               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 5.8.2020
            COM(2020) 357 final
            2020/0164(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu ustanowionego na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w odniesieniu do aktualizacji załącznika XIII (Zbliżenie przepisów celnych) do układu

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji Rady w sprawie przyjęcia stanowiska, jakie ma zająć Unia w ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu w odniesieniu do aktualizacji załącznika XIII (Zbliżenie przepisów celnych) do rozdziału 5 (Ułatwienia celne i handlowe) Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony

               Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony („układ”) ma przyczyniać się do stopniowej integracji gospodarczej i pogłębienia politycznego stowarzyszenia pomiędzy Gruzją a Unią Europejską („strony”). Układ wszedł w życie dnia 1 lipca 2016 r.

               2.2.Komitet Stowarzyszenia

               Komitet Stowarzyszenia to organ ustanowiony na mocy układu, który, zgodnie z art. 408 ust. 3 układu, jest uprawniony do przyjmowania decyzji w przypadkach określonych w układzie oraz w dziedzinach, w których Rada Stowarzyszenia przekazała mu uprawnienia. Decyzje te są wiążące dla stron, które wprowadzają odpowiednie środki w celu ich wdrożenia.

               Jak określono w art. 408 ust. 4 układu, Komitet Stowarzyszenia odbywa posiedzenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu i kwestie z nim związane objęte tytułem IV układu. Jak określono w art. 1 ust. 4 regulaminu wewnętrznego Komitetu Stowarzyszenia i podkomitetów („regulamin wewnętrzny”), Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu składa się z urzędników wyższego szczebla Komisji Europejskiej i Gruzji, którzy są odpowiedzialni za handel i kwestie dotyczące handlu. Zgodnie z art. 1 ust. 4 załącznika II do decyzji Rady Stowarzyszenia UE–Gruzja nr 1/2014
                  1
                funkcję przewodniczącego Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu pełni przedstawiciel Komisji Europejskiej lub Gruzji odpowiedzialny za handel i kwestie związane z handlem. W posiedzeniach będzie uczestniczył także przedstawiciel Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych.

               Zgodnie z art. 408 ust. 3 układu oraz art. 11 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Komitet Stowarzyszenia przyjmuje decyzje na zasadzie porozumienia stron, z uwzględnieniem ich procedur wewnętrznych. Każdą decyzję lub zalecenie podpisuje przewodniczący Komitetu Stowarzyszenia, a uwierzytelniają je sekretarze Komitetu Stowarzyszenia.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               3.1.Planowane akty Komitetu Stowarzyszenia

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady określa stanowisko Unii w sprawie decyzji, która ma zostać podjęta w ramach Komitetu Stowarzyszenia ustanowionego na mocy układu w odniesieniu do aktualizacji załącznika XIII (Zbliżenie przepisów celnych) do rozdziału 5 (Ułatwienia celne i handlowe).

               Dokument, który ma zostać przyjęty przez Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 408 ust. 3 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony.

               Aktualizacja załącznika XIII jest niezbędna w celu odzwierciedlenia zmian w dorobku prawnym Unii, które nastąpiły w dziedzinie ceł od czasu zakończenia negocjacji układu w listopadzie 2013 r. Wniosek jest spójny ze zobowiązaniami stron określonymi w art. 406 i art. 418 układu.

               Niniejszy wniosek jest spójny z innymi politykami zewnętrznymi Unii, przede wszystkim z europejską polityką sąsiedztwa i polityką współpracy na rzecz rozwoju w odniesieniu do Gruzji, oraz przyczynia się do wdrażania tych polityk.

               Postanowienia układu dotyczące handlu i zagadnień związanych z handlem zostały w 2008 r. poddane ocenie skutków ex ante, po której w 2012 r. Dyrekcja Generalna Komisji Europejskiej ds. Handlu wydała ocenę wpływu handlu na zrównoważony rozwój
                  2
               , wspierającą proces negocjacji pogłębionej i kompleksowej umowy o wolnym handlu (DCFTA). W badaniu z kwietnia 2008 r. dotyczącym wykonalności ekonomicznej, ogólnych skutków gospodarczych i skutków umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Gruzją potwierdzono, że wdrożenie przepisów dotyczących handlu i kwestii związanych z handlem nie będzie miało negatywnego wpływu na Unię, jej dorobek prawny ani politykę, a jednocześnie wywrze pozytywny wpływ na rozwój gospodarczy Gruzji. Niniejszy wniosek nie ma żadnych negatywnych skutków dla unijnej polityki gospodarczej i społecznej ani dla unijnej polityki ochrony środowiska.

               Układ nie jest obecnie objęty procedurami w ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT), nie wiąże się z żadnymi kosztami dla unijnych MŚP, ani nie prowadzi do powstania kwestii związanych z otoczeniem cyfrowym.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Stowarzyszenia jest organem utworzonym na mocy układu, a mianowicie Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony. Jak określono w art. 408 ust. 4 układu, Komitet Stowarzyszenia odbywa posiedzenia w składzie rozstrzygającym wszelkie kwestie dotyczące handlu i zagadnienia z nim związane objęte tytułem IV układu.

               Art. 406 ust. 3 układu stanowi, że Rada Stowarzyszenia jest uprawniona do aktualizacji lub zmiany załączników do układu. Na podstawie art. 408 ust. 2 układu Rada Stowarzyszenia może przekazać Komitetowi Stowarzyszenia wszelkie swoje uprawnienia, w tym uprawnienia do podejmowania wiążących decyzji. Decyzją nr 3/2014 z dnia 17 listopada 2014 r. Rada Stowarzyszenia przekazała uprawnienia do aktualizacji lub zmiany niektórych załączników związanych z handlem Komitetowi Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu.

               Dokumenty, które Komitet Stowarzyszenia ma przyjąć, są aktami mającymi skutki prawne. Planowane akty będą wiążące dla stron zgodnie z art. 408 ust. 3 układu. Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych układu. W związku z tym należy ustalić stanowisko, jakie ma zająć Unia w ramach Komitetu Stowarzyszenia UE–Gruzja w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE.

               Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w odniesieniu do którego zajmowane jest stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Głównym celem i treścią planowanego aktu jest ułatwienie wymiany handlowej między stronami poprzez aktualizację załącznika XIII (Zbliżenie przepisów celnych) do rozdziału 5 (Ułatwienia celne i handlowe) w tytule IV (Handel i zagadnienia związane z handlem) układu. Dlatego też planowany akt wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej, o której mowa w art. 207.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ akt Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu zmieni układ, po przyjęciu aktu należy opublikować go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0164 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu ustanowionego na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w odniesieniu do aktualizacji załącznika XIII (Zbliżenie przepisów celnych) do układu

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony („układ”), został zawarty przez Unię w drodze decyzji Rady 2014/494/UE i wszedł w życie w dniu 1 lipca 2016 r.

               (2)Zgodnie z art. 406 ust. 3 układu Rada Stowarzyszenia jest uprawniona do aktualizacji lub zmiany załączników do układu.

               (3)Na podstawie art. 408 ust. 2 układu Rada Stowarzyszenia może przekazać Komitetowi Stowarzyszenia wszelkie swoje uprawnienia, w tym uprawnienia do podejmowania wiążących decyzji.

               (4)Zgodnie z art. 1 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 3/2014 z dnia 17 listopada 2014 r. Rada Stowarzyszenia przekazała Komitetowi Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu uprawnienia do dokonania aktualizacji lub zmiany załączników do układu, które dotyczą m.in. rozdziału 5 (Ułatwienia celne i handlowe) w tytule IV (Handel i zagadnienia związane z handlem) układu, o ile w rozdziale 5 nie ma przepisów szczegółowych odnoszących się do aktualizacji i zmiany tego załącznika.

               (5)Na najbliższym posiedzeniu Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu ma przyjąć decyzję w sprawie aktualizacji załącznika XIII (Zbliżenie przepisów celnych) do rozdziału 5 (Ułatwienia celne i handlowe) układu.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komitecie Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, gdyż planowana decyzja będzie wiążąca dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniu Komitetu Stowarzyszenia UE–Gruzja w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu w sprawie aktualizacji załącznika XIII (Zbliżenie przepisów celnych) w odniesieniu do ułatwień celnych i handlowych, opiera się na projekcie załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Po przyjęciu decyzji przez Komitet Stowarzyszenia na posiedzeniu w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu decyzja ta zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 321 z 5.12.2015, s. 60.

                     (2)

                        https://ec.europa.eu/trade/policy/policy-making/analysis/policy-evaluation/sustainability-impact-assessments/

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 5.8.2020
            COM(2020) 357 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu ustanowionego na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w odniesieniu do aktualizacji załącznika XIII (Zbliżenie przepisów celnych) do układu

               ZAŁĄCZNIK

               Decyzja nr .../2020 Komitetu Stowarzyszenia UE–Gruzja w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

               z dnia xx xx 2020 r.

               w sprawie zmiany załącznika XIII (Zbliżenie przepisów celnych) do rozdziału 5 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony

               KOMITET STOWARZYSZENIA W SKŁADZIE ROZSTRZYGAJĄCYM KWESTIE DOTYCZĄCE HANDLU,

               uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w szczególności jego art. 84 i art. 465 ust. 3,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony („układ”), został podpisany w dniu 27 czerwca 2014 r. i wszedł w życie w lipcu 2016 r.

