               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.10.2019
            COM(2019) 460 final
            2019/0219(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporów inwestycyjnych

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku z planowanym przyjęciem decyzji w sprawie zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporów inwestycyjnych.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony

               Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”) ma na celu liberalizację i ułatwianie handlu i inwestycji oraz promowanie bliższych stosunków gospodarczych między Unią Europejską a Kanadą („strony”). Umowę podpisano dnia 30 października 2016 r. i jest ona stosowana tymczasowo od dnia 21 września 2017 r.

               2.2.Komitet ds. Usług i Inwestycji

               Komitet ds. Usług i Inwestycji, która zajmuje się m.in. kwestiami dotyczącymi inwestycji transgranicznych, ustanowiono na mocy art. 26.2 ust. 1 lit. b) umowy. Zgodnie z art. 8.44 ust. 1 umowy Komitet ds. Usług i Inwestycji stanowi forum konsultacyjne dla stron w zakresie kwestii związanych z rozdziałem ósmym umowy („Inwestycje”), w tym trudności, które mogą pojawić się w związku z wykonywaniem postanowień rozdziału ósmego umowy („Inwestycje”) oraz wprowadzania ewentualnych zmian do postanowień rozdziału ósmego umowy („Inwestycje”), w szczególności w świetle doświadczeń i zmian w ramach innych międzynarodowych forów oraz celem zapewnienia zgodności z innymi umowami stron.

               Zgodnie z art. 26.2 ust. 4 umowy Komitet ds. Usług i Inwestycji zbiera się raz do roku, o ile umowa nie stanowi inaczej lub jeżeli współprzewodniczący nie zdecydują inaczej. Na wniosek strony lub Wspólnego Komitetu CETA można zwołać dodatkowe posiedzenia. Komitetowi ds. Usług i Inwestycji przewodniczą wspólnie przedstawiciele stron. Komitet za wzajemną zgodą ustala harmonogram posiedzeń i porządek obrad. Jeżeli uzna to za właściwe, może ustanowić i modyfikować swój własny regulamin wewnętrzny. Może przedstawiać projekty decyzji do przyjęcia przez Wspólny Komitet CETA lub podejmować decyzje, jeżeli tak przewiduje umowa.

               Zgodnie z regułą 10 ust. 2 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych, w tym Komitetu ds. Usług i Inwestycji
                  1
               , w okresie między posiedzeniami Komitet ds. Usług i Inwestycji może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej za obopólną zgodą stron umowy. W tym celu, zgodnie z regułą 7, współprzewodniczący przesyłają tekst wniosku na piśmie członkom Komitetu ds. Usług i Inwestycji, wyznaczając termin na przesłanie wszelkich zastrzeżeń lub poprawek. Zgodnie z regułą 7, o przyjętych wnioskach informuje się po upływie tego terminu, a informacje o nich zapisuje się w protokole kolejnego posiedzenia.

               2.3.Planowany akt Komitetu ds. Usług i Inwestycji

               Komitet ds. Usług i Inwestycji ma przyjąć decyzję w sprawie zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporów inwestycyjnych („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest wdrożenie umowy poprzez ustanowienie mechanizmu mediacji mającego ułatwiać znalezienie wspólnie uzgodnionego rozwiązania między stronami sporu inwestycyjnego w drodze kompleksowej i szybkiej procedury przy pomocy mediatora.

               Planowany akt stanie się wiążący dla stron.

               3.Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii

               Jak określono w pkt 6 lit. f) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego umowy, Unia Europejska i jej państwa członkowskie oraz Kanada postanowiły natychmiast rozpocząć dalsze prace nad wykonaniem postanowień umowy dotyczących rozstrzygania sporów inwestycyjnych, tzw. „systemu trybunałów inwestycyjnych”
                  2
               .

               Art. 8.44 ust. 3 lit. c) umowy stanowi, że Komitet ds. Usług i Inwestycji może, za zgodą stron oraz po dopełnieniu odpowiednich wymogów i procedur wewnętrznych, przyjąć zasady mediacji, które mają być stosowane przez strony sporu, zgodnie z art. 8.20.

               Planowany akt wdraża art. 8.44 ust. 3 lit. c) umowy, określając szczegółowe zasady dotyczące wszczęcia procedury mediacji (art. 3); powołania mediatora (art. 4); procedury mediacji (art. 5); wdrożenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania (art. 6); związku z mechanizmem rozstrzygania sporów (art. 7) oraz terminów (art. 8) i kosztów (art. 9) procedury mediacji. Planowany akt wejdzie w życie z dniem wejścia w życie umowy (art. 10).

               Niniejszy wniosek jest zgodny z innymi inicjatywami dotyczącymi wdrażania systemu trybunałów inwestycyjnych w ramach CETA. W szczególności Komisja współpracuje od czerwca 2018 r. z państwami członkowskimi w ramach Komitetu ds. Polityki Handlowej (usługi i inwestycje) Rady oraz z Kanadą w sprawie pakietu czterech projektów decyzji dotyczących:

               –przepisów regulujących sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego zgodnie z art. 8.28 ust. 7 umowy;

               –kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów zgodnie z art. 8.44 ust. 2 umowy;

               –zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporu, zgodnie z art. 8.44 ust. 3 lit. c) umowy oraz

               –zasad proceduralnych przyjmowania wykładni zgodnie z art. 8.31 ust. 3 oraz art. 8.44 ust. 3 lit. a) umowy.

               Trwają dalsze prace nad innymi obszarami wdrażania systemu trybunałów inwestycyjnych. Zgodnie z pkt 6 lit. f) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego CETA „Wspólnym celem jest zakończenie prac do czasu wejścia w życie umowy”.

               Należy w związku z tym określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji w odniesieniu do planowanego aktu, aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Komitet ds. Usług i Inwestycji jest organem utworzonym na mocy umowy, mianowicie kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”).

               Akt, który ma przyjąć Komitet ds. Usług i Inwestycji, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący dla stron na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 26.2 ust. 4 umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjmowana na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, mianowicie tę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               W związku z tym materialną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, stanowią art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, powinien być art. 207 ust. 3 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Autentyczne wersje językowe i publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Komitetu ds. Usług i Inwestycji będzie stanowił wdrożenie umowy w zakresie rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, powinien zostać przyjęty we wszystkich autentycznych wersjach językowych umowy
                  4
               , a po przyjęciu opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2019/0219 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporów inwestycyjnych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzja Rady (UE) 2017/37
                  5
                przewiduje podpisanie, w imieniu Unii Europejskiej, kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”). Umowę podpisano dnia 30 października 2016 r.

               (2)W decyzji Rady (UE) 2017/38
                  6
                przewidziano tymczasowe stosowanie części umowy, w tym ustanowienie Komitetu ds. Usług i Inwestycji. Umowa jest tymczasowo stosowana od dnia 21 września 2017 r.

               (3)Zgodnie z art. 26.2 ust. 4 umowy Komitet ds. Usług i Inwestycji może podejmować decyzje, jeżeli tak przewiduje umowa.

               (4)Zgodnie z art. 8.44 ust. 3 lit. c) umowy Komitet ds. Usług i Inwestycji ma przyjąć decyzję w sprawie zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporów inwestycyjnych.

               (5)Należy zatem określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji na podstawie dołączonego projektu decyzji Komitetu ds. Usług i Inwestycji w sprawie zasad mediacji, aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji w odniesieniu do przyjęcia zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporów inwestycyjnych, opiera się na projekcie decyzji Komitetu ds. Usług i Inwestycji dołączonym do niniejszej decyzji Rady.

               Artykuł 2

               1.Decyzję Komitetu ds. Usług i Inwestycji przyjmuje się we wszystkich językach autentycznych umowy.

               2.Decyzję Komitetu ds. Usług i Inwestycji publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Wspólnego Komitetu CETA nr 001/2018 z dnia 26 września 2018 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych (Dz.U. L 190 z 27.7.2018, s. 13), dostępna pod adresem
                  https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32018D1062

                     (2)

                        Wspólny instrument interpretacyjny dotyczący kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 3).

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Zgodnie z art. 30.11 („Teksty autentyczne”) umowy sporządzono ją w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda z tych wersji jest na równi autentyczna.

                     (5)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/37 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1).

