				|

		52014PC0544

			Wniosek DECYZJA RADY określająca stanowisko, które ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do propozycji różnych stron konwencji dotyczących poprawek do załączników do Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt na jedenastej sesji Konferencji Stron. /* COM/2014/0544 final - 2014/0252 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
1. Konwencja o ochronie wędrownych
gatunków dzikich zwierząt (znana również jako konwencja bońska)
ma na celu ochronę lądowych, morskich i ptasich gatunków
wędrownych na całym obszarze ich występowania. Jest ona
traktatem międzyrządowym zawartym pod egidą Programu Ochrony
Środowiska Narodów Zjednoczonych, dotyczącym ochrony dzikiej fauny i
siedlisk w skali globalnej. Unia Europejska jest stroną konwencji
bońskiej od dnia 1 listopada 1983 r.[1].
2. Gatunki wędrowne objęte
ochroną wymieniono w załączniku I (gatunki zagrożone) oraz
załączniku II (gatunki objęte porozumieniami) do konwencji.
Artykuł III konwencji stanowi, że załącznik I zawiera wykaz
zagrożonych gatunków wędrownych oraz że strony będące
państwami zasięgu występowania przedmiotowych gatunków
podejmują różne środki ochrony i wydają zakaz pozyskiwania
zwierząt należących do takich gatunków. Artykuł IV stanowi,
że w załączniku II wymienia się gatunki wędrowne
posiadające nieodpowiedni status ochronny, co do których istnieje potrzeba
zawarcia międzynarodowych porozumień w celu ich ochrony i
gospodarowania nimi, jak również te, których status ochronny mógłby
stać się bardziej sprzyjający w wyniku współpracy
międzynarodowej, nawiązanej poprzez porozumienia międzynarodowe.
3. Konferencja Stron konwencji jest jej
organem decyzyjnym uprawnionym do przeprowadzania oceny stanu ochrony gatunków
wędrownych i w konsekwencji do wprowadzania poprawek w
załącznikach I i II do konwencji.
4. Zgodnie z art. XI konwencji każda ze
stron może zgłosić propozycję poprawki. Poprawka
wprowadzona do załączników wchodzi w życie w odniesieniu do
wszystkich stron po upływie dziewięćdziesięciu dni od sesji
Konferencji Stron, na której została przyjęta, z wyjątkiem tych
stron, które zgłosiły zastrzeżenia.
5. Jedenasta sesja Konferencji Stron konwencji
odbędzie się w Quito (Ekwador) w dniach od 4 do 9 listopada 2014 r.
Przy okazji tej sesji Unia zaproponowała wprowadzenie poprawki do
załącznika I do konwencji polegającej na dodaniu śródziemnomorskiej
subpopulacji Ziphius cavirostris i gatunku ptaków Coracias garrulus
oraz poprawki do załącznika II do konwencji polegającej na
dodaniu trzech gatunków kosogonowatych: Alopias superciliosus, Alopias
vulpinus oraz Alopias pelagicus.
6. Inne strony konwencji przedstawiły
propozycje poprawek do załączników I i II do konwencji w odniesieniu
do gatunków:  Ursus maritimus, wszystkich podgatunków Panthera leo, Kobus
kob, Eudorcas rufifrons, Otis tarda, Calidris pusilla, Calidris
tenuirostris, Cardellina canadiensis, Carcharhinus falciformis, Sphyrna
lewini, Sphyrna mokarran, Anoxypristis cuspidate, Pristis clavata, Pristis
pectinata, Pristis zijsron, Pristis pristis, Mobula mobular, Mobula
japonica, Mobula thurstoni, Mobula tarapacana, Mobula eregoodootenkee, Mobula
kuhlii, Mobula hypostoma, Mobula rochebrunei i  Mobula munkiana, Manta
alfredi oraz Anguilla Anguilla.
7. Unia powinna poprzeć wszystkie
wnioski, ponieważ są one naukowo uzasadnione, zgodne z prawodawstwem
Unii i z jej zobowiązaniem do współpracy międzynarodowej na
rzecz ochrony różnorodności biologicznej. Dodanie tych gatunków do
załącznika I lub II do konwencji, zgodnie z wnioskami, nie
wymagałoby żadnych zmian w prawie Unii;
8. Rada powinna zatem podjąć
decyzję w celu ustalenia stanowiska, które ma zostać przyjęte w
imieniu Unii na jedenastej sesji Konferencji Stron w odniesieniu do propozycji
poprawek.
2014/0252 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
określająca stanowisko, które ma
być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do propozycji
różnych stron konwencji dotyczących poprawek do załączników
do Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt na
jedenastej sesji Konferencji Stron.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust.
1 w związku z art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       zgodnie z decyzją Rady
82/461/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r.[2]
Unia jest stroną Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich
zwierząt („konwencja”). Konferencja Stron konwencji jest jej organem
decyzyjnym uprawnionym między innymi do przeprowadzania oceny stanu
zachowania gatunków wędrownych i w konsekwencji do wprowadzania poprawek w
załącznikach I i II do konwencji, zawierających wykaz
zwierząt, które należy objąć ochroną;
(2)       Zgodnie z art. XI konwencji
poprawka wprowadzona do załączników wchodzi w życie wobec
wszystkich stron po upływie dziewięćdziesięciu dni od sesji
Konferencji Stron, na której została przyjęta, z wyjątkiem tych
stron, które zgłaszały zastrzeżenia.
(3)       Jedenasta sesja Konferencji
Stron konwencji odbędzie się w Quito (Ekwador) w dniach od 4 do 9
listopada 2014 r.
(4)       W związku z tą
sesją, Unia zgłosiła do Sekretariatu konwencji propozycję
poprawki do załącznika I w celu włączenia do niego gatunku Coracias
garrulus i śródziemnomorskiej subpopulacji gatunku Ziphius
cavirostris oraz poprawki do załącznika II w celu
włączenia do niego gatunków Alopias superciliosus, Alopias
vulpinus i Alopias pelagicus[3];
(5)       Inne strony konwencji
zgłosiły propozycje poprawek do załączników I i II do
konwencji;
(6)       Unia powinna poprzeć
wyżej wymienione propozycje, ponieważ są one naukowo
uzasadnione, zgodne z prawodawstwem Unii i z unijnymi zobowiązaniami do
współpracy międzynarodowej na rzecz ochrony różnorodności
biologicznej zgodnie z art. 5 Konwencji ONZ o różnorodności
biologicznej oraz decyzjami podjętymi na Konferencji Stron tej konwencji,
w szczególności z globalnym celem uzgodnionym na dziesiątym
spotkaniu: „Do 2020 r. zapobiec wyginięciu znanych gatunków
zagrożonych, a stan ich zachowania, w szczególności tych o
najniższej liczebności, poprawić i utrzymać.”
(7)       Waleń Ziphius
cavirostris,  jest uwzględniony w załączniku IV do dyrektywy
Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych
oraz dzikiej fauny i flory[4].
Z tego względu dodanie tego gatunku do załącznika I do konwencji
nie wymagałoby żadnych zmian w prawie Unii;
(8)       Ssaki: Ursus maritimus,
wszystkie podgatunki Panthera leo inne niż Panthera leo persica oraz Kobus
kob  nie występują na terenie UE. Z tego względu dodanie
tych gatunków do załącznika I do konwencji nie wymagałoby
żadnych zmian w prawie Unii.
(9)       Ssaki Panthera leo persica
oraz Eudorcas rufifrons nie występują na terenie UE. Z tego
względu dodanie tych gatunków do załącznika I do konwencji nie
wymagałoby żadnych zmian w prawie Unii.
(10)     Ptak Otis tarda jest
uwzględniony w załączniku I do dyrektywy 2009/147/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego
ptactwa[5].
Z tego względu dodanie tego gatunku do załącznika I do konwencji
nie wymagałoby żadnych zmian w prawie Unii. Środkowo-europejska
populacja Otis tarda jest już uwzględniona w
załączniku I do konwencji i objęta Protokołem ustaleń
w sprawie ochrony środkowo-europejskiej populacji dropia zwyczajnego (Otis
tarda) i zarządzania nią, którego stronami jest 12 państw
członkowskich. Ponadto cała populacja światowa tego ptaka jest
już wymieniona w załączniku II do konwencji;
(11)     Ptaki Calidris pusilla,
Calidris tenuirostris oraz Cardellina canadiensis, nie
występują na terenie UE z wyjątkiem zamorskich terytoriów, które
nie wchodzą w zakres dyrektywy 2009/147/WE. Z tego względu dodanie
tych gatunków do załącznika I do konwencji nie wymagałoby
żadnych zmian w prawie Unii.
(12)     Ptak Coracias garrulus
jest uwzględniony w załączniku I do dyrektywy 2009/147/WE. Z
tego względu dodanie tego gatunku do załącznika I do konwencji
nie wymagałoby żadnych zmian w prawie Unii. W przypadku tego gatunku
populacją najpilniej wymagającą ochrony jest populacja
europejska;
(13)     Populacje ryb  Alopias
superciliosus, Alopias vulpinus, Alopias pelagicus, Carcharhinus
falciformis, Sphyrna lewini oraz Sphyrna mokarran  wchodzą w zakres
wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) Unii Europejskiej, która zapewnia
Unii odpowiednie instrumenty, aby ta mogła przyczyniać się do
zarządzania ich ochroną w przypadku dodania tych gatunków do
załącznika II do konwencji.
(14)     Piłokształtne
Anoxypristis cuspidate, Pristis clavata, Pristis pectinata, Pristis zijsron,
Pristis pristis, oraz ryby z rodzaju Mobula: Mobula mobular, Mobula japonica,
Mobula thurstoni, Mobula tarapacana, Mobula eregoodootenkee, Mobula kuhlii,
Mobula hypostoma, Mobula rochebrunei i Mobula munkiana wchodzą w zakres
WPRyb, która zapewnia Unii odpowiednie instrumenty, aby ta mogła
przyczyniać się do zarządzania ich ochroną w przypadku
dodania tych gatunków do załącznika I lub II do konwencji.
(15)     Manta z gatunku Manta
alfredi wchodzi w zakres WPRyb, która zapewnia Unii odpowiednie
instrumenty, aby ta mogła przyczyniać się do zarządzania
jej ochroną w przypadku dodania tego gatunku do załącznika I i
II do konwencji. Gatunek ten został uznany za gatunek inny niż Manta
birostris zaraz po tym, jak ten ostatni został dodany do
załączników I i II do konwencji w 2011 r.
(16)     Węgorz europejski Anguilla
anguilla jest gatunkiem ryb wchodzącym w zakres WPRyb, która zapewnia
Unii odpowiednie instrumenty, aby mogła ona przyczyniać się do
jego ochrony. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1100/2007 z dnia 18
września 2007 r. ustanawiające środki służące
odbudowie zasobów węgorza europejskiego[6]
przewiduje środki ochrony węgorza europejskiego, w tym
możliwość opracowania przez państwa członkowskie
wspólnych planów zarządzania zasobami węgorza europejskiego razem z
państwami spoza Unii, z którymi dzielą one siedliska węgorza.
Artykuł IV konwencji zachęca do zawierania międzynarodowych
porozumień w celu wprowadzenia środków ochrony, a zatem zachęca
do zawierania porozumień w sprawie wspólnych planów zarządzania
zasobami węgorza zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1100/2007.
Artykuł IV konwencji może również zachęcać do
zawierania dalszych porozumień międzynarodowych, które w przypadku
państw członkowskich UE nie mogą skutkować poziomem ochrony
niższym niż wymagany rozporządzeniem Rady (WE) nr 1100/2007.
Artykuł XII pkt 3 konwencji zezwala stronom na przyjęcie bardziej
restrykcyjnych środków krajowych dotyczących ochrony gatunków
wędrownych wymienionych w załącznikach I i II. Ponadto
włączenie gatunku Anguilla anguilla do załącznika II
do konwencji byłoby spójne z włączeniem tego gatunku do
załącznika II do Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi
zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem na
wniosek Wspólnoty w 2007 r. i decyzją Komisji z dnia 25 czerwca 2014 r. na
podstawie art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru
północno-wschodniego Atlantyku (konwencji OSPAR) w sprawie ochrony tego
gatunku, uznanego za szczególnie wrażliwy na obszarze
północno-wschodniego Oceanu Atlantyckiego.[7]
Nie przewiduje się zawarcia nowego międzynarodowego porozumienia w
ramach konwencji bońskiej w sprawie tego gatunku. Środki ochrony
przybiorą raczej postać zgodnych działań na rzecz ochrony
tego gatunku.
(17)     Z uwagi na fakt, że
Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt wchodzi
zarówno w zakres kompetencji Unii jak i państw członkowskich, Komisja
i państwa członkowskie powinny ściśle
współpracować na rzecz przyjęcia poprawek do
załączników do konwencji, aby osiągnąć spójność
w reprezentowaniu Unii na forum międzynarodowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Na jedenastym posiedzeniu Konferencji Stron
Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt Komisja
przedstawia następujące stanowisko Unii w odniesieniu do wniosków w
sprawie poprawek do załączników I i II do Konwencji:
(1)
niniejszym upoważnia się Komisję do
poparcia włączenia do załącznika I następujących
gatunków:
(ssaki)
(a)
Ziphius cavirostris
(b)
Panthera leo persica
(c)
Eudorcas rufifrons
(ptaki)
(d)
Otis tarda
(e)
Calidris pusilla
(f)
Calidris tenuirostris
(g)
Coracias garrulus
(ryby)
(h)
Anoxypristis cuspidate, Pristis clavata,
Pristis pectinata, Pristis zijsron, Pristis pristis
(i)
Mobula mobular, Mobula japonica, Mobula
thurstoni, Mobula tarapacana, Mobula eregoodootenkee, Mobula kuhlii, Mobula
hypostoma, Mobula rochebrunei, Mobula munkiana
(j)
Manta alfredi;
(2)
niniejszym upoważnia się Komisję do
poparcia włączenia do załącznika II następujących
gatunków:
(ssaki)
(a)
Ursus maritimus
(b)
Panthera leo (wszystkie podgatunki z
wyjątkiem Panthera leo persica)
(c)
Kobus kob leucotis
(ptaki)
(d)
Cardellina canadiensis
(ryby)
(e)
Anguilla anguilla
(f)
Alopias superciliosus, Alopias vulpinus,
Alopias pelagicus
(g)
Anoxypristis cuspidate, Pristis clavata,
Pristis pectinata, Pristis zijsron, Pristis pristis
(h)
Carcharhinus falciformis
(i)
Sphyrna lewini oraz Sphyrna mokarran
(j)
Mobula mobular, Mobula japonica, Mobula
thurstoni, Mobula tarapacana, Mobula eregoodootenkee, Mobula kuhlii, Mobula
hypostoma, Mobula rochebrunei, Mobula munkiana
(k)
Manta alfredi.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Decyzja
Rady 82/461/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r. w sprawie zawarcia Konwencji o
ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt, Dz.U. L 210 z
19.7.1982, s. 10.
[2]               Decyzja Rady 82/461/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r. w
sprawie zawarcia Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich
zwierząt, (Dz.U. L 210 z 19.7.1982, s. 10).
[3]               Decyzja Rady z dnia 5 czerwca 2014 r.
upoważniająca Komisję Europejską do przedstawienia, w
imieniu Unii Europejskiej, wniosku dotyczącego poprawek do
załączników do Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich
zwierząt w związku z jedenastą Konferencją Stron
[4]               Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7.
[5]               Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7.
[6]               Dz.U. L 248 z 22.9.2007, s. 17.
[7]               Decyzja przyjęta na spotkaniu Komisji OSPAR w
dniach 23–27 czerwca 2014 r.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.5.2016
            COM(2016) 319 final
            2016/0161(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiejw ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmian załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               W celu zapewnienia wymaganej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie włączyć do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) wszystkie stosowne przepisy UE jak najszybciej po ich przyjęciu.

