               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.9.2018
            COM(2018) 657 final
            2018/0337(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii na drugim posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci w związku z przyjęciem wytycznych w sprawie przejściowego składowania rtęci innej niż rtęć odpadowa w sposób bezpieczny dla środowiska, zgodnie z jej art. 10 ust. 2 i 3

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii na drugim posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci w związku z planowanym przyjęciem wytycznych w sprawie przejściowego składowania rtęci innej niż rtęć odpadowa w sposób bezpieczny dla środowiska, zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 tej konwencji.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja z Minamaty w sprawie rtęci

               Konwencja z Minamaty w sprawie rtęci („umowa”) stanowi główne międzynarodowe ramy prawne mające na celu ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska przed antropogenicznymi emisjami i uwolnieniami rtęci i związków rtęci do powietrza, wody i gleby.

               Odnosi się ona do całego cyklu życia rtęci – od wydobycia podstawowego do unieszkodliwiania odpadów rtęci, w tym przejściowego składowania rtęci, mieszanin rtęci z innymi substancjami, w tym stopów rtęci, o stężeniu masowym rtęci co najmniej 95 % („mieszaniny rtęci”), oraz sześciu związków rtęci, w tym: chlorku rtęci (I), tlenku rtęci (II), siarczanu rtęci (II), azotanu rtęci (II), cynobru i siarczku rtęci, innych niż rtęć odpadowa.

               Umowa weszła w życie w dniu 16 sierpnia 2017 r.

               Unia Europejska jest stroną umowy
                  1
               , podobnie jak większość jej państw członkowskich
                  2
               .

               2.2.Konferencja Stron

               Konferencja Stron umowy pełni funkcje powierzone jej na mocy umowy i w tym celu rozpatruje i podejmuje między innymi dodatkowe działania, które mogą być niezbędne do osiągnięcia celów umowy, takie jak przyjmowanie odpowiednich wytycznych.

               Zgodnie z art. 28 umowy i decyzją MC-1/1 dotyczącą regulaminu, przyjętą przez Konferencję Stron na jej pierwszym posiedzeniu (w dniach 24–29 września 2017 r.), każda ze stron dysponuje jednym głosem. Unia, jako regionalna organizacja integracji gospodarczej, korzysta jednak z prawa głosu w sprawach wchodzących w zakres jej kompetencji z liczbą głosów równą liczbie jej państw członkowskich będących stronami umowy. Unia nie korzysta ze swojego prawa głosu, jeśli którekolwiek z jej państw członkowskich korzysta ze swojego prawa głosu i odwrotnie.

               2.3.Planowany akt Konferencji Stron

               W dniu 19 listopada 2018 r., w trakcie swojego drugiego posiedzenia, Konferencja Stron ma przyjąć wytyczne dotyczące przejściowego składowania rtęci innej niż rtęć odpadowa w sposób bezpieczny dla środowiska, zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 umowy („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest opracowanie wytycznych mających na celu zapewnienie przejściowego składowania w sposób bezpieczny dla środowiska rtęci, mieszanin rtęci oraz sześciu związków rtęci (chlorku (I), tlenku (II), siarczanu (II), azotanu (II), siarczku i cynobru), innych niż rtęć odpadowa. W praktyce planowany akt dotyczy przede wszystkim składowania ciekłej rtęci metalicznej.

               Zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 umowy strony, stosując środki w celu zapewnienia przejściowego składowania w sposób bezpieczny dla środowiska, muszą uwzględniać wytyczne przyjęte przez Konferencję Stron.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Proponowanym stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na drugim posiedzeniu Konferencji Stron, jest poparcie przyjęcia planowanego aktu.

               Treść planowanego aktu jest wynikiem procesu prac w okresie pomiędzy sesjami, zapoczątkowanego przez Konferencję Stron podczas jej pierwszego posiedzenia decyzją nr MC-1/18
                  3
               , w której zwrócono się do sekretariatu umowy o przeprowadzenie dalszej rewizji projektu wytycznych oraz o przedstawienie zmienionych wytycznych na drugim posiedzeniu w celu ich rozpatrzenia i ewentualnego przyjęcia. Eksperci z Unii znacząco przyczynili się do tego procesu, przekazując swoje opinie do sekretariatu zgodnie z harmonogramem określonym w decyzji nr MC-1/18. Nowa wersja wytycznych, będąca wynikiem zmian wprowadzonych przez sekretariat, uwzględniała uwagi otrzymane od ekspertów unijnych i nie dała podstaw do dalszych uwag ze strony UE, ponieważ wytyczne są zgodne z dorobkiem prawnym Unii, w tym z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi
                  4
               , dotyczącym większych zasobów rtęci. Ponadto w wytycznych uznano, że mogą być one stosowane elastycznie, w szczególności w odniesieniu do małych zapasów.

               Proponowane stanowisko jest zgodne z polityką i prawodawstwem UE w zakresie rtęci, ponieważ wdrożenie planowanego aktu przez strony umowy pomogłoby w zmniejszeniu emisji i uwolnień rtęci z przejściowego składowania, przyczyniając się tym samym do ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, także na terytorium Unii.

               Należy określić stanowisko Unii, ponieważ po przyjęciu wytycznych strony będą musiały uwzględniać je przy wprowadzaniu środków dotyczących przejściowego składowania w sposób bezpieczny dla środowiska rtęci, mieszanin rtęci oraz sześciu przedmiotowych związków rtęci innych niż rtęć odpadowa.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  5
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Konferencja Stron jest organem utworzonym na mocy umowy czyli Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci.

               Planowany akt, który ma przyjąć Konferencja Stron, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt ma skutki prawne, ponieważ strony umowy muszą uwzględniać go przy stosowaniu środków w celu zapewnienia przejściowego składowania w sposób bezpieczny dla środowiska rtęci, mieszanin rtęci oraz sześciu związków rtęci (chlorku (I), tlenku (II), siarczanu (II), azotanu (II), siarczku i cynobru), innych niż rtęć odpadowa.

               Przewidywany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści przewidywanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do środowiska.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną wnioskowanej decyzji powinien być art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2018/0337 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii na drugim posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci w związku z przyjęciem wytycznych w sprawie przejściowego składowania rtęci innej niż rtęć odpadowa w sposób bezpieczny dla środowiska, zgodnie z jej art. 10 ust. 2 i 3

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja z Minamaty w sprawie rtęci
                  6
                („umowa”) została zawarta przez Unię decyzją Rady (UE) 2017/939
                  7
                i weszła w życie w dniu 16 sierpnia 2017 r.

               (2)Zgodnie z decyzją MC-1/1 dotyczącą regulaminu, przyjętą przez Konferencję Stron na jej pierwszym posiedzeniu, strony dokładają wszelkich starań, aby osiągnąć porozumienie we wszystkich kwestiach merytorycznych w drodze konsensusu.

               (3)Podczas drugiego posiedzenia w dniach 19–23 listopada 2018 r., Konferencja Stron umowy ma przyjąć wytyczne dotyczące przejściowego składowania rtęci innej niż rtęć odpadowa w sposób bezpieczny dla środowiska.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na Konferencji Stron umowy, ponieważ wytyczne dotyczące przejściowego składowania rtęci innej niż rtęć odpadowa w sposób bezpieczny dla środowiska mają skutki prawne, gdyż strony umowy muszą uwzględnić takie wytyczne przy stosowaniu środków dotyczących przejściowego składowania.

               (5)Unia wniosła wkład w rewizję projektu wytycznych dotyczących przejściowego składowania w sposób bezpieczny dla środowiska w ramach prac eksperckich przeprowadzonych w okresie między sesjami konferencji, zapoczątkowanych decyzją MC-1/18
                  8
                przyjętą przez Konferencję Stron umowy na jej pierwszym posiedzeniu; Unia nie stwierdziła potrzeby zaproponowania kolejnych zmian do projektu zmienionych wytycznych będących wynikiem tych prac w okresie między sesjami.

               (6)Należy zatem poprzeć proponowane wytyczne dotyczące przejściowego składowania rtęci innej niż rtęć odpadowa w sposób bezpieczny dla środowiska.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas drugiego posiedzenia Konferencji Stron umowy, jest następujące:

               Unia Europejska podczas drugiego posiedzenia Konferencji Stron umowy popiera przyjęcie wytycznych w sprawie przejściowego składowania rtęci innej niż rtęć odpadowa w sposób bezpieczny dla środowiska, zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 umowy.

               Niewielkie zmiany w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii już bez konieczności podejmowania decyzji przez Radę.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/939 z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci (Dz.U. L 142 z 2.6.2017, s. 4).

                     (2)

                        W dniu 7 września 2018 r. konwencję z Minamaty w sprawie rtęci ratyfikowały dwadzieścia dwa państwa członkowskie, tj. Austria, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Republika Czeska, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niderlandy, Niemcy, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Szwecja, Węgry i Zjednoczone Królestwo.

                     (3)

                        Decyzja MC-1/18 Draft guidelines on the interim storage of mercury and mercury compounds referred to in paragraph 3 of article 10 (Projekt wytycznych w sprawie przejściowego składowania rtęci i związków rtęci, o których mowa w art. 10 ust. 3), sprawozdanie Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci z prac podczas jej pierwszego posiedzenia, UNEP/MC/COP1/29 z 22.11.2017.

                     (4)

                        Dz.U. L 197 z 24.7.2012, s.1.

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (6)

                        Poświadczona kopia Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci jest dostępna pod adresem:
                  https://treaties.un.org/doc/Treaties/2013/10/20131010%2011-16%20AM/CTC-XXVII-17.pdf

                     (7)

                        Decyzja Rady (UE) 2017/939 z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci (Dz.U. L 142 z 2.6.2017, s. 4).

                     (8)

                        Decyzja MC-1/18 Draft guidelines on the interim storage of mercury and mercury compounds referred to in paragraph 3 of article 10 (Projekt wytycznych w sprawie przejściowego składowania rtęci i związków rtęci, o których mowa w art. 10 ust. 3), sprawozdanie Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci z prac podczas jej pierwszego posiedzenia, UNEP/MC/COP1/29 z 22.11.2017.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.11.2018
            COM(2018) 792 final
            2018/0407(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Ministerialnej Wspólnoty Energetycznej odnośnie do przedłużenia kadencji Dyrektora Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Rady Ministerialnej Wspólnoty Energetycznej odnośnie do przedłużenia kadencji Dyrektora Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej (EnCS).

               Obecny dyrektor EnCS, Janez Kopac, został po raz pierwszy mianowany w 2012 r. Jego mandat został odnowiony w 2015 r. i wygaśnie w dniu 30 listopada 2018 r.

               Zgodnie z art. 69 i 88 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej dyrektor EnCS jest mianowany przez Radę Ministerialną Wspólnoty Energetycznej zwykłą większością głosów. Komisja ma wyłączne prawo przedstawiania kandydatury dyrektora.

               2.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Janez Kopac powinien pozostać dyrektorem EnCS na trzecią kadencję z wielu powodów.

               Po pierwsze – zapewnienie ciągłości procesu Wspólnoty Energetycznej jest istotną kwestią. Janez Kopac osiągnął bardzo dobre wyniki w zakresie zarządzania kluczowymi aspektami struktury Wspólnoty Energetycznej. Obejmują one w szczególności: reformę Traktatu o Wspólnocie Energetycznej, zagwarantowanie wdrożenia dorobku prawnego i odgrywanie kluczowej roli w procesie reform rynków energii w państwach Umawiających się Stron Wspólnoty Energetycznej.

               Po drugie – Janez Kopac zarządza swoim portfolio w sposób konstruktywny i proaktywny. Wypełnia swoje obowiązki z poświęceniem i poszanowaniem celów Traktatu o Wspólnocie Energetycznej. Powyższe obejmuje jego zawodowe zaangażowanie w kwestię dostosowania ustawodawstw Umawiających się Stron Wspólnoty Energetycznej do kluczowych zasad prawa UE. Ponadto ustanowił i utrzymuje instytucjonalną integralność EnCS, zapewniając profesjonalizm i jakość usług świadczonych przez swoich pracowników.

               I wreszcie – w wielu przypadkach – Janez Kopac wykazał się niezależnością przy realizacji swoich zadań. Mając obywatelstwo jednego z państw członkowskich UE, zapewni dodatkową równowagę, jeśli chodzi o podejmowanie decyzji i bezstronność w ramach Wspólnoty Energetycznej.

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Rady Ministerialnej, powinno zakładać zatwierdzenie projektu decyzji.

               3.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               3.1.Proceduralna podstawa prawna

               3.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy. W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               3.2.Materialna podstawa prawna

               3.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               3.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do kwestii energii. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 194 TFUE.

               3.3.Konkluzja

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 194 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2018/0407 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Ministerialnej Wspólnoty Energetycznej odnośnie do przedłużenia kadencji Dyrektora Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając decyzję Rady 2006/500/WE z dnia 29 maja 2006 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Traktatu o Wspólnocie Energetycznej,

               uwzględniając Traktat o Wspólnocie Energetycznej („traktat”), w szczególności jego art. 69 i 88,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Traktat o Wspólnocie Energetycznej został zawarty przez Unię decyzją Rady 2006/500/WE z dnia 29 maja 2006 r.
                  1
                i wszedł w życie w dniu 1 lipca 2006 r.

               (2)Zgodnie z art. 69 i 88 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej Dyrektor Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej jest powoływany Aktem Proceduralnym Rady Ministerialnej działającej na wniosek Komisji Europejskiej.

               (3)Wspólnota Energetyczna bierze udział w procesie reform obejmującym szereg nowych wniosków ustawodawczych wymagających aktywnego działania Sekretariatu.

               (4)Janez Kopac ma na swoim koncie osiągnięcia w zakresie skutecznego, sprawnego i niezależnego zarządzania Sekretariatem, co czyni go zdolnym do pełnienia tej funkcji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, zakłada zatwierdzenie projektu Aktu Proceduralnego Rady Ministerialnej określonego w załączniku do niniejszej decyzji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 198 z 20.7. 2006, s. 15.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.11.2018
            COM(2018) 792 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosku dotyczącgo decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Ministerialnej Wspólnoty Energetycznej odnośnie do przedłużenia kadencji Dyrektora Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej

               ZAŁĄCZNIK

               Wniosek

               Akt Proceduralny Rady Ministerialnej dotyczący przedłużenia kadencji Dyrektora Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej

               Rada Ministerialna Wspólnoty Energetycznej,

               uwzględniając Traktat o Wspólnocie Energetycznej, w szczególności jego art. 69 i 88,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej skierowany do Rady Ministerialnej w sprawie przedłużenia kadencji Janeza Kopaca na stanowisku Dyrektora Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej,

               uwzględniając pkt II.1 i II.5 dokumentu określającego zasady rekrutacji, warunki pracy i oraz równomierną reprezentację wszystkich państw wśród personelu Sekretariatu, przyjętego decyzją Rady Ministerialnej Wspólnoty Energetycznej 2006/02/MC-EnC z dnia 17 listopada 2006 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Rada Ministerialna przedłuża kadencję Janeza Kopaca na stanowisku Dyrektora Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej z dniem 1 grudnia 2018 r.

               Artykuł 2

               Warunki zatrudnienia Dyrektora określa regulamin pracowniczy w jego najnowszej wersji. Ustala się roczne wynagrodzenie Dyrektora w wysokości 168 042,96 EUR brutto, będące wynagrodzeniem z kadencji przedłużonej w 2015 r. skorygowanym o wskaźniki inflacji.

               Artykuł 3

               Sekretariat udostępnia niniejszy akt proceduralny wszystkim Stronom oraz instytucjom zgodnie z Traktatem o Wspólnocie Energetycznej w terminie 7 dni od jego przyjęcia.

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w [...]

               W imieniu Rady Ministerialnej:

               ------------------------------

               Prezydencja


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.1.2019
            COM(2019) 11 final
            2019/0008(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 14. Konferencji Stron Konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych w odniesieniu do niektórych zmian w załącznikach II, VIII i IX do niej

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko Unii na 14. posiedzeniu Konferencji Stron konwencji bazylejskiej, w związku z planowanym przyjęciem zmian załączników do konwencji.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1.Konwencja bazylejska o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych

               Konwencja bazylejska o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych („konwencja”), przyjęta w dniu 22 marca 1989 r., weszła w życie w 1992 r. Stronami konwencji są Unia Europejska, a także należące do niej państwa członkowskie
                  1
               . Konwencja wiąże obecnie 186 stron.

               Podstawę konwencji stanowi system kontroli wywozu, przywozu i procedury tranzytu niektórych odpadów. O wywozie odpadów, które podlegają konwencji, zawiadamia się z wyprzedzeniem właściwe organy państw przywozu i tranzytu. Zgłoszenia dokonuje państwo wywozu, które może również wymagać od wytwórców lub eksporterów dokonania takich zgłoszeń za pośrednictwem kanału swojego właściwego organu. Zgłoszenia dokonuje się w formie pisemnej i zawiera ono deklaracje i informacje określone w załączniku V A do konwencji. Wywóz odpadów może odbyć się tylko wtedy, gdy wszystkie zainteresowane państwa udzieliły na to pisemnej zgody (art. 6 konwencji).

               System kontroli przewidziany w konwencji ma zastosowanie do odpadów niebezpiecznych określonych w art. 1 i wymienionych w wykazie w załączniku VIII do konwencji oraz do innych odpadów wymienionych w wykazie w załączniku II, które obejmują odpady z gospodarstw domowych oraz pozostałości powstałe w wyniku spalania odpadów z gospodarstw domowych. W załączniku IX do konwencji zamieszczono również wykaz kodów odpadów, które nie wchodzą w zakres jej stosowania ani w zakres systemu kontroli, chyba że takie odpady zawierają materiał należący do kategorii wyszczególnionej w załączniku I w zakresie, w jakim przejawia on właściwości odpadów niebezpiecznych określone w załączniku III.

               2.2.Konferencja Stron

               Konferencja Stron konwencji bazylejskiej jest głównym organem decyzyjnym konwencji. Jest ona uprawniona do wprowadzania zmian do załączników do konwencji, a jej posiedzenia odbywają się co dwa lata.

               14. posiedzenie Konferencji Stron (CoP14) odbędzie się w Genewie, w okresie od kwietnia do maja 2019 r.

               2.3.Planowany akt

               Jeden z punktów wstępnego porządku 14. posiedzenia Konferencji Stron dotyczy wniosku przedłożonego przez Norwegię w sprawie zmiany niektórych załączników do konwencji („planowany akt”)
                  2
               .

               Wspomniany planowany akt nie oznacza objęcia wszystkich odpadów tworzyw sztucznych mechanizmami kontroli konwencji bazylejskiej, lecz objęcie niektórych odpadów tworzyw sztucznych mechanizmami kontroli, przy jednoczesnym pozostawieniu pozostałych odpadów tworzyw sztucznych poza zasięgiem tych mechanizmów kontroli (tak aby mogły one nadal być przedmiotem handlu bez konieczności zgłaszania ich przez państwa wywozu/przywozu).

               Celem planowanego aktu jest zmiana lub dodanie pozycji dotyczących odpadów tworzyw sztucznych w:

               –załączniku II dotyczącym odpadów tworzyw sztucznych innych niż odpady niebezpieczne, które powinny podlegać systemowi kontroli przewidzianemu w konwencji;

               –załączniku VIII dotyczącym niebezpiecznych odpadów tworzyw sztucznych, które również powinny podlegać systemowi kontroli; oraz

               –załączniku IX dotyczącym odpadów tworzyw sztucznych innych niż odpady niebezpieczne, które nie powinny podlegać systemowi kontroli, chyba że takie odpady zawierają materiał należący do kategorii wyszczególnionej w załączniku I w zakresie, w jakim przejawia on właściwości odpadów niebezpiecznych określone w załączniku III.

               Wniosek dotyczący zmiany załączników II, VIII i IX do konwencji, który przedłożyła Norwegia, przekazano stronom w dniu 26 października 2018 r. Zgodnie z wnioskiem odpady tworzyw sztucznych inne niż odpady niebezpieczne, które obejmuje zmieniony wpis w załączniku IX, mogą nadal być przedmiotem handlu między państwami w ramach konwencji na tych samych warunkach, co obecnie, podczas gdy odpady tworzyw sztucznych wymagające szczególnej uwagi oraz niebezpieczne odpady tworzyw sztucznych, w nowych pozycjach, odpowiednio w załącznikach II i VIII, podlegają systemowi kontroli przewidzianemu w konwencji.

               Zmiany w załącznikach II, VIII i IX do konwencji wejdą w życie w UE po wdrożeniu ich w ramach zmian do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów
                  3
               . Zmiany dotyczące podmiotów i organów w zakresie wywozu z UE będą zależeć od rodzaju odpadów i państw przeznaczenia.

               Zakazany będzie wywóz z UE do państw innych niż państwa OECD szeregu nowych kategorii niebezpiecznych odpadów tworzyw sztucznych (wyszczególnionych w wykazie w załączniku VIII). Wywóz takich odpadów na obszarze państw OECD będzie musiał odbywać się zgodnie z procedurą notyfikacyjną. Zakazany będzie wywóz niektórych odpadów tworzyw sztucznych innych niż odpady niebezpieczne, włączonych do załącznika II, z UE do państw innych niż państwa OECD, chyba że UE postanowi zastosować procedurę notyfikacyjną poprzez wprowadzenie zmian do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (które ma zostać poddane przeglądowi do końca 2020 r.). Wywóz takich odpadów na obszarze państw OECD także będzie musiał podlegać procedurze notyfikacyjnej. Ponadto rodzaje odpadów tworzyw sztucznych innych niż niebezpieczne, o których mowa w załączniku IX do konwencji, można wywieźć bez konieczności przeprowadzania żadnych kontroli pod warunkiem spełnienia pewnych warunków, aby zapewnić łatwość ich recyklingu w państwie przywozu.

               Automatyczne wdrożenie wniosku Norwegii do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 skutkowałoby objęciem procedurą notyfikacyjną przemieszczania wewnątrzunijnego odpadów nowo włączonych do załączników II lub VIII do konwencji bazylejskiej.

               Procedurę zmiany załączników do konwencji regulują jej art. 17 i 18. W szczególności każdą proponowaną zmianę strona musi wprowadzić, a Sekretariat poinformować o takiej zmianie wszystkie strony co najmniej sześć miesięcy przed posiedzeniem, na którym proponuje się jej przyjęcie, tj. do dnia 28 października 2018 r. w przypadku CoP14. Ponadto każda taka zmiana musi zostać przyjęta na posiedzeniu Konferencji Stron i może wejść w życie po upływie sześciu miesięcy od daty upowszechnienia zgłoszenia przez depozytariusza. Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 18 ust. 2 lit. c) konwencji, który stanowi że: „Po upływie sześciu miesięcy od daty rozpowszechnienia informacji przez depozytariusza załącznik wchodzi w życie dla wszystkich Stron niniejszej Konwencji lub odnośnego protokołu, które nie przedłożyły zawiadomienia zgodnie z postanowieniem litery b)”.

