|

52011PC0267

/* COM/2011/0267 końcowy - NLE 2011/0116 */  DECYZJA RADY w sprawie zawarcia przez Unię Europejską zmienionego Statutu oraz Regulaminu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku Wniosek dotyczący DECYZJA RADY w sprawie zawarcia przez Unię Europejską zmienionego Statutu oraz Regulaminu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku

	UZASADNIENIEUnia Europejska została członkiem Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku (MGBK) na podstawie decyzji Rady (2002/651/WE) z dnia 22 lipca 2002 r. dotyczącej udziału Wspólnoty w Międzynarodowej Grupie Badawczej ds. Kauczuku.W dniu 1 lipca 2008 r., po wycofaniu się Zjednoczonego Królestwa z MGBK, Szefowie Delegacji MGBK przyjęli decyzję o przeniesieniu siedziby Grupy do Singapuru, co wymagało dostosowania odpowiednich przepisów Statutu MGBK.Podczas posiedzenia Komitetu Wykonawczego w dniach 12-13 lutego 2008 r. oraz posiedzenia Szefów Delegacji MGBK w dniach 5-6 marca 2008 r. postanowiono o kontynuacji prac zmierzających do wszechstronnej rewizji Statutu i Regulaminu, co pozwoli między innymi na opracowanie definicji „Członków” i „Państw” z uwzględnieniem szczególnego statusu prawnego Unii Europejskiej .Komisja została upoważniona przez Radę do rozpoczęcia negocjacji w sprawie rewizji Statutu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku[1]. W upoważnieniu tym wyznaczono także wytyczne negocjacyjne. Podczas negocjacji w sprawie zmiany Statutu i Regulaminu Komisja ściśle trzymała się tych wytycznych, a wynik negocjacji jest zgodny z jej mandatem negocjacyjnym.Skład MGBK podlegał kolejnym zmianom, głównie w wyniku wycofania się lub zapowiedzi wycofania się kilku członków, co sprawiło, że wkłady budżetowe stały się bardziej uciążliwe dla pozostałych członków. W trakcie negocjacji, zgodnie ze swoim mandatem negocjacyjnym, Komisja dążyła do osiągnięcia równowagi między wkładem podstawowym i zróżnicowanym, skłaniając się ku tej drugiej opcji. Ma to na celu zminimalizowanie obciążenia finansowego członków Grupy, którzy są małymi krajami rozwijającymi się nastawionymi na produkcję. Jednak pod koniec negocjacji inni członkowie MGBK skłonni byli zaakceptować jedynie ograniczone zmiany.Ostateczny projekt zmian Statutu i nowego Regulaminu MGBK został ustalony podczas nadzwyczajnego posiedzenia Szefów Delegacji w dniach 18-19 listopada 2010 r. i oficjalnie przyjęty podczas ich posiedzenia w dniu DD MMMM 2011 r.[2]. Rada decyzją 2011/XXX[3] zdecydowała o podpisaniu przez Unię Europejską zmienionego Statutu i Regulaminu MGBK swoją.Z tego względu niezbędne jest, aby Rada przyjęła zgodnie z art. 218 ust. 6 decyzję w sprawie zawarcia umowy.2011/0116 (NLE)Wniosek dotyczącyDECYZJA RADYw sprawie zawarcia przez Unię Europejską zmienionego Statutu oraz Regulaminu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. KauczukuRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 i 4 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) i v),uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,uzyskawszy zgodę Parlamentu Europejskiego,a także mając na uwadze, co następuje:1.  Po kilku rundach negocjacji Szefowie Delegacji Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku w dniach 18-19 listopada 2010 r. doszli do porozumienia w sprawie tekstu zmian do Statutu i Regulaminu Grupy.2.  Unia Europejska jest stroną Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku.3.  Państwa członkowskie UE, które są obecnie członkami Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku, przesłały powiadomienia o wycofaniu się i wycofają się z Grupy z dniem 1 lipca 2011 r.4.  Przyjęcie zmienionego Statutu i Regulaminu jest niezbędne do potwierdzenia nowej siedziby Grupy oraz zapewnienia jednoznacznych przepisów dotyczących statusu UE w ramach Grupy, jak również do dostosowania struktury organizacyjnej, wkładów budżetowych oraz procedur podejmowania decyzji.5.  W swojej decyzji 2011/XXX Rada zdecydowała, że Unia Europejska podpisze zmieniony Statut i Regulamin MGBK podczas posiedzenia Szefów Delegacji głosując za przyjęciem tych dwóch tekstów, z zastrzeżeniem potwierdzenia na piśmie po ich zawarciu.6.  Należy zawrzeć zmieniony Statut i Regulamin,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Zmieniony Statut oraz Regulamin Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku zostają niniejszym przyjęte w imieniu Unii Europejskiej.Teksty zmienionego Statutu oraz Regulaminu są załączone do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do potwierdzenia na piśmie przed Sekretarzem Generalnym Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku zgody Unii na związanie jej zmienionym Statutem i Regulaminem oraz do złożenia deklaracji kompetencji załączonej do niniejszej decyzji zgodnie z art. XVI ust. 2 zmienionego Statutu.Artykuł 3Podczas posiedzeń Szefów Delegacji Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku jak ustanowiono w art. IX zmienionego Statutu Unia jest reprezentowana przez przedstawicieli Komisji.Państwa członkowskie mogą uczestniczyć w posiedzeniach Szefów Delegacji jako część delegacji Unii Europejskiej.Artykuł 4Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Niniejsza decyzja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono wW imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKStatut Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. KauczukuSłowo wstępneMiędzynarodowa Grupa Badawcza ds. Kauczuku (zwana dalej „Grupą”) została utworzona w 1944 r. w Zjednoczonym Królestwie ze statusem uznanej międzynarodowej organizacji. Od 1 lipca 2008 r. Grupa ma swoją siedzibę w Singapurze i jest uznana jako organizacja międzynarodowa.I Cele1. Grupa zapewnia forum dla dyskusji o kwestiach dotyczących produkcji i konsumpcji kauczuku naturalnego i syntetycznego, a także handlu nimi. Grupa ma na celu gromadzenie i rozpowszechnianie wyczerpujących informacji statystycznych o światowej branży kauczuku, a dzięki temu podnoszenie przejrzystości na rynkach kauczuku oraz w zakresie tendencji dotyczących tego rynku.2. Grupa może współpracować z innymi organizacjami międzynarodowymi, które są istotne dla osiągnięcia celów Grupy.II Funkcje1. Grupa zbiera się okresowo w terminach i miejscach odpowiadających Członkom w celu dokonywania przeglądu sytuacji statystycznej i omawiania wspólnych kwestii dotyczących branży kauczuku.2. Grupa dokonuje lub zleca wykonanie takich przeglądów i badań w zakresie światowej sytuacji kauczuku, jakie uznaje za odpowiednie, zwracając szczególną uwagę na dostarczenie wszechstronnych informacji o sytuacji podaży i popytu oraz o prawdopodobnych zmianach.III Definicje1. „ Grupa ” oznacza Międzynarodową Grupę Badawczą ds. Kauczuku (MGBK).2. „ Szefowie Delegacji ” oznaczają najwyższy organ Grupy złożony z przedstawicieli Członków.3. „ Państwo przyjmujące ” oznacza Członka, z którym Grupa zawarła Porozumienie w sprawie siedziby.4. Każde odniesienie w niniejszym Statucie do „ Członka ” lub „ Państwa ” jest rozumiane jako obejmujące Unię Europejską lub każdą inną międzyrządową organizację posiadającą wyłączne kompetencje w sprawach objętych niniejszym Statutem oraz odpowiedzialną za negocjacje, zawieranie i stosowanie umów międzynarodowych, w szczególności handlowych.5. Światowy Szczyt ds. Kauczuku jest publiczną konferencją skierowaną do branży i rządów, organizowaną przez MGBK.6. Producent kauczuku naturalnego oznacza każdego Członka, którego produkcja kauczuku naturalnego przekracza jego konsumpcję kauczuku naturalnego.7. Konsument kauczuku oznacza każdego Członka innego niż producent kauczuku naturalnego.8. Kauczuk naturalny oznacza produkt uzyskiwany z lateksu z drzewa Hevea brasiliensis.9. Kauczuk syntetyczny składa się z termoutwardzalnych elastomerów, uzyskiwanych w oparciu o proces polimeryzacji, który jest chemicznym połączeniem monomerów w celu utworzenia polimeru.10. Kauczuk oznacza kauczuk naturalny lub syntetyczny, z wyłączeniem odzyskiwanych form kauczuku.11. „ Zwykła większość ” oznacza większość głosów.IV SiedzibaSiedziba Grupy znajduje się na terytorium jednego z Członków, gdzie Grupa utrzymuje Sekretariat do wykonywania swojej pracy.V Członkostwo1. Członkostwo w Grupie jest otwarte dla Państw zainteresowanych produkcją lub konsumpcją kauczuku naturalnego i syntetycznego oraz handlem nimi.2. Istnieją dwie kategorie członkostwa w Grupie, mianowicie producenci kauczuku naturalnego i konsumenci kauczuku.VI Obowiązki Członków1. Członkowie dokładają wszelkich starań, aby dostarczać Sekretariatowi dokładne dane statystyczne dotyczące produkcji i konsumpcji kauczuku oraz handlu nim w odniesieniu do ich odpowiednich terytoriów oraz inne informacje mające związek z bieżącymi szacunkami i przyszłymi tendencjami.2. Jeżeli przez dwa kolejne lata Członek nie dostarczy wymaganych dokładnych danych statystycznych i informacji oraz nie przedstawi zadowalającego wyjaśnienia, Szefowie Delegacji podejmują takie działanie, jakie uznają za stosowne.VII Prawa do głosowania i procedury1. Członkowie dysponują łącznie 100 głosami.2. Głosy są podzielone wśród Członków zgodnie z ich rocznym udziałem we wkładach.3. Jeżeli zachodzą zmiany w zakresie członkostwa lub jeżeli prawo do głosowania Członka zostaje zawieszone lub przywrócone na mocy jakiegokolwiek przepisu, głosy są ponownie obliczane i rozdzielane wśród Członków przed kolejnym głosowaniem.4. Każdy Członek jest uprawniony do oddania liczby głosów, jaką posiada, przy czym głosów nie może dzielić.5. Pismem złożonym do przewodniczącego Szefów Delegacji, Komitetu Statystycznego i Gospodarczego lub innego komitetu producent kauczuku naturalnego może upoważnić innego producenta kauczuku naturalnego, zaś konsument kauczuku może upoważnić innego konsumenta kauczuku do reprezentowania jego interesów oraz oddania jego głosów podczas posiedzenia.6. Obecność zwykłej większości Członków, w tym przynajmniej dwóch producentów kauczuku naturalnego i dwóch konsumentów kauczuku jest konieczna dla utworzenia kworum na jakimkolwiek posiedzeniu Grupy.7. Procedura głosowania7.1. Decyzje podczas wszystkich posiedzeń są, o ile to możliwe, podejmowane w drodze konsensusu bez głosów przeciwnych, formalnych sprzeciwów czy zastrzeżeń stanowiska. Przewodniczący posiedzeń w każdym przypadku dążą do uzyskania konsensusu dla wszystkich decyzji, a gdy stanowiska są zastrzegane, przyznawana jest wystarczająca ilość czasu - jeżeli jest to tylko możliwe - aby dojść do porozumienia i osiągnąć konsensus.7.2. Jeżeli w opinii przewodniczącego posiedzenia nie ma możliwości osiągnięcia konsensusu w danej sprawie, jest ona poddawana pod głosowanie.7.3. Głosowanie przeprowadza się zwykle, aby utrzymać maksymalną przejrzystość przy podejmowaniu decyzji, i od wyłącznego uznania przewodniczącego posiedzenia zależy, czy odbywa się poprzez podniesienie ręki czy głosowanie imienne. W wyjątkowych okolicznościach przewodniczący może podjąć decyzję o tajnym głosowaniu lub głosowaniu drogą pocztową przez właściwą liczbę wymaganych do osiągnięcia kworum Członków. Na wniosek jednego lub większej liczby Członków przewodniczący zarządza głosowanie tajne.7.4. Decyzje w drodze głosowania, z zastrzeżeniem przepisów ust. 7.5 i 7.6 poniżej, podejmowane są zazwyczaj zwykłą większością obecnych i głosujących, pod warunkiem uzyskania głosu popierającego od przynajmniej dwóch producentów kauczuku naturalnego i dwóch konsumentów kauczuku. Uznaje się, że przy wstrzymaniu się od głosu, Członek nie oddaje głosu.W przypadku gdy Członek korzysta z postanowień ust. 5 niniejszego artykułu i jego głosy zostają oddane podczas posiedzenia, takiego Członka, dla celów ust. 7.4, 7.5 i 7.6 niniejszego artykułu, uznaje się za obecnego i głosującego.7.5. Decyzje w drodze głosowania dotyczącea) wyboru Sekretarza Generalnego;b) zatwierdzenia budżetu; orazc) zawieszenia praw Członka, o którym mowa w art. XIV ust. 4,wymagają zwykłej większości obecnych i głosujących w grupie producentów kauczuku naturalnego oraz w grupie konsumentów kauczuku; ponadto te połączone głosy stanowią przynajmniej większość dwóch trzecich obecnych i głosujących.7.6. Decyzje dotyczącea) rewizji lub wypowiedzenia Porozumienia w sprawie siedziby;b) zmiany lub wypowiedzenia Statutu;c) usytuowania siedziby; orazd) zatwierdzenia projektu zbadanych rachunków,są podejmowane tylko w drodze konsensusu.VIII Światowy Szczyt ds. KauczukuGrupa spotyka się co roku na terytorium jednego z Członków. Jednak w przypadku gdy Światowy Szczyt ds. Kauczuku odbywa się w państwie, które nie jest Członkiem, posiedzenie Grupy może odbyć się na jego terytorium. W przypadku braku otrzymania lub zatwierdzenia zaproszenia Światowy Szczyt ds. Kauczuku odbywa się w państwie przyjmującym. Na Światowy Szczyt ds. Kauczuku mogą zostać zaproszone państwa niebędące członkami, doradcy w branży kauczuku oraz inni eksperci i obserwatorzy.IX Szefowie Delegacji1. Członkowie tworzący Grupę wyznaczają po jednym przedstawicielu, któremu mogą towarzyszyć doradcy na każdym posiedzeniu Szefów Delegacji.2. Przewodniczący i zastępca przewodniczącego są wybierani przez Szefów Delegacji i sprawują urząd przez dwa lata budżetowe Grupy; mogą być oni ponownie wybrani na jeszcze jedną kadencję.3. Szefowie Delegacji spotykają się w siedzibie Grupy lub w innym ustalonym przez nich miejscu.4. Szefowie Delegacji spotykają się przynajmniej raz w pierwszej połowie każdego roku kalendarzowego oraz w każdym innym ustalonym przez nich czasie.5. Jeżeli nie jest możliwy udział przedstawiciela Członka w posiedzeniu Grupy, Członek może być reprezentowany przez zastępcę. Takiemu zastępcy przyznaje się wszystkie przywileje przedstawiciela, łącznie z prawem do głosowania.6. Szefowie Delegacji mogą powoływać inne komitety lub zespoły doradcze, które w różnych okresach mogą być uważane za niezbędne oraz mogą ustalać członkostwo w nich i ich funkcje.7. Szefowie Delegacji powołują niezależnych audytorów w celu przeprowadzenia audytu rachunków Grupy.8. Szefowie Delegacji upoważniają do opracowania i publikowania takich badań w zakresie światowej sytuacji kauczuku oraz innych tematów, jakie uznają za odpowiednie.9. Szefowie Delegacji przyjmują Regulamin Grupy.X Sekretariat i Sekretarz Generalny1. Sekretariat ustanawia się w celu prawidłowego wykonywania pracy Grupy.2. Sekretarz Generalny jest kierownikiem zarządzającym Sekretariatu i odpowiada za swoją pracę przed Szefami Delegacji.3. Sekretarz Generalny jest powoływany przez Szefów Delegacji na okres czterech lat, z możliwością przedłużenia okresu urzędowania o kolejne cztery lata. Szefowie Delegacji ustalają zasady wyboru Sekretarza Generalnego.4. Szefowie Delegacji ustalają obowiązki Sekretarza Generalnego.5. Funkcje Sekretariatu obejmują:a) dostarczanie najlepszych możliwych informacji dotyczących danych statystycznych i szerszych aspektów gospodarczych odnoszących się do kauczuku;b) opracowanie i wdrożenie programu pracy;c) zapewnienie kontaktu pomiędzy Członkami w sprawach dotyczących kauczuku w okresach miedzy posiedzeniami;d) wykonanie niezbędnych przygotowań przed posiedzeniami; oraze) utrzymywanie powiązań z innymi organizacjami międzynarodowymi i branżami, których praca ma znaczenie dla prac Grupy i jest w zakresie jej zainteresowań.XI Komitet Statystyczny i Gospodarczy1. Komitet Statystyczny i Gospodarczy składa się ze wszystkich Członków, którzy pragną w nim pracować.2. Komitet jest wspomagany wiedzą fachową Branżowego Zespołu Doradczego.3. Członkowie w ramach Komitetu dokonują wyboru przewodniczącego i jego zastępcy spośród swoich członków lub członków Branżowego Zespołu Doradczego. Są oni wybierani na okres dwóch lat budżetowych i mogą być ponownie wybrani na jeszcze jedną kadencję.4. Komitet zbiera się przynajmniej raz w każdym roku kalendarzowym oraz w każdym innym ustalonym przez siebie terminie.5. Komitet jest odpowiedzialny za:a) analizę i przegląd danych statystycznych dostarczonych przez Sekretariat na temat sytuacji podaży/popytu kauczuku;b) zatwierdzanie, monitorowanie i przegląd programu pracy Sekretariatu, z uwzględnieniem wszelkich opinii i zaleceń skierowanych do niego przez Branżowy Zespół Doradczy; orazc) kierowanie zaleceń do Szefów Delegacji w zakresie rozpoczynania prac nad dokumentami, kontynuacji takich prac i publikowania dokumentów przygotowanych w programie pracy, łącznie z przedstawieniem im do zatwierdzenia sprawozdania na ten temat.XII Branżowy Zespół Doradczy1. Szefowie Delegacji ustanawiają Branżowy Zespół Doradczy dla zapewnienia kanału wymiany informacji napływających od wszystkich stron z sektora kauczuku, włączając przemysł, handel, środowiska akademickie, ośrodki badań i technologii. Szefowie Delegacji ustanawiają przejrzystą procedurę wyboru członków Branżowego Zespołu Doradczego.2. Branżowy Zespół Doradczy wybiera swojego przewodniczącego i jego zastępcę. Są oni wybierani na okres dwóch lat budżetowych i mogą być ponownie wybrani na jeszcze jedną kadencję.3. Branżowy Zespół Doradczy:a) przedstawia swoje opinie i zalecenia dotyczące opracowywania programu pracy Sekretariatu;b) pomaga Komitetowi Statystycznemu i Gospodarczemu w monitorowaniu i przeglądzie programu pracy Sekretariatu;c) pomaga Komitetowi Statystycznemu i Gospodarczemu w ocenie projektów finansowanych przez inne organy; orazd) sporządza sprawozdania i zalecenia, które Szefowie Delegacji uznają za właściwe.4. Branżowy Zespół Doradczy zbiera się przynajmniej raz w każdym roku kalendarzowym oraz w każdym innym ustalonym przez Zespół terminie. W stosownych przypadkach podczas posiedzeń Branżowego Zespołu Doradczego Członkowie mają status obserwatora.5. W stosownych przypadkach Branżowy Zespół Doradczy reprezentowany przez przewodniczącego lub jego zastępcę jest obserwatorem podczas posiedzeń Szefów Delegacji.XIII Status1. Grupa ma osobowość prawną. Grupa ma zwłaszcza zdolność do zawierania umów, nabywania i sprzedaży majątku ruchomego i nieruchomego oraz do ustanawiania procedur prawnych zgodnie z Porozumieniem w sprawie siedziby zawartym między państwem przyjmującym a Grupą.2. Status, przywileje i immunitety Grupy, jej Sekretarza Generalnego, personelu i ekspertów oraz przedstawicieli Członków, którzy znajdują się na terytorium państwa przyjmującego w celu wykonywania swoich funkcji, są regulowane Porozumieniem w sprawie siedziby, zawartym między państwem przyjmującym a Grupą.XIV Budżet i zasady finansowe1. W oparciu o uzgodnione zasady Członkowie wnoszą wpłaty niezbędne dla działalności Grupy. Wszystkie należne kwoty od Członków wyrażane są w walucie państwa przyjmującego.2. Z zatwierdzonego budżetu rocznego 60% jest pokrywane ze składek podstawowych płaconych w równych kwotach przez wszystkich Członków. Różnica w wysokości 40% zatwierdzonego budżetu jest płacona przez Członków proporcjonalnie do średniej ich produkcji lub konsumpcji (w zależności od tego, który wskaźnik jest wyższy) kauczuku w ciągu trzech lat kalendarzowych poprzedzających dany rok budżetowy. W przypadku braku koniecznych danych statystycznych Sekretarz Generalny, z wykorzystaniem najlepszych dostępnych informacji, ustala składkę, która ma być wpłacona oraz zwraca się do danego Członka o wyrażenie zgody na taki wymiar składki.3. Nowi Członkowie dołączający do Grupy w trakcie roku budżetowego płacą składkę pro rata (za każdy miesiąc) za pozostałą część roku. Składki otrzymane od nowych Członków nie mają wpływu na składki płacone przez pozostałych Członków w danym roku budżetowym, lecz są brane pod uwagę przy obliczaniu składek na następny rok.4. O ile Grupa nie podejmie innej decyzji, prawa Członków z niezapłaconą w okresie dwóch lat składką zostają zawieszone do chwili uregulowania zaległości i składek za bieżący rok.XV Zmiany1. Szefowie Delegacji mogą w drodze konsensusu zgodnie z art. VII ust. 7.6 przyjąć zmiany do niniejszego Statutu. Sekretariat powiadamia Członków o zmianach.2. Szefowie Delegacji wyznaczają datę i procedury stosowania zmian.XVI Przystąpienie do Grupy, wycofanie się i wykluczenie z Grupy1. Przystąpienie do Grupy następuje poprzez złożenie powiadomienia do Sekretarza Generalnego.2. Po przystąpieniu Unia Europejska lub jakakolwiek organizacja międzyrządowa, o której mowa w art. III ust. 4, składa do Sekretariatu deklarację wystawioną przez właściwy organ tej organizacji, określającą charakter i zakres kompetencji organizacji w sprawach regulowanych niniejszym Statutem oraz informuje Sekretariat o późniejszych istotnych zmianach w tych kompetencjach. W przypadku gdy Unia Europejska lub jakakolwiek inna organizacja międzyrządowa zadeklaruje wyłączne kompetencje we wszystkich kwestiach objętych niniejszym Statutem, państwa członkowskie takich organizacji nie kwalifikują się do członkostwa w Grupie, a państwa, które już są Członkami wycofują się z Grupy.3. Powiadomienie o wycofaniu się przez Członka jest przekazywane na piśmie Sekretarzowi Generalnemu do dnia 1 listopada ze skutkiem od dnia 30 czerwca następnego roku kalendarzowego. Członkowie przekazujący powiadomienie po dniu 1 listopada podlegają składce członkowskiej za następny rok budżetowy.4. Jeżeli Szefowie Delegacji zdecydują, że Członek narusza swoje zobowiązania wynikające z niniejszego Statutu, w drodze konsensusu mogą oni wykluczyć takiego Członka z Grupy. Członek, który narusza zobowiązania nie głosuje w swojej sprawie.5. Zobowiązania finansowe wobec Grupy poniesione przez Członka na mocy niniejszego Statutu przed jego wycofaniem się lub wykluczeniem nie podlegają zakończeniu wskutek wycofania się lub wykluczenia.6. Członek, który się wycofał lub został wykluczony z Grupy, nie jest uprawniony do jakiegokolwiek udziału w zyskach z likwidacji lub innych aktywach Grupy, ani nie jest odpowiedzialny za pokrycie jakiejkolwiek części deficytu Grupy, o ile taki istnieje, po wypowiedzeniu niniejszego Statutu.XVII Wypowiedzenie1. Niniejszy Statut pozostaje w mocy, chyba że Szefowie Delegacji w drodze konsensusu zdecydują o jego wypowiedzeniu.2. Pomimo wypowiedzenia niniejszego Statutu Szefowie Delegacji nadal pozostają na swoich stanowiskach przez okres nieprzekraczający 18 miesięcy, w celu przeprowadzenia likwidacji Grupy, w tym rozliczenia rachunków; a z zastrzeżeniem odpowiednich decyzji podejmowanych w drodze konsensusu zgodnie z art. VII ust. 7.6. Szefowie Delegacji w czasie tego okresu posiadają takie uprawnienia i funkcje, które mogą być konieczne do wymienionych celów.REGULAMIN MIęDZYNARODOWEJ GRUPY BADAWCZEJ DS. KAUCZUKUSłowo wstępneRegulamin Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku został sformułowany zgodnie z wymaganiami art. IX ust. 9 Statutu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku. Niniejszy Regulamin został przyjęty przez Grupę podczas posiedzenia Szefów Delegacji w dniu…… w…….1. Regulamin finansowyRok budżetowy trwa od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca.1.1. Składki członkowskie1.1.1. Termin płatności składek członkowskich przypada na dzień 1 lipca każdego roku po otrzymaniu oficjalnej faktury z Sekretariatu.1.1.2. Jeżeli Członek nie zapłacił swojej składki w pełnej wysokości do dnia 1 grudnia, Sekretarz Generalny sporządza pilne żądanie bezzwłocznej zapłaty.1.1.3. Jeżeli płatność nie zostanie zrealizowana w pełnej wysokości do dnia 1 lutego, Sekretarz Generalny zgłasza zaległości Szefom Delegacji. Następnie Szefowie Delegacji rozważają zawieszenie wszystkich praw do głosowania Członka, z wyłączeniem głosowania w sprawach wynikających bezpośrednio z decyzji o likwidacji Grupy.1.1.4. Jeżeli płatność nie zostanie zrealizowana w pełnej wysokości do dnia 1 kwietnia, Szefowie Delegacji, o ile w szczególnych okolicznościach nie podejmą innej decyzji, zawieszają wszystkie usługi Sekretariatu na rzecz takiego Członka.1.1.5. Jeżeli Członek nie wpłacił swojej składki w pełnej wysokości do końca roku budżetowego, wysokość należnej płatności jest podwyższana z uwzględnieniem rocznej stopy inflacji w państwie przyjmującym, która jest stosowana do obliczania budżetu za każdy rok, w odniesieniu do którego płatność pozostaje nieuregulowana, chyba że Szefowie