title: Wniosek rozporządzenie Rady (WE) NR …/… z dnia […] r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich (Wersja skodyfikowana)

text:
PL

|[pic]                     |KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH                                                                                |

                                        Bruksela,
                                        COM(2006)

                                                                     Wniosek

                                                         ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR …/…

                                                                  z dnia […] r.

                                         w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich

                                                              (Wersja skodyfikowana)

                                                                   UZASADNIENIE

1.    W kontekście społeczeństwa obywatelskiego w Europie Komisja przywiązuje wielką wagę do uproszczenia i uporządkowania  prawa  wspólnotowego,
       tak aby stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla każdego obywatela, otwierając mu w ten  sposób  nowe  możliwości  korzystania  z
       przysługujących mu konkretnych uprawnień.

       Ten cel nie może zostać osiągnięty tak długo, jak liczne  przepisy,  które  były  wielokrotnie  zmieniane,  często  zasadniczo,  pozostają
       rozproszone, tak iż trzeba ich szukać częściowo  w  oryginalnym  akcie,  a  częściowo  w  późniejszych  aktach  zmieniających.  Wymaga  to
       pracochłonnego porównywania wielu różnych aktów w celu ustalenia obowiązujących norm prawnych.

       Z tego powodu kodyfikacja przepisów często zmienianych jest potrzebna, aby prawo wspólnotowe stało się jasne i zrozumiałe.

2.    Dlatego też w dniu 1 kwietnia 1987 r. Komisja postanowiła[1] zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty  prawne  były  kodyfikowane  nie
       później niż po 10 zmianach, podkreślając, że jest to wymaganie minimum i że  odpowiednie  jednostki  powinny  starać  się  nawet  częściej
       kodyfikować teksty, za które są odpowiedzialne, aby zapewnić, że przepisy wspólnotowe są jasne i łatwo zrozumiałe.

3.    Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.) potwierdziły to stanowisko[2], podkreślając wagę kodyfikacji,  która
       daje pewność co do prawa stosowanego wobec danej materii w danym czasie.

       Kodyfikacja musi być podejmowana w pełnej zgodności z normalną wspólnotową procedurą legislacyjną.

       Zważywszy, że żadne zmiany co do treści nie mogą być wprowadzane do kodyfikowanych aktów, Parlament Europejski, Rada i Komisja  uzgodniły,
       w drodze porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r.,  możliwość  stosowania  przyspieszonej  procedury  dla  szybkiego
       przyjmowania kodyfikowanych aktów.

4.    Celem niniejszego wniosku jest skodyfikowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł  przywozu
       z  niektórych  państw trzecich  i uchylającego  rozporządzenia  (EWG)  nr 1765/82,  (EWG)  nr 1766/82  oraz  (EWG)   nr 3420/83[3].   Nowe
       rozporządzenie zastąpi włączone do niego akty[4]; niniejszy wniosek całkowicie  zachowuje  treść  kodyfikowanych  aktów,  zbiera  je  więc
       jedynie razem, dokonując tylko takich formalnych zmian, jakie wynikają z samego zadania kodyfikacji.

5.    Wniosek kodyfikacyjny został sporządzony na podstawie wstępnej konsolidacji, we wszystkich  językach  urzędowych,  rozporządzenia  (WE)  nr
       519/94 i aktów je zmieniających, przygotowanej przez Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich za  pomocą  systemu  przetwarzania
       danych. Tam, gdzie artykułom nadano nowe numery, korelacja pomiędzy  starą  i  nową  numeracją  została  określona  w  tabeli  zawartej  w
       załączniku IV do skodyfikowanego rozporządzenia.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

                                                                     Wniosek

                                                         ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR …/…

                                                                  z dnia […] r.

                                         w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,

uwzględniając akty ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz akty dotyczące przetworzonych produktów rolnych  przyjęte  na  podstawie
art. 308 Traktatu, w szczególności przepisy tych aktów pozwalające na odstąpienie od ogólnej zasady, według  której  ograniczenia  ilościowe  lub
środki o skutku równoważnym mogą być zastępowane jedynie środkami przewidzianymi w samych tych aktach,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[5],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[6],

a także mając na uwadze, co następuje:

                                            ê

   1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł  przywozu  z  niektórych  państw trzecich  i uchylające
      rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83[7] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione[8]. W  celu  zapewnienia
      jego jasności i zrozumiałości należy je zatem skodyfikować.

                                            ê 519/94 motyw 1 (dostosowany)

   2) Wspólna polityka handlowa powinna być oparta na jednolitych zasadach

                                            ê 519/94 motyw 2

   3) Na mocy art. 14 Traktatu, od dnia 1 stycznia 1993 r. rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic  wewnętrznych,  w którym  jest  zapewniony
      swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.

                                            ê 519/94 motyw 3 (dostosowany)

   4) Wprowadzenie wspólnej polityki handlowej w zakresie reguł przywozu jest jedynym środkiem gwarantującym, że reguły  mające  zastosowanie  do
      handlu wspólnotowego z państwami trzecimi prawidłowo odzwierciedlają integrację rynków.

                                            ê 519/94 motyw 4 (dostosowany)

   5) Ö Większa jednolitość Õ w regułach przywozu powinna być osiągnięta poprzez ustanowienie  przepisów podobnych  do  przepisów  stosowanych  w
      ramach wspólnych reguł dla pozostałych państw trzecich, Ö w takim stopniu, w jakim jest to możliwe przy uwzględnieniu Õ  szczególnych  cech
      systemu gospodarczego danych państw trzecich.

                                            ê 168/96 art. 1 (dostosowany)

   6) Wspólne reguły przywozu stosowane są także do produktów Ö węgla i stali Õ  ,  bez  uszczerbku  dla  środków  wykonawczych  do  porozumienia
      dotyczącego szczególnie takich produktów.

                                            ê 519/94 motyw 6

   7) Liberalizacja przywozu, a mianowicie brak wszelkich ograniczeń ilościowych, powinna zatem stanowić punkt wyjścia dla reguł wspólnotowych.

                                            ê 519/94 motyw 8 (dostosowany)

   8) W przypadku Ö niektórych Õ produktów Komisja powinna  zbadać  warunki  przywozu,  Ö jego  trendy Õ,  różne  aspekty  sytuacji  gospodarczej
      i handlowej oraz środki, jeżeli takie istnieją, które mają być podjęte.

                                            ê 519/94 motyw 9 (dostosowany)

   9) W odniesieniu do tych produktów może stać się oczywista Ö potrzeba Õ istnienia nadzoru wspólnotowego nad niektórymi Ö rodzajami przywozu Õ.

                                            ê 519/94 motyw 10

  10) Do Komisji i Rady należy przyjęcie  środków  ochronnych  stosowanych  wymaganych  przez interes  Wspólnoty,  z  odpowiednim  uwzględnieniem
      istniejących zobowiązań międzynarodowych.

                                            ê 519/94 motyw 11

  11) Nadzór lub środki ochronne ograniczone do jednego lub więcej regionów Wspólnoty mogą jednakże okazać się bardziej  odpowiednie  niż  środki
      mające zastosowanie do całej Wspólnoty. Tym niemniej takie środki powinny być dopuszczone tylko wyjątkowo oraz jeżeli nie  istnieją  środki
      alternatywne. Niezbędne jest także  zagwarantowanie,  że  środki  te  są  tymczasowe  oraz  że  powodują  możliwie  najmniejsze  zakłócenia
      w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.

                                            ê 519/94 motyw 12 (dostosowany)

  12) W przypadku zastosowania nadzoru wspólnotowego, dopuszczenie danych produktów do  swobodnego  obrotu  powinno  być  uwarunkowane  okazaniem
      dokumentu Ö nadzoru Õ spełniającego jednolite kryteria. Dokument taki, na zwykły wniosek importera, powinien  być  Ö wydany Õ  przez  organ
      Państw Członkowskich w określonym terminie, lecz bez uzyskania w ten sposób  przez  importera  prawa  do  przywozu.  Dlatego  też  dokument
      Ö nadzoru Õ powinien być ważny jedynie przez taki okres, w którym reguły przywozowe pozostają bez zmian.

                                            ê 139/96 motyw 2 (dostosowany)

  13) W interesie skutecznego zarządzania oraz dla pomocy wspólnotowym podmiotom gospodarczym, a także mając na uwadze cechy techniczne dokumentu
      nadzoru, należy dostosować możliwie najpełniej  zarówno  zawartość,  jak  i  układ  dokumentu  nadzoru  do  wspólnych  formularzy  pozwoleń
      przywozowych przewidzianych w rozporządzeniach Komisji (WE) nr 3168/94 z dnia 21 grudnia  1994  r.  ustanawiającym  wspólnotowe  pozwolenia
      przywozowe w ramach stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów  włókienniczych  z
      państw trzecich nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami, lub innymi szczegółowymi normami  Wspólnoty  dotyczącymi
      przywozu i zmieniającym niektóre przepisy rozporządzenia[9], (WE) nr 3169/94 z dnia 21  grudnia  1994  r.  zmieniającym  załącznik  III  do
      rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich[10] i  (WE)  nr
      738/94 z dnia 30 marca 1994 r. ustanawiającym  niektóre  zasady  w  celu  wykonania  rozporządzenia  Rady  (WE)  nr 520/94  ustanawiającego
      wspólnotową procedurę zarządzania kontyngentami ilościowymi[11].

                                            ê 519/94 motyw 13

  14) Interes Wspólnoty wymaga, aby  Państwa  Członkowskie  i Komisja  prowadziły  możliwie  pełną  wymianę  informacji  wynikających  z  nadzoru
      wspólnotowego.

                                            ê 519/94 motyw 14 (dostosowany)

  15) Konieczne jest przyjęcie dokładnych kryteriów określających możliwe szkody oraz wprowadzenie  Ö postępowań  wyjaśniających, Õ  umożliwiając
      Komisji równoczesne wprowadzanie właściwych środków w pilnych przypadkach.

