                            KOMISJA
                            EUROPEJSKA

                                                   Bruksela, dnia 15.6.2015 r.
                                                   COM(2015) 292 final

                                                   ANNEX 1

                                       ZAŁĄCZNIK

                                             do

     wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej,
            Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS No. 196)

                   Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                           ZAŁĄCZNIK
                                                do

     wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej,
            Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS No. 196)

                     Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi

     Warszawa, dnia 16 maja 2005 r.

     Preambuła

     Państwa członkowskie Rady Europy oraz inni Sygnatariusze niniejszej Konwencji,

     zważywszy, że celem Rady Europy jest osiągnięcie większej jedności między jej członkami,

     uznając wartość rozwijania współpracy między innymi Stronami niniejszej Konwencji,

     pragnąc podjąć skuteczne środki w celu zapobiegania terroryzmowi oraz przeciwstawiania
     się, w szczególności, publicznemu nawoływaniu do popełniania przestępstw o charakterze
     terrorystycznym, rekrutacji oraz szkoleń na rzecz terroryzmu,

     świadome wielkiego niepokoju spowodowanego zwiększeniem liczby przestępstw o
     charakterze terrorystycznym oraz wzrostu zagrożenia terrorystycznego,

     świadome trudności sytuacji, w jakich znajdują się osoby cierpiące z powodu terroryzmu i w
     związku z tym potwierdzając swą głęboką solidarność z ofiarami terroryzmu oraz ich
     rodzinami,

     uznając, że przestępstwa o charakterze terrorystycznym oraz przestępstwa wymienione w
     niniejszej Konwencji, niezależnie od tego przez kogo zostały popełnione, w żadnym wypadku
     nie mogą być usprawiedliwiane względami politycznymi, filozoficznymi, ideologicznymi,
     rasowymi, etnicznymi, religijnymi lub innymi podobnej natury, a także odwołując się do
     obowiązku wszystkich Stron zapobiegania takim przestępstwom oraz, jeżeli nie zdołano im
     zapobiec, ścigania ich sprawców i zapewnienia karalności za pomocą kar uwzględniających
     poważny charakter tych przestępstw,

     odwołując się do potrzeby wzmocnienia walki przeciwko terroryzmowi, a także
     potwierdzając, że wszelkie środki podejmowane w celu zapobiegania lub zwalczania
     przestępstw o charakterze terrorystycznym muszą być podejmowane z poszanowaniem
     zasady praworządności i wartości demokratycznych, praw człowieka i podstawowych
     wolności, jak również innych postanowień prawa międzynarodowego, włączając w to, jeśli
     mają zastosowanie, postanowienia międzynarodowego prawa humanitarnego,

     uznając, że niniejsza Konwencja nie ma na celu wywierania wpływu na przyjęte zasady
     odnoszące się do wolności słowa i zrzeszania się,

     mając na uwadze, że akty terroryzmu ze swej istoty lub ze względu na okoliczności mają na
     celu poważne zastraszenie ludności lub bezprawne zmuszenie rządu albo organizacji

PL                                               2                                                PL
 ---pagebreak---      międzynarodowej do podjęcia lub powstrzymania się od podjęcia jakichkolwiek działań lub
     poważną destabilizację albo zniszczenie podstawowych struktur politycznych,
     konstytucyjnych, ekonomicznych lub socjalnych państwa albo organizacji międzynarodowej,

     uzgodniły, co następuje:

     Artykuł 1 – Terminologia

     1.      Dla celów niniejszej Konwencji „przestępstwo o charakterze terrorystycznym”
             oznacza każde przestępstwo pozostające w zakresie i zdefiniowane w jednym z
             traktatów wymienionych w załączniku.
     2.      Składając dokument ratyfikacyjny, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia,
             Państwo albo Wspólnota Europejska, które nie jest stroną traktatu wymienionego w
             załączniku może oświadczyć, że przy stosowaniu niniejszej Konwencji w stosunku
             do zainteresowanej Strony, traktat ten będzie uważany za niewłączony do
             Załącznika. Oświadczenie to przestanie być skuteczne z chwilą, w której traktat ten
             wejdzie w życie w stosunku do Strony, która złożyła takie oświadczenie i która
             notyfikuje wejście w życie Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

     Artykuł 2 – Cel

     Celem niniejszej Konwencji jest wzmocnienie wysiłków Stron w zapobieganiu terroryzmowi
     i negatywnym skutkom, jakie terroryzm wywiera na pełne korzystanie z praw człowieka, w
     szczególności prawa do życia, zarówno poprzez środki podejmowane na poziomie krajowym,
     jak i poprzez współpracę międzynarodową, z należytym uwzględnieniem istniejących
     stosownych wielostronnych lub dwustronnych traktatów lub porozumień między Stronami.

     Artykuł 3 – Krajowa polityka zapobiegania

     1.      Każda Strona podejmie stosowne środki, w szczególności w zakresie szkolenia
             organów ścigania i innych organów, a także w zakresie edukacji, kultury, informacji,
             mediów i podnoszenia świadomości społecznej, mając na celu zapobieganie
             przestępstwom o charakterze terrorystycznym i ich negatywnym skutkom, przy
             poszanowaniu zobowiązań dotyczących praw człowieka wyrażonych, jeżeli mają
             zastosowanie w stosunku do tej Strony, w Europejskiej konwencji o ochronie praw
             człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich
             i politycznych oraz innych zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego.
     2.      Każda Strona podejmie takie środki, jakie będą konieczne dla poprawy i rozwoju
             współpracy między władzami krajowymi mając na celu zapobieganie przestępstwom
             o charakterze terrorystycznym oraz ich negatywnym skutkom poprzez, inter alia:
             a)        wymianę informacji,
             b)        poprawę fizycznej ochrony osób i rzeczy,
             c)        wzmocnienie szkolenia i koordynacji zarządzania kryzysowego.
     3.      Każda Strona będzie promować tolerancję poprzez popieranie dialogu między
             religiami i kulturami, przy zaangażowaniu, tam gdzie jest to stosowne, organizacji
             pozarządowych i innych elementów społeczeństwa obywatelskiego, mając na celu
             zapobieganie napięciom, które mogą przyczynić się do popełniania przestępstw o
             charakterze terrorystycznym.

PL                                                3                                                 PL
 ---pagebreak---      4.      Każda Strona będzie dążyć do promowania świadomości społecznej odnoszącej się
             do istnienia, przyczyn i wagi oraz zagrożenia wynikającego z przestępstw o
             charakterze terrorystycznym i przestępstw wskazanych w niniejszej Konwencji, a
             także będzie mieć na względzie zachęcanie społeczeństwa do zapewniania
             właściwym władzom rzeczowej, określonego rodzaju pomocy, która może
             przyczynić się do zapobiegania przestępstwom o charakterze terrorystycznym i
             przestępstwom wskazanym w niniejszej Konwencji.

     Artykuł 4 – Międzynarodowa współpraca w zakresie zapobiegania

     Strony będą z należytym uwzględnieniem swoich możliwości oraz, jeśli jest to stosowne,
     udzielać sobie wzajemnej pomocy i poparcia, mając na celu wzmocnienie swoich zdolności
     zapobiegania popełnianiu przestępstw o charakterze terrorystycznym, zarówno poprzez
     wymianę informacji i najlepszych praktyk, jak również poprzez szkolenia i inne wspólne
     wysiłki o charakterze zapobiegawczym.

     Artykuł 5 – Publiczne nawoływanie do popełnienia przestępstwa o charakterze
     terrorystycznym

     1.      Dla celów niniejszej Konwencji „publiczne nawoływanie do popełnienia
             przestępstwa o charakterze terrorystycznym” oznacza rozpowszechnianie lub innego
             rodzaju udostępnianie przekazu do publicznej wiadomości z intencją podżegania do
             popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym, jeżeli takie zachowanie,
             bezpośrednio lub pośrednio popierając przestępstwa o charakterze terrorystycznym,
             stwarza niebezpieczeństwo, że jedno lub więcej takich przestępstw może zostać
             popełnionych.
     2.      Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania publicznego
             nawoływania do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym, zgodnie z
             definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo karne zgodnie z jej prawem
             krajowym, jeżeli zostanie popełnione w sposób bezprawny i umyślny.

     Artykuł 6 – Rekrutacja na rzecz terroryzmu

     1.      Dla celów niniejszej Konwencji „rekrutacja na rzecz terroryzmu” oznacza
             namawianie innej osoby do popełnienia lub uczestniczenia w popełnieniu
             przestępstwa o charakterze terrorystycznym lub też do przystąpienia do zrzeszenia
             lub grupy w celu przyczynienia się do popełnienia jednego lub więcej przestępstw o
             charakterze terrorystycznym przez to zrzeszenie lub grupę.
     2.      Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania rekrutacji na
             rzecz terroryzmu, zgodnie z definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo
             karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełniona w sposób
             bezprawny i umyślny.

     Artykuł 7 – Szkolenie na rzecz terroryzmu

     1.      Dla celów niniejszej Konwencji „szkolenie na rzecz terroryzmu” oznacza
             dostarczanie wskazówek dotyczących wytwarzania lub wykorzystywania materiałów
             wybuchowych, broni palnej lub innej broni albo trujących lub niebezpiecznych
             substancji, bądź też innych szczególnych metod lub technik, w celu popełnienia lub

PL                                               4                                                PL
 ---pagebreak---              przyczynienia się do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym, ze
             świadomością, że dostarczone umiejętności mają być w tym celu użyte.
     2.      Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania szkolenia na
             rzecz terroryzmu, zgodnie z definicją, o której mowa w ustępie 1, za przestępstwo
             karne zgodnie z jej prawem krajowym, jeżeli zostanie popełnione w sposób
             bezprawny i umyślny.

     Artykuł 8 – Nieistotność popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym

     Aby czyn stanowił przestępstwo w myśl artykułów 5−7 niniejszej Konwencji, nie jest
     konieczne, aby przestępstwo o charakterze terrorystycznym zostało rzeczywiście popełnione.

     Artykuł 9 – Przestępstwa pomocnicze

     1.      Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne do uznania za przestępstwa
             karne zgodnie z jej prawem krajowym następujących działań:
            a)      współsprawstwo w popełnieniu przestępstwa wymienionego w artykułach 5−
                    7 niniejszej Konwencji,
            b)      organizowanie lub kierowanie innymi osobami w popełnieniu przestępstwa
                    wymienionego w artykułach 5−7 niniejszej Konwencji,
            c)      przyczynienie się do popełnienia jednego lub więcej przestępstw
                    wymienionych w artykułach 5−7 niniejszej Konwencji przez grupę osób
                    działających we wspólnym celu. Takie przyczynienie się musi być umyślne
                    oraz:
                    (i)      dokonane w celu wsparcia działalności przestępczej lub
                             przestępczego celu grupy, jeżeli rezultatem takiej działalności lub
                             celu jest popełnienie przestępstwa wymienionego w artykułach 5−7
                             niniejszej Konwencji, lub
                    (ii)     dokonane ze świadomością zamiaru popełnienia przez grupę
                             przestępstwa wymienionego w artykułach 5−7 niniejszej Konwencji.
     2.      Każda Strona przyjmie również takie środki, jakie będą konieczne do uznania za
             przestępstwo karne, w myśl i zgodnie z jej prawem krajowym, usiłowania
             popełnienia przestępstwa wymienionego w artykułach 6 i 7 niniejszej Konwencji.

