych/pokrycia miesięcznego przywozu oraz ratingu analizy zdolności obsługi zadłużenia;

               ·potencjalny wpływ finansowania unijnego w krajach lub regionach partnerskich, oceniany w szczególności na podstawie możliwości zwiększenia skali odpowiednich interwencji zwiększających produkcję i odporność.

               Działania finansowane w ramach niniejszego wniosku będą wspierać globalną reakcję UE w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego, którą opracowano na wniosek Rady Europejskiej
                  4
               . Reakcja ta obejmuje działania natychmiastowe i średnioterminowe, które mają pokazać partnerom na całym świecie, że UE zapewnia zintegrowane, kompleksowe i szybkie wsparcie w celu zniwelowania skutków wojny, z którymi muszą się borykać. Globalna reakcja UE w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego umożliwia realizację różnych aspektów działań przewidzianych w ramach FARM i Globalnego Sojuszu na rzecz Bezpieczeństwa Żywnościowego grupy G7 oraz zapewnia niezbędne wsparcie dla grupy ONZ ds. reagowania kryzysowego.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  UE jest zaangażowana w realizację celu zrównoważonego rozwoju (cel zrównoważonego rozwoju) „Zero głodu” (cel zrównoważonego rozwoju nr2) i współpracuje z partnerami na rzecz wspólnego zwiększenia wsparcia, aby wyeliminować głód, osiągnąć bezpieczeństwo żywnościowe i lepsze odżywianie oraz promować zrównoważone rolnictwo. Znalazło to potwierdzenie w Europejskim konsensusie w sprawie rozwoju
                     5
                  . Rozwój rolnictwa i obszarów wiejskich ma kluczowe znaczenie dla ograniczania ubóstwa, zwiększania bezpieczeństwa żywnościowego i żywieniowego, stymulowania wzrostu gospodarczego oraz ochrony środowiska, a wszystko to w kontekście zmiany klimatu. Może również odgrywać główną rolę w propagowaniu równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet i dziewcząt. Unijne podejście do osiągnięcia celu zrównoważonego rozwoju nr 2 koncentruje się na: działaniu na rzecz zwiększenia odporności najsłabszych grup społecznych na kryzysy żywnościowe, zwalczaniu niedożywienia oraz pomocy w zapewnieniu zdrowia i dobrostanu żywieniowego obecnym i przyszłym pokoleniom, a także stymulowaniu odpowiedzialnych inwestycji i wspieraniu innowacji w rolnictwie i systemach żywnościowych.

                  Osiągnięcie postępu w realizacji celu zrównoważonego rozwoju nr 2 oznacza postępowanie w sposób międzysektorowy w realizacji kilku innych celów zrównoważonego rozwoju. Przyjęcie podejścia opartego na powiązaniach, łączącego kwestię gruntów (cel zrównoważonego rozwoju nr 15), wody (cel zrównoważonego rozwoju nr 6) i zrównoważonej energii (cel zrównoważonego rozwoju nr 7) z kwestią żywności, tworzącego synergię między zarządzaniem zasobami naturalnymi, kwestią rolnictwa i zmiany klimatu (SDG 13) lub łączącego „pomoc humanitarną”, „rozwój” oraz „konflikt/ pokój” wzmacnia takie całościowe podejścia.

                  Reakcja UE na obecny kryzys bezpieczeństwa żywnościowego będzie opierać się na Zielonym Ładzie
                     6
                   i strategii „Od pola do stołu”
                     7
                   oraz na podejściu opartym na powiązaniu między aspektami humanitarnymi, rozwojowymi i pokojowymi. Wsparcie otrzymają kraje, które stoją w obliczu poważnych wyzwań związanych z bezpieczeństwem żywnościowym, odczuwają negatywne skutki wojny napastniczej Rosji przeciwko Ukrainie i znajdują się w trudnej sytuacji makroekonomicznej, mające niewielkie zabezpieczenia pozwalające na opanowanie sytuacji lub nie posiadające żadnych zabezpieczeń.