Delegacji zdecydują inaczej.1.1.6. Skorygowana wysokość płatności jest obliczana i przekazywana Członkowi przez Sekretarza Generalnego na koniec każdego kwartału roku budżetowego.1.1.7. Żadna decyzja czy działanie podjęte na podstawie niniejszych przepisów nie narusza praw Członka.1.2. Rachunek bankowy1.2.1. Rachunek bankowy w imieniu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku utrzymywany jest w państwie przyjmującym.1.2.2. Rachunek bankowy jest obsługiwany za pomocą czeków/drogą elektroniczną po zatwierdzeniu przez:a) Sekretarza Generalnego;b) podczas jego nieobecności przez kierownika ds. gospodarczych i statystyk lubc) podczas nieobecności ich obu przez wyznaczonego przedstawiciela państwa przyjmującego do grona Szefów Delegacji.1.2.3. Powyżej limitu 15 000 SGD czeki/transakcje elektroniczne wymagają dwóch podpisów: jeden podpis pochodzi z Sekretariatu, a drugi od wyznaczonego przedstawiciela państwa przyjmującego do grona Szefów Delegacji.1.2.4. Rachunki Sekretariatu są przechowywane przez kierownika ds. zarządzania i administracji.1.2.5. Sekretariat czuwa nad wszystkimi kontami bankowymi działającymi w państwie przyjmującym.1.2.6. Wszelkie otrzymywane sumy pieniężne są bezzwłocznie deponowane w banku. Rachunek zaliczkowy jest prowadzony przez Sekretarza Generalnego do celów drobnych płatności gotówkowych i wpływów gotówkowych do kwoty 1 000 SGD.1.3. Zasady dotyczące przetargówSekretariat zamawia usługi z wykorzystaniem jednej z poniższych metod, w oparciu o ustaloną szacunkową wartość zamówienia (SWZ, z ang. Estimated Procurement Value). Sekretariat nie obchodzi procedur dotyczących przetargów poprzez „dzielenie” SWZ.1.3.1. Zakupy drobnej wartości o SWZ nieprzekraczającej 3 000,- SGD (bez podatku od towarów i usług). Zakupów można dokonywać bezpośrednio od dostawcy, jeżeli a) cena towaru lub usługi jest znana z poprzedniego zakupu lub b) cena jest ogłoszona przez dostawcę, media lub pochodzi z innego wiarygodnego źródła informacji, np. z ulotek, internetu. Cena towaru lub usługi powinna być także rozsądna.1.3.2. Zamówienia poprzez oferty na SWZ nieprzekraczającą 70 000,- SGD (bez podatku od towarów i usług). Sekretariat musi zwrócić się o oferty do przynajmniej 3 odpowiednich dostawców, akceptując, tam gdzie jest to możliwe, ofertę o najniższych cenach. Jeżeli w przypadku jakiegokolwiek zamówienia oferta o najniższych cenach nie została wybrana, należy odpowiednio udokumentować uzasadnienie. Każda decyzja dotycząca zamówienia wymaga zatwierdzenia przez Sekretarza Generalnego.1.3.3. Zamówienia poprzez przetarg na SWZ przekraczającą 70 000,- SGD (bez podatku od towarów i usług). Sekretariat w ramach przetargu musi zwrócić się o oferty do przynajmniej 3 odpowiednich dostawców. Sekretariat musi przedstawić Szefom Delegacji sprawozdanie oceniające dotyczące ofert wraz z niezbędnymi zaleceniami i wnioskami. Każda decyzja dotycząca zamówienia wymaga zatwierdzenia przez Szefów Delegacji.1.4. Wyznaczenie audytorów1.4.1. Wyznaczenie audytorów na podstawie przepisów art. IX ust. 7 Statutu następuje na zalecenie Sekretarza Generalnego, który jest odpowiedzialny za monitorowanie działalności audytorów. Co cztery lata Sekretarz Generalny zaprasza do złożenia ofert przynajmniej trzy spółki audytowe prawnie posiadające kwalifikacje w tej dziedzinie.1.4.2. Niezależnie zbadane sprawozdania finansowe są udostępniane Członkom w jak najkrótszym terminie po zamknięciu każdego roku finansowego, ale nie później niż sześć miesięcy po tej dacie, oraz w stosownych przypadkach są rozpatrywane do zatwierdzenia przez Szefów Delegacji podczas ich najbliższej sesji. Następnie na stronie MGBK publikuje się podsumowujące sprawozdanie dotyczące zbadanych rachunków oraz bilansu.1.5. Budżet1.5.1. Sekretarz Generalny jest odpowiedzialny za sporządzenie i przedstawienie Szefom Delegacji, najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku, projektu budżetu na następny rok budżetowy w celu jego zatwierdzenia.1.5.2. Sekretarz Generalny jest odpowiedzialny za przedstawianie Członkom zatwierdzonego budżetu.1.5.3. Wydatki związane z podróżami i dietami Członków uczestniczących w posiedzeniach Grupy ponoszą odpowiedni Członkowie.1.6. Roczne sprawozdanie finansowe1.6.1. Sekretarz Generalny rozpowszechnia wśród wszystkich Członków, tak szybko jak to jest możliwe po zakończeniu roku budżetowego, roczne sprawozdanie finansowe. Po przyjęciu przez Szefów Delegacji roczne sprawozdanie finansowe zostaje zatwierdzone przez przewodniczącego lub zastępcę przewodniczącego, Sekretarza Generalnego i audytorów.1.6.2. Należycie podpisane i zatwierdzone sprawozdanie jest przechowywane w Sekretariacie.2. Posiedzenia Szefów Delegacji2.1. Szefowie Delegacji spotykają się na sesjach specjalnych kiedykolwiek jest to wymagane przez zwykłą większość członków lub przez Sekretarza Generalnego za zgodą przewodniczącego.2.2. Sekretarz Generalny po konsultacji z przewodniczącym przesyła Członkom zawiadomienie o każdej sesji wraz ze wstępnym porządkiem obrad oraz pisemnym uzasadnieniem zwołania sesji z wyprzedzeniem co najmniej 30 dni, z wyjątkiem przypadków pilnych, gdy zawiadomienie jest przekazywane z wyprzedzeniem co najmniej 15 dni. W przypadkach pilnych zawiadomienie opisuje charakter pilnej sytuacji.2.3. Wstępny porządek obrad na każdą sesję przygotowywany jest przez Sekretarza Generalnego i konsultowany z przewodniczącym. Jeśli Członek życzy sobie, aby jakaś kwestia została poddana dyskusji podczas obrad, musi, o ile to możliwe, powiadomić o tym Sekretarza Generalnego 60 dni przed rozpoczęciem obrad, dołączając pisemne wyjaśnienie przyczyn.2.4. Każdy Członek stara się zawiadomić Sekretarza Generalnego nie później niż pięć dni przed rozpoczęciem obrad o nazwiskach przedstawicieli, ich zastępców oraz doradców wyznaczonych do reprezentowania go podczas obrad.3. Mianowanie Sekretarza Generalnego3.1. Mianowanie Sekretarza Generalnego przez Szefów Delegacji zgodnie z art. X ust. 3 Statutu następuje na podstawie rekomendacji zespołu kwalifikacyjnego ustanowionego w tym celu.3.2. Zespół kwalifikacyjny jest ustanowiony przez Szefów Delegacji, zwykle przynajmniej na dwanaście miesięcy przed wygaśnięciem kadencji aktualnego Sekretarza Generalnego.3.3. Zespół kwalifikacyjny składa się z przewodniczącego i zastępcy Szefów Delegacji, którzy są odpowiednio przewodniczącym i zastępcą przewodniczącego zespołu, oraz innych Członków, którzy wyrażą chęć uczestnictwa.3.4. Pełniący obowiązki Sekretarz Generalny uczestniczy w posiedzeniach zespołu kwalifikacyjnego jako doradca bez prawa głosu.3.5. Wszelkie koszty i wydatki powstałe w związku z udziałem w posiedzeniach zespołu kwalifikacyjnego oraz udziałem w procedurze selekcyjnej są pokrywane przez Członków.3.6. Zespół kwalifikacyjny ustanawia kryteria selekcji oraz uzgadnia wzór ogłoszenia dotyczącego stanowiska Sekretarza Generalnego. Ogłoszenie publikuje się za pośrednictwem odpowiednich mediów międzynarodowych, jak również poprzez kanały MGBK. Ogłoszenie udostępnia się wszystkim Członkom, którzy zapewniają jego rozpowszechnienie na terenie swoich państw.3.7. Wnioski otrzymuje Sekretarz Generalny, który jest odpowiedzialny za aspekty administracyjne procesu rekrutacji.3.8. Zespół kwalifikacyjny zbiera się w razie potrzeby w celu dokonania wyboru krótkiej, nieprzekraczającej sześciu kandydatów, listy do rozmowy kwalifikacyjnej. Kandydaci są obywatelami Członków.3.9. Rozmowy kwalifikacyjne z kandydatami z listy są prowadzone w celu dokonania wyboru kandydata, jednomyślnie lub w drodze konsensusu, który posiada niezbędne doświadczenie, osobowość, bezstronność, umiejętność skutecznej pracy z wyższymi urzędnikami Członków oraz innych rządów, organizacji międzynarodowych i prywatnych, w celu rekomendacji Szefom Delegacji mianowania jako Sekretarza Generalnego. Alternatywny kandydat jest przedstawiany, w przypadku gdy zły stan zdrowia lub inny powód uniemożliwia wybranemu kandydatowi objęcie stanowiska. W przypadku gdy nie ma zgody co do jednego kandydata, dwóch kandydatów wybranych w drodze konsensusu może być przedstawionych Szefom Delegacji.3.10. Szefowie Delegacji ustalają zasady i warunki powołania i podpisania umowy.3.11. Wcześniejsze wypowiedzenie umowy ze wskazaniem przyczyny wymaga zwykłej większości obecnych i głosujących w grupie producentów kauczuku naturalnego oraz w grupie konsumentów kauczuku; ponadto te połączone głosy obejmują przynajmniej większość dwóch trzecich obecnych i głosujących.4. Praca Sekretariatu4.1. Podczas wykonywania swoich obowiązków Sekretariat nie bierze udziału w żadnych czynnościach, które mogą stanowić konflikt interesów.4.2. Sekretariat nie zwraca się po żadne instrukcje; ani ich nie przyjmuje od poszczególnych Członków lub od organów nienależących do Grupy. Sekretarz Generalny oraz personel powstrzymują się od wszelkich działań, które mogą kolidować z ich stanowiskami urzędników międzynarodowych, odpowiedzialnych wyłącznie przed Szefami Delegacji.4.3. Każdy Członek szanuje obowiązki Sekretarza Generalnego i pozostałego personelu i nie dąży do wywierania na nich wpływu przy wykonywaniu przez nich obowiązków.4.4. Sekretariat dokłada starań w celu zapewnienia, by żadna publikowana informacja nie naruszała poufności w stosunku do działań osób lub przedsiębiorstw zajmujących się produkcją, przetwórstwem, obrotem lub konsumpcją kauczuku naturalnego.4.5. Sekretariat regularnie publikuje biuletyn statystyczny w dziedzinie kauczuku oraz sprawozdanie dotyczące branży kauczuku, jak również sprawozdania na temat projektów i badań.5. Branżowy Zespół Doradczy5.1. Branżowy Zespół Doradczy składa się z nie więcej niż trzydziestu osób wyznaczonych przez Szefów Delegacji ze względu na ich szczególną wiedzę fachową na okres nieprzekraczający trzech lat. Członkostwo może być jednakże odnowione na kolejny okres trzech lat.5.2. Po decyzji Szefów Delegacji o odnowieniu składu Branżowego Zespołu Doradczego, Sekretariat zaprasza do nominacji kandydatów do Branżowego Zespołu Doradczego spośród Członków, Branżowego Zespołu Doradczego oraz członków stowarzyszonych.5.3. Sekretariat dokonuje rekomendacji dotyczącej tych kandydatów skierowanej do Szefów Delegacji w celu zapoznania się i powołania.5.4. Nowi członkowie rozpoczynają swoją działalność decyzją Szefów Delegacji.5.5. Sekretarz Generalny pomaga w organizacji posiedzeń Branżowego Zespołu Doradczego.5.6. Branżowy Zespół Doradczy ustanawia swój regulamin zgodny z postanowieniami Statutu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku oraz niniejszym Regulaminem.5.7. W odniesieniu do Statutu status obserwatora podczas wszystkich posiedzeń Grupy wyklucza z udziału w dyskusjach dotyczących spraw poufnych, budżetu oraz kwestii finansowych.5.8. Wydatki związane z podróżami i dietami członków Branżowego Zespołu Doradczego uczestniczących w posiedzeniach ponoszą sami członkowie.6. Członkowie stowarzyszeni6.1. Członkostwo stowarzyszone jest otwarte dla każdego przedsiębiorstwa lub organizacji zainteresowanych branżą kauczuku, pod warunkiem uiszczenia odpowiedniej rocznej opłaty członkowskiej.6.2. Roczna opłata członkowska wynosi 3 000 SGD dla organizacji lub osób mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Członków, oraz 6 000 SGD dla tych z terytorium państw niebędących Członkami.6.3. Członkowie stowarzyszeni są uprawnieni do bezpłatnego dostępu do wszelkich informacji na stronie internetowej dla członków stowarzyszonych. Wszelkie dodatkowe wnioski o informacje podlegają opłacie.7. Światowy Szczyt ds. KauczukuJeżeli Grupa otrzyma zaproszenie do organizacji Światowego Szczytu ds. Kauczuku od państwa niebędącego Członkiem lub przez Członka, Grupa rozważa takie zaproszenie i akceptuje je wyłącznie jeśli dostępne są wystarczające środki.8. Zmiany i rewizjaSzefowie Delegacji jedynie w drodze konsensusu mogą w dowolnym czasie zmienić niniejszy Regulamin lub dokonać jego rewizji.Deklaracja Unii Europejskiej zgodnie z art. XVI ust. 2 StatutuZgodnie z art. XVI ust. 2 