title: Wniosek decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniająca dyrektywę Rady 76/769/EWG w zakresie ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (dichlorometan) (zmiana dyrektywy Rady 76/769/EWG) {SEK(2008) 192} {SEK(2008) 193}

text:
Ważna informacja prawna

|

52008PC0080

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 14.2.2008KOM(2008) 80 wersja ostateczna2008/0033 (COD)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniająca dyrektywę Rady 76/769/EWG w zakresie ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (dichlorometan) (zmiana dyrektywy Rady 76/769/EWG)(przedstawiony przez Komisję) {SEK(2008) 192}{SEK(2008) 193}UZASADNIENIE1. KONTEKST WNIOSKUDyrektywa Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych ustanawia ramy dla zharmonizowanych przepisów obowiązujących w całej Unii Europejskiej dotyczących wprowadzania do obrotu i stosowania substancji i preparatów niebezpiecznych.Dyrektywa 76/769/EWG służy ograniczaniu ryzyka w zakresie zdrowia człowieka i ochrony środowiska przed substancjami niebezpiecznymi. Substancje i preparaty niebezpieczne wymienione w załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG mogą być wprowadzane do obrotu i stosowane tylko po spełnieniu określonych warunków.Proponuje się ograniczenie ryzyka związanego z dichlorometanem (DCM) poprzez umieszczenie tej substancji w załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG.1.1. Dichlorometan (DCM) – własności chemiczne i ryzyko dla zdrowia człowiekaDichlorometan, substancja opatrzona numerem CAS 75-09-2 i numerem EINECS 200-838-9, to bezbarwny, fluorowcowany alifatyczny węglowodór o łagodnej, słodkawej lub uderzającej, przypominającej eter woni. Jest on stosowany w produkcji farmaceutyków, rozpuszczalników oraz substancji pomocniczych, przy wytwarzaniu produktów do usuwania farby i klejów.Dichlorometan nie został uwzględniony w wykazach priorytetowych sporządzanych na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 793/93 w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje. Tymczasem w świetle szeregu badań[1] dotyczących zakresów ryzyka wywoływanego przez zawierające dichlorometan produkty do usuwania farby konieczne są środki obniżające ryzyko w całej UE. Produkty do usuwania farby służą do usuwania powłok farby, w szczególności o łuszczącej się lub spękanej powierzchni pokrywającej rozmaite podłoża, w szczególności metalowe i drewniane. Są one stosowane zarówno przez pracowników przemysłu i użytkowników profesjonalnych, jak i przez konsumentów.Zagrożenie dla zdrowia użytkownika wiąże się przede wszystkim z oparami dichlorometanu i ich toksycznym działaniem na ośrodkowy układ nerwowy. W sytuacji niedostatecznego zabezpieczenia pracujących (np. niewystarczająco sprawnej wentylacji, nieodpowiedniego wyposażenia ochrony osobistej) zjawisko to spowodowało serię odnotowanych wypadków, w tym śmiertelnych, w ciągu ostatnich 18 lat na terenie UE.Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska[2] uznał zagrożenie dla zdrowia człowieka towarzyszące oparom dichlorometanu zawartego w produktach do usuwania farby za poważne – w szczególności dotyczy to osób szczególnie podatnych na zatrucie w związku z ich potencjalnie podwyższonym narażeniem, na przykład dzieci. Niejednokrotnie notowane wysokie stężenie dichlorometanu ulatniającego się podczas usuwania farby jest niedopuszczalne w kontekście zagrożenia zdrowia człowieka.Na rynku nie brak różnych alternatyw dla produktów do usuwania farby z zawartością dichlorometanu: usuwanie fizyczne i mechaniczne, metodą pirolityczną (termiczną) oraz metody chemiczne oparte na innych substancjach, bez użycia dichlorometanu. Najbardziej rozpowszechnione alternatywne metody chemicznego usuwania farby nie są wolne od właściwych sobie zagrożeń, i również mogą pociągać za sobą zagrożenia dla użytkowników, w zależności od stężenia w konkretnej recepturze.W ostatnich czterech latach trwała debata w tej sprawie z udziałem Komisji, państw członkowskich i pozostałych zainteresowanych stron. Pomimo znacznego zróżnicowania opinii w kwestii zagrożenia, jakie przedstawia dichlorometan i stopnia ryzyka, jakie wiąże się z metodami alternatywnymi, udało się osiągnąć porozumienie co do konieczności ograniczenia ryzyka, jakie towarzyszy dichlorometanowi poprzez wprowadzenie ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i w stosowaniu zawierających go produktów na szczeblu Wspólnoty na mocy dyrektywy Rady 76/769/EWG.1.2. Zamierzony wpływ na prawodawstwo UEZe względu na potrzebę ograniczenia ryzyka w trakcie przemysłowego, profesjonalnego i konsumenckiego użytkowania produktów do usuwania farb na bazie dichlorometanu, konieczne jest stosowanie pewnych ograniczeń w ich wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu. Niniejsza decyzja zmienia załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG poprzez dodanie dichlorometanu. Tym samym zapewniona byłaby harmonizacja przepisów obowiązujących w skali całej Wspólnoty.Najbardziej znacząca liczba ofiar śmiertelnych, odnotowanych w Europie w ciągu ostatnich osiemnastu lat, związanych ze stosowaniem produktów do usuwania farby z zawartością dichlorometanu, dotyczyła użytkowników przemysłowych i profesjonalnych. Doszło do nich w warunkach niewystarczającej wentylacji oraz przy niewłaściwym zastosowaniu wyposażenia ochrony osobistej.W odniesieniu do użytkowania produktów opartych na DCM w obiektach przemysłowych konieczne jest stosowanie pewnych obowiązkowych wymogów, na przykład: stosowanie odpowiednich rękawic ochronnych, zainstalowanie systemów miejscowej wentylacji lub też izolowanego sprzętu ochrony dróg oddechowych oraz przystosowania zbiorników na rozpuszczalnik w celu zmniejszenia stopnia narażenia pracowników.Zastosowanie profesjonalne powinny być zasadniczo zabronione, przy pozostawieniu państwom członkowskim opcji dopuszczenia, na własnym terytorium, użytkowania produktów opartych na DCM przez specjalnie licencjonowanych profesjonalistów w sytuacjach, w których zastąpienie produktów do usuwania farby zawierających dichlorometan uznają za szczególnie trudne bądź niewłaściwe. Warunkiem udzielenia licencji powinny