                  Środki te zostaną wykorzystane zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do 11. EFR. W szczególności wzmocnią one bieżące lub nowe działania dotyczące kwestii bezpieczeństwa żywnościowego w państwach AKP. Środki umorzone w ramach działań finansowanych na mocy niniejszej decyzji pozostaną zasobami EFR, z którego pochodzą.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Działania finansowane w ramach tych funduszy będą wykorzystywane w pełnej spójności i komplementarności z innymi działaniami w dziedzinie bezpieczeństwa żywnościowego, zwłaszcza z działaniami w zakresie pomocy humanitarnej, a także z trwającymi działaniami w ramach 11. EFR i działaniami finansowanymi w ramach ISWMR – „Globalny wymiar Europy”. Komponent dotyczący produkcji żywności i odporności systemów żywnościowych będzie w szczególności realizowany w oparciu o istniejące działania.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Art. 1 ust. 4 i 5 umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR
                     8
                  .

                  EFR został ustanowiony na mocy umowy wewnętrznej w ramach 11. EFR i przewiduje możliwość użycia umorzonych środków, jeśli jednomyślnie zadecyduje o tym Rada
                     9
                  .

               •Wybór instrumentu

               Do końca 2020 r. EFR był głównym źródłem finansowania dla państw AKP; ze środków EFR finansowanych było również wiele bieżących działań dotyczących bezpieczeństwa żywnościowego.

               Zgodnie z wieloletnimi ramami finansowymi na lata 2021–2027 współpraca z państwami AKP jest finansowana z budżetu UE za pośrednictwem ISWMR – „Globalny wymiar Europy”.

               Ze względu na liczbę pilnych potrzeb geopolitycznych w kontekście ograniczonego pola manewru w zakresie mobilizacji dodatkowych środków w ramach budżetu UE, za najskuteczniejszy sposób zintensyfikowania działań Unii w odpowiedzi na kryzys żywnościowy uznaje się wykorzystanie umorzonych środków z 10. i 11. EFR przy zastosowaniu zasad i procedur EFR.

               Zgodnie z art. 1 ust. 4 i 5 umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR. Rada podejmuje decyzję w sprawie wniosku Komisji.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma żadnego wpływu na budżet UE. EFR nie wchodzi w zakres budżetu UE.

               4.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Ustalenia dotyczące monitorowania, oceny i sprawozdawczości są identyczne z ustaleniami mającymi zastosowanie do 11. EFR oraz ustaleniami przewidzianymi w odpowiednich aktach wykonawczych.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  W art. 1 ust. 1 wniosku przewidziano, że środki umorzone z projektów w ramach 10. i 11. EFR, do maksymalnej kwoty 600 000 000 EUR, zostaną przydzielone na finansowanie działań podejmowanych w związku z kryzysem bezpieczeństwa żywnościowego.

                  Art. 1 ust. 2 stanowi, że maksymalnie 18 000 000 EUR z kwoty określonej w ust. 1 zostanie przydzielonych Komisji na wydatki na działania wspierające w celu pokrycia kosztów przewidzianych w art. 6 umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR. Kwota ta została obliczona według proporcji (3 %) poniżej proporcji (3,45 %) przewidzianej na zarządzanie środkami 11. EFR w art. 1 ust. 2 lit. a) umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR.

                  W art. 1 ust. 3 przewidziano, że będą mieć zastosowanie przepisy 11. EFR określone w rozporządzeniach wykonawczych i finansowych
                     10
                  .

                  Art. 2 określa datę wejścia w życie decyzji.

               2022/0198 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie przydzielenia środków umorzonych z projektów w ramach 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju na finansowanie działań podejmowanych w związku z kryzysem bezpieczeństwa żywnościowego i wstrząsem gospodarczym w państwach Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) w następstwie wojny napastniczej Rosji przeciwko Ukrainie

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej(
                  11
               ) (umowa wewnętrzna), w szczególności jej art. 1 ust. 4 i 5,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W następstwie wojny napastniczej Rosji przeciwko Ukrainie sytuacja w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego na świecie szybko się pogarsza, a wiele krajów dotkniętych tym problemem, to kraje najsłabiej rozwinięte lub kraje o niskim dochodzie dotkniętych niedoborem żywności.

               (2)3 mld EUR są już objęte programowaniem w ramach filaru geograficznego Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej – „Globalny wymiar Europy”
                  12
               . Z tej kwoty zaprogramowano 2,3 mld EUR na finansowanie działań w zakresie rolnictwa, żywienia, wody i infrastruktury sanitarnej w latach 2021–2024 w państwach AKP. Biorąc pod uwagę skalę potrzeb i spodziewane skutki, należy uruchomić dodatkowe środki na wsparcie krajów partnerskich najbardziej dotkniętych kryzysem.