     Artykuł 10 – Odpowiedzialność osób prawnych

     1.      Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne, zgodnie z jej zasadami
             prawnymi, do ustanowienia odpowiedzialności osób prawnych za uczestnictwo w
             przestępstwach wymienionych w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji.
     2.      W zależności od zasad prawnych Strony, odpowiedzialność osób prawnych może
             mieć charakter karny, cywilny lub administracyjny.
     3.      Odpowiedzialność taka pozostanie bez uszczerbku dla odpowiedzialności karnej
             osób fizycznych, które popełniły przestępstwa.

     Artykuł 11 – Sankcje i środki

PL                                               5                                                 PL
 ---pagebreak---      1.      Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne by przestępstwa
             wymienione w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji zagrożone były
             skutecznymi, proporcjonalnymi i odstraszającymi karami.
     2.      Wcześniejsze prawomocne skazania w obcym kraju za przestępstwa wymienione w
             niniejszej Konwencji mogą, w zakresie dozwolonym prawem krajowym, być brane
             pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia zgodnie z prawem krajowym.
     3.      Każda Strona zapewni, aby osoby prawne ponoszące odpowiedzialność zgodnie z
             artykułem 10 niniejszej Konwencji zostały poddane skutecznym, proporcjonalnym i
             odstraszającym sankcjom karnym lub sankcjom pozakarnym, w tym sankcjom
             pieniężnym.

     Artykuł 12 – Warunki i zabezpieczenia

     1.      Każda Strona zapewni, by ustanowienie, wdrożenie oraz stosowanie kryminalizacji
             czynów zgodnie z artykułami 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji odbywało się przy
             poszanowaniu zobowiązań dotyczących praw człowieka, w szczególności prawa do
             wolności wyrażania się, wolności zrzeszania się i wolności wyznania, wskazanych,
             jeżeli mają zastosowanie do tej Strony, w Europejskiej konwencji o ochronie praw
             człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich
             i politycznych, oraz innych zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego.
     2.      Ustanowienie, wdrożenie oraz stosowanie kryminalizacji czynów zgodnie z
             artykułami 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji powinno ponadto podlegać zasadzie
             proporcjonalności, przy poszanowaniu uzasadnionych, zamierzonych celów oraz
             niezbędności tych celów w społeczeństwie demokratycznym i powinno wykluczać
             jakiekolwiek formy arbitralnego albo dyskryminującego lub rasistowskiego
             traktowania.

     Artykuł 13 – Ochrona, odszkodowanie oraz wsparcie dla ofiar terroryzmu

     Każda Strona przyjmie takie środki, jakie będą konieczne, aby chronić i wspierać ofiary aktu
     terroryzmu, jaki został popełniony na jej własnym terytorium. Środki te mogą obejmować, z
     zastrzeżeniem legislacji krajowej, poprzez odpowiednie krajowe programy, inter alia, pomoc
     finansową i odszkodowanie dla ofiar terroryzmu oraz członków ich bliskiej rodziny.

     Artykuł 14 – Jurysdykcja

     1.      Każda Strona podejmie takie środki, jakie będą konieczne do ustanowienia swojej
             jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw wymienionych w niniejszej Konwencji,
             jeżeli:
             a)       przestępstwo zostało popełnione na terytorium tej Strony,
             b)       przestępstwo zostało popełnione na pokładzie statku wodnego pod banderą
                      tej Strony lub na pokładzie statku powietrznego zarejestrowanego zgodnie z
                      prawem tej Strony,
             c)       przestępstwo zostało popełnione przez obywatela tej Strony.
     2.      Każda Strona może również ustanowić swoją jurysdykcję w odniesieniu do
             przestępstw wymienionych w niniejszej Konwencji, jeżeli:

PL                                                6                                                 PL
 ---pagebreak---             a)      przestępstwo miało na celu lub spowodowało popełnienie przestępstwa, o
                    którym mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, na terytorium lub
                    przeciwko obywatelowi tej Strony,
            b)      przestępstwo miało na celu lub spowodowało popełnienie przestępstwa, o
                    którym mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, przeciwko obiektom
                    państwowym lub rządowym tej Strony poza jej granicami, włączając w to
                    przedstawicielstwa dyplomatyczne lub konsularne tej Strony,
            c)      przestępstwo miało na celu lub spowodowało popełnienie przestępstwa, o
                    którym mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, dokonane w celu
                    zmuszenia tej Strony do określonego działania albo do powstrzymania się
                    od określonego działania,
            d)      przestępstwo zostało popełnione przez bezpaństwowca, który ma swoje
                    zwykłe miejsce zamieszkania na terytorium tej Strony,
            e)      przestępstwo zostało popełnione na pokładzie statku powietrznego
                    używanego przez rząd tej Strony.
     3.     Każda Strona podejmie takie środki, jakie będą konieczne do ustanowienia swojej
            jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw wymienionych w niniejszej Konwencji w
            wypadku, gdy domniemany przestępca pozostaje na jej terytorium i nie podlega
            ekstradycji do innej Strony, której jurysdykcja oparta jest na zasadzie jurysdykcji
            istniejącej również w prawie Strony wezwanej.
     4.     Konwencja niniejsza nie wyłącza jakiejkolwiek jurysdykcji karnej wykonywanej
            zgodnie z prawem krajowym.
     5.     Jeżeli więcej niż jedna Strona ubiega się o ustanowienie jurysdykcji w odniesieniu
            do domniemanego przestępstwa wymienionego w niniejszej Konwencji,
            zaangażowane Strony będą, jeśli ma to zastosowanie, konsultować się w celu
            wskazania najbardziej odpowiedniej jurysdykcji dla ścigania.

     Artykuł 15 – Obowiązek przeprowadzenia dochodzenia lub śledztwa

     1.     Po otrzymaniu informacji, że na jej terytorium może być obecna osoba, która
            popełniła lub którą podejrzewa się o popełnienie przestępstwa określonego w
            niniejszej Konwencji, Strona podejmie takie środki, jakie będą konieczne zgodnie z
            jej prawem krajowym, aby zbadać fakty zawarte w informacji.
     2.     Po upewnieniu się, że okoliczności dają ku temu podstawę, Strona, na której
            terytorium obecny jest przestępca lub domniemany przestępca, podejmie stosowne
            środki zgodnie z jej prawem krajowym, aby zapewnić obecność tej osoby dla celów
            oskarżenia lub ekstradycji.
     3.     Każda osoba, wobec której zostały podjęte środki, o których mowa w ustępie 2, jest
            uprawniona do:
            a)      bezzwłocznego kontaktu z najbliższym odpowiednim przedstawicielem
                    Państwa, którego obywatelem jest dana osoba lub które jest w inny sposób
                    upoważnione do ochrony praw tej osoby albo, jeżeli osoba ta jest
                    bezpaństwowcem, Państwa, na terytorium którego osoba ta ma swoje
                    zwykłe miejsce zamieszkania,
            b)      bycia odwiedzaną przez przedstawiciela tego Państwa,

PL                                              7                                                 PL
 ---pagebreak---              c)      bycia informowaną o przysługujących jej prawach, zgodnie z literami a) i
                     b).
     4.      Prawa, o których mowa w ustępie 3, będą wykonywane zgodnie z ustawami i
             rozporządzeniami Państwa będącego Stroną, na terytorium którego przestępca lub
             domniemany przestępca jest obecny, z zastrzeżeniem, że ustawy i rozporządzenia
             muszą umożliwiać pełną realizację celów, do których zmierzają prawa przyznane w
             ustępie 3.
     5.      Postanowienia ustępów 3 i 4 pozostają bez uszczerbku dla prawa każdej Strony,
             ubiegającej się o ustanowienie jurysdykcji zgodnie z artykułem 14 ustęp 1 litera c) i
             ustęp 2 litera d), do poproszenia Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża
             o skontaktowanie się z domniemanym przestępcą i odwiedzenia go.

     Artykuł 16 – Niestosowanie Konwencji

     Niniejsza Konwencja nie będzie mieć zastosowania, jeżeli którekolwiek z przestępstw
     wymienionych w artykułach 5 - 7 oraz 9 popełnione zostało w obrębie jednego Państwa,
     domniemany przestępca jest obywatelem tego Państwa i jest obecny na jego terytorium, a
     żadne inne Państwo nie ma podstaw zgodnie z artykułem 14 ustęp 1 oraz 2 niniejszej
     Konwencji do sprawowania jurysdykcji, z zastrzeżeniem, że w wypadkach takich
     zastosowanie będą mieć odpowiednio przepisy artykułów 17 i 20 - 22 niniejszej Konwencji.

     Artykuł 17 – Współpraca międzynarodowa w sprawach karnych

     1.      Strony zapewnią sobie wzajemnie największą możliwą pomoc w związku z
             postępowaniem przygotowawczym, karnym lub ekstradycyjnym w odniesieniu do
             przestępstw wymienionych w artykułach 5−7 i 9 niniejszej Konwencji, włącznie z
             pomocą w uzyskiwaniu posiadanych przez nie dowodów niezbędnych do
             prowadzenia postępowania.
     2.      Strony będą wykonywać swoje zobowiązania wynikające z ustępu 1 w zgodzie z
             wszelkimi traktatami lub innymi porozumieniami o wzajemnej pomocy prawnej,
             które mogą istnieć między nimi. W razie braku takich traktatów lub porozumień
             Strony zapewnią sobie wzajemną pomoc zgodnie ze swoim prawem krajowym.
     3.      Strony będą ze sobą współpracować w możliwie najszerszym zakresie, zgodnie z
             właściwymi przepisami prawa, traktatami, porozumieniami i uzgodnieniami Strony
             wezwanej, w odniesieniu do postępowań przygotowawczych lub karnych w związku
             z przestępstwami, za których popełnienie osoba prawna może ponosić
             odpowiedzialność w Stronie wzywającej zgodnie z artykułem 10 niniejszej
             Konwencji.
     4.      Każda Strona może rozważyć ustanowienie dodatkowych mechanizmów, aby dzielić
             się z innymi Stronami informacjami lub dowodami potrzebnymi do ustalenia
             odpowiedzialności karnej, cywilnej lub administracyjnej stosownie do artykułu 10.