być wymogi określonych szkoleń.Należy wprowadzić całkowity zakaz wprowadzania do obrotu produktów do usuwania farby zawierających dichlorometan dla konsumentów detalicznych jako jedyny skuteczny środek wyeliminowania zagrożeń dla konsumentów.2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW2.1. KonsultacjeKomisja zapoczątkowała w 2004 r. debatę na forum grupy roboczej Komisji odpowiedzialnej za wdrażanie dyrektywy 76/769/EWG (dalej zwanej grupą roboczą ds. ograniczeń). W listopadzie 2005 r. z kolei Komisja zwołała spotkanie przedstawicieli branży produktów do usuwania farby , z udziałem producentów takich produktów zawierających DCM i rozwiązań alternatywnych. Z uwagi na utrzymujące się różnice zdań w gronie przedstawicieli branży i władz, Komisja zamówiła kolejne badanie mające na celu zebranie dalszych danych służących ocenie skutków ewentualnych ograniczeń na wprowadzanie do obrotu i stosowanie produktów do usuwania farby zawierających dichlorometan na poziomie Wspólnoty.Wnioski płynące z tego badania[3] omówiono w toku obrad grupy roboczej ds. ograniczeń w dniu 3 lipca 2007 r. Przedstawiciele przedsiębiorstw opowiadających się za dalszym stosowaniem DCM, przedsiębiorstw popierających alternatywne rozwiązania, a także Europejskiej Organizacji Konsumentów (BEUC), Europejskiej Federacji Pracowników Górnictwa, Przemysłu Chemicznego i Energetycznego (EMCEF) i Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych (ETUC) wzięli udział w spotkaniu lub też zostali skonsultowani.2.2. Ocena skutkówSzczegółowa ocena skutków została przygotowana i przedłożona w dniu 5 października 2007 r. Radzie ds. Oceny Skutków, która wydała stosowną opinię 9 listopada 2007 r. Ostateczna wersja oceny wpływu zawiera wszystkie uwagi Rady (listę kontrolną dotyczącą jakości oceny wpływu i ostateczną opinię)[4].Szereg działań ujętych w postaci różnych wariantów – od zaniechania wszelkich działań, poprzez działania dobrowolne ze strony przemysłu aż po różne poziomy ograniczeń w drodze prawodawstwa został poddany ocenie; ostatecznie dla każdej z trzech kategorii zastosowań obrano następujące najskuteczniejsze i najwłaściwsze opcje:-  Dla użytkowników przemysłowych:Prace przy użyciu produktów do usuwania farby zawierających DCM mogą być prowadzone wyłącznie w obiektach przemysłowych, po spełnieniu obowiązkowych wymogów w dziedzinie ochrony pracowników, takich jak odpowiednie rękawice ochronne, wyciągi wentylacyjne, odpowiednie środki ochrony dróg oddechowych oraz środki ochrony zbiorowej dotyczące zbiorników na rozpuszczalnik. Środki te przyczyniają się do przestrzegania prawodawstwa w dziedzinie ochrony pracowników, skutecznie ograniczając ich narażenie na kontakt z DCM, a tym samym liczbę wypadków, również śmiertelnych.-  Dla użytkowników profesjonalnych:Stosowanie profesjonalne produktów do usuwania farby zawierających DCM powinno być zasadniczo zabronione, przy pozostawieniu państwom członkowskim opcji dopuszczenia, na własnym terytorium, użytkowania produktów opartych na DCM przez specjalnie licencjonowanych profesjonalistów w sytuacjach, w których zastąpienie środków zawierających dichlorometan uznają za szczególnie trudne bądź niewłaściwe. Wprowadzenie tego środka obciąża państwa członkowskie i zainteresowane przedsiębiorstwa pełną odpowiedzialnością za ustanowienie i kontrolowanie systemu szkolenia i licencjonowania oraz właściwych środków kontrolnych, a także nałożyłoby na te podmioty związane z tym obciążenia administracyjne. Tym samym zmniejszeniu uległaby liczba wypadków, także śmiertelnych.-  Dla konsumentów:Zakaz wprowadzania do obrotu produktów do usuwania farby zawierających DCM do zastosowań konsumenckich jest jedynym skutecznym środkiem eliminującym ryzyko dla konsumentów. Niemożliwe jest mianowicie kompleksowe monitorowanie zachowań konsumentów w przypadku zestawów do majsterkowania, ani zagwarantowanie im odpowiedniego przeszkolenia i dopilnowanie stosowania niezbędnego wyposażenia ochronnego.3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU3.1. Podstawa prawnaPodstawą prawną wniosku jest art. 95 Traktatu.Niniejsza decyzja określa zasady wprowadzania do obrotu i stosowania produktów do usuwania farb na bazie dichlorometanu dla trzech wymienionych kategorii zastosowań (przemysłowych, profesjonalnych i konsumenckich).Niniejsza decyzja ustala ponadto jednolite przepisy dotyczące obrotu produktami do usuwania farb na bazie dichlorometanu, umożliwiając uniknięcie barier w handlu związanych z różnicami, jakie dzielą ustawodawstwa krajowe. Proponowane zmiany do dyrektywy 76/769/EWG poprawiają warunki funkcjonowania rynku wewnętrznego, zapewniając jednocześnie wysoki poziom ochrony zdrowia człowieka.3.2. Zasada pomocniczości i zasada proporcjonalnościDyrektywa Rady 76/769/EWG odnosząca się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych dąży do ustanowienia zharmonizowanych przepisów w całej UE i uniknięcia rozbieżności między ustawodawstwami krajowymi, mogących stwarzać bariery w handlu wewnątrz Wspólnoty. Cel ten nie może być osiągnięty poprzez pozostawienie odpowiedzialności za działania jedynie państwom członkowskim.Środki przewidziane w niniejszej decyzji są również proporcjonalne, zważywszy na całkowity koszt i korzyści występujące we wszystkich kategoriach użytkowników w kontekście ostatecznego celu, jakim jest poprawa ochrony zdrowia człowieka.3.3. Wybór instrumentówKomisja wybrała dyrektywę Rady 76/769/EWG jako najlepszy instrument dla celów ochrony rynku wewnętrznego, a zarazem dla zagwarantowania wysokiego poziomu ochrony zdrowia człowieka i środowiska. W związku z tym wybór instrumentu jest zgodny z art. 95 ust. 3 Traktatu.Dyrektywa 76/769/EWG zostanie uchylona z dniem 1 czerwca 2009 r. rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającym dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE. Zmiany do załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG wprowadzone niniejszą decyzją będą stosowane po dniu 1 czerwca 2009 r. i zostaną wprowadzone do załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.Zmiana załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG w drodze decyzji jest właściwsza niż w drodze