Statutu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku niniejsza deklaracja określa kompetencje przekazane Unii Europejskiej przez jej państwa członkowskie w dziedzinach regulowanych Statutem.Unia Europejska deklaruje, że zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Unia Europejska ma wyłączne kompetencje w sprawach dotyczących handlu międzynarodowego w ramach jej wspólnej polityki handlowej, łącznie z tworzeniem statystyk.Zakres i sposób wykonywania przez Unię Europejską jej kompetencji podlega z natury rzeczy ciągłym zmianom; Unia Europejska będzie zatem w miarę potrzeb uzupełniać lub zmieniać niniejszą deklarację zgodnie z art. XVI ust. 2 Statutu.OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI1. STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY1.1. Tytuł wniosku/inicjatywy1.2. Dziedzina(-y) polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa1.3. Charakter wniosku/inicjatywy1.4. Cele/cele1.5. Uzasadnienie wniosku/inicjatywy1.6. Czas trwania działania i jego wpływu finansowego1.7. Przewidywany(-e) tryb(-y) zarządzania2. ŚRODKI ZARZĄDZANIA2.1. Zasady nadzoru i sprawozdawczości2.2. System zarządzania i kontroli2.3. Środki zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom3. SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY3.1. Dział(y) wieloletnich ram finansowych i pozycja(-e) wydatków w budżecie, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ3.2. Szacunkowy wpływ na wydatki3.2.1. Synteza szacunkowego wpływu na wydatki3.2.2. Szacunkowy wpływ na środki operacyjne3.2.3. Szacunkowy wpływ na środki administracyjne3.2.4. Zgodność z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi3.2.5. Udział osób trzecich w finansowaniu3.3. Szacunkowy wpływ na dochody  OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJISTRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWYTytuł wniosku/inicjatywyWniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia przez Unię Europejską zmienionego Statutu oraz Regulaminu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku.Dziedzina(-y) polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa[4]Konkurencyjność, polityka przemysłowa, innowacyjność i przedsiębiorczość.Charakter wniosku/inicjatywy( Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego działania( Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu pilotażowego/działania przygotowawczego[5]X Wniosek/inicjatywa wiąże się z przedłużeniem bieżącego działania( Wniosek/inicjatywa dotyczy działania, które zostało przekształcone pod kątem nowego działaniaCeleWieloletni(e) cel(e) strategiczny(-e) Komisji wskazany(-e) we wniosku/inicjatywieCel(e) szczegółowy(-e) i działanie(-a) ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywaCel szczegółowy nr:1. Zatwierdzenie zmienionej wersji Statutu MGBK oraz dokonanie wkładów finansowych do budżetu MGBK zgodnie ze Statutem.Działanie(-a) ABM/ABB, którego(-ych) dotyczy wniosek/inicjatywaKonkurencyjność, polityka przemysłowa, innowacyjność i przedsiębiorczość.Oczekiwany(-e) wynik(i) i wpływNależy wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie docelowej.Celem MGBK jest gromadzenie i rozpowszechnianie wyczerpujących informacji statystycznych o światowej branży kauczuku, a dzięki temu podnoszenie przejrzystości na rynkach kauczuku oraz tendencji dotyczących kauczuku. Spotyka się to z zadowoleniem europejskiego przemysłu kauczuku i opon, który jest całkowicie uzależniony od przywozu kauczuku naturalnego. Istniejący Statut MGBK musi zostać zmieniony, aby odzwierciedlić zmianę siedziby (która została przeniesiona z Londynu do Singapuru), ale także aby wprowadzić inne zmiany, zwłaszcza wprowadzić jasną definicję „Członków” i „Państw”, która uwzględnieni szczególny status prawny Unii Europejskiej .Wskaźniki wyników i wpływuNależy określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie realizacji wniosku/inicjatywy.Uzasadnienie wniosku/inicjatywyPotrzeba(-y), która(-e) ma(-ją) zostać zaspokojona(-e) w perspektywie krótko- lub długoterminowejWartość dodana z tytułu zaangażowania Unii EuropejskiejGłówne wnioski wyciągnięte z podobnych działańSpójność z ewentualnymi innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergiaCzas trwania działania i jego wpływu finansowego( Wniosek/inicjatywa o określonym czasie trwania-  ( Czas trwania wniosku/inicjatywy: od [DD/MM]RRRR r. do [DD/MM]RRRR r.-  ( Czas trwania wpływu finansowego: od RRRR r. do RRRR r.X Wniosek/inicjatywa o nieokreślonym czasie trwania-  Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od RRRR r. do RRRR r.,-  po którym następuje faza operacyjna.Przewidywany(-e) tryb(y) zarządzania[6]X Bezpośrednie zarządzanie scentralizowane przez Komisję( Pośrednie zarządzanie scentralizowane poprzez przekazanie zadań wykonawczych:-  ( agencjom wykonawczym-  ( organom utworzonym przez Wspólnoty[7]-  ( krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek świadczenia usługi publicznej-  ( osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych działań na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej, określonym we właściwym prawnym akcie podstawowym w rozumieniu art. 49 rozporządzenia finansowego( Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi( Zarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi( Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy wyszczególnić)W przypadku wskazania więcej niż jednego trybu, należy podać dodatkowe informacje w części „Uwagi”.UwagiŚRODKI ZARZĄDZANIAZasady nadzoru i sprawozdawczościNależy określić częstotliwość i warunki.System zarządzania i kontroliZidentyfikowane ryzykoPrzewidywane metody kontroliŚrodki zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościomOkreślić istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochronyRegulamin przewiduje niezależny audyt rachunków MGBK oraz zawiera przepisy dotyczące przetargów oraz obsługi kont bankowych.SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWYDział(y) wieloletnich ram finansowych i pozycja(-e) wydatków w budżecie, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ-  Istniejące pozycje w budżecieWedług działów wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie.Dział wieloletnich ram finansowych | Pozycja w budżecie | Rodzaj środków | Wkład |Numer [treść…...……………………………………] | ZRÓŻNICOWANE /NIEZRÓŻNICOWANE ([8]) | państw EFTA[9] | krajów kandydujących[10] | państw trzecich | w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego |02.02.02.01 Wsparcie Centrum WE-Japonia ds. Współpracy Przemysłowej oraz członkostwo w międzynarodowych grupach badawczych | ZRÓŻNICOWANE | NIE | NIE | NIE | NIE |-  Nowe pozycje w budżecie, o których utworzenie się wnioskujeWedług działów wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie.Dział wieloletnich ram finansowych | Pozycja w budżecie | Rodzaj środków | Wkład |Numer [treść…..] | ZRÓŻNICOWANE /NIEZRÓŻNICOWANE | państw EFTA | krajów kandydujących | państw trzecich | w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego |[XX.YY.YY.YY] | TAK/ NIE | TAK/ NIE | TAK/ NIE | TAK/ NIE |Szacunkowy wpływ na wydatkiSynteza szacunkowego wpływu na wydatkiw mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Dział wieloletnich ram finansowych: | 02.02 | Konkurencyjność, polityka przemysłowa, innowacyjność i przedsiębiorczość |w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie-  ( Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich-  X Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich , jak określono poniżej:Wartości szacunkowe należy wyrazić w pełnych kwotach (lub przynajmniej z dokładnością do jednego miejsca po przecinku)Rok N | Rok N+1 | Rok N+2 | Rok N+3 | Rok N+4 | Rok N+5 | Rok N+6 |( Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) |XX 01 01 01 (W centrali i w biurach przedstawicielstw komisji ) | 0,2 | 0,2 | 0,2 | 0,2 | 0,2 | 0,2 | 0,2 |XX 01 01 02 (w delegaturach) |XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) |10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) |( Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy ):[17] |XX 01 02 01 (AC, END, INT z globalnej koperty finansowej) |XX 01 02 02 (AC, AL, END, INT i JED w delegaturach) |10 01 05 02 (AC, END, INT - bezpośrednie badania naukowe) |Inna pozycja w budżecie (określić) |OGÓŁEM | 0,2 | 0,2 | 0,2 | 0,2 | 0,2 | 0,2 | 0,2 |XX oznacza odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w budżecie.Potrzeby w zakresie zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w świetle istniejących ograniczeń budżetowych.Opis zadań do wykonania:Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony | Przygotowanie dokumentacji dotyczącej stanowiska UE, konsultacje z państwami członkowskimi (także w ramach Grupy Roboczej ds. Grup Towarowych – PROBA), reprezentacja UE podczas posiedzeń MGBK |Personel zewnętrzny |Zgodność z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi-  X Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi.-  ( Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w wieloletnich ramach finansowych.Należy wyjaśnić, na czym ma polegać przeprogramowanie, określając pozycje w budżecie, których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.-  ( Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności lub zmiany wieloletnich ram finansowych[20].Należy wyjaśnić, który wariant jest konieczny, określając pozycje w budżecie, których ma on dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.Udział osób trzecich w finansowaniu-  X Wniosek/inicjatywa nie przewiduje współfinansowania ze strony osób trzecich-  Wniosek/inicjatywa przewiduje współfinansowanie szacowane zgodnie z poniższym:Środki w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Rok N | Rok N+1 | Rok N+2 | Rok N+3 | wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) | Koszt |Rok N | Rok N+1 | Rok N+2 | Rok N+3 | … wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) |Artykuł …………. | | | | | | | | | |W przypadku wpływu na dochody różne, należy wskazać pozycję(-e) wydatków w budżecie, którą(-e) ten wpływ obejmie.Należy określić metodę obliczania wpływu na dochody.[1] 11516/08 PROBA 28 RELEX 503 WTO 132 RESTREINT UE , przyjęty przez COREPER, część 2, w dniu 16.7.2008 r.[2] Insert date when known[3] Insert reference when available[4] ABM: Activity Based Management: zarządzanie kosztami działań – ABB: Activity Based Budgeting: budżet zadaniowy.[5] O którym mowa w art. 49 ust. 6 lit. a) lub b) rozporządzenia finansowego.[6] Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html[7] O których mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego.[8] Środki zróżnicowane/ środki niezróżnicowane[9] EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu[10] Kraje kandydujące oraz w stosownych przypadkach potencjalne kraje kandydujące Bałkanów Zachodnich.[11] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.[12] Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.[13] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.[14] Realizacje odnoszą się do produktów i usług, które zostaną zapewnione (np. liczba sfinansowanych wymian studentów, kilometrów zbudowanych dróg itp.).[15] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.[16] Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.[17] AC= pracownik kontraktowy; INT= pracownik tymczasowy; JED= młodszy oddelegowany ekspert; AL= członek personelu miejscowego; END = oddelegowany ekspert krajowy.[18] Poniżej pułapu na personel zewnętrzny ze środków operacyjnych (dawne pozycje „BA”).[19] Przede wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz Rybacki.[20] Zob. pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.[21] W przypadku tradycyjnych zasobów własnych (opłaty celne, opłaty wyrównawcze od cukru) należy wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.6.2017
            COM(2017) 366 final
            2017/0151(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas szóstej sesji spotkania stron konwencji z Aarhus w odniesieniu do sprawy dotyczącej przestrzegania konwencji ACCC/C/2008/32

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               1)Wprowadzenie

               W 1998 r. Unia Europejska podpisała konwencję z Aarhus. Miała ona wówczas i nadal ma istotne znaczenie dla UE i jej państw członkowskich, a także dla krajów Europy Wschodniej i państw byłego Związku Radzieckiego, które są stronami konwencji. Głównym celem konwencji jest umożliwienie społeczeństwu większego zaangażowania w kwestie środowiskowe oraz aktywnego wkładu w udoskonaloną ochronę środowiska.

               Konwencja z Aarhus jest bezpośrednim powodem przyjęcia rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus, a wcześniejsze przepisy unijne przepisy dotyczące dostępu do dokumentów pomogły nadać kształt tej konwencji. Przez lata postanowienia konwencji z Aarhus i unijne przepisy wzmacniały się zatem wzajemnie i rozwijały.

               Ustalenia komitetu ds. przestrzegania konwencji z Aarhus (sprawa ACCC/C/2008/32) są dla UE problematyczne, ponieważ komitet ten nie uznał w nich specyfiki porządku prawnego UE.

               Unia Europejska nadal popiera realizację istotnych celów konwencji z Aarhus.

               2)Konwencja z Aarhus

               Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencja z Aarhus)
                  1
                jest wielostronną umową środowiskową zawartą pod egidą Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ).

               Gwarantuje ona publiczne prawo do dostępu do informacji, udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostęp do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska. Są to podstawowe narzędzia przyczyniające się do zwiększenia skuteczności polityki ochrony środowiska.

               Konwencja z Aarhus weszła w życie w 2001 r. i ma obecnie 47 stron, w tym Unię Europejską i jej państwa członkowskie. Wspólnota Europejska zatwierdziła ją w dniu 17 lutego 2005 r.
                  2
               .

               Po podpisaniu i zatwierdzeniu konwencji z Aarhus Unia Europejska wydała deklarację interpretacyjną („deklaracja UE), w której powiadomiła organy konwencji o „instytucjonalnym i prawnym kontekście Wspólnoty” oraz o podziale odpowiedzialności z jej państwami członkowskimi w obszarach objętych konwencją
                  3
               .

               Określone w konwencji obowiązki zostały wdrożone – w odniesieniu do instytucji i organów Unii Europejskiej – przede wszystkim rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty („rozporządzenie w sprawie konwencji z Aarhus”)
                  4
               .

               3)Kontekst sprawy

               Komitet ds. przestrzegania konwencji z Aarhus („komitet”) ocenia, czy strony przestrzegają postanowień konwencji. W dniu 17 marca 2017 r. komitet wydał wnioski w sprawie ACCC/C/2008/32 wniesionej przez organizację pozarządową ClientEarth i dotyczącej dostępu do wymiaru sprawiedliwości na poziomie UE
                  5
               . Komitet uznał, że traktatowe zasady dotyczące dostępu do wymiaru sprawiedliwości przed sądami UE, według ich wykładni, oraz kryteria dostępu do administracyjnych procedur odwoławczych na podstawie rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus, są niezgodne z postanowieniami konwencji.

               4)Kontekst prawny

               Komitet stwierdził, że naruszone zostały postanowienia art. 9 ust. 3 i 4 konwencji z Aarhus. Ust. 3 stanowi, że „każda ze Stron zapewni, że członkowie społeczeństwa spełniający wymagania, o ile takie istnieją, określone w prawie krajowym, będą mieli dostęp do administracyjnej lub sądowej procedury umożliwiającej kwestionowanie działań lub zaniechań osób prywatnych lub władz publicznych naruszających postanowienia jej prawa krajowego w dziedzinie środowiska”. Ust. 4 zawiera wymóg, aby procedury te były „odpowiednie i prawnie skuteczne [...] bezstronne, oparte na zasadzie równości, terminowe i niedyskryminacyjne ze względu na koszty”.

               2.PRZEDMIOTOWY PROBLEM

               1)Ustalenia komitetu

               W opinii komitetu ani orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), który dokonuje wykładni postanowień Traktatu w odniesieniu do dostępu osób fizycznych do sądownictwa UE w rozumieniu art. 263 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), ani rozporządzenie w sprawie konwencji z Aarhus, które przewiduje administracyjną procedurę odwoławczą prowadzoną przez Komisję w przypadku aktów prawnych dotyczących środowiska, nie daje organizacjom pozarządowym i społeczeństwu wystarczającego dostępu do procedur odwoławczych.

               Komitet uznał, że postanowienia art. 263 ust. 4 TFUE dotyczące skarg o stwierdzenie nieważności wnoszonych przez osoby prywatne, są, według wykładni TSUE, zbyt wąskie w takim sensie, że ograniczają się do aktów regulacyjnych, które dotyczą bezpośrednio danej osoby i nie wymagają środków wykonawczych
                  6
               .

               Komitet stwierdził także, że rozporządzenie w sprawie konwencji z Aarhus nie może zrekompensować tych braków, ponieważ również narusza konwencję w następujących kwestiach:

               –mechanizm odwoławczy konwencji z Aarhus powinien być dostępny nie tylko dla NGO, lecz także dla obywateli;

               –procedura odwoławcza powinna obejmować akty o zasięgu ogólnym, a nie tylko akty adresowane indywidualnie;

               –możliwość zaskarżenia powinna dotyczyć każdego aktu administracyjnego, który po prostu „odnosi się” do środowiska, a nie tylko aktów wydanych „na podstawie” prawa ochrony środowiska;

               –akty, które nie są prawnie wiążące i nie mają skutków zewnętrznych również powinny podlegać procedurze odwoławczej
                  7
               .

               Komitet uznał również, że w orzecznictwie sądów Unii nie pojawiła się nowa tendencja, który zapewniałby zgodność z postanowieniami konwencji
                  8
               .

               Wreszcie Komitet zalecił, aby w swoim orzecznictwie TSUE w pełni uwzględniał postanowienia konwencji lub, ewentualnie, aby UE wprowadziła zmiany do rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus lub przyjęła nowe przepisy
                  9
               .

               2)Stanowisko Komisji na temat ustaleń

               Jak wspomniano powyżej, w deklaracji UE poinformowano organy konwencji z Aarhus o specyfice porządku prawnego Unii Europejskiej.

               Deklaracji tej nie uwzględniono jednak wcale w ustaleniach komitetu.

               Specyficzny charakter systemu kontroli sądowej jest starannie opisany w traktatach UE, tak aby każdy obywatel Unii miał dostęp do wymiaru sprawiedliwości. Dostęp do kontroli sądowej środków UE nie ogranicza się do wnoszenia do sądów UE bezpośrednich skarg, ale może mieć miejsce również przed sądem krajowym, który może – a w pewnych okolicznościach musi – zakwestionować zgodność środka z prawem przed TSUE, który z kolei może unieważnić dany akt lub środek unijny.

               W szczególności, jeżeli chodzi o skargi wnoszone do sądów UE przez osoby fizyczne lub prawne przeciwko środkom UE przyjętym na podstawie prawa ochrony środowiska, art. 263 ust. 4 TFUE stanowi, że „każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść (...) skargę na akty, których jest adresatem lub które dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie oraz na akty regulacyjne, które dotyczą jej bezpośrednio i nie wymagają środków wykonawczych”.

               Warunki ustanowione w tym postanowieniu i wcześniejszych postanowieniach były przedmiotem wykładni TSUE w jego orzecznictwie, a przełomową sprawą w kwestii interpretacji kluczowego pojęcia aktu „dotyczącego indywidualnie” skarżącego, była sprawa Plaumann/Komisja
                  10
               , w której TSUE orzekł, iż „podmioty inne niż adresaci decyzji mogą utrzymywać, iż decyzja ta dotyczy ich indywidualnie tylko wtedy, gdy ma ona wpływ na ich sytuację ze względu na szczególne dla nich cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia je od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje w sposób podobny jak adresata decyzji”. Przez lata TSUE rozwinął orzecznictwo z zakresu sprawy Plaumanna i stosował je oraz dostosowywał do konkretnych okoliczności prawnych lub faktycznych, bez względu na rodzaj osoby wnoszącej skargę
                  11
               .

               W Traktacie z Lizbony rozszerzono zasady legitymacji procesowej w skargach o stwierdzenie nieważności wnoszonych przez osoby prywatne, dodając w ust. 4 ostatni człon („[...] oraz na akty regulacyjne, które dotyczą jej bezpośrednio i nie wymagają środków wykonawczych”). Jeżeli zastosowanie mają te warunki, skarżący nie musi wykazywać, że kwestionowany akt dotyczy go indywidualnie.

               Organy unijne ustanawiające prawodawstwo wtórne nie mogą zmieniać zasad ustanowionych w art. 263 ust. 4 TFUE i muszą przestrzegać wydawanego przez unijne sądownictwo orzecznictwa, które stanowi prawidłową wykładnię Traktatu. Postanowienia konwencji z Aarhus również nie mogą być podstawą żadnego odstępstwa od postanowień art. 263 ust. 4 TFUE
                  12
               .

               Oprócz rozszerzenia bezpośredniego dostępu do sądownictwa UE na mocy art. 263 ust. 4 TFUE Traktat z Lizbony nadał szczególnie znaczenie roli sądów krajowych w art. 19 ust. 1 zdanie drugie TFUE, który stanowi, że „Państwa członkowskie ustanawiają środki niezbędne do zapewnienia skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii.” W tym samym duchu system orzeczeń w trybie prejudycjalnym TSUE stanowi podstawę porządku prawnego Unii, jak stwierdził TSUE w swojej opinii 2/13 w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
                  13
               .

               Ma to szczególne znaczenie w przypadku unijnych przepisów dotyczących ochrony środowiska, według których, jak stwierdził w 2015 r. TSUE w dwóch wyrokach wydanych przez wielką izbę, dotyczących stosowania konwencji z Aarhus w porządku prawnym Unii, na obecnym etapie prawa Unii Europejskiej, procedury sądowe i administracyjne związane z prawem ochrony środowiska są „zasadniczo” objęte prawem państw członkowskich
                  14
               .