     Artykuł 18 – Ekstradycja lub oskarżenie

     1.      Jeżeli Strona, na której terytorium jest obecny domniemany przestępca, ma
             ustanowioną jurysdykcję zgodnie z artykułem 14 i nie poddaje tej osoby ekstradycji,
             będzie zobowiązana, bez żadnych wyjątków i bez względu na to, czy przestępstwo
             zostało popełnione na jej terytorium czy też nie, do przedłożenia tej sprawy bez

PL                                                8                                                  PL
 ---pagebreak---             nieuzasadnionej zwłoki swoim właściwym władzom w celu oskarżenia, w trybie
            zgodnym z prawem krajowym tej Strony. Powyższe organy powezmą decyzję w
            takim trybie, w jakim podejmują decyzje w przypadku wszelkich innych poważnych
            przestępstw zgodnie z prawem krajowym tej Strony.
     2.     Jeżeli Strona może zgodnie ze swoim prawem krajowym poddać ekstradycji lub w
            inny sposób wydać jednego ze swych obywateli jedynie pod warunkiem, że osoba ta
            zostanie zwrócona do tej Strony w celu wykonania kary orzeczonej w wyniku
            postępowania sądowego lub postępowania, dla którego ekstradycja lub wydanie
            zostało przeprowadzone, a Strona ta oraz Strona żądająca ekstradycji tej osoby,
            zgadzają się na taką możliwość i na inne warunki, które uznają za właściwe, taka
            warunkowa ekstradycja lub wydanie będą wystarczające by zwolnić się od
            zobowiązań określonych w ustępie 1.

     Artykuł 19 – Ekstradycja

     1.     Przestępstwa wymienione w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji będą
            uważane za włączone do katalogu przestępstw skutkujących ekstradycją, zawartego
            w każdym traktacie o ekstradycji istniejącym między jakimikolwiek Stronami przed
            wejściem w życie niniejszej Konwencji. Strony zobowiązują się włączyć takie
            przestępstwa jako przestępstwa skutkujące ekstradycją do każdego traktatu o
            ekstradycji zawieranego przez nie po wejściu niniejszej Konwencji w życie.
     2.     Jeżeli Strona, która uzależnia wykonanie ekstradycji od istnienia traktatu, otrzymuje
            wniosek o ekstradycję od innej Strony, z którą nie ma podpisanego traktatu o
            ekstradycji, może, zgodnie ze swym wyborem, uznać niniejszą Konwencję za
            podstawę prawną do ekstradycji w odniesieniu do przestępstw wymienionych w
            artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji. Ekstradycja podlegać będzie innym
            warunkom przewidzianym w prawie Strony wezwanej.
     3.     Strony, które nie uzależniają wykonania ekstradycji od istnienia traktatu, uważać
            będą przestępstwa wymienione w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji za
            przestępstwa skutkujące ekstradycją pomiędzy nimi, z zastrzeżeniem warunków
            przewidzianych w prawie Strony wezwanej.
     4.     Jeżeli jest to konieczne, przestępstwa wymienione w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej
            Konwencji będą traktowane dla celów ekstradycji pomiędzy Stronami, jakby zostały
            popełnione nie tylko w miejscu, w którym zostały popełnione, ale również na
            terytorium Stron, które ustanowiły jurysdykcję zgodnie z artykułem 14.
     5.     Postanowienia wszystkich traktatów i porozumień o ekstradycji zawartych między
            Stronami w odniesieniu do przestępstw wymienionych w artykułach 5−7 oraz 9
            niniejszej Konwencji będą uważane za zmienione w stosunkach między tymi
            Stronami w stopniu, w jakim są one niezgodne z niniejszą Konwencją.

     Artykuł 20 – Wyłączenie klauzuli wyjątku politycznego

     1.     Żadne z przestępstw wymienionych w artykułach 5−7 oraz 9 niniejszej Konwencji
            nie będzie uznawane dla celów ekstradycji lub wzajemnej pomocy prawnej za
            przestępstwo polityczne lub przestępstwo związane z przestępstwem politycznym
            bądź też przestępstwo inspirowane motywami politycznymi. W związku z tym,
            wniosek o ekstradycję lub o wzajemną pomoc prawną dotyczącą takiego
            przestępstwa nie może zostać odrzucony z tego jedynie powodu, że dotyczy on

PL                                               9                                                  PL
 ---pagebreak---           przestępstwa politycznego lub przestępstwa związanego z przestępstwem
          politycznym bądź też przestępstwa inspirowanego motywami politycznymi.
     2.   Bez uszczerbku dla zastosowania artykułów 19−23 Konwencji wiedeńskiej o prawie
          traktatów z dnia 23 maja 1969 r. do innych postanowień niniejszej Konwencji, każde
          Państwo lub Wspólnota Europejska może, w momencie podpisania lub składania
          dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej
          Konwencji, oświadczyć, że zastrzega sobie prawo do niestosowania ustępu 1
          niniejszego artykułu, o ile dotyczy on ekstradycji odnoszącej się do przestępstwa
          wymienionego w niniejszej Konwencji. Strona podejmuje się stosować to
          zastrzeżenie na podstawie oceny indywidualnych przypadków, podejmując należycie
          wyważoną decyzję.
     3.   Każda Strona może w całości lub części wycofać zastrzeżenie złożone zgodnie z
          ustępem 2 w drodze oświadczenia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady
          Europy, które wejdzie w życie w dniu jego doręczenia.
     4.   Strona, która złożyła zastrzeżenie zgodnie z ustępem 2 niniejszego artykułu, nie
          może żądać zastosowania ustępu 1 niniejszego artykułu przez którąkolwiek z
          pozostałych Stron; może jednak, jeżeli złożone przez nią zastrzeżenie jest częściowe
          lub warunkowe, żądać zastosowania tego artykułu w takiej części, w jakiej sama go
          zaakceptowała.
     5.   Zastrzeżenie będzie ważne przez okres trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszej
          Konwencji w odniesieniu do Strony, której dotyczy. Jednakże zastrzeżenie to może
          być odnawiane na okresy tej samej długości.
     6.   Na dwanaście miesięcy przed datą wygaśnięcia zastrzeżenia, Sekretarz Generalny
          Rady Europy powiadomi zainteresowaną Stronę o tym wygaśnięciu. Strona
          powiadomi Sekretarza Generalnego Rady Europy o podtrzymaniu, zmianie lub
          wycofaniu zastrzeżenia nie później niż trzy miesiące przed jego wygaśnięciem. Jeśli
          Strona powiadamia Sekretarza Generalnego o podtrzymaniu swojego zastrzeżenia,
          dostarczy ona wyjaśnienie przyczyn usprawiedliwiających jego kontynuację. W
          przypadku braku powiadomienia przez zainteresowaną Stronę, Sekretarz Generalny
          Rady Europy poinformuje ją, że zastrzeżenie uważane jest za automatycznie
          przedłużone na okres sześciu miesięcy. Brak zawiadomienia przez zainteresowaną
          Stronę o jej zamiarze podtrzymania lub zmiany zastrzeżenia przed zakończeniem
          tego okresu spowoduje wygaśnięcie zastrzeżenia.
     7.   Jeśli Strona nie wykonuje ekstradycji osoby stosując niniejsze zastrzeżenie, po
          otrzymaniu wniosku od innej Strony podda sprawę, bez żadnych wyjątków i bez
          nieuzasadnionej zwłoki, swoim właściwym organom w celu wszczęcia postępowania
          karnego, chyba że Strona wzywająca i Strona wezwana postanowią inaczej.
          Właściwe organy, dla celów ścigania w Stronie wezwanej, podejmą decyzję w takim
          trybie, w jakim podejmują decyzje w przypadku wszelkich innych poważnych
          przestępstw zgodnie z prawem krajowym tej Strony. Strona wezwana powiadomi bez
          nieuzasadnionej zwłoki o ostatecznym wyniku postępowań Stronę wzywającą oraz
          Sekretarza Generalnego Rady Europy, który przekaże informację do konsultacji
          Stron zgodnie z artykułem 30.
     8.   Decyzja o odmowie ekstradycji podjęta w oparciu o niniejsze zastrzeżenie zostanie
          niezwłocznie przekazana Stronie wzywającej. Jeśli w przeciągu rozsądnego czasu nie
          zostanie wydane żadne merytoryczne orzeczenie sądowe w Stronie wezwanej
          zgodnie z ustępem 7, Strona wzywająca może o tym fakcie powiadomić Sekretarza

PL                                            10                                                 PL
 ---pagebreak---             Generalnego Rady Europy, który przedłoży tę sprawę do konsultacji Stron zgodnie z
            artykułem 30. Podczas konsultacji sprawa zostanie rozważona i wydana zostanie
            opinia dotycząca zgodności odmowy z Konwencją; opinia ta zostanie przedłożona
            Komitetowi Ministrów w celu wydania oświadczenia o tej sprawie. Podczas
            wykonywania swych funkcji zgodnie z niniejszym ustępem Komitet Ministrów
            obradować będzie w składzie ograniczonym do Państw Stron.

     Artykuł 21 – Klauzula dyskryminacji

     1.     Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie może być interpretowane jako
            nakładanie zobowiązania do wykonania ekstradycji lub do udzielania wzajemnej
            pomocy prawnej w wypadku, gdy Strona wezwana ma istotne powody aby
            przypuszczać, że wniosek o ekstradycję w związku z przestępstwami wymienionymi
            w artykułach 5 - 7 oraz 9 lub o wzajemną pomoc prawną odnośnie takich
            przestępstw został złożony w celu ścigania lub karania osoby z powodu jej rasy,
            religii, narodowości, pochodzenia etnicznego lub opinii politycznych lub gdy
            zastosowanie się do wniosku spowodowałoby uszczerbek w sytuacji danej osoby ze
            względu na którykolwiek z tych powodów.
     2.     Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie może być interpretowane jako
            nakładanie zobowiązania do wykonania ekstradycji jeśli osoba, która podlega
            wnioskowi o ekstradycję ryzykuje narażeniem na tortury albo nieludzkie lub
            poniżające traktowanie bądź karanie.
     3.     Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie może być interpretowane jako
            nakładanie zobowiązania do wykonania ekstradycji w wypadku, gdy osoba, która
            podlega wnioskowi o ekstradycję ryzykuje narażeniem na karę śmierci, bądź też,
            jeśli prawo Strony wezwanej nie dopuszcza kary dożywotniego pozbawienia
            wolności, kary dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości warunkowego
            zwolnienia, chyba że zgodnie z właściwymi traktatami o ekstradycji, którym podlega
            Strona wezwana, ma ona obowiązek wykonać ekstradycję w wypadku, gdy Strona
            wzywająca zapewni w wystarczający sposób Stronę wezwaną, że kara śmierci nie
            zostanie nałożona, lub też, jeśli zostanie nałożona nie będzie wykonana, lub też, że
            osoba zainteresowana nie zostanie poddana karze dożywotniego pozbawienia
            wolności bez możliwości warunkowego zwolnienia.

     Artykuł 22 – Informacje dobrowolne

     1.     Bez uszczerbku dla własnego dochodzenia lub prowadzonych postępowań, właściwe
            organy Strony mogą, bez uprzedniego wniosku, przekazać właściwym organom innej
            Strony informacje uzyskane w ramach własnych dochodzeń, jeśli uznają one, że
            ujawnienie tych informacji może pomóc w rozpoczęciu lub dalszym prowadzeniu
            dochodzeń lub postępowań w Stronie otrzymującej te informacje, lub też może
            prowadzić do złożenia wniosku przez tę Stronę zgodnie z niniejszą Konwencją.
     2.     Strona dostarczająca informacje może, zgodnie ze swym prawem krajowym, nałożyć
            warunki dotyczące wykorzystania tych informacji przez Stronę je otrzymującą.
     3.     Strona otrzymująca będzie związana tymi warunkami.
     4.     Jednakże każda Strona może, w każdym czasie, w drodze oświadczenia
            skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, oświadczyć, że zastrzega
            sobie prawo bycia niezwiązaną warunkami nałożonymi przez Stronę dostarczającą

PL                                              11                                                 PL
 ---pagebreak---              informacje zgodnie z ustępem 2, chyba że otrzyma wcześniejsze zawiadomienie
             dotyczące natury informacji, jakie mają zostać przekazane i wyrazi zgodę na ich
             przekazanie.

     Artykuł 23 – Podpisanie i wejście w życie

     1.      Niniejsza Konwencja będzie otwarta do podpisu przez państwa członkowskie Rady
             Europy, Wspólnotę Europejską oraz przez państwa nieczłonkowskie, które
             uczestniczyły w opracowaniu Konwencji.
     2.      Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu. Dokumenty
             ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia będą składane Sekretarzowi Generalnemu
             Rady Europy.
     3.      Niniejsza Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po
             upływie trzymiesięcznego okresu po dniu, w którym sześciu Sygnatariuszy, w tym
             co najmniej cztery państwa członkowskie Rady Europy, wyraziły swą zgodę na
             związanie Konwencją zgodnie z postanowieniami ustępu 2.
     4.      W stosunku do każdego Sygnatariusza, który w terminie późniejszym wyrazi zgodę
             na związanie Konwencją, wejdzie ona w życie pierwszego dnia miesiąca
             następującego po upływie trzymiesięcznego okresu po dniu wyrażenia jego zgody na
             związanie Konwencją zgodnie z postanowieniami ustępu 2.

     Artykuł 24 – Przystąpienie do Konwencji

     1.      Po wejściu w życie niniejszej Konwencji Komitet Ministrów Rady Europy, po
             skonsultowaniu się ze Stronami Konwencji i otrzymaniu jednomyślnej zgody, może
             zaprosić każde państwo, które nie jest członkiem Rady Europy i które nie
             uczestniczyło w opracowywaniu niniejszej Konwencji, do przystąpienia do niej.
             Decyzja taka podejmowana będzie większością przewidzianą w artykule 20 litera d)
             Statutu Rady Europy oraz poprzez jednomyślne głosowanie przedstawicieli Stron
             uprawnionych do zasiadania w Komitecie Ministrów.
     2.      W stosunku do każdego państwa, które przystąpi do Konwencji zgodnie z ustępem 1,
             Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie
             trzymiesięcznego okresu po dniu złożenia dokumentu przystąpienia Sekretarzowi
             Generalnemu Rady Europy.

     Artykuł 25 – Terytorialny zakres zastosowania

     1.      Każde państwo albo Wspólnota Europejska mogą, w momencie podpisania lub
             złożenia dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia,
             określić terytorium lub terytoria, do których Konwencja będzie mieć zastosowanie.
     2.      Każda Strona może, w każdym późniejszym czasie, w drodze oświadczenia
             skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, rozszerzyć zastosowanie
             niniejszej Konwencji na każde terytorium określone w oświadczeniu. W odniesieniu
             do tego terytorium Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca
             następującego po upływie trzymiesięcznego okresu po dniu otrzymania oświadczenia
             przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.
     3.      Każde oświadczenie złożone zgodnie z dwoma poprzedzającymi ustępami może, w
             odniesieniu do każdego terytorium określonego w takim oświadczeniu, zostać

PL                                               12                                              PL
 ---pagebreak---             wycofane poprzez zawiadomienie skierowane do Sekretarza Generalnego Rady
            Europy. Wycofanie będzie skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po
            upływie okresu trzymiesięcznego po dniu otrzymania zawiadomienia przez
            Sekretarza Generalnego Rady Europy.

     Artykuł 26 – Skutki Konwencji

     1.     Niniejsza Konwencja uzupełnia właściwe wielostronne lub dwustronne traktaty lub
            porozumienia pomiędzy Stronami, włączając w to postanowienia następujących
            traktatów Rady Europy:
            –       Europejskiej konwencji o ekstradycji, otwartej do podpisu w Paryżu dnia 13
                    grudnia 1957 r. (ETS Nr 24);
            –       Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, otwartej do
                    podpisu w Strasburgu dnia 20 kwietnia 1959 r. (ETS Nr 30);
            –       Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu, otwartej do podpisu w
                    Strasburgu dnia 27 stycznia 1977 r. (ETS Nr 90);
            –       Protokołu dodatkowego do Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w
                    sprawach karnych, otwartego do podpisu w Strasburgu dnia 17 marca 1978
                    r. (ETS Nr 99);
            –       Drugiego protokołu dodatkowego do Europejskiej konwencji o pomocy
                    prawnej w sprawach karnych, otwartego do podpisu w Strasburgu dnia 8
                    listopada 2001 r. (ETS Nr 182);
            –       Protokołu zmieniającego Europejską konwencję o zwalczaniu terroryzmu,
                    otwartego do podpisu w Strasburgu dnia 15 maja 2003 r. (ETS Nr 190).
     2.     Jeśli dwie lub więcej Stron zawarło już umowę lub traktat dotyczący spraw
            określonych niniejszą Konwencją lub w inny sposób ustanowiło swoje stosunki
            wobec tych spraw, lub też uczynią to w przyszłości, będą one również uprawnione
            do stosowania takiej umowy lub traktatu lub odpowiedniego uregulowania
            stosunków. Jednakże w wypadku, gdy Strony ustalą swoje stosunki odnoszące się do
            spraw uregulowanych w niniejszej Konwencji w sposób odmienny niż przewiduje to
            Konwencja, uczynią to w sposób, który nie będzie niezgodny z celami i zasadami
            Konwencji.
     3.     Strony, które są członkami Unii Europejskiej będą w swoich wzajemnych stosunkach
            stosować reguły Wspólnoty i Unii Europejskiej w zakresie, w jakim istnieją reguły
            Wspólnoty i Unii Europejskiej dotyczące danego zagadnienia i dające się zastosować
            w konkretnej sprawie, o ile nie narusza to przedmiotu i celu niniejszej Konwencji
            oraz nie narusza jej pełnego stosowania wobec innych Stron.
     4.     Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie będzie miało wpływu na inne
            uprawnienie, zobowiązanie i odpowiedzialność Strony i jednostek wynikające z
            prawa międzynarodowego, w tym międzynarodowego prawa humanitarnego.
     5.     Działania sił zbrojnych podczas konfliktu zbrojnego, w rozumieniu
            międzynarodowego prawa humanitarnego, uregulowane tym prawem, nie będą
            podlegać niniejszej Konwencji, a także działania podejmowane przez siły zbrojne
            Strony podczas wykonywania przez nie obowiązków urzędowych, nie podlegają
            niniejszej Konwencji w takim zakresie, w jakim uregulowane są przepisami prawa
            międzynarodowego.

PL                                             13                                                PL
 ---pagebreak---      Artykuł 27 – Zmiany Konwencji

     1.     Zmiany do niniejszej Konwencji mogą zostać zaproponowane przez każdą Stronę,
            Komitet Ministrów Rady Europy lub konsultacje Stron.
     2.     Każda propozycja zmian będzie komunikowana Stronom przez Sekretarza
            Generalnego Rady Europy.
     3.     Ponadto, każda zmiana zaproponowana przez Stronę lub Komitet Ministrów będzie
            komunikowana konsultacji Stron, która przedłoży Komitetowi Ministrów swoją
            opinię na temat zaproponowanej zmiany.
     4.     Komitet Ministrów rozważy zaproponowaną zmianę oraz każdą opinię przedłożoną
            przez konsultację Stron i może zatwierdzić tę zmianę.
     5.     Tekst każdej zmiany zatwierdzonej przez Komitet Ministrów zgodnie z ustępem 4
            zostanie przekazany Stronom do przyjęcia.
     6.     Każda zmiana zatwierdzona zgodnie z ustępem 4 wejdzie w życie trzydziestego dnia
            po zawiadomieniu Sekretarza Generalnego przez wszystkie Strony o jej przyjęciu.

     Artykuł 28 – Zmiana załącznika

     1.     W celu uaktualnienia listy traktatów wymienionych w załączniku, zmiany mogą
            zostać zaproponowane przez każdą Stronę lub przez Komitet Ministrów. Propozycje
            zmian mogą odnosić się jedynie do powszechnych traktatów zawieranych w ramach
            Systemu Narodów Zjednoczonych, dotyczących w szczególności terroryzmu oraz po
            ich wejściu w życie. Sekretarz Generalny Rady Europy będzie o nich informować
            Strony.
     2.     Po skonsultowaniu się ze Stronami niebędącymi członkami, Komitet Ministrów
            może przyjąć proponowaną zmianę większością przewidzianą w artykule 20 litera d)
            Statutu Rady Europy. Zmiana wejdzie w życie po upływie okresu jednego roku od
            dnia przekazania jej Stronom. W tym okresie, każda Strona może notyfikować
            Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy każdy sprzeciw wobec wejścia w życie
            zmiany w stosunku do tej Strony.
     3.     Jeżeli jedna trzecia Stron notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu sprzeciw wobec
            wejścia w życie zmiany, zmiana nie wejdzie w życie.
     4.     W wypadku, gdy mniej niż jedna trzecia Stron notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu
            Rady Europy sprzeciw, zmiana ta wejdzie w życie w stosunku do Stron, które nie
            notyfikowały sprzeciwu.
     5.     W wypadku, gdy zmiana weszła w życie zgodnie z ustępem 2 i Strona notyfikowała
            sprzeciw do niej, zmiana ta wejdzie w życie w stosunku do Strony zainteresowanej
            pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym notyfikowała ona
            Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy swoje przyjęcie.

     Artykuł 29 – Rozwiązywanie sporów

     W przypadku powstania sporu pomiędzy Stronami co do interpretacji lub stosowania
     niniejszej Konwencji, będą one poszukiwać rozwiązania sporu w drodze negocjacji lub
     innego rodzaju pokojowych środków, stosownie do ich wyboru, włącznie z przekazaniem
     sporu do trybunału arbitrażowego, którego decyzje będą wiążące dla Stron sporu, lub

PL                                            14                                               PL
 ---pagebreak---      Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z tym, co ustalą zainteresowane
     Strony.

     Artykuł 30 – Konsultacje Stron

     1.      Strony będą przeprowadzać okresowe konsultacje mając na celu:
             a)      składanie propozycji odnośnie ułatwienia lub poprawy skutecznego
                     stosowania i wdrażania niniejszej Konwencji, łącznie z identyfikacją
                     problemów i skutków wszelkich oświadczeń złożonych zgodnie z niniejszą
                     Konwencją;
             b)      formułowanie opinii odnośnie zgodności odmowy ekstradycji, która
                     zostanie im przedstawiona zgodnie z artykułem 20 ustęp 8;
             c)      składanie propozycji zmian do niniejszej Konwencji zgodnie z artykułem
                     27;
             d)      formułowanie opinii odnośnie wszelkich propozycji zmian niniejszej
                     Konwencji, które zostaną im przekazane zgodnie z artykułem 27 ustęp 3;
             e)      wyrażanie opinii odnośnie wszelkich pytań dotyczących stosowania
                     niniejszej Konwencji oraz ułatwiania wymiany informacji dotyczących
                     znaczącego postępu prawnego, politycznego lub technicznego.
     2.      Konsultacje Stron będą zwoływane przez Sekretarza Generalnego Rady Europy
             kiedy tylko uzna to za konieczne oraz w każdym przypadku, gdy większość Stron
             albo Komitet Ministrów zażąda ich zwołania.
     3.      Strony będą wspomagane przez Sekretariat Rady Europy w wykonywaniu swoich
             funkcji stosownie do niniejszego artykułu.

     Artykuł 31 – Wypowiedzenie

     1.      Każda ze Stron może w każdym czasie wypowiedzieć niniejszą Konwencję w drodze
             notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy.
     2.      Wypowiedzenie takie stanie się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego
             po upływie trzech miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez Sekretarza
             Generalnego.

     Artykuł 32 – Notyfikacja

     Sekretarz Generalny Rady Europy notyfikuje państwom członkowskim Rady Europy,
     Wspólnocie Europejskiej, państwom nie będącym członkami, które uczestniczyły w
     opracowaniu niniejszej Konwencji, jak również każdemu państwu, które przystąpiło do niej
     lub które zostało zaproszone do przystąpienia do niej:

           a)       każde podpisanie;
           b)       złożenie każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub
                    przystąpienia;
           c)       każdą datę wejścia w życie niniejszej Konwencji zgodnie z artykułem 23;
           d)       każde oświadczenie złożone zgodnie z artykułem 1 ustęp 2, artykułem 22
                    ustęp 4 i artykułem 25;

PL                                              15                                              PL
 ---pagebreak---            e)       każdy inny akt, notyfikację lub komunikat odnoszący się do niniejszej
                    Konwencji.

     Na dowód czego niżej podpisani, będąc do tego należycie upoważnieni, podpisali niniejszą
     Konwencję.

     Sporządzono w Warszawie, dnia 16 maja 2005 r., w językach angielskim i francuskim, które
     to oba teksty są jednakowo autentyczne, w jednym egzemplarzu, który zostanie złożony w
     archiwach Rady Europy. Sekretarz Generalny Rady Europy przekaże poświadczone kopie
     każdemu państwu członkowskiemu Rady Europy, Wspólnocie Europejskiej, państwom
     nieczłonkowskim, które uczestniczyły w opracowaniu niniejszej Konwencji, oraz
     jakiemukolwiek państwu zaproszonemu do przystąpienia do niej.

     Załącznik
     1.      Konwencja o zwalczaniu bezprawnego zawładnięcia statkami powietrznymi,
             podpisana w Hadze dnia 16 grudnia 1970 r.;
     2.      Konwencja o zwalczaniu bezprawnych czynów skierowanych przeciwko
             bezpieczeństwu lotnictwa cywilnego, sporządzona w Montrealu dnia 23 września
             1971 r.;
     3.      Konwencja o zapobieganiu przestępstwom i karaniu sprawców przestępstw
             przeciwko osobom korzystających z ochrony międzynarodowej, w tym przeciwko
             dyplomatom, przyjęta w Nowym Jorku dnia 14 grudnia 1973 r.;
     4.      Międzynarodowa konwencja przeciwko braniu zakładników, przyjęta w Nowym
             Jorku dnia 17 grudnia 1979 r.;
     5.      Konwencja o ochronie fizycznej materiałów jądrowych, przyjęta w Wiedniu dnia 3
             marca 1980 r.;
     6.      Protokół o zwalczaniu bezprawnych czynów przemocy w portach lotniczych
             obsługujących międzynarodowe lotnictwo cywilne, sporządzony w Montrealu dnia
             24 lutego 1988 r.;
     7.      Konwencja w sprawie przeciwdziałania bezprawnym czynom przeciwko
             bezpieczeństwu żeglugi morskiej, sporządzona w Rzymie dnia 10 marca 1988 r.;
     8.      Protokół w sprawie przeciwdziałaniu bezprawnym czynom przeciwko
             bezpieczeństwu stałych platform umieszczonych na szelfie kontynentalnym,
             sporządzony w Rzymie dnia 10 marca 1988 r.;
     9.      Międzynarodowa konwencja o zwalczaniu terrorystycznych zamachów bombowych,
             przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 15 grudnia 1997
             r.;
     10.     Międzynarodowa Konwencja o zwalczaniu finansowania terroryzmu, przyjęta przez
             Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 9 grudnia 1999 r.
     11.     Międzynarodowa Konwencja o zwalczaniu finansowania terroryzmu, przyjęta przez
             Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 13 kwietnia 2005 r.1.

     1
           Zmiana do załącznika przyjęta przez Delegatów Ministrów podczas ich 1034 posiedzenia (w dniu 11
           września 2008 r., poz. 10.1), która weszła w życie z dniem 13 września 2009 r. zgodnie z art. 28
           Konwencji.

PL                                                   16                                                       PL
 ---documentbreak---                         KOMISJA
                        EUROPEJSKA

                                                Bruksela, dnia 15.6.2015 r.
                                                COM(2015) 292 final

                                                2015/0131 (NLE)

                                      Wniosek

                                 DECYZJA RADY

     w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o
                     zapobieganiu terroryzmowi (CETS No. 196)

PL                                                                                PL
 ---pagebreak---                                          UZASADNIENIE

     1.      KONTEKST WNIOSKU

     Celem Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi, przyjętej przez Komitet
     Ministrów na 925. posiedzeniu i otwartej do podpisu w Warszawie w dniu 16 maja 2005 r.,
     jest podjęcie skutecznych środków w celu zapobiegania terroryzmowi przy jednoczesnym
     poszanowaniu zasady praworządności i wartości demokratycznych, praw człowieka i
     podstawowych wolności.

     Środki te obejmują w szczególności przestępstwa o charakterze przygotowawczym, które
     mogą prowadzić do popełnienia aktów terrorystycznych, tj. publiczne nawoływanie do
     popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym, rekrutację i szkolenia na rzecz
     terroryzmu. Środki te zostały uzupełnione w szczególności przepisami dotyczącymi
     zapobiegania i współpracy międzynarodowej w sprawach karnych. Różne obszary objęte
     Konwencją są regulowane przez wiele instrumentów UE.

     Konwencja weszła w życie w dniu 1 czerwca 2007 r. i została ratyfikowana przez 32 państwa.

     Konwencja jest otwarta do podpisu przez Unię Europejską (art. 23 Konwencji). Unia posiada
     kompetencję do podpisania Konwencji i może zostać jej stroną wraz z państwami
     członkowskimi w zakresie, w jakim Konwencja wchodzi w zakres kompetencji Unii.

     W dniu 19 maja 2015 r. Komitet Ministrów Rady Europy przyjął protokół dodatkowy
     uzupełniający Konwencję Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196).
     Komisja przedłożyła Radzie, wraz z niniejszym wnioskiem, wniosek dotyczący decyzji Rady
     w sprawie podpisania, w imieniu unii Europejskiej, protokołu dodatkowego1.

     2.      ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
     2.1.    Cel i treść Konwencji o zapobieganiu terroryzmowi

     Celem Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi jest zwiększenie wysiłków
     stron w zakresie zapobiegania terroryzmowi i jego negatywnemu wpływowi na pełne
     korzystanie z praw człowieka, w szczególności prawa do życia, zarówno poprzez środki,
     które należy podjąć na szczeblu krajowym, jak i poprzez współpracę międzynarodową (art.
     2). Konwencja uznaje zatem za przestępstwa następujące czyny popełnione umyślnie:
     publiczne nawoływanie do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym (art. 5),
     rekrutację na rzecz terroryzmu (art. 6), szkolenie na rzecz terroryzmu (art. 7), jak również
     pomocnictwo, podżeganie i usiłowanie popełnienia wymienionych przestępstw (tzw.
     „przestępstwa pomocnicze” w rozumieniu art. 9). W art. 1 zawarto definicję pojęcia
     „przestępstwo o charakterze terrorystycznym” w odniesieniu do aktów wymienionych w
     dodatku I do Konwencji.

     Przepisy dotyczące definicji przestępstw są uzupełnione przepisami o odpowiedzialności osób
     prawnych za wyżej wymienione przestępstwa (art. 10) oraz określającymi warunki sankcji i
     środków (art. 11). Ustanowienie, wdrożenie oraz stosowanie kryminalizacji wymienionych
     przestępstw podlega warunkom i zabezpieczeniom dotyczącym praw podstawowych
     1
            COM(2015) 291 final

PL                                                2                                                 PL
 ---pagebreak---      określonym w art. 12. Konwencja ustanawia zasady dotyczące jurysdykcji w odniesieniu do
     Konwencji (art. 14). Ustanawia ona obowiązek przeprowadzenia dochodzenia lub śledztwa
     (art. 15) oraz oskarżenia lub ekstradycji (art. 18). Środkom tym towarzyszą przepisy
     dotyczące ochrony, odszkodowania oraz wsparcia dla ofiar terroryzmu (art. 13), krajowej
     polityki zapobiegania (art. 3) oraz międzynarodowej współpracy w zakresie zapobiegania
     (art. 4). Konwencja zawiera również szereg przepisów mających na celu wzmacnianie
     współpracy międzynarodowej w sprawach karnych dzięki wzajemnej pomocy prawnej, w tym
     dotyczące dobrowolnej wymiany informacji (art. 17 i 22) i ekstradycji (art. 19, 20 i 21), z
     zastrzeżeniem klauzuli o niedyskryminacji (art. 21).

     Konwencja przewiduje, że jest ona otwarta do podpisu przez Unię Europejską (art. 23 ust. 1).
     Ponadto zawiera ona „klauzulę rozdzielności”, która gwarantuje, że w stosunkach między
     państwami członkowskimi Unii Europejskiej stosuje się przepisy prawa UE (art. 26 ust. 3).

     2.2.        Podstawa prawna decyzji, której dotyczy wniosek
     Istnieje ugruntowane orzecznictwo, zgodnie z którym wyboru podstawy prawnej dla środka
     UE należy dokonywać w oparciu o obiektywne czynniki podlegające kontroli sądowej; należą
     do nich cel i treść środka2. Jeżeli analiza środka unijnego wykaże, że służy on realizacji
     dwóch celów lub że składa się z dwóch elementów, i jeżeli jeden z tych celów/elementów
     zostanie uznany za główny lub przeważający cel lub element, podczas gdy drugi jedynie za
     pomocniczy, taki środek należy ustanowić w oparciu o jedną podstawę prawną, tj. w oparciu
     o podstawę właściwą dla głównego lub przeważającego celu lub elementu3. W przypadku
     stwierdzenia, że dany środek służy realizacji szeregu celów, które są ze sobą nierozerwalnie
     powiązane i z których żaden nie jest drugorzędny ani pośredni względem innego, taki środek
     należy ustanowić w oparciu o różne właściwe podstawy prawne, chyba że procedury
     określone dla każdej z podstaw prawnych są ze sobą niezgodne4. Następujące postanowienia
     uważa się za właściwą podstawę prawną:
     a)        art. 83 ust. 1 TFUE dotyczący określania przestępstw, w tym przestępstw
               powiązanych;
     b)        art. 84 TFUE dotyczący zapobiegania przestępczości;
     c)        art. 82 i 87 ust. 2 TFUE dotyczące współpracy policyjnej i wymiarów sprawiedliwości
               w sprawach karnych.
     Procedury określone dla tych podstaw prawnych są ze sobą zgodne.

     2.3.        Konieczność decyzji, której dotyczy wniosek
     Komisja przedłożyła Radzie, wraz z niniejszym wnioskiem, wniosek dotyczący decyzji Rady
     w sprawie podpisania, w imieniu unii Europejskiej, protokołu dodatkowego. Artykuł 10
     protokołu dodatkowego stanowi, że protokół dodatkowy będzie otwarty do podpisu przez
     sygnatariuszy konwencji.

     2
            Zob. na przykład sprawa C-490/10 Parlament przeciwko Radzie, EU:C:2012:525, pkt 44 i przytoczone tam
            orzecznictwo.
     3
            Wyrok w sprawie C-490/10 Parlament przeciwko Radzie, pkt 45.
     4
            Wyrok w sprawie C-490/10 Parlament przeciwko Radzie, pkt 46.

PL                                                        3                                                        PL
 ---pagebreak---      Przyjęcie decyzji Rady w sprawie podpisania Konwencji w imieniu Unii Europejskiej jest
     zatem niezbędne dla przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania, w imieniu unii
     Europejskiej, protokołu dodatkowego.

     3.      TERYTORIALNY ZAKRES STOSOWANIA
     Zgodnie z Protokołem 22 Traktatu o Unii Europejskiej protokół dodatkowy podpisany i
     ostatecznie zawarty przez Unię Europejską jest wiążący i ma zastosowanie we wszystkich
     państwach członkowskich UE z wyjątkiem Danii.
     Zgodnie z protokołem 21 Traktatu o Unii Europejskiej protokół dodatkowy podpisany i
     ostatecznie zawarty przez Unię Europejską jest wiążący i ma zastosowanie w Zjednoczonym
     Królestwie tylko w takim zakresie, w jakim to państwo członkowskie powiadomi Radę o
     swoim zamiarze wzięcia udziału w przyjęciu i stosowaniu tego instrumentu.

PL                                             4                                               PL
 ---pagebreak---                                                           2015/0131 (NLE)

                                               Wniosek

                                          DECYZJA RADY

           w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o
                           zapobieganiu terroryzmowi (CETS No. 196)

     RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
     uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82, art.
     83 ust. 1, art. 84 i art. 87 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 5,
     uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
     a także mając na uwadze, co następuje:
     (1)    Artykuł 23 Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196,
            dalej zwanej „Konwencją”) stanowi, że Konwencja będzie otwarta do podpisu przez
            Unię Europejską.
     (2)    W dniu 1 kwietnia 2015 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w
            sprawie protokołu dodatkowego do Konwencji (zwanego dalej „protokołem
            dodatkowym”).
     (3)    W dniu 19 maja 2015 r. Komitet Ministrów Rady Europy przyjął protokół dodatkowy.
            Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący decyzji Rady upoważniającej do
            podpisania protokołu dodatkowego w imieniu Unii Europejskiej.
     (4)    Artykuł 10 protokołu dodatkowego stanowi, że protokół dodatkowy będzie otwarty do
            podpisu przez sygnatariuszy Konwencji.
     (5)    W związku z tym Konwencja powinna zostać podpisana w imieniu Unii Europejskiej.
     (6)    [Zgodnie z art. 3 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i
            Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości,
            załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii
            Europejskiej, Zjednoczone Królestwo powiadomiło o chęci uczestniczenia w przyjęciu
            i stosowaniu niniejszej decyzji.]
     (7)    LUB: [Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego
            Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
            sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o
            funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu
            Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią
            związane ani nie jest przedmiotem jej stosowania.]
     (8)    Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, który jest załączony
            do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
            Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie
            stosuje,

PL                                                 5                                                   PL
 ---pagebreak---      PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                                               Artykuł 1
     Niniejszym zatwierdza się podpisanie w imieniu Unii Europejskiej Konwencji Rady Europy o
     zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196), z zastrzeżeniem zawarcia tej Konwencji.
     Tekst Konwencji, która ma zostać podpisana, dołącza się do niniejszej decyzji.

                                               Artykuł 2
     Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do
     podpisania Konwencji, z zastrzeżeniem jej zawarcia, osobie (osobom) wskazanej
     (wskazanym) przez Komisję Europejską.

                                               Artykuł 3
     Niniejsza decyzja wchodzi w życie po jej przyjęciu.
     Sporządzono w Brukseli dnia r.

                                                W imieniu Rady
                                                Przewodniczący

PL                                                 6                                            PL


Ważna informacja prawna

|

52008PC0092(01)

