Ważna informacja prawna

|

52009PC0509

Wniosek decyzja Rady zmieniająca decyzję 2008/839/WSiSW w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)  /* COM/2009/0509 końcowy - CNS 2009/0137 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 29.9.2009KOM(2009) 509 wersja ostateczna2009/0137 (CNS)WniosekDECYZJA RADYzmieniająca decyzję 2008/839/WSiSW w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)UZASADNIENIE1. Kontekst wniosku• Podstawa i cele wnioskuKomisja przyczynia się do dostępności nowych funkcji SIS II i tym samym do utrzymania wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa. Działania Komisji mają na celu nadanie rozwojowi SIS II nowego impulsu po okresie analiz i prac nad usunięciem wad systemowych, podczas którego znaczna część znanych problemów i błędów została naprawiona, a rozwiązania co do zapobiegania im w przyszłości zaprojektowane lub wdrożone.Celem niniejszego wniosku oraz wniosku dotyczącego rozporządzenia w tym samym przedmiocie jest uniknięcie sytuacji, w której decyzja 2008/839/WSiSW regulująca migrację z systemu informacyjnego Schengen w jego obecnej formie (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) przestałaby obowiązywać zanim dokonanie migracji stanie się możliwe z technicznego punktu widzenia. Ponadto niniejszy wniosek zapewnia rozwojowi SIS II elastyczność prawną przy pomocy alternatywnego scenariusza technicznego SIS 1+ RE na wypadek gdyby takie przejście na scenariusz zamienny miało miejsce.Jednocześnie aby zapewnić skuteczne zarządzanie rozwojem i migracją SIS II ustanawia się Komisję ds. Całościowego Zarządzania Programem (zwaną dalej „GPMB”) złożoną z grupy ekspertów celem sprawniejszego zarządzania i koordynacji programu SIS II oraz działań z tym związanych na poziomie globalnym, a także spójności między centralnymi i krajowymi systemami. Niniejszy wniosek jest zgodny z konkluzjami Rady ze spotkań 4-5 czerwca 2009 r. w których zachęca się Komisję do złożenia propozycji co do sprawniejszego zarządzania strukturą zarządzania projektu SIS II, w oparciu o zdobyte doświadczenie i wnioski wyciągnięte z całościowego podejścia do zarządzania programem SIS II ustanowionym na mocy wniosków Rady z 26-27 lutego 2009 r. i w zgodzie z ramami prawnymi.Przejrzystość procesu rozwoju SIS II dla Parlamentu Europejskiego jest utrzymywana przy pomocy istniejącego obowiązku składania sprawozdań.• Kontekst ogólnySystem informacyjny Schengen (SIS), ustanowiony na mocy postanowień tytułu IV konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (konwencja z Schengen) oraz późniejsza wersja tego systemu – SIS 1+, stanowią narzędzia o zasadniczym znaczeniu dla stosowania przepisów dorobku Schengen włączonych w ramy Unii Europejskiej.Rozwój SIS drugiej generacji (SIS II) powierzono Komisji na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2424/2001 i decyzji Rady 2001/886/WSiSW z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozwoju systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II). SIS II zastąpi SIS 1+. Prace nad rozwojem SIS II uwzględniają najnowsze osiągnięcia w dziedzinie technologii informacyjnych i pozwalają na wprowadzenie dodatkowych funkcji.Przepisy w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania SIS II ustanowiono w rozporządzeniu (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady[1] z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) oraz decyzji Rady 2007/533/WSiSW[2] z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II). W powyższych aktach przewidziano, że będą one stosowane wobec państw członkowskich uczestniczących w SIS 1+ dopiero od dat wyznaczonych przez Radę jednomyślną decyzją członków reprezentujących rządy państw członkowskich uczestniczących w SIS 1+. Od tego momentu będą one obowiązywać w miejsce przepisów dorobku Schengen regulujących SIS 1+, w szczególności właściwych postanowień konwencji z Schengen.Zanim to nastąpi, użytkownicy SIS 1+ muszą dokonać migracji do środowiska SIS II. Sporządzono zatem ramy prawne migracji ze środowiska SIS 1+ do środowiska SIS II. Aby zmniejszyć ryzyko poważnych zakłóceń w funkcjonowaniu systemu podczas migracji, stworzona zostanie tymczasowa architektura techniczna na potrzeby funkcjonowania SIS 1+, która umożliwi równoczesne funkcjonowanie SIS 1+ i określonych elementów technicznych architektury SIS II w okresie przejściowym.Ramy czasowe obecnych aktów prawnych dotyczących migracji nie mogą być dłużej uznawane za realistyczne, dotyczy to w szczególności daty z którą przestaną one obowiązywać, a która na dzień dzisiejszy została ustalona najpóźniej na dzień 30 czerwca 2010 r. Niniejszy wniosek ma zatem na celu zapobieżenie sytuacji w której decyzja Rady 2008/839/WSiSW przestałaby obowiązywać przed migracją. Rolą GPMB ma być działanie jako centralny punkt kontaktowy pomiędzy podmiotami i zainteresowanymi stronami zaangażowanymi w ogólny rozwój SIS II. W szczególności umożliwi to Komisji i państwom członkowskim koordynowanie programu na poziomie globalnym zgodnie z wyznaczonym im zakresem odpowiedzialności i działań w odniesieniu do centralnych i krajowych projektów SIS II.Niniejszy wniosek zoptymalizuje procesy zarządzania zachowując podstawowy podział obowiązków pomiędzy Komisją, Republiką Francji i uczestniczącymi państwami członkowskimi, zgodnie z treścią zmienianych aktów.• Przepisy obowiązujące w dziedzinie, której dotyczy wniosek-  konwencja wykonawcza z dnia 19 czerwca 1990 r. do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach[3] (konwencja schengeńska);-  rozporządzenie Rady (WE) nr 2424/2001 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozwoju systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)[4], zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1988/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r.[5];-  decyzja Rady 2001/886/WSiSW z dnia 6 grudnia 2001 r.[6] w sprawie rozwoju systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II), zmieniona decyzją Rady 2006/1007/WSiSW z dnia 21 grudnia 2006[7];-  rozporządzenie (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II);-  decyzja Rady nr 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II);-  rozporządzenie (WE) nr 1986/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dostępu służb odpowiedzialnych w państwach członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)[8];-  decyzje Komisji 2007/170/WE i 2007/171/WE z dnia 16 marca 2007 r. ustanawiające wymogi sieciowe dla systemu informacyjnego Schengen II[9];-  rozporządzenie Rady (WE) NR 189/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie testów systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)[10];-  decyzja Rady 2008/173/WE z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie testów systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)[11];-  rozporządzenie Rady (WE) nr 1104/2008 z dnia 24 października 2008 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)[12];-  decyzja Rady 2008/839/WSiSW z dnia 24 października 2008 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)[13].Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami UniiNie dotyczy.2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków• Konsultacje z zainteresowanymi stronamiEksperci z państw członkowskich są ściśle zaangażowani w proces stałego rozwoju SIS II, w szczególności poprzez udział w pracach Komitetu ds. SIS VIS. Ponadto proces rozwoju SIS II został przedyskutowany w ramach spotkań organów przygotowawczych Rady. W swoich konkluzjach z 4-5 czerwca 2009 r. Rada zwróciła się do Komisji o przedłożenie w najbliższym możliwym terminie, lecz nie później niż do października 2009, właściwych wniosków legislacyjnych w sprawie zmiany instrumentów migracyjnych.• Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnieniaW niniejszym wniosku uwzględniono wyniki szeroko zakrojonych rozmów z państwami członkowskimi, w szczególności w ramach Komitetu Art. 36.• Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznejW celu opracowania niniejszego wniosku nie skorzystano z pomocy ekspertów zewnętrznych.• Ocena skutkówNie jest konieczne przeprowadzenie oceny skutków w przypadku niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady, który nie jest zamieszczony w rocznym programie działalności legislacyjnej i prac Komisji, a jest kontynuacją projektu technicznego bez dających się jasno ustalić skutków gospodarczych, społecznych i środowiskowych.3. Aspekty prawne wniosku• Krótki opis proponowanych działańCelem niniejszego wniosku jest uniknięcie sytuacji w której decyzja Rady 2008/839/WSiSW przestałaby obowiązywać przed migracją, zapewnienie elastyczności prawnej na potrzeby alternatywnego scenariusza technicznego tak, aby możliwe było osiągnięcie funkcji SIS II w oparciu o SIS 1+, na wypadek gdyby takie przejście na scenariusz zamienny miało miejsce, oraz usprawnienie w sposób jak najbardziej skuteczny zarządzania rozwojem i migracją SIS II, w szczególności w zakresie koordynacji projektów Komisji i państw członkowskich. Aby osiągnąć ostatni z wymienionych celów powołano GPMB, jako grupę ekspertów na poziomie globalnym programu.• Podstawa prawnaPodstawę prawną niniejszej decyzji stanowią art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej, ponieważ dotyczą one współpracy operacyjnej między właściwymi organami państw członkowskich w zakresie prewencji, wykrywania i dochodzenia przestępstw kryminalnych, jak również gromadzenia, przechowywania, przetwarzania, analizowania i wymiany stosownych informacji. Ponadto niniejszy wniosek ma na celu ułatwienie i przyśpieszenie współpracy między właściwymi ministerstwami oraz organami sądowymi lub innymi równorzędnymi organami państw członkowskich, w tym, w odpowiednich przypadkach, współpracy w ramach sieci Eurojust.• Zasada pomocniczościNiniejszy wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości, ponieważ główny cel proponowanych działań, mianowicie migracja z SIS 1+ do SIS II, nie może zostać osiągnięty przez państwa członkowskie indywidualnie.• Zasada proporcjonalnościNiniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia jego celu. Jest on zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ działania Komisji ograniczają się do Centralnego SIS II, koordynacji działań i dostarczenia narzędzia technicznego umożliwiającego udaną wymianę danych zawartych w SIS 1+ pomiędzy SIS 1+ a SIS II („konwerter”). Ponadto komisja GPMB istniała już wcześniej jako nieformalna struktura konsultacyjna do potrzeb koordynacji wymaganej przez obowiązujące akty. Aby SIS II odniósł sukces potrzebna jest koordynacja pomiędzy Komisją i państwami członkowskimi.• Wybór instrumentówJak wcześniej wspomniano decyzja Rady jest jedyną dostępną formą prawną aby odroczyć termin wygaśnięcia decyzji Rady 2008/839/WSiSW. W odniesieniu do pozostałej części niniejszego wniosku decyzja Rady jest najwłaściwszym instrumentem do podjęcia zaproponowanych działań z uwagi na potrzebę zastosowania jednolitych przepisów i procesów do zarządzania migracją i rozwojem SIS II. Przepisy zawarte w niniejszej decyzji są precyzyjne i bezwarunkowe.Decyzja ramowa nie byłaby właściwym instrumentem, ponieważ wniosek nie przewiduje żadnego zbliżenia przepisów państw członkowskich.Ze względu na fakt, że SIS II wchodzi w zakres dwóch filarów, decyzja Rady będąca przedmiotem niniejszego wniosku zostanie uzupełniona rozporządzeniem Rady opartym na art. 66 Traktatu WE.4. Wpływ na budżetW rozporządzeniu Rady (WE) nr 2424/2001 i decyzji Rady 2001/886/WSiSW w sprawie rozwoju systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji ustanowiono, że wydatki związane z tworzeniem SIS II pokryte zostaną z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.Podobnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. oraz z art. 5 decyzji Rady nr 533/2007 z dnia 12 czerwca 2007 r. wynika, że koszty ustanowienia, eksploatacji i konserwacji Centralnego SIS II oraz infrastruktury komunikacyjnej mają zostać pokryte z budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Koszty ustanowienia, eksploatacji i konserwacji każdego modułu krajowego („N.SIS II”) ponosi dane państwo członkowskie.Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1104/2008 i decyzja Rady 2008/839/WSiSW sformułowane w dotychczasowym brzmieniu przewidują, że koszty dodatkowe wynikające z migracji, testów, środków związanych z konserwacją i tworzeniem systemów na szczeblu centralnym (Centralny SIS II i infrastruktura komunikacyjna) zostaną również pokryte z budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Koszty związane z testowaniem, migracją, konserwacją i tworzeniem w zakresie systemów krajowych, w tym N.SIS II, mają być w dalszym ciągu ponoszone przez dane państwa członkowskie.Niniejszy wniosek nie zmienia tej podstawowej struktury. Istniejąca podstawa prawna, która została już ustanowiona rozporządzeniem (WE) nr 1104/2008 i decyzją Rady 2008/839/WSiSW ulegnie jednak rozszerzeniu w taki sposób, aby objęła ona okres czasu od dnia 30 czerwca 2010 r. do momentu migracji. Co więcej, koszty spotkań GPMB, którą powołuje się do życia w niniejszym wniosku, włączając wydatki związane z zatrudnieniem członków i ekspertów, zostaną pokryte z budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Niezbędne środki na pokrycie kosztów posiedzeń GPMB będą pochodziły ze środków obecnie przewidzianych w programie finansowym na lata 2010-2013 na system informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II).Koszty wynikające z działań na szczeblu SIS 1+, w tym koszty działań uzupełniających prowadzonych przez Francję w imieniu państw członkowskich (uczestniczących w SIS 1+), zostaną pokryte zgodnie z art. 119 konwencji schengeńskiej. Artykuł ten przewiduje, że koszty zainstalowania i funkcjonowania jednostki centralnej SIS 1+, wymienionej w art. 92 ust. 3 konwencji, w tym koszty łączności między krajowymi modułami systemu informacyjnego Schengen a jednostką centralną, ponoszą wspólnie państwa członkowskie, natomiast koszty zainstalowania i funkcjonowania krajowego modułu systemu informacyjnego Schengen są ponoszone indywidualnie przez każde państwo członkowskie.Komisja przygotowała ocenę skutków finansowych załączoną do niniejszego wniosku.5. Informacje dodatkowe• Zmiana obowiązujących przepisów prawnychKonsekwencją przyjęcia wniosku będzie zmiana decyzji Rady 2008/839/WSiSW.• Klauzula przeglądu/rewizji/wygaśnięciaWniosek zawiera zmienioną klauzulę wygaśnięcia. Nowa data wygaśnięcia zostanie wyznaczona przez Radę stanowiącą zgodnie z art. 71 ust. 2 decyzji Rady 2007/533/WSiSW.• HarmonogramNiniejsza decyzja Rady musi zostać przyjęta najpóźniej w czerwcu 2010 r., tak, aby zapewnić kontynuację przygotowań i terminową realizację przewidzianych działań.2009/0137 (CNS)WniosekDECYZJA RADYzmieniająca decyzję 2008/839/WSiSW w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 ust. 1) lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),uwzględniając wniosek Komisji[14],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[15],a także mając na uwadze, co następuje:1.  System informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II) został ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)[16] oraz decyzją Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)[17].2.  Warunki, procedury i zobowiązania mające zastosowanie do migracji z SIS 1+ do SIS II są ustanowione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1104/2008 z dnia 24 października 2008 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)[18] i decyzji Rady 2008/839/WSiSW z dnia 24 października 2008 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)[19]. Jednakże powyższe instrumenty utracą moc najpóźniej z dniem 30 czerwca 2010 r.3.  Do 30 czerwca 2010 r. warunki wstępne co do migracji nie zostaną spełnione. Aby uruchomić SIS II zgodnie z wymogami rozporządzenia (WE) 1987/2006 i decyzją 2007/533/WSiSW, rozporządzenie (WE) nr 1104/2008 i decyzja 2008/839/WSiSW powinny nadal mieć zastosowanie aż do ukończenia migracji.4.  Komisja i państwa członkowskie powinny kontynuować ścisłą współpracę na wszystkich etapach migracji, aby doprowadzić do ukończenia tego procesu. Należy ustanowić grupę ekspertów aby uzupełnić obecną strukturę organizacyjną.5.  Komisja powinna pozostać odpowiedzialna za centralny SIS II i jego infrastrukturę łączności. Należy zachować oraz, w stosownych przypadkach, dalej udoskonalać Centralny SIS II oraz jego infrastrukturę łączności. Dalsze etapy rozwoju Centralnego SIS II powinny w każdym przypadku obejmować korektę błędów. Komisja powinna zapewnić koordynację i wsparcie dla wspólnych działań.6.  Należy zaplanować techniczny plan awaryjny dla osiągnięcia funkcji SIS II. Zatem opis technicznych elementów architektury migracyjnej należy przystosować tak, aby możliwe było zastosowanie innego rozwiązania technicznego co do rozwoju centralnego SIS II.7.  Państwa członkowskie powinny w dalszym ciągu odpowiadać za swoje systemy krajowe (N.SIS II). Należy zachować oraz, w stosownych przypadkach, dalej rozbudowywać N. SIS II.8.  Francja powinna w dalszym ciągu odpowiadać za C.SIS.9.  Ponieważ cele zakładanych działań, mianowicie ustanowienie tymczasowej architektury technicznej i migracja danych z SIS 1+ do SIS II nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu WE i o której mowa w art. 2 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską. Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.10.  Zjednoczone Królestwo uczestniczy w niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz z art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen[20].11.  Irlandia uczestniczy w niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz z art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen[21].12.  Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla ustaleń dotyczących częściowego uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w dorobku Schengen, przyjętych odpowiednio w decyzji Rady 2000/365/WE i decyzji 2002/192/WE.13.  W odniesieniu do Islandii i Norwegii, niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, w rozumieniu umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej, Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[22], które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r.[23] w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy.14.  W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej przez Unię Europejską, Wspólnotę Europejską i Konfederację Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[24], które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/149/WSiSW[25] w sprawie zawarcia tej umowy w imieniu Unii Europejskiej.15.  W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen – w rozumieniu protokołu podpisanego między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen – które należą do dziedziny, o której mowa w art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/262/WE z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień tego protokołu[26],PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:„Artykuł 1W decyzji 2008/839/WSiSW wprowadza się następujące zmiany:1) W art. 4 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:„Aby zapewnić migrację z SIS 1+ do SIS II, udostępnione zostają w niezbędnym zakresie następujące elementy:”2) Art. 10 ust. 3 otrzymuje brzmienie:„3. Konwerter konwertuje dane w niezbędnym zakresie w dwóch kierunkach pomiędzy C.SIS a centralnym SIS II oraz synchronizuje dane C.SIS i centralnego SIS II.”3) Art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"2. Państwa członkowskie uczestniczące w SIS 1+ przeprowadzają migrację z N.SIS do N.SIS II, korzystając z tymczasowej architektury migracyjnej, przy wsparciu ze strony Francji i Komisji.”4) Dodaje się art. 17a w następującym brzmieniu:"Artykuł 17aKomisja ds. Całościowego Zarządzania Programem1. Niniejszym ustanawia się grupę ekspertów technicznych, zwaną „Komisją ds. Całościowego Zarządzania Programem” (zwaną dalej „GPMB”), bez uszczerbku dla obowiązków i działań właściwych Komisji, Francji i innym państwom członkowskim uczestniczącym w SIS 1+. GPMB stanowi forum koordynacji centralnych i krajowych projektów SIS II.2. GPMB składa się maksymalnie z 10 ekspertów. Państwa członkowskie działające w ramach Rady wyznaczają maksymalnie ośmiu ekspertów i taką samą liczbę zastępców. Dwóch ekspertów i dwóch zastępców wyznacza dyrektor generalny właściwej dyrekcji generalnej Komisji spośród urzędników Komisji. W posiedzeniach GPMB mogą uczestniczyć inni zainteresowani urzędnicy Komisji.3. Zależnie od potrzeb GPMB może zapraszać dalszych ekspertów do uczestnictwa w posiedzeniach GPMB, aby mogła ona osiągnąć swoje cele określone w ust. 1.4. Spotkania GPMB odbywają się w siedzibie Komisji. Sekretariat GPMB zapewnia Komisja.5. GPMB sporządza swój zakres wymagań i obowiązków. Staje się on skuteczny po otrzymaniu przychylnej opinii dyrektora generalnego właściwej dyrekcji generalnej Komisji.6. Bez uszczerbku dla art. 15 ust. 2 koszty administracyjne i koszty podróży wynikające z działalności prowadzonej przez GPMB pokrywane są z budżetu ogólnego Unii Europejskiej w takim zakresie, w jakim nie są zwracane z innych źródeł. W odniesieniu do kosztów podróży ekspertów GPMB wyznaczonych przez państwa członkowskie w ramach Rady oraz ekspertów zaproszonych na mocy ust. 3 niniejszego artykułu, które powstaną w związku z działalnością GPMB, stosuje „Zasady zwrotu kosztów poniesionych przez osoby niebędące pracownikami Komisji, powołane w charakterze ekspertów” Komisji.”5) W art. 19 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:„Decyzja przestaje obowiązywać w dniu ustalonym przez Radę stanowiącą zgodnie z art. 71 ust. 2 decyzji 2007/533/WSiSW.”Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyOCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI1. TYTUŁ WNIOSKU:Niniejsza ocena towarzyszy dwóm wnioskom legislacyjnym:wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1104/2008 w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II),wnioskowi dotyczącemu decyzji Rady zmieniającemu decyzję 2008/839/WSiSW w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)2. STRUKTURA ABM/ABBDziedzina/dziedziny polityki, których dotyczy wniosek i powiązane działanie/działania:Tytuł 18: Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwościRozdział 18 02: Solidarność – Granice zewnętrzne, polityka wizowa i swobodny przepływ osób3. POZYCJE W BUDŻECIE3.1. Pozycje w budżecie (pozycje operacyjne i powiązane pozycje pomocy technicznej i administracyjnej (dawniej pozycje B..A), wraz z treścią:18.02.04 01 – system informacyjny Schengen II (SIS II)3.2. Czas trwania działania i wpływu finansowego:Ponieważ niniejsze akty zmieniające przedłużają okres ważności aktów zmienianych, pod uwagę brane będą jedynie koszty spowodowane przedłużeniem fazy rozwoju i migracji po dniu 30 czerwca 2010 r. Powyższe wyliczenie nie uwzględnia kosztów poniesionych do dnia 30 czerwca 2010 r.Koszty operacyjne poniesione na innej podstawie prawnej, w szczególności takiej jak rozporządzenie (WE) nr 1987/2006 oraz decyzja 2007/533/WSiSW z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania SIS II również nie zostaną uwzględnione.Dostępne środki na zobowiązania wynikające z niniejszych aktów zmieniających są przewidziane na okres czasu od 30 czerwca 2010 r. do momentu migracji, a tym samym wygaśnięcia aktów, w ramach budżetu przeznaczonego na pokrycie kosztów finansowania wielkoskalowych systemów informatycznych.3.3. Informacje budżetowe (w razie potrzeby należy dodać rubryki) :Pozycja w budżecie | Rodzaj wydatków | Nowe | Wkład EFTA | Wkład krajów ubiegających się o członkostwo | Dział w perspektywie finansowej |18 02 04 01 | Nieobowiązkowe | Zróżnicowane[27] | Nr | Nr | Nr | 3a |4. ZESTAWIENIE ZASOBÓW4.1. Zasoby finansowe4.1.1. Zestawienie środków na zobowiązania (CA) i środków na płatności (PA)mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Rodzaj wydatków | Sekcja nr | 2010 | 2011 | 2012 | Razem |Wydatki operacyjne[28] |Środki na zobowiązania (CA) | 8.1. | a | 6,566 | 6,284 | 0 | 12,850 |Środki na płatności (PA) | b | 4,924 | 6,355 | 1,571 | 12,850 |Wydatki administracyjne w ramach kwoty referencyjnej[29] |Pomoc techniczna i administracyjna (NDA) | 8.2.4. | c |KWOTA REFERENCYJNA OGÓŁEM |Środki na zobowiązania | a+c | 6,566 | 6,284 | 12,850 |Środki na płatności | b+c | 4,924 | 6,355 | 1,571 | 12,850 |Wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej[30] |Wydatki na zasoby ludzkie i powiązane wydatki (NDA) | 8.2.5. | d | 2,593 | 3,890 | 6,483 |Wydatki administracyjne, inne niż koszty zasobów ludzkich i powiązane koszty, nieuwzględnione w kwocie referencyjnej (NDA) | 8.2.6. | e | 0,177 | 0,241 | 0,418 |Indykatywne koszty finansowe interwencji ogółem |OGÓŁEM CA, w tym koszty zasobów ludzkich | a+c+d+e | 9,336 | 10,415 | 19,751 |OGÓŁEM PA, w tym koszty zasobów ludzkich | b+c+d+e | 7,694 | 10,486 | 1,571 | 19,751 |Szczegółowe informacje dotyczące współfinansowaniaJeżeli wniosek przewiduje współfinansowanie przez państwa członkowskie lub inne organy (należy określić które), w poniższej tabeli należy przedstawić szacowany poziom współfinansowania (można dodać kolejne rubryki, jeżeli współfinansowanie mają zapewniać różne organy): Nie dotyczy-  wkład Norwegii 2,200081% i Islandii: 0,113386 % (dane z 2007 r.) na wydatki operacyjne, w oparciu o art. 12 ust. 1 akapit drugi umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36);-  wkład Szwajcarii: 2,402999 % (dane z 2007 r.), na wydatki operacyjne, w oparciu o art. 11 ust. 3 akapit drugi umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52).W odniesieniu do Islandii i Norwegii, niniejsze wnioski stanowią rozwinięcie dorobku Schengen, określonego w załączniku A do umowy zawartej pomiędzy Radą Unii Europejskiej i Republiką Islandii oraz Królestwem Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen. Artykuł 12 ust. 1 ostatni akapit tej umowy stanowi: „W przypadku, gdy koszty operacyjne przypisane są do ogólnego budżetu Wspólnoty Europejskiej, Islandia i Norwegia ponoszą te koszty, wnosząc do wymienionego budżetu roczną kwotę zgodnie z udziałem procentowym produktu narodowego brutto tych krajów w stosunku do produktu narodowego brutto wszystkich krajów uczestniczących.”W odniesieniu do Szwajcarii, niniejsze wnioski stanowią rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy zawartej między Unią Europejską i Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen. Artykuł 11 ust. 2 tej umowy stanowi: „W odniesieniu do kosztów rozwoju systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II), Szwajcaria wnosi do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich składkę roczną za odpowiednie lata budżetowe, począwszy od roku budżetowego 2002, obliczoną jako wartość procentową jej produktu krajowego brutto proporcjonalnie do produktu krajowego brutto wszystkich państw uczestniczących.”4.1.2. Zgodność z programowaniem finansowym( Wniosek jest zgodny z istniejącym programowaniem finansowym. Niezbędne środki na pokrycie kosztów posiedzeń GPMB będą pochodziły ze środków obecnie przewidzianych w programie finansowym na lata 2010-2013 na system informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II).( Wniosek wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w perspektywie finansowej.( Wniosek może wymagać zastosowania postanowień porozumienia międzyinstytucjonalnego[31] (tzn. instrumentu elastyczności lub zmiany perspektywy finansowej).4.1.3. Wpływ finansowy na dochody( Wniosek nie ma wpływu finansowego na dochody.( Wniosek ma następujący wpływ finansowy na dochody:mln EUR (do 1 miejsca po przecinku)Przed rozpoczęciem działania [Rok n-1] | Sytuacja po rozpoczęciu działania |Zasoby ludzkie ogółem | 50 | 50 |5. OPIS I CELE5.1. Potrzeba, która ma zostać zaspokojona w perspektywie krótko- lub długoterminowejWniosek ma na celu przedłużenie podstawy prawnej migracji do momentu kiedy stanie się ona wykonalna z technicznego punktu widzenia. Celem jest również stworzenie struktury zarządzania w zgodzie z najlepszymi międzynarodowo uznanymi praktykami w zakresie zarządzania. Ponadto wniosek zapewnia elastyczność prawną, aby możliwe było osiągnięcie funkcji SIS II dzięki alternatywnemu scenariuszowi technicznemu SIS 1+ na wypadek gdyby takie przejście na scenariusz zamienny miało miejsce. Wniosek nie zmienia podstawowej struktury odpowiedzialności, nie zmienia też podstawowej struktury finansowania.5.2. Wartość dodana z tytułu zaangażowania Wspólnoty i spójność wniosku z innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia.Biorąc pod uwagę włączenie dorobku Schengen w ramy instytucjonalne Unii Europejskiej i fakt, że SIS II leży w zakresie kompetencji zarówno Wspólnoty jak i Unii, projekt stworzenia wspólnego wielkoskalowego projektu informatycznego wymaga zaangażowania Wspólnoty.5.3. Cele, spodziewane wyniki oraz wskaźniki związane z wnioskiem w kontekście ABM (zarządzania kosztami działań).Głównym celem wniosku jest zapewnienie udanej inicjalizacji SIS II. Oczekuje się, że wniosek zapewni sprawną migrację danych z SIS 1+ do SIS II oraz całkowite przejście na SIS II. Wskaźnikiem powodzenia jest tutaj udane przeniesienie danych i systemów przez wszystkie państwa członkowskie.5.4. Metoda realizacji (indykatywna)( Zarządzanie scentralizowane( bezpośrednio przez Komisję( pośrednio przez:( agencje wykonawcze( ustanowione przez Wspólnoty organy określone w art. 185 rozporządzenia finansowego( krajowe organy sektora publicznego/organy pełniące misję służby publicznej( Zarządzanie dzielone lub zdecentralizowane( z państwami członkowskimi( z krajami trzecimi( Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy wyszczególnić)Uwagi: Nie dotyczy6. MONITOROWANIE I OCENA6.1. System monitorowaniaPostępy w realizacji będą mierzone w regularnych odstępach czasu, a uzyskiwane rezultaty będą oceniane na podstawie obowiązujących norm i uprzednio ustalonych kryteriów. To zadanie zostanie powierzone przede wszystkim wykonawcy odpowiedzialnemu za zapewnienie jakości.6.2. Ocena6.2.1. Ocena ex anteSprawozdanie zawierające ocenę i porównanie dotyczące dalszego kierunku rozwoju SIS II przedłożone Radzie przez Prezydencję oraz Komisję stanowi ocenę ex-ante . Na tej podstawie, w konkluzjach Rady z 4-5 czerwca 2009 r. zwraca się uwagę na ukończenie okresu prac nad usunięciem wad systemowych i analiz, podczas którego znaczna część znanych problemów i błędów została naprawiona, a rozwiązania co do zapobiegania im w przyszłości zaprojektowane lub wdrożone. Rada postanowiła, że należy kontynuować rozwój SIS II według obecnego projektu SIS II, a scenariusz SIS 1+RE powinien być zachowany jako plan awaryjny.6.2.2. Działania podjęte w wyniku oceny pośredniej/ex post (wnioski wyciągnięte z podobnych doświadczeń w przeszłości)W niniejszych wnioskach ustanawia się Komisję ds. Całościowego Zarządzania Programem uwzględniając w ten sposób doświadczenie zarządzania rozwojem SIS II na podstawie funkcjonującej struktury takiej, jaka została ustanowiona przez akty, które obecnie podlegają zmianie.6.2.3. Warunki i częstotliwość przyszłych ocen.W przyszłości ocena będzie przeprowadzana na podstawie sześciomiesięcznych etapów, zgodnie z konkluzjami Rady z 4-5 czerwca 2009 r.7. Środki zwalczania nadużyć finansowychJeżeli niezbędne okaże się złożenie jakichkolwiek zamówień dodatkowych zastosowane zostaną procedury Komisji w zakresie udzielania zamówień, gwarantujące zgodność z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi zamówień publicznych.8. SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE ZASOBÓW8.1. Cele wniosku z uwzględnieniem ich kosztu finansowegoŚrodki na zobowiązania w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)(Należy wskazać cele, działania i realizacje) | Rodzaj realizacji | Średni koszt | Rok 2010 | Rok 2011 | RAZEM |Rok 2010 | Rok 2011 |Urzędnicy lub pracownicy zatrudnieni na czas określony[32] (XX 01 01) | A*/AD | 24 | 24 |B*, C*/AST | 9 | 9 |Pracownicy finansowani[33] w ramach art. XX 01 02 | 17 | 17 |Inni pracownicy[34] finansowani w ramach art. XX 01 04/05 |RAZEM | 50 | 50 |8.2.2. Opis zadań związanych z działaniem-  Koordynacja programu-  Zarządzanie projektem-  Zarządzanie techniczne-  Ocena i sprawozdania-  Zarządzanie w zakresie zamówień publicznych, umów i finansów.8.2.3. Źródła zasobów ludzkich (stosunek pracy)( Stanowiska obecnie przypisane do zarządzania programem, które zostaną utrzymane lub przekształcone.( Stanowiska wstępnie przyznane w ramach rocznej strategii politycznej/wstępnego projektu budżetu (APS/PDB) na rok n( Stanowiska, o które zostanie złożony wniosek w ramach następnej procedury APS/PDB( Przesunięcia w ramach zasobów danej jednostki organizacyjnej (przesunięcia wewnętrzne)( Stanowiska, których obsadzenie będzie konieczne w roku n, nieprzewidziane w APS/PDB na dany rok8.2.4. Inne wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej (XX 01 04/05 – wydatki na administrację i zarządzanie)Nie dotyczy.8.2.5. Koszt finansowy zasobów ludzkich i powiązane koszty nieuwzględnione w kwocie referencyjnejmln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Rodzaj zasobów ludzkich | Rok 2010 (pro rata od 1 lipca) | Rok 2011 (pro rata od szacowanego czasu migracji) |Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony (XX 01 01) | 2,013 | 3,020 |Pracownicy finansowani w ramach artykułu XX 01 02 (personel pomocniczy, oddelegowani eksperci krajowi (END), personel kontraktowy itp.) (należy określić pozycję w budżecie) | 0,580 | 0,870 |Koszt zasobów ludzkich i koszty powiązane (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) ogółem | 2,593 | 3,890 |Kalkulacja – urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony |AD/AST – 122 000 EUR rocznie * 33 osoby = 4,026 mln EUR |Kalkulacja – pracownicy finansowani w ramach art. XX 01 02 |Personel kontraktowy (art. 18 01 02 01 01): 64 000 EUR rocznie * 9 osób = 0,576 mln EUR |Oddelegowani eksperci krajowi (art. 18 01 02 01 01): 73 000 EUR rocznie * 8 osób = 0,584 mln EUR |8.2.6. Inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) |Rok 2010 | Rok 2011 | RAZEM |XX 01 02 11 01 – podróże służbowe | 0,082 | 0,099 | 0,181 |XX 01 02 11 02 – spotkania i konferencje | 0,095 | 0,142 | 0,237 |2 Inne wydatki na zarządzanie ogółem (XX 01 02 11) | 0,177 | 0,241 | 0,418 |3 Inne wydatki o charakterze administracyjnym (należy wskazać jakie, odnosząc się do pozycji w budżecie) |Ogółem wydatki administracyjne inne niż wydatki na zasoby ludzkie i powiązane koszty (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) | 0,177 | 0,241 | 0,418 |Do kosztów podróży służbowych zaliczono wydatki związane z wyjazdami jednej osoby rocznie do wszystkich 27 uczestniczących państw oraz cotygodniowych podróży do Strasburga dla maksymalnie dwóch osób do przewidywanego momentu migracji.Zapotrzebowanie na zasoby ludzkie i administracyjne zostanie pokryte z przydziału, który może być przyznany zarządzającej DG w ramach corocznej procedury przydziału środków w świetle ograniczeń budżetowych.[1] Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 4.[2] Dz.U. L 205 z 7.8.2007, s. 63.[3] Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19, zmieniona decyzją Rady 2008/839/WSiSW z dnia 24 października 2008 r., Dz.U. L 299 z 8.11.2008, str. 43.[4] Dz.U. L 328 z 13.12.2001, s. 4.[5] Dz.U. L 411 z 30.12.2006, s. 1.[6] Dz.U. L 328 z 13.12.2001, s. 1.[7] Dz.U. L 411 z 30.12.2006, s. 78.[8] Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 1.[9] Dz.U. L 79 z 20.3.2007, s. 20 oraz Dz.U. L 79 z 20.3.2007, s. 29[10] Dz.U. L 57 z 1.3.2008, s. 1.[11] Dz.U. L 57 z 1.3.2008, s. 14.[12] Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 1.[13] Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 43.[14] Dz.U. C […] z […], s. […].[15] Dz.U. C […] z […], s. […].[16] Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 4.[17] Dz.U. L 205 z 7.8.2007, s. 63.[18] Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 1.[19] Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 43.[20] Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.[21] Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.[22] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.[23] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.[24] Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.[25] Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 50.[26] Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 5.[27] Środki zróżnicowane.[28] Wydatki niewchodzące w zakres rozdziału xx 01 w tytule xx.[29] Wydatki w ramach art. xx 01 04 w tytule xx.[30] Wydatki w ramach rozdziału xx 01 z wyłączeniem artykułu xx 01 04 lub xx 01 05.[31] Zob. pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.[32] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.[33] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.[34] Koszty te są uwzględnione w kwocie referencyjnej.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.8.2017
            COM(2017) 425 final
            2017/0191(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wniosków w sprawie norm jakości dla owoców i warzyw, które mają zostać przyjęte na forum Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ – Grupa Robocza ds. Norm Jakości Produktów Rolnych (EKG ONZ–WP.7)

               UZASADNIENIE

               Działania normalizacyjne Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) są prowadzone przez Grupę Roboczą ds. Norm Jakości Produktów Rolnych (WP.7) zgodnie z ustaleniami w sprawie norm jakości produktów rolnych z Genewy
                  1
               .

               WP.7 działa zgodnie ze swym zakresem zadań
                  2
                i procedurami roboczymi
                  3
                na rzecz przyjęcia norm jakości EKG ONZ dla produktów rolnych. Wnioski dotyczące norm jakości EKG ONZ dla owoców i warzyw są przygotowywane, odpowiednio, przez sekcję branżową ds. normalizacji świeżych owoców i warzyw oraz przez sekcję branżową ds. normalizacji produktów suchych i suszonych. Wnioski są następnie przyjmowane w drodze konsensusu przez EKG ONZ–WP.7 lub zostają odesłane do dyskusji w sekcjach branżowych. Działanie to odbywa się corocznie.

               Wszyscy członkowie Organizacji Narodów Zjednoczonych lub ich wyspecjalizowanych organizacji mogą uczestniczyć w pracach EKG ONZ dotyczących norm jakości produktów rolnych; Państwa członkowskie Unii Europejskiej regularnie uczestniczą w tych pracach. Unia Europejska uczestniczy jako obserwator w EKG ONZ–WP.7 i jej sekcjach branżowych ds. normalizacji świeżych owoców i warzyw oraz produktów suchych i suszonych.

               Na szczeblu unijnym, zgodnie z art. 75 ust. 1 i 76 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013
                  4
               , produkty sektora owoców i warzyw, które mają zostać sprzedane konsumentowi jako produkty świeże, mogą być wprowadzane do obrotu jedynie w przypadku, gdy są zgodne z obowiązującymi normami handlowymi, jeżeli cechują się solidną i właściwą jakością handlową oraz jeżeli wskazano państwo pochodzenia.

               Zgodnie z art. 75 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 Komisja jest uprawniona do ustanawiania norm handlowych w sektorze owoców i warzyw w drodze aktu delegowanego. Szczegółowe normy handlowe ustanowiono dla niektórych produktów z owoców i warzyw w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 543/2011
                  5
               . Te szczegółowe normy handlowe opierają się na normach jakości EKG ONZ dla tych produktów.

               Art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 przewiduje, że produkty, które nie są objęte szczegółową normą handlową Unii, są uznawane za zgodne z ogólną normą handlową, jeżeli są zgodne z jakąkolwiek obowiązującą normą przyjętą przez EKG ONZ. Motyw 6 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 przewiduje, że szczegółowe normy handlowe, które zostały ustanowione dla niektórych produktów, powinny być zgodne z normami EKG ONZ.

               Normy EKG ONZ określają minimalne poziomy jakości, które tworzą wspólny język ułatwiający sprawiedliwy handel, unikanie barier technicznych w handlu oraz zwiększenie przejrzystości na rynkach. Promują również zrównoważone wprowadzanie do obrotu produktów rolnych o wysokiej jakości, nie dopuszczając na rynek produktów rolnych niskiej jakości i chroniąc interesy konsumentów. Jako takie, przyczyniają się do międzynarodowej harmonizacji norm dotyczących owoców i warzyw oraz ustanawiają ramy, które zapewnią uczciwą konkurencję w handlu owocami i warzywami. Normy EKG ONZ stworzono w celu osiągnięcia zgodności z celami określonymi w Porozumieniu w sprawie barier technicznych w handlu Światowej Organizacji Handlu (WTO)
                  6

               Przed ich przyjęciem przez EKG ONZ–WP.7 wnioski zostały szczegółowo omówione przez naukowców i ekspertów technicznych sektora owoców i warzyw w sekcjach branżowych ds. normalizacji, w których uczestniczą eksperci z państw członkowskich.

               Należy zatem popierać ich przyjęcie w EKG ONZ–WP.7, z zastrzeżeniem warunków zapewniających ich zgodność z prawem Unii, a w szczególności z rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013, oraz ich zgodność z celami i interesami Unii w dziedzinie polityki rolnej. Ponadto, jeśli Komisja zgłasza problem, który nie został omówiony w sekcjach branżowych ds. normalizacji, lub jeśli pojawiły się nowe informacje naukowe lub techniczne, należy zadbać o to, by problem ten został należycie przedyskutowany, zanim decyzja w sprawie wniosku zostanie podjęta w EKG ONZ–WP.7. Ponadto w sytuacji gdy wystarczająca liczba państw członkowskich sprzeciwia się wnioskowi, państwa członkowskie uczestniczące w EKG ONZ–WP.7 odraczają decyzję i zapewniają, by wniosek został odesłany do dyskusji w sekcjach branżowych ds. normalizacji lub wyspecjalizowanych grupach roboczych, gdzie takie problemy powinny być rozwiązywane w pierwszej kolejności.

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Normy EKG ONZ określają minimalne poziomy jakości, które tworzą wspólny język ułatwiający sprawiedliwy handel, unikanie barier technicznych w handlu oraz zwiększenie przejrzystości na rynkach. Promują również zrównoważone wprowadzanie do obrotu produktów rolnych o wysokiej jakości, nie dopuszczając na rynek produktów rolnych niskiej jakości i chroniąc interesy konsumentów. Jako takie, przyczyniają się one do międzynarodowej harmonizacji norm dotyczących owoców i warzyw oraz ustanawiają ramy, które zapewnią uczciwą konkurencję w handlu owocami i warzywami. Normy EKG ONZ stworzono w celu osiągnięcia zgodności z celami określonymi w Porozumieniu w sprawie barier technicznych w handlu Światowej Organizacji Handlu (WTO).

                  Jak wyjaśniono powyżej, normy jakości EKG ONZ dotyczące owoców i warzyw mają wpływ na prawo Unii. Należy zatem ustalić stanowisko Unii zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Niniejszy wniosek ma na celu ustalenie stanowiska Unii, z zastrzeżeniem określonych warunków i procedur.

                  Przegląd i przyjęcie norm jakości EKG ONZ jest procesem ciągłym, który gwarantuje, że normy są aktualne i zgodne z obecnymi informacjami naukowymi i technicznymi. W związku z tym konieczne jest wdrożenie procesu, w wyniku którego stanowisko Unii w odniesieniu do tego celu zostanie ustalone na czas nieokreślony. Przed przyjęciem/przeglądem norm jakości przez EKG ONZ powinny odbywać się corocznie posiedzenia koordynacyjne.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Niniejszy wniosek jest spójny z unijnymi ramami prawnymi w sprawie norm handlowych dla owoców i warzyw ustanowionymi w art. 75 i 76 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 543/2011. Gwarantuje to, że stanowisko Unii w odniesieniu do przyjęcia norm jakości EKG ONZ, o których mowa w powyższych przepisach, jest należycie określone.

                •Spójność z innymi politykami Unii

                  Stanowisko Unii ustala się w taki sam sposób w odniesieniu do kilku organizacji międzynarodowych, które określają normy wpływające na prawo Unii, w szczególności w odniesieniu do norm przyjętych w ramach Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Art. 43 i art. 218 ust. 9 TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Nie dotyczy.

               •Proporcjonalność

                  Nie dotyczy.

               •Wybór instrumentu

                  Żaden inny instrument nie jest dostępny w odniesieniu do tej inicjatywy.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  Nie dotyczy.

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Nie dotyczy

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  Nie dotyczy.

               •Ocena skutków

                  Nie dotyczy.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Nie dotyczy.

               •Prawa podstawowe

                  W niosek nie narusza praw podstawowych.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Komisja Europejska będzie uczestniczyć w posiedzeniu koordynującym właściwej grupy roboczej Rady, które odbędzie się w razie potrzeby corocznie przed posiedzeniem EKG ONZ–WP.7.

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  Nie dotyczy.

               2017/0191 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wniosków w sprawie norm jakości dla owoców i warzyw, które mają zostać przyjęte na forum Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ – Grupa Robocza ds. Norm Jakości Produktów Rolnych (EKG ONZ–WP.7)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Europejska Komisja Gospodarcza ONZ – Grupa Robocza ds. Norm Jakości Produktów Rolnych (EKG ONZ–WP.7) analizuje i przyjmuje wnioski ustanawiające nowe normy jakości EKG ONZ lub zmienia obowiązujące normy jakości EKG ONZ dla owoców i warzyw. Wnioski opracowują sekcje branżowe EKG ONZ ds. normalizacji. EKG ONZ–WP.7 przyjmuje wnioski w drodze konsensusu uczestniczących członków.

               (2)Normy jakości EKG ONZ dla warzyw i owoców przyczyniają się do międzynarodowej harmonizacji norm dotyczących owoców i warzyw oraz ustanawiają ramy, które zapewniają uczciwą konkurencję w handlu owocami i warzywami.

               (3)Unia uczestniczy jako obserwator w EKG ONZ–WP.7 i sekcji branżowej ds. normalizacji. Państwa członkowskie są członkami EKG ONZ oraz uczestniczą w EKG ONZ–WP.7 i w sekcjach branżowych ds. normalizacji. Państwa członkowskie, jako uczestnicy EKG ONZ–WP.7, są uprawnione do uczestniczenia w procesie podejmowania decyzji w sprawie przyjęcia norm jakości produktów rolnych EKG ONZ–WP.7.

               (4)Zgodnie z art. 75 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013
                  7
                produkty sektora owoców i warzyw, które mają zostać sprzedane konsumentowi jako produkty świeże, mogą być wprowadzane do obrotu jedynie w przypadku, gdy są zgodne z obowiązującymi normami handlowymi, jeżeli cechują się solidną i właściwą jakością handlową oraz jeżeli wskazano państwo pochodzenia.

               (5)Zgodnie z art. 75 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 Komisja jest uprawniona do ustanawiania norm handlowych w sektorze owoców i warzyw w drodze aktu delegowanego. Szczegółowe normy handlowe ustanowiono dla niektórych produktów z owoców i warzyw w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 543/2011
                  8
               . Te szczegółowe normy handlowe opierają się na normach jakości EKG ONZ dla tych produktów.

               (6)Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011 owoce i warzywa, które nie są objęte szczegółową normą handlową, spełniają wymogi ogólnej normy handlowej określone w części A załącznika I do wspomnianego rozporządzenia wykonawczego. Produkty zgodne z jakąkolwiek obowiązującą normą handlową przyjętą przez EKG ONZ są uznawane za zgodne z ogólną normą handlową.

               (7)Ponieważ normy jakości produktów rolnych EKG ONZ dla owoców i warzyw mają wpływ na prawo Unii, konieczne jest ustalenie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii na forum EKG ONZ–WP.7 w odniesieniu do tych norm jakości.

               (8)Wnioski dotyczące norm jakości przygotowywane przez sekcję branżową ds. normalizacji świeżych owoców i warzyw i sekcję branżową ds. normalizacji produktów suchych i suszonych zostały szczegółowo omówione przez naukowców i ekspertów technicznych z sektora owoców i warzyw. Państwa członkowskie powinny zatem popierać te wnioski w imieniu Unii, pod warunkiem że są one w interesie Unii i nie są sprzeczne z prawem UE, a w szczególności z rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013, i tak długo, jak będzie przestrzegana procedura ustanowiona w tym celu.

               (9)Jeżeli Komisja zgłasza problem, który nie został omówiony w sekcjach branżowych ds. normalizacji, lub jeśli pojawiły się nowe informacje naukowe lub techniczne przed lub w trakcie posiedzenia EKG ONZ–WP.7, przyjęcie wniosku powinno zostać odroczone, a wniosek powinien być odesłany do dalszej dyskusji w sekcjach branżowych ds. normalizacji, dopóki taki problem lub nowe informacje nie zostaną należycie przedyskutowane.

               (10)Jeżeli pewna liczba państw członkowskich wystarczająca do utworzenia mniejszości blokującej zgodnie z art. 238 ust. 3 lit. a) akapit drugi Traktatu sprzeciwia się wnioskowi, państwa członkowskie uczestniczące w posiedzeniu EKG ONZ–WP.7 powinny odroczyć decyzję i kontynuować dyskusje w wyspecjalizowanych sekcjach lub grupach roboczych.

               (11)W celu zapewnienia niezbędnej elastyczności podczas dyskusji poprzedzających i w trakcie posiedzenia EKG ONZ–WP.7 państwa członkowskie, po poinformowaniu Komisji, powinny być uprawnione do wyrażania zgody na zmiany we wnioskach, pod warunkiem że zmiany te nie dotyczą ich zasadniczej treści,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Jeżeli EKG ONZ–WP.7 wezwano do ustanowienia nowych norm jakości EKG ONZ dla owoców i warzyw lub zmiany istniejących norm jakości EKG ONZ dla owoców i warzyw, państwa członkowskie uczestniczące w EKG ONZ–WP.7, działające wspólnie w imieniu Unii Europejskiej, są uprawnione do wydawania zgody na wnioski przygotowane przez sekcję branżową ds. normalizacji świeżych owoców i warzyw i sekcję branżową ds. normalizacji produktów suchych i suszonych w odniesieniu do nowych norm jakości EKG ONZ dla owoców i warzyw lub zmian istniejących norm jakości EKG ONZ dla owoców i warzyw, z zastrzeżeniem procedury określonej w art. 2, pod następującymi warunkami:

               a)nowe normy jakości dla owoców i warzyw lub zmiany istniejących norm jakości dla owoców i warzyw są w interesie Unii i służą celom realizowanym przez Unię w ramach jej polityki rolnej; oraz

               b)nowe normy jakości dla owoców i warzyw lub zmiany istniejących norm jakości dla owoców i warzyw nie są sprzeczne z prawem UE, a w szczególności nie są sprzeczne z rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013, bez uszczerbku dla prawa Komisji do dostosowania przepisów Unii w drodze aktu delegowanego, w szczególności w odniesieniu do norm handlowych dla owoców i warzyw, o których mowa w art. 75 tego rozporządzenia.

               Artykuł 2

               1.
                     W celu ustalenia stanowiska UE i sposobu, w jaki państwa członkowskie wdrażają go w kwestiach, o których mowa w art. 1, posiedzenie właściwej grupy roboczej Rady jest zwoływane z wystarczającym wyprzedzeniem w stosunku do posiedzenia EKG ONZ–WP.7.

               2.
                     Na zasadzie odstępstwa od art. 1, w przypadku gdy Komisja zgłasza szczególny problem związany z wnioskiem sekcji branżowej ds. normalizacji świeżych owoców i warzyw lub sekcji branżowej ds. normalizacji produktów suchych i suszonych na posiedzeniu właściwej grupy roboczej Rady, o którym mowa w ust. 1, oraz gdy problem ten nie został omówiony w jednej z sekcji branżowych ds. normalizacji, uczestniczące państwa członkowskie występują z wnioskiem, aby decyzja w sprawie wniosku w EKG ONZ–WP.7 została odroczona, aż do chwili odpowiedniego omówienia takiego problemu w sekcji branżowej ds. normalizacji.

               3.
                     Na zasadzie odstępstwa od art. 1, w przypadku gdy wniosek sekcji branżowej ds. normalizacji owoców i warzyw lub sekcji branżowej ds. normalizacji produktów suchych i suszonych może ulec zmianie ze względu na nowe informacje naukowe lub techniczne, które pojawiły się po posiedzeniu, o którym mowa w ust. 1, ale wciąż przed lub w trakcie posiedzenia EKG ONZ–WP.7, państwa członkowskie uczestniczące w EKG ONZ–WP.7 zwracają się o odroczenie decyzji w sprawie tego wniosku w EKG ONZ–WP.7 do momentu, gdy wniosek ten zostanie omówiony w sekcjach branżowych ds. normalizacji w oparciu o te nowe informacje naukowe lub techniczne.

               4.
                     Na zasadzie odstępstwa od art. 1, jeżeli liczba państw członkowskich odpowiadająca mniejszości blokującej ustanowionej w art. 238 ust. 3 lit. a) akapit drugi Traktatu sprzeciwia się na posiedzeniu właściwej grupy roboczej Rady, o którym mowa w ust. 1, wnioskowi dotyczącemu nowych norm jakości EKG ONZ dla owoców i warzyw lub dotyczącemu zmiany istniejących norm jakości EKG ONZ dla owoców i warzyw, państwa członkowskie uczestniczące w EKG ONZ–WP.7 odraczają decyzję i kontynuują dyskusje w sekcji branżowej ds. normalizacji owoców i warzyw lub sekcji branżowej ds. normalizacji produktów suchych i suszonych, lub w ramach grupy roboczej ustanowionej w tym celu.

               Artykuł 3

               Państwa członkowskie uczestniczące w EKG ONZ–WP.7, działając wspólnie w imieniu Unii Europejskiej oraz po poinformowaniu Komisji, mogą zgodzić się na wprowadzenie nieznacznych zmian we wnioskach dotyczących norm jakości dla owoców i warzyw w EKG ONZ–WP.7, które to zmiany nie zmieniają treści tych wniosków.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                     http://www.unece.org/fileadmin/DAM/trade/agr/AboutUs/GenevaUnderstanding_E.pdf

                     (2)
                  Zakres zadań grupy roboczej EKG ONZ ds. Norm Jakości Produktów Rolnych

                     http://www.unece.org/fileadmin/DAM/trade/agr/AboutUs/ToR_eng.doc

                     (3)
                  Procedury robocze grupy roboczej EKG ONZ ds. norm jakości produktów rolnych, przyjęte przez grupę roboczą w 2010 r. i zmienione w 2012 r.,

                     http://www.unece.org/fileadmin/DAM/trade/agr/AboutUs/WorkingProcedures_2012_e.doc

                     (4)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

                     (5)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1).

                     (6)
                  Porozumienie w sprawie barier technicznych w handlu,

                     https://www.wto.org/english/docs_e/legal_e/17-tbt_e.htm

                  .

                     (7)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

                     (8)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1).


				|

		52012PC0455

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, protokołu do umowy o dialogu politycznym i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy z drugiej strony /* COM/2012/0455 final - 2012/0220 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
Umowa o dialogu politycznym i współpracy
między Wspólnotą Europejską i jej państwami
członkowskimi z jednej strony a republikami Kostaryki, Salwadoru,
Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy z drugiej strony została
podpisana w dniu 15 grudnia 2003 r. Umowa została ratyfikowana przez
wszystkie strony.
Zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 2 aktu
przystąpienia nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej,
przystąpienie nowych państw członkowskich UE do umowy o dialogu
politycznym i współpracy zostaje uzgodnione w drodze protokołu do tej
umowy. Ten sam artykuł przewiduje procedurę uproszczoną, zgodnie
z którą protokół zawierany jest przez Radę, stanowiącą
jednomyślnie w imieniu państw członkowskich oraz przez dane
państwo trzecie.
Dziesięć nowych państw
członkowskich, które przystąpiły do UE w 2004 r. – Republika
Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska,
Republika Litewska, Węgry, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika
Słowenii i Republika Słowacji oraz Republika Bułgarii i Rumunia,
które przystąpiły do UE w 2007 r., mają przystąpić do
umowy o dialogu politycznym i współpracy poprzez zawarcie protokołu
do tej umowy.
Decyzja Rady z dnia 17 listopada 2009 r.
upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z republikami
Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy w celu zawarcia
odpowiedniego protokołu.
Tekst protokołu wynegocjowanego z
partnerami z Ameryki Środkowej znajduje się w załączeniu.
Najważniejsze postanowienia protokołu odnoszą się do
przystąpienia nowych państw członkowskich do umowy o dialogu
politycznym i współpracy i przewidują autentyczne wersje umowy w
nowych językach urzędowych UE.
Załączone wnioski dotyczą 1)
decyzji Rady w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania protokołu oraz
2) decyzji Rady w sprawie zawarcia protokołu.
Wnosi się do Rady o przyjęcie
wniosków legislacyjnych dotyczących decyzji Rady w sprawie podpisania i
zawarcia protokołu.
2012/0220 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej,
protokołu do umowy o dialogu politycznym i współpracy między
Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z
jednej strony a republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu,
Nikaragui i Panamy z drugiej strony
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212 ust. 3
w związku z jego art. 218 ust. 5,
uwzględniając Traktat
o przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r.,
w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt przystąpienia
załączony do Traktatu o przystąpieniu,
w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając Traktat o
przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego
art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt
dołączony do Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do
Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       W dniu 17 listopada 2009 r.
Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z
republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy w
sprawie zawarcia protokołu dotyczącego przystąpienia do umowy o
dialogu politycznym i współpracy. Negocjacje zostały pomyślnie
zakończone parafowaniem Umowy.
(2)       Zgodnie z postanowieniami
art. 6 ust. 2 aktu przystąpienia nowych państw członkowskich do
Unii Europejskiej, przystąpienie nowych państw członkowskich UE
do umowy o dialogu politycznym i współpracy zostaje uzgodnione w drodze
protokołu do tej umowy. Ten sam artykuł przewiduje procedurę
uproszczoną, zgodnie z którą protokół zawierany jest przez
Radę, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw
członkowskich oraz przez dane państwa trzecie.
(3)       Art. X protokołu
będącego przedmiotem negocjacji z partnerami z Ameryki Środkowej
przewiduje tymczasowe stosowanie tego protokołu przed jego wejściem w
życie.
(4)       Protokół, z
zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie, powinien
zostać podpisany w imieniu Unii i jej państw członkowskich oraz
stosowany tymczasowo,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Podpisanie protokołu dotyczącego
przystąpienia do umowy o dialogu politycznym i współpracy z
republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy
zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem
zawarcia tej umowy.
Tekst umowy, która ma zostać podpisana,
dołączono do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym
upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej (osób umocowanych) do
podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz jej państw członkowskich
protokołu do umowy o dialogu politycznym i współpracy między
Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej
strony a republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i
Panamy z drugiej strony.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie
protokół stosuje się tymczasowo od dnia wejścia w życie
umowy o dialogu politycznym i współpracy między Wspólnotą
Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a
republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy z
drugiej strony.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
Protokół
do
umowy o dialogu politycznym i współpracy między Wspólnotą
Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a
republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy z
drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki
Bułgarii, Republiki Cypryjskiej, Republiki Czeskiej, Republiki
Estońskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki
Malty, Republiki Słowackiej, Republiki Słowenii, Węgier, Rumunii
i Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej

KRÓLESTWO
BELGII,
REPUBLIKA
BUŁGARII,
REPUBLIKA
CZESKA,
KRÓLESTWO
DANII,
REPUBLIKA
FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA
ESTOŃSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA
GRECKA,
KRÓLESTWO
HISZPANII,
REPUBLIKA
FRANCUSKA,
REPUBLIKA
WŁOSKA,
REPUBLIKA
CYPRYJSKA,
REPUBLIKA
ŁOTEWSKA,
REPUBLIKA
LITEWSKA,
WIELKIE
KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
WĘGRY,
REPUBLIKA
MALTY,
KRÓLESTWO
NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA
AUSTRII,
RZECZPOSPOLITA
POLSKA,
REPUBLIKA
PORTUGALSKA,
RUMUNIA,
REPUBLIKA
SŁOWENII,
REPUBLIKA
SŁOWACKA,
REPUBLIKA
FINLANDII,
KRÓLESTWO
SZWECJI,
ZJEDNOCZONE
KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
oraz
UNIA
EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA
KOSTARYKI,
REPUBLIKA
SALWADORU,
REPUBLIKA
GWATEMALI,
REPUBLIKA
HONDURASU,
REPUBLIKA
NIKARAGUI,
REPUBLIKA
PANAMY,
                                                                                z
drugiej strony,
ZWAŻYWSZY, ŻE umowa o dialogu
politycznym i współpracy między Wspólnotą Europejską
i jej państwami członkowskimi z jednej strony a republikami
Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy z drugiej
strony, zwana dalej „Umową”, została podpisana w Rzymie w dniu 15
grudnia 2003 r.
ZWAŻYWSZY, ŻE Traktat dotyczący
przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki
Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki
Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki
Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej (zwany dalej
„Traktatem o Przystąpieniu”) został podpisany w Atenach dnia 16
kwietnia 2003 r.
ZWAŻYWSZY, ŻE na mocy art. 6 ust. 2
Aktu przystąpienia włączenie tych państw członkowskich
do Umowy odbywa się w sposób formalny poprzez zawarcie protokołu do
Umowy.
ZWAŻYWSZY, ŻE Traktat dotyczący
przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
(zwany dalej „drugim Traktatem o Przystąpieniu”) został podpisany w
Luksemburgu dnia 25 kwietnia 2005 r.
ZWAŻYWSZY, ŻE zgodnie z drugim
Traktatem o Przystąpieniu, a w szczególności art. 6 ust. 2 Protokołu
dotyczącego warunków i uzgodnień w sprawie przyjęcia Republiki
Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, włączenie nowych
państw członkowskich do Umowy odbywa się w sposób formalny
poprzez zawarcie protokołu do Umowy.
ZWAŻYWSZY, ŻE art. 53 Umowy stanowi:
„Do celów niniejszej Umowy, „Strony” oznaczają z jednej strony
Wspólnotę, jej państwa członkowskie lub Wspólnotę i jej
państwa członkowskie, w obszarach ich kompetencji, wynikających
z Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz, z drugiej
strony republiki Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i
Panamy, zgodnie z odnośnymi obszarami ich kompetencji. Umowę stosuje się również
do środków podejmowanych na terytorium Stron przez jakiekolwiek
władze krajowe, regionalne lub lokalne.”.
ZWAŻYWSZY, ŻE art. 59 Umowy stanowi:
„Niniejsza Umowa obowiązuje z jednej strony na terytoriach, na których
obowiązują postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę
Europejską, na warunkach w nim określonych, oraz, z drugiej strony,
na terytoriach republik Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i
Panamy.”.
ZWAŻYWSZY, ŻE art. 60 Umowy stanowi:
„Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku
angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim,
niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim i włoskim, a każdy
z tych tekstów jest jednakowo autentyczny”,
UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Republika Bułgarska, Republika Czeska,
Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska,
Republika Litewska, Węgry, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska,
Rumunia, Republika Słowenii i Republika Słowacka zostają
niniejszym włączone do umowy o dialogu politycznym i współpracy
między Wspólnotą Europejską i jej państwami
członkowskimi z jednej strony, a środkowoamerykańskimi
republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy z
drugiej strony.
Artykuł 2
W terminie sześciu miesięcy od
parafowania niniejszego protokołu Unia Europejska przekaże
państwom członkowskim i republikom Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali,
Hondurasu, Nikaragui i Panamy bułgarską, czeską,
estońską, litewską, łotewską, maltańską,
polską, rumuńską, słowacką, słoweńską i
węgierską wersję językową Umowy. Z zastrzeżeniem
wejścia w życie niniejszego protokołu, nowe wersje językowe
stają się wersjami autentycznymi na tych samych warunkach, co wersje
sporządzone w obecnych językach Umowy.
Artykuł 3
Niniejszy Protokół stanowi
integralną część umowy o dialogu politycznym i
współpracy.
Artykuł 4
Niniejszy protokół sporządzono w
dwóch egzemplarzach w każdym z następujących języków:
angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim,
fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim,
maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim,
słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim,
węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest tak
samo autentyczny.
Artykuł 5
1.           Niniejszy protokół
zostaje zatwierdzony przez Unię Europejską i jej państwa
członkowskie oraz przez republiki Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali,
Hondurasu, Nikaragui i Panamy zgodnie z ich własnymi procedurami.
2.           Niniejszy Protokół
wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po
dniu, w którym wszystkie Strony notyfikują wzajemnie o zakończeniu
procedur niezbędnych do tego celu.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
W imieniu Rady
Przewodniczący