                     (6)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/38 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie tymczasowego stosowania Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1080).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 11.10.2019
            COM(2019) 460 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Usług i Inwestycji utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporów inwestycyjnych

               ZAŁĄCZNIK

               PROJEKT

               DECYZJA NR [.../2019] KOMITETU DS. USŁUG I INWESTYCJI

               z dnia ... r.

               w sprawie przyjęcia zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporów inwestycyjnych

               KOMITET CETA DS. USŁUG i INWESTYCJI,

               uwzględniając art. 26.2 ust. 1 lit. b) kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”),

               mając na uwadze, że art. 8.44 ust. 3 lit. c) umowy upoważnia Komitet CETA ds. Usług i Inwestycji do przyjęcia zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporu, jak określono w art. 8.20 umowy („Mediacja”),

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Definicje

               Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)definicje zawarte w art. 1.1 („Definicje o zastosowaniu ogólnym”) rozdziału pierwszego („Ogólne definicje i postanowienia wstępne”) umowy;

               b)definicje zawarte w art. 8.1 („Definicje”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy;

               c)„porozumienie w sprawie mediacji” oznacza porozumienie zawarte na podstawie art. 3 ust. 4 niniejszej decyzji;

               d)„mediator” oznacza osobę, która prowadzi mediację zgodnie z art. 8.20 umowy („Mediacja”).

               Artykuł 2

               Cel i zakres stosowania

               Celem mechanizmu mediacji jest pomoc w znalezieniu wspólnie uzgodnionego rozwiązania w drodze kompleksowej i szybkiej procedury przy pomocy mediatora.

               Artykuł 3

               Wszczęcie procedury

               1.Każda ze stron sporu może w każdym momencie zwrócić się o rozpoczęcie procedury mediacji. Taki wniosek składa się drugiej stronie sporu na piśmie.

               2.Jeżeli wniosek dotyczy domniemanego naruszenia umowy przez organy Unii Europejskiej lub organy państw członkowskich Unii Europejskiej i nie ustalono pozwanego zgodnie z art. 8.21 umowy („Ustalanie pozwanego w sporach z Unią Europejską lub jej państwami członkowskimi”), wniosek kieruje się do Unii Europejskiej. W przypadku przyjęcia wniosku określa się w odpowiedzi, czy stroną sporu biorącą udział w procedurze mediacji będzie Unia czy też dane państwo członkowskie
                  1
               .

               3.Strona sporu, do której skierowany jest wniosek, rozważa go ze zrozumieniem i zatwierdza lub odrzuca go na piśmie w ciągu 10 dni od jego otrzymania.

               4.Jeżeli strony sporu wyrażą zgodę na przystąpienie do procedury mediacji, podpisują pisemne porozumienie w sprawie mediacji, określające zasady uzgodnione przez strony sporu, w tym przepisy niniejszej decyzji. Porozumienie w sprawie mediacji może zawierać zgodne postanowienie o powstrzymaniu się od wszczynania lub dalszego prowadzenia jakiejkolwiek innej procedury rozstrzygania problemów lub sporów podlegających danej procedurze mediacji:

               a)podczas trwania procedury mediacji lub

               b)w przypadku osiągnięcia przez strony sporu wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

               Zgodne postanowienie w przypadku określonym w ust. 4 lit. b) przestaje mieć zastosowanie, jeżeli jedna lub obie strony sporu przekażą mediatorowi i drugiej stronie sporu pisemne powiadomienie o odstąpieniu od procedury mediacji.

               Artykuł 4

               Powołanie mediatora

               1.Jeżeli obie strony sporu uzgodnią przystąpienie do procedury mediacji, mediatora powołuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 8.20 ust. 3 umowy. Strony sporu dążą do uzgodnienia osoby mediatora w ciągu 15 dni od otrzymania odpowiedzi na wniosek. Uzgodnienie może przewidywać m.in. powołanie mediatora spośród członków Trybunału ustanowionego zgodnie z art. 8.27 ust. 2 umowy lub Trybunału Apelacyjnego ustanowionego zgodnie z art. 8.28 ust. 3 umowy.

               2.Strony sporu mogą wyrazić na piśmie zgodę na zmianę mediatora. W przypadku rezygnacji mediatora lub jego niezdolności do dalszego pełnienia funkcji powołuje się nowego mediatora zgodnie z art. 8.20 ust. 3 umowy oraz zgodnie z ust. 1.

               3.Mediator nie jest obywatelem żadnej ze Stron, o ile strony sporu nie postanowią inaczej.

               4.Mediator wspomaga strony sporu w osiągnięciu wspólnie uzgodnionego rozwiązania w sposób zgodny z decyzją Komitetu CETA ds. Usług i Inwestycji w sprawie Kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów.

               Artykuł 5

               Zasady prowadzenia procedury mediacji

               1.W ciągu 10 dni od dnia powołania mediatora strona sporu, która wystąpiła z wnioskiem o procedurę mediacji, przedstawia mediatorowi i drugiej stronie sporu w formie pisemnej szczegółowy opis problemu. W ciągu 20 dni od dnia dostarczenia takiego opisu druga strona sporu może przedstawić w formie pisemnej swoje odnośne uwagi. W opisie lub uwagach każda ze stron sporu może zawrzeć wszelkie informacje, które uzna za istotne.

               2.Mediator może podjąć decyzję co do najwłaściwszego sposobu uzyskania jasności co do odnośnego problemu. Mediator może w szczególności organizować spotkania między stronami sporu, konsultować się ze stronami sporu wspólnie lub indywidualnie, zwrócić się o pomoc do odpowiednich ekspertów i zainteresowanych podmiotów lub konsultować się z nimi oraz zapewnić dodatkowe wsparcie, o które zwrócą się strony sporu. Zanim jednak mediator zwróci się o pomoc do odpowiednich ekspertów i zainteresowanych podmiotów lub skonsultuje się z nimi, zasięga opinii stron sporu.

               3.Mediator może służyć radą i zaproponować rozwiązanie do rozważenia przez strony sporu, które mogą zaakceptować lub odrzucić proponowane rozwiązanie lub uzgodnić przyjęcie innego rozwiązania. Mediator nie ustala jednak kwestii zgodności żadnego odnośnego środka z umową.

               4.Procedura jest prowadzona na terytorium strony będącej stroną sporu lub, za obopólną zgodą, w dowolnym innym miejscu lub w dowolny inny sposób.

               5.Strony sporu dokładają starań, by osiągnąć wspólnie uzgodnione rozwiązanie w ciągu 60 dni od daty powołania mediatora. Do czasu osiągnięcia ostatecznego porozumienia strony sporu mogą rozważyć ewentualne rozwiązania tymczasowe.

               6.Na wniosek stron sporu mediator przedstawia im w formie pisemnej projekt sprawozdania merytorycznego zawierający zwięzły opis: (1) wszelkich środków stanowiących przedmiot procedur; (2) przeprowadzanych procedur oraz (3) wszelkich wspólnie uzgodnionych rozwiązań stanowiących ostateczny wynik tych procedur, w tym potencjalnych rozwiązań tymczasowych. Mediator daje stronom sporu 15 dni na przedstawienie uwag do projektu sprawozdania. Po rozpatrzeniu uwag przedstawionych w tym terminie przez strony sporu mediator przekazuje im na piśmie w ciągu 15 dni ostateczne sprawozdanie merytoryczne. Sprawozdanie merytoryczne nie zawiera wykładni postanowień umowy.

               7.Zgodnie z art. 8.20 ust. 5 umowy procedura mediacyjna kończy się w drodze i w dniu przekazania przez jedną lub obie strony sporu mediatorowi i drugiej stronie sporu pisemnego powiadomienia.

               Artykuł 6

               Wdrożenie wspólnie uzgodnionego rozwiązania

               1.Jeżeli strony sporu przyjęły wspólnie uzgodnione rozwiązanie, każda ze stron sporu podejmuje działania niezbędne do wdrożenia tego rozwiązania w ustalonym terminie.

               2.Wdrażająca strona sporu informuje drugą stronę sporu na piśmie o wszelkich krokach lub środkach podjętych w celu wdrożenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

               Artykuł 7

               Związek z mechanizmem rozstrzygania sporów

               1.Celem procedury w ramach niniejszego mechanizmu mediacji nie jest stanowienie podstawy procedur rozstrzygania sporów na mocy umowy ani jakiejkolwiek innej umowy. W ramach takich procedur rozstrzygania sporów żadna ze stron sporu nie powołuje się na żadną z poniższych kwestii ani nie przedstawia ich jako dowodów, a organ rozstrzygający nie bierze ich pod uwagę:

               a)stanowisk zajętych, oświadczeń złożonych ani opinii wyrażonych przez stronę sporu w toku procedury mediacji;

               b)wykazanej przez stronę sporu gotowości do akceptacji rozwiązania w stosunku do środka objętego mediacją;

               c)rad udzielonych, propozycji złożonych ani opinii wyrażonych przez mediatora ani

               d)treści projektu sprawozdania merytorycznego ani ostatecznego sprawozdania merytorycznego przedstawionego przez mediatora.

               2.Z zastrzeżeniem art. 3 ust. 4 niniejszej decyzji mechanizm mediacji pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków stron i stron sporu, określonych w sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) oraz w rozdziale dwudziestym dziewiątym („Rozstrzyganie sporów”) umowy.

