				|

		52011PC0751

			Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające Fundusz Migracji i Azylu /* KOM/2011/0751 wersja ostateczna - 2011/0366 (COD) */

			   	UZASADNIENIE
1.           KONTEKST WNIOSKU
Na przestrzeni ostatnich lat znaczenie polityk
w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości stale
rosło. Zostało ono potwierdzone w programie sztokholmskim[1] i związanym z nim planie
działania[2],
których realizacja stanowi strategiczny priorytet na następne
pięć lat i obejmuje takie obszary, jak: migracja (legalna migracja i
integracja; azyl; nielegalna migracja i powrót), bezpieczeństwo
(zapobieganie terroryzmowi i przestępczości zorganizowanej oraz ich
zwalczanie; współpraca policyjna) oraz zarządzanie granicami
zewnętrznymi (w tym polityka wizowa), a także wymiar zewnętrzny
tych obszarów polityki. Również traktat lizboński umożliwia Unii
przyjęcie ambitniejszego podejścia do rozwiązywania
bieżących problemów obywateli w przestrzeni wolności,
bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
W programie sztokholmskim dostrzega się
zarówno możliwości, jak i wyzwania związane z większą
mobilnością osób i podkreśla się, że dobrze
zarządzana migracja może być korzystna dla wszystkich
zainteresowanych stron. Rada Europejska również zauważyła,
że w kontekście istotnych wyzwań demograficznych, przed którymi
Unia stanie w przyszłości, oraz rosnącego popytu na pracę,
elastyczna polityka migracyjna znacznie przyczyni się do rozwoju gospodarczego
i efektywności Unii w perspektywie długoterminowej.
W dniu 29 czerwca 2011 r. Komisja
przyjęła wniosek dotyczący następnych wieloletnich ram
finansowych na lata 2014–2020[3]:
budżet w celu realizacji strategii „Europa 2020”. W obszarze polityk dotyczących
spraw wewnętrznych, obejmujących bezpieczeństwo, migrację i
zarządzanie granicami zewnętrznymi, Komisja zaproponowała
uproszczenie struktury instrumentów wydatkowania środków poprzez
ograniczenie liczby programów do struktury składającej się z
dwóch filarów: Funduszu Migracji i Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
W niniejszym rozporządzeniu ustanawia
się Fundusz Migracji i Azylu, który opiera się na procesie budowania
zdolności opracowanym przy pomocy Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców[4], Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw
Trzecich[5] i Europejskiego Funduszu Powrotów Imigrantów[6] i
rozszerza jego zakres, aby bardziej kompleksowo obejmował różne
aspekty wspólnej unijnej polityki azylowej i imigracyjnej, w tym działania
w państwach trzecich dotyczące przede wszystkim interesów i celów UE
w tych obszarach polityki, a także uwzględniał nowe zmiany.
W ramach opracowywania wspólnej polityki
azylowej w celu zapewnienia odpowiedniego statusu wszystkim obywatelom
państw trzecich wymagającym ochrony międzynarodowej oraz
zagwarantowania zgodności z zasadą non-refoulement
określoną w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej konieczne
jest utworzenie, w oparciu o solidarność między państwami
członkowskimi, mechanizmów promujących równowagę w staraniach
podejmowanych przez państwa członkowskie w zakresie przyjmowania osób
potrzebujących ochrony międzynarodowej i wysiedleńców oraz
ponoszenia wynikających z tego konsekwencji. Obejmuje
to także silny element dotyczący przesiedlenia i relokacji.
Dobrze zorganizowana polityka legalnej
imigracji i skuteczniejsze strategie integracji, zgodne z programem
sztokholmskim i objęte wsparciem przez unijne instrumenty prawne,
mają do odegrania główną rolę w zapewnieniu długotrwałej
konkurencyjności Unii i, ostatecznie, przyszłości jej modelu
społecznego. W tym świetle lepsza integracja, w kategoriach
gospodarczych i społecznych, legalnie przebywających obywateli
państw trzecich pozostaje kluczem do maksymalizacji korzyści
płynących z imigracji.
Skuteczna i zrównoważona polityka w
zakresie powrotów jest jednym z podstawowych elementów właściwie
zarządzanego systemu migracyjnego w obrębie Unii. Jest ona
również niezbędnym uzupełnieniem wiarygodnej i zgodnej z prawem
polityki imigracyjnej i azylowej oraz ważnym elementem zwalczania
nielegalnej imigracji.
Ostatnie wydarzenia na granicy
grecko-tureckiej oraz w południowej części basenu Morza
Śródziemnego świadczą również o znaczeniu posiadania przez
Unię kompleksowego podejścia w dziedzinie migracji, obejmującego
różne kwestie, takie jak: wzmocnione zarządzanie granicami i
większy ład Schengen, lepiej ukierunkowana legalna migracja, szersze
rozpowszechnianie najlepszych praktyk w zakresie integracji, wzmocniony wspólny
europejski system azylowy oraz bardziej strategiczne podejście do
stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie migracji.
2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW
W związku z tym, że zwiększony
nacisk kładzie się na ocenę jako narzędzie wspierające
kształtowanie polityki, niniejszy wniosek oparto na wynikach oceny,
konsultacjach z zainteresowanymi stronami i ocenie skutków.
W tym
kontekście szczególnie istotne były wyniki sprawozdania z oceny ex
post Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców za lata 2005–2007 i
śródokresowej oceny wykonania Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji
Obywateli Państw Trzecich za lata 2007–2009 i Europejskiego Funduszu
Powrotów Imigrantów za lata 2008–2009.
Prace nad
przygotowaniem przyszłych instrumentów finansowych na potrzeby spraw
wewnętrznych rozpoczęto w 2010 r. i kontynuowano w 2011 r. Częścią
tych prac przygotowawczych było rozpoczęcie w grudniu 2010 r. badania
oceny/oceny skutków przy wsparciu wykonawcy zewnętrznego. Badanie
zakończyło się w lipcu 2011 r. i przyniosło zestawienie
dostępnych wyników oceny istniejących instrumentów finansowych oraz
informacje na temat trudności, celów i wariantów strategicznych, w tym ich
prawdopodobnego wpływu, omówione w ocenie skutków. Na podstawie tego
badania Komisja przygotowała sprawozdanie z oceny skutków, w sprawie
którego Rada ds. Oceny Skutków wydała opinię w dniu 9 września 2011
r.
W ocenie skutków uwzględniono wyniki
specjalnych konsultacji społecznych on-line dotyczących
przyszłego finansowania w obszarze spraw wewnętrznych. Konsultacje
prowadzono w dniach od 5 stycznia do 20 marca 2011 r. i mogły w nich
uczestniczyć wszystkie zainteresowane strony. Otrzymano w sumie 115
odpowiedzi od osób prywatnych oraz przedstawicieli organizacji, w tym 8
dokumentów określających stanowisko. W konsultacjach wzięli
udział respondenci ze wszystkich państw członkowskich oraz z
niektórych państw trzecich.
W kwietniu 2011 r.
zorganizowano konferencję pt. „Przyszłość finansowania UE w
obszarze spraw wewnętrznych – nowe spojrzenie”, dzięki której
kluczowe zainteresowane strony mogły spotkać się i
przedstawić swoje opinie na temat przyszłości unijnego
finansowania w obszarze spraw wewnętrznych. Konferencja była
również okazją do potwierdzenia wyników oceny sytuacji i konsultacji
społecznych.
Kwestia
przyszłości unijnego finansowania w obszarze spraw wewnętrznych
była podnoszona i omawiana z zainteresowanymi podmiotami instytucjonalnymi
przy licznych okazjach, między innymi podczas nieformalnych rozmów podczas
lunchu w trakcie obrad Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw
Wewnętrznych dnia 21 stycznia 2011 r., podczas nieformalnego
śniadania z politycznymi koordynatorami Parlamentu Europejskiego dnia 26
stycznia 2011 r., podczas przesłuchania komisarz Malmström przed komisją
ds. wyzwań politycznych (SURE) Parlamentu Europejskiego dnia 10 marca 2011
r., a także podczas wymiany opinii pomiędzy dyrektorem generalnym DG
do Spraw Wewnętrznych i Komisją Wolności Obywatelskich,
Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych Parlamentu Europejskiego dnia 17
marca 2011 r.
Szczegółowe
porady ekspertów na temat przyszłych instrumentów finansowych w obszarze
azylu i migracji przedstawiono w ramach dyskusji odbywających się w
trakcie posiedzenia Komitetu ds. Imigracji i Azylu w dniu 22 lutego 2011 r.,
posiedzenia sieci krajowych punktów kontaktowych ds. integracji w dniu 15 marca
2011 r., posiedzenia komitetu kontaktowego ds. dyrektywy w sprawie
powrotów w dniu 18 marca 2011 r. oraz posiedzenia Grupy Roboczej Wysokiego
Szczebla ds. Azylu i Migracji w dniu 27 kwietnia 2011 r. Ponadto aspekty
techniczne związane z wdrażaniem przyszłego instrumentu
finansowego w obszarze azylu i migracji zostały również omówione na
podstawie pisemnych konsultacji w kwietniu 2011 r. z udziałem ekspertów z
państw członkowskich w ramach wspólnego Komitetu Programu Ogólnego
ds. Solidarności i Zarządzania Przepływami Migracyjnymi
(„komitetu SOLID”).
Powyższe
konsultacje, konferencje i debaty z ekspertami potwierdziły istnienie
powszechnej zgody między kluczowymi zainteresowanymi stronami co do
konieczności poszerzenia zakresu działań związanych z
unijnym finansowaniem w obszarze azylu i migracji, w tym w odniesieniu do jego
wymiaru zewnętrznego, a także potrzeby działania w kierunku
uproszczenia mechanizmów realizacji i większej elastyczności, w
szczególności przy reagowaniu na sytuacje nadzwyczajne. W obszarze azylu i migracji zainteresowane strony
uznały, że ogólne priorytety tematyczne zostały już
określone w programie sztokholmskim i związanym z nim planie
działania. Szerokie poparcie zyskał pomysł zmniejszenia liczby
instrumentów finansowych do struktury składającej się z dwóch
funduszy pod warunkiem jednak, że rzeczywiście doprowadziłoby to
do uproszczenia. Przyznano również, że istnieje
zapotrzebowanie na elastyczny mechanizm reagowania w sytuacjach nadzwyczajnych
umożliwiający Unii szybkie i skuteczne reagowanie na sytuacje
kryzysowe związane z migracją i bezpieczeństwem. Chociaż
zarządzanie dzielone w połączeniu z przejściem na
programowanie wieloletnie i określaniem wspólnych celów na szczeblu unijnym
uznano zasadniczo za odpowiednią metodę zarządzania wszystkimi
wydatkami w dziedzinie spraw wewnętrznych, organizacje pozarządowe
stwierdziły jednak, że należy również kontynuować
zarządzanie bezpośrednie. Zainteresowane strony opowiedziały
się również za zwiększeniem roli agencji odpowiedzialnych za
sprawy wewnętrzne w celu zacieśnienia współpracy i
zwiększenia synergii.
3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
Prawo do podejmowania działań wynika
z art. 3 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, który stanowi, że „Unia
zapewnia swoim obywatelom przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości bez granic wewnętrznych, w której zagwarantowana jest
swoboda przepływu osób, w powiązaniu z właściwymi
środkami w odniesieniu do kontroli granic zewnętrznych, azylu,
imigracji, jak również zapobiegania i zwalczania
przestępczości.”
Działanie Unii uzasadniają cele
zawarte w art. 67 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej
„Traktatem”), określającym środki służące
ustanowieniu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości.
Niniejsze rozporządzenie bazuje na
podstawach prawnych określonych w tytule V Traktatu w odniesieniu do
obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, a mianowicie
na art. 78 ust. 2 oraz art. 79 ust. 2 i 4, które stanowią podstawę
prawną działań Unii w obszarach azylu, imigracji,
zarządzania przepływami migracyjnymi, sprawiedliwego traktowania
obywateli państw trzecich legalnie przebywających w państwach
członkowskich oraz zwalczania nielegalnej imigracji i handlu ludźmi,
między innymi poprzez współpracę z państwami trzecimi.
Wymienione artykuły stanowią zgodne
podstawy prawne w świetle stanowiska Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i
Danii w odniesieniu do obszarów, których dotyczą, a tym samym
zapewniają porównywalne zasady głosowania w Radzie. Ponadto do
każdego z nich ma zastosowanie zwykła procedura ustawodawcza.
Zwraca się również uwagę na
art. 80 Traktatu, w którym podkreślono, że te polityki Unii oraz ich
wprowadzanie w życie podlegają zasadzie solidarności i
sprawiedliwego podziału odpowiedzialności między państwami
członkowskimi, w tym również na płaszczyźnie finansowej.
Zasadniczo interwencje Unii w przedmiotowym
obszarze przynoszą wyraźną wartość dodaną w
porównaniu z działaniami podejmowanymi przez same państwa
członkowskie. Unia Europejska ma lepsze niż państwa
członkowskie warunki do stworzenia ram dla realizacji koncepcji
solidarności unijnej w odniesieniu do zarządzania przepływami
migracyjnymi. Wsparcie finansowe zapewnione na mocy niniejszego
rozporządzenia przyczynia się zatem w szczególności do
wzmocnienia krajowego i europejskiego potencjału w tym obszarze. Dlatego
też celem niniejszego rozporządzenia jest między innymi
wzmocnienie i rozwijanie wspólnego europejskiego systemu azylowego, wzmocnienie
solidarności i podziału odpowiedzialności pomiędzy
państwami członkowskimi, szczególnie w odniesieniu do tych
państw, których zjawisko przepływów migracyjnych i azylowych dotyczy
w najwyższym stopniu, wspieranie opracowywania perspektywicznych strategii
imigracyjnych istotnych dla procesu integracji obywateli państw trzecich i
wspierających ten proces oraz promowania integracji obywateli państw
trzecich ze szczególnym uwzględnieniem poziomów lokalnych i regionalnych
państw członkowskich, zwiększanie zdolności państw
członkowskich do promowania sprawiedliwych i skutecznych strategii
powrotów oraz wspieranie tworzenia partnerstw i nawiązywania
współpracy z państwami trzecimi.
Przyznaje się jednak, że interwencje
powinny odbywać się na odpowiednim poziomie, zaś działania
Unii nie powinny wychodzić poza niezbędny zakres. Jak
podkreślono w przeglądzie budżetu, „budżet UE powinien
być wykorzystywany do finansowania dóbr publicznych UE, działań,
których państwa członkowskie i regiony nie mogą sfinansować
same, lub w przypadkach gdy takie finansowanie zapewni lepsze wyniki”[7].
4.           WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek Komisji
dotyczący wieloletnich ram finansowych obejmuje propozycję
przeznaczenia w latach 2014–2020 kwoty 3 869 mln EUR (w cenach bieżących)
na Fundusz Migracji i Azylu. Orientacyjnie ponad 80 % tej kwoty (3 232 mln EUR)
powinno zostać wykorzystane na krajowe programy państw
członkowskich, podczas gdy kwota 637 mln EUR będzie zarządzana
centralnie przez Komisję w celu finansowania działań Unii,
pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych, Europejskiej Sieci Migracyjnej, pomocy
technicznej i realizacji szczególnych zadań operacyjnych przez agencje
unijne.
w mln EUR
(w cenach bieżących)
 Fundusz Migracji i Azylu || 3 869
 Programy krajowe || 3 232
 Zarządzanie scentralizowane || 637
5.           GŁÓWNE ELEMENTY WNIOSKU
5.1.        Zasoby dla państw
członkowskich
Najważniejsza część
zasobów dostępnych w ramach Funduszu będzie kierowana poprzez krajowe
programy państw członkowskich obejmujące cały okres 2014–2020.
W tym celu kwota środków przydzielanych państwom członkowskich w
ramach Funduszu będzie składać się z kwoty podstawowej i
kwoty zmiennej. W wyniku przeglądu śródokresowego może
zostać przydzielona kwota dodatkowa, począwszy od roku
budżetowego 2018.
5.1.1.     Kwota podstawowa
Kwotę podstawową określa
się na podstawie najnowszych dostępnych danych statystycznych
dotyczących przepływów migracyjnych, takich jak: liczba wniosków o
udzielenie azylu złożonych po raz pierwszy, liczba decyzji o nadaniu
statusu uchodźcy lub przyznaniu ochrony uzupełniającej, liczba
przesiedlonych uchodźców, liczba i przepływ legalnie
przebywających obywateli państw trzecich, liczba decyzji
nakazujących powrót wydanych przez organy krajowe i liczba zrealizowanych
powrotów[8].
Powyższe dane pokrywają się z danymi, które dotychczas
wykorzystywano do obliczania podziału środków w ramach Europejskiego
Funduszu na rzecz Uchodźców, Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji
Obywateli Państw Trzecich i Europejskiego Funduszu Powrotów Imigrantów. W
celu zapewnienia masy krytycznej na potrzeby realizacji programów krajowych
każdemu państwu członkowskiemu przyznaje się dodatkowo
kwotę minimalną w wysokości 5 mln EUR.
Kwoty podstawowe przewidziane dla
poszczególnych państw członkowskich będą stanowić podstawę
do podjęcia dialogu politycznego, a następnie opracowania programowania
wieloletniego służącego z jednej strony wspieraniu ograniczonej
liczby obowiązkowych celów (np. wspieraniu tworzenia wspólnego
europejskiego systemu azylowego poprzez zapewnienie skutecznego i jednolitego
stosowania unijnego dorobku prawnego w dziedzinie azylu lub opracowywaniu programu
wspomaganych powrotów dobrowolnych obejmującego element reintegracji), a z
drugiej strony zaspokojeniu określonych potrzeb każdego państwa
członkowskiego.
5.1.2.     Kwota zmienna
Kwota zmienna będzie przydzielana na
podstawie wyników wyżej wspomnianego dialogu politycznego tym
państwom członkowskim, które wyrażą wolę prowadzenia
działań w tych obszarach operacyjnych, które zależą od ich
zobowiązań politycznych i gotowości do działania lub od
zdolności do współpracy z innymi państwami członkowskimi. Będzie
to miało miejsce w przypadku realizacji działań szczególnych,
takich jak np. wspólne rozpatrywanie wniosków o udzielenie azylu,
działania dotyczące łączonych powrotów, tworzenie wspólnych
ośrodków ds. migracji, a także realizacji działań w
zakresie przesiedleń i relokacji.
Jeżeli chodzi o przesiedlanie,
państwa członkowskie będą co dwa lata otrzymywać zachęty
finansowe (kwoty ryczałtowe) w oparciu o swoje zobowiązania, które
zostaną złożone po ustanowieniu wspólnych priorytetów unijnych w
zakresie przesiedleń. Będą one wynikiem procesu politycznego
obejmującego w szczególności Parlament Europejski i Radę oraz
będą odzwierciedlać rozwój polityki na poziomie krajowym i
unijnym. Poprzez te zachęty finansowe dąży się do
osiągnięcia dwóch celów: ilościowego, tj. znaczącego
zwiększenia obecnych wartości liczbowych dotyczących
przesiedleń, które są zbyt niskie, oraz jakościowego, tj.
wzmocnienia wymiaru europejskiego poprzez wdrożenie określonych i
dynamicznych wspólnych priorytetów unijnych w zakresie przesiedleń.
Ponadto na podstawie podobnego procesu
składania zobowiązań dotyczących liczby przesiedlanych osób
państwa członkowskie będą w regularnych odstępach
czasu otrzymywać zachęty finansowe (kwoty ryczałtowe) w
odniesieniu do przesiedlania osób korzystających z ochrony
międzynarodowej.
5.1.3.     Przydział
śródokresowy
Część dostępnych
środków zostanie zachowana na potrzeby przeglądu śródokresowego.

Umożliwi to z jednej strony przydzielanie
kwot dodatkowych tym państwom członkowskim, w których zachodzą
istotne zmiany w przepływach migracyjnych i istnieją określone
potrzeby dotyczące ich systemów azylu i przyjmowania, a z drugiej strony
przydzielenie kwot dodatkowych tym państwom członkowskim, które
wyrażą wolę realizacji działań szczególnych. Ten drugi
element może zostać zmieniony zgodnie z ostatnimi zmianami w zakresie
polityki.
5.2.        Agencje unijne
W celu efektywniejszego wykorzystania
kompetencji i wiedzy specjalistycznej odpowiednich agencji unijnych w obszarze
spraw wewnętrznych Komisja przewiduje również skorzystanie z
możliwości, jaką stwarza rozporządzenie finansowe[9], aby powierzyć – w ramach
zasobów dostępnych na podstawie tego rozporządzenia – realizację
określonych zadań takim agencjom w ramach ich misji oraz zgodnie z
ich programami prac. W przypadku zadań objętych niniejszym
rozporządzeniem dotyczy to w szczególności Europejskiego Urzędu
Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) i Europejskiej Agencji Zarządzania
Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw
Członkowskich Unii Europejskiej (agencji Frontex) w odniesieniu do
działań podejmowanych w Unii i poza nią, wymagających
specjalistycznej wiedzy operacyjnej na temat kwestii związanych
odpowiednio z azylem i nielegalną imigracją.
5.3.        Działania w państwach
trzecich lub ich dotyczące
Przedmiotowy Fundusz wspiera działania
ukierunkowane przede wszystkim na interesy Unii, mające bezpośredni
wpływ w Unii i jej państwach członkowskich oraz
zapewniające niezbędną ciągłość z działaniami
wdrażanymi na terytorium Unii. Działania, które są
bezpośrednio nakierowane na rozwój, nie mogą być objęte
wsparciem przedmiotowego Funduszu. Przy realizacji takich działań
konieczna będzie pełna spójność z zasadami i ogólnymi
celami działań zewnętrznych Unii związanych z odnośnym
państwem lub regionem.
2011/0366 (COD)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
ustanawiające Fundusz Migracji i Azylu
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 78 ust. 2 oraz
art. 79 ust. 2 i 4,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[10],
uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[11],
stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)
Cel Unii, który polega na ustanowieniu przestrzeni
wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, należy
osiągnąć m.in. poprzez wspólne środki stanowiące ramy
polityki azylowej i imigracyjnej, opartej na solidarności między
państwami członkowskim i sprawiedliwej w stosunku do państw
trzecich i ich obywateli. Na posiedzeniu w dniu 2 grudnia 2009
r. Rada Europejska uznała, że zasoby finansowe w Unii powinny być
coraz bardziej elastyczne i spójne zarówno pod względem zakresu, jak i
możliwości ich stosowania w celu wspierania rozwoju polityki w
dziedzinie azylu i migracji.
(2)
Aby przyczynić się do powstania wspólnej
unijnej polityki azylowej i imigracyjnej oraz wzmocnić przestrzeń
wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w świetle
stosowania zasad solidarności i podziału odpowiedzialności
między państwami członkowskimi oraz współpracy z państwami
trzecimi, w niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić Fundusz
Migracji i Azylu (zwany dalej „Funduszem”).
(3)
Fundusz powinien wyrażać solidarność
poprzez pomoc finansową dla państw członkowskich. Powinien
usprawniać skuteczne zarządzanie przepływami migracyjnymi do
Unii w obszarach, które stanowią największą wartość
dodaną dla Unii, w szczególności poprzez podział odpowiedzialności
między państwami członkowskimi, a także poprzez
podział odpowiedzialności i nawiązanie współpracy z
państwami trzecimi.
(4)
W celu zapewnienia jednolitej, wysokiej
jakości polityki azylowej i stosowania wyższych standardów ochrony
międzynarodowej Fundusz powinien przyczyniać się do skutecznego
funkcjonowania wspólnego europejskiego systemu azylowego, który obejmuje
środki odnoszące się do polityki, prawodawstwa, budowania
zdolności oraz współpracy z innymi państwami członkowskimi,
agencjami unijnymi i państwami trzecimi.
(5)
Należy wspierać i wzmacniać
wysiłki państw członkowskich na rzecz pełnego i
odpowiedniego wdrożenia unijnego dorobku prawnego w dziedzinie azylu, w
szczególności przyznania odpowiednich warunków przyjmowania osobom
ubiegającym się o azyl, wysiedleńcom i osobom korzystającym
z ochrony międzynarodowej, zapewnienia prawidłowego określania
statusu, zgodnie z dyrektywą Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w
sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw
trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z
innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz
zawartości przyznawanej ochrony[12],
stosowania sprawiedliwych i skutecznych procedur udzielania azylu oraz
promowania dobrych praktyk w dziedzinie azylu, tak aby chronić prawa osób
wymagających ochrony międzynarodowej i umożliwić sprawne
funkcjonowanie systemów azylowych państw członkowskich.
(6)
Fundusz powinien zapewniać odpowiednie
wsparcie dla wspólnych starań podejmowanych przez państwa
członkowskie na rzecz określania, wymiany i promowania najlepszych
praktyk oraz ustanowienia skutecznych struktur współpracy w celu poprawy
jakości procesu decyzyjnego w ramach wspólnego europejskiego systemu
azylowego.
(7)
Przedmiotowy Fundusz powinien uzupełniać
i wspierać działania podejmowane przez Europejski Urząd Wsparcia
w dziedzinie Azylu (EASO) ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 439/2010
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 2010 r.[13] w celu
koordynowania praktycznej współpracy między państwami
członkowskimi w dziedzinie azylu, wspierania państw
członkowskich, których systemy azylowe poddane są szczególnemu
obciążeniu, oraz przyczyniania się do wdrażania wspólnego
europejskiego systemu azylowego.
(8)
Fundusz powinien również wspierać
wysiłki Unii i państw członkowskich w odniesieniu do
zwiększania zdolności opracowywania, monitorowania i oceniania
polityki azylowej państw członkowskich w świetle ich zobowiązań
wynikających z istniejących i przyszłych przepisów Unii.
(9)
Fundusz powinien wspierać starania państw
członkowskich na rzecz zapewnienia na ich terytoriach międzynarodowej
ochrony i trwałego rozwiązania dla uchodźców i wysiedleńców
uznanych za kwalifikujących się do przesiedlenia przez Wysokiego
Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR), takie jak ocena
potrzeb w zakresie przesiedlenia i przeniesienia takich osób na terytoria tych
państw, mając na celu przyznanie tym osobom bezpiecznego statusu
prawnego i promowanie ich skutecznej integracji.
(10)
Fundusz powinien zapewniać wsparcie dla
działań w zakresie podziału obciążeń
polegających na przemieszczaniu osób ubiegających się o
ochronę międzynarodową oraz osób korzystających z takiej
ochrony z jednego państwa członkowskiego do innego.
(11)
Partnerstwa i współpraca z państwami
trzecimi w celu zapewnienia właściwego zarządzania
napływami osób ubiegających się o azyl lub inne formy ochrony
międzynarodowej są niezbędnym składnikiem unijnej polityki
azylowej. Aby zapewnić dostęp do ochrony międzynarodowej i
trwałych rozwiązań na jak najwcześniejszym etapie,
między innymi w ramach regionalnych programów ochrony[14], przedmiotowy Fundusz powinien
wspierać silny unijny element dotyczący przesiedleń.
(12)
Aby udoskonalić i wzmocnić proces
integracji w europejskim społeczeństwie, Fundusz powinien
ułatwiać legalną migrację do Unii zgodnie z gospodarczymi i
społecznymi potrzebami państw członkowskich i przewidywać
przygotowanie procesu integracji już w kraju pochodzenia obywateli państw
trzecich przybywających do Unii.
(13)
Aby Fundusz był skuteczny i przynosił jak
największą wartość dodaną, należy w nim
stosować ściślej ukierunkowane podejście wspierające
spójne strategie opracowane specjalnie na rzecz promowania integracji obywateli
państw trzecich na poziomie lokalnym lub regionalnym. Strategie te powinny
wdrażać przede wszystkim organy lokalne lub regionalne oraz podmioty
niepubliczne, chociaż nie wyklucza się organów krajowych, jeżeli
wymagałaby tego organizacja administracji danego państwa
członkowskiego. Wspomniane organizacje wdrażające powinny
wybierać spośród szeregu dostępnych środków te, które
są najodpowiedniejsze z punktu widzenia ich szczególnej sytuacji.
(14)
Zakres środków integracyjnych powinien
obejmować także uchodźców, osoby ubiegające się o azyl
lub osoby, którym przyznano inne formy ochrony międzynarodowej, w celu
zapewnienia kompleksowego podejścia do integracji,
uwzględniającego specyfikę tych grup docelowych.
(15)
Aby zapewnić spójność reakcji Unii
Europejskiej na integrację obywateli państw trzecich, działania
finansowane w ramach przedmiotowego Funduszu powinny być ściśle
ukierunkowane i komplementarne względem działań finansowanych w
ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. W tym
kontekście władze państw członkowskich odpowiedzialne za
wdrażanie przedmiotowego Fundusz powinny być zobowiązane do
ustanowienia mechanizmów współpracy i koordynacji z organami wyznaczonymi
przez państwa członkowskie do celów zarządzania interwencjami
podejmowanymi w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.
(16)
Fundusz powinien wspierać państwa członkowskie
w tworzeniu strategii organizowania legalnej migracji, zwiększaniu ich
zdolności do opracowywania, wdrażania, monitorowania i oceniania
ogółem wszystkich strategii, polityk i środków w zakresie imigracji i
integracji, w tym unijnych instrumentów prawnych. Fundusz powinien również
wspierać wymianę informacji i najlepszych praktyk oraz
współpracę między różnymi departamentami administracji, a
także z innymi państwami członkowskimi.
(17)
Unia powinna kontynuować stałe i szersze
wykorzystanie partnerstw na rzecz mobilności jako głównych,
strategicznych, kompleksowych i długoterminowych ram współpracy w
zakresie zarządzania migracją z państwami trzecimi. Fundusz
powinien wspierać działania w ramach partnerstw na rzecz
mobilności odbywające się w Unii lub w państwach trzecich
oraz mające na celu zaspokojenie potrzeb i realizację priorytetów
Unii, w szczególności działania zapewniające
ciągłość finansowania, obejmujące zarówno Unię,
jak i państwa trzecie.
(18)
Należy nadal wspierać państwa
członkowskie i zachęcać je do podejmowania wysiłków na
rzecz poprawy zarządzania powrotami we wszelkich wymiarach, mając na
uwadze ciągłe sprawiedliwe i skuteczne wdrażanie wspólnych norm
w kwestii powrotów, w szczególności tych określonych w dyrektywie 2008/115/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych
norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu
do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich[15]. Fundusz
powinien promować opracowywanie na poziomie krajowym strategii powrotów, a
także środków wspierających ich skuteczną realizację w
państwach trzecich.
(19)
W odniesieniu do dobrowolnych powrotów osób, w tym
osób, które chcą powrócić, mimo że nie są objęte
obowiązkiem opuszczenia terytorium danego państwa, należy
przewidzieć dla takich osób powracających bodźce motywacyjne,
takie jak preferencyjne traktowanie w postaci zwiększonej pomocy przy
powrocie do kraju. Taki dobrowolny powrót leży w
interesie zarówno osoby powracającej, ponieważ pozwala jej na godny
powrót, jak i organów – ze względu na oszczędność kosztów. Należy
zachęcać państwa członkowskie, aby dawały
pierwszeństwo dobrowolnym powrotom.
(20)
Z politycznego punktu widzenia powroty dobrowolne i
przymusowe są jednak zjawiskami powiązanymi i wzajemnie się wzmacniającymi,
państwa członkowskie należy więc zachęcać do
tego, by w swoich działaniach związanych z zarządzaniem
powrotami imigrantów wzmacniały wzajemne uzupełnianie się tych
form. Istnieje potrzeba przeprowadzania przymusowych powrotów w celu zabezpieczenia
spójności polityki imigracyjnej i azylowej Unii oraz systemów
imigracyjnych i azylowych państw członkowskich. Tak więc
istnienie możliwości przymusowych powrotów jest warunkiem
niezbędnym dla zapewnienia niepodważalności tej polityki i
egzekwowalności zasad państwa prawa, co stanowi z kolei istotny
element tworzenia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości. Fundusz powinien zatem wspierać działania
państw członkowskich w celu ułatwienia przymusowych powrotów.
(21)
Konieczne jest, aby przedmiotowy Fundusz
wspierał podejmowanie w stosunku do osób powracających szczególnych
środków w kraju powrotu, aby zapewnić im skuteczny powrót na dobrych
warunkach do miasta lub regionu ich pochodzenia oraz aby wzmocnić ich
trwałą reintegrację z tamtejszą społecznością.
(22)
Umowy Unii o readmisji są integralnym
składnikiem unijnej polityki w zakresie powrotów i głównym
narzędziem skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi,
ponieważ ułatwiają szybki powrót nielegalnych migrantów. Umowy
te są ważnym elementem w ramach dialogu i współpracy z
państwami trzecimi będącymi krajami pochodzenia i tranzytu
nielegalnych migrantów, a ich wdrożenie w państwach trzecich
należy wspierać w interesie skutecznych strategii powrotów na poziomie
krajowym i unijnym.
(23)
Fundusz powinien uzupełniać i
wspierać działania podejmowane przez Europejską Agencję
Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych
Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (agencję Frontex),
ustanowioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26
października 2004 r.[16], do której zadań należy udzielanie niezbędnego wsparcia
w organizowaniu przez państwa członkowskie działań
dotyczących łączonych powrotów oraz ustalanie najlepszych
praktyk w zakresie uzyskiwania dokumentów podróży i wydalania obywateli
państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium państw
członkowskich.
(24)
Fundusz należy wdrażać z pełnym
poszanowaniem praw i zasad zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii
Europejskiej. W działaniach kwalifikowalnych należy
przede wszystkim zwrócić uwagę na specyficzną sytuację osób
wymagających szczególnego traktowania ze szczególnym uwzględnieniem
małoletnich bez opieki i innych małoletnich narażonych na
ryzyko, wymagających odpowiednio dopasowanych działań.
(25)
Działania w państwach trzecich i ich dotyczące,
objęte wsparciem w ramach Funduszu, należy podejmować w synergii
i przy zapewnieniu spójności z innymi działaniami prowadzonymi poza
obszarem Unii, które są wspierane za pośrednictwem unijnych
instrumentów pomocy zewnętrznej, zarówno geograficznych, jak i
tematycznych. Przy realizacji takich działań należy
zachować w szczególności pełną spójność z
zasadami i ogólnymi celami działań zewnętrznych i polityki
zagranicznej Unii związanymi z danym państwem lub regionem. Działania
te nie powinny mieć na celu wsparcia działań bezpośrednio
nakierowanych na rozwój, a w razie potrzeby powinny uzupełniać pomoc
finansową zapewnianą poprzez instrumenty pomocy zewnętrznej. Zapewniona
zostanie również spójność z unijną polityką
humanitarną, zwłaszcza w odniesieniu do wdrażania pomocy w
sytuacjach nadzwyczajnych.
(26)
Dużą część dostępnych
zasobów w ramach Funduszu należy przydzielać proporcjonalnie do
odpowiedzialności ponoszonej przez każde państwo
członkowskie w wyniku podejmowania wysiłków na rzecz zarządzania
przepływami migracyjnymi na podstawie obiektywnych kryteriów. W tym celu
należy wykorzystać najnowsze dostępne dane statystyczne
dotyczące przepływów migracyjnych[17],
takie jak: liczba wniosków o udzielenie azylu złożonych po raz
pierwszy, liczba decyzji o nadaniu statusu uchodźcy lub przyznaniu ochrony
uzupełniającej, liczba przesiedlonych uchodźców, liczba legalnie
przebywających obywateli państw trzecich, liczba obywateli
państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pobyt wydane przez
państwo członkowskie, liczba decyzji nakazujących powrót
wydanych przez organy krajowe oraz liczba zrealizowanych powrotów.
(27)
Chociaż stosowne jest przydzielenie
każdemu państwu członkowskiemu kwoty na podstawie najnowszych
dostępnych danych statystycznych, część środków
dostępnych w ramach Funduszu powinna być również rozdzielana na
potrzeby realizacji działań szczególnych, które wymagają
współpracy między państwami członkowskimi i przynoszą
znaczącą wartość dodaną dla Unii, oraz na
realizację unijnego programu przesiedleń i relokacji.
(28)
W tym celu w niniejszym rozporządzeniu
należy określić wykaz działań szczególnych
kwalifikujących się do otrzymania środków z Funduszu. Państwom
członkowskim, które zobowiążą się do realizowania tych
działań, należy przydzielić kwoty dodatkowe.
(29)
W świetle postępów w tworzeniu unijnego
programu przesiedleń Fundusz powinien zapewniać celowe wsparcie w
postaci zachęt finansowych (kwot ryczałtowych) w odniesieniu do
każdego przesiedlonego uchodźcy.
(30)
Mając na uwadze zwiększenie wpływu
wysiłków Unii w zakresie przesiedleń na rzecz zapewnienia ochrony
uchodźcom oraz zmaksymalizowanie strategicznego wpływu
przesiedleń poprzez ich lepsze ukierunkowanie na te osoby, które
najbardziej tego potrzebują, wspólne priorytety w odniesieniu do przesiedleń
należy formułować na poziomie unijnym co dwa lata na podstawie
ogólnych kategorii określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(31)
Ze względu na szczególne potrzeby niektóre
kategorie uchodźców należy zawsze uwzględniać we wspólnych
priorytetach Unii w zakresie przesiedleń.
(32)
Biorąc pod uwagę potrzeby w zakresie
przesiedleń określone we wspólnych priorytetach unijnych w zakresie
przesiedleń, konieczne jest również zapewnienie dodatkowych
zachęt finansowych dla przesiedleń osób w odniesieniu do określonych
regionów geograficznych i narodowości, jak również szczególnych
kategorii uchodźców, których mają być przesiedlone, jeżeli
uznano, że przesiedlenie jest najwłaściwszą
odpowiedzią na ich szczególne potrzeby.
(33)
Aby wzmocnić solidarność i
udoskonalić podział odpowiedzialności między państwami
członkowskimi, szczególnie w odniesieniu do tych państw, których
zjawisko przepływów azylowych dotyczy w najwyższym stopniu,
należy ustanowić podobny mechanizm oparty na zachętach
finansowych również w odniesieniu do przesiedleń osób
korzystających z ochrony międzynarodowej.
(34)
Aby uwzględnić znaczące zmiany w
przepływach migracyjnych oraz odpowiedzieć na potrzeby związane
z systemami azylu i przyjmowania w państwach członkowskich,
należy przeprowadzić przegląd śródokresowy. W tym celu
należy zachować rezerwę finansową do rozdzielenia w trakcie
przeglądu śródokresowego.
(35)
Wsparcie zapewniane w ramach Funduszu będzie
skuteczniejsze i przyniesie większą wartość dodaną,
jeżeli w niniejszym rozporządzeniu określona zostanie
ograniczona liczba obowiązkowych celów, które muszą być
realizowane w programach opracowywanych przez każde państwo
członkowskie, uwzględniających ich specyficzną
sytuację i potrzeby.
(36)
W celu zwiększenia solidarności konieczne
jest uwzględnienie w ramach Funduszu dodatkowego wsparcia – w postaci pomocy
w sytuacjach nadzwyczajnych ‑ na potrzeby reagowania w sytuacjach
wyjątkowo dużego napływu migrantów w państwach
członkowskich lub państwach trzecich lub w przypadku masowego
napływu wysiedleńców, zgodnie z dyrektywą Rady 2001/55/WE z dnia
20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej
ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków
wspierających równowagę wysiłków między państwami
członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego
następstwami[18].
(37)
Niniejsze rozporządzenie powinno
zapewniać kontynuowanie Europejskiej Sieci Migracyjnej, ustanowionej
decyzją Rady 2008/381/WE z dnia 14 maja 2008 r. w sprawie ustanowienia
Europejskiej Sieci Migracyjnej[19],
oraz zapewniać pomoc finansową niezbędną dla jej działań
zgodnie z jej celami i zadaniami określonymi w niniejszym
rozporządzeniu.
(38)
Należy zatem uchylić decyzję 2008/381/WE.
(39)
W świetle celu związanego z udzielaniem
państwom członkowskim zachęt finansowych w postaci kwot
ryczałtowych na potrzeby przesiedleń lub relokacji oraz ze
względu na to, że stanowią one niewielką
część faktycznych kosztów, należy przewidzieć w
niniejszym rozporządzeniu pewne odstępstwa od zasad
kwalifikowalności wydatków.
(40)
Aby uzupełnić lub zmienić przepisy
niniejszego rozporządzenia dotyczące kwot ryczałtowych z
tytułu przesiedleń i relokacji, definicji działań
szczególnych oraz wspólnych priorytetów unijnych w zakresie przesiedleń,
należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie
z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Szczególnie istotne jest, aby na etapie prac przygotowawczych Komisja
przeprowadziła odpowiednie konsultacje, w tym konsultacje ze
specjalistami. W procesie przygotowywania i sporządzania aktów
delegowanych Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie
przekazywanie właściwych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i
Radzie.
(41)
Aby zapewnić jednolite, skuteczne i terminowe
stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia, należy
powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być
wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady
ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie
wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[20].
(42)
Finansowanie z budżetu Unii powinno być
ukierunkowane na działania, w których interwencja Unii może
przynieść dodatkową wartość w porównaniu z
działaniami podejmowanymi przez same państwa członkowskie. Ponieważ
Unia Europejska ma lepsze niż państwa członkowskie warunki do
stworzenia ram dla realizacji solidarności unijnej w odniesieniu do
zarządzania przepływami migracyjnymi, wsparcie finansowe zapewnione
na mocy niniejszego rozporządzenia powinno przyczyniać się w
szczególności do wzmacniania zdolności krajowych i unijnych w tym
obszarze.
(43)
Do celów zarządzania i wdrażania Fundusz
powinien stanowić część spójnych ram, na które
składają się niniejsze rozporządzenie i rozporządzenie
(UE) nr […/...] Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające przepisy
ogólne dotyczące Funduszu Migracji i Azylu oraz instrumentu finansowego na
rzecz wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania
przestępczości oraz zarządzania kryzysowego[21].
(44)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia,
mianowicie przyczynianie się do skutecznego zarządzania
przepływami migracyjnymi w Unii w przestrzeni wolności,
bezpieczeństwa i sprawiedliwości zgodnie ze wspólną
polityką azylową, ochroną uzupełniającą, ochroną
czasową i wspólną polityką imigracyjną, nie może
być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa
członkowskie, zaś działanie Unii zapewni lepsze jego
osiągnięcie, Unia może przyjąć środki zgodnie z
zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii
Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną
w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest
konieczne do osiągnięcia tego celu.
(45)
Należy uchylić decyzję nr 573/2007/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanawiającą
Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na lata 2008–2013[22].
(46)
Należy uchylić decyzję nr 575/2007/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanawiającą
Europejski Fundusz Powrotów Imigrantów na lata 2008–2013[23].
(47)
Należy uchylić decyzję Rady 2007/435/WE
z dnia 25 czerwca 2007 r. ustanawiającą Europejski Fundusz na rzecz
Integracji Obywateli Państw Trzecich na lata 2007–2013[24].
(48)
Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie
stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni
wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości,
załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu,
Irlandia [nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i
w związku z tym nie jest nim związana ani go nie stosuje/powiadomiła
o swojej chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego
rozporządzenia].
(49)
Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie
stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni
wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości,
załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu,
Zjednoczone Królestwo [nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego
rozporządzenia i w związku z tym nie jest nim związane ani go
nie stosuje/powiadomiło o swojej chęci uczestniczenia w
przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia].
(50)
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie
stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do
Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie
uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i w związku z
tym nie jest nim związana ani go nie stosuje,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
1. W niniejszym rozporządzeniu ustanawia
się Fundusz Migracji i Azylu (zwany dalej „Funduszem”) na okres od dnia 1
stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
2. W niniejszym rozporządzeniu
określa się:
a)      cele wsparcia finansowego i
działania kwalifikowalne;
b)      ogólne ramy dla realizacji
działań kwalifikowalnych;
c)      dostępne zasoby finansowe i ich
podział;
d)      zasady i mechanizm ustanawiania wspólnych
priorytetów unijnych w zakresie przesiedleń;
e)      cele, zadania i strukturę
Europejskiej Sieci Migracyjnej.
3. W niniejszym rozporządzeniu przewiduje
się stosowanie zasad określonych w rozporządzeniu (UE) nr …/...
[rozporządzenie horyzontalne].
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia
stosuje się następujące definicje:
a)           „przesiedlenie” oznacza proces,
zgodnie z którym obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, których
status został określony przez konwencję genewską z dnia 28
lipca 1951 r. i którzy uzyskali zezwolenie na pobyt jako uchodźcy w jednym
z państw członkowskich, na wniosek Wysokiego Komisarza Narodów
Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) złożony w oparciu o
potrzebę międzynarodowej ochrony danej osoby, są przemieszczani
z państwa trzeciego do państwa członkowskiego, w którym zezwala
im się osiedlić po nadaniu im jednego z następujących
statusów:
(i)       statusu uchodźcy w rozumieniu art. 2
lit. d) dyrektywy 2004/83/WE; lub
(ii)      statusu oferującego na mocy prawa
krajowego i unijnego korzyści podobne do tych, jakie wiążą
się ze statusem uchodźcy;
b)           „relokacja” oznacza proces, zgodnie
z którym osoby, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) i b), przemieszczane
są z państwa członkowskiego, które przyznało im
międzynarodową ochronę, do innego państwa
członkowskiego, w którym zostanie im przyznana równoważna ochrona,
lub osoby, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. c), przemieszczane są z
państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie ich wniosków
do innego państwa członkowskiego, w którym zostaną rozpatrzone
ich wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej;
c)           „obywatel państwa trzeciego”
oznacza każdą osobę niebędącą obywatelem Unii w
rozumieniu art. 20 ust. 1 Traktatu;
d)           „małoletni bez opieki” oznacza
każdego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca w wieku
poniżej 18 lat, który przybywa na terytorium państw
członkowskich bez opieki osoby dorosłej, odpowiedzialnej za niego
zgodnie z prawem lub z praktyką krajową danego państwa
członkowskiego, i dopóki nie zostanie on skutecznie objęty
opieką takiej osoby; obejmuje to również małoletniego, który
zostaje pozostawiony bez opieki po wjeździe na terytorium państw
członkowskich;
e)           „członkowie rodziny”
oznaczają każdego zstępnego lub wstępnego,
włącznie z dziećmi przysposobionymi, małżonkami,
partnerami, którzy nie zawarli związku małżeńskiego i
którzy znajdują się w należycie poświadczonym, stabilnym i długotrwałym
związku lub w zarejestrowanym związku partnerskim, jeżeli ma to
zastosowanie na mocy prawa krajowego odnośnego państwa
członkowskiego;
f)            „sytuacja nadzwyczajna” oznacza
sytuację spowodowaną:
(i)       znacznym lub nieproporcjonalnym
napływem migrantów do co najmniej jednego państwa członkowskiego,
charakteryzującym się przybyciem dużej liczby obywateli
państw trzecich, co stanowi poważne i nagłe obciążenie
dla infrastruktury przyjmowania i zatrzymywania, systemów azylowych oraz
procedur w zakresie azylu w takim państwie,
(ii)      stosowaniem mechanizmów tymczasowej
ochrony w rozumieniu dyrektywy 2001/55/WE, lub
(iii)     znacznym napływem migrantów do państw
trzecich, w przypadku gdy uchodźcy są pozostawieni własnemu
losowi z powodu takich wydarzeń, jak zmiany sytuacji politycznej lub
konflikty.
Artykuł 3
Cele
1. Celem ogólnym Funduszu jest przyczynianie
się do skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi w Unii w
przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, zgodnie
ze wspólną polityką azylową, ochroną
uzupełniającą, ochroną czasową i wspólną
polityką imigracyjną.
2. W ramach tego celu ogólnego Fundusz
przyczynia się do realizacji następujących celów
szczegółowych:
a)           wzmocnienie i rozwinięcie
wspólnego europejskiego systemu azylowego, w tym jego wymiaru zewnętrznego;
Wskaźnikiem osiągnięcia tego celu
jest między innymi stopień poprawy warunków przyjmowania osób
ubiegających się o azyl, jakości procedur udzielania azylu,
zbieżności odsetków uznanych wniosków azylowych w poszczególnych
państwach członkowskich oraz wysiłków państw członkowskich
w zakresie przesiedleń.
b)           wsparcie
legalnej migracji do Unii zgodnie z gospodarczymi i społecznymi potrzebami
państw członkowskich oraz promowanie skutecznej integracji obywateli
państw trzecich, w tym osób ubiegających się o azyl i osób
korzystających z ochrony międzynarodowej;
Wskaźnikiem osiągnięcia tego celu
jest między innymi stopień zwiększenia udziału obywateli
państw trzecich w zatrudnieniu, edukacji i procesach demokratycznych.
c)           rozwijanie
sprawiedliwych i skutecznych strategii powrotów w państwach
członkowskich z naciskiem na zapewnienie stałego charakteru powrotu
oraz skutecznej readmisji w krajach pochodzenia;
Wskaźnikiem osiągnięcia tego celu
jest między innymi liczba osób powracających.
d)           wzmocnienia
solidarności i podziału odpowiedzialności pomiędzy
państwami członkowskimi, szczególnie w odniesieniu do tych
państw, których zjawisko przepływów migracyjnych i azylowych dotyczy
w najwyższym stopniu.
Wskaźnikiem osiągnięcia tego celu
jest między innymi stopień zwiększenia wzajemnej pomocy
między państwami członkowskim, w tym poprzez
współpracę praktyczną i relokację.
Artykuł 4
Grupy docelowe
1. Fundusz przyczynia się do finansowania
działań ukierunkowanych na co najmniej jedną z poniższych
kategorii osób:
a)           każdy
obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec, którego status jest
określony w konwencji genewskiej, a który uzyskał zezwolenie na pobyt
jako uchodźca w jednym z państw członkowskich;
b)           każdy
obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec korzystający z
jednej z form ochrony uzupełniającej w rozumieniu dyrektywy 2004/83/WE;
c)           każdy
obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec, który
złożył wniosek o objęcie jedną z form ochrony, o
których mowa w lit. a) i b);
d)           każdy
obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec korzystający z ochrony
czasowej w rozumieniu dyrektywy 2001/55/WE;
e)           każdy
obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec, który jest
przesiedlany lub został przesiedlony do państwa członkowskiego;
f)            każdy
obywatel państwa trzeciego, który legalnie przebywa w państwie członkowskim
lub jest w trakcie uzyskiwania zezwolenia na pobyt w państwie
członkowskim;
g)           każdy
obywatel państwa trzeciego przebywający na terytorium państwa
trzeciego, który zamierza wyemigrować do Unii i zastosował się
do konkretnych środków poprzedzających wyjazd lub spełnił
warunki określone w prawie krajowym, w tym warunki dotyczące
zdolności do integracji ze społeczeństwem danego państwa
członkowskiego;
h)           każdy
obywatel państwa trzeciego, który nie otrzymał jeszcze ostatecznej
decyzji odmownej w sprawie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy, pobyt
stały lub przyznanie ochrony międzynarodowej w danym państwie
członkowskim i który może zdecydować się na dobrowolny
powrót, pod warunkiem że nie uzyskał nowego obywatelstwa i nie
opuścił terytorium tego państwa członkowskiego;
i)            każdy
obywatel państwa trzeciego, który jest uprawniony do przebywania lub
pobytu lub korzysta z jakiejś formy ochrony międzynarodowej w
rozumieniu dyrektywy 2004/83/WE lub ochrony czasowej w rozumieniu dyrektywy 2001/55/WE
w danym państwie członkowskim i który zdecydował się na
dobrowolny powrót, pod warunkiem że nie uzyskał nowego obywatelstwa i
nie opuścił terytorium tego państwa członkowskiego;
j)            każdy
obywatel państwa trzeciego, który nie spełnia warunków lub
przestał spełniać warunki wjazdu do państwa
członkowskiego lub pobytu w takim państwie.
2. W stosownych przypadkach i o ile
zastosowanie mają te same warunki grupa docelowa obejmuje członków
rodziny osób, o których mowa powyżej.
ROZDZIAŁ II
WSPÓLNY EUROPEJSKI SYSTEM AZYLOWY
Artykuł 5
Systemy przyjmowania i azylu
1. W ramach celu szczegółowego
zdefiniowanego w art. 3 ust. 2 lit. a) oraz w świetle zatwierdzonych
wniosków z dialogu politycznego zawartych w art. 13 rozporządzenia (UE) nr
.../... [rozporządzenie horyzontalne] Fundusz wspiera działania
ukierunkowane na osoby, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a)–e), i
dotyczące w szczególności co najmniej jednego z poniższych
zagadnień:
a)           zapewnienia
pomocy materialnej, kształcenia, szkoleń, usług pomocniczych
oraz opieki zdrowotnej i psychologicznej;
b)           zapewnienia
pomocy społecznej, informacji lub pomocy przy dopełnianiu
formalności administracyjnych lub prawnych oraz informacji lub doradztwa w
sprawie możliwego wyniku procedury udzielania azylu, w tym również w
sprawie takich aspektów, jak dobrowolny powrót;
c)           zapewnienia
pomocy prawnej i językowej;
d)           zapewnienia
specjalnej pomocy osobom wymagającym szczególnego traktowania, takim jak:
małoletni, małoletni bez opieki, osoby niepełnosprawne, osoby
starsze, kobiety w ciąży, rodzice samotnie wychowujący
małoletnie dzieci, ofiary handlu ludźmi, osoby z poważnymi
chorobami fizycznymi i umysłowymi lub pourazowymi zaburzeniami stresowymi
oraz osoby, które zostały poddane torturom, ofiary zgwałcenia lub
innych poważnych form przemocy psychicznej, fizycznej lub seksualnej;
e)           informowania
społeczności lokalnych, a także szkolenia personelu organów
lokalnych, które będą miały styczność z osobami
przyjmowanymi;
f)            zapewnienia
działań integracyjnych z listy zamieszczonej w art. 9 ust. 1, jeżeli
wiąże się to z przyjmowaniem osób, o których mowa w art. 4 ust. 1
lit. a)–e).
2. W nowych państwach członkowskich,
które przystąpią do Unii z dniem 1 stycznia 2013 r., oraz w
państwach członkowskich, w których występują określone
braki strukturalne w dziedzinie infrastruktury lub usług
służących zapewnieniu zakwaterowania, Fundusz może
wspierać, oprócz działań kwalifikowalnych wymienionych w ust. 1,
również działania mające na celu:
a)           ustanawianie,
rozwijanie i udoskonalanie infrastruktury lub usług
służących zapewnieniu zakwaterowania;
b)           tworzenie
struktur administracyjnych, systemów i szkolenia personelu oraz odpowiednich
organów sądowych w celu zapewnienia osobom ubiegającym się o
azyl sprawnego dostępu do procedur udzielania azylu oraz skutecznych,
wysokiej jakości procedur udzielania azylu.
Artykuł 6
Zdolność państw
członkowskich do opracowywania, monitorowania i oceny prowadzonej polityki
azylowej
W ramach celu szczegółowego
zdefiniowanego w art. 3 ust. 2 lit. a) oraz w świetle zatwierdzonych wniosków
z dialogu politycznego zawartych w art. 13 rozporządzenia UE nr .../...
[rozporządzenie horyzontalne] do działań kwalifikowalnych
należą w szczególności:
a)           działania
zwiększające zdolność państw członkowskich do
gromadzenia, analizowania i rozpowszechniania danych i statystyk
dotyczących procedur udzielania azylu, zdolności przyjmowania oraz
działań w zakresie przesiedlania i relokacji;
b)           działania
bezpośrednio przyczyniające się do oceny polityki azylowej,
takie jak: krajowe oceny skutków, badania prowadzone wśród grup
docelowych, opracowywanie wskaźników i analiza porównawcza.
Artykuł 7
Przesiedlanie i relokacja
W ramach celu szczegółowego
zdefiniowanego w art. 3 ust. 2 lit. a)–d) oraz w świetle zatwierdzonych
wniosków z dialogu politycznego zawartych w art. 13 rozporządzenia UE nr
.../... [rozporządzenie horyzontalne] Fundusz wspiera w szczególności
następujące działania związane z przesiedlaniem osób, o
których mowa w art. 4 lit. e), lub relokacją osób, o których mowa w art. 4
ust. 1 lit. a), b) i c):
a)           ustanawianie i
opracowywanie krajowych programów dotyczących przesiedlania i relokacji;
b)           ustanawianie
odpowiedniej infrastruktury i usług w celu zapewnienia sprawnej i
efektywnej realizacji działań w zakresie przesiedlania i relokacji;
c)           tworzenie
struktur, systemów i szkolenia personelu w celu prowadzenia misji w
państwach trzecich lub innych państwach członkowskich,
przeprowadzania rozmów, badań medycznych i badań bezpieczeństwa;
d)           rozpatrywanie
potencjalnych spraw dotyczących przesiedlenia lub relokacji przez
właściwe organy państw członkowskich z zastosowaniem takich
działań, jak: prowadzenie misji w państwach trzecich lub innych
państwach członkowskich, przeprowadzanie rozmów, badania medyczne i
badania bezpieczeństwa;
e)           ocena zdrowotna
i leczenie przed wyjazdem, zaopatrzenie przed wyjazdem, środki
informacyjne przed wyjazdem, organizacja podróży, w tym zapewnienie
usług medycznego personelu towarzyszącego;
f)            informacje i
pomoc po przyjeździe, w tym usługi tłumaczenia ustnego;
g)           wzmacnianie
infrastruktury i usług w państwach wyznaczonych do realizacji
regionalnych programów ochrony.
ROZDZIAŁ III
INTEGRACJA OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH
I LEGALNA MIGRACJA
Artykuł 8
Środki w zakresie imigracji i
poprzedzające wyjazd
W celu ułatwienia legalnej migracji do
Unii i lepszego przygotowania osób, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. g), do
integracji ze społeczeństwem przyjmującym w ramach celu
szczegółowego zdefiniowanego w art. 3 ust. 2 lit. b) oraz w świetle
zatwierdzonych wniosków z dialogu politycznego zawartych w art. 13
rozporządzenia UE nr .../... [rozporządzenie horyzontalne] działania
kwalifikowalne w kraju pochodzenia obejmują w szczególności
następujące działania:
a)           pakiety
informacyjne i kampanie na rzecz zwiększania świadomości
społecznej, w tym za pośrednictwem technologii
informacyjno-komunikacyjnych i stron internetowych przyjaznych dla
użytkowników;
b)           ocena
umiejętności i kwalifikacji oraz zwiększanie przejrzystości
i równoważności umiejętności i kwalifikacji w krajach
pochodzenia;
c)           szkolenia
zawodowe;
d)           kursy
kształtujące świadomość obywatelską oraz
nauczanie języka.
Artykuł 9
Środki w zakresie integracji na
poziomie lokalnym i regionalnym
1. W ramach celu szczegółowego
zdefiniowanego w art. 3 ust. 2 lit. b) działania kwalifikowalne odbywają
się w ramach spójnych strategii, wdrażanych przez organizacje
pozarządowe bądź organy lokalne lub regionalne i
zaprojektowanych specjalnie na potrzeby integracji – odpowiednio na poziomie
lokalnym lub regionalnym – osób, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a)–g). W
tym kontekście działania kwalifikowalne obejmują w
szczególności następujące działania:
a)           tworzenie i
rozwijanie takich strategii integracji, w tym analiza potrzeb, udoskonalanie
wskaźników i ocena;
b)           doradztwo i
pomoc w takich obszarach, jak: zakwaterowanie, środki utrzymania,
poradnictwo społeczne i prawne, opieka medyczna, psychologiczna i
socjalna, opieka nad dziećmi;
c)           działania
wprowadzające obywateli państw trzecich w społeczeństwo
przyjmujące oraz działania umożliwiające tym osobom
dostosowanie się do tego społeczeństwa, uzyskanie informacji o
swoich prawach i obowiązkach, uczestniczenie w życiu społecznym
i kulturalnym oraz uznanie wartości zapisanych w Karcie praw podstawowych
Unii Europejskiej;
d)           środki
ukierunkowane na kształcenie, w tym szkolenie językowe i
działania wstępne mające na celu ułatwienie dostępu do
rynku pracy;
e)           działania
zmierzające do wspierania usamodzielnienia się i
samowystarczalności obywateli państw trzecich;
f)            działania
wspierające autentyczne kontakty i konstruktywny dialog między
obywatelami państw trzecich a przyjmującym ich
społeczeństwem oraz działania mające na celu
zwiększenie akceptacji przez społeczeństwo przyjmujące, w
tym poprzez zaangażowanie mediów;
g)           działania
wspierające zarówno równy dostęp obywateli państw trzecich do
usług publicznych i prywatnych, jak i ich równe traktowanie w
kontekście tych usług, w tym dostosowanie tych usług do
obsługi obywateli państw trzecich;
h)           budowanie
zdolności organizacji wdrażających, w tym wymiana doświadczeń
i dobrych praktyk oraz tworzenie sieci kontaktów.
2. W działaniach, o których mowa w ust. 1,
uwzględnia się szczególne potrzeby różnych kategorii obywateli
państw trzecich i członków ich rodzin, w tym osób przybywających
do danego państwa lub przebywających w nim dla celów zatrudnienia,
samozatrudnienia i łączenia rodzin, osób korzystających z
ochrony międzynarodowej, osób ubiegających się o azyl, osób
przesiedlonych lub relokowanych oraz grup migrantów wymagających
szczególnego traktowania, w szczególności małoletnich,
małoletnich bez opieki, osób niepełnosprawnych, osób starszych,
kobiet w ciąży, rodziców samotnie wychowujących małoletnie
dzieci, ofiar handlu ludźmi oraz osób, które zostały poddane
torturom, ofiar zgwałcenia lub innych poważnych form przemocy
psychicznej, fizycznej lub seksualnej.
3. W stosownych przypadkach działania, o
których mowa w ust. 1, mogą obejmować obywateli państwa
członkowskiego, którzy mają migracyjne korzenie, co oznacza że
co najmniej jeden z rodziców (tj. matka lub ojciec) jest obywatelem
państwa trzeciego;
4. Na
potrzeby programowania i realizowania działań, o których mowa w ust. 1,
partnerstwo, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia (UE) nr …/…
[rozporządzenie horyzontalne], obejmuje organy wyznaczone przez
państwa członkowskie do celów zarządzania interwencjami
podejmowanymi w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.
Artykuł 10
Środki służące
budowaniu zdolności
W ramach celu szczegółowego
zdefiniowanego w art. 3 ust. 2 lit. b) oraz w świetle zatwierdzonych wniosków
z dialogu politycznego zawartych w art. 13 rozporządzenia (UE) nr …/…
[rozporządzenie horyzontalne] działania kwalifikowalne obejmują w
szczególności:
a)           tworzenie
strategii służących promowaniu legalnej migracji w celu
ułatwienia opracowywania i wdrażania elastycznych procedur
przyjmowania, m.in. przez wspieranie współpracy między agencjami
pośrednictwa pracy i służbami zatrudnienia z państw
członkowskich i państw trzecich, a także wspieranie państw
członkowskich we wdrażaniu prawa Unii w dziedzinie migracji, w
procesach konsultacji z odpowiednimi zainteresowanymi stronami oraz doradztwa
prowadzonego przez ekspertów lub wymiany informacji w zakresie
rozwiązań ukierunkowanych na poszczególne narodowości lub
kategorie obywateli państw trzecich w odniesieniu do potrzeb rynków pracy;
b)           wzmacnianie
zdolności państw członkowskich do opracowywania, wdrażania,
monitorowania i oceniania prowadzonych strategii imigracyjnych, polityki i
środków na wszystkich poziomach i we wszystkich departamentach
administracji, w szczególności zwiększenie ich zdolności do
gromadzenia, analizowania i rozpowszechniania danych i statystyk
dotyczących procedur i przepływów migracyjnych, zezwoleń na
pobyt i tworzenia narzędzi służących monitorowaniu,
systemów oceny, wskaźników i analizy porównawczej na potrzeby pomiaru
osiągnięć uzyskiwanych w ramach tych strategii;
c)           zwiększanie
zdolności międzykulturowych organizacji wdrażających, które
świadczą usługi publiczne i prywatne, w tym instytucji
oświatowych, oraz promowanie wymiany doświadczeń i dobrych
praktyk, współpracy i tworzenia sieci kontaktów;
d)           tworzenie
trwałych struktur organizacyjnych na potrzeby zarządzania
integracją i różnorodnością, w szczególności przez
współpracę między różnymi zainteresowanymi stronami, która
umożliwia urzędnikom na różnych poziomach administracji krajowej
szybkie zdobycie informacji o doświadczeniach i najlepszych praktykach z
innych państw oraz, w miarę możliwości, łączenie
zasobów;
e)           przyczynianie
się do dynamicznego, dwutorowego procesu wzajemnego oddziaływania
leżącego u podstaw strategii integracji poprzez tworzenie platform
konsultacji dla obywateli państw trzecich i wymiany informacji między
zainteresowanymi stronami oraz platform dialogu międzykulturowego i międzywyznaniowego
pomiędzy społecznościami obywateli państw trzecich lub
pomiędzy tymi społecznościami a społeczeństwem
przyjmującym, lub między tymi społecznościami a organami
określającymi politykę i podejmującymi decyzje.
ROZDZIAŁ IV
POWROTY
Artykuł 11
Środki towarzyszące
procedurom powrotu
W ramach celu szczegółowego
zdefiniowanego w art. 3 ust. 2 lit. c) oraz w świetle uzgodnionych wniosków
z dialogu politycznego zawartych w art. 13 rozporządzenia (UE) nr …/…
[rozporządzenie horyzontalne] Fundusz wspiera działania ukierunkowane
na osoby, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. h)–j), i dotyczące w
szczególności co najmniej jednego z poniższych zagadnień:
a)           tworzenia i
udoskonalania infrastruktury lub usług służących
zapewnieniu zakwaterowania oraz warunków przyjmowania lub zatrzymywania;
b)           tworzenia
struktur administracyjnych, systemów i szkolenia personelu w celu zapewnienia
sprawnych procedur powrotu;
c)           zapewnienia
pomocy materialnej oraz opieki zdrowotnej i psychologicznej;
d)           zapewnienia
pomocy społecznej, informacji lub pomocy przy dopełnianiu
formalności administracyjnych lub prawnych oraz informacji lub doradztwa;
e)           zapewnienia
pomocy prawnej i językowej;
f)            specjalnej
pomocy osobom wymagającym szczególnego traktowania, takim jak:
małoletni, małoletni bez opieki, osoby niepełnosprawne, osoby
starsze, kobiety w ciąży, rodzice samotnie wychowujący
małoletnie dzieci, ofiary handlu ludźmi oraz osoby, które
zostały poddane torturom, ofiary zgwałcenia lub innych poważnych
form przemocy psychicznej, fizycznej lub seksualnej.
Artykuł 12
Środki w zakresie powrotów
W ramach celu szczegółowego
zdefiniowanego w art. 3 ust. 2 lit. c) oraz w świetle uzgodnionych wniosków
z dialogu politycznego zawartych w art. 13 rozporządzenia (UE) nr …/…
[rozporządzenie horyzontalne] Fundusz wspiera działania ukierunkowane
na osoby, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. h)–j), i dotyczące w
szczególności co najmniej jednego z poniższych zagadnień:
a)           współpracy
z organami konsularnymi i służbami imigracyjnymi państw trzecich
w celu uzyskiwania dokumentów podróży, ułatwiania repatriacji i
zapewniania readmisji;
b)           środków w
zakresie wspomaganych powrotów dobrowolnych, w tym badań lekarskich i
pomocy medycznej, organizacji podróży, wkładu finansowego, doradztwa
przed powrotem i po nim oraz wsparcia;
c)           środków
mających na celu rozpoczęcie procesu reintegracji osoby
powracającej poprzez jej osobisty rozwój, takich jak: zachęty
finansowe, szkolenia, pomoc w znalezieniu stażu i zatrudnienia oraz
wsparcie na rozpoczęcie działalności gospodarczej;
d)           placówek i
usług w państwach trzecich, zapewniających odpowiednie
zakwaterowanie tymczasowe i przyjęcie po przyjeździe;
e)           specjalnej
pomocy osobom wymagającym szczególnego traktowania, takim jak:
małoletni, małoletni bez opieki, osoby niepełnosprawne, osoby
starsze, kobiety w ciąży, rodzice samotnie wychowujący
małoletnie dzieci, ofiary handlu ludźmi oraz osoby, które
zostały poddane torturom, ofiary zgwałcenia lub innych poważnych
form przemocy psychicznej, fizycznej lub seksualnej.
Artykuł 13
Środki służące
współpracy praktycznej i budowaniu zdolności
W ramach celu szczegółowego
zdefiniowanego w art. 3 ust. 2 lit. c) oraz w świetle uzgodnionych wniosków
z dialogu politycznego zawartych w art. 13 rozporządzenia (UE) nr …/…
[rozporządzenie horyzontalne] działania kwalifikowalne obejmują w
szczególności:
a)           działania
mające na celu promowanie i wzmacnianie współpracy operacyjnej
między służbami państw członkowskich ds. powrotów, w
tym współpracy z organami konsularnymi i służbami imigracyjnymi
państw trzecich;
b)           działania
mające na celu wspieranie współpracy między służbami
państw członkowskich i państw trzecich ds. powrotów, w tym
środki służące wzmacnianiu zdolności państw
trzecich do przeprowadzania takich działań w zakresie readmisji i
reintegracji w ramach umów o readmisji;
c)           działania
wzmacniające zdolność do opracowywania skutecznej i trwałej
polityki w zakresie powrotów, w szczególności przez wymianę
informacji na temat sytuacji w krajach powrotu, wymianę najlepszych
praktyk i doświadczeń oraz łączenie zasobów między
państwami członkowskimi;
d)           działania
zwiększające zdolność do gromadzenia, analizowania i
rozpowszechniania danych i statystyk dotyczących procedur i środków w
zakresie powrotów, zdolności do przyjmowania i zatrzymywania, powrotów
przymusowych i dobrowolnych, monitorowania i reintegracji;
e)           działania
bezpośrednio przyczyniające się do oceny polityki w zakresie
powrotów, takie jak: krajowe oceny skutków, badania prowadzone wśród grup
docelowych, opracowywanie wskaźników i analiza porównawcza.
ROZDZIAŁ V
RAMY FINANSOWANIA I RAMY WDRAŻANIA
Artykuł 14
Zasoby ogólne i wdrażanie
1. Zasoby ogólne przeznaczone na
wdrażanie niniejszego rozporządzenia wynoszą 3 869 mln EUR.
2. Władza budżetowa zatwierdza
kwotę rocznych środków dla Funduszu w granicach określonych
ramami finansowymi.
3. Zasoby ogólne wdraża się poprzez:
a)      programy krajowe, zgodnie z art. 20;
b)      działania Unii, zgodnie z art. 21;
c)      pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych,
zgodnie z art. 22;
d)      Europejską Sieć
Migracyjną, zgodnie z art. 23;
e)      pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych,
zgodnie z art. 24.
4. Dostępne na mocy niniejszego
rozporządzenia zasoby ogólne wdraża się w ramach
zarządzania dzielonego zgodnie z [art. 55 ust. 1 lit. b) nowego
rozporządzenia finansowego][25],
z wyjątkiem działań Unii, o których mowa w art. 21, pomocy w
sytuacjach nadzwyczajnych, o której mowa w art. 22, Europejskiej Sieci
Migracyjnej, o której mowa w art. 23, oraz pomocy technicznej, o której mowa w
art. 24.
5. Zasoby ogólne wykorzystuje się
orientacyjnie w następujący sposób:
a)           3 232 mln EUR
na programy krajowe państw członkowskich;
b)           637 mln EUR na
działania Unii, pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, Europejską
Sieć Migracyjną i pomoc techniczną Komisji.
Artykuł 15
Zasoby na działania kwalifikowalne
w państwach członkowskich
1. Kwotę 3 232 mln EUR przydziela
się państwom członkowskim orientacyjnie w następujący
sposób:
a)           2 372 mln EUR,
jak wskazano w załączniku I;
b)           700 mln EUR w
oparciu o mechanizm podziału na działania szczególne, o których mowa
w art. 16, na unijny program przesiedleń, o którym mowa w art. 17, i na
relokację, o której mowa w art. 18;
c)           160 mln EUR w
ramach przeglądu śródokresowego i w okresie począwszy od roku
budżetowego 2018, aby uwzględnić ważne zmiany w
przepływach migracyjnych lub odpowiedzieć na szczególne potrzeby
określone przez Komisję, o których mowa w art. 19.
2. Kwotę, o której mowa w ust. 1 lit. b),
przeznacza się na wsparcie:
a)           działań
szczególnych wymienionych w załączniku II,
b)           przesiedlenia
osób, o których mowa w art. 4 lit. e), lub relokacji osób, o których mowa w
art. 4 ust. 1 lit. a), b) i c).
Artykuł 16
Zasoby na działania szczególne
1. Państwa członkowskie mogą
otrzymać dodatkową kwotę, o której mowa w art. 15 ust. 2 lit.
a), pod warunkiem że jest ona odpowiednio wskazana w programie i zostanie
wykorzystana na realizację działań szczególnych. Te
działania szczególne są wymienione w załączniku II.
2. Aby uwzględnić nowe zmiany w
zakresie polityki, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych
zgodnie z art. 26 w celu zmiany załącznika II w kontekście
przeglądu śródokresowego. Na podstawie zmienionego wykazu
działań szczególnych państwa członkowskie mogą
otrzymać kwotę dodatkową zgodnie z ust. 1, w
zależności od dostępności zasobów.
3. Kwoty dodatkowe, o których mowa w ust. 1 i 2,
przydziela się państwom członkowskim na mocy indywidualnych
decyzji w sprawie finansowania zatwierdzających lub zmieniających ich
program krajowy w kontekście przeglądu śródokresowego, zgodnie z
procedurą określoną w art. 14 i 15 rozporządzenia (UE) nr
…/… [rozporządzenie horyzontalne]. Kwoty te wykorzystuje się
wyłącznie na realizację działań szczególnych.
Artykuł 17
Zasoby na unijny program
przesiedleń
1. Oprócz przydziału obliczonego zgodnie
z art. 15 ust. 1 lit. a) państwa członkowskie co dwa lata
otrzymują kwotę dodatkową zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. b) w
oparciu o kwotę ryczałtową w wysokości 6 000 EUR na każdą
przesiedloną osobę.
2. Kwotę ryczałtową, o której
mowa w ust. 1, zwiększa się do 10 000 EUR na każdą
przesiedloną osobę zgodnie ze wspólnymi priorytetami unijnymi w
zakresie przesiedleń ustanowionymi zgodnie z ust. 3 i 4 oraz wymienionymi
w załączniku III.
3. Komisja jest uprawniona do przyjęcia
aktów delegowanych zgodnie z art. 26 w celu określenia co dwa lata
wspólnych priorytetów unijnych w zakresie przesiedleń w oparciu o
poniższe kategorie ogólne:
–
osoby z państwa lub regionu wyznaczonego do
realizacji regionalnego programu ochrony;
–
osoby z państwa lub regionu określonego w
prognozach UNHCR dotyczących przesiedleń i w przypadku, gdy wspólne
działania Unii miałyby znaczący wpływ na zaspokojenie
potrzeb w zakresie ochrony;
–
osoby należące do kategorii szczególnej
objętej kryteriami UNHCR w zakresie przesiedleń.
4. Poniższe grupy uchodźców
wymagające szczególnego traktowania w każdym przypadku uwzględnia
się we wspólnych priorytetach unijnych w zakresie przesiedleń i
kwalifikuje do kwoty ryczałtowej określonej w ust. 2:
–
kobiety i dzieci narażone na ryzyko,
–
małoletni bez opieki,
–
osoby wymagające opieki medycznej, którą
można zapewnić wyłącznie w drodze przesiedlenia,
–
osoby potrzebujące natychmiastowego lub
pilnego przesiedlenia z powodów prawnych oraz wymagające ochrony
fizycznej.
5. W przypadku, gdy państwo
członkowskie przesiedla osobę należącą do więcej
niż jednej z kategorii, o których mowa w ust. 1 i 2, otrzymuje ono
kwotę ryczałtową na daną osobę tylko jeden raz.
6. Komisja określa, w drodze aktów wykonawczych,
harmonogram i inne warunki wdrożenia związane z mechanizmem
przydziału zasobów na rzecz unijnego programu przesiedleń zgodnie z
procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2.
7. Kwoty dodatkowe, o których mowa w ust. 1,
przydziela się państwom członkowskim co dwa lata: za pierwszym
razem na mocy indywidualnej decyzji w sprawie finansowania zatwierdzającej
ich program krajowy zgodnie z procedurą określoną w art. 14
rozporządzenia (UE) nr …/… [rozporządzenie horyzontalne], a
następnie na mocy decyzji w sprawie finansowania, która ma zostać
załączona do decyzji zatwierdzających ich program krajowy. Wspomnianych
kwot nie można przenosić na inne działania w ramach programu
krajowego.
8. W celu skutecznej realizacji celów unijnego
programu przesiedleń i w granicach dostępnych zasobów Komisja jest
uprawniona do przyjęcia w stosownych przypadkach aktów delegowanych
zgodnie z art. 26 w celu dostosowania kwot ryczałtowych, o których mowa w
ust. 1 i 2.
Artykuł 18
Zasoby na relokację
1. Oprócz przydziału obliczonego zgodnie
z art. 15 ust. 1 lit. a) państwa członkowskie otrzymują w
stosownych przypadkach kwotę dodatkową, jak określono w art. 15
ust. 2 lit. b), w oparciu o kwotę ryczałtową w wysokości 6 000
EUR na każdą osobę relokowaną z innego państwa
członkowskiego.
2. Komisja określa harmonogram i inne
warunki wdrożenia związane z mechanizmem przydziału zasobów na
relokację zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
3. Kwoty dodatkowe, o których mowa w ust. 1,
przydziela się państwom członkowskim regularnie: za pierwszym
razem na mocy indywidualnych decyzji w sprawie finansowania
zatwierdzających ich program krajowy zgodnie z procedurą
określoną w art. 14 rozporządzenia (UE) nr …/…
[rozporządzenie horyzontalne], a następnie na mocy decyzji w sprawie
finansowania, która ma zostać załączona do decyzji
zatwierdzającej ich program krajowy. Wspomnianych kwot nie można
przenosić na inne działania w ramach programu krajowego.
4. W celu skutecznej realizacji celów
solidarności i podziału odpowiedzialności między
państwami członkowskimi oraz w granicach dostępnych zasobów
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 26
w celu dostosowania kwoty ryczałtowej, o której mowa w ust. 1.
Artykuł 19
Zasoby w ramach przeglądu
śródokresowego
1. W celu przydzielenia kwoty wskazanej w art.
15 ust. 1 lit. c) Komisja do dnia 31 maja 2017 r. ocenia potrzeby państw
członkowskich w odniesieniu do ich systemów azylu i przyjmowania, ich
sytuacji pod względem przepływów migracyjnych w latach 2014–2016 oraz
przewidywanego rozwoju sytuacji.
Komisja w swojej ocenie wykorzystuje
między innymi informacje uzyskane od Eurostatu, Europejskiej Sieci
Migracyjnej i EASO oraz analizę ryzyka sporządzoną przez
agencję Frontex.
Na podstawie tej analizy Komisja określa
poziom szczególnych potrzeb w odniesieniu do systemów azylu i przyjmowania oraz
w odniesieniu do napływu migrantów w państwach członkowskich
poprzez agregowanie następujących współczynników:
a)           systemy azylu i przyjmowania:
(i)       współczynnik 1 dla braku
szczególnych potrzeb
(ii)      współczynnik 1,5 dla umiarkowanych
szczególnych potrzeb
(iii)     współczynnik 3 dla poważnych
szczególnych potrzeb
b)           napływ migrantów:
(i)       współczynnik 1 dla braku
szczególnego napływu
(ii)      współczynnik 1,5 dla umiarkowanego
szczególnego napływu
(iii)     współczynnik 3 dla poważnego
szczególnego napływu
2. Według tego wzoru Komisja określa,
w drodze aktów wykonawczych, państwa członkowskie, które
otrzymają kwotę dodatkową, i opracowuje macierz przydziału
dostępnych zasobów między te państwa członkowskie zgodnie z
procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 3.
Artykuł 20
Programy krajowe
1. W ramach programów, które zgodnie z art. 14
rozporządzenia (UE) nr …/… [rozporządzenie horyzontalne]
podlegają badaniu i zatwierdzaniu, państwa członkowskie
realizują w szczególności następujące cele:
a)           wspieranie tworzenia wspólnego
europejskiego systemu azylowego poprzez zapewnienie skutecznego i jednolitego
stosowania unijnego dorobku prawnego w dziedzinie azylu;
b)           wspieranie tworzenia i rozwijania
unijnego programu przesiedleń poprzez oferowanie trwałych
rozwiązań uchodźcom, którzy utknęli w państwach trzecich,
w szczególności zgodnie ze wspólnymi priorytetami unijnymi w zakresie
przesiedleń;
c)           opracowywanie i rozwijanie na
poziomie lokalnym/regionalnym strategii integracji obejmujących różne
aspekty przebiegającego dwukierunkowo, dynamicznego procesu, zaspokajających
szczególne potrzeby różnych kategorii migrantów i prowadzących do
powstawania skutecznych partnerstw między wszystkimi zainteresowanymi
stronami;
d)           opracowywanie programu wspomaganych
powrotów dobrowolnych obejmującego element reintegracji.
2. Państwa członkowskie
zapewniają zgodność wszystkich działań objętych
wsparciem w ramach przedmiotowego Funduszu z unijnym dorobkiem prawnym w
dziedzinie azylu i imigracji, nawet jeśli nie są one związane
odpowiednimi środkami ani ich nie stosują.
Artykuł 21
Działania Unii
1. Z inicjatywy Komisji można
wykorzystywać Fundusz do finansowania działań transnarodowych
lub działań o szczególnym znaczeniu dla Unii dotyczących celów
ogólnych i szczegółowych, o których mowa w art. 3.
2. Aby kwalifikować się do finansowania,
działania Unii muszą w szczególności służyć realizacji
takich celów jak:
a)           zacieśnianie współpracy z
Unią przy wdrażaniu prawa Unii i dobrych praktyk w dziedzinie azylu,
w tym przesiedlania i relokacji, legalnej migracji, z uwzględnieniem
integracji obywateli państw trzecich i powrotów;
b)           tworzenie transnarodowych sieci
współpracy oraz projektów pilotażowych, w tym projektów
innowacyjnych, opartych na ponadnarodowych partnerstwach podmiotów
znajdujących się w co najmniej dwóch państwach członkowskich,
mających za zadanie wspieranie innowacji, ułatwianie wymiany
doświadczeń i dobrych praktyk;
c)           badania dotyczące
możliwych nowych form współpracy Unii w dziedzinie azylu, imigracji,
integracji i powrotów oraz odnośnego prawa unijnego, rozpowszechniania i
wymiany informacji na temat najlepszych praktyk oraz wszelkich innych aspektów
polityki w zakresie azylu, imigracji, integracji i powrotów, z
uwzględnieniem komunikacji instytucjonalnej w zakresie priorytetów polityki
Unii;
d)           opracowywanie i stosowanie przez
państwa członkowskie wspólnych narzędzi, metod i wskaźników
statystycznych do celów pomiaru rozwoju polityki azylowej oraz polityki w
dziedzinie legalnej migracji, integracji i powrotów;
e)           przygotowywanie, monitorowanie,
wsparcie administracyjne i techniczne, rozwój mechanizmu oceny, wymaganego do
wdrażania polityki w obszarze azylu i imigracji;
f)            współpraca z państwami
trzecimi, w szczególności w ramach wdrażania umów o readmisji,
partnerstw na rzecz mobilności i regionalnych programów ochrony.
3. Realizacja działań, o których
mowa w niniejszym artykule, odbywa się zgodnie z art. 7
rozporządzenia (UE) nr …/… [rozporządzenie horyzontalne].
Artykuł 22
Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych
1. Fundusz zapewnia pomoc finansową w
celu zaspokojenia pilnych i szczególnych potrzeb w przypadku wystąpienia
sytuacji nadzwyczajnej.
2. Realizacja pomocy w sytuacjach
nadzwyczajnych odbywa się zgodnie z art. 8 rozporządzenia (UE) nr …/…
[rozporządzenie horyzontalne].
Artykuł 23
Europejska Sieć Migracyjna
1. Fundusz wspiera Europejską Sieć
Migracyjną i zapewnia pomoc finansową niezbędną dla jej
działalności i przyszłego rozwoju.
2. Cele Europejskiej Sieci Migracyjnej są
następujące:
a)           pełnienie funkcji unijnego
komitetu doradczego ds. migracji i azylu poprzez wspólne koordynowanie
działań i współpracę zarówno na poziomie krajowym, jak i
unijnymi z przedstawicielami państw członkowskich, środowiska
akademickiego, społeczeństwa obywatelskiego, ośrodków
analitycznych i innych podmiotów unijnych/międzynarodowych;
b)           zaspokajanie zapotrzebowania
instytucji unijnych i państw członkowskich na informacje o migracji i
azylu poprzez dostarczanie aktualnych, obiektywnych, wiarygodnych i
porównywalnych informacji na temat migracji i azylu, które pomogą kształtować
politykę Unii Europejskiej w tych dziedzinach;
c)           dostarczanie ogółowi
społeczeństwa informacji, o których mowa w lit. b).
3. Aby osiągnąć swoje cele,
Europejska Sieć Migracyjna:
a)           gromadzi i wymienia aktualne,
obiektywne, wiarygodne i porównywalne dane i informacje z wielu różnych
źródeł między innymi na posiedzeniach, za pośrednictwem
środków elektronicznych, przez powszechnie wykonywane badania i ankiety ad
hoc;
b)           analizuje dane i informacje, o
których mowa w lit. a), zwiększając przy tym ich
porównywalność, i przedstawia wyniki w przystępnej postaci
szczególnie dla decydentów;
c)           przygotowuje i publikuje okresowe
sprawozdania na temat sytuacji migracyjnej i azylowej w Unii i państwach
członkowskich;
d)           poprzez dostarczanie opracowanych
przez siebie informacji służy społeczeństwu jako
źródło obiektywnych, bezstronnych informacji na temat migracji i
azylu.
4. Europejska Sieć Migracyjna, EASO i
agencja Frontex dopilnowują, aby prowadzone przez nich działania
były spójne i skoordynowane.
5. Europejska Sieć Migracyjna składa
się z:
a)           Komisji, która koordynuje prace
Europejskiej Sieci Migracyjnej i w szczególności zapewnia odpowiednie
przełożenie priorytetów politycznych Unii w dziedzinie migracji i
azylu na prace Sieci;
b)           komitetu kierowniczego, który
udziela wskazówek politycznych i zatwierdza działania Europejskiej Sieci
Migracyjnej, złożonego z przedstawiciela Komisji oraz ekspertów z
państw członkowskich, Parlamentu Europejskiego i innych odpowiednich
podmiotów;
c)           krajowych punktów kontaktowych
wyznaczanych przez państwa członkowskie, z których każdy
składa się z co najmniej trzech ekspertów, którzy dysponują
wspólnie odpowiednią wiedzą fachową na temat azylu i migracji, w
tym kształtowania polityki, prawa, badań i statystyki, oraz którzy
koordynują i zapewniają krajowy wkład w działania, o
których mowa w art. 19 ust. 1, w celu uzyskania wkładu wszystkich
odpowiednich zainteresowanych stron;
d)           innych odpowiednich podmiotów na
poziomie krajowym i unijnym w dziedzinie migracji i azylu.
6. Komisja ustanawia, w drodze aktów wykonawczych,
szczegółowe zasady funkcjonowania Europejskiej Sieci Migracyjnej, zgodnie
z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2.
7. Kwotę
udostępnianą Europejskiej Sieci Migracyjnej w ramach rocznych
środków Funduszu i program pracy określający priorytety jej
działania przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w
art. 27 ust. 3, oraz w miarę możliwości w połączeniu z
programem prac dotyczącym działań Unii i pomocy w sytuacjach
nadzwyczajnych.
8. Pomoc finansowa przewidziana na
działania Europejskiej Sieci Migracyjnej przyjmuje w stosownych
przypadkach formę dotacji dla krajowych punktów kontaktowych oraz
zamówień publicznych, zgodnie z rozporządzeniem finansowym.
Artykuł 24
Pomoc techniczna
1. Z inicjatywy Komisji lub w jej imieniu na
pomoc techniczną wykorzystuje się rocznie do 2,5 mln EUR ze
środków Funduszu zgodnie z art. 10 rozporządzenia (UE) nr …/…
[rozporządzenie horyzontalne].
2. Z inicjatywy państwa
członkowskiego w ramach Funduszu przeznacza się do 5 %
całkowitej kwoty przydzielonej danemu państwu członkowskiemu na
pomoc techniczną w ramach programu krajowego zgodnie z art. 20
rozporządzenia (UE) nr …/… [rozporządzenie horyzontalne].
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 25
Przepisy szczegółowe
dotyczące kwot ryczałtowych z tytułu przesiedleń i
relokacji
Na zasadzie odstępstwa od zasad
kwalifikowalności wydatków określonych w art. 18 rozporządzenia
(UE) nr …/… [rozporządzenie horyzontalne], szczególnie w odniesieniu do
kwot ryczałtowych i stawek zryczałtowanych, kwoty ryczałtowe
przydzielane państwom członkowskim z tytułu przesiedlenia lub
relokacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem:
–
są wyłączone z obowiązku
oparcia na danych statystycznych lub historycznych; oraz
–
są przyznawane pod warunkiem, że osoba, z
tytułu której przydziela się kwotę ryczałtową,
została skutecznie przesiedlona lub relokowana zgodnie z niniejszym
rozporządzeniem.
Artykuł 26
Wykonywanie przekazanych
uprawnień
1. Powierzenie Komisji
uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów
delegowanych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, powierza
się Komisji na okres siedmiu lat od daty wejścia w życie
niniejszego rozporządzenia. Przekazanie uprawnień zostaje
automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że
Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu
przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed
końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w
niniejszym rozporządzeniu, może zostać w dowolnym momencie
odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o
odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja
o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w
określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na
ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów
delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu
delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie.
5. Akt delegowany
przyjęty na podstawie niniejszego rozporządzenia wchodzi w
życie, o ile Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w
terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie lub jeśli przed upływem tego terminu zarówno
Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie
wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa
miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 27
Procedura komitetowa
1. Komisję wspiera Wspólny Komitet ds. Azylu,
Migracji i Bezpieczeństwa, ustanowiony na mocy art. 55 ust. 1
rozporządzenia (UE) nr …/… [rozporządzenie horyzontalne].
2. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 28
Przegląd
Na podstawie wniosku Komisji Parlament
Europejski i Rada dokonają przeglądu niniejszego rozporządzenia
najpóźniej do dnia 30 czerwca 2020 r.
Artykuł 29
Zastosowanie rozporządzenia (UE)
nr …/… [rozporządzenia horyzontalnego]
Do przedmiotowego Funduszu mają
zastosowanie przepisy [rozporządzenia (UE) nr …/…].
Artykuł 30
Uchylenie
Następujące decyzje tracą moc
ze skutkiem od 1 stycznia 2014 r.:
a)           decyzja nr 573/2007/WE;
b)           decyzja nr 575/2007/WE;
c)           decyzja 2007/435/WE;
d)           decyzja 2008/381/WE.
Artykuł 31
Przepisy przejściowe
1. Niniejsze rozporządzenie nie
wpływa na kontynuację ani modyfikację, w tym całkowite lub
częściowe anulowanie, odnośnych projektów i rocznych programów
aż do ich zamknięcia, pomocy zatwierdzonej przez Komisję na
podstawie decyzji nr 573/2007/WE, 575/2007/WE i 2007/435/WE ani żadnych
innych aktów prawnych mających zastosowanie do tej pomocy na dzień 31
grudnia 2013 r.
Niniejsze rozporządzenie nie wpływa
na kontynuację ani modyfikację, w tym całkowite lub
częściowe anulowanie, wsparcia finansowego zatwierdzonego przez
Komisję na podstawie decyzji 2008/381/WE ani żadnych innych aktów
prawnych mających zastosowanie do tej pomocy na dzień 31 grudnia 2013
r.
2. Przyjmując decyzje w sprawie
współfinansowania na mocy niniejszego rozporządzenia, Komisja
uwzględnia środki przyjęte na podstawie decyzji nr 573/2007/WE, 575/2007/WE,
2007/435/WE i 2008/381/WE przed [data publikacji w Dzienniku Urzędowym],
mające skutki finansowe w okresie objętym współfinansowaniem.
3. Sumy przeznaczone na
współfinansowanie, zatwierdzone przez Komisję między dniem 1
stycznia 2011 r. a dniem 31 grudnia 2013 r., w odniesieniu do których nie
przesłano Komisji w terminie wyznaczonym na złożenie
sprawozdania końcowego dokumentów wymaganych do zamknięcia
działań, są przez nią automatycznie umarzane do dnia 31
grudnia 2017 r., co skutkuje koniecznością zwrotu nienależnie
wypłaconych kwot.
4. Kwoty dotyczące działań
zawieszonych ze względu na postępowania prawne lub odwołania
administracyjne o skutku zawieszającym nie są uwzględniane przy
obliczaniu kwoty podlegającej automatycznemu umorzeniu.
Artykuł 32
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w
państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego           W
imieniu Rady
Przewodniczący                                             Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
Orientacyjny wieloletni podział
na poszczególne państwa członkowskie na lata 2014-2020
ZAŁĄCZNIK II
Wykaz działań szczególnych
zgodnie z art. 16
(1)
Tworzenie i rozwijanie w Unii ośrodków
tranzytu i rozpatrywania wniosków uchodźców, w szczególności w celu
wspierania działań w zakresie przesiedleń we współpracy z
UNHCR
(2)
Nowe rozwiązania, we współpracy z UNHCR,
w zakresie dostępu do procedur udzielania azylu, ukierunkowane na
główne kraje tranzytu, takie jak programy ochrony dla określonych
grup lub pewne procedury w zakresie rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu
(3)
Wspólne inicjatywy państw członkowskich w
dziedzinie integracji, takie jak analizy porównawcze, wzajemne oceny lub
badanie modułów europejskich, na przykład dotyczące nauki
języka lub organizowania programów wprowadzających
(4)
Wspólne inicjatywy mające na celu
określenie i wdrożenie nowych rodzajów podejścia w odniesieniu
do procedur przy pierwszym kontakcie i standardów ochrony w przypadku
małoletnich bez opieki
(5)
Działania dotyczące łączonych
powrotów, w tym wspólne działania w zakresie wdrażania unijnych umów
o readmisji
(6)
Wspólne projekty reintegracji w krajach pochodzenia
mające na celu doprowadzenie do trwałych powrotów, a także
wspólne działania zwiększające zdolność państw
trzecich do wdrażania unijnych umów o readmisji
(7)
Wspólne inicjatywy mające na celu przywracanie
jedności rodziny i reintegrację małoletnich bez opieki w ich
krajach pochodzenia
(8)
Tworzenie wspólnych ośrodków ds. migracji w
państwach trzecich, a także wspólnych projektów
służących promowaniu współpracy między agencjami
pośrednictwa pracy i służbami zatrudnienia w państwach
członkowskich i państwach trzecich
ZAŁĄCZNIK III
Wykaz wspólnych priorytetów unijnych w
zakresie przesiedleń na lata 2014–2015
(1)
Regionalny program ochrony w Europie Wschodniej
(Białoruś, Mołdawia, Ukraina)
(2)
Regionalny program ochrony w Rogu Afryki
(Dżibuti, Kenia, Jemen)
(3)
Regionalny program ochrony w Afryce Północnej
(Egipt, Libia, Tunezja)
(4)
Uchodźcy w regionie Afryki Wschodniej/Wielkich
Jezior
(5)
Uchodźcy iraccy w Syrii, Libanie i Jordanii
(6)
Uchodźcy iraccy w Turcji
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH
REGULACJI
1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
              1.1.    Tytuł wniosku/inicjatywy
              1.2.    Dziedzina(-y)
polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa
              1.3.    Charakter
wniosku/inicjatywy
              1.4.    Cel/cele

              1.5.    Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy
              1.6.    Czas
trwania działania i jego wpływu finansowego
              1.7.    Przewidywany(-e)
tryb(-y) zarządzania
2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA
              2.1.    Zasady
nadzoru i sprawozdawczości
              2.2.    System
zarządzania i kontroli
              2.3.    Środki
zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom
3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY
              3.1.    Dział(y)
wieloletnich ram finansowych i pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na
które wniosek/inicjatywa ma wpływ
              3.2.    Szacunkowy
wpływ na wydatki
              3.2.1. Synteza szacunkowego wpływu na wydatki
              3.2.2. Szacunkowy
wpływ na środki operacyjne
              3.2.3. Szacunkowy
wpływ na środki administracyjne
              3.2.4. Zgodność
z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi
              3.2.5. Udział
osób trzecich w finansowaniu
              3.3.    Szacunkowy wpływ na
dochody
OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

1.
STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY
1.1.
Tytuł wniosku/inicjatywy

Komunikat
„Budowanie otwartej i bezpiecznej Europy: budżet spraw wewnętrznych
na lata 2014–2020”;
Wniosek
dotyczący rozporządzenia ustanawiającego ogólne przepisy
dotyczące Funduszu Migracji i Azylu oraz instrumentu finansowego na rzecz
wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania
przestępczości oraz zarządzania kryzysowego;
Wniosek
dotyczący rozporządzenia ustanawiającego Fundusz Migracji i Azylu.

1.2.
Dziedzina(-y) polityki w strukturze ABM/ABB,
których dotyczy wniosek/inicjatywa[26]

Obecnie
dział 3 tytuł 18 – Sprawy wewnętrzne
Przyszłe
wieloletnie perspektywy finansowe: Dział 3 (Bezpieczeństwo i
obywatelstwo) – „Fundusz Migracji i Azylu”
Charakter wniosku/inicjatywy
þ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania (finansowanie spraw
wewnętrznych na lata 2014–2020)
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu
pilotażowego/działania przygotowawczego[27]
¨ Wniosek/inicjatywa
wiąże się z przedłużeniem bieżącego
działania
¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy działania, które zostało przekształcone pod
kątem nowego działania

1.3.
Cele
1.3.1.
Wieloletni(e) cel(e) strategiczny(-e) Komisji
wskazany(-e) we wniosku/inicjatywie

Ostatecznym
celem polityk dotyczących spraw wewnętrznych jest stworzenie obszaru
bez granic wewnętrznych, na który obywatele UE oraz obywatele państw
trzecich mogą wjechać, po którym mogą się poruszać, na
którym mogą żyć i pracować, wnosząc nowe pomysły,
kapitał, wiedzę i innowacje oraz pracując w zawodach
wykazujących deficytowość na krajowych rynkach pracy,
przekonani, że ich prawa są w pełni przestrzegane, a ich
bezpieczeństwo zapewnione. Współpraca z państwami
niebędącymi członkami UE i organizacjami międzynarodowymi
jest niezbędna do osiągnięcia tego celu.
Wzrastające
znaczenie polityk dotyczących spraw wewnętrznych zostało
potwierdzone w programie sztokholmskim i odnośnym planie działania,
których wdrożenie stanowi strategiczny priorytet Unii i obejmuje takie
dziedziny, jak: migracja (legalna migracja i integracja; azyl; nielegalna
migracja i powrót), bezpieczeństwo (zapobieganie terroryzmowi i
przestępczości zorganizowanej oraz ich zwalczanie; współpraca
policyjna) oraz zarządzanie granicami zewnętrznymi (w tym polityka
wizowa), jak również wymiar zewnętrzny tych polityk. Traktat
lizboński umożliwia również Unii ambitniejsze reagowanie na
bieżące obawy obywateli w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa
i sprawiedliwości. Priorytety polityczne w dziedzinie spraw
wewnętrznych, w szczególności kwestię integracji obywateli
państw trzecich, powinno się postrzegać w kontekście
siedmiu inicjatyw przewodnich przedstawionych w strategii „Europa 2020”, która
ma na celu pomoc UE w przezwyciężeniu obecnego kryzysu finansowego i
gospodarczego oraz uzyskaniu inteligentnego i zrównoważonego wzrostu
sprzyjającego włączeniu społecznemu.
Fundusz Migracji
i Azylu zapewni wsparcie finansowe, które jest potrzebne, aby
przełożyć cele Unii w dziedzinie spraw wewnętrznych na
wymierne rezultaty.

1.3.2.
Cel(e) szczegółowy(-e) i działanie(-a)
ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa

FUNDUSZ MIGRACJI
I AZYLU
a)         wzmacnianie
i rozwijanie wspólnego europejskiego systemu azylowego, w tym jego wymiaru
zewnętrznego;
b)         wspieranie
legalnej migracji do Unii zgodnie z potrzebami gospodarczymi i społecznymi
państw członkowskich oraz promowanie skutecznej integracji obywateli
państw trzecich, w tym osób ubiegających się o azyl i osób korzystających
z ochrony międzynarodowej;
c) udoskonalanie
stosowanych przez państwa członkowskie strategii sprawiedliwych i
skutecznych powrotów z naciskiem na trwały charakter powrotów i
skuteczną readmisję do krajów pochodzenia;
d) wzmacnianie
solidarności i podziału odpowiedzialności między
państwami członkowskimi, zwłaszcza wobec państw najbardziej
dotkniętych przepływami migracyjnymi i azylowymi.
Obecne
działania ABB, których) dotyczy wniosek/inicjatywa: 18.03 (Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców, środki
nadzwyczajne i Europejski Fundusz na rzecz Integracji Obywateli Państw
Trzecich) i 18.02 (w zakresie, w którym dotyczy Europejskiego Funduszu Powrotów
Imigrantów).

1.3.3.
Oczekiwany(-e) wynik(i) i wpływ

Należy
wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie
docelowej.
Wpływ
wniosku na beneficjentów/grupy docelowe jest opisany bardziej szczegółowo
w punkcie 4.1.2 oceny skutków.
Co do zasady
uproszczenia wprowadzone na wszystkich poziomach procesu finansowania i w
każdym trybie zarządzania będą miały wyraźnie
korzystny wpływ na procesy dotyczące zarządzania wsparciem
finansowym.
Głównymi
beneficjentami wsparcia finansowego na rzecz azylu i migracji będą
służby państw członkowskich odpowiedzialne za
wdrażanie odpowiednich przepisów lub strategii oraz organizacje
międzynarodowe lub pozarządowe działające w obszarze azylu
i migracji (procedury przyjmowania, środki integracyjne i działania
dotyczące powrotów).
Grupy
docelowe, które skorzystają na zmianach, to: osoby ubiegające
się o azyl, osoby korzystające z ochrony międzynarodowej,
przesiedleni uchodźcy i inni obywatele państw trzecich, którzy
przyjeżdżają do UE z różnych powodów i mają różne
potrzeby (np. ekonomiczne, łączenie rodzin, małoletni bez opieki
itp.). Łatwiejsze będzie docieranie do tych grup docelowych,
gdyż połączenie różnych działań dotyczących
zarządzania w jeden Fundusz ułatwi dostęp do finansowania (jeden
organ odpowiedzialny, większa widoczność i jaśniejszy
zakres interwencji) i umożliwi bardziej elastyczne wsparcie (np.
działania tego samego rodzaju skierowane do różnych grup docelowych).
Zostanie także poszerzony zakres interwencji, który obejmie cały
łańcuch migracyjny złożony z różnych grup docelowych,
w tym szersze grupy docelowe tj. obywatele państw trzecich drugiego
pokolenia (gdzie matka lub ojciec są obywatelami państwa trzeciego).

1.3.4.
Wskaźniki wyników i wpływu

Należy
określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie
realizacji wniosku/inicjatywy.
Ze
względu na potrzebę przeprowadzenia dialogu politycznego przed opracowaniem
programów krajowych na tym etapie nie jest możliwe ustalenie ostatecznego
zestawu wskaźników, które będą wykorzystane do pomiaru
osiągnięć wyżej wymienionych celów.
Jednak, w
odniesieniu do obszaru azylu i migracji, wskaźniki
objęłyby m.in. stopień poprawy warunków
przyjmowania osób ubiegających się o azyl, jeśli chodzi o jakość
procedur udzielania azylu, zbieżności odsetków uznanych wniosków
azylowych w poszczególnych państwach członkowskich oraz wysiłki
państw członkowskich w zakresie przesiedleń,
stopień zwiększenia udziału obywateli
państw trzecich w zatrudnieniu, edukacji i procesach demokratycznych,
liczbę osób powracających oraz stopień zwiększenia
wzajemnej pomocy między państwami członkowskim, w tym poprzez
współpracę praktyczną i relokację.

1.4.
Uzasadnienie wniosku/inicjatywy
1.4.1.
Potrzeba(-y), która(-e) ma(-ją) zostać
zaspokojona(-e) w perspektywie krótko- lub długoterminowej

W latach
2014–2020 UE nadal będzie musiała się zmierzyć z istotnymi
wyzwaniami w dziedzinie spraw wewnętrznych. Ze względu na przemiany
demograficzne, zmiany strukturalne na rynkach pracy oraz tendencje w zakresie
poszukiwanych kwalifikacji, perspektywiczna polityka w dziedzinie legalnej
migracji i integracji będzie mieć zasadnicze znaczenie dla
zwiększenia unijnej konkurencyjności i spójności
społecznej, wzbogacając nasze społeczeństwa oraz dając
szanse wszystkim. UE musi także podejmować właściwe kroki w
odpowiedzi na nielegalną migrację oraz walczyć z handlem
ludźmi. Jednocześnie musimy nadal okazywać solidarność
osobom potrzebującym międzynarodowej ochrony. Realizacja bardziej
skutecznego i efektywnego wspólnego europejskiego systemu azylowego, który
będzie odzwierciedlać nasze wartości, pozostaje priorytetem.
Współpraca
z państwami niebędącymi członkami UE i organizacjami
międzynarodowymi jest niezbędna do osiągnięcia tych celów.
Ostatnie wydarzenia w północnej Afryce dowiodły, jak ważne dla
UE jest przyjęcie wszechstronnego i skoordynowanego podejścia w
stosunku do migracji, granic i bezpieczeństwa. Nabierający znaczenia
wymiar zewnętrzny polityki spraw wewnętrznych UE musi zatem
zostać wzmocniony, w pełnej zgodności z polityką
zagraniczną Unii.

1.4.2.
Wartość dodana z tytułu
zaangażowania Unii Europejskiej

Zarządzanie
przepływami migracyjnymi stanowi wyzwanie, z którym poszczególne
państwa nie poradzą sobie same. Jest to obszar, w którym
występuje oczywista wartość dodana płynąca z
wykorzystania budżetu UE.
Niektóre
państwa członkowskie są znacząco obciążone ze
względu na swoje szczególne położenie geograficzne oraz
długość granic zewnętrznych Unii, do których
zarządzania są zobowiązane. Zasada solidarności i
sprawiedliwego podziału odpowiedzialności między państwa
członkowskie stanowi zatem oś wspólnej polityki w zakresie azylu i imigracji.
Budżet UE zapewnia środki, aby sprostać finansowym skutkom
wynikającym z poszanowania tej zasady.
W odniesieniu
do wymiaru zewnętrznego spraw wewnętrznych jest oczywiste, że
przyjmowanie środków i łączenie zasobów na poziomie UE wzmocni
znacząco wpływ UE niezbędny do przekonania państw trzecich
do zaangażowania się wraz z nią w działania związane z
migracją oraz kwestiami powiązanymi, co leży w interesie UE i
państw członkowskich.
Prawo UE do
działania w obszarze spraw wewnętrznych wynika z tytułu V
„Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości”
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności art. 77
ust. 2, art. 78 ust. 2, art. 79 ust. 2 i 4, art. 82 ust. 1, art. 84 oraz art. 87
ust. 2 TFUE. Współpraca z państwami trzecimi i organizacjami
międzynarodowymi jest objęta art. 212 ust. 3 TFUE. We wnioskach
przestrzega się zasady pomocniczości, ponieważ
większość finansowania będzie wdrażana zgodnie z
zasadą zarządzania dzielonego oraz w poszanowaniu kompetencji
instytucjonalnych państw członkowskich.

1.4.3.
Główne wnioski wyciągnięte z
podobnych działań

Chociaż
ogólnie uznaje się, że obecne instrumenty finansowe w dziedzinie
spraw wewnętrznych osiągają cele i działają
skutecznie, główne wnioski wyciągnięte z przeglądu
śródokresowego oraz konsultacji z zainteresowanymi podmiotami
wskazują na potrzebę:
–      uproszczenia oraz usprawnienia instrumentów w dziedzinie spraw
wewnętrznych poprzez ograniczenie liczby
programów finansowych do dwóch w drodze utworzenia Funduszu Migracji i Azylu
oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Pozwoli to UE na bardziej
strategiczne wykorzystanie tych instrumentów, a tym samym bardziej skuteczne
uwzględnienie priorytetów politycznych oraz potrzeb UE;
–      wzmocnienia roli UE jako partnera globalnego,
poprzez włączenie elementu wymiaru zewnętrznego do przyszłych
funduszy, aby wzmocnić wpływ UE w zakresie zewnętrznego wymiaru
polityk z obszaru spraw wewnętrznych;
–      uprzywilejowania zarządzania dzielonego,
a nie zarządzania scentralizowanego w przypadku, gdy jest możliwe
usunięcie niepotrzebnego obciążenia administracyjnego;
–      przyjęcia, w zarządzaniu dzielonym, podejścia bardziej
ukierunkowanego na wyniki poprzez przestawienie
się na programowanie wieloletnie połączone z dialogiem
politycznym na wysokim poziomie, co zapewni pełne dopasowanie przez
państwa członkowskie programów krajowych do celów polityki i
priorytetów UE oraz skupienie się na osiąganiu wyników;
–      udoskonalenia zarządzania scentralizowanego, aby zapewnić
szereg narzędzi na rzecz działań zgodnych z kierunkiem polityki, w tym wsparcie dla działań ponadnarodowych, w
szczególności działań innowacyjnych oraz działań w
państwach trzecich i ich dotyczących (wymiar zewnętrzny), jak
również działań w sytuacjach nadzwyczajnych, badań oraz
wydarzeń;
–      ustanowienia wspólnych ram regulacyjnych
obejmujących wspólny zestaw zasad dotyczących programowania,
sprawozdawczości, zarządzania finansowego oraz kontroli, jak
najbardziej spójny z innymi funduszami UE zarządzanymi w trybie
zarządzania dzielonego, by wszystkie zainteresowane podmioty mogły
lepiej zrozumieć te zasady oraz by zapewnić wysoki poziom
zgodności i spójności;
–      zapewnienia szybkiej i skutecznej reakcji w przypadku sytuacji
nadzwyczajnych, poprzez zaprojektowanie Funduszy w
taki sposób, by UE mogła odpowiednio reagować w szybko
zmieniających się sytuacjach;
–      wzmocnienia roli agencji w obszarze spraw wewnętrznych w celu promowania praktycznej współpracy między
państwami członkowskimi, poprzez powierzenie im realizacji
konkretnych działań, przy zapewnieniu odpowiedniej kontroli
politycznej nad ich działaniami.
Więcej
szczegółów można znaleźć w ocenie skutków i uzasadnieniach
towarzyszących każdemu rozporządzeniu.

1.4.4.
Spójność z ewentualnymi innymi
instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia

Pewna liczba
instrumentów UE zapewnia wsparcie dla działań, które są uzupełniające
w stosunku do działań finansowanych w ramach Funduszu Migracji i
Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego:
Europejski
Fundusz Społeczny wspiera obecnie środki
integracyjne w zakresie dostępu do rynku pracy, zaś Europejski
Fundusz Integracji finansuje środki takie jak: kursy
kształtujące świadomość obywatelską, udział
w życiu społecznym i obywatelskim, równy dostęp do usług
itp. Środki integracyjne będą nadal wspierane z tych samych
pozycji co w ramach Funduszu Migracji i Azylu i przyszłego Europejskiego
Funduszu Społecznego.
Element dotyczący
wymiaru zewnętrznego Funduszu Migracji i Azylu będzie wspierać
działania w państwach trzecich oraz ich dotyczące, co sprzyja
głównie interesom i celom UE, ma bezpośredni wpływ na UE i
państwa członkowskie oraz zapewnia spójność z
działaniami prowadzonymi na terytorium UE. Finansowanie to będzie
zaprojektowane i realizowane zgodnie z działaniami zewnętrznymi Unii
oraz jej polityką zagraniczną. Nie ma ono na celu wspierania
działań ukierunkowanych na pomoc rozwojową. Będzie
natomiast stanowić uzupełnienie, w stosownych przypadkach, pomocy
finansowej zapewnianej za pośrednictwem instrumentów pomocy
zewnętrznej. W tym kontekście szczególne znaczenie dla obszaru spraw
wewnętrznych będzie miał program zastępujący program
tematyczny dotyczący współpracy z państwami trzecimi w obszarze
migracji i azylu oraz Instrument na rzecz Stabilności. Instrumenty
pomocy zewnętrznej albo wspierają potrzeby państw beneficjentów
w zakresie rozwoju albo wspierają ogólne interesy polityczne UE w
przypadku partnerów strategicznych, podczas gdy fundusze w dziedzinie spraw
wewnętrznych będą wspierać konkretne działania w
państwach trzecich w interesie polityki migracyjnej UE. Wyeliminują
one zatem szczególną lukę oraz przyczynią się do stworzenia
zestawu narzędzi do dyspozycji UE.

1.5.
Czas trwania działania i jego wpływu
finansowego

þ Wniosek/inicjatywa o określonym
czasie trwania
–
þ    Czas trwania wniosku/inicjatywy: od 01/01/2014 do 31/12/2020
–
þ    Czas trwania wpływu finansowego: od 2014 r. do 2023 r.
¨ Wniosek/inicjatywa o nieokreślonym
czasie trwania
–
Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od
RRRR r. do RRRR r.,
–
po którym następuje faza operacyjna.

1.6.
Przewidywany(-e) tryb(y) zarządzania[28]

þBezpośrednie zarządzanie scentralizowane przez Komisję
þ Pośrednie zarządzanie
scentralizowane poprzez przekazanie zadań wykonawczych:
–
þ    agencjom wykonawczym
–
þ    organom utworzonym przez Wspólnoty[29]
–
þ    krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek
świadczenia usługi publicznej
–
¨    osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych
działań na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej,
określonym we właściwym prawnym akcie podstawowym w rozumieniu
art. 49 rozporządzenia finansowego
þ Zarządzanie dzielone z
państwami członkowskimi
þ Zarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi
þ Zarządzanie wspólne z organizacjami
międzynarodowymi (należy wyszczególnić)
W przypadku wskazania
więcej niż jednego trybu, należy podać dodatkowe informacje
w części „Uwagi”.
Uwagi
Wnioski
będą wdrażane głównie poprzez zarządzanie dzielone w
ramach wieloletnich programów krajowych.
Cele, które
mają zostać osiągnięte w ramach programów krajowych,
będą uzupełnione przez „działania Unii” oraz mechanizm
szybkiego reagowania w przypadku sytuacji nadzwyczajnych. Działania te przyjmą
formę dotacji oraz zamówień publicznych przy bezpośrednim
zarządzaniu scentralizowanym i obejmą działania w państwach
trzecich i dotyczące tych państw.
Zostaną
wykorzystane wszystkie możliwe środki, aby uniknąć
rozdrobienia, poprzez koncentrację zasobów na osiągnięciu
ograniczonej liczby celów UE oraz poprzez wykorzystanie wiedzy eksperckiej
głównych zainteresowanych podmiotów, w stosownych przypadkach, na
podstawie umów o partnerstwie i umów ramowych.
Pomoc
techniczna z inicjatywy Komisji będzie wdrażana przy zastosowaniu
bezpośredniego zarządzania scentralizowanego.

2.
ŚRODKI ZARZĄDZANIA
2.1.
Zasady nadzoru i sprawozdawczości

Należy
określić częstotliwość i warunki.
W przypadku
zarządzania dzielonego zaproponowano spójne i
skuteczne ramy sprawozdawczości, monitorowania i oceny. W przypadku
każdego programu krajowego państwa członkowskie zostaną
poproszone o powołanie komitetu monitorującego, w którym Komisją
będzie mogła uczestniczyć.
Państwa
członkowskie będą corocznie przedstawiały sprawozdanie z
realizacji programu wieloletniego. Sprawozdania te stanowią konieczny
warunek dokonania rocznych płatności. Aby państwa
członkowskie mogły uczestniczyć w procesie przeglądu
śródokresowego, w 2017 r. zostaną poproszone o dostarczenie
dodatkowych informacji na temat postępu w osiąganiu celów. Podobne
działanie zostało zaplanowane na 2019 r., aby umożliwić, w
stosownych przypadkach, dokonanie korekt w ostatnim roku budżetowym (2020
r.).
Wspierając
rozwój kultury opartej na ocenie w dziedzinie spraw wewnętrznych, Fundusze
uzyskają wspólne ramy oceny i monitorowania oparte o wskaźniki
związane z szeroko pojętą polityką, które
podkreślą przyjęte w przypadku funduszy podejście oparte na
wynikach, oraz istotną rolę, którą mogłyby odegrać w
procesie łączenia polityk, aby osiągnąć cel, jakim
jest stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości. Wskaźniki te dotyczą oddziaływania, jakie
fundusze mogą mieć na: rozwój wspólnej kultury bezpieczeństwa na
graniach, współpracy policyjnej i zarządzania kryzysowego; skuteczne
zarządzanie przepływami migracyjnymi na terytorium UE; sprawiedliwe i
równe traktowanie obywateli państw trzecich; solidarność i
współpracę między państwami członkowskimi przy
rozwiązywaniu kwestii migracji i bezpieczeństwa wewnętrznego
oraz wypracowanie wspólnego podejścia UE do migracji i bezpieczeństwa
w stosunku do państw trzecich.
Aby
zapewnić właściwe stosowanie zasad dotyczących oceny oraz
mając na względzie praktyczne doświadczenia w zakresie oceny w
państwach członkowskich w ramach obecnego systemu finansowania UE w
dziedzinie spraw wewnętrznych, Komisja i państwa członkowskie
będą razem pracować nad rozwijaniem wspólnych ram oceny i
monitorowania, między innymi poprzez określanie modeli oraz wspólnych
wskaźników produktu i rezultatu.
Na
początku okresu programowania zostaną ustanowione wszystkie
środki, tym samym umożliwiając państwom członkowskim
stworzenie systemów sprawozdawczości oraz oceny na podstawie uzgodnionych
zasad i wymogów.
Aby
ograniczyć obciążenie administracyjne i zapewnić
synergię między sprawozdawczością a oceną, informacje
wymagane do sprawozdań z oceny będą opierać się na
informacjach dostarczonych przez państwa członkowskie w rocznych
sprawozdaniach z realizacji programów krajowych oraz je uzupełnią.
W 2018 r. Komisja
przedstawi również sprawozdanie z przeglądu środokresowego
programów krajowych.
Na bardziej
ogólnym poziomie, Komisja przedstawi środokresowe
sprawozdanie z wdrażania funduszy do 30 czerwca 2018 r. oraz sprawozdanie
z oceny ex-post do 30 czerwca 2024 r., obejmujące
całość wdrażania (tj. nie tylko programy krajowe w ramach
zarządzania dzielonego).

2.2.
System zarządzania i kontroli
2.2.1.
Zidentyfikowane ryzyko

DG do Spraw
Wewnętrznych nie jest podmiotem, któremu dotychczas zagrażało
wysokie ryzyko błędów w programach wydatkowania. Zostało to
potwierdzone w rocznych sprawozdaniach Trybunału Obrachunkowego, w których
nie stwierdzano co do zasady istotnych uchybień, jak również w
rocznych sprawozdaniach z działalności DG do Spraw Wewnętrznych
(oraz dawnej DG ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa),
w których w minionych latach nie stwierdzono przekroczenia poziomu
błędu resztowego powyżej 2 % .
W przypadku
zarządzania dzielonego ogólne ryzyko w
odniesieniu do wdrażania obecnych programów obejmuje głównie trzy
kategorie:
–      ryzyko nieskutecznego lub niewystarczająco ukierunkowanego
wykorzystania funduszy;
–      błędy wynikające z zawiłości norm i
słabości w systemach zarządzania i kontroli;
–      nieskuteczne wykorzystanie zasobów administracyjnych (ograniczona
proporcjonalność wymogów).
Warto
również wspomnieć o elementach szczegółowych dotyczących
systemu czterech funduszy w ramach programu ogólnego „Solidarność i
zarządzanie przepływami migracyjnymi”.
–      System programów rocznych zapewnia regularność
płatności ostatecznych w oparciu o wydatki, które zostały
certyfikowane i skontrolowane. Ponieważ okres kwalifikowalności
programów rocznych nie odpowiada rokowi budżetowemu UE, system mający
na celu zapewnienie wiarygodności wydatków nie jest w pełni
satysfakcjonujący, pomimo swojej restrykcyjności.
–      Szczegółowe zasady kwalifikowalności są ustalane przez
Komisję. Zapewnia to co do zasady jednolitość finansowanych
wydatków. Tworzy jednak również niepotrzebne obciążenie organów
krajowych i Komisji oraz podwyższa ryzyko popełnienia błędów
przez beneficjentów lub państwa członkowskie ze względu na
błędną interpretację zasad UE.
–      Obecne systemy zarządzania i kontroli są bardzo podobne do
systemów stosowanych w przypadku funduszy strukturalnych. Zawierają jednak
pewne niewielkie różnice, zwłaszcza w odniesieniu do zakresu
odpowiedzialności instytucji certyfikujących i instytucji audytowych.
Powoduje to nieporozumienia w państwach członkowskich, w
szczególności kiedy organy te działają w tych dwóch rodzajach
funduszy. Zwiększa to również ryzyko błędów i wymaga
bardziej intensywnego monitorowania.
W niniejszym
wniosku znacząco zmienia się poniższe elementy:
–      do systemów zarządzania i kontroli będą stosowane ogólne
wymogi dla funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych;
systemy te będą także w pełni zgodne z nowymi wymogami
nowego rozporządzenia finansowego. Trzy organy zostaną
zastąpione dwoma (czyli Instytucją Odpowiedzialną oraz
Instytucją Audytową), których zakres kompetencji został
wyjaśniony, aby zapewnić większą wiarygodność.
–      programowanie wieloletnie w połączeniu z rocznym rozliczaniem
rachunków w oparciu o płatności dokonane przez Instytucję
Odpowiedzialną ujednolici okresy kwalifikowalności z rocznym
rozliczaniem rachunków Komisji, bez zwiększania obciążenia
administracyjnego porównywalnego do obecnego systemu.
–      kontrole na miejscu będą przeprowadzane w ramach kontroli
pierwszego stopnia, to jest przez Instytucję Odpowiedzialną i
będą potwierdzać jej coroczne poświadczenie
wiarygodności dotyczące zarządzania.
–      wyjaśnienie oraz uproszczenie zasad kwalifikowalności, jak
również ich harmonizacja z innymi instrumentami wsparcia finansowego UE,
ograniczą błędy popełniane przez beneficjentów, którzy
uzyskują pomoc z różnych źródeł. Niniejsze zasady
kwalifikowalności zostaną określone na poziomie krajowym, z
wyjątkiem niektórych zasad podstawowych, podobnych do stosowanych w
funduszach objętych zakresem wspólnych ram strategicznych.
–      zachęca się do stosowania wariantu kosztów uproszczonych,
szczególnie w przypadku niewielkich dotacji.
W przypadku zarządzania
scentralizowanego występują następujące główne
ryzyka:
–      ryzyko niskiej zgodności między otrzymanymi projektami a
priorytetami politycznymi DG do Spraw Wewnętrznych;
–      ryzyko niskiej jakości wybranych projektów oraz niski poziom technicznej
realizacji projektu, ograniczające oddziaływanie programów; z powodu
nieodpowiednich procedur wyboru, braku wiedzy eksperckiej lub
niewystarczających mechanizmów monitorowania;
–      ryzyko nieefektywnego lub niegospodarnego wykorzystania przyznanych
środków, zarówno w przypadku dotacji (złożoność
procedury zwrotu faktycznych kosztów kwalifikowalnych w połączeniu z
ograniczonymi możliwościami skontrolowania kosztów kwalifikowalnych w
dokumentacji), jak i zamówień (w niektórych przypadkach ograniczona liczba
dostawców posiadających wymaganą specjalistyczną wiedzę
uniemożliwia porównanie ofert cenowych);
–      ryzyko związane ze zdolnością (szczególnie) mniejszych
organizacji w zakresie skutecznej kontroli wydatków, jak również
przejrzystości wykonywanych transakcji;
–      zagrożenie dla reputacji Komisji w przypadku wykrycia
nadużyć finansowych lub działalności przestępczej;
wewnętrzne systemy kontroli stron trzecich zapewniają tylko
częściowe zabezpieczenie ze względu na dość
dużą liczbę różnorodnych wykonawców i beneficjentów, z
których każdy stosuje własny, często mało rozbudowany
system kontroli.
Oczekuje
się, że większość z tych ryzyk zostanie ograniczona
dzięki lepszemu ukierunkowaniu wniosków i wykorzystaniu uproszczonych
elementów włączonych do nowego rozporządzenia finansowego.

2.2.2.
Przewidywane metody kontroli

Zarządzanie
dzielone:
Na poziomie
państw członkowskich proponowane struktury
systemów zarządzania i kontroli stanowią rozwinięcie
założeń z lat 2007–2013 i zachowują
większość funkcji pełnionych w bieżącym okresie,
w tym kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, audyty systemów
zarządzania i kontroli oraz audyty operacji. Kolejność tych
funkcji została jednak zmieniona, aby uczynić kontrole na miejscu
wyraźnym obowiązkiem Instytucji Odpowiedzialnej, jako
część i element przygotowań do rocznego rozliczania
rachunków.
Aby
wzmocnić odpowiedzialność, Instytucje Odpowiedzialne byłyby
akredytowane przez krajowy organ akredytujący, w którego zakresie
leżałby bieżący nadzór. Oczekuje się, że
ograniczenie liczby organów – brak Instytucji Certyfikującej oraz
ograniczenie liczby funduszy – zredukuje obciążenie administracyjne i
wzmocni możliwość zbudowania silniejszego potencjału
administracyjnego, ale pozwoli również na bardziej wyraźny
podział obowiązków.
Jak dotąd
nie są dostępne wiarygodne szacunki dotyczące kosztów kontroli
funduszy zarządzanych zgodnie z zasadą zarządzania dzielonego w
dziedzinie spraw wewnętrznych. Jedyne dostępne szacunki dotyczą
Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności, w
których koszty zadań związanych z kontrolą (na poziomie
krajowym, z wyłączeniem kosztów Komisji) wynoszą około 2 %
całkowitego finansowania na lata 2007–2013. Koszty te związane
są z następującymi obszarami kontroli: 1 % dotyczy koordynacji
krajowej i przygotowania programów, 82 % − zarządzania programami, 4
% − certyfikacji, a 13 % − audytu.
Następujące
propozycje zwiększą koszty kontroli:
–      stworzenie i funkcjonowanie organu akredytującego oraz ogólnie
zmiana systemu;
–      przedłożenie oświadczenia dotyczącego
zarządzania towarzyszącego rocznym rozliczeniom;
–      kontrole na miejscu przeprowadzane przez Instytucję
Odpowiedzialną;
–      potrzeba dodatkowych działań kontrolnych przez Instytucje
Audytowe w celu kontroli oświadczenia dotyczącego zarządzania.
Zawarto jednak
również propozycje, które ograniczą koszty kontroli:
–      zostanie zniesiona Instytucja Certyfikująca. Chociaż jej
zadania przejmie częściowo Instytucja Odpowiedzialna, pozwoli to
państwu członkowskiemu na zaoszczędzenie zasadniczej
części kosztów związanych z certyfikacją, ze względu
na większą skuteczność administracyjną, mniejsze
zapotrzebowanie na koordynację i zmniejszenie zakresu audytów;
–      kontrole wykonywane przez Instytucję Audytową będą
bardziej ukierunkowane na ponowne wykonanie (na próbie) kontroli pierwszego
stopnia – administracyjnych i na miejscu – przeprowadzonych przez
Instytucję Odpowiedzialną. Przyspieszy to procedurę
kontradyktoryjną i zapewnie przeprowadzenie wszystkich niezbędnych
kontroli przed przedłożeniem rocznych rozliczeń;
–      stosowanie kosztów uproszczonych ograniczy koszty administracyjne oraz
obciążenie na wszystkich poziomach, to jest administracji i
beneficjentów;
–      roczne rozliczenie oraz ograniczenie okresu rozliczenia zgodności
do 36 miesięcy ograniczy okres przechowywania dokumentów do celów kontroli
w stosunku do administracji i beneficjentów;
–      ustanowienie komunikacji elektronicznej między Komisją a
państwami członkowskimi będzie obowiązkowe.
Do
powyższych punktów należy dodać elementy uproszczeń
określone w §2.2.1 powyżej, które również przyczynią
się do ograniczenia obciążenia administracyjnego beneficjentów,
a zatem stanowią jednoczesne ograniczenie ryzyka błędów i
obciążania administracyjnego.
Stąd
oczekuje się, że propozycje te doprowadzą do redystrybucji
kosztów kontroli, a nie ich wzrostu lub ograniczenia. Przewiduje się
jednak, że redystrybucja kosztów (co do zakresu kompetencji, a z uwagi na
proporcjonalne środki kontroli również w państwach
członkowskich i programach) umożliwi skuteczniejsze łagodzenie
ryzyka oraz zapewnienie lepszego i szybszego systemu potwierdzania
wiarygodności.
Na poziomie
Komisji nie przewiduje się zmniejszenia kosztów
zarządzania i kontroli zarządzania dzielonego w pierwszej
połowie okresu programowania, przede wszystkim dlatego, że
wielkość i liczba obszarów polityki, których dotyczy zarządzanie
dzielone, wzrośnie w porównaniu z obecnym okresem. Dlatego już
utrzymanie tych samych zasobów będzie wymagało zysków w zakresie
efektywności. Dodatkowo w pierwszych latach nastąpi kumulacja
zadań do wykonania: zamknięcie programów 2007–2013 (ostatnie
sprawozdania z zamknięcia wpłyną najpóźniej 31 marca 2016
r.), dialogi polityczne oraz zatwierdzenie wieloletnich programów krajowych 2014–2020,
utworzenie nowego sytemu rozliczania rachunków. W drugiej połowie tego
okresu ewentualne dostępne zasoby zostaną wykorzystane do
udoskonalenia mechanizmów oceny i monitorowania.
Zarządzanie
scentralizowane
W odniesieniu
do zarządzania scentralizowanego Komisja nadal będzie stosować
obecny system kontroli, na który składają się
następujące elementy: nadzór operacji przez dyrekcje operacyjne,
kontrola ex-ante przez Wydział ds. kontroli i budżetu,
wewnętrzna komisja ds. zamówień publicznych (JPS/HPC), kontrola ex-post
dotycząca dotacji lub audyty prowadzone przez ośrodki audytu
wewnętrznego lub służby audytu wewnętrznego. Dział
kontroli ex-post stosuje „strategię wykrywania”
służącą wykrywaniu maksymalnej liczby
nieprawidłowości w celu odzyskania nienależnych
płatności. W oparciu o tę strategię audyty są
przeprowadzane na próbie projektów wybranych prawie całkowicie na
podstawie analizy ryzyka.
Dzięki
połączeniu kontroli ex-ante oraz ex-post, jak
również kontroli administracyjnych oraz audytów na miejscu, w ostatnich
latach kwantyfikowalny średni poziom błędu resztowego był
niższy niż 2 %. Zatem system kontroli wewnętrznej, jak
również jego koszt, są uznawane za odpowiednie przez DG do Spraw
Wewnętrznych, aby osiągnąć cel, jakim jest niski poziom
błędu.
W tych ramach
DG do Spraw Wewnętrznych będzie jednak nadal szukać możliwości
udoskonalenia zarządzania i dalszego upraszczania. W szczególności
wszystkie uproszczone warianty wprowadzone do nowego rozporządzenia
finansowego będą wykorzystywane w jak największym stopniu,
ponieważ powinny się one przyczynić do ograniczenia obciążenia
administracyjnego beneficjentów, a zatem do jednoczesnego ograniczenia ryzyka
błędów i obciążenia administracyjnego Komisji.
Nowe
rodzaje działań
We wnioskach
przewidziano nowe rodzaje działań w zakresie finansowania ze
środków UE w obszarze spraw wewnętrznych np. lepsze wykorzystanie
wiedzy ekspertów z agencji UE, rozwój wymiaru zewnętrznego oraz
wzmocnienie mechanizmów w sytuacjach nadzwyczajnych.
Te rodzaje działań będą wymagały od DG do Spraw
Wewnętrznych przyjęcia nowych metod zarządzania i kontroli.
Kwoty, które zostaną przeznaczone na te nowe rodzaje działań,
nie zostały jeszcze ustalone, ale jest bardzo mało prawdopodobne, aby
stanowiły znaczącą część ogólnego budżetu
spraw wewnętrznych. Jest jednak niezwykle istotne, aby przyjąć
wewnętrzne środki oraz dokonać ustaleń roboczych w celu
wdrożenia tych nowych zadań na najwcześniejszym etapie tego
okresu, z pełnym poszanowaniem zasad należytego zarządzania
finansowego.
Powyższa
analiza wyraźnie wskazuje na to, że mimo wszystkich wprowadzonych uproszczeń,
konieczne będzie zwiększenie zasobów ludzkich niezbędnych do
wykonania zwiększonego budżetu DG do Spraw Wewnętrznych.
Potrzeby w zakresie zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już
przydzielonych na zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w
ramach dyrekcji generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi
dodatkowymi zasobami, które mogą zostać przydzielone
zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach rocznego przydziału
środków oraz w świetle istniejących ograniczeń
budżetowych.

2.3.
Środki zapobiegania nadużyciom finansowym
i nieprawidłowościom

Określić
istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochrony
Oprócz
stosowania wszystkich mechanizmów kontroli regulacyjnej DG do Spraw
Wewnętrznych opracuje strategię zwalczania nadużyć finansowych
zgodnie z nową strategią Komisji w zakresie zwalczania
nadużyć finansowych (CAFS) przyjętą w dniu 24 czerwca 2011
r. w celu dopilnowania m.in. by jej wewnętrzne kontrole odnoszące
się do zwalczania nadużyć finansowych były w pełni
zgodne ze strategią Komisji w zakresie zwalczania nadużyć
finansowych oraz by jej podejście w zakresie zarządzania zwalczaniem
nadużyć finansowych było ukierunkowane na wykrywanie ryzyka
nadużyć finansowych oraz na podejmowanie odpowiednich
działań. W razie konieczności utworzone zostaną sieci
kontaktów oraz odpowiednie narzędzia informatyczne służące
analizie przypadków nadużyć finansowych odnoszących się
funduszy.
W odniesieniu
do zarządzania kryzysowego w CAFS wyraźnie zidentyfikowano
potrzebę, aby we wnioskach Komisji dotyczących rozporządzeń
na lata 2014–2020 państwa członkowskie zostały poproszone o
wprowadzenie środków zapobiegania nadużyciom, które są efektywne
oraz proporcjonalne do zidentyfikowanych ryzyk nadużyć finansowych. W
obecnym wniosku art. 5 nakłada na państwa członkowskie
wyraźny wymóg zapobiegania, wykrywania i korekty
nieprawidłowości oraz informowania o tym Komisji. Szczegółowe
unormowania w zakresie tych zobowiązań będą stanowiły
część przepisów szczegółowych dotyczących zadań
Instytucji Odpowiedzialnej, jak zostało to przewidziane w art. 24 ust. 5
lit. c).
Dodatkowo art.
41 wyraźnie wskazuje na ponowne wykorzystanie środków
pochodzących z korekt finansowych w oparciu o ustalenia Komisji lub
Trybunału Obrachunkowego.

3.
SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY
3.1.
Dział(y) wieloletnich ram finansowych i
pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na które wniosek/inicjatywa ma
wpływ

·      Istniejące pozycje w budżecie
Według
działów
wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie
 Dział wieloletnich ram finansowych   || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer || Zróżnicowane ([30]) || państw EFTA[31] || krajów kandydujących[32] || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 3 ||   || Zróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE
·      Nowe pozycje w budżecie, o których utworzenie się wnioskuje
Według działów wieloletnich ram finansowych i
pozycji w budżecie
 Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład
 Numer Pozycja 3 || Zróżnicowane /niezróżnicowane || państw EFTA || krajów kandydujących || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego
 3 || 18 01 04 aa      Fundusz Migracji i Azylu – Pomoc techniczna || Niezróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE
 3 || 18 02 aa           - Fundusz Migracji i Azylu || Zróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE

3.2.
Szacunkowy wpływ na wydatki
3.2.1.
Synteza szacunkowego wpływu na wydatki

w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Dział wieloletnich ram finansowych: || Numer 3 || Bezpieczeństwo i obywatelstwo
 DG HOME ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Po 2020 || OGÓŁEM
  Środki operacyjne (w cenach bieżących) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 18 02 aa Fundusz Migracji i Azylu || Środki na zobowiązania || (1) || 517,492 || 527,892 || 538,500 || 549,320 || 560,356 || 571,613 || 586,266 ||   || 3 851,439
 Środki na płatności || (2) || 90,085 || 102,823 || 270,844 || 420,790 || 532,681 || 543,385 || 554,303 || 1 336,528 || 3 851,439
   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne[33] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 18 01 01 aa             Fundusz Migracji i Azylu ||   || (3) || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 ||   || 18,500
 OGÓŁEM środki dla DG do Spraw Wewnętrznych || Środki na zobowiązania || =1+1a +3 || 519,992 || 530,392 || 541,000 || 551,820 || 562,856 || 574,113 || 588,766 ||   || 3 868,939
 Środki na płatności || =2+2a +3 || 92,585 || 105,323 || 273,344 || 423,290 || 535,181 || 545,885 || 556,803 || 1 336,528 || 3 868,939
 Dział wieloletnich ram finansowych: || 5 || „Wydatki administracyjne”
Ze względu na
to, że istnieją wspólne elementy we wdrażaniu Funduszu Migracji
i Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, takie jak dialog
polityczny z każdym państwem członkowskim oraz biorąc pod uwagę,
że wewnętrzna struktura DG do Spraw Wewnętrznych w celu
zapewnienia zarządzania nowymi Funduszami (jak również
zamknięcia programów zarządzanych obecnie) może się
zmienić, nie jest możliwe oddzielenie wydatków administracyjnych
Funduszu Migracji i Azylu od wydatków Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
Zatem dane
odnoszące się do działu 5 poniżej odpowiadają wydatkom
administracyjnym ogółem uznanym za niezbędne do zapewnienia
zarządzania oboma Funduszami przez Dyrekcję Generalną i nie
przewidziano środków na płatności ogółem.
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Po 2020 r. || OGÓŁEM
 DG: Sprawy Wewnętrzne ||
  Zasoby ludzkie || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 ||   || 145,887
  Pozostałe wydatki administracyjne || 0,156 || 0,159 || 0,162 || 0,165 || 0,168 || 0,172 || 0,175 ||   || 1,157
 OGÓŁEM Dyrekcja Generalna do Spraw Wewnętrznych || Środki || 21,000 || 21,003 || 21,006 || 21,009 || 21,013 || 21,016 ||   || 147,044 || 165,589
 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = płatności ogółem) || 20,997 || 21,000 || 21,003 || 21,006 || 21,009 || 21,013 || 21,016 ||   || 147,044
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   ||   ||   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 ||   || OGÓŁEM
 OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5  wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. ||
 Środki na płatności ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||

3.2.2.
Szacunkowy wpływ na środki operacyjne

·      ¨  Wniosek/inicjatywa
nie wiąże się z koniecznością wykorzystania
środków operacyjnych
·      þ  Wniosek
wiąże się z koniecznością wykorzystania środków
operacyjnych, jak określono poniżej:
Polityka w dziedzinie spraw wewnętrznych jest realizowana głównie w
ramach zarządzania dzielonego. Priorytety wydatkowania środków
są ustalane na poziomie UE, podczas gdy faktyczne bieżące
zarządzanie zostało powierzone Instytucjom Odpowiedzialnym na
poziomie krajowym. Wspólne wskaźniki produktu i cele dotyczące
produktów/usług zostaną ustalone wspólnie przez Komisję i
Instytucje Odpowiedzialne jako część ich programów krajowych
oraz zatwierdzone przez Komisję. W związku z tym do czasu
sporządzenia, wynegocjowania i zatwierdzenia programów w latach 2013–2014
trudno jest wskazać cele dotyczące produktów/usług.
W odniesieniu do zarządzania scentralizowanego DG do Spraw
Wewnętrznych nie jest także w stanie dostarczyć
wyczerpującego wykazu wszystkich produktów/usług, które mają
zostać zrealizowane w drodze interwencji finansowej w ramach Funduszy, ich
średniego kosztu czy liczby, w sposób wymagany w niniejszym punkcie.
Obecnie nie istnieją narzędzia statystyczne pozwalające na
obliczenie rzeczywistych kosztów średnich na podstawie
funkcjonujących programów, a tak precyzyjne określenie stałoby w
sprzeczności z zasadą, że przyszły program powinien
zapewnić wystarczająco dużo elastyczności, aby można
go było dostosować do priorytetów politycznych na lata 2014–2020.
Jest to szczególnie adekwatne w przypadku pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych
oraz działań w państwach trzecich oraz dotyczących tych
państw.
Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku)
 Określić cele i realizacje   ò ||   ||   || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM
 Realizacja
  Rodzaj[34] || Średni koszt realizacji || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba całkowita || Koszt całkowity
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 1[35] ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 1 - suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 2 ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Realizacja ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 Cel szczegółowy nr 2 - suma cząstkowa ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 KOSZT OGÓŁEM ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||

3.2.3.
Szacunkowy wpływ na środki
administracyjne
3.2.3.1.
Streszczenie

·      ¨  Wniosek/inicjatywa
nie wiąże się z koniecznością wykorzystania
środków administracyjnych
·      þ Wniosek
wiąże się z koniecznością wykorzystania środków
administracyjnych, jak określono poniżej:
Ze względu na
to, że istnieją wspólne elementy we wdrażaniu Funduszu Migracji
i Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, takie jak dialog
polityczny z każdym państwem członkowskim oraz biorąc pod
uwagę, że wewnętrzna struktura DG do Spraw Wewnętrznych w
celu zapewnienia zarządzania nowymi funduszami (jak również
zamknięcia programów zarządzanych obecnie) może się
zmienić, nie jest możliwe oddzielenie wydatków administracyjnych
Funduszu Migracji i Azylu od wydatków Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
Zatem dane
odnoszące się do działu 5 poniżej odpowiadają wydatkom
administracyjnym ogółem uznanym za niezbędne do zapewnienia
zarządzania oboma Funduszami przez Dyrekcję Generalną oraz nie
przewidziano środków na płatności ogółem.
w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku) Sprawy Wewnętrzne
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych[36] || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || TOTAL
 Zasoby ludzkie Sprawy Wewnętrzne || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 20,841 || 145,887
 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,156 || 0,159 || 0,162 || 0,165 || 0,168 || 0,172 || 0,175 || 1,157
 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 20,997 || 21,000 || 21,003 || 21,006 || 21,009 || 21,013 || 21,016 || 147,044
 Poza DZIAŁEM 5[37] wieloletnich ram finansowych[38] || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || TOTAL
 Zasoby ludzkie Sprawy Wewnętrzne || 0,640 || 0,640 || 0,640 || 0,640 || 0,640 || 0,640 || 0,640 || 4,480
 Inne wydatki o charakterze administracyjnym || 1,860 || 1,860 || 1,860 || 1,860 || 1,860 || 1,860 || 1,860 || 13,020
 Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 2,500 || 17,500
 OGÓŁEM || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd.

3.2.3.2.
 Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie

·      ¨  Wniosek/inicjatywa
nie wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów
ludzkich
·      þ Wniosek/inicjatywa
wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów
ludzkich, jak określono poniżej: Dane liczbowe wykorzystane za rok N
to dane za rok 2011 r.
Ze względu na
to, że istnieją wspólne elementy we wdrażaniu Funduszu Migracji
i Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, takie jak dialog
polityczny z każdym państwem członkowskim, oraz biorąc pod
uwagę, że wewnętrzna struktura DG do Spraw Wewnętrznych w
celu zapewnienia zarządzania nowymi funduszami (jak również
zamknięcia programów zarządzanych obecnie) może się
zmienić, nie jest możliwe oddzielenie wydatków administracyjnych
Funduszu Migracji i Azylu od wydatków Funduszu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
Zatem dane
odnoszące się do działu 5 poniżej odpowiadają wydatkom
administracyjnym ogółem uznanym za niezbędne do zapewnienia
zarządzania oboma Funduszami przez Dyrekcję Generalną oraz nie
przewidziano środków na płatności ogółem.
Wartości szacunkowe należy wyrazić
w pełnych kwotach (lub najwyżej z dokładnością do
jednego miejsca po przecinku)
 ||   || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || Rok N+4 || Rok N+5 || Rok N+6
  Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) Sprawy Wewnętrzne ||
 || 18 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji ) || 136 || 136 || 136 || 136 || 136 || 136 || 136
 || XX 01 01 02 (w delegaturach) || 15 || 15 || 15 || 15 || 15 || 15 || 15
 || 18 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || 10 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 ||  Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy) [39] ||
 || 18 02 01 (AC, END, INT z globalnej koperty finansowej) || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16 || 16
 || XX 02 02 (AC, AL, END, INT i JED w delegaturach) || 10 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10
 || 18 01 04 aa [40] || w centrali[41] || 10 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10 || 10
 || w delegaturach || * || * || * || * || * || * || *
 || XX 01 05 02 (AC, END, INT - pośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || 10 01 05 02 (AC, END, INT - bezpośrednie badania naukowe) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || Inne 13 01 04 02) ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 || OGÓŁEM || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd. || nd.
XX oznacza
odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w
budżecie
Potrzeby w zakresie zasobów ludzkich
zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na zarządzanie
tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji generalnej,
uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które
mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej
w ramach rocznego przydziału środków oraz w świetle
istniejących ograniczeń budżetowych. Kwoty i przypisania umowne
zostaną dostosowane w razie powierzenia wykonania pewnych zadań
agencji wykonawczej.
Opis zadań do
wykonania:
 Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony w centrali || Zadania do wykonania obejmują wszystkie zadania niezbędne przy zarządzaniu programami finansowymi, takie jak: - udział w procedurze budżetowej;    - prowadzenie dialogu politycznego z państwami członkowskimi;              - przygotowanie rocznych programów prac/decyzji finansowych, ustalanie rocznych priorytetów, zatwierdzanie programów krajowych;        - zarządzanie programami krajowymi, zaproszeniami do składania wniosków i zaproszeniami do składania ofert oraz pochodnymi procedurami wyboru;                - komunikowanie się z zainteresowanymi podmiotami (potencjalnymi/obecnymi beneficjentami, państwami członkowskimi itp.); - sporządzanie wytycznych skierowanych do państw członkowskich;      - operacyjne i finansowe zarządzanie projektami;           - przeprowadzanie kontroli, zgodnie z opisem powyżej (kontrola ex ante, komitet ds. zamówień publicznych, audyty ex post, audyt wewnętrzny, rozliczenie rachunków);                - księgowość;       - rozwijanie narzędzi informatycznych wspomagających zarządzanie dotacjami i programami krajowymi oraz zarządzanie nimi; - monitorowanie i sprawozdawczość w zakresie osiągnięcia celów, w tym w rocznych sprawozdaniach z działalności oraz w sprawozdaniach subdelegowanego urzędnika zatwierdzającego.
 Personel zewnętrzny || Zadania są podobne do zadań wykonywanych przez urzędników i pracowników tymczasowych, z wyjątkiem zadań, które nie mogą być wykonywane przez personel zewnętrzny.
 Personel w delegaturach || Aby wspierać realizację polityki w obszarze spraw wewnętrznych, w szczególności w jej wymiarze zewnętrznym, w delegaturach UE należy zapewnić wystarczającą wiedzę fachową z obszaru spraw wewnętrznych. Może to być personel z Komisji Europejskiej lub Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych.

3.2.4.
Zgodność z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi

·      þ  Wniosek/inicjatywa
jest zgodny(-a) z następnymi wieloletnimi ramami
finansowymi.
·      ¨  Wniosek/inicjatywa
wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w wieloletnich ramach finansowych.
Należy wyjaśnić, na czym ma
polegać przeprogramowanie, określając pozycje w budżecie,
których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.
·      ¨  Wniosek/inicjatywa
wymaga zastosowania instrumentu elastyczności lub zmiany wieloletnich ram
finansowych[42]
Należy wyjaśnić, który wariant jest
konieczny, określając pozycje w budżecie, których ma on
dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.

3.2.5.
Udział osób trzecich w finansowaniu

·      Wniosek/inicjatywa nie przewiduje współfinansowania ze strony osób
trzecich
·      þ Wniosek przewiduje
współfinansowanie środków europejskich. Dokładna kwota nie
może zostać określona ilościowo. Rozporządzenie
ustanawia maksymalny poziom współfinansowania zróżnicowany w
zależności od rodzaju działań:
Środki w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
   || 2014 || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Total
 Określić organ współfinansujący || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie || Państwo członkowskie ||
 OGÓŁEM środki objęte współfinansowaniem || Do określenia || Do określenia || Do określenia || Do określenia || Do określenia || Do określenia || Do określenia ||

3.3.
Szacunkowy wpływ na dochody

·      þ  Wniosek/inicjatywa
nie ma wpływu finansowego na dochody.
·      ¨  Wniosek/inicjatywa
ma wpływ finansowy określony poniżej:
·
¨         wpływ na zasoby własne
·
¨         wpływ na dochody różne
w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)
 Pozycja w budżecie dotycząca dochodów || Środki zapisane w budżecie na bieżący rok budżetowy || Wpływ wniosku/inicjatywy[43]
 Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6)
 Artykuł…………. ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
W przypadku wpływu
na dochody różne, należy wskazać pozycję(-e) wydatków w
budżecie, którą(-e) ten wpływ obejmie.
Należy
określić metodę obliczania wpływu na dochody.
[1]               Dz.U. C 115 z 4.5.2010, s. 1.
[2]               COM(2011) 171 wersja ostateczna z 20.4.2010.
[3]               COM(2011) 500 wersja ostateczna.
[4]               Decyzja nr 573/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 1).
[5]               Decyzja Rady 2007/435/WE (Dz.U. L 168 z 28.6.2007, s. 18).
[6]               Decyzja nr 575/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 45).
[7]               „Przegląd budżetu UE”, COM (2010) 700 z 19.10.2010.
[8]               Dane zebrane przez Eurostat na podstawie
rozporządzenia (WE) nr 862/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie
statystyk Wspólnoty z zakresu migracji i ochrony międzynarodowej.
[9]               Konieczne jest uwzględnienie zmian zasad
zarządzania dzielonego wprowadzanych w wyniku przeprowadzanej co trzy lata
rewizji rozporządzenia finansowego.
[10]             Dz.U. C [...] z [...], s. [...].
[11]             Dz.U. C [...] z [...], s. [...].
[12]             Dz.U. L 304 z 30.9.2004, s. 12.
[13]             Dz.U. L 132 z 29.5.2010, s. 11.
[14]             COM(2005) 388 wersja ostateczna.
[15]             Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98.
[16]             Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1.
[17]             Dane zgromadzone przez Eurostat na podstawie
rozporządzenia (WE) nr 862/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie
statystyk Wspólnoty z zakresu migracji i ochrony międzynarodowej.
[18]             Dz.U. L 212 z 7.8.2001, s. 12.
[19]             Dz.U. L 131 z 21.5.2008, s. 7.
[20]             Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
[21]             Dz.U. L [...] z [...], s. [...].
[22]             Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 1.
[23]             Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 45.
[24]             Dz.U. L 168 z 28.6.2007, s. 18.
[25]             Wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w
sprawie reguł finansowych mających zastosowanie do budżetu
rocznego Unii (COM(2010) 815 wersja ostateczna z 22.12.2010). Wniosek ten stanowi formalne wycofanie przez
Komisję poprzednich wniosków ustawodawczych: COM(2010) 71 wersja
ostateczna oraz COM(2010) 260 wersja ostateczna.
[26]             ABM: Activity Based Management: zarządzanie kosztami
działań - ABB: Activity Based Budgeting: budżet zadaniowy.
[27]             O którym mowa w art. 49 ust. 6 lit. a) lub b)
rozporządzenia finansowego.
[28]             Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania
oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na
następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html
[29]             O którym mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego.
[30]             Środki zróżnicowane/ środki niezróżnicowane
[31]             EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu
[32]             Kraje kandydujące oraz w stosownych przypadkach
potencjalne kraje kandydujące Bałkanów Zachodnich.
[33]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań
UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie
badania naukowe.
[34]             Realizacje odnoszą się do produktów i
usług, które zostaną zapewnione (np. liczba sfinansowanych wymian
studentów, liczba kilometrów zbudowanych dróg itp.).
[35]             Zgodnie z opisem w pkt 1.4.2 „Cel(e) szczegółowy(-e)
...”
[36]             Ogólna pula środków, oparta na ostatecznej alokacji
finansowej dla zasobów ludzkich z 2011 r., w tym urzędnicy i personel
zewnętrzny.
[37]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na
wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań
UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie
badania naukowe.
[38]             Personel zewnętrzny finansowany z dawnych pozycji
„BA”, oparty na ostatecznej alokacji finansowej dla zasobów ludzkich z 2011 r.,
w tym personel zewnętrzny w siedzibie głównej i w delegaturach.
[39]             AC= pracownik kontraktowy; INT= pracownik tymczasowy; JED=
młodszy oddelegowany ekspert; AL= członek personelu miejscowego; END=
oddelegowany ekspert krajowy.
[40]             W ramach pułapu na personel zewnętrzny ze
środków operacyjnych (dawne pozycje „BA”).
[41]             Przede wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz
Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz
Rybacki.
[42]             Zob. pkt 19 i 24 porozumienia
międzyinstytucjonalnego.
[43]             W przypadku tradycyjnych zasobów własnych
(opłaty celne, opłaty wyrównawcze od cukru) należy wskazać
kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.