               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.3.2021
            COM(2021) 150 final
            2021/0074(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Ambasadorów AKP–UE w odniesieniu do zmiany decyzji nr 3/2016 Komitetu Ambasadorów AKP–UE w sprawie Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (CRP)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Ambasadorów AKP–UE w związku z planowanym przyjęciem decyzji zmieniającej decyzję nr 3/2016 Komitetu Ambasadorów AKP–UE w celu umożliwienia kuratorowi realizacji etapu biernego Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (CRP) do momentu, kiedy CRP ureguluje wszystkie swoje zobowiązania i zrealizuje wszystkie swoje aktywa.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o partnerstwie z Kotonu

               Od 2000 r. umowa o partnerstwie z Kotonu
                  1
                stanowi ramy stosunków UE z 79 państwami AKP. Umowa została zawarta na okres 20 lat, od dnia 1 marca 2000 r. do dnia 29 lutego 2020 r. Została ona następnie zmieniona w latach 2005 i 2010.

               W dniu 4 grudnia 2020 r. stosowanie postanowień umowy o partnerstwie z Kotonu zostało przedłużone po raz drugi decyzją Komitetu Ambasadorów AKP–UE w sprawie środków przejściowych do dnia 30 listopada 2021 r. lub do dnia wejścia w życie nowej umowy lub do momentu rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy między Unią a państwami AKP, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej
                  2
               .

               2.2.Komitet Ambasadorów AKP–UE

               Komitet Ambasadorów został ustanowiony na mocy art. 16 umowy z Kotonu. W jego skład wchodzą stali przedstawiciele każdego państwa członkowskiego UE oraz przedstawiciel Komisji, z jednej strony, oraz szefowie placówek dyplomatycznych każdego państwa AKP w UE, z drugiej strony.

               Komitet wspiera Radę Ministrów w wykonywaniu jej zadań oraz sprawuje każdy mandat powierzony mu przez Radę (art. 16 ust. 2 umowy z Kotonu). W związku z tym Rada Ministrów może przekazać Komitetowi Ambasadorów pewne uprawnienia (art. 15 ust. 4 umowy z Kotonu). Rada kontroluje również wykonanie wspomnianej umowy oraz postępy w dążeniu do celów w niej określonych.

               Zgodnie z art. 1 regulaminu wewnętrznego Komitetu Ambasadorów
                  3
                zbiera się on regularnie, w szczególności w celu przygotowywania posiedzeń Rady Ministrów oraz w każdym przypadku, gdy okaże się to konieczne, na wniosek jednej ze stron. Art. 5 regulaminu wewnętrznego Komitetu Ambasadorów przewiduje również procedurę pisemną.

               2.3.Planowany akt Komitetu Ambasadorów AKP–UE

               Na swoim 39. posiedzeniu, które odbyło się w dniach 19–20 czerwca 2014 r. w Nairobi, Rada Ministrów AKP–UE uzgodniła we wspólnej deklaracji przystąpienie do uporządkowanego zamknięcia Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (CRP), wspólnego organu technicznego ustanowionego w ramach umowy o partnerstwie AKP–UE, w załączniku III do tej umowy. W niniejszej wspólnej deklaracji Rada Ministrów na podstawie art. 15 ust. 4 umowy o partnerstwie z Kotonu przekazała Komitetowi Ambasadorów AKP–UE uprawnienia do podjęcia niezbędnych decyzji, w tym odpowiedniej zmiany załącznika III do umowy z Kotonu”
                  4
               .

               Komitet Ambasadorów AKP–UE w swojej decyzji nr 4/2014
                  5
                upoważnił Zarząd CRP do przyjęcia wszelkich odpowiednich środków w celu przygotowania zamknięcia CRP. Następnie Zarząd CRP zawarł umowę z kuratorem do dnia 31 grudnia 2016 r.

               Na podstawie decyzji nr 3/2016 Komitetu Ambasadorów AKP–UE (zwanej dalej „decyzją nr 3/2016”)
                  6
                po etapie zamknięcia nastąpił „etap bierny”, w którym CRP istnieje jedynie w celach jego likwidacji.

               Decyzja nr 3/2016 wprowadziła konieczne zmiany w załączniku III umowy o partnerstwie AKP–UE i stanowi nowe ramy prawne CRP obowiązujące od 1 stycznia 2017 r. (art. 3 ust. 1 decyzji nr 3/2016).

               Etap bierny, zarządzany przez kuratora, obejmuje zadania administracyjne, między innymi: prowadzenie archiwum CRP, udzielanie odpowiedzi w związku z wszelkimi formalnościami administracyjnymi czy też rozwiązywanie pozostałych sporów, których nie udało się rozstrzygnąć na etapie zamknięcia. Etap bierny rozpoczął się następnego dnia po zakończeniu etapu zamknięcia, tj. w dniu 1 stycznia 2017 r. Z preambuły decyzji nr 3/2016 wynika, że Komitet Ambasadorów AKP–UE zamierzał zakończyć etap bierny po upływie 4 lat bądź po uregulowaniu przez CRP wszystkich zobowiązań i zrealizowaniu wszystkich aktywów, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

               Zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji nr 3/2016 Komisja Europejska powinna zatrudnić kuratora przed zakończeniem etapu zamknięcia, tj. do dnia 31 grudnia 2016 r., w celu zapewnienia realizacji etapu biernego od dnia 1 stycznia 2017 r. przez okres czterech lat lub do momentu, kiedy CRP ureguluje wszystkie swoje zobowiązania i zrealizuje wszystkie swoje aktywa, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Następnie Komisja zawarła umowę o świadczenie usług z kuratorem dnia 21 grudnia 2016 r. na wstępny czteroletni okres realizacji.

               W ostatnich miesiącach 2020 roku okazało się, że CRP nie ureguluje wszystkich swoich zobowiązań i nie zrealizuje wszystkich swoich aktywów do 31 grudnia 2020 r.

               W związku z tym Komitet Ambasadorów AKP–UE ma przyjąć zmianę do art. 2 ust. 1 decyzji nr 3/2016 w celu umożliwienia kuratorowi zapewnienia realizacji etapu biernego CRP do momentu, kiedy CRP ureguluje wszystkie swoje zobowiązania i zrealizuje wszystkie swoje aktywa. Zapewni to właściwe zamknięcie etapu biernego pod kierownictwem kuratora. Członkowie Komitetu Ambasadorów Organizacji Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku wyrazili akceptację dla takiej zmiany w styczniu 2021 r.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Komisja proponuje, by Unia wyraziła zgodę na planowaną zmianę art. 2 ust. 1. decyzji nr 3/2016. Proponowane stanowisko Unii ma zostać zajęte, w zależności od sytuacji, na posiedzeniu Komitetu Ambasadorów AKP–UE albo w drodze procedury pisemnej.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  7
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Ambasadorów AKP–UE jest organem ustanowionym w umowie z Kotonu.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Komitet Ambasadorów AKP–UE, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 15 i 16 umowy o partnerstwie z Kotonu. Zgodnie z art. 15 ust. 3 umowy o partnerstwie z Kotonu Rada Ministrów może podejmować decyzje, które są wiążące dla stron, a zgodnie z art. 15 ust. 4 tej umowy Rada Ministrów może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów. Komitet Ambasadorów jest organem ustanowionym na mocy art. 16 umowy o partnerstwie z Kotonu. Zgodnie z art. 16 ust. 2 umowy o partnerstwie z Kotonu Komitet Ambasadorów może przyjmować lub zmieniać decyzje wiążące strony w ramach mandatu udzielonego mu przez Radę Ministrów.

               Unia Europejska jest – wspólnie z państwami członkowskimi – stroną umowy o partnerstwie z Kotonu i w związku z tym decyzja Komitetu Ambasadorów będzie dla niej wiążąca.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Materialna podstawa prawna decyzji Rady powinna być taka sama jak w przypadku przyjęcia decyzji Rady (UE) 2016/1098 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE w odniesieniu do zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP–UE
                  8
               , tj. art. 209 ust. 2 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 209 ust. 2 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Komitetu Ambasadorów AKP–UE zmieni decyzję nr 3/2016 Komitetu Ambasadorów AKP–UE, po przyjęciu należy go opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2021/0074 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Ambasadorów AKP–UE w odniesieniu do zmiany decyzji nr 3/2016 Komitetu Ambasadorów AKP–UE w sprawie Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (CRP)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP–UE”),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 15 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE stanowi, że Rada Ministrów AKP–UE może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów AKP–UE.

               (2)Na swoim 39. posiedzeniu, które odbyło się w dniach 19–20 czerwca 2014 r. w Nairobi, Rada Ministrów AKP–UE uzgodniła we wspólnej deklaracji przystąpienie do uporządkowanego zamknięcia Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (zwanego dalej CRP). W tym celu Rada Ministrów AKP–UE podjęła decyzję o upoważnieniu Komitetu Ambasadorów AKP–UE do dalszych działań prowadzących do przyjęcia koniecznych decyzji.

               (3)Zmiana załącznika III do umowy o partnerstwie AKP–UE została przyjęta decyzją nr 3/2016 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 12 lipca 2016 r.
                  9
               , którą wprowadzono niezbędne zmiany w załączniku III umowy o partnerstwie AKP–UE, a także ustanowiono nowe ramy prawne CRP od 1 stycznia 2017 r., w trakcie których zachowuje on osobowość prawną wyłącznie do celów jego likwidacji.

               (4)Art. 2 ust. 1 decyzji nr 3/2016 stanowi, że kurator powinien zapewnić wdrożenie etapu biernego od dnia 1 stycznia 2017 r. przez okres 4 lat lub do momentu, kiedy CRP ureguluje wszystkie swoje zobowiązania i zrealizuje wszystkie swoje aktywa, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

               (5)CRP nie uregulowało wszystkich swoich zobowiązań ani nie zrealizowało wszystkich swoich aktywów przed 31 grudnia 2020 r. W związku z tym uznaje się, że konieczna jest zmiana decyzji nr 3/2016 Komitetu Ambasadorów AKP–UE w celu zapewnienia właściwego zamknięcia etapu biernego pod kierownictwem kuratora.