               3.Porozumienie stron sporu w sprawie mediacji oraz wszelkie wspólnie uzgodnione rozwiązania podaje się do wiadomości publicznej. Wersje dostępne publicznie nie mogą zawierać informacji oznaczonych jako poufne przez jedną ze stron sporu. O ile strony sporu nie postanowią inaczej, wszystkie pozostałe etapy procedury mediacji, w tym wszelkie udzielone rady i proponowane rozwiązania, są poufne. Każda strona sporu może jednak podać do wiadomości publicznej informację o prowadzeniu mediacji.

               Artykuł 8

               Terminy

               Każdy termin, o którym mowa w niniejszej decyzji, można zmienić za obopólnym porozumieniem stron sporu.

               Artykuł 9

               Koszty

               1.Każda ze stron sporu ponosi własne wydatki wynikające z udziału w procedurze mediacji.

               2.Strony sporu dzielą między siebie na równych zasadach wydatki wynikające z kwestii organizacyjnych, w tym koszty wynagrodzenia i wydatki mediatora. Wynagrodzenie mediatora ustala się zgodnie z wynagrodzeniem przewidzianym dla członków Trybunału w art. 8.27 ust. 14 umowy.

               Artykuł 10

               Wejście w życie

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana i wchodzi w życie z dniem wejścia w życie postanowień sekcji F („Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami”) rozdziału ósmego („Inwestycje”) umowy z zastrzeżeniem wymiany przez strony, za pośrednictwem kanałów dyplomatycznych, pisemnych powiadomień potwierdzających wypełnienie przez strony niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych.

               Sporządzono w […] dnia […] r.

                     (1)

                        Dla większej pewności, w przypadku gdy wniosek dotyczy traktowania przez Unię Europejską, stroną sporu biorącą udział w procedurze mediacji jest Unia Europejska, a każde zainteresowane państwo członkowskie jest w pełni zaangażowane w mediacje. W przypadku gdy wniosek dotyczy wyłącznie traktowania przez państwo członkowskie, stroną sporu biorącą udział w procedurze mediacji jest dane państwo członkowskie, chyba że domaga się ono, by Unia Europejska była stroną sporu.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.10.2019
            COM(2019) 556 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum wspólnego komitetu odpowiedzialnego za wdrażanie umowy ustanowionego na mocy art. 18 Umowy o dobrowolnym partnerstwie dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, jeśli chodzi o przyjęcie regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu

               ZAŁĄCZNIK

               REGULAMIN WEWNĘTRZNY WSPÓLNEGO KOMITETU ODPOWIEDZIALNEGO ZA WDRAŻANIE UMOWY

               na mocy Umowy o dobrowolnym partnerstwie dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu („umowa”)

               Artykuł 1

               Skład i przewodnictwo

               1. Wspólny komitet odpowiedzialny za wdrażanie umowy (zwany dalej „wspólnym komitetem”) ma skład określony w art. 18 umowy.

               2. Wspólnemu komitetowi współprzewodniczą szef delegatury Unii Europejskiej w Socjalistycznej Republice Wietnamu w imieniu Unii Europejskiej oraz Wiceminister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w imieniu Socjalistycznej Republiki Wietnamu („Strony”).

               Artykuł 2

               Reprezentacja

               Każda Strona informuje drugą Stronę o planowanym składzie swojej delegacji przed każdym posiedzeniem wspólnego komitetu.

               Artykuł 3

               Obserwatorzy i eksperci

               Przewodniczący wspólnego komitetu, w porozumieniu ze Stronami, mogą zaprosić do udziału w swoich posiedzeniach ekspertów i obserwatorów, którzy mogą przedstawić informacje na konkretne tematy, jeżeli przyczyni się to do realizacji umowy.

               Artykuł 4

               Grupy robocze i organy pomocnicze

               Strony wspólnego komitetu mogą za obopólną zgodą ustanawiać grupy robocze lub inne organy pomocnicze, w tym:

               (i) wspólne spotkania ekspertów mające na celu wspieranie prac wspólnego komitetu na szczeblu technicznym oraz badanie kwestii technicznych, jeśli zostaną uznane za niezbędne;

               (ii) wszelkie inne organy uznane za właściwe przez wspólny komitet.

               Artykuł 5

               Sekretariat

               Urzędnik delegatury Unii Europejskiej w Socjalistycznej Republice Wietnamu oraz urzędnik administracji ds. leśnictwa w ramach Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Socjalistycznej Republiki Wietnamu wspólnie pełnią funkcję Sekretariatu wspólnego komitetu i udzielają wsparcia administracyjnego wspólnemu komitetowi oraz organom, o których ustanowieniu wspólny komitet zdecyduje.

               Artykuł 6

               Korespondencja

               1. Przedstawicielami Stron odpowiedzialnymi za oficjalną komunikację dotyczącą realizacji umowy są szef delegatury Unii Europejskiej w Socjalistycznej Republice Wietnamu oraz Wiceminister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Socjalistycznej Republiki Wietnamu, zgodnie z art. 20 umowy.

               2. Wszelka korespondencja adresowana do wspólnego komitetu jest kierowana do jego Sekretariatu.

               3. Sekretariat zapewnia, aby korespondencja adresowana do wspólnego komitetu była przesyłana do dwóch przewodniczących wspólnego komitetu oraz, w stosownych przypadkach, rozsyłana jako dokumenty, o których mowa w art. 9 niniejszego regulaminu wewnętrznego, wszystkim pozostałym członkom wspólnego komitetu.

               4. Sekretariat przesyła korespondencję wysłaną przez jednego z przewodniczących wspólnego komitetu adresatom oraz, w stosownych przypadkach, rozsyła jako dokumenty, o których mowa w art. 9 niniejszego regulaminu wewnętrznego, wszystkim pozostałym członkom wspólnego komitetu.

               Artykuł 7

               Posiedzenia

               1. Posiedzenia wspólnego komitetu odbywają się co najmniej dwa razy w roku w ciągu pierwszych dwóch lat i raz na rok w kolejnych latach, a ich termin i porządek obrad jest uzgadniany wcześniej przez Strony.

               2. Każda Strona może wnioskować o dodatkowe posiedzenie gdy wymagają tego okoliczności, jeżeli Strony tak uzgodnią. Takie dodatkowe posiedzenia mogą być organizowane osobiście lub za pośrednictwem wideokonferencji, za obopólną zgodą Stron.

               3. Posiedzenia wspólnego komitetu są zwoływane przez jego Sekretariat.

               Artykuł 8

               Porządek obrad

               1. Wstępny porządek obrad każdego posiedzenia wspólnego komitetu jest sporządzany przez jego Sekretariat na podstawie wniosków złożonych przez Strony. Jest on przekazywany przewodniczącym i członkom wspólnego komitetu nie później niż piętnaście (15) dni roboczych przed rozpoczęciem posiedzenia.

               2. Sekretariat musi otrzymać uzupełnienia lub zmiany porządku obrad nie później niż dziesięć (10) dni roboczych przed rozpoczęciem posiedzenia, przy czym takie punkty nie zostaną uwzględnione we wstępnym porządku obrad, chyba że Sekretariat otrzyma odpowiednie dokumenty potwierdzające nie później niż dziesięć (10) dni roboczych przed posiedzeniem.

               3. Wspólny komitet przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Za obopólną zgodą Stron punkt nieujęty we wstępnym porządku obrad może zostać umieszczony w porządku obrad.

               4. W celu uwzględnienia wymogów danej sytuacji Sekretariat może, za zgodą Stron, skrócić terminy określone w ust. 1.

               Artykuł 9

               Dokumenty

               Każda Strona przesyła wszystkie odpowiednie dokumenty do Sekretariatu co najmniej dziesięć (10) dni roboczych przed kolejnym posiedzeniem wspólnego komitetu. Jeżeli dokumenty nie będą miały wpływu na przebieg obrad wspólnego komitetu, mogą zostać przesłane w dowolnym czasie przed kolejnym posiedzeniem wspólnego komitetu.

               Artykuł 10

               Decyzje i zalecenia

               1. Jeżeli wspólny komitet jest do tego upoważniony na mocy umowy, przyjmuje on decyzje i zalecenia za obopólną zgodą.

               2. W okresie pomiędzy posiedzeniami wspólny komitet może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej, jeżeli obie Strony wyrażą na to zgodę. Procedura pisemna polega na wymianie not między Stronami. Współprzewodniczący są upoważnieni do wymiany takich not i potwierdzenia, w razie potrzeby, zgody co do decyzji.

               3. Decyzje lub zalecenia wspólnego komitetu noszą nazwę odpowiednio „decyzji” lub „zalecenia”, po których następuje numer porządkowy, data przyjęcia oraz opis przedmiotu. Każda decyzja zawiera datę jej wejścia w życie.

               4. Decyzje i zalecenia przyjęte przez wspólny komitet są uwierzytelniane przez przedstawiciela Unii Europejskiej w Socjalistycznej Republice Wietnamu oraz przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi w imieniu Socjalistycznej Republiki Wietnamu.