                                            ê 519/94 motyw 15 (dostosowany)

  16) W tym celu  powinny  być  wprowadzone  szczegółowe  przepisy  w sprawie  wszczynania  Ö postępowań  wyjaśniających Õ,  wymaganych  kontroli
      i inspekcji, przesłuchań danych osób, postępowania dotyczącego uzyskanych informacji oraz kryteriów dotyczących szacowania szkód.

                                            ê 519/94 motyw 16 (dostosowany)

  17) Przepisy dotyczące Ö postępowań wyjaśniających Õ wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem nie naruszają wspólnotowych lub  krajowych  zasad
      dotyczących tajemnicy zawodowej.

                                            ê 519/94 motyw 17 (dostosowany)

  18) Konieczne jest również określenie terminów wszczynania Ö postępowań wyjaśniających Õ oraz terminów rozstrzygnięć, co  do  właściwości  tych
      środków, pod kątem zagwarantowania szybkości podejmowania tych  rozstrzygnięć  dla  zwiększenia  bezpieczeństwa  prawnego  zainteresowanych
      podmiotów gospodarczych.

                                            ê 519/94 motyw 18 (dostosowany)

  19) Dla uzyskania jednolitości reguł przywozu formalności, których dokonują importerzy, powinny być  uproszczone  i identyczne  niezależnie  od
      miejsca odprawy celnej produktów.  Pożądane  jest  dlatego,  aby  wszelkie  formalności  były  przeprowadzane  z  zastosowaniem  formularzy
      odpowiadających wzorowi załączonemu do niniejszego rozporządzenia.

                                            ê 519/94 motyw 19 (dostosowany)

  20) Dokumenty Ö nadzoru Õ wydane w związku ze wspólnotowymi Ö środkami Õ nadzoru powinny być ważne w całej Wspólnocie, niezależnie  od  Państwa
      Członkowskiego ich wystawienia.

                                            ê 519/94 motyw 22

  21) Wyroby włókiennicze objęte rozporządzeniem Rady  (WE) nr 517/94  z dnia 7 marca 1994 r.  w sprawie  wspólnych  reguł  dotyczących  przywozu
      wyrobów włókienniczych z niektórych  państw  trzecich,  nieobjętych  umowami  dwustronnymi,  protokołami,  innymi  ustaleniami  lub  innymi
      szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu[12] podlegają szczególnemu traktowaniu  na  szczeblu  wspólnotowym  i międzynarodowym.
      Wyroby te powinny więc zostać całkowicie wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia,

                                            ê 519/94

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

                                            ê 519/94 (dostosowany)

                                                                  Ö ROZDZIAŁ Õ I

                                            ê 519/94

                                                                 Przepisy ogólne

                                                                    Artykuł 1

                                            ê 168/96 art. 2

1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przywozu produktów pochodzących z państw trzecich określonych w  załączniku  I,  z  wyjątkiem  wyrobów
włókienniczych objętych rozporządzeniem (WE) nr 517/94.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

2. Przywóz do Wspólnoty produktów określonych w ust. 1 odbywa się swobodnie  i nie  podlega  żadnym  ograniczeniom  ilościowym,  z  zastrzeżeniem
środków, które mogą być podjęte na mocy Ö rozdziału Õ V.

                                                                 Ö ROZDZIAŁ Õ II

                                              Wspólnotowa procedura Ö powiadamiania Õ i konsultacji

                                                                    Artykuł 2

Jeżeli tendencje przywozu Ö mogą wskazywać potrzebę Õ zastosowania nadzoru lub  środków  ochronnych,  Państwa  Członkowskie  powiadamiają  o  tym
Komisję. Informacja ta zawiera dostępne dowody Ö uzyskane na podstawie Õ kryteriów ustanowionych w art. 8.  Komisja  niezwłocznie  przekazuje  te
informacje wszystkim Państwom Członkowskim.

                                                                    Artykuł 3

1. Konsultacje odbywają się w ramach komitetu doradczego, zwanego dalej «Komitetem», składającego się  z  przedstawicieli  Ö każdego  z Õ  Państw
Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego.

2. Ö Posiedzenia Komitetu zwoływane są Õ przez przewodniczącego. Dostarcza on Państwom Członkowskim wszelkich istotnych  informacji  tak  szybko,
jak to możliwe.

                                            ê 519/94

                                                                    Artykuł 4

1. Konsultacje mogą być przeprowadzane na wniosek Państwa Członkowskiego albo z inicjatywy Komisji.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

2. Konsultacje odbywają się w ciągu 8 dni roboczych od otrzymania przez Komisję informacji przewidzianych w art. 2 oraz w każdym przypadku  przed
wprowadzeniem jakichkolwiek wspólnotowych Ö środków nadzoru lub ochronnych Õ.

                                            ê 519/94

3. Konsultacje obejmują w szczególności:

                                            ê 519/94 (dostosowany)

a)    warunki przywozu, tendencje przywozowe oraz różne aspekty sytuacji gospodarczej i handlowej dotyczące danego produktu;

                                            ê 519/94

b)    sprawy dotyczące zarządzania umowami handlowymi między Wspólnotą a krajami trzecimi określonymi w załączniku I;

c)    środki, które ewentualnie mają być podjęte.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

4. Konsultacje mogą być przeprowadzane w razie konieczności w formie pisemnej. W takim przypadku Komisja poinformuje Państwa Członkowskie,  które
mogą, w terminie od pięciu do ośmiu dni roboczych, Ö określonym  przez Õ  Komisję,  wyrazić  swoją  opinię  lub  zwrócić  się  o  przeprowadzenie
konsultacji ustnych.

                                                                 Ö ROZDZIAŁ Õ III

                                                    Wspólnotowe Ö postępowanie wyjaśniające Õ

                                                                    Artykuł 5

1.  Jeżeli  po  przeprowadzeniu  konsultacji  Komisja  stwierdza,  że  istnieją   dostateczne   dowody   uzasadniające   Ö wszczęcie postępowania
wyjaśniającego Õ, wszczyna ona takie Ö postępowania Õ w terminie jednego  miesiąca  od  otrzymania  informacji  od  Państwa  Członkowskiego  oraz
publikuje Ö zawiadomienie Õ w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Ö Zawiadomienie to Õ:

                                            ê 519/94

a)    przedstawia streszczenie otrzymanej informacji oraz wzywa do przekazywania wszelkich informacji związanych ze sprawą do Komisji;

                                            ê 519/94 (dostosowany)

b)    podaje termin, w którym zainteresowane strony mogą przedstawiać na piśmie swoje opinie oraz przekazywać informacje, jeśli  te  opinie  oraz
       informacje mają być uwzględnione w Ö postępowaniu wyjaśniającym; Õ

c)    podaje termin składania przez zainteresowane strony wniosków o Ö wysłuchanie Õ przez Komisję zgodnie z przepisami ust. 4.

Ö Komisja Õ wszczyna Ö postępowanie Õ działając we współpracy z Państwami Członkowskimi.

2. Komisja zbiera wszelkie informacje, które uzna za niezbędne, oraz,  w przypadkach  uznanych  przez  nią  za  uzasadnione,  po  przeprowadzeniu
konsultacji z Komitetem, sprawdza uzyskane informacje u importerów,  Ö przedsiębiorców Õ,  ich  przedstawicieli,  producentów,  w zrzeszeniach  i
organizacjach handlowych.

Komisja jest wspomagana podczas realizacji tego zadania przez Ö urzędników Õ Państwa Członkowskiego, na  terytorium  którego  takie  kontrole  są
przeprowadzane, pod warunkiem, że zażąda tego dane Państwo Członkowskie.

Zainteresowane strony, które zgłosiły się w sposób określony w ust. 1 Ö akapit pierwszy Õ, oraz przedstawiciele kraju wywozu mogą  uzyskać  wgląd
we wszystkie informacje udostępniane Komisji  w związku  z  Ö postępowaniem Õ,  oprócz  dokumentów  wewnętrznych  przygotowywanych  przez  organy
Wspólnoty lub przez Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem, że udostępniane informacje mają  związek  z  obroną  ich  interesów  i nie  są  poufne
w rozumieniu art. 7 oraz że są one wykorzystywane przez Komisję w Ö postępowaniu Õ. W tym celu kierują  pisemny  wniosek  do  Komisji,  wskazując
potrzebne informacje.

3. Państwa Członkowskie dostarczają Komisji, na jej wniosek oraz zgodnie z procedurami przez nią przewidzianymi, posiadane przez  nie  informacje
na temat rozwoju rynku produktu będącego przedmiotem Ö postępowania Õ.

4. Komisja może Ö wysłuchać Õ zainteresowane strony.  Strony  te  muszą  być  Ö wysłuchane Õ,  jeżeli  wnioskowały  o  to  na  piśmie  w terminie
przewidzianym w Ö zawiadomieniu Õ opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskie, wykazując, że wynik Ö postępowania Õ może  Ö rzeczywiście
wpłynąć na położenie stron Õ oraz że istnieją szczególne powody Ö dla ich wysłuchania Õ.

5. W przypadku, gdy informacje nie są dostarczone w terminie określonym w niniejszym rozporządzeniu lub  przez  Komisję  na  podstawie  przepisów
niniejszego rozporządzenia, albo gdy Ö postępowanie napotyka poważne przeszkody Õ, ustaleń można dokonywać w oparciu  o  dostępne  fakty.  Jeżeli
Komisja stwierdzi, że którakolwiek z zainteresowanych stron lub Ö osób trzecich Õ dostarczyła informacji nieprawdziwych lub  Ö wprowadzających  w
błąd Õ, nie uwzględnia ona tych informacji i może wykorzystać dostępne fakty.