               3.STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

               Unia powinna poprzeć wprowadzenie zmian do załączników do konwencji w celu zmiany lub dodania pozycji dotyczących odpadów tworzyw sztucznych w:

               –załączniku II dotyczącym odpadów tworzyw sztucznych innych niż odpady niebezpieczne, które powinny podlegać systemowi kontroli przewidzianemu w konwencji;

               –załączniku VIII dotyczącym niebezpiecznych odpadów tworzyw sztucznych, które również powinny podlegać systemowi kontroli; oraz

               –załączniku IX dotyczącym odpadów tworzyw sztucznych innych niż odpady niebezpieczne, które nie powinny podlegać systemowi kontroli, chyba że takie odpady zawierają materiał należący do kategorii wyszczególnionej w załączniku I w zakresie, w jakim przejawia on właściwości odpadów niebezpiecznych określone w załączniku III.

               Bez wprowadzenia powyższych zmian do załączników do konwencji istnieje znaczne ryzyko, że odpady tworzyw sztucznych będą wywożone do krajów nieposiadających odpowiedniej infrastruktury do skutecznego gromadzenia i racjonalnego ekologicznie gospodarowania odpadami. Planowany akt przyczyni się do:

               –poprawy kontroli wywozu odpadów tworzyw sztucznych;

               –wspierania racjonalnego ekologicznie gospodarowania odpadami tworzyw sztucznych;

               –ograniczania ryzyka przedostania się odpadów tworzyw sztucznych do środowiska; oraz

               –zapobiegania globalnemu problemowi środowiskowemu, jakim są odpady morskie.

               Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych przyjęta w dniu 16 stycznia 2018 r.
                  4
                stanowi, że duże znaczenie dla wyeliminowania największych źródeł odpadów tworzyw sztucznych w oceanach, tj. rozwiązania problemu niedostatecznej infrastruktury gospodarowania odpadami w krajach rozwijających się i gospodarkach wschodzących, mają działania międzynarodowe. W strategii na rzecz tworzyw sztucznych wspomniano, że należy wspierać działania zgodnie z konwencją bazylejską oraz dopilnować, by przemieszczanie i przetwarzanie wszelkich tworzyw sztucznych wysyłanych za granicę w celu recyklingu odbywało się w warunkach zbliżonych do tych obowiązujących w UE. UE wywozi znaczną część odpadów tworzyw sztucznych do państw trzecich (3 mln ton w 2016 r.), w których nadal istnieje niepewność co do ich przetwarzania, a w świetle rozwoju sytuacji międzynarodowej, w tym niedawnej decyzji Chin o ograniczeniu przywozu niektórych rodzajów odpadów tworzyw sztucznych, odnotowuje się wzrost problemów transgranicznych.

               Przepisy konwencji wdraża się w Unii rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006. Rozporządzenie to stosuje się do wywozu z i przywozu do UE, a także do przemieszczania między państwami członkowskimi (art. 1). Rozporządzenie to ma zastosowanie również w Europejskim Obszarze Gospodarczym („EOG”)
                  5
               .

               Po przyjęciu i rozpoczęciu obowiązywania planowanego aktu konieczne będzie jego wdrożenie do prawa Unii, a w szczególności do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Oznaczałoby to objęcie przemieszczania w obrębie UE i EOG odpadów tworzyw sztucznych nowo włączonych do załączników II i VIII nowymi środkami kontroli (oraz zakazem wywozu tych odpadów do krajów innych niż kraje OECD). Chociaż sytuacja ta byłaby pożądana z powyższych względów, jeżeli chodzi o wywóz z UE, mogłaby ona mieć niepożądane i problematyczne skutki dla przemieszczania odpadów tworzyw sztucznych przeznaczonych do recyklingu wewnątrz UE i EOG, ponieważ podlegałoby ono nowym procedurom notyfikowania. Przemieszczenia te podlegają już wymogom w zakresie ochrony środowiska w przepisach Unii dotyczących odpadów, a wprowadzenie nowych procedur administracyjnych mogłoby sprawić, że recykling tworzyw sztucznych w UE stałby się bardziej skomplikowany i kosztowny, przynosząc jedynie ograniczone korzyści z punktu widzenia ochrony środowiska.

               W celu utrzymania obecnej sytuacji w Unii i EOG, tj. bez systemu kontroli przewidzianego w konwencji w odniesieniu do przemieszczania nowych odpadów tworzyw sztucznych, konieczne będzie powiadomienie Sekretariatu konwencji o przedmiotowych przepisach zgodnie z art. 11 konwencji. Na mocy tego artykułu strony mogą zawierać porozumienia lub umowy dwustronne, wielostronne lub regionalne dotyczące transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych, pod warunkiem że takie porozumienia lub umowy są zgodne z racjonalnym ekologicznie gospodarowaniem odpadami wymaganym w konwencji. W takich porozumieniach lub umowach zawarte zostaną postanowienia, które nie będą mniej bezpieczne dla środowiska niż te zawarte w konwencji, a w szczególności będą uwzględniać interesy krajów rozwijających się. Przykładowo powiadomienia, o których mowa w art. 11, wysłano w związku z decyzją Rady OECD
                  6
               .

               W związku z tym w niniejszym wniosku dotyczącym decyzji Rady przewiduje się powiadomienie Sekretariatu przez Unię, zgodnie z art. 11 konwencji, o przepisach stosowanych w odniesieniu do przemieszczania danych odpadów tworzyw sztucznych na terenie Unii i EOG w zakresie, w jakim przepisy te różnią się od planowanego aktu, oraz doprecyzowanie, że są to przepisy oparte na zgodnym z konwencją systemie racjonalnego ekologicznie gospodarowania. Należy także podjąć kroki, aby poinformować sekretariat OECD o powyższej sytuacji ze względu na powiązania między zmianami załączników do konwencji a powyższą decyzją OECD.

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określono tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  7
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Konferencja Stron konwencji bazylejskiej jest organem ustanowionym na mocy konwencji.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Konferencję Stron, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 18 konwencji. Może mieć on decydujący wpływ na przepisy UE, a mianowicie na rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Na mocy tego rozporządzenia wdraża się konwencję m.in. poprzez ustanowienie procedur wywozu z i przywozu do UE, a także przemieszczania między państwami członkowskimi. Rozporządzenie to ma zastosowanie również w EOG.

               Po wprowadzeniu zmian do załączników do konwencji, zmiany te należy wprowadzić do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (ewentualnie z wyjątkiem przepisów dotyczących przemieszczania odpadów wewnątrz UE, jak wyjaśniono powyżej).

               W ramach planowanego aktu nie uzupełnia ani nie zmienia się ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do ochrony środowiska.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0008 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na 14. Konferencji Stron Konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych w odniesieniu do niektórych zmian w załącznikach II, VIII i IX do niej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja bazylejska o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych („konwencja”) została zawarta przez Unię decyzją Rady 93/98/EWG w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych z dnia 22 marca 1989 r. (Konwencji bazylejskiej)
                  8
                i weszła w życie w 1992 r.

               (2)Zgodnie z art. 15 konwencji Konferencja Stron rozpatruje i w razie potrzeby przyjmuje zmiany do konwencji.

               (3)Konferencja Stron, w trakcie 14. posiedzenia w okresie od maja do kwietnia 2019 r., rozważy przyjęcie zmian do załączników do konwencji w celu zmiany lub dodania pozycji dotyczących odpadów tworzyw sztucznych w:

               –załączniku II dotyczącym odpadów tworzyw sztucznych innych niż odpady niebezpieczne, które powinny podlegać systemowi kontroli przewidzianemu w konwencji;

               –załączniku VIII dotyczącym niebezpiecznych odpadów tworzyw sztucznych, które również powinny podlegać systemowi kontroli; oraz

               –załączniku IX dotyczącym odpadów tworzyw sztucznych innych niż odpady niebezpieczne, które nie powinny podlegać systemowi kontroli, chyba że takie odpady zawierają materiał należący do kategorii wyszczególnionej w załączniku I w zakresie, w jakim przejawia on właściwości odpadów niebezpiecznych określone w załączniku III.

               (4)Wniosek dotyczący zmiany załączników II, VIII i IX do konwencji, który przedłożyła Norwegia, przekazano stronom w dniu 26 października 2018 r. Zgodnie z wnioskiem odpady tworzyw sztucznych inne niż odpady niebezpieczne, które obejmuje zmieniony wpis w załączniku IX, będą nadal przedmiotem handlu między państwami w ramach konwencji na tych samych warunkach, co obecnie, podczas gdy odpady tworzyw sztucznych wymagające szczególnej uwagi oraz niebezpieczne odpady tworzyw sztucznych, w nowych pozycjach, odpowiednio w załącznikach II i VIII, podlegałyby systemowi kontroli przewidzianemu w konwencji.

               (5)Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na Konferencji Stron, ponieważ planowany akt będzie wiążący dla Unii i może mieć on decydujący wpływ na prawo Unii, a mianowicie na rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów
                  9
               .

               (6)Unia powinna poprzeć wprowadzenie powyższych zmian do załączników do konwencji, ponieważ przyczynią się one do poprawy kontroli wywozu odpadów tworzyw sztucznych, zapobiegania wywozowi odpadów tworzyw sztucznych do krajów nieposiadających odpowiedniej infrastruktury do skutecznego gromadzenia i racjonalnego ekologicznie gospodarowania odpadami, wspierania racjonalnego ekologicznie gospodarowania odpadami tworzyw sztucznych, ograniczania ryzyka przedostania się odpadów tworzyw sztucznych do środowiska oraz zapobiegania globalnemu problemowi środowiskowemu, jakim są odpady morskie.

               (7)Należy utrzymać obecną sytuację w przypadku przemieszczania odpadów tworzyw sztucznych na terenie Unii i EOG, a zatem nie należy stosować systemu kontroli konwencji bazylejskiej w odniesieniu do odpadów, które można by uwzględnić w załączniku II i załączniku VIII na 14. Konferencji Stron konwencji bazylejskiej. Unia powinna zatem powiadomić o przepisach stosowanych w odniesieniu do przemieszczania danych odpadów tworzyw sztucznych na terenie Unii i EOG w zakresie, w jakim przepisy te różnią się od planowanego aktu, oraz doprecyzować, że są to przepisy oparte na zgodnym z konwencją systemie racjonalnego ekologicznie gospodarowania. Zgodnie z art. 11 konwencji takie powiadomienie należy wysłać do Sekretariatu konwencji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Z zastrzeżeniem ust. 2, stanowisko, jakie zajmuje się w imieniu Unii na 14. posiedzeniu Konferencji Stron konwencji bazylejskiej jest następujące:

               Unia popiera wprowadzenie zmian do załączników do konwencji w celu zmiany lub dodania pozycji dotyczących odpadów tworzyw sztucznych w:

               –załączniku II dotyczącym odpadów tworzyw sztucznych innych niż odpady niebezpieczne, które powinny podlegać systemowi kontroli przewidzianemu w konwencji;

               –załączniku VIII dotyczącym niebezpiecznych odpadów tworzyw sztucznych, które również powinny podlegać systemowi kontroli; oraz

               –załączniku IX dotyczącym odpadów tworzyw sztucznych innych niż odpady niebezpieczne, które nie powinny podlegać systemowi kontroli, chyba że takie odpady zawierają materiał należący do kategorii wyszczególnionej w załączniku I w zakresie, w jakim przejawia on właściwości odpadów niebezpiecznych określone w załączniku III.

               2.Po przyjęciu planowanego aktu przez Konferencję Stron konwencji bazylejskiej Unia, zgodnie z art. 11 konwencji, powiadomi Sekretariat konwencji o przepisach prawodawstwa Unii mających zastosowanie do przemieszczania odpadów tworzyw sztucznych objętych planowanym aktem na terytorium UE i EOG, o ile te przepisy różnią się od planowanego aktu.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 93/98/EWG w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych z dnia 22 marca 1989 r. (Konwencji bazylejskiej) (Dz.U. L 39 z 16.2.1993, s. 1).

                     (2)

                        Wniosek jest dostępny na stronie internetowej konwencji bazylejskiej, zob. http://www.basel.int/TheConvention/Communications/tabid/1596/Default.aspx

                     (3)

                        Dz.U. L 190 z 12.7.2006, s. 1.

                     (4)

                        Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”, COM(2018) 28 final.

                     (5)

                        Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 73/2008 z dnia 6 czerwca 2008 r.

                     (6)

                        C(2001) 107 final w sprawie transgranicznego przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku,
                  http://www.basel.int/Countries/Agreements/tabid/1482/Default.aspx

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (8)

                        Dz.U. L 39 z 16.2.1993, s. 1.

                     (9)

                        Dz.U. L 190 z 12.7.2006, s. 1.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.1.2019
            COM(2019) 26 final
            2019/0013(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, decyzji Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, w tym załącznika do tej decyzji, oraz decyzji ramowej Rady 2009/905/WSiSW w sprawie akredytacji dostawców usług kryminalistycznych wykonujących czynności laboratoryjne

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Decyzja Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej
                  1
                („decyzja w sprawie konwencji z Prüm”) została przyjęta w celu włączenia do ram prawnych Unii Europejskiej treści postanowień poprzedniej konwencji z Prüm w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem, przestępczością transgraniczną i nielegalną migracją, która to konwencja została przyjęta przez siedem państw europejskich w dniu 27 maja 2005 r. W tym samym dniu Rada przyjęła również decyzję 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej
                  2
                („decyzja w sprawie wdrożenia decyzji z Prüm”), która ustanawia niezbędne przepisy techniczne w celu wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW.

               Decyzja w sprawie konwencji z Prüm i decyzja w sprawie wdrożenia decyzji z Prüm mają na celu poprawę wymiany informacji między organami odpowiedzialnymi za prewencję kryminalną i wykrywanie przestępstw oraz zacieśnienie transgranicznej współpracy policyjnej i sądowej między państwami członkowskimi Unii. Decyzja w sprawie konwencji z Prüm zawiera między innymi przepisy przewidujące udzielanie sobie wzajemnie przez państwa członkowskie dostępu do zautomatyzowanych zbiorów analiz DNA, zautomatyzowanych systemów identyfikacji daktyloskopijnej oraz danych rejestracyjnych pojazdów. Informacje uzyskane dzięki porównywaniu danych stworzą nowe możliwości, jeśli chodzi o metody dochodzeniowe, i tym samym odegrają kluczową rolę we wspieraniu organów ścigania i organów sądowych państw członkowskich.

               W dniu 30 listopada 2009 r. Rada przyjęła decyzję ramową Rady 2009/905/WSiSW w sprawie akredytacji dostawców usług kryminalistycznych wykonujących czynności laboratoryjne
                  3
                („decyzja kryminalistyczna”). W tej decyzji ramowej Rady określono wymogi dotyczące wymiany danych DNA i danych daktyloskopijnych w celu zapewnienia, aby wyniki czynności laboratoryjnych prowadzonych przez akredytowanych dostawców usług kryminalistycznych w jednym państwie członkowskim były uznawane przez organy odpowiedzialne za zapobieganie przestępstwom, ich wykrywanie oraz ściganie za równie wiarygodne jak wyniki czynności laboratoryjnych prowadzonych przez dostawców usług kryminalistycznych akredytowanych na zgodność z EN ISO/IEC 17025 w jakimkolwiek innym państwie członkowskim.

               W październiku 2015 r. Komisja przedstawiła Radzie zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej do negocjacji dotyczących zawarcia umów z Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, oraz decyzji Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, i załącznika do tej decyzji, wraz z załącznikiem (wytyczne negocjacyjne).

                  W dniu 10 czerwca 2016 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW, decyzji Rady 2008/616/WSiSW oraz załącznika do tej decyzji oraz decyzji ramowej Rady 2009/905/WSiSW w sprawie akredytacji dostawców usług kryminalistycznych wykonujących czynności laboratoryjne. Negocjacje z obydwoma krajami zakończono pomyślnie parafowaniem Umowy w dniu 24 maja 2018 r.

                  Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt Umowy może zostać przyjęty przez Unię.

               Ta umowa międzynarodowa między UE a Konfederacją Szwajcarską ma na celu usprawnienie i uproszczenie zautomatyzowanej wymiany informacji i danych wywiadowczych między organami ścigania państw członkowskich i państw stowarzyszonych w celu pobudzenia międzynarodowej współpracy policyjnej. Możliwość uzyskania przez wszystkie państwa członkowskie dostępu do krajowych baz danych Konfederacji Szwajcarskiej w odniesieniu do danych DNA, danych daktyloskopijnych i danych rejestracyjnych pojazdów, a także odwrotnie, jest niewątpliwie kluczowa dla wspierania i pobudzania transgranicznej współpracy policyjnej. Usprawnienie wymiany informacji związanych z ochroną porządku publicznego w celu utrzymania bezpieczeństwa w Unii Europejskiej nie może zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie działające osobno ze względu na charakter międzynarodowej przestępczości, która nie ogranicza się do granic UE.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Decyzja ramowa Rady 2006/960/WSiSW z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie uproszczenia wymiany informacji i danych wywiadowczych między organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej
                  4
               , tzw. „inicjatywa szwedzka”, stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
                  5
               .

               Inicjatywa szwedzka jest w pewnym zakresie powiązana z decyzją w sprawie konwencji z Prüm, ponieważ ustanawia przepisy, dzięki którym organy ścigania państw członkowskich i państw stowarzyszonych mogą prowadzić skuteczną wymianę istniejących informacji i danych wywiadowczych do celów prowadzenia dochodzeń w sprawach karnych lub operacji wywiadowczych w sprawach karnych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 inicjatywy szwedzkiej wniosek o informacje i dane wywiadowcze może zostać złożony w celu wykrycia przestępstwa, zapobieżenia mu lub ścigania go, jeżeli istnieją oparte na faktach przesłanki pozwalające przypuszczać, że stosowne informacje i dane wywiadowcze są dostępne w innym państwie członkowskim. Zautomatyzowana wymiana informacji na mocy decyzji w sprawie konwencji z Prüm jest odpowiednia do ustalenia takich przesłanek faktycznych.

               Ponadto zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 603/2013
                  6
               , przed złożeniem wniosku o dostęp do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego, państwa członkowskie muszą najpierw sprawdzić bazy daktyloskopijne dostępne na mocy prawa krajowego i porównać zbiór danych daktyloskopijnych z zautomatyzowanymi bazami daktyloskopijnymi innych państw członkowskich na podstawie decyzji w sprawie konwencji z Prüm. Państwa członkowskie, które nie dokonają takiego sprawdzenia i tym samym nie spełnią obowiązkowego warunku wstępnego, nie będą mogły złożyć wniosku o dostęp do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego.

               W dniu 14 grudnia 2015 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji dotyczących umów między Unią, z jednej strony, a Danią, Islandią, Norwegią, Szwajcarią i Liechtensteinem, z drugiej strony, w sprawie warunków uczestnictwa tych państw w procedurze porównywania i przesyłania danych na potrzeby ochrony porządku publicznego ustanowionej w rozdziale VI rozporządzenia (UE) nr 603/2013.

               Umowa międzynarodowa między Unią a Islandią i Norwegią w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej i decyzji Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, została zawarta dnia 26 lipca 2010 r.

               Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 21
                  7
                w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, te państwa członkowskie powiadamiają o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady w ciągu trzech miesięcy od jego przyjęcia przez Komisję.

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22
                  8
                w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Podstawą prawną niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady jest art. 82 ust. 1 lit. d) i art. 87 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               Zgodnie z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) TFUE do zawarcia przedmiotowej umowy konieczna jest zgoda Parlamentu Europejskiego.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej cele przedmiotowej umowy mogą zostać osiągnięte jedynie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

                  W celu pobudzenia współpracy międzynarodowej w tej dziedzinie, niezwykle ważne jest, aby wszyscy uczestnicy wymiany danych na podstawie ram z Prüm stosowali te same standardy i wymogi techniczne, proceduralne i w zakresie ochrony danych, aby umożliwić szybką, skuteczną i dokładną wymianę informacji. Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów skutecznego udziału Konfederacji Szwajcarskiej w decyzjach Prüm i decyzji kryminalistycznej.

               •Wybór instrumentu

                  Niniejszy wniosek jest zgodny z art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE, który przewiduje, że to Rada, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, przyjmuje decyzje dotyczące umów międzynarodowych.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Rada była informowana o przebiegu negocjacji, zasięgano także jej opinii na forum stosownej grupy roboczej Rady (DAPIX). Parlament Europejski (komisja LIBE) został poinformowany.

               •Prawa podstawowe

                  Umowa jest w pełni zgodna z prawami podstawowymi i zasadami ochrony danych określonymi w decyzji w sprawie konwencji z Prüm (rozdział 6).

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Motyw 8 Umowy stanowi, że Konfederacja Szwajcarska powinna ponieść koszty poniesione przez jej władze w związku ze stosowaniem Umowy. W art. 1 ust. 1 Umowy wymieniono mające zastosowanie artykuły decyzji w sprawie konwencji z Prüm, w tym art. 34, który stanowi, że każde państwo członkowskie ponosi koszty operacyjne poniesione przez jego organy w związku ze stosowaniem decyzji. Art. 1 ust. 4 nakłada na państwa członkowskie podobny obowiązek w odniesieniu do decyzji kryminalistycznej. Wniosek nie ma zatem wpływu na budżet Unii.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Wdrożenie, w tym wcześniejsza ocena dokonana przez Radę i państwa członkowskie, powiadomienia i oświadczenia są opisane w art. 8 Umowy.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               W Umowie wymieniono przepisy decyzji w sprawie konwencji z Prüm, decyzji w sprawie wdrożenia decyzji z Prüm oraz decyzji kryminalistycznej, które będą miały zastosowanie wobec Konfederacji Szwajcarskiej po wejściu w życie Umowy.

               Umowa zawiera także postanowienia dotyczące jednolitego stosowania (art. 3), rozstrzygania sporów (art. 4), zmian (art. 5), powiadomień i oświadczeń (art. 8). Umawiające się Strony uzgadniają, że wspólny przegląd Umowy zostanie dokonany nie później niż pięć lat od daty jej wejścia w życie (art. 6). Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony; jedna z Umawiających się Stron może wypowiedzieć Umowę w dowolnym momencie (art. 10).

               2019/0013 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, decyzji Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, w tym załącznika do tej decyzji, oraz decyzji ramowej Rady 2009/905/WSiSW w sprawie akredytacji dostawców usług kryminalistycznych wykonujących czynności laboratoryjne

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82 ust. 1 lit. d) oraz art. 87 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Zgodnie z decyzją Rady [XXX] z dnia [XXX]
                  9
                r. Umowa między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW
                  10
                w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, decyzji Rady 2008/616/WSiSW
                  11
                w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, w tym załącznika do tej decyzji, oraz decyzji ramowej Rady 2009/905/WSiSW
                  12
                w sprawie akredytacji dostawców usług kryminalistycznych wykonujących czynności laboratoryjne („Umowa”) została podpisana w dniu [XXX]r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)Usprawnienie wymiany informacji związanych z ochroną porządku publicznego w celu utrzymania bezpieczeństwa w Unii nie może zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie działające osobno ze względu na charakter międzynarodowej przestępczości, która nie ogranicza się do granic Unii. Umożliwienie wszystkim państwom członkowskim i Konfederacji Szwajcarskiej wzajemnego dostępu do krajowych baz danych dotyczących zbiorów analiz DNA, systemów identyfikacji daktyloskopijnej oraz danych rejestracyjnych pojazdów ma kluczowe znaczenie dla wspierania transgranicznej współpracy organów ścigania.

               (3)Zgodnie z art. 8 Umowy niektóre jej postanowienia są stosowane tymczasowo od daty jej podpisania.

               (4)Umowę należy zatwierdzić w imieniu Unii Europejskiej.

               (5)[Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, te dwa państwa członkowskie powiadomiły o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.]

               (6)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, decyzji Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, w tym załącznika do tej decyzji, oraz decyzji ramowej Rady 2009/905/WSiSW w sprawie akredytacji dostawców usług kryminalistycznych wykonujących czynności laboratoryjne („Umowa”).

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do dokonania w imieniu Unii Europejskiej powiadomienia, o którym mowa w art. 8 ust. 1 Umowy, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na związanie się postanowieniami Umowy
                  13
               .

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1.

                     (2)

                        Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12.

                     (3)

                        Dz.U. L 322 z 9.12.2009, s. 14.

                     (4)

                        Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 89.

                     (5)

                        Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

                     (6)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (wersja przekształcona) (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 1).

                     (7)

                        Dz.U. C 202 z 7.6.2016, s. 295.

                     (8)

                        Dz.U. C 326 z 26.10.2012, s. 299.

                     (9)

                        Decyzja Rady [XXX] z dnia [XXX] r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, decyzji Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, w tym załącznika do tej decyzji, oraz decyzji ramowej Rady 2009/905/WSiSW w sprawie akredytacji dostawców usług kryminalistycznych wykonujących czynności laboratoryjne (Dz.U. L […], […]. p. […])

                     (10)

                        Decyzja Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1).

                     (11)

                        Decyzja Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12).

                     (12)

                        Decyzja ramowa Rady 2009/905/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie akredytacji dostawców usług kryminalistycznych wykonujących czynności laboratoryjne (Dz.U. L 322 z 9.12.2009, s. 14).

                     (13)

                        Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.2.2019
            COM(2019) 52 final
            2019/0025(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas dziewiątego posiedzenia Konferencji Stron Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do wniosków dotyczących wprowadzenia zmian do załączników A i B

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na Konferencji Stron konwencji sztokholmskiej w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji dotyczących zmian załączników A i B polegających na włączeniu kolejnych chemikaliów i zmianie istniejących pozycji.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja sztokholmska

               Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwana dalej „konwencją”) ma na celu ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska przed trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi (TZO). Konwencja tworzy prawnie wiążące zobowiązania stron do wprowadzania środków w celu wyeliminowania lub ograniczenia produkcji i stosowania oraz przywozu i wywozu TZO. Strony są również zobowiązane do wprowadzenia środków mających na celu ograniczenie lub wyeliminowanie uwolnień z niezamierzonej produkcji TZO oraz uwolnień z zapasów i odpadów.

               Przedmiotowa umowa weszła w życie w dniu 24 lutego 2004 r.

               Unia Europejska i wszystkie 27 państw członkowskich są stronami tej konwencji
                  1
               .

               2.2.Konferencja Stron konwencji sztokholmskiej

               Zgodnie z art. 19 konwencji Konferencja Stron jest organem zarządzającym konwencji sztokholmskiej. Organ ten zbiera się zwykle co dwa lata i monitoruje realizację konwencji. Dokonuje on również przeglądu chemikaliów zgłoszonych mu do rozpatrzenia przez Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych.

               Zgodnie z art. 23 konwencji każda ze stron dysponuje jednym głosem. Jednakże regionalne organizacje integracji gospodarczej, takie jak UE, dysponują liczbą głosów równą liczbie państw członkowskich będących stronami konwencji.

               2.3.Planowany akt Konferencji Stron

               Podczas dziewiątego posiedzenia zwykłego, które odbędzie się w dniach od 29 kwietnia do 10 maja 2019 r., Konferencja Stron rozważy przyjęcie decyzji o włączeniu kolejnych substancji chemicznych lub zmianie istniejących pozycji w załącznikach A, B lub C do konwencji.

               Celem planowanych aktów jest włączenie kolejnych substancji chemicznych lub zmiana istniejących pozycji w załącznikach A, B lub C do konwencji. Umieszczenie w wykazie w załącznikach A, B lub C powoduje, że chemikalia będą podlegały środkom mającym na celu wyeliminowanie lub ograniczenie ich produkcji i stosowania, w tym ograniczenie lub wyeliminowanie niezamierzonych uwolnień. Zmiana istniejących wpisów ma na celu zmniejszenie liczby wyłączeń ze środków kontroli.

               Planowane akty prawne staną się wiążące dla stron zgodnie z art. 22 ust. 4 konwencji, który stanowi: „Propozycja, przyjęcie i wejście w życie poprawek do załącznika A, B lub C podlega tej samej procedurze, co propozycja, przyjęcie i wejście w życie dodatkowych załączników do niniejszej konwencji, z zastrzeżeniem, że poprawka do załącznika A, B lub C nie wejdzie w życie w odniesieniu do każdej Strony, która złożyła deklarację dotyczącą poprawki do tych załączników, zgodnie z art. 25 ust. 4, a w takim przypadku każda taka poprawka wejdzie w życie w odniesieniu do danej Strony w dziewięćdziesiątym dniu od dnia złożenia przez nią u depozytariusza dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia poprawki.”

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Komisja proponuje Radzie decyzję o poparciu, w imieniu Unii, decyzji w sprawie zmiany załączników A i B do konwencji podczas dziewiątego posiedzenia Konferencji Stron. W decyzjach tych dodaje się kolejne substancje chemiczne do załącznika A, powodując, że będą one podlegały obowiązkom wynikającym z konwencji, w szczególności ograniczeniu lub wyeliminowaniu uwolnień z zamierzonej produkcji i zamierzonego użycia. Ponadto oczekuje się, że Konferencja Stron przyjmie decyzję, która zniesie lub zmieni niektóre wyłączenia dotyczące stosowania chemikaliów wymienionych już w załączniku B do konwencji.

               Decyzje przedstawiane Konferencji Stron do przyjęcia opierają się na zaleceniach Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych – organu pomocniczego podlegającego Konferencji Stron. Stwierdzono, że substancje chemiczne, których włączenie do załącznika A zaleca Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych, spełniają kryteria załącznika D do konwencji. Zalecenia Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych dotyczące zniesienia lub zmiany wyłączeń przyznanych w odniesieniu do stosowania chemikaliów wymienionych w konwencji opierają się na ocenie dostępnych alternatyw.

               Dla Unii, jako lidera w polityce ochrony środowiska, szczególnie ważne jest potwierdzenie globalnego zaangażowania w propagowanie lepszego wdrażania wielostronnych umów środowiskowych i norm w tym zakresie. Obejmuje to wspieranie i wdrażanie zaleceń przyjętych przez naukowe organy pomocnicze w odniesieniu do tych umów oraz przestrzeganie kryteriów określonych w umowach, na których oparte są takie zalecenia.

               Ponadto inicjatywa ta jest zgodna z priorytetem Junckera, jakim jest wzmocnienie pozycji Unii na arenie międzynarodowej, z celami zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza w zakresie zdrowia (3) i odpowiedzialnej konsumpcji i produkcji (12), a także z 7. programem działań w zakresie środowiska.