               5. Decyzje i zalecenia są przekazywane obu współprzewodniczącym, o których mowa w art. 20 umowy.

               Artykuł 11

               Protokoły posiedzeń

               1. Obie Strony wspólnie przygotowują protokół posiedzenia na zakończenie każdego posiedzenia wspólnego komitetu. Protokół posiedzenia jest podpisywany i podawany do wiadomości publicznej.

               2. Protokół posiedzenia zawiera wszelkie oświadczenia lub decyzje, o których uwzględnienie wnioskowała którakolwiek ze Stron.

               3. Protokół posiedzenia jest sporządzany w języku angielskim i wietnamskim.

               Artykuł 12

               Misje w terenie

               Jeżeli jedna Strona złoży wniosek o przeprowadzenie wspólnej misji w terenie związanej z umową, obie Strony wspólnie uzgadniają warunki i harmonogram misji.

               Artykuł 13

               Języki

               1. Językami roboczymi wspólnego komitetu są język angielski i wietnamski.

               2. Wspólny komitet prowadzi narady oraz przyjmuje decyzje i zalecenia na podstawie dokumentacji i wniosków przygotowanych w języku angielskim i wietnamskim.

               Artykuł 14

               Wydatki

               Każda Strona pokrywa wszelkie poniesione przez siebie koszty wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach wspólnego komitetu, zarówno jeśli chodzi o koszty personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.10.2019
            COM(2019) 556 final
            2019/0244(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum wspólnego komitetu odpowiedzialnego za wdrażanie umowy ustanowionego na mocy art. 18 Umowy o dobrowolnym partnerstwie dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, jeśli chodzi o przyjęcie regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum wspólnego komitetu odpowiedzialnego za wdrażanie umowy (zwanego dalej „wspólnym komitetem”) ustanowionego na mocy art. 18 Umowy o dobrowolnym partnerstwie dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, w związku z przewidywanym przyjęciem regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o dobrowolnym partnerstwie dotycząca egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu

               Celem Umowy o dobrowolnym partnerstwie dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu (zwana dalej „umową”) jest zagwarantowanie, że całość przywozu drewna i produktów z drewna objętych umową do Unii Europejskiej z Socjalistycznej Republiki Wietnamu została wyprodukowana zgodnie z prawem. Cel ten zostanie osiągnięty poprzez ustanowienie i wdrożenie systemu zapewniania legalności drewna w Wietnamie („VNTLAS”), którego celem będzie sprawdzenie, czy drewno i produkty z drewna zostały wyprodukowane zgodnie z prawem, oraz zapewnienie, aby tylko zweryfikowane w ten sposób przesyłki były wywożone do Unii. Umowa weszła w życie dnia 1 czerwca 2019 r.

               2.2.Wspólny komitet odpowiedzialny za wdrażanie umowy

               Celem wspólnego komitetu odpowiedzialnego za wdrażanie umowy, przewidzianego w art. 18 umowy i opisanego bardziej szczegółowo w załączniku IX do umowy, jest ułatwienie zarządzania umową, jej monitorowania i przeglądu. Wspólny komitet ułatwia również dialog i wymianę informacji między stronami umowy. Wspólny komitet podejmuje decyzje w drodze konsensusu. Wspólnemu komitetowi współprzewodniczą Wiceminister Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz szef delegatury Unii Europejskiej w Socjalistycznej Republice Wietnamu.

               2.3.Planowany akt wspólnego komitetu

               W tygodniu 11–15 listopada 2019 r., podczas swojego pierwszego posiedzenia, wspólny komitet ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest uregulowanie sposobu, w jaki strony umowy współpracują w ramach wspólnego komitetu. Opisuje on skład wspólnego komitetu, możliwość tworzenia organów pomocniczych podlegających wspólnemu komitetowi, jego sekretariat oraz sposób organizacji posiedzeń wspólnego komitetu. Planowany akt przewiduje, że wspólny komitet przyjmuje decyzje i zalecenia w drodze konsensusu w procedurze pisemnej, polegającej na wymianie not, zgodnie z jego upoważnieniem na mocy umowy.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Planowany akt określa stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 18 umowy w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu.

               Strony umowy uzgodniły projekt regulaminu wewnętrznego. Regulamin powinien zostać przyjęty na pierwszym posiedzeniu wspólnego komitetu, które ma się odbyć w listopadzie 2019 r., z zastrzeżeniem unijnych procedur decyzyjnych.

               Załączony regulamin wewnętrzny wspólnego komitetu jest bardzo zbliżony do regulaminów wewnętrznych wspólnych komitetów ustanowionych na mocy innych umów o dobrowolnym partnerstwie.

               Przyjęcie tego dokumentu ma zasadnicze znaczenie dla nadania skuteczności postanowieniom umowy. W szczególności umożliwia on wspólnemu komitetowi wdrażanie przepisów art. 9 (stałe rozbieżności lub trudności podczas konsultacji dotyczących zezwoleń FLEGT), art. 10 (skargi dotyczące pracy niezależnego podmiotu oceniającego skierowane do wspólnego komitetu), art. 12 (powiadamianie, zlecanie niezależnej oceny systemu zezwoleń FLEGT oraz zalecenie dotyczące terminu, w którym system zezwoleń FLEGT rozpocznie funkcjonowanie), art. 18 (ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego komitetu odpowiedzialnego za wdrażanie umowy) oraz załącznika IX do umowy (funkcje wspólnego komitetu odpowiedzialnego za wdrażanie umowy).

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny komitet jest organem ustanowionym umową, a mianowicie Umową o dobrowolnym partnerstwie dotyczącą egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez wspólny komitet, stanowi akt mający skutki prawne, ponieważ reguluje sposób współpracy stron umowy przy jej wdrażaniu, w tym w odniesieniu do ewentualnego przyjmowania zmian do jej załączników.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Ogólnie rzecz biorąc, główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do funkcjonowania organów międzynarodowych utworzonych na mocy umowy. Wynika stąd, że dziedzina, której podlega decyzja, powinna być oceniania w świetle całej umowy (sprawa C-244/17 Komisja przeciwko Radzie (Kazachstan), ECLI:EU:C:2018:662)). Celem umowy jest stworzenie ram prawnych, aby zagwarantować, że całość przywozu drewna i produktów z drewna objętych umową do Unii Europejskiej z Socjalistycznej Republiki Wietnamu została wyprodukowana zgodnie z prawem. Głównym elementem umowy jest wspólna polityka handlowa.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0244 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum wspólnego komitetu odpowiedzialnego za wdrażanie umowy ustanowionego na mocy art. 18 Umowy o dobrowolnym partnerstwie dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, jeśli chodzi o przyjęcie regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o dobrowolnym partnerstwie dotycząca egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu (zwana dalej „umową”) została zawarta przez Unię decyzją Rady (UE) 2019/854 z dnia 15 kwietnia 2019 r.
                  2
                i weszła w życie w dniu 1 czerwca 2019 r.

               (2)Zgodnie z art. 18 ust. 3 umowy wspólny komitet odpowiedzialny za wdrażanie umowy („wspólny komitet”) ustanawia własny regulamin.

               (3)Na posiedzeniu w dniu 13 listopada 2019 r. wspólny komitet ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               (4)Należy określić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniu wspólnego komitetu, gdyż regulamin wewnętrzny będzie wiążący dla Unii.

               (5)Na swoim pierwszym posiedzeniu wspólny komitet powinien przyjąć regulamin wewnętrzny załączony do niniejszej decyzji w celu zapewnienia, od samego początku, sprawnej i przejrzystej współpracy między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w odniesieniu do realizacji umowy oraz, następnie, unijnego systemu zezwoleń w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas pierwszego posiedzenia wspólnego komitetu, opiera się na projekcie regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu załączonym do niniejszej decyzji.

               2.W świetle zmian na zbliżającej się Konferencji Stron, przedstawiciele Unii, w porozumieniu z państwami członkowskimi, mogą uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie regulaminu wewnętrznego załączonym do niniejszej decyzji podczas organizowanych na miejscu posiedzeń koordynacyjnych, bez konieczności podejmowania kolejnej decyzji przez Radę.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.11.2019
            COM(2019) 575 final
            2019/0248(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 31. sesji Zgromadzenia IMO odnośnie do przyjęcia poprawek do rezolucji A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych, procedur dotyczących kontroli państwa portu z 2017 r. (rezolucja A.1119(30)) oraz wytycznych do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji (HSSC) (rezolucja A.1120(30))

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na 31. sesji Zgromadzenia Międzynarodowej Organizacji Morskiej, która odbędzie się w Londynie od dnia 25 listopada 2019 r. do dnia 4 grudnia 2019 r., w związku z przewidywanym przyjęciem:

               ·poprawek dotyczących stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych;

               ·procedur dotyczących kontroli państwa portu z 2019 r.; oraz

               ·poprawek do wytycznych do przeglądów zgodnie ze zharmonizowanym systemem przeglądu i certyfikacji (wytyczne HSSC).