               W opinii Komisji w ustaleniach komitetu nie uznano zasadniczej roli sądów krajowych jako sądów powszechnych prawa Unii
                  15
                ani nie uznano systemu orzeczeń w trybie prejudycjalnym na mocy art. 267 TFUE jako ważnego środka odwoławczego.

               Wbrew temu, co utrzymuje komitet w swoich ustaleniach, porządek prawny UE zapewnia kompletny system środków odwoławczych
                  16
               . Osoby fizyczne, które nie spełniają kryteriów dopuszczalności określonych w art. 263 ust. 4 TFUE nawet w ich rozszerzonej wersji z Traktatu z Lizbony, wciąż mają dostęp do wymiaru sprawiedliwości i ochrony sądowej ich praw przed środkami prawa Unii. Mogą one, w zależności od przypadku, zwrócić się do sądów krajowych o wniesienie do TSUE wniosku o orzeczenie w trybie prejudycjalnym w kwestii ważności, jak stanowi art. 267 TFUE, albo pośrednio powołać się przed sądem UE na nieważność aktów o zasięgu ogólnym na podstawie art. 277 TFUE.

               Jeśli chodzi o administracyjne procedury odwoławcze, komitet poprosił UE o przyznanie procedury odwoławczej w przypadku aktów o zasięgu ogólnym w sprawach dotyczących środowiska. Konwencja z Aarhus nie zawiera jednak wymogu, aby akty te podlegały administracyjnej procedurze odwoławczej, nie precyzuje też ona, w jakim zakresie procedura ta może zostać skutecznie przeprowadzona w przypadku tej szczególnej kategorii aktów.

               Po drugie art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus nie może być interpretowany jako wymagający administracyjnych procedur odwoławczych w przypadku niewiążących aktów prawnych pozbawionych skutków zewnętrznych. Środki, które mają wyłącznie wewnętrzne skutki prawne w ramach administracji i nie dają praw stronom trzecim ani nie nakładają na nie obowiązków, nie stanowią decyzji niekorzystnych.

               W związku z tym warto również przypomnieć, że w 2015 r. wielka izba Trybunału Sprawiedliwości wyraziła opinię, że celem rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus, które dotyczy wyłącznie instytucji UE i tylko jednego środka odwoławczego dostępnego dla osób fizycznych w celu zapewnienia zgodności z unijnym prawem ochrony środowiska, nie było wdrożenie obowiązków wynikających z art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus w odniesieniu do krajowych procedur administracyjnych lub sądowych, które, w obecnym stanie prawa Unii Europejskiej, zasadniczo wchodzą w zakres prawa państw członkowskich. Ponieważ celem rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus, jako aktu prawnego Unii, nie było wdrożenie art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus, zgodność z tymi postanowieniami można zapewnić w ramach porządku prawnego Unii za pomocą środków innych niż zmiana rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus, za którą opowiadał się komitet w swoich zaleceniach.

               3)Konsekwencje ustaleń

               Komitet zalecił, aby podczas spotkania stron przyjęto wskazówki, które TSUE powinien stosować, dokonując wykładni postanowień konwencji z Aarhus.

               Zgodnie z zasadą rozdziału władz i z zasadą równowagi instytucjonalnej, realizacja zaleceń komitetu nie jest jednak możliwa w drodze orzecznictwa TSUE, ponieważ sądy są niezawisłe w swej funkcji sądowniczej.

               Jeśli chodzi o rozporządzenie w sprawie konwencji z Aarhus, komitet uznał, że kryteria dotyczące tego, kto może wnioskować o procedurę odwoławczą i tego, co może podlegać takiej procedurze (zakres podmiotowy i zakres przedmiotowy), są zbyt wąskie. Rozszerzenie zakresu zgodnie z postulatem komitetu oznaczałoby otwarcie mechanizmu kontroli sądowej – a ostatecznie dostęp do TSUE – dla ogromnej liczby potencjalnych skarżących w odniesieniu do aktów, które nie mają żadnych skutków prawnych i do obszarów spoza zakresu prawa ochrony środowiska.

               Co więcej, gdyby rozporządzenie w sprawie konwencji z Aarhus zostało zmienione w celu rozszerzenia zakresu administracyjnej procedury odwoławczej, rozwiązanie to przyczyniłoby się do znacznego zwiększenia dostępu do sądów UE określonego w TFUE i skonsolidowanym orzecznictwie. Środki, które nie podlegają zaskarżeniu na podstawie art. 263 ust. 4, takie jak decyzje skierowane do państw członkowskich, przyznające im możliwość tymczasowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, stałyby się przedmiotem administracyjnej procedury odwoławczej. Od decyzji podjętej w odpowiedzi na wniosek o administracyjną procedurę odwoławczą odwołano by się z kolei w drodze skargi o unieważnienie aktu prawnego na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, w której skarżący mógłby również zakwestionować zgodność z prawem unijnego środka kwestionowanego we wniosku o administracyjną procedurę odwoławczą, co już zostało stwierdzone przez Sąd
                  17
               .

               Podobnie pojęcie aktu administracyjnego „adresowanego indywidualnie” (który jest warunkiem uruchomienia administracyjnej procedury odwoławczej na podstawie art. 10 rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus), zostało zinterpretowane przez Sąd jako pojęcie nieróżniące się zasadniczo od pojęcia aktu podlegającego zaskarżeniu na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE
                  18
               . W związku z powyższym rozszerzenie kategorii aktów podlegających administracyjnej procedurze odwoławczej sprawiłoby, że pośrednio podlegałyby one zaskarżeniu na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE.

               Faktycznie, w drodze zmian prawodawstwa wtórnego, sądy UE uzyskałyby właściwość w całej nowej kategorii spraw, w których leżące u ich podstawy akty podlegające administracyjnej procedurze odwoławczej, nie podlegałyby zaskarżeniu na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE. Takie zmiany groziłyby znacznym zaburzeniem równowagi w systemie ochrony sądowej przewidzianym w traktatach.

               3.Dalsze etapy procedury dotyczącej konwencji z Aarhus

               Ustalenia komitetu zostaną przedstawione do zatwierdzenia na szóstej sesji spotkania stron konwencji z Aarhus, które odbędzie się w dniach 11–14 września w Budwie w Czarnogórze. Wówczas uzyskają one status oficjalnej wykładni konwencji z Aarhus, w związku z czym staną się wiążące dla umawiających się stron i organów konwencji.

               Podczas spotkania stron decyzje podejmowane są w drodze konsensusu. W przypadku gdy wszelkie próby osiągnięcia konsensusu kończą się niepowodzeniem, decyzje w kwestiach merytorycznych podejmowane są w drodze głosowania większością trzech czwartych głosów stron obecnych i głosujących
                  19
               .

               4.Podsumowanie

               Ustalenia komitetu podważają zasady konstytucyjne prawa Unii, które są na tyle fundamentalne, że zastosowanie się do tych ustaleń i ich przestrzeganie przez Unię Europejską, byłoby niegodne z prawem.

               W ramach procedury kontroli przestrzegania konwencji UE poprosiła komitet o drugie przesłuchanie w celu dalszego wyjaśnienia ram instytucjonalnych Unii. Komitet odrzucił jednak jej wniosek. Nie istnieje możliwość odwołania się od ustaleń komitetu. Jedynym sposobem zapewnienia pełnej ochrony specyfiki instytucjonalnej i autonomii porządku prawnego Unii, jest głosowanie przeciwko zatwierdzeniu tych ustaleń podczas spotkania stron.

               W związku z powyższym na zbliżającym się spotkaniu stron UE powinna odrzucić ustalenia w sprawie ACCC/C/2008/32.

               Stanowisko UE w tej sprawie nie oznacza zmniejszenia jej zaangażowania w realizację zasad i celów konwencja z Aarhus.

               W przeciwieństwie do wcześniejszych ustaleń dotyczących przestrzegania konwencji, ta konkretna sprawa wymaga podjęcia przez Radę decyzji w rozumieniu art. 218 ust. 9 TFUE.

               2017/0151 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas szóstej sesji spotkania stron konwencji z Aarhus w odniesieniu do sprawy dotyczącej przestrzegania konwencji ACCC/C/2008/32

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 17 lutego 2005 r. decyzją Rady 2005/370/WE
                  20
                zatwierdzono w imieniu Wspólnoty Europejskiej konwencję o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („konwencja z Aarhus”)
                  21
               .

               (2)Unia wdrożyła wynikające z konwencji obowiązki w odniesieniu do instytucji i organów UE w głównej mierze rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty („rozporządzenie w sprawie konwencji z Aarhus”)
                  22
               .

               (3)Na podstawie art. 15 konwencji z Aarhus powołano komitet ds. przestrzegania konwencji z Aarhus („komitet”), którego zadaniem jest badanie przestrzegania przez strony postanowień konwencji.

               (4)W dniu 17 marca 2017 r. Unia otrzymała jego ustalenia w sprawie ACCC/C/2008/32 dotyczącej dostępu do wymiaru sprawiedliwości na poziomie UE
                  23
               . Komitet stwierdził, że „strona nie przestrzega art. 9 ust. 3 i 4 konwencji w odniesieniu do dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości, ponieważ ani rozporządzenie w sprawie konwencji z Aarhus, ani orzecznictwo TSUE nie zapewniają wdrożenia ani przestrzegania obowiązków wynikających z tych postanowień.” (pkt 123 ustaleń komitetu).

               (5)Organy konwencji z Aarhus zostały poinformowane w deklaracji interpretacyjnej, którą UE złożyła w chwili podpisania konwencji i ponowiła przy zatwierdzeniu konwencji, że w kontekście prawnym i instytucjonalnym Wspólnoty „instytucje Wspólnoty będą stosować Konwencję w ramach istniejących i przyszłych zasad dotyczących dostępu do dokumentów i innych odpowiednich zasad prawa wspólnotowego w dziedzinie objętej Konwencją.”

               (6)W ustaleniach komitetu nie uznano zasadniczej roli sądów krajowych, jeśli chodzi o wdrażanie postanowień art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus ani nie uznano unijnego systemu orzeczeń w trybie prejudycjalnym Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jako ważnego środka odwoławczego
                  24
               .

               (7)W ustaleniach zaleca się, aby podczas spotkania stron podjęto działania stojące w wyraźnej sprzeczności z fundamentalnymi zasadami porządku prawnego UE i jej systemu kontroli sądowej. W ustaleniach nie uznano specyfiki porządku prawnego UE.

               (8)Unia Europejska nadal w pełni popiera realizację istotnych celów konwencji z Aarhus.

               (9)Ustalenia zostaną przedstawione do zatwierdzenia na szóstej sesji spotkania stron konwencji z Aarhus, które odbędzie się we wrześniu 2017 r. w Budwie w Czarnogórze. Wówczas uzyskają one status oficjalnej wykładni konwencji z Aarhus, w związku z czym staną się wiążące dla umawiających się stron i organów konwencji.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas szóstej sesji spotkania stron konwencji z Aarhus w odniesieniu do sprawy dotyczącej przestrzegania konwencji ACCC/C/2008/32, jest następujące:

               –głos przeciw przyjęciu ustaleń.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Opublikowana na stronie internetowej EKG ONZ, zob.

                     http://www.unece.org/fileadmin/DAM/env/pp/documents/cep43e.pdf

                     (2)
                  Decyzja Rady 2005/370/WE, Dz.U. L 124 z 17.5.2005, s. 1.

                     (3)
                  Deklaracja UE jest opublikowana na stronie internetowej EKG ONZ w części „Declarations and Reservations” (Deklaracje i zastrzeżenia), zob.

                     https://treaties.un.org/Pages/ViewDetails.aspx?src=IND&mtdsg_no=XXVII-13&chapter=27&clang=_en

                     (4)
                  Dz.U. L 264 z 25.9.2006, s. 13.

                     (5)

                     http://www.unece.org/fileadmin/DAM/env/pp/compliance/C2008-32/Findings/C32_EU_Findings_as_adopted_advance_unedited_version.pdf

                     (6)
                  Zob. pkt. 60–84 ustaleń.

                     (7)
                  Zob. pkt. 85–121 ustaleń.

                     (8)
                  Zob. pkt. 122–123 i 81–83 ustaleń.

                     (9)
                  Zob. pkt. 124–126 ustaleń.

                     (10)
                  Sprawa 25/62 Plaumann/Komisja, ECLI:EU:C:1963:17.

                     (11)
                  Zob. np. sprawa C-456/13 P, T&L Sugars Ltd i Sidul Açúcares/Komisja, ECLI:EU:C:2015:284, pkt 63; sprawa C-583/11 P, Inuit Tapiriit Kanatami i in./ Parlament i Rada, ECLI:EU:C:2013:625, pkt 72; i sprawa C-274/12 P, Telefónica/Komisja, ECLI:EU:C:2013:852, pkt 46.

                     (12)
                  Zob. np. sprawa T-600/15, PAN Europe i in. przeciwko Komisji Europejskiej, w której Sąd stwierdził, że „umowy międzynarodowe zawarte przez Unię, w tym konwencja z Aarhus, nie mają pierwszeństwa przed prawem pierwotnym Unii, wobec czego odstępstwo od art. 263 akapit czwarty TFUE na podstawie wspomnianej konwencji nie jest dopuszczalne.” (pkt 56 postanowienia; ECLI:EU:T:2016:601).

                     (13)
                  Zob. w szczególności pkt 198 opinii 2/13.

                     (14)
                  Sprawy połączone C-401/12 P – C-403/12 P, Rada i Komisja/Vereniging Milieudefensie i in., EU:C:2015:4, pkt 60; Sprawy połączone C-404/12 P – C-405/12 P, Rada i Komisja/Stichting Natuur en Milieu i in., EU:C:2015:5, pkt 52;

                     (15)
                  Opinia 1/09, Ustanowienie jednolitego systemu rozstrzygania sporów patentowych, EU:C:2011:123, pkt 80.

                     (16)
                  Zob. np. sprawa C-50/00 P, Unión de Pequeños Agricultores/Rada, ECLI:EU:C:2002:462, pkt 40; lub sprawy połączone T-236/04 i T-241/04 EEB i in./Komisja, ECLI:EU:T:2005:426, pkt 66.

                     (17)
                  Sprawa T-177/13, Test BioTech eV i in./Komisja, EU:T:2016:736, pkt 56 zdanie drugie.

                     (18)
                  Zob. np. sprawy T-19/13 Frank Bold Society/Komisja, EU:T:2015:520, pkt 38 i 44–45; i T-565/14, Europejskie Biuro Ochrony Środowiska/Komisja, EU:T:2015:559, pkt 40–49.

                     (19)
                  Decyzja I/1 w sprawie regulaminu wewnętrznego (zob. w szczególności zasada 35 dotycząca podejmowania decyzji), zob.

                     http://www.unece.org/fileadmin/DAM/env/pp/documents/mop1/ece.mp.pp.2.add.2.e.pdf

                     (20)
                  Decyzja Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124 z 17.5.2005, s. 1).

                     (21)

                     http://www.unece.org/fileadmin/DAM/env/pp/documents/cep43e.pdf

                     (22)
                  Dz.U. L 264 z 25.9.2006, s. 13.

                     (23)

                     http://www.unece.org/fileadmin/DAM/env/pp/compliance/C2008-32/Findings/C32_EU_Findings_as_adopted_advance_unedited_version.pdf

                     (24)
                  Zob. głównie pkt 58 ustaleń: „Chociaż system kontroli sądowej w sądach krajowych państw członkowskich UE, w tym możliwość wystąpienia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, stanowi istotny element służący zapewnieniu spójnego stosowania i właściwego wdrażania prawa Unii w państwach członkowskich, nie może być on podstawą powszechnego odmawiania obywatelom dostępu do sądów UE w celu zaskarżania decyzji, aktów i zaniechań ze strony instytucji i organów UE”.


title: Wniosek decyzja Rady upoważniająca Zjednoczone Królestwo do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a), art. 168 i art. 169 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej Jedynie wersja angielska jest autentyczna)

text:
Ważna informacja prawna

|

52007PC0752

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 26.11.2007KOM(2007) 752 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYupoważniająca Zjednoczone Królestwo do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a), art. 168 i art. 169 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej Jedynie wersja angielska jest autentyczna)(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (VAT), Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do zastosowania szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów tej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania. Pismem, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 5 lutego 2007 r., Zjednoczone Królestwo zwróciło się z wnioskiem o upoważnienie do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo, przyznanego po raz pierwszy decyzją Rady 95/252/WE z dnia 29 czerwca 1995 r., a następnie decyzją Rady 98/198/WE z dnia 9 marca 1998 r. (w wersji zmienionej). Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE, Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie pismem z dnia 15 października 2007 r. o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. Pismem z dnia 17 października Komisja powiadomiła Zjednoczone Królestwo o tym, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku. |120 | Kontekst ogólny Wspomniane powyżej decyzje Rady upoważniły Zjednoczone Królestwo do zastosowania ograniczenia prawa do odliczenia 50% naliczonego podatku VAT zapłaconego z tytułu najmu lub dzierżawy (leasingu) samochodów osobowych wykorzystywanych przez podatników zarówno do celów służbowych, jak i prywatnych, a jednocześnie do tego, by wykorzystywanie takich dzierżawionych lub najmowanych samochodów przez podatników do celów prywatnych nie było uznawane za odpłatne świadczenie usług. Odstępstwo to likwiduje w przypadku tych samochodów potrzebę prowadzenia przez najemcę lub dzierżawcę szczegółowej ewidencji przebiegu pojazdu oraz rozliczania podatku VAT od jego wykorzystywania do celów prywatnych. Odstępstwo należy zatem zasadniczo uznać za środek upraszczający. Odstępstwo przedłużano kilka razy i ma ono wygasnąć w dniu 31 grudnia 2007 r. Z reguły odstępstwa przyznaje się na czas określony, aby umożliwić ocenę stosowności i skuteczności danego środka szczególnego. W tym przypadku na podstawie dostępnych informacji Komisja zakłada, że 50%-owy podział na wykorzystywanie pojazdu do celów służbowych i na wykorzystywanie do celów prywatnych (czy też do jakichkolwiek celów innych niż działalność przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE) w dalszym ciągu odzwierciedla ogólne wykorzystywanie do celów służbowych i prywatnych samochodów najmowanych i dzierżawionych przez podatników w Zjednoczonym Królestwie. Tym samym nadal zachodzą okoliczności prawne i faktyczne, które uzasadniły pierwotne odstępstwo. Niemniej jednak w dniu 29 października 2004 r. Komisja przedstawiła wniosek w sprawie dyrektywy Rady obejmujący harmonizację kategorii wydatków, w odniesieniu do których państwo członkowskie może zastosować wyjątki od prawa do odliczenia (tzw. wniosek w sprawie uproszczenia podatku VAT, (COM(2004)728 wersja ostateczna). Jako że wydatki związane z pojazdami silnikowymi są objęte tym wnioskiem, jakiekolwiek przedłużenie okresu ważności nie powinno wykraczać poza datę przyjęcia i wprowadzenia w życie proponowanej dyrektywy. Odstępstwo powinno być w każdym przypadku ograniczone do dnia 31 grudnia 2010 r., tak aby jeśli proponowana dyrektywa nie wejdzie w życie do tego dnia można było ocenić, czy ograniczenie do 50% jest nadal uzasadnionym i akceptowalnym odzwierciedleniem ogólnego podziału na wykorzystywanie do celów służbowych i prywatnych. |130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Decyzja Rady 98/198/WE z dnia 9 marca 1998 r. upoważniająca Zjednoczone Królestwo do rozszerzenia zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 6 i 17 Szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (Dz.U. L 76 z 13.3.1998, str. 31). Decyzja zmieniona decyzją Rady 99/79/WE z dnia 18 stycznia 1999 r. (Dz.U. L 27 z 2.2.1999, str. 22), decyzją Rady 2000/747/WE z dnia 27 listopada 2000 r. (Dz.U. L 302 z 1.12.2000, str. 63), decyzją Rady 2003/909/WE z 22 grudnia 2003 r. (Dz.U. L 342 z 30.12.2003, str. 49) oraz decyzją Rady 2004/855/WE z 7 grudnia 2004 r. (Dz.U. L 369 z 16.12.2004, str. 61). Art. 176 dyrektywy 2006/112/WE przewiduje, że Rada określi wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT. Do tego czasu państwa członkowskie są upoważnione do utrzymania wyłączeń, które obowiązywały w dniu 1 stycznia 1979 r. Istnieją zatem klauzule zawieszające, które ograniczają prawo do odliczeń w związku z pojazdami silnikowymi. |141 | Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |219 | Nie dotyczy. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |230 | Ocena skutków Wniosek w sprawie decyzji ma na celu przedłużenie obowiązywania środka upraszczającego, który likwiduje potrzebę prowadzenia ewidencji przez podatnika oraz rozliczania podatku VAT od kilometrów przejechanych w celach prywatnych samochodami należącymi do przedsiębiorstwa, a zatem może on mieć potencjalnie pozytywne oddziaływanie ekonomiczne. Jednakże z uwagi na wąski zakres odstępstwa i ograniczone zastosowanie w czasie, jego oddziaływanie będzie w każdym razie ograniczone. Ponadto środek przypomina podejściem wniosek Komisji zawarty w dokumencie COM(2004) 728 wersja ostateczna, zawierający przepisy określające rodzaje wydatków, które mogą podlegać ograniczeniu w zakresie prawa do odliczenia. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Krótki opis proponowanych działań Upoważnienie Zjednoczonego Królestwa do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo od przepisów dyrektywy 2006/112/WE w zakresie ograniczenia prawa do odliczenia do 50% naliczonego podatku VAT zapłaconego od najmu lub dzierżawy pojazdów silnikowych wykorzystywanych nie tylko do celów związanych z działalnością przedsiębiorstwa. W przypadku gdy prawo do odliczenia zostaje ograniczone, podatnik zostaje zwolniony z obowiązku rozliczania podatku VAT od wykorzystywania pojazdu do celów prywatnych. Decyzja wygaśnie w dniu określonym w decyzji lub w dniu wejścia w życie przepisów wspólnotowych regulujących ograniczenia prawa do odliczenia w tym zakresie, w zależności od tego, która data jest wcześniejsza. |310 | Podstawa prawna Artykuł 395 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. |329 | Zasada pomocniczości Zgodnie z art. 395 dyrektywy dotyczącej podatku VAT, proponowany środek upoważniający państwo członkowskie do odstępstwa od przepisów tej dyrektywy musi zostać przyjęty przez Radę na wniosek Komisji. Proponowany środek może zatem zostać przyjęty wyłącznie na szczeblu wspólnotowym. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów. |331 | Decyzja dotyczy upoważnienia udzielonego państwu członkowskiemu na jego własny wniosek i nie stanowi zobowiązania. |332 | Z uwagi na bardzo ograniczony zakres odstępstwa, środek szczególny jest proporcjonalny do zamierzonego celu. |Wybór instrumentów |341 | Proponowane instrumenty: inne. |342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów. Zgodnie z art. 395 dyrektywy dotyczącej podatku VAT, odstępstwo od powszechnych zasad dotyczących podatku VAT jest możliwe wyłącznie za upoważnieniem Rady stanowiącej jednomyślnie na wniosek Komisji. Decyzja Rady jest najodpowiedniejszym środkiem, ponieważ można ją skierować do poszczególnych państw członkowskich. |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |INFORMACJE DODATKOWE |Klauzula przeglądu/rewizji/wygaśnięcia |533 | Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia. |1.  WniosekDECYZJA RADYupoważniająca Zjednoczone Królestwo do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a), art. 168 i art. 169 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[1], w szczególności jej art. 395 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzją Rady 95/252/WE[3], a następnie decyzją Rady 98/198/WE[4], Rada upoważniła Zjednoczone Królestwo do ograniczenia do 50% prawa najemcy lub dzierżawcy do odliczenia podatku VAT naliczonego od opłat z tytułu najmu lub dzierżawy samochodu osobowego, w przypadku gdy samochód nie jest wykorzystywany wyłącznie do celów służbowych. Zjednoczonemu Królestwu zezwolono również na to, by wykorzystywanie w celach prywatnych samochodu dzierżawionego lub najmowanego przez podatnika do celów służbowych nie było traktowane jako odpłatne świadczenie usług. Ten środek upraszczający zlikwidował konieczność ewidencjonowania przez najemcę lub dzierżawcę kilometrów przejechanych samochodem służbowym w celach prywatnych oraz rozliczania dla każdego pojazdu podatku od faktycznej liczby kilometrów przejechanych w celach prywatnych.(2) Pismem, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 5 lutego 2007 r., Zjednoczone Królestwo zwróciło się z wnioskiem o przedłużenie okresu obowiązywania odstępstwa, które wygasa w dniu 31 grudnia 2007 r.(3) Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE, Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie pismem z dnia 15 października 2007 r. o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. Pismem z dnia 17 października 2007 r. Komisja powiadomiła Zjednoczone Królestwo o tym, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku.(4) Okoliczności prawne i faktyczne uzasadniające przyznanie upoważnienia do zastosowania odstępstwa nie uległy zmianie i nie straciły na znaczeniu.(5) W dniu 29 października 2004 r. Komisja przedstawiła wniosek w sprawie dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG, obecnie dyrektywę 2006/112/WE, obejmujący harmonizację kategorii wydatków, w odniesieniu do których mogą mieć zastosowanie wyjątki od prawa do odliczeń[5]. Zgodnie z tym wnioskiem, wyjątki od tego prawa do odliczeń można stosować do pojazdów samochodowych. Stosowne jest zatem przedłużenie okresu obowiązywania upoważnienia do momentu wejścia w życie tej dyrektywy. Jednakże w każdym przypadku upoważnienie wygaśnie najpóźniej w dniu 31 grudnia 2010 r., jeżeli wspomniana dyrektywa nie wejdzie w życie do tego dnia, w celu umożliwienia oceny, czy niniejsza decyzja jest konieczna w świetle odsetka określającego ogólny podział na użytek służbowy i prywatny.(6) Przedłużenie okresu obowiązywania odstępstwa nie będzie miało niekorzystnego wpływu na środki własne Wspólnot Europejskich pochodzące z podatku VAT,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W drodze odstępstwa od art. 168 i art. 169 dyrektywy Rady 2006/112/WE, niniejszym upoważnia się Zjednoczone Królestwo do ograniczenia do 50% prawa najemcy lub dzierżawcy samochodu do odliczania podatku VAT od kosztów najmu lub dzierżawy tego samochodu, w przypadku gdy samochód nie jest wykorzystywany wyłącznie do celów związanych z działalnością przedsiębiorstwa.Artykuł 2W drodze odstępstwa od art. 26 ust. 1 lit a) dyrektywy Rady 2006/112/WE, niniejszym upoważnia się Zjednoczone Królestwo do tego, by użytkowania samochodu służbowego najmowanego lub dzierżawionego przez podatnika do celów prywatnych nie traktowało jako odpłatnego świadczenia usług.Artykuł 3Upoważnienie wygasa w dniu wejścia w życie przepisów wspólnotowych określających rodzaje wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, które nie dają prawa do pełnego odliczenia podatku VAT, lecz nie później niż dnia 31 grudnia 2010 r.Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, str. 1. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2006/138/WE (Dz.U. L 384 z 29.12.2006, str. 92).[2] Dz.U. C […] z […], str.[3] Dz.U. L 159 z 11.7.1995, str. 19.[4] Dz.U. L 76 z 13.3.1998, str. 31. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2004/855/WE (Dz.U. L 369 z 16.12.2004, str. 61).[5] COM(2004) 728 wersja ostateczna


|

52011PC0543

Wniosek DECYZJA RADY częściowo zawieszająca stosowanie umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską  /* KOM/2011/0543 wersja ostateczna - 2011/0235 (NLE) */

	UZASADNIENIEW dniu 9 maja 2011 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii[1].Decyzja Rady 2011[...]/WPZiB z dnia [...][2] przewiduje dalsze środki, w tym zakaz zakupu, przywozu lub transportu ropy naftowej i produktów ropopochodnych z Syrii oraz zamrożenie środków finansowych oraz zasobów gospodarczych, które zostaną zastosowane wobec kolejnych osób i podmiotów czerpiących korzyści z reżimu Baszara el-Asada oraz wspierających go. Wykaz kolejnych osób, podmiotów i organów, wobec których stosuje się zamrażanie środków finansowych i zasobów ekonomicznych, został przedstawiony w załączniku do decyzji.Środki te zostały przyjęte rozporządzeniem Rady (UE) nr [...]/2011.Niektóre z produktów podlegających tym środkom wchodzą w zakres umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską, której stosowanie musi zostać zawieszone w zakresie dotyczącym tych produktów.Od marca 2011 r. władze syryjskie popełniły rażące naruszenia praw człowieka, które w ocenie Wysokiej Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka, wyrażonej w oświadczeniu z dnia 18 sierpnia 2011 r., mogą nosić znamiona zbrodni przeciwko ludzkości.Ponadto w preambule umowy o współpracy zawarto oświadczenie, że Umawiające się Strony poprzez zawarcie tej umowy pragną „zamanifestować wspólne pragnienie utrzymania i wzmocnienia przyjaznych wzajemnych stosunków zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych”. W obecnej sytuacji nie można uznać, że dalsze utrzymanie „przyjaznych wzajemnych stosunków zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych” jest możliwe w odniesieniu do Syrii.Jednocześnie zawieszenie ogólnej współpracy z Syrią nie powinno mieć wpływu na ludność syryjską, która już cierpi z powodu represji. Dlatego też zawieszenie to powinno być ukierunkowane tylko na władze Syrii. Biorąc pod uwagę fakt, że w chwili obecnej handel ropą naftową i produktami ropopochodnymi przynosi reżimowi Syrii największe korzyści i tym samym wspiera jego represyjne polityki, zawieszenie umowy o współpracę powinno być ograniczone tylko do ropy naftowej i produktów ropopochodnych.2011/0235 (NLE)WniosekDECYZJA RADYczęściowo zawieszająca stosowanie umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką ArabskąRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w powiązaniu z art. 218 ust. 9,uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,a także mając na uwadze, co następuje:1.  W dniu 18 stycznia 1977 r. Europejska Wspólnota Gospodarcza oraz Syryjska Republika Arabska zawarły umowę o współpracy[3], aby wspierać ogólną współpracę w celu zacieśnienia stosunków między stronami.2.  Umowa o współpracy oparta jest na wspólnym pragnieniu utrzymania i zacieśnienia przyjaznych wzajemnych stosunków zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych, wyrażonym przez Strony.3.  Od marca 2011 r. nasiliły się protesty przeciwko konkretnym przypadkom nadużyć ze strony władz syryjskich na tle narastającego niezadowolenia z sytuacji gospodarczej i politycznej. Ostrożne protesty zapoczątkowane w regionach marginalizowanych przerodziły się w powstanie obejmujące cały obszar państwa. Władze syryjskie odpowiedziały na nie w sposób bardzo brutalny, również strzelając do pokojowo nastawionych manifestantów.4.  W dniu 18 sierpnia 2011 r. Wysoka Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka, wydała oświadczenie skierowane do Rady Praw Człowieka (siedemnaste posiedzenie specjalne) w sprawie „Sytuacji w zakresie praw człowieka w Syryjskiej Republice Arabskiej”, w którym przypomniała, że sprawozdanie z misji informacyjnej przeprowadzonej na zlecenie Rady Praw Człowieka, opublikowane w dniu 18 sierpnia, zawiera dane dotyczące szeroko zakrojonych lub systematycznych przypadków naruszania praw człowieka przez siły bezpieczeństwa oraz jednostki militarne, w tym morderstwa, wymuszone zaginięcia, tortury, pozbawienie wolności oraz prześladowanie. Wysoka Komisarz uznała, że skala i charakter tych działań mogą nosić znamiona zbrodni przeciwko ludzkości i wezwała członków Rady Bezpieczeństwa do rozważenia możliwości zwrócenia się do Międzynarodowego Trybunału Karnego odnośnie do obecnej sytuacji.5.  W tym samym dniu UE potępiła brutalną kampanię prowadzoną przez Baszara el-Asada i jego reżim przeciw swojemu własnemu narodowi, która doprowadziła do tego, że wielu obywateli Syrii poniosło śmierć lub doznało obrażeń. UE wielokrotnie podkreślała, że należy zaprzestać brutalnych represji, uwolnić zatrzymanych demonstrantów, zapewnić swobodny dostęp międzynarodowym organizacjom humanitarnym i organizacjom strzegącym praw człowieka oraz rozpocząć prawdziwy, pluralistyczny dialog narodowy. Jednak przywódcy syryjscy uporczywie ignorowali apele UE i szerokiej społeczności międzynarodowej.6.  W dniu 23 sierpnia 2011 r. Rada Praw Człowieka przyjęła rezolucję w sprawie poważnych naruszeń praw człowieka w Syryjskiej Republice Arabskiej, w której zdecydowanie potępiła systematyczne i rażące przypadki naruszania praw człowieka przez władze syryjskie, ponownie wezwała władze syryjskie do wypełnienia ich obowiązków wynikających z prawa międzynarodowego, podkreśliła potrzebę przeprowadzenia międzynarodowego, przejrzystego, niezależnego oraz natychmiastowego dochodzenia w sprawie przypadków domnienamnych naruszeń prawa międzynarodowego, w tym działań noszących znamiona zbrodni przeciwko ludzkości oraz pociągnięcia winnych do odpowiedzialności. Zdecydowała również o wysłaniu do Syrii niezależnej międzynarodowej komisji śledczej w celu zbadania naruszeń prawa międzynarodowego w zakresie praw człowieka.7.  Uznając poważne naruszenie zobowiązań Syrii wynikających w szczególności z norm peremptoryjnych ogólnego prawa międzynarodowego, UE zdecydowała o przyjęciu dodatkowych środków ograniczających wobec reżimu syryjskiego oraz uznała za konieczne częściowe zawieszenie stosowania umowy o współpracy.8.  Ponadto zgodnie z preambułą umowy o współpracy, przystępując do tej umowy, obydwie strony pragnęły zamanifestować wspólne pragnienie zachowania i wzmocnienia przyjaznych wzajemnych stosunków zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych. W obecnych okolicznościach Unia Europejska uważa, że bieżąca sytuacja w Syrii stanowi jawne pogwałcenie zasad zawartych w Karcie Narodów Zjednoczonych, która jest podstawą współpracy między Syrią a Unią Europejską. W związku z powyższym Unia Europejska uważa, że w stosunku do okoliczności występujących w chwili zawierania umowy o współpracy zaszła fundamentalna zmiana, która uzasadnia częściowe zawieszenie umowy o współpracy.9.  Częściowe zawieszenie powinno trwać do chwili, gdy władze Syrii położą kres regularnie występującym przypadkom łamania praw człowieka i gdy będzie można uznać, że postępują one zgodnie z zasadami będącymi podstawą umowy o współpracy.10.  Zważywszy, że zawieszenie powinno być ukierunkowane wyłącznie na władze Syrii, a nie ludność Syrii, powinno ono mieć ograniczony charakter. Jako że handel ropą naftową i produktami ropopochodnymi przynosi reżimowi Syrii największe korzyści i tym samym wspiera jego represyjne polityki, zawieszenie umowy powinno ograniczać się do ropy naftowej i produktów ropopochodnych.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Stosowanie art. 12 i 14 umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską zostaje zawieszone w zakresie dotyczącym środków wymienionych w załączniku I.Artykuł 2O niniejszej decyzji powiadamia się Syrię.Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie [...] dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .ArtykułNiniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKWykaz środków, o których mowa w art.111.  Przywóz ropy naftowej i produktów ropopochodnych do Unii Europejskiej, jeślia) pochodzą z Syrii; lubb) zostały wywiezione z Syrii;12.  Zakup ropy naftowej lub produktów ropopochodnych, które znajdują się w Syrii lub pochodzą z Syrii;13.  Transport ropy naftowej lub produktów ropopochodnych, jeśli pochodzą lub są wywożone z Syrii do innego kraju;14.  Udzielanie, pośrednio lub bezpośrednio, finansowania lub wsparcia finansowego, w tym finansowych instrumentów pochodnych lub kontraktów terminowych typu futures , jak również ubezpieczenia i reasekuracji, mających związek z przepisami w ust. 1, 2 i 3; oraz15.  Świadomy i celowy udział w działaniach, których celem lub skutkiem, pośrednio lub bezpośrednio, jest ominięcie zakazów, o których mowa w ust. 1, 2, 3 lub 4.[1] Dz. U. L 121, z 10.5.2011, s.11[2] Dz. U. L z [...][3] Dz.U. L 269 z 27.9.1978, s. 2