               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.9.2015
            COM(2015) 436 final
            2015/0201(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               W rozporządzeniu Rady (WE) nr 539/2001
                  1
                wymieniono państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizę podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, oraz państwa trzecie, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 jest stosowane przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Irlandii i Zjednoczonego Królestwa.

               Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014
                  2
                zmieniono rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 przez przeniesienie 19 państw do załącznika II zawierającego wykaz państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego. Tymi 19 państwami są: Dominika, Grenada, Kiribati, Kolumbia, Mikronezja, Nauru, Palau, Peru, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie. Przy odniesieniu do każdego z tych państw w załączniku II zamieszczony jest przypis stwierdzający, że: „zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską”.

               Rozporządzenie (UE) nr 509/2014 zostało przyjęte w dniu 20 maja 2014 r. i weszło w życie w dniu 9 czerwca 2014 r. Pierwsze umowy o zniesieniu wiz zostały podpisane w dniach 6 maja 2015 r. (Zjednoczone Emiraty Arabskie), 26 maja 2015 r. (Timor Wschodni) i 28 maja 2015 r. (Dominika, Grenada, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Trynidad i Tobago oraz Vanuatu) i są tymczasowo stosowane od dnia ich podpisania do czasu ich wejścia w życie.

               Zgodnie z motywem 5 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 oraz wspólną deklaracją wydaną w momencie przyjęcia, Kolumbia i Peru podlegały szczególnej procedurze, która nakazywała przeprowadzenie dodatkowej oceny tych państw pod względem właściwych kryteriów, zanim Komisja mogła przedstawić Radzie zalecenia dotyczące decyzji upoważniających do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów dotyczących zniesienia wiz z tymi dwoma państwami. W październiku 2014 r. Komisja przyjęła sprawozdanie
                  3
                zawierające ogólną ocenę sytuacji w Kolumbii według kryteriów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 539/2001 zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 509/2014; równolegle przyjęto sprawozdanie dotyczące Peru
                  4
               . W sprawozdaniu przeanalizowano dane i rozwój sytuacji w zakresie migracji i mobilności (wizy Schengen, legalna migracja, nielegalna migracja, bezpieczeństwo dokumentów podróży i oszustwa dotyczące dokumentów podróży), przestępczości i bezpieczeństwa, gospodarki, handlu i turystyki, stosunków zewnętrznych i kwestii dotyczących praw człowieka, spójności regionalnej i wzajemności. Oceniono także scenariusze ryzyka potencjalnie będące skutkiem liberalizacji reżimu wizowego. Komisja stwierdziła, że znacząca poprawa sytuacji gospodarczej i społecznej oraz bezpieczeństwa w Kolumbii w ostatnich latach uzasadnia przyznanie Kolumbijczykom prawa do bezwizowego wjazdu na terytorium państw członkowskich, zaś zagrożenia związane z liberalizacją reżimu wizowego zostały uznane za możliwe do opanowania między innymi za pomocą wzmocnionej współpracy w zakresie powrotów oraz prawidłowo wdrażanych kontroli granicznych. Ponadto umowa o zniesieniu wiz zawiera niezbędne gwarancje dotyczące zawieszenia lub rozwiązania umowy, jeżeli będzie to konieczne w celu uniknięcia zagrożenia dla Unii w zakresie bezpieczeństwa lub migracji.

               W marcu 2015 r. Komisja przedstawiła zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów o zniesieniu wiz z Kolumbią i Peru
                  5
               . W dniu 19 maja 2015 r. Rada wydała wytyczne negocjacyjne dla Komisji. Negocjacje z Kolumbią odbyły się w dniu 20 maja 2015 r. w Brukseli. Podczas tego posiedzenia przeanalizowano cały tekst projektu, zaproponowano kilka poprawek i osiągnięto porozumienie w sprawie wszystkich kwestii.

               Umowa została parafowana przez głównych negocjatorów w dniu 9 czerwca 2015 r. Z tej okazji zorganizowano oficjalną uroczystość w ramach szczytu UE–CELAC w dniu 10 czerwca 2015 r. Tekst umowy przekazano państwom członkowskim w dniu 27 maja 2015 r., a dalsze informacje przedstawiono w dniu 15 czerwca 2015 r. podczas posiedzenia Grupy Roboczej ds. Wiz działającej przy Radzie.

               2.PODSTAWA PRAWNA

               Dla Unii podstawą prawną umowy jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów po podpisaniu umowy w imieniu Unii przez osobę wyznaczoną przez prezydencję Rady i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) TFUE.

               3.WYNIK NEGOCJACJI

               Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy dotyczącej zniesienia wiz może zostać przyjęty przez Unię.

               Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

               Cel

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Kolumbii mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich obywateli UE w umowie zawarto postanowienie, że Kolumbia może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej i że także Unia może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule.

               Zakres

               Zwolnienie z obowiązku wizowego obejmuje wszystkie kategorie osób (posiadaczy paszportów zwykłych, dyplomatycznych, służbowych/urzędowych i specjalnych) podróżujących we wszelkiego rodzaju celach z wyjątkiem prowadzenia działalności zarobkowej. W przypadku tej ostatniej kategorii każde państwo członkowskie, jak również Kolumbia mają swobodę nałożenia wymogów wizowych na obywateli drugiej strony zgodnie z obowiązującym prawem unijnym lub krajowym. W celu zapewnienia jednolitego wprowadzania w życie umowy dołączono do niej wspólną deklarację w sprawie wykładni kategorii osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               Czas pobytu

               Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Kolumbii mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Do umowy dołączono wspólną deklarację w sprawie wykładni tego okresu 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Umowa uwzględnia sytuację państw członkowskich, które jeszcze nie stosują w pełni dorobku Schengen. Dopóki państwa te nie staną się częścią strefy Schengen bez granic wewnętrznych, zwolnienie z obowiązku wizowego daje obywatelom Kolumbii prawo przebywania przez 90 dni w każdym okresie 180-dniowym na terytorium każdego z tych państw członkowskich (obecnie Bułgarii, Chorwacji, Cypru i Rumunii) niezależnie od okresu obliczanego dla całej strefy Schengen.

               Terytorialny zakres stosowania

               Umowa zawiera postanowienia dotyczące jej terytorialnego stosowania: w przypadku Francji i Niderlandów zwolnienie z obowiązku wizowego uprawniałoby obywateli Kolumbii do pobytu wyłącznie na europejskim obszarze tych państw członkowskich.

               Deklaracje

               Oprócz wspólnych deklaracji, o których mowa powyżej, do umowy dołączone są cztery inne wspólne deklaracje:

               –dotycząca włączenia Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku prawnego Schengen;

               –dotycząca poinformowania obywateli o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz oraz powiązanych kwestiach, takich jak warunki wjazdu;

               –dotycząca wprowadzenia w Republice Kolumbii paszportów biometrycznych, zawierająca oświadczenie, że Kolumbia zobowiązuje się do wprowadzenia paszportów biometrycznych najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2015 r. i że niewywiązanie się z wprowadzenia paszportów biometrycznych do dnia 31 grudnia 2015 r. stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia stosowania umowy; oraz

               –dotycząca współpracy w zakresie nielegalnej migracji. Deklaracja ta przywołuje zobowiązanie na podstawie art. 49 ust. 3 umowy o dialogu politycznym i współpracy między Unią a Wspólnotą Andyjską dotyczące readmisji ich nielegalnych migrantów. Strony będą ściśle monitorować to zobowiązanie i zgadzają się zawrzeć umowę o readmisji na wniosek dowolnej ze stron, w szczególności w przypadku zwiększenia nielegalnej migracji i problemów związanych z readmisją nielegalnych migrantów. Niezawarcie, na wniosek, umowy o readmisji stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia stosowania umowy.

               4.WNIOSKI

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada zatwierdziła, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, Umowę między Unią Europejską a Kolumbią dotyczącą zniesienia wiz krótkoterminowych.

               2015/0201 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z jego art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej Umowę z Republiką Kolumbii (dalej „Kolumbia”) dotyczącą zniesienia wiz krótkoterminowych (dalej „Umowa”).

               (2)Umowa została podpisana w imieniu Unii Europejskiej w dniu … 2015 r. i jest stosowana tymczasowo od dnia następującego po tej dacie, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady …../…/UE z dnia [….] r.

               (3)Umowę tę należy zatwierdzić.

               (4)Na mocy Umowy ustanawia się Wspólny Komitet ds. Zarządzania Umową, który przyjmie swój regulamin wewnętrzny. Właściwe jest wprowadzenie uproszczonej procedury ustalania stanowiska Unii w tym przypadku.

               (5)Zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokołem w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonymi do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia tej umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Umowa między Unią Europejską a Kolumbią dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 1 Umowy
                  6
               .

               Artykuł 3

               Komisja, przy wsparciu ekspertów z państw członkowskich, reprezentuje Unię we wspólnym komitecie ekspertów ustanowionym na mocy art. 6 Umowy.

               Artykuł 4

               Stanowisko Unii we wspólnym komitecie ekspertów dotyczące przyjęcia jego regulaminu zgodnie z wymogami art. 6 ust. 4 umowy przyjmuje Komisja po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

                     (2)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (3)
                  COM (2014) 665 z 29.10.2014.

                     (4)
                  COM (2014) 663 z 29.10.2014.

                     (5)
                  COM (2015) 119 z 11.3.2015.

                     (6)
                  Data wejścia w życie niniejszej Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.9.2015
            COM(2015) 436 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               do

               wniosku dotyczącego decyzji Rady

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią” lub „UE”, oraz

               REPUBLIKA KOLUMBII, zwana dalej „Kolumbią”,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               MAJĄC NA UWADZE dalszy rozwój przyjaznych stosunków między Umawiającymi się Stronami oraz pragnąc ułatwić podróże przez zapewnienie bezwizowego wjazdu i pobytu krótkoterminowego swoim obywatelom,

               UWZGLĘDNIAJĄC rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
                  1
               , m.in. poprzez przeniesienie 19 państw trzecich, w tym Kolumbii, do wykazu państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego podczas pobytu krótkoterminowego w państwach członkowskich,

               MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 zwolnienie z obowiązku wizowego w odniesieniu do tych 19 państw ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią,

               PRAGNĄC zagwarantować przestrzeganie zasady równego traktowania wszystkich obywateli UE,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że osoby podróżujące w celu prowadzenia działalności zarobkowej podczas pobytu krótkoterminowego nie są objęte niniejszą Umową i dlatego dla tej kategorii osób zastosowanie mają w dalszym ciągu odpowiednie przepisy prawa unijnego, prawa krajowego państw członkowskich i prawa krajowego Kolumbii dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z takiego obowiązku oraz dostępu do zatrudnienia,

               BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               ARTYKUŁ 1

               Cel

               Niniejsza Umowa przewiduje, że obywatele Unii i obywatele Kolumbii mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               ARTYKUŁ 2

               Definicje

               Do celów niniejszej Umowy:

               a)
                     „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii;

               b)
                     „obywatel Unii” oznacza obywatela państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w lit. a);

               c)
                     „obywatel Kolumbii” oznacza obywatela Kolumbii;

               d)
                     „strefa Schengen” oznacza obszar bez granic wewnętrznych obejmujący terytoria państw członkowskich w rozumieniu definicji zawartej w lit. a), stosujących w pełni dorobek Schengen;

               e)
                     „dorobek Schengen” oznacza wszystkie środki mające na celu zapewnienie swobodnego przepływu osób na obszarze bez granic wewnętrznych, wraz z bezpośrednio powiązanymi z nimi środkami towarzyszącymi odnoszącymi się do kontroli na granicach zewnętrznych, azylu i imigracji oraz środkami zapobiegania przestępczości i jej zwalczania.

               ARTYKUŁ 3

               Zakres stosowania

               1.
                     Obywatele Unii posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez państwo członkowskie mogą wjechać na terytorium Kolumbii i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 1.

               Obywatele Kolumbii posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez Kolumbię mogą wjechać na terytorium państw członkowskich i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 2.

               2.
                     Ustęp 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

               W przypadku tej kategorii osób każde państwo członkowskie może indywidualnie podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli Kolumbii lub o jego zniesieniu zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001
                  2
               .

               W przypadku tej kategorii osób Kolumbia może podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli poszczególnych państw członkowskich lub o jego zniesieniu, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

               3.
                     Zniesienie wiz przewidziane niniejszą Umową obowiązuje bez uszczerbku dla przepisów Umawiających się Stron dotyczących warunków wjazdu i pobytu krótkoterminowego. Państwa członkowskie i Kolumbia zastrzegają sobie prawo do odmowy wjazdu i pobytu krótkoterminowego na ich terytorium, jeśli którykolwiek z powyższych warunków nie jest spełniony.

               4.
                     Zniesienie wiz obowiązuje niezależnie od środka transportu wykorzystywanego do przekroczenia granic Umawiających się Stron.

               5.
                     Kwestie nieobjęte niniejszą Umową są regulowane prawem unijnym, prawem krajowym państw członkowskich i prawem krajowym Kolumbii.

               ARTYKUŁ 4

               Czas pobytu

               1.
                     Obywatele Unii mogą przebywać na terytorium Kolumbii przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               2.
                     Obywatele Kolumbii mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Kolumbii mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.

               3.
                     Niniejsza Umowa nie ma wpływu na możliwość przedłużenia przez Kolumbię i państwa członkowskie okresu pobytu ponad okres 90 dni zgodnie z prawem krajowym oraz prawem unijnym.

               ARTYKUŁ 5

               Terytorialny zakres stosowania

               1.
                     W przypadku Republiki Francuskiej niniejszą Umowę stosuje się tylko do jej europejskiego terytorium.

               2.
                     W przypadku Królestwa Niderlandów niniejszą Umowę stosuje się tylko do jego europejskiego terytorium.

               ARTYKUŁ 6

               Wspólny komitet ds. zarządzania Umową

               1.
                     Umawiające się Strony powołują wspólny komitet ekspertów (zwany dalej „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii i przedstawiciele Kolumbii. Unię reprezentuje Komisja Europejska.

               2.
                     Komitet wykonuje następujące zadania:

               a)
                     monitorowanie wykonania niniejszej Umowy;

               b)
                     proponowanie zmian lub uzupełnień niniejszej Umowy;

               c)
                     rozstrzyganie sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy;

               d)
                     wszelkie inne zadania uzgodnione przez Umawiające się Strony.

               3.
                     Posiedzenia komitetu zwoływane są w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne, na wniosek jednej z Umawiających się Stron.

               4.
                     Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

               ARTYKUŁ 7

               Stosunek między niniejszą Umową a istniejącymi dwustronnymi umowami
                  między państwami członkowskimi a Kolumbią, dotyczącymi zniesienia wiz

               Niniejsza Umowa jest nadrzędna wobec wszelkich dwustronnych umów lub ustaleń zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Kolumbią w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii objętych niniejszą Umową.