dyrektywy, ponieważ transpozycja proponowanych ograniczeń do prawa krajowego zostałaby zakończona zaledwie na kilka miesięcy przed uchyleniem dyrektywy 76/769/EWG, lub nawet po jej uchyleniu. W związku z tym transpozycja w innej formie nie byłaby celowa. W tej sytuacji decyzja, a nie dyrektywa jest właściwym aktem prawnym.4. WPŁYW NA BUDŻETNiniejsza decyzja nie ma wpływu na budżet.2008/0033 (COD)WniosekDECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYzmieniająca dyrektywę Rady 76/769/EWG w zakresie ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (dichlorometan) (zmiana dyrektywy Rady 76/769/EWG)(Tekst mający znaczenie dla EOG)PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,uwzględniając wniosek Komisji[5],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[6],stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu[7],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zagrożenia dla zdrowia człowieka, jakie towarzyszą stosowaniu dichlorometanu (DCM) w produktach do usuwania farby zostały oszacowane na podstawie wielu badań[8], które doprowadziły do ostatecznego wniosku, że wymagane byłyby środki ograniczające ryzyko w skali całej UE, zmierzające do zmniejszenia ryzyka występującego w trakcie użytkowania przemysłowego, profesjonalnego i konsumenckiego dichlorometanu. Wyniki wspomnianych badań zostały poddane przez ówczesny Komitet Naukowy Komisji ds. Toksyczności, Ekotoksyczności oraz Środowiska (przemianowany na Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska) ocenie, która potwierdziła zagrożenie dla zdrowia człowieka towarzyszące oparom dichlorometanu zawartego w produktach do usuwania farby[9].(2) W celu osiągnięcia odpowiednio wysokiego poziomu ochrony zdrowia we wszystkich kategoriach użytkowania (przemysłowego, zawodowego i konsumenckiego) wprowadzanie na rynek i stosowanie produktów do usuwania farby zawierających dichlorometan powinno ulec ograniczeniu.(3) Zawierające DCM produkty do usuwania farby stosowane są przez konsumentów do użytku domowego, przy usuwaniu farb i lakierów – zarówno we wnętrzach, jak i na wolnym powietrzu. Nie sposób zapewnić bezpiecznego stosowania DCM przez konsumentów za pomocą szkoleń czy też monitorowania. Dlatego też jedynym skutecznym środkiem eliminującym ryzyko dla konsumentów byłby zakaz wprowadzania do obrotu produktów do usuwania farby zawierających DCM do zastosowań konsumenckich.(4) W celu zagwarantowania proporcjonalnej wykonalności odpowiedniego wycofywania produktów do usuwania farby zawierających DCM na każdym poziomie łańcucha dystrybucji, należy ustalić różne daty zastosowania zakazu wprowadzania do obrotu po raz pierwszy i zakończenia sprzedaży ogółowi klientów i użytkownikom profesjonalnym.(5) Mając na uwadze możliwość udostępnienia produktów do usuwania farby zawierających DCM konsumentom za pośrednictwem sieci dystrybucji dla użytkowników profesjonalnych i przemysłowych, produkt powinien być oznakowany stosownym ostrzeżeniem.(6) Większość odnotowanych w Europie w ciągu ostatnich osiemnastu lat wypadków śmiertelnych związanych ze stosowaniem produktów do usuwania farby z zawartością dichlorometanu dotyczyła użytkowników przemysłowych i profesjonalnych. Doszło do nich z powodów niewystarczającej wentylacji, przy niewłaściwym zastosowaniu wyposażenia ochrony osobistej, korzystaniu z nieodpowiednich zbiorników lub przy długotrwałym narażeniu na kontakt z DCM. Dlatego również w odniesieniu do użytkowników profesjonalnych i przemysłowych konieczne jest wprowadzenie ograniczeń zmniejszających występujące ryzyko.(7) Użytkownicy profesjonalni są zwykle chronieni przepisami prawodawstwa w sferze ochrony pracowników. Nierzadko jednak prace prowadzone przez profesjonalistów mają miejsce w obiektach klientów, gdzie często brak odpowiednich środków pozwalających na zapanowanie nad zagrożeniem dla zdrowia, jego kontrolę i ograniczenie ryzyka. Ponadto profesjonaliści pracujący na własny rachunek nie są objęci ochroną prawa w sferze ochrony pracowników, a przed podjęciem prac polegających na usuwaniu farby z użyciem DCM powinni oni zostać odpowiednio przeszkoleni.(8) Wprowadzanie na rynek i profesjonalne stosowanie produktów do usuwania farby zawierających DCM powinno być zatem zakazane przez wzgląd na ochronę zdrowia pracowników i ograniczenie liczby wypadków, w tym przede wszystkim śmiertelnych. Niemniej w przypadkach, gdzie zastąpienie produktów zawierających DCM wydaje się szczególnie trudne lub niewłaściwe, państwa członkowskie powinny mieć możliwość dopuszczenia dalszego użytkowania DCM przez specjalnie licencjonowanych profesjonalistów. Za wydawanie i nadzorowanie stosownych licencji – w oparciu o wymóg obowiązkowych, ściśle określonych szkoleń – odpowiedzialne byłyby zainteresowane państwa członkowskie.(9) Skala wypadków (w tym śmiertelnych) odnotowanych w ramach użytkowania przemysłowego wskazuje na niedostateczny poziom przestrzegania przepisów dotyczących miejsca pracy. Narażenie na kontakt z DCM nie zostało dostatecznie ograniczone, a pracowników w obiektach przemysłowych powinny obejmować zaostrzone środki ograniczające ryzyko. Należy zadbać o środki zapobiegawcze w rodzaju odpowiedniej wentylacji miejsca pracy, odpowiedniego wyposażenia ochrony osobistej oraz dodatkowe przystosowanie zbiorników.(10) Wyposażenie ochrony osobistej musi być zgodne z wymogami dyrektywy Rady 89/686/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyposażenia ochrony osobistej[10].(11) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 76/769/EWG.(12) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla ustawodawstwa Wspólnoty ustanawiającego minimalne wymogi ochrony pracowników, w szczególności na dyrektywę Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy[11] oraz opierające się na niej dyrektywy szczegółowe, w szczególności dyrektywę 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagennych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG) (wersja skonsolidowana)[12] oraz dyrektywę Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)[13].PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Załącznik I do dyrektywy 76/769/WE otrzymuje brzmienie zgodne z załącznikiem do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Artykuł 3Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący[…] […]ZAŁĄCZNIKW załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG dodaje się pkt xx w brzmieniu:„(xx) Dichlorometan NR CAS: 75-09-2 Nr EINECS: 200-838-9 | Produkty do usuwania farby o zawartości dichlorometanu w stężeniu równym lub wyższym od 0,1 % masy nie mogą być po raz pierwszy wprowadzane do obrotu w postaci produktów ogólnodostępnych ani dla profesjonalistów od dnia [12 miesięcy po wejściu decyzji w życie], a dostarczane od dnia [24 miesiące po wejściu decyzji w życie]. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 państwa członkowskie mogą dopuszczać dostarczanie produktów do usuwania farby zawierających dichlorometan licencjonowanym profesjonalistom. Licencje, o których mowa w ust. 2, są udzielane profesjonalistom przeszkolonym w zakresie bezpiecznego stosowania produktów do usuwania farby zawierających dichlorometan. Wymagane szkolenie obejmuje: Świadomość ryzyka, ocenę i panowanie nad ryzykiem dla zdrowia; Stosowanie odpowiedniej wentylacji; Korzystanie z wyposażenia ochrony osobistej [14]. Produkty do usuwania farby o zawartości dichlorometanu w stężeniu równym lub wyższym od 0,1 % masy mogą być stosowane w obiektach przemysłowych, o ile spełnione są następujące warunki: Stosowanie skutecznej wentylacji wyciągowej lub izolacyjnego sprzętu ochrony dróg oddechowych[15], Szczelne zbiorniki z rozpuszczalnikiem, zamykane na czas przerwy w użytkowaniu; Odpowiednie rękawice ochronne dla pracowników[16] Nie naruszając innych przepisów prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie klasyfikacji, pakowania i etykietowania niebezpiecznych substancji i preparatów, począwszy od dnia [24 miesiące po wejściu decyzji w życie] produkty do usuwania farby o zawartości dichlorometanu w stężeniu równym lub wyższym od 0,1 % masy muszą być wyraźnie i w sposób trwały oznakowane następującą informacją: „przeznaczone wyłącznie do użytku przemysłowego i profesjonalnego.”.” |1.  [1] Chlorek metylenu: korzystne i niekorzystne skutki ewentualnego ograniczenia obrotu na rynku UE. (Methylene chloride – Advantages and drawbacks of possible market restrictions in the EU). Badanie TNO-STB ukończone w listopadzie 1999 r.; http://ec.europa.eu/enterprise/chemicals/studies_en.htm ; Badanie skuteczności opóźniaczy parowania w przypadku produktów do usuwania farby zawierających dichlorometan (Effectiveness of vapour retardants in reducing risks to human health from pain stripper containing dichloromethane), opracowanie grupy eksperckiej ETVAREAD; wersja ostateczna sprawozdania opublikowana w kwietniu 2004 r.: http://ec.europa.eu/enterprise/chemicals/studies_en.htm ; Ocena skutków ewentualnego ograniczenia obrotu i stosowania dichlorometanu w produktach do usuwania farb w UE (Impact assessment of potential restrictions on the marketing and use of dichloromethane in paint stripper). – badanie RPA, kwiecień 2007 r. http://ec.europa.eu/enterprise/chemicals/studies_en.htm[2] Zob. opinię Komitetu Naukowego ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska [w jęz. angielskim] w sprawie skuteczności opóźniaczy parowania w przypadku produktów do usuwania farby zawierających dichlorometan (Effectiveness of vapour retardants in reducing risks to human health from pain stripper containing dichloromethane) – wersja ostateczna sprawozdania z kwietnia 2004 r.; dokument przyjęty przez Komitet w czasie czwartej sesji plenarnej w dniu 18 marca 2005 r. http://ec.europa.eu/health/ph_risk/committees/04_scher/scher_opinions_en.htm[3] Ocena skutków ewentualnego ograniczenia obrotu i stosowania dichlorometanu w produktach do usuwania farby w UE (Impact assessment of potential restrictions on the marketing and use of dichloromethane in paint stripper). – badanie RPA ukończone w kwietniu 2007 r. http://ec.europa.eu/enterprise/chemicals/studies_en.htm[4] Dokument roboczy służb Komisji „Sprawozdanie z oceny wpływu” dostępny na stronie: http ://ec.europa.eu/chemicals/studies_en.htm[5] Dz.U. C […] z […], s. […].[6] Dz.U. C […] z […], s. […].[7] Dz.U. C […] z […], s. […].[8] Chlorek metylenu: korzystne i niekorzystne skutki ewentualnego ograniczenia obrotu na rynku UE. (Methylene chloride – Advantages and drawbacks of possible market restrictions in the EU). Badanie TNO-STB ukończone w listopadzie 1999 r.; http://ec.europa.eu/enterprise/chemicals/studies_en.htm ; Badanie skuteczności opóźniaczy parowania w przypadku produktów do usuwania farby zawierających dichlorometan (Effectiveness of vapour retardants in reducing risks to human health from pain stripper containing dichloromethane), opracowanie grupy eksperckiej ETVAREAD; wersja ostateczna sprawozdania opublikowana w kwietniu 2004 r.:http://ec.europa.eu/enterprise/chemicals/studies_en.htm ; Ocena skutków ewentualnego ograniczenia obrotu i stosowania dichlorometanu w produktach do usuwania farb w UE (Impact assessment of potential restrictions on the marketing and use of dichloromethane in paint stripper). – badanie RPA ukończone w kwietniu 2007 r. http://ec.europa.eu/enterprise/chemicals/studies_en.htm[9] Zob. Opinię Komitetu Naukowego ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska w sprawie skuteczności opóźniaczy parowania w przypadku produktów do usuwania farby zawierających dichlorometan (Effectiveness of vapour retardants in reducing risks to human health from pain stripper containing dichloromethane) – wersja ostateczna 01 sprawozdania z kwietnia 2004 r .; dokument przyjęty przez Komitet w czasie czwartej sesji plenarnej w dniu 18 marca 2005 r. http://ec.europa.eu/health/ph_risk/committees/04_scher/scher_opinions_en.htm[10] Dz.U. L 399 z 30.12.1989, s. 18.[11] Dz.U. L 183 z 29.6.1989, s. 1. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, s. 1.).[12] Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 50.[13] Dz.U. L 131 z 5.5.1998, s. 11.[14] Wyposażenie ochrony osobistej zgodne z wymogami dyrektywy Rady 89/686/EWG.[15] Sprzęt ochrony dróg oddechowych zgodny z wymogami dyrektywy Rady 89/686/EWG.[16] Rękawice ochronne zgodne z wymogami dyrektywy Rady 89/686/EWG.


				|

		52013PC0152

			Wniosek DECYZJA RADY upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej godnej pracy dla osób pracujących w gospodarstwie domowym z 2011 r. (Konwencja nr 189) /* COM/2013/0152 final - 2013/0085 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Niniejszy wniosek umożliwi państwom
członkowskim ratyfikację Konwencji nr 189 Międzynarodowej
Organizacji Pracy (MOP) dotyczącej godnej pracy dla osób pracujących
w gospodarstwie domowym z 2011 r., zwanej dalej „Konwencją nr 189
dotyczącą osób pracujących w gospodarstwie domowym” lub
„Konwencją”.
Konwencja nr 189 dotycząca osób
pracujących w gospodarstwie domowym została przyjęta na 100.
sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy w dniu 16 czerwca 2011 r. i ma
wejść w życie we wrześniu 2013 r. Ustanowiono w niej
minimalny poziom globalnej ochrony dla osób pracujących w gospodarstwie
domowym.
W grudniu 2012 r. Konwencję nr 189
dotyczącą osób pracujących w gospodarstwie domowym
ratyfikowały trzy państwa–strony MOP. Jest ona jedną z konwencji
MOP, które MOP klasyfikuje jako uaktualnione i w związku z tym aktywnie
propaguje.
Unia Europejska (UE) zaangażowana jest w
promowanie programu godnej pracy, zarówno w Unii, jak i w swoich stosunkach
zewnętrznych. Normy pracy są podstawowym elementem konceptu godnej
pracy. Ratyfikacja konwencji MOP przez państwa członkowskie jest
więc ważnym sygnałem świadczącym o spójności
polityki Unii idącej w kierunku ulepszania norm pracy na całym świecie.
Ponadto, w ramach Strategii UE na rzecz
wyeliminowania handlu ludźmi[1]
Komisja wezwała państwa członkowskie do ratyfikowania wszystkich
międzynarodowych instrumentów, porozumień i zobowiązań
prawnych, które przyczynią się do zwalczania handlu ludźmi w
skuteczniejszy, lepiej skoordynowany i spójny sposób. Obejmuje to
Konwencję nr 189 dotyczącą osób pracujących w gospodarstwie
domowym.
Należy w związku z tym
usunąć wszelkie przeszkody prawne na szczeblu UE
uniemożliwiające państwom członkowskim ratyfikację
Konwencji nr 189 dotyczącej osób pracujących w gospodarstwie domowym,
jako że jej treść nie budzi obaw w świetle
istniejącego dorobku prawnego Unii.
Celem przepisów Konwencji nr 189
dotyczącej osób pracujących w gospodarstwie domowym jest pomoc w
ograniczaniu niegodziwego traktowania i wykorzystywania osób pracujących w
gospodarstwie domowym. W art. 1 Konwencji osoba pracująca w gospodarstwie
domowym zdefiniowana jest jako każda osoba zaangażowana w pracę
w gospodarstwie domowym (praca wykonywana w gospodarstwie domowym lub gospodarstwach
domowych albo na ich rzecz) w ramach stosunku pracy.
Konwencja stawia przed państwami członkowskimi MOP wymóg
stosowania środków zapobiegających przemocy i pracy dzieci w ramach
pracy w gospodarstwie domowym. Artykuł 3 chroni podstawowe, związane
z pracą, prawa osób pracujących w gospodarstwach domowych,
stawiając przed każdym państwem wymóg stosowania
określonych w Konwencji środków mających na celu respektowanie,
upowszechnianie i realizację dotyczących pracy fundamentalnych zasad i
praw. Kolejne przepisy stawiają w szczególności przed państwami
członkowskimi MOP wymóg:
·
ustalenia wieku minimalnego dla pracy w
gospodarstwie domowym i zabezpieczeń dla pracowników w wieku poniżej
18 lat;
·
zapobiegania wykorzystywaniu i przemocy;
·
zapewnienia uczciwych zasad i przyzwoitych
warunków zatrudnienia;
·
upewnienia się, że pracownicy są
informowani o zasadach i szczegółach dotyczących ich zatrudnienia;
·
uregulowania rekrutacji za granicą i
zapewnienia swobody poruszania się;
·
zapewnienia równego traktowania osób
pracujących w gospodarstwie domowym z innymi pracownikami pod
względem wynagrodzenia i korzyści;
·
regulowania i monitorowania działalności
prywatnych agencji zatrudnienia oraz
·
utworzenia specjalnego mechanizmu składania
skarg.
Konwencja nr 189 dotycząca osób
pracujących w gospodarstwie domowym dotyczy obszaru prawodawstwa unijnego,
w którym stopień regulacji osiągnął juz zaawansowany
poziom.
Konwencja dotyczy głównie aspektów
związanych z domeną polityki społecznej, w której przepisy
unijne określają minimalne wymogi związane z bezpieczeństwem
i higieną pracy, ochroną w pracy młodych osób, ochroną
macierzyństwa, obowiązkiem pracodawcy dotyczącym informowania
pracowników na piśmie o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy,
czasem pracy, imigracją oraz pracą tymczasową[2].
Konwencja dotyczy aspektów związanych z
ochroną przed dyskryminacją, w której przepisy unijne
określają minimalne wymogi co do równego traktowania w zakresie
zatrudnienia, równości płci i ochrony macierzyństwa[3].
Konwencja dotyczy również aspektów
związanych ze współpracą sądową w sprawach karnych
oraz w dziedzinie związanej z azylem i imigracją, w których przepisy
unijne określają minimalne wymogi dotyczące walki z handlem
ludźmi i sankcji stosowanych wobec pracodawców zatrudniających
nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich[4].
Artykuł 8 Konwencji dotyczącej osób
pracujących w gospodarstwie domowym dotyczy ponadto pracujących w
gospodarstwie domowym osób migrujących, co obejmuje aspekty związane
z przepisami unijnymi regulującymi swobodny przepływ pracowników[5].
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW
Nie dotyczy.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Zgodnie z zasadami dotyczącymi
zewnętrznych kompetencji, opracowanymi przez Trybunał
Sprawiedliwości Unii Europejskiej[6],
szczególnie odnośnie do przystąpienia do konwencji
Międzynarodowej Organizacji Pracy oraz jej ratyfikacji[7], państwa członkowskie
nie mogą samodzielnie decydować o ratyfikacji konwencji bez
uprzedniego zezwolenia ze strony Rady, jeśli zakres pewnych
części konwencji podlega kompetencji Unii.
Jednocześnie Unia Europejska nie
może ratyfikować żadnej konwencji MOP, ponieważ jedynie
państwa mogą być ich stronami.
W związku z powyższym, jeśli
przedmiot porozumienia lub umowy wchodzi częściowo w zakres
kompetencji Unii, a częściowo w zakres kompetencji państw
członkowskich, instytucje Unii i państwa członkowskie muszą
przedsięwziąć wszelkie niezbędne środki, aby
zapewnić jak najlepszą współpracę przy ratyfikacji Konwencji
oraz wdrożeniu wynikających z niej zobowiązań[8].
Odnośnie do trzech konwencji MOP
przyjętych w ciągu ostatnich dziesięciu lat, których pewne
części wchodzą w zakres kompetencji Unii, Rada
upoważniła państwa członkowskie do ratyfikacji, w interesie
Unii, tych części, które wchodzą w zakres kompetencji Unii[9]. Komisja przyjęła
również wniosek w sprawie takiej decyzji Rady odnośnie do Konwencji
nr 170 dotyczącej substancji chemicznych[10].
Szczególnie odnośnie do Konwencji nr 189
dotyczącej osób pracujących w gospodarstwie domowym stopień
regulacji w zakresie różnych aspektów polityki społecznej, walki z
dyskryminacją, współpracy sądowej w sprawach karnych, azylu i
imigracji jest tak zaawansowany, że państwa członkowskie nie
są dalej w stanie działać pod tym względem na poziomie
stosunków zewnętrznych w sposób niezależny[11]. Artykuł 153 TFUE stanowi
główną podstawę prawną odpowiednich przepisów unijnych,
która jest również w większości przypadków bardziej
szczegółowa niż ogólne zasady określone w Konwencji nr 189
dotyczącej osób pracujących w gospodarstwie domowym. Nie ma sprzeczności
pomiędzy ogólnymi zasadami ustanowionymi w Konwencji a prawodawstwem
unijnym, nie ma również niespójności pomiędzy przepisami
Konwencji a minimalnymi wymogami w przedmiotowych dziedzinach zawartymi w
dorobku prawnym UE.
Z art. 19 ust. 8 Konstytucji MOP wynika,
że Konwencja zawiera minimalne normy, co oznacza, że przepisy krajowe
mogą przewidywać bardziej surowe normy niż te ustanowione w
Konwencji.
Podejście wybrane w ramach zawartych w
Konwencji zasad dotyczących ochrony i równego traktowania pracowników jest
zgodne z minimalnymi wymogami w ramach dorobku prawnego Unii w tej dziedzinie.
Oznacza to, że środki unijne mogą być bardziej surowe
niż normy MOP i vice versa[12].
Konwencja nr 189 dotycząca osób
pracujących w gospodarstwie domowym zawiera artykuł chroniący
pracujące w gospodarstwie domowym osoby migrujące (art. 8), który
potencjalnie mógłby zagrażać swobodnemu przepływowi
pracowników – dziedzinie, w której Unia posiada wyłączną
kompetencję[13].
Głównym celem Konwencji nie jest jednak regulowanie kwestii
podlegających wyłącznej kompetencji Unii. Artykuł 8 ust. 2
Konwencji stanowi ponadto, że wymóg otrzymania pisemnej oferty przed
przekroczeniem granicy państwowej nie ma zastosowania do obszarów
regionalnej integracji gospodarczej. Ta klauzula ochronna stanowi
zabezpieczenie przed ewentualną niezgodnością pomiędzy
Konwencją a dorobkiem prawnym Unii w dziedzinie swobodnego przepływu
pracowników określonego w art. 45 TFUE i rozporządzeniu nr 492/2011.
Dlatego też przepisy Konwencji w tej dziedzinie nie są niezgodne z
dorobkiem prawnym Unii.
Celem niniejszego wniosku jest zatem
upoważnienie państw członkowskich do ratyfikacji, w interesie
Unii, tych części Konwencji nr 189 dotyczącej osób
pracujących w gospodarstwie domowym, które objęte są zakresem
kompetencji Unii.
Podstawą wniosku jest art. 218 ust. 6
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), stosowany przez
analogię, w związku z art. 153 TFUE, który jest główną
podstawą prawną przepisów Unii dotyczących ochrony i poprawy
warunków pracy.
2013/0085 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
upoważniająca państwa
członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Konwencji
Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej godnej pracy dla osób
pracujących w gospodarstwie domowym z 2011 r. (Konwencja nr 189)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art.
153 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) oraz art.
218 ust. 8 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
uwzględniając opinię Parlamentu
Europejskiego[14],
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Parlament Europejski, Rada i
Komisja popierają ratyfikację międzynarodowych konwencji
dotyczących pracy, które MOP klasyfikuje jako uaktualnione, traktując
to jako wkład w starania Unii Europejskiej na rzecz upowszechniania godnej
pracy dla wszystkich zarówno w Unii, jak i poza nią, i których istotnym
aspektem jest ochrona oraz poprawa warunków pracy.
(2)       Większość
przepisów zawartych w Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) nr
189 dotyczącej godnej pracy dla osób pracujących w gospodarstwie
domowym z 2011 r., zwanej dalej „Konwencją”, ujętych jest w
dużym stopniu w dorobku prawnym Unii w dziedzinach polityki
społecznej[15],
zapobiegania dyskryminacji[16],
współpracy sądowej w sprawach karnych[17] oraz azylu i imigracji[18].
(3)       Przepisy Konwencji
dotyczące ochrony pracujących w gospodarstwie domowym osób
migrujących mogą potencjalnie wpłynąć na swobodny
przepływ pracowników – dziedzinę, w której Unia posiada
wyłączną kompetencję[19]..
(4)       W związku z tym
części Konwencji wchodzą w zakres kompetencji Unii i
państwa członkowskie nie mogą, odnośnie do tych
części, podejmować zobowiązań poza ramami instytucji
Unii[20].
(5)       Unia Europejska nie może
ratyfikować konwencji, ponieważ jedynie państwa mogą
być jej stronami.
(6)       W takiej sytuacji
państwa członkowskie i instytucje Unii muszą
współpracować, jeśli chodzi o ratyfikację Konwencji.
(7)       Rada upoważnia zatem
państwa członkowskie, związane przepisami unijnymi
dotyczącymi minimalnych wymogów w dziedzinie warunków pracy, do
ratyfikowania Konwencji w interesie Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się
państwa członkowskie do ratyfikowania, w przypadku części
wchodzących w zakres kompetencji przyznanych Unii na podstawie Traktatów,
Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej godnej pracy
dla osób pracujących w gospodarstwie domowym z 2011 r. (Konwencji nr 189).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do
państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Strategia UE na rzecz wyeliminowania handlu ludźmi
na lata 2012-2016, COM(2012) 286 z 19.6.2012.
[2]               Dyrektywa 89/391/EWG, dyrektywa 94/33/EWG, dyrektywa
91/533/EWG, dyrektywa 2003/88/WE, dyrektywa 2011/98/UE, dyrektywa 2008/104/WE.
[3]               Dyrektywa 2000/78/EC, dyrektywa 2000/43/WE, dyrektywa
2006/54/WE, dyrektywa 92/85/EWG.
[4]               Dyrektywa 2011/36/WE, dyrektywa 2009/52/WE
[5]               Artykuł 45 TFUE, rozporządzenie nr 492/2011.
[6]               Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie AETR
22/70 z dnia 31 marca 1971 r., Rec. 1971, 263; zob. również art. 3 ust. 2
TFUE, który skodyfikował te zasady.
[7]               Opinia 2/91 Trybunału Sprawiedliwości z dnia
19 marca 1993 r. w sprawie Konwencji nr 170 dotyczącej substancji
chemicznych, Rec. 1993-I, s. 1061.
[8]               Opinia 2/91 Trybunału Sprawiedliwości (ibid.),
pkt 36, 37 i 38.
[9]               W ciągu ostatnich dziesięciu lat Rada
przyjęła trzy decyzje upoważniające państwa
członkowskie do ratyfikacji konwencji MOP: decyzję Rady z dnia 14
kwietnia 2005 r. upoważniającą państwa członkowskie do
ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Konwencji
Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej dokumentów
tożsamości marynarzy (Konwencja nr 185, Dz.U. L 136 z 30.5.2005, s.
1), decyzję Rady z dnia 7 czerwca 2007 r. upoważniającą
państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty
Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu
z 2006 r. (Dz.U. L 161 z 22.6.2007, s. 63) oraz decyzję Rady z dnia 7
czerwca 2010 r. upoważniającą państwa członkowskie do
ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej
Organizacji Pracy dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa z 2007 r.
(Konwencja nr 188, Dz.U L 145 z 11.6.2010, s. 12).
[10]             COM(2012) 677 z dnia 20 listopada 2012 r.
[11]             Opinia 2/91 Trybuna³u Sprawiedliwości, pkt 25 i 26.
[12]             Opinia 2/91 Trybunału Sprawiedliwości, pkt 18.
[13]             Artykuł 45 TFUE, rozporządzenie nr 492/2011.
[14]             Dz.U. C […] z […], s. […].
[15]             Włącznie z dyrektywą ramową Rady
89/391/EWG w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa
i zdrowia pracowników w miejscu pracy, dyrektywą Rady 94/33/WE w sprawie
ochrony pracy osób młodych, dyrektywą 92/85/EWG w sprawie ochrony
macierzyństwa, dyrektywą 91/533 EWG w sprawie obowiązku
pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do
umowy lub stosunku pracy, dyrektywą 2003/88/WE dotyczącą
niektórych aspektów organizacji czasu pracy i dyrektywą 2008/104/WE w
sprawie pracy tymczasowej.
[16]             Włącznie z dyrektywą 2000/78/WE
dotyczącą równego traktowania w zakresie zatrudnienia
i pracy, dyrektywą 2006/54/WE w sprawie równego traktowania kobiet i
mężczyzn i dyrektywą 92/85/EWG w sprawie ochrony
macierzyństwa .
[17]             Włącznie z dyrektywą 2011/36/UE w sprawie
zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony
ofiar.
[18]             Włącznie z dyrektywą 2009/52/WE w sprawie
kar i środków stosowanych wobec pracodawców zatrudniających
nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich i dyrektywy
2011/98/UE w sprawie procedury jednego wniosku.
[19]             Artykuł 45 TFUE, rozporządzenie nr 492/2011.
[20]             Opinia 2/91 Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19
marca 1993 r., Rec. 1993-I, s. 1061, pkt 26.


				|

		52013PC0390

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na Malcie /* COM/2013/0390 final - 2013/0179 (NLE) */

			   	2013/0179 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na
Malcie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art.
126 ust. 6,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając uwagi przedstawione
przez Maltę,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zgodnie z art. 126 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) państwa członkowskie
unikają nadmiernego deficytu budżetowego.
(2)       Pakt stabilności i
wzrostu opiera się na dążeniu do zapewnienia dobrego stanu
finansów państwa jako środka służącego umocnieniu
warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu
gospodarczego, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
(3)       Procedura nadmiernego
deficytu określona w art. 126 TFUE oraz wyjaśniona w
rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i
wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu[1] (które jest częścią paktu
stabilności i wzrostu), przewiduje podjęcie decyzji w sprawie
istnienia nadmiernego deficytu. Załączony do Traktatu Protokół w
sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu zawiera dalsze
postanowienia dotyczące stosowania procedury nadmiernego deficytu.
Szczegółowe przepisy i definicje w zakresie stosowania postanowień
tego protokołu określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2009[2].