               1.Kontekst wniosku

               1.1.Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO)

               Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) („umowa”) ustanawia IMO, której celem jest zapewnienie mechanizmów współpracy między rządami w dziedzinie regulacji rządowych i praktyk dotyczących wszelkich kwestii technicznych mających wpływ na żeglugę w handlu międzynarodowym oraz propagowanie powszechnego przyjmowania najwyższych możliwych standardów w kwestiach bezpieczeństwa morskiego, efektywności żeglugi oraz zapobiegania zanieczyszczaniu środowiska morskiego przez statki i jego kontroli, przy jednoczesnym wspieraniu równych warunków działania, a także prowadzenie spraw administracyjnych i prawnych.

               Umowa weszła w życie z dniem 17 marca 1958 r.

               Wszystkie państwa członkowskie są stronami tej umowy.

               1.2.Międzynarodowa Organizacja Morska

               Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) to specjalistyczna agencja Organizacji Narodów Zjednoczonych odpowiedzialna za bezpieczeństwo i ochronę żeglugi oraz za zapobieganie zanieczyszczaniu morza przez statki. Jest to ogólnoświatowa instytucja zajmująca się wyznaczaniem norm w zakresie bezpieczeństwa, ochrony i efektywności ekologicznej żeglugi międzynarodowej. Jej główna rola polega na stworzeniu ram regulacyjnych dla sektora żeglugi, które będą sprawiedliwe i skuteczne oraz zostaną powszechnie przyjęte i wdrożone.

               Wszystkie państwa członkowskie są członkami IMO. Od 1974 r. Komisja Europejska posiada status obserwatora w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) na podstawie „porozumienia o współpracy pomiędzy Międzyrządową Morską Organizacją Doradczą (IMCO)
                  1
                a Komisją Wspólnot Europejskich w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania stron”.

               Członkostwo w tej Organizacji jest otwarte dla wszystkich państw. W skład Zgromadzenia wchodzą wszyscy członkowie. Cykliczne sesje Zgromadzenia odbywają się raz na dwa lata. Zgromadzenie jest organem zarządzającym IMO. Zgromadzenie określa program prac i przeprowadza głosowanie w sprawie budżetu, do którego wnoszą wkład wszyscy członkowie. Zgromadzenie może ponadto zalecić członkom do przyjęcia przepisy i wytyczne dotyczące bezpieczeństwa morskiego, zapobiegania zanieczyszczeniom morskim ze statków i ich kontroli oraz innych kwestii odnoszących się do wpływu żeglugi na środowisko morskie, powierzonych Organizacji przez instrumenty międzynarodowe lub na ich mocy, bądź też poprawki do takich przepisów i wytycznych, które zostały do niej skierowane. Kworum dla posiedzeń Zgromadzenia stanowi większość członków innych niż członkowie stowarzyszeni.

               1.3.Akty planowane do przyjęcia przez Zgromadzenie IMO

               Na swojej 31. sesji (A 31) w dniach 25 listopada–4 grudnia 2019 r. Zgromadzenie IMO ma przyjąć:

               poprawki dotyczące stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych;

               procedury dotyczące kontroli państwa portu z 2019 r.; oraz

               poprawki do wytycznych do przeglądów zgodnie ze zharmonizowanym systemem przeglądu i certyfikacji (wytyczne HSSC).

               Celem planowanych aktów jest, odpowiednio:

               1.aktualizacja obecnych środków badania odporności materiałów na warunki atmosferyczne poprzez rezygnację z przestarzałej i rzadko używanej łukowej lampy węglowej;

               2.aktualizacja obowiązujących procedur z 2017 r. dotyczących kontroli państwa portu poprzez dodanie odniesienia do środków przyjętych później przez organy IMO (30. sesja Zgromadzenia IMO, 72., 73. i 74. sesja Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego oraz 99., 100. i 101. sesja Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu), a także wprowadzenie poprawek do poszczególnych dodatków 8 i 11 oraz wprowadzenie nowego dodatku 18; oraz

               3.aktualizacja wytycznych do przeglądów w celu uwzględnienia niedawnych poprawek do obowiązkowych instrumentów, przede wszystkim konwencji o kontroli i postępowaniu ze statkowymi wodami balastowymi, ale również pewnych elementów konwencji SOLAS i MARPOL, takich jak, odpowiednio, pomieszczenia kategorii specjalnej na statkach pasażerskich i oświadczenia o zgodności zużycia paliwa.

               2.Stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii

               2.1.Poprawki do rezolucji A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych.

               Na 101. sesji Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 101) przypomniano, że na swoje poprzedniej sesji, uwzględniając dokument MSC 100/19/4 przedłożony przez państwa członkowskie UE i Komisję, w którym zaproponowano poprawki do rezolucji A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych, komitet wyraził zgodę na skreślenie słów „łuk węglowy” w pkt 4.10 i zwrócił się do sekretariatu IMO o przygotowanie odpowiedniego projektu rezolucji Zgromadzenia do zatwierdzenia na MSC 101, z myślą o przedłożeniu go A 31 do przyjęcia (MSC 100/20, pkt 19.14 i 19.15). Wyrażono opinie, że skreślenie tego terminu mogłoby sprawić, że przepis stanie się zbyt mało precyzyjny.

               Komitet, stwierdziwszy, że możliwe jest przedłożenie A 31 odpowiednich wniosków mających na celu rozwiązanie powyższej kwestii, zatwierdził projekt rezolucji Zgromadzenia w sprawie poprawek dotyczących stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych (rezolucja A.658(16)).

               Poprawki do rezolucji A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych określono w załączniku 27 do dokumentu IMO MSC 101/24. W pkt 14.41 sprawozdania z MSC 101 (MSC 101/24) stwierdzono, że przewiduje się przyjęcie wspomnianych poprawek na 31. sesji Zgromadzenia IMO (A.31).

               2.2.Poprawki do procedur z 2017 r. dotyczących kontroli państwa portu (rezolucja A.1119(30))

               Procedury IMO dotyczące kontroli państwa portu z 2017 r. (rezolucja A1119(30)) zawierają wytyczne dotyczące poszczególnych zagadnień, będące dodatkami do dokumentu głównego. Na 5. sesji Podkomitetu ds. Wdrażania Instrumentów IMO (III 5) uzgodniono zmiany procedur dotyczących kontroli państwa portu, w szczególności w odniesieniu do dodatku 2 do wytycznych w sprawie zatrzymywania statków (zob. dokument IMO III 5/15 pkt 5.34), które to zmiany miały być dalej opracowywane w okresie między sesjami z myślą o przedłożeniu III 6 projektu procedur dotyczących kontroli państwa portu z 2019 r. wraz z projektem rezolucji w celu rozpatrzenia, przed ewentualnym bezpośrednim przedłożeniem A 31 do rozpatrzenia w celu przyjęcia pod warunkiem zatwierdzenia przez komitety.

               Na 101. sesji Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 101) Komitet odnotował przekazanie przez III 5 projektu poprawek do dodatku 8 (wytyczne dotyczące oficerów kontroli państwa portu odnośnie do kodeksu ISM) oraz poprawek do dodatku 11 (wytyczne dla oficerów kontroli państwa portu w sprawie certyfikacji marynarzy, obsady i czasu odpoczynku) do procedur kontroli państwa portu z 2017 r. (rezolucja A.1119 (30)) uczestnikom 6. sesji Podkomitetu ds. Czynnika Ludzkiego, Szkolenia i Obowiązków Wachtowych (HTW 6) w celu przeprowadzenia przeglądu pod względem technicznym i zapewnienia doradztwa dla III 6. Na MSC 101 uzgodniono, że odpowiedni wynik prac HTW 6 zostanie skierowany do III 6 w celu rozpatrzenia podczas przygotowywania projektu rezolucji Zgromadzenia w sprawie procedur z 2019 r. dotyczących kontroli państwa portu. Komitet upoważnił następnie III 6 do złożenia sprawozdania z wyników prac bezpośrednio na 31. sesji Zgromadzenia (A.31) w celu przyjęcia na tej sesji Zgromadzenia (zob. dokument IMO MSC 101/24, pkt 10.15.3).

               Podczas III 6 poddano przeglądowi i sfinalizowano poprawki do wyżej wymienionych dodatków 7 i 11, a na wniosek MEPC 74 uwzględniono nowy dodatek 18 – „Rezolucja MEPC.321(74) w sprawie wytycznych dotyczących kontroli państwa portu z 2019 r. zgodnie z rozdziałem 3 załącznika VI do konwencji MARPOL” – odnoszący się do obowiązującej od 2020 r. maksymalnej zawartości siarki oraz zakazu przewozu niespełniających wymogów paliw olejowych do celów spalania przeznaczonych do napędu lub obsługi statku od dnia 1 marca 2020 r. Zaktualizowano dodatek 19 dotyczący wykazu instrumentów mających znaczenie dla procedur dotyczących kontroli państwa portu w celu odzwierciedlenia rozwoju sytuacji po wprowadzeniu procedur dotyczących kontroli państwa portu z 2017 r.