6. Jeżeli po przeprowadzeniu konsultacji określonych w ust. 1 Komisja  uzna,  że  przedstawione  dowody  nie  są  wystarczające  do  uzasadnienia
Ö wszczęcia postępowania Õ,  informuje  ona  Państwa  Członkowskie  o  swojej  decyzji  w terminie  jednego  miesiąca  od  otrzymania  od  Państw
Członkowskich informacji.

                                                                    Artykuł 6

1. Po zakończeniu Ö postępowania Õ Komisja przedstawia Komitetowi sprawozdanie o wynikach.

2. Jeżeli w terminie dziewięciu miesięcy od rozpoczęcia Ö postępowania Õ Komisja uzna,  że  zastosowanie  wspólnotowych  środków  ochronnych  lub
nadzoru nie jest konieczne, Ö postępowania Õ zostaje zakończone w ciągu jednego miesiąca, po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem.  Decyzja  o
zakończeniu Ö postępowania podająca główne Õ wnioski  z  Ö postępowania Õ  oraz  streszczenie  powodów  jego  zakończenia  podlega  opublikowaniu
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

3. Jeżeli Komisja uznaje, że zastosowanie wspólnotowych środków ochronnych lub nadzoru jest konieczne,  podejmuje  niezbędne  decyzje  zgodnie  z
przepisami Ö rozdziału Õ IV i V, najpóźniej w terminie dziewięciu miesięcy od rozpoczęcia Ö postępowania Õ.W przypadkach wyjątkowych  termin  ten
może być przedłużony o maksymalnie dwa miesiące. W takim przypadku Komisja publikuje Ö zawiadomienie Õ w Dzienniku Urzędowym  Unii  Europejskiej,
podając termin przedłużenia oraz streszczenie jego powodów.

4. Przepisy niniejszego Ö rozdziału Õ nie wykluczają przyjęcia,  w dowolnym  momencie,  środków  nadzoru  zgodnie  z  art. 9–14  lub,  w sytuacji
krytycznej, w której jakiekolwiek opóźnienie spowodowałoby szkody trudne do naprawienia Ö i która  wymaga  zatem Õ  natychmiastowej  interwencji,
środków ochronnych zgodnie z art. 15, 16 i 17.

Komisja  niezwłocznie  podejmuje  środki  Ö wyjaśniające Õ,  które  uznaje  za  jeszcze  konieczne.  Wyniki  Ö postępowania  wyjaśniającego Õ  są
wykorzystywane w celu ponownego zbadania podjętych środków.

                                            ê 519/94

                                                                    Artykuł 7

1. Informacje otrzymane na podstawie niniejszego rozporządzenia wykorzystywane są wyłącznie w celu, dla którego o nie wnioskowano.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

2. Rada, Komisja, Państwa Członkowskie ani ich urzędnicy nie udostępniają żadnych informacji  o  charakterze  poufnym  otrzymanych  na  podstawie
niniejszego rozporządzenia, ani żadnych informacji udostępnionych z zastrzeżeniem poufności,  bez  Ö wyraźnej  zgody Õ  osoby  dostarczającej  te
informacje.

                                            ê 519/94

3. Każdy wniosek o zastrzeżenie poufności określa przyczyny, dla których informacja jest poufna.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

Jednakże, jeżeli wydaje się, że wniosek o zachowanie poufności jest nieuzasadniony oraz jeżeli osoba dostarczająca informacje  nie  życzy  sobie,
aby informacje były upubliczniane, oraz nie zezwala na ich ujawnianie w Ö zarysie Õ lub streszczeniu, dane informacje mogą być pominięte.

                                            ê 519/94

4. Informacje są uważane za poufne w każdym przypadku, jeżeli ich ujawnienie może mieć znacząco  niekorzystne  skutki  dla  osoby  dostarczającej
informacje lub źródła tych informacji.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

5. Przepisy Ö ust. 1–4 Õ nie wykluczają powołania się przez organy wspólnotowe na  informacje  ogólne  oraz,  w szczególności,  na  przyczyny  na
których oparto decyzje podjęte zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia. Organy te muszą jednak brać pod uwagę  uzasadniony  interes  osób
fizycznych i prawnych, których dotyczy sprawa, aby nie ujawniać ich tajemnic handlowych.

                                                                    Artykuł 8

1. Badanie tendencji przywozowych, warunków ich kształtowania oraz poważnych szkód lub groźby poważnych szkód dla  Ö producentów  wspólnotowych Õ
wynikających z takiego przywozu obejmuje w szczególności następujące czynniki:

                                            ê 519/94

a)    wielkość przywozu, w szczególności, jeżeli miał miejsce znaczący wzrost, zarówno w wartościach bezwzględnych  jak  i względnych  w stosunku
       do produkcji lub konsumpcji we Wspólnocie;

                                            ê 519/94 (dostosowany)

b)    cenę przywożonych produktów, szczególnie w sytuacji, gdy Ö nastąpiło znaczne podcięcie cenowe Õ w porównaniu z cenami  podobnych  produktów
       we Wspólnocie;

c)     Ö wynikający  z  powyższych  czynników Õ  wpływ  na  wspólnotowych  producentów  podobnych  lub  bezpośrednio  konkurencyjnych  produktów,
       Ö wskazywany przez zmiany takich Õ czynników gospodarczych jak:

                                            ê 519/94

         – produkcja,

         – stopień wykorzystania zdolności produkcyjnych,

         – zapasy,

         – sprzedaż,

         – udział w rynku,

         – ceny (to znaczy obniżanie cen lub zapobieganie wzrostowi cen, który normalnie by wystąpił),

         – zyski,

                                            ê 519/94 (dostosowany)

         – Ö stopa Õ zwrotu z Ö inwestycji Õ,

                                            ê 519/94

         – przepływ środków pieniężnych,

         – zatrudnienie.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

2. Przeprowadzając Ö postępowanie Õ Komisja uwzględnia szczególny system ekonomiczny krajów określonych w załączniku I.

3. W przypadku domniemania Ö groźby Õ poważnej szkody, Komisja bada również, czy da się jasno przewidzieć, że dana  sytuacja  może  przekształcić
się w rzeczywistą szkodę. W tym celu uwzględnić można takie czynniki jak:

                                            ê 519/94

a)    stopa wzrostu wywozu do Wspólnoty;

b)    potencjał wywozowy w kraju pochodzenia lub wywozu, aktualnie istniejący oraz mogący  zostać  uruchomiony  w przewidywalnej  przyszłości,  a
       także prawdopodobieństwo, że wywóz taki zostanie skierowany do Wspólnoty.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

                                                                 Ö ROZDZIAŁ Õ IV

                                            ê 519/94

                                                                      Nadzór

                                                                    Artykuł 9

1. Jeśli wymaga tego interes Wspólnoty, Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy:

a)    zdecydować o wprowadzeniu wstecznego nadzoru wspólnotowego  niektórych  przywożonych  produktów,  zgodnie  z  procedurą  ustanowioną  przez
       Komisję;

b)     zdecydować,  do  celów  monitorowania  tendencji  tego  przywozu,  aby  niektóre  przywożone  produkty  podlegały  uprzedniemu   nadzorowi
       wspólnotowemu, zgodnie z przepisami art. 10.

2. Środki nadzoru podejmuje się na czas określony. O ile nie postanowiono inaczej, okres ważności tych środków wygasa z  końcem  drugiego  okresu
sześciomiesięcznego następującego po sześciu miesiącach, w których środki ochronne obowiązywały.

                                                                    Artykuł 10

                                            ê 139/96 art. 2 pkt 1 (dostosowany)

1. Produkty podlegające uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu można wprowadzić do swobodnego obrotu  jedynie  po  przedłożeniu  dokumentu  nadzoru.
Ö Dokument ten Õ wystawiany jest nieodpłatnie przez właściwy organ wyznaczony przez Państwa Członkowskie, na wszystkie  wnioskowane  ilości  oraz
w ciągu najwyżej pięciu dni roboczych od otrzymania przez właściwy organ  krajowy  wniosku  importera  wspólnotowego,  niezależnie  od  Ö miejsca
prowadzenia przez niego działalności Õ we Wspólnocie. Wniosek ten uznaje się  za  dostarczony  właściwemu  organowi  krajowemu  nie  później  niż
w terminie trzech dni roboczych od jego złożenia, o ile nie przedstawiono dowodu przeciwnego.

                                            ê 139/96 art. 2 pkt 1

2. Dokument nadzoru wystawia się na formularzu odpowiadającym wzorowi w załączniku II.

Z wyjątkiem przypadku, gdy decyzja w sprawie wprowadzeniu nadzoru  stanowi  inaczej,  wniosek  importera  o  wydanie  dokumentu  nadzoru  zawiera
jedynie, co następuje:

a)    pełną nazwę (nazwisko) i dokładny adres wnioskodawcy (włącznie z numerami telefonu i telefaksu oraz  numerem  umożliwiającym  identyfikację
       wnioskodawcy przez właściwy organ krajowy) oraz numer rejestru VAT, jeżeli importer jest płatnikiem VAT;

b)    tam gdzie stosowne, nazwisko i pełny adres zgłaszającego lub przedstawiciela wyznaczonego przez wnioskodawcę (włącznie z numerami  telefonu
       i telefaksu);

c)    opis towarów z podaniem:

         – ich nazwy handlowej;

         – odpowiadającego im kodu Nomenklatury Scalonej;

         – ich miejsca pochodzenia i miejsca nadania;

d)    deklarowane ilości w kilogramach i, tam gdzie stosowne, w innych dodatkowych jednostkach miary (pary, sztuki itd.);

e)    wartość towarów, CIF na granicy Wspólnoty, w euro;

f)    następujące oświadczenie, z datą i podpisem wnioskodawcy oraz jego nazwiskiem, z wypisanym drukowanymi literami:

      «Ja, niżej podpisany oświadczam,  że  informacje  zawarte  w niniejszym  wniosku  są  prawdziwe  i podane  w dobrej  wierze  oraz  że  moje
       przedsiębiorstwo ma siedzibę we Wspólnocie.»

                                            ê 519/94 (dostosowany)

3. Dokument Ö nadzoru Õ jest ważny w całej Wspólnocie niezależnie od Państwa Członkowskiego wystawienia, w którym został wydany.

4. Okoliczność, że cena jednostkowa transakcji przekracza cenę podaną w dokumencie Ö nadzoru Õ o mniej niż 5 %  albo  że  całkowita  wartość  lub
ilość produktów przedstawionych do przywozu przekracza wartość  lub  ilość  podaną  w dokumencie  Ö nadzoru Õ  o  mniej  niż  5 %,  nie  wyklucza
dopuszczenia danych produktów do swobodnego obrotu. Po wysłuchaniu opinii Komitetu oraz uwzględniając rodzaj produktów, a także inne  specyficzne
cechy danej transakcji, Komisja może ustalić inny margines procentowy, który nie powinien jednak zwykle przekraczać 10 %.

5. Dokumenty Ö nadzoru Õ mogą być stosowane jedynie w okresie, w którym obowiązują uzgodnienia dotyczące liberalizacji przywozu w odniesieniu  do
danych transakcji. Dokumenty Ö nadzoru Õ nie mogą w żadnym razie być stosowane po wygaśnięciu terminu, który należy ustanowić w tym samym  czasie
oraz z zastosowaniem tej samej procedury co Ö przy ustanawianiu Õ nadzoru, z uwzględnieniem rodzaju  produktów  oraz  innych  specyficznych  cech
danych transakcji.

6. Jeżeli jest to wymagane na mocy decyzji podjętej zgodnie z przepisami art. 9, pochodzenie produktów objętych wspólnotowym  nadzorem  musi  być
udowodnione świadectwem pochodzenia. Niniejszy ustęp nie narusza innych przepisów dotyczących Ö przedstawiania Õ takiego świadectwa.

7. Jeżeli produkt  Ö objęty Õ  uprzednim  nadzorem  wspólnotowym  jest  przedmiotem  regionalnych  środków  ochronnych  w Państwie  Członkowskim,
zezwolenie na przywóz udzielone przez to Państwo Członkowskie może zastąpić dokument Ö nadzoru Õ.

                                            ê 139/96 art. 2 pkt 2

8. Dokumenty nadzoru i wyciągi z tych dokumentów sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których pierwszy nosi nazwę «oryginał  dla  wnioskodawcy»
i jest oznaczony numerem 1, do wydania wnioskodawcy, a drugi nosi nazwę «egzemplarz  dla  właściwego  organu»  i jest  oznaczony  numerem  2,  do
zatrzymania  przez  organ  wystawiający  dokument.  Właściwy  organ  może  dołączać  do  egzemplarza  nr 2  dodatkowe   egzemplarze,   do   celów
administracyjnych.

9. Formularze drukuje się na białym papierze bezdrzewnym, przystosowanym do pisania i mającym gramaturę od 55 do 65 g/m2. Formularze mają  format
210 × 297 mm. Odstęp między wierszami wynosi 4,24 mm (jedna szósta cala). Należy dokładnie zachować układ formularzy. Obydwie strony  egzemplarza
nr 1, stanowiącego właściwy dokument nadzoru, dodatkowo mają wydrukowany w tle  żółty  wzór  giloszowy,  pozwalający  na  ujawnienie  fałszerstwa
dokonanego przy użyciu środków mechanicznych lub chemicznych.

                                            ê139/96 art. 2 pkt 2 (dostosowany)

10. Państwa Członkowskie odpowiedzialne są za drukowanie formularzy. Ö Państwa Członkowskie mogą również wyznaczyć do tego celu drukarnie  mające
siedzibę na ich terytorium. Õ W Ö takim Õ przypadku na każdym formularzu musi znaleźć się Ö informacja o tej  decyzji Õ  Państwa  Członkowskiego.
Na każdym formularzu znajduje się nazwa i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację.

                                            ê 519/94

                                                                    Artykuł 11

W przypadkach, gdy wymaga tego interes Wspólnoty, jeżeli może powstać sytuacja  opisana  w art. 15  ust. 1,  Komisja  może,  na  wniosek  Państwa
Członkowskiego lub z własnej inicjatywy:

                                            ê 519/94 (dostosowany)

     – ograniczyć okres ważności wymaganego dokumentu Ö nadzoru Õ,

     – uzależnić wydanie tego dokumentu od spełnienia pewnych warunków i, jako środek nadzwyczajny, od umieszczenia klauzuli uchylającej  lub  od
       uprzedniej procedury Ö powiadomienia i Õ konsultacji określonej w art. 3 Ö i 4 Õ, z częstotliwością  i na  czas  trwania  określone  przez
       Komisję.

                                                                    Artykuł 12

Jeżeli przywóz danego produktu nie Ö został poddany Õ  uprzedniemu  nadzorowi  wspólnotowemu  w  terminie  ośmiu  dni  roboczych  od  zakończenia
konsultacji, Komisja może, zgodnie z art. 17, zastosować nadzór nad przywozem produktu Ö ograniczony Õ do jednego lub kilku regionów Wspólnoty.

                                                                    Artykuł 13

                                            ê 139/96 art. 2 pkt 3 (dostosowany)

1. Produkty podlegające nadzorowi Ö regionalnemu Õ można wprowadzić do swobodnego obrotu Ö w danym regionie Õ jedynie po  przedłożeniu  dokumentu
nadzoru. Ö Dokument ten Õ wystawiany jest nieodpłatnie przez właściwy organ wyznaczony przez dane Państwo Członkowskie, na wszystkie  wnioskowane
ilości oraz w ciągu najwyżej pięciu dni roboczych od otrzymania przez właściwy organ krajowy  wniosku  importera  wspólnotowego,  niezależnie  od
Ö miejsca prowadzenia przez niego działalności Õ we Wspólnocie. Wniosek ten uznaje się za dostarczony właściwemu organowi krajowemu  nie  później
niż w terminie trzech dni roboczych od jego złożenia, o ile nie przedstawiono  dowodu  przeciwnego.  Dokumenty  nadzoru  można  stosować  jedynie
w okresie, w którym uzgodnienia dotyczące przywozu pozostają zliberalizowane w odniesieniu do danych transakcji.

                                            ê 139/96 art. 2 pkt 3

2. Stosuje się art. 10 ust. 2.

                                            ê 519/94

                                                                    Artykuł 14

1. W przypadku zastosowania  nadzoru  wspólnotowego  lub  nadzoru  regionalnego,  do  dziesiątego  dnia  każdego  miesiąca  Państwa  Członkowskie
powiadamiają Komisję:

                                            ê 519/94 (dostosowany)

a)    w przypadku stosowania uprzedniego nadzoru, o  dokładnej  kwocie  pieniędzy  (obliczonej  na  podstawie  ceny  produktu  CIF)  oraz  ilości
       produktów, w odniesieniu do których wydano lub zatwierdzono dokumenty Ö nadzoru Õ w poprzednim okresie;

                                            ê 519/94

b)    w każdym przypadku, o dokładnych danych dotyczących przywozu w okresie poprzedzającym okres wskazany w lit. a).

Informacje przekazywane są przez Państwa Członkowskie w rozbiciu według produktu i kraju.

W tym samym czasie oraz zgodnie z tą samą procedurą, co stosowana przy ustaleniach w zakresie nadzoru, mogą zostać wydane inne przepisy.

2. Z uwagi na rodzaj produktu lub gdy wymagają tego szczególne okoliczności, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy,  Komisja
może zmienić terminy składania tych informacji.

3. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

                                                                  Ö ROZDZIAŁ Õ V

                                            ê 519/94

                                                                 Środki ochronne

                                                                    Artykuł 15

1. W przypadku, gdy przywóz danego produktu do Wspólnoty tak znacząco się zwiększył lub odbywa się na takich  warunkach,  że  powoduje  lub  może
spowodować poważne szkody u wspólnotowych producentów podobnych  lub  bezpośrednio  konkurencyjnych  produktów,  Komisja,  w celu  zabezpieczenia
interesów Wspólnoty, na wniosek Państwa  Członkowskiego  lub  z  własnej  inicjatywy,  może  zmienić  reguły  przywozu  danego  produktu  poprzez
uzależnienie wprowadzenia danego produktu do swobodnego obrotu od przedstawienia zezwolenia na  przywóz,  którego  przyznanie  podlega  przepisom
oraz ograniczeniom ustanowionych przez Komisję.

2. Radzie i Państwom Członkowskim informacja o przyjętych  środkach  jest  przekazywana  niezwłocznie,  a  środki  te  stają  się  natychmiastowo
skuteczne.

3. Środki, o których mowa w niniejszym artykule, są stosowane do każdego produktu, który znalazł się w swobodnym obrocie po wejściu w życie  tych
środków. Zgodnie z art. 17 środki mogą być ograniczone do jednego lub kilku regionów Wspólnoty.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

Jednakże takie środki nie stanowią przeszkody dla dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów  już  wysłanych  do  Wspólnoty,  pod  warunkiem  że
miejsce przeznaczenia takich produktów nie może zostać zmienione oraz że produktom,  które  zgodnie  z  art. 10  i 13  mogą  być  dopuszczone  do
swobodnego obrotu jedynie po Ö przedstawieniu Õ dokumentu Ö nadzoru, rzeczywiście towarzyszy Õ taki dokument.

                                            ê 519/94

4. W przypadku, gdy Państwo Członkowskie zwróciło się do Komisji z wnioskiem o interwencję, Komisja podejmuje decyzję  w tej  sprawie  w terminie
pięciu dni roboczych od dnia otrzymania takiego wniosku.

5. Rada oraz Państwa Członkowskie są powiadamiane o wszelkich decyzjach podjętych przez Komisję zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.  Każde
Państwo Członkowskie może, w terminie jednego miesiąca od daty powiadomienia, przekazać taką decyzję do rozpatrzenia Radzie.

6. Jeżeli Państwo Członkowskie przekazuje decyzję podjętą przez Komisję do  rozpatrzenia  Radzie,  Rada  kwalifikowaną  większością  głosów  może
zatwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję Komisji.

Jeżeli w terminie trzech miesięcy od daty przekazania sprawy Radzie, nie podejmuje ona  decyzji,  środek  podjęty  przez  Komisję  uważa  się  za
uchylony.

                                                                    Artykuł 16

1. Rada może, szczególnie w sytuacji określonej w art. 15 ust. 1, przyjąć właściwe środki. Rada  stanowi  większością  kwalifikowaną  na  wniosek
Komisji.

2. Stosuje się przepisy art. 15 ust. 3.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

                                                                    Artykuł 17

Jeżeli, w szczególności na podstawie czynników określonych w art. 8, okazuje się, że warunki  ustanowione  dla  przyjęcia  środków  na  podstawie
Ö rozdziału Õ IV oraz art. 15 są spełnione w jednym  lub  więcej  regionach  Wspólnoty,  Komisja  może,  po  zbadaniu  rozwiązań  alternatywnych,
wyjątkowo zezwolić na zastosowanie środków nadzoru lub środków ochronnych ograniczonych do  danych  regionów,  jeżeli  uznaje,  że  takie  środki
zastosowane na tym poziomie są bardziej właściwe niż środki zastosowane w całej Wspólnocie.

                                            ê 519/94

Takie środki muszą być tymczasowe oraz muszą w jak najmniejszym stopniu zakłócać działanie rynku wewnętrznego.

Środki te zostają przyjęte zgodnie z procedurami ustanowionymi odpowiednio w art. 9 i 15.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

                                                                    Artykuł 18

1. Podczas trwania środków ochronnych lub nadzoru stosowanych zgodnie z przepisami Ö rozdziału Õ IV i V, na wniosek Państwa Członkowskiego lub  z
inicjatywy Komisji, w ramach Komitetu Ö , o którym mowa w art. 3, Õ przeprowadzane są konsultacje. Celem takich konsultacji jest:

                                            ê 519/94

a)    zbadanie skutków stosowania środka;

b)    upewnienie się, czy stosowanie środka jest nadal konieczne.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

2. Jeżeli w wyniku konsultacji, o których mowa w ust. 1, Komisja uzna, że środki ochronne lub nadzoru określone w Ö rozdziałach Õ IV i V  powinny
zostać zmienione lub uchylone, Komisja podejmuje następujące działania:

                                            ê 519/94

a)    w przypadku, gdy Rada nie podjęła żadnej decyzji w sprawie środka przyjętego przez Komisję, Komisja bezzwłocznie zmienia  lub  uchyla  taki
       środek i niezwłocznie dostarcza sprawozdanie Radzie;

b)    we wszystkich innych przypadkach, Komisja przedkłada Radzie wniosek o zmianę lub uchylenie środków  przyjętych  przez  Radę.  Rada  stanowi
       kwalifikowaną większością głosów.

Jeżeli decyzja dotyczy regionalnych środków  nadzoru,  stosuje  się  ją  od  szóstego  dnia  po  jej  opublikowaniu  w Dzienniku  Urzędowym  Unii
Europejskiej.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

                                                                 Ö ROZDZIAŁ Õ VI

                                            ê 519/94

                                                                 Przepisy końcowe

                                            ê 519/94 (dostosowany)

                                                                    Artykuł 19

1. Niniejsze rozporządzenie nie wyklucza realizacji zobowiązań wynikających ze Ö szczególnych norm Õ znajdujących się w porozumieniach  zawartych
między Wspólnotą a krajami trzecimi.

                                            ê 519/94

2. Bez uszczerbku dla  innych  przepisów  wspólnotowych,  niniejsze  rozporządzenie  nie  wyklucza  przyjmowania  lub  stosowania  przez  Państwa
Członkowskie:

a)    zakazów, ograniczeń ilościowych lub środków nadzoru ze względu na moralność publiczną, porządek  publiczny  lub  bezpieczeństwo  publiczne;
       ochronę zdrowia i życia ludzkiego, zwierząt lub roślin, ochronę narodowych dóbr kultury posiadających wartość artystyczną, historyczną lub
       archeologiczną, lub ochronę własności przemysłowej i handlowej;

b)    szczególnych formalności dotyczących wymiany dewiz;

c)    formalności wprowadzanych na mocy umów międzynarodowych zgodnie z Traktatem.

Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach  lub  formalnościach,  które  mają  być  wprowadzone  lub  zmienione  zgodnie  z  przepisami
niniejszego ustępu. W nagłych przypadkach Komisja  jest  powiadamiana  o  danych  krajowych  środkach  lub  formalnościach  niezwłocznie  po  ich
przyjęciu.

                                                                    Artykuł 20

                                            ê 519/94 (dostosowany)

1. Niniejsze rozporządzenie Ö nie uchybia działaniu ani instrumentów Õ ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych Ö ,  ani  wspólnotowych
i Õ krajowych przepisów administracyjnych wydanych na podstawie tych Ö instrumentów, ani instrumentów szczególnych Õ przyjętych na mocy  art. 308
Traktatu  mających  zastosowanie  do  towarów  uzyskanych  w wyniku  przetworzenia  produktów  rolnych.  Niniejsze  rozporządzenie  uzupełnia  te
Ö instrumenty Õ.

2. W przypadku produktów objętych Ö instrumentami Õ określonymi  w ust. 1,  przepisy  art. 9–14  oraz  art. 18  nie  mają  zastosowania  do  tych
produktów, co do których normy wspólnotowe dotyczące handlu z krajami  trzecimi  wymagają  Ö przedstawienia  pozwolenia Õ  lub  innego  dokumentu
przywozowego.

Artykuły 15, 17 i 18 nie mają zastosowania do tych produktów Ö ,  w  odniesieniu  do  których  takie  normy  przewidują  stosowanie Õ  ograniczeń
ilościowych w przywozie.

                                            ê

                                                                    Artykuł 21

Rozporządzenie (WE) nr 519/94 traci moc.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą  korelacji  w  załączniku
IV.

                                            ê 519/94 (dostosowany)

                                                                    Artykuł 22

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie Ö dwudziestego dnia po Õ jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

                                            ê 519/94

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.

      W imieniu Rady
      Przewodniczący
      […]

                                            ê 519/94

                                                                   ZAŁĄCZNIK I

                                                              Wykaz krajów trzecich

Armenia

Azerbejdżan

Białoruś

Kazachstan

Korea Północna

Rosja

Tadżykistan

Turkmenistan

Ukraina

Uzbekistan

Wietnam

                                                                  _____________

                                            ê 139/96 art. 2 pkt 4 i Załącznik II

                                                                   ZAŁĄCZNIK II

.

                                                                      [pic]

                                                                      [pic]

                                                                      [pic]

[pic]

                                                                  _____________

                                            é

                                                                  ZAŁĄCZNIK III

                                                  Uchylone rozporządzenie i jego kolejne zmiany

|Rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94                                                          |                                   |
|(Dz.U. L 67, 10.3.1994, str. 89)                                                            |                                   |
|Rozporządzenie Rady (WE) nr 1921/94                                                        |                                        |
|(Dz.U. L 198, 30.7.1994, str. 1)                                                           |                                        |
|Rozporządzenie Rady (WE) nr 538/95                                                         |                                        |
|(Dz.U. L 55, 11.3.1995, str. 1)                                                            |                                        |
|Rozporządzenie Rady (WE) nr 839/95                                                         |                                        |
|(Dz.U. L 85, 19.4.1995, str. 9)                                                            |                                        |
|Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/96                                                         |Wyłącznie art. 2                        |
|(Dz.U. L 21, 27.1.1996, str. 7)                                                            |                                        |
|Rozporządzenie Rady (WE) nr 168/96                                                         |                                        |
|(Dz.U. L 25, 1.2.1996, str. 2)                                                             |                                        |
|Rozporządzenie Rady (WE) nr 752/96                                                         |                                        |
|(Dz.U. L 103, 26.4.1996, str. 1)                                                           |                                        |
|Rozporządzenie Rady (WE) nr 1897/96                                                        |                                        |
|(Dz.U. L 250, 2.10.1996, str. 1)                                                           |                                        |
|Rozporządzenie Rady (WE) nr 847/97                                                         |                                        |
|(Dz.U. L 122, 14.5.1997, str. 1)                                                           |                                        |
|Rozporządzenie Rady (WE) nr 1138/98                                                        |                                        |
|(Dz.U. L 159, 3.6.1998, str. 1)                                                            |                                        |
|Rozporządzenie Rady (WE) nr 427/2003                                                       |Wyłącznie Artykuł 22 ustęp 1 i 2        |
|(Dz.U. L 65, 8.3.2003, str. 1)                                                             |                                        |

                                                                  _____________

                                                                   ZAŁĄCZNIK IV

                                                                 Tabela korelacji

|Rozporządzenie (WE) nr 519/94                                        |Niniejsze rozporządzenie                                             |
|Artykuł 1 ustęp 1 i 2                                                |Artykuł 1 ustęp 1 i 2                                                |
|Artykuł 1 ustęp 4                                                    |_                                                                    |
|Artykuł 2                                                            |Artykuł 2                                                            |
|Artykuł 3 wyrażenie początkowe                                       |Artykuł 3 ustęp 1                                                    |
|Artykuł 3 wyrażenie końcowe                                          |Artykuł 4 ustęp 2                                                    |
|Artykuł 4 ustęp 1, i 2                                               |Artykuł 3 ustęp 1 i 2                                                |
|Artykuł 4 ustęp 3 i 4                                                |Artykuł 4 ustęp 3 i 4                                                |
|Artykuł 5 ustęp 1 słowa wprowadzające                                |Artykuł 5 ustęp 1 akapit pierwszy zdanie wprowadzające słowa         |
|                                                                     |początkowe                                                           |
|Artykuł 5 ustęp 1 litera a)                                          |Artykuł 5 ustęp 1 akapit pierwszy zdanie wprowadzające słowa końcowe |
|                                                                     |oraz litery a), b) i c)                                              |
|Artykuł 5 ustęp 1 litera b)                                          |Artykuł 5 ustęp 1 akapit drugi                                       |
|Artykuł 5 ustępy 2 - 6)                                              |Artykuł 5 ustępy 2 - 6)                                              |
|Artykuł 6                                                            |Artykuł 6                                                            |
|Artykuł 7 ustęp 1                                                    |Artykuł 7 ustęp 1                                                    |
|Artykuł 7 ustęp 2 litera a)                                          |Artykuł 7 ustęp 2                                                    |
|Artykuł 7 ustęp 2 litera b) akapit pierwszy                          |Artykuł 7 ustęp 3 akapit pierwszy                                    |
|Artykuł 7 ustęp 2 litera b) akapit drugi                             |Artykuł 7 ustęp 3 akapit drugi                                       |
|Artykuł 7 ustęp 3                                                    |Artykuł 7 ustęp 4                                                    |
|Artykuł 7 ustęp 4                                                    |Artykuł 7 ustęp 5                                                    |
|Artykuły 8 - 14                                                      |Artykuły 8 - 14                                                      |
|Artykuł 15 ustęp 1 i 2                                               |Artykuł 15 ustęp 1 i 2                                               |
|Artykuł 15 ustęp 3 litera a)                                         |Artykuł 15 ustęp 3 akapit pierwszy                                   |
|Artykuł 15 ustęp 3 litera b)                                         |Artykuł 15 ustęp 3 akapit drugi                                      |
|Artykuł 15 ustęp 4, 5 i 6                                            |Artykuł 15 ustęp 4, 5 i 6                                            |
|Artykuły 16, 17 i 18                                                 |Artykuły 16, 17 i 18                                                 |
|Artykuł 19 ustęp 1                                                   |Artykuł 19 ustęp 1                                                   |
|Artykuł 19 ustęp 2 litera a) słowa wprowadzające                     |Artykuł 19 ustęp 2 akapit pierwszy słowa wprowadzające               |
|Artykuł 19 ustęp 2 litera a) podpunkty (i), (ii) i (iii)             |Artykuł 19 ustęp 2 akapit pierwszy, litery a), b) i c)               |
|Artykuł 19 ustęp 2 litera b)                                         |Artykuł 19 ustęp 2 akapit drugi                                      |
|Artykuł 20                                                           |Artykuł 20                                                           |
|Artykuł 21                                                           |_                                                                    |
|Artykuł 22                                                           |_                                                                    |
|Artykuł 23                                                           |_                                                                    |
|_                                                                    |Artykuł 21                                                           |
|Artykuł 24                                                           |Artykuł 22                                                           |
|Załącznik I                                                          |Załącznik I                                                          |
|Załącznik IV                                                         |Załącznik II                                                         |
|_                                                                    |Załącznik III                                                        |
|_                                                                    |Załącznik IV                                                         |

                                                                  _____________

                                                             -----------------------
[1]   KOM(87) 868 PV.
[2]   Zob. załącznik 3 do części A konkluzji.
[3]   Przygotowane zgodnie z komunikatem Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady – Kodyfikacja Acquis  communautaire,  KOM(2001)  645  wersja
      ostateczna.
[4]   Zob. załącznik III do niniejszego wniosku.
[5]   Dz.U. C […] z […], str. […].
[6]   Dz.U. C […] z […], str. […].
[7]   Dz.U. L 67 z 10.3.1994, str. 89. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 427/2003 (Dz.U. L 65, 8.3.2003, str. 1).
[8]   Zob. załącznik III.
[9]   Dz.U. L 335 z 23.12.1994, str. 23. Rozporządzenie ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia z 2003 r.
[10]  Dz.U. L 335 z 23.12.1994, str. 33.
[11]  Dz.U. L 87 z 31.3.1994, str. 47. Rozporządzenie ostatnio zmienionerozporzadzeniem (WE) nr 983/96 (Dz.U. L 131, 1.6.1996, str. 47).
[12]  Dz.U. L 67 z 10.3.1994, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 931/2005 (Dz.U. L  162,  23.6.2005,  str.
      37).

-----------------------

12.  Wartość w euro, cif granica Wspólnoty

12.  Wartość w euro, cif granica Wspólnoty


Ważna informacja prawna

|

52005PC0048

Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informowania pasażerów korzystających z transportu lotniczego o tożsamości obsługującego przewoźnika i przekazywania przez Państwa Członkowskie informacji dotyczących bezpieczeństwa (tekst mający znaczenie dla EOG)  /* COM/2005/0048 końcowy - COD 2005/0008 */

	Bruksela, dnia 16.2.2005COM(2005) 48 końcowy2005/0008 (COD)Wniosek dotyczącyROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie informowania pasażerów korzystających z transportu lotniczego o tożsamości obsługującego przewoźnika i przekazywania przez Państwa Członkowskie informacji dotyczących bezpieczeństwa(tekst mający znaczenie dla EOG)(przedstawiona przez Komisję)UZASADNIENIE1) Konieczność podjęcia działań na rzecz zwiększenia bezpieczeństwaStatystyki pokazują (zobacz tabelę poniżej), że wypadki w transporcie lotniczym zdarzają się w Europie wyjątkowo rzadko. W 2003 roku w wypadkach w transporcie lotniczym, jakie miały miejsce na terytorium UE, zginęło 5 osób. Można tę liczbę porównać na przykład z ponad 63,47 milionami pasażerów, którzy w tym samym czasie przemieszczali się przez jeden duży port lotniczy (London-Heathrow)[1].[pic]Ofiary śmiertelne w wypadkach lotniczych nad terytorium Unii Europejskiej (operacje cywilne)Tak wysoki poziom bezpieczeństwa jest wynikiem ciągłych starań nie tylko mających na celu utrzymanie bezpieczeństwa działań, ale również o nieustanne podnoszenie poziomu bezpieczeństwa. Odpowiednio wskaźnik śmiertelnych ofiar w transporcie lotniczym wciąż maleje, podobnie jak bezwzględna liczba osób zabitych w wypadkach lotniczych stale spada, podczas gdy liczba pasażerów wzrasta.Nadzór nad bezpieczeństwem na całym świecie reguluje Konwencja z Chicago o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 1944 r. i opiera się on na standardach stworzonych przez Międzynarodową Organizację Lotnictwa Cywilnego, utworzoną przez tę Konwencję. Zasadniczo, przewoźników lotniczych nadzoruje, zwłaszcza w zakresie zgodności z wymogami bezpieczeństwa, ich kraj pochodzenia, tj. kraj, który wydał im licencję na prowadzenie działalności i/lub kraj, w którym zarejestrowany jest użytkowany przez nich statek powietrzny. System ten w przeważającym stopniu zapewniał w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat właściwy poziom bezpieczeństwa. Obecnie jednak zastosowanie międzynarodowych standardów i przestrzeganie kryteriów jakości na całym świecie nie jest zapewnione.Wspólnotowe procedury bezpieczeństwa, oparte na rygorystycznym przestrzeganiu prawodawstwa Wspólnoty[2], zapewniają wymienione wyżej wysokie poziomy bezpieczeństwa. W szczególności utworzenie w 2002 roku Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) stanowiło podwaliny jednolitego zastosowania wymagań bezpieczeństwa zapewniając „jeden punkt” wydawania certyfikatów zdatności do lotu wszystkich produktów lotniczych, w tym ich projektu, wykonania i organizacji obsługi technicznej. Jak przewidziano już w rozporządzeniu (WE) nr 1592/2002[3], planowane rozszerzenie kompetencji EASA zagwarantuje, że w zakres uprawnień Agencji wejdzie wkrótce pełen zakres działań lotniczych. W wyniku tego sprawowana jest ścisła kontrola projektowania, produkowania, utrzymywania i używania produktów lotniczych i części składowych jak również organizacji i osób pracujących w tym sektorze we Wspólnocie i wyznaczonych na rzecz ochrony podróżnych, pracowników transportu lotniczego i obywateli mieszkających w pobliżu portów lotniczych.Poza UE poziomy bezpieczeństwa zależą od skuteczności procedur nadzoru mających zastosowanie w państwach trzecich. Aby zagwarantować wysoki poziom bezpieczeństwa lotniczego wszystkich statków powietrznych przylatujących, odlatujących lub przelatujących w obrębie Wspólnoty, Parlament Europejski i Rada przyjęły ostatnio dyrektywę 2004/36/WE w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty[4], która ustanawia zharmonizowany system inspekcji zagranicznych statków powietrznych korzystających z europejskich portów lotniczych. Ponadto dyrektywa ta przewiduje wymianę informacji między Państwami Członkowskimi oraz możliwość rozszerzenia na całą Wspólnotę środków podejmowanych przez jedno Państwo Członkowskie przeciwko statkowi powietrznemu lub przewoźnikowi lotniczemu z państwa trzeciego, który narusza międzynarodowe normy bezpieczeństwa.Ten zharmonizowany system inspekcji opiera się na sprawdzonych procedurach obowiązujących w ramach tzw. „Programu SAFA” ( Safety Assessment of Foreign Aircraft – ocena bezpieczeństwa zagranicznych statków powietrznych) opracowanego przez Europejską Konferencję Lotnictwa Cywilnego od 1996 r. W trakcie tzw. „kontroli na ziemi” ( ramp inspections ) bada się próbę zagranicznych statków powietrznych, które wylądowały w europejskich portach lotniczych sprawdzając, czy spełniają one mające zastosowanie na całym świecie międzynarodowe normy bezpieczeństwa zawarte w załącznikach 1, 6 i 8 do Konwencji z Chicago. Każda zaobserwowana niezgodność z przepisami, tzw. „stwierdzenie niezgodności” (finding) , zależnie od wagi naruszenia bezpieczeństwa statku powietrznego może wymagać natychmiastowej naprawy lub uzasadniać uziemienie statku powietrznego.Podsumowując, dyrektywa „SAFA” zobowiązuje Państwa Członkowskie do utworzenia mechanizmu zbierania informacji, które umożliwią im identyfikację potencjalnie niebezpiecznych przewoźników lotniczych i realizację „kontroli na ziemi” oceniających, czy statek powietrzny korzystający z portu lotniczego Wspólnoty przestrzega międzynarodowych norm bezpieczeństwa. Zbierane informacje i sprawozdania z przeprowadzanych inspekcji są przedmiotem wymiany informacji między wszystkimi Państwami Członkowskimi, aby umożliwić im podejmowanie decyzji o ewentualnych dalszych inspekcjach lub ocenę, czy poprzednie niedociągnięcia zostały skorygowane. Ponadto dyrektywa ustanawia procedurę, zgodnie z którą Komisja może tylko zalecać rozszerzenie na cały obszar Wspólnoty środków podjętych przez Państwo Członkowskie przeciwko przewoźnikowi lotniczemu.Jednakże w dniu 3 stycznia 2004 r. lecący do Paryża samolot pasażerski ze 148 osobami na pokładzie rozbił się krótko po starcie z egipskiego kurortu Sharm-El-Sheikh powodując śmierć wszystkich pasażerów. Po katastrofie okazało się, że przewoźnik ten, w chwili wypadku, miał zakaz lotów do Szwajcarii z powodu zastrzeżeń do jego poziomu bezpieczeństwa, ale w niektórych Państwach Członkowskich zakaz ten nie istniał. Przyczyna wypadku do tej pory nie jest do końca znana. Śledztwo trwa, dlatego wnioski dotyczące przyczyn, które doprowadziły do katastrofy są przedwczesne.Jednak katastrofa w Sharm-el-Sheikh dowiodła, że zasady muszą być surowsze niż istniejące obecnie, aby „kontrole na ziemi” stały się obowiązkowe oraz, żeby zobowiązać Państwa Członkowskie do uczestnictwa w szerszej wymianie informacji i zastosowania wspólnych środków podjętych w oparciu o wyniki tych kontroli.Celem niniejszego wniosku legislacyjnego jest przede wszystkim poprawa sytuacji podróżnych w odniesieniu do transportu lotniczego. W tym celu proponuje się nadanie pasażerom prawa do bycia informowanym o tożsamości przewoźnika lotniczego, który ma obsługiwać lot(y), na który(e) pasażerowie dokonali rezerwacji oraz równoległe wzmocnienie obowiązku przekazywania przez Państwa Członkowskie informacji na temat bezpieczeństwa. Należy zauważyć, że statek powietrzny z państw trzecich może zostać uziemiony lub otrzymać zakaz lotów na lub z obszaru Wspólnoty z różnych powodów, z których ostatnimi, lecz nie najmniej istotnymi są powody zawarte w dyrektywie SAFA.We właściwym czasie Komisja zamierza przedstawić wnioski dotyczące wzmocnienia obecnego systemu inspekcji bezpieczeństwa opartego na dyrektywie „SAFA” 2004/36/WE. Komisja bada obecnie, jak najlepiej wprowadzić zmiany w sposób jak najbardziej efektywny przez wykorzystanie możliwości, jakie zapewniają środki wdrażania oddziaływujące na treść procedur załączonych do dyrektywy „SAFA”.Inne bardziej istotne środki wprowadzone ewentualnie w drodze zmiany dyrektywy, mogłyby wprowadzić system ostrzegania gwarantujący zwrócenie uwagi wszystkich inspektorów Państw Członkowskich na ważne kwestie bezpieczeństwa oraz opublikowanie szczegółowych procedur, których trzeba będzie przestrzegać. Taka zmiana przyczyniłaby się do podniesienia jakości i ujednolicenia danych, umożliwiłaby lepszą analizę dostępnych informacji i pozwoliłaby łatwiej wykrywać zakres zagadnień. Ponadto propozycje zmian uwzględniłyby międzynarodowe inicjatywy takie, jak Audyt Bezpieczeństwa Operacyjnego IATA (IOSA), który polega na zapewnieniu jednolitego programu audytu opartego na normach uznanych na forum międzynarodowym oraz strukturalnego systemu dzielenia się informacjami dotyczącymi audytów.Należy zauważyć, że powyższe środki wymagałyby lepszego wspólnego szkolenia personelu, którego to dotyczy i korzystania z doświadczeń Wspólnoty w dziedzinie wymiany personelu między różnymi Państwami Członkowskimi. W ten sposób inspektorzy uzyskaliby większą wiedzę na temat najlepszych praktyk, co z kolei przyczyniłoby się do zdobycia niezbędnego zaufania potrzebnego do pracy w spójnym systemie obejmującym całą Wspólnotę.Oprócz tych technicznych środków, należałoby rozważyć bardziej powszechne działania przeciwko przewoźnikom lotniczym uznanym za niebezpiecznych przez nadawanie większego rozgłosu przypadkom uziemienia poszczególnych statków powietrznych i podejmowanie bardziej zdecydowanych wspólnych kroków przeciwko państwom trzecim, które nie wywiązują się ze swoich obowiązków nadzoru w ramach wstępnego wniosku Komisji z 1997 roku, który był bardzo złagodzony.2) Konieczność podjęcia działań na rzecz zwiększenia przejrzystościAby umożliwić pasażerom linii lotniczych wybór lotu w oparciu o większą wiedzę na temat obsługującego przewoźnika w chwili dokonywania rezerwacji, pasażerowie muszą mieć możliwość otrzymania informacji o przewoźniku obsługującym lot.Po katastrofie w Sharm-el-Sheikh opinia publiczna powszechnie uznała, że pasażerowie powinni być dokładnie informowani o tożsamości firmy faktycznie ich przewożącej. Wyższy stopień przejrzystości przyczyniłby się do większej troski przedsiębiorstw o bezpieczeństwo.Obecnie już pasażerowie w większości wypadków wiedzą, jaki przewoźnik będzie obsługiwał lot, na który dokonują rezerwacji. W przypadku, gdy wykupują lot jako pojedynczy produkt, zakupują tym samym usługę konkretnej i znanej linii lotniczej. We wspomnianej branży istnieją dwa rodzaje praktyk, doprowadzające czasami do sytuacji, w której przewoźnik, który sprzedał lot pod własną marką nie jest faktycznym wykonawcą. Jedna z tych praktyk to „code sharing”, która polega na tym, że dwie linie lotnicze zgadzają się sprzedać miejsca na konkretną liczbę lotów pod swoimi nazwami, mimo że niektóre loty obsługuje jeden przewoźnik, a inne drugi. W ten sposób można kupić bilet od linii lotniczej X, a faktycznie być przewożonym przez linię lotniczą Y.Jeżeli jednak pasażer rezerwuje lot jako pojedynczy produkt przy pomocy komputerowego systemu rezerwacji (CRS), kodeks postępowania UE dla tego CRS[5] już teraz przewiduje obowiązek ujawniania nazwy obsługującego przewoźnika. Obowiązek ten nie istnieje w wypadku bezpośrednich rezerwacji w liniach lotniczych bez użycia CRS, na przykład przy sprzedaży przez Internet. Większość europejskich linii lotniczych stosujących praktykę „code sharing” podpisała jednak zobowiązania dotyczące obsługi pasażerów linii lotniczych ( Airline Passenger Service Committments – APSC)[6], zobowiązując się do dobrowolnego ujawniania tej informacji. Zobowiązanie to zdaje się być powszechnie respektowane.Inną praktyką umożliwiającą ukrycie tożsamości obsługującego przewoźnika jest tzw. „wet lease”, za pomocą której linia lotnicza wynajmuje od innej linii lotniczej samolot wraz z jego załogą. Wyświetlanie tej informacji przez CRS nie jest obowiązkowe. Ta