               ARTYKUŁ 8

               Postanowienia końcowe

               1.
                     Niniejsza Umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie późniejszego z dwóch zawiadomień, w których Umawiające się Strony dokonają wzajemnej notyfikacji o zakończeniu tych procedur.

               Do czasu wejścia w życie niniejszą Umowę stosuje się od dnia następującego po dniu jej podpisania.

               2.
                     Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5.

               3.
                     Niniejszą Umowę można zmienić za pisemnym porozumieniem Umawiających się Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu ich wewnętrznych procedur, które są niezbędne w tym celu.

               4.
                     Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie wszystkich lub niektórych postanowień niniejszej Umowy, w szczególności ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę zdrowia publicznego, nielegalną imigrację lub ponowne wprowadzenie obowiązku wizowego przez jedną z Umawiających się Stron. O decyzji w sprawie zawieszenia stosowania niniejszej Umowy należy zawiadomić drugą Umawiającą się Stronę nie później niż dwa miesiące przed jej planowanym wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.

               5.
                     Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w drodze pisemnego zawiadomienia drugiej Strony. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego zawiadomienia.

               6.
                     Kolumbia może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

               7.
                     Unia może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich swoich państw członkowskich.

               Sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest równie autentyczny.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII
                  I LIECHTENSTEINU

               Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Kolumbii, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące zniesienia wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak niniejsza Umowa.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI KATEGORII OSÓB PODRÓŻUJĄCYCH W CELU PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ZAROBKOWEJ,
                  O KTÓREJ MOWA W ART. 3 UST. 2 NINIEJSZEJ UMOWY

               Pragnąc zapewnić spójną wykładnię, Umawiające się Strony uzgadniają na potrzeby niniejszej Umowy, że kategoria osób prowadzących działalność zarobkową obejmuje osoby wjeżdżające w celu wykonywania działalności zawodowej lub pracy za wynagrodzeniem na terytorium innej Umawiającej się Strony jako pracownik lub dostawca usług.

               Kategoria ta nie obejmuje:

               –
                     przedsiębiorców, tj. osób podróżujących w celu rozmów biznesowych (bez zatrudnienia w państwie drugiej Umawiającej się Strony),

               –
                     sportowców lub artystów wykonujących działalność na zasadzie ad hoc,

               –
                     dziennikarzy wysłanych przez media działające w ich państwie zamieszkania oraz

               –
                     stażystów wewnątrz korporacji.

               Wdrażanie niniejszej deklaracji jest monitorowane przez wspólny komitet w ramach jego uprawnień na mocy art. 6 niniejszej Umowy. Komitet ten może zaproponować zmiany niniejszej deklaracji, jeżeli uzna je za konieczne na podstawie doświadczeń Umawiających się Stron.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI OKRESU 90 DNI W KAŻDYM OKRESIE 180-DNIOWYM, O KTÓRYM MOWA W ART. 4 NINIEJSZEJ UMOWY

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w każdym okresie 180-dniowym pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INFORMOWANIA OBYWATELI O UMOWIE DOTYCZĄCEJ ZNIESIENIA WIZ

               Uznając znaczenie zasady przejrzystości dla obywateli Unii Europejskiej i obywateli Kolumbii, Umawiające się Strony zgadzają się zapewnić rozpowszechnienie pełnych informacji o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz i związanych z nią kwestiach, takich jak warunki wjazdu.

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA WPROWADZENIA PASZPORTÓW BIOMETRYCZNYCH PRZEZ REPUBLIKĘ KOLUMBII

               Republika Kolumbii jako Umawiająca się Strona deklaruje, że udzieliła zamówienia dotyczącego produkcji paszportów biometrycznych i zobowiązuje się do wydania paszportów biometrycznych swoim obywatelom najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2015 r. Paszporty te będą w pełni zgodne z wymogami ICAO przewidzianymi w ICAO Doc 9303.

               Umawiające się Strony zgadzają się, że niewywiązanie się z wprowadzenia paszportów biometrycznych do dnia 31 grudnia 2015 r. stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia stosowania niniejszej Umowy zgodnie z procedurami określonymi w art. 8 ust. 4.

               WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WSPÓŁPRACY DOTYCZĄCEJ NIELEGALNEJ MIGRACJI

               Umawiające się Strony przywołują swoje zobowiązanie na podstawie art. 49 ust. 3 umowy o dialogu politycznym i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Wspólnotą Andyjską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (podpisanej w 2003 r.), dotyczące readmisji ich nielegalnych migrantów.

               Umawiające się Strony będą ściśle monitorować to zobowiązanie. Strony zgadzają się zawrzeć na wniosek dowolnej ze stron, a w szczególności w przypadku zwiększenia nielegalnej migracji i problemów związanych z readmisją nielegalnych migrantów po wejściu w życie umowy dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych, umowę regulującą szczegółowe zobowiązania obu stron w zakresie readmisji.

               Umawiające się Strony uznają, że taka umowa o readmisji byłaby ważnym elementem umacniającym wzajemne zobowiązania podjęte w niniejszej Umowie, a niewywiązanie się z zawarcia, na wniosek, takiej umowy o readmisji stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia stosowania niniejszej Umowy zgodnie z procedurami określonymi w art. 8 ust. 4.

               _________________

                     (1)
                  Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

                     (2)
                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.4.2017
            COM(2017) 162 final
            2017/0072(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego na mocy Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia w odniesieniu do wniosku Ukrainy o przystąpienie do tej konwencji jako umawiająca się strona

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               W Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia
                  1
                (zwanej dalej „konwencją”) zawarto postanowienia dotyczące pochodzenia towarów będących przedmiotem wymiany handlowej na mocy odpowiednich umów zawartych między umawiającymi się stronami.

               Art. 5 ust. 1 konwencji stanowi, że strona trzecia może zostać umawiającą się stroną konwencji, pod warunkiem że państwo lub terytorium kandydujące obowiązuje umowa o wolnym handlu, która przewiduje preferencyjne reguły pochodzenia, z co najmniej jedną z umawiających się stron. W tym celu art. 5 ust. 2 i 3 przewiduje, że strona trzecia składa pisemny wniosek o przystąpienie u depozytariusza konwencji, który następnie musi przedłożyć ten wniosek do rozpatrzenia wspólnemu komitetowi. Art. 2 ust. 2 konwencji stanowi, że do celów konwencji „strona trzecia” oznacza każde państwo lub terytorium sąsiednie, które nie jest umawiającą się stroną.

               Ukraina złożyła pisemny wniosek o przystąpienie do konwencji u depozytariusza konwencji (Sekretariat Generalny Rady UE) w dniu 12 września 2016 r.

               Władze ukraińskie potwierdziły, że Ukraina ma zawartą umowę o wolnym handlu z umawiającymi się stronami, mianowicie z UE, EFTA, byłą jugosłowiańską republiką Macedonii i Czarnogórą. W związku z tym Ukraina spełnia warunek określony w art. 5 ust. 1 konwencji dotyczący przystąpienia do konwencji jako umawiająca się strona.

               Należy zatem przedłożyć wniosek wspólnemu komitetowi konwencji, by ten przyjął decyzję o zaproszeniu Ukrainy do przystąpienia do konwencji zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. b) konwencji.  Rada powinna określić stanowisko, jakie UE ma zająć w ramach wspólnego komitetu.

               Zdaniem Komisji przystąpienie Ukrainy nie wymaga żadnych środków przejściowych, o których mowa w art. 4 ust. 3 lit. c) konwencji.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Podstawę prawną decyzji Rady stanowi art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218 ust. 9.

               Art. 218 ust. 9 TFUE stanowi, że gdy organ utworzony na mocy umowy międzynarodowej ma podjąć decyzję mającą skutki prawne, Rada na wniosek Komisji lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa przyjmuje decyzję ustalającą stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej.

               Decyzja podjęta przez wspólny komitet konwencji wchodzi w zakres tego przepisu.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Umawiające się strony konwencji oraz państwa członkowskie zostały poinformowane o wniosku złożonym przez Ukrainę na posiedzeniu wspólnego komitetu konwencji, które odbyło się dnia 28 września 2016 r.

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.

               •Ocena skutków

               Nie ma potrzeby przeprowadzania oceny skutków ze względu na fakt, że jedynym warunkiem przystąpienia strony trzeciej do konwencji jest posiadanie obowiązującej umowy o wolnym handlu z co najmniej jedną z umawiających się stron konwencji.

               2017/0072 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego na mocy Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia w odniesieniu do wniosku Ukrainy o przystąpienie do tej konwencji jako umawiająca się strona

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Regionalna konwencja w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (zwana dalej „konwencją”), ustanawiająca przepisy dotyczące pochodzenia towarów będących przedmiotem wymiany handlowej w ramach odpowiednich umów zawartych między umawiającymi się stronami, weszła w życie w dniu 1 grudnia 2012 r.

               (2)Art. 5 ust. 1 konwencji stanowi, że strona trzecia może zostać umawiającą się stroną konwencji, pod warunkiem że państwo lub terytorium kandydujące obowiązuje umowa o wolnym handlu, która przewiduje preferencyjne reguły pochodzenia, z co najmniej jedną z umawiających się stron.

               (3)W tym celu art. 5 ust. 2 i 3 przewiduje, że strona trzecia składa pisemny wniosek o przystąpienie u depozytariusza konwencji, który następnie musi przedłożyć ten wniosek do rozpatrzenia wspólnemu komitetowi.

               (4)Ukraina złożyła pisemny wniosek o przystąpienie do konwencji u depozytariusza konwencji w dniu 12 września 2016 r.

               (5)Ukrainę obowiązuje umowa o wolnym handlu z kilkoma umawiającymi się stronami konwencji, w związku z tym spełnia ona warunek określony w art. 5 ust. 1 konwencji dotyczący przystąpienia do konwencji jako umawiająca się strona.

               (6)Zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. b) konwencji zaproszenia dotyczące przystąpienia stron trzecich do konwencji przyjmuje wspólny komitet w drodze decyzji.

               (7)Stanowisko, jakie powinna przyjąć Unia Europejska w ramach wspólnego komitetu, to głosowanie za przyjęciem decyzji w sprawie zaproszenia Ukrainy do przystąpienia do konwencji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma przyjąć Unia Europejska w ramach wspólnego komitetu Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia w odniesieniu do wniosku Ukrainy o przystąpienie do konwencji jako umawiająca się strona, opiera się na projekcie decyzji wspólnego komitetu załączonym do niniejszej decyzji.

               Przedstawiciele Unii we wspólnym komitecie mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji.

               Artykuł 2

               Po przyjęciu decyzja wspólnego komitetu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 6.4.2017
            COM(2017) 162 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnego komitetu ustanowionego na mocy Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia w odniesieniu do wniosku Ukrainy o przystąpienie do tej konwencji jako umawiająca się strona

               Projekt
               DECYZJA nr 1/2017

                  WSPÓLNEGO KOMITETU REGIONALNEJ KONWENCJI w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

               z dnia xx xx 2017 r.

               w sprawie wniosku Ukrainy o przystąpienie do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia jako umawiająca się strona

               Wspólny Komitet,

               uwzględniając Regionalną konwencję w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia
                  1
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Art. 5 ust. 1 Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (zwanej dalej „konwencją”) stanowi, że strona trzecia może zostać umawiającą się stroną konwencji, pod warunkiem że państwo lub terytorium kandydujące obowiązuje umowa o wolnym handlu, która przewiduje preferencyjne reguły pochodzenia, z co najmniej jedną z umawiających się stron.

               (2)Ukraina złożyła pisemny wniosek o przystąpienie do konwencji u depozytariusza konwencji w dniu 12 września 2016 r.

               (3)Ukrainę obowiązuje umowa o wolnym handlu z kilkoma umawiającymi się stronami konwencji, w związku z tym spełnia ona warunek określony w art. 5 ust. 1 konwencji dotyczący przystąpienia do konwencji jako umawiająca się strona.

               (4)Art. 4 ust. 3 lit. b) konwencji stanowi, że zaproszenia dotyczące przystąpienia stron trzecich do konwencji przyjmuje wspólny komitet w drodze decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Ukraina zostaje zaproszona do przystąpienia do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem …

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu

                  Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.


Ważna informacja prawna

|

52009PC0101

Wniosek decyzja Komisji zmieniająca decyzję 2006/325/WE w celu ustanowienia procedury wykonania art. 5 ust. 2 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych  /* KOM/2009/0101 wersja ostateczna - CNS 2009/0034 */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 4.3.2009KOM(2009) 101 wersja ostateczna2009/0034 (CNS)WniosekDECYZJA KOMISJIzmieniająca decyzję 2006/325/WE w celu ustanowienia procedury wykonania art. 5 ust. 2 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowychUZASADNIENIE1. Kontekst wniosku(ów) |110 | 1. 1. Podstawa i cele wniosku(ów) Na mocy Protokołu w sprawie stanowiska Danii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w tytule IV Traktatu WE, w skutek czego instrumenty Wspólnoty przyjęte w obszarze współpracy sądowej w sprawach cywilnych nie wiążą Danii ani nie mają do niej zastosowania. Jednak stosowanie niektórych instrumentów Wspólnoty rozciągnięto na Danię w drodze umów międzynarodowych między Wspólnotą Europejską i Danią zawartych na podstawie art. 300 Traktatu WE. Właściwe umowy międzynarodowe, zawarte decyzjami Rady 2006/325/WE[1] i 2006/326/WE[2], to: Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych[3] i Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych[4]. W obu równoległych umowach przewidziano (w art. 5 ust. 2) potrzebę uzyskania zgody Wspólnoty Europejskiej w sytuacjach, w których Dania zamierza zawrzeć umowę międzynarodową, która może mieć wpływ na rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (dalej: rozporządzenie Bruksela I)[5] lub rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1393/2007 dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (dalej: rozporządzenie dotyczące doręczania dokumentów)[6] lub zmieniać zakres zastosowania któregokolwiek z tych rozporządzeń. Ani decyzje Rady dotyczące zawarcia tych równoległych umów, ani same te umowy nie stanowią, w jaki sposób Wspólnota miałaby podjąć decyzję o wyrażeniu takiej zgody. Celem wniosku(ów) jest ustanowienie procedury wykonania art. 5 ust. 2 obu równoległych umów poprzez wprowadzenie zmian do decyzji Rady dotyczących zawarcia tych umów. |120 | 1.2. Kontekst ogólny Równoległe umowy stanowią (w art. 5 ust. 1), że umowy międzynarodowe zawarte przez Wspólnotę na podstawie przepisów odpowiednich rozporządzeń (dołączonych do równoległych umów) nie są wiążące, ani nie mają zastosowania w Danii. Dania musi powstrzymać się od zawierania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na odpowiednie rozporządzenia lub zmieniać ich zakres zastosowania, chyba że odbywa się to w porozumieniu ze Wspólnotą oraz że dokonane zostały odpowiednie ustalenia dotyczące stosunku omawianych równoległych umów do danej umowy międzynarodowej. Stosunki między Danią a Wspólnota Europejską w odniesieniu do tych równoległych umów reguluje prawo międzynarodowe. Zastosowanie znajduje art. 300 Traktatu WE, w związku z czym Komisja nie może zaciągnąć zobowiązań międzynarodowych w imieniu Wspólnoty Europejskiej, jeżeli nie otrzyma w tym zakresie szczególnego upoważnienia. Decyzje Rady dotyczące zawarcia równoległych umów oraz same umowy nie upoważniają Komisji do wyrażenia zgody w imieniu Wspólnoty Europejskiej. Wobec tego Wspólnota Europejska musi ustanowić specjalną procedurę wewnętrzną, stosowaną przez Wspólnotę Europejską (z wyłączeniem Danii) przy podejmowaniu decyzji w sprawie udzielenia zgody na zawarcie przez Danię umów międzynarodowych wywierających wpływ na właściwe rozporządzenia dołączone do równoległych umów. Z powodów praktycznych Komisja przestawia jednocześnie dwa wnioski dotyczące wykonania obu równoległych umów. Choć wydaje się mniej prawdopodobne, że Dania zaproponuje zawarcie umów międzynarodowych obejmujących postanowienia w zakresie doręczania dokumentów za granicą, które mogłyby mieć wpływ na równoległą umowę w sprawie doręczania dokumentów, należy jednak ustanowić procedurę wykonania także tej równoległej umowy. |2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków |230 | W 2008 r. odbyło się spotkanie przedstawicieli władz duńskich i Komisji poświęcone omówieniu sytuacji. Ponieważ zagadnienie procedury wewnętrznej stosowanej przez Wspólnotę Europejską dotyczy wyłącznie Wspólnoty Europejskiej, z wyłączeniem Danii, natomiast Dania nie uczestniczy w tytule IV Traktatu WE i powinna być w tym kontekście traktowana jak kraj trzeci, nie przeprowadzano dalszych spotkań. Komisja dokonała oceny różnych wariantów ustanowienia procedury wykonania umów, nie przeprowadzając jednak formalnej oceny skutków. Jeden z wariantów polegałby na zmianie obu równoległych umów w celu wprowadzenia szczególnej procedury wykonawczej. Taki sposób postępowania byłby jednak znacznie trudniejszy (Komisja potrzebowałaby mandatu negocjacyjnego, należałoby przeprowadzić same negocjacje i procedurę prowadzącą do zawarcia umów), a ponieważ problem wymaga niezwłocznego rozwiązania, nie wybrano tego wariantu. Komisja wybrała natomiast proste i stosunkowo szybkie rozwiązanie, a mianowicie zmianę decyzji Rady dotyczących zawarcia równoległych umów w ten sposób, by wprowadzić do tych decyzji szczegółowe przepisy w zakresie procedury stosowanej przez Wspólnotę Europejską przy udzielaniu zgody na zawarcie przez Danię umów międzynarodowych wspomnianego rodzaju. |3. Aspekty prawne wniosku 3.1. Krótki opis proponowanych działań Komisja proponuje zmianę decyzji Rady 2006/325/WE i decyzji Rady 2006/326/WE w celu wprowadzenia do nich przepisów dotyczących wykonania art. 5 ust. 2 równoległych umów. Do wykonania obu równoległych umów przewidziano identyczną procedurę. Wprowadzono rozróżnienie między dwiema sytuacjami i każdej z nich przypisano inną procedurę wyrażania zgody przez Wspólnotę Europejską. Wspólnym mianownikiem obu sytuacji jest upoważnienie Komisji przez Radę do wyrażenia zgody w imieniu Wspólnoty Europejskiej. Pierwsza sytuacja dotyczy przypadków, w których państwa członkowskie zostały już upoważnione do zawarcia danej umowy międzynarodowej. Za przykład może posłużyć Międzynarodowa konwencja o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami bunkrowymi z 2000 r. (Konwencja o olejach bunkrowych), gdzie Wspólnota upoważniła już państwa członkowskie do podpisania, ratyfikacji tej konwencji lub do przystąpienia do niej w interesie Wspólnoty (zob. decyzja Rady 2002/762/WE upoważniająca państwa członkowskie, w interesie Wspólnoty, do podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia do Międzynarodowej konwencji o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami bunkrowymi z 2000 r. (Konwencji o olejach bunkrowych)[7]). Kolejnym przykładem jest zawarty 12 lutego 2004 r. protokół zmieniający Konwencję o odpowiedzialności osób trzecich w dziedzinie energii jądrowej z dnia 29 lipca 1960 roku (zob. decyzja Rady 2003/882/WE upoważniająca państwa członkowskie będące umawiającymi się stronami Konwencji o odpowiedzialności osób trzecich w dziedzinie energii jądrowej z dnia 29 lipca 1960 roku do podpisania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Protokołu zmieniającego tą Konwencję[8] oraz decyzja Rady 2004/294/WE upoważniająca państwa członkowskie będące umawiającymi się stronami Konwencji paryskiej o odpowiedzialności osób trzecich w dziedzinie energii jądrowej z dnia 29 lipca 1960 r. do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Protokołu zmieniającego tą Konwencję lub przystąpienia do niego[9]). Pierwsza sytuacja obejmie także przypadki, w których sama Wspólnota stała się stroną umów międzynarodowych wywierających wpływ na rozporządzenie Bruksela I lub rozporządzenie dotyczące doręczania dokumentów. W opisanych przypadkach ustanawia się procedurę uproszczoną, biorąc pod uwagę fakt, że Wspólnota przeanalizowała już możliwość wywarcia przez daną umowę międzynarodową wpływu na te instrumenty wspólnotowe i przewidziała w razie konieczności zabezpieczenia zapewniające, by we właściwych przypadkach zastosowanie znalazły akty prawa wspólnotowego. W takich sytuacjach Komisja będzie upoważniona do udzielenia Danii zgody w imieniu Wspólnoty Europejskiej. Druga sytuacja obejmuje wszystkie przypadki, które nie znalazły się w pierwszej kategorii opisanej powyżej. W takich przypadkach należy omówić z państwami członkowskimi możliwość wywarcia przez umowę międzynarodową, którą zamierza zawrzeć Dania, wpływu na wspomniane rozporządzenia. Państwa członkowskie będą zatem zaangażowane w proces decyzyjny w ramach procedury komitetowej. W takich sytuacjach Komisja będzie upoważniona do udzielenia Danii zgody w imieniu Wspólnoty Europejskiej za pośrednictwem procedury komitetowej. 3.2. Podstawa prawna Podstawę prawną obu wniosków stanowi art. 61 lit. c) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu WE. |2009/0034 (CNS)WniosekDECYZJA KOMISJIzmieniająca decyzję 2006/325/WE w celu ustanowienia procedury wykonania art. 5 ust. 2 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowychRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[10],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Stosowanie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych[11] rozszerzono na Danię na mocy Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zawartej decyzją Rady 2006/325/WE[12].(2) Artykuł 5 ust. 2 umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii stanowi, że Dania powstrzyma się od zawierania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na rozporządzenie (WE) nr 44/2001 lub zmieniać jego zakres zastosowania, chyba że odbywa się to w porozumieniu ze Wspólnotą oraz że dokonane zostały odpowiednie ustalenia dotyczące stosunku omawianej umowy do danej umowy międzynarodowej.(3) Ani sama umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii ani decyzja 2006/325/WE nie stanowią w jaki sposób Wspólnota Europejska ma podjąć decyzję w sprawie zgody na zawarcie przez Danię danej umowy międzynarodowej.(4) Należy ustanowić procedurę wykonania art. 5 ust. 2 umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii. Taka procedura powinna zagwarantować szybkie podejmowanie decyzji w sprawie zgody Wspólnoty Europejskiej.(5) Należy wprowadzić rozróżnienie między przypadkami, w których Wspólnota Europejska sama stała się już stroną danej umowy międzynarodowej lub w interesie Wspólnoty udzieliła swoim państwom członkowskim upoważnienia w tym zakresie oraz wszystkimi pozostałymi przypadkami.(6) W związku z powyższym należy wprowadzić zmiany do decyzji 2006/325/WE w celu ustanowienia takiej procedury.(7) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[13].(8) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.(9) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym decyzja ta jej nie wiąże ani nie ma do niej zastosowania,STANOWI, CO NASTĘPUJE:ArtykułW decyzji 2006/325/WE wprowadza się następujące zmiany:wprowadza się art. 1a w brzmieniu:„ Artykuł 1aDo celów stosowania art. 5 ust. 2 Umowy decyzję w sprawie udzielenia zgody przez Wspólnotę Europejską podejmuje Komisja, jeżeli:1.  Wspólnota Europejska sama stała się już stroną danej umowy międzynarodowej; lub2.  Wspólnota Europejska udzieliła w interesie Wspólnoty Europejskiej swoim państwom członkowskim upoważnienia w tym zakresie.We wszystkich pozostałych przypadkach decyzję w sprawie udzielenia zgody przez Wspólnotę Europejską podejmuje Komisja zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 75 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 44/2001.”.Sporządzono w Brukseli dnia r.W imieniu Rady […]Przewodniczący [1] Dz.U. L 120 z 5.5.2006, s. 22.[2] Dz.U. L 120 z 5.5.2006, s. 23.[3] Dz.U. L 299 z 16.11.2005, s. 62.[4] Dz.U. L 300 z 17.11.2005, s. 55.[5] Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.[6] Dz.U. L 324 z 10.12.2007, s. 78.[7] Dz.U. L 256 z 25.9.2002, s. 7.[8] Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 30.[9] Dz.U. L 97 z 1.4.2004, s. 53.[10] Dz.U. C […] z […], s. […].[11] Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.[12] Dz.U. L 120 z 5.5.2006, s. 22.[13] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.


Ważna informacja prawna

|

52009PC0123

Wniosek decyzja Rady w sprawie ustalenia stanowiska Wspólnoty, które ma zostać przyjęte na forum Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim  /* COM/2009/0123 końcowy */

	[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |Bruksela, dnia 11.3.2009KOM(2009) 123 wersja ostatecznaWniosekDECYZJA RADYw sprawie ustalenia stanowiska Wspólnoty, które ma zostać przyjęte na forum Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie IndyjskimUZASADNIENIEZgodnie z art. 300 ust. 2 akapit drugi Traktatu WE, gdy utworzony przez umowę międzynarodową organ ma przyjąć decyzje mające skutki prawne, z wyjątkiem decyzji uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy, o ustaleniu stanowisk, które mają być zajęte w imieniu Wspólnoty decyduje Rada na wniosek Komisji.W świetle tego obowiązku oraz na podstawie podobnego wniosku o ustalenie stanowiska Wspólnoty w sprawie ICCAT (Decyzja Rady w sprawie ustalenia stanowiska w imieniu Wspólnoty w Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) z dnia 11 listopada 2008 r. Doc. 14863/08, PECH 278 RESTREINT), Komisja Europejska zwraca się do Rady z wnioskiem o przyjęcie niniejszej decyzji w sprawie ustalenia stanowiska Wspólnoty na forum Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC). Niniejszy wniosek jest zgodny z podejściem przedstawionym w decyzji Rady w sprawie ICCAT, aby zapewnić spójność ze stanowiskami Wspólnoty na forach różnych regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem.WniosekDECYZJA RADYw sprawie ustalenia stanowiska Wspólnoty, które ma zostać przyjęte na forum Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie IndyjskimRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Artykuł 33 Traktatu WE w związku z jego art. 32 stanowi, że jednym z celów wspólnej polityki rybołówstwa jest zagwarantowanie bezpieczeństwa dostaw. Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa wymaga między innymi, aby Wspólnota stosowała ostrożne podejście poprzez podjęcie środków mających na celu ochronę i utrzymanie żywych zasobów wodnych, zapewnienie ich zrównoważonej eksploatacji i zminimalizowanie wpływu działalności połowowej na ekosystemy morskie. Wspomniane rozporządzenie stanowi również, że celem Wspólnoty powinno być stopniowe wprowadzanie w życie opartego na ekosystemie podejścia do zarządzania rybołówstwem i przyczynianie się do wydajnej działalności połowowej w ramach rentownego i konkurencyjnego sektora rybołówstwa i akwakultury, zapewniając godziwy standard życia tym, którzy utrzymują się z połowów i uwzględniając interesy konsumentów.(2) Wspólnota Europejska jest umawiającą się stroną umowy o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC) w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa. IOTC może na podstawie naukowych dowodów przyjmować środki mające na celu utrzymanie populacji daleko migrujących stad ryb (tuńczyka lub tuńczykopodobnych), które mogą być poławiane w Oceanie Indyjskim oraz morzach przyległych, na północ od obszaru konwergencji antarktycznej na poziomach, które zagwarantują długoterminową stabilność tych zasobów.(3) Na mocy art. 300 ust. 2 akapit 2 Traktatu WE o stanowisku Wspólnoty na forum organów utworzonych na mocy regionalnych umów połowowych, gdy organy te przyjmują decyzje mające skutki prawne (ale nie zmieniające ram instytucjonalnych przedmiotowych umów), decyduje Rada, stanowiąca większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Stanowisko, jakie Wspólnota ma przyjąć na forum Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim, gdy komisja ta ma przyjąć decyzje mające skutki prawne, jest określone w załączniku do niniejszej decyzji.Artykuł 2Decyzja ta podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia dorocznego posiedzenia Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim w 2014 r.Sporządzono w Brukseli dnia […] r.W imieniu RadyPrzewodniczącyZAŁĄCZNIKStanowisko Wspólnoty na forum Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim1. ZASADYW ramach IOTC Wspólnota Europejska:1.  działa zgodnie z celami Wspólnoty w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, zwłaszcza poprzez stosowanie ostrożnego zarządzania zasobami gwarantującego zrównoważoną eksploatację gatunków objętych przepisami IOTC w celu propagowania stopniowego wprowadzania w życie podejścia do opartego na ekosystemie zarządzania rybołówstwem i zminimalizowania oddziaływania rybołówstwa na ekosystemy morskie, jak również propagowania rentownego i konkurencyjnego rybołówstwa wspólnotowego, zapewniając godziwy poziom życia tym, którzy utrzymują się z działalności połowowej i uwzględniając interesy konsumentów;2.  gwarantuje zgodność środków podejmowanych przez IOTC z celami umowy IOTC;3.  gwarantuje zgodność środków podejmowanych przez IOTC z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, Porozumienia ONZ w sprawie ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi oraz Porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu;4.  propaguje spójność stanowisk na forach regionalnych organizacji zarządzania rybołówstwem;5.  dąży do osiągnięcia synergii z polityką rybołówstwa prowadzoną przez Wspólnotę w ramach dwustronnych stosunków z krajami trzecimi oraz gwarantuje spójność z polityką stosunków zewnętrznych;6.  gwarantuje przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty.2. KIERUNKI POLITYKIW STOSOWNYCH PRZYPADKACH WSPÓLNOTA EUROPEJSKA DążY DO WSPIERANIA PODEJMOWANIA PRZEZ IOTC NASTęPUJąCYCH DZIAłAń:7.  wprowadzenia rygorystycznych przepisów mających na celu ochronę zasobów rybnych i zarządzanie nimi umożliwiające ich długoterminową stabilność, przy uwzględnieniu najlepszej dostępnej wiedzy naukowej, dla sejnerów łowiących tuńczyka opastuna, tuńczyka żółtopłetwego i tuńczyka pasiastego oraz równoważne przepisy dla taklowców łowiących tuńczyki lub włóczniki;8.  środków mających na celu kontrolę działalności połowowej gwarantującą współmierność nakładów połowowych do uprawnień do połowów;9.  środków mających na celu zminimalizowanie wpływu działalności połowowej na gatunki niedocelowe, a zwłaszcza rekiny;10.  opracowania i wdrożenia środków monitorowania, kontroli i nadzoru dotyczących między innymi środków stosowanych przez państwo portu;11.  wzmocnienia środków zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, w szczególności poprzez środki związane z rynkiem mające na celu propagowanie przestrzegania przepisów przez państwa, które nie są członkami;12.  opracowania wspólnego podejścia wraz z innymi regionalnymi organizacjami zarządzania rybołówstwem, w tym Komisją ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku oraz Międzynarodową Komisją ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego;13.  ciągłego unowocześniania IOTC na podstawie przeglądu funkcjonowania, obejmującego jego reformę i utworzenie niezależnego organu w ramach Narodów Zjednoczonych.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 402 final
            2017/0179(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               Rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
                  1
                (dalej zwanym „zmianą kodeksu granicznego Schengen”) zmieniono konwencję wykonawczą do układu z Schengen
                  2
               , rozporządzenie (WE) nr 562/2006
                  3
                (kodeks graniczny Schengen) oraz rozporządzenie (WE) nr 810/2009
                  4
               , a oprócz tego zmieniono między innymi definicję pojęcia „pobytu krótkoterminowego” obywateli państw trzecich w strefie Schengen. Począwszy od dnia 18 października 2013 r. w odniesieniu do obywateli państw trzecich planujących podróż do strefy Schengen na pobyt krótkoterminowy – bez względu na to, czy podlegają oni obowiązkowi wizowemu czy są z niego zwolnieni – maksymalny czas dozwolonego pobytu definiuje się jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”. W odróżnieniu od definicji, która obowiązywała do dnia 18 października 2013 r. (trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu), nowe pojęcie jest bardziej precyzyjne, ponieważ określa czas pobytu w dniach, a nie w miesiącach. Oprócz tego termin „po dacie pierwszego wjazdu”, który budził wiele wątpliwości i pytań, został z tej definicji usunięty.

               W drodze zmiany kodeksu granicznego Schengen wprowadzono wszystkie niezbędne zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic, czyli w konwencji wykonawczej do układu z Schengen, kodeksie granicznym Schengen, kodeksie wizowym oraz rozporządzeniu (WE) nr 539/2001
                  5
               . Pojęcie pobytu krótkoterminowego pojawia się też jednak w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską. W umowach w sprawie zniesienia wiz zawartych z Antiguą i Barbudą
                  6
               , Bahamami
                  7
               , Barbadosem
                  8
               , Brazylią
                  9
               , Mauritiusem
                  10
               , Saint Kitts i Nevis
                  11
                oraz Seszelami
                  12
                wciąż znajdują się odniesienia do poprzedniej definicji czasu pobytu niewymagającego wizy („trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu”
                  13
               ).

               Dnia 16 lipca 2014 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące decyzji Rady w sprawie upoważnienia do podjęcia rokowań w celu zmiany umowy w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych między Unią Europejską a wymienionymi wyżej państwami
                  14
               ; Rada przyjęła tę decyzję w dniu 9 października 2014 r.
                  15
               . Celem zmiany było wdrożenie w przypadku tych siedmiu państw nowej definicji pobytu krótkoterminowego, określonej w zmianie kodeksu granicznego Schengen. Co więcej, zdefiniowanie „pobytu krótkoterminowego” w umowach w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych w dniach, a nie w miesiącach jest łatwiejsze do zweryfikowania i obliczenia za pomocą środków elektronicznych lub informatycznych, a zatem jest lepiej dostosowane do wymogów scentralizowanych systemów zarządzania granicami, takich jak proponowany system wjazdu/wyjazdu
                  16
               .

               Po uzyskaniu upoważnienia Rady Komisja rozpoczęła rokowania w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz z siedmioma państwami (Antiguą i Barbudą, Bahamami, Barbadosem, Brazylią, Mauritiusem, Saint Kitts i Nevis oraz Seszelami).

               Rokowania z Barbadosem zakończyły się parafowaniem umowy zmieniającej w dniu 8 lutego 2017 r. Strony uzgodniły, że zastosują nową definicję „pobytu krótkoterminowego” w całym tekście umowy w sprawie zniesienia wiz między UE a Barbadosem. Nowa umowa wiąże się ponadto ze zmianą kilku szczegółów technicznych (zob. niżej), ale wszystkie takie zmiany są nieistotne z punktu widzenia podróżnych.

                  Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule umowy.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Umowa wymaga zatwierdzenia przez obie umawiające się strony zgodnie z ich odnośnymi procedurami. Po stronie Unii wymaga to przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i zawarcia umowy.

               Niniejszy wniosek zostaje przedłożony Radzie w celu uzyskania jej upoważnienia do zawarcia umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               Umowa zapewnia spójność prawną, a także harmonizację między państwami członkowskimi dzięki stosowaniu w niej nowej definicji pobytu krótkoterminowego przewidzianej w zmianie kodeksu granicznego Schengen, w której przedstawiono jasną wykładnię terminu „pobyt krótkoterminowy”.

               Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

               Unia nie posiada uprawnień do takiej zmiany umów w sprawie zniesienia wiz, aby były one wiążące dla czterech państw stowarzyszonych w ramach stosowania dorobku Schengen, w tym wspólnej polityki wizowej. W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia i wdrożenia postanowień dotyczących czasu dozwolonego pobytu w strefie Schengen do umowy dołączono wspólną deklarację, zgodnie z którą byłoby pożądane, aby Barbados z jednej strony oraz Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria z drugiej strony odpowiednio zmieniły wiążące je umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz.

               Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów po podpisaniu umowy w imieniu Unii przez osobę wyznaczoną przez prezydencję Rady i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) TFUE.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Jeśli jedną z umawiających się stron umowy międzynarodowej jest Unia Europejska, to jakakolwiek zmiana takiej umowy zgodnie z prawem nie może zostać samodzielnie wdrożona przez państwa członkowskie. Umowa w sprawie zniesienia wiz z Barbadosem została zawarta przez Unię Europejską. Niezbędne jest w związku z tym działanie na poziomie Unii.

               Oprócz tego zawieranie umów w sprawie zniesienia wiz przez państwa członkowskie wpłynęłoby negatywnie na dorobek prawny UE w dziedzinie wiz (art. 3 ust. 2 TFUE).

               •Proporcjonalność

               Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia założonego celu, a mianowicie zmiany obowiązującej umowy w sprawie zniesienia wiz między Unią a Barbadosem.

               3.WPŁYW NA BUDŻET

               Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.

               4. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne, w których upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Barbadosem w celu zmiany umowy pomiędzy stronami w sprawie zniesienia wiz. O postępach w przebiegu rokowań informowano państwa członkowskie w trakcie posiedzeń Grupy Roboczej ds. Wiz.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Wynik rokowań

                  Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy może zostać przyjęty przez Unię.

                  Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

                  a. Czas pobytu

                  Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej oraz obywatele Barbadosu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu (zamiast maksymalnie trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu). Nowa definicja ma zastosowanie w całym tekście Umowy między Unią Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

                  b. Przepisy końcowe – zawieszenie umowy (art. 8 ust. 4)

               W art. 8 ust. 4 umowy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie: „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”. Przez dodanie do dotychczasowego tekstu słów: „i przywraca stosowanie niniejszej Umowy” w zmienionej umowie sprecyzowano, że zawieszenie zniesienia wiz zostanie zakończone, jeśli ustaną powody takiego zawieszenia. W tej kwestii powyższa zmiana zapewnia dostosowanie brzmienia umowy w sprawie zniesienia wiz z Barbadosem do wszystkich pozostałych umów w tej sprawie podpisanych przez Unię w latach 2015–2016. W dniu 14 czerwca 2016 r. zasięgnięto opinii Grupy Roboczej ds. Wiz w sprawie tej zmiany i żadne państwo członkowskie nie zgłosiło zastrzeżeń.

                  c. Zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny”

                  Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. jedynie Unia Europejska posiada osobowość prawną. Termin „Wspólnota Europejska” wciąż jednak widnieje w umowach międzynarodowych, które weszły w życie przed Traktatem z Lizbony – jest tak m.in. w przypadku Umowy między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa zmieniająca przewiduje zatem zastąpienie słów „Wspólnota” i „wspólnotowy” słowami „Unia” i „unijny” w całym tekście umowy.

                  d. Wspólne deklaracje

                  Do umowy dołączono dwie wspólne deklaracje:

                  – w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu oraz

                  – dotyczącą Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Liechtensteinu.

                  e. Wejście w życie

                  Umowa wejdzie w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z umawiających się stron zawiadomi drugą stronę o zakończeniu procedur ratyfikacyjnych. Aby zagwarantować pewność prawa i umożliwić podróżnym jego zrozumienie i przestrzeganie, niezbędny jest wystarczająco długi okres przejściowy. Okres sześciu miesięcy po zakończeniu ratyfikacji umowy umożliwi podróżnym zakończenie pobytów krótkoterminowych obliczanych w całości zgodnie z poprzednią definicją, zanim wejdzie w życie nowa definicja pobytu krótkoterminowego, a wraz z nią – liczony wstecz okres referencyjny wynoszący 180 dni.

                  Umowa zmieniająca nie ma wpływu na pozostałe postanowienia dotychczasowej Umowy między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, w tym na jej terytorialny zakres stosowania.

               6.PODSUMOWANIE

               W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada zatwierdziła, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, Umowę między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.

               2017/0179 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego
                  17
               ,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych. Umowa stanowi, że obywatele Unii Europejskiej oraz Barbadosu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony „maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy”.

               (2)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013
                  18
                wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)W umowie między Unią a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)Komisja prowadziła negocjacje w imieniu Unii w celu zawarcia Umowy z Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               (5)Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/[…] Umowa została podpisana.

               (6)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
                  19
               . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (7)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE
                  20
               . Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (8)Należy zatwierdzić Umowę,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii, Umowę między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („Umowa”).

               Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 2 Umowy
                  21
               .

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia  r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)
                  Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1.

                     (2)
                  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

                     (3)
                  Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

                     (4)
                  Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

                     (5)
                  Dz.U. L 081 z 21.3.2001, s. 1.

                     (6)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 1.

                     (7)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 23.

                     (8)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 9.

                     (9)
                  Z Brazylią Unia zawarła dwie umowy. Jedną dotyczącą posiadaczy paszportów zwykłych (Dz.U. L 255 z 21.9.2012, s. 4) i drugą dotyczącą posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych i urzędowych (Dz.U. L 66 z 12.3.2011, s. 2).

                     (10)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 16.

                     (11)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 37.

                     (12)
                  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 30.

                     (13)
                  Zob. artykuły tych umów zatytułowane „Cel” i „Czas pobytu”.

                     (14)
                  COM(2014) 468 final.

                     (15)
                  Decyzja Rady w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań w celu zmiany umów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zawartych pomiędzy Unią/Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą, Wspólnotą Bahamów, Barbadosem, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Mauritiusu, Federacją Saint Kitts i Nevis oraz Republiką Seszeli, przyjęta przez Radę w dniu 9 października 2014 r.

                     (16)
                  COM(2016)194 final.

                     (17)
                  Zgoda udzielona dnia [...]

                     (18)
                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

                     (19)
                  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

                     (20)
                  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

                     (21)
                  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 27.7.2017
            COM(2017) 402 final
            ZAŁĄCZNIK

            wniosek dotyczący decyzji Rady
            w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               ZAŁĄCZNIK

               wniosek dotyczący decyzji Rady

               w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UMOWA

               między Unią Europejską a Barbadosem zmieniająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

               UNIA EUROPEJSKA,

               z jednej strony, oraz

               BARBADOS,

               z drugiej strony,

               zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

               UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwaną dalej „Umową”), która weszła w życie w dniu 1 marca 2010 r.,

               POTWIERDZAJĄC znaczenie, jakie ma ułatwianie kontaktów międzyludzkich,

               ODNOTOWUJĄC, że Umowa funkcjonuje w sposób satysfakcjonujący dla obywateli Umawiających się Stron,

               BIORĄC POD UWAGĘ, że przewidziana w Umowie definicja pobytu krótkoterminowego (do trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu) nie jest wystarczająco dokładna, a wątpliwości i pytania może budzić w szczególności pojęcie „daty pierwszego wjazdu”,

               MAJĄC NA UWADZE, że rozporządzeniem (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. wprowadzono przekrojowe zmiany w unijnym wewnętrznym dorobku prawnym dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”;

               BIORĄC POD UWAGĘ, że system wjazdu/wyjazdu, który ma zostać ustanowiony przez Unię Europejską, wymaga zastosowania jednolitej i jasno określonej definicji pobytu krótkoterminowego w odniesieniu do wszystkich obywateli państw trzecich,

               PRAGNĄC zapewnić płynny przepływ podróżnych na przejściach granicznych Umawiających się Stron,

               POTWIERDZAJĄC, że Umowa obejmuje obywateli wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

               POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               Do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu:

               1)W tytule oraz w art. 3 ust. 5, art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 7 słowa „Wspólnota” lub „wspólnotowy” zastępuje się słowami „Unia” lub „unijny” z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej.

               2)W art. 1 wyrażenie „trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy” zastępuje się wyrażeniem „90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu”.

               3)Art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Unii Europejskiej mogą przebywać na terytorium Barbadosu przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.”.

               4)Art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „Obywatele Barbadosu mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

               Obywatele Barbadosu mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.”.

               5)W art. 4 ust. 3 wyrażenie „trzy miesiące” zastępuje się wyrażeniem „90 dni”, a słowo „wspólnotowym” zastępuje się słowem „unijnym”.

               6)W art. 8 ust. 4 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

               „Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.”.

               Artykuł 2

               Umawiające się Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami; niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia ze Stron zawiadamia drugą Stronę o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.

               Sporządzono w […] dnia […] roku dwa tysiące siedemnastego w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Barbadosu

               WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII ORAZ LIECHTENSTEINU

               W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Barbadosu, z drugiej strony, zmieniły niezwłocznie obowiązujące umowy dwustronne w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zgodnie z warunkami niniejszej Umowy.

               Wspólna deklaracja w sprawie wykładni 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.

               ________