Wniosek decyzja Rady w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanu dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych  /* COM/2008/0092 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 21.2.2008 r.KOM(2008) 92 wersja ostateczna2008/0040 (CNS)WniosekDECYZJA RADYw sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanu dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku W następstwie orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości w tzw. sprawach o „otwartym niebie”, w dniu 5 czerwca 2003 r. Rada udzieliła Komisji mandatu na rozpoczęcie negocjacji z krajami trzecimi w sprawie zastąpienia niektórych postanowień istniejących umów umową wspólnotową[1] („mandat horyzontalny”). Celem tych umów jest stworzenie wszystkim przewoźnikom lotniczym z UE wolnego od dyskryminacji dostępu do tras między Wspólnotą a krajami trzecimi oraz zapewnienie zgodności dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a krajami trzecimi z prawem wspólnotowym. |120 | Kontekst ogólny Międzynarodowe stosunki w dziedzinie lotnictwa między państwami członkowskimi a krajami trzecimi są tradycyjnie regulowane przez dwustronne umowy o komunikacji lotniczej zawierane pomiędzy państwami członkowskimi a krajami trzecimi, załączniki do tych umów oraz inne dwustronne i wielostronne porozumienia między państwami członkowskimi a krajami trzecimi. Tradycyjne klauzule wyznaczania stosowane przez państwa członkowskie w dwustronnych umowach o komunikacji lotniczej są niezgodne z prawem Wspólnoty. Umożliwiają one krajom trzecim odrzucenie, wycofanie lub zawieszenie pozwolenia lub upoważnienia wydanego danemu przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, w którym jednak to państwo członkowskie lub jego obywatele nie posiadają udziałów w odpowiedniej wysokości, ani też nie sprawują nad nim skutecznej kontroli. Taki przypadek został uznany za dyskryminację przewoźników wspólnotowych mających siedzibę na terytorium któregoś z państw członkowskich, ale stanowiących własność bądź znajdujących się pod kontrolą obywateli innych państw członkowskich. Sytuacja ta jest niezgodna z art. 43 Traktatu, który gwarantuje obywatelom państw członkowskich korzystającym ze swobody przedsiębiorczości w innym przyjmującym państwie członkowskim traktowanie na równi z obywatelami przyjmującego państwa członkowskiego. Istnieją również inne zagadnienia, takie jak opodatkowanie paliwa lotniczego, opłaty za przewóz stosowane przez przewoźników lotniczych z krajów trzecich na trasach wewnątrzwspólnotowych, czy też obowiązkowe umowy handlowe pomiędzy liniami lotniczymi, w odniesieniu do których należy zapewnić zgodność z prawem wspólnotowym poprzez zmianę lub uzupełnienie istniejących postanowień dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a krajami trzecimi. |130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Postanowienia umowy zastępują lub uzupełniają istniejące postanowienia piętnastu dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Republiką Kazachstanu. |140 | Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Umowa przyczyni się do realizacji głównego celu wspólnotowej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa poprzez zapewnienie zgodności istniejących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej z prawem wspólnotowym. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |211 | Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Przez cały czas trwania negocjacji konsultowano się z państwami członkowskimi i sektorem lotnictwa. |212 | Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia Uwagi państw członkowskich i sektora zostały uwzględnione. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Krótki opis proponowanych działań Działając zgodnie z mechanizmami i wytycznymi przedstawionymi w załączniku do „mandatu horyzontalnego”, Komisja wynegocjowała umowę z Republiką Kazachstanu, która zastępuje niektóre postanowienia istniejących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Republiką Kazachstanu. Artykuł 2 umowy zastępuje tradycyjnie stosowane klauzule wyznaczania wspólnotową klauzulą wyznaczania, umożliwiającą wszystkim przewoźnikom ze Wspólnoty korzystanie z prawa przedsiębiorczości. Artykuły 4 i 5 umowy odnoszą się do dwóch typów klauzul dotyczących spraw pozostających w kompetencji Wspólnoty. Artykuł 4 dotyczy opodatkowania paliwa lotniczego - kwestii, która została zharmonizowana na mocy dyrektywy Rady 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, w szczególności jej art. 14 ust. 2. Artykuł 5 (ustalanie taryf) rozwiązuje sprzeczności między obecnie obowiązującymi umowami dwustronnymi o komunikacji lotniczej a rozporządzeniem Rady nr 2409/92 w sprawie taryf i stawek za przewozy lotnicze, które uniemożliwia przewoźnikom z krajów trzecich zdobycie pozycji liderów cenowych w dziedzinie przewozów lotniczych na trasach wewnątrzwspólnotowych. Artykuł 6 dostosowuje postanowienia umów dwustronnych, które są wyraźnie antykonkurencyjne (obowiązkowe umowy handlowe pomiędzy liniami lotniczymi), do unijnego prawa ochrony konkurencji. |310 | Podstawa prawna Artykuł 80 ust. 2 i art. 300 ust. 2 Traktatu WE |329 | Zasada pomocniczości Wniosek w całości opiera się na „mandacie horyzontalnym” udzielonym przez Radę, a uwzględniono w nim kwestie wchodzące w zakres prawa wspólnotowego i dwustronnych umów o komunikacji lotniczej. |Zasada proporcjonalności Umowa zmieni lub uzupełni postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej jedynie w takim zakresie, w jakim będzie to niezbędne dla zapewnienia zgodności tych umów z prawem wspólnotowym. |Wybór instrumentów |342 | Umowa między Wspólnotą a Republiką Kazachstanu jest najbardziej skutecznym instrumentem umożliwiającym zapewnienie zgodności z prawem wspólnotowym wszystkich istniejących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Republiką Kazachstanu. |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |INFORMACJE DODATKOWE |510 | Uproszczenie |511 | Wniosek przewiduje uproszczenie prawodawstwa. |512 | Odnośne postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Republiką Kazachstanu zostaną zastąpione lub uzupełnione postanowieniami jednej umowy wspólnotowej. |570 | Szczegółowe wyjaśnienie wniosku Zgodnie z typową procedurą podpisywania i zawierania umów międzynarodowych, do Rady kieruję się prośbę o zatwierdzenie decyzji w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania oraz zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanu dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych, jak również o wyznaczenie osób upoważnionych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty. |1.  WniosekDECYZJA RADYw sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanu dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z krajami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.(2) W imieniu Wspólnoty Komisja wynegocjowała umowę z Republiką Kazachstanu dotyczącą pewnych aspektów przewozów lotniczych zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do otwarcia negocjacji z krajami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.(3) Z zastrzeżeniem możliwości zawarcia wspomnianej umowy w późniejszym terminie, wynegocjowana przez Komisję umowa powinna zostać podpisana i być tymczasowo stosowana.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł1. Z zastrzeżeniem możliwości zawarcia umowy w późniejszym terminie, niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) uprawnionej (uprawnionych) do podpisania w imieniu Wspólnoty umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanu dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych.2. Do czasu wejścia w życie umowy jest ona stosowana tymczasowo od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym strony wzajemnie notyfikowały zamknięcie procedur koniecznych do tego celu. Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 2 umowy.3. Tekst umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący2008/0040 (CNS)WniosekDECYZJA RADYw sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanu dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji[3],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z krajami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.(2) W imieniu Wspólnoty Komisja wynegocjowała umowę z Republiką Kazachstanu dotyczącą pewnych aspektów przewozów lotniczych zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do otwarcia negocjacji z krajami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.(3) Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia […] r., z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady …/…/WE z dnia […] r[5].(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanu dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.2. Tekst umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) uprawnionej (uprawnionych) do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 1 umowy.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKUMOWApomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanudotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczychWSPÓLNOTA EUROPEJSKA,z jednej strony, orazRepublika Kazachstanu,z drugiej strony,(zwane dalej „Stronami”),STWIERDZAJĄC, że dwustronne umowy o komunikacji lotniczej podpisane między niektórymi państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Republiką Kazachstanu zawierają postanowienia sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej,STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie pewnych aspektów, które mogą być włączane do dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a krajami trzecimi,STWIERDZAJĄC, że na podstawie prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a krajami trzecimi,UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi krajami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych krajów trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych koncesjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,UZNAJĄC, że niektóre postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Republiką Kazachstanu, które są sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem celem ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla wykonywania przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanu, a także w celu zachowania ciągłości takich przewozów lotniczych,STWIERDZAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Republiką Kazachstanu, które nie są sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej, nie muszą zostać zmienione lub zastąpione,STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnego natężenia ruchu lotniczego między Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanu ani naruszenie równowagi między przewoźnikami lotniczymi ze Wspólnoty a przewoźnikami lotniczymi z Republiki Kazachstanu, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących umów dotyczących praw przewozowych,STWIERDZAJĄC, że dwustronne umowy o komunikacji lotniczej wymienione w załączniku I opierają się na ogólnej zasadzie, zgodnie z którą wyznaczone linie lotnicze umawiających się stron mają sprawiedliwe i równe szanse prowadzenia uzgodnionych przewozów na określonych trasach, i że celem niniejszej umowy nie jest naruszenie tej zasady,STWIERDZAJĄC, że zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej przewoźnicy lotniczy nie mogą zasadniczo zawierać umów, które mogłyby wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej i których celem lub skutkiem byłoby uniemożliwienie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji,UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej zawartych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Republiką Kazachstanu, które (i) wymagają zawierania umów pomiędzy przedsiębiorstwami, decyzji stowarzyszeń przedsiębiorstw lub uzgodnionych praktyk uniemożliwiających, zakłócających lub ograniczających konkurencję między przewoźnikami lotniczymi na danych trasach, bądź faworyzują wymienione rozwiązania; lub (ii) wzmacniają skutki wszelkich takich umów, decyzji lub uzgodnionych praktyk; lub (iii) przenoszą na przewoźników lotniczych lub inne prywatne podmioty gospodarcze odpowiedzialność za podjęcie środków uniemożliwiających, zakłócających lub ograniczających konkurencję między przewoźnikami lotniczymi na danych trasach, mogą uniemożliwić skuteczne działanie reguł konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw.UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:ARTYKUŁ 1Postanowienia ogólne1. Do celów niniejszej umowy określenie „państwa członkowskie” oznacza państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.2. Zawarte w umowach wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.3. Zawarte w umowach wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych pochodzących z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych bądź linii lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.4. Niniejsza umowa nie tworzy dodatkowych praw przewozowych poza prawami określonymi w umowach dwustronnych. Prawa przewozowe będą nadal nadawane w drodze umów dwustronnych.ARTYKUŁ 2Wyznaczenie przez państwo członkowskie1. Postanowienia zawarte w ustępach 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia zawarte w artykułach wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, jego upoważnień oraz pozwoleń wydanych przez Republikę Kazachstanu oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia wspomnianych upoważnień lub pozwoleń wydanych przewoźnikowi lotniczemu.2. Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie, Republika Kazachstanu wydaje odpowiednie upoważnienia i pozwolenia w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem, że:(i) przewoźnik lotniczy ma w państwie członkowskim, które dokonało jego wyznaczenia, siedzibę zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz posiada ważną koncesję zgodną z prawem Wspólnoty Europejskiej;(ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a w wyznaczeniu są wyraźnie wymienione odpowiednie władze lotnicze; oraz(iii) przewoźnik lotniczy stanowi własność, bezpośrednio lub poprzez pakiet większościowy, i pozostaje pod skuteczną kontrolą, państw członkowskich i/lub obywateli państw członkowskich i/lub innych państw wymienionych w załączniku III i/lub obywateli tych państw.3. Republika Kazachstanu może odmówić wydania upoważnienia lub pozwolenia przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie lub cofnąć, zawiesić lub ograniczyć takie upoważnienie lub pozwolenie jeżeli:(i) przewoźnik lotniczy nie ma w państwie członkowskim, które dokonało jego wyznaczenia, siedziby zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską bądź nie posiada ważnej koncesji przewoźnika lotniczego zgodnej z prawem Wspólnoty Europejskiej;(ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub w wyznaczeniu nie są wyraźnie wymienione odpowiednie władze lotnicze; lub(iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności lub nie znajduje się pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio bądź poprzez pakiet większościowy, państw członkowskich i/lub obywateli państw członkowskich i/lub innych państw wymienionych w załączniku III i/lub obywateli tych państw;(iv) przewoźnik lotniczy otrzymał już zezwolenie na prowadzenie działalności zgodnie z dwustronną umową między Republiką Kazachstanu a innym państwem członkowskim Unii Europejskiej, oraz(v) Kazachstan może wykazać, że poprzez wykonywanie praw przewozowych na trasie, która obejmuje punkt znajdujący się na terytorium wymienionego innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej przewoźnik lotniczy obchodziłby ograniczenia praw przewozowych nałożone przez umowę, o której mowa w ppkt (iv).Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu Republika Kazachstanu nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich przynależność państwową.ARTYKUŁ 3Bezpieczeństwo1. Postanowienia zawarte w ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. c).2. Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje inne państwo członkowskie, prawa Republiki Kazachstanu zgodnie z postanowieniami dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Republiką Kazachstanu mają również zastosowanie do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez wspomniane inne państwo członkowskie oraz w stosunku do zezwolenia na prowadzenie działalności przez tego przewoźnika lotniczego.ARTYKUŁ 4Opodatkowanie paliwa lotniczego1. Postanowienia zawarte w ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).2. Nie naruszając żadnego innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne postanowienie umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie jest przeszkodą dla państwa członkowskiego w nałożeniu w sposób wolny od dyskryminacji podatków, opłat specjalnych, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium, przeznaczone do użytku w statku powietrznym wyznaczonego przewoźnika lotniczego pochodzącego z Republiki Kazachstanu, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.ARTYKUŁ 5Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej1. Postanowienia zawarte w ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają stosowne postanowienia zawarte w artykułach wymienionych w załączniku II lit. e).2. Opłaty należne za przewóz wyłącznie w obrębie Wspólnoty Europejskiej, nakładane przez przewoźnika lotniczego (przewoźników lotniczych) wyznaczonego (wyznaczonych) przez Republikę Kazachstanu zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e), są regulowane przepisami Wspólnoty Europejskiej.ARTYKUŁ 6Zgodność z regułami konkurencji1. Nie naruszając wszelkich postanowień stanowiących inaczej, żadne postanowienia umów wymienionych w załączniku I nie mogą (i) faworyzować umów pomiędzy przedsiębiorstwami, decyzji stowarzyszeń przedsiębiorstw lub uzgodnionych praktyk, uniemożliwiających lub zakłócających konkurencję; (ii) wzmacniać skutków wszelkich takich umów, decyzji lub uzgodnionych praktyk; lub (iii) przenosić na prywatne podmioty gospodarcze odpowiedzialności za podjęcie środków uniemożliwiających, zakłócających lub ograniczających konkurencję.2. Postanowienia zawarte w umowach wymienionych w załączniku I, które są niezgodne z ust. 1 niniejszego artykułu, nie będą stosowane.ARTYKUŁ 7Załączniki do umowyZałączniki do niniejszej umowy stanowią jej integralną część.ARTYKUŁ 8Przegląd lub zmianyStrony mogą w każdej chwili dokonać przeglądu niniejszej umowy lub ją zmienić w drodze wzajemnego porozumienia.ARTYKUŁ 9Wejście w życie i tymczasowe stosowanie1. Niniejsza umowa wchodzi w życie po przekazaniu sobie wzajemnie przez strony notyfikacji na piśmie stwierdzających, iż wewnętrzne procedury stron niezbędne do wejścia w życie umowy zostały zakończone.2. Nie naruszając postanowień ust. 1, strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym strony wzajemnie notyfikowały zamknięcie procedur koniecznych do tego celu.3. Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Republiką Kazachstanu, które w dniu podpisania niniejszej umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b). Niniejszą umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub z dniem rozpoczęcia ich tymczasowego stosowania.ARTYKUŁ 10Wygaśnięcie1. W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I, jednocześnie wygasają wszystkie postanowienia niniejszej umowy mające zastosowanie do umowy wymienionej w załączniku I.2. W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I, jednocześnie wygasa niniejsza umowa.W DOWÓD CZEGO niżej podpisani odpowiednio upoważnieni złożyli swoje podpisy pod niniejszą umową.Sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w […] , dnia […] r. w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim, kazachskim i rosyjskim.W IMIENIU WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ: | W IMIENIU REPUBLIKI KAZACHSTANU: |Załącznik IWykaz umów, o których mowa w art. 1 niniejszej umowya) Umowy dotyczące komunikacji lotniczej między Republiką Kazachstanu a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej umowy były zawarte, podpisane lub/i tymczasowo stosowane-  Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Republiki Austrii a Rządem Republiki Kazachstanu podpisana w Ałmaty w dniu 26 kwietnia 1993 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Austria”;-  Umowa między Rządem Królestwa Belgii a Rządem Republiki Kazachstanu dotycząca komunikacji lotniczej, podpisana w Brukseli w dniu 27 czerwca 2000 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Belgia”;-  Umowa między Rządem Republiki Bułgarii a Rządem Republiki Kazachstanu dotycząca komunikacji lotniczej, podpisana w Sofii w dniu 15 września 1999 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Bułgaria”;-  Umowa o komunikacji lotniczej między Rządem Królestwa Danii a Rządem Republiki Kazachstanu parafowana w Ałmaty w dniu 26 kwietnia 1993 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Dania”;-  Umowa między Rządem Republiki Estońskiej a Rządem Republiki Kazachstanu dotycząca komunikacji lotniczej, parafowana w Astanie w dniu 26 kwietnia 2001 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Estonia”;-  Umowa o komunikacji lotniczej między Rządem Republiki Finlandii a Rządem Republiki Kazachstanu podpisana w Ałmaty w dniu 7 lutego 1996 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Finlandia”;-  Umowa o komunikacji lotniczej między Rządem Republiki Francuskiej a Rządem Republiki Kazachstanu parafowana w Paryżu w dniu 21 października 1994 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Francja”;-  Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Republiki Federalnej Niemiec a Rządem Republiki Kazachstanu podpisana w Bonn w dniu 15 marca 1996 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan - Niemcy”;ostatnio zmieniona protokołem sporządzonym w Bonn w dniach 6 i 7 czerwca 2000 r.;-  Umowa o komunikacji lotniczej między Rządem Republiki Węgierskiej a Rządem Republiki Kazachstanu podpisana w Ałmaty w dniu 9 marca 1995 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Węgry”;-  Umowa o komunikacji lotniczej między Rządem Królestwa Niderlandów a Rządem Republiki Kazachstanu podpisana w Hadze w dniu 27 listopada 2002 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Niderlandy”;-  Umowa o komunikacji lotniczej między Rządem Republiki Łotewskiej a Rządem Republiki Kazachstanu podpisana w Ałmaty w dniu 19 maja 1998 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Łotwa”;-  Umowa o komunikacji lotniczej między Rządem Republiki Litewskiej a Rządem Republiki Kazachstanu podpisana w Wilnie w dniu 21 lipca 1993 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Litwa”;-  Umowa o komunikacji lotniczej między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Kazachstanu podpisana w Warszawie w dniu 27 stycznia 1997 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Polska”;ostatnio zmieniona w drodze wymiany not z dnia 21 grudnia 1998 r. i 8 lutego 1999 r.-  Umowa o komunikacji lotniczej między Rządem Królestwa Szwecji a Rządem Republiki Kazachstanu parafowana w Ałmaty w dniu 26 kwietnia 1993 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan-Szwecja”;-  - umowa o komunikacji lotniczej między Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a Rządem Republiki Kazachstanu , sporządzona w Londynie dnia 21 marca 1994 r., zwana dalej w załączniku II „umową Kazachstan - Zjednoczone Królestwo”;zmieniona w drodze wymiany not z dnia 2 lutego 1998 r. i 4 czerwca 1998 r.Ostatnio zmieniona protokołem ustaleń sporządzonym w Astanie w dniu 29 listopada 2000 r.b) Umowy o komunikacji lotniczej i inne porozumienia parafowane lub podpisane między Kazachstanem a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej umowy nie weszły jeszcze w życie bądź nie były tymczasowo stosowaneZałącznik IIWykaz artykułów zawartych w umowach wymienionych w załączniku I, o których mowa w artykułach od 2 do 5 niniejszej umowya) Wyznaczenie przez państwo członkowskie:-  artykuł 4 ust. 1 umowy Kazachstan-Bułgaria;-  artykuł 3 ust. 4 umowy Kazachstan-Dania;-  artykuł 3 ust. 4 umowy Kazachstan-Estonia;-  artykuł 4 ust. 3 umowy Kazachstan-Francja;-  artykuł 3 ust. 5 umowy Kazachstan-Węgry;-  artykuł 3 ust. 5 umowy Kazachstan-Niderlandy;-  artykuł 4 ust. 5 umowy Kazachstan-Łotwa;-  artykuł 4 ust. 5 umowy Kazachstan-Litwa;-  artykuł 3 ust. 5 umowy Kazachstan-Polska;-  artykuł 3 ust. 4 umowy Kazachstan-Szwecja;-  artykuł 4 ust. 4 umowy Kazachstan-Zjednoczone Królestwo.b) Odmowa, cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie upoważnień lub pozwoleń:-  artykuł 5 ust. 1 lit. d) umowy Kazachstan-Belgia;-  artykuł 5 ust. 1 lit. a) umowy Kazachstan-Bułgaria;-  artykuł 4 ust. 1 lit. a) umowy Kazachstan-Dania;-  artykuł 4 ust. 1 lit. a) umowy Kazachstan-Estonia;-  artykuł 5 ust. 1 umowy Kazachstan-Francja;-  artykuł 4 ust. 1 lit. a) umowy Kazachstan-Finlandia;-  artykuł 4 ust. 1 lit. a) umowy Kazachstan-Węgry;-  artykuł 4 ust. 1 lit. a) umowy Kazachstan-Niderlandy;-  artykuł 5 ust. 1 lit. a) umowy Kazachstan-Łotwa;-  artykuł 5 ust. 1 lit. a) umowy Kazachstan-Litwa;-  artykuł 4 ust. 1 lit. a) umowy Kazachstan-Polska;-  artykuł 4 ust. 1 lit. a) umowy Kazachstan-Szwecja;-  artykuł 5 ust. 1 lit. a) umowy Kazachstan-Zjednoczone Królestwo.c) Bezpieczeństwo:-  artykuł 7 umowy Kazachstan-Belgia;-  artykuł 6 umowy Kazachstan-Estonia;-  artykuł 9 umowy Kazachstan-Francja;-  artykuł 7 umowy Kazachstan-Węgry;-  artykuł 11 umowy Kazachstan-Niderlandy;-  artykuł 8 umowy Kazachstan-Łotwa;-  artykuł 8 umowy Kazachstan-Litwa;-  artykuł 7 umowy Kazachstan-Polska.d) Opodatkowanie paliwa lotniczego:-  artykuł 10 umowy Kazachstan-Belgia;-  artykuł 17 umowy Kazachstan-Bułgaria;-  artykuł 6 umowy Kazachstan-Dania;-  artykuł 8 umowy Kazachstan-Estonia;-  artykuł 11 umowy Kazachstan-Francja;-  artykuł 6 umowy Kazachstan-Finlandia;-  artykuł 8 umowy Kazachstan-Węgry;-  artykuł 6 umowy Kazachstan-Niemcy;-  artykuł 8 umowy Kazachstan-Niderlandy;-  artykuł 12 umowy Kazachstan-Łotwa;-  artykuł 12 umowy Kazachstan-Litwa;-  artykuł 8 umowy Kazachstan-Polska;-  artykuł 6 umowy Kazachstan-Szwecja;-  artykuł 8 umowy Kazachstan-Zjednoczone Królestwo.e) Opłaty za przewóz w obrębie Wspólnoty Europejskiej:-  artykuł 13 umowy Kazachstan-Belgia;-  artykuł 11 umowy Kazachstan-Bułgaria;-  artykuł 11 umowy Kazachstan-Dania;-  artykuł 13 umowy Kazachstan-Estonia;-  artykuł 11 umowy Kazachstan-Finlandia;-  artykuł 17 umowy Kazachstan-Francja;-  artykuł 10 umowy Kazachstan-Niemcy;-  artykuł 11 umowy Kazachstan-Węgry;-  artykuł 12 umowy Kazachstan-Niderlandy;-  artykuł 11 umowy Kazachstan-Łotwa;-  artykuł 11 umowy Kazachstan-Litwa;-  artykuł 11 umowy Kazachstan-Polska.-  artykuł 11 umowy Kazachstan-Szwecja;-  artykuł 7 umowy Kazachstan-Zjednoczone Królestwo.ZAłąCZNIK IIIWykaz innych państw, o których mowa w art. 2 niniejszej umowya) Republika Islandii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);b) Księstwo Liechtensteinu (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);c) Królestwo Norwegii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);d) Konfederacja Szwajcarska (na mocy umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego). [1] Decyzja Rady nr 11323/03 z dnia 5 czerwca 2003 r. (dokument zastrzeżony).[2] Dz.U. C […] z […], s. […].[3] Dz.U. C […] z […], s. […].[4] Dz.U. C […] z […], s. […].[5] Dz.U. C […] z […], s. […].