               (6)Komitet Ambasadorów AKP–UE przyjmie zmianę decyzji nr 3/2016 na jednym z posiedzeń bądź w drodze procedury pisemnej.

               (7)Należy ustalić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w Komitecie Ambasadorów AKP–UE, ponieważ planowany akt jest wiążący dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie Unia ma zająć na forum Komitetu Ambasadorów AKP–UE w odniesieniu do CRP, jest następujące:

               –zastąpić art. 2 ust. 1 decyzji nr 3/2016 Komitetu Ambasadorów AKP–UE następującym tekstem: „Komisja Europejska zatrudnia kuratora w celu zapewnienia realizacji etapu biernego do momentu, kiedy CRP ureguluje wszystkie swoje zobowiązania i zrealizuje wszystkie swoje aktywa”;

               –decyzja Komitetu Ambasadorów AKP–UE zmieniająca decyzję nr 3/2016 Komitetu Ambasadorów AKP–UE ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2021 r.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Przyjęta decyzja Komitetu Ambasadorów AKP–UE zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Umowa zmieniająca po raz drugi Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3; Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 4. Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

                     (2)

                        Decyzja nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 4 grudnia 2020 r. zmieniająca decyzję nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 Umowy o partnerstwie AKP–UE (Dz.U. L 420 z 14.12.2020, s. 32).

                     (3)

                        Decyzja nr 3/2005 Rady Ministrów AKP–UE z dnia 8 marca 2005 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu Ambasadorów AKP–UE (Dz.U. L 95 z 14.4.2005, s. 51).

                     (4)

                        Wspólna deklaracja AKP–UE w sprawie Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (CRP), 3 lipca 2014 r., AKP–UE 2120/14.

                     (5)

                        Decyzja nr 4/2014 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 23 października 2014 r. w sprawie mandatu, który ma zostać przyznany zarządowi Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw (CRP) (Dz.U. L 330 z 15.11.2014, s. 61).

                     (6)

                        Decyzja nr 3/2016 Komitetu Ambasadorów AKP–UE w sprawie zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP–UE (Dz.U. L 192 z 16.7.2016, s. 77).

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (8)

                        Dz.U. L 182 z 7.7.2016, s. 39.

                     (9)

                        Decyzja nr 3/2016 Komitetu Ambasadorów AKP–UE w sprawie zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP–UE (Dz.U. L 192 z 16.7.2016, s. 77).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.5.2021
            COM(2021) 257 final
            2021/0130(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina (OIV)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii na Zgromadzeniu Ogólnym OIV w dniu 12 lipca 2021 r. w związku z planowanym przyjęciem rezolucji OIV, które mogą wywoływać skutki prawne w przepisach Unii.

               2.Kontekst wniosku

               2,1.Szczególny status UE w OIV

               Obecnie członkami OIV jest 48 państw, z których 20 to państwa członkowskie Unii. Unia Europejska nie jest członkiem OIV. Jednak od dnia 20 października 2017 r. OIV przyznała Unii szczególny status przewidziany w art. 4 regulaminu wewnętrznego OIV, umożliwiając jej udział w pracach komisji, podkomisji i grup ekspertów oraz uczestniczenie w posiedzeniach Zgromadzenia Ogólnego i Komitetu Wykonawczego.

               2.2.OIV

               Międzynarodowa Organizacja ds. Winorośli i Wina (OIV) jest międzyrządową organizacją naukowo-techniczną działającą w sektorze winorośli, wina, napojów winopochodnych, winogron stołowych, suszonych winogron i innych produktów sektora wina. Cele tej organizacji to: (i) wskazywanie środków pozwalających na uwzględnianie problemów producentów, konsumentów i innych podmiotów sektora winorośli i wina, (ii) wspieranie innych międzynarodowych organizacji zaangażowanych w działania normalizacyjne oraz (iii) przyczynianie się do ujednolicenia istniejących praktyk i norm na poziomie międzynarodowym.

               2.3.Planowany akt OIV

               Następne Zgromadzenie Ogólne OIV odbędzie się w dniu 12 lipca 2021 r. W tym kontekście i na podstawie dyskusji prowadzonych podczas telekonferencji grupy ekspertów, które odbyły się w marcu i kwietniu 2021 r., można spodziewać się, że w porządku obrad Zgromadzenia Ogólnego znajdzie się przyjęcie następujących rezolucji, powodujących skutki prawne w przepisach Unii:

               –Projekty rezolucji OENO-TECHNO 14-541A, 14-541B i 15-581A ustanawiających nowe praktyki enologiczne.

               –Projekty rezolucji OENO-SPECIF 17-625 i 17-629 ustanawiających nowe wymogi dotyczące tożsamości określonych substancji stosowanych w produkcji wina, projekt rezolucji OENO-SPECIF 20-673 zmieniającej odpowiednie wymogi dotyczące tożsamości substancji stosowanej w produkcji wina oraz projekt rezolucji OENO-SPECIF 20-682 aktualizującej teksty OIV odnoszące się do niektórych procesów produkcji wina.

               –Projekt rezolucji OENO-MICRO 18-632 aktualizującej techniki kontroli analitycznej i mikrobiologicznej w odniesieniu do niektórych praktyk enologicznych.

               –Projekty rezolucji OENO-SCMA 16-601A, 16-601B, 18-636, 18-637 i 19-661 ustanawiających nowe metody analizy.

               Podobnie jak w przeszłości można oczekiwać, że porządek obrad posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego OIV będzie jeszcze ulegać zmianom oraz że do porządku obrad zostaną dodane kolejne rezolucje powodujące skutki prawne w przepisach Unii. W celu zapewnienia skuteczności prac Zgromadzenia Ogólnego, z poszanowaniem postanowień Traktatów, Komisja w odpowiednim czasie uzupełni lub zmieni niniejszy wniosek, aby umożliwić Radzie przyjęcie stanowiska również w odniesieniu do tych rezolucji.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Projekty rezolucji, które zostaną poddane pod głosowanie następnego Zgromadzenia Ogólnego OIV, zostały szczegółowo omówione przez ekspertów naukowych i technicznych z sektora wina. Przyczyniają się one do międzynarodowej harmonizacji norm dotyczących wina oraz ustanowią ramy, które zapewnią uczciwą konkurencję w handlu produktami sektora wina. Z tego powodu należy je poprzeć.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu lub stroną umowy
                  1
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Międzynarodowa Organizacja ds. Winorośli i Wina (OIV) jest międzyrządową organizacją naukowo-techniczną działającą w sektorze winorośli, wina, napojów winopochodnych, winogron stołowych, suszonych winogron i innych produktów sektora wina. Obecnie członkami OIV jest 48 państw, z których 20 to państwa członkowskie Unii. Unia Europejska nie jest członkiem OIV. Jednak od dnia 20 października 2017 r. OIV przyznała Unii szczególny status przewidziany w art. 4 regulaminu wewnętrznego OIV, umożliwiając jej udział w pracach komisji, podkomisji i grup ekspertów oraz uczestniczenie w posiedzeniach Zgromadzenia Ogólnego i Komitetu Wykonawczego.

               Na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 oraz rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/934 niektóre rezolucje przyjęte i opublikowane przez OIV wywołują skutki prawne w przepisach Unii. Stanowisko Unii wobec tych rezolucji dotyczące spraw, które leżą w jej kompetencjach, powinno być zatem przyjmowane przez Radę i zajmowane na posiedzeniach OIV przez działające wspólnie w interesie Unii państwa członkowskie, które są członkami OIV.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Głównym celem planowanych projektów rezolucji jest harmonizacja norm dotyczących wina, a tym samym wdrożenie wspólnej polityki rolnej. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Nie dotyczy

               2021/0130 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina (OIV)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Podczas następnego Zgromadzenia Ogólnego w dniu 12 lipca 2021 r. Międzynarodowa Organizacja ds. Winorośli i Wina (OIV) przeanalizuje i prawdopodobnie przyjmie rezolucje, które będą miały skutki prawne do celów art. 218 ust. 9 TFUE

               (2)Unia nie jest członkiem OIV. Jednak w dniu 20 października 2017 r. OIV przyznała Unii szczególny status przewidziany w art. 4 regulaminu wewnętrznego OIV.

               (3)Członkami OIV jest 20 państw członkowskich. Te państwa członkowskie mają możliwość proponowania poprawek do projektów rezolucji OIV i zostaną zaproszone do przyjęcia wspomnianych rezolucji OIV podczas następnego Zgromadzenia Ogólnego OIV w dniu 12 lipca 2021 r.

               (4)Stanowisko Unii wobec tych rezolucji dotyczące spraw, które leżą w jej kompetencjach, powinno być zatem przyjmowane przez Radę i zajmowane na posiedzeniach OIV przez działające wspólnie w interesie Unii państwa członkowskie, które są członkami OIV.

               (5)Na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013
                  3
                oraz rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/934
                  4
                niektóre rezolucje przyjęte i opublikowane przez OIV będą miały skutki prawne.

               (6)Art. 80 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stanowi, że przy zatwierdzaniu praktyk enologicznych Komisja uwzględnia praktyki enologiczne i metody analizy zalecane i opublikowane przez OIV.

               (7)Art. 80 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stanowi, że przy ustanawianiu metod analizy do celów określania składu produktów sektora wina Komisja przyjmuję za podstawę wszelkie odpowiednie metody zalecane i opublikowane przez OIV, chyba że byłyby one nieskuteczne lub niewłaściwe w kontekście celu, do którego dąży Unia.

               (8)Art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stanowi, że produkty sektora wina przywożone do Unii produkowane są zgodnie z praktykami enologicznymi dozwolonymi przez Unię na podstawie tego rozporządzenia lub – przed uzyskaniem pozwolenia – produkowane zgodnie z praktykami enologicznymi zalecanymi i opublikowanymi przez OIV.

               (9)Art. 9 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/934 stanowi, że jeżeli wymogi dotyczące czystości i tożsamości substancji stosowanych w praktykach enologicznych nie zostały określone przez Komisję, wówczas stosuje się wymogi, o których mowa w części A tabela 2 kolumna 4 załącznika I do tego rozporządzenia, odnoszące się do zaleceń OIV.

               (10)Projekty rezolucji OENO-TECHNO 14-541A, 14-541B i 15-581A ustanawiają nowe praktyki enologiczne. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przedmiotowe rezolucje będą miały skutki prawne.

               (11)Projekty rezolucji OENO-SPECIF 17-625 i 17-629 ustanawiają nowe wymogi dotyczące tożsamości określonych substancji stosowanych w praktyce enologicznej. Projekt rezolucji OENO-SPECIF 20-673 aktualizuje wymogi dotyczące tożsamości substancji stosowanej w produkcji wina. Projekt rezolucji OENO-SPECIF 20-682 aktualizuje teksty OIV odnoszące się do niektórych procesów produkcji wina. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz art. 9 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/934 przedmiotowe rezolucje będą miały skutki prawne.

               (12)Projekt rezolucji OENO-MICRO 18-632 aktualizuje techniki kontroli analitycznej i mikrobiologicznej w odniesieniu do niektórych praktyk enologicznych. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przedmiotowa rezolucja będzie miała skutki prawne.

               (13)Projekty rezolucji OENO-SCMA 16-601A, 16-601B, 18-636, 18-637 i 19-661 ustanawiają nowe metody analizy. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 80 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przedmiotowe rezolucje będą miały skutki prawne.

               (14)Wyżej wymienione projekty rezolucji OIV zostały szczegółowo omówione przez naukowców i ekspertów technicznych sektora wina. Przyczyniają się one do międzynarodowej harmonizacji norm dotyczących wina oraz ustanowią ramy, które zapewnią uczciwą konkurencję w handlu produktami sektora wina. Z tego powodu należy je poprzeć.

               (15)W celu umożliwienia niezbędnej elastyczności podczas negocjacji, przed posiedzeniem Zgromadzenia Ogólnego OIV w dniu 12 lipca 2021 r. państwa członkowskie będące członkami OIV powinny zostać uprawnione do wyrażenia zgody na zmiany tych projektów rezolucji OIV, pod warunkiem że zmiany te nie dotyczą zasadniczej treści tych rezolucji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko Unii określono w załączniku i zostanie ono wyrażone na Zgromadzeniu Ogólnym Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina (OIV) w dniu 12 lipca 2021 r. przez państwa członkowskie będące członkami OIV, działające wspólnie w interesie Unii.

               Artykuł 2

               1.Jeżeli jest prawdopodobne, że stanowisko, o którym mowa w art. 1, może ulec zmianie ze względu na nowe informacje o charakterze naukowym lub technicznym przedstawione przed posiedzeniami OIV lub w czasie ich trwania, państwa członkowskie będące członkami OIV proszą o przełożenie głosowania, które ma odbyć się podczas Zgromadzenia Ogólnego OIV, do czasu uzgodnienia przez Unię stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w oparciu o nowe informacje.

               2.W ramach koordynacji prac i bez kolejnej decyzji Rady ustanawiającej stanowisko Unii, państwa członkowskie będące członkami OIV, działające wspólnie w interesie Unii, mogą wyrażać zgodę na zmiany w projektach rezolucji, o których mowa w załączniku, jeżeli zmiany te nie dotyczą zasadniczej treści przedmiotowych rezolucji.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji i państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

                     (4)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/934 z dnia 12 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do obszarów uprawy winorośli, w przypadku których zawartość alkoholu może być zwiększona, dozwolonych praktyk enologicznych i ograniczeń mających zastosowanie do produkcji i konserwowania produktów sektora win, minimalnej zawartości alkoholu w odniesieniu do produktów ubocznych oraz ich usuwania, a także publikacji dokumentów OIV (Dz.U. L 149 z 7.6.2019, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.5.2021
            COM(2021) 257 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącegoDECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina (OIV)

               ZAŁĄCZNIK

               Państwa członkowskie działające wspólnie w interesie Unii popierają jedynie, i z zastrzeżeniem wszelkich przyszłych przeglądów uwzględniających rozwój sytuacji, następujące projekty rezolucji w etapie 7 dotyczące praktyk enologicznych, wymogów dotyczących czystości i tożsamości substancji stosowanych w praktykach enologicznych oraz metod analizy służących określaniu składu produktów sektora wina:

               –OENO-TECHNO 14-541A – Stosowanie proteaz w celu obniżenia stężenia białek zmętniających w moszczu winogronowym

               –OENO-TECHNO 14-541B – Stosowanie proteaz w celu obniżenia stężenia białek zmętniających w winie

               –OENO-TECHNO 15-581A – Poddanie wina obróbce kwasem fumarowym – Cel: stabilizacja mikrobiologiczna

               –OENO-SPECIF 17-625 – Ocena porównawcza aktywności proteazy (aspergillopepsyny I) w preparatach enzymatycznych

               –OENO-SPECIF 17-629 – Monografia dotycząca płyt do filtracji głębokiej

               –OENO-SPECIF 20-673 – Aktualizacja monografii dotyczącej kazeinianu potasu

               –OENO-SPECIF 20-682 – Usunięcie z tekstów OIV odniesień i danych dotyczących aktywności galaktanazy

               –OENO-MICRO 18-632 – Aktualizacja arkusza COEI-2-CONBAC dotyczącego technik analitycznych i kontroli mikrobiologicznej – analiz wspólnych dla wszystkich monografii

               –OENO-SCMA 16-601A – Zmiana metody OIV-MA-AS2-01A i OIV-MA-AS2-01B – „Gęstość i ciężar właściwy napojów spirytusowych w temperaturze 20 °C”

               –OENO-SCMA 16-601B – Zmiana metody OIV-MA-AS312-01A i OIV-MA-AS312-01B – „Objętościowa zawartość alkoholu”

               –OENO-SCMA 18-636 – Metoda oznaczania substancji słodzących w winie

               –OENO-SCMA 18-637 – Analiza pierwiastkowa metodą MP-AES

               –OENO-SCMA 19-661 – Walidacja metody oznaczania zawartości SO2 ogółem: porównania międzylaboratoryjne.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.5.2021
            COM(2021) 268 final
            2021/0131(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do planowanej decyzji uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej przez Komisję w kontekście Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych („Porozumienie”) w odniesieniu do planowanej decyzji w sprawie zmiany postanowień Porozumienia dotyczących stóp procentowych. Przepisy te określają minimalne stopy referencyjne oprocentowania rynkowego („stopy CIRR”), które mają zastosowanie do oficjalnego wsparcia finansowego dla kredytów eksportowych. Planowana decyzja zharmonizowałaby praktyki stosowane przez sygnatariuszy Porozumienia i zapewniłaby warunki odzwierciedlające praktyki stosowane na prywatnych rynkach finansowych.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Porozumienie w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               Porozumienie jest „dżentelmeńską umową” między UE, USA, Kanadą, Japonią, Koreą, Norwegią, Szwajcarią, Australią, Nową Zelandią i Turcją, która ma na celu stworzenie ram dla uporządkowanego korzystania z oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych. W praktyce oznacza to ustanowienie równych warunków działania (w ramach których konkurencja opiera się na cenie i jakości wywożonych towarów i usług, a nie na oferowanych warunkach finansowych), przy jednoczesnym działaniu na rzecz eliminacji subsydiów i zakłóceń w handlu związanych z oficjalnie wspieranymi kredytami eksportowymi. Porozumienie weszło w życie w kwietniu 1978 r. na czas nieokreślony i chociaż otrzymuje wsparcie administracyjne Sekretariatu OECD, nie jest aktem prawnym OECD
                  1
               .

               Porozumienie jest regularnie aktualizowane, aby uwzględnić zmiany zachodzące na rynkach finansowych i w zakresie polityki, mające wpływ na udzielanie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych. Porozumienie zostało przetransponowane i, co za tym idzie, uznane za prawnie wiążące w UE, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011
                  2

                  3
               . Zmiany warunków Porozumienia są włączane do prawa UE w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 2 wymienionego rozporządzenia.

               2.2.Uczestnicy Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               Komisja Europejska reprezentuje Unię na posiedzeniach uczestników Porozumienia („uczestnicy”), jak również w pisemnych procedurach podejmowania decyzji przez uczestników Porozumienia. Decyzje w sprawie wszystkich zmian Porozumienia podejmowane są w drodze konsensusu. Stanowisko Unii jest przyjmowane przez Radę i omawiane przez państwa członkowskie na forum grupy roboczej Rady ds. kredytów eksportowych
                  4
               .

               Zgodnie z art. 63 lit. a) „[u]czestnicy dokonują okresowego przeglądu systemu ustalania stóp CIRR, aby upewnić się, że zgłaszane stopy odzwierciedlają aktualne warunki rynkowe i służą osiągnięciu celów będących podstawą ustanowienia tych stóp. Przeglądy takie dotyczą również marży dodawanej przy ich stosowaniu”.

               2.3.Planowany akt uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               Od początku 2014 r. trwa przegląd systemu stóp CIRR. Stopy CIRR to stałe minimalne stopy procentowe, które mogą być oferowane w ramach umowy o finansowaniu wywozu ze wsparciem publicznym. Stopy CIRR są ustalane dla poszczególnych walut krajów będących uczestnikami Porozumienia. Na 127. posiedzeniu uczestników w czerwcu 2014 r. uczestnicy zlecili Ekspertom Technicznym wspierającym Uczestników („TEP”) dokonanie przeglądu reguł dotyczących stóp CIRR określonych w Porozumieniu.

               Reforma stóp CIRR stanowiłaby kompleksową reformę obejmującą aspekty operacyjne (np. zasady takie jak utrzymywanie i ustalanie stóp procentowych), a także aspekty strukturalne (np. stopy bazowe, marże i dopłaty). Celem reformy stóp CIRR jest harmonizacja stosowanych przez uczestników praktyk kredytowych oraz zbliżenie stóp CIRR do stóp rynkowych. Planowane przepisy dotyczące stóp CIRR miałyby zastosowanie do wszystkich transakcji, z wyjątkiem transakcji objętych uzgodnieniem sektorowym dotyczącym statków oraz uzgodnieniem sektorowym dotyczącym cywilnych statków powietrznych.

               Na 141. posiedzeniu uczestników w czerwcu 2019 r. przewodniczący TEP przedstawił projekt wniosku przewodniczącego w sprawie reformy stóp CIRR, służącego znalezieniu równowagi między rozbieżnymi interesami i stanowiskami wyrażonymi w trakcie prac technicznych. Projekt wniosku przewodniczącego spotkał się z szerokim ogólnym poparciem uczestników, chociaż kilka mniej istotnych kwestii nadal wymaga rozstrzygnięcia. Na listopadowym posiedzeniu uczestników w ubiegłym roku poglądy uczestników były zbieżne. Uczestnicy Porozumienia mają przyjąć decyzję w sprawie projektu wniosku kompromisowego w drodze procedury pisemnej.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               Porozumienie WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych („porozumienie SCM”) przewiduje w treści przykładowej listy subsydiów wywozowych wyłączenie Porozumienia, pod warunkiem że praktyka kredytów wywozowych zgodna z postanowieniami Porozumienia nie jest uznawana za subsydium wywozowe zakazane porozumieniem SCM. Oznacza to, że jeżeli członek WTO jest stroną Porozumienia, a jego praktyka kredytów wywozowych jest zgodna z Porozumieniem lub jeżeli w praktyce członek WTO stosuje praktyki w zakresie stóp procentowych zgodne z postanowieniami Porozumienia, to ta praktyka kredytów wywozowych nie jest uznawana za subsydium wywozowe. Nadaje to szczególne znaczenie postanowieniom Porozumienia dotyczącym stóp procentowych.

               Przepisy dotyczące stóp CIRR od dłuższego czasu pozostają niezmienione i wymagają kompleksowej reformy. Finansowanie handlu ma coraz większe znaczenie przy podejmowaniu decyzji dotyczących zaopatrzenia w handlu światowym, co doprowadziło do tego, że na prywatnych rynkach finansowych oferuje się szeroką gamę produktów finansowych i struktur umownych. Aby zapewnić zgodność, należy okresowo dostosowywać postanowienia Porozumienia dotyczące stóp procentowych do zmieniających się praktyk rynkowych. Porozumienie ogranicza się do określenia ogólnych zasad udzielania wspieranych przez rząd kredytów o stałym oprocentowaniu i koncentruje się na aspektach strukturalnych. Z uwagi na to, że państwa członkowskie stosują stopy CIRR w większym stopniu niż większość innych uczestników, oraz w celu zharmonizowania praktyk w UE, państwa członkowskie nieformalnie uzgodniły zbiór zasad obejmujących aspekty operacyjne systemu stóp CIRR jako uzupełnienie postanowień Porozumienia. Oprócz Porozumienia i nieformalnych wytycznych UE większość państw członkowskich przyjęła krajowe przepisy dotyczące stóp CIRR.

               Planowana decyzja w sprawie reformy stóp CIRR przewidywałaby bardziej szczegółową i kompleksową aktualizację ZAŁĄCZNIKA XVI do Porozumienia. Środki te obejmowałyby zarówno koszty poniesione przez kredytodawcę przed podpisaniem umowy eksportowej przez nabywcę (np. zasady dotyczące minimalnych opłat pobieranych za oferowanie i ustalanie stopy procentowej), jak i zasady obliczania stopy procentowej, która odpowiada rentowności obligacji skarbowych powiększonej o marżę pokrywającą pozostałe koszty finansowania. Dzięki włączeniu elementów, które mają wpływ na koszty finansowania, reforma stóp CIRR ma służyć zwiększeniu spójności warunków oferowanych przez agencje kredytów eksportowych, a tym samym zapewnieniu uczestnikom Porozumienia równych warunków działania. W ten sposób reforma ograniczyłaby państwom członkowskim UE możliwość dostosowania przepisów dotyczących stóp CIRR na szczeblu krajowym do szczególnych potrzeb przemysłu krajowego. Przewiduje się dwuletni okres przejściowy, aby dać agencjom kredytów eksportowych oferującym kredyty bezpośrednie czas na dostosowanie się do nowych wytycznych.

               Podsumowując, planowana decyzja w sprawie reformy stóp CIRR obejmuje przepisy dotyczące zarówno aspektów operacyjnych, jak i strukturalnych, które zapewniłyby większą spójność polityki i wyrównywałyby warunki działania uczestników. W związku z tym zaleca się, aby stanowisko Unii polegało na poparciu planowanej decyzji uczestników Porozumienia w drodze procedury pisemnej w celu przyjęcia nowych wytycznych w sprawie stóp CIRR.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  5
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowany akt może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów UE, a mianowicie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylającego decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE. Wynika to z faktu, iż art. 2 przedmiotowego rozporządzenia stanowi, że „Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 3 w celu zmiany załącznika II w wyniku poprawek do wytycznych, uzgodnionych przez uczestników Porozumienia”.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej w trybie art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do kredytów eksportowych, co wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest w związku z tym art. 207 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2021/0131 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do planowanej decyzji uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Wytyczne zawarte w Porozumieniu w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych („Porozumienie”) zostały transponowane rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011
                  6
                i – co za tym idzie – stały się prawnie wiążące w UE.

               (2)Zgodnie z art. 63 Porozumienia uczestnicy Porozumienia („uczestnicy”) powinni dokonywać okresowego przeglądu systemu ustalania stóp referencyjnych oprocentowania rynkowego („stopy CIRR”), aby zgłaszane stopy odzwierciedlały aktualne warunki rynkowe i służyły osiągnięciu celów będących podstawą ustanowienia tych stóp. Przeglądy takie powinny dotyczyć również marży dodawanej przy ich stosowaniu.

               (3)Uczestnicy mają podjąć w drodze procedury pisemnej decyzję dotyczącą planowanej decyzji w sprawie zmiany postanowień Porozumienia dotyczących stóp CIRR.

               (4)Planowana decyzja w sprawie zmiany przepisów dotyczących stóp CIRR powinna zapewnić większą spójność polityki i zharmonizować praktyki kredytowe, wyrównując tym samym warunki działania uczestników. Ponadto powinna ona zbliżyć stałe stopy procentowe oferowane w ramach transakcji oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych do stóp rynkowych i zapewnić ich lepsze dostosowanie do warunków oferowanych na prywatnym rynku finansowym. Dwuletni okres przejściowy powinien dać agencjom kredytów eksportowych czas na przyjęcie nowych wytycznych i poinformowanie o nich.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w drodze procedury pisemnej przez uczestników Porozumienia, ponieważ, zgodnie z art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1233/2011, planowana decyzja może wywrzeć decydujący wpływ na treść prawa Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w drodze procedury pisemnej przez uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych w odniesieniu do planowanej decyzji w sprawie zmiany postanowień dotyczących stóp CIRR, opiera się na załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        W rozumieniu art. 5 Konwencji OECD.

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylające decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE (Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 45).

                     (3)

                        W przeszłości wcześniejsze wersje Porozumienia były już transponowane do prawa UE w drodze decyzji Rady.

                     (4)

                        Decyzja Rady w sprawie ustanowienia Grupy ds. Koordynacji Polityki w zakresie Ubezpieczeń Kredytów, Poręczeń i Kredytów Finansowych (Dz.U. 66 z 27.10.1960, s. 1339).

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12 Niemcy/Rada, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (6)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylające decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE (Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 45) („rozporządzenie (UE) nr 1233/2011”).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.5.2021
            COM(2021) 268 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do planowanej decyzji uczestników Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych

               ZAŁĄCZNIK

               WNIOSEK

               ZAŁĄCZNIK XVII

               SEKCJA 1:KONSTRUKCJA STOPY CIRR

               1.Stopę CIRR ustala się dla waluty kraju każdego uczestnika, pod warunkiem że wymagane dane udostępniono Sekretariatowi. Uczestnik lub kraj niebędący uczestnikiem może zażądać ustalenia stopy CIRR dla waluty kraju niebędącego uczestnikiem. W porozumieniu z zainteresowanym krajem niebędącym uczestnikiem uczestnik lub Sekretariat może w imieniu takiego kraju zgłosić wniosek o ustanowienie stopy CIRR w danej walucie.

               2.Jeśli pozostali uczestnicy podjęli decyzję o finansowaniu w danej walucie, to stosują oni stopę CIRR ustaloną dla takiej waluty.

               3.Stopa CIRR składa się ze stopy bazowej i marży.

               4.Minimalna stopa CIRR dla dowolnej waluty nie może być niższa niż 15 punktów bazowych.

               I.USTALENIE STOPY BAZOWEJ

               5.Stopy CIRR obliczane są co miesiąc i wchodzą w życie piętnastego dnia każdego miesiąca.

               6.Stopy bazowe CIRR oblicza się na podstawie rentowności obligacji skarbowych.

               7.Termin zapadalności obligacji skarbowej, który ma być zastosowany w odniesieniu do poszczególnych transakcji, ustala się według następującego wzoru: okres wykorzystania + 0,5 okresu spłaty + 0,5 częstotliwości spłaty w latach
                  1
                (dla standardowych profili spłaty). W przypadku transakcji o niestandardowym profilu spłaty stosuje się następujący wzór: DP + [∑ (𝑡𝑙𝑖 − 𝑡𝑠𝑝) ∗ 𝐷𝑙𝑖] / ∑ 𝐷𝑙𝑖 𝑛 𝑖=1 𝑛 𝑖=1 ∗ 1/365]
                  2
               . Wynik zaokrągla się do pełnego roku, przy czym maksymalnie może on wynieść dziesięć lat, a minimalnie trzy lata.

               8.Uczestnicy obliczają rentowność obligacji przy użyciu średniej arytmetycznej wszystkich dziennych rentowności 3-, 4-, 5-, 6-, 7-, 8-, 9- i 10-letnich obligacji skarbowych z poprzedniego miesiąca kalendarzowego dla ich odpowiednich walut. Rentowności te są zgłaszane Sekretariatowi najpóźniej pięć dni od końca każdego miesiąca i są co miesiąc podawane do wiadomości publicznej.

               9.Uczestnicy mogą stosować interpolację liniową do wyznaczenia niezbędnych rentowności, o ile znajdą się one w obszarze interpolacji od 2-letnich obligacji skarbowych do 15-letnich obligacji skarbowych włącznie. Nie zezwala się na ekstrapolację do niższej lub wyższej rentowności obligacji.

               10.Jeżeli nie można było uzyskać niezbędnych danych dotyczących jednej lub większej liczby obligacji skarbowych (zgodnie z art. 8 i 9), nie ustala się stopy CIRR w danej walucie dla transakcji wymagających takich terminów zapadalności (o których mowa w art. 7), chyba że brakujące dane dotyczą krótszych terminów zapadalności, a dane dla dłuższych terminów zapadalności (do 10 lat) zostały przekazane. W takim przypadku do obliczenia stóp bazowych wymagających krótszych terminów zapadalności wykorzystuje się rentowność obligacji skarbowej o najbliższym wyższym terminie zapadalności.

               II.USTALANIE MARŻY

               11.Marżę oblicza się w ujęciu kwartalnym (odpowiednio w dniu 15 stycznia, 15 kwietnia, 15 lipca i 15 października każdego roku) na podstawie spreadów rentowności pięcioletnich swapów (różnica między stopą zwrotu pięcioletnich obligacji skarbowych a stopą zwrotu pięcioletnich swapów).

               12.Marżę oblicza się przy użyciu następującego wzoru: 0,5 * (średnia trzymiesięczna dziennych spreadów rentowności pięcioletnich swapów) + 80 punktów bazowych. Wynik zaokrągla się do najbliższego punktu bazowego, przy czym może on wynieść maksymalnie 120 punktów bazowych, a minimalnie 80 punktów bazowych.

               13.Średnią trzymiesięczną dziennych spreadów pięcioletnich swapów, która ma być użyta, oblicza się poprzez wyciągnięcie średniej arytmetycznej z dziennych spreadów pięcioletnich swapów z ostatnich trzech miesięcy kalendarzowych w odpowiednich walutach. Tak obliczone średnie przekazuje się Sekretariatowi najpóźniej pięć dni od końca każdego kwartału.

               14.W przypadku gdy spread pięcioletnich swapów nie jest dostępny na rynku dla danej waluty, marżę ustala się na poziomie 100 punktów bazowych.

               15.Otrzymane marże podaje się do wiadomości publicznej na początku każdego kwartału.

               SEKCJA 2:ZASTOSOWANIE STOPY CIRR

               16.W przypadku oficjalnego wsparcia finansowego udzielanego w odniesieniu do pożyczek o zmiennej stopie procentowej, banki i inne instytucje finansowe nie mogą oferować opcji wyboru niższej spośród stóp procentowych: stopy CIRR (w czasie pierwotnej umowy) lub krótkoterminowej rynkowej stopy procentowej przez cały okres pożyczki.

               I.OKRES WAŻNOŚCI STOPY CIRR

               17.Stopa CIRR może zostać zablokowana przed, w dniu lub po dniu zawarcia umowy finansowej.

               18.W przypadku gdy stopa CIRR jest zablokowana i utrzymywana przed dniem zawarcia umowy finansowej, okres utrzymywania nie może przekraczać 12 kolejnych miesięcy
                  3
               , długość okresu utrzymywania ustala się najpóźniej w dniu ustalenia stopy, a do właściwej stopy CIRR dodaje się dodatkowy spread zgodnie z poniższą tabelą.

                        Okres utrzymywania (w miesiącach)

                        Koszt za okres utrzymywania

                        1 miesiąc

                        20 punktów bazowych

                        2 miesiące

                        20 punktów bazowych

                        3 miesiące

                        20 punktów bazowych

                        4 miesiące

                        20 punktów bazowych

                        5 miesięcy

                        20 punktów bazowych

                        6 miesięcy

                        20 punktów bazowych

                        7 miesięcy

                        23 punkty bazowe

                        8 miesięcy

                        26 punktów bazowych

                        9 miesięcy

                        30 punktów bazowych

                        10 miesięcy

                        34 punkty bazowe

                        11 miesięcy

                        39 punktów bazowych

                        12 miesięcy

                        44 punkty bazowe

               19.Jeżeli okres utrzymywania upłynie przed dniem zawarcia umowy finansowej, stopa CIRR może zostać natychmiast lub w późniejszym czasie ponownie ustalona i może być utrzymywana przez nowy okres utrzymywania. Jeżeli podpisanie umowy handlowej nastąpiło przed ponownym ustaleniem stopy, ponownie ustalona stopa nie może być niższa niż obowiązująca wcześniej stopa zablokowana. Stopę CIRR można ustalać ponownie nieograniczoną liczbę razy.

               20.Każda zmiana okresu naliczania odsetek przed dniem zawarcia umowy finansowej lub w tym dniu powoduje konieczność ponownego obliczenia stopy bazowej stopy CIRR. Ponownego obliczenia dokonuje się na podstawie nowego okresu naliczania odsetek z zastosowaniem stóp bazowych obowiązujących w początkowym dniu ustalenia stopy; nie uznaje się go za ponowne ustalenie lub anulowanie stopy CIRR.

               II.OPŁATA ZA ZAANGAŻOWANIE ŚRODKÓW

               21.Za kredyty bezpośrednie pobierana jest opłata za zaangażowanie środków. Jeżeli stopa CIRR została zablokowana przed dniem zawarcia umowy finansowej lub w tym dniu, opłatę za zaangażowanie środków pobiera się niezwłocznie po dniu zawarcia umowy finansowej. Jeżeli stopa CIRR została zablokowana po dniu zawarcia umowy finansowej, opłatę tę pobiera się natychmiast po dniu ustalenia stopy.

               22.Uczestnicy pobierają opłatę za zaangażowanie środków równą lub wyższą od opłat stosowanych w ramach komercyjnych praktyk rynkowych, pod warunkiem że takie informacje są dostępne.

               III.DOBROWOLNE ANULOWANIE I DOBROWOLNA PRZEDTERMINOWA SPŁATA

               23.W razie dobrowolnego anulowania stopy CIRR stopa CIRR ustalona później dla tej samej transakcji i tego samego eksportera nie może być niższa niż ostatnia wcześniej ustalona stopa CIRR.

               24.Anulowanie stopy CIRR lub przejście na zmienną stopę procentową przed dniem zawarcia umowy finansowej jest nieodpłatne.

               25.W razie dobrowolnego anulowania lub dobrowolnej przedterminowej spłaty pożyczki lub dowolnej jej części po dniu zawarcia umowy finansowej i niezależnie od tego, kiedy ustalono stopę CIRR, kredytobiorca kompensuje instytucji rządowej udzielającej oficjalnego wsparcia wszelkie koszty i straty poniesione w wyniku takiej przedterminowej spłaty lub dobrowolnego anulowania. Obejmuje to koszty instytucji rządowej związane z zastąpieniem części oczekiwanych wpływów gotówkowych o stałym oprocentowaniu, zaburzonych na skutej takiej przedterminowej spłaty lub dobrowolnego anulowania.

               SEKCJA 3:PRZEGLĄD I UZGODNIENIA PRZEJŚCIOWE

               26.Przepisy określone w niniejszym załączniku wchodzą w życie dwa lata po uzgodnieniu reformy w odniesieniu do transakcji zawartych po tej dacie.

               27.Uczestnicy dokonują kompleksowego przeglądu przepisów dotyczących stopy CIRR wyszczególnionych w niniejszym załączniku najpóźniej cztery lata po uzgodnieniu reformy.

               II.UZUPEŁNIENIE ZAŁĄCZNIKA XV (LISTA DEFINICJI)

               ·Dzień zawarcia umowy finansowej: dzień, w którym wszystkie strony umowy finansowej stają się nią związane, z uwzględnieniem wszelkich zobowiązań prawnych.

               ·Dzień ustalenia stopy: dzień zablokowania stopy CIRR.

               ·Okres utrzymywania: okres rozpoczynający się w dniu ustalenia stopy i kończący się w dniu zawarcia umowy finansowej.

               ·Okres naliczania odsetek: okres, w którym naliczane są odsetki (tj. od pierwszej wypłaty do ostatniej spłaty kapitału: okres wykorzystania + okres spłaty).

               III.ZMIANA ART. 20 PO WEJŚCIU W ŻYCIE REFORMY

               20.KONSTRUKCJA I ZASTOSOWANIE STÓP CIRR

               a)Stopę CIRR dla oficjalnego wsparcia finansowego udzielanego w ramach Porozumienia i wszystkich załączników do niego z wyjątkiem uzgodnienia sektorowego w sprawie kredytów eksportowych na statki dotyczących cywilnych statków powietrznych (załącznik III) określa się i stosuje zgodnie z przepisami załącznika XVI.

               b)Stopę CIRR dla oficjalnego wsparcia finansowego udzielanego w ramach Porozumienia i wszystkich załączników do niego z wyjątkiem uzgodnienia sektorowego w sprawie kredytów eksportowych na statki (załącznik I) i uzgodnienia sektorowego w sprawie kredytów eksportowych dotyczących cywilnych statków powietrznych (załącznik III) określa się i stosuje zgodnie z przepisami załącznika XVII.

                     (1)

                        Częstotliwość spłaty przy spłacie rocznej = 1, przy spłatach co pół roku = 0,5, a przy spłatach kwartalnych = 0,25.

                     (2)

                        tli = dzień i-tej raty; tsp = dzień rozpoczęcia spłaty; Dli = kwota spłacana w i-tej racie.

                     (3)

                        W przypadku ponownego ustalenia stopy CIRR liczba miesięcy okresu utrzymywania wraca do zera.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.6.2021
            COM(2021) 275 final
            2021/0132(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez strony Europejskiego Funduszu Rozwoju na rzecz tego funduszu, w tym drugiej raty za 2021 r.

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Niniejszy wniosek dotyczy projektu decyzji Rady w sprawie drugiej raty wkładów finansowych na rzecz 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju („EFR”), wnoszonych przez strony EFR w 2021 r.

                  11. EFR oraz inne fundusze EFR, które nie zostały jeszcze zamknięte (tj. 8., 9. i 10. EFR), są zarządzane według zasad określonych w następujących dokumentach:

                  obowiązująca Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku („AKP”) z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP–UE”), z późniejszymi zmianami
                     1
                  ;

                  Decyzja nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP–UE
                     2
                   z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie zmiany decyzji nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE
                     3
                   w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE, w celu dalszego przedłużenia stosowania postanowień umowy o partnerstwie AKP–UE do dnia 30 listopada 2021 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy AKP–UE („nowa umowa”), w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

                  Decyzja Rady (UE) 2020/2233 w sprawie zobowiązania dotyczącego środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP z operacji w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju
                     4
                  .

                  Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
                     5
                   („umowa wewnętrzna dotycząca 11. EFR”).

                  Rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju
                     6
                   („rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR”).

                  Wymienione wyżej dokumenty zawierają wieloletnie zobowiązania stron EFR do zapewnienia wsparcia finansowego na rzecz EFR. Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR przewiduje regularne wnoszenie wkładów przez strony EFR na podstawie wcześniej ustalonych zobowiązań finansowych. Regularne wkłady są następstwem technicznych decyzji Rady odzwierciedlających realizację podjętych wcześniej zobowiązań finansowych.

               Niektóre pozycje w uzasadnieniu nie mają zatem zastosowania do wezwań do wnoszenia regularnych wkładów, takich jak niniejsze wezwanie.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR Rada podejmuje decyzję w sprawie niniejszego wniosku nie później niż w terminie 21 dni kalendarzowych od jego przedstawienia przez Komisję Europejską, działającą w imieniu Unii Europejskiej.

               2021/0132 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez strony Europejskiego Funduszu Rozwoju na rzecz tego funduszu, w tym drugiej raty za 2021 r.

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
                  7
               , w szczególności jej art. 7 ust. 2 w związku z jej art. 14 ust. 3,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju i uchylające rozporządzenie (UE) 2015/323
                  8
                (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym mającym zastosowanie do 11. EFR”), w szczególności jego art. 19 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z procedurą określoną w art. 19–22 rozporządzenia Rady (UE) 2018/1877
                  9
                Komisja Europejska do dnia 15 czerwca 2021 r. ma przedstawić wniosek określający kwotę drugiej raty wkładu na 2021 r. oraz zmienioną roczną kwotę wkładu na 2021 r., w przypadku gdy roczna kwota odbiega od rzeczywistych potrzeb.

               (2)Zgodnie z art. 46 rozporządzenia (UE) 2018/1877 w dniu 6 kwietnia 2021 r. Europejski Bank Inwestycyjny („EBI”) przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.

               (3)Art. 20 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1877 stanowi, że wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich Europejskich Funduszy Rozwoju („EFR”). Należy zatem wezwać do wniesienia wkładów zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1877 dla EBI i dla Komisji.

               (4)Art. 152 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”) stanowi, że Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) pozostaje stroną EFR do czasu zamknięcia 11. EFR i wszystkich poprzednich niezamkniętych EFR. Zgodnie z art. 153 umowy o wystąpieniu, nie można jednak ponownie wykorzystać udziału Zjednoczonego Królestwa w umorzonych środkach z projektów realizowanych w ramach 11. EFR (w przypadku gdy środki te zostały umorzone po dniu 31 grudnia 2020 r.) lub w ramach poprzednich EFR.

               (5)W decyzji Rady (UE) 2020/1708
                  10
                ustalono pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2021 r. na 3 700 000 000 EUR dla Komisji Europejskiej i 300 000 000 EUR dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego.

               (6)W celu umożliwienia szybkiego stosowania środków przewidzianych w niniejszej decyzji niniejsza decyzja powinna wejść w życie w dniu jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Poszczególne wkłady na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, które strony tego funduszu wpłacają Komisji Europejskiej i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu w ramach drugiej raty za 2021 r., określono w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

                     (2)

                        Dz.U. L 420 z 14.12.2020, s. 32.

                     (3)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.2020, s. 3.

                     (4)

                        Dz.U. L 438 z 28.12.2020, s. 188.

                     (5)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

                     (6)

                        Dz.U. L 307 z 3.12.2018, s. 1.

                     (7)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

                     (8)

                        Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17.

                     (9)

                        Rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju i uchylające rozporządzenie (UE) 2015/323 (Dz.U. L 307 z 3.12.2018, s. 7).

                     (10)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/1708 z dnia 13 listopada 2020 r. w sprawie wysokości wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym pułapu na 2022 r., rocznej kwoty na 2021 r., pierwszej raty za 2021 r. oraz indykatywnej, niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot wkładów na lata 2023 i 2024 (Dz.U. L 385 z 13.11.2020, s. 13).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.6.2021
            COM(2021) 275 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku w sprawieDECYZJI RADY
            ustalającej wysokość wkładów wpłacanych przez strony Europejskiego Funduszu Rozwoju na rzecz tego funduszu, w tym drugiej raty za 2021 r.

               ZAŁĄCZNIK

                        PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE I ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

                        Klucz dot. 11. EFR (%)

                        Druga rata za 2021 r. (w EUR)

                        Ogółem

                        EBI

                        Komisja

                        11. EFR

                        11. EFR

                        BELGIA

                        3,24927

                        4 224 051,00

                        38 991 240,00

                        43 215 291,00

                        BUŁGARIA

                        0,21853

                        284 089,00

                        2 622 360,00

                        2 906 449,00

                        CZECHY

                        0,79745

                        1 036 685,00

                        9 569 400,00

                        10 606 085,00

                        DANIA

                        1,98045

                        2 574 585,00

                        23 765 400,00

                        26 339 985,00

                        NIEMCY

                        20,57980

                        26 753 740,00

                        246 957 600,00

                        273 711 340,00

                        ESTONIA

                        0,08635

                        112 255,00

                        1 036 200,00

                        1 148 455,00

                        IRLANDIA

                        0,94006

                        1 222 078,00

                        11 280 720,00

                        12 502 798,00

                        GRECJA

                        1,50735

                        1 959 555,00

                        18 088 200,00

                        20 047 755,00

                        HISZPANIA

                        7,93248

                        10 312 224,00

                        95 189 760,00

                        105 501 984,00

                        FRANCJA

                        17,81269

                        23 156 497,00

                        213 752 280,00

                        236 908 777,00

                        CHORWACJA

                        0,22518

                        292 734,00

                        2 702 160,00

                        2 994 894,00

                        WŁOCHY

                        12,53009

                        16 289 117,00

                        150 361 080,00

                        166 650 197,00

                        CYPR

                        0,11162

                        145 106,00

                        1 339 440,00

                        1 484 546,00

                        ŁOTWA

                        0,11612

                        150 956,00

                        1 393 440,00

                        1 544 396,00

                        LITWA

                        0,18077

                        235 001,00

                        2 169 240,00

                        2 404 241,00

                        LUKSEMBURG

                        0,25509

                        331 617,00

                        3 061 080,00

                        3 392 697,00

                        WĘGRY

                        0,61456

                        798 928,00

                        7 374 720,00

                        8 173 648,00

                        MALTA

                        0,03801

                        49 413,00

                        456 120,00

                        505 533,00

                        NIDERLANDY

                        4,77678

                        6 209 814,00

                        57 321 360,00

                        63 531 174,00

                        AUSTRIA

                        2,39757

                        3 116 841,00

                        28 770 840,00

                        31 887 681,00

                        POLSKA

                        2,00734

                        2 609 542,00

                        24 088 080,00

                        26 697 622,00

                        PORTUGALIA

                        1,19679

                        1 555 827,00

                        14 361 480,00

                        15 917 307,00

                        RUMUNIA

                        0,71815

                        933 595,00

                        8 617 800,00

                        9 551 395,00

                        SŁOWENIA

                        0,22452

                        291 876,00

                        2 694 240,00

                        2 986 116,00

                        SŁOWACJA

                        0,37616

                        489 008,00

                        4 513 920,00

                        5 002 928,00

                        FINLANDIA

                        1,50909

                        1 961 817,00

                        18 109 080,00

                        20 070 897,00

                        SZWECJA

                        2,93911

                        3 820 843,00

                        35 269 320,00

                        39 090 163,00

                        ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

                        14,67862

                        19 082 206,00

                        176 143 440,00

                        195 225 646,00

                        OGÓŁEM UE-27 I ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

                        100,00

                        130 000 000,00

                        1 200 000 000,00

                        1 330 000 000,00


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 2.6.2021
            COM(2021) 282 final
            2021/0137(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

               UZASADNIENIE

               Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że państwa członkowskie uznają swoje polityki gospodarcze oraz wspieranie zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynują swoje działania w ramach Rady. Stanowi on, że Rada przyjmuje wytyczne dotyczące zatrudnienia (art. 148), z zaznaczeniem, że muszą być zgodne z wytycznymi dotyczącymi ogólnych kierunków polityki gospodarczej (art. 121).

               Podczas gdy ogólne wytyczne polityki gospodarczej pozostają aktualne przez czas nieokreślony, wytyczne dotyczące zatrudnienia należy sporządzać co roku. Wytyczne zostały początkowo przyjęte razem („zintegrowany pakiet”) w 2010 r. i stanowią podstawę strategii „Europa 2020”. Zintegrowane wytyczne nie uległy zmianom do 2014 r. W 2015 r. przyjęto zmienione zintegrowane wytyczne. W 2018 r. przyjęte wytyczne dotyczące zatrudnienia zostały dostosowane do zasad Europejskiego filaru praw socjalnych ogłoszonego w listopadzie 2017 r. przez Parlament Europejski, Radę i Komisję z myślą o stymulowaniu reform na szczeblu krajowym oraz wytyczeniu kierunku nowego procesu konwergencji w całej Europie. W 2019 r. wytyczne pozostały bez zmian. W 2020 r. dostosowano wytyczne, aby uwzględnić elementy związane ze skutkami kryzysu wywołanego COVID-19, zieloną i cyfrową transformacją oraz celami zrównoważonego rozwoju ONZ.

               Wytyczne dotyczące zatrudnienia, podobnie jak ogólne wytyczne polityki gospodarczej, są przedstawione w formie decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich (zintegrowane wytyczne, część II) i stanowią podstawę zaleceń dla poszczególnych krajów w określonych obszarach.

               Ogólne cele i priorytety przedstawione w wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia nadal obowiązują. Zgodnie z art. 148 ust. 2 TFUE ważność wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia na 2021 r. należy potwierdzić decyzją Rady po konsultacji z Parlamentem Europejskim, Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, Komitetem Regionów oraz Komitetem ds. Zatrudnienia.

               „Wytyczne dotyczące zatrudnienia” są następujące:

               wytyczna 5: zwiększanie popytu na pracę;

               wytyczna 6: zwiększanie podaży pracy i poprawa dostępu do zatrudnienia, umiejętności i kompetencji;

               wytyczna 7: poprawa funkcjonowania rynków pracy oraz skuteczności dialogu społecznego;

               wytyczna 8: promowanie równości szans dla wszystkich, wspieranie włączenia społecznego i zwalczanie ubóstwa.

               2021/0137 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 148 ust. 2,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego
                  1
               ,

               uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
                  2
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu Regionów
                  3
               ,

               uwzględniając opinię Komitetu ds. Zatrudnienia
                  4
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Państwa członkowskie i Unia, mając na względzie osiągnięcie określonych w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej celów, jakimi są pełne zatrudnienie i postęp społeczny, zrównoważony wzrost, wysoki poziom ochrony i poprawa jakości środowiska, mają działać w kierunku wypracowania skoordynowanej strategii na rzecz zatrudnienia, a w szczególności na rzecz wspierania wysokiego poziomu kwalifikacji i wyszkolenia pracowników i ich zdolności do dostosowywania się oraz wspierania rynków pracy zorientowanych na przyszłość i reagujących na zmiany gospodarcze. Państwa członkowskie mają uznawać wspieranie zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynować swoje działania w tym względzie w ramach Rady, uwzględniając krajowe praktyki związane z funkcjami partnerów społecznych.

               (2)Zadaniem Unii jest zwalczanie wykluczenia społecznego i dyskryminacji, wspieranie sprawiedliwości społecznej i ochrony socjalnej, jak i równości kobiet i mężczyzn, solidarności między pokoleniami oraz ochrony praw dziecka. Przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań Unia ma brać pod uwagę wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej, zwalczaniem ubóstwa i wykluczenia społecznego, z wysokim poziomem kształcenia i szkolenia oraz ochrony zdrowia ludzkiego, jak określono w art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               (3)Zgodnie z TFUE Unia opracowała i wdrożyła instrumenty koordynacji polityki w dziedzinie polityki gospodarczej i polityki zatrudnienia. Do instrumentów tych należą określone w załączniku do decyzji Rady (UE) 2020/1512(
                  5
               ) wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich (zwane dalej „wytycznymi”) wraz z określonymi w zaleceniu Rady (UE) 2015/1184(
                  6
               ) ogólnymi wytycznymi dotyczącymi polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii – wspólnie stanowią one zintegrowane wytyczne. Założeniem zintegrowanych wytycznych, które odzwierciedlają współzależność między państwami członkowskimi, jest pokierowanie realizacją polityki w państwach członkowskich i Unii. Otrzymany w ten sposób zestaw skoordynowanych polityk i reform na szczeblu europejskim i krajowym ma zapewnić odpowiednie połączenie ogólnych zrównoważonych polityk gospodarczych i zatrudnienia w celu zwiększenia ich pozytywnego efektu mnożnikowego.

               (4)Wytyczne są spójne z paktem stabilności i wzrostu, obowiązującymi przepisami Unii oraz różnymi inicjatywami Unii, w tym zaleceniem Rady z dnia 30 października 2020 r.(
                  7
               ), zaleceniem Rady z dnia 15 lutego 2016 r.(
                  8
               ), zaleceniem Rady z dnia 19 grudnia 2016 r.(
                  9
               ), zaleceniem Rady z dnia 15 marca 2018 r.(
                  10
               ), zaleceniem Rady z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie(
                  11
               ), zaleceniem Rady z dnia 22 maja 2019 r.(
                  12
               ), zaleceniem Rady z dnia 8 listopada 2019 r.(
                  13
               ), zaleceniem Rady z dnia 10 marca 2014 r.(
                  14
               ), zaleceniem Rady z dnia 24 listopada 2020 r.(
                  15
               ), zaleceniem Komisji w sprawie w sprawie skutecznego aktywnego wspierania zatrudnienia w następstwie kryzysu związanego z COVID-19 (EASE) z dnia 4 marca 2021 r.(
                  16
               ) oraz [zaleceniem Rady w sprawie utworzenia europejskiej gwarancji dla dzieci(
                  17
               )].

               (5)W ramach europejskiego semestru połączono ze sobą różne instrumenty, tworząc nadrzędne ramy dla zintegrowanej wielostronnej koordynacji i nadzoru gospodarczego oraz polityki zatrudnienia. Dążąc do zrównoważenia środowiskowego, wydajności, sprawiedliwości i stabilności, w ramach europejskiego semestru uwzględniono zasady Europejskiego filaru praw socjalnych oraz jego narzędzie monitorowania – tablicę wskaźników społecznych, a ponadto przewidziano silne zaangażowanie partnerów społecznych, społeczeństwa obywatelskiego i innych zainteresowanych stron. Dzięki temu podejściu wsparcie zyskuje realizacja celów zrównoważonego rozwoju. Polityka Unii i państw członkowskich w dziedzinie zatrudnienia i gospodarki powinna iść w parze z przejściem Europy na gospodarkę neutralną klimatycznie, zrównoważoną środowiskowo i cyfrową, zwiększać konkurencyjność, gwarantować odpowiednie warunki pracy, wspierać innowacje, promować sprawiedliwość społeczną i równość szans oraz eliminować nierówności i dysproporcje regionalne.

               (6)Zmiany klimatu i wyzwania związane ze środowiskiem, globalizacja, cyfryzacja, sztuczna inteligencja, telepraca, gospodarka platformowa i zmiany demograficzne sprawiają, że europejskie gospodarki i społeczeństwa ulegają przekształceniu. Unia i jej państwa członkowskie powinny – we współpracy – skutecznie odpowiadać na te czynniki strukturalne i w razie potrzeby dostosowywać istniejące systemy, uznając ścisłą współzależność gospodarek i rynków pracy państw członkowskich oraz odnośnych polityk. Wymaga to skoordynowanych, ambitnych i skutecznych działań politycznych zarówno na szczeblu unijnym, jak i na szczeblu krajowym, zgodnie z postanowieniami TFUE oraz unijnymi przepisami dotyczącymi zarządzania gospodarczego. Takie działania polityczne powinny obejmować stymulowanie zrównoważonych inwestycji, odnowienie zobowiązania na rzecz przeprowadzenia w odpowiedniej kolejności reform, które przyczyniają się do przyspieszenia wzrostu gospodarczego, tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy, zwiększenia produktywności, zapewniania odpowiednich warunków pracy, spójności społecznej i terytorialnej, pozytywnej konwergencji, odporności i odpowiedzialności budżetowej. Powinny one łączyć środki po stronie podaży i popytu i uwzględniać ich wpływ na środowisko, zatrudnienie oraz społeczeństwo.

               (7)Parlament Europejski, Rada i Komisja proklamowały Europejski filar praw socjalnych (
                  18
               ) („filar”). W filarze określono 20 zasad i praw, na których mają opierać się sprawiedliwe i sprawnie funkcjonujące rynki pracy i systemy opieki społecznej, podzielone na trzy kategorie: równe szanse i dostęp do zatrudnienia, sprawiedliwe warunki pracy oraz ochrona socjalna i włączenie społeczne. Wyznaczają one kierunek strategii unijnej, gwarantując, że transformacja w kierunku neutralności klimatycznej, zrównoważoności środowiskowej, cyfryzacji i zmian demograficznych będzie sprawiedliwa społecznie i uczciwa. Filar, wraz z towarzyszącą mu tablicą wskaźników społecznych, stanowi ramy odniesienia, które pozwalają monitorować wyniki państw członkowskich, jeśli chodzi o zatrudnienie i sytuację społeczną, stymulować reformy na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym oraz pogodzenie aspektu społecznego z rynkowym w dzisiejszej nowoczesnej gospodarce, w tym przez promowanie gospodarki społecznej. W dniu 4 marca 2021 r. Komisja przedstawiła plan działania na rzecz wdrożenia Europejskiego filaru praw socjalnych (
                  19
               ), obejmujący ambitne, a jednocześnie realistyczne główne cele oraz uzupełniające cele cząstkowe w obszarze zatrudnienia, umiejętności i spraw społecznych na 2030 r.

               (8)W dniu 8 maja 2021 r. przywódcy UE na szczycie dotyczącym spraw społecznych w Porto (
                  20
               ) uznali Europejski filar praw socjalnych za podstawowy element odbudowy, zauważając, że jego wdrożenie wzmocni dążenie Unii do cyfrowej, zielonej i sprawiedliwej transformacji oraz przyczyni się do osiągnięcia pozytywnej konwergencji społecznej i gospodarczej oraz sprostania wyzwaniom demograficznym. Podkreślili, że podstawę społecznej gospodarki rynkowej o wysokiej konkurencyjności stanowią wymiar socjalny, dialog społeczny i aktywne zaangażowanie partnerów społecznych. Państwa członkowskie uznały, że plan działania na rzecz Europejskiego filaru praw socjalnych przedstawiony przez Komisję zawierał przydatne wskazówki dotyczące wdrażania filaru, w tym w obszarach zatrudnienia, umiejętności, zdrowia i ochrony socjalnej. Z zadowoleniem przyjęły nowe główne cele UE na 2030 r. w zakresie zatrudnienia (78 % ludności w wieku 20–64 lat powinno mieć zatrudnienie), umiejętności (60 % wszystkich dorosłych powinno co roku uczestniczyć w szkoleniach) i ograniczania ubóstwa (o co najmniej 15 mln osób, w tym pięć milionów dzieci), a także zmienioną tablicę wskaźników społecznych służącą monitorowaniu postępów we wdrażaniu zasad filaru socjalnego jako części ram koordynacji polityki w kontekście europejskiego semestru. Państwa członkowskie zauważyły ponadto, że w miarę stopniowego wychodzenia Europy z pandemii COVID-19, priorytetowo tratowane będzie przechodzenie od ochrony miejsc pracy do ich tworzenia i do podnoszenia ich jakości; podkreśliły one także, iż wdrożenie zasad Europejskiego filaru praw socjalnych będzie miało zasadnicze znaczenie dla zapewnienia, aby w ramach ożywienia gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu powstawało więcej lepszych miejsc pracy dla wszystkich. I wreszcie, państwa członkowskie podkreśliły znaczenie ścisłego monitorowania, w tym na najwyższym szczeblu, postępów osiąganych we wdrażaniu Europejskiego filaru praw socjalnych i głównych celów UE na 2030 r.

               (9)Reformy rynku pracy, w tym krajowe mechanizmy ustalania wynagrodzenia, powinny być zgodne z krajowymi praktykami dialogu społecznego; pozwoli to zapewnić sprawiedliwe wynagrodzenia, umożliwiające godny poziom życia i trwały wzrost gospodarczy. Powinny one również stwarzać niezbędne możliwości szerokiego uwzględniania kwestii społeczno-gospodarczych, wśród których znajduje się poprawa zrównoważoności, konkurencyjności, innowacji, tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy, warunków pracy, zmniejszanie ubóstwa pracujących, poprawa poziomu kształcenia i umiejętności, zdrowia publicznego i włączenia społecznego oraz realnych dochodów. Państwa członkowskie i Unia powinny dopilnować, aby złagodzone zostały społeczne i gospodarcze skutki kryzysu związanego z COVID-19, a także jego wpływ na zatrudnienie, oraz aby przemiany odbywały się w sposób uczciwy i sprawiedliwy pod względem społecznym. Należy zmierzać do wzmocnienia odnowy i dążenia do integracyjnego i odpornego społeczeństwa, w którym ludzie są chronieni i uprawnieni do przewidywania zmian i zarządzania nimi, oraz które umożliwia im aktywne uczestnictwo w życiu społecznym i gospodarczym. Zgodnie z zaleceniem Komisji (UE) w sprawie skutecznego aktywnego wspierania zatrudnienia w następstwie kryzysu związanego z COVID-19 (EASE) potrzebne są spójne aktywne polityki rynku pracy, obejmujące tymczasowe zachęty do zatrudniania i zmiany pracy, polityki w zakresie umiejętności oraz doskonalenie służb zatrudnienia, aby wspierać zmiany stanu na rynku pracy.

               (10)Należy podjąć walkę z wszelkimi formami dyskryminacji, zapewnić równouprawnienie płci i wesprzeć zatrudnienie młodzieży. Należy również zapewnić dostęp i szanse każdemu oraz ograniczyć ubóstwo i wykluczenie społeczne, w tym wśród dzieci, w szczególności przez zapewnienie skutecznego funkcjonowania rynków pracy i odpowiednich oraz włączających systemów zabezpieczenia społecznego, a także przez usunięcie przeszkód utrudniających uczestnictwo w kształceniu lub szkoleniu i w rynku pracy, w tym dzięki inwestycjom we wczesną edukację i opiekę nad dziećmi oraz w umiejętności cyfrowe. W świetle kryzysu związanego z COVID-19 i w kontekście starzejących się społeczeństw szczególne znaczenie ma terminowy i równy dostęp do przystępnych cenowo usług opieki długoterminowej i opieki zdrowotnej, w tym profilaktyki i promocji opieki zdrowotnej. Należy w większym stopniu wykorzystywać potencjał osób z niepełnosprawnościami, które to osoby mogą przyczyniać się do wzrostu gospodarczego i rozwoju społecznego. W poszczególnych miejscach pracy w Unii zaczynają upowszechniać się nowe modele gospodarcze i biznesowe, zmianie ulegają również stosunki pracy. Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby te nowe stosunki pracy wynikające z nowych modeli zatrudnienia utrzymywały i wzmacniały europejski model socjalny.

               (11)Zintegrowane wytyczne powinny stanowić podstawę zaleceń dla poszczególnych krajów, jakie Rada może kierować do państw członkowskich. Biorąc pod uwagę kompleksowy i perspektywiczny charakter planów odbudowy i zwiększania odporności oraz ze względu na to, że wszystkie państwa członkowskie przedłożyły takie plany, w 2021 r. Komisja nie musiała przedstawiać zaleceń dla poszczególnych krajów. Niemniej jednak Komisja zaproponowała zalecenia dotyczące sytuacji budżetowej państw członkowskich w 2021 r., jak przewidziano w pakcie stabilności i wzrostu.

               (12)Państwa członkowskie powinny w pełni wykorzystać REACT-EU(
                  21
               ) zasilający fundusze polityki spójności do 2023 r., Europejski Fundusz Społeczny Plus, nowy Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności(
                  22
               ) i inne fundusze unijne, w tym Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i InvestEU, w celu wspierania zatrudnienia, inwestycji społecznych, włączenia społecznego, dostępności, promowania możliwości podnoszenia i zmiany umiejętności pracowników, uczenia się przez całe życie oraz wysokiej jakości kształcenia i szkolenia dla wszystkich, w tym w zakresie umiejętności cyfrowych. Zintegrowane wytyczne są wprawdzie skierowane do państw członkowskich i Unii, jednak ich realizacja powinna przebiegać w porozumieniu z wszystkimi władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi, przy aktywnym udziale parlamentów, a także partnerów społecznych i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego.

               (13)Komitet ds. Zatrudnienia i Komitet Ochrony Socjalnej powinny monitorować wdrażanie stosownych polityk w świetle wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia zgodnie ze swoimi uprawnieniami, których podstawa została określona w Traktacie. Komitety te i inne organy przygotowawcze Rady zaangażowane w koordynację polityk gospodarczych i społecznych powinny ściśle ze sobą współpracować. Należy utrzymać dialog merytoryczny między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, w szczególności w kwestii wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich.

               (14)Zasięgnięto opinii Komitetu Ochrony Socjalnej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich, określone w załączniku do decyzji Rady (UE) 2020/1512, zostają utrzymane na rok 2021, a państwa członkowskie uwzględniają je w swoich politykach zatrudnienia i programach reform.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (2)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (3)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (4)

                        Dz.U. C […] z […], s. […].

                     (5)

                        Decyzja Rady (UE) 2020/1512 z dnia 13 października 2020 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich, Dz.U. L 344 z 19.10.2020, s. 22.

                     (6)

                        Zalecenie Rady (UE) 2015/1184 z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie ogólnych wytycznych dotyczących polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii Europejskiej (Dz.U. L 192 z 18.7.2015, s. 27).

                     (7)

                        Zalecenie Rady z dnia 30 października 2020 r. w sprawie pomostu do zatrudnienia – wzmocnienia gwarancji dla młodzieży oraz zastępujące zalecenie Rady z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie ustanowienia gwarancji dla młodzieży, 2020/C 372/01 (Dz.U. C 372 z 4.11.2020, s. 1).

                     (8)

                        Zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie integracji osób długotrwale bezrobotnych na rynku pracy (Dz.U. C 67 z 20.2.2016, s. 1).

                     (9)

                        Zalecenie Rady z dnia 19 grudnia 2016 r. w sprawie ścieżek poprawy umiejętności (Dz.U. C 484 z 24.12.2016, s. 1).

                     (10)

                        Zalecenie Rady z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie europejskich ram jakości i skuteczności przygotowania zawodowego (Dz.U. C 153 z 2.5.2018, s. 1).

                     (11)

                        Zalecenie Rady z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie (Dz.U. C 189 z 4.6.2018, s. 1).

                     (12)

                        Zalecenie Rady z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie wysokiej jakości systemów wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem (Dz.U. C 189 z 5.6.2019, s. 4).

                     (13)

                        Zalecenie Rady z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie dostępu pracowników oraz osób samozatrudnionych do ochrony socjalnej (Dz.U. C 387 z 15.11.2019, s. 1).

                     (14)

                        Zalecenie Rady z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie ram jakości staży (Dz.U. C 88 z 27.3.2014, s. 1).

                     (15)

                        Zalecenie Rady z dnia 24 listopada 2020 r. w sprawie kształcenia i szkolenia zawodowego na rzecz zrównoważonej konkurencyjności, sprawiedliwości społecznej i odporności, 2020/C 417/01 (Dz.U. C 417 z 2.12.2020, s. 1)

                     (16)

                        Zalecenie Komisji (UE) 2021/402 z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie skutecznego aktywnego wspierania zatrudnienia w następstwie kryzysu związanego z COVID-19 (EASE), C/2021/1372 (Dz.U. L 80 z 8.3.2021, s. 1).

                     (17)

                        …

                     (18)

                        Międzyinstytucjonalna proklamacja Europejskiego filaru praw socjalnych (Dz.U. C 428 z 13.12.2017, s. 10).

                     (19)

                        Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, Plan działania na rzecz Europejskiego filaru praw socjalnych (COM/2021/102 final).

                     (20)

                        Rada Europejska,
                  deklaracja z Porto
                  , z dnia 8 maja 2021 r.

                     (21)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2221 z dnia 23 grudnia 2020 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 w odniesieniu do zasobów dodatkowych i przepisów wykonawczych w celu zapewnienia pomocy na wspieranie kryzysowych działań naprawczych w kontekście pandemii COVID-19 i jej skutków społecznych oraz przygotowanie do ekologicznej i cyfrowej odbudowy gospodarki zwiększającej jej odporność (REACT-EU) (Dz.U. L 437 z 28.12.2020, s. 30).

                     (22)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiające Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności, (Dz.U. L 57 z 18.2.2021, s. 17).