               Podczas III 6 zatwierdzono poprawki do procedur dotyczących kontroli państwa portu z 2017 r. i zezwolono na ich przekazanie do A31 w celu przyjęcia. Zmiany rezolucji A.1119(30) w sprawie procedur dotyczących kontroli państwa portu określono w załączniku XX do dokumentu IMO III 6/15. W pkt XX sprawozdania z sesji III 6 (III 6/15) wskazano, że przewidziano przyjęcie tych poprawek na 31. sesji Zgromadzenia IMO (A.31).

               2.3.Poprawki do wytycznych do przeglądów zgodnie ze zharmonizowanym systemem przeglądu i certyfikacji (HSSC) (rezolucja A.1120(30))

               Na 5. sesji Podkomitetu ds. Wdrażania Instrumentów IMO (III 5) podkomitet przypomniał, że na swojej poprzedniej sesji ustanowił grupę korespondencyjną ds. rewizji wytycznych do przeglądów zgodnie z HSSC oraz niewyczerpujący wykaz obowiązków w ramach instrumentów mających znaczenie dla Kodeksu Implementacji Instrumentów IMO (kodeks III), aby kontynuować aktualizację wytycznych do przeglądów w celu uwzględnienia wymogów wynikających z poprawek do odpowiednich instrumentów IMO wchodzących w życie do dnia 31 grudnia 2019 r. włącznie, mając na względzie przedłożenie do przyjęcia na A 31 projektu zmienionych wytycznych zgodnie z HSSC. Poprawki te obejmują, w odniesieniu do konwencji SOLAS, pomieszczenia kategorii specjalnej na statkach pasażerskich, a w odniesieniu do konwencji MARPOL, oświadczenia o zgodności zużycia paliwa w związku z gromadzeniem danych dotyczących emisji gazów cieplarnianych. Na 101. sesji Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 101) komitet przyjął do wiadomości wyniki prac III 5 i określił pewne zaległe kwestie, a następnie upoważnił III 6 do przedstawienia sprawozdania na temat wyników swoich prac bezpośrednio na 31. sesji Zgromadzenia (A.31), które to sprawozdanie ma zostać przyjęte przez Zgromadzenie (zob. dokument IMO MSC 101/24, pkt 10.15.1).

               W trackie sesji III 6 rozpatrzono poprawki do wytycznych do HSSC i zezwolono na ich przekazanie do przyjęcia podczas sesji A31. Poprawki do rezolucji A.1120(30) w sprawie wytycznych do przeglądów zgodnie ze zharmonizowanym systemem przeglądu i certyfikacji (HSSC) ujęto w załączniku XX do dokumentu IMO III 6/15. W pkt XX sprawozdania z sesji III 6 (III 6/15) wskazano, że przewidziano przyjęcie tych poprawek na 31. sesji Zgromadzenia IMO (A.31).

               2.4.Odnośne przepisy unijne i kompetencje UE

               2.4.1.Poprawki dotyczące stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych

               Materiały odblaskowe na środkach ratunkowych dotyczą wyposażenia morskiego wchodzącego w zakres dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylającej dyrektywę Rady 96/98/WE
                  2
               . Materiały odblaskowe uwzględniono w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2018/773 z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wymogów w zakresie projektu, budowy i działania oraz norm dotyczących badań dla wyposażenia morskiego i uchylającym rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/306
                  3
               . W szczególności w rozporządzeniu wykonawczym zawarto odniesienie do rezolucji IMO A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych. Wszelkie poprawki do rezolucji IMO i jej zastępujących aktów będą zatem miały bezpośredni wpływ na wymogi określone we wspomnianym rozporządzeniu.

               2.4.2.Poprawki do procedur z 2017 r. dotyczących kontroli państwa portu (rezolucja A.1119(30))

               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu
                  4
                („dyrektywa PSC”) dotyczy egzekwowania, w odniesieniu do statków korzystających z portów unijnych oraz statków pływających po wodach znajdujących się pod jurysdykcją państw członkowskich, międzynarodowych norm w zakresie bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz warunków życia i pracy na pokładach statków. Celem dyrektywy PSC jest ograniczenie żeglugi niespełniającej norm na wodach podlegających jurysdykcji państw członkowskich. Świadectwa i dokumenty, w tym książki zapisów, są sprawdzane przez oficerów PSC. Należy zauważyć, że dyrektywa PSC wymaga od państw członkowskich stosowania wytycznych memorandum paryskiego i nie odnosi się do wytycznych IMO, które są wzorowane na wytycznych memorandum paryskiego, lecz niekoniecznie takie same. Ta dziedzina jest zatem objęta zakresem kompetencji UE, lecz skutki prawne wytycznych IMO dotyczących kontroli państwa portu dla prawodawstwa UE są w najlepszym przypadku pośrednie.

               2.4.3.Poprawki do wytycznych do przeglądów zgodnie ze zharmonizowanym systemem przeglądu i certyfikacji (HSSC) (rezolucja A.1120(30))

               W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 391/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach
                  5
                ustanowiono środki, które mają być stosowane przez organizacje, którym powierzono inspekcję, badanie i certyfikację statków w celu zapewnienia zgodności z międzynarodowymi konwencjami w sprawie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu mórz, wspierając jednocześnie cel w postaci swobody świadczenia usług. W załączniku do wspomnianego rozporządzenia kryterium B pkt 7 lit. k) ma brzmienie:

               Uznana organizacja musi zapewniać:

               przeprowadzanie statutowych przeglądów i inspekcji wymaganych przez zharmonizowany system przeglądu i certyfikacji, do których uznana organizacja jest upoważniona, zgodnie z przepisem wymienionym w załączniku i dodatku do rezolucji IMO A.948(23) w sprawie wytycznych dla przeglądu w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji;.

               Wszelkie poprawki do rezolucji IMO i jej późniejszych wersji mają zatem bezpośredni wpływ na wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 391/2009.

               2.4.4.Kompetencja UE

               Poprawki do rezolucji A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych będą miały wpływ na prawo UE poprzez stosowanie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (wersja przekształcona)
                  6
               .

               Stosowanie przepisów dyrektywy 2009/16/WE w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu jest oparte na procedurach dotyczących kontroli państwa portu oraz instrukcji sformułowanych w memorandum paryskim, określonych odpowiednio w załącznikach 1 i VI. Procedury IMO dotyczące kontroli państwa portu i poprawek do niego mogą mieć wpływ na zmiany wytycznych memorandum paryskiego, a zatem mogą mieć bezpośredni wpływ na stosowanie dyrektywy 2009/16/WE.

               Wytyczne do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji (HSSC) stanowią wymóg na mocy rozporządzenia (WE) nr 391/2009. Wszelkie zmiany wytycznych do przeglądów będą miały wpływ na prawo UE poprzez stosowanie rozporządzenia (WE) nr 391/2009.

               3.Podstawa prawna

               3.1.Proceduralna podstawa prawna

               3.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem odnośnego organu czy też stroną danej umowy
                  7
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii
                  8
               .

               3.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Zgromadzenie IMO jest organem ustanowionym na mocy umowy, a mianowicie Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Morskiej.

               Akty, które mają zostać przyjęte przez Zgromadzenie IMO, stanowią akty mające skutki prawne. Planowane akty mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów Unii, a mianowicie na:

               1.dyrektywę 2009/45/WE w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) tej dyrektywy stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A muszą w całości spełniać wymogi konwencji SOLAS z 1974 r. ze zmianami;

               2.dyrektywę 2009/16/WE w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu. W art. 15 nałożono na państwa członkowskie wymóg zapewnienia, aby ich inspektorzy przestrzegali procedur i wytycznych określonych w załączniku VI. Wytyczne te zostały określone w memorandum paryskim. Poprawki do procedur IMO dotyczących kontroli państwa portu z 2017 r. mogą mieć wpływ na zmiany w wytycznych memorandum paryskiego i w związku z tym mają wpływ na stosowanie niniejszej dyrektywy. Należy zauważyć, że podkomitet IMO III omówił te poprawki w punkcie porządku obrad „Środki służące harmonizacji działań i procedur kontroli państwa portu na całym świecie”;

               3.rozporządzenie (WE) nr 391/2009 w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących inspekcji statków. Wytyczne do przeglądu w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji (HSSC) stanowią wymóg na mocy wspomnianego rozporządzenia. Załącznik I kryterium B pkt 7 lit. k) ma brzmienie:

               7. Uznana organizacja musi zapewniać:

               k) przeprowadzanie statutowych przeglądów i inspekcji wymaganych przez zharmonizowany system przeglądu i certyfikacji, do których uznana organizacja jest upoważniona, zgodnie z przepisem wymienionym w załączniku i dodatku do rezolucji IMO A.948(23) w sprawie wytycznych dla przeglądu w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji.

               Wytyczne do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji będą zatem miały wpływ na przepisy UE poprzez stosowanie rozporządzenia (WE) nr 391/2009.

               Planowane akty nie uzupełniają, ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               3.2.Materialna podstawa prawna

               3.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w odniesieniu do którego zajmowane jest stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               3.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do kwestii transportu morskiego. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 100 ust. 2 TFUE.

               3.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 100 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0248 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 31. sesji Zgromadzenia IMO odnośnie do przyjęcia poprawek do rezolucji A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych, procedur dotyczących kontroli państwa portu z 2017 r. (rezolucja A.1119(30)) oraz wytycznych do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji (HSSC) (rezolucja A.1120(30))

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) („umowa”) weszła w życie w dniu 17 marca 1958 r..

               (2)Zgodnie z art. 15 lit. j) umowy Zgromadzenie może zalecić członkom do przyjęcia przepisy i wytyczne dotyczące bezpieczeństwa morskiego, zapobiegania zanieczyszczeniom morskim ze statków i ich kontroli oraz innych kwestii odnoszących się do wpływu żeglugi morskiej na środowisko morskie powierzonych Organizacji przez instrumenty międzynarodowe lub na ich mocy, bądź poprawki do takich przepisów i wytycznych, które zostały do niej skierowane.

               (3)Zgromadzenie IMO podczas 31. sesji w dniach 25 listopada–5 grudnia 2019 r. ma przyjąć poprawki do rezolucji A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych, procedur dotyczących kontroli państwa portu z 2017 r. (rezolucja A.1119(30)) oraz wytycznych do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji (HSSC) (rezolucja A.1120(30)).

               (4)Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum IMO, ponieważ przyjęte poprawki do rezolucji A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczana materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych, procedur kontroli państwa portu z 2017 r. (rezolucja A.1119 (30)) oraz do wytycznych do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji (HSSC) (rezolucja A.1120(30)) będą mogły w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów prawa Unii, a mianowicie na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich
                  9
               , dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu
                  10
                oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 391/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach
                  11
               .

               (5)Na 101. sesji Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC 101), która odbyła się w Londynie w dniach 5–14 czerwca 2019 r., przypomniano, że na swoje poprzedniej sesji, uwzględniwszy dokument MSC 100/19/4, w którym zaproponowano poprawki do rezolucji A.658(16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych, komitet wyraził zgodę na skreślenie słów „łukowa lampa węglowa” w pkt 4.10 i zwrócił się do Sekretariatu IMO o przygotowanie odpowiedniego projektu rezolucji Zgromadzenia do zatwierdzenia na sesji MSC 101, z myślą o przedłożeniu go do zatwierdzenia na 31. sesji Zgromadzenia (A 31) (MSC 100/20, pkt 19.14 i 19.15). Następnie komitet zatwierdził projekt rezolucji Zgromadzenia w sprawie poprawek dotyczących stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych (rezolucja A.658(16)).

               (6)Na 5. sesji Podkomitetu ds. Wdrażania Instrumentów IMO (III 5), która odbyła się w Londynie w dniach 24–28 września 2018 r., uzgodniono pewne zmiany procedur dotyczących kontroli państwa portu z 2017 r., w szczególności w odniesieniu do dodatku 2 do wytycznych w sprawie zatrzymywania statków, które to zmiany miały być opracowywane w okresie między sesjami z myślą o przedłożeniu III 6 na sesji w Londynie w dniach 1–5 lipca 2019 r. projektu procedur dotyczących kontroli państwa portu z 2019 r. wraz z projektem rezolucji w celu rozpatrzenia, przed ewentualnym bezpośrednim przedłożeniem A 31 do rozpatrzenia z myślą o przyjęciu pod warunkiem zatwierdzenia przez komitety.

               (7)W trakcie sesji MSC 101 komitet upoważnił III 6 do złożenia sprawozdania z wyników prac bezpośrednio na 31. sesji Zgromadzenia (A.31) w celu przyjęcia na tej sesji Zgromadzenia. W trakcie sesji III 6 poddano przeglądowi i sfinalizowano poprawki do procedur dotyczących kontroli państwa portu z 2019 r. oraz, w następstwie wniosku złożonego przez Komitet Ochrony Środowiska Morskiego na jego 74. sesji odbywającej się w Londynie w dniach 13–17 maja 2019 r., uwzględniono nowy dodatek 18 – „rezolucja MEPC.321(74) w sprawie wytycznych dotyczących kontroli państwa portu z 2019 r. zgodnie z rozdziałem 3 załącznika VI do konwencji MARPOL”. Podczas sesji III 6 zatwierdzono poprawki do procedur dotyczących kontroli państwa portu z 2017 r. i wyrażono zgodę na ich przekazanie do A 31 w celu przyjęcia.

               (8)Na sesji III 5 podkomitet przypomniał, że na swojej poprzedniej sesji ustanowił grupę korespondencyjną ds. rewizji wytycznych do zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji statków (HSSC) oraz niewyczerpujący wykaz obowiązków w ramach instrumentów mających znaczenie dla Kodeksu Implementacji Instrumentów IMO (kodeks III), aby kontynuować aktualizację wytycznych do przeglądów w celu uwzględnienia wymogów wynikających z poprawek do odpowiednich instrumentów IMO wchodzących w życie do dnia 31 grudnia 2019 r. włącznie, mając na względzie przedłożenie do przyjęcia na A 31 projektu zmienionych wytycznych zgodnie z HSSC. Na sesji MSC 101 komitet przyjął do wiadomości wyniki prac sesji III 5 i określił pewne zaległe kwestie, a następnie upoważnił III 6 do przedstawienia sprawozdania na temat wyników swoich prac bezpośrednio na 31. sesji Zgromadzenia (A.31), które to sprawozdanie ma zostać przyjęte przez Zgromadzenie. W trackie sesji III 6 rozpatrzono poprawki do wytycznych do HSSC i wyrażono zgodę na ich przekazanie do przyjęcia podczas sesji A31.

               (9)Stanowisko Unii powinno zostać wyrażone przez działające wspólnie w interesie UE państwa członkowskie Unii, które są członkami IMO,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na 31. sesji Zgromadzenia IMO, polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie poprawek do:

               a)rezolucji A.658 (16) w sprawie stosowania i umieszczania materiałów odblaskowych na środkach ratunkowych zgodnie z załącznikiem 27 do dokumentu MSC 101/24;

               b)procedur kontroli państwa portu z 2017 r. (rezolucja A.1119 (30)), jak określono w załączniku XX do dokumentu III 6/15; oraz

               c)wytycznych do przeglądów w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji (HSSC) (rezolucja A.1120(30)), certyfikacja (HSSC) z 2015 r. (rezolucja A.1104(29)), jak określono w załączniku XX do dokumentu III 6/15.

               Artykuł 2

               1.Stanowisko, o którym mowa w art. 1, wyrażają działające wspólnie w interesie UE państwa członkowskie Unii, które są członkami IMO.

               2.Drobne zmiany stanowiska określonego w art. 1 mogą zostać uzgodnione bez konieczności przyjęcia kolejnej decyzji przez Radę.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        W 1982 r. zmieniono jej nazwę na Międzynarodową Organizację Morską (IMO).

                     (2)

                        Dz.U. L 257 z 28 8.2014, s. 146.

                     (3)

                        Dz.U. L 133 z 30.8.2018, s. 1.

                     (4)

                        Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 57.

                     (5)

                        Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 11.

                     (6)

                        Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1.

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-399/12, Niemcy/Rada (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (8)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-399/12, Niemcy/Rada (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (9)

                        Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1.

                     (10)

                        Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 57.

                     (11)

                        Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 11.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.11.2019
            COM(2019) 584 final
            2019/0257(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Chorwacja zobowiązała się do przystąpienia do istniejących umów zawartych lub podpisanych przez państwa członkowskie i Unię Europejską z państwami trzecimi. Jedną z tych umów jest Umowa o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi (zwana dalej „ATA”).

                  Przepis ten stanowi ponadto, że przystąpienie Chorwacji do tych umów jest uzgadniane poprzez zawarcie protokołu do umów przez Radę, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, i zainteresowane państwa trzecie. Ponadto Komisja negocjuje te protokoły w imieniu państw członkowskich.

                  W związku z tym Komisja wynegocjowała protokół zmieniający umowę ATA między UE a USA w celu umożliwienia przystąpienia Chorwacji do tej umowy.

                  Celem niniejszego wniosku jest uzyskanie decyzji Rady na podstawie art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) i art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia, upoważniającej do podpisania tego protokołu w imieniu Unii i państw członkowskich oraz jego tymczasowego stosowania przez nie zgodnie z jego art. 4, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               •Kontekst ogólny

               Zobowiązanie Chorwacji na podstawie art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia ma zastosowanie również do umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, Islandią i Norwegią, która rozszerza zakres umowy ATA między UE a USA na te ostatnie państwa, oraz do umowy dodatkowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, Islandią i Norwegią, która reguluje stosunki między tymi stronami na mocy wspomnianej umowy.