               (2)W preambule układu uznaje się dążenie stron do przyspieszenia procesu reform i zbliżania przepisów w Gruzji, a tym samym do przyczynienia się do stopniowej integracji gospodarczej i pogłębienia stowarzyszenia politycznego oraz do osiągnięcia integracji gospodarczej przez szeroko zakrojone zbliżenie prawodawstwa.

               (3)Zgodnie z art. 75 układu Gruzja zobowiązała się zbliżyć swoje przepisy do unijnych przepisów celnych, jak określono w załączniku XIII do układu.

               (4)Zważywszy, że dorobek prawny UE wymieniony w załączniku XIII (Zbliżenie przepisów celnych) uległ istotnym zmianom od czasu zakończenia negocjacji układu, zmiany te powinny znaleźć odzwierciedlenie w załączniku XIII do układu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Załącznik XIII (Zbliżenie przepisów celnych) do układu zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejszą decyzję sporządza się w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim, węgierskim, włoskim i gruzińskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w …

                        W imieniu Komitetu Stowarzyszenia

                        w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

                        Przewodniczący

                        Sekretarze

               ZAŁĄCZNIK

               ZAŁĄCZNIK XIII DO ROZDZIAŁU 5

               Zbliżenie przepisów celnych

               Kodeks celny

               Rozporządzenie Rady nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny

               Ramy czasowe: zbliżenie z przepisami wyżej wymienionego rozporządzenia, z wyjątkiem art. 1, art. 4, art. 27 ust. 1 lit. b), art. 53, art. 81, art. 82, art. 87 ust. 4, art. 89 ust. 2 lit. a), art. 155–157, art. 211 ust. 4 lit. b), art. 227, art. 233 ust. 1 lit. c) oraz art. 284–288, jest przeprowadzane w terminie czterech lat po wejściu w życie niniejszego Układu.

               Strony dokonują przeglądu zbliżenia art. 210 unijnego kodeksu celnego – Procedury specjalne – przed upływem ustalonego powyżej terminu zbliżenia.

               Zbliżenie z art. 247 odbywa się z zachowaniem zasady wszelkich starań.

               Wspólny tranzyt i jednolity dokument administracyjny (SAD)

               Konwencja z dnia 20 maja 1987 r. o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym

               Konwencja z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej

               Ramy czasowe: zbliżenie z postanowieniami wyżej wymienionych konwencji, włącznie z ewentualnym przystąpieniem Gruzji do tych konwencji, jest przeprowadzane w terminie czterech lat po wejściu w życie niniejszego Układu.

               Zwolnienia celne

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych

               Ramy czasowe: zbliżenie z przepisami tytułów I i II wyżej wymienionego rozporządzenia jest przeprowadzane w terminie czterech lat po wejściu w życie niniejszego Układu.

               Prawa własności intelektualnej

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne

               Ramy czasowe: zbliżenie z przepisami wyżej wymienionego rozporządzenia, z wyjątkiem art. 26, jest przeprowadzane w terminie trzech lat po wejściu w życie niniejszego Układu. Obowiązek przeprowadzenia zbliżenia z przepisami rozporządzenia nr 608/2013 nie nakłada żadnego obowiązku na Gruzję do stosowania środków, w przypadku gdy prawo własności intelektualnej nie jest chronione zgodnie z jej materialnymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi w dziedzinie własności intelektualnej.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.8.2020
            COM(2020) 361 final
            2020/0166(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR w odniesieniu do wniosku w sprawie zmiany konwencji

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Administracyjnego ustanowionego przez Konwencję celną dotyczącą międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR
                  1
                („konwencja TIR”) w związku z przewidywanym przyjęciem kilku poprawek do konwencji TIR.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR

               Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR z dnia 14 listopada 1975 r. („konwencja TIR”) ma na celu ułatwianie międzynarodowego przewozu towarów z urzędów celnych wyjściowych do docelowych oraz poprzez konieczną liczbę państw. Konwencja weszła w życie w 1978 r. Do listopada 2019 r. do konwencji przystąpiło 76 stron: 75 państw i Unia Europejska. Unia Europejska jest umawiającą się stroną konwencji TIR
                  2
                od dnia 20 czerwca 1983 r. Umawiającymi się stronami konwencji TIR są też wszystkie państwa członkowskie.

               2.2.Komitet Administracyjny

               Komitet Administracyjny działa w ramach Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR. Zadaniem Komitetu Administracyjnego jest rozpatrywanie i przyjmowanie poprawek do konwencji TIR. Wnioski poddaje się pod głosowanie, a każde państwo, które jest stroną i jest reprezentowane na sesji Komitetu Administracyjnego, ma jeden głos. Unia posiada wyłączne kompetencje w dziedzinie ceł, o której mowa w konwencji TIR. Zgodnie z art. 52 ust. 3 konwencji Unia, jako unia celna i gospodarcza, nie ma jednak prawa głosu – przysługuje ono jedynie jej państwom członkowskim. Wszystkie państwa członkowskie są stronami tej konwencji posiadającymi prawo głosu.

               Poprawki do konwencji TIR przyjmowane są większością dwóch trzecich głosów stron obecnych i głosujących. Podjęcie decyzji wymaga kworum składającego się z nie mniej niż jednej trzeciej państw będących stronami.

               2.3.Planowany akt Komitetu Administracyjnego

               W październiku 2020 r. podczas swojej 73. sesji Komitet Administracyjny ma podjąć decyzję w sprawie przyjęcia proponowanych poprawek do Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR („planowany akt”).

               Cele planowanego aktu są następujące:

               doprowadzenie do obowiązkowego korzystania przez właściwe organy z elektronicznej międzynarodowej bazy danych TIR International TIR Data Bank (ITDB) zamiast z papierowego wzoru wykazu pozwoleń do przekazywania Radzie Wykonawczej TIR (TIRExB) pozwolenia lub cofnięcia pozwolenia na korzystanie przez posiadacza z karnetów TIR;

               doprowadzenie do obowiązkowej publikacji wykazu urzędów celnych zatwierdzonych do celów wykonywania operacji TIR w ITDB;

               zezwolenie umawiającym się stronom na przyznawanie, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, odpowiednio upoważnionym osobom większych udogodnień w stosowaniu postanowień konwencji;

               doprecyzowanie tekstu konwencji TIR w zakresie stosowania wiążącej trasy przewozu w obrębie unii celnej oraz aktualizacja maksymalnej kwoty gwarancji na karnet TIR wydawany w przypadku przewozu papierosów i alkoholu.

               Planowany akt będzie wiążący dla stron zgodnie z art. 59 i 60 konwencji TIR.

               Art. 59 odnosi się do poprawek do części artykułowej konwencji TIR i stanowi: „Z zastrzeżeniem postanowień art. 60 każda zaproponowana zmiana podana do wiadomości zgodnie z postanowieniami poprzedniego ustępu wchodzi w życie w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron w trzy miesiące po upływie terminu dwunastu miesięcy od daty tego zawiadomienia, jeżeli w tym terminie żadne państwo będące Umawiającą się Stroną nie zgłosiło Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych sprzeciwu co do zaproponowanej zmiany. Jeżeli sprzeciw wobec proponowanej zmiany został zgłoszony zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, zmiana ta jest uważana za nieprzyjętą i nie wywołuje żadnego skutku”.

               Art. 60 odnosi się do zmian w załącznikach do konwencji TIR i stanowi: „Każda zmiana zaproponowana do załączników 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 i 10, rozpatrzona zgodnie z postanowieniami art. 59 ust. 1 i 2, wchodzi w życie w dniu ustalonym przez Komitet Administracyjny w chwili jej przyjęcia, chyba że w terminie wcześniejszym, ustalonym w tym samym czasie przez Komitet Administracyjny, jedna piąta państw będących Umawiającymi się Stronami lub pięć państw będących Umawiającymi się Stronami, w zależności od tego która liczba jest mniejsza, notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, że wnosi sprzeciw wobec tej zmiany. Terminy, o których mowa w niniejszym ustępie są ustalane przez Komitet Administracyjny większością dwóch trzecich obecnych i głosujących jego członków”.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Pakiet zmian przyczyni się do modernizacji konwencji TIR, rozpoczętej historycznym przyjęciem ram prawnych przyszłego międzynarodowego systemu eTIR podczas 72. sesji Komitetu Administracyjnego w lutym 2020 r. Doprecyzuje również aspekty techniczne w tekście konwencji TIR.

               Po pierwsze, poprzez wprowadzenie obowiązku stosowania bazy danych ITDB do przekazywania danych upoważnionych posiadaczy karnetu TIR do TIRExB, a także poprzez stworzenie wiarygodnej międzynarodowej bazy danych urzędów celnych otwartych dla TIR, umawiające się strony konwencji TIR złagodzą warunki przyszłej cyfryzacji karnetu TIR i zwiększą wiarygodność danych TIR.

               Aby osiągnąć ten cel, art. 38, powiązane noty wyjaśniające i załącznik 9 zostaną zmienione w celu zobowiązania stowarzyszeń poręczających do natychmiastowego przekazywania do TIRExB wszystkich danych osób upoważnionych do stosowania procedury TIR. W nowej nocie wyjaśniającej do art. 45 zostanie ponadto wskazane, że publikacja wykazu urzędów celnych wyjściowych, przejściowych i docelowych, zatwierdzonych do wykonywania operacji TIR, musi zostać przeprowadzona w elektronicznej aplikacji nadzorowanej przez TIRExB (ITDB).

               Unia stosuje już ITDB i popiera obowiązkowe stosowanie tej bazy danych przez wszystkie umawiające się strony konwencji TIR, przyczyni się bowiem ono do osiągnięcia ogólnego celu, zgodnie z unijną polityką celną, dotyczącego szerszej cyfryzacji procedury TIR poprzez dalsze ułatwianie wymiany danych w czasie rzeczywistym między umawiającymi się stronami, stowarzyszeniami i organizacjami międzynarodowymi.

               Po drugie, dzięki dodaniu nowej noty wyjaśniającej do art. 49 w załączniku 6 umawiające się strony będą mogły dobrowolnie wprowadzić większą liczbę udogodnień w stosowaniu postanowień konwencji.

               Udogodnienia te będą przyznawane wyłącznie, jeżeli obejmują stosowanie technologii w celu zapewnienia prawidłowego przebiegu procedury TIR, jasne instrukcje dla upoważnionych osób w zakresie wykonywania konkretnych obowiązków, które na mocy konwencji TIR są zwykle powierzane organom celnym, oraz stosowanie systemu rejestrowania umożliwiającego organom celnym przeprowadzanie kontroli celnej i nadzorowanie procedury.

               Unia wspiera nową możliwość proponowania przez umawiające się strony większej liczby udogodnień posiadaczowi karnetu TIR w celu zachowania atrakcyjności procedury dla podmiotów gospodarczych.

               Zmiany art. 20 i noty wyjaśniającej do art. 8 można uznać za techniczne, ponieważ wyjaśniają one odpowiednio zastosowanie wyznaczonej trasy w ramach unii celnej i aktualizują maksymalną kwotę na karnet TIR wydawany w przypadku przewozu papierosów i alkoholu, której można dochodzić od stowarzyszenia poręczającego.

               Konsultacje w sprawie proponowanych zmian przeprowadzono z państwami członkowskimi w ramach grupy ekspertów celnych ds. procedury TIR (Koordynacja Genewa). Dalsze konsultacje odbyły się podczas sesji Grupy Roboczej ds. Zagadnień Celnych dotyczących Transportu Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ).

               Koordynacja wewnętrzna, jak również wspólne dyskusje z państwami członkowskimi w ramach grupy ekspertów celnych ds. procedury TIR, jasno wykazały duże poparcie dla proponowanych zmian. Pismem z dnia 23 marca 2020 r. skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który do dnia 11 czerwca 2020 r. nie udzielił odpowiedzi, pomimo przypomnienia.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określono tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Komitet Administracyjny jest organem ustanowionym w ramach umowy, a mianowicie Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR.

               Akt, do którego przyjęcia wzywa się Komitet Administracyjny, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 59 i 60 Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ przedmiotowy akt Komitetu Administracyjnego zmieni Konwencję celną dotyczącą międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR i załączniki do niej, po jego przyjęciu należy opublikować go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2020/0166 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR w odniesieniu do wniosku w sprawie zmiany konwencji

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR z dnia 14 listopada 1975 r. („konwencja TIR”) została zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2112/78
                  4
                i weszła w życie we Wspólnocie w dniu 20 czerwca 1983 r.
                  5

               (2)Skonsolidowaną wersję konwencji TIR opublikowano jako załącznik do decyzji Rady 2009/477/WE, zgodnie z którą Komisja ma opublikować przyszłe zmiany do konwencji TIR w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem ich daty wejścia w życie.

               (3)Zgodnie z art. 59 i 60 konwencji TIR Komitet Administracyjny konwencji TIR („Komitet Administracyjny”) może przyjmować zmiany do konwencji TIR i jej załączników większością dwóch trzecich obecnych i głosujących umawiających się stron.

               (4)Na swojej 73. sesji w dniu 15 października 2020 r., lub na jednej z kolejnych sesji, Komitet Administracyjny ma przyjąć kilka zmian do konwencji TIR i jej załączników.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Administracyjnego, gdyż przyjęte zmiany będą wiążące dla Unii.

               (6)W celu przyspieszenia modernizacji systemu TIR konieczne jest wprowadzenie obowiązkowego elektronicznego przesyłania danych przez właściwe organy do Rady Wykonawczej TIR w odniesieniu do pozwoleń i cofnięcia pozwoleń posiadaczy karnetów TIR oraz stworzenie wiarygodnej internetowej międzynarodowej bazy danych obejmującej urzędy celne, które przyjmują operacje TIR, poprzez zmianę art. 38 konwencji TIR i załącznika 9 do konwencji TIR oraz dodanie nowej noty wyjaśniającej do art. 45 konwencji TIR.

               (7)Aby zwiększyć atrakcyjność konwencji TIR zarówno dla podmiotów gospodarczych, jak i organów celnych, konieczne jest wprowadzenie możliwości przyznawania przez umawiające się strony należycie upoważnionym osobom większych udogodnień w stosowaniu postanowień konwencji TIR poprzez dodanie nowej noty wyjaśniającej do art. 49 konwencji TIR.

               (8)W celu doprecyzowania postanowień konwencji TIR konieczne jest określenie zastosowania wyznaczonej trasy w ramach unii celnej poprzez zmianę art. 20 konwencji TIR i zwiększenie zalecanej maksymalnej kwoty, której można dochodzić od stowarzyszeń poręczających w odniesieniu do karnetów TIR wydawanych w przypadku przewozu papierosów i alkoholu, poprzez zmianę noty wyjaśniającej do art. 8 konwencji TIR.

               (9)Stanowisko, jakie ma zająć Unia w ramach Komitetu Administracyjnego, powinno być zatem oparte na projekcie zmian załączonym do niniejszej decyzji. Pozostaje to bez uszczerbku dla możliwości wprowadzenia bez kolejnej decyzji Rady nieznacznych zmian w projekcie, które mają zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii w Komitecie Administracyjnym konwencji TIR.

               (10)Stanowisko Unii powinno zostać wyrażone przez Komisję. Państwa członkowskie Unii powinny wyrazić stanowisko Unii w przypadku formalnego głosowania w Komitecie Administracyjnym, działając wspólnie w interesie Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas 73. lub jednej z kolejnych sesji Komitetu Administracyjnego Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR („konwencja TIR”), oparte jest na projekcie zmian załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Stanowisko, o którym mowa w art. 1, jest wyrażane przez Komisję. Państwa członkowskie Unii wyrażają stanowisko Unii w przypadku formalnego głosowania w Komitecie Administracyjnym konwencji TIR, działając wspólnie w interesie Unii.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich i Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Skrót TIR oznacza „Transports Internationaux Routiers” (międzynarodowy transport drogowy).

                     (2)

                        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2112/78 z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczące zawarcia Konwencji Celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) zawartej w Genewie dnia 14 listopada 1975 r. (Dz.U. L 252, s. 1).

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy przeciwko Radzie, sprawa C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2112/78 z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczące zawarcia Konwencji Celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) zawartej w Genewie dnia 14 listopada 1975 r. (Dz.U. L 252 z 14.9.1978, s. 1).

                     (5)

                        Dz.U. L 31 z 2.2.1983, s. 13.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.8.2020
            COM(2020) 361 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR w odniesieniu do wniosku w sprawie zmiany konwencji

               ZAŁĄCZNIK

               ZMIANY KONWENCJI TIR

               Zmiany dotyczące obowiązkowego stosowania międzynarodowej bazy danych TIR International TIR Data Bank (ITDB)

               1. Art. 38 ust. 2, wiersz pierwszy

               Słowa „powiadamia się w terminie jednego tygodnia” należy zastąpić słowami „niezwłocznie powiadamia się”.

               2. Załącznik 6, nota wyjaśniająca do art. 38 ust. 2, wiersz trzeci

               Słowa „uznaje się za” należy zastąpić słowem „jest”.

               3. Załącznik 6, nota wyjaśniająca do załącznika 9, część II, ust. 4

               Słowa „Wymogi prawne dotyczące przekazywania danych, jak określono w ust. 4, uznaje się za spełnione” należy zastąpić słowami „Dane, jak określono w ust. 4, uznaje się za przekazane”.

               4. Załącznik 9, część II, ust. 4, wiersz pierwszy

               Słowa „w terminie 1 tygodnia od daty udzielenia pozwolenia lub cofnięcia pozwolenia” należy zastąpić słowami „niezwłocznie po udzieleniu pozwolenia lub cofnięciu pozwolenia”.

               5. Załącznik 9, część II, ust. 4, koniec punktu

               Słowa zgodnie z załączonym wzorem należy zastąpić słowami:

               „obejmujące:

               a) indywidualny i niepowtarzalny numer identyfikacyjny (ID) przypisany danej osobie przez stowarzyszenie poręczające, we współpracy z organizacją międzynarodową, z którą stowarzyszenie to jest powiązane, zgodnie ze zharmonizowanym formatem określonym przez Komitet Administracyjny;

               b) imię i nazwisko osoby lub nazwę przedsiębiorstwa oraz adres, a w wypadku spółek również nazwiska osób kierujących ich działalnością;

               c) osobę wyznaczoną do kontaktów wraz z jej pełnymi danymi kontaktowymi; oraz

               d) numer w rejestrze działalności gospodarczej lub numer zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego lub inny (jeżeli istnieje).”.

               6. Załącznik 9, część II, ust. 5

               Istniejący tekst należy zastąpić słowami „Stowarzyszenia powiadamiają właściwe organy i Radę Wykonawczą TIR o wszelkich zmianach danych osób, które uzyskały pozwolenie, niezwłocznie po uzyskaniu informacji o takiej zmianie.”.

               7. Załącznik 9, część II, wzór wykazu pozwoleń

               Należy skreślić wzór wykazu pozwoleń dołączony do załącznika 9, część II, oraz towarzyszący mu tekst.

               Zmiany dotyczące obowiązkowej publikacji w ITDB wykazu urzędów celnych zatwierdzonych do celów wykonywania operacji TIR

               1. Załącznik 6, nowa nota wyjaśniająca 0.45

               Należy dodać nową notę wyjaśniającą 0.45-1 do art. 45 konwencji TIR w brzmieniu:

               „0.45-1 Wymogi prawne dotyczące publikacji wykazu urzędów celnych wyjściowych, przejściowych i docelowych zatwierdzonych do wykonania operacji TIR uważa się za spełnione również poprzez właściwe wykorzystanie aplikacji elektronicznych opracowanych w tym celu przez sekretariat TIR pod nadzorem Rady Wykonawczej TIR”.

               2. Załącznik 6, nota wyjaśniająca 0.45

               Należy zmienić numer istniejącej noty wyjaśniającej 0.45 na 0.45-2.

               Zmiana dotycząca większych udogodnień, jakie umawiające się strony mogą przyznać przewoźnikom

               Należy dodać nową notę wyjaśniającą do art. 49 w brzmieniu:

               „0.49
                     Umawiające się Strony mogą, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, przyznać odpowiednio upoważnionym osobom większe udogodnienia w stosowaniu postanowień Konwencji. Warunki określone przez właściwe organy w momencie przyznawania takich udogodnień powinny obejmować przynajmniej stosowanie technologii informacyjnych i komunikacyjnych w celu zapewnienia prawidłowego przebiegu procedury TIR, zwolnienie z obowiązku przedstawiania towarów, pojazdu drogowego, zespołu pojazdów lub kontenera objętych karnetem TIR w urzędach celnych wyjściowych lub docelowych, a także instrukcje dla należycie upoważnionych osób, by wykonywać określone obowiązki powierzone na podstawie Konwencji TIR organom celnym, takie jak w szczególności wypełnienie i opieczętowanie karnetu TIR oraz umieszczanie lub sprawdzanie zamknięć celnych. Należycie upoważnione osoby, którym przyznano jakiekolwiek większe udogodnienia, powinny wprowadzić system ewidencjonowania, który pozwoli organom celnym na skuteczną kontrolę celną, a także na nadzorowanie procedury i prowadzenie wyrywkowych kontroli. Większe udogodnienia powinny być przyznawane bez uszczerbku dla odpowiedzialności posiadaczy karnetów TIR, o której mowa w art. 11 ust. 2 Konwencji.”.

               Inne zmiany

               1. Art. 20, wiersz pierwszy

               Istniejący tekst należy zastąpić słowami „W odniesieniu do przewozu dokonywanego terytorium Umawiającej się Strony lub kilku Umawiających się Stron tworzących unię celną lub gospodarczą właściwe organy celne”.

               2. Załącznik 6, nota wyjaśniająca do art. 8 ust. 3, koniec akapitu pierwszego

               Słowa „200 000 USD” należy zastąpić słowami „400 000 EUR”.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.8.2020
            COM(2020) 362 final
            2020/0167(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie przedstawienia, w imieniu Unii Europejskiej, propozycji zmiany załącznika IV do konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych w związku z 15. posiedzeniem Konferencji Stron konwencji bazylejskiej oraz w sprawie stanowiska Unii Europejskiej odnośnie do przedstawionych przez inne strony propozycji zmian załącznika IV i innych załączników

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie przedstawienia, w imieniu Unii Europejskiej, propozycji zmiany załącznika IV do konwencji bazylejskiej w związku z 15. posiedzeniem Konferencji Stron Konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych (CoP-15). Konferencja Stron ma się odbyć w dniach 19–30 lipca 2021 r. Niniejszy wniosek obejmuje również stanowisko negocjacyjne Unii w sprawie możliwych zmian odpowiednich załączników zaproponowanych przez inne strony.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1.Konwencja bazylejska o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych

               Konwencja bazylejska o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych („konwencja”), przyjęta w dniu 22 marca 1989 r., weszła w życie w 1992 r. Stronami konwencji są Unia Europejska, a także należące do niej państwa członkowskie
                  1
               . Konwencja wiąże obecnie 187 stron.

               Wymagania przewidziane w konwencji mają zastosowanie do odpadów niebezpiecznych określonych w art. 1 i wymienionych w wykazie zawartym w załączniku VIII do konwencji oraz do innych odpadów wymienionych w wykazie w załączniku II, które obejmują odpady z gospodarstw domowych oraz pozostałości powstałe w wyniku spalania odpadów z gospodarstw domowych, a od dnia 1 stycznia 2021 r., niektóre rodzaje odpadów plastikowych. W załączniku IX do konwencji zamieszczono również wykaz kodów odpadów, które nie podlegają wymaganiom konwencji, chyba że takie odpady zawierają materiał należący do kategorii wyszczególnionej w załączniku I w zakresie, w jakim przejawia on właściwości odpadów niebezpiecznych określone w załączniku III. Niebezpieczne odpady urządzeń elektrycznych i elektronicznych wymieniono w załączniku VIII (pozycja A1180), a inne niż niebezpieczne – w załączniku IX (pozycja B1110). Załącznik II nie zawiera żadnej pozycji dotyczącej odpadów elektrycznych i elektronicznych.

               Załącznik IV do konwencji zawiera wykaz i opis operacji gospodarowania odpadami, które uznaje się za „usuwanie” zgodnie z definicją tego terminu zawartą w art. 2 pkt 4 konwencji. W konwencji termin „usuwanie” obejmuje zarówno operacje ostatecznego usuwania, takie jak składowanie i spalanie (wymienione w załączniku IVA), jak i operacje odzysku, takie jak recykling i inne operacje odzysku (wymienione w załączniku IVB).

               Istota wykazu w załączniku IV polega na tym, że jedynie „substancje lub przedmioty, które są usuwane lub których usuwanie zamierza się przeprowadzić albo których usuwanie jest wymagane”, uważa się za „odpady” w rozumieniu art. 2 pkt 1 konwencji, a „usuwanie” oznacza „jakąkolwiek działalność wyszczególnioną w załączniku IV”. Wymagania konwencji mają zatem zastosowanie wyłącznie do operacji usuwania odpadów wymienionych w załączniku IV. Załącznik ten powinien zatem obejmować wszystkie możliwe operacje gospodarowania odpadami, które mają lub mogą mieć miejsce w praktyce, niezależnie od tego, czy są one przeprowadzane zgodnie z prawem krajowym lub międzynarodowym ani czy uznaje się je za operacje racjonalne ekologicznie. W innym przypadku powstałyby luki prawne w stosunku do wymagań konwencji.

               Główne wymagania zawarte w konwencji są następujące:

               ·zakaz wywozu z państw OECD do państw nienależących do OECD
                  2
                odpadów wyszczególnionych jako niebezpieczne w załączniku VIII oraz

               ·system kontroli („procedura PIC”) wywozu, przywozu i tranzytu odpadów wymienionych jako wymagające specjalnej uwagi w załączniku II lub niebezpieczne w załączniku VIII, ale niepodlegających powyższemu zakazowi wywozu. Procedura PIC oznacza, że o wywozach zawiadamia się z wyprzedzeniem właściwe organy państw przywozu i tranzytu. Zgłoszenia dokonuje państwo wywozu, które może również wymagać od wytwórców lub eksporterów dokonywania takich zgłoszeń za pośrednictwem kanału swojego właściwego organu. Zgłoszenia dokonuje się w formie pisemnej i zawiera ono deklaracje i informacje określone w załączniku V A do konwencji. Wywóz odpadów może odbyć się tylko wtedy, gdy wszystkie zainteresowane państwa udzieliły na to pisemnej zgody (art. 6 konwencji).

               2.2.Konferencja Stron

               Konferencja Stron konwencji bazylejskiej jest głównym organem decyzyjnym konwencji. Jest ona uprawniona do wprowadzania zmian do załączników do konwencji, a jej posiedzenia odbywają się co dwa lata.

               Przegląd załączników I, III, IV i związanych z nimi aspektów załącznika IX do konwencji zapoczątkowano na 12. posiedzeniu Konferencji Stron (CoP-12) na mocy decyzji BC-12/1
                  3
               .

               Na 13. posiedzeniu Konferencji Stron (CoP-13) podjęto decyzję o powołaniu grupy roboczej ekspertów ds. przeglądu powyższych załączników, składającej się z 50 członków wyznaczonych przez strony na podstawie sprawiedliwej reprezentacji geograficznej pięciu grup regionalnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Uczestnikami z UE i jej państw członkowskich w grupie roboczej ekspertów są: Komisja, Estonia, Niemcy, Niderlandy i Polska. Wnioski pisemne i ustne koordynowano w ramach Grupy Roboczej Rady ds. Międzynarodowych Zagadnień Środowiska. Podczas CoP-13 uzgodniono, że grupa robocza ekspertów powinna nadać wyższy priorytet pracom nad załącznikiem IV i związanymi z nim aspektami załącznika IX. W latach 2017–2019 UE i jej państwa członkowskie przedstawiły Sekretariatowi konwencji i grupie roboczej ekspertów wstępne propozycje zmian załącznika IV.

               Na 14. posiedzeniu Konferencji Stron (CoP-14) na podstawie decyzji BC-14/16 rozszerzono mandat grupy roboczej ekspertów o przegląd dwóch istniejących pozycji dotyczących odpadów elektrycznych i elektronicznych, tj. pozycji B1110 w załączniku IX i analogicznej pozycji A1180 w załączniku VIII, jak również o konsekwencje przeglądu załączników I, III i IV dla innych załączników do konwencji i odpowiednich decyzji Konferencji Stron. W decyzji BC-14/16 przyjętej podczas CoP-14 zwrócono się do grupy roboczej ekspertów o kontynuowanie prac w następujący sposób: propozycje zmian są przedmiotem negocjacji i możliwe jest ich przyjęcie na 15. posiedzeniu Konferencji Stron (CoP-15) w odniesieniu do załączników IV, VIII (A1180) i IX (B1110).

               Grupa robocza ekspertów sformułowała szereg zaleceń i wariantów do rozważenia przez strony, które chcą przedstawić propozycje w ramach CoP-15. Termin wyznaczony przez Sekretariat konwencji bazylejskiej na przedstawienie propozycji zmian załączników do konwencji upływa w dniu 4 grudnia 2020 r., uwzględniając przesunięcie terminu Konferencji Stron z maja na lipiec 2021 r.

               Celem propozycji jest zmiana i wyjaśnienie opisów operacji usuwania odpadów wymienionych w załączniku IV do konwencji. Jeżeli propozycje te zostaną przyjęte, przyczynią się do zwiększenia jasności prawa, a tym samym ułatwią kontrolę przemieszczania odpadów i zapobieganie ich nielegalnemu przemieszczaniu. Będą one również wspierać racjonalne ekologicznie gospodarowanie odpadami na poziomie globalnym i przyczynią się do przejścia na globalną gospodarkę o obiegu zamkniętym.

               W latach 2017–2019 UE i jej państwa członkowskie przedstawiły Sekretariatowi konwencji i grupie roboczej ekspertów wstępne propozycje dotyczące wykazu operacji usuwania odpadów zawartego w załączniku IV. Propozycje te omówiono z innymi stronami uczestniczącymi w grupie roboczej ekspertów. W ramach grupy roboczej ekspertów omówiono również zalecenia dotyczące klasyfikacji odpadów elektrycznych i elektronicznych w załącznikach VIII i IX.

               Jeżeli zmiany zostaną uzgodnione podczas CoP-15, konieczne będzie wdrożenie ich do dyrektywy ramowej UE w sprawie odpadów 2008/98/WE
                  4
                (wykaz operacji gospodarowania odpadami odpowiadający załącznikowi IV do konwencji) oraz do rozporządzenia UE nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów
                  5
                (szczegółowe pozycje dotyczące odpadów elektrycznych i elektronicznych odpowiadające załącznikom VIII i IX do konwencji).

               2.3.Planowany akt

               We wniosku dotyczącym decyzji Rady proponuje się:

               zmianę załącznika IV do konwencji w zakresie jego ogólnego wprowadzenia, podpisów i tekstu wprowadzającego w celu rozróżnienia i wyjaśnienia pojęć ostatecznego usunięcia i odzysku oraz wyjaśnienia, że obejmują one wszystkie operacje gospodarowania odpadami;

               uaktualnienie i wyjaśnienie opisów operacji gospodarowania odpadami w załączniku IV oraz zagwarantowanie, aby wszystkie operacje, w tym operacje przejściowe, były objęte wymaganiami konwencji.

               Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady obejmuje również, zasadniczo, stanowisko negocjacyjne Unii, podlegające doprecyzowaniu na miejscu, w przypadku zaproponowania przez inne strony dodatkowych zmian odpowiednich załączników. Propozycje takie mogą dotyczyć wykazu operacji gospodarowania odpadami w załączniku IV oraz pozycji dotyczących odpadów elektrycznych i elektronicznych, które obecnie znajdują się w załącznikach VIII i IX i które można by również włączyć do załącznika II do konwencji.

               Zmiany załączników do konwencji będzie trzeba wdrożyć w drodze zmiany dyrektywy 2008/98/WE i rozporządzenia (UE) nr 1013/2006. Dyrektywa 2008/98/WE zawiera wykaz operacji gospodarowania odpadami odpowiadający załącznikowi IV do konwencji, a rozporządzenie nr 1013/2006 zawiera szczegółowe pozycje dotyczące odpadów elektrycznych i elektronicznych odpowiadające załącznikom VIII i IX do konwencji.

               Zmiany dotyczące podmiotów i organów w zakresie wywozu z UE będą zależeć od rodzajów zmian, które mogą zostać uzgodnione (w szczególności od tego, które załączniki zostaną ostatecznie zmienione), rodzaju odpadów i państw przeznaczenia.

               Zmiany załącznika IV do konwencji nie będą miały żadnych bezpośrednich konsekwencji dla wywozu ani innych przemieszczeń odpadów, ale zapewnią wyjaśnienie opisu operacji gospodarowania odpadami, które należy przeprowadzić po ich przemieszczeniu. Ułatwi to władzom przeprowadzanie kontroli przemieszczania odpadów i pomoże im w stosowaniu wymagań konwencji w celu zapobiegania nielegalnemu przemieszczaniu. Będą one również wspierać racjonalne ekologicznie gospodarowanie odpadami na poziomie globalnym i przyczynią się do przejścia na globalną gospodarkę o obiegu zamkniętym.

               W zakresie, w jakim dodatkowe kategorie odpadów elektrycznych i elektronicznych zostałyby włączone do załącznika II lub VIII do konwencji, a załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 zostałby odpowiednio zmieniony, wywóz takich odpadów z UE do państw nienależących do OECD byłby zakazany na mocy art. 36 rozporządzenia (UE) nr 1013/2006. Wywóz takich odpadów wewnątrz OECD będzie musiał z reguły odbywać się zgodnie z procedurą PIC. Wdrożenie tych zmian konwencji do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 skutkowałoby również objęciem procedurą notyfikacyjną przemieszczania wewnątrzunijnego odpadów nowo włączonych do załączników II lub VIII do konwencji bazylejskiej, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 1013/2006.

               Procedurę zmiany załączników do konwencji regulują jej art. 17 i 18. W szczególności każdą proponowaną zmianę strona musi wprowadzić, a Sekretariat poinformować o takiej zmianie wszystkie strony co najmniej sześć miesięcy przed posiedzeniem Konferencji Stron. Ponadto każda taka zmiana musi zostać przyjęta na posiedzeniu Konferencji Stron. Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 18 ust. 2 lit. c) konwencji, który stanowi, że: „Po upływie sześciu miesięcy od daty rozpowszechnienia informacji przez depozytariusza załącznik wchodzi w życie dla wszystkich Stron niniejszej Konwencji lub odnośnego protokołu, które nie przedłożyły zawiadomienia zgodnie z postanowieniem litery b) powyżej”.

               3.STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

               Unia powinna przedstawić propozycje w odniesieniu do załącznika IV do konwencji w celu:

               ·zmiany załącznika IV w celu włączenia ogólnego wprowadzenia wyraźnie rozróżniającego pojęcia ostatecznego usunięcia i odzysku, wyjaśnienia, że obejmuje ono wszystkie operacje gospodarowania odpadami, które mają lub mogą mieć miejsce w praktyce, niezależnie od ich statusu prawnego i od tego, czy są uznawane za racjonalne ekologicznie, oraz że obejmuje ono również operacje, które mają miejsce przed poddaniem odpadów innym operacjom („operacje przejściowe”);

               ·zmiany załącznika IV w celu włączenia podpisów i tekstów wprowadzających wyjaśniających, co rozumie się przez operacje nieodzyskiwania (załącznik IVA) i operacje odzyskiwania (załącznik IVB); oraz

               ·zmiany załącznika IV dotyczącego istniejących operacji oraz wprowadzenia nowych operacji w załączniku IV, co miałby na celu m.in. uaktualnienie i wyjaśnienie opisów operacji zgodnie z postępem naukowym, technicznym i innym, jaki nastąpił od czasu przyjęcia konwencji w 1989 r., oraz zapewnienie, przez wprowadzenie postanowień o charakterze katalogu otwartego, objęcia wymaganiami konwencji wszystkich operacji, które nie zostały wyraźnie wymienione.

               Powyższe propozycje mają następujące cele:

               ·zapewnienie pełnego stosowania odpowiednich mechanizmów kontroli przewidzianych w konwencji, a tym samym – w przypadku ich przyjęcia – poprawę kontroli przemieszczania odpadów oraz ułatwienie zapobiegania nielegalnemu przemieszczaniu;

               ·zwiększenie jasności prawa oraz uzgodnienie wspólnego rozumienia i interpretacji operacji związanych z gospodarowaniem odpadami przez strony; oraz

               ·wspieranie racjonalnego ekologicznie gospodarowania odpadami na poziomie globalnym i przyczynianie się do przejścia na globalną gospodarkę o obiegu zamkniętym.

               Jeżeli inne strony przedstawią propozycje zmian odpowiednich załączników, które mogą przyczynić się do osiągnięcia tych samych celów, co cele leżące u podstaw zmiany przedstawionej przez Unię, Unia może zasadniczo poprzeć takie propozycje. Może to dotyczyć wykazu operacji w załączniku IV oraz pozycji dotyczących odpadów elektrycznych i elektronicznych, które obecnie znajdują się w załącznikach VIII (A1180) i IX (B1110), a także nowych proponowanych pozycji dotyczących odpadów elektrycznych i elektronicznych w załączniku II (kategorie odpadów wymagających specjalnej uwagi). Propozycje dotyczące klasyfikacji odpadów elektrycznych i elektronicznych zawartych w załącznikach II i VIII mogłyby zapewnić osiągnięcie powyższych celów w odniesieniu do jednego ze strumieni odpadów budzących największe obawy dotyczące środowiska i zdrowia, które mają również jeden z najwyższych potencjałów przyczyniania się do rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym.

               Postanowienia konwencji wdraża się w Unii w drodze dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów, której załączniki I–II zawierają wykazy operacji gospodarowania odpadami odpowiadające wykazom w załączniku IV do konwencji bazylejskiej, oraz w drodze rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, które reguluje wywóz i przywóz do Unii, jak również przemieszczanie między państwami członkowskimi (art. 1). Dyrektywa i rozporządzenie mają zastosowanie również w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG).

               Po przyjęciu zmian załączników II i VIII do konwencji musiałyby one zostać wdrożone do prawa Unii, w szczególności do dyrektywy 2008/98/WE i rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Zmiany rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 mogą oznaczać objęcie przemieszczania nowych kategorii odpadów podanych w załączniku II w obrębie UE i EOG nowymi środkami kontroli i zakaz wywozu tych odpadów do państw nienależących do OECD. Chociaż sytuacja ta byłaby pożądana z powyższych względów, jeżeli chodzi o wywóz z UE, mogłaby ona mieć niepożądane i problematyczne skutki dla przemieszczania odpadów przeznaczonych do recyklingu wewnątrz UE i EOG, ponieważ podlegałoby ono nowym procedurom notyfikacyjnym. Przemieszczenia te podlegają już wymogom w zakresie ochrony środowiska w przepisach Unii dotyczących odpadów, a wprowadzenie nowych procedur administracyjnych mogłoby sprawić, że recykling w UE stałby się bardziej skomplikowany i kosztowny, przynosząc jedynie ograniczone korzyści z punktu widzenia ochrony środowiska.

               W celu utrzymania obecnej sytuacji w Unii i EOG, tj. bez systemu kontroli przewidzianego w konwencji, konieczne będzie powiadomienie Sekretariatu konwencji o przedmiotowych przepisach zgodnie z art. 11 konwencji oraz podjęcie niezbędnych kroków zgodnie z decyzją OECD. Na podstawie art. 11 konwencji strony mogą zawierać porozumienia lub umowy dwustronne, wielostronne lub regionalne dotyczące transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych, pod warunkiem że takie porozumienia lub umowy są zgodne z racjonalnym ekologicznie gospodarowaniem odpadami wymaganym w konwencji. W takich porozumieniach lub umowach zawiera się postanowienia, które są nie mniej bezpieczne dla środowiska niż postanowienia zawarte w konwencji, a w szczególności uwzględniają interesy krajów rozwijających się. Przykładowo powiadomienia, o których mowa w art. 11, wysłano w związku z decyzją OECD.

               W związku z tym w niniejszym wniosku dotyczącym decyzji Rady przewiduje się powiadomienie przez Unię, zgodnie z art. 11 konwencji, o przepisach stosowanych w odniesieniu do przemieszczania nowych kategorii odpadów w obrębie Unii i EOG w zakresie, w jakim przepisy te różnią się od planowanego aktu, oraz doprecyzowanie, że są to przepisy oparte na zgodnym z konwencją systemie racjonalnego ekologicznie gospodarowania. Należy także podjąć kroki, aby poinformować sekretariat OECD o powyższej sytuacji ze względu na powiązania między zmianami załączników do konwencji a powyższą decyzją OECD.

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Konferencja Stron konwencji bazylejskiej jest organem ustanowionym na mocy konwencji.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Konferencję Stron, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 18 konwencji. Będzie on miał wpływ na zakres i treść przepisów UE, a mianowicie dyrektywy 2008/98/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Na mocy dyrektywy i rozporządzenia wdraża się konwencję m.in. przez ustanowienie wykazu operacji gospodarowania odpadami oraz procedur wywozu i przywozu do Unii, a także przemieszczania między państwami członkowskimi. Dyrektywa i rozporządzenie mają zastosowanie również w EOG. Po wprowadzeniu zmian załączników do konwencji, zmiany te należy wprowadzić do wymienionych dyrektywy i rozporządzenia, z wyjątkiem przepisów dotyczących przemieszczania odpadów wewnątrz UE.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych konwencji.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do ochrony środowiska.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 192 ust. 1 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2020/0167 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie przedstawienia, w imieniu Unii Europejskiej, propozycji zmiany załącznika IV do konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych w związku z 15. posiedzeniem Konferencji Stron konwencji bazylejskiej oraz w sprawie stanowiska Unii Europejskiej odnośnie do przedstawionych przez inne strony propozycji zmian załącznika IV i innych załączników

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               mając na uwadze, co następuje:

               (1)Konwencja bazylejska o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych (zwana dalej „konwencją”) weszła w życie w 1992 r. i została zawarta przez Unię decyzją Rady 93/98/EWG
                  6
               .

               (2)Konwencję wdraża w Unii rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
                  7
                (WE) nr 1013/2006. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów
                  8
                zawiera wykaz operacji gospodarowania odpadami określony w załączniku IV do konwencji.

               (3)Zgodnie z art. 15 ust. 5 lit. b) konwencji Konferencja Stron rozważa i przyjmuje, w miarę potrzeb, zmiany konwencji i jej załączników. Zmiany konwencji są przyjmowane na posiedzeniu Konferencji Stron.

               (4)Na podstawie propozycji przedstawionej zgodnie z art. 17–18 konwencji przez Unię lub jakąkolwiek inną stronę konwencji Konferencja Stron może rozważyć zmiany załączników II, IV, VIII i IX do konwencji podczas swojego 15. posiedzenia, które odbędzie się w lipcu 2021 r.

               (5)Unia powinna przedstawić propozycje zmiany załącznika IV do konwencji w celu włączenia ogólnego wprowadzenia wyraźnie rozróżniającego pojęcia ostatecznego usunięcia i odzysku, wyjaśnienia, że obejmuje ono wszystkie operacje gospodarowania odpadami, które mają lub mogą mieć miejsce w praktyce, niezależnie od ich statusu prawnego i od tego, czy są uznawane za racjonalne ekologicznie, oraz że obejmuje ono również operacje, które mają miejsce przed poddaniem odpadów innym operacjom („operacje przejściowe”); włączenia podpisów i tekstów wprowadzających wyjaśniających, co rozumie się przez operacje ostatecznego usuwania (załącznik IVA) i operacje odzyskiwania (załącznik IVB); oraz uaktualnienia i wyjaśnienia opisów operacji zgodnie z postępem naukowym, technicznym i innym, jaki nastąpił od czasu przyjęcia konwencji w 1989 r., oraz zapewnienie, poprzez wprowadzenie postanowień o charakterze katalogu otwartego, objęcia wymaganiami konwencji wszystkich operacji, które nie zostały wyraźnie wymienione.

               (6)Opisy operacji gospodarowania odpadami zawarte w załączniku IV mają charakter ogólny i mogą być przedmiotem dalszych wyjaśnień. Unia powinna zatem wspierać opracowywanie przez Konferencję Stron zawiadomień wyjaśniających lub wytycznych w celu dalszego wyjaśnienia zakresu tych operacji. Wspomniane zawiadomienia lub wytyczne powinny zawierać wyjaśnienia i przykłady operacji objętych konwencją, i nie należy ich włączać do tekstu konwencji.

               (7)Powyższe propozycje mają na celu zapewnienie pełnego stosowania odpowiednich mechanizmów kontroli przewidzianych w konwencji, a tym samym – w przypadku ich przyjęcia – poprawę kontroli przemieszczania odpadów; ułatwienie zapobiegania nielegalnemu przemieszczaniu; zwiększenie jasności prawa oraz uzgodnienie wspólnego rozumienia i interpretacji operacji związanych z gospodarowaniem odpadami przez strony; oraz wspieranie racjonalnego ekologicznie gospodarowania odpadami na poziomie globalnym i przyczynianie się do przejścia na globalną gospodarkę o obiegu zamkniętym.

               (8)Ponadto Unia powinna zasadniczo popierać zmiany zaproponowane w późniejszym terminie przez inne strony konwencji, dotyczące wykazu operacji gospodarowania odpadami w załączniku IV, pozycji dotyczących odpadów elektrycznych i elektronicznych, które obecnie znajdują się w załącznikach VIII (A1180) i IX (B1110), a także nowych proponowanych pozycji dotyczących takich odpadów w załączniku II (kategorie odpadów wymagających specjalnej uwagi), pod warunkiem że mogą one przyczynić się do osiągnięcia tych samych celów, co cele leżące u podstaw propozycji Unii.

               (9)Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na Konferencji Stron, ponieważ planowany akt (zmiany w załącznikach do konwencji) będzie wiążący dla Unii i będzie mieć wpływ na prawo Unii, mianowicie na dyrektywę 2008/98/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1013/2006.

               (10)Należy utrzymać obecną sytuację w przypadku przemieszczania odpadów elektrycznych i elektronicznych innych niż niebezpieczne w obrębie Unii i EOG, a zatem nie należy stosować systemu kontroli wynikającego z ewentualnego dodania do załącznika II do konwencji pozycji dotyczącej tego rodzaju przemieszczania. W tym celu Unia powinna, w niezbędnym zakresie, stosować procedury określone w decyzji OECD
                  9
                oraz procedurę zawierania dwustronnych, wielostronnych lub regionalnych umów lub porozumień dotyczących transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów ze stronami lub podmiotami niebędącymi stronami zgodnie z art. 11 konwencji
                  10
               , aby zagwarantować, że przyjęcie zmian załącznika II do konwencji nie spowoduje nałożenia dodatkowej kontroli na przemieszczanie odpadów innych niż niebezpieczne w obrębie Unii i EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Na 15. posiedzeniu Konferencji Stron konwencji bazylejskiej Unia dąży do osiągnięcia następujących celów:

               a)zapewnienie pełnego stosowania odpowiednich mechanizmów kontroli przewidzianych w konwencji w celu poprawy kontroli przemieszczania odpadów oraz ułatwienia zapobiegania nielegalnemu przemieszczaniu odpadów;

               b)zwiększenie jasności prawa oraz uzgodnienie przez strony wspólnego rozumienia i interpretacji „operacji usuwania” objętych załącznikiem IV;

               c)wspieranie racjonalnego ekologicznie gospodarowania odpadami na poziomie globalnym i przyczynianie się do przejścia na globalną gospodarkę o obiegu zamkniętym.

               2.W związku z 15. posiedzeniem Konferencji Stron konwencji bazylejskiej oraz dążąc do osiągnięcia celów wymienionych w ust. 1, Unia przedstawia następujące propozycje:

               a)zmiany załącznika IV w celu włączenia ogólnego wprowadzenia wyraźnie rozróżniającego pojęcia ostatecznego usunięcia i odzysku, wyjaśnienia, że obejmuje ono wszystkie operacje gospodarowania odpadami, które mają lub mogą mieć miejsce w praktyce, niezależnie od ich statusu prawnego i od tego, czy są uznawane za racjonalne ekologicznie, oraz że obejmuje ono również operacje, które mają miejsce przed poddaniem odpadów innym operacjom („operacje przejściowe”);

               b)zmiany załącznika IV w celu włączenia podpisów i tekstów wprowadzających wyjaśniających, co rozumie się przez operacje ostatecznego usuwania (załącznik IVA) i operacje odzyskiwania (załącznik IVB); oraz

               c)uaktualnienia i wyjaśnienia opisów operacji w załączniku IV zgodnie z postępem naukowym, technicznym i innym, jaki nastąpił od czasu przyjęcia konwencji w 1989 r., oraz zapewnienia, poprzez wprowadzenie w załączniku IV postanowień o charakterze katalogu otwartego, objęcia wymaganiami konwencji wszystkich operacji, które nie zostały wyraźnie wymienione.

               3.Szczegółowa propozycja zgodnie z lit. a)–c) powyżej stanowi załącznik do niniejszej decyzji. Komisja, w imieniu Unii, przedstawia tę propozycję Sekretariatowi konwencji.

               4.Unia wspiera koncepcję opracowywania przez Konferencję Stron konwencji zawiadomień wyjaśniających lub wytycznych w celu dalszego wyjaśnienia zakresu operacji usuwania określonych w załączniku IV. Tych zawiadomień wyjaśniających lub wytycznych nie należy umieszczać w treści samej konwencji.

               Artykuł 2

               Unia może poprzeć zmiany zaproponowane przez inne strony konwencji dotyczące:

               1.wykazu operacji gospodarowania odpadami zawartego w załączniku IV;

               2.pozycji dotyczących odpadów elektrycznych i elektronicznych, które obecnie znajdują się w załącznikach VIII (A1180) i IX (B1110); oraz

               3.nowych proponowanych pozycji dotyczących odpadów elektrycznych i elektronicznych w załączniku II (kategorie odpadów wymagających specjalnej uwagi),

               pod warunkiem że zmiany te przyczyniają się do osiągnięcia celów Unii wymienionych w art. 1 ust. 1.

               Artykuł 3

               W zależności od rozwoju sytuacji na 15. posiedzeniu Konferencji Stron konwencji przedstawiciele Unii w porozumieniu z państwami członkowskimi mogą uzgodnić doprecyzowanie stanowiska, o którym mowa w art. 1 i 2, podczas organizowanych na miejscu posiedzeń koordynacyjnych, bez konieczności podejmowania przez Radę kolejnej decyzji.

               Artykuł 4

               W przypadku zmiany odpowiednich załączników do konwencji na 15. posiedzeniu Konferencji Stron konwencji bazylejskiej Unia podejmuje, w niezbędnym zakresie, kroki wymagane na mocy decyzji OECD oraz art. 11 konwencji
                  11
                w celu zagwarantowania, by nie miało to wpływu na obecne kontrole przemieszczania odpadów innych niż niebezpieczne w obrębie Unii i EOG.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 93/98/EWG w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych z dnia 22 marca 1989 r. (konwencji bazylejskiej) (Dz.U. L 39 z 16.2.1993, s. 1).

                     (2)

                        W art. 4A konwencji, który wszedł w życie w grudniu 2019 r., zakazano wszelkiego transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych objętych konwencją z każdej ze stron wymienionych w załączniku VII (strony oraz inne państwa będące członkami OECD, UE, Liechtenstein) do państw niewymienionych w załączniku VII.

                     (3)

                        Więcej informacji można znaleźć na stronie internetowej dotyczącej konwencji bazylejskiej:
                  http://www.basel.int/Implementation/LegalMatters/LegalClarity/ReviewofAnnexes/AnnexesI,III,IVandrelatedaspectsofAnnexes/tabid/6269/Default.aspx

                     (4)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów, z późn. zm., Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3.

                     (5)

                        Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, z późn. zm., Dz.U. L 190 z 12.7.2006, s. 1.

                     (6)

                        Decyzja Rady 93/98/EWG z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych (konwencji bazylejskiej) (Dz.U. L 39 z 16.2.1993, s. 1).

                     (7)

                        Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, z późn. zm., Dz.U. L 190 z 12.7.2006, s. 1.

                     (8)

                        Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów, z późn. zm., Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3.

                     (9)

                        Decyzja Rady Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju OECD C(2001)107/FINAL w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku, zmieniająca decyzję OECD C(92)39/FINAL („decyzja OECD”)

                     (10)

                        Należy zauważyć, że Unia jest na zaawansowanym etapie procedury na podstawie art. 11 konwencji bazylejskiej, a zatem wymienianie jej w niniejszej decyzji Rady może nie być konieczne.

                     (11)

                        Zob. przypis 10.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 7.8.2020
            COM(2020) 362 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie przedstawienia, w imieniu Unii Europejskiej, propozycji zmiany załącznika IV do konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych w związku z 15. posiedzeniem Konferencji Stron konwencji bazylejskiej oraz w sprawie stanowiska Unii Europejskiej odnośnie do przedstawionych przez inne strony propozycji zmian załącznika IV i innych załączników

               ZAŁĄCZNIK

               Propozycja UE dotycząca zmian załącznika IV do konwencji bazylejskiej (propozycja nowego tekstu załącznika IV):

               Załącznik IV
                  1

               Operacje usuwania

               Operacje usuwania dzielą się na dwie kategorie, mianowicie operacje odzyskiwania i operacje bezodzyskowe. Dział A obejmuje operacje bezodzyskowe, a dział B – operacje odzyskiwania.

               Niniejszy załącznik obejmuje operacje usuwania, w tym operacje przejściowe.

               Niniejszy załącznik obejmuje wszystkie operacje usuwania, niezależnie od ich statusu prawnego i niezależnie od tego, czy uznaje się je za racjonalne ekologicznie.

               A.
                     Operacje bezodzyskowe

               Operacja bezodzyskowa to operacja niebędąca operacją odzyskiwania, nawet jeżeli wtórnym skutkiem takiej operacji jest odzysk substancji lub energii.

               D*1
                     Składowanie na naziemnym składowisku odpadów odizolowanym od środowiska naturalnego

               D*2
                     Retencja powierzchniowa (np. zrzut ciekłych pozostałości i szlamów do zbiorników, stawów osadowych lub tam zatrzymujących osady)

               D*3
                     Składowanie na gruntach innych niż objęte D*1 i D*2 (np. magazynowanie trwałe naziemne)

               D*4
                     Magazynowanie trwałe podziemne (np. umieszczanie pojemników w kopalni)

               D*5
                     Składowanie w gruntach innych niż objęte D*4 (np. wtrysk do odwiertów, komór po eksploatacji soli lub zagłębień naturalnych)

               D*6
                     Obróbka w glebie in situ (np. biodegradacja lub obróbka chemiczna w glebie)

               D*7
                     Odprowadzanie do wód powierzchniowych, z wyłączeniem mórz i oceanów

               D*8
                     Odprowadzanie do mórz i oceanów, w tym lokowanie na ich dnie

               D*9
                     Uwalnianie do atmosfery (np. odprowadzanie sprężonych lub skroplonych gazów)

               D*10
                     Obróbka termiczna inna niż objęta pozycją R*5 w dziale B (np. spalanie)

               D*11
                     Operacje ostatecznego usuwania inne niż objęte pozycjami D*1–D*10

               D*12
                     Obróbka biologiczna przed podjęciem każdej z operacji wymienionych w dziale A

               D*13
                     Obróbka fizyczna/mechaniczna (np. parowanie, suszenie), obróbka fizyczna/chemiczna (np. ekstrakcja za pomocą rozpuszczalnika), obróbka chemiczna (np. neutralizacja, strącanie) lub unieruchomienie (np. utwardzanie, zestalanie) przed podjęciem każdej z operacji wymienionych w dziale A

               D*14
                     Obróbka mechaniczna inna niż objęta D*15 (np. demontaż, sortowanie, kruszenie, zagęszczanie, granulowanie, rozdrabnianie, kondycjonowanie, rozdzielanie) przed podjęciem każdej z operacji wymienionych w dziale A

               D*15
                     Mieszanie, w tym blendowanie, przed podjęciem każdej z operacji wymienionych w dziale A

               D*16
                     Przepakowywanie uprzednie przed podjęciem każdej z operacji wymienionych w dziale A

               D*17
                     Obróbka inna niż objęta D*12–D*16 przed podjęciem każdej z operacji wymienionych w dziale A

               D*18
                     Tymczasowe magazynowanie do czasu podjęcia każdej z operacji wymienionych w dziale A

               B.
                     Operacje odzyskiwania

               Operacja odzyskiwania to proces, którego głównym wynikiem jest wykorzystanie odpadów do użytecznego zastosowania, dzięki zastąpieniu innych materiałów, które w przeciwnym wypadku użyto by do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub w szerzej pojętej gospodarce.

               R*1
                     Przygotowanie do ponownego użycia (np. badanie, czyszczenie, naprawa, renowacja)

               R*2
                     Recykling substancji organicznych

               R*3
                     Recykling metali i związków metali

               R*4
                     Recykling innych materiałów nieorganicznych

               R*5
                     Obróbka termiczna, której głównym celem jest produkcja energii

               R*6
                     Operacje odzyskiwania inne niż objęte R*1– R*5

               R*7
                     Obróbka biologiczna przed podjęciem każdej z operacji wymienionych w dziale B

               R*8
                     Obróbka fizyczna/mechaniczna (np. parowanie, suszenie), lub obróbka fizyczna/chemiczna (np. ekstrakcja za pomocą rozpuszczalnika), obróbka chemiczna (np. neutralizacja, strącanie) przed podjęciem każdej z operacji wymienionych w dziale B

               R*9
                     Obróbka mechaniczna inna niż objęta R*10 (np. demontaż, sortowanie, kruszenie, zagęszczanie, granulowanie, rozdrabnianie, kondycjonowanie, rozdzielanie) przed podjęciem każdej z operacji wymienionych w dziale B

               R*10
                     Mieszanie, w tym blendowanie, przed podjęciem każdej z operacji wymienionych w dziale B

               R*11
                     Obróbka biologiczna przed podjęciem każdej z operacji wymienionych w dziale B

               R*12
                     Obróbka inna niż objęta R*7–R*9 przed podjęciem każdej z operacji wymienionych w dziale B

               R*13
                     Tymczasowe magazynowanie do czasu podjęcia każdej z operacji wymienionych w dziale B

                     (1)

                        Zmiany niniejszego załącznika wchodzą w życie z dniem [dzień przypadający dwa lata po przyjęciu przez Konferencję Stron] r., a gwiazdki nie będą mieć zastosowania od dnia [dzień przypadający cztery lata po przyjęciu przez Konferencję Stron] r.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.8.2020
            COM(2020) 367 final
            2020/0170(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 12.02.01 - Usługi finansowe)
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  W celu zapewnienia wymaganej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie uwzględnić w Porozumieniu EOG całe istotne prawodawstwo UE jak najszybciej po jego przyjęciu, a także umożliwić państwom EFTA należącym do EOG udział w działaniach i programach UE mających znaczenie dla EOG.

                  Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) ma na celu zmianę protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie „współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami”. Jest to konieczne, aby umożliwić państwom EFTA należącym do EOG uczestnictwo w unijnych programach i działaniach finansowanych z europejskich linii budżetowych. W omawianym przypadku celem proponowanej poprawki jest umożliwienie państwom EFTA należącym do EOG (Norwegii, Islandii i Liechtensteinowi) uczestnictwa w działaniach Unii związanych z linią budżetową 12 02 01: „Wdrażanie i rozwój jednolitego rynku usług finansowych” włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu jest w pełni zgodny z celem Porozumienia EOG polegającym na promowaniu stałego i zrównoważonego wzmacniania więzi handlowych i gospodarczych między umawiającymi się stronami na równych warunkach konkurencji oraz przestrzegania tych samych zasad, by stworzyć jednolity Europejski Obszar Gospodarczy.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Decyzja Wspólnego Komitetu jest również spójna z innymi politykami Unii, zwłaszcza z uwagi na cel ochrony jednorodności rynku wewnętrznego UE.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Główną podstawą prawną niniejszego wniosku Rady jest art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218 ust. 9.

                  Proceduralną podstawą prawną jest art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG, który przewiduje, że Rada - na wniosek Komisji – ustala stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

                  Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

                  Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu – zapewnienia jednorodności rynku wewnętrznego.

               •Wybór instrumentu

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

                  Nie dotyczy.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Państwa EFTA należące do EOG wnoszą wkład finansowy do budżetu Unii, linii budżetowej 12 02 01: „Wdrażanie i rozwój jednolitego rynku usług finansowych”. Dokładna kwota zostanie ustalona zgodnie z postanowieniami Porozumienia EOG po przyjęciu niniejszego projektu decyzji Rady.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Zgodnie z unijną polityką budżetową jakiekolwiek uczestnictwo w działaniach UE może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy wpłacony zostanie odpowiedni wkład finansowy. Jednakże zgodnie z protokołem 32 do Porozumienia EOG roczne wkłady finansowe państw EFTA należących do EOG wpływają co roku do dnia 31 sierpnia, w następstwie wezwania UE o przekazanie środków sporządzonego przez Komisję Europejską i przedkładanego państwom członkowskim EFTA należącym do EOG do dnia 15 sierpnia.

                  W związku z tym, w celu uzupełnienia luki w finansowaniu w okresie od stycznia do sierpnia, projekt decyzji Wspólnego Komitetu stosuje się z mocą wsteczną od stycznia. W ten sposób zapewnia się ciągłość współpracy w trakcie całego roku kalendarzowego, zgodnie z tym, co przewidziano w Porozumieniu EOG.

                  Stosowanie z mocą wsteczną nie ma wpływu na prawa i obowiązki zainteresowanych podmiotów i nie narusza zasady uzasadnionych oczekiwań.

               2020/0170 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

                  (linia budżetowa 12.02.01 - Usługi finansowe)

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  1
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  2
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

               (3)Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)Należy kontynuować współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczących usług finansowych.

               (5)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić kontynuowanie rozszerzonej współpracy po dniu 31 grudnia 2019 r.

               (6)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (2)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 13.8.2020
            COM(2020) 367 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            Wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami(Linia budżetowa 12.02.01 - Usługi finansowe)

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

               nr […]

               z dnia [...] r.

               zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG
               w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Należy kontynuować współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii dotyczących wdrażania i rozwoju jednolitego rynku usług finansowych.

               (2)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2020 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 7 ust. 11 protokołu 31 do Porozumienia EOG słowa „i 2019” zastępuje się słowami „, 2019 i 2020”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2020 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodnicząca

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG