               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.5.2018
            COM(2018) 344 final
            2018/0175(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego przez Wspólny Komitet CETA i komitety specjalne

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

                  Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie CETA w związku z przewidywanym przyjęciem regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA)

                  Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwana dalej „umową”) ma na celu wdrożenie wspólnej polityki handlowej Unii wobec Kanady, a w szczególności stworzenie strefy wolnego handlu. Umowa została podpisana w Brukseli dnia 30 października 2016 r
                     1
                  .

                  Umowa obowiązuje tymczasowo od dnia 21 września 2017 r.

               2.2.Wspólny Komitet CETA i komitety specjalne

                  Umowa ustanawia Wspólny Komitet CETA na podstawie art. 26 ust. 1 oraz komitety specjalne na podstawie art. 26 ust. 2. Należą do nich: Komitet ds. Handlu Towarami, Komitet ds. Rolnictwa, Komitet ds. Win i Napojów Spirytusowych, Wspólna Grupa Sektorowa ds. Produktów Leczniczych, Komitet ds. Usług i Inwestycji, Wspólny Komitet ds. Wzajemnego Uznawania Kwalifikacji Zawodowych, Wspólny Komitet Współpracy Celnej, Wspólny Komitet Zarządzający ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych, Komitet ds. Zamówień Rządowych, Komitet ds. Usług Finansowych, Komitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju, Forum ds. Współpracy Regulacyjnej oraz Komitet CETA ds. Oznaczeń Geograficznych.

                  W skład Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych wchodzą przedstawiciele Stron, którzy współprzewodniczą pracom komitetów. Wspólnemu Komitetowi CETA przewodniczą wspólnie minister handlu międzynarodowego Kanady oraz członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za politykę handlową lub ich odpowiedni przedstawiciele. Strony definiuje się zgodnie z art. 1 ust. 1 umowy, która stanowi, że „Strony oznaczają, z jednej strony, Unię Europejską lub jej państwa członkowskie albo Unię Europejską i jej państwa członkowskie, w ich właściwych obszarach kompetencji określonych w Traktacie o Unii Europejskiej i Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwane dalej „Stroną UE”), a z drugiej strony, Kanadę”.

                  Wspólny Komitet CETA i komitety specjalne są odpowiedzialne za wykonanie i stosowanie umowy w ich odpowiednich dziedzinach. Na mocy art. 26. ust. 1 pkt 5 lit. h), Wspólny Komitet CETA może ustanowić komitety specjalne i dialogi dwustronne celem udzielenia mu wsparcia w wykonywaniu jego zadań. Wspólny Komitet CETA i komitety specjalne zbierają się raz do roku lub na wniosek Strony.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu CETA

               Wspólny Komitet CETA ma przyjąć decyzję dotyczącą przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA („planowany akt”).

                  Celem planowanego aktu jest przyjęcie regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 4 lit. d) umowy, która przewiduje przyjęcie własnego regulaminu wewnętrznego przez Wspólny Komitet CETA.

                  Art. 26 ust. 2 pkt 4 umowy przewiduje, że komitety specjalne ustanawiają i modyfikują swój własny regulamin wewnętrzny, jeżeli uznają to za właściwe. Ze względu na dużą liczbę komitetów specjalnych ustanowionymi przez CETA, proponuje się stosowanie regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA dla komitetów specjalnych, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, o ile nie postanowiono inaczej na mocy art. 26 ust. 2 pkt 4 umowy.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii, powinno mieć na celu przyjęcie regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA, jak przewidziano w umowie.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               W art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określono tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  2
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet CETA i komitety specjalne są organami utworzonymi na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Unią Europejską i jej państwami, z jednej strony, a Kanadą, z drugiej strony (zwana dalej „umową”).

               Decyzja, do której przyjęcia wzywa się Wspólny Komitet CETA, jest wiążąca i nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do wspólnej polityki handlowej i do kwestii transportu lotniczego.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2 oraz art. 207 ust. 4.

               4.3.Wniosek

                  Podstawę prawną proponowanej decyzji powinny zatem stanowić art. 91, art. 100 ust. 2 i art. 207 ust. 4 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Przewiduje się opublikowanie decyzji Wspólnego Komitetu CETA po jej przyjęciu.

               2018/0175 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego przez Wspólny Komitet CETA i komitety specjalne

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2 i art. 207 ust. 4 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzja Rady (UE) 2017/37
                  3
                przewiduje podpisanie, w imieniu Unii Europejskiej, kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwanej dalej „umową”). Umowa została podpisana dnia 30 października 2016 r.

               (2)Decyzja Rady (UE) 2017/38
                  4
                przewiduje tymczasowe stosowanie umowy, w tym ustanowienie Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych. Umowa jest tymczasowo stosowana od dnia 21 września 2017 r.

               (3)Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 4 lit. d) umowy Wspólny Komitet CETA powinien przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               (4)Na mocy art. 26 ust. 2 pkt 4 umowy komitety specjalne ustanawiają i modyfikują swój własny regulamin wewnętrzny, jeżeli uznają to za właściwe.

               (5)Na swoim pierwszym posiedzeniu, Wspólny Komitet CETA ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny, jak przewidziano w umowie.

               (6)Komitety specjalne stosowały będą regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu CETA, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, o ile nie postanowiły inaczej na mocy art. 26 ust. 2 pkt 4.

               (7)Należy zatem określić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA na podstawie dołączonego projektu decyzji Wspólnego Komitetu CETA w sprawie swojego regulaminu wewnętrznego, aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony w odniesieniu do regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu CETA dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Po przyjęciu decyzji wspólnego komitetu CETA zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1.

                     (2)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI, EU, C 2014, 2258, pkt 61–64.

                     (3)

                        Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1.

                     (4)

                        Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1080.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia25.5.2018
            COM(2018) 344 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego przez Wspólny Komitet CETA i komitety specjalne

               ZAŁĄCZNIK

               Decyzja nr [.../2018]
                  WSPÓLNEGO KOMITETU CETA

               z dnia [...] r.

               w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA
                  oraz regulaminu wewnętrznego komitetów specjalnych

               WSPÓLNY KOMITET CETA.

               uwzględniając kompleksową umowę gospodarczo-handlową (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, a w szczególności jej art. 26 ust. 1 pkt 4 lit. d) i art. 26 ust. 2 pkt 4,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               1)zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 3 umowy niektóre jej części stosuje się tymczasowo od dnia 21 września 2017 r.;

               2)zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 4 lit. d) umowy Wspólny Komitet CETA ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny,

               3)zgodnie z art. 26 ust. 2 pkt 4 umowy komitety specjalne ustanawiają i modyfikują swój własny regulamin wewnętrzny, jeżeli uznają to za właściwe;

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu CETA oraz regulamin wewnętrzny komitetów specjalnych zgodnie z załącznikiem.

               Sporządzono w […] dnia […] r.

                        W imieniu Wspólnego Komitetu CETA

                        Współprzewodniczący

               ZAŁĄCZNIK

               REGULAMIN WEWNĘTRZNY WSPÓLNEGO KOMITETU CETA

               Reguła 1

               Skład i przewodniczący

               1.Wspólny Komitet CETA, ustanowiony zgodnie z art. 26 ust. 1 kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwanej dalej „umową”), wypełnia swoje obowiązki przewidziane w art. 26 ust. 1 umowy i przyjmuje na siebie odpowiedzialność za wdrożenie i stosowanie umowy oraz wspiera jej cele ogólne.

               2.Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 umowy, w skład Wspólnego Komitetu CETA wchodzą przedstawiciele Stron umowy, a przewodniczą mu wspólnie minister handlu międzynarodowego Kanady oraz członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za politykę handlową. Współprzewodniczący mogą być reprezentowani przez wyznaczone przez siebie osoby, jak przewidziano w art. 26 ust. 1 pkt 1 umowy.

               3.Odniesienie do „Stron” w niniejszym regulaminie wewnętrznym jest zgodne z definicją określoną w art. 1 ust.1 umowy.

               Reguła 2

               Reprezentacja

               1.Każda ze Stron umowy powiadomi drugą Stronę o wykazie swoich przedstawicieli we Wspólnym Komitecie CETA. Wykaz jest aktualizowany i zarządzany przez sekretariat Wspólnego Komitetu CETA.

               2.Współprzewodniczący Wspólnego Komitetu CETA może być reprezentowany przez przedstawiciela, jeżeli nie może wziąć udziału w posiedzeniu. Współprzewodniczący lub jego przedstawiciel poinformuje drugiego współprzewodniczącego oraz odpowiedni punkt kontaktowy na piśmie, z możliwie największym wyprzedzeniem.

               3.Przedstawiciel współprzewodniczącego Wspólnego Komitetu CETA będzie wykonywał wszystkie jego prawa w wyznaczonym zakresie. W niniejszym regulaminie wewnętrznym, wszelkie odniesienia do przedstawicieli i współprzewodniczących odnoszą się również do ich wyznaczonych zastępców.

               Reguła 3

               Sekretariat Wspólnego Komitetu CETA

               Punkty kontaktowe ds. CETA wyznaczone przez Strony umowy zgodnie z art. 26 ust. 5 umowy będą pełniły funkcję sekretariatu Wspólnego Komitetu CETA.

               Reguła 4

               Posiedzenia

               1.W związku z art. 26 ust. 1 pkt 2 umowy, Wspólny Komitet CETA zbiera się raz do roku lub na wniosek jednej ze Stron umowy. Posiedzenia będą odbywać się na przemian w Brukseli i Ottawie, chyba że współprzewodniczący zdecydują inaczej.

               2.Zgodnie z art. 26 ust. 6 pkt 1 posiedzenia Wspólnego Komitetu CETA mogą zostać zorganizowane w formie wideokonferencji lub telekonferencji.

               3.Każde posiedzenie Wspólnego Komitetu CETA jest zwoływane przez sekretariat Wspólnego Komitetu CETA w terminie i w miejscu uzgodnionym przez Strony umowy. Zgodnie z art. 26 ust. 6 pkt 2 Strony umowy dokładają starań, aby posiedzenie odbyło się w ciągu 30 dni od otrzymania przez jedną ze Stron wniosku w tej sprawie wystosowanego przez drugą Stronę umowy.

               Reguła 5

               Delegacje

               Przedstawicielom Wspólnego Komitetu CETA mogą towarzyszyć urzędnicy rządowi. Przed każdym posiedzeniem współprzewodniczący Wspólnego Komitetu CETA są informowani o planowanym składzie delegacji każdej ze stron Umowy.

               Reguła 6

               Dokumenty

               Jeśli obrady Wspólnego Komitetu CETA opierają się na dokumentach pisemnych, dokumenty takie są numerowane i przekazywane przez sekretariat Wspólnego Komitetu CETA jako dokumenty Wspólnego Komitetu CETA.

               Reguła 7

               Korespondencja

               1.Korespondencja zaadresowana do współprzewodniczących Wspólnego Komitetu CETA przesyłana jest do sekretariatu Wspólnego Komitetu CETA w celu rozesłania jej do pozostałych Stron w stosownych przypadkach.

               2.Korespondencja współprzewodniczących Wspólnego Komitetu CETA przesyłana jest do odbiorców za pośrednictwem sekretariatu Wspólnego Komitetu CETA, a w stosownych przypadkach do pozostałych przedstawicieli Wspólnego Komitetu CETA.

               Reguła 8

               Porządek obrad

               1.Wstępny porządek obrad każdego posiedzenia jest ustalany przez sekretariat Wspólnego Komitetu CETA. Porządek obrad jest przekazywany, wraz z właściwymi dokumentami, wszystkim przedstawicielom Wspólnego Komitetu CETA, włącznie ze współprzewodniczącymi, nie później niż 10 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia.

               2.Wstępny porządek obrad obejmuje punkty, w odniesieniu do których sekretariat Wspólnego Komitetu CETA otrzymał wniosek od jednej ze Stron umowy o włączenie do porządku obrad, wraz z odpowiednimi dokumentami, nie później niż 14 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.

               3.Współprzewodniczący Wspólnego Komitetu CETA publikują zatwierdzoną za obopólnym porozumieniem wersję wstępnego porządku obrad Wspólnego Komitetu CETA przed posiedzeniem, z zastrzeżeniem zastosowania art. 26 ust. 4 umowy.

               4.Program obrad przyjmowany jest przez Wspólny Komitet CETA na początku każdego posiedzenia. Jeżeli Strony umowy tak postanowią, w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.

               5.Współprzewodniczący Wspólnego Komitetu CETA mogą za obopólną zgodą zaprosić obserwatorów, w tym przedstawicieli innych organów Stron umowy lub niezależnych ekspertów, do wzięcia udziału w posiedzeniu w celu przedstawienia informacji na konkretne tematy.

               6.Współprzewodniczący Wspólnego Komitetu CETA mogą, za obopólną zgodą, skrócić lub wydłużyć terminy ustanowione w ust. 1 i 2 w celu uwzględnienia wymagań dotyczących konkretnych przypadków.

               Reguła 9

               Protokół

               1.Sekretariat Wspólnego Komitetu CETA sporządza projekt protokołu każdego posiedzenia, zwykle w ciągu 21 dni od zakończenia posiedzenia, o ile nie postanowiono inaczej za obopólną zgodą.

               2.Co do zasady w protokole podsumowany zostaje każdy punkt porządku obrad, w razie potrzeby z wyszczególnieniem:

               a)dokumentów przedłożonych Wspólnemu Komitetowi CETA,

               b)wszelkich oświadczeń, o których ujęcie w protokole wystąpił członek Wspólnego Komitetu CETA; oraz

               c)przyjętych decyzji, wydanych zaleceń, uzgodnionych wspólnych oświadczeń oraz wniosków operacyjnych przyjętych w określonych kwestiach.

               3.Protokół zawiera listę nazwisk, tytułów i przynależności wszystkich osób, które wzięły udział w posiedzeniu w jakimkolwiek charakterze.

               4.Protokół jest zatwierdzany na piśmie przez współprzewodniczących w ciągu 28 dni od daty posiedzenia lub w dowolnym innym terminie wybranym przez Strony umowy. Po zatwierdzeniu dwa egzemplarze protokołu podpisują punkty kontaktowe sekretariatu Wspólnego Komitetu CETA i każda ze Stron umowy otrzymuje po jednym oryginalnym egzemplarzu. Strony mogą zdecydować, że podpis i wymiana kopii w formie elektronicznej spełniają ten wymóg. Podpisane egzemplarze protokołu zostaną przekazane przedstawicielom Wspólnego Komitetu CETA.

               5.Sekretariat Wspólnego Komitetu CETA przygotuje również krótkie i ogólne streszczenie protokołu. Po zatwierdzeniu streszczenia przez współprzewodniczących Wspólnego Komitetu zostanie ono przez nich opublikowane, z zastrzeżeniem zastosowania art. 26 ust. 4 umowy.

               Reguła 10

               Decyzje i zalecenia

               1.Wspólny Komitet CETA podejmuje decyzje dotyczące wszystkich kwestii, jeżeli tak przewiduje umowa, może wydawać również odpowiednie zalecenia. Wspólny Komitet CETA działa za obopólną zgodą, jak przewidziano w art. 26 ust. 3 pkt 3 umowy.

               2.W okresie między posiedzeniami Wspólny Komitet CETA może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej, za obopólną zgodą Stron umowy. W tym celu, zgodnie z regułą 7, współprzewodniczący przesyłają tekst wniosku na piśmie przedstawicielom Wspólnego Komitetu CETA, wyznaczając termin na przesłanie wszelkich zastrzeżeń lub poprawek. Zgodnie z regułą 7, o przyjętych wnioskach informuje się po upływie tego terminu, a informacje o nich zapisuje się w protokole kolejnego posiedzenia.

               3.W przypadku gdy Wspólny Komitet CETA jest upoważniony na mocy Umowy do przyjmowania decyzji, zaleceń lub interpretacji, akty takie noszą odpowiednio nazwy „decyzja”, „zalecenie” lub „interpretacja”. Sekretariat Wspólnego Komitetu CETA nadaje każdej decyzji, zaleceniu lub interpretacji sygnaturę, podaje datę ich przyjęcia oraz opis ich przedmiotu. Każda decyzja zawiera datę jej wejścia w życie.

               4.Każdą decyzję, zalecenie lub interpretację podpisują współprzewodniczący Wspólnego Komitetu CETA.

               5.Strony umowy zapewniają, by decyzje, zalecenia i interpretacje przyjęte przez Wspólny Komitet CETA były publikowane, z zastrzeżeniem art. 26 ust. 4 umowy.

               6.Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 2 w przypadku decyzji Wspólnego Komitetu CETA zmieniających protokoły i załączniki do umowy, wszystkie wersje językowe są na równi autentyczne, jak przewidziano w art. 30 ust. 11 umowy.

               Reguła 11

               Jawność i poufność

               1.Posiedzenia Wspólnego Komitetu CETA nie będą otwarte dla publiczności, chyba że umowa stanowi inaczej lub współprzewodniczący postanowią inaczej.

               2.Jeżeli jedna ze Stron umowy przedstawia Wspólnemu Komitetowi CETA, komitetom specjalnym lub innemu organowi ustanowionemu na mocy umowy informacje, które na mocy jej przepisów ustawowych i wykonawczych uznane są za poufne lub chronione przed ujawnieniem, druga Strona umowy traktuje te informacje jako poufne, zgodnie z art. 26 ust. 4 umowy.

               Reguła 12

               Języki

               1.Językami urzędowymi Wspólnego Komitetu CETA są języki urzędowe Stron umowy.

               2.Językami roboczymi Wspólnego Komitetu CETA są angielski lub francuski. O ile współprzewodniczący nie postanowili inaczej, Wspólny Komitet CETA zazwyczaj opiera swoje obrady na dokumentach sporządzonych w tych językach.

               Reguła 13

               Wydatki

               1.Każda ze Stron umowy pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach Wspólnego Komitetu CETA.

               2.Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona umowy pełniąca rolę gospodarza posiedzenia.

               3.Koszty związane z tłumaczeniem ustnym z języków roboczych oraz na języki robocze Wspólnego Komitetu CETA podczas posiedzeń ponosi Strona umowy pełniąca rolę gospodarza posiedzenia. Strona umowy wnioskująca o tłumaczenie ustne i pisemne na lub z języków innych niż języki robocze określone w regule 12 ponosi koszty tych usług.

               Reguła 14

               Komitety specjalne i inne organy

               1.Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 4 lit. b) umowy Wspólny Komitet CETA nadzoruje pracę wszystkich komitetów specjalnych i innych organów ustanowionych na mocy umowy.

               2.Wspólny Komitet CETA zostanie poinformowany na piśmie o punktach kontaktowych wyznaczonych przez komitety specjalne i inne organy ustanowione na mocy umowy. Wszelka istotna korespondencja, komunikacja i odnośne dokumenty przesyłane przez punkty kontaktowe każdego komitetu specjalnego dotyczące wykonania umowy przekazuje się jednocześnie sekretariatowi Wspólnego Komitetu CETA.

               3.Zgodnie z art. 26 ust. 2 pkt 6 komitety specjalne przedkładają Wspólnemu Komitetowi CETA sprawozdania dotyczące wyników i wniosków płynących z każdego posiedzenia.

               4.Komitety specjalne i inne organy ustanowione na mocy umowy stosowały będą, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu CETA, o ile nie postanowiły inaczej na mocy art. 26 ust. 2 pkt 4 umowy.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 25.5.2018
            COM(2018) 333 final
            2018/0167(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiejwe Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany w protokole 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami(linia budżetowa 02.03.01 Rynek wewnętrzny i linia budżetowa 02.03.04 Narzędzia zarządzania rynkiem wewnętrznym)
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               W celu zapewnienia wymaganej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie włączyć do Porozumienia EOG całe istotne prawodawstwo UE jak najszybciej po jego przyjęciu, a także umożliwić państwom EFTA należącym do EOG udział w działaniach i programach UE mających znaczenie dla obszaru EOG.

                  Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady) ma na celu zmianę Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami w celu umożliwienia państwom EFTA należącym do EOG (Norwegii, Islandii i Liechtensteinowi) uczestnictwa w działaniach Unii związanych z linią budżetową 02 03 01 „Rynek wewnętrzny” oraz linią budżetową 02 03 04 „Narzędzia zarządzania rynkiem wewnętrznym”, ujętych w budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu jest w pełni zgodny z celem Porozumienia EOG polegającym na promowaniu stałego i zrównoważonego wzmacniania więzi handlowych i gospodarczych między umawiającymi się stronami na równych warunkach konkurencji oraz przestrzegania tych samych zasad, by stworzyć jednolity Europejski Obszar Gospodarczy.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Decyzja Wspólnego Komitetu jest również spójna z innymi politykami Unii, zwłaszcza z uwagi na cel ochrony jednolitości rynku wewnętrznego UE.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  1
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               Komisja we współpracy z ESDZ przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. Komisja ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić stanowisko Unii Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

               Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

               •Proporcjonalność

                  Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu – zapewnienia jednorodności rynku wewnętrznego.

               •Wybór instrumentu

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

                  Państwa EFTA należące do EOG wnoszą wkład finansowy do linii budżetowej 02 03 01 „Rynek wewnętrzny” oraz do linii budżetowej 02 03 04 „Narzędzia zarządzania rynkiem wewnętrznym”. Dokładna kwota zostanie ustalona zgodnie z postanowieniami Porozumienia EOG po przyjęciu niniejszego projektu decyzji Rady.

               4.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Zgodnie z unijną polityką budżetową jakiekolwiek uczestnictwo w działaniach UE może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy wpłacony zostanie odpowiedni wkład finansowy. Jednakże zgodnie z protokołem 32 do Porozumienia EOG roczne wkłady finansowe państw EFTA należących do EOG wpływają co roku do dnia 31 sierpnia, w następstwie wezwania UE o przekazanie środków sporządzonego przez Komisję Europejską i przedkładanego państwom członkowskim EFTA należącym do EOG do dnia 15 sierpnia.

               W związku z tym, w celu uzupełnienia luki w finansowaniu w okresie od stycznia do sierpnia, projekt decyzji Wspólnego Komitetu stosuje się z mocą wsteczną od stycznia. W ten sposób zapewnia się ciągłość współpracy w trakcie całego roku kalendarzowego, zgodnie z tym co przewidziano w Porozumieniu EOG.

               Stosowanie z mocą wsteczną nie ma wpływu na prawa i obowiązki zainteresowanych podmiotów i nie narusza zasady uzasadnionych oczekiwań.

               2018/0167 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej
                  we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany w protokole 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

                  (linia budżetowa 02.03.01 Rynek wewnętrzny i linia budżetowa 02.03.04 Narzędzia zarządzania rynkiem wewnętrznym)

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  2
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  3
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

               (3)Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)Należy kontynuować współpracę między Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczących funkcjonowania i rozwoju rynku wewnętrznego towarów i usług oraz w zakresie narzędzi zarządzania rynkiem wewnętrznym.

               (5)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić realizację rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2018 r.,

               (6)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6-8.

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (3)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia25.5.2018
            COM(2018) 333 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiejwe Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany w protokole 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami(linia budżetowa 02.03.01 Rynek wewnętrzny i linia budżetowa 02.03.04 Narzędzia zarządzania rynkiem wewnętrznym)

               ZAŁĄCZNIK
               DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG nr …/2018

                  zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Należy kontynuować współpracę między Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczących funkcjonowania i rozwoju rynku wewnętrznego towarów i usług oraz w zakresie narzędzi zarządzania rynkiem wewnętrznym.

               (2)Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić realizację rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2018 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W art. 7 Protokołu 31 do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

               1.w ust. 12 tekst „i 2017” zastępuje się tekstem „2017 i 2018”;

               2.W ust. 14 słowa „rok budżetowy 2017” zastępuje się słowami „lata budżetowe 2017 i 2018”.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG
                  1*.

               Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2018 r.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

                     (1)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 23.5.2018
            COM(2018) 280 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności na sfinansowanie natychmiastowych środków budżetowych służących do rozwiązywania bieżących problemów wynikających z migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa oraz rozszerzenia programu wspierania reform strukturalnych

               UZASADNIENIE

               Rozporządzenie Rady (UE, EURATOM) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  1
                przewiduje uruchomienie instrumentu elastyczności w celu umożliwienia finansowania jasno określonych wydatków, których nie można pokryć w ramach pułapów dostępnych w jednym lub kilku działach wieloletnich ram finansowych.

               Zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady nr 1311/2013 oraz pkt 12 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  2
               , po zbadaniu wszelkich możliwości realokacji środków i wyczerpaniu wszelkich nieprzydzielonych marginesów w ramach działu wydatków „Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna” (dział 1b) oraz „Bezpieczeństwo i obywatelstwo” (dział 3), Komisja wnosi o uruchomienie instrumentu elastyczności w 2019 r. Roczna kwota dostępna wynosi 600 mln EUR (w cenach z 2011 r.), co odpowiada 703 mln EUR w cenach bieżących. W puli środków przeznaczonych na 2018 r. dostępna jest ponadto kwota 520 mln EUR.

               Uruchomienie dotyczy kwoty 927,5 mln EUR powyżej pułapu w dziale 3 wieloletnich ram finansowych, która to kwota zostanie przeznaczona na finansowanie działań wspierających zarządzanie kryzysem związanym z migracją, uchodźcami i bezpieczeństwem. Proponuje się ponadto uruchomienie kwoty 38,1 mln EUR powyżej pułapu w dziale 1b, która to kwota zostanie przeznaczona na sfinansowanie rozszerzenia programu wspierania reform strukturalnych.

               Środki na płatności odpowiadające proponowanemu uruchomieniu instrumentu elastyczności obliczono według zasad stosowanych do płatności zaliczkowych, rozliczania płatności zaliczkowych i płatności salda końcowego w odniesieniu do poszczególnych rodzajów finansowanych działań, co przedstawiono w poniższej tabeli:

               (w milionach EUR, według cen bieżących)

                        Rok

                        Środki na płatności związane z uruchomieniem instrumentu elastyczności w 2019 r.

                        2019

                        486,6

                        2020

                        194,7

                        2021

                        116,1

                        2022

                        116,9

                        2023

                        51,3

                        Ogółem

                        965,6

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności na sfinansowanie natychmiastowych środków budżetowych służących do rozwiązywania bieżących problemów wynikających z migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa oraz rozszerzenia programu wspierania reform strukturalnych

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  3
               , w szczególności jego pkt 12,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje,

               (1)Instrument elastyczności ma umożliwiać finansowanie jasno określonych wydatków, które nie mogą zostać pokryte w ramach pułapów dostępnych dla co najmniej jednego działu.

               (2)Pułap rocznej kwoty dostępnej na instrument elastyczności wynosi 600 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.) zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  4
               .

               (3)Aby umożliwić rozwiązywanie bieżących problemów wynikających z migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa oraz wyzwań związanych z rozszerzeniem programu wspierania reform strukturalnych, konieczne jest uruchomienie znaczących dodatkowych kwot, które pozwoliłyby na finansowanie takich działań w trybie pilnym.

               (4)Po zbadaniu wszystkich możliwości realokacji środków w ramach pułapu wydatków w dziale 3 (Bezpieczeństwo i obywatelstwo) oraz dziale 1b (Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna) konieczne jest uruchomienie instrumentu elastyczności w celu uzupełnienia środków finansowych dostępnych w budżecie ogólnym Unii na rok budżetowy 2019 powyżej pułapu w dziale 3 o kwotę 927 518 138 EUR w celu sfinansowania środków w dziedzinie migracji, uchodźców i bezpieczeństwa oraz powyżej pułapu w dziale 1b o kwotę 38 069 903 EUR w celu zapewnienia dodatkowego finansowania na rozszerzenie programu wspierania reform strukturalnych
                  5
               .

               (5)W oparciu o spodziewany profil płatności środki na płatności odpowiadające uruchomieniu instrumentu elastyczności powinny zostać rozłożone na kilka lat budżetowych.

               (6)W celu umożliwienia szybkiego wykorzystania środków niniejszą decyzję należy stosować od początku roku budżetowego 2019,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               1)Na potrzeby budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2019 uruchamia się instrument elastyczności, aby udostępnić kwotę 927 518 138 EUR w postaci środków na zobowiązania w dziale 3 (Bezpieczeństwo i obywatelstwo) oraz kwotę 38 069 903 EUR w postaci środków na zobowiązania w dziale 1b (Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna).

               Kwoty, o których mowa w akapicie pierwszym, zostają wykorzystane na finansowanie środków służących do rozwiązywania bieżących problemów wynikających z migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa oraz wyzwań związanych z rozszerzenia programu wspierania reform strukturalnych.

               2)W oparciu o spodziewany profil płatności środki na płatności odpowiadające uruchomieniu instrumentu elastyczności szacowane są w następujący sposób:

               a)486 597 803 EUR w 2019 r.;

               b)194 720 174 EUR w 2020 r.;

               c)116 110 590 EUR w 2021 r.;

               d)116 871 924 EUR w 2022 r.;

               e)51 287 550 EUR w 2023 r.

               Konkretne kwoty w środkach na płatności na każdy rok budżetowy zostaną zatwierdzone zgodnie z roczną procedurą budżetową.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2019 r.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                  Przewodniczący
                        Przewodniczący

                     (1)

                        Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (2)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (3)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (4)

                        Rozporządzenie Rady (UE, EURATOM) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

                     (5)

                        COM(2017) 825 z 6.12.2017.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.5.2018
            COM(2018) 359 final
            2018/0192(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego
            (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w związku z planowanym przyjęciem regulaminu wewnętrznego wspomnianego komitetu.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych

               Umowa między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych („Umowa”) ma na celu połączenie unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) z takim samym systemem funkcjonującym w Szwajcarii poprzez umożliwienie, aby uprawnienia wydane w jednym systemie mogły być przedmiotem obrotu i być wykorzystywane na potrzeby dostosowania się w drugim systemie, co rozszerzy możliwości łagodzenia zmiany klimatu. Umowa została podpisana w dniu 23 listopada 2017 r. Wejdzie ona w życie w dniu 1 stycznia następującym po wymianie aktów ratyfikacji lub zatwierdzenia przez Strony. Umowa przewiduje jednak, że jej art. 11–13 stosuje się tymczasowo od dnia podpisania umowy.

               2.2.Wspólny Komitet

               Wspólny Komitet powołany na podstawie art. 12 Umowy jest odpowiedzialny za zarządzanie Umową i zapewnienie jej wdrożenia. Może on podjąć decyzję o przyjęciu nowych załączników do Umowy lub o wprowadzeniu zmian w już istniejących załącznikach. Może ona również omawiać zmiany w artykułach Umowy, ułatwiać wymianę poglądów na temat ustawodawstwa Stron oraz dokonywać przeglądów Umowy.

               Wspólny Komitet jest organem dwustronnym składającym się z przedstawicieli Stron (UE i Szwajcarii). Decyzje podjęte przez Wspólny Komitet są uzgadniane przez obie Strony.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu

               Podczas swojego pierwszego posiedzenia, które odbędzie się w dniu 27 czerwca 2018 r., Wspólny Komitet ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               Celem planowanego aktu jest określenie zasad, zgodnie z którymi Wspólny Komitet ma funkcjonować i realizować swoje zadania.

               Art. 12 ust. 4 Umowy stanowi, że Wspólny Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

               W niniejszym wniosku określono stanowisko Unii w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego ustanawiającego zasady działania Wspólnego Komitetu. Projekt regulaminu zawiera standardowe przepisy regulujące funkcjonowanie tego organu: jego skład, zasady dotyczące przewodniczenia, funkcje sekretariatu, zasady dotyczące posiedzeń, ustalania porządku obrad, podejmowania decyzji itp. Przewidziano w nim również możliwość tworzenia grup roboczych zgodnie z art. 12 ust. 5 Umowy.

               Przyjęcie regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu jest niezbędne do rozpoczęcia przez Komitet prac nad przygotowaniem wdrożenia Umowy. Umożliwi ono przyjęcie praktycznych ustaleń w celu rzeczywistego powiązania dwóch powyższych systemów handlu uprawnieniami do emisji.

               Rozwijanie prawidłowo funkcjonującego międzynarodowego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla za pomocą oddolnych powiązań systemów handlu uprawnieniami do emisji stanowi dalekosiężny cel polityki UE i społeczności międzynarodowej, w szczególności jako sposób osiągnięcia celów w zakresie klimatu zawartych w porozumieniu paryskim. W związku z tym art. 25 dyrektywy ustanawiającej unijny system handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) umożliwia powiązanie EU ETS z innymi systemami handlu uprawnieniami do emisji, o ile systemy te są obowiązkowe, przewidują bezwzględne pułapy emisji i są ze sobą zgodne, jak ma to miejsce w przypadku systemu szwajcarskiego. W celu zapewnienia trwałej zgodności między EU ETS a szwajcarskim ETS Wspólny Komitet powinien rozpocząć prace nad wdrożeniem ich powiązania.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet jest organem utworzonym na podstawie Umowy, a mianowicie Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.

               Akt, który Wspólny Komitet ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt ma skutki prawne, ponieważ określa on zasady mające zastosowanie do Wspólnego Komitetu, który jest organem zarządzającym Umową, i może podejmować decyzje w sprawie przyjęcia nowych załączników lub zmiany istniejących.

               Planowany akt nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych Umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do środowiska.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 191 TFUE.

               4.3.Wniosek

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 191 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2018/0192 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 191 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 23 listopada 2017 r. podpisana została Umowa między Unią a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych („Umowa”).

               (2)Zgodnie z art. 22 Umowy przed wejściem w życie Umowy od dnia jej podpisania tymczasowo stosuje się art. 11 i 13.

               (3)Zgodnie z art. 12 Umowy podczas swojego pierwszego posiedzenia, które odbędzie się w dniu 27 czerwca 2018 r., Wspólny Komitet ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               (4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu, ponieważ regulamin ten określi zasady funkcjonowania tego organu odpowiedzialnego za zarządzanie umową i zapewnienie jej wdrożenia.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na pierwszym posiedzeniu Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową między Unią a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia31.5.2018
            COM(2018) 359 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               Załącznik

               DECYZJA NR 1/2018 WSPÓLNEGO KOMITETU USTANOWIONEGO UMOWĄ MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A KONFEDERACJĄ SZWAJCARSKĄ W SPRAWIE POWIĄZANIA ICH SYSTEMÓW HANDLU UPRAWNIENIAMI DO EMISJI GAZÓW CIEPLARNIANYCH

               w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               WSPÓLNY KOMITET USTANOWIONY UMOWĄ MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A KONFEDERACJĄ SZWAJCARSKĄ

               uwzględniając Umowę między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, w szczególności jej art. 12,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1) Art. 11–13 Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych są stosowane tymczasowo od daty podpisania Umowy.

               (2) Zgodnie z art. 12 ust. 1 Umowy ustanawia się Wspólny Komitet składający się z przedstawicieli Stron.

               (3) Zgodnie z art. 12 ust. 4 Umowy Wspólny Komitet ma uchwalić swój regulamin wewnętrzny.

               (4) Zgodnie z art. 12 ust. 5 Umowy Wspólny Komitet może zdecydować o powołaniu grup roboczych, które mogą wspierać go w jego pracach,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł

               Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu zawarty w załączniku do niniejszej decyzji.

               Sporządzono w Zurychu w języku angielskim.

               W imieniu Wspólnego Komitetu

               Przewodniczący

               Sekretarz ze strony Unii Europejskiej

               Sekretarz ze strony Szwajcarii

               Regulamin wewnętrzny KOMITETU UNIA EUROPEJSKA/SZWAJCARIA DS. ETS („WSPÓLNY KOMITET”)

               Artykuł 1

               Skład wspólnego komitetu

               1. Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli Komisji Europejskiej (zwanej dalej „Komisją”), działających w imieniu „Unii Europejskiej”, z jednej strony, oraz z przedstawicieli Konfederacji Szwajcarskiej (zwanej dalej „Szwajcarią”) z drugiej strony. Obie Strony określa się dalej indywidualnie „Stroną”, a wspólnie „Stronami”.

               2. Przedstawicielom Stron mogą towarzyszyć inni urzędnicy działający w imieniu Stron.

               Artykuł 2

               Przewodniczący

               1. Strony przewodniczą Wspólnemu Komitetowi naprzemiennie przez okres 12 miesięcy. W pierwszym roku kalendarzowym przewodnictwo sprawowane jest przez Szwajcarię.

               2. Strona, która przewodniczy, wyznacza przewodniczącego Wspólnego Komitetu oraz jego zastępcę.

               3. Przewodniczący kieruje pracami Wspólnego Komitetu.

               Artykuł 3

               Obserwatorzy

               Wspólny Komitet może za zgodą Stron podjąć decyzję o zaproszeniu ekspertów lub przedstawicieli innych organów do udziału w posiedzeniach Wspólnego Komitetu w charakterze obserwatorów w celu przedstawienia informacji dotyczących określonych tematów. Wspólny Komitet uzgadnia warunki udziału takich obserwatorów w posiedzeniach.

               Artykuł 4

               Sekretariat

               1. Urzędnik Komisji Europejskiej oraz urzędnik rządu Szwajcarii działają wspólnie w charakterze sekretarzy Wspólnego Komitetu.

               2. Sekretariat Wspólnego Komitetu jest odpowiedzialny za komunikację między Stronami, w tym przekazywanie dokumentów.

               3. Za funkcje sekretariatu odpowiada Strona, która sprawuje przewodnictwo.

               Artykuł 5

               Posiedzenia Wspólnego Komitetu

               1. Wspólny Komitet zbiera się w zależności od potrzeb, co do zasady raz w roku. Przewodniczący zwołuje, po konsultacji ze Stronami, posiedzenie wspólnego komitetu w uzgodnionym czasie i miejscu. Jeśli Strony wyrażą na to zgodę, możliwe jest również wykorzystanie tele- lub wideokonferencji. Przewodniczący zwołuje nadzwyczajne posiedzenie Wspólnego Komitetu na wniosek Unii Europejskiej lub Szwajcarii. Wspólny Komitet zbiera się w ciągu 30 dni kalendarzowych od daty złożenia wniosku na mocy art. 12 ust. 2 Umowy.

               2. Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się w Brukseli lub w Szwajcarii, zależnie od tego, która Strona sprawuje przewodnictwo, chyba że Strony postanowią inaczej.

               3. Przewodniczący wysyła do przedstawicieli Stron powiadomienie o zwołaniu posiedzenia wraz z projektem porządku obrad i dokumentami na posiedzenie co najmniej 21 dni roboczych przed datą posiedzenia. Dokumenty dotyczące posiedzeń zwołanych zgodnie z art. 12 ust. 2 Umowy są przesyłane co najmniej siedem dni kalendarzowych przed datą posiedzenia.

               4. Przewodniczący może, w porozumieniu ze Stronami, skrócić terminy wskazane w ust. 3 w celu uwzględnienia wymogów szczególnej sprawy.

               5. Co najmniej siedem dni kalendarzowych przed każdym posiedzeniem przewodniczący jest informowany o składzie delegacji każdej ze Stron.

               6. Posiedzenia Wspólnego Komitetu nie są jawne, chyba że Strony postanowią inaczej.

               Artykuł 6

               Porządek obrad

               1. Przewodniczący, wspomagany przez sekretarzy, sporządza wstępny porządek obrad każdego posiedzenia.

               2. Każda ze Stron może wystąpić o włączenie dodatkowych punktów do porządku obrad. Taki wniosek musi być należycie uzasadniony i przesłany na piśmie przewodniczącemu najpóźniej siedem dni kalendarzowych przed datą posiedzenia.

               3. Wspólny Komitet zatwierdza porządek obrad na początku posiedzenia.

               Artykuł 7

               Grupy robocze Wspólnego Komitetu

               1. Skład i zasady funkcjonowania grup roboczych lub podkomitetów powołanych zgodnie z art. 12 ust. 5 Umowy uzgadnia Wspólny Komitet.

               2. Grupy robocze lub podkomitety stosują odpowiednio niniejszy regulamin wewnętrzny.

               3. Grupy robocze lub podkomitety podlegają Wspólnemu Komitetowi, któremu składają sprawozdanie po każdym ze swoich posiedzeń. Nie są one upoważnione do podejmowania decyzji, lecz mogą przedstawiać zalecenia skierowane do Wspólnego Komitetu.

               4. Wspólny Komitet może podjąć decyzję zgodnie z art. 8 niniejszego regulaminu wewnętrznego, o zmianie lub zakończeniu mandatu grup roboczych lub podkomitetów.

               Artykuł 8

               Decyzje i zalecenia

               1. Wspólny Komitet podejmuje decyzje i sporządza zalecenia za obopólną zgodą Stron zgodnie z Umową. Są one zatytułowane „decyzja” lub „zalecenie”, po czym następuje numer porządkowy, data przyjęcia i określenie ich tematu.

               2. Decyzje i zalecenia Wspólnego Komitetu są podpisywane przez przewodniczącego oraz sekretarzy i są rozsyłane Stronom.

               3. Każda ze Stron może podjąć decyzję o opublikowaniu we własnym dzienniku urzędowym dowolnej decyzji lub zalecenia przyjętych przez Wspólny Komitet. Strony informują się wzajemnie o zamiarze opublikowania decyzji lub zalecenia.

               4. Wspólny Komitet może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej, jeżeli Strony wyrażą na to zgodę. Procedura pisemna polega na wymianie not między obydwoma sekretarzami, działającymi w porozumieniu ze Stronami. W tym celu rozesłany zostaje tekst wniosku, a termin zgłaszania ewentualnych zastrzeżeń lub poprawek wynosi co najmniej 21 dni kalendarzowych. Przewodniczący może w porozumieniu ze Stronami skrócić ten termin w celu uwzględnienia szczególnych okoliczności. Po uzgodnieniu tekstu decyzja lub zalecenie podpisywane są przez przewodniczącego i sekretarzy.

               5. Decyzje Wspólnego Komitetu zmieniające załączniki do Umowy przyjmowane są w autentycznych wersjach językowych Umowy.

               6. W trakcie tymczasowego stosowania art. 11–13 Umowy Wspólny Komitet może opracowywać decyzje niezbędne do wdrożenia Umowy. Formalna wiążąca decyzja Wspólnego Komitetu staje się skuteczna dopiero po wejściu w życie Umowy.

               Artykuł 9

               Protokoły

               1. Sekretariat sporządza projekt protokołu z każdego posiedzenia. Projekt zawiera informacje o przyjętych decyzjach i zaleceniach. Projekt protokołu zostaje przedłożony Wspólnemu Komitetowi do przyjęcia. Po przyjęciu przez Wspólny Komitet protokół jest podpisywany przez przewodniczącego i sekretarzy.

               2. Projekt protokołu sporządzany jest w terminie 21 dni kalendarzowych od daty posiedzenia i przedkładany Wspólnemu Komitetowi do zatwierdzenia w drodze procedury pisemnej albo na jego kolejnym posiedzeniu.

               Artykuł 10

               Korespondencja

               Korespondencja przychodząca do przewodniczącego Wspólnego Komitetu lub od niego pochodząca jest wysyłana do sekretariatu Wspólnego Komitetu.

               Artykuł 11

               Wymiana informacji i konsultacje

               1. Zgodnie z art. 10 ust. 2 Umowy Strona powiadamia drugą Stronę o przepisach opracowywanych w dziedzinach mających znaczenie dla Umowy.

               2. W tym celu za pośrednictwem sekretarzy Wspólnego Komitetu prowadzona jest regularna wymiana informacji i konsultacje.

               Artykuł 12

               Poufność

               W przypadku przedstawienia Wspólnemu Komitetowi przez Stronę informacji określonych jako poufne, są one traktowane jako poufne przez drugą Stronę.

               Artykuł 13

               Wydatki

               Każda Strona pokrywa własne koszty powstałe w związku ze swoim udziałem w posiedzeniach Wspólnego Komitetu i jego grup roboczych lub grup ekspertów.

               Artykuł 14

               Zmiana

               Niniejszy regulamin wewnętrzny może być zmieniany decyzją Wspólnego Komitetu zgodnie z art. 8.

               Artykuł 15

               Tymczasowe stosowanie

               W trakcie tymczasowego stosowania art. 11–13 Umowy niniejszy regulamin wewnętrzny stosuje się odpowiednio.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 31.5.2018
            COM(2018) 360 final
            Wniosek
            DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
            w sprawie uruchomienia środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Bułgarii, Grecji, Litwie i Polsce

               UZASADNIENIE

               1.Kontekst wniosku

               Niniejsza decyzja dotyczy uruchomienia środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (FSUE) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r.
                  1
                (dalej „rozporządzenie”) na kwotę 33 992 206 EUR w celu udzielenia pomocy Bułgarii, Grecji, Litwie i Polsce w następstwie klęsk żywiołowych, które miały miejsce w tych krajach w roku 2017. Uruchomieniu tych środków towarzyszy projekt budżetu korygującego (PBK) nr 4/2018
                  2
                zawierający wniosek dotyczący zapisania potrzebnych środków w budżecie ogólnym na 2018 r.

               2.Informacje i warunki

               2.1Bułgaria – powodzie

               W dniach 25 i 26 października 2017 r. w południowo-wschodniej części Bułgarii odnotowano nietypowe intensywne opady deszczu i gwałtowne burze, które spowodowały uszkodzenia mostów, kanałów odpływowych i murów oporowych oraz podstawowej infrastruktury.

               (1)Bułgaria wystąpiła z wnioskiem o wkład z Funduszu Solidarności w dniu 11 stycznia 2018 r., czyli w terminie 12 tygodni od odnotowania pierwszych szkód, które wystąpiły w dniu 25 października 2017 r. Wniosek dotyczy regionalnej klęski żywiołowej i został złożony na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia.

               (2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową, która jest objęta zakresem zastosowania funduszu.

               (3)Władze bułgarskie oceniają łączną wartość szkód bezpośrednich spowodowanych klęską żywiołową na kwotę 90,3 mln EUR. Wniosek złożony został na podstawie przepisów mających zastosowanie przy tak zwanych „regionalnych klęskach żywiołowych”, określonych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia, w którym „regionalną klęskę żywiołową” definiuje się jako każdą klęskę żywiołową skutkującą, w regionie na poziomie NUTS 2 kwalifikującego się państwa, bezpośrednią szkodą przekraczającą 1,5 % produktu krajowego brutto (PKB) tego regionu. Szkody spowodowane przez powódź w Burgas stanowią 1,6 % PKB regionu Jugoiztoczen na poziomie NUTS 2
                  3
               , a zatem przekraczają określony w rozporządzeniu próg 1,5 %. Wniosek władz bułgarskich kwalifikuje się zatem do objęcia pomocą z FSUE.

               (4)W swoim wniosku władze bułgarskie wystąpiły o wypłatę zaliczki. Po wstępnej ocenie wniosku Komisja stwierdziła, że wskazana kwota szkód, która tylko nieznacznie przekracza próg kwalifikowalności, wymaga przeprowadzenia bardziej szczegółowej oceny oraz że wypłata zaliczki nie jest zatem uzasadniona.

               (5)Wniosek władz bułgarskich zawiera szczegółowy opis sytuacji meteorologicznej i skutków burzy. W dniach od 25 do 26 października 2017 r. na obszarze okręgu Burgas wystąpiły intensywne opady deszczu, silne wiatry i burze znad Morza Czarnego, które spowodowały krytyczną sytuację. Ogłoszono stan klęski żywiołowej i uruchomiony został regionalny plan ochrony przed klęskami żywiołowymi. Powódź dotknęła około 6 000 osób i zabrała 5 ofiar śmiertelnych. 142 budynki mieszkalne i ponad 1 200 posesji niemieszkalnych zostało zalanych. Wysoki poziom wód w rzekach i fale pływowe zalały mosty i zniszczyły infrastrukturę drogową, kanały odpływowe, kanalizację i mury oporowe, a także sieć dróg krajowych. Lokalna infrastruktura, w tym drogi, mosty, wodociągi, kanalizacja, mury wspierające, system odwadniania, wały zabezpieczające, koryta rzek, infrastruktura ochrony zdrowia i opieki nad dziećmi, zostały uszkodzone lub zniszczone. Regionalne składowisko odpadów stałych zostało poważnie uszkodzone i czasowo wycofane z eksploatacji. Oczyszczalnia ścieków w miejscowości Dolno Ezerowo została zalana i tymczasowo nie działa.

               (6)Bułgaria oszacowała koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 90,1 mln EUR i przedstawiła je w podziale na rodzaje operacji. Zdecydowanie największa część kosztów kwalifikowalnych (ponad 65 mln EUR) dotyczy sektora transportu.

               (7)Władze bułgarskie oświadczyły, że 0,33 % kosztów kwalifikowanych dotyczyło szkód ubezpieczonych. W związku z tym nie kwalifikują się one do pomocy z FSUE.

               (8)W ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (2014-2020) dotknięte klęską żywiołową regiony zaliczane są do „regionów słabiej rozwiniętych”. Władze bułgarskie nie poinformowały Komisji o zamiarze realokacji środków z programu w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową.

               (9)Bułgaria nie uruchomiła Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności.

               (10)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               (11)Wniosek Bułgarii zawiera krótki opis wdrożenia przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim z uwzględnieniem charakteru klęski. Zgodnie z tym opisem dyrektywy 2000/60/WE (ramowa dyrektywa wodna) oraz 2007/60/WE (dyrektywa powodziowa) zostały transponowane do bułgarskiej ustawy – Prawo wodne. Dyrektywa Rady 2008/114/WE w sprawie infrastruktury krytycznej została transponowana do bułgarskiej ustawy o ochronie przed katastrofami.

               2.2Grecja – trzęsienie ziemi na wyspie Kos w 2017 r.

               W dniu 20 lipca 2017 r. w południowym regionie Morza Egejskiego między Bodrum (Turcja) a wyspą Kos (Grecja) wystąpiło trzęsienie ziemi o sile 6,6 stopni w skali Richtera, po którym miały miejsce liczne wstrząsy wtórne. Spowodowało to szkody głównie w infrastrukturze publicznej i majątku, ale poważnie ucierpiały również ważne obiekty dziedzictwa kulturowego.

               (1)Grecja wystąpiła z wnioskiem o wkład z FSUE w dniu 11 października 2017 r., czyli w terminie 12 tygodni od odnotowania pierwszych szkód, które wystąpiły w dniu 21 lipca 2017 r. Wniosek dotyczy regionalnej klęski żywiołowej i został złożony na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia. W dniu 9 marca 2018 r., na wniosek Komisji, władze greckie przedstawiły dodatkowe informacje niezbędne do ukończenia oceny niniejszej sprawy.

               (2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową, która jest objęta zakresem zastosowania funduszu.

               (3)Władze greckie oceniają łączną wartość szkód bezpośrednich spowodowanych klęską żywiołową na kwotę 101,4 mln EUR. Wniosek złożony został na podstawie przepisów mających zastosowanie przy tak zwanych „regionalnych klęskach żywiołowych”, określonych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia, w którym „regionalną klęskę żywiołową” definiuje się jako każdą klęskę żywiołową skutkującą, w regionie na poziomie NUTS 2 kwalifikującego się państwa, bezpośrednią szkodą przekraczającą 1,5 % produktu krajowego brutto (PKB) tego regionu. Szkody spowodowane przez trzęsienie ziemi na wyspie Kos stanowią 1,8 % PKB regionu Wyspy Egejskie Południowe na poziomie NUTS 2
                  4
               , a zatem przekraczają określony w rozporządzeniu próg 1,5 %. Wniosek władz greckich kwalifikuje się zatem do objęcia pomocą z FSUE.

               (4)W swoim wniosku władze greckie wystąpiły o wypłatę zaliczki. Komisja uznała, że wypłata zaliczki nie jest uzasadnione, jako że Grecja została poproszona o istotne dodatkowe informacje mające umożliwić dokonanie wstępnej oceny przewidzianej w art. 4a rozporządzenia.

               (5)W reakcji na trzęsienie ziemi wysłane zostały ekipy ratownicze, aby ocenić sytuację, przeprowadzić działania ratownicze i przywrócić działanie podstawowej infrastruktury na wyspie (lotniska, portu i szpitala) oraz koordynować działania lokalnych władz ds. zarządzania sytuacjami kryzysowymi. W celu poszukiwania zasypanych i rannych osób zmobilizowane zostały straż pożarna i pogotowie ratunkowe. Specjalne zespoły przywróciły funkcjonowanie linii energetycznych. Grecja zgłosiła 10 ofiar śmiertelnych i ponad 100 rannych. Mieszkańcy i duża liczba turystów musieli przez kilka nocy spać w szkołach, parkach i pod gołym niebem. Stwierdzono, że port na wyspie Kos doznał poważnych szkód i przez kilka dni nie można było z niego korzystać. 150 domów wymagało naprawy, a 10 trzeba było odbudować. 33 przedsiębiorstw wymaga remontu, a 5 odbudowy. Uszkodzone zastały także 3 budynki publiczne. Zniszczonych zostało wiele obiektów dziedzictwa kulturowego, przede wszystkim po wschodniej stronie wyspy, która znajdowała się bliżej epicentrum trzęsienia ziemi, w szczególności zabytki i stanowiska archeologiczne w mieście Kos.

               (6)Grecja oszacowała koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 93,9 mln EUR i przedstawiła je w podziale na rodzaje operacji. Największa część (ponad 47,8 mln EUR) to koszty kwalifikowalne działań na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego. Druga co do wielkości część kosztów (41,1 mln EUR) to koszty wznowienia działania infrastruktury transportowej.

               (7)Władze greckie podkreśliły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               (8)W ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (2014–2020) przedmiotowy region dotknięty klęską żywiołową uznaje się za należący do „regionów lepiej rozwiniętych”. Władze greckie poinformowały Komisję o zamiarze realokacji środków z programów w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową.

               (9)Grecja nie uruchomiła Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności.

               (10)Wtórnym skutkiem trzęsienia ziemi było lokalne tsunami, które dotknęło wybrzeże Półwyspu Bodrum i części wybrzeża na wyspie Kos. Po katastrofie międzynarodowy zespół składający się z naukowców z Turcji, Grecji i Wspólnego Centrum Badawczego Komisji przeprowadził kontrolę.

               (11)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               (12)Wniosek Grecji zawiera opis wdrożenia przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim z uwzględnieniem charakteru klęski. Z uwagi na silne trzęsienia ziemi, które miały miejsce w Grecji w latach 1978–1981, rząd Grecji stworzył program zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim, które miał zwiększyć odporność w społecznościach lokalnych za pośrednictwem ram wdrażania strategii mających na celu ograniczenie rozpoznanych zagrożeń i lepsze radzenie sobie ze skutkami trzęsień ziemi oraz obejmujących procedury/działania zapobiegające nowym zagrożeniom.

               2.3Litwa – powódź

               Latem i jesienią na Litwie miały miejsce ciągłe opady deszczu, co spowodowało pełne nasycenie gleby, która nie była już w stanie wchłaniać nadmiaru wody. Sytuacja ta spowodowała powódź, która wyrządziła szkody głównie w sieci infrastruktury i w sektorze rolnym.

               (1)Litwa wystąpiła z wnioskiem o wkład z Funduszu Solidarności w dniu 22 grudnia 2017 r., czyli w terminie 12 tygodni od odnotowania pierwszych szkód, które wystąpiły w dniu 4 października 2017 r. Wniosek dotyczy „poważnej klęski żywiołowej” i został złożony na podstawie art. 2 ust. 2 rozporządzenia. W dniu 6 lutego 2018 r. Litwa przedłożyła dodatkowe informacje.

               (2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową, która jest objęta zakresem zastosowania funduszu.

               (3)Władze litewskie oceniły łączną wartość szkód bezpośrednich spowodowanych powodzią na kwotę 407,4 mln EUR. Kwota ta przekracza „próg interwencji w przypadku poważnych klęsk żywiołowych” wymagany w przypadku Litwy w 2017 r. w celu uruchomienia środków z FSUE, wynoszący 214,9 mln EUR (tj. 0,6 % PKB w oparciu o dane z 2015 r.). Ponieważ szacowana łączna wartość szkód bezpośrednich przekracza ten próg, klęskę uznaje się za „poważną klęskę żywiołową” i kwalifikuje się ona zatem do objęcia pomocą z FSUE.

               (4)Litwa nie wystąpiła o wypłatę zaliczki.

               (5)Wniosek władz litewskich zawiera szczegółowy opis sytuacji meteorologicznej i skutków długotrwałych opadów. Okres obfitych opadów deszczu w ciągu kilku miesięcy ze wskaźnikami opadów sięgającymi 280 % normalnego stanu doprowadził do nadmiernego nasycenia wodą gleby, podwyższenia poziomu wód śródlądowych i poważnego przeciążenia systemów odwadniania. W dniu 4 października 2017 r. Litwa ogłosiła na terenie całego kraju stan wyjątkowy. Długoterminowy przepływ nadmiernych ilości wody z nagłymi zmianami poziomu, naniesione ilości gleby i mułu oraz wysokie ciśnienie wody uszkodziły systemy odwadniania i spowodowały krytyczny stan. Rekultywowane grunty ani systemy odwadniania w całym kraju nie dały rady wchłonąć wody. Wylanie rzek doprowadziło do powodzi na obszarach upraw i do zalania budynków gospodarczych i domów. Zalane zostały stacje elektroenergetyczne i cmentarze. Ulewne deszcze uszkodziły również ponad 100 km dróg lokalnych. Odnotowano ok. 50 przerw w dostawie prądu, zniszczone zostały rurociągi ciepłownicze i izolacja termiczna.

               (6)Litwa oszacowała koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 240,2 mln EUR i przedstawiła je w podziale na rodzaje operacji. Prawie wszystkie koszty kwalifikowalne dotyczą przywrócenia funkcjonowania infrastruktury gospodarki wodno-ściekowej, w tym tam i systemów odwadniających. Wkład z FSUE nie może być jednak wykorzystany na naprawy, które wykraczają poza przywrócenie stanu tych obiektów przed klęską.

               (7)Władze litewskie potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               (8)W ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (2014–2020) przedmiotowy region dotknięty klęską żywiołową uznaje się za należący do „regionów słabiej rozwiniętych”. Władze litewskie nie poinformowały Komisji o zamiarze realokacji środków z programu w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową. Jednakże na wniosek Litwy o wsparcie dla rolników przedstawiony Komisji w listopadzie 2017 r. Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/108 w sprawie środka nadzwyczajnego w formie pomocy dla rolników w związku z powodziami i intensywnymi opadami deszczu w niektórych regionach Litwy, Łotwy, Estonii i Finlandii. Maksymalna kwota przyznana Litwie wynosi 9,1 mln EUR.

               (9)Litwa nie uruchomiła Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności.

               (10)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               (11)Wniosek Litwy zawiera opis krajowych procedur ustanowionych na wypadek wystąpienia sytuacji nadzwyczajnych, nie ma w nim jednak odniesienia do wdrożenia przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim z uwzględnieniem charakteru klęski. Ustawa w sprawie ochrony ludności Republiki Litewskiej reguluje procedury, które mają być stosowane przez instytucje państwowe i lokalne, a także gospodarstwa rolne i inne podmioty, w celu przygotowania się na wypadek sytuacji kryzysowych i zapobiegania im. Na mocy aktów prawnych Ministerstwo Rolnictwa, Ministerstwo Środowiska i lokalne władze zatwierdziły 3-letni plan nadzwyczajnych środków zapobiegawczych. W zatwierdzonym w 2010 r. państwowym planie zarządzania kryzysowego określono zasady mobilizacji i zarządzania zasobami materialnymi i ludzkimi w warunkach stanu wyjątkowego. Na mocy Zarządzenia nr 1V-114 z 2007 r. odpowiedzialność za informowanie o wydarzeniach i sytuacjach kryzysowych spowodowanych zjawiskami hydrometeorologicznymi i geologicznymi leży w gestii Ministerstwa Środowiska i podległych mu organów.

               2.4Polska – burze

               Między 9 a 12 sierpnia 2017 r. w niektórych częściach Polski wystąpiły wyjątkowo gwałtowne burze i silne opady deszczu, które spowodowały rozległe zniszczenia lasów prywatnych i publicznych, infrastruktury publicznej i innego mienia.

               (1)Polska wystąpiła z wnioskiem o wkład z Funduszu Solidarności w dniu 25 października 2017 r., czyli w terminie 12 tygodni od odnotowania pierwszych szkód, które wystąpiły w dniu 9 sierpnia 2017 r. Wniosek dotyczy regionalnej klęski żywiołowej i został złożony na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia. W dniu 23 marca 2018 r., na wniosek Komisji, władze polskie przedstawiły dodatkowe podstawowe informacje niezbędne do ukończenia oceny niniejszej sprawy.

               (2)W omawianym przypadku chodzi o klęskę żywiołową, która jest objęta zakresem zastosowania funduszu.

               (3)Władze polskie oceniają łączną wartość szkód bezpośrednich spowodowanych klęską żywiołową na kwotę 491,2 mln EUR. Wniosek złożony został na podstawie przepisów mających zastosowanie przy tak zwanych „regionalnych klęskach żywiołowych”, określonych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia, w którym „regionalną klęskę żywiołową” definiuje się jako każdą klęskę żywiołową skutkującą, w regionie na poziomie NUTS 2 kwalifikującego się państwa, bezpośrednią szkodą przekraczającą 1,5 % produktu krajowego brutto (PKB) tego regionu. Szkody spowodowane burzami stanowią 2,0 % średniej ważonej PKB
                  5
                trzech dotkniętych regionów, a mianowicie województwa kujawsko-pomorskiego, województwa pomorskiego i województwa wielkopolskiego, a zatem przekraczają próg 1,5 % określony w rozporządzeniu. Wniosek władz polskich kwalifikuje się zatem do objęcia pomocą z FSUE.

               (4)Polska nie wystąpiła o wypłatę zaliczki.

               (5)Wniosek władz polskich zawiera szczegółowy opis sytuacji meteorologicznej na początku sierpnia 2017 r. Burzy towarzyszyły intensywne opady deszczu i lokalnie gradu, powodując śmierć 6 osób, a 39 osób zostało rannych. Najbardziej ucierpiały okręgi toruński i gdański. Polska podjęła niezwłocznie działania mające na celu ratowanie życia ludzkiego, a także zabezpieczenie uszkodzonych budynków i usuwanie połamanych drzew, które zablokowały wielu dróg oraz linii kolejowych i energetycznych. Największe szkody odnotowano w sektorze leśnym. Władze polskie szacują, że w trzech dotkniętych regionach uległo łącznie zniszczeniu 9,8 mln m³ drewna. Klęska ta spowodowała znaczne straty w zasobach naturalnych, które dotknęły 22 rezerwaty leśne, 15 gatunków ptaków i 134 siedliska (Natura 2000), w tym najstarszy rezerwat leśny, „Las czeszewski” w nadleśnictwie Jarocin. Infrastruktura leśna, taka jak drogi, mosty, wiaty leśne i budynki leśnych ośrodków edukacyjnych, obiekty turystyczne i inne mienie, zostały poważnie uszkodzone. Ponadto ucierpiało ponad 13 600 gospodarstw rolnych i około 99 tys. ha upraw. W sektorze energetycznym wymaga naprawy 5 000 słupów, a także 758 stacji transformatorowych i ponad 451 km linii energetycznych.

               (6)Lasy w Polsce mają szczególne znaczenie dla środowiska i chronione są wieloma różnymi przepisami. Stanowią one ok. 30 % powierzchni Polski, a 81 % z nich jest własnością państwa. 77 % lasów w Polsce podlega administracji „Lasów Państwowych”. Obejmują one parki narodowe, rezerwaty przyrody, obszary chronionego krajobrazu, obszary Natura 2000, obszary o znaczeniu ekologicznym, kompleksy przyrodnicze i krajobrazowe, a także stanowiska dokumentacyjne. Obszary sieci Natura 2000 obejmują około 20 % obszaru Polski.

               (7)Polska oszacowała koszty działań nadzwyczajnych i działań służących odbudowie kwalifikujących się na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia na kwotę 324,5 mln EUR i przedstawiła je w podziale na rodzaje operacji. Największa część (ponad 259,1 mln EUR) dotyczy kosztów kwalifikowalnych działań związanych z natychmiastowym usuwaniem szkód na dotkniętych klęską obszarach, aby uniknąć natychmiastowych skutków erozji gleby. Druga co do wielkości część kosztów (42,4 mln EUR) to koszty przywrócenia funkcjonowania infrastruktury transportowej.

               (8)Komisja stwierdziła, że w przeszłości występowały problemy dotyczące zgodności działalności związanej z gospodarką leśną z unijnym prawodawstwem w dziedzinie ochrony środowiska. W celu zapobieżenia brakowi zgodności planowanych działań związanych z gospodarką leśną z unijnym prawodawstwem w dziedzinie ochrony środowiska, Komisja może wprowadzać odpowiednie przepisy do przyszłych aktów wykonawczych.

               (9)Władze polskie potwierdziły, że koszty kwalifikowalne nie są objęte ubezpieczeniem.

               (10)W ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (2014-2020) dotknięte klęską żywiołową regiony zaliczane są do „regionów słabiej rozwiniętych”. Władze polskie nie poinformowały Komisji o zamiarze realokacji środków z programu w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na działania związane z odbudową.

               (11)Polska nie uruchomiła Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności.

               (12)Jeżeli chodzi o wdrożenie przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim, nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               (13)Wniosek Polski zawiera opis wdrażania przepisów Unii w zakresie zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim, takich jak dyrektywa 2007/60/WE w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim („dyrektywa powodziowa”), dyrektywa 2008/114/WE w sprawie rozpoznawania i wyznaczania europejskiej infrastruktury krytycznej oraz oceny potrzeb w zakresie poprawy jej ochrony oraz dyrektywa 2012/18/UE w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi. Nie ma obecnie żadnych przepisów unijnych dotyczących konkretnie burz.

               2.5Podsumowanie

               Z powodów przedstawionych powyżej klęski, o których mowa we wnioskach przedłożonych przez Bułgarię, Grecję, Litwę i Polskę, spełniają warunki dotyczące uruchomienia środków z FSUE określone w rozporządzeniu.

               3.Finansowanie ze środków FSUE przydzielonych na 2018 r.

               Rozporządzenie Rady (UE, EURATOM) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020
                  6
                (dalej „rozporządzenie w sprawie WRF”), a w szczególności jego art. 10, dopuszcza możliwość uruchomienia FSUE w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.). Punkt 11 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  7
                (porozumienie międzyinstytucjonalne) określa sposoby uruchomienia funduszu.

               Ponieważ głównym uzasadnieniem utworzenia FSUE była zasada solidarności, Komisja jest zdania, że przedmiotowa pomoc powinna być udzielana progresywnie. Oznacza to, że zgodnie z uprzednio stosowaną praktyką część szkód powyżej wartości progowej uruchomienia FSUE w przypadku „poważnej klęski żywiołowej” (tj. 0,6 % DNB lub 3 mld EUR w cenach z 2011 r., w zależności od tego, która z tych kwot jest niższa) powinna być objęta pomocą o większej intensywności niż szkody poniżej tej wartości progowej. Współczynnik stosowany w przeszłości do ustalania przydziałów środków w związku z poważnymi klęskami wynosi 2,5 % całkowitej wartości szkód bezpośrednich poniżej progu uruchomienia środków z funduszu oraz 6 % w przypadku części szkód powyżej progu. W przypadku regionalnych klęsk żywiołowych oraz klęsk uwzględnionych na podstawie przepisu dotyczącego „państwa ościennego” współczynnik wynosi 2,5 %.

               Wkład nie może przekraczać szacowanych łącznych kosztów działań kwalifikowalnych. Metoda obliczania pomocy jest określona w sprawozdaniu rocznym na temat FSUE (2002–2003) i została zaakceptowana przez Radę i Parlament Europejski.

               Na podstawie wniosków złożonych przez Bułgarię, Grecję, Litwę i Polskę dokonano obliczeń pomocy z FSUE w oparciu o szacowaną łączną wartość szkód bezpośrednich. Obliczenia przedstawiają się następująco:

                        Państwa członkowskie

                        Kategoria klęski żywiołowej

                        Łączna wartość szkód bezpośrednich

                        (w mln EUR)

                        Próg dla poważnych klęsk żywiołowych

                        (w mln EUR)

                        2,5 % szkód bezpośrednich poniżej progu

                        (w EUR)

                        6 % szkód bezpośrednich powyżej progu

                        (w EUR)

                        Kwota proponowanej pomocy ogółem

                        (w EUR)

                        Wypłacone zaliczki

                        (w EUR)

                        BUŁGARIA

                        Regionalne

                        (art. 2 ust. 3)

                        90 329

                        288 020

                        2 258 225

                        -

                        2 258 225

                        0

                        GRECJA

                        Regionalne

                        (art. 2 ust. 3)

                        101 432

                        1 057 800

                        2 535 796

                        -

                        2 535 796

                        0

                        LITWA

                        Poważne

                        (art. 2 ust. 2)

                        407 366

                        214 944

                        5 373 600

                        11 545 341

                        16 918 941

                        0

                        POLSKA

                        Regionalne

                        (art. 2 ust. 4)

                        491 170

                        2 501 280

                        12 279 244

                        -

                        12 279 244

                        0

                        OGÓŁEM

                        33 992 206

                        0

               Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie WRF łączna kwota dostępna do uruchomienia z FSUE na początku 2018 r. wynosiła 421 142 057 EUR i obejmowała pozostałą część przydziału na 2018 r. w wysokości 280 371 754 EUR (tj. 574 342 834 EUR pomniejszone o 293 971 080 EUR już uruchomione w 2017 r.
                  8
               ) oraz pozostałą część przydziału na 2017 r. w wysokości 140 770 303 EUR, której nie wykorzystano i którą przeniesiono na 2018 r.

               Kwota, która może zostać uruchomiona na obecnym etapie w 2018 r., wynosi 173 389 397 EUR. Odpowiada to całkowitej kwocie dostępnej do uruchomienia z FSUE na początku 2018 r. (421 142 057 EUR) pomniejszonej o zatrzymaną kwotę 143 585 709 EUR w związku z obowiązkiem odłożenia 25 % rocznego przydziału środków na 2018 r. do dnia 1 października 2018 r., zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie WRF i o kwotę 104 166 951 EUR uruchomioną wcześniej w bieżącym roku dla Grecji, Hiszpanii, Francji i Portugalii
                  9
               .

                        Zestawienie finansowania z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (FSUE)

                        Kwota

                        EUR

                        Przydział na 2017 r. przeniesiony na 2018 r.

                        140 770 303

                        Przydział na 2018 r.

                        574 342 834

                        Przydział na 2018 r. udostępniony w 2017 r. zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie WRF

                        -293 971 080

                        ----------------

                        Ogółem dostępne na początku 2018 r.

                        421 142 057

                        Minus kwota już uruchomiona w 2018 r. dla Grecji, Hiszpanii, Francji i Portugalii

                        -104 166 951

                        Minus zatrzymane 25 % przydziału na 2018 r.

                        -143 585 709

                        ----------------

                        Maksymalna kwota obecnie dostępna (przydziały na 2017+2018)

                        173 389 397

                        Kwota proponowanej pomocy ogółem, która ma zostać uruchomiona dla Bułgarii, Grecji, Litwy i Polski

                        - 33 992 206

                        Pozostałe dostępne środki do dnia 1 października 2018 r.

                        139 397 191

               Wniosek

               DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

               w sprawie uruchomienia środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Bułgarii, Grecji, Litwie i Polsce

               PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej
                  10
               , w szczególności jego art. 4 ust. 3,

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
                  11
               , w szczególności jego pkt 11,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami żywiołowymi.

               (2)Środki funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013
                  12
               .

               (3)W dniu 11 stycznia 2018 r. Bułgaria przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z funduszu w następstwie powodzi spowodowanych intensywnymi opadami deszczu i gwałtownymi burzami w dniach 25 i 26 października 2017 r.

               (4)W dniu 11 października 2017 r. Grecja złożyła wniosek o uruchomienie środków z funduszu w związku z trzęsieniem ziemi, które dotknęło południowy region Morza Egejskiego i wyspę Kos w dniu 20 lipca 2017 r.

               (5)W dniu 22 grudnia 2017 r. Litwa przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z funduszu w następstwie powodzi spowodowanych nieprzerwanymi opadami deszczu latem i jesienią 2017 r.

               (6)W dniu 25 października 2017 r. Polska przedłożyła wniosek o wkład z Funduszu w następstwie wyjątkowo gwałtownych burz i silnych opadów deszczu, które miały miejsce w dniach 9–12 sierpnia 2017 r.

               (7)Wnioski Bułgarii, Grecji, Litwy i Polski spełniają warunki przyznania wkładu finansowego z funduszu ustanowione w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2012/2002.

               (8)W związku z tym należy uruchomić środki z funduszu, aby zapewnić wkład finansowy dla Bułgarii, Grecji, Litwy i Polski.

               (9)Aby skrócić do minimum czas potrzebny na uruchomienie środków z funduszu, niniejsza decyzja powinna wejść w życie z dniem jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018 uruchamia się środki z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty 2 258 225 EUR dla Bułgarii, 2 535 796 EUR dla Grecji, 16 918 941 EUR dla Litwy i 12 279 244 EUR dla Polski w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Stosuje się ją od dnia … [the date of its adoption]**.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego
                        W imieniu Rady

                     (1)

                        Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

                     (2)

                        COM(2018) 361 z 31.5.2018.

                     (3)

                        Według danych z 2015 r. BG34 = PKB regionu Jugoiztoczen wynosi 5 327 mln EUR.

                     (4)

                        Na podstawie danych z 2014 r. PKB regionu EL42 = Notio Aigaio/Wyspy Egejskie Południowe wynosi 6 045 mln EUR.

                     (5)

                        Na podstawie danych z 2014 r. średnia ważona regionalnego PKB wynosi 24,1 mln EUR.

                     (6)

                        Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

                     (7)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (8)

                        Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1599 z dnia 13 września 2017 r. w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Włochom (Dz.U. L 245 z 23.9.2017) oraz towarzyszący jej budżet korygujący nr 4/2017 (Dz.U. L 330 z 13.12.2017).

                     (9)

                        Wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Grecji, Hiszpanii, Francji i Portugalii (COM(2018) 150, 22.2.2018) oraz towarzyszący jej budżet korygujący nr 1/2018 (COM(2018) 150, 22.2.2018).

                     (10)

                        Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

                     (11)

                        Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

                     (12)

                        Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014-2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).