praktyka nie jest jednak tak rozpowszechniona jak „code sharing” i również została objęta APSC.Natomiast w wypadku, gdy loty wykupywane są jako część podróży zorganizowanej, nie ma obecnie obowiązku ani zobowiązania branży do informowania pasażerów o tożsamości obsługującego przewoźnika. Mimo to znaczna część podmiotów działających w branży podaje już tę informację dobrowolnie wykorzystując ją jako narzędzie handlowe.W zasadzie ochrona konsumenta w sposób oczywisty wymaga, aby pasażerowie mieli prawo wiedzieć, kto dostarczy podstawowy element zorganizowanych wakacji lub lotu, który wykupują. Na przykład, nikt nie spodziewa się, że konsumenci będą utrzymywani w niewiedzy odnośnie do hotelu, w którym się zatrzymają. Celem proponowanych środków jest zapewnienie bezpieczeństwa pasażerom, ograniczając jednocześnie do minimum jakiekolwiek środki, które mogłyby mieć negatywny wpływ na konkurencyjność sektora turystycznego, w szczególności poprzez utrzymanie elastyczności przy wyborze obsługującego przewoźnika. Pełna ocena skutków mogłaby być uzasadniona, w szczególności w wypadku, gdyby konieczne były środki o szerszym zakresie, ale charakter proponowanych wymagań (w szczególności nagła potrzeba podjęcia środków i konieczność uniknięcia przyjęcia wielu przepisów krajowych) wymaga szybkiego przyjęcia niniejszego wniosku.Jednakże odstęp czasu między rezerwacją a świadczeniem usługi może być długi i konieczne mogą się okazać zmiany pierwotnych ustaleń. Możliwość elastycznego reagowania na zmiany rynkowe jest kluczowym elementem sukcesu w przemyśle turystycznym. Ponadto względy techniczne mogą zmusić dostawców usług, zarówno linie lotnicze, jak i organizatorów wycieczek, do zmiany obsługującego przewoźnika w bardzo krótkim terminie na przykład jeżeli usterka techniczna statku powietrznego wymusza użycie samolotu innej linii lotniczej. Dlatego konieczne jest osiągnięcie równowagi między wymaganiami przejrzystości i elastyczności. Przejrzystość wymaga, aby o zmianie obsługującego przewoźnika niezwłocznie zawiadomić pasażerów, których ta zmiana dotyczy; elastyczność wymaga, aby linie lotnicze i organizatorzy wycieczek mogli zmienić obsługującego przewoźnika w krótkim czasie, bez groźby dalszych przerw w swojej działalności.Aby przewoźnicy zawierający umowę mogli oferować atrakcyjne ceny na przykład w wypadku zorganizowanych wakacji przez organizatorów wycieczek i biorąc pod uwagę fakt, że podróż zorganizowana jest zawsze rezerwowana z wyprzedzeniem przed faktyczną datą podróży, ważne jest, aby przewoźnicy zawierający umowę mieli możliwość wyboru jednego lub kilku innych przewoźników zawierających umowę pod warunkiem, że pasażerowie zostaną poinformowani o jakiejkolwiek zmianie odnośnie do przewoźnika lub przewoźników.Dlatego pasażerowie powinni mieć prawo w każdym wypadku do poznania tożsamości przewoźnika obsługującego ich loty. W przyszłości Komisja zbada, czy dostarczanie takiej informacji zapewnia pasażerom wystarczającą ochronę.Przejrzystość jest jednak podstawową zasadą, która również powinna być stosowana między Państwami Członkowskimi. Z tego powodu niniejsze rozporządzenie obejmie ogólne zobowiązanie wobec Państw Członkowskich do wymiany między sobą informacji dotyczących bezpieczeństwa przewoźników lotniczych, aby zapewnić skuteczne, spójne i jednolite egzekwowanie decyzji dotyczących bezpieczeństwa w całej Europie.2005/0008 (COD)Wniosek dotyczącyROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYw sprawie informowania pasażerów korzystających z transportu lotniczego o tożsamości obsługującego przewoźnika i przekazywania przez Państwa Członkowskie informacji dotyczących bezpieczeństwa(tekst mający znaczenie dla EOG)PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji[7],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomicznego-Społecznego[8],uwzględniając opinię Komitetu Regionów[9],działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu[10],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Działania Wspólnoty w dziedzinie transportu lotniczego powinny zmierzać, między innymi, do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony pasażerów przed ryzykiem związanym z bezpieczeństwem. Ponadto należy w pełni uwzględnić ogólne wymagania ochrony konsumentów.(2) Aby konkurencyjna struktura w transporcie lotniczym przyniosła możliwie największe korzyści firmom i pasażerom, ważne jest, aby konsumenci otrzymywali wystarczające informacje umożliwiające im dokonywanie świadomych wyborów.(3) Tożsamość przewoźnika faktycznie świadczącego usługę jest informacją podstawową. Jednakże konsumenci rezerwujący lot nie zawsze są informowani o tożsamości przewoźnika lotniczego faktycznie obsługującego lot.(4) Dyrektywa Rady 90/314/EWG z 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek[11] przewiduje zestaw informacji, które mają być udostępniane konsumentom, ale nie uwzględnia wśród nich tożsamości obsługującego przewoźnika lotniczego.(5) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2299/89 zmienione rozporządzeniem (WE) nr 323/1999 w sprawie kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji (CRS)[12] upoważnia konsumentów rezerwujących lot przez komputerowy system rezerwacji do otrzymywania informacji o tożsamości obsługującego przewoźnika lotniczego[13]. Jednakże nawet w regularnym przewozie lotniczym występują dwa rodzaje praktyk branżowych, takie jak „wet lease” lub „code sharing” w wypadku rezerwacji bez użycia CRS gdy przewoźnik, który sprzedał lot pod własną nazwą, nie zajmuje się jego faktyczną obsługą i nie ma obecnie przewidzianego prawem obowiązku informowania pasażera o tożsamości przewoźnika faktycznie świadczącego usługę.(6) Praktyki te zwiększają co prawda elastyczność i umożliwiają lepsze świadczenie usług na rzecz pasażerów - ale nie da się uniknąć kilku zmian w ostatniej chwili spowodowanych przyczynami technicznymi, które przyczyniają się do bezpieczeństwa transportu lotniczego. Elastyczność tę trzeba zrównoważyć przejrzystością dla konsumentów.(7) Poprawa przekazywania przez Państwa Członkowskie informacji dotyczących bezpieczeństwa przewoźników lotniczych stanowi podstawę do poprawy ogólnego poziomu bezpieczeństwa transportu lotniczego we Wspólnocie.(8) Komisja powinna przeanalizować zastosowanie niniejszego rozporządzenia i po wystarczająco długim okresie czasu, zdać sprawozdanie ze skuteczności jej postanowień,PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1 PrzedmiotNiniejsze rozporządzenie ustanawia zasady gwarantujące, że pasażerowie linii lotniczych będą informowani o tożsamości przewoźnika lotniczego obsługującego loty, na które pasażerowie wykupili bilet oraz ustanawia obowiązek wymiany informacji na temat bezpieczeństwa między Państwami Członkowskimi.Artykuł 2 DefinicjeDo celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:„przewoźnik lotniczy” oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego posiadające ważną licencją na prowadzenie działalności;„umowa przewozu” oznacza umowę transportu lotniczego lub umowę obejmującą usługi lotnicze;„przewoźnik lotniczy zawierający umowę” oznacza przewoźnika, który zawiera z pasażerem umowę o przewóz. Jeżeli umowa obejmuje imprezę turystyczną, przewoźnikiem lotniczym zawierającym umowę jest organizator wycieczek;„obsługujący przewoźnik lotniczy” oznacza przewoźnika lotniczego wykonującego lub zamierzającego wykonać lot zgodnie z umową zawartą z pasażerem lub działającego w imieniu innej osoby, prawnej lub fizycznej mającej umowę z tym pasażerem;„impreza turystyczna” oznacza usługi zdefiniowane w art. 2 pkt 1 dyrektywy 90/314/EWG w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek;„rezerwacja” oznacza fakt posiadania przez pasażera biletu lub innego dowodu, potwierdzającego, że rezerwacja została przyjęta i zarejestrowana przez przewoźnika lotniczego lub organizatora wycieczek.Artykuł 3 Zakres1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przepisu dotyczącego usług lotniczych, gdy podróż pasażera rozpoczyna się odlotem z portu lotniczego na terytorium Państwa Członkowskiego, do którego stosują się postanowienia Traktatu lub z portu lotniczego państwa trzeciego, jeżeli lot stanowi część podróży rozpoczętej na obszarze Wspólnoty, o ile przewoźnik lotniczy ma siedzibę we Wspólnocie.2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się niezależnie od tego, czy lot jest regularny lub nieregularny lub czy lot stanowi lub nie stanowi część podróży zorganizowanej.3. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na prawa pasażerów zgodnie z dyrektywą 90/314/EWG i rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2299/89 w sprawie kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji.Artykuł 4 Wymiana informacji1. Państwa Członkowskie publikują wykaz wszystkich przewoźników lotniczych mających zakaz lotów w przestrzeni powietrznej tego państwa lub podlegających ograniczeniom praw ruchu z powodów związanych z bezpieczeństwem. Wykaz ten jest udostępniony wszystkim Państwom Członkowskim i Komisji. Komisja publikuje skonsolidowany wykaz takich przewoźników lotniczych.2. Komisja przyjmuje odpowiednie środki, aby ułatwić wymianę informacji wymienionych w pkt 1.Artykuł 5 Informacje o tożsamości obsługującego przewoźnika1. Przewoźnik lotniczy zawierający umowę informuje pasażerów o tożsamości obsługującego przewoźnika lotniczego lub przewoźników lotniczych w chwili rezerwacji.2. Przewoźnik zawierający umowę niezwłocznie powiadamia pasażera, jeśli obsługujący przewoźnik lotniczy lub przewoźnicy lotniczy zmieniają się, po dokonaniu przez pasażera rezerwacji, niezależnie od powodu zmiany.Artykuł 6 Informacje i zmianyW ciągu pięciu l at od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie zawiera, jeśli to konieczne, propozycje zmian rozporządzenia.Artykuł 7 Wejście w życieNiniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .Sporządzono w Brukseli, dnia r.W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu RadyPrzewodniczący Przewodniczący [1] Źródło: statystyki roszczeń lotniczych z 2003 r. i statystyki EUROSTATU opublikowane w roku 2003, rozdział 3.5.14 „ruch w wybranych dużych portach lotniczych”; statystyki te opierają się na danych porównanych z informacjami od Międzynarodowej Rady Portów Lotniczych, Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego, Magazynu Portów lotniczych i lokalnych władz portów lotniczych.[2] Zobacz: rozporządzenie Rady (WE) nr 3922/91 w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1592/2002 w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, dyrektywę Rady 94/56/WE ustanawiającą podstawowe zasady regulujące postępowanie w dochodzeniu przyczyn wypadków i incydentów w lotnictwie cywilnym, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/42/WE w sprawie zgłaszania zdarzeń w lotnictwie cywilnym.[3] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1592/2002 w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, art. 7.[4] Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 76.[5] Rozporządzenie Rady (WE) nr 323/1999 zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2299/89 w sprawie kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji (CRS).[6] Dobrowolne zobowiązanie branży podpisane dnia 14 lutego 2002 r., strona internetowa: http://europa.eu.int/comm/transport/air/rights/commitments_en.htm.[7] Dz.U. C […] z […], str. .[8] Dz.U. C […] z […], str. .[9] Dz.U. C […] z […], str. .[10] Dz.U. C […] z […], str. .[11] Dz.U. L 158 z 23.6.1990, str. 59.[12] Dz.U. L 220 z 29.7.1989, str. 1.[13] Dz.U. L 40 z 13.2.1999, str. 1.