               2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

               Dziewięć projektów decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączonych do proponowanej decyzji Rady) ma na celu zmianę załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG w celu włączenia w szczególności rozporządzeń ustanawiających Europejskie Urzędy Nadzoru (Unijne Europejskie Urzędy Nadzoru) (rozporządzenie (UE) nr 1093/2010, rozporządzenie (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenie (UE) nr 1095/2010), jak również szeregu innych unijnych aktów prawnych dotyczących sektora finansowego. Cechą wspólną poszczególnych aktów uwzględnionych w niniejszym pierwszym pakiecie jest fakt, że na mocy wszystkich tych aktów nadaje się uprawnienia decyzyjne Unijnym Europejskim Urzędom Nadzoru albo że są one związane z aktami zawierającymi takie przepisy. Biorąc pod uwagę występujące w niektórych państwach EOG–EFTA (Norwegia, Islandia, Liechtenstein) problemy natury konstytucyjnej związane z dopuszczeniem możliwości podejmowania przez Unijne Europejskie Urzędy Nadzoru decyzji, które byłyby wiążące dla właściwych organów i operatorów rynku tych państw, konieczne było znalezienie konkretnego rozwiązania

               Europejskie Urzędy Nadzoru odgrywają kluczową rolę w nowej architekturze nadzoru, którą wdrożono w 2011 r. jako element kompleksowych reform podjętych w odpowiedzi na kryzys finansowy.

               Włączenie tego pakietu legislacyjnego jest wynikiem porozumienia politycznego osiągniętego przez ministrów finansów i gospodarki państw UE i EOG–EFTA w dniu 14 października 2014 r. przy okazji posiedzenia Rady Ecofin. Zgodnie z dwufilarową strukturą Porozumienia EOG Urząd Nadzoru EFTA będzie podejmował decyzje skierowane do właściwych organów państw EOG–EFTA i do operatorów rynku państw EOG–EFTA. Unijne Europejskie Urzędy Nadzoru będą miały kompetencje w zakresie wykonywania zadań o charakterze niewiążącym, takich jak przyjmowanie zaleceń i niewiążąca mediacja, również wobec właściwych organów państw EOG–EFTA. Działania po każdej ze stron będą poprzedzone, stosownie do sytuacji, konsultacjami, działaniami koordynacyjnymi lub wymianą informacji między unijnymi Europejskimi Urzędami Nadzoru a Urzędem Nadzoru EFTA.

               Aby zapewnić integrację wiedzy fachowej Unijnych Europejskich Urzędów Nadzoru w tym procesie oraz spójność między obydwoma filarami, poszczególne decyzje i formalne opinie Urzędu Nadzoru EFTA kierowane do co najmniej jednego właściwego organu lub operatora rynku państw EOG–EFTA będą przyjmowane na podstawie projektów przygotowywanych przez stosowny unijny Europejski Urząd Nadzoru.

               Aby zapewnić jednolity nadzór i jednolite stosowanie prawodawstwa w dziedzinie usług finansowych, przedstawiciele krajowych właściwych organów w trzech państwach EOG–EFTA oraz Urzędu Nadzoru EFTA w pełnym zakresie uczestniczą – bez prawa głosu – w pracach Rad Organów Nadzoru Unijnych Europejskich Urzędów Nadzoru i ich organów przygotowawczych.

               Ponadto Unijne Europejskie Urzędy Nadzoru będą również mogły uczestniczyć w pracach Urzędu Nadzoru EFTA oraz jego organów przygotowawczych w takim zakresie, w jakim dotyczą one ich działań.

               W przypadku różnicy zdań między unijnymi Europejskimi Urzędami Nadzoru a Urzędem Nadzoru EFTA sprawę można skierować – na wniosek jednej ze Umawiających się Stron – do Wspólnego Komitetu EOG, zgodnie z postanowieniami Porozumienia EOG. Stworzone zostały odpowiednie procedury na potrzeby niezwłocznej organizacji posiedzeń Wspólnego Komitetu EOG w pilnych sytuacjach.

               W związku z tym decyzja, której dotyczy niniejszy wniosek, obejmuje dziewięć projektów decyzji Wspólnego Komitetu EOG, które mają na celu włączenie 31 unijnych aktów prawnych. Wspomniane dziewięć projektów decyzji Wspólnego Komitetu EOG przedstawiono w załącznikach 1–9 do proponowanej decyzji Rady i dotyczą one następujących aktów UE:

                        załącznik 1:

                        rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego
                           1
                        ;

                        załącznik 2:

                        rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE
                           2
                         oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1022/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) w odniesieniu do powierzenia Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególnych zadań zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1024/2013
                           3
                        ;

                        załącznik 3:

                        rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE
                           4
                        ;

                        załącznik 4:

                        rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE
                           5
                        ;

                        załącznik 5:

                        dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010
                           6
                        , a także pięciu następujących aktów Komisji:

                        – rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 231/2013
                           7
                        ;

                        – rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 694/2014
                           8
                        ;

                        – rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/514
                           9
                        ;

                        – rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 447/2013
                           10
                        ;

                        – rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 448/2013
                           11
                        ;

                        załącznik 6:

                        rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego
                           12
                        , a także następujących aktów Komisji:

                        – rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 826/2012
                           13
                        ;

                        – rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 827/2012
                           14
                        ;

                        – rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 918/2012
                           15
                        ;

                        – rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 919/2012
                           16
                        ;

                        – rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/97
                           17
                        ;

                        załącznik 7:

                        rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji
                           18
                        ;

                        załącznik 8:

                        rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 513/2011 z dnia 11 maja 2011 r. dotyczącego zmiany rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych
                           19
                         oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 462/2013 z dnia 21 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych
                           20
                        ;

                        załącznik 9:

                        zawarty w niniejszym załączniku projekt decyzji Wspólnego Komitetu obejmuje następujące akty Komisji dotyczące agencji ratingowych:

                        – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 272/2012
                           21
                        ;

                        – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 446/2012
                           22
                        ;

                        – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 447/2012
                           23
                        ;

                        – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 448/2012
                           24
                        ;

                        – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 449/2012
                           25
                        ;

                        – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 946/2012
                           26
                        ;

                        – decyzję wykonawczą Komisji 2014/245/UE
                           27
                        ;

                        – decyzję wykonawczą Komisji 2014/246/UE
                           28
                        ;

                        – decyzję wykonawczą Komisji 2014/247/UE
                           29
                        ;

                        – decyzję wykonawczą Komisji 2014/248/UE
                           30
                        ;

                        – decyzję wykonawczą Komisji 2014/249/UE
                           31
                        .

               Istnieje około 150 innych unijnych aktów prawnych, których nie obejmują wspomniane powyżej projekty decyzji i których jeszcze nie włączono do Porozumienia EOG. Włączenie takie jest jednak konieczne do zapewnienia równych warunków działania oraz skutecznego i jednolitego stosowania wspólnych zasad oraz nadzoru w całym EOG. Oczekuje się, że dostosowania, które mają zostać wprowadzone w tych aktach, będą miały charakter wyłącznie techniczny, który – zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2894/94 – umożliwi Komisji określenie stanowisk UE we Wspólnym Komitecie EOG. Prace, również dotyczące tych aktów prawnych UE, będą postępowały tak szybko, jak to możliwe.

               3. Główne elementy projektów decyzji Wspólnego Komitetu

               Jak już wspomniano, najważniejszy element niniejszego działania stanowi włączenie do Porozumienia EOG rozporządzeń (nr 1093/2010, 1094/2010, 1095/2010) ustanawiających EUNB (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego), EIOPA (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) i ESMA (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych). Poniżej zostaną omówione główne elementy projektów decyzji Wspólnego Komitetu dotyczące tych aktów, jak również projektów dotyczących pozostałych aktów, które mają zostać włączone w późniejszym terminie, w kolejności zgodnej z przedstawieniem załączników.

               Rozporządzenie w sprawie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) (rozporządzenie nr 1092/2010)

               W wyniku włączenia rozporządzenia (UE) nr 1092/2010 (rozporządzenia w sprawie ERRS) do Porozumienia EOG właściwe organy państw EOG–EFTA otrzymają prawo do uczestnictwa w pracach ERRS celem zapewnienia niezbędnej koordynacji nadzoru makroostrożnościowego nad wewnętrznym rynkiem usług finansowych w EOG. Urząd Nadzoru EFTA może uczestniczyć w pracach Rady Generalnej. W tym kontekście właściwe organy państw EOG–EFTA i Urząd Nadzoru EFTA nie będą jednak miały prawa głosu. Będą one ściśle współpracowały z ERRS i przekazywały ERRS wszystkie informacje niezbędne do realizacji jego działań.

               Rozporządzenia (nr 1093/2010, 1094/2010, 1095/2010, zwane również łącznie rozporządzeniami w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru) w sprawie EUNB, EIOPA i ESMA

               Na mocy wspomnianych trzech rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru (EUNB, EIOPA i ESMA) Urzędy te otrzymają pewne uprawnienia do podejmowania decyzji, które są wiążące dla właściwych organów UE oraz unijnych operatorów rynku. Biorąc pod uwagę występujące w niektórych państwach EOG–EFTA problemy natury konstytucyjnej związane z dopuszczeniem możliwości podejmowania przez Unijne Europejskie Urzędy Nadzoru decyzji, które byłyby bezpośrednio wiążące dla właściwych organów i operatorów rynku tych państw, konieczne było opracowanie konkretnego rozwiązania umożliwiającego włączenie rozporządzeń ustanawiających europejskie urzędy nadzoru. W porozumieniu politycznym z października 2014 r. określono zasady dotyczące włączenia, a wszystkie trzy projekty decyzji Wspólnego Komitetu zawierają odpowiednie dostosowania.

               W związku z tym system ustanowiony na mocy projektów decyzji Wspólnego Komitetu opiera się na dwufilarowej strukturze leżącej u podstaw zarządzania Porozumieniem EOG. Dlatego też podczas gdy decyzje w ramach filaru UE przyjmują europejskie urzędy nadzoru, kompetencje w zakresie przyjmowania decyzji w ramach filaru EOG–EFTA zostaną powierzone Urzędowi Nadzoru EFTA. Urząd Nadzoru EFTA będzie jednak przyjmował wspomniane decyzje wyłącznie na podstawie projektów przygotowanych przez Unijne Europejskie Urzędy Nadzoru.

               W celu promowania spójności i jednolitości w EOG właściwe organy państw EOG–EFTA oraz Urząd Nadzoru EFTA uczestniczą w pracach Unijnych Europejskich Urzędów Nadzoru, lecz nie mają prawa głosu. Obejmuje to uczestnictwo w pracach organów technicznych i decyzyjnych odpowiednich Unijnych Europejskich Urzędów Nadzoru, takich jak Rada Organów Nadzoru, a także komitetów i paneli wewnętrznych. Z kolei Unijne Europejskie Urzędy Nadzoru mają również prawo do uczestniczenia w procesie decyzyjnym Urzędu Nadzoru EFTA. We wszystkich trzech projektach decyzji Wspólnego Komitetu przewidziano mechanizm rozwiązywania sporów między unijnymi Europejskimi Urzędami Nadzoru a Urzędem Nadzoru EFTA. Poszczególne dostosowania do ram rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru zawarte w projektach decyzji Wspólnego Komitetu EOG ograniczają się do dostosowań niezbędnych do realizacji porozumienia politycznego oraz utworzenia sprawnych procedur między filarem UE (w szczególności unijnymi Europejskimi Urzędami Nadzoru) a filarem EFTA (w szczególności Urzędem Nadzoru EFTA). Właściwe organy państw EOG–EFTA wnoszą wkład do budżetu Unijnych Europejskich Urzędów Nadzoru w taki sam sposób jak państwa członkowskie UE.

               Dyrektywa 2011/61/UE w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi oraz rozporządzenie (UE) nr 236/2012 w sprawie krótkiej sprzedaży

               Pakiet ten również dotyczy szeregu aktów Komisji w odnośnych obszarach (por. poniżej).

               ESMA posiada uprawnienia do bezpośredniej interwencji zarówno na mocy dyrektywy 2011/61 (dyrektywa w sprawie ZAFI), jak i na mocy rozporządzenia (UE) nr 236/2012 (rozporządzenie w sprawie krótkiej sprzedaży). Z tego powodu konieczne jest dostosowanie mających zastosowanie ram oraz nadanie tych uprawnień decyzyjnych, zgodnie z postanowieniami porozumienia politycznego, Urzędowi Nadzoru EFTA. Podobnie jak ma to miejsce w sytuacjach objętych zakresem rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru (oraz rozporządzeniu w sprawie agencji ratingowych i EMIR, por. następna sekcja), Urząd Nadzoru EFTA może jednak podejmować decyzje wyłącznie na podstawie projektu przygotowanego przez Unijne Europejskie Urzędy Nadzoru.

               Właściwe organy państw EOG–EFTA oraz osoby fizyczne lub prawne z państw EOG–EFTA uznaje się za objęte zakresem stosowania dyrektywy/rozporządzenia na takich samych warunkach jak właściwe organy państw UE oraz osoby fizyczne lub prawne z państw UE.

               W celu zapewnienia spójnego nadzoru i jednolitego stosowania zasad dotyczących usług finansowych w całym EOG ESMA i Urząd Nadzoru EFTA będą współpracowały, wymieniały informacje i konsultowały się ze sobą przed przyjęciem jakiegokolwiek środka mającego znaczenie dla pełnionych przez nie funkcji nadzorczych.

               W kilku przypadkach dyrektywa w sprawie ZAFI przewiduje, że ESMA może działać zgodnie ze swoimi uprawnieniami do mediacji wynikającymi z art. 19 rozporządzenia w sprawie ESMA (rozporządzenie (UE) nr 1095/2010) w celu rozstrzygania sporów między właściwymi organami w sprawach transgranicznych. Zgodnie z projektem decyzji Wspólnego Komitetu włączającej rozporządzenie w sprawie ESMA upoważnienie do przyjmowania wiążących decyzji skierowanych do właściwych organów państw EOG–EFTA lub uczestników rynków finansowych w państwach EOG–EFTA przyznaje się jednak Urzędowi Nadzoru EFTA. W związku z tym w projekcie decyzji Wspólnego Komitetu dotyczącej dyrektywy w sprawie ZAFI wyjaśniono, że odniesienia do takich uprawnień ESMA należy rozumieć jako odnoszące się do uprawnień Urzędu Nadzoru EFTA.

               W projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dotyczącej dyrektywy w sprawie ZAFI przewidziano również włączenie trzech rozporządzeń delegowanych i dwóch rozporządzeń wykonawczych opartych na dyrektywie w sprawie ZAFI, a także wprowadzono konieczne dostosowania.

               Artykuł 28 rozporządzenia w sprawie krótkiej sprzedaży stanowi, że ESMA może działać zgodnie ze swoimi uprawnieniami interwencyjnymi wynikającymi z art. 9 ust. 5 rozporządzenia w sprawie ESMA w zakresie nakładania tymczasowego zakazu lub ograniczenia dotyczącego krótkiej sprzedaży lub podobnych transakcji bądź żądania zgłaszania lub podawania do wiadomości publicznej pozycji krótkich netto przez osoby fizyczne lub prawne. Zgodnie z porozumieniem politycznym (por. projekt decyzji Wspólnego Komitetu dotyczącej rozporządzenia w sprawie ESMA) Urząd Nadzoru EFTA ma otrzymać upoważnienie do przyjmowania wiążących decyzji skierowanych do poszczególnych uczestników rynków finansowych w państwach EOG–EFTA zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia w sprawie ESMA. Podobnie jak w przypadku rozporządzenia w sprawie ESMA Urząd Nadzoru EFTA będzie mógł przyjmować decyzje wyłącznie na podstawie projektu przygotowanego przez ESMA.

               W celu zachowania spójności w EOG funkcje koordynacyjne ESMA wynikające z art. 27 rozporządzenia w sprawie krótkiej sprzedaży zostaną rozszerzone, tak aby obejmowały również właściwe organy państw EOG–EFTA. Obejmuje to możliwość wydawania przez ESMA opinii w sprawie środków, które właściwe organy państw EOG–EFTA zamierzają nałożyć lub przedłużyć. Działania podejmowane przez Urząd Nadzoru EFTA zgodnie z art. 28 będą co do zasady poprzedzone takimi niewiążącymi działaniami koordynującymi prowadzonymi przez ESMA zgodnie z art. 27. Podobnie jak w przypadku dyrektywy w sprawie ZAFI wiążące uprawnienia w zakresie mediacji nadane ESMA zgodnie z art. 23 ust. 4 rozporządzenia w sprawie krótkiej sprzedaży zostają przekazane, w odniesieniu do filaru EFTA, Urzędowi Nadzoru EFTA.

               Oprócz włączenia rozporządzenia w sprawie krótkiej sprzedaży w odnośnym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu przewidziano również włączenie czterech rozporządzeń delegowanych oraz jednego rozporządzenia wykonawczego, opartych na rozporządzeniu w sprawie krótkiej sprzedaży.

               Rozporządzenie (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (EMIR) oraz rozporządzenia zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych (rozporządzenie (UE) nr 513/2011
                  32
                i rozporządzenie (UE) nr 462/2013
                  33
               )

               Pakiet ten obejmuje również szereg aktów Komisji w odnośnych obszarach (por. poniżej).

               Zarówno na mocy EMIR, jak i rozporządzenia w sprawie agencji ratingowych Urzędowi powierzono uprawnienia nadzorcze w odniesieniu do repozytoriów transakcji i agencji ratingowych, w tym uprawnienia do podejmowania decyzji mających zastosowanie bezpośrednio do tych podmiotów. Celem włączenia tych przepisów do Porozumienia EOG oraz zgodnie ze wspomnianym powyżej porozumieniem politycznym proponuje się, aby zasady mające zastosowanie do włączania rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru miały również zastosowanie w szczególności do bezpośredniego nadzoru nad agencjami ratingowymi i repozytoriami transakcji sprawowanego przez ESMA. W odniesieniu do agencji ratingowych i repozytoriów transakcji z państw EOG–EFTA Urząd Nadzoru EFTA będzie przyjmował decyzje na podstawie projektów przygotowanych przez ESMA. Dostosowania zawarte w projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG są zgodne z ogólną strukturą proponowaną również w odniesieniu do rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru, zgodnie z porozumieniem politycznym.

               W odniesieniu do rozporządzenia w sprawie agencji ratingowych przewidywane są dwie decyzje Wspólnego Komitetu EOG: pierwsza decyzja dotycząca obu tekstów legislacyjnych, które należy włączyć (rozporządzenia (UE) nr 513/2011 i rozporządzenia (UE) nr 462/2013), oraz druga decyzja w sprawie szeregu rozporządzeń delegowanych i wykonawczych. Wyłącznie w odniesieniu do EMIR akt ustawodawczy (rozporządzenie (UE) nr 648/2012) zostanie włączony na tym etapie, a na etapie późniejszym zostaną włączone akty poziomu drugiego. Ponieważ obecnie w państwach EOG–EFTA nie ustanowiono żadnych repozytoriów transakcji, nie stwarza to żadnych problemów w praktyce.

               Zgodnie z ramami, które mają zostać utworzone na mocy decyzji wspólnego komitetu, ESMA i Urząd Nadzoru EFTA są zobowiązane do ścisłej współpracy służącej zapewnieniu spójnego nadzoru i jednolitego stosowania zasad dotyczących usług finansowych w całym EOG. Zgodnie z projektami decyzji Wspólnego Komitetu EOG ESMA i Urząd Nadzoru EFTA będą współpracowały, wymieniały informacje i konsultowały się ze sobą przed przyjęciem jakiegokolwiek środka mającego znaczenie dla pełnionych przez nie funkcji nadzorczych. Urzędy te zapewniają terminowe przekazywanie sobie nawzajem wszystkich niezbędnych informacji. Obydwa Urzędy są zobowiązane do przekazywania wszelkich wniosków, informacji, skarg lub wezwań, które podlegają kompetencjom drugiego Urzędu. Podobnie jak w rozporządzeniach w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru przewidziano procedurę rozstrzygania sporów.

               Wiążące środki, które ESMA ma przyjmować w odniesieniu do agencji ratingowych i repozytoriów transakcji z siedzibą w UE, będą przyjmowane w odniesieniu do agencji ratingowych i repozytoriów transakcji mających siedzibę w państwach EOG–EFTA przez Urząd Nadzoru EFTA. Do środków tych należą na przykład decyzja o rejestracji lub odmowie rejestracji, decyzja o wycofaniu rejestracji, wnioski o udzielenie informacji, decyzja o objęciu osoby dochodzeniem, decyzja o przyjęciu środka nadzoru, decyzje o nałożeniu grzywny lub okresowej kary pieniężnej oraz, w odniesieniu do agencji ratingowych, decyzja o przedłużeniu okresu, w którym ratingi kredytowe mogą być nadal wykorzystywane do celów regulacyjnych. Mimo że pod względem prawnym Urząd Nadzoru EFTA pełni rolę nadzorczą i będzie przyjmować wiążące środki, wszystkie prace praktyczne dotyczące rejestracji i codziennego nadzoru nad agencjami ratingowymi i repozytoriami transakcji z siedzibą w państwach EOG–EFTA prowadzi ESMA. Środki może przyjmować wyłącznie Urząd Nadzoru EFTA na podstawie projektu przygotowanego przez ESMA. ESMA może przygotować taki projekt z własnej inicjatywy lub na podstawie wniosku Urzędu Nadzoru EFTA. Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA jest przyjmowana niezwłocznie na podstawie tego projektu. Jeżeli chodzi o opłaty, które mają zostać pobrane, Urząd Nadzoru EFTA, jako organ nadzorczy w stosunku do agencji ratingowych i repozytoriów transakcji z państw EOG–EFTA, pobiera od tych podmiotów opłaty rejestracyjne i nadzorcze. Ponieważ jednak wszystkie prace praktyczne związane z procesem rejestracji i codziennym nadzorem agencji ratingowych prowadzi ESMA, Urząd Nadzoru EFTA niezwłocznie przekazuje ESMA zgromadzone kwoty. Wysokość opłat oblicza się na takiej samej podstawie jak wysokość odpowiadających opłat pobieranych od agencji ratingowych z siedzibą w UE.

               Na mocy drugiego projektu decyzji Wspólnego Komitetu dotyczącej rozporządzenia w sprawie agencji ratingowych zostanie włączonych sześć aktów delegowanych Komisji i pięć aktów wykonawczych Komisji.

               4.Procedura

               Ponieważ załączone projekty decyzji Wspólnego Komitetu zawierają zmiany w prawodawstwie, które ma objąć państwa EOG–EFTA, przy czym zakres tych zmian wykracza poza zwykłe dostosowania techniczne, zastosowanie w tym przypadku ma art. 1 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  34
               . W związku z tym Rada, na wniosek Komisji, określa stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG. W tym celu Komisja przedstawia niniejszy wniosek. Komisja ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić stanowisko UE Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               5. Inne informacje

               Ponieważ zgodnie z norweskim i islandzkim prawem konstytucyjnym ten pierwszy pakiet doprowadziłby do przekazania zwierzchności Urzędowi Nadzoru EFTA, konieczna będzie zgoda parlamentu norweskiego (większością ¾ głosów) oraz parlamentu islandzkiego.

               Liechtenstein oświadczył, że wdrożył już odpowiednie przepisy unijne do swojego prawa krajowego i jest gotowy do ich stosowania.

               2016/0161 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej
                  w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmian załącznika IX
                  (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1 i art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  35
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3 lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  36
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98, a w szczególności z art. 102 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika IX do Porozumienia EOG, który zawiera przepisy dotyczące usług finansowych.

               (3)Poniższe akty dotyczą usług finansowych i należy je włączyć do Porozumienia EOG:

                     37
                  – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010;

                     38
                  – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010;

                     39
                  – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010;

                     40
                  – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010;

                     41
                  – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1022/2013;

                     42
                  – dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE;

                     43
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 231/2013;

                     44
                  – rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 447/2013;

                     45
                  – rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 448/2013;

                     46
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 694/2014;

                     47
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/514;

                     48
                  – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012;

                     49
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 826/2012;

                     50
                  – rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 827/2012;

                     51
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 918/2012;

                     52
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 919/2012;

                     53
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/97;

                     54
                  – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012;

                     55
                  – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 513/2011;

                     56
                  – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 462/2013;

                     57
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 272/2012;

                     58
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 446/2012;

                     59
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 447/2012;

                     60
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 448/2012;

                     61
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 449/2012;

                     62
                  – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 946/2012;

                     63
                  – decyzja wykonawcza Komisji 2014/245/UE;

                     64
                  – decyzja wykonawcza Komisji 2014/246/UE;

                     65
                  – decyzja wykonawcza Komisji 2014/247/UE;

                     66
                  – decyzja wykonawcza Komisji 2014/248/UE;

                     67
                  – oraz decyzja wykonawcza Komisji 2014/249/UE.

               (4)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IX do Porozumienia EOG.

               (5)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie proponowanych zmian załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG, opiera się na projektach decyzji Wspólnego Komitetu EOG załączonych do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.

                     (3)
                  Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 5.

                     (4)
                  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48.

                     (5)
                  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.

                     (6)
                  Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1.

                     (7)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 231/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do zwolnień, ogólnych warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy, dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru, Dz.U. L 83 z 22.3.2013, s. 1.

                     (8)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 694/2014 z dnia 17 grudnia 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych służących określeniu typów zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, Dz.U. L 183 z 24.6.2014, s. 18.

                     (9)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/514 z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie informacji, które mają być przekazywane przez właściwe organy Europejskiemu Organowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych zgodnie z art. 67 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE, Dz.U. L 82 z 27.3.2015, s. 5.

                     (10)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 447/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiające procedurę obowiązującą ZAFI, które wyrażają zgodę na objęcie ich przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE, Dz.U. L 132 z 16.5.2013, s. 1.

                     (11)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 448/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiające procedurę mającą na celu określenie państwa członkowskiego odniesienia ZAFI spoza UE zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE, Dz.U. L 132 z 16.5.2013, s. 3.

                     (12)
                  Dz.U. L 86 z 24.3.2012, s. 1.

                     (13)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 826/2012 z dnia 29 czerwca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie zgłaszania i ujawniania pozycji krótkich netto, szczegółowej treści informacji, które mają być udostępniane Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w odniesieniu do pozycji krótkich netto, oraz metody obliczania obrotu na potrzeby ustalenia akcji objętych wyłączeniem, Dz.U. L 251 z 18.9.2012, s. 1.

                     (14)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 827/2012 z dnia 29 czerwca 2012 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące środków podawania do publicznej wiadomości pozycji netto z tytułu akcji, formy, w jakiej mają być przekazywane Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych informacje w odniesieniu do pozycji krótkich netto, rodzajów umów, porozumień i środków, które w odpowiedni sposób zapewniają dostępność akcji lub instrumentów związanych z długiem państwowym na potrzeby rozrachunku oraz dat i okresu na potrzeby ustalenia głównego systemu obrotu akcją, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego, Dz.U. L 251 z 18.9.2012, s. 11.

                     (15)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 918/2012 z dnia 5 lipca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego w odniesieniu do definicji, obliczania pozycji krótkich netto, pokrytych swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, progów powodujących obowiązek zgłoszenia, progów płynności w odniesieniu do zawieszenia ograniczeń, znacznych spadków wartości instrumentów finansowych i wystąpienia niekorzystnych zdarzeń, Dz.U. L 274 z 9.10.2012, s. 1.

                     (16)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 919/2012 z dnia 5 lipca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających metodę obliczania spadku wartości akcji płynnych i innych instrumentów finansowych, Dz.U. L 274, 9.10.2012, s. 16.

                     (17)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/97 z dnia 17 października 2014 r. w sprawie sprostowania rozporządzenia delegowanego (UE) nr 918/2012 w odniesieniu do zgłaszania znacznych pozycji krótkich netto z tytułu długu państwowego, Dz.U. L 16 z 23.1.2015, s. 22.

                     (18)
                  Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1.

                     (19)
                  Dz.U. L 145 z 31.5.2011, s. 30.

                     (20)
                  Dz.U. L 146 z 31.5.2013, s. 1.

                     (21)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 272/2012 z dnia 7 lutego 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w odniesieniu do opłat pobieranych przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych od agencji ratingowych, Dz.U. L 90 z 28.3.2012, s. 6.

                     (22)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 446/2012 z dnia 21 marca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących treści i formatu okresowych sprawozdań zawierających dane ratingowe, składanych przez agencje ratingowe do Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, Dz.U. L 140 z 30.5.2012, s. 2.

                     (23)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 447/2012 z dnia 21 marca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych poprzez ustanowienie regulacyjnych standardów technicznych dotyczących oceny zgodności metodyk sporządzania ratingów kredytowych, Dz.U. L 140 z 30.5.2012, s. 14.

                     (24)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 448/2012 z dnia 21 marca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących prezentacji informacji, które agencje ratingowe udostępniają w centralnym repozytorium utworzonym przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, Dz.U. L 140 z 30.5.2012, s. 17.

                     (25)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 449/2012 z dnia 21 marca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących informacji do celów rejestracji i certyfikacji agencji ratingowych, Dz.U. L 140 z 30.5.2012, s. 32.

                     (26)
                  Należy włączyć rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 946/2012 z dnia 12 lipca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w odniesieniu do przepisów proceduralnych dotyczących grzywien nakładanych na agencje ratingowe przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, w tym przepisów dotyczących prawa do obrony i przepisów tymczasowych, Dz.U. L 282 z 16.10.2012, s. 23.

                     (27)
                  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/245/UE z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie uznania ram prawnych i nadzorczych Brazylii za równoważne z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych, Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 65.

                     (28)
                  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/246/UE z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie uznania ram prawnych i nadzorczych Argentyny za równoważne z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych, Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 68.

                     (29)
                  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/247/UE z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie uznania ram prawnych i nadzorczych Meksyku za równoważne z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych, Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 71.

                     (30)
                  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/248/UE z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie uznania ram prawnych i nadzorczych Singapuru za równoważne z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych, Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 73.

                     (31)
                  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/249/UE z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie uznania ram prawnych i nadzorczych Hongkongu za równoważne z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych, Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 76.

                     (32)

                        Dz.U. L 145 z 31.5.2013, s. 30.

                     (33)
                  Dz.U. L 146 z 31.5.2013, s. 1.

                     (34)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (35)
                  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (36)
                  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (37)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1).

                     (38)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia europejskiego urzędu nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).

                     (39)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia europejskiego urzędu nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).

                     (40)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia europejskiego urzędu nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84).

                     (41)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1022/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia europejskiego urzędu nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) w odniesieniu do powierzenia Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególnych zadań zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1024/2013 (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 5).

                     (42)
                  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1).

                     (43)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 231/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do zwolnień, ogólnych warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy, dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru (Dz.U. L 83 z 22.3.2013, s. 1).

                     (44)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 447/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiające procedurę obowiązującą ZAFI, które wyrażają zgodę na objęcie ich przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE (Dz.U. L 132 z 16.5.2013, s. 1).

                     (45)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 448/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiające procedurę mającą na celu określenie państwa członkowskiego odniesienia ZAFI spoza UE zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE (Dz.U. L 132 z 16.5.2013, s. 3).

                     (46)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 694/2014 z dnia 17 grudnia 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych służących określeniu typów zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz.U. L 183 z 24.6.2014, s. 18).

                     (47)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/514 z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie informacji, które mają być przekazywane przez właściwe organy Europejskiemu Organowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych zgodnie z art. 67 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE (Dz.U. L 82 z 27.3.2015, s. 5).

                     (48)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego (Dz.U. L 86 z 24.3.2012, s. 1).

                     (49)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 826/2012 z dnia 29 czerwca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie zgłaszania i ujawniania pozycji krótkich netto, szczegółowej treści informacji, które mają być udostępniane Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w odniesieniu do pozycji krótkich netto, oraz metody obliczania obrotu na potrzeby ustalenia akcji objętych wyłączeniem (Dz.U. L 251 z 18.9.2012, s. 1).

                     (50)
                  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 827/2012 z dnia 29 czerwca 2012 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące środków podawania do publicznej wiadomości pozycji netto z tytułu akcji, formy, w jakiej mają być przekazywane Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych informacje w odniesieniu do pozycji krótkich netto, rodzajów umów, porozumień i środków, które w odpowiedni sposób zapewniają dostępność akcji lub instrumentów związanych z długiem państwowym na potrzeby rozrachunku oraz dat i okresu na potrzeby ustalenia głównego systemu obrotu akcją, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego (Dz.U. L 251 z 18.9.2012, s. 11).

                     (51)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 918/2012 z dnia 5 lipca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego w odniesieniu do definicji, obliczania pozycji krótkich netto, pokrytych swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, progów powodujących obowiązek zgłoszenia, progów płynności w odniesieniu do zawieszenia ograniczeń, znacznych spadków wartości instrumentów finansowych i wystąpienia niekorzystnych zdarzeń (Dz.U. L 274 z 9.10.2012, s. 1).

                     (52)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 919/2012 z dnia 5 lipca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających metodę obliczania spadku wartości akcji płynnych i innych instrumentów finansowych, (Dz.U. L 274 z 9.10.2012, s. 16).

                     (53)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/97 z dnia 17 października 2014 r. w sprawie sprostowania rozporządzenia delegowanego (UE) nr 918/2012 w odniesieniu do zgłaszania znacznych pozycji krótkich netto z tytułu długu państwowego (Dz.U. L 16 z 23.1.2015, s. 22).

                     (54)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1).

                     (55)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 513/2011 z dnia 11 maja 2011 r. dotyczące zmiany rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych (Dz.U. L 145 z 31.5.2011, s. 30).

                     (56)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 462/2013 z dnia 21 maja 2013 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych (Dz.U. L 146 z 31.5.2013, s. 1).

                     (57)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 272/2012 z dnia 7 lutego 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w odniesieniu do opłat pobieranych przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych od agencji ratingowych (Dz.U. L 90 z 28.3.2012, s. 6).

                     (58)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 446/2012 z dnia 21 marca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących treści i formatu okresowych sprawozdań zawierających dane ratingowe, składanych przez agencje ratingowe do Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (Dz.U. L 140 z 30.5.2012, s. 2).

                     (59)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 447/2012 z dnia 21 marca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych poprzez ustanowienie regulacyjnych standardów technicznych dotyczących oceny zgodności metodyk sporządzania ratingów kredytowych (Dz.U. L 140 z 30.5.2012, s. 14).

                     (60)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 448/2012 z dnia 21 marca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących prezentacji informacji, które agencje ratingowe udostępniają w centralnym repozytorium utworzonym przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (Dz.U. L 140 z 30.5.2012, s. 17).

                     (61)
                  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 449/2012 z dnia 21 marca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących informacji do celów rejestracji i certyfikacji agencji ratingowych (Dz.U. L 140 z 30.5.2012, s. 32).

                     (62)
                  Należy włączyć rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 946/2012 z dnia 12 lipca 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w odniesieniu do przepisów proceduralnych dotyczących grzywien nakładanych na agencje ratingowe przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, w tym przepisów dotyczących prawa do obrony i przepisów tymczasowych (Dz.U. L 282 z 16.10.2012, s. 23).

                     (63)
                  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/245/UE z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie uznania ram prawnych i nadzorczych Brazylii za równoważne z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych (Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 65).

                     (64)
                  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/246/UE z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie uznania ram prawnych i nadzorczych Argentyny za równoważne z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych (Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 68).

                     (65)
                  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/247/UE z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie uznania ram prawnych i nadzorczych Meksyku za równoważne z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych (Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 71).

                     (66)
                  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/248/UE z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie uznania ram prawnych i nadzorczych Singapuru za równoważne z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych (Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 73).

                     (67)
                  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/249/UE z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie uznania ram prawnych i nadzorczych Hongkongu za równoważne z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych (Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 76).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.5.2016
            COM(2016) 319 final
            ZAŁĄCZNIK
            downiosku dotyczącego decyzji Radyw sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiejw ramachWspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmian załącznika IX(Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

               ZAŁĄCZNIK 1

                  DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
                  Nr

                  z dnia […] r.

                  zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Do Porozumienia EOG należy włączyć rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego
                  1
               .

               (2)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IX do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Po pkt 31ed (decyzja Komisji 2010/C 326/07) załącznika IX do Porozumienia EOG dodaje się co następuje:

               „31f.32010 R 1092: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1).

               Do celów niniejszego Porozumienia przepisy rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               a)Właściwe organy państw EFTA uczestniczą w pracach Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ERRS).

               b)Nie naruszając przepisów Protokołu 1 niniejszego Porozumienia, pojęcia »państwo członkowskie (państwa członkowskie)«, »właściwe organy« i »organy nadzoru« należy rozumieć jako obejmujące, poza znaczeniem nadanym im w rozporządzeniu, odpowiednio państwa EFTA oraz ich właściwe organy i organy nadzoru; Nie ma to zastosowania w odniesieniu do art. 5 ust. 2, art. 9 ust. 5 i art. 11 ust. 1 lit. c).

               c)W art. 6 ust. 2 dodaje się, co następuje:

               »c)prezesi krajowych banków centralnych państw EFTA lub, w odniesieniu do Liechtensteinu, wysokiej rangi przedstawiciel Ministerstwa Finansów;

               d)członek Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA, jeżeli jest to istotne w odniesieniu do wykonywanych przez nie zadań.

               Członkowie Zarządu Głównego nieposiadający prawa głosu, o których mowa w lit. c) i d), nie uczestniczą w pracach Zarządu Głównego, kiedy może być omawiana sytuacja poszczególnych instytucji finansowych UE lub państw członkowskich.«.

               d)W art. 13 ust. 1 dodaje się następującą literę:

               »i)po jednym przedstawicielu z każdego krajowego banku centralnego państw EFTA lub, w odniesieniu do Liechtensteinu, z Ministerstwa Finansów; Przedstawiciele ci nie uczestniczą w pracach doradczego Komitetu Technicznego, kiedy może być omawiana sytuacja poszczególnych instytucji finansowych UE lub państw członkowskich.«.

               e)W art. 15 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

               »Urząd Nadzoru EFTA, krajowe banki centralne, krajowe organy nadzoru i krajowe organy statystyczne w państwach EFTA współpracują ściśle z ERRS oraz dostarczają jej wszelkich informacji koniecznych do realizacji zadań ERRS zgodnie z Porozumieniem EOG.«.

               f)W art. 16 ust. 3 po wyrazie »Komisji« dodaje się tekst »oraz w przypadku gdy adresatem jest państwo EFTA lub jeden bądź większa liczba jego krajowych organów nadzoru, Stałemu Komitetowi Państw EFTA«, a po wyrazach »Europejskim Urzędom Nadzoru« dodaje się słowa »i Urzędowi Nadzoru EFTA«.

               g)W art. 17 ust. 1 i 2 oraz w art. 18 ust. 1 po wyrazie »Radę« dodaje się tekst »oraz w przypadku gdy adresatem jest państwo EFTA lub jeden bądź większa liczba jego krajowych organów nadzoru, Stały Komitet Państw EFTA«.

               h)Artykuł 17 ust. 3 nie ma zastosowania w odniesieniu do decyzji dotyczących zaleceń skierowanych do jednego lub większej liczby państw EFTA.

               i)W art. 18 ust. 4 po wyrazach »Europejskie Urzędy Nadzoru« dodaje się słowa »Urząd Nadzoru EFTA i Stały Komitet Państw EFTA«.

               Artykuł 2

               Teksty rozporządzenia (UE) nr 1092/2010 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem ... lub w dniu następującym po ostatniej notyfikacji dokonanej na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG, w zależności od tego, która z tych dat przypada później
                  2*.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

               Wspólna deklaracja Umawiających się Stron

               do decyzji nr [...] włączającej do Porozumienia EOG rozporządzenie (UE) nr 1092/2010

               Umawiające się Strony zwracają uwagę, że rozporządzenie (UE) nr 1092/2010 pozwala jedynie na pewien określony poziom uczestnictwa w Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego państwom, które nie są państwami członkowskimi UE. W kontekście ewentualnych przyszłych zmian rozporządzenia (UE) nr 1092/2010 UE oceni, czy państwom EOG EFTA mogłoby być przyznane prawo uczestnictwa odpowiadające uczestnictwu państw EFTA należących do EOG w trzech europejskich organach nadzoru przewidziane w decyzjach Wspólnego Komitetu EOG nr.../..., rozporządzenia (UE) nr.../... oraz nr.../....

                     (1)
                  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1.

                     (2)
                  *Wskazano wymogi konstytucyjne.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 26.1.2016
            COM(2016) 22 final
            2016/0015(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            określająca stanowisko, które ma zostać przyjęte na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w imieniu Unii Europejskiej w sprawie wniosku Jordanii o przyznanie przez WTO zwolnienia dotyczącego okresu przejściowego na zniesienie jej programu subsydiów wywozowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Celem niniejszego wniosku jest ustalenie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie wniosku Jordanii o przyznanie przez WTO zwolnienia dotyczącego przedłużenia do dnia 31 grudnia 2018 r. okresu przejściowego zgodnie z art. 27 ust.2 lit. b) porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych na zniesienie jordańskiego programu subsydiów wywozowych. W lipcu 2007 r. Rada Generalna przedłużyła już okres stopniowego wycofywania tego środka do dnia 31 grudnia 2015 r. Swój wniosek o zwolnienie Jordania złożyła na podstawie art. IX ust. 3 Porozumienia WTO.

               Wniosek o zwolnienie byłby trzecim przedłużeniem okresu przejściowego dotyczącego stopniowego wycofywania programu subsydiów. Pierwsze przedłużenie przyznano w 2001 r., które przedłużyło fazę przejściową do końca 2007 r. Program przedłużono po raz drugi w lipcu 2007 r., kiedy Jordanii przyznano między innymi dalsze przedłużenie okresu na zniesienie programów subsydiów wywozowych do dnia 31 grudnia 2015 r. Wprawdzie we wskazanej decyzji zaznaczono, że żadne dalsze przedłużenia nie będą możliwe, nie można było jednak wówczas przewidzieć zaistnienia obecnej sytuacji w regionie.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               Artykuł 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że gdy organ utworzony na mocy umowy międzynarodowej ma podjąć decyzję mającą skutki prawne, Rada na wniosek Komisji lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa przyjmuje decyzję ustalającą stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej. Przyznanie zwolnienia pozwalającego Jordanii na przedłużenie do dnia 31 grudnia 2018 r. okresu przejściowego na zniesienie jordańskiego programu subsydiów wywozowych jest objęte tym przepisem, jako że decyzja podejmowana jest przez organ ustanowiony na mocy umowy międzynarodowej (Radę Generalną lub Konferencję Ministerialną WTO) mającej wpływ na prawa i obowiązki Unii Europejskiej.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie dotyczy

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               Komisja zostanie upoważniona do zajęcia stanowiska w imieniu UE, aby poprzeć wniosek Jordanii o przyznanie przez WTO zwolnienia dotyczącego przedłużenia okresu przejściowego na zniesienie do dnia 31 grudnia 2018 r. jordańskiego programu subsydiów wywozowych, w zakresie niezbędnym na umożliwienie Jordanii zapewnienia częściowego lub całkowitego zwolnienia z podatku dochodowego od zysków uzyskanych z niektórych wywozów w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. Przedłużenie to da Jordanii czas niezbędny na opracowanie i wdrożenie całkowicie nowego, zgodnego z zasadami WTO programu subsydiów dającego korzyści małym i średnim przedsiębiorstwom.

               Do dnia 31 grudnia 2018 r. Jordania będzie nadal udzielać korzyści w ramach programu na rzecz aktualnych beneficjentów będących MŚP, próbując jednocześnie zaradzić trudnej sytuacji gospodarczej, finansowej i politycznej oraz wyzwaniom związanym z obecną zmienną sytuacją w regionie, napływem uchodźców, trwającym wpływem światowego kryzysu finansowego, jak również towarzyszącym temu kryzysem w strefie euro. Jordania jest również zdania, że przedłużenie to będzie sprzyjać przemysłowi w kontekście znacznej niestabilności w regionie, która miała negatywny wpływ na dostęp do jej tradycyjnych rynków w krajach ościennych, a także trasy tranzytowe prowadzące na rynki międzynarodowe. W swoim wniosku Jordania wskazuje także, że nie spodziewa się, aby reformy podjęte przez rząd oraz projekty infrastrukturalne obejmujące rozwinięcie alternatywnych dostaw gazu przyniosły odczuwalne efekty dla konkurencyjności prywatnego sektora w Jordanii wcześniej niż w 2018 r.

               Zdaniem Jordanii przedłużenie do dnia 31 grudnia 2018 r. okresu przejściowego na stopniowe wycofanie programu subsydiów powinno pozostawać bez uszczerbku dla interesów innych członków, którzy nie korzystają z takiego traktowania. Jordania zaznaczyła również, że nie przewiduje dalszych wniosków o przedłużenie wykraczających poza ten termin.

               UE zdaje sobie sprawę z problemów gospodarczych wywołanych przez nietypową i wyjątkową regionalną sytuację polityczną, w jakiej znajduje się Jordania, spowodowaną między innymi znacznym napływem uchodźców z krajów sąsiadujących i związanymi z tym obciążeniami finansowymi, zakłóceniami w handlu z partnerami regionalnymi, takimi jak Irak i Syria, a także dodatkowymi kosztami wynikającymi z przerwania tradycyjnych dostaw energii z Egiptu oraz drogowych szlaków tranzytowych przez Syrię do Turcji.

               Zdaniem UE, kontynuowanie programu subsydiów wywozowych nie powinno mieć żadnego znaczącego wpływu gospodarczego. Udział Jordanii w handlu światowym jest bardzo niewielki (0,04 % w 2013 r.). Bilans handlu dwustronnego między UE a Jordanią jest zdecydowanie korzystny dla UE: w 2014 r. towary wywożone z UE do Jordanii stanowiły 92 % łącznej kwoty 4,0 mld EUR dwustronnego handlu towarami. Jednocześnie jordańskie produkty nie stanowią znaczącej konkurencji dla wywozu z UE na rynki państw trzecich.

               Biorąc pod uwagę powyższe względy, Unia Europejska może przystąpić do konsensusu w Radzie Generalnej WTO w sprawie przedmiotowego wniosku o zwolnienie.

               2016/0015 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               określająca stanowisko, które ma zostać przyjęte na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w imieniu Unii Europejskiej w sprawie wniosku Jordanii o przyznanie przez WTO zwolnienia dotyczącego okresu przejściowego na zniesienie jej programu subsydiów wywozowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4, akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. IX ust. 3 i 4 Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu („Porozumienie ustanawiające WTO”) określa procedury stosowane przy przyznawaniu zwolnień dotyczących wielostronnych porozumień handlowych w załącznikach 1A, 1B lub 1C Porozumienia ustanawiającego WTO i w załącznikach do nich.

               (2)W dniu 27 lipca 2007 r. Jordanii przyznano przedłużenie, które następnie kontynuowano do dnia 31 grudnia 2013 r. wraz z okresem stopniowego wycofywania kończącym się dnia 31 grudnia 2015 r., zgodnie z procedurami dalszego przedłużenia, na mocy art. 27 ust.4 porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, okresu przejściowego – na mocy art. 27 ust. 2 lit. b) tegoż porozumienia dla niektórych krajów rozwijających się – na zniesienie ich programów subsydiów wywozowych mających postać całkowitego lub częściowego zwolnienia z podatku dochodowego od zysków uzyskanych z wywozu niektórych produktów.

               (3)Na mocy art. IX ust. 3 Porozumienia WTO Jordania złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku stopniowego wycofania, określonego w art. 27 ust. 4 porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, do dnia 31 grudnia 2018 r.

               (4)Przyznanie tego zwolnienia nie wpłynie negatywnie na gospodarkę ani interesy handlowe Unii Europejskiej, a jednocześnie pozwoli wspierać Jordanię w zmaganiach się z wyzwaniami gospodarczymi, w jakich się znajduje w wyniku trudnej i niestabilnej sytuacji politycznej w regionie.

               (5)Należy zatem ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Rady Generalnej WTO na poparcie złożonego przez Jordanię wniosku o zawieszenie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu, to poparcie wniosku Jordanii o zwolnienie dotyczące przedłużenia okresu przejściowego na zniesienie jej programu subsydiów wywozowych do dnia 31 grudnia 2018 r. zgodnie z warunkami wniosku o zwolnienie.

               Niniejsze stanowisko zostanie przedstawione przez Komisję.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący