               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 17.10.2018
            COM(2018) 707 final
            2018/0363(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej oraz na forum Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie, w sprawie przyjęcia norm w zakresie wymagań technicznych dla statków żeglugi śródlądowej

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, które Europejski Komitet ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) ma zająć w imieniu Unii na posiedzeniu w dniu 8 listopada 2018 r. oraz na sesji plenarnej Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR), w związku z przewidywanym przyjęciem europejskich norm w zakresie wymagań technicznych dla statków żeglugi śródlądowej (norma ES-TRIN 2019/1).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Poprawiona Konwencja o żegludze na Renie

               Poprawiona Konwencja o żegludze na Renie z dnia 17 października 1868 r. ustanawia ramy prawne regulujące wykorzystanie Renu jako śródlądowej drogi wodnej na potrzeby żeglugi oraz określa kompetencje Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR). Obecnie obowiązująca wersja tej konwencji wynika z

                  konwencji z dnia 20 listopada 1963 r.

               , która weszła w życie w dniu 14 kwietnia 1967 r.

               Cztery państwa członkowskie (Belgia, Francja, Niemcy i Niderlandy) oraz Szwajcaria są obecnie stronami poprawionej Konwencji o żegludze na Renie.

               2.2.CKŻR i CESNI

               CKŻR jest organizacją międzynarodową, której zadaniem jest wdrażanie inicjatyw zmierzających do zagwarantowania wolności żeglugi na Renie oraz jej wspierania. Posiedzenia plenarne odbywają się dwa razy w roku. W posiedzeniach uczestniczą przedstawiciele państw członkowskich CKŻR. Posiedzenie plenarne jest organem decyzyjnym CKŻR. Przyjmuje się na nim rezolucje Centralnej Komisji. Każde państwo ma jeden głos, a decyzje zapadają jednomyślnie. Rezolucje te są prawnie wiążące. Unia Europejska nie jest członkiem CKŻR.

               W 2015 r. CKŻR przyjęła rezolucję ustanawiającą Europejski Komitet Opracowania Wspólnych Standardów w Dziedzinie Żeglugi Śródlądowej (fr. Comité Européen pour l’élaboration de Standards dans le Domaine de Navigation Intérieure – CESNI). Misja komitetu obejmuje przyjmowanie norm technicznych w różnych obszarach, zwłaszcza dotyczących statków, technologii informacyjnej i załogi, jednolitą wykładnię przedmiotowych norm i odnośnych procedur, a także rozpatrywanie kwestii dotyczących bezpieczeństwa żeglugi, ochrony środowiska lub innych aspektów żeglugi.

               W skład CESNI wchodzą eksperci reprezentujący państwa członkowskie CKŻR oraz UE, którym przysługuje prawo głosu na zasadzie jednego głosu na państwo. Unia Europejska nie jest członkiem CESNI. Może jednak uczestniczyć, bez prawa głosu, w pracach CESNI wraz z organizacjami międzynarodowymi, których misja obejmuje obszary działania CESNI.

               2.3.Planowany akt CESNI i CKŻR

               Na posiedzeniu w dniu 8 listopada 2018 r. CESNI ma przyjąć normy dotyczące ustanawiania wymagań technicznych dla statków żeglugi śródlądowej (norma ES-TRIN 2019).

               Pierwszą wersję ES-TRIN (ES-TRIN 2015) sfinalizowano na posiedzeniu w dniu 28 września 2015 r. Formalnie przyjęto ją na posiedzeniu plenarnym CESNI w dniu 26 listopada 2015 r. Pierwszą modyfikację normy ES-TRIN 2017 przyjęto na posiedzeniu plenarnym CESNI w dniu 6 lipca 2017 r.

               ES-TRIN jest regularnie aktualizowana z uwzględnieniem prac grup roboczych CESNI.

               Systematyczna aktualizacja ES TRIN jest niezbędna, aby:

               ·zachować wysoki poziom bezpieczeństwa w żegludze śródlądowej;

               ·nadążać za zmianami technicznymi (np. systemy gaśnicze, wyposażenie nawigacyjne);

               ·zapewnić zgodność z ramami prawnymi UE.

               W 2017 i 2018 r. eksperci CESNI przygotowali poprawioną normę ES-TRIN 2019/1.

               ES-TRIN 2019/1 zawiera szereg poprawek dotyczących w szczególności następujących obszarów:

               - automatyczne defibrylatory zewnętrzne;

               - systemy gaśnicze - K2CO3;

               - przepisy szczególne dotyczące elektrycznych układów napędowych (rozdział 11);

               - przepisy przejściowe w zakresie:

               • maksymalnego poziomu hałasu,

               • silników,

               • wyposażenia i instalacji elektrycznych,

               • łodzi towarzyszących,

               • dróg ewakuacji na statkach pasażerskich,

               • systemu napędu statków pasażerskich oraz

               • wyposażenia bezpieczeństwa za grodzią skrajnika rufowego.

               Na posiedzeniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. CESNI postanowiła o przedłożeniu do przyjęcia normy ES-TRIN 2019 na posiedzeniu w dniu 8 listopada 2018 r. Przed posiedzeniem w dniu 8 listopada 2018 r. oczekuje się wprowadzenia jedynie formalnych i nieznacznych zmian w projekcie normy. Norma ES-TRIN 2019/1 zostanie opublikowana na specjalnej stronie internetowej (cesni.eu). Wszystkie państwa członkowskie UE mają (zabezpieczony) dostęp do wyżej wymienionego projektu normy.

               Norma ES-TRIN 2019/1 zostanie włączona do prawa UE zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września 2016 r. ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniającą dyrektywę 2009/100/WE i uchylającą dyrektywę 2006/87/WE
                  1
               .

               Normy techniczne przyjęte przez CESNI zostały ujęte w załączniku II do Dyrektywy 2016/1629 i należy je aktualizować za pomocą aktów delegowanych.

               Aby zapewnić spójność dwóch istniejących systemów prawnych w odniesieniu do wymagań technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej (na Renie oraz w UE), konieczne jest określenie tych samych norm. Zarówno prawo unijne, jak też przepisy CKŻR będą się odwoływać się do normy ES-TRIN 2019/1, począwszy od dnia 1 stycznia 2020 r.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Decyzja – ustalająca stanowisko Unii – jest konieczna, aby zapewnić odpowiednie uwzględnienie interesów UE przy podejmowaniu decyzji dotyczących ustanowienia norm dla statków żeglugi śródlądowej.

               Aktualizacja normy ES-TRIN była przedmiotem intensywnych prac przygotowawczych na szczeblu ekspertów CESNI. Konsultacje w tym zakresie przeprowadzono z dużą liczbą ekspertów z sektora publicznego i prywatnego. Podczas opracowywania przedmiotowej normy odbyły się następujące spotkania techniczne na szczeblu CESNI:

               ·spotkania robocze (21–22.02.2017; 28–29.06.2017; 27–28.09.2017; 28–30.11.2017; 20–22.02.2018) oraz

               ·posiedzenie Komitetu (10.04.2018).

               Spotkania te umożliwiły osiągnięcie porozumienia na szczeblu ekspertów w sprawie wymagań technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy
                  2
               .

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  3
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Odnośnie do stosowania art. 218 ust. 9 TFUE, procedury, o której w nim mowa, należy przestrzegać, jeżeli spełnione zostały warunki w nim określone. Przedmiotowe warunki są następujące: a) dany obszar wchodzi w zakres kompetencji Unii; b) stanowisko Unii jest wyrażane w ramach organu utworzonego na mocy umowy międzynarodowej, gdy organ ten ma przyjąć c) akty mające skutki prawne. W orzecznictwie wyjaśniono, że członkostwo Unii w przedmiotowym organie nie stanowi warunku stosowania art. 218 ust. 9 TFUE.

               W tym przypadku nie budzi wątpliwości ani fakt, że wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej nie tylko należą do kompetencji Unii, ani, co więcej, to że UE skorzystała ze swoich kompetencji za pośrednictwem dyrektywy (UE) 2016/1629, a dziedzina wymagań technicznych dla statków żeglugi śródlądowej jest regulowana głównie przez wspólne przepisy unijne.

               Zarówno CESNI, jak i CKŻR spełniają drugie kryterium, gdyż są organami utworzonymi na mocy umowy międzynarodowej.

               Pomimo że przepisy przyjęte przez CESNI nie są wiążące same w sobie, oczywiste jest, że staną się wiążące dla członków CKŻR po zmodyfikowaniu przez CKŻR jej ram prawnych (przepisów dotyczących inspekcji statków na Renie) w celu uwzględnienia normy przyjętej przez CESNI i nadania jej statusu obowiązkowego w ramach stosowania poprawionej Konwencji o żegludze na Renie. Wiążący charakter takich przepisów dla członków CKŻR został ustanowiony w konwencji z Mannheim z dnia 17 października 1868 r
                  4
               .

               Ponadto z orzecznictwa ETS wynika jasno, że niewiążący akt organizacji międzynarodowej można uznać za „akt wywołujący skutki prawne” do celów stosowania art. 218 ust. 9 TFUE, jeżeli taki akt może mieć decydujący wpływ na treść przepisów unijnych. Z powyższych wyjaśnień wynika, że ramy stosowane na mocy poprawionej Konwencji o żegludze na Renie muszą być brane pod uwagę przy jakichkolwiek zmianach dyrektywy (UE) 2016/1629.

               Normy techniczne przyjęte przez CESNI zostały ujęte w załączniku II do Dyrektywy 2016/1629 i należy je aktualizować za pomocą aktów delegowanych.

               Rada musi zatem przyjąć decyzję na mocy art. 218 ust. 9 TFUE ustalającą stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum CESNI w sprawie przyjęcia norm dotyczących wymagań technicznych dla statków żeglugi śródlądowej.

               W związku z tym proceduralną podstawę prawną decyzji, której dotyczy wniosek, stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanych aktów dotyczą wspólnej polityki transportowej.

               Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art. 91 ust. 1.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 91 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2018/0363 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej oraz na forum Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie, w sprawie przyjęcia norm w zakresie wymagań technicznych dla statków żeglugi śródlądowej

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Działania Unii w sektorze żeglugi śródlądowej powinny zmierzać do zapewnienia jednolitości w zakresie opracowania wymagań technicznych stosowanych w Unii w odniesieniu do statków żeglugi śródlądowej, które są dopuszczone do poruszania się po unijnych wodach śródlądowych.

               (2)Europejski Komitet ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) utworzono dnia 3 czerwca 2015 r. w ramach CKŻR w celu opracowania norm technicznych dla śródlądowych dróg wodnych w różnych dziedzinach, zwłaszcza w odniesieniu do statków, technologii informacyjnej i załóg.

               (3)Dla efektywnego transportu na śródlądowych drogach wodnych ważne jest, aby wymogi techniczne dotyczące statków w różnych systemach prawnych w Europie były jak najbardziej zgodne i zharmonizowane. W szczególności państwa członkowskie, które są także członkami CKŻR, powinny być upoważnione do wspierania decyzji harmonizujących przepisy CKŻR z przepisami stosowanymi w Unii.

               (4)Przewiduje się, że na posiedzeniu w dniu 8 listopada 2018 r. CESNI przyjmie europejską normę ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej (zwaną dalej „normą ES-TRIN”) 2019/1.

               (5)Norma ES-TRIN 2019/1 określa jednolite wymagania techniczne niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa statków żeglugi śródlądowej. Zawiera ona przepisy dotyczące: budowy statków żeglugi śródlądowej; ich wyposażenia i urządzeń; specjalne przepisy dotyczące poszczególnych kategorii statków, takich jak statki pasażerskie, zestawy pchane i kontenerowce; przepisy dotyczące wyposażenia automatycznych systemów identyfikacji statków; przepisy dotyczące identyfikacji statków; wzór zaświadczeń oraz rejestru; przepisy przejściowe, jak również instrukcje dotyczące stosowania normy technicznej.

               (6)Załącznik II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629
                  5
                zawiera bezpośrednie odesłanie do wymagań technicznych dla jednostek, jako wymagań określonych w normie ES-TRIN 2017/1
                  6
               . Komisja jest uprawniona do dostosowania tego odesłania w załączniku II do najnowszej wersji normy ES-TRIN oraz określenia daty rozpoczęcia jej stosowania.

               (7)W związku z tym norma ES-TRIN 2019/1 będzie mieć wpływ na dyrektywę (UE) 2016/1629.

               (8)Unia nie jest członkiem CKŻR ani CESNI. Dlatego niezbędne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do wyrażania w ramach tych podmiotów stanowiska Unii w odniesieniu do przyjęcia normy ES-TRIN 2019/1.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1.Na posiedzeniu Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) w dniu 8 listopada 2018 r. należy zająć w imieniu Unii Europejskiej stanowisko, zgodnie z którym wyraża się zgodę na przyjęcie europejskiej normy ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej („norma ES-TRIN”) 2019/1.

               2.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu sesji plenarnej Centralnej Komisji Żeglugi na Renie (CKŻR), podczas której podejmowane będą decyzje dotyczące wymogów technicznych dla statków żeglugi śródlądowej, polega na poparciu wszystkich propozycji mających na celu dostosowanie wymogów technicznych do wymogów normy ES-TRIN 2019/1.

               Artykuł 2

               1.Stanowisko, o którym mowa w art. 1 ust. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami CESNI, działające wspólnie.

               2.Stanowisko, o którym mowa w art. 1 ust. 2, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami CKŻR, działające wspólnie.

               Artykuł 3

               Niewielkie zmiany techniczne stanowisk określonych w art. 1 mogą zostać uzgodnione bez kolejnej decyzji Rady.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września 2016 r. ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniająca dyrektywę 2009/100/WE i uchylająca dyrektywę 2006/87/WE (Dz.U. L 252 z 16.9.2016, s. 118).

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 64.

                     (3)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (4)

                        Poprawiona Konwencja o żegludze na Renie z dnia 17 października 1868 r., zmieniona w dniu 20 listopada 1963 r.

                     (5)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września 2016 r. ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniająca dyrektywę 2009/100/WE i uchylająca dyrektywę 2006/87/WE (Dz.U. L 252 z 16.9.2016, s. 118).

                     (6)

                        Ze zmianami wprowadzonymi przez dyrektywę delegowaną Komisji (UE) 2018/970 z dnia 18 kwietnia 2018 r. zmieniającą załączniki II, III i V do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej (Dz.U. L 174 z 10.7.2018, s. 15).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 28.11.2018
            COM(2018) 782 final
            2018/0401(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            ustalająca skład Komitetu Regionów

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Art. 305 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że liczba członków Komitetu Regionów (zwanego dalej „Komitetem”) nie przekracza 350.

               Do czasu wejścia w życie traktatu lizbońskiego skład Komitetu określony był w traktatach. Po wejściu w życie traktatu lizbońskiego art. 305 akapit drugi TFUE stanowi, że Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, przyjmuje decyzję określającą skład Komitetu.

               Należy pamiętać, że art. 300 ust. 5 TFUE stanowi, że „w regularnych odstępach czasu Rada dokonuje przeglądu zasad odnoszących się do charakteru składu Komitetów, w celu uwzględnienia rozwoju gospodarczego, społecznego i demograficznego w Unii. W tym celu Rada na wniosek Komisji przyjmuje decyzje”.

               Od dnia 1 lipca 2013 r. skład Komitetu został dostosowany na mocy art. 24 ust. 1 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji
                  1
               , natomiast na mocy art. 24 ust. 2 tymczasowo zwiększono liczbę członków Komitetu do 353 w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji. Rada przyjęła w dniu 16 grudnia 2014 r. decyzję określającą skład Komitetu
                  2
                na lata 2015–2020, aby zapewnić zgodność z maksymalną liczbą 350 członków określoną w Traktacie. W związku z powyższym delegacje Estonii, Cypru i Luksemburga straciły po jednym mandacie.

               Obecna kadencja Komitetu zakończy się z dniem 25 stycznia 2020 r. Z tego względu niezbędne jest, aby Rada przyjęła na czas decyzję w sprawie składu Komitetu przed wszczęciem przez nią procedury odnowienia jego kadencji na lata 2020–2025.

               Po wyjściu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej w dniu 30 marca 2019 r. w Komitecie zwolnią się 24 mandaty.

               Komisja jest zdania, że obecna równowaga w składzie Komitetu powinna zostać w miarę możliwości utrzymana, ponieważ jest ona wynikiem kolejnych konferencji międzyrządowych.

               Proponuje się więc zwrócenie Estonii, Cyprowi i Luksemburgowi trzech mandatów, które te państwa członkowskie straciły w wyniku ostatniej decyzji określającej skład Komitetu, i pozostawienie pozostałych mandatów wolnych jako rezerwę w razie ewentualnych przyszłych rozszerzeń. W związku z tym w latach 2020–2025 Komitet będzie składał się z 329 członków.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  nie dotyczy

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Komisja przyjmuje ten wniosek równolegle z wnioskiem w sprawie składu Komitetu Ekonomiczno-Społecznego. Należy utrzymać identyczny podział miejsc między państwami członkowskimi w obu komitetach.

               Traktaty nie zawierają żadnych przepisów dotyczących metody ustalania składu Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w ramach maksymalnej liczby 350 członków. Jest to zupełnie inna sytuacja niż w przypadku kryteriów dotyczących składu Parlamentu Europejskiego, które są określone w art. 14 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej. Podczas gdy Parlament złożony jest z bezpośrednio wybieranych przedstawicieli obywateli Unii, Komitet składa się z przedstawicieli organów regionalnych i lokalnych (art. 300 ust. 3 TFUE). Dlatego też zadbanie o to, by głos organów regionalnych i lokalnych był w Komitecie słyszany, powinno mieć pierwszeństwo przed ustanawianiem bezpośredniej zależności od liczby ludności poszczególnych państw członkowskich.

               W komunikacie „Zasady pomocniczości i proporcjonalności: Wzmacnianie ich roli w kształtowaniu polityki UE”
                  3
                wyjaśniono, w jaki sposób władze lokalne i regionalne oraz ich organizacje mogą skuteczniej angażować się w przygotowanie i wdrażanie polityki Unii i zauważono ważną rolę Komitetu Regionów w ułatwieniu tego angażowania.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Wniosek jest oparty na art. 305 TFUE, który przewiduje jednomyślną decyzję Rady określającą skład Komitetu.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  nie dotyczy

               •Proporcjonalność

                  nie dotyczy

               •Wybór instrumentu

                  Art. 305 akapit drugi TFUE stanowi, że Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, przyjmuje decyzję określającą skład Komitetu.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

                  nie dotyczy

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Przygotowując niniejszy wniosek, Komisja prowadziła ścisły dialog z przedstawicielami państw członkowskich i odbyła z nimi szereg spotkań. Komitet przekazał Komisji swoje zalecenie oparte na decyzji Prezydium z dnia 3 lipca 2018 r.
                     4
                  , odnośnie do zwrócenia Estonii, Cyprowi i Luksemburgowi trzech utraconych mandatów, nieprzydzielania nowych mandatów oraz ustalenia liczby 329 członków na kadencję 2020–2025.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

                  nie dotyczy

               •Ocena skutków

                  Do niniejszego wniosku nie załączono odrębnej oceny wpływu, jako że nie przewiduje się, aby miała ona istotne skutki gospodarcze, społeczne i środowiskowe.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  nie dotyczy

               •Prawa podstawowe

                  nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Mniejsza liczba mandatów w związku z wyjściem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej może doprowadzić do zmniejszenia całkowitego budżetu Komitetu.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  nie dotyczy

               •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

                  nie dotyczy

               •Wejście w życie

               Proponuje się, by Rada przesunęła termin wejścia w życie niniejszej decyzji do następnego dnia po zakończeniu obecnej kadencji Komitetu.

               2018/0401 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               ustalająca skład Komitetu Regionów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 300 Traktatu określa zasady dotyczące składu Komitetu Regionów.

               (2)Decyzja Rady (UE) 2014/930
                  5
                dostosowała skład Komitetu Regionów po przystąpienia Chorwacji. Estonia, Cypr i Luksemburg utraciły po jednym mandacie w celu rozwiązania problemu różnicy między maksymalną liczbą członków określoną w Traktacie a liczbą członków po przystąpieniu Chorwacji.

               (3)W preambule do decyzji (UE) 2014/930 przewiduje się poddanie jej przeglądowi w odpowiednim czasie przed rozpoczęciem się kadencji Komitetu w 2020 r.

               (4)W dniu 3 lipca 2018 r. Komitet Regionów przyjął zalecenia dla Komisji i Rady dotyczące swojego przyszłego składu
                  6
               .

               (5)Obecna równowaga w składzie Komitetu Regionów powinna zostać w miarę możliwości utrzymana, ponieważ jest ona wynikiem kolejnych konferencji międzyrządowych.

               (6)Po wyjściu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej w Komitecie zwolnią się 24 mandaty. W związku z powyższym, równowaga w przydziale miejsc z okresu przed przyjęciem decyzji Rady (UE) 2014/930 może zostać przywrócona,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Liczba członków Komitetu Regionów kształtuje się następująco:

               Belgia
                     12

               Bułgaria
                     12

               Czechy
                     12

               Dania
                     9

               Niemcy
                     24

               Estonia
                     7

               Irlandia
                     9

               Grecja
                     12

               Hiszpania
                     21

               Francja
                     24

               Chorwacja
                     9

               Włochy
                     24

               Cypr
                     6

               Łotwa
                     7

               Litwa
                     9

               Luksemburg
                     6

               Węgry
                     12

               Malta
                     5

               Niderlandy
                     12

               Austria
                     12

               Polska
                     21

               Portugalia
                     12

               Rumunia
                     15

               Słowenia
                     7

               Słowacja
                     9

               Finlandia
                     9

               Szwecja
                     12.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 26 stycznia 2020 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Dz.U. L 112 z 24.4.2012, s. 6–110).

                     (2)

                        Decyzja Rady 2014/930/UE, Dz.U. L 365 z 19.12.2014, s. 143-144.

                     (3)

                        COM(2018) 703 final – przyjęty dnia 23 października 2018 r.

                     (4)

                        Pismo przewodniczącego Komitetu do Komisji z dnia 27 lipca 2018 r.

                     (5)

                        Decyzja Rady 2014/930/UE, Dz.U. L 365 z 19.12.2014, s. 143-144.

                     (6)

                        Decyzja Prezydium Komitetu Regionów z dnia 3 lipca 2018 r.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.1.2019
            COM(2019) 32 final
            2019/0022(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG(rozporządzenie w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFIR) oraz dyrektywa w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID II))
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) ma na celu zmianę załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG w celu uwzględnienia rozporządzenia w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFIR) oraz dyrektywy w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID II)
                     1
                   w Porozumieniu EOG.

               Dostosowania zawarte w projektach załączonych decyzji Wspólnego Komitetu EOG wykraczają poza to, co można uznać za zwykłe dostosowania techniczne w rozumieniu rozporządzenia Rady nr 2894/94. Rada powinna zatem określić stanowisko Unii.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG rozszerza zakres obowiązującej polityki UE na państwa EOG–EFTA (Norwegia, Islandia i Liechtenstein).

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Rozszerzenie dorobku prawnego UE na państwa EOG–EFTA poprzez jego uwzględnienie w Porozumieniu EOG jest przeprowadzane zgodnie z celami i zasadami tego Porozumienia w celu stworzenia dynamicznego i jednorodnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opartego na wspólnych przepisach i równych warunkach konkurencji.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Przepisy, które mają zostać uwzględnione w Porozumieniu EOG, opierają się na art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  2
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, określa Rada na wniosek Komisji.

               ESDZ we współpracy ze służbami Komisji przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. ESDZ ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić stanowisko UE Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

               Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

               Proces uwzględnienia dorobku prawnego UE w Porozumieniu EOG jest przeprowadzany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym potwierdza się przyjęte podejście.

               •Proporcjonalność

               Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCENY EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               Nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie przewiduje się, by uwzględnienie wyżej wspomnianego rozporządzenia w Porozumieniu EOG miało wpływ na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

               Artykuły 11-13, art. 41 ust. 2 – Ocena ostrożnościowa potencjalnych nabywców niebędących rezydentami (wspólna deklaracja do decyzji Wspólnego Komitetu) oraz zasada największego uprzywilejowania przedsiębiorstw z EOG (dostosowanie f)) w odniesieniu do dyrektywy 2014/65/UE)

               Porozumienie EOG nie ma zasadniczo na celu regulowania stosunków Umawiających się Stron z państwami trzecimi (zob. zwłaszcza motyw 16 preambuły do Porozumienia EOG). Porozumienie EOG nie przewiduje liberalizacji przepływów kapitałowych ani nie nadaje praw dotyczących swobody przedsiębiorczości lub udziału w kapitale przedsiębiorstw w odniesieniu do nierezydentów (zob. art. 31, 34, 40 i 124 Porozumienia EOG).

               W związku z tym we wspólnej deklaracji do decyzji Wspólnego Komitetu stwierdza się, że Umawiające się Strony podzielają pogląd, że włączenie do Porozumienia EOG przepisów dyrektywy 2014/65/UE pozostaje bez uszczerbku dla krajowych przepisów o zasięgu ogólnym dotyczących monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych w zakresie bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

               Ponadto zgodnie z dostosowaniem f) przedsiębiorstwa z państw trzecich mogą nie być traktowane w sposób bardziej uprzywilejowany niż przedsiębiorstwa z EOG, jeżeli zezwoli na to właściwy lub sektorowy organ krajowy.Zwolnienia w odniesieniu do instrumentów nieudziałowych (dostosowanie g)) w odniesieniu do rozporządzenia (UE) nr 600/2014)

               W art. 4 ust. 4 MiFIR określono, że EUNGiPW Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW, ang. ESMA) monitoruje stosowanie zwolnień i składa Komisji coroczne sprawozdanie o ich stosowaniu w praktyce. Ponieważ EUNGiPW będzie również odpowiedzialny za monitorowanie stosowania zwolnień w państwach EFTA należących do EOG dostosowanie g)(i) zapewnia, że EUNGiPW będzie przedstawiał swoje sprawozdanie roczne również Urzędowi Nadzoru EFTA, aby umożliwić mu realizację funkcji nadzoru na podstawie art. 109 Porozumienia EOG.

                  Ponadto datę graniczną dla zwolnień udzielonych przez właściwe organy krajowe z państw EOG-EFTA zgodnie z przepisami obowiązującymi przed wejściem w życie MiFIR i które mają zostać poddane przeglądowi przez EUNGiPW do dnia 3 stycznia 2019 r. zgodnie z art. 4 ust. 7 MiFIR, dostosowano za pomocą dostosowania g)(ii) w celu odzwierciedlenia daty wejścia w życie MiFIR w kontekście EOG.

               Powiadomienia o korzystaniu z opcji opt-out w podziale na systemy obrotu (dostosowanie i)) odnośnie do rozporządzenia (UE) nr 600/2014)

               Zgodnie z art. 36 ust. 5 MiFIR system obrotu powiadamia EUNGiPW i swój właściwy organ o tym, że nie chce być związany przepisami art. 36 w odniesieniu do giełdowych instrumentów pochodnych.

               W odniesieniu do systemów obrotu w państwach EOG-EFTA, Urząd Nadzoru EFTA jest właściwym organem nadzorczym i do niego powinny być kierowane powiadomienia. Dostosowanie i)(i) dostosowuje w tym celu tekst art. 36 ust. 5 MiFIR.

                  W celu zagwarantowania przejrzystości informacji o rozszerzonym rynku wewnętrznym dla wszystkich podmiotów gospodarczych z EOG dostosowanie (i)(ii) przewiduje, że EUNGiPW będzie uwzględniał w swoim wykazie do publikacji również powiadomienia otrzymane przez Urząd Nadzoru EFTA.

               Obowiązek udostępniania nowych wskaźników na prawie licencji (dostosowanie j)) odnośnie do rozporządzenia (UE) nr 600/2014)

               Zgodnie z art. 7 Porozumienia EOG jedynie akty, które zostały uwzględnione w Porozumieniu EOG, są wiążące dla państw EOG-EFTA. Obowiązek udostępniania na prawie licencji nowych wskaźników opracowanych po dacie wejścia w życie MiFIR może zatem mieć zastosowanie dopiero od dnia wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu uwzględniającej to rozporządzenie w Porozumieniu EOG. Dostosowanie j)(i) dostosowuje w tym celu tekst art. 37 ust. 2.

                  Ponadto dostosowanie j)(ii) dostosowuje odniesienia do art. 101 i 102 TFUE dotyczących reguł konkurencji i odsyła do art. 53 i 54 Porozumienia EOG, które stanowią wspólne ramy prawne odniesienia między Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG.

               2019/0022 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie zmiany załącznika IX (Usługi finansowe)
                  do Porozumienia EOG

                  (rozporządzenie w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFIR) oraz dyrektywa w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID II))

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  4
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika IX do Porozumienia EOG, w którym zawarto postanowienia dotyczące usług finansowych.

               (3)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014
                  5
                oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE
                  6
               .

               (4)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IX do Porozumienia EOG.

               (5)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG załączonych do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 270 z 15.10.2015, s. 4, Dz.U. L 187 z 12.7.2016, s. 30 i Dz.U. L 278 z 27.10.2017, s. 54.Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 188 z 13.7.2016, s. 28, Dz.U. L 273 z 8.10.2016, s. 35 i Dz.U. L 64 z 10.3.2017, s. 116.

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6–8.

                     (3)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (4)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 270 z 15.10.2015, s. 4, Dz.U. L 187 z 12.7.2016, s. 30 i Dz.U. L 278 z 27.10.2017, s. 54.

                     (6)

                        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 188 z 13.7.2016, s. 28, Dz.U. L 273 z 8.10.2016, s. 35 i Dz.U. L 64 z 10.3.2017, s. 116.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.1.2019
            COM(2019) 32 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG(rozporządzenie w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFIR) oraz dyrektywa w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID II))

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
                  nr

               z dnia XXX r.

               zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012
                  1
               , z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 270 z 15.10.2015, s. 4, Dz.U. L 187 z 12.7.2016, s. 30 i Dz.U. L 278 z 27.10.2017, s. 54.

               (2)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1033 z dnia 23 czerwca 2016 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych, rozporządzenie (UE) nr 596/2014 w sprawie nadużyć na rynku oraz rozporządzenie (UE) nr 909/2014 w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych
                  2
               .

               (3)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65//UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE
                  3
               , z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 188 z 13.7.2016, s. 28, Dz.U. L 273 z 8.10.2016, s. 35 i Dz.U. L 64 z 10.3.2017, s. 116.

               (4)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1034 z dnia 23 czerwca 2016 r. zmieniająca dyrektywę 2014/65/UE w sprawie rynków instrumentów finansowych
                  4
               .

               (5)Dyrektywa 2014/65/UE uchyla dyrektywę 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  5
               , która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

               (6)W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 określono przypadki, w których Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) oraz Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW, ang. ESMA) mogą czasowo zakazać pewnych rodzajów działalności finansowej lub je ograniczyć, a także określono związane z takimi zakazami lub ograniczeniami warunki, zgodnie z art. 9 ust. 5, odpowiednio, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010
                  6
                i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 1095/2010
                  7
               . Do celów Porozumienia EOG uprawnienia te mają być wykonywane przez Urząd Nadzoru EFTA odnośnie do państw EFTA zgodnie z pkt 31g i 31i załącznika IX do Porozumienia EOG i na określonych w nich warunkach. Aby zapewnić integrację wiedzy fachowej EUNB i EUNGiPW w tym procesie oraz spójność między obydwoma filarami EOG, takie decyzje Urzędu Nadzoru EFTA będą przyjmowane na podstawie projektów przygotowanych przez EUNB lub EUNGiPW, w zależności od przypadku. Pozwoli to zachować kluczowe korzyści, jakie daje nadzór przez pojedynczy organ. Umawiające się Strony podzielają pogląd, że niniejsza decyzja wdraża porozumienie, które zostało odzwierciedlone w konkluzjach
                  8
                ministrów finansów i gospodarki państw UE i EOG-EFTA z dnia 14 października 2014 r. w odniesieniu do włączenia rozporządzeń ustanawiających unijne Europejskie Urzędy Nadzoru do Porozumienia EOG.

               (7)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IX do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W załączniku IX do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

               1.w pkt 13b (dyrektywa 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:

               „zmieniona:

               -32014 L 0065: dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 188 z 13.7.2016, s. 28, Dz.U. L 273 z 8.10.2016, s. 35 i Dz.U. L 64 z 10.3.2017, s. 116.”;

               2.Pkt 31ba (dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) otrzymuje brzmienie:

               „32014 L 0065: Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 188 z 13.7.2016, s. 28, Dz.U. L 273 z 8.10.2016, s. 35 i Dz.U. L 64 z 10.3.2017, s. 116, zmieniona:

               -32016 L 1034: dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1034 z dnia 23 czerwca 2016 r. (Dz.U. L 175 z 30.6.2016, s. 8).

               Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               a)nie naruszając postanowień Protokołu 1 do niniejszego Porozumienia i o ile niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, pojęcia »państwo członkowskie (państwa członkowskie)« i »właściwe organy« należy rozumieć jako obejmujące, poza znaczeniem nadanym im w dyrektywie, odpowiednio państwa EFTA oraz ich właściwe organy;

               b)odniesienia do »członków ESCB« należy rozumieć jako obejmujące, poza znaczeniem nadanym im w dyrektywie, krajowe banki centralne państw EFTA;

               c)odniesienia do innych aktów znajdujące się w dyrektywie uznaje się za istotne w zakresie oraz w formie, w jakich akty te są włączone do Porozumienia;

               d)w art. 3 ust. 2, w odniesieniu do państw EFTA, słowa »2 lipca 2014 r.« otrzymują brzmienie »wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr.../... z dnia... [niniejszej decyzji]«, a słowa »do dnia 3 lipca 2019 r.« otrzymują brzmienie »przez okres pięciu lat«;

               e)w art. 16 ust. 11, w odniesieniu do państw EFTA słowa »2 lipca 2014 r.« otrzymują brzmienie »wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr.../... z dnia... [niniejszej decyzji]«;

               f)w art. 41 ust. 2 wyraz »Unii« zastępuje się wyrazem »EOG«;

               g)w art. 57:

               (i)w ust. 5 akapit drugi słowa »podejmuje działanie« zastępuje się słowami »EUNGiPW lub, w stosownych przypadkach, Urząd Nadzoru EFTA, podejmuje działanie«;

               (ii)w ust. 6 po słowie »EUNGiPW« dodaje się słowa »lub, w stosownych przypadkach, Urząd Nadzoru EFTA«;

               h)w art. 70 ust. 6 lit. f) i g), w odniesieniu do państw EFTA słowa »2 lipca 2014 r.« otrzymują brzmienie » wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr.../... z dnia... [niniejszej decyzji]«;

               i)w art. 79:

               (i)w ust. 1 akapit drugi po słowie »EUNGiPW« dodaje się słowa »lub, w stosownych przypadkach, Urząd Nadzoru EFTA«;

               (ii)w ust. 1 akapit piąty po słowach »Komisji, EUNGiPW« dodaje się słowa »Urzędowi Nadzoru EFTA«;

               j)w art. 81 ust. 5, art. 82 ust. 2 i art. 87 ust. 1 po słowie »EUNGiPW« dodaje się słowa »lub, w stosownych przypadkach, Urzędowi Nadzoru EFTA«;

               k)w art. 86 słowa »EUNGiPW, który« zastępuje się słowami »EUNGiPW lub, w stosownych przypadkach, do Urzędu Nadzoru EFTA, który«;

               l)w art. 95 ust. 1, w odniesieniu do państw EFTA słowa »3 stycznia 2018 r.« otrzymują brzmienie »wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr.../... z dnia... [niniejszej decyzji]«”;

               3.pkt 31baa (skreślony) otrzymuje brzmienie:

               „32014 R 0600: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84) z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 270 z 15.10.2015, s. 4, Dz.U. L 187 z 12.7.2016, s. 30 i Dz.U. L 278 z 27.10.2017, s. 54, zmienione:

               -32016 R 1033: rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1033 z dnia 23 czerwca 2016 r. (Dz.U. L 175 z 30.6.2016, s. 1).

               Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               a)nie naruszając postanowień Protokołu 1 do niniejszego Porozumienia i o ile niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, pojęcia »państwo członkowskie (państwa członkowskie)« i »właściwe organy« należy rozumieć jako obejmujące, poza znaczeniem nadanym im w rozporządzeniu, odpowiednio państwa EFTA oraz ich właściwe organy;

               b)odniesienia do »członków ESCB« należy rozumieć jako obejmujące – poza znaczeniem nadanym im w rozporządzeniu – krajowe banki centralne państw EFTA;

               c)o ile niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB), Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW) lub, w stosownych przypadkach, Urząd Nadzoru EFTA współpracują ze sobą, wymieniają informacje i konsultują się między sobą do celów rozporządzenia, w szczególności przed podjęciem jakiegokolwiek działania;

               d)odniesienia do innych aktów znajdujące się w rozporządzeniu uznaje się za istotne w zakresie oraz w formie, w jakich akty te są włączone do Porozumienia;

               e)odniesienia do uprawnień EUNGiPW na mocy art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 w rozporządzeniu są rozumiane jako odniesienia, w przypadkach przewidzianych w i zgodnie z pkt 31i niniejszego załącznika, do uprawnień Urzędu Nadzoru EFTA odnośnie do państw EFTA;

               f)w art. 1 ust. 1 lit. e)

               (i)w odniesieniu do państw EFTA słowa »właściwych organów, EUNGiPW i EUNB« otrzymują brzmienie »właściwych organów i Urzędu Nadzoru EFTA«;

               (ii)po słowach »uprawnień EUNGiPW« dodaje się słowa »lub, w odniesieniu do państw EFTA, Urzędu Nadzoru EFTA«;

               g)w art. 4:

               (i)w ust. 4 po słowie »Komisji« dodaje się słowa »oraz Urzędowi Nadzoru EFTA«;

               (ii)w ust. 7 po słowach »3 stycznia 2018 r.« dodaje się słowa »lub, w odniesieniu do odstępstw przyznanych przez właściwe organy państw EFTA, przed datą wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr.../... z dnia... [niniejszej decyzji]«;

               h)w art. 7 ust. 1, art. 9 ust. 2, art. 11 ust. 1 i art. 19 ust. 1 po słowie, „Komisji” dodaje się słowa „oraz Urzędowi Nadzoru EFTA”;

               i)w art. 36 ust. 5:

               (i)w pierwszym i drugim zdaniu, w odniesieniu do państw EFTA, słowo »EUNGiPW« otrzymuje brzmienie »Urząd Nadzoru EFTA«;

               (ii)po słowach »EUNGiPW publikuje wykaz wszystkich otrzymanych powiadomień« dodaje się słowa »oraz uwzględnia w wykazie wszystkie powiadomienia otrzymane przez Urząd Nadzoru EFTA«;

               j)w art. 37 ust. 2:

               (i)w odniesieniu do państw EFTA słowa »3 stycznia 2018 r.« otrzymują brzmienie »wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr.../... z dnia... [niniejszej decyzji]«;

               (ii)słowa »art. 101 i 102 TFUE« zastępuje się słowami »art. 53 i 54 Porozumienia EOG«;

               k)w art. 40:

               (i)w ust. 1-4, 6 i 7, w odniesieniu do państw EFTA, słowo »EUNGiPW« otrzymują brzmienie »Urząd Nadzoru EFTA«;

               (ii)w ust. 2, w odniesieniu do państw EFTA, słowa »prawa Unii« otrzymują brzmienie »Porozumienia EOG«;

               (iii)w ust. 3 słowa »po konsultacji z organami publicznymi« zastępuje się słowami »po konsultacji EUNGiPW z organami publicznymi«;

               (iv)w ust. 3, słowa »bez wydawania opinii« zastępuje się słowami »bez wydawania opinii przez EUNGiPW«;

               (v)w ust. 5 słowa »każdej decyzji dotyczącej podjęcia działania« zastępuje się słowami »każdej swojej decyzji dotyczącej podjęcia działania«;

               (vi)w ust. 5 po słowach »niniejszego artykułu« dodaje się następujący tekst: ». Urząd Nadzoru EFTA publikuje na swojej stronie internetowej komunikat o każdej swojej decyzji dotyczącej podjęcia działań na mocy niniejszego artykułu. Odniesienie do opublikowania komunikatu przez Urząd Nadzoru EFTA umieszczane jest na stronie internetowej EUNGiPW«;

               l)w art. 41:

               (i)w ust. 1-4, 6 i 7, w odniesieniu do państw EFTA, słowo »EUNB« otrzymuje brzmienie »Urząd Nadzoru EFTA«;

               (ii)w ust. 2, w odniesieniu do państw EFTA, słowa »prawa Unii« otrzymują brzmienie »Porozumienia EOG«;

               (iii)w ust. 3, słowa »bez wydawania opinii« zastępuje się słowami »bez wydawania opinii przez EUNB«;

               (iv)w ust. 5 słowa »każdej decyzji dotyczącej podjęcia działania« zastępuje się słowami »każdej swojej decyzji dotyczącej podjęcia działania«;

               (v)w ust. 5 po słowach »niniejszego artykułu« dodaje się następujący tekst: ». Urząd Nadzoru EFTA publikuje na swojej stronie internetowej komunikat o każdej swojej decyzji dotyczącej podjęcia działań na mocy niniejszego artykułu. Odniesienie do opublikowania komunikatu przez Urząd Nadzoru EFTA umieszczane jest na stronie internetowej EUNB«;

               m)w art. 45:

               (i)w ust. 1 po słowie »EUNGiPW« dodaje się słowa »lub, w odniesieniu do państw EFTA, Urząd Nadzoru EFTA«;

               (ii)w ust. 2, 4, 5, 8 i 9 oraz w ust. 3 akapit pierwszy po słowie »EUNGiPW« dodaje się słowa »lub, w stosownych przypadkach, Urząd Nadzoru EFTA«;

               (iii)w ust. 3 akapity drugi i trzeci po słowach odpowiednio »Przed przyjęciem jakichkolwiek środków« i »Przed przyjęciem jakiegokolwiek środka« dodaje się słowa »lub, w stosownych przypadkach, przygotowując projekty dla Urzędu Nadzoru EFTA«;

               (iv)w ust. 6 słowa »każdej decyzji« otrzymują brzmienie »każdej swojej decyzji«;

               (v)w ust. 6 po słowach »ust. 1 lit. c)« dodaje się następujący tekst: »Urząd Nadzoru EFTA publikuje na swojej stronie internetowej komunikat o każdej swojej decyzji dotyczącej nałożenia lub przedłużenia wszelkich środków, o których mowa w ust. 1 lit. c). Odniesienie do opublikowania komunikatu przez Urząd Nadzoru EFTA umieszczane jest na stronie internetowej EUNGiPW«;

               (vi)w ust. 7 po słowach »z chwilą opublikowania komunikatu dodaje się słowa »na stronie internetowej EUNGiPW lub, w odniesieniu do środków podjętych przez Urząd Nadzoru EFTA, z chwilą opublikowania komunikatu na stronach internetowych Urzędu Nadzoru EFTA«;

               4.w pkt 31bc (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012) dodaje się tiret w brzmieniu:

               „-32014 R 0600: rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s.84), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 270 z 15.10.2015, s. 4, Dz.U. L 187 z 12.7.2016, s. 30 i Dz.U. L 278 z 27.10.2017, s. 54.”.

               Artykuł 2

               Teksty rozporządzeń (UE) nr 600/2014, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 270 z 15.10.2015, s. 4, Dz.U. L 187 z 12.7.2016, s. 30 i Dz.U. L 278 z 27.10.2017, s. 54, i (UE) 2016/1033 oraz dyrektywy 2014/65/UE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 188 z 13.7.2016, s. 28, Dz.U. L 273 z 8.10.2016, s. 35 oraz Dz.U. L 64 z 10.3.2017, s. 116 i (UE) 2016/1034, w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG
                  9*.

               Artykuł 4

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

               Wspólna deklaracja Umawiających się Stron

               dotycząca decyzji nr [...] włączającej dyrektywę 2014/65/UE do porozumienia EOG

               [do przyjęcia wraz z decyzją i opublikowania w Dz.U.]

               Umawiające się Strony podzielają pogląd, że włączenie do Porozumienia EOG dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającej dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE pozostaje bez uszczerbku dla krajowych przepisów o zasięgu ogólnym dotyczących monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych w zakresie bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

                     (1)

                        Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84.

                     (2)

                        Dz.U. L 175 z 30.6.2016, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349.

                     (4)

                        Dz.U. L 175 z 30.6.2016, s. 8.

                     (5)

                        Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1.

                     (6)

                        Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.

                     (7)

                        Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.

                     (8)

                        Konkluzje Rady dotyczące ministrów finansów i gospodarki państw UE i EOG–EFTA, 14178/1/14 REV 1.

                     (9)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.2.2019
            COM(2019) 105 final
            2019/0055(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie strategicznym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Japonią, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

                  Wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, które należy zająć w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie strategicznym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Japonią, z drugiej strony, w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji w sprawie regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu.

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1.Umowa o partnerstwie strategicznym UE-Japonia

               Umowa o partnerstwie strategicznym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Japonią, z drugiej strony, (zwana dalej „Umową”) ma na celu wzmocnienie partnerstwa między UE i jej państwami członkowskimi a Japonią oraz pogłębienie i zacieśnienie współpracy dwustronnej w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, odzwierciedlających wspólne wartości i zasady. Nastąpi to za pomocą środków takich jak pogłębienie dialogu na wysokim szczeblu. Umowa stworzy spójne, prawnie wiążące ramy stosunków UE z Japonią. Umowa została podpisana w Tokio w dniu 17 lipca 2018 r. i jest tymczasowo stosowana od dnia 1 lutego 2019 r.

               2.2.Wspólny Komitet

               Wspólny Komitet ustanowiono na mocy art. 42 Umowy. Jego głównym zadaniem jest koordynowanie ogólnego partnerstwa, które opiera się na Umowie, oraz zapewnienie właściwego funkcjonowania i skutecznego wykonania Umowy. Do pozostałych funkcji Wspólnego Komitetu należy: stanowienie forum do wyjaśniania wszelkich odpowiednich zmian w obszarach polityki, programach lub kompetencjach odnoszących się do Umowy; wyznaczanie dodatkowych obszarów współpracy, których nie wymieniono w Umowie, pod warunkiem że są one zgodne z celami Umowy; oraz dążenie do rozstrzygania sporów, które mogą wyniknąć z interpretacji Umowy, jej stosowania lub wykonania.

               Wspólny Komitet ma wydawać zalecenia i przyjmować decyzje, w stosownych przypadkach, oraz ułatwiać szczególne aspekty współpracy na podstawie Umowy. Wspólny Komitet działa na zasadzie konsensusu i spotyka się raz do roku na przemian w Tokio i Brukseli. Wspólny Komitet ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu

               Celem planowanego aktu jest przyjęcie, zgodnie z art. 42 ust. 5 Umowy, regulaminu regulującego funkcjonowanie Wspólnego Komitetu, aby umożliwić wykonanie Umowy.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, powinno mieć na celu przyjęcie regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu. Stanowisko to powinno opierać się na projektach decyzji Wspólnego Komitetu.

               4.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Wspólny Komitet to organ ustanowiony na mocy Umowy o partnerstwie strategicznym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Japonią, z drugiej strony.

               Akt, który Wspólny Komitet ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Wynika to z faktu, że zgodnie z art. 42 ust. 2 lit. g) Umowy Wspólny Komitet przyjmuje decyzje, które są wiążące dla Stron Umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

               Regulamin wewnętrzny dotyczy ogólnego funkcjonowania organu utworzonego na podstawie Umowy. W związku z tym obszar, w zakres którego wchodzi planowana decyzja, należy ustalić w świetle Umowy jako całości
                  2
               .

               Biorąc pod uwagę liczbę i charakter postanowień w Umowie dotyczących WPZiB główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej z państwami trzecimi. Jest tak pomimo faktu, że podpisanie Umowy opierało się na art. 37 TUE i art. 212 ust. 1 TFUE. Ocena uległa zmianie w świetle kolejnego orzeczenia Trybunału w sprawie C-244/17 Komisja przeciwko Radzie (Kazachstan). Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 212 ust. 1 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 212 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0055 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie strategicznym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Japonią, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o partnerstwie strategicznym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Japonią, z drugiej strony
                  3
               , (zwana dalej „Umową”) została podpisana w Tokio w dniu 17 lipca 2018 r. i jest tymczasowo stosowana od dnia 1 lutego 2019 r.

               (2)W art. 42 ust. 1 Umowy ustanawia się Wspólny Komitet (zwany dalej „Wspólnym Komitetem”) w celu koordynacji ogólnego partnerstwa utworzonego na podstawie Umowy.

               (3)Art. 42 ust. 5 Umowy stanowi, że Wspólny Komitet ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               (4)Regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu powinien zostać przyjęty w możliwie najkrótszym terminie, aby zapewnić skuteczne wykonanie Umowy.

               (5)Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu, ponieważ regulamin wewnętrzny określi zasady funkcjonowania Wspólnego Komitetu, który jest odpowiedzialny za zarządzanie Umową i zapewnienie jej prawidłowego wykonania,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii podczas pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 42 Umowy o partnerstwie strategicznym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Japonią, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu Wspólnego Komitetu polega na poparciu przyjęcia przez Wspólny komitet jego regulaminu wewnętrznego określonego w projekcie decyzji Wspólnego Komitetu załączonego do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady,

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok w sprawie C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Wyrok w sprawie C-244/17, Komisja przeciwko Radzie (Kazachstan), ECLI:EU:C:2018:662, pkt 40.

                     (3)

                        Dz.U. L 216 z 24.8.2018, s. 4.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 22.2.2019
            COM(2019) 105 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie strategicznym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Japonią, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA NR 1/2019
                  WSPÓLNEGO KOMITETU USTANOWIONEGO
                  NA MOCY UMOWY O PARTNERSTWIE STRATEGICZNYM UE-JAPONIA

               z dnia … r.

               w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego

               WSPÓLNY KOMITET,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie strategicznym UE-Japonia między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Japonią, z drugiej strony
                  1
                (zwaną dalej „Umową”), w szczególności jej art. 42,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Od dnia 1 lutego 2019 r. stosuje się części Umowy w oczekiwaniu na jej wejście w życie

               (2)Aby zapewnić skuteczne stosowanie do czasu wejścia w życie Umowy, należy w możliwie najkrótszym terminie ustanowić Wspólny Komitet.

               (3)Zgodnie z art. 42 ust. 5 Umowy Wspólny Komitet powinien zatem przyjąć swój regulamin wewnętrzny,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               1.Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu zawarty w załączniku.

               2.Niniejsza decyzja wejdzie w życie z dniem jej przyjęcia.

               Podpisano w …

                     W imieniu Wspólnego Komitetu

                     Współprzewodniczący

               Załącznik do decyzji nr 1/2019

               Umowa o partnerstwie strategicznym
                  między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony,
                  a Japonią, z drugiej strony

               Regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu

               Artykuł 1

               Zadania i skład

               1.Wspólny Komitet realizuje zadania przewidziane w art. 42 Umowy o partnerstwie strategicznym UE-Japonia między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, zwanymi dalej „Stroną Unii”, z jednej strony, a Japonią, z drugiej strony („Umowa”).

               2.Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli Stron.

               Artykuł 2

               Przewodniczący

               Wspólnemu Komitetowi przewodniczyć będą przedstawiciele Strony Unii, z jednej strony, i Japonii, z drugiej strony. Zwane dalej łącznie „Stronami” i pojedynczo „Stroną”.

               Artykuł 3

               Posiedzenia

               1.Wspólny Komitet spotyka się raz do roku na przemian w Tokio i Brukseli, w dniu uzgodnionym w drodze konsensusu. Spotyka się również na żądanie jednej ze Stron w drodze konsensusu.

               2.Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się zazwyczaj na szczeblu urzędników wyższego szczebla, o ile Strony nie postanowią inaczej.

               Artykuł 4

               Jawność posiedzeń

               O ile Strony nie postanowią inaczej, posiedzenia Wspólnego Komitetu nie są jawne.

               Artykuł 5

               Sekretariaty

               Przedstawiciel Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych oraz przedstawiciel Ministerstwa Spraw Zagranicznych Japonii wspólnie sprawują funkcję sekretarzy Wspólnego Komitetu. Wszelkie komunikaty skierowane do współprzewodniczących Wspólnego Komitetu oraz od nich wychodzące przekazywane są sekretarzom.

               Artykuł 6

               Uczestnicy

               1.Przed każdym posiedzeniem przewodniczący są informowani za pośrednictwem sekretariatów o planowanym składzie delegacji każdej ze Stron.

               2.W stosownych przypadkach oraz w drodze konsensusu na posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą być zapraszani eksperci lub przedstawiciele właściwych podmiotów w charakterze obserwatorów lub w celu przedstawienia informacji na określony temat.

               Artykuł 7

               Porządek obrad

               1.Współprzewodniczący sporządzają wstępny porządek obrad każdego posiedzenia.

               2.Wstępny porządek obrad ustala się nie później niż 15 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.

               3.Wspólny Komitet przyjmuje ostateczny porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Jeżeli Strony tak postanowią, w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.

               4.Współprzewodniczący mogą zdecydować o skróceniu terminów, o których mowa w ust. 2, jeżeli zajdzie taka konieczność.

               Artykuł 8

               Protokół

               1.Sekretarze wspólnie sporządzają protokół z każdego posiedzenia w możliwie najkrótszym terminie, lecz nie później niż w terminie dwóch miesięcy od zakończenia danego posiedzenia, o ile nie postanowiono inaczej w drodze konsensusu. Projekt protokołu obejmuje zasadniczo ostateczny porządek obrad i podsumowanie dyskusji na poszczególne tematy zapisane w porządku obrad.

               2.Strony pisemnie zatwierdzają projekty protokołów w możliwie najkrótszym terminie, lecz nie później niż w terminie dwóch miesięcy od zakończenia takiego posiedzenia, o ile nie postanowiono inaczej w drodze konsensusu.

               Artykuł 9

               Decyzje i zalecenia

               1.W ramach swoich funkcji i zadań przewidzianych w art. 42 Umowy Wspólny Komitet wydaje zalecenia i przyjmuje decyzje w stosownych przypadkach. Są one zatytułowane „zalecenie” lub „decyzja”, po czym następuje sygnatura, data ich przyjęcia oraz opis przedmiotu. Każde zalecenie lub decyzja określa datę jego lub jej wejścia w życie.

               2.Wspólny Komitet wydaje zalecenia i przyjmuje decyzje w drodze konsensusu.

               3.Wspólny Komitet może zdecydować o wydaniu zaleceń i przyjęciu decyzji w drodze procedury pisemnej przez wymianę not między współprzewodniczącymi Wspólnego Komitetu.

               4.Zalecenia i decyzje Wspólnego Komitetu są przyjmowane na piśmie przez współprzewodniczących.

               5.Każda Strona może zadecydować o publikacji decyzji i zaleceń Wspólnego Komitetu za pomocą każdego właściwego środka przekazu.

               Artykuł 10

               Wydatki

               1.Każda ze Stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach Wspólnego Komitetu, związane z kosztami personelu, podróży i pobytu, a także opłatami pocztowymi i telekomunikacyjnymi.

               2.Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona pełniąca rolę gospodarza posiedzenia.

               Artykuł 11

               Grupy robocze

               1.Wspólny Komitet może podjąć decyzję w sprawie powołania grup roboczych, aby pomagały mu w wykonywaniu jego zadań.

               2.Wspólny Komitet może zadecydować o rozwiązaniu dowolnej grupy roboczej, którą powołał, lub o określeniu lub zmianie zakresu uprawnień takiej grupy roboczej.

               3.Po każdym swoim posiedzeniu grupy robocze składają sprawozdanie Wspólnemu Komitetowi.

               Artykuł 12

               Zmiany w regulaminie wewnętrznym

               Strony mogą wprowadzać zmiany do regulaminu wewnętrznego zgodnie z art. 9.

                     (1)

                        Dz.U. L xxx z xx.xx.xxxx, s. x.