(4)       Zgodnie z art. 126 ust. 5
TFUE, jeżeli Komisja uzna, że w państwie członkowskim
istnieje nadmierny deficyt lub że taki deficyt może
wystąpić, kieruje opinię do danego państwa
członkowskiego i informuje o tym odpowiednio Radę. Uwzględniwszy
swoje sprawozdanie sporządzone zgodnie z art. 126 ust. 3 TFUE oraz
opinię Komitetu Ekonomiczno-Finansowego wydaną zgodnie z art. 126
ust. 4 TFUE, Komisja stwierdziła, że na Malcie istnieje nadmierny
deficyt. W związku z tym Komisja skierowała do Malty stosowną
opinię i poinformowała o tym Radę w dniu 29 maja 2013 r.[3].
(5)       Zgodnie z art. 126 ust. 6
TFUE Rada powinna rozważyć ewentualne uwagi danego państwa
członkowskiego przed podjęciem decyzji o istnieniu nadmiernego
deficytu, którą powinno poprzedzać dokonanie ogólnej oceny. W
przypadku Malty ta ogólna ocena prowadzi do poniższych wniosków.
(6)       Zgodnie z danymi przekazanymi
przez władze Malty w kwietniu 2013 r., deficyt sektora instytucji
rządowych i samorządowych na Malcie wyniósł w 2012 r. 3,3 % PKB,
a zatem przekroczył wartość referencyjną
wynoszącą 3 % PKB. W sprawozdaniu Komisji sporządzonym zgodnie z
art. 126 ust. 3 TFUE uznano ten poziom deficytu za bliski wartości
referencyjnej wynoszącej 3 % PKB, ale przekroczenie wartości
referencyjnej nie mogło zostać uznane za wyjątkowe w rozumieniu
Traktatu oraz paktu stabilności i wzrostu. W szczególności nie wynika
ono ze znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej w rozumieniu Traktatu
oraz paktu stabilności i wzrostu. W latach 2010–2011 stopa wzrostu
realnego PKB wynosiła średnio powyżej 2 % rocznie i była
wyższa od potencjalnego wzrostu gospodarczego. Wstępne dane
dotyczące PKB opublikowane przez krajowy urząd statystyczny w dniu 11
marca 2013 r. wskazują, że w 2012 r. stopa wzrostu gospodarczego
spadła, ale utrzymała dodatnią wartość 0,8 %. Szacuje
się, że luka produktowa, która w roku 2011 była jeszcze
dodatnia, przyjęła w 2012 r. nieznaczną wartość
ujemną. Nie można również uznać, że planowane
przekroczenie wartości referencyjnej ma charakter tymczasowy. Według
prognozy służb Komisji z wiosny 2013 r. deficyt ma wzrosnąć
do 3,7 % PKB w 2013 r., a w roku 2014 ma osiągnąć poziom 3,6 %
PKB. Przewidziane w Traktacie kryterium dotyczące deficytu nie jest
spełnione.
(7)       Przekazane dane pokazują
również, że dług brutto sektora instytucji rządowych i
samorządowych wyniósł w 2012 r. 72,1 % PKB, czyli przekroczył
wartość referencyjną wynoszącą 60 % PKB. W prognozie
służb Komisji z wiosny 2013 r. założono również,
że wskaźnik zadłużenia wzrośnie do 74,9 % PKB w 2014
r. Po uchyleniu procedury nadmiernego deficytu w grudniu 2012 r. Malta
korzystała z trzyletniego – rozpoczynającego się w 2012 r. –
okresu przejściowego, w trakcie którego powinna osiągnąć
wartość odniesienia dotyczącą redukcji długu. W 2012
r. Malta nie poczyniła wystarczających postępów na drodze do
osiągnięcia wartości odniesienia dotyczącej redukcji
długu, gdyż deficyt strukturalny uległ pogłębieniu,
podczas gdy wymagane było jego zmniejszenie. Można zatem
stwierdzić, że określone w Traktacie kryterium dotyczące
długu nie jest spełnione.
(8)       Zgodnie z paktem
stabilności i wzrostu Komisja przeanalizowała w swoim sprawozdaniu
także „istotne czynniki”. Zgodnie z paktem stabilności i wzrostu w
przypadku krajów, których wskaźnik zadłużenia przekracza 60 %
PKB (jak w przypadku Malty), „istotne czynniki” mogą zostać
uwzględnione przy ocenie spełniania kryterium dotyczącego
deficytu w procesie podejmowania decyzji w sprawie istnienia nadmiernego
deficytu wyłącznie wtedy, gdy deficyt sektora instytucji
rządowych i samorządowych pozostaje bliski wartości
referencyjnej, a przekroczenie przez niego tej wartości ma charakter
tymczasowy – w przypadku Malty warunek ten nie jest spełniony[4].
Jednocześnie czynniki te zostały uwzględnione przy ocenie
spełniania kryterium dotyczącego długu, ale nie wydają
się one prowadzić do zakwestionowania decyzji w sprawie istnienia
nadmiernego deficytu. Oceniając, czy poczyniono postępy na drodze do
osiągnięcia wartości odniesienia dotyczącej redukcji
długu, uwzględniono w szczególności wpływ, jaki na wzrost
zadłużenia i deficytu miało udzielenie pomocy finansowej innym
państwom członkowskim strefy euro. W przypadku Malty łączny
wpływ instrumentu kredytowego dla Grecji, wypłat z Europejskiego
Instrumentu Stabilności Finansowej, wpłat na poczet kapitału
Europejskiego Mechanizmu Stabilności oraz operacji w ramach programu
pomocy dla Grecji wyniesie w latach 2011–2014 3,9 % PKB w odniesieniu do
zadłużenia oraz 0,1 % PKB w odniesieniu do deficytu. Przy
uwzględnieniu wpływu tych operacji wysiłek strukturalny wymagany
w 2012 r. celem spełnienia kryterium dotyczącego długu
byłby niższy, ale nadal znacznie przekraczałby wysiłek
strukturalny faktycznie podjęty przez Maltę w tymże roku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z ogólnej oceny wynika, że na Malcie
istnieje nadmierny deficyt.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki
Malty.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U. L
209 z 2.8.1997, s. 6.
[2]               Dz.U. L
145 z 10.6.2009, s. 1-9.
[3]               Wszystkie
dokumenty związane z procedurą nadmiernego deficytu
dotyczącą Malty dostępne są na następującej
stronie internetowej:
http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/deficit/countries/malta_en.htm.
[4]               Art. 2
ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97.