               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.10.2017
            COM(2017) 564 final
            2017/0246(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu ustanowionym na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, które to stanowisko dotyczy przedstawionego przez Republikę Mołdawii wyczerpującego harmonogramu wdrożenia układu w dziedzinie zamówień publicznych

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji Rady ustanawiającej stanowisko Unii, jakie należy przyjąć w Komitecie Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, w związku z przyjęciem pozytywnej opinii w odniesieniu do przedstawionego przez Republikę Mołdawii wyczerpującego harmonogramu wdrożenia układu w dziedzinie zamówień publicznych.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony

               Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony („układ”) ma na celu przyczynienie się do stopniowej integracji gospodarczej i pogłębienia politycznego stowarzyszenia pomiędzy Republika Mołdawii a Unią Europejską. Układ wszedł w życie dnia 1 lipca 2016 r.

               2.2.Komitet Stowarzyszenia

               Komitet Stowarzyszenia to organ ustanowiony na mocy układu, który, zgodnie z art. 438 ust. 3 układu, jest uprawniony do przyjmowania decyzji w przypadkach przewidzianych w układzie oraz w dziedzinach, w których Rada Stowarzyszenia przekazała mu uprawnienia. Decyzje te są wiążące dla stron, które wprowadzają odpowiednie środki w celu ich wdrożenia.

               Jak określono w art. 438 ust. 4 układu, Komitet Stowarzyszenia odbywa posiedzenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu i kwestie z nim związane objęte tytułem V układu. Jak określono w art. 1 ust. 4 regulaminu wewnętrznego Komitetu Stowarzyszenia i podkomitetów („regulamin wewnętrzny”),
                  1
                Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu składa się z urzędników wyższego szczebla Komisji Europejskiej i Republiki Mołdawii, którzy są odpowiedzialni za handel i kwestie związane z handlem. Przedstawiciel Komisji Europejskiej lub Republiki Mołdawii, który jest odpowiedzialny za handel i za kwestie związane z handlem, sprawuje funkcję przewodniczącego Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu. W posiedzeniach będzie uczestniczył także przedstawiciel Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych.

               Zgodnie z art. 438 ust. 3 układu oraz art. 11 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Komitet Stowarzyszenia przyjmuje decyzje za obopólną zgodą stron oraz przy zachowaniu odpowiednich procedur wewnętrznych. Każdą decyzję lub zalecenie podpisuje przewodniczący Komitetu Stowarzyszenia, a uwierzytelniają je sekretarze Komitetu Stowarzyszenia.

               2.3.Planowany dokument Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

               Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu ma przyjąć decyzję w sprawie pozytywnej opinii w odniesieniu do przedstawionego przez Mołdawię wyczerpującego harmonogramu wdrożenia układu w dziedzinie zamówień publicznych („planowany dokument”).

               Celem pozytywnej opinii w odniesieniu do harmonogramu jest usprawnienie zbliżenia przepisów Republiki Mołdawii do unijnego prawodawstwa w dziedzinie zamówień publicznych, jak określono w art. 272 układu. Jest to integralny element procesu wdrażania układu. Harmonogram powinien stanowić dokument referencyjny dla wdrażania przez Republikę Mołdawii postanowień układu dotyczących zamówień publicznych.

               Planowany dokument stanie się wiążący dla stron układu zgodnie z art. 438 ust. 3 układu, który stanowi: „Komitet Stowarzyszenia jest uprawniony do przyjmowania decyzji w przypadkach przewidzianych w niniejszym Układzie oraz w dziedzinach, w których Rada Stowarzyszenia przekazała mu uprawnienia. Decyzje te są wiążące dla Stron, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia.”.

               3.Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji Rady ustanawiającej stanowisko Unii w sprawie decyzji, jaką należy podjąć w Komitecie Stowarzyszenia ustanowionym na mocy układu w związku z przyjęciem pozytywnej opinii w odniesieniu do przedstawionego przez Republikę Mołdawii wyczerpującego harmonogramu wdrożenia układu w dziedzinie zamówień publicznych.

               Pozytywna opinia Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu w odniesieniu do tego harmonogramu jest konieczna, aby Republika Mołdawii mogła dokonać sprawnego zbliżenia przepisów w dziedzinie zamówień publicznych, zgodnie z art. 272 układu.

               Harmonogram w dziedzinie zamówień publicznych przedstawiony przez Republikę Mołdawii jest zgodny z wymogami określonym w art. 272 ust. 1 i 2 układu.

               Niniejszy wniosek jest spójny z innymi politykami zewnętrznymi Unii, przede wszystkim z europejską polityką sąsiedztwa i polityką współpracy na rzecz rozwoju w odniesieniu do Republiki Mołdawii, oraz przyczynia się do wdrażania tych polityk.

               Postanowienia układu dotyczące handlu i zagadnień związanych z handlem zostały w 2009 r. poddane ocenie skutków ex ante, po której w 2012 r. Dyrekcja Generalna Komisji Europejskiej ds. Handlu wydała ocenę wpływu handlu na zrównoważony rozwój, wspierającą proces negocjacji pogłębionej i kompleksowej umowy o wolnym handlu. Analizy te potwierdziły, że wdrożenie postanowień dotyczących handlu i zagadnień związanych z handlem nie będzie miało negatywnego wpływu na Unię, unijny dorobek prawny ani na unijne polityki, a ponadto wywrze pozytywny wpływ na rozwój gospodarczy Republiki Mołdawii. Niniejszy wniosek nie ma żadnych negatywnych skutków dla unijnej polityki gospodarczej i społecznej ani dla unijnej polityki ochrony środowiska.

               Układ nie jest objęty procedurami w ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT), nie wiąże się z żadnymi kosztami dla unijnych MŚP, ani nie prowadzi do powstania kwestii związanych z otoczeniem cyfrowym.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Stowarzyszenia to organ powołany na mocy układu, tj. Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony.

               Art. 272 ust. 3 układu stanowi, że po pozytywnym zaopiniowaniu przez Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu harmonogram zostaje uznany za dokument referencyjny do celów wdrożenia przedmiotowego rozdziału. Zgodnie z art. 438 ust. 3 układu Komitet Stowarzyszenia jest uprawniony do przyjmowania decyzji w przypadkach przewidzianych w układzie. Jak określono w art. 438 ust. 4 układu, Komitet Stowarzyszenia odbywa posiedzenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu i kwestie z nim związane objęte tytułem V układu.

               Dokument, który ma zostać przyjęty przez Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany dokument będzie wiążący dla stron na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 438 ust. 3 układu.

               Planowany dokument nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych układu.

               Proceduralną podstawą prawną dla decyzji Rady, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE zależy w pierwszej kolejności od celu i treści planowanego dokumentu w odniesieniu do tego, jakie stanowisko zostaje przyjęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany dokument ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Głównym celem i treścią planowanego dokumentu jest przyjęcie pozytywnej opinii w odniesieniu do przedstawionego przez Republikę Mołdawii wyczerpującego harmonogramu wdrożenia układu w dziedzinie zamówień publicznych. Dlatego też główny cel i treść planowanego dokumentu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej zgodnie z art. 207.

               Materialną podstawą prawną dla decyzji Rady, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawę prawną decyzji Rady, której dotyczy wniosek, stanowi art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2017/0246 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu ustanowionym na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, które to stanowisko dotyczy przedstawionego przez Republikę Mołdawii wyczerpującego harmonogramu wdrożenia układu w dziedzinie zamówień publicznych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (zwany dalej „układem”), został zawarty przez Unię w drodze decyzji Rady (UE) 2016/839 z dnia 23 maja 2016 r.
                  3
                i wszedł w życie w dniu 1 lipca 2016 r.

               (2)Zgodnie z art. 272 ust. 1 i 2 układu Republika Mołdawii przedkłada Komitetowi Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, określonym w art. 438 ust. 4 układu, wyczerpujący harmonogram wdrożenia rozdziału dotyczącego zamówień publicznych, wraz z terminami i najważniejszymi etapami, które obejmują wszystkie reformy w zakresie zbliżenia przepisów do dorobku prawnego Unii i budowania zdolności instytucjonalnych.

               (3)Art. 272 ust. 3 układu stanowi, że po pozytywnym zaopiniowaniu przez Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu harmonogram zostaje uznany za dokument referencyjny do celów wdrożenia rozdziału 8 tytułu V układu. Unia dokłada wszelkich starań, aby wesprzeć Republikę Mołdawii we wdrożeniu harmonogramu.

               (4)Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu ma przyjąć decyzję w sprawie wydania pozytywnej opinii w odniesieniu do przedstawionego przez Republikę Mołdawii wyczerpującego harmonogramu wdrożenia układu w dziedzinie zamówień publicznych. Zgodnie z art. 438 ust. 3 układu decyzje wspomnianego komitetu są wiążące dla stron, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia.

               (5)Należy ustanowić stanowisko, które zostanie przyjęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, ponieważ harmonogram przedstawiony przez Republikę Mołdawii jest zgodny z wymogami określonymi w art. 272 ust. 1 i 2 układu. W ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem Unię reprezentuje Komisja zgodnie z art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii, oparte jest na projekcie decyzji Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 9 z 15.1.2015, s. 53.

                     (2)
                  Wyrok w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (3)
                  Dz.U. L 141 z 28.5.2016, s. 28.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 4.10.2017
            COM(2017) 564 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu ustanowionym na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, które to stanowisko dotyczy przedstawionego przez Republikę Mołdawii wyczerpującego harmonogramu wdrożenia układu w dziedzinie zamówień publicznych

               ZAŁĄCZNIK

               Projekt

               Decyzja nr 2/2017 Komitetu Stowarzyszenia UE-Mołdawia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

               z dnia … 2017 r.

               w sprawie pozytywnej opinii w odniesieniu do wyczerpującego harmonogramu w dziedzinie zamówień publicznych

               KOMITET STOWARZYSZENIA,

               uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, podpisany w Brukseli dnia 27 czerwca 2014 r., w szczególności jego art. 272 ust. 3,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony („układ”), wszedł w życie w dniu 1 lipca 2016 r.

               (2)Art. 272 ust. 1 i ust. 2 układu stanowi, że Republika Mołdawii przedkłada Komitetowi Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu wyczerpujący harmonogram wdrożenia prawodawstwa w dziedzinie zamówień publicznych, wraz z terminami i najważniejszymi etapami, które obejmują wszystkie reformy w zakresie zbliżenia przepisów do dorobku prawnego Unii.

               (3)Art. 272 ust. 3 precyzuje, że po pozytywnym zaopiniowaniu przez Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu harmonogram zostaje uznany za dokument referencyjny do celów wdrożenia postanowień, tj. zbliżenia przepisów dotyczących zamówień publicznych obowiązujących w Republice Mołdawii do przepisów zawartych w unijnym dorobku prawnym.

               (4)Zgodnie z art. 438 ust. 3 układu Komitet Stowarzyszenia jest uprawniony do przyjmowania decyzji w przypadkach przewidzianych w układzie. Decyzje te są wiążące dla stron, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia. Komitet Stowarzyszenia przyjmuje decyzje na zasadzie porozumienia stron.

               (5)Jak określono w art. 438 ust. 4 układu, Komitet Stowarzyszenia odbywa posiedzenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu i związane z nim objęte tytułem V układu.

               (6)Harmonogram w dziedzinie zamówień publicznych przedstawiony przez Republikę Mołdawii jest zgodny z wymogami określonym w art. 272 ust. 1 i 2 układu.

               (7)Dlatego Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu powinien przyjąć decyzję o pozytywnym zaopiniowaniu wyczerpującego harmonogramu wdrożenia prawodawstwa w dziedzinie zamówień publicznych przedstawionego przez Republikę Mołdawii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Wydaje się pozytywną opinię w odniesieniu do krajowej strategii w dziedzinie zamówień publicznych w okresie 2016-2020 oraz planu działań w zakresie jej wdrożenia przyjętych przez rząd Republiki Mołdawii na mocy decyzji rządu nr 1332 z dnia 14 grudnia 2016 r.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w …

                        W imieniu Komitetu Stowarzyszenia

                        Przewodniczący


				|

		52014PC0559

			Wniosek DECYZJA RADY upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Protokołu z 2014 r. do Konwencji z 1930 r. dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej Międzynarodowej Organizacji Pracy w odniesieniu do kwestii dotyczących współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych /* COM/2014/0559 final - 2014/0258 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Proponowane decyzje Rady umożliwią
państwom członkowskim ratyfikowanie Protokołu do Konwencji
dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej z 1930 r.
Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP), zwanego dalej „Protokołem”.
Przyjęta w 1930 r. przez MOP Konwencja
(nr 29) dotycząca pracy przymusowej lub obowiązkowej (zwana dalej
„Konwencją”), jest jedną z ośmiu podstawowych Konwencji MOP –
podstawowych międzynarodowych norm pracy – i jest uznawana za instrument
na rzecz praw człowieka. Przyjmując Konwencję w 1930 r.,
Międzynarodowa Konferencja Pracy („Konferencja”) wezwała państwa
do zniesienia stosowania pracy przymusowej w możliwie najszybszym terminie
i do objęcia tego przestępstwa sankcjami karnymi. Jednak ponad 80 lat
później, pomimo niemal powszechnego ratyfikowania Konwencji, praktyka ta
istnieje nadal, choć w innych formach niż te, które
wywołały takie obawy na początku XX wieku. MOP szacuje, że
co najmniej 20,9 mln ludzi na całym świecie jest ofiarami pracy
przymusowej.
Protokół, przyjęty na 103. sesji
Konferencji, ma na celu eliminację niedociągnięć we
wdrażaniu postanowień Konwencji oraz poczynienie postępów w
zakresie zapobiegania handlu ludźmi do celów pracy przymusowej jak
również ochronie ofiar pracy przymusowej i zapewnianiu im
odszkodowań.
Unia Europejska (UE) jest zaangażowana w
działania na rzecz wspierania praw człowieka i godnej pracy oraz
eliminacji handlu ludźmi zarówno wewnątrz samej Unii, jak i w swoich
stosunkach zewnętrznych. Szczególne znaczenie ma w kontekście
Protokołu również zobowiązanie UE do propagowania ochrony praw
dziecka i równości płci, ponieważ kobiety mogą być
szczególnie narażone na niektóre formy pracy przymusowej. Istnienie
uregulowań prawnych gwarantujących prawa w miejscu pracy jest kluczowym
filarem godnej pracy. Poprzez ratyfikację konwencji Międzynarodowej
Organizacji Pracy (MOP) i powiązanych protokołów, państwa
członkowskie UE wysyłają ważny sygnał
świadczący o spójności polityki UE w promowaniu podstawowych
zasad i praw dotyczących pracy oraz poprawy warunków pracy na całym
świecie.
Ponadto, w ramach strategii UE na rzecz
wyeliminowania handlu ludźmi[1]
Komisja wezwała państwa członkowskie UE do ratyfikacji
wszystkich stosownych instrumentów międzynarodowych, porozumień i
zobowiązań prawnych. Działania te przyczynią się do
zwalczania handlu ludźmi w skuteczniejszy, lepiej skoordynowany i spójny
sposób. Od kilku lat również działania na rzecz praw ofiar w UE
zaliczają się do strategicznych priorytetów Komisji. Dyrektywa
horyzontalna w sprawie praw ofiar zagwarantuje ofiarom przestępstw
możliwość powołania się na wspólne minimalne normy
prawne w trakcie prowadzonych przez policję dochodzeń i
postępowania sądowego. Protokół powinien być postrzegany
jako część tych działań.
Konieczne jest zatem, aby wszelkie przeszkody
prawne na szczeblu UE dla ratyfikacji Protokołu przez państwa
członkowskie zostały usunięte na poziomie UE. Treść
Protokołu nie koliduje z istniejącym dorobkiem prawnym UE.
Postanowienia Protokołu
zwiększają znaczenie międzynarodowych ram prawnych poprzez
ustanowienie obowiązku zapobiegania pracy przymusowej i zapewnienia
ofiarom ochrony i dostępu do środków naprawczych, takich jak
odszkodowania.
W art. 1 i 6 Protokołu zobowiązuje
się państwa członkowskie MOP do opracowania polityki krajowej
oraz planu działania na rzecz skutecznego i trwałego zwalczania pracy
przymusowej i do podjęcia środków w celu stosowania przepisów
Protokołu w porozumieniu z organizacjami pracodawców i pracowników.
W art. 2 Protokołu przedstawiono
środki, jakie państwa członkowskie MOP powinny podjąć
w celu zapobiegania pracy przymusowej, a mianowicie:
·
prowadzenie akcji edukacyjnych i informacyjnych
wśród osób szczególnie zagrożonych pracą przymusową oraz
wśród pracodawców;
·
prowadzenie działań zmierzających do
zagwarantowania, że zakres obowiązywania i stopień egzekwowania
przepisów prawa mających znaczenie dla zapobiegania pracy przymusowej
mają zastosowanie do wszystkich pracowników i wszystkich sektorów
gospodarki oraz że służby inspekcji pracy zostały wyposażone
w odpowiednie uprawnienia;
·
ochrona osób, zwłaszcza pracowników
migrujących, przed potencjalnymi nadużyciami i nieuczciwymi
praktykami w zakresie naboru i pośrednictwa pracy;
·
wspieranie należytej staranności zarówno
w sektorze publicznym, jak i prywatnym; oraz
·
działania mające na celu eliminację
podstawowych przyczyn zwiększających ryzyko wystąpienia zjawiska
pracy przymusowej.
W odniesieniu do ofiar pracy przymusowej,
art. 3 stanowi, że należy podjąć skuteczne środki
w celu ich identyfikacji, uwalniania, ochrony, rekonwalescencji i rehabilitacji,
jak również zapewnić inne formy pomocy i wsparcia. W art. 4
zobowiązano państwa członkowskie MOP do zagwarantowania
wszystkim ofiarom dostępu do środków naprawczych, takich jak
odszkodowania, oraz zapewnienia, że właściwe organy nie
będą pociągać ofiar do odpowiedzialności karnej za
niezgodne z prawem działania, do których te osoby zostały zmuszone.
Ponadto w art. 5 przewidziano
współpracę międzynarodową w celu zapobiegania i eliminacji
pracy przymusowej, natomiast art. 7 stanowi o unieważnieniu
postanowień przejściowych Konwencji.
Protokół odnosi się do obszarów
prawa UE, które są już objęte zaawansowanym poziomem regulacji.
Zawarte w nim przepisy w sprawie zapobiegania
pracy przymusowej dotyczą aspektów objętych polityką
społeczną UE, w odniesieniu do których prawo UE określa
minimalne zasady dotyczące warunków pracy[2],
Zawarte w Protokole przepisy dotyczące
ochrony ofiar i dostępu do środków naprawczych odnoszą się
do aspektów związanych ze współpracą wymiarów
sprawiedliwości w sprawach karnych, w przypadku których w prawie UE
określono minimalne normy dotyczące zwalczania handlu ludźmi i
praw ofiar[3].
Części Protokołu dotyczą
również swobodnego przepływu pracowników[4] oraz przepisów
dotyczących azylu i imigracji[5].
Protokół powiązany jest ponadto z
zasadami wspólnej polityki handlowej, postanowieniami umów
międzynarodowych UE, instrumentami współpracy na rzecz rozwoju i
instrumentami handlowymi odnoszącymi się do podstawowych norm pracy,
a także do ratyfikacji i skutecznego wdrażania podstawowych konwencji
MOP przez państwa trzecie i państwa członkowskie UE.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Nie dotyczy.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Protokół stanowi
wiążącą umowę międzynarodową, podlegającą
ratyfikacji, oraz powiązany jest z Konwencją. Tworzy on
zobowiązania prawne dla państw ratyfikujących i może
być ratyfikowany wyłącznie przez te państwa, które
ratyfikowały Konwencję.
W MOP Protokół wykorzystywany jest do
częściowego zmieniania lub dodawania nowych elementów do Konwencji,
co umożliwia dostosowywanie jej do zmieniających się warunków i
zwiększanie jej znaczenia. Artykuł 19 ust. 4 Konstytucji MOP w
sprawie przyjęcia i ratyfikacji Konwencji ma zastosowanie także do
Protokołu.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ETS)[6],
a dokładniej opinią dotyczącą zawarcia i ratyfikacji
Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP)[7], państwa
członkowskie nie mogą podejmować decyzji o ratyfikowaniu
Protokołu poza ramami instytucji UE, jako że części
Protokołu wchodzą w zakres kompetencji UE.
Unia Europejska jako taka nie może
ratyfikować Protokołu MOP, ponieważ na mocy zasad MOP jedynie
państwa mogą być stronami takich protokołów.
Ponieważ przedmiot niniejszego Protokołu
wchodzi częściowo w zakres kompetencji Unii, a częściowo w
zakres kompetencji państw członkowskich, instytucje UE oraz
państwa członkowskie muszą podjąć niezbędne
środki w celu współpracy w ramach ratyfikacji Protokołu[8] i wdrażania
zobowiązań z niego wynikających.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat
Rada upoważniła już państwa członkowskie do
ratyfikowania w interesie UE pięciu konwencji MOP, których pewne
części wchodzą w zakres kompetencji Unii[9].
W odniesieniu do Protokołu uregulowania
pod względem różnych, objętych nim aspektów zwalczania handlu
ludźmi, ochrony ofiar i polityki rynku pracy, są na zaawansowanym
etapie w takim stopniu, że państwa członkowskie nie mogą
już działać samodzielnie w kontaktach z podmiotami
zewnętrznymi[10].
Artykuł 82 ust. 2 i art. 153 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
(TFUE) stanowią główną podstawę prawną odnośnych
przepisów unijnych, które są bardziej szczegółowe niż ogólne
zasady ustanowione w Protokole.
Brak jest jakiejkolwiek sprzeczności
pomiędzy przepisami Protokołu i określonymi w dorobku prawnym UE
minimalnymi wymaganiami w tych dziedzinach.
Zgodnie z art. 19 ust. 8 Konstytucji
MOP, Protokół określa minimalne standardy. Takie samo podejście
cechuje dorobek prawny UE. Oznacza to, że przepisy unijne mogą
być bardziej surowe niż normy MOP i vice versa[11].
W proponowanych decyzjach Rada upoważni w
związku z tym państwa członkowskie do ratyfikowania w interesie
Unii tych części Protokołu, które wchodzą w zakres
kompetencji UE, i zaleci im podjąć starania, aby zostało to przeprowadzone
do końca 2016 r.
Proponowane decyzje Rady oparte są z
jednej strony na art. 218 ust. 6 TFUE, w związku z art. 82 ust. 2 TFUE,
który stanowi główną podstawę prawną dla przepisów unijnych
dotyczących współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach
karnych, istotnych w kontekście zwalczania handlu ludźmi i ochrony
praw ofiar, a z drugiej strony na art. 153 ust. 2 akapit drugi TFUE, w
związku z art. 218 ust. 6 TFUE, który stanowi główną
podstawę prawną dla przepisów unijnych dotyczących ochrony i poprawy
warunków pracy, istotnych w kontekście zapobiegania pracy przymusowej.
Protokół doprowadzić ma do
osiągnięcia kilku celów, które są ze sobą nierozerwalnie
związane, przy czym żaden z nich nie jest drugorzędny lub
pośredni w stosunku do drugiego. W szczególności celem Protokołu
jest z jednej strony zapewnienie godnych warunków pracy, a z drugiej ochrona
ofiar pracy przymusowej lub obowiązkowej i nałożenie sankcji na
sprawców. Dlatego musi on być oparty zarówno na art. 82 ust. 2, jak i na
art. 153 ust. 1 lit. a) i b) TFUE.  Pojedyncza decyzja nie może
zostać przyjęta na podwójnej podstawie prawnej, w przypadku gdy
procedury wymagane przez obie podstawy prawne są ze sobą niespójne[12]. Jest tak w niniejszym
przypadku z uwagi na fakt, że kwestie związane ze
współpracą wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych nie
są wiążące dla Danii, co prowadzi do różnic pod
względem prawa głosu w Radzie. W związku z tym potrzebne są
dwie odrębne decyzje Rady.
Odnośnie do celu ochrony ofiar pracy
przymusowej lub obowiązkowej i nałożenia sankcji na sprawców,
art. 82 ust. 2 TFUE jest jedyną podstawą prawną, na której
niniejszy wniosek powinien być oparty. Faktem jest, że Protokół
odnosi się także do statusu pobytowego ofiary pracy przymusowej lub
obowiązkowej, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do
umożliwienia tym ofiarom dostępu do odpowiednich i skutecznych
środków naprawczych (zob. w szczególności art. 4 Protokołu). Ten
powiązany z art. 79 TFUE cel ma jednak tylko charakter pomocniczy, podczas
gdy cele zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania go oraz ochrony ofiar,
powiązane z art. 82 ust. 2 TFUE[13]·stanowią
wyraźnie jego najważniejszą część i główne
założenie.
Komisja przypomina w tym kontekście,
że w dniu 14 kwietnia 2014 r., zgodnie z art. 218 ust. 3 i 4 TFUE, przekazała
ona Radzie zalecenie dotyczące decyzji Rady wyrażającej
zgodę na otwarcie negocjacji i wytycznych negocjacyjnych na 103.
sesję Międzynarodowej Konferencji Pracy w odniesieniu do
Protokołu uzupełniającego Konwencję nr 29
dotyczącą pracy przymusowej lub obowiązkowej, przyjętą
przez Międzynarodową Organizację Pracy (MOP) w 1930 r. (COM(2014)238
z 14.4.2014 r.). Ponadto Komisja przypomina, że zalecenie to zostało
omówione podczas posiedzeń grupy roboczej Rady w dniach 5 maja, 14 maja i
16 maja 2014 r. oraz, że pomimo kilku nieudanych prób
osiągnięcia akceptowalnego rozwiązania, zdecydowano na
posiedzeniu COREPER-u w dniu 23 maja 2014 r. nie podejmować dalszych
kroków w tej sprawie i w związku z tym nie przedkładać Radzie
projektu decyzji do przyjęcia. W rezultacie Komisja wydała
następującą deklarację, która została zarejestrowana w
protokole COREPER-u:
„Komisja przypomina o obowiązku lojalnej
współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w
każdych okolicznościach. Brak tych decyzji doprowadzi do
sytuacji, która nie będzie zgodna z Traktatami, ponieważ państwa
członkowskie nie mają prawa podejmować zobowiązań
prawnych w sprawach wchodzących w zakres kompetencji Unii w
międzynarodowych negocjacjach bez odpowiednich ram prawnych w postaci
decyzji unijnych.  Komisja oceni, jakie kroki należy
podjąć w tym zakresie. Komisja przypomina o potrzebie
respektowania kompetencji Unii, aby uniknąć wszelkich niezgodności
między dorobkiem prawnym Unii a instrumentami Międzynarodowej
Organizacji Pracy (MOP), które będą negocjowane, i o
konieczności działania przez państwa członkowskie zgodnie z
interesem UE w ramach MOP."
Komisja zauważa ponadto, że pomimo
braku przyjęcia wspomnianego projektu decyzji, państwa
członkowskie rozpoczęły w ramach MOP proces negocjacji i
przyjęcia Protokołu z 2014 r. do Konwencji dotyczącej pracy
przymusowej lub obowiązkowej. Ze względu na wagę Protokołu
z 2014 r. do Konwencji dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej,
zgodnie z art. 218 ust. 6 TFUE Komisja proponuje niniejszym, aby
upoważnić państwa członkowskie, działające
wspólnie w interesie Unii, do ratyfikowania wspomnianego Protokołu.
Jednocześnie Komisja podkreśla, że niniejszy wniosek nie
może w żaden sposób być traktowany jako uznanie przez
Komisję legalności procedury, która doprowadziła do
przyjęcia wspomnianego Protokołu w ramach MOP.
2014/0258 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
upoważniająca państwa
członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej,
Protokołu z 2014 r. do Konwencji z 1930 r. dotyczącej pracy
przymusowej lub obowiązkowej Międzynarodowej Organizacji Pracy w
odniesieniu do kwestii dotyczących współpracy wymiarów sprawiedliwości
w sprawach karnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82 ust. 2 w
związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
uwzględniając zgodę Parlamentu
Europejskiego[14],

a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Unia Europejska wspiera
ratyfikację międzynarodowych konwencji dotyczących pracy, które
zostały przez Międzynarodową Organizację Pracy uznane za
uaktualnione, aby przyczynić się do wysiłków Unii Europejskiej
na rzecz wspierania praw człowieka i godnej pracy dla wszystkich, a
także w celu wyeliminowania handlu ludźmi, zarówno wewnątrz UE,
jak i poza jej terytorium, w związku z którymi to działaniami ochrona
podstawowych zasad i praw dotyczących pracy ma kluczowe znaczenie.
(2)       Części przepisów
Protokołu z 2014 r. do Konwencji z 1930 r. dotyczącej pracy
przymusowej lub obowiązkowej Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP),
zwanego dalej „Protokołem”, wchodzą w zakres kompetencji Unii, zgodnie
z art. art. 82 ust. 2 TFUE.  Ponadto niektóre postanowienia Protokołu
zostały już uwzględnione w dorobku prawnym UE w dziedzinie
współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych[15].
(3)       W rezultacie państwa
członkowskie nie mogą podejmować zobowiązań w
odniesieniu do tych części poza ramami instytucji Unii Europejskiej[16].
(4)       Artykuł 19 ust. 4
Konstytucji MOP w sprawie przyjęcia i ratyfikacji konwencji ma
zastosowanie także do Protokołu, który jest prawnie
wiążącym porozumieniem międzynarodowym, podlegającym
ratyfikacji i powiązanym z Konwencją.
(5)       Unia Europejska nie może
ratyfikować Protokołu, ponieważ jedynie państwa mogą
być jego stronami.
(6)       Dlatego konieczne jest, aby
państwa członkowskie zostały upoważnione do ratyfikowania
Protokołu, działając wspólnie w interesie Unii Europejskiej,
odnośnie do części wchodzących w zakres kompetencji Unii
zgodnie z art. 82 ust. 2 TFUE.
(7)       Artykuł 82 ust. 2 TFUE
jest jedyną podstawą prawną, na której powinna opierać
się niniejsza decyzja. Faktem jest, że Protokół odnosi się
także do statusu pobytowego ofiary pracy przymusowej lub
obowiązkowej, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do
umożliwienia ofiarom dostępu do odpowiednich i skutecznych
środków naprawczych (zob. w szczególności art. 4 Protokołu).
Jednak powiązany z art. 79 TFUE cel ma tylko charakter pomocniczy, podczas
gdy cele związane z art. 82 ust. 2 TFUE stanowią wyraźnie jego
najważniejszą część i główne założenie.
(8)       Zgodnie z art. 1 i 2
Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o
Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie
jest związana niniejszą decyzją ani jej nie stosuje w dziedzinie
współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych.
(9)       Zjednoczone Królestwo i
Irlandia są związane dyrektywą 2011/36/UE w sprawie zapobiegania
handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, a
także dyrektywą 2012/29/UE ustanawiającą normy minimalne w
zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw, a zatem
uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.
(10)     Postanowienia projektu
Protokołu inne niż przepisy dotyczące współpracy wymiarów
sprawiedliwości w sprawach karnych będą przedmiotem decyzji
przyjętej równolegle z niniejszą decyzją.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się
państwa członkowskie do ratyfikowania, odnośnie do
części wchodzących w zakres kompetencji Unii zgodnie z art. 82
ust. 2 TFUE, Protokołu z 2014 r. do Konwencji dotyczącej pracy
przymusowej lub obowiązkowej z 1930 r. Międzynarodowej Organizacji
Pracy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie powinny
podjąć niezbędne kroki w celu złożenia dokumentów
ratyfikacji Protokołu na ręce Dyrektora Generalnego
Międzynarodowego Biura Pracy możliwie jak najszybciej, najlepiej do
dnia 31 grudnia 2016 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Artykuł 4
W niniejszej
decyzji termin „państwo członkowskie” oznacza każde z
państw członkowskich z wyjątkiem Danii.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Strategia UE na rzecz wyeliminowania handlu ludźmi
na lata 2012-2016, COM(2012) 286 z 19.6.2012.
[2]               W tym w dyrektywie 91/533/EWG w sprawie obowiązku
pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do
umowy lub stosunku pracy („dyrektywa w sprawie pisemnego oświadczenia”), w
dyrektywie 2008/104/WE w sprawie pracy tymczasowej, jak również w
dyrektywach dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym
dyrektywie ramowej 89/391/EWG, dyrektywie 2003/88/WE w sprawie czasu pracy,
dyrektywie 94/33/EWG w sprawie ochrony pracy osób młodych i dyrektywie
92/85/EWG w sprawie ochrony macierzyństwa.
[3]               Dyrektywa 2011/36/UE („dyrektywa w sprawie zapobiegania
handlowi ludźmi”); Dyrektywa 2012/29/UE („dyrektywa w sprawie praw
ofiar”).
[4]               Art. 45 TFUE i rozporządzenie nr 492/2011 w sprawie
swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii.
[5]               Dyrektywa 2004/81/WE („ dyrektywa w sprawie dokumentu
pobytowego dla ofiar handlu ludźmi”) oraz dyrektywa 2009/52/WE („dyrektywa
w sprawie kar dla pracodawców”). Wybrane przepisy Protokołu oraz
powiązanego z nim zalecenia odnoszą się również do
dyrektywy 2008/115/WE („ dyrektywa w sprawie powrotów”), dyrektywy 2011/98/UE
(„dyrektywa w sprawie jednego wniosku o jedno zezwolenie”) i dyrektywy
2014/36/UE („dyrektywa w sprawie warunków wjazdu i pobytu pracowników sezonowych”).
[6]               Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie AETR
22/70 z dnia 31 marca 1971 r., Rec. 1971, 263; zob. również art. 3 ust. 2
TFUE, w którym skodyfikowano te zasady.
[7]               Opinia 2/91 Trybunału Sprawiedliwości z dnia
19 marca 1993 r. w sprawie Konwencji nr 170 dotyczącej substancji
chemicznych, Rec. 1993-I, s. 1061.
[8]               Opinia 2/91 Europejskiego Trybunału
Sprawiedliwości, (ibidem) pkt 36, 37 i 38.
[9]               Decyzja Rady z dnia 14 kwietnia 2005 r.
upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w
interesie Wspólnoty Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji
Pracy dotyczącej dokumentów tożsamości marynarzy (Konwencja nr
185), Dz.U. L 136 z 30.5.2005, s. 1;
decyzja Rady z dnia 7 czerwca 2007 r. upoważniającą państwa
członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej,
Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu z 2006 r.
(Dz.U. L 161 z 22.6.2007, s. 63);
decyzja Rady z dnia 7 czerwca 2010 r. upoważniająca państwa
członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Konwencji
Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy w sektorze
rybołówstwa z 2007 r. (Konwencja nr 188), Dz.U L 145 z 11.6.2010, s. 12;
decyzja Rady z dnia 28 stycznia 2014 r. upoważniająca państwa
członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Konwencji
Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej bezpieczeństwa przy
używaniu substancji i preparatów chemicznych w pracy z 1990 r. (konwencja
nr 170) (2014/52/UE);
decyzja Rady z dnia 28 stycznia 2014 r. upoważniająca państwa
członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Konwencji
Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej godnej pracy dla osób
pracujących w gospodarstwie domowym z 2011 r. (konwencja nr 189)
(2014/51/UE).
[10]             Opinia 2/91 Trybunału Sprawiedliwości, pkt 25 i
26.
[11]             Opinia 2/91 Trybunału Sprawiedliwości, pkt 18.
[12]             Zob. ostatni wyrok Trybunału Sprawiedliwości z
dnia 11 czerwca 2014 r., sprawa C-377/12, pkt 34.
[13]             Zob. w szczególności dyrektywa 2012/29/UE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca
normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw,
która oparta jest na art. 82 ust. 2 TFUE oraz dyrektywa 2011/36/UE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania
handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, która
oparta jest na art. 82 ust. 2 i 83 ust. 1 TFUE. Artykuły 1 ust. 1, ust. 2,
ust. 3, art. 2 lit. a), art. 2 lit c), art. 3, art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 2
Protokołu mają bezpośrednie znaczenie dla kwestii uregulowanych
tymi dyrektywami.
[14]             Dz.U. C z, s..
[15]             Kilka postanowień Protokołu dotyczy kwestii
uregulowanych dyrektywą 2011/36/UE w sprawie zapobiegania handlowi
ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar („dyrektywa w
sprawie zapobiegania handlowi ludźmi”) i dyrektywą 2012/29/UE
ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony
ofiar przestępstw („dyrektywa w sprawie praw ofiar”).
[16]             Trybunał Sprawiedliwości, sprawa 22/70, Komisja
przeciwko Radzie („AETR”), Rec. [1971]  263, pkt 22, opinia 2/91 („MOP”), Rec.
1993-I, 1061, pkt 26, oraz sprawa C-45/07, Komisja przeciwko Radzie,
Zb.Orz.[2009] I- 701, pkt 31.


title: Wniosek dotyczący decyzja Rady zmieniająca decyzje: 98/161/WE, 2004/228/WE oraz 2004/295/WE, w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania środków zapobiegających uchylaniu się od płacenia podatku od wartości dodanej w sektorze odpadów

text:
Ważna informacja prawna

|

52005PC0635

Wniosek dotyczący DECYZJA RADY zmieniająca decyzje: 98/161/WE, 2004/228/WE oraz 2004/295/WE, w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania środków zapobiegających uchylaniu się od płacenia podatku od wartości dodanej w sektorze odpadów  /* COM/2005/0635 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 7.12.2005KOM(2005)635 wersja ostatecznaWniosek dotyczącyDECYZJA RADYzmieniająca decyzje: 98/161/WE, 2004/228/WE oraz 2004/295/WE, w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania środków zapobiegających uchylaniu się od płacenia podatku od wartości dodanej w sektorze odpadów.(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Zgodnie z art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z Państw Członkowskich do stosowania specjalnych środków stanowiących odstępstwo od zastosowania przepisów powyższej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatków lub zapobieżenia niektórym rodzajom uchylania się od płacenia podatku lub unikania zobowiązań podatkowych. W pismach, które wpłynęły do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 3 sierpnia 2005 r., 25 października 2005 r. oraz 26 września 2005 r., odpowiednio: Hiszpania, Niderlandy i Włochy wystąpiły z wnioskiem o upoważnienie do odnowienia środków stanowiących odstępstwo od art. 21 lub art. 2 i art. 28a ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG. Zgodnie z art. 27 ust. 2 tej dyrektywy Komisja poinformowała inne Państwa Członkowskie o tych wnioskach w pismach z dnia 6 września 2005, 26 października 2005 r. oraz 24 października 2005 r. W pismach z dnia 7 września 2005 r., 27 października 2005 r. oraz 25 października 2005 r., Komisja poinformowała, odpowiednio: Hiszpanię, Niderlandy i Włochy o tym, iż posiada wszelkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku. |120 | Kontekst ogólny Wspomniane Państwa Członkowskie miały w przeszłości problemy związane ze stratami w podatku VAT w sektorze odpadów i recyklingu. Najczęstszym nadużyciem jest niepłacenie zafakturowanego podatku VAT przez małe przedsiębiorstwa uczestniczące w obrocie odpadami, które następnie „znikają” i nie można ich wykryć. W rezultacie odbiorca ma fakturę uprawniającą go do dokonania odliczenia podatku, podczas gdy podatek należny pozostaje nadal niezapłacony. Problemy te doprowadziły do przyznania oddzielnych odstępstw, w zależności od potrzeb i polityki danego Państwa Członkowskiego. W rezultacie, Królestwo Hiszpanii i Włochy wystąpiły z wnioskiem i otrzymały upoważnienie do zastosowania specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 21 najpóźniej do 31 grudnia 2005 r., natomiast Niderlandy otrzymały upoważnienie do zastosowania specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 2 i 28a ust. 1 do tej samej daty. Obowiązujące decyzje stanowią, iż w przypadku wejścia w życie specjalnego systemu stosowania VAT w odniesieniu do sektora odpadów, zmieniającego szóstą dyrektywę w sprawie podatku VAT, upoważnienia wygasają. Uważając, iż wspomniane środki są skuteczne i że nadal istnieje potrzeba ich utrzymania, omawiane Państwa Członkowskie wystąpiły do swoich odpowiednich organów z wnioskiem o przedłużenie ich obwiązywania. Chociaż we wniosku Komisji KOM(2005)89 proponuje się, aby samonaliczanie podatku w sektorze odpadów było określone w szóstej dyrektywie jako nieobowiązkowe, w celu zracjonalizowania liczby odstępstw od art. 27, nie jest wcale pewne, czy uda się dojść do porozumienia w tej kwestii przed dniem 31 grudnia 2005 r. Dlatego też niezbędne jest przedłużenie obowiązywania, aby zapewnić ciągłość podstawy prawnej obowiązujących środków. Jako ogólną zasadę, art. 21 ust. 1 lit. a dyrektywy 77/388/EWG przewiduje, że do zapłacenia podatku od wartości dodanej zobowiązany jest podatnik dokonujący dostawy towarów lub świadczący usługi. Jednakże zarówno Hiszpania jak i Włochy, chciałyby nadal stosować procedurę samonaliczania podatku, która jest odstępstwem od powyższej zasady, ponieważ zobowiązanym do zapłaty podatku VAT czyni podatnika, któremu dostarczono towary lub na rzecz którego świadczono usługi. W przypadku rynku odpadów i recyklingu wpłynie to na uproszczenie stosowania podatku i zabezpieczenie wpływu z podatku, który będzie uiszczany przez osobę dokonującą również odliczenia pobranego podatku VAT, a nie przez dostawców, którzy najczęściej w takich przypadkach „znikają”. Chociaż dostawy w omawianym sektorze byłyby normalnie opodatkowane z zastosowaniem stawki podstawowej, Niderlandy wyrażają wolę utrzymania swego odstępstwa od art. 2 i 28a ust. 1, który upoważnia do zastosowania zwolnienia, z zastrzeżeniem pewnych dodatkowych kryteriów, w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia materiałów używanych i odpadowych. |130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Francji i Grecji przysługują podobne odstępstwa zezwalające na zastosowanie zwolnienia z podatku VAT w pewnych okolicznościach w odniesieniu do działań dotyczących nadających się do wykorzystania odpadów produkcyjnych oraz materiałów powtórnego przetwarzania. |141 | Spójność z innymi politykami i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |219 | Nie dotyczy. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |230 | Ocena wpływu Proponowana decyzja ma na celu utrzymanie odstępstw upraszczających procedurę poboru podatku i wymierzonych przeciwko uchylaniu się od płacenia lub unikaniu zobowiązań podatkowych w podatku VAT. Biorąc pod uwagę wąski zakres zastosowania oraz fakt, że proponowana decyzja jest jedynie odnowieniem obowiązujących odstępstw, wpływ będzie ograniczony. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Krótki opis proponowanych działań Decyzja odnawiająca przyznane do dnia 31 grudnia 2005 r. upoważnienia do stosowania zwolnienia, w przypadku Niderlandów, oraz do stosowania samonaliczania podatku, w przypadku Włoch i Hiszpanii, w odniesieniu do dostaw w sektorze odpadów. |310 | Podstawa prawna Artykuł 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku. |329 | Zasada pomocniczości Wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |331 | Niniejsza decyzja dotyczy zezwoleń przyznanych pewnej liczbie Państw Członkowskich, na ich wniosek, i nie ustanawia żadnych zobowiązań. |332 | Biorąc pod uwagę ograniczony zakres odstępstwa, środki specjalne są proporcjonalne do wyznaczonego celu. |Wybór instrumentów |341 | Proponowane instrumenty: inne. |342 | Inne instrumenty byłyby nieadekwatne z następujących względów: Zgodnie z art. 27 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, odstępstwo od wspólnych zasad dotyczących podatku od wartości dodanej jest możliwe jedynie po uzyskaniu upoważnienia Rady, stanowiącej jednogłośnie na wniosek Komisji. Decyzja Rady jest jedynym właściwym instrumentem, ponieważ może być skierowana do konkretnych Państw Członkowskich. |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty. |INFORMACJE DODATKOWE |Klauzula przeglądu/weryfikacji/wygaśnięcia |533 | Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia. |570 | Szczegółowe wyjaśnienie wniosku Wniosek jedynie zmienia daty wygaśnięcia każdej ze wskazanych decyzji. Z uwagi na treść obowiązujących odstępstw, zmiana ta będzie miała skutek upoważnienia do odstępstwa w każdym przypadku do dnia 31 grudnia 2009 r. lub do dnia wejścia w życie tzw. „dyrektywy racjonalizacyjnej” (obecnie wniosek KOM(2005)89) zawierającej specjalny system stosowania podatku VAT w sektorze odpadów, w zależności od tego, które z tych dwóch zdarzeń nastąpi wcześniej. Zgodnie z wnioskiem pozwoli Państwom Członkowskim na zastosowanie samonaliczania podatku w odniesieniu do niektórych dostaw, w tym odpadów, po konsultacji z Komitetem ds. VAT (ustanowionym na mocy art. 29 dyrektywy 77/388/EWG). Wspomniany specjalny system będzie więc zasadniczo miał charakter fakultatywny w szóstej dyrektywie. |1.  Wniosek dotyczącyDECYZJA RADYzmieniająca decyzje: 98/161/WE, 2004/228/WE oraz 2004/295/WE, w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania środków zapobiegających uchylaniu się od płacenia podatku od wartości dodanej w sektorze odpadów (Jedynie teksty w językach niderlandzkim, hiszpańskim i włoskim są autentyczne)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[1], w szczególności jej art. 27,uwzględniając wniosek Komisji[2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z Państw Członkowskich do stosowania specjalnych środków stanowiących odstępstwo od zastosowania przepisów tej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatku od wartości dodanej (VAT) lub zapobieżenia niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub omijania opodatkowania.(2) W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 25 października 2005 r. Niderlandy wystąpiły z wnioskiem o przedłużenie obowiązywania decyzji Rady 98/161/WE z dnia 16 lutego 1998 upoważniającej Królestwo Niderlandów do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 2 i art. 28a ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych[3].(3) W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 3 sierpnia 2005 r. Hiszpania wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie obowiązywania decyzji Rady 2004/228/WE z dnia 26 lutego 2004 r. upoważniającej Hiszpanię do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych[4].(4) W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 26 września 2005 r. r. Włochy wystąpiły z wnioskiem o przedłużenie obowiązywania decyzji Rady 2004/295/WE z dnia 22 marca 2004 r. upoważniającej Włochy do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych[5].(5) Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, Komisja poinformowała inne Państwa Członkowskie o wspomnianych powyżej wnioskach. W pismach, z 27 października 2005 r., 7 września 2005 r. oraz z 25 października 2005 r. Komisja poinformowała, odpowiednio: Niderlandy, Hiszpanię i Włochy o tym, iż posiada wszelkie informacje niezbędne do rozpatrzenia poszczególnych wniosków.(6) Decyzja 98/161/WE upoważniła Niderlandy do stosowania do dnia 31 grudnia 1999 r. niektórych środków zapobiegających uchylaniu się od płacenia podatku z tytułu dostaw i wewnątrzwspólnotowego nabywania materiałów używanych i odpadowych. Decyzja 2000/435/WE[6] przedłużyła datę wygaśnięcia decyzji 98/161/WE do dnia 31 grudnia 2003 r. Następnie wydano decyzję 2004/514/WE[7], która ponownie przedłużyła obowiązywanie upoważnienia udzielonego na mocy decyzji 98/161/WE do dnia wejścia w życie specjalnego systemu stosowania podatku VAT do sektora recyklingu odpadów lub do dnia 31 grudnia 2005 r., w zależności od tego, które z tych dwóch zdarzeń nastąpi wcześniej.(7) Decyzja 2004/228/WE upoważniła Hiszpanię do zastosowania środka zapobiegającego uchylaniu się od płacenia podatku VAT w sektorze recyklingu odpadów. Decyzja wygasa w dniu wejścia życie specjalnego systemu stosowania podatku VAT do sektora recyklingu odpadów lub do dnia 31 grudnia 2005 r., w zależności od tego, które z tych dwóch zdarzeń nastąpi wcześniej.(8) Decyzja 2004/295/WE upoważniła Włochy do zastosowania środka zapobiegającego uchylaniu się od płacenia podatku VAT w sektorze recyklingu odpadów. Decyzja wygasa w dniu wejścia życie specjalnego systemu stosowania podatku VAT do sektora recyklingu odpadów lub do dnia 31 grudnia 2005 r., w zależności od tego, które z tych dwóch zdarzeń nastąpi wcześniej.(9) Środki są proporcjonalne do wyznaczonych celów, ponieważ ich zastosowanie ma dotyczyć szczególnych rodzajów dostaw, w odniesieniu do których istnieje znaczące ryzyko uchylania się od płacenia podatku.(10) Przesłanki prawne i faktyczne uzasadniające zastosowanie wspomnianych specjalnych środków nie uległy zmianie i nadal istnieją. Jednakże w dniu 16 marca 2005 r. Komisja przedłożyła wniosek dotyczący dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do niektórych środków w celu uproszczenia procedury obciążania podatkiem od wartości dodanej i pomocy w zapobieganiu uchylaniu się od płacenia podatków i unikaniu zobowiązań podatkowych i uchylającej niektóre decyzje przyznające odstępstwa[8]. Proponowana dyrektywa, o ile zostanie przyjęta, uprawni Państwa Członkowskie do uczynienia podatnikiem odbiorcę niektórych towarów i usług w sektorze odpadów.(11) W związku z powyższym należy przedłużyć obowiązywanie decyzji: 98/161/WE, 2004/228/WE oraz 2004/295/WE do dnia 31 grudnia 2009 r. lub do dnia wejścia w życie specjalnego systemu stosowania podatku VAT do sektora recyklingu odpadów, zmieniającego dyrektywę 77/388/EWG, w zależności od tego, które z tych dwóch zdarzeń nastąpi wcześniej.(12) Przedłużenie tego odstępstwa nie pociąga za sobą negatywnych skutków dla środków własnych Wspólnoty pochodzących z podatku VAT, jak również nie wywiera żadnego wpływu na kwotę podatków VAT pobieraną na etapie ostatecznej konsumpcji.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W art. 1 decyzji 98/161/WE, datę „31 grudnia 2005 r.” zastępuje się datą „31grudnia 2009 r.”.Artykuł 2W art. 3 decyzji 2004/228/WE, datę „31 grudnia 2005 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2009 r.”.Artykuł 3W art. 3 decyzji 2004/295/WE, datę „31 grudnia 2005 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2009 r.”.Artykuł 4Niniejsza decyzja jest skierowana do Królestwa Niderlandów, Królestwa Hiszpanii i Republiki Włoskiej.Sporządzono w Brukseli,W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/66/WE(Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 35).[2] Dz.U. C […] z [...], str. […].[3] Dz.U. L 53 z 24.2.1998, str. 19. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2004/514/WE(Dz.U. L 219 z 19.6.2004, str. 11).[4] Dz.U. L 70 z 9.3.2004, str. 37.[5] Dz.U. L 97 z 1.4.2004, str. 63.[6] Dz.U. L 172 z 12.7.2000, str. 24.[7] Dz.U. L 219 z 19.6.2004, str. 11.[8] KOM(2005) 89.


|

52010PC0247

 Wniosek decyzja Rady w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Indonezji dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych  /* COM/2010/0247 końcowy - NLE 2010/0132 */

	[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |Bruksela, dnia 26.5.2010KOM(2010)247 wersja ostateczna2010/0132 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Indonezji dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych(przedstawiony przez Komisję)UZASADNIENIE1. Kontekst wniosku |110 | Podstawa i cele wniosku W następstwie orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości w tzw. sprawach o „otwartym niebie”, w dniu 5 czerwca 2003 r. Rada udzieliła Komisji mandatu na rozpoczęcie negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia niektórych postanowień obowiązujących umów umową na szczeblu Unii Europejskiej[1] („mandat horyzontalny”). Celem tych umów jest stworzenie wszystkim przewoźnikom lotniczym z Unii Europejskiej wolnego od dyskryminacji dostępu do tras między Unią Europejską a państwami trzecimi oraz zapewnienie zgodności dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a państwami trzecimi z prawem Unii Europejskiej. |120 | Kontekst ogólny Międzynarodowe stosunki w dziedzinie lotnictwa między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a państwami trzecimi są tradycyjnie regulowane przez dwustronne umowy o komunikacji lotniczej zawierane pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej a państwami trzecimi, załączniki do tych umów oraz inne dwustronne i wielostronne porozumienia między państwami członkowskimi a państwami trzecimi. Tradycyjne klauzule wyznaczania stosowane przez państwa członkowskie w dwustronnych umowach o komunikacji lotniczej są niezgodne z prawem Unii Europejskiej. Umożliwiają one krajom trzecim odrzucenie, wycofanie lub zawieszenie pozwolenia lub upoważnienia wydanego danemu przewoźnikowi lotniczemu, wyznaczonemu przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, w którym jednak to państwo członkowskie ani jego obywatele nie posiadają przeważającej części udziałów i nie sprawują nad nim skutecznej kontroli. Taki przypadek został uznany za dyskryminację przewoźników z Unii Europejskiej ustanowionych na terytorium któregoś z państw członkowskich, ale będących własnością i pozostających pod kontrolą obywateli innych państw członkowskich. Sytuacja ta jest niezgodna z art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który gwarantuje obywatelom państw członkowskich Unii Europejskiej korzystającym ze swobody przedsiębiorczości w innym przyjmującym państwie członkowskim traktowanie na równi z obywatelami przyjmującego państwa członkowskiego. Istnieją również inne zagadnienia, takie jak opodatkowanie paliwa lotniczego czy opłaty za przewóz stosowane przez przewoźników lotniczych z państw trzecich na trasach wewnątrzunijnych, w odniesieniu do których należy zapewnić zgodność z prawem Unii Europejskiej poprzez zmianę lub uzupełnienie istniejących postanowień dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a państwami trzecimi. |130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Postanowienia umowy zastępują lub uzupełniają istniejące postanowienia osiemnastu dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Republiką Indonezji. |140 | Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Umowa przyczyni się do realizacji głównego celu unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa poprzez zapewnienie zgodności istniejących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej z prawem Unii Europejskiej. |2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |211 | Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Przez cały czas trwania negocjacji konsultowano się z państwami członkowskimi Unii Europejskiej i z sektorem lotnictwa. |212 | Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia Uwagi państw członkowskich Unii Europejskiej i sektora zostały uwzględnione. |3. Aspekty prawne wniosku |305 | Krótki opis proponowanych działań Działając zgodnie z mechanizmami i wytycznymi przedstawionymi w załączniku do „mandatu horyzontalnego”, Komisja wynegocjowała umowę z Republiką Indonezji, która zastępuje niektóre postanowienia istniejących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Republiką Indonezji. Artykuł 2 umowy zastępuje tradycyjnie stosowane klauzule wyznaczania wspólnotową klauzulą wyznaczania, umożliwiającą wszystkim przewoźnikom z Unii Europejskiej korzystanie z prawa przedsiębiorczości. Artykuł 4 dotyczy opodatkowania paliwa lotniczego - kwestii, która została zharmonizowana na mocy dyrektywy Rady 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, w szczególności jej art. 14 ust. 2. Artykuł 5 rozwiązuje ewentualne przypadki konfliktu z regułami konkurencji Unii Europejskiej. |310 | Podstawa prawna Artykuł 100 ust. 2, art. 218 ust. 5 i art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. |329 | Zasada pomocniczości Wniosek w całości opiera się na „mandacie horyzontalnym” udzielonym przez Radę, a uwzględniono w nim kwestie wchodzące w zakres prawa Unii Europejskiej i dwustronnych umów o komunikacji lotniczej. |Zasada proporcjonalności Umowa zmieni lub uzupełni postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej jedynie zakresie niezbędnym dla zapewnienia zgodności tych umów z prawem Unii Europejskiej. |Wybór instrumentów |342 | Umowa między Unią Europejską a Republiką Indonezji jest najbardziej skutecznym instrumentem umożliwiającym zapewnienie zgodności wszystkich istniejących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Republiką Indonezji z prawem Unii Europejskiej. |4. Wpływ na budżet |409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii Europejskiej. |5. Informacje dodatkowe |510 | Uproszczenie |511 | Wniosek przewiduje uproszczenie prawodawstwa. |512 | Odnośne postanowienia dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Republiką Indonezji zostaną zastąpione lub uzupełnione postanowieniami jednej umowy na szczeblu Unii Europejskiej. |570 | Szczegółowe objaśnienie wniosku Zgodnie z typową procedurą podpisywania i zawierania umów międzynarodowych, do Rady kieruje się prośbę o zatwierdzenie decyzji w sprawie podpisania i zawarcia umowy pomiędzy Unią Europejską a Republiką Indonezji dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych, jak również o wyznaczenie osób upoważnionych do podpisania umowy w imieniu Unii Europejskiej. |2010/0132 (NLE)WniosekDECYZJA RADYw sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Indonezji dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej[2],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W swojej decyzji z dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową na szczeblu Unii Europejskiej.(2) W imieniu Unii Europejskiej Komisja wynegocjowała umowę z Republiką Indonezji dotyczącą pewnych aspektów przewozów lotniczych, zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w załączniku do decyzji Rady z dnia 5 czerwca 2003 r.(3) Umowa została podpisana w imieniu Unii Europejskiej dnia […] r. z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady …/…/WE w sprawie […][4].(4) Należy zatwierdzić umowę,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 11. Umowa między Unii Europejskiej a Republiką Indonezji dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych zostaje zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.2. Tekst umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 1 umowy.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczący [1] Decyzja Rady nr 11323/03 z dnia 5 czerwca 2003 r. (dokument zastrzeżony).[2] Dz.U. C […] z […], s. […].[3] Dz.U. C […] z […], s. […].[4] Dz.U. C […] z […], s. […].


Ważna informacja prawna

|

52009PC0582

Wniosek decyzja Radyupoważniająca Republikę Łotewską do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej  /* COM/2009/0582 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 29.10.2009KOM(2009)582 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYupoważniająca Republikę Łotewską do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanejUZASADNIENIEKONTEKST WNIOSKU |110 | Podstawa i cele wniosku Na mocy art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie VAT”) Rada – stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji – może upoważnić każde państwo członkowskie do zastosowania szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów tejże dyrektywy w celu upraszczania poboru podatku od wartości dodanej (VAT) lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania. W piśmie zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 3 marca 2009 r. Republika Łotewska (zwana dalej „Łotwą”) zwróciła się o upoważnienie do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy w sprawie VAT. Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy w sprawie VAT pismem z dnia 22 września 2009 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Łotwę. Pismem z dnia 24 września 2009 r. Komisja zawiadomiła Łotwę, że posiada wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosku. |120 | Kontekst ogólny Rynek drewna na Łotwie jest w dużym stopniu zdominowany przez małe, lokalne przedsiębiorstwa oraz indywidualnych dostawców, dla których stanowi on często pole przejściowej działalności, co utrudnia kontrolę administracji podatkowej, a tym samym nierzadko stwarza możliwość uchylania się od zobowiązań podatkowych. Najbardziej rozpowszechnioną formą uchylania się od zobowiązań jest wystawienie – przez dostawcę, który następnie znika nie płacąc podatku – faktury, zachowującej jednak ważność i dającej klientowi podstawę do uzyskania zwrotu VAT. Objęty niniejszym wnioskiem przepis przewiduje, że w przypadku transakcji związanych z drewnem, w określonych warunkach to odbiorca towarów lub usług jest zobowiązany do uiszczenia podatku VAT. Przepis ów stanowi odstępstwo od ogólnej zasady zawartej w art. 193 dyrektywy w sprawie VAT, która stanowi, że organy skarbowe obciążają należnym podatkiem od wartości dodanej dostawcę dóbr bądź usług. W praktyce oznacza to, że dostawca towarów nie pobiera podatku VAT od klienta, o ile klient kwalifikuje się jako podatnik do celów podatku VAT. Taki klient jednocześnie deklaruje i odlicza odpowiednią kwotę VAT od wartości dostawy, pod warunkiem że posiada pełne prawo do odliczenia. W rezultacie płatność podatku VAT nie wpływała faktycznie do skarbu państwa. Przedmiotowy środek (stanowiący odstępstwo od przepisów ówcześnie obowiązującej szóstej dyrektywy w sprawie VAT – tj. dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 145 z 13.6.1977 r.), bez głębszych merytorycznych zmian zastąpionej obecną dyrektywą w sprawie VAT) został z początku ustanowiony Aktem Przystąpienia z roku 2003 (Dz.U. L 236 z 23.9.2003, s. 33)), a dokładniej: postanowieniami zawartymi w rozdziale 7, pkt 1 lit. b) jego załącznika VIII, na czas określony do dnia 30 kwietnia 2005 r. Następnie stosowanie tego środka przedłużono do 31 grudnia 2009 r. decyzją Rady 2006/42/WE z dnia 24 stycznia 2006 r. (Dz.U. L 25 z 28.1.2006, s. 31). Komisja przyjmuje do wiadomości fakt, iż okoliczności oraz przesłanki, na jakich oparto początkowe odstępstwo, pozostają w dalszym ciągu bez zmian, a przyjęte dotychczas odstępstwa umożliwiły Łotwie ograniczenie ryzyka uchylania się od płacenia VAT oraz uproszczenie procedury nakładania tego podatku na rynku drewna. Należy zatem dokonać kolejnego przedłużenia na czas określony. |141 | Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW |Konsultacje z zainteresowanymi stronami |219 | Nie dotyczy. |Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |230 | Ocena skutków Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady ma na celu zwalczanie unikania opodatkowania VAT na rynku drewna na Łotwie, dlatego jego potencjalny wpływ na gospodarkę jest pozytywny. Jednakże w każdym przypadku wpływ będzie ograniczony ze względu na wąski zakres odstępstwa i ograniczony czas jego stosowania. |ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |305 | Krótki opis proponowanych działań Upoważnienie Łotwy do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy w sprawie VAT w odniesieniu do zastosowania mechanizmu samonaliczania podatku do transakcji związanych z drewnem. |310 | Podstawa prawna Artykuł 395 dyrektywy w sprawie VAT. |329 | Zasada pomocniczości Zgodnie z art. 395 dyrektywy w sprawie VAT państwo członkowskie pragnące wprowadzić środek stanowiący odstępstwo od wspomnianej dyrektywy musi otrzymać upoważnienie Rady w postaci decyzji Rady. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości. |Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów |331 | Niniejsza decyzja dotyczy upoważnienia przyznanego państwu członkowskiemu w odpowiedzi na jego własny wniosek i nie stanowi jakiegokolwiek zobowiązania. |332 | Biorąc pod uwagę ograniczony zakres odstępstwa, szczególny środek jest proporcjonalny do wyznaczonego celu. |Wybór instrumentów |341 | Zgodnie z art. 395 dyrektywy w sprawie VAT odstępstwo od wspólnych zasad dotyczących podatku VAT jest możliwe jedynie po uzyskaniu upoważnienia Rady, stanowiącej jednogłośnie na wniosek Komisji. Najbardziej właściwym instrumentem jest decyzja Rady, jako że może ona być kierowana do poszczególnych państw członkowskich. |WPłYW NA BUDżET |409 | Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty. |INFORMACJE DODATKOWE |Klauzula przeglądu/rewizji/wygaśnięcia |533 | Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia. |E-4931 |WniosekDECYZJA RADYupoważniająca Republikę Łotewską do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[1], w szczególności jej art. 395 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:1.  W piśmie zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 3 marca 2009 r. Republika Łotewska (zwana dalej „Łotwą”) zwróciła się o upoważnienie do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo od przepisów dyrektywy 2006/112/WE dotyczących określenia podatnika zobowiązanego do zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT) organom podatkowym.2.  Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE, pismem z dnia 22 września 2009 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Łotwę. Pismem z dnia 24 września 2009 r. Komisja zawiadomiła Łotwę, że posiada wszystkie informacje, które uważa za konieczne do rozpatrzenia wniosku.3.  Rynek drewna na Łotwie jest zdominowany przez małe, lokalne przedsiębiorstwa oraz indywidualnych dostawców. Charakter rynku oraz działających na nim przedsiębiorstw spowodował zjawisko oszustw podatkowych, które okazuje się trudne do opanowania przez organy podatkowe. W związku z tym do łotewskiego prawodawstwa dotyczącego VAT włączono specjalny przepis obowiązujący w stosunku do transakcji na rynku drewna, który stanowi, że osobą zobowiązaną do uiszczenia podatku jest podatnik, na rzecz którego wykonano podlegającą opodatkowaniu dostawę towarów lub usług.4.  Środek ten stanowi odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE, stanowiącego, że w systemie wewnętrznym do zapłacenia podatku zobowiązany jest zazwyczaj podatnik dostarczający towar lub też świadczący usługę.5.  Stosowanie tego środka zostało dopuszczone na mocy Aktu Przystąpienia z roku 2003[2], a w szczególności w jego załączniku VIII, rozdział 7 pkt 1 lit. b), oraz decyzją Rady 2006/42/WE z dnia 24 stycznia 2006 r.[3], na podstawie ówcześnie obowiązującej szóstej dyrektywy w sprawie VAT nr 77/388/WE[4].6.  Stan prawny i faktyczny uzasadniający obecne zastosowanie przedmiotowego środka upraszczającego pozostaje wciąż bez zmian. Dlatego Łotwa powinna zostać upoważniona do dalszego stosowania specjalnego środka, o którym mowa, w określonym czasie.7.  Niniejsze odstępstwo nie wpłynie negatywnie na zasoby własne Wspólnoty z tytułu VAT,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :Artykuł 1W drodze odstępstwa od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE Łotwa zostaje niniejszym upoważniona do dalszego wyznaczania w okresie od dnia 1 maja 2010 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. odbiorcy jako osoby zobowiązanej do uiszczenia podatku VAT w przypadku transakcji związanych z drewnem.Artykuł 2Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Łotewskiej.Sporządzono w BrukseliW imieniu RadyPrzewodniczący [1] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.[2] Dz.U. L 236 z 23.9.2003, s. 33.[3] Dz.U. L 25 z 28.1.2006, s. 31.[4] Dz.U. L 145 z 13.6.1977.