               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.12.2018
            COM(2018) 837 final
            2018/0425(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach grupy roboczej ds. wina ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią, w odniesieniu do formularzy, które mają być stosowane jako świadectwa przy przywozie do Unii Europejskiej produktów winiarskich pochodzących z Japonii, oraz w odniesieniu do zasad wdrożenia samopoświadczania

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach grupy roboczej ds. wina w związku z planowanym przyjęciem decyzji w sprawie formularzy, które mają być stosowane jako świadectwa przy przywozie do Unii Europejskiej produktów winiarskich pochodzących z Japonii, oraz w sprawie zasad wdrożenia samopoświadczania. Niniejszy wniosek ma na celu umożliwienie grupie roboczej ds. wina przyjęcia wspomnianej decyzji z chwilą wejścia w życie Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią (1 lutego 2019 r.).

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Umowa o partnerstwie gospodarczym

               Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią („umowa”) ma na celu liberalizację i ułatwienie handlu i inwestycji, jak również promowanie bliższych stosunków gospodarczych między stronami. Umowa wchodzi w życie z dniem [data wejścia w życie] r.

               2.2.Grupa robocza ds. wina

               Zgodnie z art. 22.4 umowy ustanowiono grupę roboczą ds. wina. Grupa robocza ds. wina odpowiada za skuteczne wdrożenie i funkcjonowanie sekcji C i załącznika 2-E.

               2.3.Planowany akt grupy roboczej ds. wina

               Zgodnie z art. 2.35 ust. 3 umowy pierwsze posiedzenie grupy roboczej ds. wina odbędzie się w dniu wejścia w życie umowy. W dniu [data wejścia w życie] r., podczas swego pierwszego posiedzenia, grupa robocza ds. wina ma przyjąć decyzję w sprawie formularzy, które mają być stosowane jako świadectwa przy przywozie do Unii Europejskiej produktów winiarskich pochodzących z Japonii, oraz w sprawie zasad wdrożenia samopoświadczania („planowany akt”).

               Celem planowanego aktu jest skuteczne wdrożenie sekcji C i załącznika 2-E do umowy, w szczególności jej art. 2.28 ust. 1.

               3.Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii

               Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią, będąca przedmiotem wniosku Komisji dotyczącego decyzji Rady COM (2018)192 final, zawiera obszerną sekcję poświęconą wzajemnym ułatwieniom wywozu win, zwanym „pakietem dotyczącym win”. Obejmuje ona w szczególności całkowite zniesienie z chwilą wejścia w życie umowy ceł na wina europejskie i wina musujące wywożone do Japonii, ochronę na terytorium Japonii około 130 nazw win posiadających unijne oznaczenie geograficzne, zatwierdzenie szeregu praktyk enologicznych UE stosowanych w odniesieniu do wina oraz przyjęcie uproszczonego poświadczania win japońskich przywożonych do UE na mocy decyzji grupy roboczej ds. wina.

               Załączony planowany akt grupy roboczej pozwala na wdrożenie tej obszernej sekcji poprzez ustanowienie formularzy, które mają być stosowane jako świadectwa przy przywozie do Unii Europejskiej produktów winiarskich pochodzących z Japonii, oraz ustanowienie zasad wdrożenia samopoświadczania.

               Formularze i zasady wdrożenia samopoświadczania są zgodne z polityką Unii Europejskiej mającą na celu ułatwienie handlu i współpracę w zakresie zapobiegania nadużyciom prowadzoną z państwami trzecimi, które zawarły umowy z Unią.

               Należy zatem zatwierdzić ich przyjęcie.

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Grupa robocza ds. wina jest organem ustanowionym na mocy umowy.

               Akt, który ma zostać przyjęty przez grupę roboczą ds. wina, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 1.3 umowy.

               Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

               W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do liberalizacji i ułatwienia handlu produktami sektora wina.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.Publikacja planowanego aktu

               Ponieważ wymogi określone w akcie grupy roboczej ds. wina muszą zostać wdrożone przez organy celne i importerów przywożących towary do UE, akt ten należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu.

               2018/0425 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach grupy roboczej ds. wina ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią, w odniesieniu do formularzy, które mają być stosowane jako świadectwa przy przywozie do Unii Europejskiej produktów winiarskich pochodzących z Japonii, oraz w odniesieniu do zasad wdrożenia samopoświadczania

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią („umowa”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady [...]
                  2
               . Wchodzi ona w życie z dniem [1 lutego 2019] r.

               (2)Zgodnie z art. 2.28 ust. 2 umowy grupa robocza ds. wina ma przyjąć w drodze decyzji zasady wdrożenia ust. 1 tego artykułu przewidujące świadectwa w odniesieniu do przywozu i sprzedaży w Unii produktów winiarskich pochodzących z Japonii, w szczególności dotyczące formularzy, które mają być stosowane, oraz informacji, które należy podać w świadectwie.

               (3)Art. 2.35 ust. 2 lit. a) umowy przewiduje, że jedną z funkcji, które pełni grupa robocza ds. wina, stanowi przyjmowanie zasad dotyczących samopoświadczania.

               (4)Zgodnie z art. 2.35 ust. 3 umowy pierwsze posiedzenie grupy roboczej ds. wina odbędzie się w dniu wejścia w życie umowy.

               (5)Podczas swego pierwszego posiedzenia [1 lutego 2019 r. / data wejścia w życie umowy] grupa robocza ds. wina ma przyjąć decyzję w sprawie formularzy, które mają być stosowane jako świadectwa przy przywozie do Unii Europejskiej produktów winiarskich pochodzących z Japonii, oraz w sprawie zasad samopoświadczania, co pozwoli na skuteczną realizację umowy, a co za tym idzie, uprości przywóz produktów winiarskich pochodzących z Japonii. Planowane formularze i zasady wdrożenia samopoświadczania są zgodne z polityką Unii mającą na celu ułatwienie handlu i współpracę w zakresie zapobiegania nadużyciom prowadzoną z państwami trzecimi, które zawarły umowy z Unią.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach grupy roboczej ds. wina, ponieważ decyzja przyjęta przez tę grupę roboczą będzie wiążąca dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas pierwszego posiedzenia grupy roboczej ds. wina, opiera się na projekcie decyzji grupy roboczej ds. wina i jest załączone do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Po przyjęciu decyzji grupy roboczej ds. wina publikuje się ją w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014: 2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Dz.U. L […] z […], s. […].

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 14.12.2018
            COM(2018) 837 final
            ZAŁĄCZNIK
            do wniosku dotyczącego
            DECYZJI RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach grupy roboczej ds. wina ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią, w odniesieniu do formularzy, które mają być stosowane jako świadectwa przy przywozie do Unii Europejskiej produktów winiarskich pochodzących z Japonii, oraz w odniesieniu do zasad wdrożenia samopoświadczania

               ZAŁĄCZNIK

               DECYZJA NR 1 GRUPY ROBOCZEJ DS. WINA UE–JAPONIA

               z dnia [...] r.

               w sprawie przyjęcia formularzy, które mają być stosowane jako świadectwa przy przywozie do Unii Europejskiej produktów winiarskich pochodzących z Japonii, oraz w sprawie zasad wdrożenia samopoświadczania

               GRUPA ROBOCZA DS. WINA,

               uwzględniając Umowę o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią („umowa”), w szczególności jej art. 2.28 i 2.35,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią („umowa”) wchodzi w życie z dniem [1 lutego 2019] r.

