               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.11.2017
            COM(2017) 666 final
            2017/0300(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria w sprawie technicznej zmiany Umowy dotyczącej ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji w sprawie technicznej zmiany Umowy dotyczącej ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie („planowany akt”).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa

               Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotycząca ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (zwana dalej „Umową”) ma zapewnić specjalne warunki szwajcarskim oddziałom ubezpieczycieli prowadzących działalność w UE i odwrotnie. W szczególności, zgodnie z Umową, szwajcarski oddział w UE będzie nadal podlegał szwajcarskim wymogom dotyczącym wypłacalności, w związku z czym działalność ta będzie traktowana na tych samych zasadach co działalność w Szwajcarii. Umowa weszła w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.

               2.2.Wspólny Komitet UE-Szwajcaria

               Na mocy Umowy ustanowiono wspólny komitet składający się z przedstawicieli Szwajcarii i przedstawicieli Unii Europejskiej („Wspólny Komitet UE-Szwajcaria”). Wspólny Komitet podejmuje decyzje za porozumieniem stron (art. 37). Zgodnie z art. 39 i art. 40 ust. 3 Umowy Wspólny Komitet UE-Szwajcaria może dokonywać zmiany załączników i protokołów do Umowy.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria

               Wspólny Komitet UE-Szwajcaria ma zamiar przyjąć planowany akt załączony do wniosku dotyczącego decyzji Rady. Komisja ma nadzieję, że będzie mogła go przedstawić Wspólnemu Komitetowi w najwcześniejszym możliwym terminie.

               Celem planowanego aktu jest zmiana załączników i protokołów do Umowy w celu uwzględnienia następujących zmian:

               ·dostosowanie się do nowych systemów wypłacalności opartych na ocenie ryzyka obowiązujących w UE (dyrektywa 2009/138/WE, Wypłacalność II) i Szwajcarii (szwajcarski test wypłacalności, SST). Dyrektywa Wypłacalność II jest stosowana od dnia 1 stycznia 2016 r., a SST wszedł w życie po podpisaniu Umowy. Aktualizacja Umowy w tej kwestii zapewniłaby stosowanie przez szwajcarskie i unijne organy nadzoru tych zmodernizowanych ram w kontekście Umowy, tak jak w przypadku ubezpieczycieli działających poza ramami Umowy. Jest to główna przyczyna niniejszej technicznej zmiany;

               ·aktualizacja wykazu dopuszczalnych form prawnych w państwach członkowskich w załączniku III. Jest to istotne zwłaszcza w odniesieniu do tych państw, które przystąpiły do UE po dokonaniu poprzedniej zmiany. Komisja zamierza wykorzystać wykaz form prawnych zakładów ubezpieczeń oferujących ubezpieczenia inne niż ubezpieczenia na życie znajdujący się w załączniku III do dyrektywy Wypłacalność II;

               ·aktualizacja kursu wymiany franka szwajcarskiego na euro w celu odzwierciedlenia bieżącego kursu wymiany.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie UE-Szwajcaria odnośnie do planowanego aktu, ponieważ będzie on wiążący dla Unii.

               Planowany akt ogranicza się do technicznej zmiany obowiązującej Umowy. Jest on zgodny z obowiązującymi przepisami dotyczącymi traktowania oddziałów określonymi w dyrektywie 2009/138/WE. Ma on na celu uniknięcie powielania działań w zakresie nadzoru regulacyjnego nad oddziałami ze strony kraju przyjmującego i kraju pochodzenia. Ponadto Komisja oceniła system nadzoru Szwajcarii jako równoważny z systemem UE ustanowionym dyrektywą 2009/138/WE.

               Przyczyny poparcia technicznej zmiany Umowy są następujące:

               ·w ramach Umowy obie jurysdykcje będą mogły stosować swoje zmodernizowane ramy dotyczące wypłacalności. Od 2001 r. systemy wypłacalności w Unii i Szwajcarii rzeczywiście uległy zmianie. Zmiana spowoduje, że nadzór będzie się opierał na tym samym zmodernizowanym systemie wypłacalności opartym na ocenie ryzyka, w ramach i poza ramami Umowy z korzyścią dla ubezpieczycieli w obu jurysdykcjach;

               ·wykaz dopuszczalnych form prawnych w państwach członkowskich określony w Umowie zostanie zaktualizowany w celu uwzględnienia w szczególności dopuszczalnych form prawnych w tych państwach członkowskich, które przystąpiły do Unii od 2001 r.;

               ·kurs wymiany franka szwajcarskiego na euro będzie odzwierciedlał bieżący kurs wymiany.

               Organy unijne i szwajcarskie przeprowadziły badanie ilościowe, w tym na podstawie danych Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA), analizujące, którzy ubezpieczyciele obecnie stosują Umowę i w odniesieniu do jakiego wolumenu transakcji. Z badania tego wynika, że wystarczająca liczba ubezpieczycieli w UE i Szwajcarii stosuje Umowę w wystarczającym stopniu, aby można ją było uznać za korzystną dla obu stron i wartą utrzymania.

               Komisja przeprowadziła konsultacje z państwami członkowskimi, które nie wniosły sprzeciwu wobec proponowanych zmian.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 TFUE przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet UE-Szwajcaria jest organem utworzonym na podstawie umowy.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez Wspólny Komitet UE-Szwajcaria, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 39 Umowy. Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE zależy w pierwszej kolejności od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów można określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter poboczny, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu dotyczą aktualizacji załączników i protokołów do Umowy oraz ustalenia, że ustawodawstwo krajowe Umawiających się Stron jest zgodne z tą Umową, dzięki czemu eliminuje się podwójne obciążenie związane z nadzorem. Na tej podstawie planowany akt będzie wspierać dwustronne świadczenie usług ubezpieczeniowych innych niż ubezpieczenia na życie między oboma jurysdykcjami.

               Materialną podstawą prawną dla decyzji, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2017/0300 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria w sprawie technicznej zmiany Umowy dotyczącej ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotycząca ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (zwana dalej „Umową”) została zawarta przez Unię decyzją Rady 91/370/EWG
                  2
                i weszła w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.

               (2)Zgodnie z art. 39 i art. 40 ust. 3 Umowy Wspólny Komitet UE-Szwajcaria może dokonywać zmian załączników i protokołów do Umowy.

               (3)W dniu 18 lipca 2001 r. Wspólny Komitet UE-Szwajcaria przyjął decyzję nr 1/2001
                  3
                zmieniającą załączniki i protokoły do Umowy i stwierdzającą, że ustawodawstwo krajowe Umawiających się Stron jest zgodne z tą Umową.

               (4)Na swoim następnym posiedzeniu Wspólny Komitet UE-Szwajcaria ma przyjąć decyzję w sprawie technicznej zmiany Umowy.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria w odniesieniu do zmiany załączników i protokołów do Umowy oraz do zgodności ustawodawstwa krajowego z Umową, ponieważ decyzja ta będzie wiążąca dla Unii.

               (6)Od 2001 r. systemy wypłacalności w Unii i Szwajcarii uległy zmianie. Konieczne jest zatem zaktualizowanie systemu wypłacalności, o którym mowa w Umowie, w celu dostosowania go do systemów obowiązujących obecnie w Unii i Szwajcarii.

               (7)Należy zmienić kurs wymiany franka szwajcarskiego na euro, tak aby odzwierciedlał on bieżący kurs wymiany,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria w sprawie proponowanej technicznej zmiany Umowy dotyczącej ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Wyrok w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (2)
                  Decyzja Rady 91/370/EWG z dnia 20 czerwca 1991 r. w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotycząca ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (Dz.U. L 205 z 27.7.1991, s. 2).

                     (3)
                  Decyzja nr 1/2001 Wspólnego Komitetu WE-Szwajcaria z dnia 18 lipca 2001 r. zmieniająca załączniki i protokoły do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz stwierdzająca, że ustawodawstwo krajowe Umawiających się Stron jest zgodne z tą Umową (Dz.U. L 291 z 8.11.2001, s. 52).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia17.11.2017
            COM(2017) 666 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria w sprawie technicznej zmiany Umowy dotyczącej ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie

               ZAŁĄCZNIK

                  DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE-SZWAJCARIA
                  1

                  zmieniająca załączniki i protokoły do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i stwierdzająca, że ustawodawstwo krajowe Umawiających się Stron jest zgodne z tą Umową

               WSPÓLNY KOMITET UE-SZWAJCARIA,

               Uwzględniając art. 39 i art. 40 ust. 3 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (zwanej dalej „Umową”),

               Uwzględniając decyzję nr 1/2001 Wspólnego Komitetu WE-Szwajcaria,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Do Unii przystąpiły nowe państwa członkowskie, a ich przystąpienie wymaga pewnych technicznych zmian załącznika III do Umowy.

               (2)Niektóre przepisy prawne przyjęte przez Unię i przez Szwajcarię wymagają zmiany protokołów i załączników do Umowy.

               (3)Po dokonaniu analizy stwierdzono, że niektóre przepisy prawne przyjęte przez Szwajcarię nie wymagają zmiany Umowy.

               (4)Zgodnie z przepisami prawnymi przyjętymi przez Konfederację Szwajcarską i Unię między dniem 18 lipca 2001 r. a [datą podpisania decyzji] i w celu uwzględnienia przystąpienia nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W Umowie wprowadza się następujące zmiany:

               (1)kurs wymiany między EUR i CHF w odniesieniu do wszystkich załączników i protokołów ustala się na poziomie 1 EUR = 1,14 CHF;

               (2)w protokole nr 1 do Umowy wprowadza się następujące zmiany:

               a)art. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 1

               Definicja marginesu wypłacalności

               Marginesem wypłacalności dla zakładów, których siedziba znajduje się na terytorium Unii, jest kapitałowy wymóg wypłacalności, o którym mowa w art. 100 i 101 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE* („Wypłacalność 2”), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/51/UE** („Omnibus 2”).

               Marginesem wypłacalności dla zakładów, których siedziba znajduje się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej, jest kapitał docelowy (Zielkapital), który został zdefiniowany wraz z powiązanymi pojęciami szwajcarskiego testu wypłacalności (SST), takimi jak wycena aktywów i zobowiązań oraz kapitał obarczony ryzykiem (Risikotragendes Kapital), w Versicherungsaufsichtsgesetz*** („ustawa o nadzorze ubezpieczeń”) oraz Aufsichtsverordnung**** („rozporządzenie o nadzorze ubezpieczeń”).

               _____________________________________________________________

               *Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1).

               **Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/51/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (Dz.U. L 153 z 22.5.2014, s. 1).

               ***Versicherungsaufsichtsgesetz (ustawa o nadzorze ubezpieczeń), SR (Systematische Sammlung des Bundesrechts – Systematyczny Zbiór Prawa Federalnego) 961.01.

               ****Aufsichtsverordnung (rozporządzenie o nadzorze ubezpieczeń), SR 961.011.”;

               b)uchyla się art. 2;

               c)art. 3 otrzymuje brzmienie:

               „Artykuł 3

               Definicja funduszu gwarancyjnego

               Funduszem gwarancyjnym dla zakładów, których siedziba znajduje się na terytorium Unii, jest minimalny wymóg kapitałowy, o którym mowa w art. 128 i 129 dyrektywy Wypłacalność 2, zmienionej dyrektywą Omnibus 2.

               Funduszem gwarancyjnym dla zakładów, których siedziba znajduje się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej, jest kapitał minimalny (najniższy poziom interwencji) określony w szwajcarskim teście wypłacalności.”;

               d)uchyla się art. 4;

               (3)wykaz dopuszczalnych form prawnych w części B załącznika III do Umowy powinien zostać zastąpiony wykazem w części A załącznika III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE
                  2
               .

               Artykuł 2

               Następujące akty prawne Unii są zgodne z Umową:

               –Dyrektywa 2009/138/WE („Wypłacalność 2”), zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/51/UE („Omnibus 2”)
                  3
               ;

               –Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 17 stycznia 2015 r.
                  4
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/460 w sprawie zatwierdzania modelu wewnętrznego, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 20 marca 2015 r.
                  5
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/462 w sprawie procedur udzielania zezwolenia organu nadzoru na utworzenie spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), procedur współpracy i wymiany informacji pomiędzy organami nadzoru w odniesieniu do spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), jak również w celu określenia formatów i wzorów formularzy dotyczących informacji, które mają być przekazywane przez spółki celowe (podmioty specjalnego przeznaczenia), w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 20 marca 2015 r.
                  6
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/461 w sprawie procedury podejmowania wspólnej decyzji w sprawie wniosku o zezwolenie na stosowanie modelu wewnętrznego grupy, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 20 marca 2015 r.
                  7
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/498 w sprawie procedury zatwierdzania przez organy nadzoru stosowania parametrów specyficznych dla danego zakładu, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 25 marca 2015 r.
                  8
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/500 w sprawie procedury, która ma być stosowana przez organy nadzoru przy zatwierdzaniu stosowania korekty dopasowującej, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 25 marca 2015 r.
                  9
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/499 w sprawie procedur, które mają być stosowane w przypadku zatwierdzania przez organy nadzoru wykorzystania pozycji uzupełniających środków własnych, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 25 marca 2015 r.
                  10
               ;

               –Decyzja delegowana Komisji (UE) 2015/1602 w sprawie równoważności obowiązującego w Szwajcarii systemu wypłacalności i systemu nadzoru ostrożnościowego w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 24 września 2015 r.
                  11
               ;

               –Decyzja delegowana Komisji (UE) 2015/2290 w sprawie tymczasowej równoważności systemów wypłacalności obowiązujących w Australii, na Bermudach, w Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2015 r.
                  12
               ;

               –Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/467 zmieniające rozporządzenie (UE) 2015/35 w zakresie obliczania regulacyjnych wymogów kapitałowych w odniesieniu do kilku kategorii aktywów posiadanych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 1 kwietnia 2016 r.
                  13
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2011 w sprawie wykazów jednostek samorządu regionalnego i władz lokalnych, ekspozycje wobec których należy traktować jako ekspozycje wobec rządu centralnego zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 12 listopada 2015 r.
                  14
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2016 w sprawie indeksu akcji wymaganego na potrzeby symetrycznego dostosowania standardowego wymogu kapitałowego, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 12 listopada 2015 r.
                  15
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2017 w sprawie skorygowanych współczynników służących do obliczania wymogu kapitałowego dla ryzyka walutowego w przypadku walut powiązanych z euro, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 12 listopada 2015 r.
                  16
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2013 w sprawie odchyleń standardowych dla systemów wyrównania ryzyka w przypadku ubezpieczeń zdrowotnych, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 12 listopada 2015 r.
                  17
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2014 w sprawie procedur i wzorów formularzy na potrzeby przedkładania informacji organowi sprawującemu nadzór nad grupą oraz na potrzeby wymiany informacji między organami nadzoru, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 12 listopada 2015 r.
                  18
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2012 w sprawie procedur dotyczących decyzji w sprawie ustanawiania, obliczania i znoszenia narzutów kapitałowych, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 12 listopada 2015 r.
                  19
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2015 w sprawie procedur, które należy stosować przy weryfikacji zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 12 listopada 2015 r.
                  20
               ;

               –Decyzja delegowana Komisji (UE) 2016/310 w sprawie równoważności systemu wypłacalności dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji obowiązującego w Japonii, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 4 marca 2016 r.
                  21
               ;

               –Decyzja delegowana Komisji (UE) 2016/309 w sprawie równoważności systemu nadzoru dla zakładów ubezpieczeń i reasekuracji obowiązującego na Bermudach oraz w sprawie zmiany decyzji delegowanej Komisji (UE) 2015/2290, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 4 marca 2016 r.
                  22
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2450 - sprawozdawczość dla organów nadzoru: wzory formularzy na potrzeby przekazywania informacji, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 31 grudnia 2015 r.
                  23
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2452 - sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 31 grudnia 2015 r.
                  24
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2451 - sprawozdawczość organów nadzoru, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 31 grudnia 2015 r.
                  25
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/165 w sprawie obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 1 stycznia do dnia 30 marca 2016 r., w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 9 lutego 2016 r.
                  26
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/869 w sprawie obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 31 marca do dnia 29 czerwca 2016 r., w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 3 czerwca 2016 r.
                  27
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1376 w sprawie obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 30 czerwca do dnia 29 września 2016 r., w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 18 sierpnia 2016 r.
                  28
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1630 w sprawie procedury stosowania środka przejściowego dla podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 10 września 2016 r.
                  29
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1800 w sprawie przyporządkowania ocen kredytowych wystawianych przez zewnętrzne instytucje oceny wiarygodności kredytowej do obiektywnej skali stopni jakości kredytowej, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 12 października 2016 r.
                  30
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1868 w sprawie zmiany i sprostowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2450 w sprawie wzorów formularzy na potrzeby przekazywania informacji organom nadzoru, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 21 października 2016 r.
                  31
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1976 ustalające informacje techniczne w odniesieniu do obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 30 września do dnia 30 grudnia 2016 r., w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 16 listopada 2016 r.
                  32
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/309 ustalające informacje techniczne w odniesieniu do obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 31 grudnia 2016 r. do dnia 30 marca 2017 r., w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 28 lutego 2017 r.
                  33
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/812 ustalające informacje techniczne w odniesieniu do obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 31 marca do dnia 29 czerwca 2017 r., w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 18 maja 2017 r.
                  34
               ;

               –Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/1542 zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2015/35 w zakresie obliczania regulacyjnych wymogów kapitałowych w odniesieniu do określonych kategorii aktywów (przedsiębiorstwa infrastrukturalne) posiadanych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 14 września 2017 r.
                  35
               ;

               –Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1421 ustalające informacje techniczne do celów obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 30 czerwca do dnia 29 września 2017 r. zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 14 września 2017 r.
                  36
               ;

               Następujące przepisy prawne Konfederacji Szwajcarskiej są zgodne z Umową:

               –Ustawa o nadzorze ubezpieczeń (SR 961.01)
                  37
               ;

               –Rozporządzenie o nadzorze ubezpieczeń (SR 961.011)
                  38
               .

               Sporządzono w XX dnia […] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu

                     Przewodniczący
                     […]

                     (1)
                  Uprzednio: Wspólny Komitet WE-Szwajcaria

                     (2)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II), Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1).

                     (3)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/51/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (Dz.U. L 153 z 22.5.2014, s. 1).

                     (4)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 12 z 17.1.2015, s. 1).

                     (5)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/460 z dnia 19 marca 2015 r. w sprawie zatwierdzenia modelu wewnętrznego (Dz.U. L 76 z 20.3.2015, s. 13).

                     (6)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/462 z dnia 19 marca 2015 r. w sprawie procedur udzielania zezwolenia organu nadzoru na utworzenie spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), procedur współpracy i wymiany informacji pomiędzy organami nadzoru w odniesieniu do spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), jak również w celu określenia formatów i wzorów formularzy dotyczących informacji, które mają być przekazywane przez spółki celowe (podmioty specjalnego przeznaczenia) (Dz.U. L 76 z 20.3.2015, s. 23).

                     (7)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/461 z dnia 19 marca 2015 r. w sprawie procedury podejmowania wspólnej decyzji w sprawie wniosku o zezwolenie na stosowanie modelu wewnętrznego grupy (Dz.U. L 76 z 20.3.2015, s. 19).

                     (8)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/498 z dnia 24 marca 2015 r. w sprawie procedury zatwierdzania przez organy nadzoru stosowania parametrów specyficznych dla danego zakładu (Dz.U. L 79 z 25.3.2015, s. 8).

                     (9)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/500 z dnia 24 marca 2015 r. w sprawie procedury, która ma być stosowana przez organy nadzoru przy zatwierdzaniu stosowania korekty dopasowującej (Dz.U. L 79 z 25.3.2015, s. 18).

                     (10)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/499 z dnia 24 marca 2015 r. w sprawie procedur, które mają być stosowane w przypadku zatwierdzania przez organy nadzoru wykorzystania pozycji uzupełniających środków własnych (Dz.U. L 79 z 25.3.2015, s. 12).

                     (11)
                  Decyzja delegowana Komisji (UE) 2015/1602 z dnia 5 czerwca 2015 r. w sprawie równoważności obowiązującego w Szwajcarii systemu wypłacalności i systemu nadzoru ostrożnościowego w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 95).

                     (12)
                  Decyzja delegowana Komisji (UE) 2015/2290 z dnia 12 czerwca 2015 r. w sprawie tymczasowej równoważności systemów wypłacalności obowiązujących w Australii, na Bermudach, w Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych (Dz.U. L 323 z 9.12.2015, s. 22).

                     (13)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/467 z dnia 30 września 2015 r. zmieniające rozporządzenie (UE) 2015/35 w zakresie obliczania regulacyjnych wymogów kapitałowych w odniesieniu do kilku kategorii aktywów posiadanych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji (Dz.U. L 85 z 1.4.2016, s. 6).

                     (14)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2011 z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie wykazów jednostek samorządu regionalnego i władz lokalnych, ekspozycje wobec których należy traktować jako ekspozycje wobec rządu centralnego zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE (Dz.U. L 295 z 12.11.2015, s. 3).

                     (15)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2016 z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie indeksu akcji wymaganego na potrzeby symetrycznego dostosowania standardowego wymogu kapitałowego (Dz.U. L 295 z 12.11.2015, s. 18).

                     (16)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2017 z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie skorygowanych współczynników służących do obliczania wymogu kapitałowego dla ryzyka walutowego w przypadku walut powiązanych z euro (Dz.U. L 295 z 12.11.2015, s. 21).

                     (17)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2013 z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie odchyleń standardowych dla systemów wyrównania ryzyka w przypadku ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 295 z 12.11.2015, s. 9).

                     (18)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2014 z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie procedur i wzorów formularzy na potrzeby przedkładania informacji organowi sprawującemu nadzór nad grupą oraz na potrzeby wymiany informacji między organami nadzoru (Dz.U. L 295 z 12.11.2015, s. 11).

                     (19)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2012 z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie procedur dotyczących decyzji w sprawie ustanawiania, obliczania i znoszenia narzutów kapitałowych (Dz.U. L 295 z 12.11.2015, s. 5).

                     (20)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2015 z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie procedur, które należy stosować przy weryfikacji zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej (Dz.U. L 295 z 12.11.2015, s. 16).

                     (21)
                  Decyzja delegowana Komisji (UE) 2016/310 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie równoważności systemu wypłacalności dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji obowiązującego w Japonii (Dz.U. L 58 z 4.3.2016, s. 55).

                     (22)
                  Decyzja delegowana Komisji (UE) 2016/309 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie równoważności systemu nadzoru dla zakładów ubezpieczeń i reasekuracji obowiązującego na Bermudach oraz w sprawie zmiany decyzji delegowanej Komisji (UE) 2015/2290 (Dz.U. L 58 z 4.3.2016, s. 50).

                     (23)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2450 z dnia 2 grudnia 2015 r. - sprawozdawczość dla organów nadzoru: wzory formularzy na potrzeby przekazywania informacji (Dz.U. L 347 z 31.12.2015, s. 1).

                     (24)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2452 z dnia 2 grudnia 2015 r. - sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej (Dz.U. L 347 z 31.12.2015, s. 1285).

                     (25)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2451 z dnia 2 grudnia 2015 r. - sprawozdawczość organów nadzoru (Dz.U. L 347 z 31.12.2015, s. 1224).

                     (26)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/165 z dnia 5 lutego 2016 r. w sprawie obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 1 stycznia do dnia 30 marca 2016 r. (Dz.U. L 32 z 9.2.2016, s. 31).

                     (27)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/869 z dnia 27 maja 2016 r. w sprawie obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 31 marca do dnia 29 czerwca 2016 r. (Dz.U. L 147 z 3.6.2016, s. 1).

                     (28)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1376 z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 30 czerwca do dnia 29 września 2016 r. (Dz.U. L 224 z 18.8.2016, s. 1).

                     (29)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1630 z dnia 9 września 2016 r. w sprawie procedury stosowania środka przejściowego dla podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje (Dz.U. L 243 z 10.9.2016, s. 1).

                     (30)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1800 z dnia 11 października 2016 r. w sprawie przyporządkowania ocen kredytowych wystawianych przez zewnętrzne instytucje oceny wiarygodności kredytowej do obiektywnej skali stopni jakości kredytowej (Dz.U. L 275 z 12.10.2016, s. 19).

                     (31)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1868 z dnia 20 października 2016 r. w sprawie zmiany i sprostowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2450 w sprawie wzorów formularzy na potrzeby przekazywania informacji organom nadzoru, (Dz.U. L 286 z 21.10.2016, s. 35).

                     (32)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1976 z dnia 10 listopada 2016 r. ustalające informacje techniczne w odniesieniu do obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 30 września do dnia 30 grudnia 2016 r. (Dz.U. L 309 z 16.11.2016, s. 1).

                     (33)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/309 z dnia 23 lutego 2017 r. ustalające informacje techniczne w odniesieniu do obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 31 grudnia 2016 r. do dnia 30 marca 2017 r. (Dz.U. L 53 z 28.2.2017, s. 1).

                     (34)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/812 z dnia 15 maja 2017 r. ustalające informacje techniczne w odniesieniu do obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 31 marca do dnia 29 czerwca 2017 r. (Dz.U. L 126 z 18.5.2017, s. 1).

                     (35)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/1542 z dnia 8 czerwca 2017 r. zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2015/35 w zakresie obliczania regulacyjnych wymogów kapitałowych w odniesieniu do określonych kategorii aktywów (przedsiębiorstwa infrastrukturalne) posiadanych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji (Dz.U. L 236 z 14.9.2017, s. 14).

                     (36)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1421 z dnia 2 sierpnia 2017 r. ustalające informacje techniczne do celów obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i podstawowych środków własnych w odniesieniu do sprawozdań dla dat odniesienia od dnia 30 czerwca do dnia 29 września 2017 r. zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz.U. L 204 z 5.8.2017, s.7).

                     (37)
                  Versicherungsaufsichtsgesetz, SR 961.01.

                     (38)
                  Aufsichtsverordnung, SR 961.011.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 19.2.2018
            COM(2018) 74 final
            2018/0036(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, określającej warunki uczestnictwa Królestwa Marokańskiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  W dniu 30 maja 2017 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia, w imieniu Unii, rokowań z Królestwem Marokańskim („Maroko”) w sprawie umowy międzynarodowej między Unią a Marokiem, określającej warunki uczestnictwa Maroka w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego („PRIMA”).

                  Zgodnie z warunkami decyzji upoważniającej Rady warunkiem rozpoczęcia rokowań jest przyjęcie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich.

                  Rokowania rozpoczęły się dnia 26 czerwca 2017 r. i zostały z powodzeniem zakończone w dniu 22 stycznia 2018 r., kiedy to główni negocjatorzy przyszłych stron uczestniczących w partnerstwie parafowali projekt umowy. Projekt umowy dołączony do niniejszego wniosku jest zgodny z wytycznymi negocjacyjnymi wydanymi przez Radę. Przewidziano w nim w szczególności, że warunki uczestnictwa Maroka w PRIMA odpowiadają warunkom określonym w decyzji (UE) 2017/1324
                     1
                  , i odwołano się bezpośrednio do unijnego aktu ustawodawczego.

                  Aby zagwarantować ochronę interesów finansowych Unii, zwłaszcza uprawnień Komisji, Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, Trybunału Obrachunkowego i jednostki ds. realizacji partnerstwa PRIMA („PRIMA-IS”) do przeprowadzania audytów i dochodzeń zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa unijnego, umowa zawiera szczególne odniesienie do odpowiednich przepisów decyzji (UE) 2017/1324 i zobowiązuje strony do świadczenia wszelkiej niezbędnej pomocy w celu zapewnienia wykonywania tych przepisów. Ponadto przyszła umowa przewiduje, że strony muszą dokonać szczegółowych ustaleń dotyczących pomocy, gdyż ustalenia te mają zasadnicze znaczenie dla ich współpracy w ramach przedmiotowej umowy.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Jak przedstawiono w dotyczącym PRIMA sprawozdaniu z oceny skutków
                     2
                  , otwarcie tego partnerstwa na uczestnictwo państw trzecich, takich jak Maroko, jest spójne z celami współpracy międzynarodowej w dziedzinie badań naukowych i innowacji, określonymi w komunikacie Komisji z 2012 r. pt. „Rozwój i koncentracja unijnej współpracy międzynarodowej w dziedzinie badań naukowych i innowacji: podejście strategiczne”
                     3
                   i programie ramowym „Horyzont 2020”, który propaguje współpracę z państwami trzecimi w dziedzinie nauki, technologii i innowacji w celu stawienia czoła globalnym wyzwaniom społecznym oraz wspierania polityki zewnętrznej Unii. Niniejsza umowa jest również spójna z istniejącym Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony
                     4
                  , który przewiduje współpracę naukową, techniczną i technologiczną między Unią a Marokiem; oraz z Umową między Wspólnotą Europejską a Królestwem Marokańskim o współpracy naukowo-technicznej
                     5
                  , która wspiera wspólne działania stron w dziedzinie nauki i technologii w obszarach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Realizacja inicjatywy PRIMA w ścisłej współpracy z państwami trzecimi, takimi jak Maroko, jest również spójna z innymi politykami unijnymi, takimi jak polityka w dziedzinie migracji, polityka rozwoju i polityka sąsiedztwa, i ma znaczenie dla ich wdrażania.

               2.ASPEKTY PRAWNE wniosku

                  Podstawę wniosku dotyczącego decyzji Rady stanowią: art. 186 oraz art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               W świetle powyższych faktów Komisja proponuje, aby Rada zawarła umowę w imieniu Unii.

               2018/0036 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, określającej warunki uczestnictwa Królestwa Marokańskiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324
                  6
                przewidziano uczestnictwo Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich.

               (2)Królestwo Marokańskie („Maroko”) wyraziło chęć przystąpienia do PRIMA jako państwo uczestniczące na równi z państwami członkowskimi i państwami trzecimi stowarzyszonymi w ramach programu „Horyzont 2020”, uczestniczącymi w PRIMA.

               (3)Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji (UE) 2017/1324 Maroko ma stać się państwem uczestniczącym w PRIMA z zastrzeżeniem zawarcia z Unią umowy międzynarodowej o współpracy naukowo-technicznej, określającej warunki jego uczestnictwa w PRIMA.

               (4)Zgodnie z decyzją Rady <XXX>
                  7
                Umowę o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, określającą warunki uczestnictwa Królestwa Marokańskiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA), podpisano w imieniu Unii w dniu XX 20XX r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (5)Umowę należy zatwierdzić w imieniu Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, określającą warunki uczestnictwa Królestwa Marokańskiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA).

               Tekst umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do wystosowania w imieniu Unii powiadomienia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 umowy, w celu poinformowania o wyrażeniu przez Unię zgody na przyjęcie zobowiązań wynikających z umowy.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie [z dniem jej przyjęcia].

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1).

                     (2)

                        SWD(2016) 332 final z 18.10.2016.

                     (3)

                        COM(2012) 497 final.

                     (4)

                        Dz.U. L 70 z 18.3.2000, s. 2.

                     (5)

                        Dz.U. L 37 z 10.2.2004, s. 9.

                     (6)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia19.2.2018
            COM(2018) 74 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, określającej warunki uczestnictwa Królestwa Marokańskiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

               ZAŁĄCZNIK

               Umowa o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, określająca warunki uczestnictwa Królestwa Marokańskiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

               Unia Europejska (zwana dalej „Unią”),

               z jednej strony,

               oraz

               Królestwo Marokańskie (zwane dalej „Marokiem”),

               z drugiej strony,

               (zwane dalej „Stronami”),

               mając na uwadze, że Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, który wszedł w życie w dniu 1 marca 2000 r., przewiduje współpracę naukową, techniczną i technologiczną;

               mając na uwadze, że Umowa między Wspólnotą Europejską a Królestwem Marokańskim o współpracy naukowo-technicznej, która weszła w życie w dniu 14 marca 2015 r., ustanawia formalne ramy dla współpracy Stron w dziedzinie badań naukowych i technicznych;

               mając na uwadze, że proces prowadzący do powstania partnerstwa PRIMA rozpoczął się podczas Eurośródziemnomorskiej konferencji na temat nauki, technologii i innowacji w Barcelonie w 2012 r., której uczestnicy uzgodnili, że uruchomią odnowione partnerstwo w dziedzinie badań naukowych i innowacji oparte na zasadach współodpowiedzialności, wspólnego interesu i obopólnych korzyści;

               mając na uwadze, że Maroko odgrywa aktywną rolę w tym procesie i w piśmie z dnia 26 września 2014 r. formalnie wyraziło swoje zobowiązanie do wniesienia wkładu finansowego w PRIMA;

               mając na uwadze, że w grudniu 2014 r. kilka państw członkowskich UE wraz z państwami spoza UE, w tym Marokiem, przedłożyło Komisji Europejskiej propozycję „wspólnego programu PRIMA”;

               mając na uwadze, że decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich uregulowano warunki uczestnictwa państw członkowskich UE i państw stowarzyszonych w ramach programu „Horyzont 2020”, które są państwami uczestniczącymi tej inicjatywy, w szczególności ich zobowiązań finansowych i udziału w strukturach zarządzania;

               mając na uwadze, że zgodnie z przepisami decyzji (UE) 2017/1324 Maroko ma stać się państwem uczestniczącym w PRIMA z zastrzeżeniem zawarcia z Unią umowy międzynarodowej o współpracy naukowo-technicznej, określającej warunki uczestnictwa Maroka w PRIMA;

               mając na uwadze, że Maroko wyraziło chęć przystąpienia do PRIMA jako państwo uczestniczące na równi z państwami członkowskimi UE i państwami stowarzyszonymi w ramach programu „Horyzont 2020”, uczestniczącymi w PRIMA;

               mając na uwadze, że do uregulowania praw i obowiązków Maroka jako państwa uczestniczącego w inicjatywie PRIMA potrzebna jest umowa międzynarodowa między Unią a Marokiem,

               UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Cel

               Celem niniejszej umowy jest określenie warunków dotyczących udziału Maroka w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA).

               Artykuł 2

               Warunki udziału Maroka w PRIMA

               Warunkami udziału Maroka w PRIMA są warunki określone w decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich. Strony wypełniają zobowiązania ustanowione w tej decyzji oraz wprowadzają stosowne środki, w szczególności poprzez świadczenie wszelkiej niezbędnej pomocy w celu zapewnienia stosowania przepisów jej art. 10 ust. 2 oraz art. 11 ust. 3 i 4. Strony dokonują szczegółowych ustaleń dotyczących pomocy, gdyż ustalenia te mają zasadnicze znaczenie dla ich współpracy w ramach niniejszej umowy.

               Artykuł 3

               Terytorialny zakres stosowania

               Terytorialnym zakresem stosowania niniejszej Umowy jest terytorialny zakres stosowania określony w Układzie eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony.

               Artykuł 4

               Podpisanie i tymczasowe stosowanie

               Umowę stosuje się tymczasowo począwszy od daty jej podpisania.

               Artykuł 5

               Wejście w życie i okres obowiązywania

               1. Strony zatwierdzają niniejszą umowę zgodnie ze swoimi procedurami.

               2. Niniejsza umowa wchodzi w życie w dniu, w którym obie Strony powiadomiły się wzajemnie na piśmie kanałami dyplomatycznymi o zakończeniu procedur, o których mowa w ust. 1.

               3. Umowa pozostaje w mocy dopóty, dopóki obowiązują przepisy decyzji (UE) 2017/1324, chyba że zostanie wypowiedziana przez którąkolwiek ze Stron zgodnie z art. 6.

               Artykuł 6

               Wypowiedzenie

               1. Każda ze Stron może rozwiązać niniejszą umowę w dowolnym czasie za pomocą pisemnego zawiadomienia drugiej Strony o zamiarze jej rozwiązania.

               Wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od daty otrzymania pisemnego zawiadomienia przez adresata.

               2. Projekty i działania będące w trakcie realizacji w momencie rozwiązania niniejszej umowy będą kontynuowane do ich ukończenia na warunkach określonych w niniejszej umowie.

               3. Strony określają za obopólną zgodą inne skutki rozwiązania umowy.

               Artykuł 7

               Rozstrzyganie sporów

               W odniesieniu do wszelkich sporów związanych z wykonywaniem lub interpretacją niniejszej umowy ma zastosowanie procedura rozstrzygania sporów określona w art. 86 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony.

               ****

               Niniejszą umowę sporządza się w dwóch egzemplarzach w każdym z następujących języków: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i arabskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.9.2018
            COM(2018) 642 final
            2018/0333(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej oraz na forum Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie, w sprawie przyjęcia standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) w dniu 8 listopada 2018 r. oraz na sesji plenarnej Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR), w związku z przewidywanym przyjęciem europejskich standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Poprawiona Konwencja o żegludze na Renie

               Poprawiona Konwencja o żegludze na Renie z dnia 17 października 1868 r. ustanawia ramy prawne regulujące wykorzystanie Renu jako śródlądowej drogi wodnej na potrzeby żeglugi oraz określa kompetencje Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR). Obecnie obowiązująca wersja tej konwencji wynika z

                  konwencji z dnia 20 listopada 1963 r.

               , która weszła w życie w dniu 14 kwietnia 1967 r.

               Cztery państwa członkowskie (Belgia, Francja, Niemcy i Niderlandy) oraz Szwajcaria są obecnie stronami poprawionej Konwencji o żegludze na Renie.

               2.2.CKŻR i CESNI

               CKŻR jest organizacją międzynarodową, której zadaniem jest wdrażanie inicjatyw zmierzających do zagwarantowania wolności żeglugi na Renie oraz jej wspierania. Posiedzenia plenarne odbywają się dwa razy w roku. W posiedzeniach uczestniczą przedstawiciele państw członkowskich CKŻR. Posiedzenie plenarne jest organem decyzyjnym CKŻR. Przyjmuje się na nim rezolucje Centralnej Komisji. Każde państwo ma jeden głos, a decyzje zapadają jednomyślnie. Rezolucje te są prawnie wiążące. Unia Europejska nie jest członkiem CKŻR.

               W 2015 r. CKŻR przyjęła rezolucję, w której ustanowiono Europejski Komitet Opracowania Wspólnych Standardów w Dziedzinie Żeglugi Śródlądowej (fr. Comité Européen pour l’élaboration de Standards dans le Domaine de Navigation Intérieure – CESNI). Misja komitetu obejmuje: przyjmowanie standardów technicznych w różnych obszarach, zwłaszcza dotyczących statków, technologii informacyjnej i załóg; jednolitą wykładnię przedmiotowych standardów i odnośnych procedur; a także rozpatrywanie kwestii dotyczących bezpieczeństwa żeglugi, ochrony środowiska lub innych aspektów żeglugi.

               W skład CESNI wchodzą eksperci reprezentujący państwa członkowskie CKŻR oraz UE, którym przysługuje prawo głosu na zasadzie jednego głosu na państwo. Unia Europejska nie jest członkiem CESNI. Może jednak uczestniczyć, bez prawa głosu, w pracach CESNI wraz z organizacjami międzynarodowymi, których misja obejmuje obszary działania CESNI.

               2.3.Planowany akt CESNI i CKŻR

               Na posiedzeniu w dniu 8 listopada 2018 r. CESNI ma przyjąć standardy w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej („planowany akt”).

               Te pierwsze standardy CESNI w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej obejmują następujące standardy:

               ·standardy dotyczące kompetencji (cesni(18)_30, cesni(18)_31, cesni(18)_32, cesni(18)_33, cesni(18)_34, cesni(18)_35);

               ·standardy dotyczące egzaminów praktycznych (cesni(18)_36, cesni(18)_37, cesni(18)_38, cesni(18)_39, cesni(18)_40);

               ·standardy dotyczące stanu zdrowia (CESNI (18) 29);

               ·standardy dotyczące zatwierdzania symulatorów (cesni(18)_41, cesni(18)_42).

               Na posiedzeniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. CESNI postanowiła jednogłośnie o zaplanowaniu przyjęcia pierwszych standardów CESNI w zakresie kompetencji zawodowych na posiedzeniu w dniu 8 listopada 2018 r. Oczekuje się, iż przed wspomnianym posiedzeniem w listopadzie 2018 r. w projektach standardów dokonane zostaną jedynie formalne i niewielkie zmiany, łącznie z ewentualną konsolidacją dokumentów oraz odniesień. Standardy zostaną opublikowane na stronie internetowej przeznaczonej do tego celu (cesni.eu). Wszystkie państwa członkowskie UE mają (zabezpieczony) dostęp do wyżej wymienionych projektów standardów.

               Standardy CESNI należy włączyć do prawa UE zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2397 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej oraz uchylającą dyrektywy Rady 91/672/EWG i 96/50/WE
                  1
               .

               Rozporządzenie dotyczące załóg statków na Renie będzie również zawierać odniesienia do standardów przyjętych przez CESNI od dnia 17 stycznia 2022 r. (termin transpozycji dyrektywy (UE) 2017/2397), ponieważ system regulacyjny CKŻR w odniesieniu do kwalifikacji zawodowych objętych dyrektywą (UE) 2017/2397 powinien zostać w pełni dostosowany z dniem 17 stycznia 2022 r., aby zapewnić uznawanie świadectw żeglugi na Renie na wszystkich śródlądowych drogach wodnych w UE.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Przyjęcie decyzji ustalającej stanowisko Unii jest konieczne, aby zapewnić odpowiednie uwzględnienie interesów UE przy podejmowaniu decyzji dotyczących ustanowienia standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej.

               W programie prac CESNI na lata 2016–2018 eksperci CESNI (grupa robocza CES/QP) przygotowali standardy w zakresie kwalifikacji zawodowych. Prace rozpoczęły się na podstawie wniosku Komisji z dnia 18 lutego 2016 r.
                  2
                i zostały sfinalizowane na podstawie dyrektywy (UE) 2017/2397.

               Przygotowanie standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych było przedmiotem intensywnych prac przygotowawczych na poziomie ekspertów CESNI (grupa robocza CESNI/QP). Konsultacje w tym zakresie przeprowadzono z dużą liczbą ekspertów z sektora publicznego i prywatnego. Podczas opracowywania przedmiotowych standardów odbyły się następujące posiedzenia techniczne na szczeblu CESNI:

               ·posiedzenia ekspertów CESNI (26–28.01.2016; 22–24.06.2016; 5–9.09.2016; 16–17.11.2016; 31.01–02.02.2017; 10–12.05.2017; 12–13.06.2017; 6.07.2017; 5–7.09.2017; 12–13.09.2017; 15–16.11.2017; 30.01–1.02.2018)

               ·posiedzenie Komitetu (10.04.2018).

               Posiedzenia te umożliwiły osiągnięcie na poziomie ekspertów porozumienia dotyczącego europejskich standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej.

               Grupa ekspertów Komisji ds. kwestii społecznych w żegludze śródlądowej została poinformowana o postępach prac CESNI na jej posiedzeniach w dniach 7 września 2017 r. i 1 lutego 2018 r.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy
                  3
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  4
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               CKŻR jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie poprawionej Konwencji o żegludze na Renie. CESNI jest organem utworzonym przez CKŻR.

               Akty, do przyjęcia których wzywa się CESNI i CKŻR, stanowią akty wywołujące skutki prawne. Planowane akty mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów Unii, a mianowicie na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2397 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej oraz uchylającą dyrektywy Rady 91/672/EWG i 96/50/WE.

               Wynika to z faktu, że Komisja ma przyjąć akty delegowane, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 4 (w odniesieniu do standardów dotyczących kompetencji i standardów dotyczących egzaminów praktycznych), art. 21 ust. 2 (w odniesieniu do standardów dotyczących zatwierdzania symulatorów) i art. 23 ust. 6 (w odniesieniu do standardów dotyczących stanu zdrowia) do dnia 17 stycznia 2020 r.

               W motywie 40 dyrektywy (UE) 2017/2397 wyjaśniono, że harmonizacja prawodawstwa w dziedzinie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej w Europie jest ułatwiana poprzez opracowywanie standardów CESNI. W tym kontekście art. 32 dyrektywy stanowi, że w przedmiotowych aktach delegowanych zawiera się odniesienie do standardów ustanowionych przez CESNI, pod warunkiem że:

               a)
                     standardy te są dostępne i aktualne;

               b)
                     standardy te spełniają wszelkie mające zastosowanie wymogi określone w załącznikach do dyrektywy;

               c)
                     zmiany w procesie decyzyjnym CESNI nie zagrażają interesom Unii.

               Komisja ma włączyć do aktów delegowanych cały tekst tych standardów oraz dokonać odpowiedniego odniesienia.

               W załączniku II do dyrektywy określono zasadnicze wymogi dotyczące kompetencji, a w załączniku III – zasadnicze wymogi dotyczące stanu zdrowia.

               Planowane akty nie uzupełniają, ani nie zmieniają ram instytucjonalnych Umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawę prawną wnioskowanej decyzji stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanych aktów dotyczą wspólnej polityki transportowej.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 91 ust. 1.

               4.3.Konkluzja

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 91 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2018/0333 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej oraz na forum Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie, w sprawie przyjęcia standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Poprawiona Konwencja o żegludze na Renie (zwana dalej „Umową”) weszła w życie z dniem 14 kwietnia 1967 r.

               (2)Zgodnie z art. 46 Umowy Centralna Komisja Żeglugi na Renie („CKŻR”) może przyjmować rezolucje, które są wiążące dla członków CKŻR.

               (3)Europejski Komitet ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) utworzono dnia 3 czerwca 2015 r. w ramach CKŻR w celu opracowania norm technicznych dla śródlądowych dróg wodnych w różnych dziedzinach, zwłaszcza w odniesieniu do statków, technologii informacyjnej i załóg.

               (4)Podczas posiedzenia w dniu 8 listopada 2018 r. CESNI ma przyjąć standardy w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej. Na posiedzeniu plenarnym CKŻR powinna również zostać przyjęta rezolucja, która wprowadzi te standardy do rozporządzenia dotyczącego załóg statków na Renie.

               (5)Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum CESNI oraz na forum CKŻR, ponieważ standardy w zakresie kwalifikacji zawodowych będą miały decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2397
                  5
               , a także wywołają skutek prawny na mocy przepisów regulujących działanie CKŻR po przyjęciu przez nią tych standardów.

               (6)Aby ułatwić mobilność, zapewnić bezpieczeństwo żeglugi oraz ochronę życia ludzkiego i środowiska, ważne jest, aby wymogi techniczne dotyczące członków załóg były jak najbardziej zharmonizowane w ramach różnych systemów prawnych w Europie. W szczególności państwa członkowskie, które są także członkami CKŻR, powinny być upoważnione do wspierania decyzji harmonizujących przepisy CKŻR z przepisami stosowanymi w Unii.

               (7)Standardy opracowane przez CESNI w zakresie kwalifikacji zawodowych przewidują minimalne zharmonizowane europejskie standardy niezbędne do ułatwienia mobilności, zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi oraz ochrony życia ludzkiego i środowiska. Standardy te obejmują standardy dotyczące kompetencji, standardy dotyczące egzaminów praktycznych, standardy dotyczące stanu zdrowia i standardy dotyczące zatwierdzania symulatorów.

               (8)Art. 32 dyrektywy (UE) 2017/2397, ze skutkiem od dnia 18 stycznia 2022 r., odnosi się bezpośrednio do standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych jako standardów opracowywanych przez CESNI. Komisja jest uprawniona do włączenia całego tekstu tych standardów do aktów delegowanych, do sporządzenia lub aktualizacji odpowiednich odniesień oraz do określenia daty rozpoczęcia stosowania.

               (9)Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami CESNI i CKŻR, działające wspólnie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) w dniu 8 listopada 2018 r., polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie europejskich standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej z odniesieniami (cesni (18)_29 – cesni (18)_42).

               2.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu plenarnym Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR), na którym podejmowane będą decyzje w sprawie europejskich standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej z odniesieniami (cesni (18)_29 – cesni (18)_42), polega na poparciu wszystkich propozycji mających na celu dostosowanie wymogów zawartych w rozporządzeniu dotyczącym załóg statków na Renie do wymogów określonych w europejskich standardach w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej.

               Artykuł 2

               1.Stanowisko, o którym mowa w art. 1 ust. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami CESNI, działające wspólnie.

               2.Stanowisko, o którym mowa w art. 1 ust. 2, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami CKŻR, działające wspólnie.

               Artykuł 3

               1.Niewielkie zmiany techniczne stanowisk określonych w art. 1 mogą zostać uzgodnione bez kolejnej decyzji Rady.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2397 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej oraz uchylająca dyrektywy Rady 91/672/EWG i 96/50/WE (Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 53).

                     (2)

                        COM(2016) 82 final.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (4)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (5)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2397 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej oraz uchylająca dyrektywy Rady 91/672/EWG i 96/50/WE (Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 53).