               Unia powinna zatem poprzeć proponowane decyzje w sprawie włączenia do załącznika A dikofolu i kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych. Chemikalia te już podlegają ograniczeniom na podstawie przepisów unijnych, które są podobne do tych określonych w konwencji. Stosowanie dikofolu zostało zakazane w Unii rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2003
                  2
                i decyzją Komisji 2008/764/WE
                  3
               . Stosowanie kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych zostało ograniczone rozporządzeniem Komisji (UE) 2017/1000
                  4
               .

               Zgodnie z decyzją POPRC-14/2 Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych zaleca umieszczenie w wykazie kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych z pewnymi szczególnymi wyłączeniami. Zalecenie to opiera się na przeglądzie informacji przedłożonych przez strony i zainteresowane podmioty, w tym informacji pochodzących z Unii, i odzwierciedla potrzebę dalszego wykorzystywania PFOA do pewnych szczególnych zastosowań. Unia potrzebuje niektórych szczególnych wyłączeń, jak wykazano w rozporządzeniu Komisji (UE) 2017/1000, które zawiera przepisy umożliwiające dalsze wykorzystywanie PFOA do pewnych szczególnych zastosowań w Unii.

               Unia powinna również poprzeć usunięcie lub zmianę dopuszczalnych celów i szczególnych wyłączeń w odniesieniu do stosowania kwasu perfluorooktanosulfonowego (PFOS), jego soli oraz fluorku perfluorooktanosulfonylowego (PFOS) w załączniku B. Wszystkie dopuszczalne cele i szczególne wyłączenia, których usunięcie się zaleca, nie są już stosowane w Unii.

               Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na Konferencji Stron, ponieważ zmiany w załącznikach A i B będą prawnie wiążące dla Unii i będą musiały znaleźć odzwierciedlenie w rozporządzeniu (WE) nr 850/2004, które wdraża konwencję sztokholmską w Unii.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  5
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Konferencja Stron jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Konferencję Stron, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 22 ust. 4 konwencji sztokholmskiej i będzie musiał zostać odzwierciedlony w rozporządzeniu (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczącym trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniającym dyrektywę 79/117/EWG
                  6
               . Wynika to z faktu, że art. 14 ust. 1 tego rozporządzenia wymaga zmiany załączników I, II i III za każdym razem, gdy substancja zostaje wymieniona w konwencji.

               Planowany akt nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawę prawną wnioskowanej decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Główny cel i treść planowanych aktów prawnych odnoszą się do obszaru „środowisko”.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0025 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas dziewiątego posiedzenia Konferencji Stron Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do wniosków dotyczących wprowadzenia zmian do załączników A i B

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwana dalej „konwencją”) weszła w życie w dniu 17 maja 2004 r. i została zawarta w imieniu Unii decyzją Rady 2006/507/WE
                  7
               .

               (2)Konwencję sztokholmską wdraża w Unii rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 850/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r.
                  8

               (3)Zgodnie z art. 8 Konwencji Konferencja Stron decyduje, czy należy umieścić substancję chemiczną w załącznikach A, B lub C oraz określa odnoszące się do niej środki kontrolne.

               (4)Na swoim dziewiątym posiedzeniu Konferencja Stron konwencji sztokholmskiej ma przyjąć decyzje o włączeniu kolejnych substancji chemicznych do załącznika A i zmianie istniejących pozycji w załączniku B.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Konferencji Stron, ponieważ te decyzje będą wiążące dla Unii.

               (6)W celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego przed dalszymi uwolnieniami dikofolu i kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych należy ograniczyć lub wyeliminować produkcję i stosowanie tych chemikaliów na poziomie międzynarodowym oraz poprzeć ich umieszczenie w wykazie znajdującym się w konwencji. Ponadto konieczne jest dalsze ograniczenie lub wyeliminowanie stosowania kwasu perfluorooktanosulfonowego (PFOS), jego soli oraz fluorku perfluorooktanosulfonylowego (PFOS) przez usunięcie lub zmianę dopuszczalnych celów i szczególnych wyłączeń w załączniku B,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas dziewiątego posiedzenia Konferencji Stron konwencji sztokholmskiej zgodnie z odpowiednimi zaleceniami Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych, jest poparcie:

               –umieszczenia dikofolu w wykazie znajdującym się w załączniku A do konwencji bez szczególnych wyłączeń;

               –umieszczenie w wykazie w załączniku A kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i związków pochodnych ze szczególnymi wyłączeniami dla produkcji półprzewodników lub powiązanych urządzeń elektronicznych, powłok fotograficznych stosowanych do filmów, materiałów włókienniczych zapewniających wodoodporność i nieprzepuszczalność ropy naftowej w celu ochrony pracowników przed niebezpiecznymi płynami, które stanowią zagrożenie dla ich zdrowia i bezpieczeństwa, inwazyjnych i przeznaczonych do implantacji wyrobów medycznych, pianowych urządzeń gaśniczych do eliminowania par paliwa ciekłego i pożarów paliw płynnych;

               –usunięcia następujących „dopuszczalnych celów” z wpisu dotyczącego kwasu perfluorooktanosulfonowego (PFOS) i jego pochodnych w załączniku B do konwencji: obrazowanie fotograficzne, ciecze hydrauliczne na potrzeby lotnictwa, niektóre wyroby medyczne (takie jak warstwy kopolimeru etylenu/tetrafluoroetylenu (ETFE) i produkcja ETFE nieprzepuszczalnego dla promieni rentgenowskich, wyroby medyczne do diagnostyki in vitro oraz filtry barwne CCD), powłoki fotolitograficzne i antyrefleksyjne dla półprzewodników, czynniki do wytrawiania dla złożonych półprzewodników i filtrów ceramicznych;

               –usunięcia następujących „szczególnych wyłączeń” z wpisu dotyczącego kwasu perfluorooktanosulfonowego (PFOS) i jego pochodnych w załączniku B do konwencji: maski fotograficzne w półprzewodnikach i w wyświetlaczach ciekłokrystalicznych (LCD), platerowanie (platerowanie twarde i platerowanie dekoracyjne), części elektryczne i elektroniczne do niektórych drukarek kolorowych i urządzeń do kopiowania kolorów, insektycydy do zwalczania mrówek ogniowych i termitów, chemiczna produkcja oleju napędowego;

               –zmiany „dopuszczalnego celu” w odniesieniu (PFOS) i jego pochodnych do produkcji pianowych urządzeń gaśniczych na „szczególne wyłączenie” w odniesieniu do stosowania pianowych urządzeń gaśniczych do eliminowania par paliwa ciekłego i pożarów paliw płynnych;

               –zmiany „dopuszczalnego celu” w odniesieniu do stosowania w przynętach dla owadów do zwalczania mrówek z gatunków Atta spp. i Acromyrmex spp. poprzez włączenie sulfluramidu i uściślenie, że „dopuszczalny cel” odnosi się wyłącznie do celów rolniczych.

               2.W zależności od rozwoju sytuacji na dziewiątym posiedzeniu Konferencji Stron konwencji sztokholmskiej przedstawiciele Unii w porozumieniu z państwami członkowskimi mogą uzgodnić doprecyzowanie tego stanowiska w wyniku koordynacji na miejscu, bez kolejnej decyzji Rady.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1.

                     (2)

                        Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 (Dz.U. L 307 z 24.11.2003, s. 1).

                     (3)

                        Decyzja Komisji 2008/764/WE z dnia 30 września 2008 r. dotycząca niewłączenia dikofolu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 262 z 1.10.2008, s. 40).

                     (4)

                        Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/1000 z dnia 13 czerwca 2017 r. zmieniające załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do kwasu perfluorooktanowego (PFOA), jego soli i substancji pochodnych (Dz.U. L 150 z 14.6.2017, s. 14).

                     (5)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (6)

                        Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7.

                     (7)

                        Decyzja Rady 2006/507/WE z dnia 14 października 2004 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1).

                     (8)

                        Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniające dyrektywę 79/117/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7).