               W związku z tym Komisja wynegocjowała protokoły zmieniające również te umowy w celu umożliwienia przystąpienia do nich Chorwacji. Równolegle do niniejszego wniosku przedstawiono wnioski dotyczące decyzji Rady w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania, a także wnioski dotyczące zawarcia tych protokołów, a także wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia protokołu zmieniającego umowę o transporcie lotniczym UE-USA.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Umowa o transporcie lotniczym UE-USA była pierwszą kompleksową umową o transporcie lotniczym z kluczowym partnerem lotniczym Unii. Jest ona najważniejszą umową o transporcie lotniczym na świecie, zapewniającą ponad 80 mln miejsc rocznie, i w związku z tym stanowiącą podstawowe narzędzie unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa. Protokół umożliwi Chorwacji korzystanie z umowy o transporcie lotniczym UE-USA.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w dziedzinie, której dotyczy wniosek

               Protokół umożliwia Chorwacji wywiązanie się z obowiązku przystąpienia do umowy o transporcie lotniczym UE-USA zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 5 TFUE oraz art. 6 ust. 2 akapit drugi Aktu przystąpienia.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                Protokół ten umożliwi Chorwacji korzystanie z umowy o transporcie lotniczym UE-USA, która stwarza równe i jednolite warunki dostępu do rynku i jest podstawą dla nowych uzgodnień w zakresie współpracy regulacyjnej i zbliżania przepisów w dziedzinach mających zasadnicze znaczenie dla bezpiecznego i skutecznego wykonywania przewozów lotniczych. Uzgodnienia te mogą zostać dokonane wyłącznie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

                  Protokół ogranicza się do przedmiotowej kwestii, a mianowicie przystąpienia Chorwacji do umowy o transporcie lotniczym UE-USA i nie odnosi się do innych kwestii.

               •Wybór instrumentu

                  Umowa międzynarodowa.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie dotyczy.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

                  Nie dotyczy.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Krótki opis proponowanej umowy

                  Protokół składa się z części zasadniczej przewidującej przystąpienie Chorwacji do umowy o transporcie lotniczym UE-USA oraz wynikających z niej zmian w tej umowie, a także wspólnego oświadczenia w sprawie autentyczności dodatkowych wersji językowych.

               2019/0257 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w powiązaniu z art. 218 ust. 5,

               uwzględniając Akt przystąpienia Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2 akapit drugi,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Komisja wynegocjowała Protokół zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisany przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („protokół”) zgodnie z decyzją Rady 13351/12 z dnia 14 września 2012 r. upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji.

               (2)Negocjacje zakończono pomyślnie parafowaniem protokołu w dniu 8 marca 2019 r.

               (3)Protokół powinien zostać podpisany i będzie tymczasowo stosowany przez Unię i jej państwa członkowskie zgodnie z jego art. 4, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zezwala się na podpisanie, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („protokół”), pod warunkiem zawarcia protokołu.

               Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Protokołu w imieniu Unii i jej państw członkowskich.

               Artykuł 3

               Protokół będzie stosowany tymczasowo przez Unię i jej państwa członkowskie, zgodnie z jego art. 4, w oczekiwaniu na jego wejście w życie.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.11.2019
            COM(2019) 584 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               Załącznik 1

               PROTOKÓŁ

               zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

               STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI (zwane dalej „Stanami Zjednoczonymi”), z jednej strony;

               oraz

               REPUBLIKA AUSTRII,

               KRÓLESTWO BELGII,

               REPUBLIKA BUŁGARII,

               REPUBLIKA CHORWACJI,

               REPUBLIKA CYPRYJSKA,

               REPUBLIKA CZESKA,

               KRÓLESTWO DANII,

               REPUBLIKA ESTOŃSKA,

               REPUBLIKA FINLANDII,

               REPUBLIKA FRANCUSKA,

               REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

               REPUBLIKA GRECKA,

               WĘGRY,

               IRLANDIA,

               REPUBLIKA WŁOSKA,

               REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

               REPUBLIKA LITEWSKA,

               WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

               MALTA,

               KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

               RZECZPOSPOLITA POLSKA,

               REPUBLIKA PORTUGALSKA,

               RUMUNIA,

               REPUBLIKA SŁOWACKA,

               REPUBLIKA SŁOWENII,

               KRÓLESTWO HISZPANII,

               KRÓLESTWO SZWECJI,

               ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,

               będące stronami Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz będące państwami członkowskimi Unii Europejskiej (zwane dalej „państwami członkowskimi”),

               oraz UNIA EUROPEJSKA, z drugiej strony;

               uwzględniając przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej dnia 1 lipca 2013 r.,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE

               Artykuł 1

               Umowa o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisana w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. (zwana dalej „umową o transporcie lotniczym”) zmieniona Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r. (zwanym dalej „protokołem z 2010 r.”) ma zastosowanie do Republiki Chorwacji jako państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

               Artykuł 2

               1. W sekcji 1 załącznika 1 do umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem z 2010 r., dodaje się następujący przepis po lit. c dotyczącej Republiki Bułgarii:

               „ca) Republika Chorwacji: Umowa o transporcie lotniczym między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a rządem Republiki Chorwacji, podpisana w Waszyngtonie dnia 3 lutego 2011 r.”.

               2. Skreśla się całą sekcję 3 załącznika 1 do umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem z 2010 r. i zastępuje się ją tekstem w brzmieniu:

               „Niezależnie od art. 3 niniejszej umowy, przedsiębiorstwa lotnicze ze Stanów Zjednoczonych nie mają prawa do świadczenia usług wyłącznie towarowych, które nie są częścią usługi świadczonej na rzecz Stanów Zjednoczonych, do punktów lub z punktów położonych w państwach członkowskich, z wyjątkiem do punktów lub z punktów położonych w Republice Chorwacji, Republice Czeskiej, Republice Francuskiej, Republice Federalnej Niemiec, Wielkim Księstwie Luksemburga, na Malcie, w Rzeczypospolitej Polskiej, Republice Portugalskiej i Republice Słowackiej.”.

               Artykuł 3

               Niniejszy protokół wchodzi w życie w późniejszym z następujących terminów:

               1. w dniu wejścia w życie protokołu z 2010 r.; oraz

               2. po upływie jednego miesiąca od daty ostatniej noty w ramach wymiany not dyplomatycznych między stronami, potwierdzającej, że wszystkie procedury konieczne do wejścia w życie niniejszego protokołu zostały zakończone.

               Artykuł 4

               Do czasu wejścia w życie niniejszego protokołu strony zgadzają się stosować go tymczasowo od dnia jego podpisania, w zakresie zgodnym z obowiązującym prawem krajowym.

               Sporządzono w […] w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, dnia […] 2019 r.

               w imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki:

               w imieniu Republiki Austrii,

               w imieniu Królestwa Belgii,

               w imieniu Republiki Bułgarii,

               w imieniu Republiki Chorwacji,

               w imieniu Republiki Cypryjskiej,

               w imieniu Republiki Czeskiej,

               w imieniu Królestwa Danii,

               w imieniu Republiki Estońskiej,

               w imieniu Republiki Finlandii,

               w imieniu Republiki Francuskiej,

               w imieniu Republiki Federalnej Niemiec,

               w imieniu Republiki Greckiej,

               w imieniu Węgier,

               w imieniu Irlandii,

               w imieniu Republiki Włoskiej,

               w imieniu Republiki Łotwy,

               w imieniu Republiki Litwy,

               w imieniu Wielkiego Księstwa Luksemburga,

               w imieniu Malty,

               w imieniu Królestwa Niderlandów,

               w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej,

               w imieniu Republiki Portugalskiej,

               w imieniu Rumunii,

               w imieniu Republiki Słowackiej,

               w imieniu Republiki Słowenii,

               w imieniu Królestwa Hiszpanii,

               w imieniu Królestwa Szwecji,

               w imieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, oraz

               w imieniu Unii Europejskiej

               Załącznik 2

               Wspólne oświadczenie

               Przedstawiciele Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Unii Europejskiej i jej państw członkowskich potwierdzili, że tekst Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, podpisanego w dniu [...] 2019 r. (zwanego dalej „protokołem”), należy uwierzytelnić w innych językach, jak przewidziano albo w drodze wymiany listów, przed podpisaniem protokołu, albo decyzją Wspólnego Komitetu, po podpisaniu protokołu.

               Przedstawiciele potwierdzili również, że termin „inne języki” we wspólnych oświadczeniach stanowiących część Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. i Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanego przez Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r. obejmuje języki państw członkowskich przystępujących do Unii Europejskiej.

               Niniejsze wspólne oświadczenie stanowi integralną część protokołu.

               w imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki:

                     w imieniu Unii Europejskiej

               i jej państw członkowskich: