				|

		52012PC0773

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczące wykonywania praw Unii w zakresie stosowania i egzekwowania zasad handlu międzynarodowego /* COM/2012/0773 final - 2012/0359 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Podstawa i cele wniosku
Niniejszy wniosek dotyczący
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady odzwierciedla priorytetowe
znaczenie nadane przez Unię skutecznemu egzekwowaniu jej praw
dotyczących handlu. Cel ten został określony w komunikacie
Komisji w sprawie handlu, wzrostu i polityki światowej[1] oraz zatwierdzony w konkluzjach Rady z dnia 21 grudnia 2010 r.[2].
W chwili obecnej Unia nie dysponuje wspólnymi
ramami prawnymi[3]
służącymi egzekwowaniu jej praw wynikających z
międzynarodowych umów handlowych. Niniejszy wniosek ma zmienić
tę sytuację.
Kontekst ogólny
Unia może być zmuszona do
wprowadzenia środków jednostronnych w celu egzekwowania i obrony swoich
praw oraz interesów w zakresie międzynarodowych umów handlowych. Taka
sytuacja wynika z zasad rozstrzygania sporów w ramach Światowej
Organizacji Handlu (WTO), a także z dwustronnych lub regionalnych
mechanizmów rozstrzygania sporów. Podobne przypadki występują w
zakresie środków ochronnych oraz zobowiązań dotyczących
utrzymania stawek celnych w ramach umów międzynarodowych. Wszelkie takie
środki wymagają szybkiego działania, aby móc funkcjonować
jako skuteczne i wiarogodne mechanizmy przywracające zgodność
oraz aby możliwe było przestrzeganie terminów ustalonych w odpowiednich
zobowiązaniach międzynarodowych Unii. Taka sytuacja wymaga
niezwłocznego, skutecznego i elastycznego procesu podejmowania decyzji w
ramach struktur przewidzianych przez Traktat z Lizbony.
Przed wejściem w życie Traktatu z
Lizbony Unia podejmowała temat egzekwowania prawa w sposób doraźny w
formie rozporządzeń przyjętych przez Radę na podstawie
wniosku Komisji w oparciu o dawny art. 133. Po wejściu w życie
Traktatu z Lizbony, Rada i Parlament Europejski stali się
współprawodawcami w ramach zwykłej procedury ustawodawczej w
odniesieniu do środków określających ramy realizacji wspólnej
polityki handlowej (art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
(zwanego dalej „TFUE ”). Egzekwowanie praw wynikających z międzynarodowych
umów handlowych należy do typowych funkcji władzy wykonawczej, które
mogą wymagać wprowadzenia i wdrożenia środków w
ściśle określonym terminie. Właściwe jest, aby Rada i
Parlament Europejski ustanowiły jasne i przewidywalne ramy dla
przyjmowania wszelkich takich aktów.
Praktyka obowiązująca przed
wejściem w życie TFUE odzwierciedla wolę prowadzenia
działań zgodnie z procedurami, które umożliwiają skuteczne
i szybkie podejmowanie decyzji w celu egzekwowania praw Unii:
–
w sprawie US-Foreign Sales Corporation objętej
rozstrzyganiem sporów w ramach WTO, przyjęcie rozporządzenia Rady
(WE) nr 2193/2003 z dnia 8 grudnia 2003 r. zwiększającego stawki
celne na niektóre rodzaje towarów przywożonych z USA nastąpiło 8
miesięcy po przyjęciu wniosku Komisji. Przyjęcie decyzji o
zawieszeniu tego środka, w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr
728/2006 z dnia 15 maja 2006 r., zajęło 3 dni od przyjęcia
wniosku Komisji.
–
w sprawie USA-Byrd objętej rozstrzyganiem
sporów w ramach WTO, przyjęcie rozporządzenia Rady (WE) nr 673/2005 z
dnia 25 kwietnia 2005 r. zwiększającego cło na niektóre produkty
pochodzące z USA nastąpiło po około 2 miesiącach od
przyjęcia wniosku Komisji.
–
w sprawie US-wheat gluten objętej
rozstrzyganiem sporów w ramach WTO, w przepisach rozporządzenia Rady (WE)
nr 1804/98 z dnia 14 sierpnia 1998 r. zastrzeżono prawa UE do
zrównoważenia negatywnych skutków środków ochronnych USA zgodnie z
art. 8 Porozumienia WTO w sprawie środków ochronnych. Przyjęcie tego
aktu zajęło 1 miesiąc od przyjęcia wniosku Komisji.
–
w sprawie USA-Steel przyjęcie
rozporządzenia Rady (WE) nr 1031/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie
środków równoważących środki ochronne zajęło 2
miesiące; uchylenie zrównoważenia w ramach tej samej sprawy
zajęło tylko 4 dni.
W przypadku braku odpowiednich ram
legislacyjnych dotyczących wprowadzenia środków polityki handlowej, w
sytuacjach podobnych do wymienionych powyżej spraw, konieczne jest
odwołanie się do zwykłej procedury ustawodawczej, aby móc
wprowadzić środki. Potrzeba średnio od 15 do 31 miesięcy w
celu przyjęcia aktu prawnego - jest to czas, który może
wpłynąć na zdolność Unii do skutecznego wykonywania
jej praw w terminach określonych w międzynarodowych umowach
handlowych.
Niniejszy wniosek dotyczący
rozporządzenia opiera się na poglądzie, że a) wprowadzenie
środków polityki handlowej w celu egzekwowania praw Unii wynikających
z umów międzynarodowych stanowi typową funkcję władzy
wykonawczej, która musi zostać wdrożona w ramach wspólnych przepisów;
b) w przypadku braku odpowiednich ram prawnych, zdolność UE do
skutecznego egzekwowania jej praw może być zagrożona; c)
istnieje potencjalny konflikt między stosunkowo długimi terminami
dotyczącymi unijnego procesu decyzyjnego, a terminami dotyczącymi
egzekwowania praw wynikających z międzynarodowych umów handlowych.
W tym kontekście
w niniejszym wniosku dotyczącym rozporządzenia proponuje się
utworzenie wspólnych ram prawnych w celu egzekwowania praw Unii
wynikających z międzynarodowych umów handlowych zgodnie z Traktatem z
Lizbony. W rozporządzeniu zaproponowano także nadanie Komisji
uprawnień do przyjmowania aktów wykonawczych zgodnie z art. 291 TFUE w
zakresie ustalonym w niniejszym wniosku dotyczącym rozporządzenia
oraz w granicach i zgodnie z kryteriami, które zostały jasno
określone. Zakres rozporządzenia obejmuje przyjęcie,
zawieszenie, zmiany i zakończenie obowiązywania aktów wykonawczych w
odniesieniu do:
a)           egzekwowania praw Unii
wynikających z wiążących wielostronnych i dwustronnych
zasad rozstrzygania sporów;
b)           środków równoważących
w ramach wielostronnych i dwustronnych zasad dotyczących środków
ochronnych;
c)           środków równoważących
w przypadku zmiany przez państwo trzecie koncesji na mocy art. XXVIII GATT
z 1994 r.
W ramach
niniejszego wniosku dotyczącego rozporządzenia Komisja może
wprowadzić następujące rodzaje środków polityki handlowej:
cła, ograniczenia ilościowe na przywóz lub wywóz towarów oraz
środki w obszarze zamówień publicznych. Podejście to wynika z
doświadczenia zdobytego we wprowadzaniu środków polityki handlowej, a
także odzwierciedla fakt, że działania w wybranych obszarach
są przewidywalne i ogólnie skuteczne. Na obecnym etapie rozwoju prawa
unijnego, w szczególności biorąc pod uwagę przepisy krajowe
dotyczące usług i praw własności intelektualnej oraz granice
skutecznych działań związane z samym charakterem tych sektorów,
właściwe jest skoncentrowanie się na innych obszarach polityki
handlowej w celu nadania Komisji uprawnień. Należy
zauważyć, że tzw. krzyżowe działania odwetowe (tzn.
zawieszenie koncesji lub innych zobowiązań w sektorze różnym od sektora,
w którym naruszenie zostało stwierdzone) jest zasadniczo możliwe
zgodnie z zasadami WTO oraz że w unijnych umowach o wolnym handlu nie ma
ograniczeń dotyczących krzyżowych działań odwetowych.
Jeżeli stosowanie przez Unię środków polityki handlowej, które
nie zostały uwzględnione we wniosku dotyczącym
rozporządzenia, okaże się niezbędne, również w
zakresie handlu usługami lub handlowych aspektów praw własności
intelektualnej, Komisja może przedstawić wniosek dotyczący aktu
ustawodawczego na podstawie art. 207 TFUE lub zastosować inne
obowiązujące procedury.
Klauzula przeglądu stanowi, że
Komisja dokonuje oceny funkcjonowania niniejszego rozporządzenia w
terminie trzech lat od daty pierwszego przypadku zastosowania
rozporządzenia, którego dotyczy wniosek. Komisja przedstawia sprawozdanie
oraz, jeżeli wymagają tego okoliczności, może
zaproponować odpowiednie środki w celu poprawy skuteczności
rozporządzenia. W tym kontekście uwagę można poświęcić
zakresowi środków polityki handlowej objętych rozporządzeniem,
takiemu jak handel usługami i prawa własności intelektualnej, w
uzupełnieniu do handlu towarami.
W odniesieniu do zamówień publicznych,
zgodnie z postanowieniami Porozumienia WTO w sprawie zamówień publicznych
(dalej zwanego „GPA”), zarówno w wersji obecnie obowiązującej, jak i
w wersji zmienionej, w przypadku gdy strona GPA nie dotrzymuje swoich
zobowiązań, inne strony GPA mogą zawiesić koncesje lub inne
zobowiązania wyłącznie w odniesieniu do rynków zamówień
publicznych. W związku z tym ważne jest, by przewidzieć w
rozporządzeniu, którego dotyczy wniosek, ewentualne wprowadzenie
środków polityki handlowej dotyczących zamówień publicznych w
celu umożliwienia Unii skutecznego egzekwowania jej praw w odniesieniu do
zamówień publicznych objętych zobowiązaniami
międzynarodowymi Unii. Oprócz systemu rozstrzygania sporów WTO, który
został wykorzystany przy kilku okazjach do zwalczania praktyk sprzecznych
z GPA, działania mające na celu egzekwowanie zobowiązań w
zakresie zamówień publicznych mogą również pojawić się
w kontekście dwustronnym, zważywszy, że ostatnie dwustronne
umowy handlowe zawarte przez Unię obejmują pełnowymiarowe
mechanizmy rozstrzygania sporów. Unia ma doświadczenie we wdrażaniu
środków polityki handlowej poprzez ograniczanie w razie potrzeby
dostępu państw trzecich do unijnego rynku zamówień publicznych[4]. Ze względu na
specyfikę zamówień publicznych, w szczególności istnienie
procedury administracyjnej, która reguluje i określa dostęp do
konkretnych zaproszeń do składania ofert, można przewidzieć
działania w odniesieniu do zamówień na towary i usługi. Ponadto
środki polityki handlowej zgodnie z niniejszym wnioskiem dotyczącym
rozporządzenia będą odpowiadać zakresowi
zobowiązań dotyczących zamówień, które są zawieszone –
tj. będą miały zastosowanie jedynie do niektórych podmiotów i
powyżej określonych progów. Wreszcie należy odnotować
związek między niniejszym wnioskiem, a wnioskiem Komisji
dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie
dostępu towarów i usług z państw trzecich do rynku
wewnętrznego Unii w zakresie zamówień publicznych (COM (2012) 124 z
dnia 21 marca 2012 r.). Wymieniony wniosek zmierza do umocnienia pozycji Unii w
zakresie negocjacji warunków dostępu unijnych towarów, usług i dostawców
do rynków zamówień publicznych w państwach trzecich, a tym samym
koncentruje się na dostępie do unijnego rynku zamówień
publicznych towarów i usług z państw trzecich nieobjętych
żadnymi zobowiązaniami dotyczącymi dostępu do rynku w
ramach obowiązujących międzynarodowych umów odnoszących
się do zamówień publicznych. Natomiast niniejszy wniosek dotyczy
przekrojowego egzekwowania takich umów; uzupełnia on zatem regulację
międzynarodowych aspektów zamówień publicznych, w zakresie w jakim
określa ramy zasad, które umożliwią egzekwowanie
postanowień dotyczących zamówień w międzynarodowych umowach
handlowych.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Podczas przygotowywania niniejszego wniosku
przesłano dwa dokumenty robocze do Komitetu Rady ds. Polityki Handlowej i
Komisji Handlu Międzynarodowego Parlamentu Europejskiego (INTA),
odpowiednio w dniu 19 września 2011 r. i w dniu 11 listopada 2011 r.
Konsultacje z państwami członkowskimi odbyły się podczas
dwóch posiedzeń technicznych w dniu 27 września oraz 28 listopada
2011 r.
Sprawne i skuteczne egzekwowanie praw Unii
cieszy się szerokim poparciem.
Nie przedstawiono oceny skutków niniejszego
wniosku, ponieważ: obecna inicjatywa nie ma bezpośredniego
wpływu gospodarczego, społecznego lub wpływu na środowisko,
a charakter środków (w zależności od przypadku) w żadnym
wypadku nie umożliwia oceny ex-ante.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Streszczenie
Unia nie dysponuje wspólnymi ramami prawnymi
służącymi egzekwowaniu jej praw wynikających z
międzynarodowych umów handlowych. Obecna inicjatywa ma na celu zaradzenie
tej sytuacji poprzez zaproponowanie ustanowienia instrumentu prawnego
umożliwiającego Unii egzekwowanie i obronę jej praw zgodnie ze
zobowiązaniami międzynarodowymi. Celem tej inicjatywy jest jego
skuteczne i szybkie wdrożenie w celu zabezpieczenia interesu Unii. W
związku z powyższym, na podstawie art. 207 TFUE, proponuje się
upoważnić Komisję do przyjęcia, zawieszenia, zmiany lub
zakończenia obowiązywania aktów wykonawczych w celu egzekwowania praw
Unii w ramach Traktatu z Lizbony, tj. zgodnie z art. 291 TFUE.
Zgodnie z postanowieniami WTO i dwustronnymi
zasadami rozstrzygania sporów, jak również wielostronnymi i dwustronnymi
środkami ochronnymi, Unia może być zmuszona do wprowadzenia
środków jednostronnych w celu obrony swoich praw i interesów.
Działania wykonawcze w ramach zasad rozstrzygania sporów lub środków
równoważących powinny być przeprowadzane stosunkowo szybko, aby
przestrzegać odpowiednich zasad handlu oraz aby zagwarantować
skuteczność w przywracaniu zgodności.
Rozporządzenie musi zostać
przyjęte na poziomie Unii. Wspólna polityka handlowa podlega
wyłącznej kompetencji Unii;
Podstawa prawna
Artykuł 207 TFUE.
Struktura rozporządzenia
Rozporządzenie, którego dotyczy wniosek,
zmierza do ustanowienia zasad i procedur, aby zapewnić skuteczne
korzystanie przez Unię z jej praw do zawieszenia lub wycofania koncesji w
odpowiedzi na naruszenia zasad handlu międzynarodowego przez państwo
trzecie w celu zapewnienia zadowalającego rozwiązania. Jego celem
jest również umożliwienie równoważenia koncesji lub innych
zobowiązań w stosunkach handlowych z państwami trzecimi w
przypadku, gdy zaszła zmiana w traktowaniu przyznanym towarom
przywożonym z Unii.
Zakres wniosku dotyczącego
rozporządzenia, jak określono w art. 3, obejmuje
następujące sytuacje:
a)           po rozstrzygnięciu sporów
handlowych w ramach Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących
rozstrzyganie sporów WTO (DSU), jeżeli Unia została upoważniona
do zawieszenia koncesji lub innych zobowiązań wynikających z
wielostronnych umów objętych DSU.
W ramach WTO zawieszenie koncesji lub innych
zobowiązań podlega postanowieniom art. 22 ust. 3 DSU; w przypadku
niedozwolonych subsydiów zastosowanie ma art. 4.10 Porozumienia w sprawie
subsydiów i środków wyrównawczych[5],
a w odniesieniu do tzw. subsydiów podlegających sankcjom zastosowanie ma
art. 7.9 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.
b)           po rozstrzygnięciu sporów
handlowych w ramach innych międzynarodowych umów handlowych, w tym umów
regionalnych i dwustronnych, jeżeli Unia ma prawo do zawieszenia koncesji
lub innych zobowiązań w ramach takich umów.
Takie międzynarodowe umowy handlowe zawierane
przez Unię określają zasady rozstrzygania sporów, które
upoważniają strony do egzekwowania swoich praw zgodnie z zasadami
określonymi w ramach odpowiedniej umowy.
c)           w zakresie równoważenia
koncesji lub innych zobowiązań, które może być uzasadnione
prawnie na podstawie art. 8 Porozumienia WTO w sprawie środków ochronnych
(AoS) lub zasad dotyczących środków ochronnych zawartych w unijnych
regionalnych i dwustronnych umowach, w związku z zastosowaniem środka
ochronnego przez państwo trzecie.
Artykuł 8 AoS, który odnosi się
wyłącznie do towarów[6],
stanowi, że członkowie stosujący środki ochronne muszą
zasadniczo oferować rekompensatę handlową państwom
dotkniętym negatywnymi skutkami ochronnymi po konsultacji przed
złożeniem wniosku lub przedłużeniem obowiązywania
środków ochronnych, zgodnie z art. 12 ust. 3 AoS. W przypadku braku
porozumienia, dotknięci środkami ochronnymi członkowie
eksportujący mogą indywidualnie wprowadzić środki
równoważące, nie później niż w ciągu 90 dni po
zastosowaniu środka ochronnego. Prawo do wprowadzania środków równoważących
wobec członków stosujących środki ochronnych może być
egzekwowane a) trzy lata po wejściu w życie środka lub b) gdy
wprowadzony środek zostanie uznany za niezgodny z zasadami WTO przez organ
ds. rozstrzygania sporów WTO (DSB) (trzyletni okres karencji określony w
art. 8 AoS nie ma zastosowania, jeżeli środek jest oparty na
względnym wzroście przywozu). Środki równoważące
mogą również pojawić się przy stosowaniu zasad
dotyczących środków ochronnych zawartych w dwustronnych lub
regionalnych umowach o wolnym handlu (FTA)[7].
Istniejące unijne przepisy
wdrażające wielostronne i dwustronne środki ochronne nie
regulują tych aspektów art. 8 AoS lub odpowiednich postanowień
zawartych w FTA, ale raczej ustanawiają procedury stosowania środków
ochronnych przez Unię. Wszelkie środki równoważące
podlegają zasadniczo zwykłej procedurze ustawodawczej, chyba że
zostaną objęte niniejszymi jednolitymi ramami prawnymi.
d)           w przypadku zmiany koncesji przez
członka WTO na mocy art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf
celnych i handlu (GATT) z 1994 r., jeżeli nie uzgodniono żadnych wyrównań.
W przypadku zmiany koncesji przez innego
członka WTO na podstawie art. XXVIII GATT z 1994 r., jeżeli
porozumienie nie zostanie osiągnięte z członkami
dysponującymi prawami do negocjacji lub dostaw, umawiająca się strona,
która proponuje zmianę swojej koncesji, może tego dokonać. W
takiej sytuacji członkowie[8]
dysponujący prawami mogą wprowadzić środki
równoważące nie później niż sześć miesięcy
po dokonaniu zmiany koncesji. Takie
środki równoważące oznaczają, po upływie trzydziestu
dni od dnia otrzymania przez umawiające się strony pisemnego
zawiadomienia o wycofaniu koncesji, wycofanie koncesji wywierających
zasadniczo równoważne skutki handlowe jak koncesje początkowo
wynegocjowane z umawiającą się stroną, która zmienia lub
wycofuje koncesje. Dotychczas Unia nie
wycofała koncesji na mocy art. XXVIII GATT z 1994 r. Jeżeli jednak pojawiłaby się taka
możliwość, zrównoważenie handlu wynikające ze zmiany
koncesji przez innych członków WTO na mocy art. XXVIII GATT miałoby
miejsce w stosunkowo krótkim terminie (nie później niż 6
miesięcy od dnia, w którym członek zmienia lub wycofuje swoje
koncesje). Skuteczne procedury decyzyjne
służące wdrożeniu środków równoważących
pozwoliłyby Unii na wiarygodne zaangażowanie się wobec jej
partnerów w negocjacje dotyczące zobowiązań dotyczących
utrzymania stawek celnych i mogą wywierać wpływ na przebieg
negocjacji w sprawie wyrównań z korzyścią dla Unii.
Rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla
wprowadzenia środków polityki handlowej zgodnie z innymi procedurami, na
przykład w odniesieniu do środków polityki handlowej w sektorze
usług i praw własności intelektualnej po przeprowadzeniu
wielostronnych i regionalnych lub dwustronnych procedur rozstrzygania sporów.
Zgodnie z art. 291 TFUE, jeżeli konieczne
jest podjęcie działań w celu egzekwowania praw UE w
okolicznościach wymienionych powyżej, Komisja przyjmuje akty
wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą (art. 4
„Egzekwowanie praw Unii”). W aktach
wykonawczych przestrzega się zasady, zgodnie z którą poziom
środków zaradczych nie powinien przekraczać poziomu zniweczenia lub
naruszenia korzyści, zazwyczaj rozumianego jako niekorzystny wpływ na
Unię wywierany przez środek wprowadzony przez państwo trzecie,
jak określono w odpowiedniej umowie (art. 2 „Definicje”). W określaniu
zakresu aktu wykonawczego, który ma zostać przyjęty, Komisja bierze
również pod uwagę różne kryteria, oprócz interesów
wyrażonych w konsultacjach publicznych i ogólnych interesów Unii, tj.
skuteczność środków w przywracaniu zgodności państw
trzecich z zasadami handlu międzynarodowego; zdolność
środków do zapewnienia pomocy unijnym podmiotom gospodarczym
dotkniętym środkami wprowadzonymi przez państwa trzecie; dostępność alternatywnych
źródeł dostaw dla danych produktów w celu uniknięcia lub
zminimalizowania negatywnych skutków dla przemysłu przetwórczego lub
konsumentów końcowych na terytorium Unii; wszelkie
szczególne kryteria, które mogą być ustanowione w
międzynarodowych umowach handlowych związanych z sytuacjami
przewidzianymi w art. 3.
Rodzaje środków handlowych, które mogą
zostać wprowadzone w drodze aktu wykonawczego to środki
dotyczące przywozu i wywozu towarów oraz środki w dziedzinie
zamówień publicznych.
Środki dotyczące przywozu lub wywozu
obejmują zawieszenie koncesji taryfowych oraz nałożenie nowych
lub zwiększonych ceł; wprowadzenie
lub zwiększenie ograniczeń ilościowych wobec przywozu lub wywozu
– w drodze kontyngentów, pozwoleń na przywóz lub wywóz lub innych
środków.
Porozumienie w sprawie zamówień publicznych
WTO określa, że wszelkie spory wynikłe z niego nie mogą
prowadzić do zawieszenia koncesji lub innych zobowiązań
wynikających z jakichkolwiek innych porozumień objętych WTO. Mając to na uwadze ważne jest, aby
przewidzieć w rozporządzeniu, którego dotyczy wniosek, ewentualne
wprowadzenie środków polityki handlowej dotyczących zamówień
publicznych w celu umożliwienia Unii skutecznego egzekwowania jej praw. Ze
względu na specyfikę zamówień publicznych, w szczególności
istnienie procedury administracyjnej, która reguluje i określa dostęp
do konkretnych zaproszeń do składania ofert, można
przewidzieć działania w odniesieniu do zamówień na towary i na
usługi.
W tym zakresie rodzaje środków polityki
handlowej, które mogą zostać wprowadzone, dotyczą wykluczenia z
udziału w zamówieniach publicznych ofert, których łączna
wartość składa się w ponad 50 % z towarów lub usług
pochodzących z danego państwa trzeciego; lub nałożenia
obowiązkowych kar cenowych dotyczących części oferty
składającej się z towarów lub usług pochodzących z
danego państwa trzeciego (art. 5 „Środki polityki handlowej”).
Procedurę sprawdzającą należy
stosować w przypadku przyjmowania, zawieszenia, zmiany i zakończenia
obowiązywania aktów wykonawczych określających odpowiednie
środki polityki handlowej do wykonywania praw Unii (art. 4 „Wykonywanie
praw Unii” i art. 7 „Zawieszenie, zmiana i zakończenie obowiązywania
środków”). W przyjmowaniu aktów wykonawczych oraz w celu uniknięcia
tworzenia dodatkowych struktur Komisja powinna być wspierana przez istniejący
Komitet ds. barier w handlu ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr
3286/94.
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Brak.
Rozporządzenie, którego dotyczy wniosek,
określa mechanizm egzekwowania praw Unii i dzieli
odpowiedzialność między wszystkie instytucje.
2012/0359 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
dotyczące wykonywania praw Unii w
zakresie stosowania i egzekwowania zasad handlu międzynarodowego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Unia zawarła szereg
wielostronnych, regionalnych i dwustronnych międzynarodowych umów
handlowych ustanawiających prawa i obowiązki przynoszące
wzajemne korzyści stronom.
(2)       Unia powinna koniecznie
dysponować instrumentami odpowiednimi do zapewnienia skutecznego
wykonywania swoich praw w ramach międzynarodowych umów handlowych w celu
ochrony unijnych interesów gospodarczych. Jest to szczególnie ważne w
sytuacjach, gdy państwa trzecie wprowadzają środki
ograniczające handel, które zmniejszają korzyści dla unijnych
podmiotów gospodarczych w ramach międzynarodowych umów handlowych. Unia
powinna być w stanie reagować szybko i w sposób elastyczny w
kontekście procedur i terminów określonych w zawartych przez nią
międzynarodowych umowach handlowych. Unia powinna zatem przyjąć
przepisy określające ramy wykonywania praw Unii w niektórych
szczególnych sytuacjach.
(3)       Mechanizmy rozstrzygania
sporów w ramach WTO i innych umów, łącznie z umowami regionalnymi lub
dwustronnymi, mają na celu rozwiązanie wszelkich sporów
powstałych między Unią a drugą stroną lub innymi
stronami tych umów. Unia powinna jednak zawiesić koncesje lub inne
zobowiązania, zgodnie z zasadami rozstrzygania sporów, gdy inne
możliwości znalezienia pozytywnego rozwiązania sporu
okazują się nieskuteczne. Działanie Unii w takich przypadkach ma
na celu przywrócenie zgodności danego państwa trzeciego z
odpowiednimi zasadami handlu międzynarodowego w celu zapewnienia
wzajemnych korzyści.
(4)       Na mocy porozumienia WTO w
sprawie środków ochronnych członek WTO, który zamierza stosować
środek ochronny lub przedłużyć jego obowiązywanie,
powinien dążyć do utrzymania zasadniczo równoważnego
poziomu koncesji i innych zobowiązań między nim a członkami
eksportującymi, którzy mogliby zostać dotknięci środkiem
ochronnym. Podobne zasady mają zastosowanie w kontekście innych
zawartych przez Unię międzynarodowych umów handlowych, w tym
regionalnych i dwustronnych. Unia powinna wprowadzić środki
równoważące poprzez zawieszenie koncesji lub innych
zobowiązań w przypadkach, gdy dane państwo trzecie nie stosuje
zadowalających wyrównań. Działanie Unii w takich przypadkach ma
na celu spowodowanie wprowadzenia przez dane państwo trzecie środków
sprzyjających handlowi w celu przywrócenia wzajemnych korzyści.
(5)       Artykuł XXVIII GATT 1994
i powiązane Uzgodnienie regulują zmianę lub wycofanie koncesji
ustanowionych w taryfach celnych członków WTO. Członkowie WTO
dotknięci wszelkimi takimi zmianami mają prawo, po spełnieniu
określonych warunków, do wycofania koncesji wywierających zasadniczo
równoważne skutki handlowe. Unia powinna wprowadzić środki
równoważące w takich przypadkach, chyba że uzgodnione
zostaną wyrównania. Działania Unii mają na celu zachęcenie
państw trzecich do wprowadzenia środków sprzyjających handlowi.
(6)       Unia powinna mieć
możliwość egzekwowania swoich praw w obszarze zamówień
publicznych ze względu na fakt, że Porozumienie WTO w sprawie
zamówień publicznych stanowi, iż wszelkie spory wynikłe z niego
nie mogą prowadzić do zawieszenia koncesji lub innych zobowiązań
wynikających z jakichkolwiek innych porozumień objętych WTO.
(7)       Niniejsze rozporządzenie
powinno koncentrować się na tych środkach, w odniesieniu do
których Unia posiada doświadczenie dotyczące ich projektowania i
stosowania; możliwość rozszerzenia zakresu tego rozporządzenia
na sektory usług i prawa własności intelektualnej powinna
być oceniona we właściwym czasie z uwzględnieniem specyfiki
każdego obszaru.
(8)       Podczas egzekwowania praw
Unii pochodzenie danego towaru powinno być określane zgodnie z
rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r.
ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[9].
W odniesieniu do egzekwowania praw Unii po rozstrzygnięciu sporów w
obszarze zamówień publicznych, pochodzenie usługi powinno być
określone na podstawie pochodzenia osoby fizycznej lub prawnej, która
świadczy daną usługę.
(9)       Komisja powinna ocenić
funkcjonowanie niniejszego rozporządzenia nie później, niż w
terminie trzech lat od daty pierwszego przypadku jego zastosowania w celu
przeprowadzenia oceny, a w razie potrzeby, zwiększenia skuteczności.
(10)     Akty
wykonawcze na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny zostać
przyjęte z zastrzeżeniem szczególnych kryteriów stosowności
ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
(11)     Rozporządzenie Rady (WE)
nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w
zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw
Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności
tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (WTO) (znane
również jako „rozporządzenie w sprawie przeszkód w handlu” (TBR))
powinno zostać zmienione w celu uwzględnienia przyjęcia
niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wprowadzania środków
polityki handlowej.
(12)     W celu zapewnienia jednolitych
warunków wykonania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć
Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane
zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011
z dnia 16 lutego 2011 r.[10]
ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli
przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych
przez Komisję.
(13)     W
celu ochrony interesów Unii Komisja powinna przyjąć akty wykonawcze
mające natychmiastowe zastosowanie, gdy wymaga tego szczególnie pilna potrzeba
oraz we właściwie uzasadnionych przypadkach odnoszących się
do konieczności dostosowania środków polityki handlowej do zachowania
osób trzecich,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady
i procedury w celu zapewnienia skutecznego wykonania praw Unii do zawieszenia
lub wycofania koncesji lub innych zobowiązań w ramach
międzynarodowych umów handlowych, aby:
a)           zareagować na naruszenia przez
państwa trzecie zasad handlu międzynarodowego, które wpływają
na interesy Unii, w celu znalezienia zadowalającego rozwiązania.
b)           zrównoważyć koncesje lub
inne zobowiązania w stosunkach handlowych z państwami trzecimi, w
przypadku gdy zaszła zmiana w traktowaniu przyznanym towarom
przywożonym z Unii.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia
stosuje się następujące definicje:
a)           „państwo” oznacza każde
państwo lub odrębny obszar celny;
b)           „koncesje lub inne
zobowiązania” oznaczają koncesje taryfowe lub jakiekolwiek inne
korzyści, które Unia zobowiązała się stosować w handlu
z państwami trzecimi na mocy międzynarodowych umów handlowych,
których jest stroną,
c)           „poziom zniweczenia lub naruszenia
korzyści” oznacza stopień, w jakim naruszone zostały interesy
Unii w ramach międzynarodowej umowy handlowej. O
ile nie określono inaczej w danej umowie, obejmuje on wszelkie
niekorzystne skutki gospodarcze wynikające z działań
państwa trzeciego;
d)           „obowiązkowa kara cenowa”
odnosi się do obowiązku podmiotów zamawiających lub podmiotów
prowadzących postępowania dotyczące zamówienia publicznego do
podniesienia, z pewnymi wyjątkami, ceny usług lub towarów
pochodzących z określonych państw trzecich, które zostały
zaoferowane w postępowaniach o udzielenie zamówienia.
Artykuł 3
Zakres
1.           Niniejsze rozporządzenie
ma zastosowanie:
a)      po rozstrzygnięciu sporów handlowych
w ramach Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie
sporów WTO, jeżeli Unia została upoważniona do zawieszenia
koncesji lub innych zobowiązań wynikających z wielostronnych
umów objętych Uzgodnieniem w sprawie zasad i procedur regulujących
rozstrzyganie sporów WTO;
b)      po rozstrzygnięciu sporów handlowych
w ramach innych międzynarodowych umów handlowych, w tym umów regionalnych
i dwustronnych, jeżeli Unia ma prawo do zawieszenia koncesji lub innych
zobowiązań w ramach takich umów;
c)      w zakresie równoważenia koncesji lub
innych zobowiązań, które może być uzasadnione prawnie na
podstawie art. 8 Porozumienia WTO w sprawie środków ochronnych lub zasad
dotyczących środków ochronnych zawartych w innych
międzynarodowych umowach handlowych, w tym regionalnych i dwustronnych, w
związku z zastosowaniem środka ochronnego przez państwo trzecie.
d)      w przypadku zmiany koncesji przez
członka WTO na mocy art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf
celnych i handlu z 1994 r., jeżeli nie uzgodniono żadnych
wyrównań.
2.           Niniejsze rozporządzenie
pozostaje bez uszczerbku dla wprowadzenia środków polityki handlowej w
ramach innych odpowiednich procedur w przypadkach, gdy środki przewidziane
w art. 5 nie są dostępne lub stanowiłyby
niewystarczającą lub nieskuteczną reakcję na sytuacje, o
których mowa w ust. 1.
Artykuł 4
Wykonywanie
praw Unii
1.           W sytuacji gdy potrzebne
są działania w celu ochrony interesów Unii w przypadkach, o których
mowa w art. 3 ust. 1, Komisja przyjmuje akt wykonawczy określający
odpowiednie środki polityki handlowej. Taki akt wykonawczy przyjmowany
jest zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 8
ust. 2.
2.           Akty wykonawcze przyjęte
na mocy ust. 1 muszą spełniać następujące warunki:
a)      w przypadku gdy koncesje lub inne
zobowiązania są zawieszone po rozstrzygnięciu sporu handlowego
zgodnie z Uzgodnieniem w sprawie zasad i procedur regulujących
rozstrzyganie sporów WTO, ich poziom nie przekracza poziomu dopuszczonego przez
Organ Rozstrzygania Sporów WTO.
b)      w przypadku gdy koncesje lub inne
zobowiązania są zawieszone po przeprowadzeniu międzynarodowej
procedury rozstrzygania sporów zgodnie z dwustronną lub regionalną
umową, ich poziom nie przekracza poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści
wynikającego ze środka wprowadzonego przez zainteresowane
państwo trzecie, zgodnie z ustaleniami Komisji lub poprzez odwołanie
się do arbitrażu, w zależności od przypadku.
c)      w przypadku zrównoważenia koncesji
lub innych zobowiązań na podstawie postanowień w sprawie
środków ochronnych w międzynarodowych umowach handlowych,
działanie Unii jest zasadniczo równorzędne z poziomem koncesji lub
innych zobowiązań, których dotyczy środek ochronny, zgodnie z
warunkami Porozumienia WTO w sprawie środków ochronnych lub
postanowieniami dotyczącymi środków ochronnych w regionalnych i
dwustronnych umowach handlowych, na mocy których dany środek ochronny jest
stosowany.
d)      koncesje wycofane z handlu z
państwem trzecim w związku z art. XXVIII GATT z 1994 r. i z powiązanym
Uzgodnieniem są zasadniczo równorzędne z koncesjami zmienionymi lub
wycofanymi przez dane państwo trzecie, zgodnie z warunkami ustanowionymi w
art. XXVIII GATT z 1994 r. i w powiązanym Uzgodnieniu.
3.           Środki polityki
handlowej zgodnie z ust. 1 są określane w świetle
dostępnych informacji i ogólnego interesu Unii na podstawie:
a)      skuteczności środków w
przywracaniu zgodności państw trzecich z zasadami handlu
międzynarodowego;
b)      zdolności środków do
zapewnienia pomocy unijnym podmiotom gospodarczym dotkniętym środkami
wprowadzonymi przez państwa trzecie;
c)      dostępności
alternatywnych źródeł dostaw dla danych produktów w celu
uniknięcia lub zminimalizowania negatywnych skutków dla przemysłu
przetwórczego lub konsumentów końcowych na terytorium Unii;
d)      wszelkich
szczególnych kryteriów, które mogą być ustanowione w
międzynarodowych umowach handlowych związanych z sytuacjami
przewidzianymi w art. 3.
Artykuł 5
Środki
polityki handlowej
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek umów
międzynarodowych, których Unia jest stroną, środki polityki
handlowej, które mogą zostać wprowadzone w drodze aktu wykonawczego
zgodnie z art. 4 ust. 1 polegają na:
a)           zawieszeniu koncesji celnych oraz
nałożeniu nowych lub zwiększonych ceł, w tym przywróceniu
stawki KNU lub nałożeniu ceł przekraczających poziom stawki
KNU lub wprowadzeniu wszelkich dodatkowych opłat względem przywozu
lub wywozu towarów;
b)           wprowadzeniu lub zwiększeniu
ograniczeń ilościowych wobec przywozu lub wywozu towarów w drodze
kontyngentów, pozwoleń na przywóz lub wywóz lub innych środków;
c)           zawieszeniu koncesji w dziedzinie
zamówień publicznych, poprzez:
(i)      wykluczenie z udziału w
zamówieniach publicznych ofert, których łączna wartość
składa się w ponad 50 % z towarów lub usług pochodzących z
danego państwa trzeciego; lub
(ii)     nałożenie obowiązkowych
kar cenowych dotyczących części oferty składającej
się z towarów lub usług pochodzących z danego państwa
trzeciego.
Artykuł 6
Reguły
pochodzenia
1.           Pochodzenie produktów ustala
się zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12
października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny[11].
2.           Pochodzenie usługi
ustala się na podstawie pochodzenia osoby fizycznej lub prawnej, która
świadczy daną usługę. Za państwo pochodzenia
usługodawcy uznaje się:
a)      w przypadku osoby fizycznej –
państwo, którego osoba ta jest obywatelem lub w którym posiada miejsce
stałego pobytu;
b)      w przypadku osoby prawnej:
(i)      jeżeli usługa jest
świadczona inaczej niż poprzez obecność handlową w
Unii – państwo, w którym osoba prawna została utworzona lub w inny
sposób zorganizowana zgodnie z prawodawstwem tego państwa i na terytorium
którego osoba prawna prowadzi istotną działalność
gospodarczą lub;
(ii)      jeżeli usługa jest
świadczona poprzez obecność handlową w Unii – państwo,
w którym osoba prawna ma siedzibę i na terytorium którego prowadzi
istotną działalność gospodarczą bezpośrednio i
skutecznie powiązaną z gospodarką danego państwa
członkowskiego.
Do celów pkt (ii), jeżeli osoba prawna nie
prowadzi istotnej działalności gospodarczej bezpośrednio i
skutecznie powiązanej z gospodarką danego państwa
członkowskiego, za państwo pochodzenia uznaje się państwo
pochodzenia osób fizycznych lub prawnych, które są właścicielami
osoby prawnej świadczącej usługę lub sprawują nad
nią kontrolę.
Osobę prawną świadczącą
usługę uznaje się za „będącą
własnością” osób z danego państwa, jeżeli więcej
niż 50 % jej udziałów jest w posiadaniu osób z tego państwa,
oraz za „kontrolowaną” przez osoby z danego państwa, jeżeli
osoby takie mają uprawnienie do powołania większości
członków zarządu albo mogą w inny uprawniony sposób
kierować jej działaniami.
Artykuł 7
Zawieszenie,
zmiana i zakończenie obowiązywania środków
1.           Jeżeli po przyjęciu
aktu wykonawczego zgodnie z art. 4 ust. 1 dane państwo trzecie przyznaje
Unii zadowalające wyrównanie w przypadkach, o których mowa w art. 3 ust. 1
lit. a) i b), Komisja może zawiesić stosowanie tego aktu wykonawczego
na czas trwania okresu wyrównawczego. Decyzję o zawieszeniu przyjmuje
się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art.
8 ust. 2.
2.           Komisja kończy
obowiązywanie aktu wykonawczego przyjętego na mocy art. 4 ust. 1) w
jednej z następujących okoliczności:
a)      jeżeli państwo trzecie, którego
środki uznano za niezgodne z zasadami handlu międzynarodowego w ramach
procedury rozstrzygania sporów, przywraca zgodność lub jeżeli
osiągnięto wzajemnie zadowalające rozwiązanie w inny
sposób;
b)      w przypadku równoważenia koncesji
lub innych zobowiązań po wprowadzeniu przez państwo trzecie
środka ochronnego, gdy środek ochronny zostaje wycofany lub wygasa,
lub gdy dane państwo trzecie przyznaje Unii zadowalające wyrównanie
po przyjęciu aktu wykonawczego na mocy art. 4 ust. 1;
c)      w przypadku zmiany koncesji przez
członka WTO na mocy art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf
celnych i handlu z 1994 r., jeżeli dane państwo trzecie przyznaje
Unii zadowalające wyrównanie po przyjęciu aktu wykonawczego na mocy
art. 4 ust. 1.
Decyzję o zakończeniu obowiązywania
przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 8 ust. 2.
3.           Jeżeli niezbędne
jest wprowadzenie dostosowań w zakresie środków polityki handlowej
wprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia, w związku z
warunkami i kryteriami określonymi w art. 4 ust. 2 oraz art. 4 ust. 3, Komisja
może wprowadzić odpowiednie zmiany zgodnie z procedurą
określoną w art. 8 ust. 2.
4.           W należycie
uzasadnionych szczególnie pilnych przypadkach związanych z
zakończeniem obowiązywania lub zmianą środka wprowadzonego
przez państwo trzecie, Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające
natychmiastowe zastosowanie dotyczące zawieszenia, zmiany lub
zakończenia obowiązywania aktów wykonawczych przyjętych na mocy
art. 4 ust. 1, jak przewidziano w niniejszym artykule, zgodnie z
procedurą, o której mowa w art. 8 ust. 3.
Artykuł 8
Procedura
komitetowa
1.           Komisja jest wspomagana przez
Komitet ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 3286/94. Komitet ten
jest komitetem w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr
182/2011.
3.           W przypadku odesłania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr
182/2011 w związku z art. 5 tego rozporządzenia.
Artykuł 9
Gromadzenie
informacji
1.           Komisja poszukuje informacji
i opinii dotyczących gospodarczych interesów Unii w zakresie konkretnych
produktów lub sektorów, w ramach stosowania niniejszego rozporządzenia,
poprzez zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub inne
odpowiednie środki komunikacji.
2.           Informacje uzyskane na podstawie
niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do
celów, dla których o nie wnioskowano.
3.           Komisja, Rada, Parlament
Europejski, państwa członkowskie lub ich urzędnicy nie
ujawniają żadnych informacji o poufnym charakterze uzyskanych na
podstawie niniejszego rozporządzenia bez uzyskania wyraźnej zgody
dostawcy tych informacji.
4.           Dostawca informacji może
zażądać, aby dostarczone informacje traktowano jako poufne. W
takich przypadkach towarzyszy im niepoufne streszczenie lub oświadczenie o
powodach, dla których informacje nie mogą zostać przedstawione w
formie streszczenia.
5.           Jeżeli wydaje się,
że wniosek o poufność nie jest uzasadniony i jeżeli
dostawca informacji nie jest skłonny ujawnić publicznie informacji
ani upoważnić do jej ujawnienia w formie ogólnej lub streszczenia,
dana informacja może zostać pominięta.
6.           Ustępy 2-5 nie
wykluczają ujawnienia ogólnych informacji przez organy Unii. Ujawnienie
takie musi uwzględniać uzasadniony interes, jaki mają strony w
ochronie swojej tajemnicy handlowej.
Artykuł 10
Przegląd
Nie później
niż w ciągu trzech lat od daty pierwszego przypadku przyjęcia
aktu wykonawczego na mocy niniejszego rozporządzenia Komisja dokonuje
przeglądu jego wykonania i przedkłada sprawozdanie Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 11
Zmiany
do innych aktów
W art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3286/94
[rozporządzenie w sprawie przeszkód w handlu] ust. 3 otrzymuje
następujące brzmienie:
„W przypadku gdy po podjęciu
działań zgodnie z art. 12 ust. 2 Unia musi podjąć
decyzję co do środków w zakresie polityki handlowej, które mają
zostać podjęte na podstawie art. 11 ust. 2 lit. c) lub na podstawie
art. 12, stanowi ona niezwłocznie, zgodnie z art. 207 Traktatu oraz, w
stosownych przypadkach, zgodnie z rozporządzeniem nr XX/XX lub zgodnie z
innymi odpowiednimi procedurami.”.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie […] dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej.
Niniejsze
rozporządzenie wiąże w całości i jest
bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
[1]               Zob.: COM (2010) 612 wersja ostateczna z 9.11.2010, pkt
4.
[2]               Zob. konkluzje Rady w sprawie polityki handlowej UE z
21.12.2010, pkt 8.
[3]               W przeszłości UE zawsze działała na
zasadzie poszczególnych przypadków (rozporządzenie Rady w sprawie wniosku
Komisji na podstawie dawnego art. 133).
[4]               Zob.
rozporządzenie Rady (EWG) NR 1461/93 dotyczące dostępu
oferentów ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej do zamówień
publicznych; oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1836/95
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (EWG)
nr 1461/93 dotyczącego dostępu oferentów ze Stanów Zjednoczonych
Ameryki do zamówień publicznych.
[5]               W określonych okolicznościach, w art. 4.10
Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych upoważniono
stronę składającą skargę do podjęcia odpowiednich
środków zaradczych.
[6]               Porozumienie WTO w sprawie środków ochronnych i
zasady dotyczące środków ochronnych w ramach umów o wolnym handlu
odnoszą się jedynie do handlu towarami. Członkowie WTO
muszą jeszcze poczynić uzgodnienia w sprawie nadzwyczajnych
środków ochronnych dotyczących usług, w odniesieniu do których
negocjacje wielostronne zostały podjęte na mocy art. X Układu
ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS).
[7]               Np. art. 3.4 Umowy o wolnym handlu UE/Korea: „1. Strona
stosująca dwustronny środek ochronny prowadzi konsultacje z
drugą Stroną, aby wspólnie ustalić odpowiednie wyrównanie
dotyczące liberalizacji handlu w formie koncesji wywierających
zasadniczo równoważne skutki handlowe lub mających wartość
równoważną dodatkowym cłom, które mogą wynikać z
wprowadzenia środka ochronnego. Strona przewiduje możliwość
przeprowadzenia takich konsultacji nie później niż 30 dni po
zastosowaniu dwustronnego środka ochronnego. 2. Jeżeli konsultacje na
mocy ust. 1 nie doprowadzą w terminie 30 dni od ich rozpoczęcia do
porozumienia w sprawie wyrównania dotyczącego liberalizacji handlu,
Strona, której towary podlegają środkowi ochronnemu, może
zawiesić stosowanie koncesji wywierających zasadniczo równoważne
skutki handlowe względem Strony, która wprowadziła środek
ochronny. 3. Prawo do zawieszenia, o którym mowa w ust. 2, nie jest wykonywane podczas
pierwszych 24 miesięcy obowiązywania dwustronnego środka
ochronnego, pod warunkiem, że środek ochronny spełnia wymagania
niniejszej Umowy.
[8]               Pod warunkiem, że posiadają oni „pierwotne
prawa negocjacyjne”, są „istotnie zainteresowani dostawami” lub
wykazują „istotny interes”.
[9]               Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.
[10]             Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
[11]             Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.


|

52011PC0486

Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego dotyczącego środków antydumpingowych stosowanych w przywozie określonego politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego z Indii  /* KOM/2011/0486 wersja ostateczna - 2011/0219 (NLE) */

	UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”) w postępowaniu dotyczącym przywozu politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego między innymi z Indii. |Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Obecnie obowiązujące środki zostały wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 192/2007 zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1286/2008 na przywóz określonego politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego między innymi z Indii. |Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |Strony zainteresowane postępowaniem miały już możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |Collection and use of expertise |Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |Krótki opis proponowanych działań W dniu 10 czerwca 2010 r. Komisja wszczęła okresowy przegląd środków obowiązujących w odniesieniu do politereftalanu etylenu pochodzącego z Indii, na wniosek producenta eksportującego z Indii. Wniosek oparty był na dowodach prima facie świadczących, że zmieniły się okoliczności, na podstawie których wprowadzono środki, tj. nastąpiły znaczące zmiany w kosztach produkcji przedsiębiorstwa, które doprowadziły do znacznego obniżenia marginesu dumpingu od momentu wprowadzenia obowiązujących środków i dlatego też dalsze stosowanie wprowadzonych środków na obecnym poziomie nie jest już konieczne do zrównoważenia skutków dumpingu. Załączony wniosek dotyczący rozporządzenia Rady oparty jest na ustaleniach poczynionych w ramach przeprowadzonego dochodzenia, którego zakres ograniczono do zbadania dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy. W toku dochodzenia ustalono, że, inaczej, niż twierdził wnioskodawca, wartość normalna wzrosła, a nie spadła. Ponadto na ceny w wywozie do Unii wpływ miało zobowiązanie cenowe przedsiębiorstwa wobec Komisji, a ponieważ ceny w wywozie na inne rynki były konsekwentnie niższe, nowo określony margines dumpingu nie miałby trwałego charakteru. Występuje się zatem do Rady o przyjęcie załączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia kończącego dochodzenie. |Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej. |Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |Formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. |Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Wspólnoty, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania. |Wybór instrumentów |Proponowane instrumenty: rozporządzenie. |Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następującego względu: W wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości. |WPłYW NA BUDżET |Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |2011/0219 (NLE)WniosekROZPORZĄDZENIE RADYw sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego dotyczącego środków antydumpingowych stosowanych w przywozie określonego politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego z IndiiRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 3,uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:1.  PROCEDURA2.  Obowiązujące środki3.  Rozporządzeniem (WE) nr 2604/2000[2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego między innymi z Indii („państwo, którego dotyczy postępowanie”) („pierwotne dochodzenie”). W następstwie przeglądu wygaśnięcia Rada wprowadziła rozporządzeniem (WE) nr 192/2007[3] ostateczne cło antydumpingowe na okres kolejnych pięciu lat. Wprowadzone środki antydumpingowe zmieniono rozporządzeniem Rady (WE) nr 1286/2008[4] w następstwie częściowego przeglądu okresowego („ostatnie dochodzenie przeglądowe”). Środki ustanowiono na poziomie usuwającym szkodę i obejmują one specyficzne cła antydumpingowe. Stawki cła ustalone dla producentów indywidualnych w Indiach wynoszą od 87,5 do 200,9 EUR/tonę, natomiast na przywóz od pozostałych producentów nałożono cło rezydualne wynoszące 153,6 EUR/tonę („aktualne cła”).4.  Rozporządzeniem (WE) nr 2603/2000[5] Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz politereftalanu etylenu („PET”) pochodzącego między innymi z Indii. W następstwie przeglądu wygaśnięcia Rada nałożyła na okres kolejnych pięciu lat, rozporządzeniem (WE) nr 193/2007[6], ostateczne cło wyrównawcze. Wprowadzone środki wyrównawcze zmieniono rozporządzeniem Rady (WE) nr 1286/2008 w następstwie ostatniego dochodzenia przeglądowego. Środki wyrównawcze mają formę cła specyficznego. Stawki cła ustalone dla producentów indywidualnych w Indiach wynoszą od 0 do 106,5 EUR/tonę, natomiast na przywóz od pozostałych producentów nałożono cło rezydualne wynoszące 69,4 EUR/tonę („aktualne środki wyrównawcze”).5.  Decyzją 2000/745/WE z dnia 29 listopada 2000 r.[7] Komisja przyjęła ofertę zobowiązania ze strony kilku producentów eksportujących, ustalając minimalną cenę importową („MIP”) („zobowiązanie”).6.  Wniosek o dokonanie przeglądu7.  Komisja otrzymała wniosek dotyczący częściowego przeglądu okresowego („niniejszy przegląd”), zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, złożony przez Reliance Industries Limited, indyjskiego producenta eksportującego PET („wnioskodawca” lub „Reliance”). Zakres wniosku ograniczony był do dumpingu i do wnioskodawcy. Jednocześnie wnioskodawca wystąpił o dokonanie przeglądu aktualnych środków wyrównawczych. Rezydualne cła antydumpingowe i wyrównawcze stosuje się do przywozu produktów Reliance, zaś sprzedaż dokonywaną przez wnioskodawcę do Unii reguluje zobowiązanie.8.  Wnioskodawca przedstawił dowody prima facie świadczące o tym, że dalsze stosowanie aktualnego cła na dotychczasowym poziomie nie jest już konieczne w celu zrównoważenia skutków dumpingu. W szczególności wnioskodawca twierdził że nastąpiły znaczące zmiany w kosztach produkcji przedsiębiorstwa, które doprowadziły do znacznego obniżenia marginesu dumpingu od momentu wprowadzenia aktualnych ceł. Sporządzone przez wnioskodawcę porównanie jego cen krajowych z cenami eksportowymi stosowanymi przez niego przy wywozie do Unii sugerowało, że margines dumpingu jest znacznie niższy niż obecny poziom aktualnych ceł.9.  Wszczęcie częściowego przeglądu okresowego10.  Po konsultacji z Komitetem Doradczym i po ustaleniu, że wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie uzasadniające wszczęcie częściowego przeglądu okresowego, Komisja ogłosiła, w drodze publikacji zawiadomienia o wszczęciu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej[8] w dniu 10 czerwca 2010 r., wszczęcie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ograniczonego do zbadania dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy.11.  Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny12.  Produktem poddanym przeglądowi jest politereftalan etylenu (PET) o lepkości co najmniej 78 ml/g, zgodnie z normą ISO 1628-5, obecnie sklasyfikowany w ramach kodu CN 3907 60 20 i pochodzący z Indii (zwany dalej „produktem objętym postępowaniem”).13.  W dochodzeniu wykazano, że produkt objęty postępowaniem wytwarzany w Indiach i sprzedawany do Unii jest identyczny pod względem właściwości fizycznych i technicznych oraz zastosowań z produktem wytwarzanym i sprzedawanym na rynku krajowym w Indiach. Uznano zatem, że produkty sprzedawane na rynku krajowym i rynkach eksportowych są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Ponieważ obecny przegląd ograniczono do stwierdzenia dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy, nie poczyniono żadnych ustaleń w odniesieniu do produktu produkowanego i sprzedawanego przez przemysł unijny na rynku unijnym.14.  Zainteresowane strony15.  Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu przeglądu wnioskodawcę, przedstawicieli państwa wywozu oraz stowarzyszenie producentów unijnych. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.16.  Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.17.  W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusz i otrzymała odpowiedź w ustalonym terminie.18.  Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do stwierdzenia dumpingu. Komisja przeprowadziła wizytę weryfikacyjną na terenie zakładów wnioskodawcy w Bombaju (Indie).19.  Okres objęty dochodzeniem przeglądowym20.  Dochodzenie dotyczące dumpingu objęło okres od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”).21.  WYNIKI DOCHODZENIA22.  Trwały charakter domniemanej zmiany okoliczności występujących w ODP23.  Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego zbadano również, czy okoliczności w zakresie dumpingu uległy zasadniczej zmianie i czy zmiana taka była trwała.24.  Wnioskodawca twierdził, że zmiany wartości normalnej i cen eksportowych od czasu ustalenia jego marginesu dumpingu w pierwotnym dochodzeniu były wynikiem istotnej zmiany kosztów produkcji. Według wnioskodawcy zmiana jego kosztów produkcji była związana z obniżeniem stawek celnych mających zastosowanie do przywozu do Indii podstawowych surowców używanych w jego procesie produkcyjnym. Ponadto twierdził on, że obniżenie stawek celnych doprowadziło do obniżenia zachęt wywozowych, co z kolei spowodowało zmianę cen sprzedaży krajowej, na podstawie których ustalono wartość normalną.25.  Ustalono jednak, że pomimo obniżenia stawek celnych i zachęt wywozowych ceny sprzedaży krajowej przedsiębiorstwa, na podstawie których ustalono wartość normalną w ODP, były wyższe niż ceny wykorzystane w pierwotnym dochodzeniu do ustalenia marginesu dumpingu wnioskodawcy. Wyższe ceny sprzedaży krajowej wynikały, między innymi, ze wzrostu kosztów niektórych surowców i innych czynników produkcji.26.  Co się tyczy cen stosowanych w wywozie do UE w ODP, ustalono je zgodnie z art. 2 ust. 8 i 9 rozporządzenia podstawowego. Konieczne było jednak w szczególności zbadanie, czy istnienie w ODP zobowiązania cenowego, w ramach którego wnioskodawca był zobligowany do sprzedaży produktu na rynek unijny po cenie przewyższającej MIP dla każdego miesiąca, wywarło wpływ na ceny eksportowe wnioskodawcy. Z powyższych przyczyn stwierdzono, że rzeczywiście zobowiązanie cenowe wpłynęło na wywóz do UE. W tym kontekście, jako że wnioskodawca musiał przestrzegać zobowiązania związanego z MIP, zdecydował się nie prowadzić wywozu do UE w określonych miesiącach ODP, w których jego ceny eksportowe na inne rynki wywozu były poniżej MIP.27.  Zauważono, że wnioskodawca sprzedawał swój produkt do Unii jedynie w ciągu sześciu miesięcy ODP. Z drugiej strony w tym okresie sprzedawał on produkty na inne rynki wywozu, na których nie musiał stosować się do wymogów wynikających ze zobowiązania cenowego. Zaobserwowano, że ceny wywozu do państw trzecich w miesiącach, w których wnioskodawca nie prowadził wywozu do UE, były znacząco niższe niż ustalona MIP. W świetle powyższego zasadne jest zatem przyjęcie, że jedynym powodem, dla którego wnioskodawca nie sprzedawał produktów do Unii w pozostałych miesiącach, była konieczność stosowania się do wymogów płynących z jego zobowiązania i brak możliwości sprzedaży poniżej ustalonego poziomu MIP.28.  Wnioskodawca nie zgodził się z ustaleniem, iż nie sprzedawał produktów na rynku unijnym w związku z istniejącym zobowiązaniem. Twierdził on, że, w niektórych miesiącach ODP nie prowadził sprzedaży na innych dużych rynkach wywozu, zatem nieregularna sprzedaż nie dotyczyła wyłącznie rynku unijnego. Podnoszono także, że miesięczne porównanie cen importowych produktu objętego postępowaniem do UE ze wszystkich innych państw eksportujących oraz cen importowych produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Indii z miesięczną MIP przedsiębiorstwa wykazało, że Reliance mogła sprzedawać produkty do UE we wszystkich miesiącach ODP, nie naruszając wymogów wynikających ze swojego zobowiązania.29.  Nie można przyjąć argumentów wnioskodawcy, gdyż, z jednej strony, wnioskodawca skupił swoją działalność na wybranych poszczególnych rynkach, mających własną specyfikę, zatem na podstawie tej działalności nie można było ustalić, dlaczego przedsiębiorstwo to nie prowadziło sprzedaży do UE. Z drugiej strony, porównania dokonane przez wnioskodawcę opierały się na ogólnych danych statystycznych, podczas gdy ustalenia dokonane w ramach obecnego przeglądu oparto na danych dotyczących tego przedsiębiorstwa, stanowiących bardziej odpowiednią i wiarygodną podstawę do formułowania wniosków. Przedstawione argumenty również nie były w pełni uprawnione, np. w niektórych miesiącach ogólne ceny przywozu do UE były jednak wyższe niż MIP, podczas gdy w innych okresach ogólne ceny importowe były niższe niż MIP, nie można zatem wyciągać na podstawie tych cen ogólnych wniosków. Bezsprzeczny jest natomiast fakt, że wnioskodawca prowadził sprzedaż do Unii tylko w miesiącach, w których ogólne ceny przywozu do Unii były na poziomie MIP lub wyższe od niej.30.  Argument wnioskodawcy, że gdyby chciał, to mógłby sprzedawać produkty na rynku unijnym w ciągu sześciu miesięcy, kiedy to sprzedawał produkty na innych rynkach wywozu po cenie niższej niż MIP, odrzuca się jako niepopartą dowodami spekulację. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych innych argumentów wyjaśniających, dlaczego nie sprzedawał produktów do UE podczas tych sześciu miesięcy, podczas gdy w tym samym czasie sprzedawał te same produkty na innych rynkach wywozu po cenie niższej od MIP. Stwierdzono zatem, że wnioskodawca nie sprzedawał produktów do Unii w pewnym okresie ze względu na konieczność przestrzegania wymogów wynikających z jego zobowiązania. W konsekwencji ceny eksportowe stosowane na rynku unijnym w ODP nie są wiarygodne.31.  Oprócz tego dokonano porównania między cenami w sprzedaży dokonywanej przez wnioskodawcę na rynek Unii a cenami uzyskanymi na innych rynkach wywozu, dla których nie miały zastosowania zobowiązania cenowe. Zauważono, że ceny eksportowe w wywozie na rynki, na których nie miały zastosowania zobowiązania cenowe, były konsekwentnie niższe przez cały ODP.32.  Wnioskodawca zakwestionował wnioski wyciągnięte z porównania cen stosowanych na rynku unijnym i na innych rynkach eksportowych, twierdząc, że z analizy na poziomie poszczególnych państw wynika, że na kilku innych rynkach wywozu stosowano ceny powyżej cen stosowanych na rynku UE. Jednakże dla tej kwestii większe znaczenie ma porównanie średnich cen, niż indywidualne różnice wynikające z porównania poszczególnych państw, związane z ich wielkością, a także odmiennymi warunkami konkurencji na poszczególnych rynkach.33.  W rezultacie ceny eksportowe w wywozie na rynki trzecie lepiej odzwierciedlają zwykłą politykę cenową przedsiębiorstwa. Różnice między cenami eksportowymi w wywozie do Unii a cenami eksportowymi w wywozie na inne rynki światowe wskazują na to, że Reliance miała istotne przesłanki ekonomiczne, by w przypadku braku MIP prowadzić sprzedaż do UE po niższych cenach. W świetle tych okoliczności uznaje się, że każdy nowo obliczony margines dumpingu, oparty na cenach eksportowych w wywozie do UE w ODP, byłby ustalany w oparciu o ceny, które nie uległy zasadniczej, trwałej zmianie. Ten sam wniosek ma zastosowanie do twierdzenia wnioskodawcy, jak wspomniano w motywie 5 powyżej, iż porównanie jego cen krajowych i jego cen w wywozie do Unii wykazałoby margines dumpingu niższy od poziomu aktualnych ceł.34.  W świetle powyższego warunek określony w art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym okoliczności w zakresie dumpingu muszą ulec zasadniczej zmianie, nie jest spełniony. Utrzymanie środków na ich aktualnym poziomie jest zatem niezbędne do zrównoważenia skutków dumpingu.35.  Po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca podkreślał, że ceny stosowane przez niego na rynku unijnym są całkowicie wiarygodne. Jako że ceny eksportowe znacznie wzrosły między pierwotnym dochodzeniem a ODP, należy uznać, że także polityka eksportowa przedsiębiorstwa uległa istotnej i trwałej zmianie. Domniemywa się zatem, że również margines dumpingu przedsiębiorstwa został istotnie i trwale zmniejszony.36.  Ponadto przedsiębiorstwo twierdziło, że trwała zmiana okoliczności niekoniecznie jest decydująca dla oceny, którą należy przeprowadzić po wszczęciu przeglądu, ale ma większe znaczenie dla stwierdzenia, czy dalsze nakładanie cła jest niezbędne dla zrównoważenia skutków dumpingu. Wnioskodawca powołał się na fundamentalną zasadę określoną w art. 11 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i w art. 11 ust. 1 Porozumienia antydumpingowego WTO, zgodnie z którą środki antydumpingowe pozostają w mocy jedynie w okresie i w zakresie niezbędnym do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę. W tym względzie wnioskodawca twierdził, że analiza niezbędności powinna być oceną prospektywną, wymagającą co najmniej przypuszczalnego lub prawdopodobnego ponownego wystąpienia dumpingu na poprzednio ustalonym poziomie.37.  Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia podstawowego stanowi: „Środek antydumpingowy pozostaje w mocy jedynie w okresie i w zakresie niezbędnym do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę.” Zasada ta ma zastosowanie do przeglądów okresowych, takich jak niniejszy przypadek, w odniesieniu do których art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego stanowi m.in., że „[…]Przegląd okresowy wszczyna się w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że dalsze stosowanie środków nie jest już konieczne do wyeliminowania dumpingu lub istnieje niewielkie prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody, jeżeli środki zostaną usunięte lub zmienione; albo zawiera dowody na to, że istniejące środki nie są lub przestały być wystarczające do przeciwdziałania dumpingowi powodującemu szkodę[…].” Wyżej wymieniony przepis ustanawia warunek, który należy spełnić, w przypadku gdy zainteresowana strona uważa, że poziom środków jest zbyt niski lub zbyt wysoki i w związku z tym wnioskuje o przeprowadzenie ich przeglądu. W odniesieniu do już rozpoczętych przeglądów w art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego stwierdza się dalej, że: „prowadząc postępowanie na mocy przepisów niniejszego ustępu, Komisja może między innymi rozważyć, czy okoliczności związane z dumpingiem i szkodą uległy istotnej zmianie […]. W ostatecznym stwierdzeniu tej kwestii uwzględnia się wszystkie istotne i należycie udokumentowane dowody.” Artykuł 11 ust. 3 określa zatem w przypadku przeglądów okresowych dodatkowe kryterium oceny (tj. istotnej zmiany okoliczności), które należy wziąć pod uwagę w toku dochodzenia oprócz warunku wszczęcia przeglądu (tj. kwestii, czy środki na aktualnym poziomie są nadal niezbędne), wymienionego przez wnioskodawcę.38.  Należy także zauważyć, że w dochodzeniach w sprawie przeglądu okresowego standardowo ocenia się trwały charakter zmiany okoliczności stwierdzonej w toku dochodzenia. W tej kwestii orzecznictwo Sądu Unii Europejskiej[9] potwierdza, że „instytucje dysponują szerokim zakresem uznania w ramach badania konieczności utrzymania istniejących środków włącznie z możliwością dokonania oceny polityki cenowej zainteresowanych eksporterów w przyszłości.” Istniejące dowody wskazują na to, że ceny eksportowe stosowane przez Reliance na rynku unijnym nie odzwierciedlają rzeczywistej polityki cenowej wnioskodawcy, a zatem, jak stwierdza się w powyższym motywie 21, ceny eksportowe stosowane na rynku UE w ODP nie są wiarygodne, w związku z czym nowy margines dumpingu obliczony na podstawie tych cen byłby oparty na cenach, które nie uległy istotnej i trwałej zmianie, jak stwierdza się w powyższym motywie 24.39.  Pomimo konkluzji, iż ceny eksportowe stosowane w wywozie do UE nie uległy istotnej i trwałej zmianie, rozpatrzono argumenty wnioskodawcy i zbadano, czy środki na obecnym poziomie są niezbędne do przeciwdziałania dumpingowi. W tym względzie wnioskodawca twierdził, że obecny poziom środków jest w oczywisty sposób zawyżony, gdyż margines dumpingu powinien być znacznie niższy niż ustalony w pierwotnym dochodzeniu, a także dlatego, że polityka eksportowa wnioskodawcy na innych rynkach potwierdza, że zmiana marginesu dumpingu odzwierciedliłaby tendencję, której można zasadnie oczekiwać w przyszłości. Stwierdzono jednak, że argumenty te nie mają poparcia w faktach. Po pierwsze, jeśli chodzi o politykę eksportową wnioskodawcy na innych rynkach, ustalono, że, inaczej niż twierdzi wnioskodawca w swoim wniosku, jego ceny na tych rynkach były średnio o prawie 10 % niższe niż te stosowane w UE. Wśród owych innych rynków wywozu w państwach trzecich znajduje się wiele państw o rynkach różnej wielkości, a w niektórych najprawdopodobniej nie istnieje krajowa produkcja PET. Rynki te mają własne specyficzne uwarunkowania konkurencyjne, prowadzące do odmiennych cen i tendencji niż na rynku UE. Po drugie, w świetle powyższych ustaleń, nawet gdyby ustalono, że należy zmienić aktualny poziom środków, gdyż nie jest on już niezbędny do przeciwdziałania dumpingowi, nie ma możliwości określenia, z rozsądną dokładnością, odpowiedniego poziomu, nie ma bowiem wiarygodnych cen eksportowych, które by wynikały z normalnych warunków na rynku unijnym i je odzwierciedlały.40.  Wreszcie wnioskodawca uznał, że zgodnie z art. 2 ust. 10, a w szczególności art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego, można dokonać dostosowania z tytułu „różnic czynników nieprzewidzianych w lit. a)-j), jeżeli zostanie wykazane, że wpływają one na porównywalność cen, stosownie do wymagań niniejszego ustępu.”41.  Biorąc pod uwagę sformułowany powyżej wniosek, iż ceny eksportowe nie uległy istotnej i trwałej zmianie, niemożliwe jest ustalenie marginesu dumpingu. Z tego powodu wniosek o dostosowanie uznaje się za bezprzedmiotowy i niniejszym odrzuca.42.  ZAKOŃCZENIE DOCHODZENIA43.  Wobec ustalenia, że okoliczności w zakresie dumpingu nie uległy zasadniczej i trwałej zmianie, uznaje się, że niniejszy przegląd należy zakończyć bez zmiany wysokości cła obowiązującego wnioskodawcę. Dlatego środki antydumpingowe wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1286/2008 w odniesieniu do przywozu PET produkowanego przez Reliance powinny pozostać bez zmian.44.  UJAWNIENIE USTALEŃ45.  Wnioskodawcę oraz pozostałe strony zainteresowane poinformowano o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zakończyć niniejszy częściowy przegląd okresowy. Otrzymane uwagi nie uzasadniały zmiany powyższego wniosku.46.  PRZEPISY KOŃCOWE47.  Dlatego też niniejszy przegląd powinien zostać zakończony bez zmiany rozporządzenia (WE) nr 192/2007,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1Częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych stosowanych wobec przywozu politereftalanu etylenu obecnie objętego kodem CN 3907 60 20 i pochodzącego między innymi z Indii zostaje niniejszym zakończony bez zmiany obowiązujących środków.Artykuł 2Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.[2] Dz.U. L 301 z 30.11.2000, s. 21.[3] Dz.U. L 59 z 27.2.2007, s. 1.[4] Dz.U. L 340 z 19.12.2008, s. 1.[5] Dz.U. L 301 z 30.11.2000, s. 1.[6] Dz.U. L 59 z 27.2.2007, s. 34.[7] Dz.U. L 301 z 30.11.2000, s. 88.[8] Dz.U. C 151 z 10.6.2010, s. 15.[9] Punkt 48 wyroku w sprawie T-143/06