               (2)W art. 22.4 umowy ustanawia się grupę roboczą ds. wina, która jest odpowiedzialna między innymi za skuteczne wdrożenie i funkcjonowanie sekcji C i załącznika 2-E do umowy.

               (3)Zgodnie z art. 2.28 umowy świadectwo uwierzytelnione zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Japonii, w tym świadectwo własne sporządzone przez producenta upoważnionego przez właściwy organ władz Japonii, wystarcza jako dokument dowodzący, że spełniono wymogi w zakresie przywozu i sprzedaży w Unii produktów winiarskich pochodzących z Japonii.

               (4)Zgodnie z art. 2.28 ust. 2 lit. a) umowy formularze, które mają być stosowane jako świadectwa, oraz informacje, które należy przekazać na temat świadectw, ma określić w drodze decyzji grupa robocza ds. wina ustanowiona na mocy art. 22.4 umowy.

               (5)Zgodnie z art. 2.35 ust. 2 lit. a) umowy grupa robocza ds. wina ma przyjąć zasady dotyczące samopoświadczania,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł 1

               1.Formularz, który ma być stosowany na potrzeby świadectw uwierzytelnionych zgodnie z japońskimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, znajduje się w załączniku I do niniejszej decyzji.

               2.Formularz, który ma być stosowany na potrzeby świadectw własnych sporządzonych przez producenta upoważnionego przez właściwy organ władz Japonii, znajduje się w załączniku II do niniejszej decyzji.

               3.Zasady samopoświadczania przez producentów upoważnionych przez właściwy organ władz Japonii, znajdują się w załączniku III do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem [1 lutego 2019 r. / datą wejścia w życie umowy].

                     W imieniu grupy roboczej ds. wina

                     […]

               ZAŁĄCZNIK I

               WZÓR ŚWIADECTWA WYDANY PRZEZ NATIONAL RESEARCH INSTITUTE OF BREWING [NRIB] NA POTRZEBY WYWOZU DO UE PRODUKTÓW WINIARSKICH POCHODZĄCYCH Z JAPONII
                  1

                        1. Eksporter (pełna nazwa i adres)

                        Wystawiające państwo trzecie: JAPONIA

                        Uproszczony VI 1 Nr seryjny
                           2
                        :

                        DOKUMENT DOTYCZĄCY PRZYWOZU WINA, SOKU WINOGRONOWEGO LUB MOSZCZU WINOGRONOWEGO DO UNII EUROPEJSKIEJ

                        2. Odbiorca (nazwa i adres)

                        3. Pieczęć służb celnych (wyłącznie do użytku urzędowego UE)

                        4. Środek transportu i szczegóły transportu
                           3

                        5. Miejsce rozładunku (jeśli inne niż 2)

                        6. Opis przywożonego produktu
                           4

                        7. Ilość w l/hl/kg

                        8. Liczba pojemników
                           5

                        9. Świadectwo

                        „Produkt opisany powyżej jest przeznaczony do bezpośredniego spożycia przez ludzi i jest zgodny z definicjami i praktykami enologicznymi dozwolonymi w sekcji C rozdziału 2 Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią”.

                        Nazwa i adres producenta:

                        Pełna nazwa i adres właściwego organu:                               Miejsce i data:

                        National Research Institute of Brewing

                        pod nadzorem Ministerstwa Finansów Japonii

                        3-7-1, Kagamiyama, Higashihiroshima, Hiroshima, Japonia

                        Stempel właściwego organu:

                        Podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko urzędnika właściwego organu:

               Przyznanie (wprowadzenie do obrotu i wydanie wyciągów)

                        Ilość

                        10. Nr i data dokumentu celnego dotyczącego dopuszczenia do obrotu oraz nr i data wyciągu

                        11. Pełna nazwa i adres odbiorcy (wyciąg)

                        12. Pieczęć

                        właś

                        ciwego

                        organu

                        Dostępne

                        Przyznane

                        Dostępne

                        Przyznane

                        Dostępne

                        Przyznane

                        13. Uwagi uzupełniające

               ZAŁĄCZNIK II

               WZÓR ŚWIADECTWA WŁASNEGO PRZY PRZYWOZIE DO UNII EUROPEJSKIEJ WYROBÓW WINIARSKICH POCHODZĄCYCH Z JAPONII
                  6

                        1. Eksporter (pełna nazwa i adres)

                        Wystawiające państwo trzecie: JAPONIA

                        Uproszczony VI 1                      Nr seryjny
                           7
                        :

                        DOKUMENT DOTYCZĄCY PRZYWOZU WINA, SOKU WINOGRONOWEGO LUB MOSZCZU WINOGRONOWEGO DO UNII EUROPEJSKIEJ

                        2. Odbiorca (nazwa i adres)

                        3. Pieczęć służb celnych (wyłącznie do użytku urzędowego UE)

                        4. Środek transportu i szczegóły transportu
                           8

                        5. Miejsce rozładunku (jeśli inne niż 2)

                        6. Opis przywożonego produktu
                           9

                        7. Ilość w l/hl/kg

                        8. Liczba pojemników
                           10

                        9. Świadectwo

                        „Produkt opisany powyżej jest przeznaczony do bezpośredniego spożycia przez ludzi i jest zgodny z definicjami i praktykami enologicznymi dozwolonymi w sekcji C rozdziału 2 Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią. Został wyprodukowany przez producenta, który uzyskał indywidualne upoważnienie od Krajowego Urzędu Skarbowego Japonii do produkcji wina, oraz od National Research Institute of Brewing (NRIB) do samopoświadczania. Producent podlega kontroli i nadzorowi ze strony NRIB”.

                        Nazwa, adres oraz oficjalny numer rejestracyjny/numer zezwolenia upoważnionego producenta:

                        Pełna nazwa i adres właściwego organu:                   Miejsce i data:

                        National Research Institute of Brewing

                        pod nadzorem Ministerstwa Finansów Japonii

                        3-7-1, Kagamiyama, Higashihiroshima, Hiroshima, Japonia

                        Stempel upoważnionego producenta:                                     Podpis upoważnionego producenta:

                        10. SPRAWOZDANIE Z ANALIZY (zawierające analityczną charakterystykę opisanego wyżej produktu)

                        DLA MOSZCZU WINOGRONOWEGO I SOKU WINOGRONOWEGO

                        Nie są wymagane żadne informacje.

                        DLA WINA I MOSZCZU WINOGRONOWEGO W TRAKCIE FERMENTACJI

                        Rzeczywista zawartość alkoholu:

                        DLA WSZYSTKICH PRODUKTÓW

                        – Dwutlenek siarki ogółem:

                        – Kwasowość ogółem:

                        Stempel upoważnionego producenta:                                    Miejsce i data:

                        Podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko upoważnionego producenta:

                        Przyznanie (wprowadzenie do obrotu i wydanie wyciągów)

                        Ilość

                        11. Nr i data dokumentu celnego dotyczącego dopuszczenia do obrotu oraz nr i data wyciągu

                        12. Pełna nazwa i adres odbiorcy (wyciąg)

                        13. Pieczęć

                        właś

                        ciwego

                        organu

                        Dostępne

                        Przyznane

                        Dostępne

                        Przyznane

                        Dostępne

                        Przyznane

                        14. Uwagi uzupełniające

               Załącznik III:

               Zasady samopoświadczania

               1.National Research Institute of Brewing, pod nadzorem Ministerstwa Finansów Japonii,

               (i)wyznacza indywidualnie producentów upoważnionych w Japonii do sporządzania świadectw własnych, o których mowa w art. 2.28 Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią;

               (ii)nadzoruje i kontroluje upoważnionych producentów; oraz

               (iii)przesyła Unii Europejskiej:

               ·dwa razy w roku w styczniu i lipcu nazwy i adresy upoważnionych producentów wraz z ich oficjalnymi numerami rejestracyjnymi, oraz

               ·zawiadamia niezwłocznie o wszelkich zmianach nazw i adresów lub o wycofaniu któregokolwiek z producentów.

               2.Unia Europejska niezwłocznie publikuje i aktualizuje nazwy i adresy upoważnionych producentów w wykazie zatytułowanym „Właściwe organy państw trzecich, wyznaczone laboratoria oraz producenci i przetwórcy upoważnieni do sporządzania dokumentów VI-1 dotyczących przywozu wina do UE”, który to wykaz jest dostępny na oficjalnej stronie internetowej Komisji Europejskiej:

               ec.europa.eu/agriculture/sites/agriculture/files/wine/lists/06.

                     (1)

                        Zgodnie z art. 2.28 Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią

                     (2)

                        Jest to numer służący do identyfikowania partii, nadany przez NRIB.

                     (3)

                        Należy określić: transport wykorzystany do celów dostawy do punktu wprowadzenia do UE; określić środek transportu (statek, samolot itp.); podać nazwę statku itp.

                     (4)

                        Należy podać następujące informacje:– nazwę handlową w formie podanej na etykiecie (taką jak nazwa producenta i regionu uprawy winorośli; nazwa marki itp.);– nazwę kraju pochodzenia: [wskazać „Japonia”];– nazwę oznaczenia geograficznego, jeśli to konieczne;– rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu– barwę produktu (można podać wyłącznie określenia: „czerwone”, „rosé”, „różowe” lub „białe”);– kod Nomenklatury scalonej (kod CN).

                     (5)

                        Pojemnik oznacza naczynie do wina o pojemności mniejszej niż 60 litrów. Liczba pojemników może stanowić liczbę butelek.

                     (6)

                        Zgodnie z art. 2.28 Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią

                     (7)

                        Jest to numer służący do identyfikowania partii, nadany przez National Research Institute of Brewing (NRIB).

                     (8)

                        Należy określić: transport wykorzystany do celów dostawy do punktu wprowadzenia do UE; określić środek transportu (statek, samolot itp.); podać nazwę statku itp.

                     (9)

                        Należy podać następujące informacje:– nazwę handlową w formie podanej na etykiecie (taką jak nazwa producenta i regionu uprawy winorośli; nazwa marki itp.);– nazwę kraju pochodzenia: [wskazać „Japonia”];– nazwę oznaczenia geograficznego, jeśli to konieczne;– rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu– barwę produktu (można podać wyłącznie określenia: „czerwone”, „rosé”, „różowe” lub „białe”);– kod Nomenklatury scalonej (kod CN).

                     (10)

                        Pojemnik oznacza naczynie do wina o pojemności mniejszej niż 60 litrów. Liczba pojemników może stanowić liczbę butelek.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 15.2.2019
            COM(2019) 82 final
            2019/0039(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie przedłożenia w imieniu Unii Europejskiej wniosku o włączenie metoksychloru do załącznika A do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

                  Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych („konwencja”) zatwierdzona decyzją Rady 2006/507/WE
                     1
                   weszła w życie z dniem 17 maja 2004 r. Celem konwencji jest ochrona zdrowia ludzi oraz środowiska przed trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi (TZO). W oparciu o zasadę ostrożności konwencja zapewnia ramy eliminacji produkcji, stosowania, przywozu i wywozu trwałych zanieczyszczeń organicznych, bezpiecznego obchodzenia się z nimi oraz usuwania, a także eliminacji lub zmniejszenia uwalniania niektórych niezamierzonych TZO.

                  Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
                     2
                   dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych wprowadza do prawa unijnego zobowiązania określone w konwencji i w Protokole do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości, dotyczącym trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwanym dalej „protokołem”), zatwierdzonym decyzją Rady nr 259/2004/WE
                     3
                  .

                  Art. 8 ust. 1 konwencji stanowi, że każda ze stron może złożyć do Sekretariatu wniosek o umieszczenie substancji w wykazie w załącznikach A, B lub C do konwencji, który to wniosek zostanie następnie zbadany przez Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych (POPRC) zgodnie z art. 8 ust. 3 i 4. Wniosek zawiera informacje określone w załączniku D. Na podstawie zalecenia POPRC Konferencja Stron podejmuje decyzję, czy należy wymienić substancję w załączniku A (eliminacja), w załączniku B (ograniczenie) i/lub w załączniku C (niezamierzona produkcja). Procedurę przyjmowania poprawek w załącznikach reguluje art. 22 konwencji.

                  Stosowanie metoksychloru jako substancji czynnej w środkach ochrony roślin i produktach biobójczych jest zakazane w Unii Europejskiej odpowiednio na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009
                     4
                   oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012
                     5
                  . Ponadto metoksychlor nie jest zarejestrowany zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
                     6
                  , w związku z czym nie może być produkowany ani wprowadzany do obrotu w Unii w ilości 1 tony (lub więcej) rocznie na producenta lub importera.

                  Zgodnie z dostępnymi informacjami i danymi dotyczącymi swoistych właściwości metoksychloru, które oceniono na podstawie kryteriów określonych w załączniku D do konwencji, można stwierdzić, że metoksychlor jest trwały, podlega bioakumulacji i działa toksycznie. Ponadto metoksychlor może przemieszczać się w środowisku na duże odległości, a jego obecność stwierdzono na odległych obszarach, takich jak Arktyka. Biorąc pod uwagę informacje dotyczące właściwości metoksychloru w zakresie trwałości, zdolności do bioakumulacji i toksyczności oraz transgranicznego przenoszenia tej substancji w środowisku na dalekie odległości, proponuje się uznanie metoksychloru za TZO, ponieważ spełnia on kryteria załącznika D do konwencji. Szczegółowe informacje na temat tej oceny są dostępne w dokumentacji naukowej towarzyszącej wnioskowi w sprawie umieszczenia metoksychloru w załączniku A do konwencji sztokholmskiej.

                  Pomimo tego, że kilka lat temu zakazano stosowania metoksychloru jako substancji czynnej w środkach ochrony roślin i produktach biobójczych w Unii i nie ma on innych znanych zastosowań, nie można wykluczyć, że metoksychlor jest nadal produkowany, stosowany lub emitowany w innych krajach. Ze względu na możliwość transgranicznego przenoszenia tej substancji chemicznej w środowisku na dalekie odległości, środki podjęte na szczeblu krajowym lub unijnym nie są wystarczające, aby zagwarantować wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dlatego też niezbędne są szeroko zakrojone działania na poziomie międzynarodowym.

                  Mając na uwadze następne posiedzenie POPRC we wrześniu 2019 r., Komisja powinna w imieniu Unii przedłożyć Sekretariatowi konwencji sztokholmskiej propozycję włączenia metoksychloru do załącznika A. Wniosek ten zostanie poddany przeglądowi zgodnie z kryteriami i procedurami przewidzianymi w konwencji, zanim Konferencja Stron podejmie decyzję w sprawie umieszczenia substancji w wykazie.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

                  Wniosek jest spójny z wykonaniem rozporządzenia (WE) nr 850/2004, które wdraża konwencję sztokholmską w Unii, i uzupełnia ten proces. Jest on w pełni zgodny z celem, jakim jest ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego przed trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi.

               •Spójność z innymi politykami Unii

                  Wniosek jest spójny z rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009 i rozporządzeniem (UE) nr 528/2012, ponieważ oba przewidują kryteria, które nie zezwalają na wprowadzanie do obrotu i stosowanie substancji trwałych, zdolnych do bioakumulacji i toksycznych (substancji PBT) oraz substancji zaklasyfikowanych jako TZO. W dokumencie w sprawie wspólnego porozumienia
                     7
                   bada się związek między konwencją sztokholmską, rozporządzeniem (WE) nr 850/2004 i rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006, w odniesieniu do ograniczeń i wymogów dotyczących zezwoleń, w celu zapewnienia spójności.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

                  Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji Rady jest art. 218 ust. 9 TFUE, który stanowi właściwą podstawę aktu określającego stanowisko Unii Europejskiej w odniesieniu do umowy międzynarodowej, w tym przypadku konwencji sztokholmskiej.

                  Materialną podstawą prawną jest art. 192 ust. 1 TFUE, jako że środki uzgodnione w ramach konwencji sztokholmskiej realizują głównie cel środowiskowy (tj. wyeliminowanie trwałych zanieczyszczeń organicznych).

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

                  Trwałe zanieczyszczenia organiczne stanowią globalne zagrożenie, a konwencja sztokholmska wdrażana jest w Unii na mocy rozporządzenia (WE) nr 850/2004. Ponieważ Unia jest stroną konwencji, wniosek w sprawie nowej substancji chemicznej powinna przedstawić Unia.

               •Proporcjonalność

                  Trwałe zanieczyszczenia organiczne stanowią globalne zagrożenie, a konwencja sztokholmska ma na celu wyeliminowanie produkcji i stosowania tych chemikaliów. W związku z tym proporcjonalne jest zaproponowanie objęcia tej substancji chemicznej konwencją, aby zapewnić podjęcie odpowiednich działań na poziomie globalnym.

               3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

                  Wniosek został przedyskutowany z państwami członkowskimi i z innymi zainteresowanymi stronami na kilku posiedzeniach organów właściwych na mocy rozporządzenia (WE) nr 850/2004, a ponadto w trakcie posiedzenia grupy ekspertów ds. substancji PBT Europejskiej Agencji Chemikaliów oraz w ramach procedury pisemnej, a otrzymane uwagi zostały omówione.

               •Ocena skutków

                  Nie przeprowadzono oceny skutków. Wniosek w sprawie włączenia substancji chemicznej do konwencji nie będzie miał żadnych skutków, ponieważ nie wydaje się, że jest ona stosowana w UE. Jeśli POPRC stwierdzi, że substancja chemiczna stanowi trwałe zanieczyszczenie organiczne, dokona on oceny wpływu potencjalnych środków zarządzania z uwzględnieniem informacji społeczno-ekonomicznych.

               •Sprawność regulacyjna i uproszczenie

                  Wniosek nie ma wpływu na działalność handlową, ponieważ dana substancja chemiczna nie jest wykorzystywana do celów handlowych w Unii, a zatem nie przewiduje wyłączenia mikroprzedsiębiorstw ani nie wymaga wprowadzenia specjalnych zasad dla MŚP. Wniosek nie ma wpływu na konkurencyjność sektora w UE ani na handel, ponieważ substancja nie jest przedmiotem handlu między Unią a państwami trzecimi.

               4.WPŁYW NA BUDŻET

                  Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

                  Plan wdrożenia, monitorowanie, ocena i sprawozdawczość nie są konieczne.

               •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

                  Wniosek upoważnia Komisję do złożenia wniosku w sprawie włączenia metoksychloru do konwencji sztokholmskiej w imieniu Unii Europejskiej.

               2019/0039 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie przedłożenia w imieniu Unii Europejskiej wniosku o włączenie metoksychloru do załącznika A do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W dniu 14 października 2004 r. Wspólnota Europejska przystąpiła do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych decyzją Rady 2006/507/WE
                  8
               .

               (2)Jako strona konwencji Unia może zgłaszać wnioski dotyczące poprawek do załączników do konwencji. W załączniku A do konwencji wymieniono trwałe zanieczyszczenia organiczne, które mają zostać wyeliminowane, w załączniku B wymieniono trwałe zanieczyszczenia organiczne, które mają zostać ograniczone, a załącznik C zawiera wykaz trwałych zanieczyszczeń organicznych, których uwalnianie z niezamierzonej produkcji ma zostać zmniejszone lub wyeliminowane.

               (3)Zgodnie z dostępnymi informacjami naukowymi i sprawozdaniami z przeglądów, a także biorąc pod uwagę kryteria kwalifikacyjne zawarte w załączniku D do konwencji, metoksychlor wykazuje cechy trwałego zanieczyszczenia organicznego.

               (4)Metoksychlor nie jest zatwierdzony jako substancja czynna zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009
                  9
               , a zatem nie zezwala się na wprowadzanie go do obrotu lub stosowanie w Unii w środkach ochrony roślin. Metoksychlor nie jest zatwierdzony jako substancja czynna zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012
                  10
               , a zatem nie zezwala się na wprowadzanie go do obrotu lub stosowanie w Unii w produktach biobójczych. Ponadto metoksychlor nie jest zarejestrowany zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
                  11
               , w związku z czym nie może być produkowany ani wprowadzany do obrotu w Unii w ilości 1 tony (lub więcej) rocznie na producenta lub importera.

               (5)Chociaż metoksychlor został wycofany w Unii wiele lat temu, może być nadal stosowany jako pestycyd i rozproszony w środowisku poza obszarem Unii, co może być powodem stwierdzenia jego obecności w środowisku. Ze względu na możliwość transgranicznego przenoszenia metoksychloru w środowisku na dalekie odległości, środki podjęte na szczeblu krajowym lub unijnym nie są wystarczające, aby zagwarantować wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dlatego też niezbędne są szeroko zakrojone działania na poziomie międzynarodowym.

               (6)W związku z tym Unia powinna przedłożyć Sekretariatowi konwencji wniosek dotyczący włączenia metoksychloru do załącznika A do konwencji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Unia przedkłada wniosek dotyczący włączenia metoksychloru (nr CAS: 72-43-5, nr WE 200-779-9) do załącznika A do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych („konwencja”).

               Komisja przekazuje do Sekretariatu konwencji w imieniu Unii wniosek wraz z wszelkimi informacjami wymaganymi zgodnie z załącznikiem D do konwencji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2006/507/WE z dnia 14 października 2004 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1).

                     (2)

                        Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniające dyrektywę 79/117/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7).

                     (3)

                        Decyzja Rady (2004/259/WE) z dnia 19 lutego 2004 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Protokołu do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości dotyczącego trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 81 z 19.3.2004, s. 35).

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1).

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1).

                     (6)

                        Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

                     (7)

                  ://ec.europa.eu/growth/sectors/chemicals/reach/special-cases_en

                     (8)

                        Decyzja Rady 2006/507/WE z dnia 14 października 2004 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1).

                     (9)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1).

                     (10)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1).

                     (11)

                        Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.3.2019
            COM(2019) 115 final
            2019/0064(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego oraz na posiedzeniu stron Porozumienia w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów, i uchylająca decyzję 10126/14

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) oraz posiedzeniach stron Porozumienia w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów w latach 2019–2023 w związku z przewidywanym przyjęciem środków.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja z Antigui oraz Międzynarodowy program ochrony delfinów

               Konwencja na rzecz wzmocnienia Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego ustanowionej Konwencją pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki z 1949 r. („konwencja z Antigui”) z ma na celu, poprzez ustanowienie IATTC, zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów rybnych objętych konwencją z Antigui. Konwencja z Antigui weszła w życie w dniu 10 października 2008 r.

               Porozumienie w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów („porozumienie AIDCP”) ma na celu, poprzez ustanowienie posiedzenia stron AIDCP, stopniowe zmniejszanie przypadkowej śmiertelności delfinów w obszarze objętym konwencją z Antigui do poziomu zbliżonego do zera. Zgodnie z art. XIV konwencji z Antigui IATTC ma odgrywać istotną rolę w koordynowaniu realizacji porozumienia i wdrażaniu środków, które zostaną przyjęte w ramach AIDCP. Porozumienie to weszło w życie w dniu 15 lutego 1999 r.

               Unia jest jedną ze stron IATTC i AIDCP, ponieważ zatwierdziła konwencję z Antigui i AIDCP zgodnie z, odpowiednio, decyzjami Rady 2006/539/WE
                  1
                i 2005/938/WE
                  2
               .

               2.2.Międzyamerykańska Komisja ds. Tuńczyka Tropikalnego i posiedzenie stron programu ochrony delfinów

               IATTC jest organem ustanowionym przez konwencję z Antigui, którego obowiązkiem jest zarządzanie zasobami rybnymi i ich ochrona w obszarze objętym konwencją z Antigui. Przyjmuje ona środki ochrony i zarządzania mające na celu zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów rybnych objętych konwencją.

               Posiedzenie stron AIDCP jest organem ustanowionym porozumieniem AIDCP w celu zapewnienia długoterminowego zrównoważenia żywych zasobów morskich w związku z połowami tuńczyka za pomocą okrężnic na obszarze objętym konwencją z Antigui. IATTC ma istotne obowiązki w zakresie wdrażania środków przyjętych przez posiedzenie stron AIDCP i zapewnia obsługę sekretariatu w ramach AIDCP.

               Środki przyjęte przez IATTC i posiedzenie stron AIDCP mogą stać się wiążące dla Unii.

               Jako członek IATCC i posiedzenia stron AIDCP Unia ma prawo uczestnictwa i prawo głosu. IATTC i posiedzenie stron AIDCP podejmują decyzje w drodze konsensusu.

               2.3.Decyzje przyjęte przez IATTC i posiedzenie stron AIDCP

               IATTC posiada upoważnienie do przyjmowania środków ochrony i zarządzania („rezolucje”) w odniesieniu do zasobów objętych jej kompetencją, a środki te są wiążące dla umawiających się stron.

               Zgodnie z art. IX.7 konwencji z Antigui środki te wchodzą w życie 45 dni po dniu, w którym umawiające się strony zostały o nich powiadomione przez IATTC.

               Posiedzenie stron AIDCP posiada upoważnienie do przyjmowania decyzji zmierzających do osiągnięcia celów AIDCP. Takie decyzje są wiążące dla umawiających się stron po ich przyjęciu.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznych posiedzeniach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), ustala się obecnie na dwóch etapach. Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej; podlega ono następnie dostosowaniu na potrzeby każdego corocznego posiedzenia w drodze nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               W przypadku IATTC podejście to wdrożono decyzją Rady 10126/14 z dnia 23 maja 2014 r., która określa stanowisko Unii na forum IATTC i posiedzeń stron AIDCP na lata 2014–2018. Decyzja zawiera ogólne zasady i kierunki działań, ale uwzględnia również w możliwie największym stopniu specyfikę IATTC i AIDCP. Ponadto na wniosek państw członkowskich decyzja ustanawia standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii.

               W decyzji 10126/14 przewidziano dokonanie przeglądu stanowiska Unii przed corocznym posiedzeniem w 2019 r. Niniejszy wniosek określa stanowisko Unii na forum IATTC na lata 2019–2023, zastępując tym samym decyzję 10126/14.

               W decyzji 10126/14 uwzględniono zasady i kierunki działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  3
               , jak również cele określone w komunikacie Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  4
               . Ponadto stanowisko Unii zostało w niej dostosowane do traktatu lizbońskiego.

               Obecna modyfikacja uwzględnia, w kontekście skutków rybołówstwa, komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  5
                oraz wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zatytułowany „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  6
                i konkluzje Rady w sprawie tego wspólnego komunikatu
                  7
               .

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty mające skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego regulujących dany organ oraz instrumenty, które nie mają mocy wiążącej na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  8
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               IATTC i posiedzenie stron AIDCP są organami utworzonymi na mocy porozumienia, a mianowicie konwencji z Antigui i AIDCP.

               Akty, które IATTC i spotkanie stron AIDCP mają przyjąć, to akty mające skutki prawne. Akty te będą wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. IX konwencji z Antigui oraz art. VII AIDCP i mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów unijnych, w tym na:

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania
                  9
               ;

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  10
               ; oraz

               ·rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi
                  11
               .

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych konwencji z Antigui ani porozumienia AIDCP.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli akt ten ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. tę podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 ust. 2 TFUE. Decyzja ma zastąpić decyzję 10126/14, która obejmuje lata 2014–2018.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 ust. 2 TFUE, w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0064 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego oraz na posiedzeniu stron Porozumienia w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów, i uchylająca decyzję 10126/14

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją Rady 2006/539/WE
                  12
                Unia Europejska zawarła Konwencję na rzecz wzmocnienia Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego ustanowionej Konwencją pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki z 1949 r. („konwencja z Antigui”), na mocy której ustanowiono Międzyamerykańską Komisję ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC).

               (2)IATTC jest organem ustanowionym przez konwencję z Antigui, którego obowiązkiem jest zarządzanie zasobami rybnymi i ich ochrona w obszarze objętym konwencją z Antigui. IATTC przyjmuje środki ochrony i zarządzania mające na celu zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów rybnych objętych tą konwencją. Takie środki mogą stać się wiążące dla Unii.

               (3)Decyzją Rady 2005/938/WE
                  13
                Unia Europejska zatwierdziła Porozumienie w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów („porozumienie AIDCP”), którym ustanowiono posiedzenie stron Międzynarodowego programu ochrony delfinów. Zgodnie z art. XIV konwencji z Antigui IATTC ma odgrywać istotną rolę w koordynowaniu realizacji porozumienia AIDCP i wdrażaniu środków, które zostaną przyjęte w ramach porozumienia AIDCP. IATTC zapewnia obsługę sekretariatu w ramach porozumienia AIDCP.

               (4)Posiedzenie stron AIDCP jest organem ustanowionym na mocy porozumienia AIDCP, aby przypadkową śmiertelność delfinów podczas połowów tuńczyka za pomocą okrężnic na obszarze objętym konwencją z Antigui stopniowo zmniejszyć do poziomu zbliżonego do zera. Posiedzenie stron AIDCP przyjmuje decyzje w celu zapewnienia długoterminowego zrównoważenia żywych zasobów morskich w związku z połowami tuńczyka za pomocą okrężnic na obszarze objętym konwencją z Antigui. Takie środki mogą stać się wiążące dla Unii.

               (5)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  14
                stanowi, że Unia musi zapewnić, by działalność w zakresie połowów i akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie stanowi również, że Unia ma stosować podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem i dążyć do zapewnienia, by eksploatacja żywych zasobów morza umożliwiała odbudowę populacji poławianych gatunków i utrzymywanie ich powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi także, że Unia ma stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa.

               (6)Zgodnie ze wspólnym komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  15
                oraz konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  16
                propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

               (7)Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  17
                odnosi się do konkretnych środków mających na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

               (8)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach IATTC i posiedzeniach stron AIDCP na lata 2019–2023, ponieważ środki IATTC w zakresie ochrony i egzekwowania oraz decyzje posiedzenia stron AIDCP będą wiążące dla Unii i mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008
                  18
               , rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009
                  19
                oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403
                  20
               .

               (9)Obecnie stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach IATTC, jest określone w decyzji Rady 10126/14
                  21
               . Należy uchylić decyzję 10126/14 i zastąpić ją nową decyzją obejmującą lata 2019–2023.

               (10)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze objętym konwencją z Antigui oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska unijnego, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje naukowe i inne istotne informacje przedstawione przed posiedzeniami IATTC oraz posiedzeniem stron AIDCP lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2019–2023.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) oraz posiedzeniu stron Porozumienia w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów (AIDCP), jest określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach IATTC i posiedzeniu stron AIDCP, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznego posiedzenia IATTC w 2024 r.

               Artykuł 4

               Decyzja 10126/14 z dnia 23 maja 2014 r. traci moc.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady 2006/539/WE z dnia 22 maja 2006 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji na rzecz wzmocnienia Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego ustanowionej Konwencją pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki z 1949 r. (Dz.U. L 224 z 16.8.2006, s. 22).

                     (2)

                        Decyzja Rady 2005/938/WE z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów (Dz.U. L 348 z 30.12.2005, s. 26).

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (4)

                        COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (5)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (6)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (7)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (8)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (9)

                        Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

                     (10)

                        Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

                     (11)

                        Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81.

                     (12)

                        Decyzja Rady z dnia 22 maja 2006 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji na rzecz wzmocnienia Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego ustanowionej Konwencją pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki z 1949 r. (Dz.U. L 224 z 16.8.2006, s. 22).

                     (13)

                        Decyzja Rady 2005/938/WE z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów (Dz.U. L 348 z 30.12.2005, s. 26).

                     (14)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (15)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (16)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (17)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (18)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).

                     (19)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

                     (20)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1006/2008 (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81).

                     (21)

                        Decyzja Rady z dnia 23 maja 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.3.2019
            COM(2019) 115 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku w sprawie decyzji Rady
            dotyczącej stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego oraz na posiedzeniu stron Porozumienia w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów, i uchylającej decyzję 10126/14

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) oraz na posiedzeniu stron Porozumienia w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów (AIDCP)

               1.ZASADY

               W ramach IATTC i posiedzeniu stron AIDCP Unia:

               a) działa zgodnie z celami i zasadami Unii realizowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz dzięki celom dotyczącym maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonym w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b) pracuje na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania środków IATTC oraz AIDCP i zapewnia zgodność środków przyjmowanych w ramach IATTC i na posiedzeniu stron AIDCP z – odpowiednio – konwencją z Antigui oraz porozumieniem AIDCP;

               c) gwarantuje zgodność środków podejmowanych przez IATTC i posiedzenie stron AIDCP z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morza, porozumienia ONZ z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz porozumienia z 1993 r. o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

               d) propaguje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) w tym samym obszarze;

               e) dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z innymi politykami, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, zatrudnienia, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

               f)zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g) działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  1
               ;

               h) dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze objętym konwencją IATTC, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

               i) działa zgodnie z komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  2
                oraz z konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  3
               , propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności IATTC i AIDCP oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jej zarządzania i wyników (w szczególności w dziedzinie nauki, zgodności z przepisami, przejrzystości i podejmowania decyzji) jako wkład w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego aspektach;

               j) wspiera koordynację między regionalnymi organizacjami ds. zarządzania rybołówstwem a regionalnymi konwencjami morskimi oraz współpracę z organizacjami światowymi, w stosownych przypadkach, w ramach ich mandatów;

               k)promuje koordynację i współpracę z innymi regionalnymi organizacjami odpowiedzialnymi za połowy tuńczyka w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w szczególności poprzez reaktywację tzw. procesu z Kobe w ramach regionalnych organizacji odpowiedzialnych za połowy tuńczyka, i rozszerzenie tego procesu na wszystkie RFMO.

               2.KIERUNKI DZIAŁANIA

               W stosownych przypadkach Unia Europejska stara się wspierać podejmowanie przez IATTC oraz AIDCP działań takich jak:

               a) środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych w obszarze objętym konwencją z Antigui w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, w tym środki dotyczące całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i kwot, nakładu połowowego lub zdolności połowowych dla żywych zasobów morza objętych regulacjami IATTC, co pozwoliłoby osiągnąć produkcję na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu w sposób progresywny i stopniowy, najpóźniej w 2020 r. W razie konieczności, do tych środków ochrony i zarządzania włącza się środki szczególne dotyczące stad, które cierpią z powodu przełowienia, tak, aby nakład połowowy utrzymany był na poziomie zgodnym z dostępnymi uprawnieniami do połowów;

               b) środki mające na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie na obszarze konwencji, w tym umieszczenie w wykazie statków NNN;

               c) środki monitorowania, kontroli i nadzoru w obszarze objętym konwencją z Antigui, w tym przyjęcie środków stosowanych przez państwo portu (PSM) oraz wzmocnienie systemu monitorowania statków (VMS), w celu zapewnienia skuteczności kontroli i zgodności ze środkami przyjętymi w ramach IATTC;

               d) środki mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na różnorodność biologiczną mórz oraz ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym: środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się na obszarach objętych konwencją z Antigui i zgodne z rezolucjami ZO ONZ oraz środki, których celem jest zapobieżenie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczenie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               e)środki zarządzania stosowaniem urządzeń do sztucznej koncentracji ryb (FAD), szczególnie poprzez usprawnienie gromadzenia danych, dokładne określenie liczby FAD i śledzenie i monitorowanie ich stosowania, środki służące zmniejszeniu wpływu na wrażliwe stada tuńczyka, złagodzeniu ich potencjalnych skutków dla gatunków docelowych i niedocelowych, jak również dla ekosystemu, oraz zmniejszeniu ilości odpadów morskich;

               f)środki służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

               g) środki służące wzmocnieniu systemu monitorowania zgodności w organizacji i zapewnieniu skutecznych działań następczych w odniesieniu do działań podejmowanych przez państwa bandery w celu rozwiązania problemów związanych z brakiem zgodności;

               h) środki mające na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

               i)wspólne strategie z innymi RFMO, w stosownych przypadkach, w szczególności z tymi, które są zaangażowane w zarządzanie rybołówstwem na tym samym obszarze;

               j) dodatkowe środki techniczne w oparciu o opinie organów i grup roboczych IATTC oraz posiedzenia stron AIDCP;

               k)stopniowe zmniejszenie przypadkowej śmiertelności delfinów podczas połowów tuńczyka za pomocą okrężnic do poziomu zbliżonego do zera oraz przeprowadzanie regularnych ocen populacji delfinów;

               l)zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

               m)środki zapewniające efektywność organizacji, w tym prowadzenie systematycznych przeglądów wyników organizacji.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii na posiedzeniach Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego oraz na posiedzeniu stron Porozumienia w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów

               Przed każdym posiedzeniem IATTC i posiedzeniem stron AIDCP, kiedy organy te mają podjąć decyzje mające skutki prawne dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym posiedzeniem IATTC i posiedzeniem stron AIDCP pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.

               Jeżeli podczas posiedzenia IATTC lub posiedzenia stron AIDCP, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.

                     (1)

                        7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (2)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (3)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.3.2019
            COM(2019) 114 final
            2019/0063(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum rozszerzonej komisji Konwencji na rzecz ochrony tuńczyka południowego (CCSBT), i uchylająca decyzję 10125/14

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach rozszerzonej komisji Konwencji ds. ochrony tuńczyka południowego w latach 2019–2023 w związku z przewidywanym przyjęciem środków ochrony i zarządzania.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Konwencja na rzecz ochrony tuńczyka południowego

               Konwencja na rzecz ochrony tuńczyka południowego („konwencja CCSBT”) ma na celu – poprzez ustanowienie Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Południowego („CCSBT”) – zapewnienie ochrony i optymalnej eksploatacji tuńczyka południowego. Konwencja weszła w życie dnia 20 maja 1994 r.

               Unia jest jedną ze stron rozszerzonej komisji konwencji CCSBT, ponieważ zatwierdziła konwencję zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/2437
                  1
               .

               2.2.Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Południowego

               CCSBT jest organem ustanowionym przez konwencję CSBST, którego obowiązkiem jest zarządzanie zasobami rybnymi i ich ochrona w obszarze występowania tuńczyka południowego. Ponieważ stronami konwencji mogą być wyłącznie państwa, CCSBT ustanowiła rozszerzoną komisję konwencji CCSBT, w której skład – poza członkami CCSBT – wchodzą również podmioty rybołówcze i Unia. Rozszerzona komisja konwencji CCSBT opracowuje decyzje, które następnie formalnie zatwierdza CCSBT. Środki CCSBT na rzecz ochrony i optymalnej eksploatacji tuńczyka południowego oraz zarządzania tymi zasobami mogą stać się wiążące dla Unii.

               Jako członek rozszerzonej komisji konwencji CCSBT Unia ma prawo uczestnictwa i prawo głosu. CCSBT podejmuje decyzje w drodze konsensusu.

               2.3.Decyzje CCSBT

               CCSBT posiada upoważnienie do przyjmowania środków ochrony i egzekwowania w odniesieniu do zasobów objętych jej kompetencją, a środki te są wiążące dla umawiających się stron.

               Zgodnie z art. 8 ust. 7 konwencji CCSBT środki te wchodzą w życie niezwłocznie po przyjęciu przez CCSBT.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznych posiedzeniach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), ustala się obecnie na dwóch etapach. Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej; podlega ono następnie dostosowaniu na potrzeby każdego corocznego posiedzenia w drodze nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               W przypadku CCSBT podejście to wdrożono decyzją Rady 10125/14 z dnia 26 maja 2014 r., która określa stanowisko Unii na forum CCSBT na lata 2014–2018. Decyzja zawiera ogólne zasady i kierunki działań, ale uwzględnia również w możliwie największym stopniu specyfikę CCSBT. Ponadto na wniosek państw członkowskich decyzja ustanawia standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii.

               W decyzji 10125/14 przewidziano dokonanie przeglądu stanowiska Unii przed corocznym posiedzeniem w 2019 r. Niniejszy wniosek określa stanowisko Unii na forum CCSBT na lata 2019–2023, zastępując tym samym decyzję 10125/14.

               W decyzji 10125/14 uwzględniono zasady i kierunki działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  2
               , jak również cele określone w komunikacie Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  3
               . Ponadto stanowisko Unii zostało w niej dostosowane do traktatu lizbońskiego.

               Obecna modyfikacja uwzględnia, w kontekście skutków rybołówstwa, komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  4
                oraz wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zatytułowany „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  5
                i konkluzje Rady w sprawie tego wspólnego komunikatu
                  6
               .

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty mające skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego regulujących dany organ oraz instrumenty, które nie mają mocy wiążącej na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  7
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               CCSBT jest organem utworzonym na mocy porozumienia, a mianowicie konwencji CCSBT.

               Akty, które ma przyjąć CCSBT, to akty mające skutki prawne. Są one wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 20 konwencji CCSBT i mogą mieć decydujący wpływ na treść przepisów unijnych, w tym na:

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania
                  8
               ;

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  9
                oraz

               ·rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi
                  10
               .

               Planowane akty nie uzupełniają, ani nie zmieniają ram instytucjonalnych konwencji CCSBT.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli akt ten ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. tę podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 ust. 2 TFUE. Decyzja ma zastąpić decyzję 10125/14, która obejmuje lata 2014–2018.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 ust. 2 TFUE, w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0063 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum rozszerzonej komisji Konwencji na rzecz ochrony tuńczyka południowego (CCSBT), i uchylająca decyzję 10125/14

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją Rady 2015/2437
                  11
                Unia Europejska zawarła Konwencję na rzecz ochrony tuńczyka południowego („konwencja CCSBT”), którą ustanowiono Komisję ds. Ochrony Tuńczyka Południowego („CCSBT”).

               (2)CCSBT jest organem ustanowionym przez konwencję CSBST, którego obowiązkiem jest zarządzanie zasobami rybnymi i ich ochrona w obszarze występowania tuńczyka południowego. Ponieważ stronami konwencji CCSBT mogą być wyłącznie państwa, CCSBT ustanowiła rozszerzoną komisję konwencji CCSBT, w której skład – poza członkami CCSBT – wchodzą również podmioty rybołówcze i Unia. W ramach CCSBT rozszerzona komisja konwencji CCSBT opracowuje decyzje, które formalnie zatwierdza CCSBT. CCSBT przyjmuje środki ochrony i zarządzania dotyczące ochrony i optymalnej eksploatacji tuńczyka południowego oraz zarządzania tymi zasobami. Takie środki mogą stać się wiążące dla Unii.

               (3)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  12
                stanowi, że Unia musi zapewnić, by działalność w zakresie połowów i akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie stanowi również, że Unia ma stosować podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem i dążyć do zapewnienia, by eksploatacja żywych zasobów morza umożliwiała odbudowę populacji poławianych gatunków i utrzymywanie ich powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi także, że Unia ma stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa.

               (4)Zgodnie ze wspólnym komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  13
                oraz konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  14
                propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

               (5)Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  15
                odnosi się do konkretnych środków mających na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach CCSBT w latach 2019–2023, ponieważ środki CCSBT w zakresie ochrony i egzekwowania będą wiążące dla Unii i mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008
                  16
               ; rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009
                  17
                i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403
                  18
               .

               (7)Obecnie stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach CCSBT, jest określone w decyzji Rady 10125/14
                  19
               . Należy uchylić decyzję 10125/14 i zastąpić ją nową decyzją obejmującą lata 2019–2023.

               (8)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze występowania tuńczyka południowego oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska unijnego, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje naukowe i inne istotne informacje przedstawione przed posiedzeniami CCSBT lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2019–2023,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach rozszerzonej komisji Konwencji na rzecz ochrony tuńczyka południowego („konwencja CCSBT”), jest określone w załączniku I.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach rozszerzonej komisji konwencji CCSBT, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznego posiedzenia rozszerzonej komisji konwencji CCSBT w 2024 r.

               Artykuł 4

               Decyzja 10125/14 z dnia 26 maja 2014 r. traci moc.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady (UE) 2015/2437 z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską i Komisją ds. Ochrony Tuńczyka Południowego (CCSBT) dotyczącego członkostwa Unii w Rozszerzonej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Południowego (Dz.U. L 366 z 23.12.2015, s. 27).

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (3)

                        COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (4)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (5)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (6)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (8)

                        Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

                     (9)

                        Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

                     (10)

                        Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81.

                     (11)

                        Decyzja Rady (UE) 2015/2437 z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską i Komisją ds. Ochrony Tuńczyka Południowego (CCSBT) dotyczącego członkostwa Unii w Rozszerzonej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Południowego (Dz.U. L 366 z 23.12.2015, s. 27).

                     (12)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (13)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (14)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (15)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (16)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).

                     (17)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

                     (18)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1006/2008 (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81).

                     (19)

                        Decyzja Rady 10125/14 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Południowego (CCSBT).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.3.2019
            COM(2019) 114 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            dotyczącej stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum rozszerzonej komisji Konwencji na rzecz ochrony tuńczyka południowego (CCSBT), i uchylającej decyzję 10125/14

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum rozszerzonej komisji Konwencji na rzecz ochrony tuńczyka południowego (CCSBT)

               1.ZASADY

               W ramach CCSBT Unia:

               a) działa zgodnie z celami i zasadami Unii realizowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz dzięki celom dotyczącym maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonym w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b) pracuje na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania środków CCSBT i zapewnia zgodność przyjmowanych w ramach CCSBT środków z konwencją CCSBT;

               c) gwarantuje zgodność środków podejmowanych przez CCSBT z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morza, porozumienia ONZ z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz porozumienia z 1993 r. o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

               d) propaguje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) w tym samym obszarze;

               e) dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z innymi politykami, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, zatrudnienia, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

               f)zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g) działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  1
               ;

               h) dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze występowania tuńczyka południowego, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

               i) działa zgodnie z komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  2
                oraz z konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  3
               , propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności CCSBT oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jej zarządzania i wyników (w szczególności w dziedzinie nauki, zgodności z przepisami, przejrzystości i podejmowania decyzji) jako wkład w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego aspektach;

               j) wspiera koordynację między regionalnymi organizacjami ds. zarządzania rybołówstwem a regionalnymi konwencjami morskimi oraz współpracę z organizacjami światowymi, w stosownych przypadkach, w ramach ich mandatów;

               k)promuje koordynację i współpracę z innymi regionalnymi organizacjami odpowiedzialnymi za połowy tuńczyka w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w szczególności poprzez reaktywację tzw. procesu z Kobe w ramach regionalnych organizacji odpowiedzialnych za połowy tuńczyka, i rozszerzenie tego procesu na wszystkie RFMO.

               2.KIERUNKI DZIAŁANIA

               W stosownych przypadkach Unia Europejska stara się wspierać podejmowanie przez CCSBT działań takich jak:

               a) środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych w obszarze występowania tuńczyka południowego w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, w tym środki dotyczące całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i kwot, nakładu połowowego lub zdolności połowowych dla żywych zasobów morza objętych regulacjami CCSBT, co pozwoliłoby osiągnąć produkcję na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu w sposób progresywny i stopniowy, najpóźniej w 2020 r. W razie konieczności, do tych środków ochrony i zarządzania włącza się środki szczególne dotyczące stad, które cierpią z powodu przełowienia, tak, aby nakład połowowy utrzymany był na poziomie zgodnym z dostępnymi uprawnieniami do połowów;

               b) środki mające na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie w obszarze występowania tuńczyka południowego, w tym umieszczenie w wykazie statków NNN;

               c) środki monitorowania, kontroli i nadzoru w obszarze występowania tuńczyka południowego w celu zapewnienia skuteczności kontroli i zgodności ze środkami przyjętymi w ramach CCSBT;

               d) środki mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej i akwakultury na różnorodność biologiczną mórz oraz ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym: środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się w obszarze występowania tuńczyka południowego i zgodne z rezolucjami ZO ONZ oraz środki, których celem jest zapobieżenie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczenie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               e)środki zarządzania stosowaniem urządzeń do sztucznej koncentracji ryb (FAD), szczególnie poprzez usprawnienie gromadzenia danych, dokładne określenie liczby FAD i śledzenie i monitorowanie ich stosowania, środki służące zmniejszeniu wpływu na wrażliwe stada tuńczyka, złagodzeniu ich potencjalnych skutków dla gatunków docelowych i niedocelowych, jak również dla ekosystemu, oraz zmniejszeniu ilości odpadów morskich;

               f)środki służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

               g) środki mające na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

               h)zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

               i) dodatkowe środki techniczne w oparciu o opinie organów pomocniczych i grup roboczych CCSBT.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć

               na posiedzeniach Rozszerzonej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Południowego

               Przed każdym posiedzeniem rozszerzonej Komisji CCSBT, kiedy organ ten ma podjąć decyzje mające skutki prawne dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym posiedzeniem CCSBT pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.

               Jeżeli podczas posiedzenia rozszerzonej Komisji CCSBT, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.

                     (1)

                        7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (2)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (3)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.