               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.3.2019
            COM(2019) 111 final
            2019/0061(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego, oraz uchylająca decyzję 10974/1/14 REV 1

               UZASADNIENIE

               1.Przedmiot wniosku

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) w latach 2019–2023 w związku z przewidywanym przyjęciem środków ochrony i zarządzania.

               2.Kontekst wniosku

               2.1.Międzynarodowa konwencja o ochronie tuńczyka atlantyckiego

               Międzynarodowa konwencja o ochronie tuńczyka atlantyckiego (konwencja ICCAT) ma na celu – poprzez ustanowienie ICCAT – wspieranie współpracy na rzecz utrzymywania populacji tuńczyka i tuńczykopodobnych w Oceanie Atlantyckim na poziomach, które umożliwiają maksymalne zrównoważone połowy do celów spożywczych i innych. Konwencja weszła w życie dnia 21 marca 1969 r.

               Unia jest jedną ze stron konwencji ICCAT i zatwierdziła ją zgodnie z decyzją Rady z dnia 9 czerwca 1986 r.
                  1

               2.2.Międzynarodowa Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego

               ICCAT jest organem ustanowionym konwencją ICCAT w celu przyjmowania wiążących decyzji („zalecenia”) dotyczących ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów, które podlegają jego kompetencji. Takie środki mogą stać się wiążące dla Unii.

               Jako jedna z umawiających się stron ICCAT Unia ma prawo uczestnictwa i prawo głosu. ICCAT podejmuje decyzje w drodze konsensusu.

               2.3.Decyzje ICCAT

               ICCAT posiada upoważnienie do przyjmowania zaleceń dotyczących środków ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów objętych jej kompetencją, a środki te są wiążące dla umawiających się stron.

               Zgodnie z art. VIII.2 konwencji ICCAT zalecenia te wchodzą w życie sześć miesięcy po dniu, w którym umawiające się strony zostały o nich powiadomione przez ICCAT. Zalecenie nie jest wiążące dla umawiającej się strony, jeżeli wniosła i potwierdziła ona sprzeciw wobec danego zalecenia. Jeżeli sprzeciw uzyskał poparcie większości umawiających się stron, zalecenie nie staje się skuteczne.

               3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na corocznych posiedzeniach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), ustala się obecnie na dwóch etapach. Decyzja Rady określa podstawowe zasady i kierunki stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej; podlega ono następnie dostosowaniu na potrzeby każdego corocznego posiedzenia w drodze nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach grupy roboczej Rady.

               W odniesieniu do ICCAT podejście to jest wdrożone decyzją Rady 10974/1/14 REV 1 z dnia 20 czerwca 2014 r., która określa stanowisko Unii na forum ICCAT na lata 2014–2018. Decyzja zawiera ogólne zasady i kierunki działań, ale uwzględnia również w możliwie największym stopniu specyfikę ICCAT. Ponadto na wniosek państw członkowskich decyzja ustanawia standardowy proces doprecyzowania z roku na rok stanowiska Unii.

               W decyzji Rady 10974/1/14 REV 1 przewidziano dokonanie przeglądu stanowiska Unii przed corocznym posiedzeniem w 2019 r. Niniejszy wniosek określa stanowisko Unii na forum ICCAT na lata 2019–2023, zastępując tym samym decyzję 10974/1/14 REV 1.

               W decyzji 10974/1/14 REV 1 uwzględniono zasady i kierunki działań nowej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  2
               , jak również cele określone w komunikacie Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  3
               . Ponadto stanowisko Unii zostało w niej dostosowane do traktatu lizbońskiego.

               Obecna modyfikacja uwzględnia, w kontekście skutków dla rybołówstwa, komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  4
                oraz wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zatytułowany „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  5
                i konkluzje Rady w sprawie tego wspólnego komunikatu
                  6
               .

               4.Podstawa prawna

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty mające skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego regulujących dany organ oraz instrumenty, które nie mają mocy wiążącej na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  7
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               ICCAT jest organem utworzonym na mocy porozumienia, a mianowicie konwencji ICCAT.

               Akty, które ma przyjąć ICCAT, to akty mające skutki prawne. Są one wiążące na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. VIII konwencji ICCAT i – jako że zalecenia ICCAT mogą uzupełniać, zmieniać lub zastępować obowiązki ustanowione w obowiązujących przepisach UE – mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów unijnych, w tym na:

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania
                  8
               ;

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
                  9
               ;

               ·rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi
                  10
               ;

               ·rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1627 w sprawie wieloletniego planu odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 302/2009
                  11
               ;

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1936/2001 ustanawiające środki kontroli stosowane do połowów niektórych zasobów ryb masowo migrujących
                  12
               ;

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 520/2007 ustanawiające środki techniczne dotyczące ochrony niektórych zasobów gatunków masowo migrujących oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 973/2001
                  13
               ; oraz

               ·rozporządzenie Rady (WE) nr 1984/2003 wprowadzające system w odniesieniu do statystycznego monitorowania handlu włócznikiem i opastunem wewnątrz Wspólnoty
                  14
               .

               Planowane akty nie uzupełniają, ani nie zmieniają ram instytucjonalnych konwencji ICCAT.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli akt ten ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. tę podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do rybołówstwa. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 stanowi podstawę prawną określającą zasady, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.

               Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 ust. 2 TFUE. Decyzja ma zastąpić decyzję 10974/1/14 REV 1, która obejmuje lata 2014–2018.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 43 ust. 2 TFUE, w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               2019/0061 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego, oraz uchylająca decyzję 10974/1/14 REV 1

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Decyzją Rady z dnia 9 czerwca 1986 r.
                  15
                Wspólnota Europejska zawarła Międzynarodową konwencję o ochronie tuńczyka atlantyckiego („konwencja ICCAT”), którą ustanowiono Międzynarodową Komisję ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego („ICCAT”).

               (2)Komisja ICCAT jest odpowiedzialna za przyjmowanie środków mających na celu zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów rybnych w obszarze objętym konwencją ICCAT oraz ochrony ekosystemów morskich, w których te zasoby występują. Takie środki mogą stać się wiążące dla Unii.

               (3)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013
                  16
                stanowi, że Unia musi zapewnić, by działalność w zakresie połowów i akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie stanowi również, że Unia ma stosować podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem i dążyć do zapewnienia, by eksploatacja żywych zasobów morza umożliwiała odbudowę populacji poławianych gatunków i utrzymywanie ich powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi także, że Unia ma stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa.

               (4)Zgodnie ze wspólnym komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  17
                oraz konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  18
                propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

               (5)Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”
                  19
                odnosi się do konkretnych środków mających na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

               (6)Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach ICCAT w latach 2019–2024, ponieważ środki ochrony ICCAT będą wiążące dla Unii i mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008
                  20
               ; rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009
                  21
               ; i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403
                  22
               ; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1627
                  23
               ; rozporządzenie Rady (WE) nr 1936/2001
                  24
               ; rozporządzenie Rady (WE) nr 520/2007
                  25
                oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1984/2003
                  26
               . Wynika to z faktu, że zalecenia przyjęte przez ICCAT mogą uzupełniać, zmieniać lub zastępować obowiązki przewidziane w obowiązującym prawodawstwie UE.

               (7)Obecnie stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach ICCAT, jest określone w decyzji Rady 10974/1/14 REV 1
                  27
               . Należy uchylić decyzję 10974/1/14 REV 1 i zastąpić ją nową decyzją obejmującą lata 2019–2023.

               (8)W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze objętym konwencją ICCAT oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska unijnego, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje naukowe i inne istotne informacje przedstawione przed posiedzeniami ICCAT lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2019–2023,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT), jest określone w załączniku I do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach ICCAT, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

               Artykuł 3

               Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznego posiedzenia ICCAT w 2024 r.

               Artykuł 4

               Decyzja 10974/1/14 REV 1 z dnia 20 czerwca 2014 r. traci moc.

               Artykuł 5

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Decyzja Rady z dnia 9 czerwca 1986 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego, zmienionej Protokołem załączonym do Aktu końcowego Konferencji Pełnomocników Państw – Stron Konwencji, podpisanego w Paryżu dnia 10 lipca 1984 r. (Dz.U. L 162 z 18.6.1986, s. 33).

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (3)

                        COM(2011) 424 z 13.7.2011.

                     (4)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (5)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (6)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (7)

                        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r. w sprawie C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (8)

                        Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

                     (9)

                        Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

                     (10)

                        Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81.

                     (11)

                        Dz.U. L 252 z 16.9.2016, s. 1.

                     (12)

                        Dz.U. L 263 z 3.10.2001, s. 1.

                     (13)

                        Dz.U. L 123 z 12.5.2007, s. 3.

                     (14)

                        Dz.U. L 295 z 13.11.2003, s. 1.

                     (15)

                        Decyzja Rady z dnia 9 czerwca 1986 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego, zmienionej Protokołem załączonym do Aktu końcowego Konferencji Pełnomocników Państw – Stron Konwencji, podpisanego w Paryżu dnia 10 lipca 1984 r. (Dz.U. L 162 z 18.6.1986, s. 33).

                     (16)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

                     (17)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (18)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

                     (19)

                        COM(2018) 28 final z 16.1.2018.

                     (20)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).

                     (21)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

                     (22)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1006/2008 (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81).

                     (23)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1627 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie wieloletniego planu odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 302/2009 (Dz.U. L 252 z 16.9.2016, s. 1).

                     (24)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1936/2001 z dnia 27 września 2001 r. ustanawiające środki kontroli stosowane do połowów niektórych zasobów ryb masowo migrujących (Dz.U. L 263 z 3.10.2001, s. 1).

                     (25)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 520/2007 z dnia 7 maja 2007 r. ustanawiające środki techniczne dotyczące ochrony niektórych zasobów gatunków masowo migrujących oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 973/2001 (Dz.U. L 123 z 12.5.2007, s. 3).

                     (26)

                        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1984/2003 z dnia 8 kwietnia 2003 r. wprowadzające system w odniesieniu do statystycznego monitorowania handlu włócznikiem i opastunem wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 295 z 13.11.2003, s. 1).

                     (27)

                        Decyzja Rady z dnia 20 czerwca 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 8.3.2019
            COM(2019) 111 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            dotyczącej stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego, oraz uchylającej decyzję 10974/1/14 REV 1

               ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT)

               1.ZASADY

               W ramach ICCAT Unia:

               a) działa zgodnie z celami i zasadami Unii realizowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz dzięki celom dotyczącym maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonym w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

               b) pracuje na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania środków ICCAT i zapewnia zgodność przyjmowanych w ramach ICCAT środków z konwencją ICCAT;

               c) gwarantuje zgodność środków podejmowanych przez ICCAT z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morza, porozumienia ONZ z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz porozumienia z 1993 r. o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

               d) propaguje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) w tym samym obszarze;

               e) dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z innymi politykami, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, zatrudnienia, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

               f)zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

               g) działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa
                  1
               ;

               h) dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze objętym konwencją, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

               i) działa zgodnie z komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”
                  2
                oraz z konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu
                  3
               , propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności ICCAT oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jej zarządzania i wyników (w szczególności w dziedzinie nauki, zgodności z przepisami, przejrzystości i podejmowania decyzji) jako wkład w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego aspektach;

               j) wspiera lepszą koordynację między regionalnymi organizacjami ds. zarządzania rybołówstwem a regionalnymi konwencjami morskimi oraz współpracę z organizacjami światowymi, stosownie do przypadku, w ramach ich mandatów, w szczególności wspiera współpracę z OSPAR, HELCOM i konwencją barcelońską, których Unia jest również umawiającą się stroną;

               k)promuje koordynację i współpracę z innymi regionalnymi organizacjami odpowiedzialnymi za połowy tuńczyka w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w szczególności poprzez reaktywację tzw. procesu z Kobe w ramach regionalnych organizacji odpowiedzialnych za połowy tuńczyka, i rozszerzenie tego procesu na wszystkie RFMO.

               2.KIERUNKI DZIAŁANIA

               W stosownych przypadkach Unia Europejska stara się wspierać podejmowanie przez ICCAT działań takich jak:

               a) środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych w obszarze objętym konwencją ICCAT w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, w tym środki dotyczące całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i kwot, nakładu połowowego lub zdolności połowowych dla żywych zasobów morza podlegających regulacjom ICCAT, co pozwoliłoby osiągnąć lub utrzymać produkcję na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu do 2015 r. tam, gdzie byłoby to możliwe, oraz w sposób progresywny i stopniowy, najpóźniej do 2020 r. W razie konieczności, do tych środków ochrony i zarządzania włącza się środki szczególne dotyczące stad, które cierpią z powodu przełowienia, tak, aby nakład połowowy utrzymany był na poziomie zgodnym z dostępnymi uprawnieniami do połowów;

               b) środki mające na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie na obszarze konwencji, w tym umieszczenie w wykazie statków NNN;

               c) środki monitorowania, kontroli i nadzoru w obszarze obowiązywania konwencji w celu zapewnienia skuteczności kontroli i zgodności ze środkami przyjętymi przez ICCAT;

               d) środki mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej i akwakultury na różnorodność biologiczną mórz oraz ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym: środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się na obszarach konwencji ICCAT i zgodne z rezolucjami ZO ONZ oraz środki, których celem jest zapobieżenie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczenie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

               e)środki zarządzania stosowaniem urządzeń do sztucznej koncentracji ryb (FAD), szczególnie poprzez usprawnienie gromadzenia danych, dokładne określenie liczby FAD i śledzenie i monitorowanie ich stosowania, środki służące zmniejszeniu wpływu na wrażliwe stada tuńczyka, złagodzeniu ich potencjalnych skutków dla gatunków docelowych i niedocelowych, jak również dla ekosystemu, oraz zmniejszeniu ilości odpadów morskich;

               f)środki służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

               g) środki mające na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

               h)zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

               i) dodatkowe środki techniczne w oparciu o opinie organów pomocniczych i grup roboczych ICCAT.

               ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć

               na posiedzeniach Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego

               Przed każdym posiedzeniem ICCAT, kiedy organ ten ma podjąć decyzje, które mogą stać się wiążące dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji Europejskiej, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.

               W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja Europejska przekazuje Radzie lub jej organom przygotowawczym w odpowiednim terminie przed każdym posiedzeniem ICCAT pisemny dokument zawierający szczegółowe określenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.

               Jeżeli podczas posiedzenia ICCAT, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.

                     (1)

                        7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (2)

                        JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

                     (3)

                        7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.4.2019
            COM(2019) 199 final
            2019/0098(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczących regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz przyjęcia zakresu uprawnień specjalistycznych podkomitetów

               UZASADNIENIE

               1.PRZEDMIOT WNIOSKU

               Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko dotyczące planowanego przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu i zakresu uprawnień specjalistycznych podkomitetów, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony („umowa”).

               2.KONTEKST WNIOSKU

               2.1.Umowa ramowa o partnerstwie i współpracy UE–Filipiny

               Celem umowy jest stworzenie wzmocnionego partnerstwa między UE i jej państwami członkowskimi a Filipinami oraz pogłębienie i usprawnienie dwustronnej współpracy w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, odzwierciedlających wspólne wartości i zasady, między innymi przez nasilenie dialogu na wysokim szczeblu. Umowa stworzy spójne, prawnie wiążące ramy stosunków UE z Filipinami. Umowa została podpisana w dniu 11 lipca 2012 r. w Phnom Penh i weszła w życie w dniu 1 marca 2018 r.

               2.2.Wspólny Komitet

               Wspólny Komitet ustanowiono na mocy art. 48 umowy. Do jego głównych zadań należy zapewnienie właściwego funkcjonowania i wykonywania umowy, ustalenie priorytetów w związku z jej celami i wydawanie zaleceń dotyczących wspierania realizacji tych celów. Inne zadania Wspólnego Komitetu obejmują nadzorowanie właściwego funkcjonowania wszelkich umów bądź protokołów o charakterze sektorowym, które zostały lub zostaną zawarte przez strony.

               W stosownych przypadkach Wspólny Komitet ma formułować zalecenia i podejmować decyzje w celu realizowania celów umowy. Wspólny Komitet zbiera się na szczeblu wyższych urzędników. Wspólny Komitet przyjmuje swój własny regulamin. Wspólny Komitet może ustanawiać specjalistyczne podkomitety w celu zbadania konkretnych kwestii.

               2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu

               Podczas swojego pierwszego posiedzenia Wspólny Komitet powinien podjąć decyzję dotyczącą przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz decyzję dotyczącą zakresu uprawnień specjalistycznych podkomitetów („planowane akty”).

               Celem planowanych aktów jest przyjęcie, zgodnie z art. 48 ust. 5 umowy, regulaminu wewnętrznego stanowiącego podstawy funkcjonowania Wspólnego Komitetu oraz zakresu uprawnień specjalistycznych podkomitetów, aby umożliwić wykonanie umowy.

               3.STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII

               Celem stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, powinno być przyjęcie regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu UE–Filipiny oraz zakresu uprawnień specjalistycznych podkomitetów. Stanowisko to powinno opierać się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu.

               4.PODSTAWA PRAWNA

               4.1.Proceduralna podstawa prawna

               4.1.1.Zasady

               Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

               Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”
                  1
               .

               4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Wspólny Komitet jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony.

               Akt, który Wspólny Komitet ma przyjąć, stanowi akt mający skutki prawne. Jest tak, ponieważ zgodnie z art. 48 ust. 5 umowy Wspólny Komitet jest zobowiązany do przyjęcia swojego własnego regulaminu, który będzie wiążący dla Unii.

               Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy.

               W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

               4.2.Materialna podstawa prawna

               4.2.1.Zasady

               Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanych aktów, w których kwestii zajmuje się stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

               W odniesieniu do aktu, który zmierza do osiągnięcia wielu celów jednocześnie lub ma kilka elementów składowych, które są związane w sposób nierozłączny, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi zawierać, wyjątkowo, poszczególne odpowiednie podstawy prawne.

               4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

               Planowane akty mają służyć realizacji celów umowy oraz ułatwieniu jej stosowania. Regulamin wewnętrzny dotyczy ogólnego funkcjonowania organu utworzonego na podstawie umowy. Wynika stąd, że dziedzina, której podlega zaskarżona decyzja, powinna być oceniania w świetle całej umowy
                  2
               .

               W tej konkretnej sprawie przeważającym celem i elementem umowy jest współpraca z krajem rozwijającym się (art. 209 TFUE)
                  3
               . W związku z tym właściwą podstawą prawną powinien być art. 209 TFUE.

               4.3.Podsumowanie

               Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 209 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

               5.PUBLIKACJA PLANOWANYCH AKTÓW

               W akcie Wspólnego Komitetu zostanie uchwalony regulamin wewnętrzny komitetu, dlatego akt ten należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu.

               2019/0098 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczących regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz przyjęcia zakresu uprawnień specjalistycznych podkomitetów

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209, w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Umowa ramowa o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony (zwana dalej „Umową”) weszła w życie w dniu 1 marca 2018 r.

               (2)W art. 48 ust. 1 Umowy ustanawia się Wspólny Komitet mający zapewnić sprawne funkcjonowanie i wykonanie Umowy.

               (3)Art. 48 ust. 5 Umowy stanowi, że Wspólny Komitet przyjmuje swój własny regulamin, a w art. 48 ust. 3 stwierdza się, że może on ustanowić specjalistyczne podkomitety.

               (4)Skuteczne wykonanie Umowy wymaga jak najszybszego przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu.

               (5)Należy zatem określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu. Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu powinno być oparte na załączonym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko w sprawie planowanego przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz przyjęcia zakresu uprawnień jego podkomitetów, które ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu UE–Filipiny, opiera się na projektach decyzji Wspólnego Komitetu, załączonych do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Sprawa C-399/12 Niemcy przeciwko Radzie (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

                     (2)

                        Sprawa C-244/17 Komisja przeciwko Radzie (Kazachstan), ECLI:EU:C:2018:662, pkt 40.

                     (3)

                        W celu uzyskania informacji o zakresie polityki rozwoju zob. sprawę C-377/12 Komisja przeciwko Radzie (Filipiny), pkt 36–37.

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 29.4.2019
            COM(2019) 199 final
            ZAŁĄCZNIKI
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczących regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz przyjęcia zakresu uprawnień specjalistycznych podkomitetów

               ZAŁĄCZNIK I

               DECYZJA NR 1/[../..] WSPÓLNEGO KOMITETU

               w sprawie

               przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

               WSPÓLNY KOMITET UE–FILIPINY,

               uwzględniając Umowę ramową o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony („Umowa”), w szczególności jej art. 48,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)
                     Umowa weszła w życie 1 marca 2018 r.

               (2)
                     Należy zatem przyjąć regulamin Wspólnego Komitetu,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               Artykuł

               1.
                     Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu zamieszczony w załączniku.

               2.
                     Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w …

               W imieniu Wspólnego Komitetu UE–Filipiny
                  Przewodniczący

               Załącznik A

               Regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu

               Artykuł 1

               Zadania i skład

               1.
                     Wspólny Komitet wykonuje zadania, o których mowa w art. 48 Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony („Umowa”), zwanymi dalej wspólnie „Stronami” lub indywidualnie „Stroną”.

               2.
                     Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli obu stron na szczeblu wyższych urzędników.

               Artykuł 2

               Posiedzenia

               1.
                     Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się zwyczajowo co dwa lata. Posiedzenia Wspólnego Komitetu są zwoływane przez przewodniczącego. Posiedzenia odbywają się na przemian w Manili i w Brukseli w terminie uzgodnionym przez Strony. Za zgodą Stron można zwoływać – na wniosek jednej ze Stron – sesje nadzwyczajne Wspólnego Komitetu.

               2.
                     Za zgodą Stron posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą odbywać się w drodze wyjątku w formie wideokonferencji lub telekonferencji.

               3.
                     Posiedzenia Wspólnego Komitetu prowadzone są wyłącznie między przedstawicielami Stron i w tajemnicy, chyba że obie Strony postanowią inaczej.

               Artykuł 3

               Przewodniczący

               Strona, która pełni funkcję gospodarza pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu, przewodniczy Komitetowi od daty tego posiedzenia do dnia 31 grudnia tego samego roku. Następnie przewodniczący Wspólnego Komitetu zmienia się co dwa lata.

               Artykuł 4

               Uczestnicy

               1.
                     Członkami delegatur każdej ze Stron są przedstawiciele Stron na szczeblu wyższych urzędników.

               2.
                     Obie Strony informują swoich odpowiedników o rzeczywistym składzie swoich delegatur dwadzieścia jeden (21) dni roboczych przed posiedzeniem.

               3.
                     Przewodniczący zapewnia, by wszyscy uczestnicy posiedzeń Wspólnego Komitetu byli odpowiednio wyznaczonymi przedstawicielami Stron. Obawy dotyczące składu delegatur przedstawia się przewodniczącemu.

               4.
                     Po uprzednim uzgodnieniu Strony mogą zaprosić na posiedzenie osoby trzecie, jeżeli uznają to za konieczne, w celu uzyskania informacji na konkretny temat. Każda ze Stron musi poinformować swojego odpowiednika o zamiarze zaproszenia osoby trzeciej przynajmniej dwadzieścia jeden (21) dni roboczych przed posiedzeniem.

               Artykuł 5

               Sekretariat

               Przedstawiciel Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i przedstawiciel Departamentu Spraw Zagranicznych Republiki Filipin wspólnie sprawują funkcję sekretarzy Wspólnego Komitetu. Wszystkie komunikaty skierowane do przewodniczącego oraz od niego wychodzące przekazywane są sekretarzom. Korespondencja skierowana do przewodniczącego oraz od niego wychodząca może mieć dowolną formę pisemną, w tym wiadomości elektronicznej.

               Artykuł 6

               Porządek obrad

               1.
                     Przewodniczący sporządza wstępny porządek obrad każdego posiedzenia. Wstępny porządek obrad wraz z odpowiednimi dokumentami przesyła się przynajmniej dwadzieścia jeden (21) dni roboczych przed posiedzeniem.

               2.
                     Wspólny Komitet przyjmuje porządek obrad. Za zgodą Stron w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.

               Artykuł 7

               Protokół z obrad

               1.
                     Obaj sekretarze wspólnie przygotowują projekt podsumowania wyników/wniosków z posiedzenia.

               2.
                     Szef delegatury każdej ze Stron zatwierdza i podpisuje projekt podsumowania w dwóch egzemplarzach. Każda ze Stron otrzymuje jeden oryginał zatwierdzonego i podpisanego podsumowania.

               Artykuł 8

               Decyzje i zalecenia

               1.
                     Wspólny Komitet może podejmować decyzje lub wydawać zalecenia w celu osiągnięcia celów Umowy. Decyzje i zalecenia przyjmuje się za porozumieniem Stron. Decyzje i zalecenia przyjmuje się po zakończeniu przez Strony odpowiednich procedur wewnętrznych zgodnie z ich krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

               2.
                     Wspólny Komitet może zadecydować o przyjęciu decyzji lub zaleceń w drodze procedury pisemnej. W takich przypadkach Strony ustalają okres trwania procedury. Jeżeli po upływie tego okresu żadna ze Stron nie wyrazi sprzeciwu wobec proponowanej decyzji lub proponowanego zalecenia, przewodniczący Wspólnego Komitetu ogłasza, że decyzję lub zalecenie przyjęto bez sprzeciwu.

               Artykuł 9

               Wydatki

               1.
                     Każda ze Stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach Wspólnego Komitetu, zarówno jeśli chodzi o koszty personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.

               2.
                     Każda ze Stron ponosi koszty związane z tłumaczeniem ustnym podczas posiedzeń oraz z tłumaczeniem pisemnym.

               3.
                     Wydatki związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona, która pełni funkcję gospodarza posiedzenia.

               Artykuł 10

               Specjalistyczne podkomitety

               1.
                     Zgodnie z art. 48 ust. 3 Umowy Wspólny Komitet może ustanowić specjalistyczne podkomitety celem udzielenia mu wsparcia w wykonywaniu jego zadań. Specjalistyczne podkomitety składają Wspólnemu Komitetowi sprawozdania.

               2.
                     Wspólny Komitet określa zakres uprawnień każdego specjalistycznego podkomitetu.

               3.
                     Wspólny Komitet może podjąć decyzję o zmianie zakresu uprawnień lub rozwiązać każdy istniejący specjalistyczny podkomitet.

               4.
                     Specjalistyczne podkomitety mogą wydawać zalecenia, które podlegają zatwierdzeniu przez Wspólny Komitet.

               ZAŁĄCZNIK II

               DECYZJA NR 2/[../..] WSPÓLNEGO KOMITETU UE–FILIPINY

               w sprawie

               ustanowienia specjalistycznych podkomitetów i przyjęcia zakresu ich uprawnień

               WSPÓLNY KOMITET UE–FILIPINY,

               uwzględniając Umowę ramową o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony („Umowa”), w szczególności jej art. 48 ust. 3 oraz art. [10] regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)
                     Aby umożliwić prowadzenie dyskusji na szczeblu eksperckim w kluczowych obszarach wchodzących w zakres Umowy, należy ustanowić specjalistyczne podkomitety.

               (2)
                     Zgodnie z art. [8] regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu Wspólny Komitet może zdecydować o przyjęciu decyzji w drodze procedury pisemnej, [jeżeli w tym przypadku stosowana jest procedura pisemna]

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł

               Niniejszym powołuje się specjalistyczne podkomitety wymienione w załączniku A. Zakres uprawnień specjalistycznych podkomitetów określono w załączniku B.

               Sporządzono w …

               W imieniu Wspólnego Komitetu UE–Filipiny
                  Przewodniczący

               Załącznik A

               WSPÓLNY KOMITET UE–FILIPINY

               Specjalistyczne podkomitety

               Załącznik B

               Zakres uprawnień specjalistycznych podkomitetów powołanych w ramach Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony („Umowa”), zwanymi dalej wspólnie „Stronami” lub indywidualnie „Stroną”

               Artykuł 1

               Specjalistyczne podkomitety prowadzą dyskusje o kwestiach lub konkretnych projektach związanych z odpowiednimi obszarami współpracy.

               Artykuł 2

               Specjalistyczne podkomitety wykonują swoje zadania pod nadzorem Wspólnego Komitetu. W ciągu trzydziestu (30) dni roboczych od daty każdego swojego posiedzenia podkomitety składają sprawozdanie przewodniczącemu Wspólnego Komitetu oraz przekazują mu podsumowanie wyników/wniosków.

               Artykuł 3

               1.
                     W skład specjalistycznych podkomitetów wchodzą przedstawiciele Stron. Przed posiedzeniem szefowie delegatury właściwych specjalistycznych podkomitetów informują się wzajemnie o reprezentacji obu Stron w specjalistycznych podkomitetach.

               2.
                     Za pisemną zgodą właściwych szefów delegatur specjalistycznych podkomitetów specjalistyczny podkomitet może zaprosić na swoje posiedzenie osoby trzecie i może wysłuchać ich w stosownych przypadkach odnośnie do konkretnych punktów porządku obrad. Każda ze Stron musi poinformować swojego odpowiednika o zamiarze zaproszenia osoby trzeciej przynajmniej dziesięć (10) dni roboczych przed posiedzeniem. Strony uzgadniają wybór osoby trzeciej lub osób trzecich przed posiedzeniem.

               Artykuł 4

               Przewodniczącym i gospodarzem specjalistycznego podkomitetu jest co do zasady Strona, która przewodniczy Wspólnemu Komitetowi.

               Artykuł 5

               Przedstawiciel Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych lub właściwej Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej i przedstawiciel odpowiedniej wiodącej agencji rządu Republiki Filipin wspólnie sprawują funkcję sekretarzy Wspólnego Komitetu.

               Artykuł 6

               1.
                     Posiedzenia specjalistycznych podkomitetów zwoływane są za porozumieniem stron na pisemny wniosek jednej ze Stron, gdy wymagają tego okoliczności. Każde posiedzenie odbywa się w terminie i miejscu uzgodnionym przez Strony. Za zgodą Stron posiedzenia podkomitetów mogą odbywać się w drodze wyjątku w formie wideokonferencji lub telekonferencji.

               2.
                     Po otrzymaniu wniosku jednej ze Stron o zwołanie posiedzenia specjalistycznego podkomitetu sekretarz drugiej Strony udziela odpowiedzi w terminie dwudziestu jeden (21) dni roboczych od daty otrzymania tego wniosku.

               3.
                     Przy uwzględnieniu art. 3 ust. 2 w stosunku do osób trzecich każda ze Stron informuje przewodniczącego o planowanym składzie delegatur w odpowiednim czasie przed posiedzeniem.

               Artykuł 7

               1.
                     Przewodniczący przekazuje Stronom wstępny porządek obrad nie później niż dwadzieścia jeden (21) dni roboczych przed posiedzeniem.

               2.
                     Każda ze Stron może zwrócić się do przewodniczącego o wprowadzenie punktu do porządku obrad specjalistycznego podkomitetu. Za zgodą Stron w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.

               Artykuł 8

               1.
                     Sekretarze wspólnie przygotowują projekt podsumowania wyników/wniosków

               2.
                     Szef delegatury każdej ze Stron zatwierdza i podpisuje projekt podsumowania w dwóch egzemplarzach przed końcem każdego z posiedzeń. Każda ze Stron otrzyma jeden oryginał zatwierdzonego i podpisanego podsumowania.

               3.
                     Posiedzenia specjalistycznych podkomitetów prowadzone są wyłącznie między przedstawicielami Stron i w tajemnicy, chyba że Strony postanowią inaczej.


               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia 30.11.2017
            COM(2017) 709 final
            2017/0315(NLE)
            Wniosek
            DECYZJA RADY
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiejwe Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG

               UZASADNIENIE

               1.KONTEKST WNIOSKU

               •Przyczyny i cele wniosku

               Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady) ma na celu zmianę załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG w celu uwzględnienia rozporządzenia (UE) nr 910/2014 w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym
                  1
               .

               Dostosowania zawarte w projekcie załączonej decyzji Wspólnego Komitetu EOG wykraczają poza to, co można uznać za zwykłe dostosowania techniczne w rozumieniu rozporządzenia Rady nr 2894/94.

               •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

               Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG rozszerza zakres obowiązującej polityki UE na państwa EOG–EFTA (Norwegia, Islandia i Liechtenstein).

               •Spójność z innymi politykami Unii

               Rozszerzenie dorobku prawnego UE na państwa EOG–EFTA poprzez jego uwzględnienie w Porozumieniu EOG jest przeprowadzane zgodnie z celami i zasadami przedmiotowego Porozumienia w celu stworzenia dynamicznego i jednorodnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opartego na wspólnych przepisach i równych warunkach konkurencji.

               2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

               •Podstawa prawna

               Przepisy, które mają zostać uwzględnione w Porozumieniu EOG, opierają się na art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94
                  2
                w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

               ESDZ we współpracy z Komisją przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. ESDZ ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić stanowisko UE Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

               •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

               Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następujących względów:

               cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednorodności rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

               Proces uwzględnienia dorobku prawnego UE w Porozumieniu EOG jest przeprowadzany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym potwierdza się przyjęte podejście.

               •Proporcjonalność

               Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jej celu.

               •Wybór instrumentu

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG wybranym instrumentem jest decyzja Wspólnego Komitetu EOG. Wspólny Komitet EOG zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie Porozumienia EOG. W tym celu Komitet podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w Porozumieniu EOG.

               3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

               •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

               Nie dotyczy

               •Ocena skutków

               Nie dotyczy

               4.WPŁYW NA BUDŻET

               Nie przewiduje się, by uwzględnienie rozporządzenia (UE) nr 910/2014 w Porozumieniu EOG miało wpływ na budżet.

               5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

               •Uzasadnienie i proponowane rozwiązanie

               Art. 14 rozporządzenia (UE) nr 910/2014:

               Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 910/2014 usługi zaufania świadczone przez dostawców mających siedzibę w państwie trzecim są uznawane za prawnie równoważne usługom świadczonym przez dostawców mających siedzibę w Unii, w przypadku gdy są one uznawane na mocy umowy zawartej między Unią a danym państwem trzecim lub organizacją międzynarodową.

               W następstwie uwzględnienia rozporządzenia (UE) nr 910/2014 w Porozumieniu EOG zasada rynku wewnętrznego zapisana w art. 4 tego rozporządzenia ma zastosowanie do wszystkich umawiających się stron w Porozumieniu EOG, co powoduje stworzenie rynku wewnętrznego między państwami EFTA i UE. Niemniej jednak umowy UE, które zgodnie z art. 14 umożliwiają przedsiębiorstwom z państw trzecich świadczenie usług na rozszerzonym jednolitym rynku – w tym w państwach EFTA – nie zostaną zawarte w imieniu państw EFTA. Porozumienie EOG nie narusza bowiem kompetencji państw EFTA do zawierania takich umów międzynarodowych z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi we własnym imieniu. W związku z tym wspomniane umowy, o ile spełniają normy określone w art. 14 ust. 2, powinny również umożliwiać uznawanie usług zaufania pochodzących z państwa trzeciego za równoważne na rozszerzonym rynku wewnętrznym. W związku z tym przewidziano dostosowanie art. 14 ust. 1.

               Aby zapewnić efektywne funkcjonowanie Porozumienia EOG w tym zakresie, w ramach Wspólnego Komitetu EOG należy prowadzić wymianę informacji na temat umów międzynarodowych dotyczących dostępu do rynku dla usług zaufania, zgodnie z art. 92 Porozumienia EOG. W stosownych przypadkach umawiające się strony podejmują konsultacje w celu rozwiązania ewentualnych problemów. Przewidziano zatem dostosowanie.

               Aby utrzymać równe warunki konkurencji na rozszerzonym rynku wewnętrznym, ważne jest, aby dostawcy usług zaufania mający siedzibę w państwach EFTA korzystali, w możliwie najszerszym zakresie, z traktowania na zasadzie wzajemności przyznanego przedsiębiorstwom z UE przez państwa trzecie na podstawie umów podpisanych przez UE, jako że przedsiębiorstwa z państw trzecich uzyskałyby tym samym automatycznie dostęp do rynku państw EFTA. W projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG zaproponowano zatem odpowiednie dostosowanie.

               Trzy proponowane zmiany są w istocie identyczne z dostosowaniami obowiązującymi obecnie w EOG w odniesieniu do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/93/WE
                  3
               , zob. pkt 5 l załącznika XI do Porozumienia EOG.

               2017/0315 (NLE)

               Wniosek

               DECYZJA RADY

               w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej
                  we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany
                  załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG

               RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  4
               , w szczególności jego art. 1 ust. 3,

               uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym
                  5
                („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG.

               (3)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014
                  6
               .

               (4)Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany w załączniku XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG.

               (5)Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG załączonym do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                     W imieniu Rady

                     Przewodniczący

                     (1)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE, Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73.

                     (2)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6–8.

                     (3)

                        Dz.U. L 13 z 19.1.2000, s. 12.

                     (4)

                        Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

                     (5)

                        Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

                     (6)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73).

    ---documentbreak---

               KOMISJA EUROPEJSKA
            Bruksela, dnia30.11.2017
            COM(2017) 709 final
            ZAŁĄCZNIK
            do
            wniosku dotyczącego decyzji Rady
            w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiejwe Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG

               ZAŁĄCZNIK

                  DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG nr …/2017

                  z dnia [...] r.

                  zmieniająca załącznik XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG

               WSPÓLNY KOMITET EOG,

               uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 98,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE
                  1
               .

               (2)Rozporządzenie (UE) nr 910/2014 uchyla dyrektywę 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  2
               , która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

               (3)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XI do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1

               Tekst pkt 5l (dyrektywa 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) w załączniku XI do Porozumienia EOG otrzymuje brzmienie:

               „32014 R 0910: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73).

               Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

               a)W art. 14 ust. 1 dodaje się słowa »,lub między państwem EFTA a danym państwem trzecim lub organizacją międzynarodową« po słowach »art. 218 TFUE«.

               b)Umawiające się strony informują się wzajemnie o negocjowaniu lub zawarciu umów, o których mowa w art. 14 ust. 1, a w ramach Wspólnego Komitetu EOG przeprowadzane są na wniosek konsultacje.

               c)W przypadku prowadzenia przez Unię Europejską negocjacji w sprawie umów, o których mowa w art. 14 ust. 1, dąży ona do uzyskania równego traktowania dla kwalifikowanych usług zaufania świadczonych przez kwalifikowanych dostawców usług zaufania mających siedzibę w państwach EFTA.

               d)W art. 51 w odniesieniu do państw EFTA:

               (i)w ust. 3 słowa »dnia 1 lipca 2017 r.« otrzymują brzmienie »w ciągu sześciu miesięcy od daty wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr…/… z dnia … [niniejszej decyzji]«;

               (ii)w ust. 4 słowa »od dnia 2 lipca 2017 r.« otrzymują brzmienie »po sześciu miesiącach od daty wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr…/… z dnia … [niniejszej decyzji]«.”.

               Artykuł 2

               Teksty rozporządzenia (UE) nr 910/2014 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 3

               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG*.

                  3Artykuł 4

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli, dnia [...] r.

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze
                     Wspólnego Komitetu EOG

                     (1)

                        Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73.

                     (2)

                        Dz.U. L 13 z 19.1.2000, s. 12.

                     (3)
                  *
                        [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]