				|

		52012PC0120

			Wniosek DECYZJA RADY upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Międzynarodowej konwencji z Hongkongu o bezpiecznym i ekologicznym recyklingu statków, z 2009 r., lub do przystąpienia do niej /* COM/2012/0120 final - 2012/0056 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
Coraz powszechniejsze stosowanie
niewłaściwych i niebezpiecznych sposobów demontażu statków jest
poważnym problemem. Pod koniec okresu eksploatacji
większość dużych handlowych statków morskich podlega
demontażowi na terenie Azji (w Indiach, Pakistanie i Bangladeszu) zwykle
na plaży, z poważnymi konsekwencjami dla środowiska i zdrowia.
Oczekuje się, że sytuacja ulegnie
pogorszeniu na skutek dużej liczby statków przewidzianych do
demontażu w najbliższych latach z uwagi na nadmierną
zdolność połowową floty światowej, która jak się
ocenia, pozostanie problemem przez co najmniej 5 do 10 lat. Ponadto oczekuje
się, że większość statków demontowanych w związku
ze zbliżającą się datą wycofania zbiornikowców
jednokadłubowych (2015 r.) trafi do zakładów o najniższych
standardach.
Obowiązujące obecnie na szczeblu
międzynarodowym i europejskim przepisy[1]
okazały się nieskuteczne i nie ukróciły tego rodzaju metod
recyklingu statków.
Powszechne obecnie łamanie przepisów
wynika z:
·
braku możliwości przerobowych w zakresie
recyklingu dostępnych w ramach OECD, w szczególności w odniesieniu do
największych statków handlowych,
·
ostrej i nieuczciwej konkurencji między
zakładami niespełniającymi wymogów i innymi zakładami
przestrzegającymi surowszych norm technicznych, którym udało się
zająć jedynie nisze rynkowe dla specjalnych typów statków, takich jak
małe statki i statki rządowe, w tym okręty wojenne, lub flota
zaangażowanych właścicieli statków,
·
faktu, że obecne przepisy nie są
dostosowane do specyfiki statków i żeglugi międzynarodowej.
W celu poprawy
sytuacji strony Konwencji bazylejskiej wezwały, w 2004 r.,
Międzynarodową Organizację Morską (IMO) do opracowania
obowiązkowych wymogów w zakresie recyklingu statków[2].
Międzynarodowa
konwencja z Hongkongu o bezpiecznym i ekologicznym recyklingu statków (zwana
dalej konwencją z Hongkongu) została przyjęta w maju 2009 r.
przez Międzynarodową Organizację Morską. Musi ona
zostać ratyfikowana przez wystarczającą liczbę dużych
państw bandery, jak i przez państwa, w których prowadzi się
recykling, aby mogła wejść w życie i zacząć
przynosić pierwsze rezultaty.
Unia Europejska i
jej państwa członkowskie dokonały porównania poziomów kontroli i
egzekwowania przewidzianych przez konwencję z Hongkongu i konwencję
bazylejską w całości. We wniosku przedstawionym w kwietniu 2010
r. stwierdzono, że „w ocenie wstępnej i z perspektywy cyklu
życia można zatem uznać, że konwencja z Hongkongu zapewnia
poziom kontroli i egzekwowania, co najmniej równoważny z przewidzianym w
konwencji bazylejskiej w odniesieniu do statków, które uznaje się za
odpady na mocy konwencji bazylejskiej, oraz statków, do których stosuje
się konwencja z Hongkongu, a także statków traktowanych podobnie,
zgodnie z art. 3 ust. 4 tej ostatniej konwencji”[3].

W październiku 2011 r. strony konwencji
bazylejskiej wezwały do ratyfikacji konwencji z Hongkongu w celu
umożliwienia jej wejścia w życie[4].

Na szczeblu
europejskim, Komisja przyjęła Zieloną księgę w sprawie
lepszych warunków demontażu statków w 2007 r. oraz Komunikat w sprawie
strategii UE dotyczącej lepszych warunków demontażu statków[5] w 2008 r. W strategii tej zalecano środki służące
jak najszybszej poprawie warunków demontażu statków, w tym również w
okresie przejściowym, przed wejściem w życie konwencji z Hongkongu[6]: tj. przygotowanie do ustanowienia środków dotyczących
kluczowych elementów konwencji, zachęcających przedsiębiorstwa
do dobrowolnych działań, zapewnienie pomocy technicznej i wsparcia
krajom rozwijającym się, oraz lepsze egzekwowanie obecnego prawodawstwa.

W swoich konkluzjach dotyczących
strategii UE w sprawie recyklingu statków, Rada wyraziła poparcie dla
konwencji z Hongkongu, podkreślając, że stanowi ona poważne
osiągnięcie dla społeczności międzynarodowej i
zapewnia kompleksowy system kontroli i egzekwowania przepisów w trakcie
całego cyklu życia. Rada zdecydowanie zachęca poszczególne
państwa członkowskie do ratyfikacji konwencji będącej
sprawą priorytetową, tak aby ułatwić jej wejście w
życie w najkrótszym możliwym terminie i spowodować prawdziwą
i skuteczną zmianę[7].
2012/0056 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
upoważniająca państwa
członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej,
Międzynarodowej konwencji z Hongkongu o bezpiecznym i ekologicznym
recyklingu statków, z 2009 r., lub do przystąpienia do niej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust.
1 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt v) oraz art. 218 ust. 8
akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
uwzględniając zgodę Parlamentu
Europejskiego,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Statki, będące
odpadami podlegają na szczeblu międzynarodowym Konwencji bazylejskiej
o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych
. Na szczeblu europejskim statki te podlegają rozporządzeniu (WE) nr
1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie
przemieszczania odpadów[8].
Wymienione rozporządzenie wdraża postanowienia konwencji
bazylejskiej, a także jedną poprawkę do konwencji[9], przyjętą w 1995 r.,
która jeszcze nie weszła w życie, a która wprowadza zakaz wywozu
opadów niebezpiecznych z państw członkowskich Unii do krajów
nienależących do Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju
(OECD). Z uwagi na fakt, że statki zawierają materiały
niebezpieczne, są zazwyczaj klasyfikowane jako odpady niebezpieczne i
dlatego objęte zakazem wywozu w celach recyklingu w zakładach na
terenie państw niebędących członkami OECD.
(2)       Napotkano znaczne
trudności zarówno na szczeblu międzynarodowym, jak i na europejskim
przy próbach zastosowania istniejących przepisów w odniesieniu do statków.

(3)       Międzynarodowa konwencja
z Hongkongu o bezpiecznym i ekologicznym recyklingu statków z 2009 r. (zwana
dalej „konwencją”), została przyjęta w dniu 15 maja 2009 r. pod
auspicjami Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) w wyniku obrad
Międzynarodowej konferencji w sprawie bezpiecznego i ekologicznego
recyklingu statków[10].
(4)       Celem konwencji jest, aby
statki, w momencie demontażu po zakończeniu ich eksploatacji, nie
stwarzały niepotrzebnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego,
bezpieczeństwa i środowiska. Konwencja obejmuje wszystkie kwestie
związane z demontażem statków w całości, jak również
stanowi odpowiedź na obawy dotyczące warunków pracy i ochrony
środowiska w wielu miejscach świata, gdzie dokonuje się
demontażu statków.
(5)       Właściwe z punktu
widzenia ochrony środowiska rozwiązanie kwestii demontażu
statków jest priorytetem dla Unii Europejskiej[11]
a szybkie wdrożenie przedmiotowej konwencji wymienione zostało
wśród kluczowych działań zaproponowanych w komunikacie Komisji
zatytułowanym „Strategia UE dotycząca lepszych warunków
demontażu statków”[12].
(6)       Jednakże dotychczas
żaden z krajów członkowskich UE nie ratyfikował konwencji ani do
niej nie przystąpił, a jedynie trzy państwa członkowskie
podpisały ją. Ratyfikacja konwencji lub przystąpienie do niej
przez państwa członkowskie zostałyby zauważone na arenie
międzynarodowej i mogłyby przyśpieszyć wejście
konwencji w życie.
(7)       Niektóre postanowienia
konwencji w odniesieniu do recyklingu statków dotyczą dziedzin
wchodzących w zakres wyłącznych kompetencji Unii.
(8)       Unia nie może
ratyfikować konwencji, jako że jedynie państwa mogą
być jej stronami.
(9)       Rada zatem powinna
nałożyć na państwa członkowskie wymóg ratyfikowania
konwencji lub przystąpienia do niej w interesie Unii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z chwilą wejścia w życie
rozporządzenia (UE) nr XX Parlamentu Europejskiego i Rady (o recyklingu
statków) w celu wykonania postanowień Międzynarodowej konwencji z
Hongkongu o bezpiecznym i ekologicznym recyklingu statków z 2009 r. (zwanej
dalej „konwencją”), przyjętej w dniu 15 maja 2009 r. pod auspicjami
Międzynarodowej Organizacji Morskiej, państwa członkowskie ratyfikują
konwencję lub przystępują do niej w odniesieniu do
części wchodzących w zakres wyłącznych kompetencji
Unii.
Artykuł 2
Państwa członkowskie podejmują
niezbędne kroki w celu złożenia dokumentów ratyfikacyjnych lub
przystąpienia do konwencji Sekretarzowi Generalnemu Międzynarodowej
Organizacji Morskiej w jak najkrótszym terminie, a w każdym razie nie
później niż w ciągu trzech lat od daty wejścia w życie
niniejszej decyzji.
Postępy w procesie ratyfikacji lub
przystąpienia zostaną poddane przeglądowi nie później
niż w ciągu pięciu lat od daty wejścia w życie
niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza
decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia       r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania
odpadów na szczeblu europejskim oraz Konwencja bazylejska o kontroli
transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych na szczeblu
międzynarodowym.
[2]               Decyzja VII/26 w sprawie ekologicznego zarządzania
demontażem statków przyjęta podczas 7. Konferencji Stron konwencji
bazylejskiej.
[3]               Wniosek Unii Europejskiej i jej państw
członkowskich można znaleźć na stronie internetowej: http://archive.basel.int/ships/oewg-vii12-comments/comments/eu.doc

[4]               Decyzja X/AA w sprawie ekologicznego demontażu
statków przyjęta w ramach 10. Konferencji Stron konwencji bazylejskiej.
[5]               Komunikat COM (2008) 767 wersja ostateczna z dnia 19
listopada 2008 r. przedstawiający strategię UE dotyczącą
lepszych warunków demontażu statków, oraz jego ocena skutków w dokumencie
roboczym służb Komisji SEC (2008) 2846.
[6]               Międzynarodowa konwencja z Hongkongu o bezpiecznym
i ekologicznym recyklingu statków
[7]               Konkluzje przyjęte przez Radę w dniu 21
października 2009 r. są dostępne na stronie http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/en/envir/110626.pdf
.
[8]               Dz. U. L 190 z 12.7.2006, s.1.
[9]               Poprawka do konwencji bazylejskiej („poprawka w sprawie
zakazu”) przyjęta decyzją III/1 stron konwencji bazylejskiej.
[10]             Akt końcowy konferencji (SR/CONF/45).
[11]             Konkluzje Rady z dnia 20 listopada 2006 r.
[12]             COM (2008) 767 wersja ostateczna.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 1.4.2016
            COM(2016) 172 final
            2016/0090(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustalająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w odniesieniu do projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych na podstawie art. XIX ust. 8 zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               W zmienionym Porozumieniu WTO w sprawie zamówień rządowych („GPA”), które weszło w życie w dniu 6 kwietnia 2014 r., ustanowiono zreorganizowane ramy prawne stosowane przez strony GPA do udzielania zamówień objętych tym porozumieniem. W tym kontekście zmienione porozumienie przewiduje możliwość stosowania przez strony GPA procedur arbitrażowych w przypadkach, w których wniesiono sprzeciw dotyczący proponowanej korekty, przeniesienia podmiotu z jednego do drugiego załącznika, wycofania podmiotu lub innej modyfikacji załączników strony do dodatku I, a sprzeciwu nie można było rozstrzygnąć w trybie konsultacji. Art. XIX ust. 8 zmienionego porozumienia stanowi, że Komitet GPA ma przyjąć procedury arbitrażowe ułatwiające rozwiązywanie sytuacji wyżej wymienionych sprzeciwów.

               W związku z wejściem w życie zmienionego GPA strony prowadziły intensywne dyskusje dotyczące treści takich procedur arbitrażowych, rozważając różne warianty, które miałyby być stosowane w przypadku sprzeciwów wobec proponowanych modyfikacji zakresu zamówień strony objętych porozumieniem, i udało im się osiągnąć zgodę w tej kwestii. Sporządzono w związku z tym projekt decyzji w sprawie procedur arbitrażowych. W celu przyjęcia projektu tej decyzji Komisja musi zostać upoważniona przez Radę do wyrażenia w ramach Komitetu GPA opinii Unii w sprawie przyjęcia tejże decyzji.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Jest to standardowa procedura stosowana w sytuacji, gdy Komisja musi wyrazić opinię Unii w ramach Komitetu GPA w sprawie decyzji, które pociągają za sobą zmiany w prawach i obowiązkach Unii.

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Nie dotyczy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), gdy w ramach organu utworzonego przez umowę międzynarodową należy podjąć decyzję mającą skutki prawne, Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje decyzję ustalającą stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii. Decyzja Komitetu GPA przyjmująca procedury arbitrażowe na podstawie art. XIX ust. 8 zmienionego GPA wchodzi w zakres art. 218 ust. 9 TFUE, ponieważ jest to decyzja podejmowana przez organ ustanowiony przez umowę międzynarodową i będzie miała skutki prawne.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Sprawy związane z handlem należą do wyłącznych kompetencji Unii. Skoordynowane działanie na szczeblu Unii zapewnia najsilniejszą pozycję przetargową w stosunkach z państwami trzecimi.

               •Proporcjonalność

               Nie dotyczy.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE, gdy w ramach organu utworzonego przez umowę międzynarodową należy podjąć decyzję mającą skutki prawne, Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje decyzję ustalającą stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

               Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Nie dotyczy.

                •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

               Przyjęcie decyzji w sprawie procedur arbitrażowych w ramach umowy międzynarodowej, której Unia jest stroną, nie wymaga oceny skutków.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

               Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

               Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Brak.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

               Nie dotyczy.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

               Nie dotyczy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Treść projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych na podstawie art. XIX ust. 8 zmienionego GPA

               Korzystanie z procedur arbitrażowych

               W projekcie decyzji w sprawie procedur arbitrażowych określa się warunki dotyczące zakresu przedmiotowego i czasowego, zgodnie z którymi strony GPA mogą skierować do arbitrażu proponowaną modyfikację zakresu zamówień danej strony objętych porozumieniem. W projekcie wyjaśnia się również procedurę, którą należy stosować, gdy kilka stron sprzeciwia się tej samej modyfikacji, biorąc pod uwagę porozumienie w sprawie przeprowadzenia jednego arbitrażu.

               Powoływanie arbitrów

               W projekcie decyzji wskazuje się liczbę arbitrów i wymagania, które muszą oni spełnić na potrzeby powołania. Projekt stanowi w szczególności, że obywatele stron arbitrażu i urzędnicy państwowi stron trzecich nie powinni być powoływani na arbitrów.

               Uczestnictwo stron trzecich

               Zgodnie z projektem decyzji strony trzecie będą uprawnione do udziału w procedurach arbitrażowych, jeżeli mają istotny interes związany z proponowaną modyfikacją będącą przedmiotem arbitrażu i jeżeli powiadomiły Komitet ds. Zamówień Rządowych o tym fakcie. W projekcie decyzji określa się prawa takich stron trzecich.

               Procedury

               W projekcie decyzji określono procedury robocze, które muszą stosować powołani arbitrzy. Dotyczą one przyjęcia harmonogramu przebiegu postępowania arbitrażowego, przeprowadzania posiedzeń merytorycznych ze stronami i traktowania informacji poufnych przedłożonych przez strony. W projekcie decyzji określa się, w jaki sposób należy prowadzić posiedzenia merytoryczne i obrady arbitrów.

               Orzeczenie arbitrów

               W projekcie decyzji zawarto wskazówki dotyczące elementów treści, formy i harmonogramu wydania orzeczenia arbitrów, a w stosownych przypadkach – możliwości zwrócenia się przez strony do arbitrów o ustalenie poziomu rekompensat wyrównawczych, tak by zapewnić porównywalny poziom zakresu zamówień strony dokonującej modyfikacji oraz by zachowana została równowaga praw i obowiązków w ramach GPA.

               Stanowisko Komisji dotyczące projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych

               W projekcie decyzji ustanawia się warunki, zgodnie z którymi strony będą mogły kierować do postępowania arbitrażowego sprzeciwy dotyczące zaproponowanej przez daną stronę modyfikacji zakresu jej zamówień objętych porozumieniem, w przypadkach gdy rozbieżności nie uda się rozstrzygnąć w trybie konsultacji. W projekcie tym określono ramy proceduralne, które zapewnią klarowność, pewność prawa i skuteczność przy rozpatrywaniu sprzeciwów wobec proponowanych modyfikacji zakresu zastosowania.

               Zalecenie

               Komisja zaleca, aby załączony projekt decyzji w sprawie procedur arbitrażowych został przyjęty przez Komitet GPA.

               Proponuje się zatem, aby upoważnić Komisję, by w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych wyraziła stanowisko Unii opowiadające się za przyjęciem sporządzonego przez Komitet GPA projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych na podstawie art. XIX ust. 8 zmienionego GPA.

               2016/0090 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               ustalająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w odniesieniu do projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych na podstawie art. XIX ust. 8 zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W zmienionym Porozumieniu w sprawie zamówień rządowych („GPA”), które weszło w życie w dniu 6 kwietnia 2014 r., ustanowiono zreorganizowane ramy prawne stosowane przez Strony GPA do udzielania zamówień objętych tym porozumieniem. GPA przewiduje możliwość stosowania przez Strony GPA procedur arbitrażowych w przypadkach, w których wniesiono sprzeciw dotyczący proponowanej korekty, przeniesienia podmiotu z jednego do drugiego załącznika, wycofania podmiotu lub innej modyfikacji załączników danej Strony do dodatku I, a sprzeciwu nie można było rozstrzygnąć w trybie konsultacji.

               (2)Zgodnie z art. XIX ust. 8 GPA Komitet ds. Zamówień Rządowych jest zobowiązany do przyjęcia procedur arbitrażowych ułatwiających rozwiązywanie sytuacji wspomnianych sprzeciwów.

               (3)Strony GPA prowadziły intensywne dyskusje dotyczące ewentualnej treści takich procedur arbitrażowych, jeżeli chodzi o różne warianty, które miałyby być stosowane w przypadku sprzeciwów wobec proponowanych przez daną Stronę modyfikacji zakresu jej zamówień objętych porozumieniem. Stronom GPA udało się osiągnąć zgodę w tej kwestii.

               (4)Uzgodnione procedury arbitrażowe określono w projekcie decyzji w sprawie procedur arbitrażowych na podstawie art. XIX ust. 8 GPA.

               (5)W projekcie decyzji w sprawie procedur arbitrażowych przewidziano warunki, jakie należy spełnić, aby móc skorzystać z procedur arbitrażowych, oraz określono zasady regulujące powoływanie arbitrów, uczestnictwo Stron trzecich w procedurach arbitrażowych, prowadzenie postępowania i wydawanie orzeczeń przez arbitrów.

               (6)Oczekuje się, że przyjęcie decyzji w sprawie procedur arbitrażowych pozytywnie wpłynie na obowiązujące ramy prawne GPA, ponieważ celem decyzji jest ułatwienie rozstrzygania sprzeciwów wnoszonych wobec proponowanej korekty, przeniesienia podmiotu z jednego do drugiego załącznika, wycofania podmiotu lub innej modyfikacji załączników danej Strony do dodatku I do GPA.

               (7)Należy zatem ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w odniesieniu do projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych, jest następujące: należy wyrazić zgodę na przyjęcie projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych na podstawie art. XIX ust. 8 zmienionego Porozumienia WTO w sprawie zamówień rządowych.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 1.4.2016
            COM(2016) 172 final
            ZAŁĄCZNIK
            downiosku dotyczącego decyzji Rady
            ustalającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w odniesieniu do projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych na podstawie art. XIX ust. 8 zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych

               DODATEK

               PROJEKT DECYZJI W SPRAWIE PROCEDUR ARBITRAŻOWYCH NA PODSTAWIE ART. XIX UST. 8 ZMIENIONEGO GPA

               Komitet ds. Zamówień Rządowych („Komitet”),

               stwierdzając, że art. XIX ust. 8 zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych („Porozumienie”) zawiera wymóg, aby Komitet opracował procedury arbitrażowe ułatwiające rozwiązywanie sytuacji sprzeciwów zgodnie z art. XIX ust. 2 Porozumienia; oraz

               potwierdzając znaczenie art. XIX ust. 8 lit. b) i c) Porozumienia dla tychże procedur arbitrażowych i ponownie poświadczając zobowiązanie Stron do przyjęcia decyzji na podstawie art. XIX ust. 8 lit. b) i c) Porozumienia,

               niniejszym przyjmuje następujące procedury arbitrażowe ułatwiające rozwiązywanie sytuacji sprzeciwów zgodnie z art. XIX ust. 2 Porozumienia:

               Korzystanie z procedur arbitrażowych

               1.
                     Zgodnie z art. XIX ust. 7 Porozumienia, w przypadku gdy Strona dokonująca modyfikacji i dana Strona sprzeciwiająca się nie są w stanie rozstrzygnąć sprzeciwu wobec modyfikacji proponowanej zgodnie z art. XIX ust. 1 Porozumienia, Strona dokonująca modyfikacji lub każda Strona sprzeciwiająca się mogą – podając przyczyny wniosku – skierować proponowaną modyfikację do arbitrażu poprzez powiadomienie Komitetu nie wcześniej niż po upływie 45 dni od dnia przekazania powiadomienia o modyfikacji proponowanej zgodnie z art. XIX ust. 1 Porozumienia.

               2.
                     W przypadku gdy co najmniej dwie Strony kierują do arbitrażu tę samą proponowaną modyfikację przed powołaniem wszystkich arbitrów, Strona dokonująca modyfikacji i wszystkie Strony sprzeciwiające się porozumiewają się co do jednego arbitrażu obejmującego wszystkie sprzeciwy wobec tej samej proponowanej modyfikacji. Jeżeli po powołaniu wszystkich arbitrów dokonywane są dodatkowe skierowania do arbitrażu dotyczące tej samej proponowanej modyfikacji, Strona dokonująca modyfikacji i wszystkie Strony sprzeciwiające się porozumiewają się co do jednego arbitrażu, gdy tylko jest to możliwe.

               Powoływanie arbitrów

               3.
                     Arbitraż przeprowadzany jest przez arbitrów. O ile Strony arbitrażu nie uzgodnią inaczej, powołuje się trzech arbitrów. Arbitrzy muszą spełniać wymagania określone w odniesieniu do członków zespołów orzekających w art. 8 ust. 1, 2 i 9 Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów.

               4.
                     Sekretariat Komitetu, na wniosek Strony arbitrażu, proponuje nominacje na arbitrów. Strony arbitrażu nie mogą sprzeciwiać się nominacjom, chyba że istnieją ku temu istotne powody. Obywateli Stron arbitrażu i urzędników państwowych Stron trzecich nie można mianować na arbitrów, chyba że Strony arbitrażu uzgodnią inaczej.

               5.
                     W przypadku gdy Strony arbitrażu nie są w stanie w ciągu 20 dni od skierowania proponowanej modyfikacji do arbitrażu uzgodnić, kogo należy mianować arbitrami, Dyrektor Generalny –na wniosek danej Strony arbitrażu – mianuje arbitrów w ciągu 10 dni, po przeprowadzeniu konsultacji ze Stronami arbitrażu i Przewodniczącym Komitetu.

               Uczestnictwo Stron trzecich

               6.
                     Każdą Stronę Porozumienia, która ma istotny interes związany z proponowaną modyfikacją będącą przedmiotem arbitrażu i która powiadomiła o tym fakcie Komitet w ciągu 10 dni od skierowania proponowanej modyfikacji do arbitrażu (zwaną dalej „Stroną trzecią”), wzywa się do przedstawiania uwag pisemnych, udziału w posiedzeniach merytorycznych arbitrów ze Stronami arbitrażu i składania oświadczeń ustnych; Strony te są również uprawnione do udzielania odpowiedzi na pytania arbitrów.

               Procedury

               7.
                     Prowadząc postępowanie, arbitrzy stosują odpowiednie postanowienia Porozumienia i kierują się – po jej przyjęciu – decyzją przyjętą przez Komitet zgodnie z art. XIX ust. 8 lit. b) Porozumienia. Zastosowanie mają ponadto następujące procedury robocze:

               a.
                     Sekretariat Komitetu natychmiast przekazuje arbitrom stosowne powiadomienia i sprzeciwy wnoszone zgodnie z art. XIX ust. 1 i 2 Porozumienia. W ciągu 10 dni od powołania arbitrów i po konsultacji ze Stronami arbitrażu arbitrzy przyjmują harmonogram przebiegu postępowania arbitrażowego. Podstawę tego harmonogramu powinien stanowić harmonogram zawarty w aneksie do niniejszej decyzji.

               b.
                     O ile Strony arbitrażu nie uznają, że jest to zbędne, arbitrzy odbywają posiedzenie merytoryczne ze Stronami arbitrażu. Przed posiedzeniem merytorycznym Strony arbitrażu przesyłają arbitrom uwagi pisemne, w których przedstawiają okoliczności faktyczne sprawy i swoje argumenty.

               c.
                     W przypadku gdy Strona arbitrażu przedkłada arbitrom informacje, które oznaczyła jako poufne, arbitrzy, pozostałe Strony arbitrażu i Strony trzecie traktują te informacje jako poufne. Na wniosek danej Strony arbitrażu arbitrzy ustanawiają dodatkowe procedury niezbędne do zachowania poufności takich informacji.

               d.
                     W przypadku gdy Strona arbitrażu oznacza informacje zawarte w jej uwagach pisemnych jako poufne, Strona ta – na wniosek innej Strony arbitrażu lub Strony trzeciej – przedstawia niepoufne streszczenie informacji zawartych w jej uwagach, które to streszczenie można podać do wiadomości publicznej.

               e.
                     Podczas posiedzenia merytorycznego arbitrzy zwracają się do Strony, która wystąpiła z wnioskiem o arbitraż, o przedstawienie sprawy w trybie oświadczenia ustnego. Stronę, przeciwko której wystąpiono o arbitraż, wzywa się następnie do przedstawienia jej stanowiska w trybie oświadczenia ustnego.

               f.
                     Posiedzenia merytoryczne arbitrów są otwarte dla publiczności, chyba że dana Strona arbitrażu wystąpi z wnioskiem o utajnienie posiedzenia w celu ochrony informacji oznaczonych jako poufne.

               g.
                     Arbitrzy mogą w dowolnym momencie zadawać pytania Stronom arbitrażu i Stronom trzecim oraz zwracać się do nich o złożenie wyjaśnień podczas posiedzenia lub na piśmie.

               h.
                     Uwagi pisemne Stron arbitrażu, w tym wszelkie odpowiedzi na pytania zadane przez arbitrów, udostępnia się drugiej Stronie lub pozostałym Stronom arbitrażu oraz Stronom trzecim. Strony arbitrażu przedkładają arbitrom, drugiej Stronie lub pozostałym Stronom arbitrażu oraz Stronom trzecim wersję pisemną swoich oświadczeń ustnych złożonych podczas posiedzenia z udziałem arbitrów.

               i.
                     Uwagi pisemne, odpowiedzi na pytania i wersje pisemne oświadczeń ustnych Stron trzecich udostępnia się arbitrom, Stronom arbitrażu i pozostałym Stronom trzecim oraz przedstawia w sprawozdaniu arbitrów.

               j.
                     Obrady arbitrów odbywają się z zachowaniem poufności.

               k.
                     Arbitrzy mogą zasięgać informacji z dowolnego stosownego źródła i mogą konsultować się z ekspertami. Arbitrzy przedstawiają Stronom arbitrażu i Stronom trzecim wszelkie informacje przedstawione przez ekspertów lub otrzymane od nich. Stronom arbitrażu stwarza się możliwość zgłaszania uwag do wszelkich danych otrzymanych od ekspertów.

               l.
                     Wszelkie dodatkowe procedury właściwe dla arbitrażu są ustalane przez arbitrów w porozumieniu ze Stronami arbitrażu.

               m.
                     Z zastrzeżeniem postanowień pkt 7 lit. c), żaden element tych procedur nie może uniemożliwiać Stronie arbitrażu ani Stronie trzeciej publicznego przedstawiania oświadczeń dotyczących jej własnego stanowiska.

               8.
                     Zasady postępowania dotyczące Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów mają zastosowanie do każdej osoby pełniącej rolę arbitra zgodnie ze wspomnianymi procedurami oraz – jak określono w tychże zasadach postępowania i odpowiednich przepisach regulaminów pracowniczych – do tych członków Sekretariatu, do których zwrócono się o udzielanie pomocy arbitrom.

               9.
                     W przypadku gdy Strony arbitrażu znajdą wspólnie uzgodnione rozwiązanie dotyczące sprzeciwów wobec proponowanej modyfikacji, natychmiast powiadamiają o tym arbitrów. Po otrzymaniu tego powiadomienia arbitrzy kończą postępowanie dotyczące tych Stron. O szczegółach każdego wspólnie uzgodnionego rozwiązania powiadamia się Komitet, a każda Strona Porozumienia może zgłaszać do niego uwagi.

               Orzeczenie arbitrów

               10.
                     Zakres uprawnień arbitrów zawiera wymagania zobowiązujące arbitrów do ustalenia:

               a.
                     w przypadku wycofania proponowanego zgodnie z art. XIX ust. 1 lit. a) Porozumienia – czy kontrola państwa nad objętymi zakresem zastosowania zamówieniami podmiotu, którego dotyczy propozycja wycofania, lub wpływ państwa na te zamówienia zostały faktycznie wyeliminowane; lub

               b.
                     w przypadku jakiejkolwiek innej modyfikacji proponowanej zgodnie z art. XIX ust. 1 lit. b) – czy proponowana modyfikacja skutkuje zachowaniem równowagi praw i obowiązków oraz porównywalnego poziomu wzajemnie uzgodnionego zakresu zastosowania przewidzianych w Porozumieniu oraz, w stosownych przypadkach, do ustalenia poziomu rekompensat wyrównawczych.

               11.
                     Arbitrzy wydają Stronom arbitrażu sprawozdanie zawierające orzeczenie z uzasadnieniem w ciągu 90 dni lub – w przypadku gdy harmonogram został przez arbitrów zmodyfikowany – nie później niż w terminie 120 dni od:

               a.
                     powołania arbitrów, jeżeli arbitraż jest prowadzony na podstawie pkt 1; lub

               b.
                     złożenia wniosku, jeżeli arbitraż jest prowadzony na podstawie pkt 12.

               Termin określony w niniejszym punkcie może zostać przedłużony za obopólną zgodą Stron arbitrażu. Po dokonaniu tłumaczenia Sekretariat Komitetu natychmiast przekazuje sprawozdanie Stronom Porozumienia.

               12.
                     W przypadku gdy arbitrzy dokonują negatywnego ustalenia na podstawie pkt 10 lit. a), oraz jeżeli arbitrzy nie ustalili rekompensat wyrównawczych na podstawie pkt 10 lit. b), każda Strona arbitrażu może wystąpić z wnioskiem – po upływie 30 dni i nie później niż w terminie 60 dni od przekazania sprawozdania arbitrów – aby ci sami arbitrzy, w miarę ich dostępności, ustalili poziom rekompensat wyrównawczych, które pozwoliłyby uzyskać porównywalny poziom zakresu zastosowania i zachować równowagę praw i obowiązków w ramach Porozumienia. Czyniąc to, arbitrzy kierują się – po jej przyjęciu – decyzją przyjętą przez Komitet zgodnie z art. XIX ust. 8 lit. c) Porozumienia. Jeżeli którykolwiek z pierwotnych arbitrów nie jest dostępny, zastępcę powołuje się zgodnie z pkt 3–5.

               Wprowadzenie w życie

               13.
                     Strony arbitrażu przyjmują orzeczenie arbitrów jako ostateczne.

               14.
                     Do celów art. XIX ust. 7 lit. b) ppkt (i) Porozumienia procedury arbitrażowe są zakończone:

               a.
                     gdy sprawozdanie, o którym mowa w pkt 11, które nie daje prawa do dalszego postępowania na podstawie pkt 12, zostaje przekazane Stronom Porozumienia; lub

               b.
                     gdy z upływem terminu określonego w pkt 12 Strony arbitrażu nie skorzystają z prawa przysługującego im na mocy tego punktu.

               Aneks

               Proponowany harmonogram arbitrażu

               Arbitrzy przyjmują harmonogram na podstawie pkt 7 lit. a) w oparciu o następujące terminy:

               a.
                     Przyjęcie uwag pisemnych Stron arbitrażu:

               1)
                     Strona składająca wniosek:
                     ---------- 2 tygodnie

               2)
                     Strona pozwana
                     ---------- 2 tygodnie

               b.
                     Przyjęcie uwag Strony trzeciej:
                     ---------- 1 tydzień

               c.
                     Posiedzenie merytoryczne z udziałem arbitrów:
                     ---------- 1 tydzień – 2 tygodnie

               d.
                     Odpowiedzi na pytania zadane Stronom arbitrażu
                  i Stronom trzecim:
                     ---------- 1 tydzień – 2 tygodnie

               e.
                     Wydanie i przekazanie sprawozdania arbitrów
                  dotyczącego wydanego przez nich orzeczenia:
                     ---------- 4 tygodnie

               Zgodnie z postanowieniami pkt 11 arbitrzy mogą zmienić powyższy harmonogram i mogą zaplanować dodatkowe posiedzenia z udziałem Stron arbitrażu po przeprowadzeniu z nimi konsultacji.


				|

		52012PC0666

			Wniosek DECYZJA RADY zmieniająca decyzję wykonawczą 2009/1008/WE upoważniającą Łotwę do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej /* COM/2012/0666 final - 2012/0315 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy Rady
2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) Rada, stanowiąc
jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde
państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków
stanowiących odstępstwo od przepisów wspomnianej dyrektywy w celu
upraszczania procedur poboru podatku lub zapobiegania niektórym rodzajom
uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.
W piśmie, które wpłynęło
do Komisji dnia 20 kwietnia 2012 r., Republika Łotewska (zwana dalej
„Łotwą”) zwróciła się o upoważnienie do dalszego
stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy
VAT. Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy VAT pismem z dnia 30 lipca 2012 r.
Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o
wniosku złożonym przez Łotwę (Hiszpania została jednak
poinformowana pismem z dnia 31 lipca 2012 r.). W piśmie z dnia 2 sierpnia
2012 r. Komisja zawiadomiła Łotwę, że posiada wszystkie
informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.
Kontekst ogólny
Łotwa wnioskuje o upoważnienie jej
do przedłużenia bieżącego stosowania mechanizmu odwrotnego
obciążenia w odniesieniu do dostaw drewna. Z informacji dostarczonych
przez Łotwę wynika, że rynek drewna na Łotwie jest w
dalszym ciągu zdominowany przez małe przedsiębiorstwa oraz
indywidualnych dostawców, którzy często znikają nie płacąc
organom podatku, lecz pozostawiają klientowi ważną fakturę
uprawniającą do odliczenia podatku VAT.
W mechanizmie odwrotnego obciążenia
odbiorca, o ile kwalifikuje się jako podatnik do celów podatku VAT, staje
się zobowiązany do zapłaty podatku VAT organom podatkowym. W
praktyce sprawia to, że dostawca drewna nie pobiera podatku VAT od swojego
klienta, który – o ile posiada pełne prawo do odliczenia –
jednocześnie deklaruje i odlicza odpowiedni podatek VAT, co znosi
konieczność skutecznej płatności na rzecz Skarbu Państwa.
System stosowany jest na terytorium Łotwy i nie ma wpływu na
transakcje transgraniczne.
Ten środek stanowiący
odstępstwo (od mającej wówczas zastosowanie szóstej dyrektywy[1], która
bez wprowadzenia zasadniczych zmian jej treści została
zastąpiona dyrektywą VAT) został początkowo przyznany w
Akcie przystąpienia z 2003 r.[2],
a ściślej w rozdziale 7 pkt 1 lit. b) załącznika VIII, na
czas określony do dnia 30 kwietnia 2005 r. Następnie środek
został przedłużony do dnia 31 grudnia 2009 r. decyzją Rady
2006/42/WE z dnia 24 stycznia 2006 r.[3],
a następnie do dnia 31 grudnia 2012 r. decyzją Rady 2009/1008/UE z
dnia 7 grudnia 2009 r.[4].
Komisja zdaje sobie sprawę, że
sytuacja, która leżała u podstaw początkowego odstępstwa,
utrzymuje się. Łotwa twierdzi, że pewna liczba wskaźników
wykazuje, że poziom ryzyka pod względem oszustw dotyczących
podatku VAT jest nadal wysoki w tym sektorze. Należy zatem dokonać
kolejnego przedłużenia odstępstwa na czas określony.
Ponieważ jednak przedmiotowe
odstępstwo obowiązywało przez stosunkowo długi okres,
jeśli Łotwa rozważałaby kolejne przedłużenie
obejmujące okres po 2015 r., należy najpóźniej do dnia 1
kwietnia 2015 r. przedłożyć Komisji sprawozdanie oceniające
wraz z wnioskiem o przedłużenie.
Obowiązujące przepisy w
dziedzinie, której dotyczy wniosek
Podobne odstępstwa dotyczące art.
193 dyrektywy VAT zostały przyznane innym państwom członkowskim.
Spójność z pozostałymi
obszarami polityki i celami Unii
Nie dotyczy.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Nie dotyczy.
Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy
specjalistycznej
Nie zaistniała potrzeba skorzystania z
pomocy ekspertów zewnętrznych.
Ocena skutków
Celem wniosku w sprawie decyzji jest
zwalczanie oszustw dotyczących podatku VAT na rynku drewna na Łotwie,
w związku z czym ma on potencjalnie pozytywne skutki.
W każdym wypadku skutki te będą
jednak ograniczone ze względu na wąski zakres odstępstwa i
ograniczony czas jego stosowania.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Krótki opis proponowanych działań
Upoważnienie Łotwy do
przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo
od art. 193 dyrektywy VAT w odniesieniu do zastosowania mechanizmu odwrotnego
obciążenia w przypadku transakcji związanych z drewnem.
Podstawa prawna
Artykuł 395 dyrektywy VAT.
Zasada pomocniczości
Zgodnie z art. 395 dyrektywy VAT państwo
członkowskie, które pragnie wprowadzić środki stanowiące
odstępstwo od wspomnianej dyrektywy, musi uzyskać od Rady
upoważnienie w postaci decyzji Rady. W związku z powyższym
niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości.
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności z następujących względów
Decyzja dotyczy upoważnienia udzielonego
państwu członkowskiemu w odpowiedzi na jego własny wniosek i nie
stanowi jakiegokolwiek zobowiązania.
Biorąc pod uwagę ograniczony zakres
odstępstwa, niniejszy środek szczególny jest proporcjonalny do
wyznaczonego celu.
Wybór instrumentów
Zgodnie z art. 395 dyrektywy VAT
odstępstwo od wspólnych przepisów dotyczących podatku VAT jest
możliwe jedynie na podstawie upoważnienia Rady, stanowiącej
jednomyślnie na wniosek Komisji. Decyzja Rady jest ponadto najbardziej
właściwym instrumentem, ponieważ może być skierowana
do poszczególnych państw członkowskich.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu na budżet
Unii.
5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE
Klauzula
przeglądu/rewizji/wygaśnięcia
Wniosek zawiera klauzulę
wygaśnięcia.
2012/0315 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
zmieniająca decyzję wykonawczą
2009/1008/WE upoważniającą Łotwę do
przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo
od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady
2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej[5],
w szczególności jej art. 395 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       W piśmie zarejestrowanym
przez Komisję w dniu 20 kwietnia 2012 r. Łotwa zwróciła
się o upoważnienie do dalszego stosowania środka
stanowiącego odstępstwo od przepisów dyrektywy 2006/112/WE
dotyczących określenia podatnika zobowiązanego do zapłaty
organom podatkowym podatku od wartości dodanej (VAT).
(2)       Zgodnie z art. 395 ust. 2
dyrektywy 2006/112/WE pismem z dnia 30 lipca 2012 r. Komisja poinformowała
pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym
przez Łotwę. Hiszpania została jednak poinformowana o wniosku
pismem z dnia 31 lipca 2012 r. W piśmie z dnia 2 sierpnia 2012 r. Komisja
zawiadomiła Łotwę, że posiada wszystkie informacje, które
uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.
(3)       Rynek drewna na Łotwie
jest nadal zdominowany przez małe, lokalne przedsiębiorstwa oraz
indywidualnych dostawców. Charakter rynku oraz działających na nim
przedsiębiorstw spowodował zjawisko oszustw podatkowych, które
okazuje się trudne do opanowania przez organy podatkowe. W celu zwalczania
tego nadużycia do łotewskiego prawodawstwa dotyczącego VAT
włączono specjalny przepis obowiązujący w stosunku do
transakcji na rynku drewna, który stanowi, że osobą
zobowiązaną do uiszczenia podatku jest podatnik, na rzecz którego
wykonano podlegającą opodatkowaniu dostawę towarów lub
usług. Środek ten stanowi odstępstwo od art. 193 dyrektywy
2006/112/WE, stanowiącego, że w systemie wewnętrznym do
zapłacenia podatku zobowiązany jest zazwyczaj podatnik
dostarczający towar lub też świadczący usługi.
(4)       Stan prawny i faktyczny,
uzasadniający wprowadzenie środka stanowiącego odstępstwo
decyzją wykonawczą Rady 2009/1008/UE z dnia 7 grudnia 2009 r.
upoważniającą Republikę Łotewską do
przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo
od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej[6],
nie uległ zmianie. Z informacji dostarczonych przez Łotwę
wynika, że poziom ryzyka pod względem oszustw w zakresie podatku VAT
w tym sektorze pozostaje wysoki. Dlatego Łotwa powinna zostać
upoważniona do dalszego stosowania specjalnego środka, o którym mowa,
na czas określony.
(5)       W przypadku gdyby Łotwa
rozważała kolejne przedłużenie okresu stosowania
środka stanowiącego odstępstwo w okresie następującym
po 2015 r., powinna przedłożyć Komisji sprawozdanie
dotyczące stosowania tego środka wraz z odpowiednim wnioskiem,
najpóźniej do dnia 30 marca 2015 r.
(6)       Odstępstwo nie ma
negatywnego wpływu na zasoby własne Unii z tytułu VAT.
(7)       Należy zatem odpowiednio
zmienić decyzję 2009/1008/UE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2009/1008/UE wprowadza się
następujące zmiany:
1)         W art. 2 datę „31 grudnia 2012
r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2015 r.”;
2)         dodaje się art. 2a w
brzmieniu:
„Artykuł 2a
Ewentualny wniosek o przedłużenie
środka określonego niniejszą decyzją należy
przedłożyć Komisji najpóźniej do dnia 30 marca 2015 r. Do
wniosku należy dołączyć sprawozdanie dotyczące
stosowania tego środka. ”.
Artykuł 2
Niniejsza
decyzja skierowana jest do Republiki Łotewskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Szósta
dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do
podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej:
ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 13.6.1977).
[2]               Dz.U. L 236
z 23.9.2003, s. 33.
[3]               Dz.U. L 25
z 28.1.2006, s. 31.
[4]               Dz.U. L 347
z 24.12.2009, s. 30.
[5]               Dz.U. L 347
z 11.12.2006, s. 1.
[6]               Dz.U. L 347
z 24.12.2009, s. 30.


				|

		52012PC0607

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Komitetu Administracyjnego Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, w sprawie projektu regulaminu dotyczącego ulepszonych urządzeń przytrzymujących dla dzieci /* COM/2012/0607 final - 2012/0291 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
·
Podstawa i cele wniosku
Europejska Komisja Gospodarcza ONZ (EKG ONZ)
opracowuje na szczeblu międzynarodowym zharmonizowane wymagania, które
mają na celu usunięcie barier technicznych w handlu pojazdami
silnikowymi i systemami stosowanymi w takich pojazdach pomiędzy
Umawiającymi się Stronami zrewidowanego porozumienia z 1958 r., a
także zagwarantowanie, że takie pojazdy i systemy zapewniają
wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska.
W ostatnim czasie EKG ONZ sfinalizowała
projekt regulaminu w sprawie jednolitych przepisów dotyczących homologacji
ulepszonych urządzeń przytrzymujących dla dzieci, stosowanych na
pokładach pojazdów silnikowych[1].
Celem wspomnianego projektu regulaminu jest ustanowienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa
dzieci przewożonych w takich urządzeniach w pojazdach silnikowych.
Na poziomie UE w art. 2 dyrektywy Rady 91/671/EWG
odnoszącej się do obowiązkowego stosowania pasów
bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla dzieci w
pojazdach[2]
wprowadzono stosowanie odpowiednich urządzeń przytrzymujących
dla dzieci w pojazdach silnikowych.
Niniejszy wniosek ma na celu określenie
stanowiska Unii w odniesieniu do projektu regulaminu EKG-ONZ dotyczącego
urządzeń przytrzymujących dla dzieci i tym samym umożliwienie
Unii, reprezentowanej przez Komisję, głosowania za tym projektem.
Na późniejszym etapie należy
przedsięwziąć środki, aby umożliwić stosowanie w
UE projektu regulaminu EKG ONZ dotyczącego ulepszonych urządzeń
przytrzymujących dla dzieci do celów homologacji takich
urządzeń, a także ich stosowania przez obywateli UE.
·
Kontekst ogólny
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i
Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań
technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących
ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich
układów, części i oddzielnych zespołów technicznych[3] ustanawia podstawowe wymogi
dotyczące homologacji typu urządzeń przytrzymujących dla
dzieci poprzez bezpośrednie odniesienie do regulaminu EKG ONZ nr 44 –
Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń
przytrzymujących dla dzieci przebywających w pojazdach o
napędzie silnikowym („urządzenia przytrzymujące dla dzieci”)[4]. Konieczne było
włączenie bezpośredniego odniesienia do szczególnych
wymagań dotyczących homologacji urządzeń
przytrzymujących dla dzieci w ramach EKG ONZ i w związku z tym
także na poziomie UE.
W związku z powyższym przewiduje
się obecnie, że Unia zagłosuje za powiązanym projektem
regulaminu EKG ONZ dotyczącego ulepszonych urządzeń
przytrzymujących dla dzieci w celu przyjęcia wspólnych,
zharmonizowanych wymagań na poziomie międzynarodowym, co ułatwi
handel międzynarodowy. Umożliwi to europejskim przedsiębiorstwom
stosowanie jednego zestawu wymagań uznanego w skali światowej, tj. w
państwach będących Umawiającymi się Stronami
zrewidowanego porozumienia z 1958 r. Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ,
dotyczących środków odnoszących się do nowej generacji
urządzeń przytrzymujących dla dzieci.
·
Obowiązujące przepisy w dziedzinie,
której dotyczy wniosek
Dyrektywa Rady 77/541/EWG w sprawie
zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących
się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń
przytrzymujących w pojazdach silnikowych[5]
w odniesieniu do wymogów dotyczących urządzeń
przytrzymujących dla dzieci, określonych w załączniku XVII.

Dyrektywa Rady 91/671/EWG odnosząca
się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa i
urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach, w tym przepisy
dotyczące stosowania urządzeń przytrzymujących dla dzieci w
pojazdach silnikowych.
Rozporządzenie (WE) nr 661/2009
dotyczące bezpieczeństwa ogólnego w związku z bezpośrednim
odniesieniem do regulaminu EKG ONZ nr 44 – Jednolite przepisy dotyczące
homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci
przebywających w pojazdach o napędzie silnikowym („urządzenia
przytrzymujące dla dzieci”).
·
Spójność z pozostałymi obszarami
polityki i celami Unii
Wniosek jest zgodny z celami dyrektywy 91/671/EWG
dotyczącymi stosowania pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących
dla dzieci, i w związku z tym jest spójny z celem UE, jakim jest
zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego w przypadku
dzieci przewożonych pojazdami silnikowymi.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
 ·                         Konsultacje z zainteresowanymi stronami
 Przygotowując wniosek, Komisja Europejska przeprowadziła konsultacje z zainteresowanymi stronami. Odbyły się ogólne konsultacje za pośrednictwem działającej w EKG ONZ nieformalnej grupy roboczej ds. urządzeń przytrzymujących dla dzieci w ramach grupy roboczej ds. bezpieczeństwa biernego (GRSP); ponadto w toku prac nad projektem Komitet Techniczny ds. Pojazdów Silnikowych rozpowszechniał informacje oraz prowadził dalsze debaty. ·                         Ocena skutków Na polecenie Komisji Europejskiej sporządzono ocenę skutków rozporządzenia (WE) nr 661/2009 obejmującą urządzenia przytrzymujące dla dzieci. Przepisy dotyczące ulepszonych urządzeń przytrzymujących dla dzieci mają charakter uzupełniający. Dalsze istotne analizy udostępniono za pośrednictwem projektów CASPER (Child Advanced Safety Project for European Roads - projekt na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa dzieci na europejskich drogach) i EPOCh (Enable Protection for Older Children – projekt na rzecz ochrony starszych dzieci) w ramach siódmego programu ramowego, realizowanych przez nieformalną grupę roboczą ds. urządzeń przytrzymujących dla dzieci w ramach grupy roboczej ds. bezpieczeństwa biernego (GRSP) w EKG ONZ.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
·
Krótki opis proponowanych działań
Wniosek umożliwi Unii, reprezentowanej
przez Komisję, głosowanie za projektem regulaminu EKG ONZ
dotyczącego ulepszonych urządzeń przytrzymujących dla dzieci.
·
Podstawa prawna
W celu dostosowania do specyfiki Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej stosowane wcześniej podstawy prawne, o
których mowa w motywie 1, zastąpione zostały bezpośrednim
odniesieniem do art. 218 ust. 9, co oznacza potrzebę zmiany procedury
przygotowań do posiedzeń WP29 oraz prowadzi do zmiany formy prawnej,
którą jest decyzja Rady, a nie decyzja Komisji, stosowana w procedurze
przygotowawczej w ciągu ostatnich 14 lat.
·
Zasada pomocniczości
Wymagania dotyczące urządzeń
przytrzymujących dla dzieci zostały już zharmonizowane na
poziomie UE. Nowe przepisy mają charakter uzupełniający i
dotyczą nowej generacji urządzeń przytrzymujących dla
dzieci. Głosowanie za wprowadzeniem instrumentów międzynarodowych,
takich jak projekty regulaminów EKG ONZ, oraz ich włączenie do
unijnego systemu homologacji typu systemów stosowanych w pojazdach silnikowych
może być przeprowadzone wyłącznie przez Unię. Takie
rozwiązanie nie tylko zapobiega rozdrobnieniu rynku wewnętrznego,
lecz także zapewnia jednolite normy bezpieczeństwa w całej UE.
Daje ono również korzyści skali: produkty mogą być
wytwarzane z przeznaczeniem na cały rynek europejski, czy nawet
międzynarodowy i nie muszą być dostosowywane w celu uzyskania
odrębnej krajowej homologacji typu w każdym państwie
członkowskim czy na innym terytorium podlegającym EKG ONZ.
Wniosek jest zatem zgodny z zasadą
pomocniczości.
·
Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności, gdyż nie wykracza poza zakres działań
koniecznych do osiągnięcia celu, jakim jest właściwe
funkcjonowanie rynku wewnętrznego, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego
poziomu bezpieczeństwa publicznego i ochrony.
·
Wybór instrumentów
Proponowane instrumenty: decyzja Rady.
Zastosowanie decyzji Rady uznaje się za
właściwe, ponieważ jest zgodne z wymogami art. 218 ust. 9 TFUE.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu na budżet
Unii.
2012/0291 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, jakie ma
zająć Unia Europejska w ramach Komitetu Administracyjnego
Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, w sprawie
projektu regulaminu dotyczącego ulepszonych urządzeń
przytrzymujących dla dzieci
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w
związku z art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Decyzją Rady 97/836/WE[6] Unia przystąpiła do
Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów
Zjednoczonych (EKG ONZ), dotyczącego przyjęcia jednolitych
wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i
części, które mogą być stosowane w tych pojazdach oraz
wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („zrewidowane
porozumienie z 1958 r.”).
(2)       Ujednolicone wymagania
projektu regulaminu EKG ONZ w sprawie jednolitych przepisów dotyczących
homologacji ulepszonych urządzeń przytrzymujących dla dzieci
stosowanych na pokładach pojazdów silnikowych[7] mają na celu
usunięcie barier technicznych w handlu stosowanymi w pojazdach silnikowych
urządzeniami przytrzymujących dla dzieci między
Umawiającymi się Stronami zrewidowanego porozumienia z 1958 r., a
także dopilnowanie, aby takie urządzenia oferowały wysoki poziom
bezpieczeństwa i ochrony.
(3)       Należy zatem określić
stanowisko, jakie zostanie zajęte w imieniu Unii w Komitecie
Administracyjnym zrewidowanego porozumienia z 1958 r., odnośnie do
przyjęcia projektu regulaminu EKG ONZ,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W ramach Komitetu Administracyjnego zrewidowanego
porozumienia z 1958 r. Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję
Europejską, głosuje za projektem regulaminu EKG ONZ w sprawie
jednolitych przepisów dotyczących homologacji ulepszonych
urządzeń przytrzymujących dla dzieci, stosowanych na
pokładach pojazdów silnikowych, zawartym w dokumencie ECE TRANS/ WP.29/2012/53.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem
jej ogłoszenia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji
Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dokument
EKG ONZ ECE TRANS/WP.29/2012/53.
[2]               Dz.U. L 373 z 31.12.1991, s. 26.
[3]               Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1.
[4]               Dz.U. L 233 z 9.9.2011, s. 95.
[5]               Dz.U. L 220 z 29.8.1977, s. 95.
[6]               Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 78.
[7]               Dokument EKG ONZ ECE TRANS/WP.29/2012/53.