               (3)Unia jest bliska pełnego wykonania wstępnego budżetu na pomoc humanitarną na rzecz bezpieczeństwa żywnościowego i związanych z nim potrzeb w państwach AKP określonych przed rozpoczęciem wojny napastniczej Rosji przeciwko Ukrainie. Biorąc pod uwagę wyjątkowo trudną sytuację w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego w państwach AKP, środki te należy uzupełnić odpowiednimi zasobami, aby odpowiadać na dalsze zwiększenie potrzeb humanitarnych i zapewnić ciągłość współpracy w okresie od rozpoczęcia kryzysu do osiągnięcia stabilnych warunków rozwoju.

               (4)W konkluzjach z 24–25 marca 2022 r. Rada Europejska wezwała Komisję, aby priorytetowo potraktowała prace nad globalnym bezpieczeństwem żywnościowym i globalną przystępnością cenową żywności, w szczególności poprzez wspieranie bezpieczeństwa żywnościowego i rolnictwa w Ukrainie oraz najsłabszych i najbardziej zagrożonych państwach trzecich.

               (5)W konkluzjach z 30–31 maja 2022 r. Rada Europejska wezwała Komisję do zbadania możliwości zmobilizowania rezerw z Europejskiego Funduszu Rozwoju, aby wesprzeć kraje partnerskie najbardziej dotknięte kryzysem.

               (6)Biorąc pod uwagę istotny wpływ w różnych krajach partnerskich AKP, uruchomienie umorzonych środków z 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju powinno umożliwić UE i jej państwom członkowskim zintensyfikowanie działań stanowiących odpowiedź na kryzys.

               (7)Ze środków tych należy finansować działania mające na celu zapewnienie wsparcia produkcji żywności i odporności systemów żywnościowych, pomoc humanitarną i wsparcie makroekonomiczne, w tym wydatki na wsparcie, o których mowa w art. 6 umowy wewnętrznej.

               (8)Zgodnie z art. 153 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej(
                  13
               ) nie można ponownie wykorzystać udziału Zjednoczonego Królestwa w tych środkach.

               (9)Środki te powinny być wykorzystywane zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do 11. EFR, określonymi w rozporządzeniu Rady (UE) 2015/322 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie realizacji 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju oraz w rozporządzeniu Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Przydziela się maksymalną kwotę 600 000 000 EUR ze środków umorzonych z projektów w ramach 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju na finansowanie działań podejmowanych w związku z kryzysem bezpieczeństwa żywnościowego i wstrząsem gospodarczym w państwach AKP będący następstwem agresji Rosji na Ukrainę.

               Z kwoty tej maksymalnie 18 000 000 EUR zostaje przydzielone na ponoszone przez Komisję wydatki na działania wspierające.

               Środki te wykorzystuje się na zobowiązania finansowe zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do 11. Europejskim Funduszem Rozwoju, określonymi w rozporządzeniu Rady (UE) 2015/322 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie realizacji 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju oraz w rozporządzeniu Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Konkluzje Rady Europejskiej z 23–24 marca 2022 r. (EUCO 1/22).

                     (2)

                        Konkluzje Rady Europejskiej z 30–31 maja 2022 r. (EUCO 21/22).

                     (3)

                        Dz.U. L 209 z 14.6.2021, s. 1.

                     (4)

                        Konkluzje Rady Europejskiej z 23–24 marca 2022 r. (EUCO 1/22).

                     (5)

                        Nowy Europejski konsensus w sprawie rozwoju „Nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość” – Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlamentu Europejskiego i Komisji, 2017 r. (Dz.U. C 210 z 30.6.2017).

                     (6)

                        Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Europejski Zielony Ład z dnia 11 grudnia 2019 r., COM(2019) 640 final.

                     (7)

                        Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Strategia „Od pola do stołu” na rzecz sprawiedliwego, zdrowego i przyjaznego dla środowiska systemu żywnościowego z dnia 20 maja 2020 r., COM(2020) 381 final.

                     (8)

                        Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z Umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1).

                     (9)

                        Art. 1 ust. 4 i 5 umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR oraz art. 55 rozporządzenia Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju.

                     (10)

                        Rozporządzenie Rady (UE) 2015/322 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie realizacji 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 1) oraz rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. L 307 z 3.12.2018, s. 1).

                     (11)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

                     (12)

                        Dz.U. L 209 z 14.6.2021, s. 1.

                     (13)

                        Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.